—

— 3 4 ö

“ 6 4

Hei miſerum genus,& proprio fœdata furore

Corda hominù, quam pulchra modis coniunctio miri

Hæc fuerat, ſi non noſtris autoribus error Obrepſiſſèt iners, ſi mens non læua fuiſſet Aſtuti uiolata dolis& fraude colubri.

Vt tainen haud omnes donato in lumine uires

Mens ægra amiſit, radium ſed lucis hebentem

Adflatæ retinet, quo magnum agnoſcit& orat Autorem uitæ largitoremq; ſalutis:

Sic metas etiam caſti diſcernit amoris,

Inuiſumq; Deo ſtatuit, quodcunq́; pudori

Non uacat arbitrium, graſſante libidine captum. Vt Deus eſt igitur mens caſta& cauſa pudoris: Sic probat auſpicio cœptum uirtutis amorem, Quem non umbra animi ludentis imagine ueri, Sed mens certa boni ſyncero in corde ſacrauit, Hinc ea uis animi ſub corde accenſa calentis Agnoſcens pulchrum, quæ certo in fine pudorem Adpetit amplexus, atq; optatos Hymenęos, Legitimi thalami atq; unius coniugis uſus,

Res eſt grata Deo, quam præſens ſoſpitat idem Augmentatq; Deus. Namque execratur& odit Corda uaga affectu, fœdaæc; libidinis æſtum.

Et quoniam uotis aures non præſtat eorum, Qui maculant caſtos polluto pectore mores, Coniugia obſeruat, mediusq; incedit in Illis,

Con

Vtc Inpl Intra Nam Ofun

Inger

lnde,

llucte ludic) Notic

Conmi