1 Univ.-Libl. Giessen
Programm
des
Großherzoglich Heſſiſchen Gymnaſiums
zu
V Gießen,
als Einladung
zu den am 25. und 26. März 1858
Statt ſindenden öffentlichen Schulprüfungen.
2
(Wiſſenſchaftliche Beigabe: de aedibus Homericis scr. H. Rumpf. Fortſetzung und Schluß.)
—'.jx—
Gießen, 1858. Druck von Wilhelm Keller.

I. Schulnachrichten.
1. Die Lehre. a. Jarſtellung im Einzelnen.
Erſte Claſſe (Claſſenführer Geiſt).
Religionslehre: a) evangeliſche, 2 St. Glaſer: Einleitung und das ganze Gebiet der chriſtlichen Glaubenslehre nach Palmers Lehrbuch, Th. 1.§. 1— 206. Lectüre von ausgewählten Stücken aus dem Evang. des Matthäus nach dem Urtext.— b) katholiſche, 2 St. Fluck: katholiſche Liturgik, 2. Theil, nach eigenen Dictaten.
Lateiniſch, 7 St. Geiſt: Cicero's Reden pro lege Manilia, pro Plancio, pro Ligario, lateiniſche Stilübungen, beſtehend in Aufſätzen, Exercitia pro loco und domestica. 2 St. Beck: Horaz, ausgewählte Oden des 4. Buches und einige Epoden, ars poetica.
Griechiſch, 4 St. Geiſt: Sophokles Antigone, Platons Protagoras. 2 St. Rumpf: Homers Ilias IV, 303— VII. Außerdem im Winter curſoriſch X.
Deutſch, 3 St. Soldan: Aufſätze über gegebene Themata; Lectüre von Schillers Wilhelm Tell; Declamation mit theilweiſer Erklärung der declamirten Stücke; Einiges aus der Theorie der Beredſamkeit.
Franzöſiſch, 2. St. Hainebach: geleſen in Hölders Handbuch S. 421— 440. 518— 550. 609— 620. Aus dem Deutſchen überſetzt nach Beauvais S. 88— 93. 96— 109. Exercitia pro loco.
Geſchichte, 3 St. Soldan: Geſchichte des Mittelalters. 1 St. Geiſt: deutſche Litteratur⸗ geſchichte nach Schäfers Grundriߧ. 128— 149.
Mathematik, 4 St. Dölp: a) Algebra: Wiederholung der quadratiſchen Gleichungen. Gleichungen des dritten Grades. Die Logarithmen. Arithmetiſche und geometriſche Reihen. Zinſeszins⸗ und Rentenrechnung. b) Geometrie: Stereometrie und Trigonometrie.
Naturwiſſenſchaft, 2 St. Dölp: Fallgeſetze, Pendel. Akuſtik und Optik.
1*

Zweite Claſſe (Claſſenführer Soldan).
Religionslehre: a) evangeliſche, 2 St. Glaſer: Einleitung in die heilige Schrift nach Palmers Lehrbuch Th. 2.§. 1— 115. Geſchichte der chriſtlichen Kirche bis zum Jahr 1305 nach demſelben Lehrbuch§. 1—119.— b) katholiſche, wie in der erſten Claſſe.
Lateiniſch, 8 St. Soldan: Cicero's Cato major und Rede pro Roscio Amerino. Ueberſetzungen aus dem Deutſchen ins Lateiniſche nach Bomhard Nr. 108. 109. 1— 11. Exercitia pro loco. Gram⸗ matik: oratio obliqua, consecutio temporum, Bedingungsſätze, Gebrauch der tempora. 2 St. Köhler: Virgils Aeneide XI, 600 bis zu Ende. XII, 1— 952. I, 1— 200..
Griechiſch, 6 St. Rumpf: Homers Odyſſee VII. VIII. curſoriſch III. IV. Xenophons Anabaſis IV, 1—V, 2; auch ſchriftlich. Grammatik nach Krüger§. 51— 56. 61— 66. Ueberſetzen aus dem Deutſchen nach Mehlhorn S. 45—58.
