iòris ſumma eſt condemnandus, quàm quantum facere poteſt, uti Paulus libro ſe- ptimo ad Sabinum, probat& Neratius libris membranarum,& Proculus ſori- bunt 7/17. ff ſol matr. Aſt negotium impedit, ¹2 Q κα⁴e re iud in qua idem ille Pau- lus in eadem quæſtione teſtatur, alio nosiure uti, ut&s Veratius ſcribit. Eequid igi- tur Paulus à Paulo. Neratius ã Neratio diſſidet: vehementer hic æſtuant! nterpp. noſtri. Satis tamen ſi quid mei eſt iudicii, dextrè hos textus in gratiam reduxòêre, Donell. 2 4. com. pag.(mihi) 392. Duar. ad!. 17⁷. ff. fol. matr. Sci p. Gentil. in tr. de co- nat. int. vir.& uxor lib.;¹. c. 25. Matth. Brunus iu tr. de bon. ceſſ.q. 22. Conf. Ant. Fab. 2. coni. 4. Heredes porrò minimè de hoc beneficio ſibi graculari poſſunt. Perſo-
nale namque eſt,& cum perſona extinguitur,’, quia. ff*ſolut. matril. privilegia, ff. de
R.. ibiq; Petr. Faber. Sanè in actione dotis ſi filii patti heredes extiterint placuit eos hac exceptione gaudere, ut textus eſt in!. etiam, ff ſol.matr. Donell. 2 7. com pag. (mihi) 343. Ant. Fab. g. coni. 13. At quo tempore dixerit quis opponendæ hæc eſt exceptio? Ego verò reſpondeo non tantùm poſt litem conteſtatam, ied& in ipfa iudicati executione illam opponi poſſe. Neque etum ad ꝛplum iudicii ordinem& proceſſum, ſed ad executionem hoceſt, ut condemnatio minuatur perriner, in his autem exceprionibus, quæ ad moderandam& minuendam condemnatio- nem ſpectant, ita eſt conſtitutũ ut in ipſa etiam iudiciati executione obiici queant, l3 ffde donat. ubi Giphan. I.’ f.de iur.& fact. ignor. ubi Dd.". 22 †f. de re iud. 1.51. 1.2 1. fin. ubi Bartol. de fldeiuſſ. Iohan. Ba pt. Alin. in prax. iud c..§. 15. u⁵.’¹.(d § 59. luſt. h. Eſt autem compeniatio debiti& crediti inter ſe contribucio, l.:. frd compenſat, quæ tam in ſtrictis iudiciis, quàm bonæ fidei ipſo iure inducitur; ut Ju- ſtinianus conſtituit in l. ult. C. a.rit. Cautus igitur reus id aget, ut com penſatione, ſi quam haber oppoſita in id tantum, quod compenſationem excedit, condemne- tur. Noli mirari, quod dixi iplo iure compenſationem heri,& tamen eam oppo- nendam eſſe. Hæc namque non ſunt aſyſtata, non funt contraria, quæ ſimul ſtare nequeant. Quamvis enim compenſatio iudiciis tam ſtrictis, qudm bonæ fidei ipſo iure inſit, ea tamen res non facit, quò minus ſit opponenda. Hoc enim animadver- tendum verba illa ipſo iuse hoc loco non opponi ei, quod ſit ipſo iure ſine facto hominis, ſed longsè aliã hic intelligi oppoſitionem nimirum eius, quod fit ipſo iu- re non pet exceptionem, quomodo in noſtro propoſito hanc oppoſitionem fa- ctam videmus ab Impun a.§.5,. Inſt h. ac multis alis locis eandem hieri oppoſitio- nem benè obſervavit Barnabas Briſſonius in lex. iur. Ut clarius dicam: O ppone- compenſationem non eſt opponere exceptionem compenſationis, ſed dicere ſive allegate ipſo iure factam eſſe compenſationem, hoc eſt, obiectio com penſationis non fit in vim exceptionis, ſed in modum allegarionis, quare reus conventus a- ione nulla teneatur. Adi Dn. Joh. Borch. in er. de compeuſcc..u. 19.& Leq. Donell.
16. com.: F.& ad l. 4. C. de compeuſat. Diſſ. Medic. de compenſ.p. 2. J. 22. per tot.& q.
31·3. 16„Barboſa adl. divortii,§. ob donationers, n./1, ff. ſol. matr. Surd. deciſ. 17. nu. z. Ex dictis apparet quid ſentiendum de quæltione toties in ſcholis foroq; agitata, utrum
—
—
———————
“