56 Ad Antiquariorum Objectiones

mox Princeps jubet famulum, cumq; interrogat, num in prasenti negocio Interpretis munere per-

fungi queat! Ile se Deo benè suvante, tente rum pollicetur. Cancbllarii itaque tum vicem agens Reęuchlinus, Orationem Latinam eleganti ad modum pronunciatione condecoratam orna- tamqh in illustrisimosplendidissimoq; Principiim ac Nohilium consessus tum habutits tanto Nobili- tatu applausu, ut non Aulicis tantlim; sed& 1psis

tali admirationi esset, qui Principe aucliente dixtrant: Certè hic Famulus debebat esse Do- Cor,& Doctor Famulus.

Has igitur scripturiendi, vociferandi,(ic enim loquuntur) sciteq; pronunciandi Siseunia- garum, in quos dduabus hactenus Orationibus

siylume strinximus, abominanda magis- quam Adoranda mysterta; usitatä illi voce aut atili. c, hoc est: leuia& tralaticia quis dixerit: Hunt psorum moribus convenienti, sed sordido voca- bulo rem acu tetigissedicemus. Quas ut ex Agro nostro eliminextur atque relrgentur, Collegæ 21 ego, quantum in nobis erit, oamni contentione ac curd elaborabimus: Eloquentia Candidatos, ab

Horum vesania, vitiosaq, affectati sermonis

0 N-

— 2 e* 5 5 f e 0 N j— 2 4 2— 9* F 2 2