O. B. F. F. O. 8. Leisase FAVENTE DEO O. M.
EXAMINA PUBLICA
CUM DISsCIPULIS
GYMNASII MARBURGENSIS 5
—
A. D. VIII. ET A. D. VII. ID. APRIL. MDCCCXXXvV.
— INSTITUENDA
DIRECTORIS ET RELIOUORUM COLLEGARUM NOMINE INDICIT AD EAQUE
QUOTOUoT SUNT BONARUM LITERARUM FAUTORES OMNI QUA POTEST HUMANITATE NVITAT
SIDMIUL HAC 0CCASIONE OFFERT
ANIMADVERSTONUM IN I800RATIS PANATHENATCUM
Deter Jose SNE, as PET. JOS. ANDR SCHIMITZ ——
AOUISGRANENSIS.
MARBURGI.
TYPIS EEWERTII ACADEMMIICIS.

MäXigTra eν τ‿αιο μmjuv ar))v oeletav kdv de 7ν σοινοσυνν⁵σν υονi, Ohrst T)hy dn roð roXεꝑενονυ οισστπν„αέανυ εμεᷣ³ Hαeαι dε‿μ‚, AXlXA ur Ker aορανρõς Hu*ιυ⁸,
ℳC—O————õ ͦx--———

L. 8.
Cum esset aliquid in hos dies publice scribendum, id-— que ex ordine ad me munus pervenisset; prius quidem fuerat consilium meum, ut quae mihi passim per hos annos ad veterum scriptorum locos difficiliores adno-— tassem, ea singula colligerem, collectaque et, quantum fieri posset, disposita in publicum prodire sinerem. At brevi ita mihi visus sum meliorem rationem initurus, si meas illas notulas oportuna quamque occasione propo- nerem, atque in praesentia unum alicujus scriptoris lo-— cum commentario perpetuo illustrandum susciperem. Hinc memor, quam suavem mihi juveni voluptatem quondam praebuerat lectio Isocratis, minime diu dubius eram, ad quem potissimum Scriptorem animum adver- terem. Non est hujus loci nec temporis multis atque magnificis verbis in Isocratis laudem excurrere. Post celeberrimum de eo judicium Platonis D), qui„exagitator „omnium rhetorum hunc miratur unum“ ²); post insignes laudes Ciceronis, qui cum Platonis verba, tantae et ipse
1) PrATox. Phaecdr. p. 279 A. B., ubi vid. SrALELBAUM. 2) Sunt haec verba CroERoONIS Orat. cap. XIII. No. 42.

IV
ingenii atque indolis praestantiae admirator, Latino ser-— mone reddit ³), tum permultis librorum suorum locis, quos referre omnes longum est, nunquam aliter nisi summa cum veneratione de Isocrate loquitur d; post splendidam Dionysii Halicarnassensis commentationem; denique post innumera fere cademque honorificentissima cum veterum tum recentiorum testimonia, in quibus docta cum elegantia scriptam Hieronymi Wolfii disputationem silentio prae- terire non licet 6, post tot igitur tantaque documenta, quid tandem nostra laus efficeret, quem decorem ad- deret, quid non vel deterius redderet? Isocratem ita- que elegi, ex ejusque orationibus eam, quae inscribitur Panathenaicus, a sene prope centenario conscriptam D0. Ad hujus orationis capita quinque priora ita commen- tatus sum, ut lectionem vulgatam, qualis erat ante edi- tos ab Im. Bekkero Oratores Atticos, ex egregia Coraji editione sequerer, atque Bekkerianam cum reliquam, tum praecipue Codicis Urbinatis, varietatem accuratius
3) Cic. Orat. I. l. No. 41.
4) Ex multis unum hic afferram dictum CrcERONIS Orat. I. 1I. No. 42: „Me autem, qui Isocratem non diligunt, una cum Socrate et Platone errare „Patiantur.“
5) DroNYs. HArICARN. De Aij. Oratt. pag. 534— 585(Reiske Vol. V.)
6) Cfr. Operum Isocrat. Editio Wolſiana major,(Basileae 1570. fol.)
col. 681 sdq. 7) Inter multos vid. Crc. De Senect. cap. V.

v
examinarem, dictisque rationibus aut commendare cona- rer, aut rejiciendam statuerem. Ac ne reticeam, quae sit mea de Codice Urbinate sententia, liber est longe
praestantissimus, quem prope dixerim Isocratis sospita- torem: at ista praestantia effecisse videtur, ut Bekkerus et alii nimium interdum ejus auctoritati tribuerent. Equi- dem, nisi id alius occupat, ad Panathenaicum totam Ur- binatis varietatem accuratius examinabo, atque ut singu- la sese habere arbitratus fuero, ita virorum doctorum judicio subjiciam. Porro, quoties in locum inciderem, cujus sive sensus subobscurus videretur, quive aliqua difficultate laboraret, sive interpretum et editorum in- curia adhuc minus esset expeditus; toties id mihi agen- dum esse duxi, ut tenebris quantum undique possem lucis afferrem. Quodsi interdum nimia cum prolixitate scripsisse, sive res minus necessarias tractasse videor, velim id excusationem habere apud viros doctos, qui has pagellas fortasse sint inspecturi: etenim nolui me profiteri doctorem eruditorum, verum haec scribens per- petuo mihi quodammodo videbar versari inter provectio- res eosdemque ad verba mea libenter attendentes disci- pulos, qui, ut pie omnia magistri dicta exciperent, ita ex singulis aliquantulum saltem commodi lucrarentur. Ce- terum quominus majori quadam instructus doctrinae co-—
pia ad opus meum accederem, eaque, quae vulgo requi-

VI
ritur, accuratione singulos ejus locos elaborarem, cum alia obstabant, tum temporis, qua scholarum nostrarum magistri premuntur, angustia. Quae semel iterumve mihi in promtu erat harum illarumve reram copia, hu- jus magna pars fluxit ex adversariis meis, quae felicio- ribus quondam temporibus, bonis literis et artibus totus deditus, Lovanii conscripseram. Post amissos Collegas Lovanienses, Viros, ut humanitate et doctrina conspi- cuos, ita de me insigni quadam et benevola amicitia meritissimos, unum hic nactus sum ad omnia officia pa- ratissimum Virum, Clarissimum Hermannum, Academiae Philippinae Professorem, quem mihi, quotiescunque eum adirem, praestantissimae bibliothecae suae copiam et fe- cisse, et adhuc facere, grato animo proſiteor.
Haec erant in antecessum monenda. Vale, Lector Benevole, nobisque fave.
Scribebam Marburgi die Incarnationis Christi Anno
MDCCCXXXV. Gallicinio.

ANIMADVERSIONES
IN
I1S0 CRATIS PANATHENAICUM.
Cur haec oratio ab Isocrate inscripta fuerit IIavad»jvalgös, id non omnino liquere, sua itemque propria ratione exponit ConArus ad Isoc. Panalh. T. II. p. 176. Duo tamen esse potuisse conjicit, unde hoc nomen fluxerit; alterum quod circa magnorum Panathenaicorum tempus Orator hujus scribendae ora- tionis initium fecerit, alterum quod hac praecipue oratione civitatis Athena- rum et populi Atheniensium splendidam laudem celebraverit. Et sane prius illud aliquam prae se fert speciem veri: etenim cum Orator cap. VIII ipse narrat, se liνςρινοννν αυρ τν HIava*jvalcu Tdνν εναeααων exX Sophistarum ca- lumniis magnam percepisse tristitiam, tum ex omnibus, quae de se ipso praefatur Isocrates, hic unus prae caeteris elucet totius orationis finis, ut ab illis calumniis sese defendat, debitamque et immerito detractam sibi ab invidiosis detrectatoribus laudem nanciscatur. At ex illo tamen loco, quem modo memoravimus, neque id satis dijudicari potest, utrum calumniae, quas paulo ante Panathenaica Isocrates expertus sit, proprium et postremum ad hanc orationem conscribendam fuerint incitamentum, an vero non istae ma- gis, quam reliqua tota Rhetoris nostri fortuna et conditio eum ad aliquid sui 1

— 2—
defendendi causa suscipiendum permoverint; neque prorsus inde, quo tem- pore oratio conscribi coepta sit, accuratius definiri posse videtur. Placet igitur altera sententia, hunc nostrum Panathenaicum a rebus Atheniensium, in quibus magnifice celebrandis totus versatur, nomen suum obtinuisse.
De tempore quaerentibus, quo scripta sit oratio, ipse adest Isocrates, qui respondeat, capite I significans, annos natum quatuor et nonaginta se opus suscepisse, idemque capite CIV annos natum septem et nonaginta, supera- to gravi trium annorum morbo, ad finem se perduxisse narrans. Si itaque ſidem habemus PAuUSANIAE I. 18 p. 43 narranti, Isocratem, cum annum age- ret duodecentesimum, clade ad Chaeroneam vehementer afflictum voluntaria morte obisse; quocum de aetate atque de tempore mortis consentit Dioxx- SIUS HALICARNASSENSIS p. 537(ed. Reiske), et PsEuDo-PLUTARCHoO in libro de Vit. X. Orall. p. 838. B scribenti, Oratorem nostrum, accepto cladis ad Chaeroneam nuntio(Olympiadis CX. anno III, a. Ch. n. anno CCCXXXVIID, inedia vitam finisse anno aetatis duodecentesimo, sive, ut quidam narrent, centesimo; haud difficile est inde efficere, orationem coeptam esse scribi an- no a. Ch. n. CCCXLII sive CCCXLIV. LoclAxus Maxoo8.§ 23 narrans, ab Isocrate sex et nonaginta annorum scriptum esse Panathenaicum, in hoc annorum numero definiendo non minus errasse videtur, quam in eo, quod Panegyricum dixerit pro Panathenaico. Idem Oratorem anno undecentesi- mo obisse tradit, in quo ratio ejus consentit cum CicrnoxE De Senect. V, ubi de Isocrate:„qui, inquit, eum librum, qui Panathenaicus inscribitur, „quarto et nonagesimo anno scripsisse se dicit, vixitque quinquennium „postea“, quod et ipsum repetit VALER. MaAx. VIII. 7. Quod autem apud PsEüUDO-PLUTARCHUN I. I. legitur ρ(&νuα.υ0 0,), GS Tives, 780.
.„ 7.: -A& νσωιέςν τjs 78 Xευτν⁸ οσυν⁴ἀ( Pas T⁰ν Laνα̈uνdv, id egregie cum

— 3—
ipsius Isocratis testimonio ita conciliari posse videtur, ut alios ab inchoata,
alios a finita oratione reliquum vitae tempus computasse intelligamus.
CAP U T I.
TXBOv EMslv TG.y yridincy— i. e. rincere, superare adversarios. Similiter ad Nicocl. VIII. Twa ꝓh X0ν O! rOv01 7ν9 r‿εραꝙαχατσνν ³μφς σ i. e. ne mali praestent bonis. De Permut XII 62v ο5d 1Oνι mπ‿εον vεꝓνονεv. Sic vox X³ιoν cum diversis verbis construitur ad significandum commodum sive praestanliam, et ad vincendi sive superandi quandam notionem expri- mendam. IsochAr. Paneg. I 0008v dv X6Ov P6vOITO 70178 AXXO nal- lum commodum afflueret aliis. DEosTH. adv. Lept. VI drav πX6OV LXX9 Lrdν Tv Aι τ μ*νστ odgt. HrRODoT. I. 89 krel 7⁶ Hοι ϑεςοσε TGεπνααά̈υ d05XG6 Go, dinaich, 71 BvO95 π.,0v, G„alvsi* Gσα, i. e. siquid com- modi video oporlet libi indicem. THuCYDID. VI. 90. 2 71 ¶*boν 0da. Sic TXEov ENsiv est apud XENOPH. Memorab. I, 4, 14. III, 14, 1. X₰öov s2 vai apud Anlsropfl. Plut. 531, ubi vid. Küster, PrAT. Sympos. p. 217 C et p. 222 E. Alcibiad. I. p. 106 A. X1έιοσ ꝓνε α Sympos. p. 222 D.+ẽh0 v roisi“ apud PLAr. Cratyl p. 387 C. Criton. p. 54. D. et DEMOSTIH. Philipp. I, cap. X. rX1õον εᷣ ςεvν apud PLAr. Cratyl. p. 357 A. Cfr. MArTTHIAE Gram. Gr. p. 719. LaMBERr. Bos. Animadvers. ad Scriplt. Gr. p. 20. DORVILIIE ad Charit. p. 340(Amstellodam.) Omnino simile videtur esse TERENTII illud Andr. IV. 3. 22 sqq. Ego quid agas nihil intellego: sed, si quid est, Ouod
1*

— 4—
mea opera opus sit vobis, autl tu plus vides, Manebo, ne quod rostrum re- morer commodum i. e. si mea opera opus est, aut si tu aliquid futurum ex me commodi rides: quem esse horum verborum sensum satis declarare vi- dentur verba versu proximo sequentia ne quod vostrum remorer commodum. Hinc nolim cum Bentleio legere ut tu plus pides, atque haec verba ita intel- ligere, ut Mysis Davo confiteatur, se ab ipso calliditate superari, quod sane ex Celeberrimi Viri sententia non dubie cum particula aut, sed sine dubio cum particula ut dicendum erat. Quamquam si in libris mss. esset ul, equi- dem in Bentleii interpretatione lubenter acquiescerem, nec unquam de mu- tando ut in aut cogitarem. Huc denique trahendus est locus TERENT. Ea- nuch. I. 1. 16 sqq. incerla haec si tu postules, Ralione cerla facere, nihilo plus agas, Quam si des operam, ut oum ralione insanias i. e. nihil magis proficies quam cet. Hinc Graecorum sovsgia, Germanorum Vorctheil,
Gallorum avantage, de qua efr. OuPDENDORP. ad Caesar. De B. G. III. 18. p. 153.
EvShAdTc— Cui tanti est, ut accurate cognoscat, quid tradide- rint veteres eloquentiae magistri de Enthymemate et de schematis, quae cum hoc continentur, is adeat Anlsror. Rhet. II, 21, 2. I, 2, 8. QuINCTIIL. Inst. Or. V, 10. V, 14. VIII, 5, 9. ibique Interprett. Cic. Topic. XIII. ConAIUM ad Isocral. Tuμααα. cap. III. Hic ex multis longisque Rhetorum praeceptis et disputationibus sufficiat cum Corajo 7. J. attulisse, generalem ad omnes universe spectantem sententiam Graecis Pychyv dici, quae item Latinis Rhetoribus proprio nomine Sententia appellatur. Ubi Pvchuey talis quaedam ratio sive illustratio accedit, qua efficitur, ut, quod modo omnes universe attinebat, jam ad singulos spectet; ex Prcονκμάρ fit Evsuν‿μνα; id
quod indicat Anisror. Rhet. II, 21, 2, quem locum varie laudaverunt VV.

