. aſa abſentis Lcantina aper(onte Dabium nnd qwxrebat † r uus ſa dö. Khroclraxor. e retrahit&. 4 Mes her audienth a2 nor non erxar 2 5 donemſeri per* 1 oo deder ſuffic 1* bi 1 cari.& facit bc Mlicus de iurexji— AVSàA ſE 1 .Xxv. lna 22(agh — amn(adus dropoluit AVdam Mart u dgrain Dimdln aperrauitgrai Snf oriwe E 1omin ciulrnen i. poſtes 6 Adulphus ui

naſdam eccleſiæ ☚[acohli 4 b aouatim. cecc.]

Alio beneßcio ia= cccl qudäbt lrraxx li rurg rmarauikden dies; tempors— permuraiaa te pexdicta 2 1—tt. vigore ai 3 uſdem ordinariu— procelluna enrias fulminavit cahuiuſmodch dictam ecclelann=uſs permun cepit& qud ade n liqualierm proceſsibus idé es?— osadſedauh,

lem cauſa introdust curia exfedit atraordinariom q'rmaxatioblit

i frandem iplius Kantisfadzl fraudem dat mate upradicami

ie de duobas, An ph Maſüfficima dam,& ad hoc-q mutatio ceoa cundoò an appella kütrarur aitin permutarione fa 3n cim nn appellatione,&—a ricetu a

u.vt circa. 11T OÖ 4 proce hubus per on R= m falli qpli ſ Mur ad dundum d enuas aas(afla in appellahi= exyriſis 8 b 1a e kalauta ut

omnia † d 1

,— nod opoftet ſei 2 irca. daplici ratioc 46 rouilione ſeu à prq ta er in c.vi circa des 5

Nec obſt qoòd üilt— 4 atum. quia oc„ eel pis conſtitutionis g

8

35 F.

b oo lit 1 apbe 22½ P.Gä Doop. licet n 0 B 1 lirecte fundat 1us 0 uetpermo irecte- ao eccle Ws.„i moll giicta eccle er eiumo — Va. nile 1 — 1 2 eohun 2 au 2 P9.”AS.

. tio an ſatis e-l ectus herm uereg 5 4 l jtuu 3

9

ä ſi Squle mee De-oh uia ctid a mott dolphi ẽ conteftaT er cleo 8

THOMAE

eſſe non poſit, niſi permurario non teneret. Sed obſtare

3 videtur quod not. Archid. ſcilicet ꝙ exiam ⁊ ſi obiectus in formam vel in perſonam augeãt ius opponenrtis per- ſonæ, tamen locum debet habere decre vt circa. prour not.per eundem Archid. de elect. vt circa. ſaper verbo,

opponunt.& Io. mo. in princip. eiuſdem c. Sed reſponde

ibi loquitur de obiectu qui principaliter datur ad ad- nerſarium ex cludendum: puta quia dico aliquos electo-

res non preſtare electo ſu ffragium, quia ſunt criminoſi.

licet enim ius opponentis aliqualiter augeatur: non ta- men ex hoc ipſius opponentis ivs in aliqua parte funda- tur, nec exinde probatur: ſecus in iſto obiectu excluſiuo non fundatio iuris opponentis vt ibi, inter quem magna eſt differentia& illum qui eſt excluſiuus iaris partis cui obijcitur,&c. fundatiuus iuris opponẽtis perſonę vt hic. EPITOMEEE.

1 Permutatio in fraudem expeclantis an facla cenſeatur vbi ab

infirmo de cuius ſalute deſperabatur, beneficiu mauoris va- loris permutatum fuit? 1 Dubium 6o.

1 C Ecundo dicebatur ad primũ dubium videlicet † an

propoliti articuli ſuper permutarione fraudulenta concepti, vt ſuperius tangitur, ſufficiant ad fraudem robandam? Tenebatur enim per eundem dominum Aegid. ꝙ ſic.per decret.ſi te præbendam. de renuntiar. libr.vj.& in pręmiſsis omnes tam dominus Oldr. quàm alij concord abant. EPITOMk.

1 Appellatus petens quoòd tam ſuper articulo appellationis quam

Fuper negotio principali procedatur inuito appellante an ſit aucliendus?

CAV S 4 XXXII.

