Peccata leiiora quaàm grauora

fugi enda.

Remiſsio peeca⸗ torum ante eru- eem nuſquam extitit Chriſti mi ſericordia ex- ponitur.

Remiſio plena peccatorum G pænarum ante mortem Chriſti non erat.

EPIS TOLAAD SENAT. COLONIEM.

datur,& num ſit Deus cui curæ ſint res mortalium, in dubium reuocetur. Ab his callidiſsi- ma beſtia nunquam orditur, ſed paulatim in animos hominum irrepens principio nõ aliud magis laborat, quàm vt ſaltem in his, quæ natura ſua media, vel(vt Græci vocàât) Adiapho- ra ſunt: poſtquam autem Eccleſiæ præceptum acceſsit, eſſe media deſierunt, à communi ſen- ſu& conſenſu, receptaque conſuerudine totius Eccleſiæ diſceſsionis initium aliquod fiat. Quod ſimul vt perfecit,& foramen aliquod nactus eſt, vel rimam ſaltem, per quam influere poſſet, iam& in tecto diruendo,& in parietibus diſiiciendis,& in ipſo fundamento ſubuer- tendo, nullum eſt ei vel per exiguum negotium. Quamobrem iterum atque iterum laudo vos, quod ab his aſtuti ſerpentis fraudibus vobis tam diligenter cauetis, nec ei quamuis ve- ſtimentis ouium induto, ac ſpeciem Dei verbi prætexenti, nec ſemel illud ingeminanti.Scri⸗ ptum eſt enim, fidei quidquà habetis, quin quoties nouationem aliquam,& vt deorſum vos mittatis, Hoc eſt vt ex illius ciuitatis, quæ ſupra mõtem polita eſt, doctrina& traditione vos deiĩci patiamini, perſuadere conatur, nec aures illi, nec animum adhiberis, quin ipſis principiis ſtatim obſtaris, nec eius obliti, quod ſeriptum eſt: Qui modica ſpernit, paulatim decidit, vel

in minimo vos ab inſtitutis Eccleſix matris noſtræ dimoueri patimini. Paradoxon id alicuiĩ

videri poteſt, ſed affirmare tamen, quidam inſignis Eccleſiæ Doctor minime dubitauir, non tanto ſtudio ſibi fugienda videri grauiora peccata, quanto quæ leuiora cenſeri queant, quod ab illis abhorret ipſa natura ſponte ſua: hæc verò dũ contemnuntur, ex paruis maxima fiunt noſtra deſidia. Nam gradatim ſemper aſcenditur ad magis enormia, donec eueniat illud, im- pius cùm in profundum venerit, contemnet. Quod, proh dolor, multis in locis iam eueniſſe videmus. Idem in cauſa religionis obſeruate, nec magis vobis ab illis cauendum exiſtimate, qui parietes diſiicere, vel ab ipſis fundamentis domum euertere conantur, quam ab his, quĩ vel exiguum aliquod foramen in tecto facere moliuntur. Hęc eſt optima tutiſsimaque ratio,

qua fidem veſtram, ſicut hactenus magna cum nominis veſtri gloria feciſtis, inuiola-

tam, ſponſo veſtro Chriſto conſeruare,& ei perpetuò vos virginem caſtam

exhibere poſsitis. Quam ad rem vt vobis gratiam ſuam impertiat, Chriſtum precor,& vt vos omni fœlicitatis genere cumu- let. Datumex CAsTRO noſtro Heilspergenſi. Quinto Idus Iunij. Anno 4 — 4 5 6 7,.

Sen. Stanislaus Card. Varmien,

₰

1

I quem offendit illa Chryſoſtomi ſententia, quæ eſt prope finem capitis. 36. quod ante

crucem nuſquam prorſus extitit remiſsio peccatorum, is ita rem accipiat. Quod licet

prius etiam, quàm Chriſtus pro nobis fuiſſet crucifixus,& mortuus,& ante legem per fidem in illum vẽturum,& ſub lege per circunciſionem peccata remittebantur, non tamen illa fuit plena remiſsio. Nam culpa quidem condonabatur, at non pœna. Quamlibet iuſti fuerunt illi ſancti Patriarchæ,& Prophetæ, qui Chriſti mortem præceſſerunt, nulli tamen eorum ingreſſus, in illam cœleſtem Hieruſalem patebat, in quam nihil coinquinatum introi- bit, cum omnes eorum iuſtiriæ, tanquam pannus menſtruatę fuerint, priuſquam lauiſſet eas Chriſtus in ſanguine ſuo. Quod ſimul, vt ab eo factum eſt, ſtatim recõciliatis illis& emun- datis per crucem,& ſanguinem Chriſti, ianua Regni cœlorum eſt aperta. Quare veriſsimum eſt, quod à Chryſoſtomo dicitur, quod ante crucem nuſquam prorſus extitit plena remiſsio peccatorum, ſiquidem vbique hoc eſt non ſolum hoc tempore gratiæ, verumetiam& ante

legem,& ſub lege Chriſti ſanguini deputatur, ante quem pro nobis crucifixũ,& mortuum

quotquot erant credentes in Chriſtum, ſpe ſalui facti ſunt, non re, nec eſt quiſquam eorum perennem illam gloriam, de qua canit Eccleſia, quod pręmium eſt mortis ſacræ, conſecutus, priusquam illa mors ſacra interceſsiſſet,& in remiſsionem ac ablutionem peccatorum no- ſtrorum ſanguis profuſus fuiſſet, ita vt quotquot fuerunt, ſunt,& erunt, qui remiſsionem peccatorum& perennem gloriam conſecuti ſunt, vel deinceps etiam conſequentur, non alij quàm cruci Chriſti beneficium hoc acceptum ferre debeant.

„ EI N I 3.

Num

61 114

0

vowatume L4dno

3 10 qua bi onull

neiſe teſt 1XOPI e1. 1 uCrdii huu h

tb ialitr lwii 86b ulbruouußls

DIITIIOS 91 „DIlgeDomnum Dau wcocdenude lnaatmm 6 mheltütrun uque ca

lo t.

paIHV B10 Vontsſmäuztek „Kequod temanftpon mde. o Maribetſin irumal Quligeccuum rioln e&qual ſclus lod qubkel

III ET IIIIE

3 ConueritRex oäom Cbenedhxitomni kadt Protegam lancduims &propter Dauidpuut,

54EALIPORI akKum edtor Ozit

. MAITEAI- enussce ſaluſt hamieſtandiin wbuga ewiadong ſollu ſasäu Odukaenn mi vlntullſin ann zo Ratuſln hey g u d

Aenuſtainch 1 deccaum

4skworbus n 10,5

Paad g fa equ Na

3 gaxhuaumeh 8 Prapnahie cul

. 8 6; ldide deonn

. 5 louer gnithe);

1 uintnn. Nmna d Säna