1 3 1 Cuta 2. fan vdcecnitr a X Al Laduli

LAPA/

Kag 1 dtä 1 8 5 L A de 10 laqopereg 3 ¹ P1 Ner moneis 4(lch 1 nl! mentlo 15“ 9¹ „ Mſe dohn „. 1.1. W Ctura labulis 1 2n . aan, uam IPrInch 20,

rIDrI AAeA f riptun, quæab Aa 1 A p

eGum. 6,nd 5

lenil, ndem a Wm — 1 8 4 fe M Uoldam recte p 8D- .

.

riBIr H 114ʃ

1043214

6Jg; A Anfb 4 Aul. lli 1n g. I II.. 11 I. Hiæcad lalc 1 ut eplacituneſtmil.un aret, lupra cript SInll am tacere, nec inc i h 41†1 7 ari. ldttamen En Urachdeteſtainx 7 24 verum elle exlitii Jſeniu rA efert. d.Lſenium. ³₰ 11 9 non ſimpliciter li 50l ntis enuncil a1 multis varlsch 1e r rolß onuenienter kelg roculdubio tideſ du 8

li ſententiæ pul

1 1 Hanll dud lulium haut b

——

DECISI0 L IT VANICA

dicenti, vt eſt conſtitutũ, I. ne codicillos. C. de iur. codicil. probãdi onus incumbit: qua ſententia vulgò vtimur. Angelo itaq; Are- tino non aſſentior, nec deniq; dixero, ad le- ues præſumptiones excludendas, talem Ta- bellionis aſſeuerationem valere, quod Phi- lip. Decius d. l. ſeniũ. eod. nu. putauit. Nam ſine ijs præſumptio, qua ſuæ quiſq; mentis eſſe creditur, pręualeret, vtpote naturalis& legibus recepta.d.l. ne codicillos. Enimue-

3 rò tleuibus coniecturis furorem mentisve

alienationem probari, nuſquã relatum eſt.

34 Nam ſſi ad ſuſpicionem furoris amouendã,

quæ ex ſermonibus prudenti homini, ac ſa- pienti minus congruentibus profecta eſſet, vt Herennius Modeſtinus lib. duodetrige- ſimo Digeſt. l. quidam in ſuo. de condic. in- ſtit. ſcribit, perſpicuis rationibus eſt opus: tantundem dicendum erit in naturali præ- ſumptione, qua ſuæ quiſq́; mentis eſſe cre-

35 ditur. d. l. ne codicillos. Nect me mouet, ſi

dicat aliquis, eius, q́d ex accidenti ſit, quàm naturæ, cùm inter ſe duo hæc pugnant, po- tiorẽ ſemper cauſam haberi, quod apud Do⸗ mitium Vlpianum lib. 26. Digeſt. l. qui ha- bent. de tutel. Bartolus poſt Dynum adno- tauit. Id enim acceptũ eſt, cùm naturam im- mutauit accidens, quaſiq́; extinxit, I..§. be- ſtias.& ibi Docto. ff. de poſtul. aut certẽ in- umbrauit. Nam priſtinum ſtatum reſtitui, non eſt asνυπαmp. i. impoſsibile.. pauonum. Inſt. de rerum diuiſ. Cæterùm cùm in eo ſi- mus, vt accidens naturã, aut ex aduerſo na- tura accidens, excluſiſſe videatur, par erit vtriuſq; cauſa, d.. pauonum. aut certè natu-

36 ræ potior. Secundumfquod Bartolus l. fi. in

fi. de bonor. poſſeſ. furi. non ſatis eſſe ait, ad probandum cuiuſq́; furorem, docere, quem aliquando furore agitatũ, niſi perdiu id eſt menſibus aliquot id morbi paſſus hoc am- plius probetur, quaſi ſanitatẽ recepiſſe exi- ſtimandus ſit, qui minus diuturno furore diſtentus ꝓponeretur, tanto naturæ, quaàm accidentis maior eſt vis,& ſecundum leges

37 præſumptio. Igitur t non rectè Decius d. l.