Deutſch, 3 St. Glaſer: Aufſätze über gegebene Themata, Declamationsübungen, Lectüre von Schillers Wallenſtein.
Franzöſiſch, 2 St. Hainebach: geleſen in Hölders Handbuch S. 18—39. 72— 94. 346— 378. Ueberſetzt aus dem Deutſchen nach Beauvais S. 59— 68. 71— 77. 80— 83. Exercitia pro loco.
Geſchichte, 2 St. Beck: Geſchichte der orientaliſchen Staaten, griechiſche und macedoniſche Geſchichte, römiſche Geſchichte bis zu den puniſchen Kriegen.
Geographie, 2 St. Soldan: Jtalien, Türkei, Griechenland, Aſien, Africa, America.
Mathematik, 4 St. Dölp: a) Algebra: Buchſtabenrechnung und Gleichungen des erſten und zweiten Grades. b) Geometrie: Proportionalität der Linien. Aehnlichkeit der Dreiecke und Vielecke. Berechnung des Kreisumfangs und der Kreisfläche. Conſtruction von Aufgaben.
Naturwiſſenſchaft, 1 St. Dölp: Ausdehnung der Körper durch die Wärme. Thermometer. Parallelogramm der Kräfte. Hebel und darauf beruhende Maſchinen. Rollen und Flaſchenzüge. Schiefe Ebene. Druck der Flüſſigkeiten und hydrauliſche Preſſe. Die atmoſphäriſche Luft. Luftpumpe. Barometer.
Dritte Claſſe (Claſſenführer Rumpf).
Religionslehre: a) evangeliſche, 2 St. Glaſer: Ghriſtliche Glaubenslehre nach Luthers kleinem Katechismus(2, 4. und 5. Hauptſtück) und dem badiſchen Katechismus Fr. 1— 107. Erlernung von Liedern aus dem Landesgeſangbuch. Lectüre und Erklärung ausgewählter Stellen aus Matthäus.— b) katholiſche, wie in der erſten Claſſe.
Lateiniſch, 8 St. NRumpf: Curtius IV, 1— 10. Grammatik nach Geiſt§. 263— 301 und 174— 251. Ueberſetzungen nach Süpfle Th. 1. Nr. 134— 205. Exercitia pro loco. Außerdem im Winter 2 St. Repetition der Formenlehre nach der Grammatik und O. Schulz Aufgaben. 2 St. Soldan: Ovids Metamorphoſen I, 89— 415. II, 1— 328. VIII, 612— 726. Lehre vom Hexameter.
Griechiſch, 5 St. Schwabe: Wiederholung der regelmäßigen Verba, Einübung der Verba auf un, der Anomala und Defectiva nach Pinzger§. 209— 308. Ausgewählte Abſchnitte aus Jacobs Leſebuch überſetzt(2 Curſus A, I. II. III. IV. und C, b, V. VI. Schriftliche Uebungen. ich
Deutſch, 3 St. Rumpf: Aufſätze über gegebene Themata, orthographiſche Uebungen, Declamations⸗ übungen.

5
Franzöſiſch, 3 St. Hainebach: geleſen in Hirzels Leſebuch S. 153— 162. 173—177. 209— 219. Wiederholung der Formenlehre. Einübung der wichtigſten ſyntaktiſchen Regeln. Exercitia pro loco.
Geſchichte, 2 St. Beck: Beendigung der griechiſchen Geſchichte; hierauf römiſche Geſchichte bis Sulla.
Geographie, 2 St. Glaſer: Italien, die pyrenäiſche Halbinſel, Frankreich, Niederlande, Belgien, brittiſches Reich..
Mathematik, 4 St. Dölp: a) Algebra: Auflöſung ganz einfacher Gleichungen mit Zahlen⸗ coefficienten; Wortaufgaben gelöſt mit Gleichungsanſätzen. b) Geometrie: die Lehre von den Winkeln. Die Congruenz der Dreiecke. Parallellinien und Parallelogramme. Flächeninhalt der Dreiecke und Parallelogramme. Aufgaben zur Conſtruction.
