modò ea ſit vehemens& cum humorum affuxu coniuncta. Nam per hanc non modò ſanguis in parte affecta contentus euacuatur, ſed& affluens& affluxurus reuulſoriè& extra corpus educitur, febrilisq́; calor& dolor, quæ duo inſignem inflammationem ſequuntur, egregiè ſedatur& lenitur. Non

igitur in pleuritide verà duntaxat quæ iugulum petit, ſedin

illa quoq́; quæ deſcendit ad hypochondria ſi prædicta ad- ſint, tutò venam ſecamus. Licet enim non æqué citò mate- riam coniunctam in hac quam in illa tollat, tutius tamen ad- hibetur ad cauſſæ antecedentis auerſionem quam purgatio, teſte Gal. 2. de reg. acut. 1.“ 39. Cité autem, hoc eſt primis morbi diebus ad inflam. mationis augmentum inhibendum, vena ſecari debet. Sive- rò ijs diebus omiſſa fuerit, nihilomi nus in progreſſu mali,& cauſsæ coniunctæ cuacuatione modò vires permittunt, commodè exercetur, vt conſtat ex hiſtor. Anna xionis, cuiĩ Hipp.die 8.primùm ſecuit venam. 40. De quantitate ſanguinis mirtendi conſilium Bipp. eſt 4. de regim. acut. tex. 45. vt mitratur ſanguis vſq; ad lipo- thymiam& coloris mutationem 2. de acvt. victu t. 10, donec pro puro& rubicundo liuidus&niger egrediatur. Quod con- ſilium Hipp. cum grano ſalis accipiendum eſt,& locum habet in dolore maximo exiſtente,& viribus benè ſe habentibus. Quod ſi viribus metuimus, tutius erit ſectionem partiri, iic n.viribus quarum maxima ratio hic habenda eſt, conſulimus & nihil ominus effectum aſsequimur. 3 41. Veruvm an lateris affecti vel oppoſiti vena ſecanda ſit, tanta eſt diſſenſio autorum, vt de hac re ingentia volumi- na conſcripſerint, aliquibus aſſerentibus tundendam eſſe ve- nam brachij internam lateris ſani; nonnullis verò affirman- tibus venam brachij iecorariam lateris dolentis ſecandam eſſe: Nonnullis verò volentibus in quatuor coſtarum ſuperi- orum

—