ſenium. nu.9. opinatus eſt, qui in leuibus fu- roris coniecturis diluendis, aſſertionẽ Ta- bellionis ad confirmandam naturalem præ- ſumprionem, qua ſuę quiſq; mentis eſſe cre⸗ ditur, vtilem eſſe putauit, cùm ipſa per ſe na- turæ præſumptio pręualeat, quippe quæ, vt eſt modò demonſtratum, furoris, qui non

33 ſit diuturnus, vincat probationem. Illud f

quoqʒ; aſſertionem Tabellionis facit ocio- ſam, quòd plerunq; illa ſumatur coniectura, ſecundum quam id, quod ageretur, valeat magis quam pereat, quod cõmodiſsimum

39

4α0

41

I I. 25 eſſe Iulianus lib. 4.& 30. Digeſt. l. quotiens.

2. de reb. dub. eſt author.& Domitius Vl-

pianus lib. 6.& 30. l. cogi. in prin. ad Trebel. ac 5.& 40. probat. l. quotiens inſtipulatio. de verb. obli. eſt& hoc alibi ſæpe adnotatũ. c. Abbate ſane.& ibi gloſa. de verb. ſignif. Vnde fit, vt ſumma ſua vſus authoritate Princeps exiſtimetur, ne id, de quo agitur, intercidat. Paul. Caſtr. conſ. 80. col. 4. in fa- cto. præſenti.& l. ex imperfecto. C. de teſta. Alex. l.z. C. de teſ. mil. verſ. iuxta prædicta. Fel. c.1. col. 8. nu. 26. Augu. Ber. poſt. Dec. in c. quoniam Abh. col. 39. nu. 93. de off. deleg. Hipp. Marſ. plene. Sin. 84. inci. princeps. Cum alioqui, quod geſtum eſt, iure ordina- rio valere velle videatur. Innoc.& Ioan. And. in c. dudum. de decimis. idem Io. And. c. innotuit. de elect. Bald. l. bonorum. C. qui admit. Doct. l. quanquam.& l. in teſtamen- to. C. de teſta.mil. Hipp. d. Sing. 84. Qua- propter eius furoris coniecturæ, quibus te- ſtatoris iudicium arguitur, quo magis cauſa teſtamenti in tuto ſit, pro irritis haberi de- bent. Namt& ſingulari quodam iure in re dubio, pro teſtamento reſpõderi ſolet: quod Marcellus lib. 5. Digeſt. l. ſi pars. de in off. teſt. humanius putauit. Satis itaq; conſtat,

defendi non poſſe ſententiam exiſtimanti- um, aſſertionem ſequendam Tabellionis, teſtatorem ſui fuiſſe iudicij, cùm Tabulas

dictaret, ſcribentis. His explicitis ſupereſt vt, quæ pro CONtraria ſententia diceban- tur, refellamus. Et inprimis, quod ex aduer-

ſo dicebatur, totas Tabulas vna Tabellionis

authoritate niti, atq; conſiſtere,& idcirco

vnam eſſe ſingulorum quæ ibi contineren-

tur, fidẽ debere, conſequens non eſt. Nam t

ſi quid enunciandi figura ſcriptum propo- natur, hoc non vſqʒ quaq; fidem facit, Bart. l. ex hac ſcriptura. ff. de donat. Bald. l. ex his.

C. de teſt. mil. Anto. Butr.& lmol.c. cùm di- lectus.de ſucceſ.ab inteſt. Anch. clement.x.

42² de proba. idq́; t in matrimonio, cuius cauſa

iure conſtituto præcipua ſemper habita eſt, 1..& ibi gl. ꝛ. in fi.vbi& Doct. ff. ſolut. matr. apud Alexandrum iij. Pontif. Max. Nicola- us Abbas& Relinus lib. 2. epiſtolarum De- cretalium adnotant.c.illud. per ill. tex. Abb. ibi. in nota. nu. ꝛ. Fel. ibi nu. 3.& Philip. De- cius Conſ. ʒ10. ex facto conſultus idem re- ſpondit. Cuùm itaq; ſimili loquendi figura in teſtamentis illa clauſula concipiatur, qua te⸗ ſtator ſanæ eſſe mentis ſcribitur, Tabulis ea parte meritò fides nõ erit. Sed nec, quod de Apparitore dictum ſupra eſt, quæſtionem noſtram onerat: ad quod tamen priuſquam reſpondeo, referre libet, quid hac de re Bal-

D in dum