nnul, Nox VorGakis EIodyEkr. 583 len ſtes. Qvia Romano etiam Tullio adipalis& inſi- 7*)
pida videtur dicendi ratio, qvæ non Attica. Cæ- terum qyvisqvis noſtram hanc Methodum Theon Timonve aut qvispiam é Catonis familia Cenſo- n e u rinus laceſlis„ non unam cervicem è Caligulæ
nu, voto impetis, qvia nec unum caput. In ætatis noſtræ ingenia ictum expedis, qvi vel in mè uni- um aciem ingenii diſtringis. Erras, ſi eruditi morem ſeculi& ad limam ætatis expolitum ora-
terüd ünun uyrud
88 8c tionis genus, eloqventiæ faſtum vel probrum um putas. Vetus ſi non deſipit, nec novitas(ſi qvæ cani nie reſidet aut relucet) ſua caret illecebra; ut nec me Zalia Scenam citius merentur ac theatrum, qvam Sielua qribus ineſt raræ plurimum novitatis.
en Sic Roſa veris qvidem eſt propria,tamen olim Riſſe veteris Ronm aſſenſu,& hibernæ pretium com- geti meruere Roſæ, miſſile Egypti munus, quia id nq cunc inſolens, qvis novum. Ne timen in me gra-
le Aℳ ruito malignum Momi ingenium ac munus ex- 3 ( 41 erceas, ſic te, ſeu ex Chriltianæ leg ibus diſciplinæ 6A. levoveo, ut Fuſcum Oratorem Bilbilitanus Va-
rir ces:Et ſi à me alienus Orator ſis, adhuc tamen
ic Tę ſora ven, n, Asx, alatiu laudeur,
. ½ ,,, 5 7 ch Excolat&geminas Pe,ie peeen forer. INDEXN CAPITUM An 4 PARTIS I.
r De Fundamentis Eloqventiæ Specialis. t Gal CAPUT I. n ee prül
Primun Hon vulgarisr Eloqvenriæẽandamen- 4„tameal- 5 5. u um, Senſus ſPecsales.— p. 275 11§.I. Senſtes adsirabiles Cauſir ingeaioſe ad- „ vonlc 78 5 6
2 un dirrs. 15.


