b EPITHALAMION b Quam non ter ruerant haſlidia longa laborum,

MNec uis propoſitis fregerat ulla minis: b Ruic ibi fune reos perſoluit Abramus honores,

Triſtitiæć; dedit plurima ſigna ſuæ. Forſitan& dixit: Cur me mea Gara r elinꝗuis? 7 Quæ mihi curarum mite leuamen eras: 4 æ mecum toties magnis erepta periclis, Fouisli mentem ſpe meliore meam: Se Quæ comes intrepidè per mille aduerſa Fuiſti, Docla peregrinæ pondera ferre plagæ. NHei mihi, cur tecum tumulo non claudor eodem? L nac cur homines non tegit urna duos? H Sed quia me uiuo te ſolam ſata tulerunt, Sara uale, exequijs nobilitata meis. Sic ubi defunctæ manus officioſa mariti Inferias priſca relligione dedit, b5 Tardus ob æratem, ſenioq́; infirmus Abramus, ey. Sed tamen æterni ſedula cura Dei, 12ℳ Acc er ſir fidum lan guenti uoce miniſtrum, b 1 C Omnibus in tota praæfuit ille domo. fan NHuic, ubi colloguij eſt ex æquo facta poteſtas, 1 C Aſtricto tales miſit ab ore ſonos: Wo⸗ Nota tua eſt pietas, dubijsq́; industria rebus, b. 1 9 L erap, ſed noſtro tempore rara, fides. ber ec

Ergo Dec