—.——— — ——— — — — — — — — — — . — — ——— — — — —
DK
RFFVLATIONE FEMPHVTEVSFOS
ILL VS TRTS 0RDINIS IVRIDICIT C0 N§ E NSV
[ICRNTIAII CRADv
ab DIEM XKVIII. AVG. A. cIoioCCLI.
DbISPVTABIT
GEORGC. DAVID. BVSSER⸗
W E 2 L A R I E N5 15
Do u
*
ſ 6 5
E S ArVD IOANNEM IACOBVM BRAVNIVM, Acap. TvPo6z.

SERENISSIMO 8 RK. 1 PRINCIPI 40 PoMNo
DOMNO
CAkROLO PHILIPPO,
PRTNCIPI HOH ENLOICO
GOMITITNW ALDENBVRG ET GLEIC HEN DVNASTAE LANGENBVRGI CRANICHFELDIAF OBER- BRONNAE NIFDFER-BRONNAE FET VORBACHI,
AVGVSTISSIMO ROMANORVM IMPFRATORI, ET VNGARIAE AC BOHEMIAE RFGINAE A CONSILIIS SANCTIORIBVS, AC GAMERAE IMPERIALIS IVDICI SVPREMO
KEE a
PRINCIPI AC DOMINO MRO CLEMENTISSIMO

—
HAsS
STVDIORVM PRIMITIAS
GVM VOTO
INCOMPARABßILIS FFLICITATIS DEvOTISSIMO SVBIECTISSIMOQVWE ANIMO
CONSECRATF
SEnvvS HMvMILLIMVS
GEORG. DAV. BVSSER⸗
WEZLARLENSIS.

um nemini cuiquam ignotum ſit/ in omnibus Academiis florere conſuetudinem antiquam
atque laudabilem, vt quilibet gradum Aca- demicum ambiens ſpecimen aliquod diligen
tiae ſuae in explicando quodam iuris argumento pu- blicae luci exponat; nolui ego discedere ab hac, quam ſemper mirifice probaui, conſuetudine, ſed eiusmodi argumentum „quod & aetati, & vi- ribus meis, quas ſentio eſſe perquam exiguas, con- uenit. Videri quidem poſſet, nil niſi recocta & ab aliis ad nauſeam vsque iamiam pertractata me eſſe Prolaturum. Innumera, enim, ICtorum de emphy teuſi ſeripta proſtant. Nihilominus fortiter perſtiti in propoſito, & ſubinde quaedam mihi A viſus

vr Dy nEyvTaTIOonE
viſus ſum, quae fruſtra quaeſiui in aliorum operi- bus & opuſculis.
II.
Antequam autem ipſum Thema diſſertationis meae aggrediar, aliqua de Etymologia & origine praediorum Emphyteuticorum f. Erben⸗Zinß⸗Gu⸗ ter, praemittam. Emphyteuſis, ſi ad nomen eius re- ſpicimus, Grascis originem ſuam debet/ qui eam a cauſa finali, nempe kcvrie«, quod eſt inſero, feu implanto, Germanis Impten, tanquam praecipua agricultu- rae parte hoc nomine appellarunt. VVLTEl. ad F. adeo m. 2. Mß. de locat. Latini contractui huic certum ac proprium nomen non dederunt, in lingua no- ſtra patria autem venit ſub nomine einer Erb⸗Leyhe, Erb⸗Vermietungs⸗Recht, Crb⸗Recht, Erb⸗Zinß⸗ Recht, Erb⸗PVerpachtungs⸗Recht, ꝛc. Originem vero emphyteuſeos quod attinet, non dubito illam adſcrihere juri gentium, nequaquam autem, quod multi ali faciunt, juri ciuili, vel antiquo, vel recen- tiori.
II.
Opinatur Vir omni doctrinarum genere prae- ſtans GaR. FRIDR. BVBl in ſeiner Erläuterung ůͤber Scrurr. Ius Rud. p. 833. ſ600. agri fterilis & irt culti fuiſſe inſitionem antiquiſſimam; ſed quod idem in agris priuatorum ad tempus antea locatorum lo- cum

——
EMPHVTEVSEOS. VI
cum habuerit, negant Viri pro temporum illorum ſtatu non ſat laudandi, BARTOLVS, ACCVRSIV2S, VVLTEIVS, SCHNEIDEWINVS, LOCAME. RVS, TREVTLEKVS &c. &c. qui omnes ſenten- tiam ſuam probare conantur ex F. 3. Nſt. ocati, 6 l. 1. C. de Jure Eamnphyteut. lpſimet, enim, quidem fateri debent, veteres quoque hoc genere negotii vſos fuiſſe, non autem hoc habuiſſe pro proprio & ſpeciali contrattu, ſed vel ad contractum emtionis venditionis, vel locationis conduẽtionis, retuliſſe, donec Lex ZENONIANA in cit. tewtu Inſt. propriam con- tractus Emphyteuticarii formam conſtituit, & in al- legata l. 1. ſcripturam ad huius contrattus perfectio- rem introduxit/ ac ex pr. Mſtit. de obliut. ex conſenſi⸗ exſculpere contendunt, contractus, qui originem ſuam luri gentium debent, nulla ad perfectionem ſuam indigere ſcriptura; quibus uti temere non contradi- cere volo, habeo tamen, quod non fine ſpecie iis op- ponere queam. Diuus, enim, Imperator zRNo tantum hunc contrattum ab aliis ſeparauit, vt omnis plane dubitatio huius tolleretur; ſeparatio autem non eſt nouæ ſpeciei introduttio ang. I 7. J. 7. infn. D. de acquur. rer. domin. Contractus vero ipſe Emphyteu- ticarius iam diu ante Imperatorem zENoNRM quoad eſſentiam ei competentem adeoque & formam vſita- tum fuiſſe multi alii DRES ſimul mecum enunciare non erubuerunt; ALCIAT. Lib. 7. Parerg. c. 37. coRas. L. 7. MMſcellan. 27. S ad Rubr. C de Nre Em- phyteut. MVNSING. & HOTTOMANN. in *
.