— 5—
DD. 70070 Ley Od SvCꝓ.· rο8 Ssi d rijs alrias, nal 705 did ri, 5 Sta Eora 75 ärav.
Cum Syllogismus ex duabus propositionibus, quas praemissas, et qui- dem alteram mafjorem, minorem alteram vocant, conclusionem necessariam efficiat; inter EuXXOιν0 0 ct Evsuμρνμαα haec maxime differentia intercedit, quod in Enthymemate alterutra praemissarum omittitur; unde merito ab Ari- stotele Evuνœℛ vocari potuit EuXlXιωQα àτνεμ. Cum autem ab Ora- toribus in construendis syllogismis neque diligenter serventur aut servari perpetuo possint scriptae illae a dialecticis hominibus formae ac leges, et saepissime alterutra praemittendarum propositionum omittatur, sive penitus conversa emittatur, sive conclusioni subjiciatur, ut scilicet Syllogismus ve- rum fiat Enthymema; minime improbandus est Anlsror. Rhet. I. 2. 8 v.½ο- u*a hrOHinv dXXoNiCUhHév, neque qui cum ipso facit Quxorm. Inst. Orat. I, 10, 38 Enthgmema Rhetoricum Syllogismum nominans. Idem fecit DioxXS. HALICARN. Epist. I. ad Ammaeum p. 731. Quo quidem sensu rhetoricus Syllogismus non est confundendus cum Rhelorico illo sive Oratorio Syllogismo, quem ita definit Illustrissimus HEixEcouðs:„Est vero „Syllogismus Oratorius justa ratiocinatio, cujus singulae partes ita dedu- „cuntur atque ampliſicantur, ut syllogismi materia atque forma in tanta ver- „borum copia latitans non nisi ab eruditis possit animadverti“ô; in quo sci- licet copia illa et ubertas verborum efficitur alriοαμονέα‧‧μμιεέαιιιι et ε 8ε9- Jacoia, quibus de rebus fusius agere solent artis rhetoricae doctores. Nos
vero hic subsistamus.
KVTISEOScwV kal r.-gscu t AXcy 1sdy— Non
est consilium nostrum de his aliisque verborum sententiarumque figuris,

— 6—
quae schemala vocant, dicere. Legant, qui haec tractare in animo habent, Aristotelis Rhetoricorum libros, item Quinctilianum, Rutilium Lupum editio- nis maxime Ruhnkenianae, sive recentiorum, qui non pauci numero con- scripti sunt de arte rhetorica, libros, non neglecto J. CHnisrIANI Tnro- PHIEL. ERNESTI Lexico lechnolog. Graec. Rhet.(De nostro loco cfr. praecipue EERNESTI p. 250. p. 27 et p. 158. Anlsror. Rhet. III. 9. 31. ConAlUs ad Isoc. Panath. T. II. p. 176.) Verbo monendum est, de multo Isocrateae orationis ornatu et de legionibus omnis generis schematum non tam egregie sensisse omnes, atque ipse sensisse videtur Isocrates. Dionysius Halicar- nassensis, judex Isocratis interdum paulo severior haud inique tamen scrip- sisse videtur IIeg= rν αςρᷣ ̈2 ĩν—6v p. 539 alrs r⁴⁴ ½,ß Qενς al radioαᷣσςs al ⁊ àvτεεετια, al r d 7⁴νν τQœ /C2ĩ⁷P σ᷑mμηάσμ⁴eτν d- 9%s ο‿αs ι τπ⁴αeρν ετ, al Lurer roXAdxts o AXX zarackeuhv, rOο5ισταeνεενοο Tais Auoais. pag. 540 Gσ—m☚χαασοει τ ogrids, aal 73 rolXd Yivεra Nννμαρs,» 76ν☚ τπ66 6οσνσοεκ μαα̈μdvνεν, 1 ½ πέπονν— rà suαι τƷ σmeάμασα τ018 Odνκνμαα, did τ ν are 08 HETοεον. Et post in comparatione Lysiae et Isocratis p. 558 hoc legimus de Isocrate scriptum: douXUS* dudvνοα το⁴ϑϑ⁴ϑeςε τρõOάννσφημσ τ1⁴ Aεeεεα, kal 705 10GNOd Xelr τα τ αυνννν; denique p. 561 zal D 75 Jνοο μέιμομασι
7Tν σμ,... AXXd Tbv—+‿eovaoν, et similia.
1 B0vXySeley— Vulgata lectio erat ad D. BEkkERUDI) 0bX19- Selsv. LAXGIUS primus conjecerat si., quam conjecturam deinde confir- mavit Cod. Urbinas(D). Et vix dubitandum, quin ei Z. sit lectio genuina: etenim cum modo dixerit Isocrates, splendidum illud multo ornatu dicendi
genus, quod olim sibi juniori placuerit, et quod in praesentia non elegerit,

— 2—
ab audientibus laudari et comprobari; jam dicere non potest, se senem tale quoddam elegisse, nimirum temperatum, genus dicendi, quale omnes se fa- cile assecuturos sperent, vel sibi eæoplent() BouX⅛αsνεεε): nam quae quis- que maxime laudat et probat, ca haud dubie prae ceteris sibi exoptabit, ne- que, quod absurdum foret, aliud laudabit, aliud exoptabit. Itaque cum no- tio eæoplare, eupere a verbo Souxlegdat hoc loco aliena est, tum vero idem verbum cum verbo ilrioeiv conjunctione y jungi non potest: eo minus, cum haec particula, vim copulandi obtinens, et ad significationem vocis zal sive ⁊ν quam proxime accedens,(ut particula aut Latinorum accedit ad vocem gue, dua de re egit WALTIER ad Tacit. Ann. I. 8. et 16) sensum plane absurdum multa cum vi efficeret. Nova autem lectione hic sensus efficitur, ut dicat Orator:„se orationem simplicem et facilem dicturum esse, cujus „Scribendae tam exigua esse videatur opera, ut unusquisque similem se
„dicturum conſidat, dummodo volueril.“
76 ν 67800v dedenn— Sic ex propria conjectura primus ediderat ConArus, consentiente postea Cod. Urbinate. Reliqui libri mss. om- nes habent 5⁵οεέν, quod Worrros mutaverat in ndsòοέινωυν, temere, credo; etenim neque in usu verbi simplicis quidquam videtur inesse diffi- cultatis, et vero praesentis temporis participium participio praeteriti hoc lo- co videtur pracferendum esse: nimirum sensus est:„Oratio, quam editurus „sum, mollior est, quam eae, quae antea a me(suo quaeque tempore) ede- bantur,“ neque necesse est, ut cogitemus:„quam eae, quae a me antea vedilae, in praesenlia eæstanl.“ Longe alia ratio est sequentis participii ddoiμασφμονρν, quod fortasse in causis fuit, ut 55νανν in participium
praeteriti mutandum videretur. Etenim drοναεαν.. ded0οαμιmνασφμρ̈ννν est

— 8— „argumentum quod huic orationi subjectum est’“ sc. argumentum quod in hac oratione a me tractalum eæstat, quae est vis propria Perfecti. Itaque Wolfii emendationem improbo; Coraji probabiliorem conjecturam, egregio libro mss. confirmatam, non rejiciam; vulgatam tamen omnium librorum tam editorum quam manu exaratorum lectionem dl⁵οεναυν reliquis praeferam. Verum enimvero, si plurium librorum auctoritate niteretur forma participi practeriti, equidem profecto nihil obloquerer: quippe scio, in ejusmodi re- bus bene multa, pro diverso lsive scribentis sive dicentis animo, diversa plane et forma et ratione enuntiari. Cujus rei statim adest exemplum ex nostro IsochATE Or. de Permutat. cap. V. init. idem plane atque hoc loco, et iisdem fere verbis, sed usurpato praeteriti participio(sine ulla librorum varietate), enuntiante: Airνεκ Mμάo¹ ‿ꝓσννεφνμν εε‿ ν, ſu lXandτεσοε dν Halvjra(d X6)5), T Jr oον το G0ο0O0ho0* dOvv. At haud dubie me adversarium haberet, siquis locum Panathenaici ex Antidosi, vel locum Antidosis ex Panathenaico corrigendum arbitraretur; ut enim illic praesentis temporis patrocinium erat suscipiendum, ita hic, perpensa accu-
ratius loci ratione, perfectum defendendum esse arbitror.
uh ragaAXXGG1 TOSS Thv Bslvc roinilay, AXXdAd 1959 T)v dro9giv Adr ivt. T. X.— DioNXS. HALICARNAsSs. locis ante laudatis in Isocrate reprehendit nimium ornatum, atque adeo p. 558 sententiam dictionis numero servire queritur: verum ad nostrum locum non est negligendum quod legitur apud eundem DioxvSrUI p. 564 0l Hεννmłm1Q Er τ‿αμεντν ⁰ι Biον νρασερεοωε Xyνι ꝙσπττν lε εμειρεαπηιιινοεαις, ds dv ol- Hat, Texlsiav τεαιαιτεε τι O6uεαν mταρ μνον, nec quod de
se scribit ipse Isocrates Orat. ad Philipp. cap. X. Obòe Jdg Tals r*ε ·)

— 9.—
XE&&ν ‿υει◻ Qμααι εν τοιπιναε̃s⁸ asᷣοσμνυᷣάeεν abτ οιν,(Sc. 0570ν 75„ Jb 7⁰ν) 0ls(Bekker als) abros 78 186T& dv εμ ϊν, a! 701 Aα. X+₰οε drενεςα, durn v rodS Xörο»οναν„“ äο dH τπμιιατπσονν ττωοιοπεεν. y 00d8 Bri dbvatat did · 1 Ainiav, äxl àro⁴ GQμιάιοσσοmον,» abrds rdâs rodeis är Xes duv„Sd disX-gew. Ad quem Oratoris nostri lo- cum respexit CicERo Orat. cap. LII. No. 176 extr.: Ouin etiam(Isocrates) se ipse lanlum, quanlum aetale procedebat— Prope enim centum confecit an- nos—, relawarat a nimia necessitale numerorum: quod declarat in eo libro, quem ad Philippum Macedonem scripsif, quum jam admodum esset senea: in quo dicit sese minus Jam servire numeris, quam solitus esset. Ila non mo- do superiores, sed etiam se ipse corregerat. Operae pretium erit, hoc loco contulisse, quae praecipit Noster in oratione contra Sophist. cap. IX., et
quae paulo verbosius de arte dicendi tractantur in Panegyr. cap. I.
LAPDUT II.
T5OI TGv T 1 röXLsi rsraykévcov, Kal. 7. A.— BEkkEhus ex Urbinale edidit sgi 7 s τννναη. r. X. quod mihi displicet. Scilicet hic non expresse distinguuntur zd m1 xοx³lεα τερα⸗νa et„ 7„ rονοου ägerih; quae duo si essent sive diversa, sive diverso respectu consideran- da, vel saltem ut duo, eademque distincta, enumerarentur: sane locus esset particulis ν, zai. At nostro loco tantum abest, ut zà ĩ*1 οακαι πιν ααρ*σνε— va diversa sint a 7ꝛ⁷1 7 T9⁶νοννàƷοετ, ut ista àειτ⁴* THνν T9oο6οαν illis contineatur, ex iisque spectetur; ut adeo particula al, quod saepe fit, non ita aliquid novi addatur, quam ejus, quod dictum est, explicatio sub- jiciatur. Jure in Areopagit. cap. XVII a BEKKERO ex Urbinate editum est
2

— 10—
Tε0 Tjv ixrinhv pro vulgato xsᷣ*i ⁊ iæπιιμινB BERGMAN jam prius ex eodice Lugd. Bat. dederat articulum, qui sane vix omitti possit, servata ta- men particula 7ν. Quodsi nos fortasse in tanta codicum mss. constantia ma- limus et ipsi tueri particulam ⁊⁶, et lectionem codicis Lugduno-Batavi xεαν 78 Thu lrriαmν suscipere; accipiendum est ⁊⁶ν pro Latinorum quoque, eliam, cum vi intendendi et affirmandi. Quo quidem sensu a Tacito maxime usur- patam esse saepe particulam que, multa cum sagacitate docuit WALTHER ad Taeit. Annal. I. cap. XXVIII. col. I. cap. LXV. Vid. etiam DnAKENBORCH ad Lir. V. 27. 1. ZEUxE Viger. p. 520. Ad hanc intendendi affirmandi- que vim, quam obtinet particula 1⁵, fortasse non attendit Cl. SrALLBAUM ad Plat. Phaedr. p. 242 B. Platonis verba haec sunt: 2. Hvin EusXXov,“ va9⁶, T5v TOTa*ν dα aεv, T5 Jdai⁵νμν ς△☚̈ Hα 75 ic ε8 G„H6v 104 Yi*νεοσνσααρσάι έννυνεεν. Scilicet nihil pertinent ad hunc locum, quae monuit G. HERMANN. ad Sophocl. Electr. v. 873,„particulas 7 al interdum etiam „poni, ubi non diversa nectantur, et ubi, si rem severius expendas, non „sint admittenda.“ Haec igitur huc non pertinent, et Hermanni exempla a praesenti longe videntur esse diversa: hic particula ⁊s minime respondet conjunctioni al, verum illa Latinorum etiam sive quoque reddenda est, ut sensus sit: quando flumen trajicicbam, Daemonium quogue alque signum mihi oblingere solitum. Quod autem legitur loco a Stallbaumio laudato Plal. de Rep. p. 602 B. T 1 rο△α τ lν μυυυ εig, id in rem suam lau- dare Cl. Stallbaum nullo modo debuisset: ibi enim non de duobus isdem- que non diversis hominum generibus dicitur; tune enim dicendum erat 7⁰⁹ roXXOIS TS kal τ018*ν sidν-, bis posito articulo; verum de uno eo- demque genere hominum, quod ita respectu diverso consideratur, ut et ol
roXXOl esse et o ⁵μmυν εddòοτε esse dicatur. Sic autem semel positus