Daubium 61.

Odem die per dominum Pe. Tal. erat propoſitum „Prctum tale. † Qpidam ſeruientes& officiales cu- iuſdam abhbaris cœperunt quendam clericum tran- ſeuntem qui erat de varijs criminalibus diffamatus:& ipſum vigore temporalis iariſdictionis quam idern ab- bas in eodem diſtrictu habebat, carceri manciparunt. re- quiſiuerunt tamen officiales epiſcopi loci vt ipſum reci perent, qui tamen eum recipere non curarunt. demum dictus clericus emãcipatus de carcere finaliter orta cõ- tentione ſuper hoc inter epiſcopum& abbarem, epiſco pus monaſterium ſuppoſuit interdicto, ꝙ videns abbas miſit ad curiam,& impetrauit cerrum execatorem qui de iniaſtitia interdicti cognoſceret:& ſi dictarer rario reuocaret. qui executor ſecundum formã mandati in- terdictum ſuſpendit,& ab huiuſmodi fuſpenſione pro parte epiſcopi extitit appellatum. cauſa verò appellatio nis deducta in curia vtraq; pars libellauit: ſcilicet epiſco pus ſuper grauamine& appellatione,& pars abbatis ſei licet, appellata ſuper principali& ſuper iuſtitia ſuſpen- ſionis interdicti. eadein pars appellatavoluit ꝙ ſimul co gnoſceretur ſuper ſuo libello& ſuper libello etiam ap- pellantis: pars aũt appellans voluit ꝙ primò de appella-

tione cogooſceretor& de grauamige, id eſt de iniuſtitia

ſuſpenſionis interdicti. quærebatour igirur quis eorum eſſet potius audiendus: Et dicebat do. Aegid. ꝙ epiſcopus erat potius audiendus. quia qnãdocunq; alias pars appel- lans poſſet petere ꝙ omiſſo appellarionis arriculo proce datur in negorio principali inuito etiam appellato: vt te ner Archid. de appel. cordi nobis.. poſt hæc.& Iuno. de appel.vt debitus. in glo. plas dicimus. circa fi.& Hoſtien.

idem in glo. ſed cõtra tamen hoc dicebar idem. Aegi. nõ

debere appellato concedi; niſi vbi non appareret graua- men aliquod reparandum:vnde ſi grauamen ſupereſſer quod nondum eſſet ſeruatũ, primò debet de appellatio- ne cognoſci vt in caſu propoliro. quia grauamina pro- pter quæ fuerat appellarũ, reuocata nondum fuerant:& lic epiſcopus debebat audiri.& pro ſe adducebatur Inn. de elec. ſtatuimus. in glo. ſuper verbo, appellari.§. ſi autẽ canſa appellans.& ſibi adherebant omnes pręrer Oldr.

& F. dominus verò Old. dicebat ꝙ pro celeriori expedi

ione cauſę appellatus erat potius audiendus quòd ſuper vroq; ſimul bognoſä⸗twr atbce do.& conru. finem.& Ode agri.& cenſi.l.litibus. de reſtit. ſpol. frequens. eirca

„

84

8

1

2 3

2

3

1

1

EASTOILI. 135 .. ·ℳ— 2 prin. lib. vj.& hoc tenebat ber id quod no. Inno. extrà de

appel. inrerpo ſita. in gl. ſu 1 Sed F. diſtitewig vrrn 5 3(r verbo, probatũ. circa prin.

ttale raua

quod eſſet ſeparandum Ancgot prineipalieſue d 4

municatio vel condemnatio expen. vel bmiſe:& uc

poſſet procedere ratio domini Aegi-an eſſer dem Lunn negotio principali vt hĩc. quia per a ppellationem peti-

tur reuocari ſuſpenſio interdicti:& per zppellarun e-

titur pronuntiari eam iuſtam fuiſſe.& tunc vt dixit g

Old. ſeruanda eſſet glo. Inno. in c. interpoſita. Et hanc di

ſtinctioné innuit expreſse Compoſt. in dicta decre ſta-

tuimus. in ver. ſi autem prædicto.—

EPITOME.—

Terminus ad articulandum vbi aſsignatus non fuit ſeruatu⸗

an ſi pars iteratò ſibi illum aßignari petat, id fer⸗ debeat per viam reslitutionis in integrumꝰ

Terminum peremptorium non licet tranſgredi.

