28

Sequitur tetrastichum quod hodie in vulgari Theognidis collectione legitur v. 35— 56. Vtque Theo-

gnidem continuos quoque hexametros condidisse sumamus præter corruptum Suidæ locum ipsa illa

Platonis Teνν ννυν et&lε*νεευν oppositio præfracte desiderat. Quanquam posteriori ætate, ea tamen

a Platonis tempore remotissima, vox àm*πι a genuina sua vi ita deflexit, ut versus qualescunque signi- ſicaret, quemadmodum a Diogene Laertio I, 61 Solonis laudantur π) erraæuς—ναιια. ³*) At hæe perversa inferiorum scriptorum ratio ν⁶εωντνπαοιςσντισν εονυν⁶ασον.

Gravius est quod ante belli Peloponnesiaci ætatem disticha communi adhhu er6ν appellatione gaudent, nusquam vero peculiare éxeεicy uomen sibi vindicant. Quod ita factum esse crediderim. Eo nimirum tempore, quo origo et germana vocahuli notio, ut&εeφεραον ad flebiles modos et lugubre tantum carminis argumentum referretur, altius in omnium animis impressa erat quam ut una cum distichorum terminis longius propagatis confestim oblitteraretur; vix euiquam in mentem venit carmi- nibus politicis aut ethicis, licet distichis essent inelusa, nomen imponere a querelis tractum idque ftanebri argumento consentaneum. Fieri etiam potuit ut vel ipsa lugubria disticha initio appellarentur Erry, usque dum a flebilibus modis qui*.εέιιο vocabantur repeterent nomen leνεicν. Transitus autem paullatim ita factus esse videtur ut, quum proprie metrum ad flebiles modos(&lειeφωνςαι) acco-

modatum diceretur 6lεe*νεόαον, mox non solum carmina sed etiam epigrammata émtνμπεα eodem&l.εεiοσν

nomine signarentur. Testis est Draco Stratonicensis de Metris p. 161 sq. 7 Ʒαιω έάιν ⁴μειτον rοωινονμμαησεαασ ἀ᷑(ν τον ε⅜Ʒιου‧ σφQνꝙQEάνε π ́ετενονςοι τιντꝙεσπφηο—? elc αα—ναάχ̃ Tοπ Gϑρα mοσν νðνϑιισ1²s rc ioς εα ενπταινμα. Græci enim in sepulcris lapides eri- gere iisque titulos inscribere solebant, et quoniam animi sententiam aut ægritudinem paucis plerum- que verbis exprimebant atque disticho potissimum includebant, quale iam Archilochus seripsisse memoratur&mꝓπαιιαιυιεεν, ipsum hoe distichum, brevisimam doloris interpretationem, vocabant&·εʃμονυ quod quidem ad inscriptiones sepulcrales relatum idem valere atque&rτινπelov ostendit Plutar- chus Pelopid. c. 1. Oor 10 AriXεεον ν 0˙" 5 Oꝓνον το μ☚mπμι ⁴α☛⁴μϊιιι εαα⁶ν ονεᷣ 0 ,et?, AAAd ο œανμ᷑ αας eν εεοσν ενεεᷣεασ

Quare Iulius Pollux Onom. VIII, 146 in apparatu sepulerali collocat etiam Gπν,⁷*„½ ν et e*⁵εέeιε⁴ον, quod idem esse atque eriννιια᷑ σeτνν ειννοοσιενον docet ipse III, 102. Epigrammatum vero usus, qui antiquissimo tempore sepulcralibus maxime monumentis erat dedicatus isque a Simonide Ceo ad summum perfectionis ac simplicitatis fastigium elatus, iam pridem a sepulcris ad donaria (drανοτιναmα] aliasque res promiscuas translatus in caussa fuisse videtur ut circa tempus belli Pelo- ponnesiaci 617oy paullatim de metro tantum intelligi cœpisset. Quam ob rem Thueydides I, 132 hocce eri,nα Gvαννσνιναυμνν

2 9) Vide Franckii Callin. p. 77 sd.