dcn d ei cdres abm nands p

e n 1

1

1

—ͤͤͤ

——

1IN D P

Papa.

Papa eſt teſtis auritus, dũ dicit, ad au- res noſtras peruenit 242. num. 8

Parentela.

Dedecus, quod incurrit, vnus de pa- rentela, concernit omnes de parẽtela 121. ante num. 21. Et pag. 122. circa principiũ verſ. Et ratio eſt&cA. Se

Teſtimonium de auditu ad probandã parentelam, etiam in iis caſibus, in quibus ea probatio ſufficit, probat tantum in pa- rentela rectæ lineæ,& c. 275. num. 59

In probanda parentela teſtes de audi- tu deponentes debent eſſe perſonæ gra- ues& honeſte,& c. 269. nu. 46.& pag. 272. nu.·6.& ſeq. Pater.

Pater eſt de iis perſonis, quæ ratione affectionis pro ſuſpectis habentur in di- cendoteſtimonio 106. nu. 14.& pag. 108. num. 21

Patria.

Si contentio eſſet inter patriam& pa- trem, tunc filius in ea cauſa poſſet eſſe te- ſtis inter vtrumq;, vel pro patria ſeu Re- publica: vel pro patrer11. nu. 33. in fine.

Patrinus.

Patrinus eſt de iis perſonis, quæ ratio- ne affectionis pro ſuſpectis habẽtur in di- cendo teſtimonio 1 06. num. i

Perditio,

Vide ſupra Amiſsio.

Peritiinarte.

Peritis in arte creditur, etiam ſi negati-

vê deponerent 128. nu. 17.& 18 Peſtw.

Tempore peſtis mortui non inſpici- untur, ſed fugiũtur& penuria eſt perſona- rum, ita, vt tuncteſtes, qui de viſu depo- nere pobint, facilè non reperiantur 273. num. 68

Inteſtamento tempore peſtis non va- let teſtimoniũ de auditu proprio⸗14. nu.59 Poſſeſbio.

Poſſeſſio non per auditum, ſed per vi- ſum percipitur 295. num. 14.& pag. 290. num. 43. pag. 297. nu. 27.& pag. 297. nu. 20.& pag. 299. num.30

Doſſe,sorium& petitorium. eſtis qui iurauit dicere veritatem ſuper poſſeſſorio, interrogari non poteſt ſuper proprietate 96. num. 29. in fine. In poſſeſſorio iufficit teſtimonium de auditu 277. num./9

6.“.“

—ͤ

EN. 389 Prælatus. Prælatus in cauſa Eccleſiæ ſuæ, quo ad bona menſalia, repellitur à teſtimonio 15.num. 2. vbi ponitur ratio. Fallit ſi cauſa ſit ex bonis communibus Eccleſiæ d. num. a. in fine. Prælatus conſtituens procuratorẽé per ſe, non poteſt eſſe teſtis pro Eccleſia. pro- cedit in prælato ſeculari, non in regulari 16. num. 4 Prælatus Regularis non videtur habe- re vſum fructum in bonis Eccleſiæ, ſicut ſecularis 16. num. 4 Præſeus, praſentia. Sæpè quis eſt præſens cõtractui,& tamẽ non intelligit quid agatur vel dicatur 31 F. num. 65 Teſtis deponens de præſentia an con- trarietur deponẽti de absẽtia 21. in medio. Praſumptio. r Præſumptio hominis non eſt eius effi- caciæ, cuius eſt præſumptio iuris, vel vio- lenta 229. ſub num. 4 Habens qualem qualem præſumptio- nem pro ſe, obtinebit in caſu, vbi proba- tiones ab vtraque parte alias eſſent pares. Eſtq; notabilis effectus 25o. num.;

Præſumptio violenta ſufficit ad con- demnandum in cauſa criminali, quando ſcilicet à iure approbata eſt o. in princ. v- bi declaratur.

Præſumptiones violente in cauſa adul- terii approbantur à iure 59. num. 14

Præſumptio fortior elidit debiliorem

r02. num. 45.in fine. Priuilegium.

Ad probationem, priuilegii amiſsi, re- quititur inter cętera, vt teſtes probent pri- uilegium illud fuiſſe amiſſum absq; vitio 180. num. 45

Teſtes probantes, ſe vidiſſe priuilegiũ talis tenoris, non probant priuilegium, ni- ſi cõcurrentibus aliquibus,&c. 180. nu. ½59

Volens per teſtes probare tenorem pri- uilegii amiſsi, cautus eſſe debet, vt in capi- tulo ponat diem& locũ inſtrumenti 180. num. jo

Probatio.

Virtus probationis nihil aliud eſt, niſi mouere mentem iudisis ad opinandum, ita fuiſſe verum 26 6. ſub. num 7

Probatio quæ fit per teſtes, cæteris o- mnibus validior eſt& dignior. pag. 14. num. 50

CCG