VIII DE REFVTATIONEF
hſt. de locat. conduct. HARPPRECHT ad d. F. 3. n. 17. GONNAN. Lib. 7. Comment. cap. 12. n. 1. Quod autem ſeripturam attinet, quae requiritur, certum
eſt, nullum veterum ICtorum hanc de neceſſitate
eſſe contendiſſe, ſed ſemper hunc contrattum inter conſenſuales arg. J. 4. D. de pignor. I. 1. D. de locat. 1. 1. J. 2. de contrabend. vendit. retuliſſe. Quoniam autem contentio erat: an eſſet locatio, an venditio? Impe- rator ZENO ſcripturam partim ad meliorem proba- tionem, partim ad pacta a contrahentibus contrattui ad- dita eo commodius cuſtodienda adiecit vid. BACEHOV. ad TRFVTLFER. Vol. 1. D. 29. Th. 9. Lit. B. ARVM. Exercit. 14. Theſ 12. Praeter haec Emphyteuſis omis- ſione ſcripturae non immutatur I. 3. C de Vue Em- phyteut. & Nov. 120. C. 1. Acquiritur quoque Emphy- teuſis praeſcriptione I. fin. C de find. patrim. Cum igitur Emphyteuſis ita praeſcriptione finiri queat, ut dominus directus lus ſuum amittat, & Emphyteuta plenus rei Emphyteuticae dominus efficiatur per I. ſin. U de praeſtript. 3o. vel 40. aunorum tamen hoc
intelligendum eſt de co calu; ſi cauſſa poſſeſſionis
fuerit mutata, & canon ab Emphyteuta ex iuſta cauſſa negetur. Alias, enim, Emphyteuſis prae- ſcriptione finiri nequit, quoniam Emphyteuta ſemper alienorum bonorum poſſeſſor eſt. urg. I. 21. . ſn. C. de praeſcript. 30. vel 4o. amnor. I. 27. D. loca ti. Obſtare equidem videtur I. 1. C. de Iure Enphy- teut. ſed reſpondeo, reperiuntur in hac lege duo ab- latiui adcoque important neceſſitatem, & reſoluun-
tur
**
LMM
—
8

oplale 2 e 5 n „les D r
6 6 S „e— c —4 „ ℳ. ½5 . l A A Aen — , W Vn ah AnAl —— „
0 l, „= o eſ ne 2c —— A A, —— 7 rn& Vec 2. 4 3 S n„ e N . 2. 6
0 Ne
Ex— 42 er n e 6 eg .
A 6 e 4⸗. P Ve .5 % , 4e o 6 S AL. 7 L— — — 3 S, 5 7 — 3 2 . 3 7 4, — 2 N —— A⸗ 2 6 3 2 en . — 7 — — n „n E ℳ, c e 4 4). 6 , W ,
„
e — — S 22 F

— — — —
—

EMPHYTEVSFOS.
tur in conditionem per J. 701. de condit. & demon- Krat. quamuis ſaepius fallat haec regula per I 2. J. 3. de Origin. lr. Diſputarunt nimirum veteres prudentes tantum: an Emphyteuſis ſit pro titulo habenda, quo dominium in alterum transfertur? Cum autem remotis omnibus impedimentis conclu- ſum ſit, reuera talem eſſe, patet, nihil amplius impedire, quin hunc contractum Emphyteuſeos in- ter Contraẽtus luris gentium referam. Sunt vero et. iam ali, qui ſpeciem locationis conduttionis em⸗ phyteuſin conſtituere arbitrantur, quos refellit VVLTFI. in Lurisprud. Romann cap. 36. n. 21. cuius verba ita concepta ſunt. Locutio Conductio ſub tennpore longo dicitur Euphhteuſis, ſed perperun. Con. tymiin, eninm, clue ſtutuit I. 1. pr. Cde Iure Emphyteut. ibi: lubemus Ius Emphyteuticarium neque condu-
ctionis neque alienationis titulis eſſe adiiciendum.vid. etiam d. J. 3. ſt. Iocati.
WV.
Cauſa impulſiua agros Emphyteuticos, Zinß⸗ Guͤter, conſtituendi fuit ingens praediorum partim cultorum, partim incultorum, a Romanis hoſtibus ereptorum numerus. Per hoſtes autem intelligo ta- les viros, qui nunquam ad Romanos pertinuerunt. Si, enim, bella inteſtina, ſeu ciuilia, inter ſe gerebant quidam ex gente Romana, illi non ſub nomine ho- ſtium comprehendebantur, adeoque horum bona pro-

