1te, 28 uhennann as Platonem: Hmmachum Dayig n Apalejam l ari ahe 4. K. Paut mam: urncdun lm un. 17 Andq c.. Atitorten 3
1V.
lne ncurz entuis grch n phir, at werengitKaiggn Profetuons tundamentum, ditah
e erd hanc piene pods eneütna Aonem addunt, ſcd 2 Jminam a cernit ad lamen hctipicxmn enze Prr lrden mmrum tummn 1 roſpiciat qranms boaumna
dandus, Wlcerte qranamEh durus. ldcocum horamarda mic dir cnt deſogmmt . 6„u,n. 9 r*nude
l Bur Halne, Lienli⸗
—“
.. dacratum. cBpuun-
oc in Arges lob. berclju kn
84
3 2
gnus dicebatur ab illis ſacer.
. 6 Fmum dingunt qodhi
„ Zurrhus Olot nqyt. mpaouimss,iadihnf 11 19
—
nis conſidens, mortem inſtantem ſumma cantus ſpavita- te pronunciat& deplorat. Qvod ſine dubio in Cicero- ne legerunt, qvi Platonem videtur ſecutus. Plato verò di- vinationem eos habere ab Apolline cenſet. Verba in Phædone ſunt: Cgni qvia phabo ſacri ſunt, divinatione prædi- ti præ ſagiunt alterius vii bona, deoq;, cantant 8 geſtiuntq mortis die alacrius qyam ſuperiore tempore. Naturaleni cauſam alij addunt,& inter eos Joh. Heidfeldius. c. 42. de Enigma- tib. pag 5O. exiſtimantes, naturà id fieri„qyvæ ſtudioſa conſervandi fui, vitales omnes ſpiritus per corpus di- ſoerſos contrahit ad cor, tanqvam ad arcem vitalis præ- ſidit ac roboris, ſed ubi natura fruſtra di uq; luctata, ne- ceſsitati parere tandem cogitur, Spiritus illi, deſertà cor- dis ſtatione, emergentes impetu qvodam, intrinſecus per annulares illos longiſsimi colli ambitus ad os ipſum ſonum qvendam pleniorem efficiunt, muſici cantus ſi- millimum. LVII. Eæqris de his non dubitet? Totum hoc qvantumcunq; eſt, qvod de tali Cygnea nugantur cantilenâ, ingenioſum figmentum eſt, ſplendidum mendacium eſt. Dicam au- dacter qvod ſentio neq me deterrebit ab hoc animi Jju- dicio platonis, apud qvemsocrates diſputat, authoritas. Eadem de cauſa caneret& Co rvus, geſtiretq; mortis die alacrius qvam ſuperiore tempore qvi Pphœbo æq; ac Cy- Sed ejus de alterius vitæ 3 bona præſagiendi poteſtate operoſior utſi ubjungatur ſolutio minus neceſſarium eſt, qvippe cujus vanitas in ſacris literis nulla non paginãà abunde diſcutitur. Et cer- te, ſi non eſt homini conceſſum, qvem ipſemet vocavit Plaro magnum Mundi miraculum„‚Plotinus, aliqvod omne bo- num, Ariſtoteles parvum mundum, Socrates parvum Den, præ- ſcire ſuæ vitæ terminum, multò minus beſtiis. Ovin in
ipſa extiterunt gentilium caterva non pauci, qvibus hoc
erat etiam planiſsimum. Unicum ex illis adducamus
Horatium, ne prodigi videamur tem poris& papyri, qvi
L. Od. u.(qræperinde elegans eſt ac brevis) hortatur A2 4 Leu.