Ie quod

nreere bi Chi.

mn, vel

n Nuan. us pre. ode non

Vnlatam,

Korte in.

unque 1. 20. mo untur nenmil⸗ prenam Wne ad ia ſpecies arVid.

Naud

qno. aluert;

S2IP RI. 51

n n. ————, Ae

haud mirum eſſe debet, quando& puellae ſeruae, libertae vitium illatum minoris fuit pretii. Equidem apud Roma- no searum venus impunis erat; at Germani, licet haud gra- tis, minori tamen pretio ea fruebantur. Ancillarum vero amorem, cum illae, vt emantur ad matrimonium, tanti non erant, exercere hactenus extra poenam fuiſſe exiſtimo, vt ne pretio quidem redimere illum opus fuerit. Cum his namque connubium non erat, neque adeo pretium ſiue do- tem ſoluere debebat corruptor. Quod vel inde patet, quan- doquidem qui ancillam ſibi coniugio ſociat,& ipſe ſeruus ſit; vid. L. Jalic. tit. I. Ic. I4.§. 11.&i qui- ingenuus ancillam

alienam in coniugium acceperit, ipſe cum ea in ſeruitio implicetur,

add. LL Ripuar. tit.[. P. 17. conf. Potgiesſ. de condit. ſeruor. L. 2. c. 1. Etenim cum adeo Germanis ancillarum cum in- genuis matrimonium exoſum erat, vt& in poenam ſerui fie- rent; certe in illis ſtuprum commiſſum haud vindicare po- terant, cum ad ducendam vitiatam cogere nequibant; ne- que ad ſoluendam dotem vel pretium, quae emtioni idonea non erat. Libertae vero, quae manumiſſione alicuius eſſe valoris coeperat, pretium, licet non adeo magnum, vt inge- nuae, pendere debebat, qui eiusdem virginitatem interfe- cerat: LL Baiuuar. T. 7. T. 6. Qusdſi vero ingenuu:- cum di- miſſa, quam Frilazin vocant, concubuerit, cum IWII. Solid com- ponat. Ex quibus ſaltem id colligitur, Teutones quoque in vindicando ſtupro ad feminarum ſlatum reſpexifſe, easque,

quae ſtatu a viro differebant, concubinas eſſe tantum, non vxores voluiſſe; conf. al. Hahn P. 2. c. 1. J. 22. L.().

§. XXVII. 4 Quanto autem mitiores fuere Germani erga eos, qui b G aingenuis