EPITHALAMIVM.

Iqua prius ſponſis ceciniſtis carmina Muſæ, PEi decus in uerſu tæda iugalis habet, Si ueſtro gaudent manſueti munere reges, 4 Virtutisq́; decet præmia ferre bonos, Si quoq; mentitis uexiſtis laudibus illos Sæpe, quibus nihil hic turpius orbis habet. Scilicet ut pulchræ ſtimulata cupidine laudis, Virtutem uellent regia corda ſequi. Nunc decet in primis encomia texere laudum, O turba in uotum promptauenire meum. Sumite de lauro teſtantem iuſta coronam Gaudia, nam ueſtras nunc decet illa comas. Tundite humũ pedibus, ꝓculomnis luctus abeſto, Et niſi io toto ni Helicone ſonet. Cur ita? uenit enim niueis ſignanda Iapillis, Mille prius uotis ſollicitata dies. Qua ſibi legitimo Guolfgangus ſœdere iunget, Cui dudum dixit, tu mihiſola placevsꝗ. Suoſs PSe„„ uolf⸗ Ilſe Bipontinæ princeps clariſſimus Aulæ, Indolis ingenita dexteritate ſuæ. Hunc decet in ueſtro ſuper æthera carmine ferri, Laus in eo nullum debet habere modum. Nam ſeu natales ſeu ſortis muneraſpectem, Magna Palatinæ gloria ſtirpis erit. E qua præluſtri uiram cum nomine ducens, Maiores omni uincere laude ſtfidet. Nanq; refert iuuenis ſimili uirtute parentem, Fallorran illius iam quoq; ſigna dedit- 3 .2 t

Zangus Sponſus.