3— ——

g07 1A C, CARRPENTARII Quo animo cum ad finem menſis Decembris de luius manu literas illas recepiſſem, eaſdemque perlegiſſem, facilo ſenſ id vweriſcimum quod mihi iampridem penè perſuaſeram, eiſg ſape oppoſueram, qui me ad reconciliationem tuo nomine inuitabant, neminem eſſe inter literatos aliqua laude cre- ſcentem, qui tecum tranquillò placatéque poßit viuere, pro- pter neſcio quem principatum, quem tibi inter illos cum fal ſa opinione iämpridem finxeris, tacitäque tua con ientia,

honeſlis rationibus retinere non poſtis, omnes eos qui in il lius partem aliquam venire poſſe videntur, quo cunque mo do ſupplantare conaris: omnes in certamen prouocas, iyſe

in certando ad muliercularum morem verbis tanthm in-

Nirullus, contentionis exitu ſemper infœlix, animi que ſubi-

ta deiectione, multo magis omnibus miſer, quam vllus mi-

ſerabilis Nam poſtquam ille de Genebrardo amice in illis

literis conqueſtus et: quod de noſtris contentionibus inter Regiæ profeßhionis collegas, ſic enim nos nominat, nihil om

nino ſcriberet, miſerum me, nel potius ſi bene iudicas, v-

trumgque noſtrum, quem ſi non vulgi, at certò eruditorum

—

fabulam fieri oportuit propter eam contentionem, cuius i-

nitium contra eruditionis& Iumanitatis iura omnia, in Alcinoo à te eſt introduttum) ſubiſcit ſe iſtarum nililomi-

nuus nequaquam eſſe ignarum, Quod frequentes tuas litera

legeret ad amicum neſcio quem encomiaſtem tuum, cuiu

opera l enetiis vtereris apud ornatiſßsimum virum Pauli

Manutini, in ea re quam ex ſequentibus intelliges. Ilis Car-

pentarium miſerèd tetraulari, dilacerari: earumque non- nullit Archiſopbiſtam nominati, aliis hoſtem quietis,&

publicæ

bli

mnibi terue habe mia⸗ vicle⸗ non audij acue tand

dore les./ n 2goa mei! Hlic lueri penle adm taun ( quce tlone munj nan audi derej fatio⸗

lan