Naturwiſſenſchaft, 1 St. Dölp: die wichtigſten chemiſch⸗einfachen Körper, deren Darſtellung und vorzüglichſte Verbindungen.
Vierte Claſſe (Claſſenführer Hainebach).
Religionslehre: a) evangeliſche, wie in der dritten Claſſe.— b) katholiſche: die noch nicht confirmirten Schüler des Gymnaſiums wurden gemeinſchaftlich mit den Elementarſchülern der hieſigen katholiſchen Gemeinde außerhalb des Gymnaſiums unterrichtet, 2 St. Fluck: bibliſche Geſchichte des N. T. vom Tode Jeſu bis zum Schluſſe. Katechismus, 1. Hauptſtück, vom Glauben, 2. Hauptſtück, von den Geboten, bis zum 2. Gebot.
Latein, 9 St. Hainebach(im Sommer 3 St. hiervon Umpfenbach): Caesar bell. Gall. II, 29—IV, 21. Die Formenlehre theils wiederholt, theils neu gelernt. Exercitia domestica nach Süpfle S. 3— 50. Exercitia pro loco..
Griechiſch, 4 St. Köhler: die Lehre vom Verbum nach Pinzger§. 209— 265. Jacobs die Abſchnitte über das regelmäßige Verbum S. 21—39 geleſen. Wiederholung einzelner Abſchnitte aus der Lehre vom Adjectiv und Pronomen.
Deutſch, 3 St. Hainebach: Aufſätze, orthographiſche Uebungen, Declamiren.
Franzöſiſch, 3 St. Hainebach: die geſammte Formenlehre.
Geſchichte, 2 St. im Sommer Umpfenbach, im Winter Beck: griechiſche Geſchichte bis zum Bundesgenoſſenkriege(355), älteſte römiſche Geſchichte bis zur Einführung der Republik.
Geographie, wie in der dritten Claſſe.
Rechnen, 2 St. Dölp: Repetition der gemeinen Brüche. Decimalbrüche. Regel de tri. Einfache Zinsrechnung. Rabatt⸗, Discont⸗ und Geſellſchaftsrechnung.
Naturgeſchichte, 1 St. Dölp: die Organe der Pflanzen. Die Schmetterlinge.
Schönſchreiben, 1 St. Diehl.
Fünfte Claſſe (Claſſenführer Köhler).
Religionslehre: a) evangeliſche, 2 St. Glaſer: chriſtliche Glaubenslehre nach Luthers kleinem Katechismus(2. Hauptſtück) und nach dem badiſchen Katechismus Fr. 1— 107. Erlernung von Liedern aus dem Landesgeſangbuche. Bibliſche Geſchichte des A. T.— b) katholiſche, ſ. vierte Claſſe.
Lateiniſch, 9 St. Köhler: geleſen Cornelius Nepos Miltiades, Themistocles, Aristides, Pausanias, Cimon; Wagners flores et fructus S. 24— 42. Grammatik§. 49— 143. 174— 192. 193— 238. Mündliche und ſchriftliche Ueberſetzungen aus O. Schulz, I. und 2. Curſus. Exercitia pro loco.

6
Griechiſch, 3 St. Beck: die Formenlehre bis ans Verbum nach Pinzger§. 17— 92 verbunden mit Leſen der entſprechenden Abſchnitte von Jacobs und mit ſchriftlichen Uebungen.
Deutſch, 3 St. Beck: orthographiſche Uebungen, Memoriren und Declamiren nach Wackernagels Leſebuch, Aufſätze über gegebene Themata.
Geſchichte, 2 St. Beck: griechiſche Geſchichte ſeit der Rückkehr der Herakliden bis zum pelo⸗ ponneſiſchen Kriege.
Geographie, 2 St. Beck: politiſche und phyſiſche Geographie der deutſchen Bundesſtaaten.
