Al 4 4—— ee he han euweeak—— 2— ——————— 4— 2

DE NVPTIIS

Ah pudor, inflatæ quanta eſ dementia plebis: Mollibus ex ſtulto monitis ignobile uul gus Reddidit inſanum, nec enim reſhondit amice Colluuies hominum, dominum neq; poplite flexo Eit uenerata ſuum, noxamue precata remitti. Torua Magiſtratum ſe non agnoſcere duxit, Dempto Rege ſuo, cui dudum iurauiſſet

de före cornigeri uxta præcepta Prophetæ gubiectam quamuis non hæc mendacia Moſes Approbet, ac potius uæ ſanos improbet auſus Mille locis, nequijt quos cæca uidere caterud.

Namq; Retinclores(ut quæ grauiora, relinquam)

Dicite eho uenerem quo pagina, dicite, ueſtram Sancta loco probat, irruitis diſcrimine nullo Omnium in uxores, nonne inquit priſca uoluntas Vna caro duo ſint? cur hæc inuertitis ergo,

Et miſeram plebem diro ſeducitis auſu,

Dum, non permiſſum, Veneris permittitis uſum? Cuius ab aſpectu pauido Sol palluit ore,

Ac tremuit nutans natura minata ruunam.

Non tamen à diro uæſanus crimine ciuis,

Quo nutaſſe ferunt ruituri pondera mundi, Abſtinuit, tanta, fallacis imagine ueri,

Merſerat illectas Dæmon caligine mentes.

Tum pius ad iuſtam lentus non amplius iram Franciſcus, quid adhuc ceſſant mea uerbera, quando Verba parum proſunt, infamem perdere ciuem? Inquit.& exiguo non paucos tempore cogit Teutonicis ab agris peditesq́, equitesq;, rebelles Marte coacturus ueros agnoſcere cultus.

Non alids miles fuit ad pia promptior arma, Exijf indomitis bellator montibus Heſſus,

Venit