8

ſecundum ſuam eſſentiam indicans eſt, in reſpectu adaliud

ætas, temperamentum, quæ quantæ vires ſunt declarant, Contraindicant morbi vehementia, correpugnant ſympto. mata conſequentiuuu. b 1

21. Ex quibus apparet vnumquodq; pro diuerſa ratione

coindicans repugnans aut contraindicans dici poſſe,& quod

nunc prohibens, ſi vehementius, nunc permittens, ſi debi- lius, quare Gal. Meth. c. 7. ſublata nominum controuerſn ſine diſerimine omnia indicantia vocat, quæ conducunt ad auxiliorum inuentionem, ſiue propter quæ curationem mu- tare cogimur, talia ſunt non ſolum morbus ſed omnia ſupra- poſita. Verum in diſſenſu vel conſenſu indicationum illarum 10. Meth. füfficere exiſtimat pugnantes indicationes interſe conferre, ſemperq; eam præferre quæ violentior eſt& ma- Sis vrget. b 22. Diſtinguendi ante omnia ſunt morbi iam facti à mor- bis in fieri, qui cauſſam adhuc in motu habent, nam mothis iam genitis curatio tantum debetur, morbis vero in fieri‚qui à cauſſa antecedente fouentur, curatio iuncta præſeruatione, Primum igitur vt methodi ratio exigit de curatione& indi- cationibus curatiuis, deinde de præſeruatione: vltimo de conſeruatione& indicatione vitali agemus.

De indica—

sione cura- 3.

Prima maximeq; generalis indicatio curatiua auto-

uua. reGal. 9. Meth. c. 15. eſt ipſa contrarietas quæ à morbo ſumi. tur, nam ſanitati morbus contrarius eſt, mutatio igitura morbo ad ſanitatem, quæ ſanatio dicitur eſt per contraria, & morbus ſemper genus remedij indicat. Cæteræ indicatio-

nes ſumtæ à parte affecta, ab ætate&c. magis particulares ſfunt& murtationis illius menſuram modum& tempus deter- Tuaprima minant. Nam quantitatem reme dij ſiue menſuram mutatio- curatiua Iis illius nemo intelligere poteſt, niſi prius cognouerit natu- ſumpta à Tam corporis, partisq; affectæ temperamentum, quanto enim

morbo.

morbus