Rechnen, 2 St. Dölp: Aufgaben fürs Kopfrechnen gelöſt nach der Einheitsmethode; ſchriftliche Auflöſung von Regeldetri⸗Aufgaben.
Naturgeſchichte, 1 St. Dölp: Beendigung der Naturgeſchichte der Vögel. Amphibien. Fiſche. Schmetterlinge..
Schönſchreiben, 2 St. Diehl.
Sechſte Claſſe (Claſſenführer Diehl).
Religionslehre, wie in der fünften Claſſe.
Lateiniſch, 10 St. Diehl: Einübung der Formenlehre nach der Grammatik. Uebungen im Ueberſetzen aus dem Lateiniſchen ins Deutſche und aus dem Deutſchen ins Lateiniſche nach Ellendt, 2. Curſus Nr. 1—13 des erſten Abſchnittes und Nr. 1— 60 des zweiten Abſchnittes. Einübung der bei der Lectüre vorkommenden Regeln aus der Syntaxis casuum nach der Grammatik. Exercitia domestica und pro loco..
Deutſch, 4 St. Diehl: die deutſche Wortformenlehre in Verbindung mit der lateiniſchen. Uebungen im ausdrucksvollen Leſen nach Wackernagels Leſebuch, 1. Curſus. Orthographie, mündlich und ſchriftlich, wöchentlich 2 Dictate. Uebungen im Erzählen, mündlich und ſchriftlich. Memorir⸗ und Declamirübungen.
Geſchichte, 2 St. Beck: Skizzen aus der orientaliſchen Geſchichte und griechiſchen Mythe.
Geographie, 2 St. Beck: Einleitung in den geographiſchen Unterricht nach Schacht§. 1— 20. Ueberſicht der einzelnen Länder Europa's nach ihrer politiſchen Geſtaltung und phyſiſchen Beſchaffenheit; Ueberſicht der übrigen Welttheile nach ihrer phyſiſchen Beſchaffenheit.
Rechnen, 2 St. Dölp: die gemeinen Brüche.
Naturgeſchichte, wie in der fünften Claſſe.
Schönſchreiben, 2 St. Diehl.
Nebenſtunden.
Hebräiſch in zwei Abtheilungen zu 2 St. Glaſer. Erſte Abtheilung: Formenlehre und Syntax nach Geſenius, Exercitien zur Einübung des Zeitworts. Geleſen: die Geſchichte Joſeph's Genesis c. 37— 42. Ps. 8. 19. 29. 104.— Zweite Abtheilung: Einübung der Formenlehre, beſonders des regelmäßigen Zeitworts; Ueberſetzung und grammatiſche Erklärung von Genesis c. 1.
Engliſch, in 2 Abtheilungen zu 2 St. Hanſtein. 1. Abtheilung: Leſen von Washington Irwing's Chronicles of the conquest of Granada bis c. 10. Sprechübungen.— 2. Abtheilung: Leſeregeln und Wortformenlehre nach Müllers engliſchem Leſebuch; Ueberſetzen und Memoriren aus demſelben S. 39—57.

7
Zeichnen in 3 Abtheilungen zu 2 St. Dickore. Erſte Abtheilung: Landſchaften, Thiere, Köpfe und Figuren nach Vorlagen und Gypsmodellen in Bleiſtift, Kreide, Tuſche und Farben ausgeführt.— Zweite Abtheilung: Blumen, Baumſchlag, Landſchaften in Umriſſen und Ausführung in Bleiſtift, Kreide und Tuſche.— Dritte Abtheilung: die erſten Elemente des Zeichnens, gerade und krummlinige Figuren nach Dupuis, Anfangsgründe des Schattirens.
Singen in 3 Abtheilungen zu 2 St. Hofmann.
Eröffnung der Gymnaſialbibliothek, 2 St. Diehl.
b. Cabelariſche AUleberſicht der Lehrſtunden nach Claſſen.
