— 15—

nienses constitutum, ut qui calumniae aut doli convicti essent, teste Diodor. Sic. XII., per urbem myrica coronati ducerentur, unde infamis haec atque infelix herba existimata est; nam et Strabo libr. XV. memi- nit, sacerdotes Persarum, cum diras alicui imprecarentur, fasciculum myricae tenuisse manibus. Coronariae tamen herhae, floresque pleri- que boni ominis fuere; corona rosacea potentiam et imperium designat, est enim regina florum rosa; voluptatis tamen amorisque eadem sym- bolum est et pulchritudinis, nam Veneri sacra dicitur, quae niveis purpureisque mixtim rosis coronabatur. Amarantas nunquam marces- sit(Aαμαςανκ³οο); hinc coronae ex ipso in templo Deorum honore sus- pensae dicuntur. Baccaris flos suaveolens vatum coronis serviebat, qui- bus a malis linguis tuti credebantur; ita Virgilius ecl. VII, 27:»Baccare »frontem cingite, ne vati noceat mala lingua futuro.«— De regali sceptro illud memoriae proditum est, regum Aegyptiorum sceptra in summo ciconiam, in imo hippopotamum habuisse effictum; quo argumento regem justitiae obsequi oportere, atque Jeritatem et indomitas libidines, ne ira desaeviat, emollire significabant, quod ciconia summae piefatis, hippo- potamus violentissimum animal foret. Libyae vero reges sceptri loco secu- rim habuisse feruntur, sic ut Japiter Cariensis pro sceptro et fulmine securim ferebat. Romanis vero lituus cuspide incurva, qui et virga inaugu- ralis erat, sceptri loco est habitus; nempe securi severitatem in sontes bene moderanti necessariam, lituo vero consilium quemque in rebus anxiis a Diis imprimis Postulandum monebant, nec temere quidquam aut in- auspicato tentandum.

Tarquinio Prisco post Etruscos superatos Pacatosque praeter co- ronam auream, purpuram, ac sellam eburneam sceptrum placuit ebur-

neum, aquilam in apice sustinens, translata acceptaque ab Etruscis