— 11—
articulus unum esse idemque genus indicat, atque particulae 7ν ai hoc genus duplici respectu considerandum esse monent. Facilius consentiam cum Stallbaumio de loco Plat. Gorg. cap. XV. p. 460 D., ubi vide tum cae- teros, qui laudantur, tum TuiEnscfI. Gram. Gr. Dialect. Homer.§ 312, 7 et 8. De reliquis locis videant Viri Docti; equidem a chalcographo pau- lulum pressus ob temporis angustiam singulos accuratius examinare, et pro sententia mea expedire in praesentia non possum.
Hujus autem particulae ⁊ε, ut est parva, ita magna quaedam et certa vis est, ad quam non ubique debita cum diligentia animadversum esse, mihi subinde observasse Videor. Quo magis ipse, data occasione, sicubi vocula mihi in contextum male irrepsisse videbitur, pace Virorum Doctorum, me-
am hac de re sententiam commendare conabor.
kvTSSSSv Jdρ οεασ H oν KlrereiYslv— BEKKrRusS post vo- cem uααλον in cod. Urb. duas tresve literas esse deletas docet. Hinc ego inducor maxime, ut legam ãανον d arsreiyv. Certe non facile quis- quam Atticus aliter dicat quam vτ εκο νε☛ν dο XXOv dy arswstyo; et loci sensus est:„putaverim enim, hac ex parte magis forlasse urgere.“ Quam profecto sententiam eo magis Orator noster cum temperandi particu- la dv protulerit, cum in praesentia minime liqueat, qua de causa necesse fuerit, ut faciendo de se ipso sermonem inciperet; contra longe plurima pars legentium quaerant, cur, de patria sua et de majorum virtute dicturus, Isocrates ante omnia de se ipso sibi dicendum esse duxerit. Id vero, nisi perlectis omnibus ad extremum Cap. XIII, non intelligitur. Cfr. quae mo- nebimus infra ad Cap. XIII de stimulis, quibus Isocrates ad scribendam hanc orationem incitatus sit. Minus accurate locum expressit WoLFIUs
2*

— 12—
vertens: haec enim anlerertenda esse duco; sic enim vox udλμαλëν, cujus h. I. momentum maximum est, fere negligitur. Urget scilicet, ut Orator de pa-
tria sua dicat, magis etiam urget, ut de se ipso in antecessum moneat.
CA PUT III.
Jv... Jévrce— Ita Laxers et ConArus ex codd. mss. pro soloeco Jivοναια. Consentit cod. Urb. Quare, sensu ita postulante, nec ad-
versantibus bonis libris, illud deinceps in contextu tuendum esse videtur.
TS9I d τοœlαl ꝓμ⁵μν U dv dri8iv— Ita habent et scripti et editi libri omnes ad J. BEkkEntr. Hic edidit, quod conjecerat ConAIUS, xερι ν⁴αάιυ dαmπνααιν. Id utrum aliqua Codicum mss. au- ctoritate fecerit nec ne, equidem nescio; in notulis enim, quae est Viri ta- citurnitas, nihil monuit, praeterquam quae sit lectio vulgata. Cum tamen Bekkerus alias suum Urbinatem laudare soleat, hic videtur nihil fecisse aliud, quam Coraji conjecturam in contextum recipere. Id quod improban- dum videtur: nam primum vulgata lectio nulla penitus grammatica difficul- tate laborat, quod quidem uberius demonstrare supersedere possum: deinde indicium, unde ConAlo sua conjectura in mentem venit, solum illud, quod vox 9οοαιʃμοενοσ seriori manu adscripta sit, id neque audaciorem inter- dum licet ubique elegantissimum ConArCn permovere potuit, ut quidquam mutaret, nec cautiori Isocratis editori ad expungendum participium, et ad mutandum dlαeταιεν in dlατραι, Sufficere videbitur; eo minus cum leve illud dubium ex uno tantum Coraji codice ortum sit, in reliquis omnibus
absque ulla dubitatione lectio certa stare videatur. Denique Vulgata cum

— 13—
participio roοπιιο.φοs tam egregiam et ad totum locum accommodatam sententiam refert, ut cam, nisi jam ab omni inde tempore adesset, si modo ſieri posset, equidem lubens aliunde inducerem. Sensus est:„ut alteros „Certiores faciam, ad quas prae ceteris res studium meum convertam“, germanice„mit welchen Dingen ich mich vorzugsweise beschäftige“, gallice„quels sont les sujets que j'ai choisis, pour m'en occuper de pré- „férence“. Scilicet diαπρσαι⁴εν πγπρ⁴ τι est in aliqua re rersari ut monuit RurDIGER ad Libanii Vit. Demosthen. cap. I.(editionis Philippicarum De- mosthenis p. 2), et idem est atque sla πέι ι, quod explicat SrALL- BAuUNI ad Plat. Sympos. pag. 209. B., in aliqua re tractanda versari, efr. ZEu- NE ad Viger. pag. 242. a., atque dlαmτ αιενν τπρs, quod est apud PrAr. De Rep. VII p. 540. B. De participio rοσαισοωέ νs ego idem dicam, quod de verbo rçongiveiv monuit Sponx ad Isocrat. Panegyr. cap. I., multisque exemplis confirmavit BAITERUS,„non pro simplici verbo poni, sed quando „aliquid cum aliquo comparetur et ei praeferatur, etiamsi tacite id fiat et „illud, cui praeferatur, reticeatur.“ Sic infra cap. IV. Oi⁴αοσσa*ν πνρο- 8iX6,ꝓν est philosophia, quam ila mihi elegi, ut eam alü ab ipsa dirersae philosophiae praeferam. Tangit scilicet Orator adversariorum suorum a sua plane discrepantem agendi rationem, in qua quidem acriter reprehen- denda deprimendaque, et sua ipsius splendidis laudibus extollenda totum versatur Caput V. infra. Illa autem Spohnii adnotatione nescio an quidquam aptius trahi ad nostrum locum possit. Etenim Isocrates Capite V. compa- rationem instituit inter eas res, in quibus tractandis versetur ipse, et eas, ad quas omne suum studium convertere soleant ipsius adversarii. Quam magnificam comparationem paucis verbis ita quis possit concipere, ut dicat,
Isocratem et dictis et factis ad unum perpetuo spectasse reipublicae salu-

tem, adversarios ipsius ad suum privatum commodum respexisse. Ad istam itaque instituendam inter se et adversarios comparationem respiciens Orator de se sibi propterea praefandum esse dicit, ut et, quid illi faciant, appa- reat, et quid ipse facere maluerit(rροασιισοσνμιαενοε); idque arctissime con- tinetur cum illis, quae leguntur ineunte capite VI., oUτ πQ ⁊* diavοla d1εσmτά⁴άααρενσων ◻&μν, æ 0-007& Cπο ιdαι6 O0 o-ↄ,ſjͥ'(jͤno TETOI UO T9“ alsεσαιν qua postrema parte nostrum x⁴οαιρου.mενοε aliis tantum ver- bis, et quasi facta periphrasi, explicatur. Haec itaque omnia me movent, ut neque in vulgata lectione quidquam mutem, et vero eam summopere com- mendem. Et mihi quidem hac occasione de vi verbi gοανσειιοσασ öaccura- tius mecum reputanti visum est, solenne quoddam illud esse Isocrati nostro, quoties ipsi esset de vita sua et de ea, quam sibi elegerit, dicendi, scri- bendi agendique ratione commemorandum. Sic verbum invenio in oratione de Permutatione cap. I. ροsεπεν as airias, din s.. Iod εέαν τπ αοσεσε X6, H v. Ibid. cap. II. 5 x T9OjH Hœ d léysiv a Todeν, od xε⁹ 7⁴νν 1dcν Ʒ● o Xaiccv, à«X dreg z. 7. A., mox did T*ſo οᷣQριρ εασι Taν1ν. 7. X., cap. IV. xε◻ν α⁵ disν.εεμνν –ρο[(ℳ(% οιυ ρμ☚mνυ⁊τη. T. X.; plura non evolvam. Non dubitaverim enuntiare, hanc esse meam sententiam, quotiescunque Orator noster de se ipso secum cogitaret, sive diceret, ad- versarios suos fere ob oculos habuisse, eorumque indigne ferens pravitatem, suam contra comparando integritatem ostensum ire consuevisse.„Hinc,(ut utar BhEMII verbis ad Panegyrici cap. I. vocem ροσαενας)„si quando „videtur hoc similiave composita pro simplicibus collocata, existimes animo „sScriptoris obversatam esse aestimationem accuratam omniumque „rerum comparationem, ex iisque natum judicium principatum
„tribuens.“ Neque nobis, rem ex intimo scribentis sive dicentis animo

— 15—
judicantibus opus erit, cum ConAro ad Panegyr. I. I. de ellipsi cogitare, si-
milemve verborum figuram statuere.
CA Pb T IV.
narsirslu— Proſtleri, et quidem cum sui ipsius sive propriae culpae reprehensione, quasi contra se ipsum dicere; quae est vis praepositionis nard maxime in verbis compositis. Vid. MArrHiAE Gram. maj.§ 378. Zrux. ad Viger. p. 637 sq. Quae autem sit propriae quasi culpae reprehen-
sio, de qua hoc verbum quodammodo innuit, id statim apparebit.
7)»hv.. v T1¹ dlavoia Hou Tragda⁵ hv.. T)v Aroriav— anims perturbationem... absurdum quoddam, quod scilicet in querelis suis, utpote immerito jactatis, ipse Orator cernebat, veluti nostrum„unstatthafte Klagen“ sive„plaintes mal placées“, quae vernacula adjectiva simul vim etymologicam graece vocis dorla« satis reddere videntur. Isocrates autem propterea animi sui perturbationem ipse repreliendit, suamque ipse AToriav accusat, quia, ut juste et indignabunde adversariorum suorum ma- litiam et perversitatem castigare sane licet, ita tamen non sapienter facere judicabat eum, qui superborum hominum inhumanitate, plebejorum rusticita- te, indoctorum stultitia, malivolorum invidia, circulatorum jactationibus, de- ceptorum mendaciis suam animi tranquillitatem turbari sineret, neque potius improbas corum voces, ut mordacium canum latratum, magnanimo silentio
exagitaret, sive probra eorum debito contemtu confunderet.
TSVOHSvIV.... HKODV....„v v 7 argr— BEKKERüGS

— 16—
LOνOvv, quod magnopere placeret, simodo scripti libri consentirent.
Deinde Ho... dvν ex Cod. Urbin., quae sunt minoris momenti.
Obn bavho arsirsly, OUT.. 0T8 8! 71 X7 710 7 05„ dsGvTo-— Postrema verba aliqua obscuritate laborant, et a viris doctis diverse tentata sunt. WoLrius conjicit, legendum esse si τmX1Y–dr 7 ν 05 dsGvrcν, quam conjecturam, mutato ob in ij, suscepit AucEnrüs, ut sensus sit:„Non verebor confiteri, siquid facio earum rerum, quae fieri „non debent.“ Negandi particulam anté dsdvτααν LANGIOCS ct ConArUs non receperunt; et hic quidem ρατάτέαισ τeᷣ déοra refert ad Gilαοασοε nal rovstv Cap. V., ut scilicet dicat Orator,„se non vereri, profiteri neque „animi sui perturbationem, neque vero etiam si jam id faciat, quod a se „fieri debeat, Oixlodοενν u νεν.“ At equidem, id dixisse Isocra- tem, noluerim: nam praeterquam quod in enuntianda ejusmodi sententia usurpandae fuissent particulae obd... 0508 pro ours... oUTs, nemo facile verebitur, profiteri, se facere, quae fieri a se debent; qua re effici- tur, ut adeo nullum prorsus foret hujus sententiae momentum. Longe ali- ter interpretatus est LaAxGrTus:„rOdτπνπνέαν ꝭοντα, inquit, h. I. significat „felicem esse.“ Qua ratione οαἀττπνιωά τά déovra possit significare felicem esse, id mox videbimus: at haec notio huic loco minime convenire videtur; non enim, quod LaANGIUs dicit, mala simul et bona profiteri vult Orator, verum in praesentia in illa solum Arowia versatur, quod, licet omnibus, ut ita dicam, bonis abunde praeditus, tamen a querendo se non contineat. Worrrus vertit:„neque disputabo an recte faciam“, quod et ipsum non reddit sensum Isocratis, quippe qui adeo non disputat, se recte facere, ut
apertis verbis profiteatur, se non recte facere. Equidem verbum eτeiv

— 17—
hoc loco passiva notione intellexerim, quali notione dicitur in ãροστσα d Teiu, and, oujgà, rarsiva xodrreiv, cfr. SrEpHAN. Thes. L. G. III. col. 522 E.; Srunz. Leæic. Xenophont. III. p. 652 extr.; BnuxCk. ad Sophocl. Oedip. Reg. v. 984(V. 1005 ed. Erfurdt.); WrTTENBACH. α Plutarch. Mor. I. p. 506(Oxon.); STrALLBAUM. ad Plat. Crit. cap. V. p. 45. D., qui recte docet,„verbum ρdemτέπτνε de fortuna et prospera et mala usurpari“, Idem ad Plat. Gorg. cap. LXII. p. 507. C, ubi innuit,„formulam sò zal Kax³‿ς „räãr εiν duplicem habere siguificationem, ut sit recte et bene agere, „vel prospera uti fortuna“. Quamvis haec docens Cl. Stallbaumius non omnino consentit cum Wyttenbachio, qui I. I. ita distinguit, ut sù, ka- ς ποιιεο sit bene, male facio,(v. g. IsochATr. Erag. cap. XXI Aa- K*ιmμμνυνιοι εςες το⁶ι‿τ˙ν ϑeαmπτ JX9ν, dSrs ual T)o Aclan kasς ο 8Iv ErsXi=ν*αν.), sd, uands mgärzch bene male me habeo,(V. g. SormocLis illud ex deperdita tragoedia Alas Aougçös apud SroßAEUNM. Serm. CXIII. Kaxlds kau ς τοςσον συόmινατπα εααιεαεςω), zand, Aya Sà rgAdr-o ·o utraque significatione dicatur, verba autem πιοα et rgäãrrc in illis for- mulis rarissime confundantur. Sed mittamus hoc. Nostro loco itaque ver- bum odeττενν passira notione intelligam, ut sit ρdemττωνQ ¶ α ouva experior ea, quae mihi debentur, quod et ipsum pro causarum, de quibus agitur, di- versitate significat sive feliæ sum, sive, quod huic maxime loco convenit, merilo meo mihi accidit, ut apud EuRIPID. Hec. v. 1021, ubi Hecabe callide et ambigue ad Polymestorem dicit: Qsε τπα υνα xdeιας ddy gs dsi, quae ver- ba a Polymestore intelliguntur, quasi sit, postquam omnia feęceris, quae libi facienda sunt; at longe aliter ab ipsa Hecabe, poslquam merito tuo libi ae- ciderit. Vid. PrLUGK ad h. l. Sic ISocratis sententia erit:„Non verebor „profiteri animi mei perturbationem, neque etiam diffitebor, siquid merito
3