. 4— 5 8 8 4 3* 4 4 2. Uebenſtunden— 5 b5
BI3 6[35 5 3 3 5 O.nhn. a. ae. a I. 2 3 9 6 2 4— 4 2— 32 2 2 2 2 II. 2 3 10 6 2 2 2 4 1— 32 2 2 2 2 III 2 3 10*) 5 3 2 2 4 1— 32—— 2 2 IV. 2 3 9 4 3 2 2 2 1 1 29—— 2 2 V. 2 3 9 3— 2 2 2 1 2 26—— 2 2 VI. 2 4 10—— 2 2 2 1 2 25—— 2 2
*) Hierzu kamen in dem Winterſemeſter noch 2 außerordentliche Repetitionsſtunden.
2. Die Lehrer.
a. Perſonalbeſtand.
Dr. Eduard Geiſt, Director.
Dr. Wilbelm Gottlieb Soldan, Profeſſor. Dr. Carl Glaſer.
Dr. Wilhelm Diehl.
Dr. Heinrich Rumpf.
Dr. Johann Heinrich Hainebach.
Dr. Ferdinand Anton Beck.
Dr. Heinrich Köhler.
Dr. Heinrich Dölp.

Außerordentliche Lehrer:
Muſikdirector Hofmann, Geſanglehrer.
Reallehrer Dr. Hanſtein, Lehrer der engliſchen Sprache. Profeſſor Dr. Fluck, katholiſcher Religionslehrer. Reallehrer Dickore, Zeichenlehrer.
b. Cabelariſche Aleberſicht der Lehrſtunden nach Kehrern.
Geſammtzahl d Ramen der Lchrer. Lehrgegenſtand. Claſſe. Zahl der Stunden. ſoweh) er Latein I 7 Geiſt Griechiſch 1 4 12 Deutſche Litteratur I 1 eiaic I 3 Geſchichte I 3 Gedareihit II 2 Relinion VI 3 Hebräiſch 1. II Glaſer Deutſch 11 3 19 Geographie III. IV 4 Deutſch VI 4 atein VI 0 Diehl Schönſchreiben IV. V. VI 5 21 Eröffnung der Bibliothek— 2 Griechiſch I. II 8 Rumpf Deutſch III. 3 19 Latein III. 8 Beanzofic I. II. III. IV 19 2 aineba eut IV 8 4 Latein IV 9 ee I 2 Am eut V 3 Beck Griechiſch V 3 22 Griahich II. III. IV. V. VI 10 Geographie V. VI 4 5 Latein II. V 11 Köhler Griechiſch III. IV 3— 25 2 Matbematik 1— VI 18 Dölp Naturkunde I— VI 6 24 Hofmann Singen 3 Abtheilungen zu 2 Stunden 6 Hanſtein Engliſch 2 Abtheilungen zu 2 Stunden 4 Fluck Religion 2 Abtheilungen zu 2 Stunden 4 Dickore Zeichnen 3 Abtheilungen zu 2 Stunden 6
Anmerkung. Dr. Rumpf gab im Winterſemeſter noch 2 außerordentliche lateiniſche Repetitionsſtunden in III. Der Acceſſiſt Dr. Schwabe ertheilte während des ganzen Schullahres den griechiſchen Unterricht in III ſtatt des Dr. Köhler. Der Acceſſiſt Dr. Umpfenbach übernahm im Sommerſemeſter 3 St. Latein in IV fast des Dr. Hainebach und 2 St. Geſchichte in IV ſtatt des Dr. Beck.

3. Die Schüler. a. Cabellariſche Ueberſicht der Schälerzahl.
8*½ 3 5. 58 2* 8 5 2 3 5 8[5[5 8 —— 8 S 8 S 2 8 2S E S Claſſe. 5 E S S 5 8 S 235 8 8 A 8 8— 8 4* 2 2 8 5 8 5 5 5 52[25 5 8S 3 32
52 8 8 8 8 I. 32 16 16— 30 2— 7 11 28 II. 33 20 13— 30 3— 8 4 37 III 25 19 6— 24 1— 4 6 23 IV 31 28 2 1 27 2 2 1 4 28 V. 21 15 6— 20 1— 1 2 20 VI. 8 6 2— 8———— 8 Zuſammen 150 104 45 1 139 9 2 21 27 144
b. Uachricht über die aus der Anſtalt abgegangenen Schüler.
