396 Diſceptatio de Pace Keligione. culo, ſtattliche Außfuͤhrung/ pag. 84& ſeqq. E. III. In cauſſa propria, uade damnum velcommodum adaliquem redundarurum eſt, I. 1.§, 11. quiappell.ue- mo judex eſſe poteſt, l. 10. de juriſdict. t. t. Cine quis in cauſſ. propri quod& ipſi xo- lunt Canones, c. ult. 3, quæſt. 5. quod jus, veluti ex limpidiſſimo rationis naturalis fonte hauſtum, adeò ſanctum& religioſum eſt, ut ne ſummus quidem Princeps de Roneſtate& naturali æquitate ipſemet ſibijus dicere queat, ſedvel Arbitris vel Cõ- ſiliariis ſuis litem decidendam committere debeat: quod etiam hodierna Impe- rii noſtri jura& aliorum Regnorum honeſti mores obfervant, Buxdorff. ſuper Aur. Bull. concluſ. 77.& ſequ. nec ab exemplo Chriſti& Apoſtolorum ipfius, quinun- auam legitima judicia recuſarunt, vel larum quidem unguem diſcedit. Atqui cauſ- ſa in Conc. Trident. deciſa Pontificis& univerſi Cleri fuit propria. Ipſis enim pro- pter Eccleſiam fœdé laceratam, ſacramenta ſacrilega manu mutilata, animas pre- cioſo Chriſti ſanguine redemtas propudioſæ nundinationi proſtitutas, denique propter paſtorale munus in exirialem tyrannidem converſum ab Auguſtanæ Con- feſſionis Profeſſorib. dica fuit ſcripra, ſtattliche Außfuͤhrung/ p. 487. Suitliy c.ta. p. 344. ſeq. Ergòô hi non concilio præeſſe, ſed ſubeſſe: non in tribunali ſedere: ſed ad infima ſubſellia Imperatorum ejuſvé Adſeſſorum ſtare, ac horum pium&juſtum decrerum exſpectare debeant. 1I V. Quodcunque concilium Chriſtumjudicem non admittit; ſed reum eſſe jubet,& tradiriones humanas pro norma decidendi haber, inveteratos errores non revocat, ſed perrinaciter defendit: breviter, errores erroribus, blaſphemias blaſphemiis certarim cumulat,& Eccleſiam Chriſti hoſti- lem in modum perſequitur; id nullus Chriſtianus, qui ſcintillam pietatis& cando- ris habet, pium eſſe pronunciabit, juxta cap. convenior. 23. quæſt. 8. Atin Conci- lio Tridentino Chriſtus, cujus cauſſa à Proteſtantibusagitur, mediante verbo ſuo non judex, ſed reus erat; non ex lege Dei; ſedex Synagogæ Roman' traditione & Pontificum decretis dogmata Chriſtianæ fidei judicabantur, Suitlir in præfat. de Concil craſſiſſima errorum monſtra ab inferis revocabantus: quod Chemnie. in examine hujus Qoncilii, Suirliv, de Eccleſ. cap. 16.& alii noſtrates Theolo- gi hactenus ad vivum demonſtrarunt:& ſic ſancti illi Patres morbum non tam songruis remediis lanarunt, quâm ſuperſtitionem cum impierate cumulantes auxerunt; ut inquit Molinæ, de Concil. Trident. non recip. art. 92. Ergô Conci- kum Tridentinum non pro medullis Theologorum, ut vult Campianus: ſed pro

latronum bonis inſidiantium luſtro& latibulo, monachorum& mendicantium kratrum colluvie,& hominum improborum& malignantium adverſus Chriſtum

Jelum cõſpirationej ure haberi deber, Suitliv. d. c. 2.. 354.V.Explorati juris eſt, in- dicta caula neminem condemnari debere, c. 1. E. de requit. reis. Ræv. I. vat. 7. in pr. nam qui ſtaruit aliquid parte inaudità altera, æquum licet ſtatuerit: haud xæquũ tamen fuerit, ait Seneca. Hinc Nicodemus Johann. 7. inquit: Nunquid lex no- ſtra quemquam judicat, priuſquam audierit ex ipſo,& cognoverit, quid faciat Er Feſtus in Actis Apoftolorum cap. 25. Nonm eſt Romanis(inquit)confuetudo homi-

nem, priuſquam locum defendendi accipiat, condemnare. Quod apud noſtrates

adeò firmum eſt, ut ne diabolo quidem injure comparendi defenſiones ſuas de- negandas eſſe velint. Atqui Proteſtantium Confeſſio in hoc Concilio ipſis inaudi- tis fuit condemnara. Licet enim Theol. ipſorum vocatis in loco admodum ſuſpe cto ſalvus conductusfuerit oblatus: nunquam taman pleniſſima ſecuritas adinftar

cautlo-

—„+—