— 18—
„meo mihi accidat.“ Quod si verbum οτ†eiv actira notione sumamus, quod item ſieri posse, ut modo diximus, docet WyrrExBACHI I. I., aliter loci difficultatem, et ita quidem, tollere possumus, ut ante verba l 71 T9ãντ νν sövνταα suppleamus nomen substantivum quoddam ex familia praecedentium radam et àroxia, v. g. T)v và‿μιꝓπσσν, quod Orator ob sermonis concinnitatem cogitandique quandam celeritatem fortasse omi- serit. Equidem facile concedam, ejusmodi ellipsin apud Isocratem cumma- xime addubitari posse; verum ea neque per se ipsa tam dura mihi videtur, et ejus ope locus noster egregie illustratur:„Neque verebor profiteri ani- „mi perturbationem, neque absurditatem quandam, neque dubium, an fa-
„Ciam, quae ſieri debent.“
S EruXSV....„bTbNXhuGG— BEKkKEh. Bruxov et sbruo- ynöoiv, utrum ex cod. ms. necne, nescio. Prius parum refert; cur autem BENSELER ad Areopagil. cap. XXIV. pag. 325 vulgatam minus recte se ha- bere existimet, equidem non assequor: de posteriori fortasse dubitare liceat. Cfr. quae paulo brevius de augmento in ejusmodi verbis compositis dispu- taverunt BurrMAXN. Gr. Gramm. max.§ 84. 6. 3. et§ 86. 2. MATTHIAE Gr. ma).§ 169 Not. et§ 167 No. 6. THIERSscH Gramm. Gr. Dialect. Hom. § 92. 3. Not. 2. Ex regula Grammaticae Donx SEiFFENII Cap. VI.§ 4. VII. et ex RosriI Gramm. maſ.§ 68. 2. fortasse praeferas vulgatam 75- Tuνμοσοιν; cfr. tamen Rosr. 7. 7. Not. 5. Rem dubiam expediant viri docti
collatione codicum mss. Vid. STALILBAUM. ad Plat. Criton. cap. I. p. 43. A.
T11§ x. 7. B. s?roοias O5Toν, STs— Cod. Urb. non agnoscit
bUrς; verum id tuendum esse putaverim: etenim ut paulo ante Orator re-

latis ad participium usrscncos adverbiis s et grapßikXs significavit, quanta quaedam(in einem wie hohen Grade) et animi et corporis sa- nitas ipsi contigerit; sic referendo ad idem participium adverbio oõrωQ_wz‚ se- quente sο⁊Q indicat, sibi non solum contigisse opes, verum tales quasdam opes, ut cet. Similiter paulo inferius adverbia orsg Ba*⁴.μλ ντοεε et εααροσον 7³§, ad participium.‿.άμάεντεασσν referenda, mensuram quodammodo in- dicant, quam mensuram bonorum Isocrates nactus sit. Quemadmodum au- tem a Latine scribentibus vulgo ante ut non praectermittitur particula ita, quoties id, quod in apodosi dicendum est, non ex ipsa verbi praecedentis re, sed ex ejus sive mensura, sive gradu, sive modo consequitur; solum ut itaque ad ideam verbi praecedentis, ita ut ad ejusdem ideae modum, alterum ad qualitatem, quam dicunt, alterum ad quantitatem, tanquam ad causam effectus cujusdam respicere jubet: ita etiam, qui diligenter et gbV Angieia Graece sive legere sive scribere voluerit, eandem plane, quae est iuter 6Sε et odraν S Tε, differentiam, raro neglectam illam, et ipse minime negligat. Nostri igitur loci sensus, et spectata Isocratis in scribendo diligentia, et membrorum parallelismus, qui dicitur, et denique omnium, praeter unum, librorum auctoritas suadent, ut adverbium s in contextu
servemus. Id autem a BEkkEno factum non esse, improbandum videtur.
Erde ros h z. T. ¾.— BEkkrEh. delevit particulam 6. Equidem noluerim eam delere; scilicet refertur illa ad praecedens ueν, ut sic sedulo fiat enumeratio particulis ραρπσσ εεέυν.... Brrττα.... E1 dÄs, plane ut infra cap. XIII. rονπη⁶ν‿¶ Hεν.... Br&,rT.... 571 d à HAAXXOv. raAvrcoν ds ftaä⁶igraæ, de quo tamen loco paulo uberius suo tempore agen- dum erit. Similiter, sed paululum mutatis particulis, servata tamen diligen-
3*½

— 20—
ter conjunctione d', fit enumeratio in Orat. de Permutat. cap. VI. Tντ‿ν Eey.... Erstra.... r0˙ο5 700701§8. Et sic perpetuo in Isocrate additam esse particulam d'ε, et hanc praecedente ατο‿⁷νέν, sequente éwsira sine particula, tamen post ér non omitti, multis diligenterque col- lectis exemplis probavit BæxsELEn. ad Isocrat. Areopagit. cap. XXXVIII. edi- tionis suae pag. 380, ubi et de nostro Panathenaici loco me idem, atque
Virum Egregium, sensisse vidi.
71¹“ T8 OGrv Thv Bkabrod— Ita pro vulgato 79“ Key Hoνν τ. . ex propria conjectura ConArUs, idem et ipsum BEkKERUS ex Urbinafe. Equidem nihil obloquar, ubi boni libri scriptura certa stat; ceterum Coraji conjectura non opus fuisse videtur, cum particulae uév, non sequente òéë, sed alia particula, praecipue particula uai, probatorum scriptorum auctorita-
tem deesse vix credam. EaaXsiv— BEkkEhus érxinaxXely, unde, cur, non dicit.
O1XOgOSOla oerö,h— locum interpretatus sum supra ad cap. III. pag. 13.
ATUXicl TIVSS kal dOOSarla— oanria sunt columniae illae sophistarum hominumque invidorum, de quibus tam saepe queritur Orator et aliis locis, et in oratione De Permulat., et in hoc Panathenaico, v. g. cap. III. cap. VIII.; Arια nautem Isocratis cum ejus generis fuisse videntur, quales expertus est in ea lite, quam habuit agendam de obeunda
trierarchia, quibus de rebus ipse narrat primis maxime capitibus orationis

— 21—
De Permutat., tum vero in eo praecipue consistunt, quod non eum hono- rem a civibus suis obtineret, cujus se dignum esse sentiebat; qua de re saepius in hac ipsa oratione questus est. Cfr. cap. VII. cap. VIII. in fine, et cap. XXVII., ubi magniſice se cum Agamemnone comparat, ejusque propterea laudes se celebraturum promittit, quod is eandem sortem atque ipse expertus sit: aloοd ααάϊ 0„ ja τρ ĭ⁊‚ Zdv Loi ⁊8 lᷣ τοααεον deλέ- Xoος τπινπνναιπ õ¶ dιαμιαμραριυισνι—τ‿μs d„, js rosjjus ruεν aꝰτοιν, nal ε οσ τ ꝙàAμφαᷣεέν aτιναν Syuueve*g! insiuov Tv oövov, 1rτο
d drAνο‿νμμυαυα ‿ανν obo εςιν Xéνον dæœνενεοασφφ◻νκιέυννν. MsVe
oOUrs Xslav— Worrres corrigit ob Tε⁵νεlav, quam correctionem cum omnes post eum receperunt tum etiam BEkKERus, nulla nec ipse li- brorum mss. auctoritate; sic item in suo codice emendatum esse testatur ConArUs. At illa lectio, quam in capite posuimus, quamque libri mss. ad unum omnes tenent, tueri se posse videtur: scilicet Xeios est laeris, laeri- galus, politus, cui opponitur r§uσππ, asper scaber; et hoc quidem varie transfertur ad res infucundas, grares, Diop. Sic. I. p. 29 A. Oégew od do- vA. ⁴μεν τνOOτ(ρσφρ Sνα Tijs rioraolas; ad locos asperos et immiltes, ibid. II. p. 72 B. 69 79 ρ☚ντατ Ʒ⁴⁵οσον, IV. p. 158 D. 79aN¼νsεlau Kal raursXds kurgav Xcau, HoM. Odyss. X. 463. HEsIop. Ey. 291; denique ad homines etiam immiles, rudes, incullos, ut DEMosrHI. Philipp. II. p. 73 extr. 69 AOS Kal 79 JTp εα α /ꝗℳpiᷣ: similiter vox Xs*os transfertur ad res varias, ad rem facilem, quae sine magno labore perficitur, ut Odyνss. IX. 134 dροα Xsiny; ad viam planam et facilem, Odyss. X. 103. Husiop. Egy. 288 Xeliy HKev d60, dXa 5˙νε valst, qui locus laudatur a XENoPHloNTE Memorab. II 1. 20 et a PLAToNe De Rep.

II. p. 364 D. et De Legg. IV. p. 718 E. Platonis autem et Xenophontis auctoritate, non minus quam sensu ita postulante, hodie apud Hesiodum le- gitur Xsiny pro vulgata lectione 5Xiyh, ut docet ERnxEsTI an Menmorab. I. I.; cfr. WEIskE ad Xenoph. Anabas. IV. 4. 1; porro ad ventum placidum et suavem, veluti apud AnlsropHAN. Ran. 999 sdd. AAXXd uαοστστνασαι◻2ας, A⁴◻οοοσα XOG⁶‿νμνμυνιοι τν εσeτεεο, EIra λ◻—*λο hRã⁴.ov deεε, Kal OdXAdSsi, Hvla' dv 75 rv,Hαᷣ XeToy Kan aνεασττννν d.,ν. PHmOSTRAT. V'tt. Sophist. lib. II. cap. 1. p. 564 75 1ν rvsoaMl Od odgdv AAXd XSTov a. na.*⁹‿⁸- GT“νο, quae exempla attulit SrALLBAUN. ad Plat. Phileb. p. 51. E.§ 117; ad stylum sive scribendi genus suare et fluidum sive lene, quo sensu ⁊ ⁷ XEl6r9T douvXeuetv dicitur Noster a DioX*s. HALICAnN. De Anlig. Oratt. P. 560; sic etiam Xelτπκε subinde in malam partem dicitur pro effoemina- ta lenilate, cfr. CHI. TH. EnxEsrI Leg. Technolog. Graec. Rhel. p. 195; si- militer apud Rhetores dicuntur Xsra 6vατσα, cfr. SuEPHAN Thes. L. Gr. s. V.; denique ad lenes, molles, suaves vocis sonos transferri adjectivum Xos et substantivum Xε⁶ετε videmus, illud apud PrAr. Phaleb. I. I. Aë)ο ) 7ds T³.6yycv rds Lslas nal Aads, 7ς ν aa.‿ᷣαeςρρν Leiαασ„ςσ HE&XoS, substantivum apud Droxvs. HAL. De Anlig. Oratt. p. 538 7 ¹ν LSr6- TT‿ νν¶m ϑ6yc. His ego omnibus inducor, ut existimem, Oöœeνν Xsiaν utique ab Isocrate scribi potuisse, quo dicto signiſicaret non solum vocis suavitatem, verum etiam elegantiorem quandam et politiorem indo- dem, qualem utramque in oratore ad gratam elocutionem requiras: Oovy autem et ⁶λ☛f quae mox memorantur, atque ESis tota ad Guciv tanquam partes ad totum referendae sunt, eaeque partes, quando de eloquenda ora- tione agitur( ρος τοις ου), praecipue spectantur, maximaque earum
vis est(ενιισπσm υνιαμφνν εέυσm⁹, quippe quae Oootv, ut ita dicam, ora-

toriam constituunt. Hanc itaque Oöwtv dici potuisse Xslav, non esse pu- taverim quod dubitemus. Accidit, ut, quae sequuntur, hanc meam senten- tiam confirmare videantur: explicat enim Isocrates ipse, quid per Goudw in- telligi voluerit, Ocv»e Iuavyy et 76 μα. ιαμ△:„novi, inquit, naturam meam „ad agendum debiliorem esse et molliorem quam deceat, ad orationem elo- „quendam eandem neque cultam politamve esse, neque penitus idoneam; „licet enim in omnibus rebus verum invenire optime possim, attamen de iis „pro concione dicere minime possum, quod vox mihi et audacia desunt.“ Salvis itaque Virorum Doctorum melioribus judiciis equidem adhuc librorum
mss. lectionem oðure Xeiay retinuerim.
8ITSIv S Tegl T65 7 00710v Z“9 AXXG6TG TOAAXGv rag- 6ia Ar c α⅞. T. M.— Locus ab editoribus varie tentatus. Scili- cet ad unum omnes in voce agsjic, quo nempe loco posita est, difficul- tatem sibi deprehendere visi sunt. Ut nos hic scripsimus, ita habent libri mss. et veteres editiones omnes, praeter unum LANGrr codicem ms., in quo raßßygia ante o*⁵‿.*⁵λἀἀ ponitur. Worrro praecunte plurimi post eum, ex- ceptis nominatim H. SrEpHANO, GoILL. BarrIE, GuiLL. LAXGIO, qui nihil mutare ausi sunt, vocem e contextu delerunt, quod et idem nuperrime pro- bavit Gusr. Ep. BExSELER in Eæcursu ad calcem Areopagilici sui(Lipsiae 1832. 8.) p. 414, I. BEkkEnos eandem uncis inclusit, AueEnrus et ConArcs ex sua conjectura ediderunt elrενν νεᷣ παιeςρ iaR 729 α. 7. X. Haec de hujus loci historia critica externa. Videamus de sensu, quem sensum praebeat co- dicum mss. lectio. Et primum quidem parum refert, utrum legamus οαλ ‿2c:» raε* εαQνh vνν c an varietate Langiana ra. rOXX. Avᷣν. At ex
hac tamen ipsa varietate nunc primum aliquid lucis mihi affulsit: nimirum jam

— 21—
non dubito, quin longe a vero aberret, qui genitivum rολαχ‿ν Aνεμερνν a voce σeXα△αV⅛ pendere jubeat; quinimo jungendum esse putem raρ σα roNXXGνo àνενρ⁴εσν, ut ομφα. àv. sit genitivus ex genere eorum, quos recentiores Grammatici vernacule vocaverint fortasse remotioris objecti, quales genitivos recentiores linguae, variis in auxilium vocatis praepositio- nibus, reddere solent, ut v. g. Germanice mit Freimüthigkeit sive mit Unbefangenheit vor pielen Menschen sive vielen Mensehen ge- genüber. Hic igitur jam loci nostri sensus erit:„ingenium meum sive na- „turalis indoles mea ad conjiciendum quidem in omni re verum praestat il- „lis, qui id se novisse contendunt; ad idem autem eloquendum in concio- „ne, cum libertate coram multis hominibus(coram hominum fre— „quentia), indoles mea omnibus, ut ita dicam, inferior est.“ Scilicet cum vi dicta sunt verba xρ. ο△3⸗α³. àνμρ.: namque sixet“ quidem, imo lreiu 2v dXXGyYG,(in conrentu), Oratorem nostrum, quippe celebratum per totam antiquitatem eloquentiae doctorem, potuisse, verisimile est; verum libere se dicere posse coram hominum frequenlia negat.
Et mihi hac maxime occasione de genitivo casu apud grammaticos studiose legenti multa diversis locis occurrerunt, quae huc trahi commode possent. Verum, quae ab disciplinae grammaticae conditoribus stupenda cum diligentia congesta sunt, ea subinde nec satis digesta, nec apte et lu- culenter esse disposita, ut saepe, ita nunc rursus mihi deprehendere visus sum. Sed absit, ut ego quidquam ejus reprehendam, sive magnorum viro- rum laudes detrectem: rem non esse tam facilem scio. Videatur ad prae- sentem rem nostram MATTHIAE Gram. Gr. maj.§ 367. col.§ 343. BERNHARDVY Wissenschaftl. Syntaæ der Gr. Spr. Cap. III. 44 p. 161 sq., unde e multis exemplis unum afferam ex ipso IsocRhATE De Permact. cap. XXI. p. 321(Steph.)