Feremptorium pluries emitti poteſt.

CrAVSA XXXIII.

Dubium 62.

L mercurij xxvj. propoſuit dominus Benedictus de Noſ. tale dubium. Iudex ⁊¼ dederat termiuaum ad ponendum& articulandum in quo termino

nihil erat datum pro poſitionibus vel articulis. demum

etiam cui terminus erat datus petijt de nouo ſe admitti ad ponendum non obſtante lapſu termini. quærebatur an debeant admirtti& qualiter, an per viam reſtiturio- nis in integrum, an per modum iuris? Er dicebatur tu- rius eſſe perviam reſtiturionis hoc fieri: quia t terminus erar peremprorius quem non licer tranſgredi de ordine iuris:vt ff. de iud.l. in peremptorio. l.& poſt edictam.& facit bene ad hanc partem quaſi in rerminis extraà de re ſti. in integr. c. corã.& ad hoc bene facit ꝙ ſic oporteat

fieri id quod no.in Specu.de poſſ.:.quarto. ver. Sed& ſi

ante.& de dilat§. nunc videndum. verſi. Item ꝙ ſi datus libellus.& de ędi. inſtru.§. nunc dicamus. ver. licet aũt.& facit bene textus C. de ing.& man. diffamari. qui ac. nõ poſſ.ſi ea.ff.de opt.l.mancipiorũ. Sed tamen videtur ꝙ ⁊ poſsit emitti peremptorium pluries:vt no. in Spe. de ci ra.§.viſo. ver. Item peremptorium. Sed tamen non cogi tur:vt ibi not.nec etiã poreſt in graue pręiudiciũ partis. ar.d.l.mancipiorũ.& eius quod no. per lo. An. ex trà de ver.ſig. ſæpe. S.j. ſuper verbo, obſtante. cir ca fi. gl. in cle. & facit ad hoc id quod habetur& nora. per glo.& doc. iuris ciuilis ff. de mino. l. minori. xxv. ann. omiſſam. EPITOME. Spoliatus nõ obtinebit ſi ſuſpenſo petitor io probauit ſolam poſ ſeßsionem ſuam non deieclionem. C AV S A XXXIIII. Dubium 6z.—

le dabium. Quidam † appellans à ſpoliatione ad

curiam coram auditore dato libellauit tam in pe- ritorio quàm in poſſeſſorio: tandem ſoſpenſum eſt pe- titorium& proceſſum in poſſeſſorio. probara eſt poſſeſ- ſio ſed non deiectio. modo quærebarur an pro libellante poſſet ferri ſententia quò ad reſtitutionem poſſeſsionist Et dicebatur per omnes quaſi ꝙ non. quia non erat pro- bata deiect io:& ſic nec dici potuit ſpoliatus, nec ran quã ſpoliatus debet reſtitui.: duo enim ad hoc ſunt probanda, ſcilicet poſſeſsio& deiectum poßidentem fuiſſe. ff. de vi & vi ar.... interdictum.& extrà de reſti. ſpo. cm ad

E Odem die per eundem do. Bene. proponebatur ta

ſedem.cũ ſi.ſed per Fr. allegabatur in contrariũ canon, reintegranda.iij. quæſt. j. reintegranda.& quod dicitur

in d. c.ſæpe.de reſtit. ſpoli. Sed per Aegidium reſponde- batur què d ille canon hic locũ habere non potoit. quia cùm petitorium ſuſpenditur hoc fit& permittitur in o- dium ſpoliantis: vt patet in clem. de caui.poſſeſ.& propr. c. j. ibi,& in ſpoliantis&c. Ad illum ergo finem iuſpen- ditur tantùm vt cõtra ſpoliantem ſuccurratur in poſſeſ ſorio ſpoliato. Cum igitur non appareat ſpoliatus:ceſſat

intentio tam conſtitutionem illam clementinam ęden-

eis quàm eriã intentio peritoriũ ſuſpendentis& ſic ceſi ſante cauſa huiuſmodi ceſſabit effectus: ideo pronũtiari non poſsit de reſtitutione ftoda. arg. de iure pat. adige- re.. quamuis.& hanc rationem alij approbabant.