2. Qualiia 2 Quam —A. qua l Pta. Quid uo obhgr. — andam ar- =pleGatar, ltius Nec = alio ſenla hbronon actionum, = multisad. lec faceſſit — um petele 2 Quimai „— except. re * m.& pete⸗ 4— guihcatio- =12, f. dey. b= obssdebe. Umm Tectaf. — ad yr. 1A Lmad pr. 45
en educitut,
ldd io appel.
d.= one non d Sit jus per el=qux Lol m. Irfierisit
na m. quod als lut ifionumf 1 11,— b) nhe stis= uam vi 3 carl m eſſe adle
, a binus
Foca-
vocatur meus eſt: vel hoc modo: hane rem ex iure Quiritium meam eſſe aug. Donell. Baro Dn. Joh. Borch. in tr. de O.& A. c. 2. u. 12. vide eleganter hac de re
diſſerentem Barnabam Briſſonium de form. pop. Rom.. 479. e ſeqj.(c) d.§. 1r.
T. b.:.d. lr. de O.& A. Ideo ſic appellara, ꝙ olim cum judicia petebantur à præ- tore, actor adverlario condicere h. e. denunciare ſolebat certũ diem litis, quo in jus ad prætorem iret, adverſarius contra ſe adfuturũ ſponſione interpoſita affirmabat. Idedit. S. f. qui ſatid. cog. Ab hac mutua diei conſtitutione formulæillæ proma- narunt, diem dicere, condictâ die adeſſe, condictitia actio, condictio. Et dies quo quo ſe judicio ſiſti debebat appellatur dies condictus, dies dictus Theophil. a4 g. 15. f. b. t. Huinſmodi autem denominationes cum potiſſimum in perlonalibus actionibus frequentarentur, ob id quod per eas non aſſerebatur res, ſed intende- batur aliquid à perſona dari vel fieri oportere, factum eſt ut actiones perſonales hoc nomine notatæ ſint Cujac. uib. ³. 5 3,. Weſemb. ad d.§. 15. G& interpp. vnlgo T.b.:?. Quamquam aũt hodiè antiqua illa denunciandi ratio in foro noſtro pſa- nè deſuetudine ſit adumbrata atque adeo nulla amplius ſit tali denuuciatione opus ne quidem charitativa, ut vocant, canoniſtæ& Panorm. in c. licet li. de Simon. Donell. ad 10. u. 2. C. 3e pignor. Cuiac. d. 09.25. Obrech. dif. de form. lbell. th. /6. Duar. 2. 4if½. 25. Andr. Clud. in præm. tr. de condict. u. 26. Difl. Hot. ad l. 10.& Da. comm. ad l. quidam Hiberus f. de S. P. V. Coraſ. 4. Miſcell. 7. Mynſ. ad S. 15. I.h.t. tamen res ipſa in univerſum remanſit,& nihilominus condictionum no- mine actiones perſonales omnes omninò deſignantur, licet abuſivè, ut loquitur Imperator in d.§. appellamus ibique Vult. Donell. N eſ. Heig. I. b.(d) eſtenim diſtributio generis in ſuas formas ſpeciales, quæ in cuiusq́; actionis proprio fine ſpectatur h. e. diſtribuitur totum, velut cauſa finalis omnium actionum in dupli- cem formam, veluti effectum geminum cauſæ ſinalis communis. Nam cum omnium actionum communis ſi finis adeoq́; forma cuiusq́ue actionis generalis perſequendi in judicio aliquid&c. Et in his finis exerceatur ſui finiti ſpecialis cau- la, quod ſpeciale finitum duplex eſt ſeil. aut ipſa rei reſtitutio aut ſolutio debiti. Urique ex hoc duplici finito duplex arguitur finis ſpecialis,& ſic efficitur ut quæli- bet actio ſit vel in perſonam id eſt, propter perſonam: aut in rem h. e. propterrem arg. l. ult. verſ. ſiquidem& verſ. quia ad CS. Jyl.§.=. fde nox. act. Cuiac. in par. ſi quadr. paup. fecuſ. Acat. Acconſequenturꝗàâ ſine erit hæc diſtributio. Quanquam aũt in actione perſonali quoq; agimus propter rem 1. 5. f de in lit. iur tamè anim- advertendum eſt, hunc finem actionum perſonalium nõ eſſe primarium& ſum mum formæ ablolutè cohærentem, ſed finem ſecundarium. Ad hæc ſiab effici-
ente caula eſſet diſtriburio, oporteret ipſas partes diviſas, diviſi cauſas eſſe conſtitu-
entes& integrantes totius diſtributi, h. e. oporteret totum quod nobis eſt actio conſtare ex duabus hiſce partibus tanquã efficientibus cauſis, re& perſona, ſicuti Dialectica conſtat ex inventione& judicio, domus ex area, columnis, parietibus &c. Arqui actio in rem& perſonam non ſant partes integri. ſed univerſi, hscee
b 2 lviſio