Von den 11 aus Prima ausgetretenen Schülern beſtanden 6 zu Herbſt die Maturitätsprüfung, einer verließ das Gymnaſium, um ſich privatim für die Maturitätsprüfung vorzubereiten, einer, ohne über ſeine künftige Beſtimmung etwas anzuzeigen, einer ſtarb, 2 wurden ausgewieſen.
Aus Secunda trat ein Schüler aus, um Buchhändler, ein andrer, um Kaufmann zu werden (zwei wurden zu Herbſt nach Prima verſetzt).
Aus Tertia giengen 2 Schüler in die hieſige Realſchule über(3 wurden zu Herbſt nach Secunda verſetzt).
Aus Quarta gieng ein Schüler in die hieſige Realſchule über, einer trat wegen Kränklichkeit für einige Zeit aus dem Gymnaſium(zwei wurden zu Herbſt nach Tertia verſetzt).
Aus Quinta gieng ein Schüler in die hieſige Realſchule, einer in Privatunterricht über.
Zu Oſtern 1857 beſtanden folgende Schüler die Maturitätsprüfung:
1) Carl Heyer aus Gießen, Studium Medicin.— 2) Adolf Buff aus Gießen, Studium Philologie.— 3) Ludwig Franz aus Gießen, Studium Theologie.— 4) Wilhelm Kobelt aus Alsfeld, Studium Medicin.— 5) Otto Jochem aus Ruppertsburg, Studium Forſtwiſſenſchaft.— 6) Franz Stumpf aus Lehrbach, Studium Forſtwiſſenſchaft.— 7) Hermann Sartorius aus Altenſchlirf, Studium Theologie.— 8) Carl Haberkorn aus Gießen, Studium Jurisprudenz.— 9) Carl Reitz aus Gießen, Studium Theologie.— 10) Auguſt Hirſch aus Bingen, Studium Medicin.
2

10
Von denſelben erhielten 2 Nummer I, 6 Nummer II, 2 Nummer III.
Zu Herbſt 1857 beſtanden die Maturitätsprüfung:
1) Carl Vigelius aus Allendorf an der Lumda, Studium Theologie.— 2) Georg Kempff aus Gießen, Studium Chemie.— 3) Wilhelm Zentgraf aus Höchſt im Odenwald, Studium Theologie.— 4) Carl Schuſter aus Lauterbach, Studium Medicin.— 5) Carl Fabricius aus Niederweiſel, Studium Theologie.— 6) Ludwig Hoffmann aus Gießen, Studium Theologie.
Von denſelben erhielt einer Nummer I, 2 Nummer II, 3 Nummer III.
4. Chronik der Anſtalt.
Durch Verfügung Großherzoglicher Oberſtudiendirection vom 16. März 1857 wurde der Gymnaſial⸗ lehramtscandidat Dr. Ludwig Schwabe aus Gießen zum Acceß am Gymnaſium zugelaſſen, welcher mit dem Schluſſe des gegenwärtigen Schuljahres zu Ende geht.
Durch Verfügung Großherzoglicher Oberſtudiendirection vom 30. April 1857 wurde der Gymnaſial⸗ lehramtscandidat Dr. Franz Umpfenbach aus Gießen zum Acceß zugelaſſen und ihm zugleich geſtattet, dieſen Acceß zu Herbſt zu unterbrechen, um zu ſeiner weiteren Ausbildung eine auswärtige Univerſität zu beſuchen.
II. Nachricht
über die öffentlichen Prüfungen.
Die äffentlichen Schulprüſungen
werden in folgender Weiſe abgehalten:
Donnerſtag den 25. März Vormittags von 9—12 Uhr
Prima.
Religion, Glaſer.— Griechiſch, Geiſt.— Geſchichte, Soldan.— Latein, Beck.— Mathematik, Dölp.— Franzöſiſch, Hainebach.
