elutinn auul

munua ig. aretehi ſm. dodrna Aah.

de, u um

7 in.N

aiun,

taners 19 MA

ru ſuh den⸗ uiu ¹t ſgr hmuii aluu nubnn Wh

ir rtu gyle

1 nu uu bo-

alatio u.

EPISTOLA. 325 diligentia ſua ſunt abuſt. in quorum cogitationibus& ſcri- ptis etſi quædam ineſſent, quæ meliorum ingeniorum cul- tura poftea ſplendeſcere potuerunt, erant tamen tum ipſo docendi ſcribendique modo omnia horrida& ſpinoſa. A quibus, poſtquam Ariſtotelis doctrina cæpit eluceſcere, ani- mus bene natus non minus abhorruit, quam à ferina glan- de victus humanus iam inuentis cultiſque frugibus. Fuit hoc ſophiſtarum genus bonis literis, ſfimul cum Arictotelis doctrina renatis, noſtra ætate non modo philologis omni- bus, ſed ipſis quque philoſophis merito odioſum. Quoniã

qui hoc ſectabantur rerum ad germanam philoſophiã per-

tinentium non modo erant inſcij, ſed ipſo loquendi ſcri-

bendique genere omnino putidi. Nullum reuera in iliis mentis, S linguæ dißidium, ſed potius in vtraque ſumma deformitas, hæcque ſibi omni ex parte conſentiens. In qui- bus ſi tu mihi locum aliquem tribuis, qudàm verè id facias viderint philoſophi, quos iudices expeto,& ad quos, A te tudque T heſſalica turba iuſtis de cauſis prouoco. Ego Sco- tica, Bricotica& tenebricoſa illa omnia quæ iſtiuſmodi homines pepererunt, nunquam didici, nunqud attigi, niſi ſi quãdo ex illis tanquam’ ex ſtercore aurum colligere ſum co- natus. Docendo ab annis quatuor& wiginti me in Pla- tonicis,& Peripateticis ſemper exercui; veréque videor eſſe dicturus(modo hoc nemini wideatur arrogans, à quo

ego ſemper abborrui) in meis ſcriptis, quæ nonnulla in manibus hominum verſantur, nihil eſſe tenebricoſum, ni- hil nißt ex Platone& Ariflotele collettum: nihil quod ad

hporum doctrinam illuſtrandam, non ſit aliqua ex parte