216 1IAC. CARPENTARII gloriolæ cupiditate inſanientem, iam curatoris egere. Sedi- ſta quanquam ſpontanea ceſtio, vt rata eſſe poſcit, communi aliorum conſenſu, literatorumque omnium approbatione, quaſi Prætoris authoritate confirmanda. Iam verd, vt iſtud agamus, ſi me vel in ſola lingua latina, verhori orationi 7 artifice aliquem eximium iactart, tu, opinor,cum tuo The. ſalo acriter reſiſteres, vixque in ea ſermonis puritatem con- cederes: imò vererer ne mihi Philoſophica licentia nonni quam abutenti, pro puritate fædam barbariem obijceres. Nee fortaſſe immeritò. Quoniam in illa vix mihi ipſe ſa- ticfacio: niſi fortè hoc ipſo quod iampridem in docendo ſcri. bendõque videor adeptus, vt nullo loco hæream, verbajue præuiſam rem non inuita ſequantur. At ſi de orationis lu- minibus,& ornamentis vellem iudiicare, aut agendo pro- nuntiandõque oratoris laudem quærere: iam id videor ex- audire perſonantem noſtram A cademiam, hoc ad Theſſalu⸗ in huius gloriæ Partem nullam(arpentarius poteſt venire. lgnoſces verò mihi L. ſ in illis tibi quem onines dictitanta- gendo pronuntiandéque valdè languidum, eum antepono qui ætatis noſtræ Roſcius magno ſuo merito ſemper eſt ha- bitus. At ſi latinorum veterum ſcripta vellem omnino im- mutare, ac velut Ariſtarchus(iceroni, Lucretio, Horatio, Plauto antiquum ſcilicet ſuum ſBledorem reſtituere, vel po- tius in illis noua omnia facere, ipſoſque Romanos& Greæ- cos docere, quomodo Latinè G ræcéque ſcribendum ſit& Pronuntiandum, hoc ad L. omnes dic erent, nihil ad Carpen tarium. Neque verd immeritd. Quoniam haæc tua ſumma laus, in qua ſicut tute ſcis, nihil vnguam mihi aſſectaui. Si