de= um manifetu de= anguisonan dudn 4 manifeben de gunc intumeit ix. e, qur imi u— prætenim un ar d K oüin

ler mifettea du= fertur. 8 To cordimn d ventriculumke lib M tss viss, licmn , vir diffule cna derν hiloſoph pt E= eptum cociin aoſoſque qxuim e= ri, fitilomths ſi deorſum käk X orem aditumtm ta um igpenias An r ſedolſermin 11 à mtaraftciss rin factam ium — eenim cordsidn I☚ tei perforunüthi

3

1 t= inquat; adeoui

1 re. 1 aum in pumnst uſtrum cnib umn 2 ntoprohehele ori ramo n M 1 11 Kintumonent T ſpectabat/ an rdis entriculume E obſerrare Hcu 12 lt, ex reuu itn

DI MorxVU CurvrI I. 767

Leonardus Botallus, vir doctiſſimus in fine lib. de Cathar- ro inveniſſe ſe aliam viam arbitratur, quaè dextro in ſini- ſtrum ventriculum perpetuo ſanguis eat. Paulo ſupra Coro- nalem, inquit, ſatis conſbicuum reperi ductum juxta auriculam dextram, qui ſtatim in ſiniſtram aurem recto tramite fertur.

Hic ductus niſi progreſſus ſit venæ cavæ ad arteriam ve- noſam, quem foramen ovale appellamus, aut alius ductus,

quem aliquando in ovillo corde reperimus calami triticei magnitudine ex una auricula obliquo ductu ad aliam vade- re; niſi inquam aliquis horum ſit, difficile eſt quis fuerit di vinare.

Jam autem id foramen ovale ubique quidem æqualiter non occluditur,& ſæpe in medio accreſcens membranula tenuiſſima& pellucida eſt, minimoque ſtili attactu facile difrumpitur, rariſſime tamen in adultis ulla ratione aper- tum invenitur. Et transfluens per arteriam venoſam è pul- mone ſanguis membranam illi foramini præpoſitam affi- git, ut etiam quando connata non eſt difficulter aliquid il- lac poſſit tranſire.

Obliquus vero ille ductus nobis in ovillo corde viſus, alte ſæpe auriculæ ſubſtantiam penetrat, ſed rarenter prorſus ad alteram auriculam fertur. Putamufque eum auriculæ ad nutritionem datam eſſe, quæ ramos non ſolet à Coronaria accipere.

Ex iis vero quæ raro accidunt, nihil eorum concluden- dum eſt quæ perpetuo debent evenire: in cordis quippe fa- brica non raro ludit natura. Ita in bovini cordis ſepto inter- medio ſuperna parte ſecundum cordis longitudinem ali- quando ſinum invenimus, ad finiſtrum ventriculum circa mucronem patulum, qui longitudine amplitudineque di-

gitum indicem æquabat. Cui ſimilem videre Ariſtoreles potuit, cum 3. de part. c. 4. aſſeruit majora animalia tres in corde ventriculos habere. Nam maxima animalia duos tantum ventriculos habent, ut in deſſecto balænæ fœtu animadvertimus.

Adeo ut videatur ſanguis, non alia via ordinatim quam Per pulmones ad ſiniſtrum cordis ventriculum vadere.

Non autfens

per foramen

ovale.

Ita ad ſiniſtrum cordis ventriculum delatus ſanguis, inde Iadeque in ad arteriam aortam, mediocres, minimaſque arteriolas per- con, arte- git: iis enim vivis ligatis mirum in modum verſus cor in-'im 2eh. tumeſcunt,& extrema verſus concidunt, ac aperta ligatura kas, zelie

manifeſto ſanguinem ad ulteriora dimittunt. Sanguis è minoribus arteriis poteſt venas intrare: arteriæ

quaſe ue ar- teriolas. Ex arter:3

enim quibuſdam oſculis in venas pervia ſunt. Et quo eſſe ſangrit per

certi