3„ 5 Aℳ 4—

1“

See Len

DISPuUTATIO VIGESIMA QYARTA QK EST

pE MNVOCATIONE sSANCTO-

rum Poſterior,& de ipſorum reliquiis THESIS I.

, Ergimus agere de Sanctorum invocationel,& i- pplorum reliquiis. Sit igitur quæſtio prima: V. trum à pontificiis Sancti inyocentur tantum ut inter- g ceſſores An verò etiam, ut auxiliatores:

3 2. Reip. Impiam, abſurdam,& idolola- icam ſuam eſſe opmionem de invocatione San Ctor imadvertentes Pontificil, jam ſæpius ex ſcriptura con- victi; varia quærunt effugia, quibus impietatem iſtam nonnihil excuſare conantur. Scribunt nonnulli, ſe ſanctos invocare non ut auxiliatores, ſed ut interceſſores. Quemadmodum enim in aulis Principum non ſtatim patet aditus ad ipſum Principem ‚ſed ne-

gotia efficiuntur per ipſos, qui authoritate aliqua apud Principem

valent. Ita ajunt, ſe ſanctos invocare, ut Dei familiares, amicos,& interceſſores.

3. In effugio verò illo pontificio duo reprehendimus. Pri- us eſt deipſaproreftatione. Poſterius de Mediatoris officio in Cœlo.

4. Quodprius attinet, dicimus ſimpliciter proteſtationem illam eſe contrariam propriis ipſorum aſſertionibus,& ipſi fato. Nam I.In con. cilio Tridentino decretum eſt, ut ſanctos invocemus, tanquam interceſſores,& auxiliatores. Verba ſeſs. 9. hæc ſunt. Mandat ſancta

Synodus,& ſanctos una cũ Chriſto regnantes, orationes ſuaspro hominibus

Deo offerre, vonum atq; utile eſſe, ſuppliciter eos invocare, E ob beneſicia impetranda à Deo, per Filium ejus ſeſum Chriſtum Dominum noſtrum, qui ſolus noſter Redemptor,& Salyator eſt ad eorũ orationes OpEM Auxl- 1ruM Qur confugere. ⁊. Pontificii in precib. ſuis meminiſſe ſolent nõ

Ooo 2 tantum

——— 3——— 4—— ——————— 1——. 8—— 5——— ————————.—————— 4 4 7— 5 84— 3.— 8 ö— 9— 8— 8 3——..— ——————————— —— 3 8 1. 1 8“* — 4. 8 2 2 8 1 8. 8 8 3 3.„4. 8 3 3