An demſelben Tage Nachmittags von 2—5 Uhr
Secunda.
Religion, Glaſer.— Latein, Soldan.— Geſchichte, Beck.— Griechiſch, Rumpf.— Mathematik, Dölp.— Franzöſiſch, Hainebach.

11
Freitag den 26. März Vormittags von 9—12 Uhr
Tertia und Quarta.
Religion, Glaſer.— Latein III, Rumpf.— Geographie, Glaſer.— Latein IV, Hainebach.— Franzöſiſch, Hainebach.— Griechiſch III, Schwabe.
An demſelben Tage Nachmittags von 2—5 ¾ Uhr
Quinta und Serxta.
Religion, Glaſer.— Latein V, Köhler.— Geſchichte, Beck.— Latein VI, Dichl.— Griechiſch V, Beck.— Rechnen, Dölp.— Geographie, Beck.
III. Bekanntmachung
über Zeit und Bedingungen der Aufnahme in das Gymuaſium.
Anmeldungen zur Aufnahme in das Gymnaſium für das mit dem 26. April beginnende neue Schuljahr ſind Donnerſtag den 22. April Morgens von 9—12 Uhr in dem Gymnaſialgebäude unter Bei⸗ bringung von Zeugniſſen der bisherigen Lehrer bei der unterzeichneten Behörde zu machen, worauf am 23. und 24. April die Aufnahmeprüfung Statt finden wird. Das für die Aufnahme in die ſechſte Claſſe beſtimmte Lebensalter iſt das zurückgelegte 10. Lebensjahr. Bedingungen der Aufnahme in dieſe Claſſe ſind geläufiges Leſen und Schreiben der deutſchen und lateiniſchen Schrift, ziemliche Sicherheit in der Rechtſchreibung und im Gebrauch der 4 Grundrechnungsarten, Kenntniß der regelmäßigen lateiniſchen Declination und Conjugation, der Adjectiva und Pronomina.
Großherzogliche Direction des Gymnaſiums zu Gießen. Dr. Geiſt.

Altera pars commentationis „de aedibus Homericis“
. ad finem perducitur.*
Me O6⁴α lal duobus Odysseae locis commemorantur. 19, 37 Telemachus cum patre De vocibus arma ad thalamum portavit et, quum eum falleret Minerva lucernam praeferens, divinum lumen, εαου⁸εενε, a
quo omnes oeci partes collustrarentur, admiratus est his verbis: Q xd'reo, usye dανναα τ⁴σ⁴σ 0ꝗ OA2.ρμαασυ p³ιeςρσμαι Eunne 1οα τoειαιmMμwνdnονν d e εeρά EiAdriνα ε dονο
1ο⁴ο, u- 7Aio8, He2g- „ ov, xereu- 9%, de 9„ο
al aloveg dr*νονι εντ Sæloν' dꝓ‿ααμαοσς ς el ποςσ ανένο. Altero loco 20, 354 nomine, de
Theoclymenus vates procis propter tristia ac funesta portenta, quae spectaret, exitium denun- tiavit et inter alia monstra fatalia haec attulit: Alαuœαν ⁶* Soοdαστα 107X0 lal 1eᷣ ⁴- d.αα. Quum ex poetae verbis utroque loco nihil recte cogatur, nisi partes quasdam oeci *αοσ⁶³m⁴ο voce designari, interpretes mirum, quantum discesserint, cf. varias interpretationes apud Ameisium de Doederleini glossario disputantem Muetzell. Z. f. G. 8. Jahrg. Berlin 1854, p. 640. Veterum tamen interpretum sententias, quamvis variae sint, ita posse explicari puto, ut et inter se satis congruant et ab Homeri locis supra allatis minime alienae sint. Quod ante- quam conemur, duo auctores adhibeamus, qui in continenti oratione hac voce usi sunt, interpretis munere functi non sunt. Prior, Hippocrates ο ‿ςισσωπ⁷(Tom. IV, p. 288 et 290 ed. Littre Paris 1844), ubi enarrat, quo modo femur zœr' loxioy luxatum in locum reponendum sit, ita:„Kos³εεααςαασ αν τν Gνιυισιν τιν*ττο³ιιτ πςσ 4εᷣσ G0,0àVXZcG duατ μα̈ν, εαάαιαάιη 6 œα παεο&ovr τςο e απd diεeεσανεέννιν ν, στ reσασασςραρςο dαxuou dn' A.11*1νν„ α 21.