2 DE nEFvTaTIONE
proprie non erant hoſtilia. Vt vero ex his, quorum paulo ante mentionem feci, agris incultis quoque aliqui fructus prouenirent, dabantur illi militibus veteranis in Emphyteuſin, ſub conditione certae ali- cuius pecuniae annuae ſoluendae in recognitionem Do- minii, & hi agri ſub nomine agrorum Emphyteutico- rum in ſpecie veniunt. Veterani, enim, erant milites, qui caſtrenſibus Stipendiis otia quieta meruerant, ex qua definitione conſequitur, veteranos hoſce nullo modo ſub lamentabili feruitutis iugo gemuiſſe. Ete- nim quale fuiſſet praemium?ꝰ ſi libertatem, nullo aeſti- mabilem pretio, cum inauſpicata ſeruitutis turpiſſi mae conditione commutare debuiſſent. Neque vl- lum militem in Republica Romana ſeruituti obnoxium fuiſſe cum optimo huius rei interprete, EVERHAR. DO OTTONE in Lihr. Sngul. de aedilibus Colon. S vnnmicipiorum. c. 1. J. 1. pag. 7. & 4. intrepide affirmo. Nimirum praeſtatio cenſus nunquam pro ſeruitutis nota habita fuit. Quapropter hoc vnum adhuc ob- ſeruo, quod hic modus perquam vtilis, quo agri alias inidonei ad culturam apti reddebantur, ſeſe quoque extendat ad ciuitates, res templorum & Principis, immo etiam ad priuatos homines, qui- bus recentioribus temporibus quoque facultas jura in alterum trausferendi conceſſa uit.
——

— —— * —— —ͤ —— — ———
„ Gternde J
—
Oℳ v . * i — %. 07 A u. ſ5, Va nyn, 4, L A % — H el V0. 2 5 2 Elel e l⸗ 1m. 6 .
57 omn auul S Hane⸗ — A „ — 2 5 h . r d ℳ, 1 Me, , . 5 D A A on A a 4 — ℳ elr 7 Jax . e , nſfe 4, „ edn . 38 — ₰— ℳ en, epe 2 ℳ „. TE 6 Aronen; Ka ven x h e al 4 — v Kle
ℳ cen le enl ℳ
. 5%.
ne —
. orn 4 A. fA. *
ce Lo. A „Ja A. 3 — 5 eer 2yL ſeelen⸗ a F — ZAMere ) m ye 4 EeaECenn
Cer , — 2 SL, e —
— — E —
A AM „ rn ,
— . p⸗ g 1— — Fe A E
1 3 FMran e v= rℳ⸗ e. ſe F in A⸗ dMn ⸗ 4 4 — ——
e — n eeL 8, e 1e
7₰ ₰. . hy 6 1.
5 Zhm ni 7AA E
— Al⸗ 4 , — 7 ,
4 2 — ℳ S 1* ⸗ , —
* — , , 2 — S 0 , 7 2ℳ0 vaaℳ — „ 1m 6, „e An.,
ea Fn
—— — e —
— . —
cMCE — A , , , — 2 Ve S,— Ma
—,— . — 7 2
2. Z .
7 2. euc , ℳ 0E —
. . — 5 — 2 2 - S ſ. . 7 5 A, —
— „e 5 . n 7. v An 5* . n ee.
2
A — —5 . 10 reAA — — „h
. — S4 —— — — C — S — 6 4. A-
—— mA aℳ —
A, e „ — — .

—
2 A S
—
— v — 5
Ve 1 7 n —
Sm —,
d
3
1
Hel.
hn 3,
0, — 5 e. —
e
— 1Me
* ex
vm 1.
A wer ⸗ — S S ,.
2 e =4
5 , *, —
A v
xnn,
„— en
( g . M. n 2 —
— „A — — n10
ce—
6 S
.

——Ü——.——— ————— ———
EMPHVTEVSEO9. X
V.
Dubitandum igitur minime, in priuatis quo- que agris Emphyteuſin conſtitui poſſe, & quidem partim, quia aſſertio J. 3. hſt. de locat. Conduction. generalem explicationem admittit, partim quod in jure vectigal reditus priuatorum nominetur 1 F9. F. ſin. de uſufiuct. partim quoque ob rationis, quae aeque adeſt in priuatis, ac in publicis, paritatem. Quoniam autem vnam tantum attionem Emphyteu- ticariam in lure noſtro habemus, neceſſario haec, ſi — agrorum nomine agitur, eſt inſtitu⸗ enda.
VI.
Finis Emphyteuſeos erat olim melioratio agro- rum. Praedia, enim, omnia inculta adhuc in Em- hyteuſin dabantur. Inde venit, quod etiam Em- phyteuſis in Legibus meſioratio nominetur. Mu- tatum vero hoc eſt poſtea, & locum etiam habere coepit Emphyteuſis in agris cultis & fertilibus, vr- banis & ruſticis, & quidem in vrbanis, quoniam 1) inter immobilia ponuntur, quae cadunt genera- liter ſub EFmphyteuſin ! . J. 36. D. de dmum. infec. Authent. ſi quas C de S Ecceſiis. & 2) per Nov. 7. c.ʒ. J. cire. Mw. 720. c. 1. ZOES. ad D. & HAHN. p. 56. Quando autem in his agris finis non eſt me- loratio, diſtinguendum eſſe puto inter initium & pro-