— 25—
raauakdv Er!, BBA o? rgaxsiav i. e.„ad expeditionem con- „tra Barbaros“; ubi temere WorrII auctoritate editores intruserunt ard Bagäc-, quod miror a ConAio quoque receptum esse, cum is be- ne novisset, praepositionem zard neque in suo codice ms. neque in veteri- bus editionibus adesse, sed esse hanc meram WoLrII depravationem; imo in Epist. ad Archidamam haud procul a fine eundem Nostrum, omissa prae- positione, scripsisse radakaxdeai ονd EXAjyas Er³ τmν τ̈νmmł ✉Zοασασν groarsiav. Hodie jam non amplius quisquam dubitabit, cum BEkkEhus duorum codicum auctoritate, Urbinalis(D) et Valicani 936(Q) praepositio-
nem deleverit.
AKGOT59 765 HTC7 Dvafttn 6vTv rag?, Sco⸗ vijs Iaavijs xal rX.ε G— Non videtur dubitandum esse, quin haec ab Isocrate nostro cum acerbitate quadam dicta sint in Athenienses, qui voci quidem et audaciae hominis tantum quantum ſieri potest plurimum tribuant, hisque se duci et abripi quaquaversus patiantur, verum neque eximiis animi dotibus debitum honorem tribuerint, neque viri boni, ejusdemque virtute et innocentia praestantis, ullam fere in civitate sua auctoritatem esse sinant. Non possum non post Corajum hic referre lepidissimos senarios, quibus eos- dem Athenienses urbana mordacitate perstringit ARisropHANES Equit. 217, ubi Demosthenes ad Agoracritum àXXdvν:—
Ta d' AXXA OO1 πGε88στι Ctυιαμρφαωυαιð ο μμαςρ, Tvas kands,
Aà7o9alos&: ENeis äravra ον οX³‿ιτ εν à dei.
ATIEGTS9O TiTvOvTt, r9 75 h dos d Æ ο1 7105 v* z. 7. X.— Est haec lectio librorum tam mss. quam editorum ante Auek- 4

— 26—
nrun et LANGIUM. Hic vero ex cod. Bav., ille ex cod. N. ediderunt ρ˙οεσ 715 1) F. R. 7. slvaα, Accusativo pro Dativo posito. In Conan codice prius scriptum erat xρ το dsiν, Accusativus scilicet, et omissa negandi particula, quod deinde a seriori manu emendatum est in r 70 α Joxsv. Illud ρ˙s 7˙ο doαsεεν in Adnotatt. jam pridem conjecerat Worrrus. Postre- mo BEkkERUS e cod. Urbin. edidit ε.eόμ☚ςρμονσαι pro Ti-νοντταα, et deinde, nulla nova auctoritate, ρος τι doxeiv. Itaque locus apud Bekkerum legi- tur: ãrιμ☛ᷣεσοσ πνειιέιςσμουναι, T98 75 Jonsiv dαιοε τν vεwal, T* 5Hei- X6τσννττι /dH κμαοοσις. Quodsi in praesentia omittamus differentiam lectio- num Ji*νονa het rεεαιέιρρονναα, diversitas in eo omnis consistit, quod alii habent negandi particulam„mς, alii omittunt, alii praepositionem.ρs cum Dativo, alii eandem cum Accusativo exhibent. De singulis examinabimus, quatenus et Graecorum loquendi usui, et hujus maxime loci et contextus sen- sui accommodata sint. Et primo quidem videndum erit, quid sit dπα ο ε: sunt nempe notissimae formulae oꝰ0evος eρs de eo qui est nullius prelii, nullius auetoritalis, οAααο, Xsicrοu, 5-oον ϑos de eo qui est magnae, maxæimae, quanlae auctoritatis, magni cel. pretii: itaque wya εο signiſi- cat qui est alicujus aueloritalis. Exquisitior et paulo, uti videtur, rarior est alia notio formulae πας riνοs, qui cum aliquo aequiparari polest, Gallo- rum comparable d quelqu'un, ut apud HEnoporun I. 32 0008 101 εν& végcν A S1OUS εᷣas kroirgas. Honl. II. VIII. 234 vv 5' 005“ 8v5„8& toi iusn Eroοs. XV. 719 Növ»r, rdvουν Veds A ον Juao kôcανεν, Nijas XSTv i. e. diem qui omnibus diebus aequiparari nolesl, qui lam opporlunus est, quam omnes dies. Si jam legamus cum ConAro, cum codd. mss. et veteri- bus editionibus xρορς ½⁴ d0Xεν A&α☚oi ννοο skvat, sensus erit, pro du-
plici, quam modo vidimus significatione formulae dĩπανις τιυ, sive praeter-

— 7—
quam quod non vridentur esse ullius auctorilatis, minus etiam in honore sunt, quam illi, quibus mulcta aerario solrenda est, sive praeterquam quod non ri- dentur euiquam posse aequiparari, conlemliores etiam sunt, quam cet. Et hanc constructionem praepositionis xgös sequente Dativo exemplis illustra- vit WrTrTENBACII. ad Plularch. Mor. p. 766 sq. cfr. SrALLBAUM. ad Plat. Protagor. P. 333 A. De Rep. I. 11 p. 337 D. De Rep. X. 10 p. 610 E. Phaedr. cap. XXXII pag. 252 A.; ex Nostro exemplum unum laudavit BonxEMANN. a⁴ Xenopll. Cyrop. II. 3. 10, IsochAr. Nicocl. cap. 11 p. 36 o32 T958 πνμ υμεναν, Ʒ dis ναυατεαςα ντν i. e. illi qui, praelerquam quod nalurali indole ila comparali sunt, accurate etiam perspeæerunt, eet. Unum praecipue desidero, quo omnis plane de Panathenaici nostri loco hac ratio- ne interpretando dubitatio mihi evanesceret, ut, paululum immutato ordine, scriptum sit ρ τπη ⁴Q̈ õT—⁹ꝝοϑ SHs Stoi Tιιυοσ εtat, ãτπι☛εςσσ τυάy νοντa z. 7. X.; inversus enim sententiarum ordo, qualis nostro loco est, neque plane cum regulis recte et perspicue cogitandi congruere videtur, neque ul- lius multorum, quae apud WyrrExBACHTUGN exstant, aut quae equidem prae- terea vidi, exemplorum auctoritate confirmatur. Exquisitae hujus constru- ctionis vis in eo consistit, quod per gradationem quandam particulis r d· 7 rem minoris momenti praemittit, cui statim alteram majoris momenti ple- rumque particula uai subjungat. Unum habeo exemplum apud XExopf. Cyrop. II. 3. 10 0b NAdg Hévον ουαει*υ, Srs9 15 Badidsin al 796+v, àXXA Kal hddergs reOévat 10ro densi KOt v, non enim so- lum nalura id fiebat, uli ambulare et currere, verum etiam, praelterquam quod naturali indole fiebat, Jucundum hoc mihi esse videbatur; quo loco verba a? ⁷ν praecedunt particulas„ρ τςα, quamvis verbum ids cum infinitivo ivas, quocum ual„duν jungendum, ordine debito se- 4*

quantur. Unum in causis fuisse videtur, cur voces aꝭν πᷣον praecederent: nimirum particula ai cum vi conjungenda est cum voce»u, simul vero etiam, propter o?b Héνοv, idem nai non commode sejungitur a voce àXX6: duplex autem locus particulae ai vindicari non poterat, nisi ita, uti habe- tur, verborum ordine paululum immutato. Velim doceat me vir doctus, an possit necne possit hac, quam movi, difficultate supersederi?
Altera lectio, ab AuoEhlo et Laxcro recepta illa, τ[ρα – τ˙ ◻ dοαενιν A.οεν τσσ sivai, hunc sensum efficit: minus in honore sunt, quod ad id al- linet, quod non ridentur ullius esse aucloritalis, vel quod non ridentur cui- quam aequiparari posse, quam illi, quibus mulcla erario solrenda est. Hunc usum praepositionis ρs sequente Accusativo illustravit idem WyrrrEx- BACIIIUS ad Plautarch. Moral. p. 317; cfr. etiam exempla, quae attulit ZEux. ad Viger. p. 665 sq., quibus addantur ex hoc ipso Panath. cap. I. extr. lva 790 Tho dr6 98Gν ab0ν(0 X6TO) iναυσσ Orat. ad Philipp. cap. XXXIV. Jà ρσ Gιιννν τ⁴ď rONXlTεOOι πυνυννοων έρνμ aτοε vο, νμντ‿υνν ο- NXirνν. Paneghr. XXXI. UονT N6aν π εeν τ π α Tνυν τπο εα ιπνν Xaοτν, ibid. cap. XX. τ ravras rdS KivJuvuS dtsvsSxα⁴ντνε,(ubi vid. BhREMI et, qui ab eo laudatur, MArrIIAE Gram. Gr.§ 591 c. T.) aliaque passim obvia. Vid. F. A. Worr. ad Demosth. Lept. XXVI. p. 251. Similis est apud Latinos usus praepositionis ad pro quod atlinet ad, ut Cic. Catilin. I. cap. V.„faciam id quod est ad severitatem lenius, ad communem „s alutem utilius.“ Pro Rosc. Amer. cap. XXX.„implacatus ad severi- „tatem.“ cfr. MATTMIAE ad h. l. De Legg. III. cap. VIII. extr. No. 19 „insignis ad deformitatem puer.“ et passim„insignis ad laudem“, il- „lustris ad laudem“,„pracstantior ad solertiam“. Si igitur ita legimus
ct interpretamur, ut modo diximus, recte quidem sese habent omnia, qua-

29—
tenus ad Grammaticae praecepta usumque loquendi spectaveris; non item logicis, quae dicuntur, legibus omni ex parte satisfieri dixeris: etenim no- tio quod atlinet ad, in comparationibus usurpata, rem ceam, cujus maxime respectu comparatio instituitur, in utroque eorum, quae comparantur, ad- mittit, ut, siquis v. c. dicat,„mater minor est quam pater, quod attinet „ad auctoritatem“, is auctoritatem et penes patrem esse et penes matrem, concedat: quodsi in alterutro eorum, quae comparantur, res illa evanescat, sive nulla sit, comparatio hujus rei respectu cessat. Non itaque facile quis- quam dicat:„mater minor est patre, quod attinet ad nullam auctoritatem““, nisi fortasse, qui verba quod allinet ad accipiat ut propler, quod WoLriUs fecisse videtur, qui verba τρ τ Sοkei dεαοε τυα εανα Latine in- terpretatur:„nullius enim esse prelii pulanlur“,(quae Wolſiana interpretatio apud SrrpHANuUN e conspectu positae lectioni τρ τ⁴έν[ d. d. T. eat minime convenit); verum ita interpretantibus dicendum est cum WyTTEN- BACHIO ad Plutarch. Moral. p. 685 hoc sensu praepositionem l non τ requiri. Apparet itaque, omnem in hac lectione difſicultatem oriri a particula h. Si igitur, hac deleta, cum Bkkrno legi posset, hic sensus omnino pla- nus efficeretur: quod ad auctoritalem atlinet, minus honorali sunl, quam illi cet. Sic germanice interpretatus est BExsrEER:„„Und wer dies nicht hat, „pflegt hinsichtlich der Schätzung seines Werths noch in geringerer Ach- „tung zu stehen, als wer der Staatskasse schuldig ist.“ At nolim tamen sine certa librorum mss. auctoritate negandi particulam deleri. Videant ita- que Viri docti inter duas lectiones, quas modo in examen vocavimus, et quae librorum auctoritate nituntur, utrius patrocinium sibi suscipiendum
statuant. Denique εαρσνμονται, quod BEkkEhl codex habet pro reliquorum

