W.SDr X 4— S— 8 8. 5 1 8 1 8. 8 E 8„7 2— 2 8— 23 A“(* xR 4 7— f. A4 8 8 1A, 8 n A— 4, 5 dune. 8 2— 8 4

DISPVvTATIO DE SINCOpPk. THESIS I.

Vllus alius adfectus, etiam præſtantiſſimos exer-

W citatiſſimosque Medicos adeò quàm Syncope, quam tractare iam ſuſcepimus, vnquam exagita- =NA uit. Cum enim certiſſimum ſit mortis ſimula- chrum,& ſubitaneum præſentiſſimumq́; remedium requirat, inter adſtantium planctus& eiulatus, ne ipſe quidem AEſcu- lapius, quid interdum faciendum ſit, aduertat. 2. Mens enim, ſenſus, motus, omnesq́; corporis vires, præſertim verò vitales deficiunt: omnis arteriarum, quo ad ſenſum motus,& reſpiratio aufertur: faciem totumq́; corpus frigus& pallor occupat: tandemq́; thoracis, temporum, cer- uicis& ſudor frigidus, craſſus, fœtidus, diaphoreticum vo- cant vel ſyncopticum, ſequuntur. 3. Dicitur autem Syncope 2νν †υ yen, id eſt, con- ſcindere, quod vires ſeu vincula, quibus vita corpori conne- ctebatur, ſoluantur& conſcindantur. Aretæus εον&νμεννα, quod hominem citòô perimat: Latini animi deliquium, ſolutionem, defectionem: Germanis Ohnmacht/ quod omnes omnium facultatum vires ſubitò confertimq́; deficiant, dicitur. 4. Differt autem Syncope à cognatis adfectionibus, Aei- 20Huia VeI Aνενυρκα quod hæ ſint propriæ animalis faculta- tis paſſiones, fiuntq́; quando ſpiritus animales propria orga- na propter cauſam aliquam præter naturam deſerunt: nulla vel parua pulſus eſt mutatio: Cum tamen in ſyncope adeò ſemper diminuantur, vt quo ad ſenſum ad aροέναν deueniſſe videri queant. b b

——