nu DE RRFvTATIoNE
progreſſum. Nam initio Emphyteuſeos finis fuit melioratio, quod autem progreffu temporis muta- tum legimus, cum vel hodienum beneficii praeſtatio, vel rei in ſtatu bono conſeruatio, eiusdem finem conſtituat. Nimirum Pottores hanc regulam, non ſuo plane deſtitutam plauſu, efformant: rem in bo- no ſtatu conſeruare, etiam ett illam meliorare.
VII.
Pactum eſt promiſſum ab altero efficaciter acce ptatum; acceptatio igitur fieri debet efficaciter/ nem- pe eo tempore, quo promittens voluntatem fuam nondum mutauit, ac contrariam declarauit, & inde etiam oritur obligatio vera & actio; Poſt, enim, ſi acceptet, promiſſio promittentem plane non ſtrin- git, ſed idem eſt, ac ſi nihil attum fuiſſet.
4
Emphyteuſin olim Doctores vix ac ne vix qui- dem contractus nomine dignam iudicauerunt, cum pariat actionem realem, quae ſi foret contractus, de- beret producere attionem perſonalem I. 3. de O. A4. I. 2. n pr. D. eod. I. 20. C. de transuct. Sed certum eſt, contractum dici debere eamdem, cum Emphy- teuſis tripliciter fumatur 1) pro re in Emphyteufin conceſſa per I 2. C de lure Enphteut. 2) pro 3
traktu

K MPHVTEVSEOS RiI
tractu Emphyteutico, & , ſi ſic veniat, parit actio- nem perſonalem. 3) pro iure in re conſtituto, quod conſtituitur traditione & hoc parit actionem reaſem; Ponamus autem / traditio non poteſt naturaliter fieri, quae tamen neceſſario requiritur, cum nempe alter tertius rem Emphyteuticariam in poſſeſſione habet, quid tunc iuris ? & dico, Emphyteutae in hoc caſu competere rei vindicationem contra tertium poſſeſſo- rem, I 7. F. 7. ſ ager vectig. adeo vt, fidominus direẽtus velit hanc actionem inſtituere, merito emphyteuta prae- feratur arg. d. I. 1. J. 1. Haec res, enim, eſt pars aſiqua vtilitatis, quae interuerti non debet. Dicitur autem hoc caſu iul reſpectu legis alicuius, quae impedit: quod mea facultas LL. non repugnet, & haec voca-
tur facultas moralis. Sic quoque dominus habet ius
alienandi. Sumitur, enim, etiam verbum ius, etſi ſubiectiue, vti quoque in priori, tanquam qualitas perſonae & tune ius eſt facultas moralis agendi, quae mihi competit reſpeẽtu virium naturalium, & voca- tur facultas phyſica v. c. eundi, ratiocinandi &c. qui poſterior ſignificatus huc non pertinet, bene autem Prior.
R.
Definimus ideo ſecundum lus noſtrum Roma- num Emphyteufin, quod ſit conracus Puris Genti- um conſenſiualis, in qub dominus vtile dominium, 5 hertatem vtend fyuendi ſtilicet poſelionem praedii Eun-
B
Phreu-

— —— *
— ——.—
1½ znn or RErFvTarIons
3 Pplyteuticurii ſii in Ennplyteutumn perpetuo trungfert en lege, ut is prnedium colendo reddat melius & fruciuoſtus, 6 & in recognitionem dominii directi, quod dominus re- . 7 rine, cne b. e. certmn penſionem annum praeßet. „ WESENBREC. in paratit. Si ager vecig. n. 2. Dixi 5
Emphyteufin conſtitui debere in perpetuum, quando
igitur locatio fit in longum tempus, ea Emphyteuſis vo⸗
cari nequit. WESENBREC. loc. cit. J. 3. ſtit. de
locut. I. 7. in pr. D. Si ager vectigul. Intelligendum autem eſt, hoc regulariter obtinere, & ſecundum n originariam contrattus huius naturam. Nam ex pa- ctis contrahentium, quibus contraẽtus hic mutari po- 2 teſt, dict. J. 3. Mſtit. de locat. 1 1. C de Vure Emphy- 6 tout. vtique Emphyteufis in tempus „modo non modicum, poterit conſtitui. vid I 2 D. S ager 1 vedig. VINN. W. Inſt. de locut. n. 3. & hoc ius oriens jo⸗ ex contrattu Emphyteuticario tale eſt, quod in omni- bus rebus immobilibus tam priuatis, cuius penſio canon vocatur, quam publicis, cuius penſio veti- alis nomine audit, locum inuenit. vid. LIBOR. 15 HATTVSER. Anahſ. Vuris Fudal. cup. F. pag. 69. Secundum ſus naturae autem nemo dubitabit, quin quoque emphyteuſis in re mobili conſtitui queat; Le- e⸗ ges Ciuiles autem id reiecerunt in I. 1. 2. S 3. D. 8Si 6 ager vectigal. J. 3. Inſtit. de locat. in quibus textibus tantum de immobilibus ſermo reperitur, per ratio-
nes, quia nimis facile dominium meum perire po- teſt, cum mohilia vel deteriora fiant I. 22. C. de ad- 11 miniſtrat. tut. Conf. ZOES. n. J. uueßt. 12. 0d de cat. 6