— 30—
TοvTai, praeferendum videtur. Scilicet Jirννοντ hiunt id potius innueret, eos simul amissa auctoritate, qua prius certe fruerentur, ab honoris gradu etiam, in quo prius item versarentur, delabi, atque contemptiores fieri: quem non esse hujus loci sensum, non est quod longiori argumentatione demonstremus.
Vocem àrιμτεοο cum delectu a Nostro usurpatam esse, nemo non videbit: scilicet qui aerario publico pecuniam debebant, neque solvendo erant, hi dicebantur et vero erant Arι₰μ, haud dubie propterea, quod praeter alia incommoda, quibus afficiebantur, ante omnia arcebantur ab hono- ribus publicis, jure cum populo agendi privabantur, et de se satis dare coge- bantur. Haec colligi possunt cum aliunde, tum ex AxDocE De Myster. p. 10 sd.(Steph.), ubi de variis modis Aritas dicitur, atque refertur Psephisma, naνο(ο A»ατο) T⁰s Ari³οους εειτεμονο εουνmππσασσοß(p. 11), quod his verbis incipit: Ersid*h Niiavro AS„v τ q5dsiav rε τν 6ee- Xö6vTGv, dST8 XYtv ESSTvA dal P HiOs1. T. A. cfr. DæMosrH. Contra dndrolionem pag. 603 extr. et pag. 604(Reiske), ubi Androtioni, cujus pater aerarii publici debitor mortuus erat, haec objiciuntur: KX„ρονG— hou Jâο σeε ααιιαιέιστπmενυ võοs Tis äriiaαο rijs r05 rατ( Ʒ ATiH ι X+éNsiv bd rgosijnsr 0Odds v94 siv. Insignia hujus Ari- Elas exempla sunt Miltiades cum filio Cimone. Videantur Interprett, ad- Conx. NrEpy. Miltiad. cap. VII. et Cimon. cap. I. Quanto major fuerit in hac re humanitas Romanorum, apparet ex Leg. IV., Leg. VII. princ. et§ 9, Leg. VIII.§ 2, Leg. X. princ. et Leg. XI. princ. Digest. DE BoNis DAMNA- Tonuh(Lib. 48 Tit. 20). Cfr. etiam Legg. III., VIII., IX. F§I Cod. DE Boxls PnoschrProRuUR(Lib. S. Tit. 49). Ceterum apud Graecos triplicem fuisse
ATiiav, colligitur ex Axpoci. I. I., idem docente MEIEn. De Bonis Dam-

nalorum pag. 101 sqq. et 137 sqd. quem laudat SrALLALUNM. ad Plat. Gorg. cap. LXIV p. 508 C. ad Apolog. Socrat. cap. XVIII. pag. 30 D. item De Rep. VIII. cap. VIII. p. 553 B.
Ad verba 70 9 6O8iXGvTOv 7 dyogico ita apposite Worrrus in Annotationibus Colum. 678. 22.:„rTννν τ ευμπειταιαιατασαιν ειι⁴αἀμπm⁵, 10 „Tiνα: qui mulctam, a judicibus irrogatam, reipublicae non persolverunt. „Hos Latini aerarios vocant. Unde formulae, referre in aerarios, et tribu „movere; item eæimere eæ aerariis. Fuere autem aerarii exclusi ab honori- „bus et ignominia notati.“ Videantur quae permulta adscripserunt Inter- prelt. ad Liv. IV. 24, 7. et XXIV. 18, 6. collat. LiV. XXIV. 43, 3 al.
Liceat mihi hac oblata occasione aliud dubium in medium proferre, vel Potius ex mea eademque certa animi sententia declare, nulli plane dubio lo- cum esse. Quum scilicet supra quaereretur de particula Eij ante dousro omittenda, sponte mihi in mentem venit alterum i* dousrw, quod legitur apud IsochAr. Trapezit. cap. I. pr. Locum totum adscribam:*0 Ley àν H0 Hé as-ν, dvdges dixaorai. O5 YAdg νον ꝙνπμνυ⁴αε τπολ‿ςν Xoyud- Toον νοουνb, XXd al xεꝓροᷣ τ‿το ν ᷑HGHo 81v A0u 75„ AàXXoOTgic-v Er1HeTv d E— egl Xsigrou r⁴ονιmια. Ante collatum ab Dr. BEKKERO cod. Urbinatem nec cuiquam de lectione dousi“ dubium obortum, nec in libris sive scriptis sive editis varietatem animadversam esse novimus; imo apud DioxYS. HAILCARN. p. 578, ubi Isocratis locus refertur, nihil di- versitatis reperitur. At Urbin. non habet ᷣ, quod BekkEnus uncis inclu- sit. I. G. SrRANG Krilische Bemerkungen zu den Reden des Isocrales, Erstes Heft.(Cöln 1831. 8.) pag. 61 deleri vult nutu Urbinatis, neque solum uncis includi:„Denn, inquit, der Pontische Jüngling vertheidigt
„Sich nicht gegen den Schein unrechtmässiger Ansprüche, oͤreg 7⁰0ν

— 32—
„Donen"; sondern durch seine Ansprüche auf das Geld muss er befürchten, „dass er sich den Schein aufladet, als strebe er nach fremdem Gute, xενν „To5 dokstr.“ Mire dictum profecto! Verum enim vero sane perquam cer- tat juvenis ille de duabus rebus, quas tanquam honas et optabiles tueri at- que sibi servare studet, altera magna pecunia, altera existimatione sua, et quidem existimatione, quae in eo cernitur, ne alicna videatur injuste concu- piscere, i. e. 700 Mh douern Adincog Tνν ‿λ.αμαοωυν ενπμιαιυννεεν. Duplex igi- tur est periculum, cum pecuniae, tum existimationis amittendae: de existima- tione deinde addit d yνo τπεκραν mπαν⁴σαꝛ 02πμο³ηι⁴εαρ—„quam ego plurimi fao- cio.“ Denique verbis 705) donsiy mox opponuntur el dο öatnu, sc.„pe- „riclitor de ea existimatione, quae in eo est, ne videar... at si visus „fuero...“ Verum Optimus SrRANG verba kiv⁶vOl εν ινοε ita intellexit, quasi sint„propter aliquid in periculo esse“*; at omnia alia eum docebit SrALILBAUMN. ad Plal. Gorg. p. 521 D. Nec quidquam juvat, quod de praepositionibus regi et orég docuerunt BnEMI. ad Demosth. Olynth. I. cap. II.§ 2 et BonxEMANN. ad Xenoph. Cyropaed. III. 3. 44, xeoοi sequente Genitivo significare propter: scilicet hoc ita verum est, id quod ex utrius- que Viri explicatione patet, ut propler signiſicet rationem, idemque sit at- que respeclu habilo sive ralione habila, neque vero causam, qua aliquid effectum sit. Nostro igitur loco non id dicitur, pecuniam et existimationem ef- fecisse, ut juvenis ille in periculo versetur, sed ipse pécuniae et existimationis suae ratione, i. e. quod ad utramque rem attineat, se hac lite in periculo versa- ri declarat. Ad quam ingentem, quae inter ralionem et causam interest, diffe- rentiam STRANGIUDI h. I. non bene attendisse arbitror. Itaque ego, si mea sive
laus sive reprehensio Im. Bekkerum attingere posset, laudarem utique, quod
vocem HMi non rejecerit, at reprehenderem, quod eandem uncis incluserit.

— 33—
C4A PUT V.
kreln rerX1TSSoar eero— Sic in libris mss. omni- bus, excepto Urbinate, unde BEkkrn. edidit 2rεεο—* ι οετεεε*αα dc¹- hagrov. ConAlGs ex Worrn' conjectura ediderat érel τον παμαιτνενεςσαςαανι§Ʒ. Utrum kxei an rε* verum sit, non dixerim, neque facile me ostendere posse putem, quomodo hae particulae hoc loco differant. Illud tamen praetulerim propter majorem librorum numerum. Video tamen BREMI. ad Isocrat. Trapesil. pag. 364(editionis suae pag. 186 sq.) ita scripsisse: „E r‿ 8 significatione quum, postquam apud Isocratem rarum. Sine varie- „tate legitur tantum de Pace§ 116, et Trapezit.§ 49. Contra cessit vul- „gari rενος Archid.§ 17. Panath.§ 11 cap. 5.§ 255 cap. 100.“ Cfr. BENSELER a Areopagil. cap. XX.§ 54 pag. 306.— Articulus ante Infiniti- vum sane desideratur; mihi saltem nullum exemplum in promptu est, cujus auctoritate verbum Aα dvch sive diaαςρᷣ τavc cum infinitivo conjungam; et contra nihil est his verbis sequente genitivo frequentius: praeterea cum mox sequatur 75 GXoσο⁵ε cum articulo, consentaneum erat, eundem ne- que hoc loco omitti: denique ne congeram similia exempla, quibus multo- rum diversorumque verborum infinitivis a Nostro aliisque scriptoribus addi hoc sensu articulum ostendam, quippe rem notissimam; sufficiat monuisse, idem verbum oο⁵³αιπαεοsεασσςααι cum articulo conjungi a Nostro in Orat. ad Phi- lipp. cap. XXXIV. et in Epist. ad Mililenaeorum Archontes p. 425 circa ſinem.— Perfectum rεπομιεενοσρααι, quod habent codices mss. praeter Ur- binatem, equidem summo opere retinuerim, nec satis assequor cur Wolfius et Corajus in hoc verbo sibi quidquam alter conjiciendum alter mutandum
duxerint; nisi fortasse syllabam xæ propterea sibi arbitrabantur resecandam 5

— 34—
esse, ut ex ea articulum conficerent. Loci sensus est: cum non poluerim ad administrandas respublicas perpenire, i. e. ut recte reddidit Worrros:„quum „mihi capessendae reipublicae facullas negata esset“; quibus verbis haec no- tio inest: quum non possem ad administrandas respublicas pervenisse, ita quidem, ut in iis administrandis cel hodienum versarer: id quod satis docent sequentia érl 75 XOοενν, kœl rousiy, uan Toρεκν αle ευ, me contuli ad philosophandam, ad elaborandum et ad scribendum, in quibus sci- licet rel hodie versor. In his autem verbis.Xoσοεκνν, rovsiv, Joâsν frustra aliquis Perfectum requireret; etenim his non designatur res practe- rita, cujus effectus hodienum perduret, verum ejusmodi res, quae ipsa in praesentia fiat et fieri continuet; illud autem επαμαιαιενοσαι õicitur de re, quae olim fieri coeperit, et exinde hodie perduret, sive hoc loco potius, quae olim fieri non coeperit, et propterea hodie non perduret; quae est ite- rum, qualem saepe vidimus, propria notio Perfecti. Aliis locis, ubi Iso- crates praesens tempus ejusdem verbi ομτεεκοεσσασασι usurpavit, eadem haec, quam modo signiſicavimus, notio perfecti non est, veluti Orat. ad Philipp. cap. XXXIV. Ey Jdo τ908 Lνorꝙτν¶ π̈ εοεασραασι ταe νυτν&υμα τασο 2εν, έννν υ*Ʒενν. Epist. ad Milylen. Archont. EyG 7⁰U A„ ομιsuνs G.ι καν ϑ◻ηνοεμνοενι α&ςτ. Verum recte positum est perfectum infra Panalh. cap. XIV B1οο d T̈ι ςmμέμςι τν μμιμιεαν ενε* rsrο³ινεινμιννεωνν, Lε.αμαιινναα πν mατάἀαν, i. e. lanquam Semidei ibi respublicas ordinarerint, ita scilicet, ut hodie etiam ordinatio illa, sive constitutus rerum ordo per- duret; ubi, me judice, non recte Cl. BEkkEnus, sine librorum auctoritate, praesens tempus postulat pro perfecto, dum hoc contra, vel exstante libro- rum varictate, fuerat summopere defendendum. Et sane in diversis locis,
ubi invenimus participium praesentis temporis, verbi gratia Panegyr. cap. XLI.,

— 35—
Epist. I. ad Philipp. extr.§ 10 pag. 406, Panath. cap. LI., ad Demon. cap. IV. pag. 10 A., Areopagit. cap. XXI. sensus a nostri loci sensu diversus est.
Verbum ο⁵μιιεεοεσςαασάιε, ut a reliquis scriptoribus, ita a Nostro, activa modo, modo passiva notione usurpari, res satis nota est; activa, scilicet res publicas agere, rempublicam administrare, sive interdum rempublicam ca- pescere, hoc loco, infra Cap. LI., A0 Philipp. cap. XXXIV., Epistol. add Mi- tglaen. Archont. I. I., Epistol. IJ. ad Philipp. l. l., ubi nunc, quod jam prius et docte conjecerat, et longiori disputatione commendare conatus erat Co- nAIUS, ex BEKKERI codice Urbinale legitur 7Tναν iεν τοαανεοιοαμέννααν—. Noo- tionem passivam gubernari, alicujus civitalis civem esse, similemve habet v. g. Panegyr. cap. XLI., A0 Demonic. cap. IV. p. 10 A., Areopagit. cap. XXI., ubi vid. BENSELEER.
Ceterum hoc etiam obiter monendum: quod ConAIUs ad Epislol. I. ad Philipp. l. l. adnotat, οƷ3μέινεαιεοσαααι de liberis rebuspublicis non de monar- chiis dici, in eo errasse Egregium et nunc Beatum Virum, apparet ex loco Panegyriei cap. XLI. modo laudato, ubi scilicet hoc verbum dicitur de Per- sis, qui, quippe barbari, inculti et vilissima servitute oppressi, contra liberos
et ingenue cultos homines nihil quidquam efficere valeant.
7T)v rαςςαναςον.νμμνμνν— Worrrus in Castigatt.:„Potest et „sic Attica figura legi; sed usitatius est rοαι μνεμννο.“ ConArus compa- rat σσmν Audaciores BATTIE et AuGERIUS ediderunt οιοιmνο, quod et BEkKERUS ex Urbinale. Equidem vellem modo, plures codd. mss. con-
sentirent; unius libri auctoritate haud facile movebor.
0 508 T91 765 15 1o CBoXaicv— Simile de se iisdemque pro- 5*

— 36—
pe verbis dictum Isocratis habemus in oratione De Permutalt. cap. II. Ita autem saepius Orator in orationum suarum exordiis vel aperte dicit, vel in- nuit certe, dum a reliquis oratoribus agi soleat εαρι τνν 1dicον συνμο‿μicvv, non item a se tractari res privati commodi, sed quae ad communem om- nium salutem spectent. Cfr. Panegyr. cap. II. De Pace cap. I. et II. Ar- gumentum autem in quo tractando orationes suae versentur, ut est reipsa magnum, ita magnum esse, quo animos omnium sibi benevolos reddat et
attentos, sedulo in antecessum declarat.
— BEkKERUS dον. Vid BuTTMAXN. Gram. max. T. II. pag. 195. Admiremus debita cum laude diligentiam BExSsELERI ad Isoc. Areopagil. cap. I. pag. 75—82.
3- I9I Ht6vcy— BEKkEnh. ex solo Urbinale oοραᷣ ππ mꝓμςρε&. fortasse ab Isocratis, sin minus, certe ab alterius manu; equidem nescio. Mox Urbinas habet% οα ‿2ιοοꝛœͥ:⁷'C pro vulgato οα(νοο᷑᷑.æ: ꝛ.-ũUtraque lectio
bona; prior multo acerbius Oratoris sententiam declarat.
&XXd nai 7ν Idic ls Td 71 εας εias JDr T dvA iv Tv isTégav dareeods— De re, verbo monendum est, Isocratem, annos natum duos et octoginta, a Lysimacho quodam judi- cio victum, non sine magnis sumptibus obisse trierarchiam; de quo audi sis politissimum senem narrantem ipsum Orat. De Permutat. cap. II. extr., cap. XII. De aetate cfr. praecipue ibid. cap. V., PsEupDo-PEUTAnCH. Vitt. X. Oratt. IV. pag. 838, PnoriUs Bibliolh. Cod. CLIX. Quam rem Oratorem hic tetigisse probabile est.

