— ²³ 2 — —x 7— — B— —2

ndent. r

. ICondr.

u.C. de ſn

am aect.

gendich vod velüm ſectisalb. 1-us prate- ks inel u etare opor. cti fadine rd,&hane ut luſtube armittillt Auf) Sliiadaſa Nactionbu- Auncelpo üiverlitsl K)onell 9 iabetjuäc an hegotae⸗ 16 non elen

1 fidem. 1

modum: Si paret L. Titium centum ex vendito Sejo dare oportere, Cajus judex ex bona fide condemna. Striti juris iudicium ita: Si paret

Ita, ut ſine hac fubſiſterent. Hine Prætor judicium bonæ fidei coneipiebat in hunc

L. Titium centum ex ſtipulatu dare oportere Cajus condemnato. Unde apparer, quã diverla iudici dato poteſtas ex ipſo formulæ præſcripto pro di- verſitate negotii competierit. In bonæ namque fidei iudiciis Prætor lberrimas iu- dicandi habenas relaxavit judici æquitatis& diiudicãdæ&lequendæ: ut ex bona 8 de& quod ei æquiùs melius videretur, etiamſi nihil de eoa contrahentibus dictũ eſſet, iudex in condemnando ſequi poſſet. In ſtricti verò iuris iudiciis illam pote- ſtatẽ iudicandi reſtrinxit, ira ut iudici iudicii d Prætore dati cancellos egredi, nulla eſſet religio, ſed formulæ præciseè addictus lecundum eam iudicare teneretur. Quamobrem hiiudices ſub formula iudicare dicebantur. Sed hac de re tum alii,

tum verò Duar. ad! ⁷. ff. de in lit jur.& l.7: f. de pact.& Eguin. Bar. a4 4.§. 25. In ſi. de

act. latè tractant, ex quibus perfecta cognitio peti poteſt. Diſſ. Dd. varid W eſ.in

Ilagoge ſua, quẽ ſequitur Vult. ad§. 2s. J.de act.& alii ſtatuunt originẽ huius diſtri-

putionis eſſe ex arbitrio legislatoris, quia iſtæ duntaxat actiones, quas ille voluerit habeantur pro bon. fid. indiciis-arg.§. 25. Inſt. de act.j fin. ff. de petit. her. Porrò ita ar- gunnt, ſi dilcrimen illud eſſet eſſentiale, ſi ex ipſa negotiorum natura dependeret, & non potius ex arbitrio leg'slatoris, malè Juſtinianus actionem ex ſtipulatu effe-

ciſſet bonæ fidei arg. eorum, quæ de eſſentialibus& propriis adiunctis tradunt

Philoſophi. Hæc enim ũ quis tollat, ipſam quoque tollat ſubſtantiam, neceſſe eſt.

At poſterius durius eſt, quàm ut de tanto Imperatore dici debeat. Ergo. Adhæc ſi

noſtra ſententia obtinere deberet, ſequeretur inde conſueta illa clauſulà, alles trewlich vnd ohne geverd/ vel ohne geverd vnd argeliſt non fieri ſtrickum iudicium ſequeretur non poſſe per oppoſitam doli mali exceprionem ſtrictum iudicium commutari in bonæ fidei: quod tamen utrumqus(aiunt) falſum eſt Prius ut do- cet Bald. eonſ.3 43. Weſ. ad§. 25. Inſtit. de acr. I/2. S. fin. f.de R.‧. Poſterius ut Cuia- cius 5. obſer. 1⁷7.& in Papin. ad l. Seja f. de donat. mort. cauj. Vult ad lun. ubi conven.

qui cert. loc promiſſ.& aa§. 23. I Ae acl. nu. 14. tradunt concludunt inde quare ve-

ſtra ſentẽtia à veritate planè abhorret. Hæc illi: Verum hæc& eius farinæ alia argu- menta tanti momenti nõ ſunt ut à veritatis tramite non dimovere debeant. Quod enim primum attinet, ſatis abundè illud confuravit Gœd. in tr. de ſtipul. C. contr.i. nu. 29. Secundi vetò argumenti aſſumptum quam ſit falſiſſimum, G œd. d. loc. n. 2 5. Ant. Fab. lib.:⁴. conj. 15.& decad. 9. err. 2. ſole clarius teſtatum fecère. Alii non mul- rò felicius hoc diſcrimen formulis agendi aſſcribunt, ut ſi formulæ inſerta eſſent lla verba: Ex bona fide, ex æquo& bono, ſive quod melius æquius videbitur, intelligatur udicium bonæ fidei datum, ſin illa deſint cenſeatur ſtri- ctum iudicium, ſed fruſttà vide erudirè hae de re diſſerentem Dn. Ericum Hæde-

mannum diſp. 14. coro.j. Nonnulli exiſtimant, non eſſe hanc diviſionem ſpecie- R 3 rum