Oratio Iſtulæ ad ſpõſam& Regem.

Proſequitur totus Nympharum cœtus euntem, Sead pedes, vdoq; mouet veſtigia greſſu, aiades ſpargunt flores) ac ſerta Napeæ. Iamq; propinquabat regali ſpumifer vrbi, Cum procul impulſo reſonare frementia cœlo Tympanaq;. rauciſq; tubas clangoribus audit: Ac videt inſignes illinc fulgentibus armis Teutonas, hinc patrio clypeatos more Polonos Comminus accelerare,& equeſtres pãdere turmas Conſiſtit viridi decliuis margine ripæ, Veſtigatqʒ oculis inter tot millia ſponſum: Quem ſonipes gemmis& multo ſplendidus auro In medijs portat turmis, aurata ſequentem Eſſeda, nupta quibusſedet, inuehiturq; per agmen. Talibus inde ſuum compellans Iſtula verbis Affatur regem:ſponſamq; ſalutat Elyſſam. Salue virginei decus inclyta Nympha pudotis Sarmatici conſors, Romani filia regis: Haſq;, meo late quas irrigo flumine terras, Ingredere auſpicio fauſto:di læta cubilis Gaudia, fortunentq; tuæ connubia tedæ. Tu ¶ſi vera mihi nec rettulit irrita quondam,

Noſſe futura ſenex qui creditur omnia Proteus)

Tu dabis heroum claros paritura nepotes,

Qui ſuperent fama proauos:qui fortibus auſis

Ardua Sarmatiæ tollant ad ſydera nomen:

Victa triumphantes validis quos ſentiet armis

Turcia:quoſqʒ tremens horreſcet Caucaſus:ergo

Tanta tuus cunctis aduentus gaudia rebus,

Vt montana fremant lætis iuga Tauſihigee oci