— 37—
Worrius in Argumenlo ad Oral. De Permulat.:„Fuit autem, inquit, „(auctore Libanio) talis lex et consuetudo Athenis: Trecenti cives opulen- „tissimi deligebantur, qui Trierarchi ab instruendis pro patriac defensione „ztriremibus(id quod privatis sumptibus fieri necesee erat) dicebantur. Quo- „rum siqui tantos sumptus se tolerare posse negabant, ita eo onere libera- „bantur, siquem se locupletiorem e ceteris civibus demonstrassent. Is vero „si munus illud detrectabat, fortunas suas omnes cum illius fortunis, a quo „indicatus aut accusatus fuerat, permutare cogebatur, ne praetextu inopiae „debita patriae munia suffurari conaretur. Quapropter id actionis et judicii „genus Permutatio vocabatur.“ Munus eorum qui sua pecunia triremes ex- struebant, dicebatur r§ιπναρμ ia, ipsi nomen habebant 79 1 G☚άι, et bonorum illa permutatio vocabatur àντιοσι. Vid. etiam ConArus in Argu- menlo ad Orat. De Permut. et praecipue F. A. WoLFII Prolegom. ad Demosth. Leplin. pag. 6 sdq-
De lectione, notandum, eam, quam supra scripsimus, esse vulgatam: at BEkkEhRUS ex Urbin. edidit T¹hv uεréεavu adrνν. Pronomine abroν, si id conjungeres cum ĩ*ν ετιέρραν, profecto haud facile quidquam excogi- tares, quod esset magis otiosum: etenim, si ex propria pecunia(ννυν t0εα) sumtus facere dicimur, sane liquet, ubi sumtus isti vires nostras superent, vires istas esse nostras ipsorum vires, neque alterius,— quid enim al- terius vires pertinerent ad propriam pecuniam?— ut adeo fere absurde loqueretur, qui cum emphasi diceret ry»μᷣ éoau ab rαναν, cum non sit, cui verba r)v vα.μιν τν ε éga“ opponantur. At si forte tuendum vi- debitur pronomen aorτν, alia plane ratione explicare conabor, referendo scilicet ad zν loicv: nimirum saepius majoris perspicuitatis gratia prono-
men demonstrativum usurpatur, ad repetendum quodammodo nomen praece-

dens, quod a verbo, unde pendeat, vel quocum jungendum sit, vocibus quibusdam interpositis sejungatur; ut infra cap. XVI. r RunRXddas v- g-obs.. Tabras, cap. XXIX. 70bdS HaorLéag..... 700700S Ersisv, Panegyr. cap. II. extr. râs ³£ᷣovsStas..... Tabras, ubi vid. Conalus, ibid. cap. IX. extr. 05 Jdàg abrο˙dS L81 T‿νμέμνοννυ X⁴εον diaxtνòberv, AAX sig T) 8'„cv à 09 10,ꝙ&CaAy 81S Tabry ol- Ks 16vTras, THüUCYDID. IV. 69 m. aal al Olala* 05 T90lHoσσςιον ꝓτ‿ααeͥ- Ssis Xaã᷑ νoναα, ad ai drijgov 5OuaM, HERODor. II. 124 x09. Mv d) 4ο⁷ε5εꝓ◻α, En ν 1iο&εαν τν εν τ‿ Aaig 9er, x 00- T6V Ekaei XigouS Hi 0 Neixou, et mox ibid. ual 1959 75 Alo- Kv KAXSKESVOVv 05, 5S 70070 EAKusiv. Simile illud IsochAr. Panadh. cap. LXXIII. pag. 270 75 79170v A690s ab rα.νν, 00s ax¼od- HMev vov Aansdιιονιονο, dᷣmτʒ)oidgai e⸗ Hair adrods ol Tauslvo„ angi- 00vT8S s 0OdSJévas AkXXOUS T EXXHvν. Vid. MATTHIAE Gr. Gr. m). § 472, 1, a et b. et quos ibi laudavit. Cfr. praeterea ScüAEPER. Meletem. Critl. p. 83 sq., D'onviIE ad Charilon. pag. 146, ZEuNE ad Viger. pag. 173 sq., ubi allata ex Cicerone et Terentio exempla satis ostendunt, neque Latinis scriptoribus ignotam esse eandem hanc structuram, qua sive No- minativum sive Casum Obliquum, interposita orationis parte a verbo suo se- paratum, abundanter addito Pronomine Demonstrativo ad verbum suum quo- dammodo reducunt. Ex his apparet, qua ratione pronomen a τππν nostro loco commode possit explicari, eoque magis explicari debeat, cum propter opposita inter se z-u αοιαυν ßbἀṽe MOevods et 7³ 1l. Daxa- vo vons emphasis illa, quac adjecto pronomine sive efficitur, sive au- getur, satis commendari videatur. Verum enim vero unus est liber Uröi-
nas, qui pronomen habeat, propteraque non possum non dubitare.

X05ο O HSvOUDS G.1G1 ab 7 78— Do diversa constructio- ne verbi Xoο*⁵οςσιρ☚ν cum Accusativo, et Xοιν⁵οσεσςαα cum Dativo, res est notissima. Vid. MArrHrAE§ 384 Not. 2 et qui ibi laudantur; his addatur BAGUEr. ad Dion. Chrysostom. Or. VIII. pag. 132 A.(Speciminis sui pag. 43). Liccat adscribere verba ScHoLlAsTAE ad Arislophan. Plul. v. 456, quae video et adscripta esse a SrALIIAUNIO ad Plat. Gorg. p. 485 A. 75 AO01oO ra ·α. dorin uνrägdsταQ, uνερτννμές da alria- rinij, ubi vid. HEnsrEnIUIS. Cfr. SrEpn. T5. L. Gr. II. col. 722. Non igitur ex grammaticis legibus scripsit Worrios ad h. l.„X1νν 0OUASVOVS AuT1 „r00 XO1doOodre ie r, 70076071„ AXXSjXOS.““
De differentia, quae fortasse intersit inter XOl˙ο ivd et Xoοdo- Oohai ziο, nescio an quidquam animadversum sit a viris doctis. Equi- dem non dixerim, an reipsa aliquid intersit, nec quid id maxime sit: atta- men observasse mihi videor, Xοοιιο 9sIv Tiva tunc potius frequentari, ubi aliquis pse(er selbst, seine Person) conriciis petitur, et contumeliose tracta- lur, Xoε⁵οοιεςσααά αννι ita dici, ut sit aliquem oufurgare, nimirum ob vi- vendi rationem, sive admissum facinus, ut paucis dicam, aliguem duacunque de re acriter sive injuriose reprehendere. XEXopH. Cyrop. I. 4. 8(Leunclav. pag. 15 B.), O de Höxlaxss TοSSAdqavr ⁸ △ ο10- 9obv abrv, ubi de custodibus puero Cyro conriciantibus dicitur; secus atquo brevi post 157d.§ 9(pag. 15 C.), Kal 6 sos ad 8XOο- 7⁰, T)y Sgacurnhra dgdv, ubi pueri ferocia potius aeriter reprehenditur, quam ipse contumeliose tractatar; similiter quod mox dicitur ibidem: AXXA Ral εο △☚ω̈οοωπσ̈ ο!, ö71 os erwv, significat potius rei reprehensionem, quam personae convicium. Contra Cyrop. VI. p. 153 D. 2X9 ν 6& Agrä-
„
Bagos rõες τν Aédoοαννενοι⁶ςσπασαέαμν ν, et IsochAr. Panach. cap.

— 40—
XLVII. init. TaUra d diihXL9ov, oDba Easn, dS XO¹οεᷣ να ouXos- vo, in his convicium ad personam magis quam ad rem spectare, minime dubium videtur: idque praecipue de Isocratis loco dicendum, cujus hic est sensus:„Haec autem exposui, non co consilio, ut illos laederem, sed „cet.“ Idem dicendum de loco PLurancHI. Pompey. cap. XXIX.G MêérTSA- XOS.... 76 v-Oxraονστον εμν◻τφσ wσωπσασοπ⁸εσ oρηανεoσς μσ+μoονοοανν as àijasv, ubi adjectum participium α.μ☚υοοασms plus satis indicat, quid sit de sensu alterius participii statuendum. Imo alius mihi in promptu est locus XENXOPHoNTIS Conriv. cap. IV.§ 32(pag. 885 C. Leuncl.), ubi Charmides, paupertatis suae insignia commoda recensens, inter alia haec dicit: AXXd Kal Scugdτst, drs Hlενν τπμουσ ſu, BXO1d69oObV Hs, ö74 cuvijv- vöy d' rsl reν*s Je*ενναμ, 0DT1 OddS eNXS ODdevi. Qui locus, etsi primo intuitu sententiae meae adversari videatur, attamen, paulo majori accuratione perpensus, eandem egregie confirmat: scilicet maledictis homi- num Charmidem divitem potius ipsum petitum esse, quam ejus cum Socrate consuetudinem, licet tamen ista consuetudo opulenti hominis utique maledicto- rum causa exstiterit, id ex eo apparet, quod, hominis mutata conditione, sed eadem tamen illa atque antea consuetudine, jam non amplius quisquam ad pauperem hominem respiceret, nedum convicia in eum conferret. At He- rodoteo loco, quem laudavit MATTIHIAE Gr. Gr.§ 384 Not. 2, HEnopor. II. 124, 4, 70- d daXO1o98Ca rgv, 30)) Tοsοεν μενονn, dubitari non potest, quin astutus ille asinarius regios milites non ita contumeliose nominaverit, quam simulata ira de vino sibi ablato objurgaverit. Similiter apud AnisropHAX. Pac. v. 57 servus de domino suo ita narrat: O dsowö- 7¹jI Hou aivsraαι*Gμαάάνν τρντο... Ol. uεας Jdg sis 70ν O59aνν
BXEv LLd! aeN,vd XOl⁵ο◻ρεμ☚νQ ⁰ Qu, ubi verbo Xοινιοσεμε τα non

— 41—
in ipsam Jovis personam convicium contineri, satis ostendunt versus proxi- me sequentes: Rai ijαν, Zsö, 71 1078 ovXSUBi T8; Kardονι · ndνμραοα&◻ ndsi τ1o(¶ EAXdda. Eandem esse notionem formae mediae apud AnisropHAN. Plut. v. 456 Ti Xοι⁵οωοε☚ σGην, constat cum ex iis, quae sta- tim adjiciuntur 055“ 671ν ν A?⁵ανμιυμεμν, tum vero ex tota contextus ratione. Apud AnisropHANEM Equilt. v. 1400 MsScv T8 Ta18 6[μρνιασα ⁴μοι⁸ιοοσπ gsrai fateor, me dubium haerere. Sed haec sufficiant. Videant alii, utrum vera suspicatus sim, an meus me sensus fefellerit.
Mox adest Auarvo μέινοονε: in verbo Xualveodai iterum tenenda est diversa constructio cum Accusativo et cum Dativo, res nemini ignota. Vid. MATTIHIAE Gr. Gr.§ 391,§ 415, 1, a, a. et quos laudavit; cfr. etiam WrrsrEN. ad Act. Apostt. VIII. 3. Monuit etiam BonNEMANN. ad Xenoph. Cyrop. VI. 3, 24.
KeOᷣYUEKdTeo— BEKKERüUS nulla dicta auctoritate habet llεοεꝓτ— Juε̈μαασοο(fortasse eœεννπμααοςν) De voce sενένεα ejusque fami- lia Antiquorum scholia adscripsit WorFpios ad h. l. pag. 678 v. 48 sqq. Equidem elegantius ConAII scholion lubenter referam:„„MsgUε OY S Ka, „„ T5 GOXOT S,v gy9ονν παα[άο Ʒυν⁹ςσ‿ μσς, TvO εεννσνα μνντπ ⁊νjs äro „„„dGgc: al Msdcs/ U, 75 r0*al τν 0 X)Tα˙„O0- „rcᷣ ‿*ſTai νν ¼‿esv Agrongaricv, oOD rAdvu τ õυαειρσιένς, ¹ diXov En „TS dAXcv α* τãĩꝗ ovida(AÆ. MsosνHᷣρ), nalrsg roAXd zänsivon „TaOd 7⁷ dεαιε Xνοντο6.*) EOri Jdo Hεα a 75 dr diaGs
*) Fluxisse videtur ex Suida, quod adhuc legitur in HEpERICI Lerico Gr.-Lat. curantibus Pinzgero et Passovio edito Lips. 1825, 2‿‿᷑?’VUna« dici imprimis de pecu-
nia deposita apud sequestrem poenae nomine, quoties inter duos quidpiam contra bo- nos mores aut adversus rempublicam convenerit.
6

— 242—
„Oενοαν Ʒυο πααρααασαασατQνσϑσεέεμέεμννυν εαυιυσσ τινν Héσα à&ρꝓσνσον‧ εν αs- „ D TG Arοdd́is erd τ5 SlaXacal 74 7055 àAXXoubs, aal xε9= „T0ν Aẽμερμισρπᷣ0ĩ¶(2έ„οουι ονοmαᷣ. Todöro d o PAXXOr axXoUo¹ S6- „questre, add al 5 Mssᷣ h,a Séquestrer“. Quibus ego nihil praeterea addam.
7ν AAXGν d⅜ τ0XG σ.μ☚ιQα¶ O✕ d uα— LVocum qui tentaret primus et, quod adhuc cognovi, unus fuit ConArCs, mutando ν in ôv. Cujus mutandi his verbis rationem reddit:„ESegdrsuα Tv-o- „NXO0ειων0 cͥᴵχMjaJd ον τεας˙ςας τ˙, Lv, sls 75, Ov alriariu ydg, a! „0b Tevij, Gudᷣοασεται τ Suοαντα.“ Mire profecto a praestantissi- mo Viro factum dictumque! At BEkkEhus ex Cod. Urbin. idem habet Ou pro Qy. Equidem fateor, Coraji et Bekkeri sensum, quem sic Isocratis loco tribuerint, me non attingere. WoLrius sive antiptosin statuendam es- se putat, ut 7ι αƷƷαν sit pro rod dXXus; minus commode, uti vide- tur*): sive potius ellipsin admittendam esse, ut sit iνν λραυαυν T1ud, 7⁴ν ⅜Ʒαἀαν τοι. At ne hoc quidem necesse est, quamvis sic verum loci sensum elici non negaverim. Scilicet verba ν dvν τνναυνσι—unt pro Accusativo, qui penderet a participio uuoavτοburas, ut paulo ante accu- sativus 7dS œMε⁴αφφο pendet a participio Auεαακαάνοένν, atque dativus -ioνν αο το a participio X0⁴⁵οοοπμέμνμον⁹‿; estque eadem plane, absque ulla differentia, ratio participiorum 7οX△.☛αß ντας, ãτεριοεμένμννανε, dam auννρνμε vOd, Xo⁴⁵ονοουμμέ̈νου, ᷣαeνσωιαμινον, eυαοαemυνιτοdυτs, Yeevjενv,
*) De antiptosi vid. RAnsHonk. Gram. Lat. maj.§ 206 A. 5 Pag. 698, nostrum Programma Hersfeldense anni 1832 pag. 12, et praccipue qui ex utriusque linguae
scriptoribus multa exempla collegit, et quem ibi laudavimus, DAawzs ad Cic. de Nat. Deor. I. 26.