— —
— — ————————— —— — ————— —
6
⸗ .
„ H Ayl⸗ cMM n6 „ J ℳ, P M % Uo, —
6 r J. d6 „el, Je
— C . „ A nee e de Jez. ⸗ V . % 4 d⸗ Sÿr⸗ . 4 e — — S — „0 4= A⸗ n n. e— ( — —
43 „n. e——, — Jne
n40 2
Sa
3. e u , ee ℳ,
4 , =
fA ℳ ₰ 2 —
. * . Ae , 2 2 — —
AA⸗ eA e — v 4 4 —
. de⸗ — „— ℳ — . F , „00 72 * — e Jne „
2 Ca⸗ , . p, 2 4 1 e Sea S. 4 ℳ — ℳ
E 4 S T CMy⸗ = e 1 Mo 3
——
*,
n . 8

cen au 7 5 ℳ % 1 & Ar Ae⸗ . , Ap=.E A⸗ —
ceran E S 0. % — 5 e ℳ e . e 52,
n * 4 mn pe a
⸗ r A 7. „ 5 e „ ℳ„ C2 Qan 1 „ e e L70 E —
4 cæn5 4 V e e Aome * „
„ 6 E S e vu 6 „ e
* 74 4 — e. 3 4 r „ 5
ave c4 A ce⸗ ℳ 5 6 . e & A , . Je 7n⸗ 7 F e . De 4 0 e — 4 „nemn ℳ
. — 7 7„ 3 a A „
i r
n Vn
A 3. — — 7 . 7 W E.
— . „ — 10 S S . See vle. . e⸗ , L Ar⸗ Mo eAe cC⸗ P — . ene — 7 7 — 4 „ 3 3 . 5 ,
. cpm me ce
vn
————

EMPHVTFEVSEOS.
locat. n. 6o. vel plane vtendo conſumantur 7. S 2. D. de vſiufyuc. eurum yet. qune Se.
X.
Prout nunc res talis immohilis vel ad Eccleſiam pertinet, (quae emphyteuſis conſtitui debet cum cauſae cognitione, conſenſu Epiſcopi & Capituli, iuſtaque illam exigente cauſſa C uxh. X. de Eud. C n⸗ bitoſ in etraunumt. de veb. Eecleſ. non alienandis. KLOCK. 4. c. 47.) vel ad perſo nam ſecularem, mox emphyteufis eccleſiaſtica, mox ſecularis, audit & hinc Patet, quod emphyteuſis diſtinguatur per dominum direttum emphyteuſeos, & nön per emphyteutam, vt aliqui minus reẽte literis prodiderunt.
Xl.
Quando Emphyteuſin ratione praedii dati con- fideramus, duo diuerfſa ſubiecta occurrunt, quae conſtitutiua dominii habent communia. Certiffimum autem habemus, quod duo vnius ciusdemque rei non poſſint eſſe domini iidem, per 1. 5. F. 17. Com- mod. ergo alius directus, qui nullum alium praeter ſe agnolcit, alius dominus vtilis rei in Emphyteu- ſin conſtitutae ab effectu erit, & poſterioris eſt ius dominii proximum; Quamquam nunc in I vnic. C. de nudo Iure Quirit. toh. omnis dominii diuiſio re- Probetur, & annulletur, nihilominus ſine dubita-
tione

xV Dn RRrvTarIoN tione affirmo, rette diuidi hoc in caſu dominium in directum & vtile, cum in lege oppoſita tantum diuiſio dominii veteris ſcilicet Bonitarii & Quiritarii tollatur, non vero alia, ſeu quaecunque. Et licet, quod verba ipſa attinet, Leges hanc diſtinctionem non expreſſe contineant; attamen mens in Legi- bus latens rem ipſam nobis fatis oſtendit. Effectus, enim, cauſam ſatis luculenter indicant. Quum, enim, actio, qua in rem agitur, tanquam effectus domi- nii, in directam & vtilem diuidatur, certum eſt, dominium etiam diſtinttionem in directum & vtile admittere: Ft cum Emphyteuta, Vafallus &c. &c. iure dominii proximo gaudeant, eo quod omnium fere dominii effectuum participes ſint, hinc deduco concluſionem illis competere dominium vtile, quam- uis plerosque Doctores direttum illis dominium de- negare vltro libenterque fatear. Praeterea Praxis re- cepta, quae merito certiſſimus iudes omnium controuerſiarum nominari poteſt, me in opinione mea EFmphyteutam non eſſe dominum confirmat. vid. I 1. & 2. C. de ure Emuphyteut. l. 1. D. ſi ager vecig. I. 12. C. de omm. agr. deſ.
Xll.
lus competens domino directo accuratius ſi ſpectemus, deprehendimus, dominium, quod ad il- lum pertinet, co ſeſe extendere, vt liberam pote- ſtatem de re Emphyteuticaria pro lubitu nendi

—

EMPHVTEVSEOS. XVII
nendi ſub ſe complectatur ita tamen, niſi Ius alte- ri cadem re libere vtendi conceſſum id impediat. Quapropter res ex bona fide eſt agenda, ita vt ci- uili & humano modo dominus rei Emphyteutica- riae tali facultate vtatur, eaque in praeiudicium domini vtilis quam minime vergat. Emphyteutae vero competit ius libere re vtendi, & in tantum
de ea disponendi, vt vſus ſit liberior. Ideo neque
rem, v. c. ſuccidendo arbores fructiferas, quas anteceſſores magno cum labore & induſtria plan- tauerunt, deteriorem reddere nequit, Quod fi, e- nim, faceret emphyteuta, facile propitio jure expel- li poſſet inconſideratus & malitioſus eiusmodi ne- bulo. GAl. Lib. 2. Pracic. ohſeruat. ohſ. 67. Prae- terea non eſt in arhitrio emphyteutae, formam rei plane mutare, videlicet fi is vellet inuito domino ſyluam Emphyteuticam radicitus extirpare, & in culturam reducere, etiamſi haec mutatio domino vtilitatem maiorem adferret; Formam, enim, rei mutare non debet, vid. BAMD. in Auhent. qui rem. nr. 2. C. de S. Eccleſis & domini rei Emphyteuti- cariae plerumque intereſt, vt ſylua in antiquo ſtatu relinquatur.
XIII.
Cum igitur Emphyteuta aliqualem liberam fa- cultatem disponendi de re in Emphyteuſin conſtitu- ta habeat, non impeditur, interdum aliquid aliena-
C e

