304 1AC. CARPENTARII ornatiſtimi viri laudatißimique teſtimonio orbari, tihi in aliis multò leuioribus, neſcio cuius gloriolæ cupiditate ſemper ardenti, erat grauiſimum: nec ſine aliquo fortu- narum tuarum periculo, in hanc de Religione ſu ſpicio- nem venire, in qua fortaſſe malles diſtimulando tantum apud vtroſque bene audire, quam apertè ſententiam tuam declarando, alteri parti te tuãque deuouere, hoc te, opi- nor, valde commouit, quòd exiſtimaſti illud de tua Reli- gione, noſtra opera in Tilij Probi(ommentariu nu- per eſſe detetum. Quod, ita me Deus amet, ſemper latere malluiſſem, quam te hac in parte grauare, niſi tu impor- tune& ſanè ualdè infæliciter, illis frequentibus tuis in Mmilium digreſtionibus perfeciſſes, vt mihi non eſſet in- tegrum omnino ſilere. Quare vt ei malo occurreres iuli- caſti in eam curam eſſe incumbendum, vt vir optimus non modoô de literis optimè meritus, ſed in veterem Religionem optimè animatus, per tuum encomiaſtem intelligeret, ru- mores eos qui de tua vita ac moribus per vniuerſam Gal- liam circunferuntur, non à veritate profectos, ſed ab eo excitatos qui in ſola arte Sophiſtica, laudandarum om- nium artium perturbatrice exercitatus, tibi in melioribus literis regnanti tuam laudem, patriæ requiem pacemque publicam inuideret. Vt hac artæ ſcilicet, redires in eius elo- Lij poſſeßionem quod Manutij neſcio quot epiſtolis orna- tißimis comprebenſum, tibique adoleſcenti comparatum, nunc ſeni de manibus eripi, non immeritdò grauiſsimum eſ- ſe videbatur. A tqui nihil eft hac in parte, mi L. quod de (arpentario ſuſpiceris. Aliunde RNa faba in tuum caput