-— 43—
quippe omnia sunt more Graecorum pro Inſinitivis cum vorbo loao* jungen- da, totoque coelo errare a vero videtur, qui unum eααuurodvras a ver- bo 70%ect pendere juberet. Verba igitur dν&ν T5Xc intelligenda sunt, quasi dictum sit æασσσν ναανραας, quali modo latine interpreta- tus est Worrios,„sine discrimine quosvis calumniari.“ Atque ita nobis interpretantibus neminem fore spero, qui in genitivo ν dμναν aliquid vi- deat offensionis; est enim genitivus partitivus, a latente illo, quem modo diximus, accusativo pendens. Est autem insignis quaedam vis hujus con- structionis, qua relativa, quae dicitur, enuntiatione casus verbi sive nomi- nativus etiam circumscribitur, quicunque tandem in manus eorum inciderint, eos calumniantur, ut apud PEAT. Eulgph. cap. III. pag. 3, C. dv 5' dy a? dXXObS Olcντραι τπιέιπ̈πιτmůonντνο, bOvrat, ubi verba v do&ν O!. x. vicem tenent dativi cum verbo ‿ιμ οο ĩνεαt jungendi, quasi sit ανκν dο 7 aal d³α³ιdσι⁷z ¾. cfr. quos laudavit SrALLBAUM. ad h. l. Omnino similis est locus Tmucupm. I. 7, 5Gegov Jdg àXlXXoubs T8 al 71⁸89 de⁴☚‿‿lov 6 Gι Ʒτεεκ o Sa⁴.⁴σσμέαοιιατεαο, ubi verba 7ον Ae⁴. Xν σσ O„ sunt pro riυν Aααν ODS oOinobvyras, atque hi duo accusativi àXX- Xons et ⁰)n oinodvras, eadem plane ratione a verbo Oegov pendere, ex particulis ν i, quibus arcte inter se conjunguntur, satis apparet. Fa- cile autem perspicitur, quali maxime ratione, sive malueris sensu quo- dam ductus Thucydides ita scripserit: scilicet, nisi relativa enuntiatione alter accusativus circumscriberetur, dicendum erat: ual 7 ν INX.Xy ·s, 6ras ob Saxladolous, näro lkobvras, in quo dicto duo participia du- ras et oluoduran, non eodem modo illa, sed diverso, ex subordina- ta, quam dicunt, ratione usurpata, orationem, nisi subobscuram, at cer- te duram redderent et impeditam. Locus non tam facilis est apud 6*

— 44—
THüUCVYDID. I. 22. 6001 s BouXCovTai τν PvOμεναουνυ τ σρσες uowslv, nal 7ν εεμ‿μ ‿ναν τυοστσ α, ward 75 Au⁴eᷣννκναέιν, T010ον ν 5!u- Toν μν m‿αασα⁴ρασαιo‿mσμοινν ⁶ισεσασαι, εένμι uOοεν αετd, äguoοντσα i. e. eos autem, qui voluerint cum praeterita accurate perspicere, tum eliam — ea(Sc. accurate perspicere), quae humanis ralionibus similia ejusmodi rebus futura sint, eos, inquam, historiam meam ulilem judicare, satis erit. In quibus apparet, verba 6σ ,we⁹³˙o Hhgovra nil esse nisi periphrasin Accusativi, cum verbo givsiv, ad quod accusativus subjecti, quod dicunt, desideratur, conjungendi. Plura exempla evolvere in praesentia non possum: at ex al- latis tamen mihi certum est, in Isocratis loco, qualem vulgata lectio exhi- bet, omnia sana esse, Corajum autem, quae plana erant et facilia, corrupis- se, et Urbinatis vitium a Bekkero cmendandum potius, quam propagandum fuisse. Attamen non infitiabor, ante hos aliquos annos, cum, nullis allatis exemplis, Coraji mutationem reprehendens, vulgatae patrocinium vel contra codicem Urbinatem suscipere conarer, virum insigni doctrina clarissimum ad me de hoc loco ita perscripsisse:„Coray dit que c'est un solécisme. „Le Cod. confirme la conjecture: c'est singulier! Soyez sür, que Coray „a pensC au méême expédient que vous! II vaudrait donc la peine de dé- „montrer plus amplement la justesse de votre défense, si toute fois vous „croyez avoir raison. Pour cela vous devriez alléguer d'autres exemples, „et des exemples frappans.“ Quod vero tum jure a me postulabat Vir amicissimus, id me nunc praestitisse spero; nec dubito quin haec benevole,
ut fere solet, perlegens, jam ad meam sententiam accedat.
r95 AXXSXOds— Cod. Urb. habet ρο τν̈ι ̈X jvas, quod
merito, quippe haud dubie a munu glossatoris profectum, non recepit

BEKKERUS. Sed equidem in Cod. Uréinale candem interpolatricem manum mihi deprehendere videor in sequentibus, Arοιικνασυ Eπεέꝓνμμναυαυν ενυmxãvτas bm. rToτm ᷣμᷣHa al roœuτ ν, ubi liber ille habet xdyras Juαeς, vocibus insuper rοααιυνπσπmν et ασαααυπσν locum mutare jussis. Minime dubito, quin Juds sit otiosum quoddam interpretamentum, quod miror, BEkKERUM non offendisse: confusionem verborum 7011α ά)Oᷣi eet rocαονπνmν a describentis ne- gligentia ortam, neque ab Isocratis manu profectam arbitror. Est nempe reipsa confusio, 7ν IConçärous Angisia non plane consentanea: etenim, qui ob victus inopiam censet colonias emittendas esse, is profecto prius commemorabit, quales esse debeant quaerendi illi agri novi; quantos au- tem eosdem esse oporteat, id haud dubie posterius et videndum est, et fu- tura demigrantium fortuna statuendum. Iterum miror, BEKKERUNM hic vul- gatam sprevisse.
Ceterum Worrrus adnotavit, quae Orator noster hic de orationibus suis commemoret, in iis tractandis praecipue versari Panegyricum et Ora-
kionem ad Philippum.
Ta⁵οεο A Foro rTövcn— Vulgata non habet dv. Particulam ad- dendam esse conjecerat ConAlus, neque tamen ipse addere ausus. BEkkEnus particulam suscepit ex cod. Urb. Videtur autem, qualia saepe fiunt, parti- cula dãv propter priorem syllabam sequentis dvsv excidisse. At cum ratio hujus loci particulam postulat, tum vero, de quo admonet Conalus, eadem etiam proxime sequenti infinitivo déςασόσα addita est.
Et haec quidem in praesentia sufficiant.

— 46—
Superest, ut eo fungamur munere, quod et per se est unum in paucis quam maxime honorificum, et hanc nobis publice dis- serendi scribendique occasionem praebuit. Instant dies, cum no- bis praeceptoribus, tum creditae nobis juventuti solennes, quippe edituri publicum quodammodo testimonium, et quanta sit quae- dam in discipulis ad bonas literas artesque ingenuas tractandas diligentiae assiduitas ingeniique solertia, et qualis quaedam nostros ipsorum in docendo conatus felicitas obsecundarit. Ita a majori- bus nostris sapienti consilio instituta sunt EXAMINA PUBLICA, quibus conspicua sit debita laus diligentium, quibus stimulus ad- datur negligentibus, quibus denique timidus, sibique ea, quae tamen hodie rara fit, modestia diſfidens, sive discipulus sive ma— gister, randem acquiescat. Haec itaque EXAMINA PUBLICA cum omnibus discipulis Gymnasii nostri instituentur, quibus ut bene- vole adsint, suaque praesentia decorem addant, et auctoritatem concilient, imprimis Almae Philippinae Prorectorem Magnificum, reliquos omnium Ordinum Professores et Doctores, Viros doctrina Clarissimos, deinde Excellentes, Illustres Gravissimosque Viros, qui sive militari nomine et gloria splendent, sive rebus publicis administrandis, sive jure dicundo aut vindicando laudem nan- ciscuntur, porro Venerabiles Verbi Divini Ministros, denique quotquot sunt omnis loci et ordinis cives et hospites bonarum
artium amantes omni qua possum humanitate invito.

— 47—
Chronik des k. Gymnasiums
von Ostern 1834 bis dahin 1835.
Die am 16. April 1833 provisorisch angestellten Lehrer, die IHIIHI. Dr. Schmitz, Pfr. Matthias, Dr. Fläigel und Dr. Ritter wur- den unter dem 5. Juli 1834 definitiv ernannt, am 26. November dess. J. aber Hr. George Joseph Malbmus aus Hünfeld, Doctor der Theologie, als Hülfslehrer, zunächst für den Religionsunter- richt der Schüler katholischer Confession und mit der Auflage, zugleich als Kapellan an der hiesigen katholischen Kirche zu fun- giren, provisorisch bestellt. Derselbe trat sein Amt am 7. Januar d. J. an, und ertheilt seitdem ausser dem katholischen Religions- unterrichte den Unterricht in der Naturgeschichte, in der dritten und vierten Klasse in der griechischen Sprache, in der vierten Klasse in der Geographie. Ferner bestehet zufolge Anordnung kurfürstlichen Ministeriums des Innern seit dem Anfange dieses
Jahres der Candidat des Gymnasiallehramts, Hr. George Frie-
7

drich Io'ssell aus Kassel, an dem hiesigen Gymnasium seinen praktischen Vorbereitungskursus.
Einen schmerzlichen Verlust erlitt das Gymnasium durch die am 4. März d. J. erfolgte Versetzung der um das Gedeihen der Ansialt durch Gelehrsamkeit, wissenschaftliches Streben, Lehr- und Erziehungsfähigkeit und die treueste Pflichterfüllung hoch- verdienten Lehrer, der Herren Grebe, Matthias und Fläugel an das neuerrichtete kurfürstliche Gymnasium zu Kassel. Doch wird bei der alsbald erſolgenden Wiederbesetzung der erledigten Stel- len durch bewährte Schulmänner weder der Unterricht noch auch der Lehrplan irgend eine Störung erleiden.
Die von dem Lehrercollegium bei Errichtung des Gymna— siums entworfenen Gesetze für die Schüler desselben erhielten am 15. October v. J. die Genehmigung und Bestätigung k. Mini- steriums des Innern, und sind bereits durch den Druck zur öf- fentlichen Kunde gebracht worden.
Durch die, im verwichenen Frühlinge auf Veranstaltung des Herrn Regierungsraths und Policeidirectors Ungewitter von der Universität, der Stadt und dem Gymnasium errichtete Sohwimm-- lehranstalt wurde den Schülern die sehr erwünschte Gelegenheit geboten, bei völliger Sicherstellung gegen die Gefahr theils Un- terricht im Schwimmen zu erhalten, theils sich in dieser Ge-
schicklichkeit zu vervollkommnen, und ist diese Anstalt, welche

— 49—
in dem nächsten Sommer forthestehen wird, von einer grossen Anzahl Schüler des Gymnasiums mit Erfolg benutzt worden. Sodann ist am 15. October v. J. von kurfürstlichem Ministe- rium des Innern zur Anschaffung physikalischer und geographi- scher Apparate für das Jahr 1834 die Summe von 200 Thalern, für das laufende und das folgende Jahr von je 100 Thalern ver- willigt worden, und wird nunmehr in Kurzem wenigstens den dringendsten Bedürfnissen, welche in dieser Hinsicht Statt fan- den, abgcholfen sein.. Die Zahl der Schüler beträgt am Schlusse des gegenwärti- gen Semesters 125(21 mehr als am Schlusse des letzten Schul- jahrs), von welchen 16 der ersten, 27 der zweiten, 42 der drit- ten und 40 der vierten Klasse angehören. Im Laufe des verwi- chenen Schuljahres wurden 40 Schüler neu aufgenommen; der Primaner George August Stamm aus Treysa wurde mit einem Zeugnisse der Reife zur Universität entlassen— vier andere wer- den mit dem Schlusse dieses Semesters, nach überstandener Prü- fung der Reife, zur Universität abgehen—; 16 Schüler verlies- sen die Anstalt, von welchen 10 sich einem nicht wissenschaftli- chen Berufe widmen; zwei, der Secundaner Joseph Wetzer aus Anzefahr und der Quartaner Karl MWeihl aus Homburg an der
Ohm starben nach längerer Kränklichkeit in ihrer Heimath.

— 60—
Die öffentliche Prüfung wird am 6. und 7. April jedesmal von 9— 11 Uhr Vormittags und von 2—4 Uhr Nachmittags Statt finden, wozu die Eltern der Schüler, so wie alle Freunde und Beförderer des gelehrten Schulwesens ergebenst eingeladen wer- den.
Die Lehrstunden des nächsten Semesters beginnen am 4. Mai; die Prüfung der Neuaufzunehmenden wird von mir an den Vor-
mittagen des 1. und 2. Mai vorgenommen.
Dr. A. Vilmar,
Director.