XVIII DE REFVTATIONE
re, ſeu dominium vtile in re Emphyteuticaria ſibi competens in alium transferre absque conſenſu do- mini, ſecundum I fin. C. de Nure Eunphyteut. Sic licet Emphyteutae, irrequiſita domini voluntate, Fmphyteuſin donare, ſeu permutare &c. Emphy- teuta, enim, noluit benefacere domino in his cafi- bus, ſed ei, in quem ius reale in re Emphyteutica conſtitutum transtulit. Si vero legem allegatam fin. C. accuratius inſpiciamus, in principio ſtatim gene- ralis regula ponitur: non eſt in Emphyteutue arbitrio ſine domini volumtste meliorationes ſiuns vendere, vel ius Emnphteuicum trangferre. Quae verba omnem plane alienationem in ſe comprehendunt, adeoque ſi verba ſequentia: vel ſ Ius Enphhteuticumn ad per- ſonas non probibitus tranferre Emnphyteuta maluerit⸗ non contradicere, ſed nounn Eunphyteutaun recipere in poſſeionem & deinde⸗ licere Enphteutae etiai non conſentientilus dominis ad alios us vel Emphteu- natu trunferre, conferamus, lex haec primo intui- tu contrarias ſibi inuicem opiniones in ſe continet; at enim vero ſi fecundum genuinae interpreta- tionis regulas rem aeſtimemus, verba in principio huius legis poſita ad ſolam venditionem reſtringere dehemus, quod verba textus, vendere, Pretia; vel- ditu, venditionem, ſatis confirmant & demonſtrant, Reſpectu, enim, huius competit domino diretto lus protimiſeos, quod intra duos menies exercere bet. Hi ſi praeterlapſi fuerint, & poſtea veniat eRtra-
neus, re licet adhuc integra, merito ei eſt e feren-
———— ——— —— ———

—— —— — —— —
— ———— — — — — ——
—
—— 1 —

———
—
EMPHVTEVSEOS. FIX
ferendus dominus. Cap. vlt. X de locut. conduc. 1 12. J. 2. D. de Leg. 2.
Xv.
Quod autem contractum permutationis, ſiue donationis, attinet, mens legis in hoc conſiſtit: quod Emphyteuta donator, vel permutator, qui- dem teneatur domino denunciare factum ſuum, & eius voluntatem requirere ad contrattuum illorum conſummationem, non vero ad eorum ſimul perfe- ctionem. Ideo, enim, certiorari debet dominus de donatione & permutatione, vt ſciat nempe, qualis Emphyteuta in locum prioris fubſtituatur ZOES. m. 102. ſ. locat. conduct. vtque nouus Emphyteu- ta inueſtiri, & in poſſeſfionem induci queat, quam inueſtituram a Domino nouus Emphyteuta petere debet, antequam poſſeſſionem ingrediatur, quoni- am alias cauſa adeſſet, quapropter iure ſuo vti ne- quiret.
XV.
Cumque etiam domino competat Ius exigendi laudemium, denunciatio quoque fieri debet, vt ſciat dominus, quis ad illud praeſtandum obligatus ſit. Laudemium, enim, accipit a nouo Emphyteuta extraneo BRKVNNEM. ad I. vh. m. 72. 6 73. C. de Iure Emplyteut. cum autem liberi, qui fuccedunt
jure haereditario in lura Emphyteutica, non habean- 2 tur

M
tur pro extraneis, BRVNN. Th. 69. ideo liberi, non vero alii, ſunt immunes a praeſtatione laude- mii. CARPZ. Tit. de Iure Enphyteut. quia alias in inueſtitura parentum deterioris eſſent conditionis, quam haeredes extranei, vel etiam cognati, quam iniquitatem Leges plane non tolerant.
DE RFEFVTATIONE
XVI.
Venio nunc ad verbum contractus, cuius va- rii ſignificatus in legibus ciuilibus occurrunt. Pri- wo, enim, contractus accipitur pro omni facto ob- ligatorio, ſiue licito, fiue illicito, & tunc nullo mo- do excludit delictum; vti videre licet in I 32. D. de ve iudicntu. Secumndo ſumitur pro facto obligatorio licto; vid. F. 7. IMMit. de actiomb. I 16. D. de negot. geß. & in hoc fenſu contractus non compreherdit delicta, bene autem adhuc quaſi contractus. Nr⸗ Nio pro facto obligatorio Hicito conuentionali; i. e. quod conſenſum inuoluit, I 1. C. de ſde Iſrumemt. Quarto pro facto obligatorio licito conuentionali a pncto diuerſo, Vt in J. vh. Iſit. de ohligm. Quin- 10 pro facto obligatorio licito conuentionali a pacto diuerſo, & quidem hilnternli, id eſt, vtrinque ohb- ligante I. 9. D. de Verb. ionif. de quo imprimis in praeſenti ſollicitus ſum. Hoc, enim, caſu vnus al- terum obligatum habet vel ad aliquid praeſtandum, veł faciendum; ſeimus autem tam ex lure Naturali, quam Ciuili, promiſſa & pacta eſſe ſeruanda, ue-

