Tu qui principio non es ſubiectus ab æuo Nec cadit in regnum meta ſuprema tuum. Aethere vis multos in celſo viuere tecum, Vvt tua plena pijs ciuibus aula micet. Miris inde modis patriæ bonitatis amore, Protegis in cœtu pectora caſta ſaeo. Dirigis hos tutò, qui non tua dogmata ſpernunt, Atq; tuum numen qui ſine labe timent.: Res ea nec fallit, nec enim tu fallere noſti, Talia qui nolit credere, ſtipes erit. Aſpicimus, quantis tuere fauoribus illos, ec datur exemplo nunc meliore frui. Quos mendacis atrox Oſiandri depulit error, Iuſsit& Arctois longius ire plagis. Balthicus, ah ſcimus, nocuit qua fraude Baalis, Et Sathanæ famulus tam furioſus erat. Sparſit Pruſsiacæ paradoxa nepharia terræ, Ortus tartareis vt videatur aquis. Sancta tui, rictu diſcerpit vulnera nati, Hiss ceu ſufficeret vita beata minus. Sed ſe iuſtitia complendum iudicat illa, Huſtus ab æterno qua Deus ipſe manes. Sydera veſanus ſed dum petit alta Prometheus, Contentus facili nec ſtudet ire via. Teſqua per hirta ruit, ſpinisq́; rubisq; cruentum, Nuͤnc fouet in picea ſulphur& ignis aqua. Diſperijt monſtrum S tygijs lachrymabile pœnis, Nam ſua blaſphemus præmia ſemper habet. Nee tu ferre potes tantos, Pater optime, ſannos, Hæreticus furijs hinc rapiendus erat.