vVLDERICO ZINLIO DOGGIO VIRO pPHILO,/ SsOPHO ET THEOLOGO GLAREANVS s. Eſcio qua naturæ malicia, charifſime Vlderice omnets hoc habeamus, iuuenes inſanimus, ſenes eN delyramus. Inſaniui& ego meam, quã uides, in- ſaniam, idq; ſtrenue, non tamẽ, ut puto, prorſus inconſulto. Quippe cũ uideam omneis, qtqᷓt Elegias ſcripſerũt, obſcœ- nam laſciuiã carminibꝰ‚tanq́; quid neceſſarij, ac huic generi peculiare, inſeruiſſe, aut, ꝙ id aliter non poſſe fieri oſtendere uoluerint, aut, ꝗd libẽtius crediderim, carmẽ multis nõ placi turum, ſi huiuſmodi illecebræ nõ adeſſent, pertimuerint, qꝗd Mattialis de ſuis Epigrãmatis ſæpe conqueſtus eſt. Si forte ipſe nõ idem facetẽ. inſanire me dicat quiſpiã uehemẽter ti- mui. Sed longe alia mihi ratio in cõſcribẽdis Elegis fuit. Na Præterqᷓ; ꝙ uita mea omnis a laſciuia cauit, hoc quoq; con- ſiliũ meũ abſterruit, om̃e ſcilicet meũ tẽpus, omnẽq; laborẽ huc pertinere, ut proſim potius q́; delectẽ. Duos igit᷑ libros Elegiarũ inſtitui. Priorẽ qui ſit arrννννe, quippe in qua lau de dignos extuli, alter ρ☛ρααιαακαχνν, uidelicet in quo optimæ indolis iuuenes ad uirtutes& præcipue ad pudicitiã adhot- tatus ſum. id qd potiſſimũ hoĩs Chriſtiani puto, q́;q́; multi Poetæ noſtræ ætatis, gẽtileis nõ ſolũ om̃i turpitudine imita ti ſunt ſed qd abſqʒ dolore meminiſſe nõ ualeo)pene ſupe/ rarunt, adeo q́ſdã magis iuuat eſſe Catullianos Properha noſq; q́; uel Paulinos uel Chriſtianos. Accipe igit mi cha- riſſime Vlderice libellos hoſce meos præcipitatos potius q́; editos, abieci em̃ eos, ne in periculo apud me ſolum eſſent, emẽdaturus ſuo tꝑe, ad quæ nunc lubẽs cõniuco. Poſtremo hocunũ tibi perſuaſum habe, te mihi ex aĩo charũ, idq; tuo merito, ſed nõ eſt opus eũ cõ mẽdare, quẽ multijuga diſcipli na tum multijuga uirtute ſatis cõmẽdat, bñ uale. Baſileæ ex

Lacydio noſtro. An. Chriſti. M. DP. XVI. ad Idus decẽᷣbrers