m— ——— —
EMPHVTEVSFEOS. vx
fuerint reprobata. Alias, enim, nullo modo vnus inuito altero conſenſum fuum reuocare, proque lu- bitu recedere poteſt. Nimirum quod lus Naturale, eiusque obligationem ſtringentem attinet, generale officium ex lege Naturali profluens eſt: vt quililet hdemn ditam ſeruet; quod ſi non eſfet, magna pars vtilitatis periret, quae humano generi ex comunica- tis inuicem operis ac rebus enaſcitur. Neceſſe,
enim, fuit, homines ipfos inter ſe conuenire ſuper rebus inuicem praeſtandis, quae ex ſola humanitätis lege certo ſibi polliceri ab alis non poterant, adeo due in anteceſfum determinandum fint, quid alteri quis praeſtare, quidque ab eodem iterum exſpecta⸗ re ſuoque jure exigere deberet; id ipſum autem fie- ri non potuit, nifi per promiſſa & patta, I. 7. F. 7. D. de pactis. I. 3. D. eod.
XVI.
Haec tantum generaliter. Patet autem ex de- finitione, quam fupra loco fundamenti poſui, quod Emphyteuſis ſit contractus, quia vltro citroque Do- minus & Emphyteuta ſibi inuicem obligantur, ille ad rem tradendam, hic ad ſoluendum canonem & meliorationem. Hocce enim, reſpectu pertinet Em- phyteufis ad lus ad rem, producens prasſtationes perſonales inuicem, vna cum adtione perfonali pro- prer eas competente; contrattus vero vnius diſſenſi, ſeu inuita vna parte, minime diſſolui poſſe certiffi-
C3 mum

XRII DE RRFVTATIONE
mum eſt, per I ſicut C. de ohligut. S adion. ſed ob- ligatio eodem ſaltim modo, quo ſemel fuit impoſita, etiam tolli iterum debet; Ergo Contrattus Emphy- teuticarius inuito altero diſſolui, ergo Emphyteuta rem in emphyteuſin a Domino acceptam inuito eo refutare non poteſt; & leges ipſae vel diſerte dene- gant refutationem in I. 3. C de fund. putrimon. C3. X. de immumit. ecclkſ. vel faltim non permittunt, vt fiat contra voluntatem inſcioque domino dire- cto, ſecundum I. 2. C. de iure ubi ex Dreſſe ICtus in haec verba erumpit. S dominus vo-
luerit: quae ſatis clara nullique dubitationi ſubieta eſſe credo.
XVIII.
Non ignoro equidem, multos eſſe ex ICtorum ordine qui theſin hanc meam praeſentem deſtruere, contrariamque opinionem propugnare non dubitant; nihilominus cum IOHANN. IOACHIM. SCHOEPF- FERO ad D. intrepide ſtatuo, meam, quam hucus- que defendi, ſententiam veritati magis conuenien- tem eſſe vel ex hac ratione, quia, nòlente domino diretto emphyteuſeos, ſe liberare non poſſit Emphy- teuta, cum canon, qui praeſtandus eſt, ex contra- Stu debeatur. STRVV. Exercit. 2. Theſ 72. ung. 1 J. C.de oblig. & ad. Aiam viam ingreditur STRVCKlVS ad LAvTERB. verbo: volenti & in caſu, ſi domi- nus nolit admittere renunciationem Emphyteutae,
onera

EMPHYTEVSEOS. KXIII
onera vero frutibus fint maiora, concedit Emphy- teutae rem derelinquere. Sed adducta paulo ante ra- tio ſatis oſtendit, hoc plane non indulgeri poſſe ei- dem, ſiquidem is canonem ex contractu ſoluere te- neatur, fructusque heic plane non conſiderentur. Parum, enim, imo nihil, refert: an onera fint maiora, an minora fructibus? cum canon non ſol- uatur intuitu fruttuum, ſed vnice & tantummodo in recognitionem dominii diretti, & praeter haec im- putet ſibi Emphyteuta, quod non antea melius in- quiſiuerit, an ipfi vtilitas/ an damnum, ex re in Em- phyteuſin conceſſa oriatur.
XIX.
Sunt etiam alii, qui hac mea explicatione non contenti ſecundum J. 46. & 4. de uſufuct. conclu- ſionem, ſed valde perperam, ah ufufructu ad Em- phyteufin faciunt; illis, enim ſimpliciter reſpondeo, vſumfructum non confundi debere cum emphyteuß. Vſusfructus, enim, fructuarii ſolius gratia, & in eius tantum vtilitatem, Emphyteuſis vero vtriusque tam Domini directi, quam Emphyteutae cauſa conſtitui- tur. Vlterius obiicit IO. SCHILTERVS Euercit. XVI. F. 79. locum ex M. Eud. Tit. 30. deſumtum, & ex illo feudum quodlibet pro lubitu refutari, & va- ſallum onus ſeruitiorum abiicere inuito domino pos-
ſe, probare conatur. Ad quod dubium regero: feudum non tam eſſe contractum, quam lus, quod per
—
—
*
—
2

