ſwach iſt/ vnnd ein feel oder gebꝛechenn hat/ das er zůzeytten ſtrauchlet/ Sonder komet auch in groſſe anfechtung/ das er ein beyn bꝛicht/ das es kummet das er fellet vnd laugnet das Euangelinn/ Wie ſannt Petrus als er Chꝛiſtunn laugnete Nun wenn ſchon einer alſo ſtrauchlet/ das es jn ʒůͦruck tryb/ oder gar nyder ſtieſſe/ dennoch ſoltu jn nicht hynwerffen/ als er nymmer zů dem reych gehoꝛe/ Dann dw můſt Chꝛiſto ſein eygenſchafft laſſen/ das jm ſein reich num eyttell reychliche ge⸗ nad vnd barmhervigkeyt bleyb/ Alſo/ das er nur helffen will/ den die jr jamer vnd ellendt füleren/ vnd gerne herauß wern/ Das es ja gant ein tröͤſtlich reich ſeye/ vnd er ein troſtlicher freüntlicher hyrt/ das er yderman locke vnd reyte zů jm zů⸗ tretten.
Nun das alles geſchicht allein durch das Euangelium/ dadurch ſoll man die ſchwachen ſterken/ die krancken heylen Deñ es iſt ein ſollich woꝛt/ das da dienet zů allen ſachen/ was
das gewiſſen manglet/ vnnd gibt allen troſte/ das nyemandt verzage/ wie groß auch ein ſunder iſt. Darumb iſt Chꝛiſtus
allein der fromme hyrt/ der allerley ſchaden heylet/ vnd hilfft den die gefallen ſeind wider auff/ wer das nit thůt/ der iſt kein
yrt.. 3.. Auffs vierde Sagt der pꝛophet weiter was verwoꝛffen iſt geweßt/ habt jr nicht wider geholet/ Was iſt das verwoꝛffen Es iſt ein verachte ſecle/ die zu ſchanden woꝛden iſt/ das man
meint es well alles an jm verloꝛn ſein/ Dennoch will chꝛiſtus nicht haben das man geſtreng mit jm hanndel/ Er will ſeyn reich nit ſo eng ſpannen laſſen/ das nur ſtarcke/ vnd geſunde
vñ volkomen dariñ ſeyn ſolten/ Das gehöꝛet in das zukünf tig reich nach diſem lebenn/ Jegumd weyl er regieret/ ſolle nur lautter gnad vnnd ſůſſigkeit ſeyn/ Wie got verheiſſenn hatt den kyndern von jſrael/ das das gelobte lannd ſolt mit eyttel milch vñ honig flieſſen/ Wie auch ſant paulus ſagt j. Coꝛ. xij das den vnerlichen gelider deſter mer eer gethon wirt. Auffs fünfft/ Beſchleüßt er/ Welchs verloꝛn war habt jr nicht wider geſůcht. Verloꝛn/ iſt das beidemndeit alſo de


