Aufsatz 
Historia critica poesis Graecorvm elegiacae / Nicolavs Bachivs
Entstehung
Einzelbild herunterladen

27

epica potissimum poesi aptus fuit, ad alias quoque carminum formas accommodabatur, ita pentameter elegiacus hexametro adiunctus a querelis et rebus tristibus, unde ipse originem deduxit, mox etiam ad alia imprimis Iyrica argumenta translatus genuinam naturam paullatim ita exuisse videtur, ut nul- lam fere nisi metricam elegiæ speciem præ se ferret. Sie Callinus et Tyrtæus res bellicas, Mimner- mus amorem, Solo res publicas versibus impariter iunetis includere eœperunt. Sed ipsum nomen dler eoy ante Critiam et Thueydidem apud nullum eorum qui hodie supersunt seriptorem exstare comper- tum habemus: immo Herodotus V, 115 de Solonis distichis, quibus Philocyprum Cypriorum regem celebravit, ita dixit: sv emegto divege, non, quod exspectaveris, 61⁸εeνεεοιςσ‧, præsertim quum Solonem aliis quoque metris usum esse sciamus.?) Etiam Theognis disticha sua communi& nomine no- tavit v. 19. Köügve, 60*νουν uεν su G†Q⁵ꝙꝓννσ oειμiσ τοωππσν ένπαιααιν v. 22. 00 de nüg ig eder. Oeννυς 8G τν ιπ. Quam ob rem etiam Xenophon apud Stobæum p. 499 Theo- gnidis elegias dr-) nuneupavit. Huc referendus Solonis quoque locus, ubi disticha quibus Salami- nem insulam Atheniensibus recuperandam persuasit per verba 60G0&ꝓτν 6)v, distingnuntur ab oratione pedestri, dνντ d*νοο⁷π euerog. Acute perspexit IHermannus Vlrici in elegantissimo quem de Græcæ Poesis historia conscripsit opere carmina elegiaca priori tempore drr-) appellata esse pro- pterea quod antiquissimorum quæ supersunt Callini, Archilochi, Tyrtæi distichorum natura propius ad epicam poesin accessisset. s) Vnde factum est ut Platonis tempore, quo&le εra de distichis qualicunque argumento adstrictis adhiberi iam cœperant, r) referrentur ad communem hexametro- rum et pentametrorum notionem, à⁷⁄ειε autem opponerentur 6ενν, quatenus hæe de solis hexa- metris intelligenda sunt. Socrati enim in Platonis- Menone p. 95 D. sie interroganti: A⁵να 2u

Oo«νιꝙτ‿ον τπσσmηνmνmolονιν Ʒι τaντ aνra Lépet; alteram quæstionem Meno opponit hancce:

8. 7 3 7 ,,.* 8* 8 ι ꝙƷ TEG; respondet Soerates: éνιτό⁷τς ⁸αεννεόιμος ον ε‿έφeειι Kal παα τοτσ= Ʒ. r.].

¹2) Similiter Athenæus III p. 125 D. Asii disticha inn vocavit, nisi h. l. cogitandum de ea quæ posterius demum obtinuit versuum notione.

38) Geschichte der Hellenischen Diehtkunst II p. 103 sq. cf. p. 107. Das epische Element, der äussere Gegensland in epischer Auffassung, mit welehem der lyrische Gedanke sieh leiehsam vermæhlt, ist repræsentiert dureh den Hexameter, den Vers der IEirkliehkeit und Objectivitæt, der erzchlenden(epischen) und didaktischen Diehtung; der lgrische Cedanke wird ihm gepaart dureh den Pentameter, weleher in seiner Zweiheit, in seinem Steigen und Fallen das V'ogen der Empfindungen und Gefühle schœn darstellt, dessen weiche Bewegung und süsstœnenden Klang Hermesianar rühmt. P 158. Sie(Lle hie) grenzt am naæchsten an das epische Gebiet der Poesie, insofern sie dem äussern Leben sich anschliesst, an einen dussern Gegenstand, episeh in seiner vollen Aeusserliehkeit aufgefasst, den lrischen Gedanken, das Lyrische des Gefühls und der Empfindung anknüpft, und ihn so in das Gebiet der lyrischen Diehtung hinüberzieht. In dem ersten Keime ihres IEesens ruht sie daher unreifelhaft im hæchsten Alterthum der Fölker und entstand mit den ersten leisesten Anzeichen geistiger Bildung.