KRKIV DE REFVTATLONE
er contractum conſtituitur, lus, inquam, vſusfru- ctus . Fud. Tit. 25. Nunc vſusfructus conſtitui- tur per contractus F. 7. Mſtut. de vfufyuctu, inde ta- men non ſequitur, eum eſſe vel contractum, vel feudum. lus igitur dici poteſt feudum, quod per contractum conſtituitur, dum ſcilicet dominus id per inueſtituram alteri cedit, quae ceſſio datio eſt, nimirum vt accipiens fidem & feruitium danti ſem- per exhibeat. Porro nonnulli contendunt feudum non vocari poſſe vſusfructum, quia vſusfructus cum per- ſona extinguitur I. 7. in fin. D. quib. mod. vſifuc. amitt. feudum autem non extinguatur, ſed in per- etuum concedatur, ſimulque ſit tranſitorium ad haeredes, I. Eud. Tit. 23. in ſn. Cui opinioni ſic ſatis fieri poſſe arbitror. Feudum eſt vſusfructus, pleniori autem lure, quam vſusfructus eſſe regula- riter ſolet; ſiquidem ratio, cur vaſallus feudum quo- uis tempore refutare queat, haec eſt, quia is tantum obligetur cauſatiue & generaliter, & praeter haec ad incerta plerumque ſeruitia; in Emphyteuta ve- ro res ſe plane aliter habet, propterea quod is prae- ciſe ad certi canonis praeſtationem adſtrittus eſt. CARPZOV. Deciſ. 129. denique, ſi vaſallus feudum refutat, non ſtatim haec refutatio tendit in praeiu- dicium domini, ad quem plena iterum poteſtas in re ſua peruenit, II. Rud. Tit. F4. & cui haud difficile eſt, alium vafallum ſibi comparare, refutante autem Em- phyteuta Emphyteuſin, vtique Dominus incommo- dum ſentire poteſt, cum non ſtatim alius ſeſe offe- rat,

EMPRHNTEVSEOS.
rat, qui ad laudemium annuamque penſionem prae-
ſtandam ſeſe obliget, quae omnia in feudo refu- tato ceſſant.
XX.
Vrget porro SCHTFRVS, quemlibet bene- ficio ſuo poſſe renunciare pro lubitu per 1 pen. C. de puct. ſed falſo ſuppoſito innititur haec ſententia; quum, enim, Emphyteuſis non per modum bene- fcii, ſed alterius contrattus, ex quo mutuae pras- ſtationęs oriuntur; conſtituatur, Emphyteutam do- minio vtili pro lubitu inuito domino directo.
numquam renunciare poſſe conſequitur.
XXI.
Quod ſi vero Emphyteuta plane ſe ab obliga- tione Pmphyteuticaria liberare velit, non quidem opus habet expreſſa refutatione, ſed vel rem dete- riorat, vel canonem praefixo termino non ſoluit, ſicque ipſo Iure Emphyteuſi excidit, remque facit caducam. Quae quamuis ſint veriſſima, nihilomi- mis dependet a Pomini directi volumtate, vtrum velit Emphyteutam expellere, an minus? Ili, enim, ſoli, leges noſtrae poteſtaterm contemtum fuum vindicandi indulgent, non autem cogunt eundem, vt is iure ſuo praeciſe vtatur. vid. BACHOV. D. 29. Tb. 73. Lit. D. — D XXII.
— — — 8 7 . ₰ * 2 — — ———— 4

DE REFVTATIONE
XXll.
Vtrum in contrattu Emphyteuticario condictio
ex lege locum habeat, an minus? de eo inter Do- Stores longa atque ſpinoſa eſt controuerfia. Ego tamen illorum ſententiae accedo, qui vniuerſam hanc quaeſtionem negandam eſſe cenfent. Mouet me, vt ſic fentiam, quoniam ex hoc contrattu po- tius oritur attio propria nominata, & quidem ex du-
Plici ratione, tum quia Emphyreuſis pro contrattu
nominato habetur, & haberi debet, tum quia oh- ligatio actionis perſonalis cauſſa non deſcendit ex con- ſtitutione Imperatoris zRRodols, ſed longe ante hanc conſtitutionem, vti iam F. 3. monui, in vſu fuit. vid. ſ. 3. Nnſt. de locm. C conduc. Confer. BACHOV. S HAHN. ad m. 12. Melius igitur partes rebus ſuis prolpiciunt, ſi actione ordinaria Emphyteuti- caria experiantur, hacque ſibi ius, quod in rem Emphyteuticariam ſibi competere contendunt, ac. quirant.
XXIII.
Differt autem Emphyteuſis a contrattu locatio- nis conductionis, & quidem in eo, quod in loca- tione non transfertur dominium rei vtile in condu- Sorem, quod in Emphyteuſi fieri ſemper & quoti- die videmus. Piffert quoque a contractu emtionis venditionis, quia, ſi venditioni accedit traditio rei ven·
—

—
—
EMPHVTFEVSEOS.
RXVII
venditae, ibi omne ius transfertur in emtorem, ſed non per Emphyteuſin.
XXIV.
Sed haec hactenus. Nolui, enim, integrum ſcribere Volumen, ſed vnius alteriusque plagulae Diſſertatiunculam, quam mihi non inſana ambitio, ſed ipſa extorſit neceſſitas. Itaque VIRGILIl ver- bis hnio:
Le domum ſarurae, venit Heſperus, ite cupellae.

— . —

————————————
— — — —

X . „ 46 — * = 7 . „ — * 4 * 5 „ 4 4 . * 1 5 1 —
8 gI6 Senqae