1 kreäd 4 N one. dO r. 3

4 uiei

1— Ln U ga⸗ ntereut rr: fal

Outto; cen 2„Mg

d.

1 4 44 0d 5 1 dS cf hn un RNan elle a0

ld popul

.... Amur— 7.— ue Matt 1

cw.n hiß Kie ud FA4 nuktonzi ah

a X 2& oeletatem

em 4 1 9 en, A᷑ k.

1 ucK e.

8 1 6 8 1 a Clefaiteria 1 s I Ma lnpicka 4 A 4 4 1„ 1 Oam e c 1 4 1 lc auet, bzc ankd do dictumciaug *- 6 3. dappohtauen aans eſt, quat f 3 n pauci uftnns r 5 4. 4. 49 G. e,*. a ln

7

3

242 1 ze c* tru ftont- n 1 auct 4 .,.“. cetatiOnts M„

chas appohtoſ n 4 11 M

1 2 4 crI 1 Lf s Ae

G BNESIS CAb. XI. I X.

861

ſcenſum in coœlos, quiſquam hominum in cœleſtem ciuitatem,& an- elicam ſocietetem admiſſus fuerit. Nec valet dicere, illos eſſe appoſi- tos ſecundùm certam ſpẽ, licet non ſecundùm rem: ſimiliter enim idem poſſet dici de iuſtis qui adhuc in terris verſantur, ſalté de prædeſtinatis & confirmatis in gratia: cùm tamen Scriptura id non dicat niſi de mo- riẽtibus vel etiã mortuis. Quamobrẽ Lyranus rectiùs dictu putat, popu lũ illũ ad quẽ apponebãtur Sãcti, intelligi debere omnes iuſtos quicũq; ab exordio mũdi fuerũt vſq; ad lacob, qui vnà omnes erãt in Limbo, vt Adam, Abel, Seth, Enos, Noe, Sem,& Melchiſedec, Ahraham,& Iſaac. Paulus Burgẽſis in Additione ad Poſtillas Lyrani huius loci ait, Ap- poni ad patres luos, ſcripturam ante Abraham de nullo hominum vſur- paſſe;ob eam cauſam, quòd, Apponi ad populum ſuum, ſignificet mori vacuum& purum ab omni culpa quæ purgatorio igne ſit expianda,& ſtatim poſt mortem rectà& ſine mora ire ad Limbum. Quanquam igi- tur iuſti qui præ ceſſerunt Abraham, ex hac vita deceſſerint cum gratia Dei, ferebant tamen maculas& ſordes quorundam peccatorum per ignem purgatorium abſtergendas: quapropter non eſt dictum illos eſ-

ſe appofitos ad populum ſuum.

195 Verum hoc ſatis inconſideratè videtur à Burgenſi dictũ, neque enim

apponi ad populum ſuum, ſignificat, ſine omni prorſus culpa decedere: ſiquidem hoc ipſum Moyſes ſupra capite vigeſimo quinto dixit de Iſ- maele, quòd appoſitus ſit ad populum ſuum: Iſmaelem verò neque con ſtat eſſe ſaluum, nec ſi ſaluus fuerit, credibile tamen eſt eum omnis ex- pertẽ culpæ obiiſſe. Quis autẽ affirmare audeat, Noe poſt mortẽ nõ re- ctà deſcendiſſe in Limbũ, cuius ſanctimoniã,& iuſtitiã nõ minùs diuina Scriptura cõmendat, quàm Iſaac& lacob? de eo nẽpe ſcribẽs Moyſes c.

6. Noe, inquit, vir inſtus atque perfec

tus fuit in generationibus ſuis, gum Deo

ambulauit, eique dixit Deus, Te vidi inſtum coram me in generatione hac.

7 Minhi nõ diſplicet quod quibuſdã Hebraicè doctiſſimis viris placuiſ- ſe video, congregari vel apponi ad populum ſuum, dormire cum patri- bus; ingredi viam vniuerſæ carnis velterræ, phraſes eſſe peculiares Scri pturæ veteris Teſtamenti, quibus ſignificetur idem quod, obire vel de- ſerere ſtarum viuentium,&tranſire ſeu pertinere ad ſtatum defunctorũ: ſicut jn nouo Teſtamẽto, dormire velobdormire in Domino, ſeu trãſi- re ex hoc mũdo:& apud Latinos excedere, decedere;vita defügi, facto defungidemigrare, exuere mortalitatẽ, vità cũ morte cõmutare. Theo doretus tamen quæſtione quæ eſt vltima ſuper Geneſim,& Caietanus

ſuper 25. caput Geneſeos aiunt ex eo quod Scriptura dicit de morien- tibus eos congregari ad populum ſuum, manifeſtè ſigni ficari,& neceſ- ſaria ratione concludi immortalitatem animorum, quin etiam corpo-

rum certiſſimam ſpem reſurrectionis aliquando futuram. Verùm ſuper

Burgenſts

hac ipſa quæſtione pleniùs& accurartius diſſeruimus in 3. Tomo no- ſtro in Geneſim, ſuper cap. 25. in 8. Diſputat. ad numerum margina-

lem. 63. b

-— 2 9 ͤ————

444 3

.ůͤüü