„A 370 1 N D ri parte hominum iſtius ciuitatis, probat famam 257. num. 10

Teſtis deponens ſuper fama, ſi dicat ſe audiuiſſe à maiori parte populi, probat, quamuis nõ dicat cuius populi, 257. n 17

Quandoteſtis dicit, ſe audiuiſſe à ma- iori parte hominũ, notitiam de iſtis re- bus habentium, iſta depoſitio verifica- tur, ſi quinque habuerint de iſtis rebus notitiã,& ipſe audiuerit à tribus 258. n. 12

Teſti deponenti de auditu, neceſſe eſt deponere, quod audiuit publicè à ma- iori hominum parte 258. n. 2& 14

Teſtimonium eorum, qui dicunt, ſeà maioribus audiuiſſe, de iure nõ reproba- tur 25n. num. 16 Idem eſt de teſtimo-

io de auditu, ab antiquioribus ibid. de- claraturibid.& num. 17.

Teſtis deponens ſe audiuiſſe ab eo, qui actum geſſit, probat 260. num. 18. Quæ ſit ratio ibid. num. 19

QDuoteſtes dicẽtes, ſe audiuiſſe à Titio, quod viderit opus fieri, probant memo- riam extare z6o. num. 20

Teſtes deponentes quod audiuerint à parte extraiudicialiter ſic dixiſſe, probant plenè vel ſemiplenè 260. num. 27

Vtteſtimonium de auditu alieno pro- bet, oportet, quod teſtes audiuerint ab

ciſdem, non autem à diuerſis perſonis 261 num. 22 Controuertitur& declaratur in numeris ſequentibus& num. 23.

Siteſtes diuerſi deponerent, ſe à diuer- ſis, quos nominant, audiuiſſe, an hoc te- ſtimonium validum ſit, controuertitur. 262. num. 24& 25 vbi, Quid ſi teſtes di- uerſificent in loco, velin tempore,& pag. 263. num. 26 vbiconfirmatur ſentenria affirmatiua.

Admittitur teſtimonium, quando plu- res teſtes deponunt, ſe audiuiſſe à duo- bus vel pluribus, nec ſunt alii qui de ea re teſtificentur 26 3. num. 26

Licèt teſtes deponentes de audituà diuerſis perſonis non probent, vt quidã putant, faciunt tamen adminiculũ 264. numero 28

Qui dicunt ſe audiuiſſe à maioribus ſuis, non debent interrogari vlterius, ſcili- cet à quibus audiuerint illi maiores 259. numero 17

Teſtes deponentes de auditu alieno neceſſario debent nominare perſonas à quibus dici audiuerunt 264. num. 29

Teſtis qui interrogatus reſpondit, ſe

E X.

non recordari, nihil probat, etiamſi is

prius dixiſſet, ſe à maiori parte audiuiſſe 264-·num. 20

Teſti de auditu deponenti, non credi- tur ſine authore 264. num. 21

Ad hoc vt teſtes de auditu deponen- tes concludant, oportet, quod ſaltem no- minent duos, à quibus dici audiuerint, &c. 265. num. 32.

Vt credatur teſti dicenti, ſe audiuiſſe ab aliis, oportet vt ipſe nominet quemli- bet, proprio nomine, à quo audiuerit 265. num. 32

Wen ein zeug von hoͤren ſagen depo⸗ nirt, vnd zeiget darneben ſeine authores mit namen an/ ſo iſt ſolch teſtimonium de au-

dicu fur beſtendig zuhaltten 265. num 34

Si teſtis deponens de auditualieno ne- minem nominaret, ſed diceret ſe non re- cordari perſonas, à quibus audiuerit,

tale teſtimonium non valeret 265. nu. 35

Teſtis de auditu alieno deponens,& nominans eum, à quo audiuit, addens, ſe quoque a plugibus aliis, de quibus iam non recordetur, audiuiſſe, non reproba- retur 266. num. 56

Teſtis dicens, ſe audiuiſſe ab aliis, an debeat tunc nominare eos, vel ſufficiat dicere, ſe non recordari? 266. num. 38

uando teſtimonium de auditu non eſt nudũ, ſed coniunctum cum alis ad- miniculis, id plenè probat. vbi ratio 266. numero8

Vtteſtimonium de auditu plenè pro- bet, in omni caſu requiritur, vt teſtis de- ponat, ſe audiuiſſe ante litem motam, non poſtea 267. n. 4 vbiaſſignantur rationes

Teſtis non deponens, quo tempote audiuerit, von probat,& quare 267. n. 40

Teſtis de auditu deponens poſt litem motam, nihil probat, ne præſumptiont quidem 267. nu. 4²& ſupra pag. 252.. 12 declaratur ſub dicto num. 24. in fine

Teſtes de auditu deponẽtes, vt probẽt, debent addere, ſe hoc ipſum credere, vt audiuerunt ab aliis dici 268. num. 44

Teſtes deponentes de auditu, ad hoc vt fidẽ faciant, debent eſſe perſonæ gra- ues& bonæ famæ 268. num. 45 declara- tur ibidem in fine.& pag. 269. num. 46 Idq; debet articulari 270. num. 51

Teſtes de auditu teſtificantes debent eſſe omni exceptione maiores 269. u. 47

Teſtimonium de auditu non fufficit

ſi quis velit probare id, in quo non ſuffici- at ſola