οσσοσνj ½ο d νœ εκπηια⁴έαέν τνν dmπμιmπονυννdωe⁷ IrO08718O4εκ1*οασ mðMEdPzεα ομαr νᷣ ⁵μααχαεασασαι, dvαrνεsνονππιι εςι τ ⁴εσ⁵ν ν 10 d8 Gνέ⁴οοσ τ αeυασεν svrerdoονσ xOꝝ ⁶⁴ς sϑο dardoue
*) Annot. Paginarum numerus non ad scholastica anni 1856 exempla accommodatus est, quae ab undecima pagina inceperunt, tricesima septima terminata sunt, sed ad ea exempla, quae seorsum edita sunt quorumque paginae a primo numero usque ad vicesimum septimum et si ultimam(vacuam) paginam addas, ad duodetricesimum excurrunt. Quum eandem numerorum normam secutus sim, si qui loci e prioribus alterius commentationis plagulis(anni 1856) Anerenc erant, is, qui scholastico illius anni exemplo utetur, antequam evolvat, decem de paginarum numero
educet.
5
9dινα.

30
uα2ον τον Ʒτο ἀνμ d pije 1ꝛνκνν επειααάἀα dnεer ας do π⁵zecg, 0lly 4ov, ¹) 1lααον)v. x. 4.“ Proximis verbis efficitur, si caput aegroti hominis circiter trium pedum inter- vallo a solo distaret, 1μεοσ⁶ρι, trabem illam, e qua totum corpus suspensum esset, minimum fere novem pedes a solo abfuisse. Tota enim ratio femoris in locum reponendi, quae l. l. de- scribitur, postulat, ut corpus per pedes suspensum nulla re impediatur neve extrema pars pedum, ad ipsam trabem acclinetur. Praeterea„εκςσ⁴φν illa fuisse transversaria trabs cuivis videbitur. Quo autem aedium loco et cui bono fuerit, minime cognoscitur. Alter locus apud inferioris aetatis poetam invenitur. Quintus Smyrnaeus XIII, 451 sq. in Trojae excidio de- scribendo haec tradit:„All νια †σεsννοννν dει εμμν⁴εοιο, εκσσ⁵.mχ̈ᷣsmσede*αοαιμιένν, n! d' oοmεeν αmνπνν 61ενςσονσ.—(Quae, quamquam ad trabis transversariae significationem bene con- veniunt et facile commonent precum Agamemnonis II. II, 413 sqq. My νν mπν ꝙ⁷πνέαιοωνQ õV(Jτα xœl drl ερας&1ϑει‿ιν„, Noly dε νααά πυνσνννες᷑ εαειν IIιἀιμαοιο μιεαιον ⁴ιςςα⁴deεν ν. 1. J. coll. ipsius Quinti XIII, 430 IIdvry d d⁵οdεν α zuνοεετνπιο νέαααοσςα VSev, tamen certum tignorum genus non declarant. Hoc unum certissimum est, hunc quoque locum alienis- simum esse a vi illa in vulgus tradita»Blenden, Nischen«, quam Homericis 1ᷣεοάνα subjecerunt.
Jam varias 1εεασανμυπε interpretationes affero. Tantum ea, quae ad navem attinent, ne multus sim, omitto. Ceteras ita dispono, ut antecedant ipsis interpretum verbis certi significatio- num loci numeris distincti, ad quos et 1ε.α⁴σ⁴emφνα explicationes infra ponendas et cognatarum vocum interpretationes referre liceat. Est igitur
A.— MEYOAMII(orta ex„uε⁶ο⁴εα uννοανσ„ Et. M. p. 581, 5, feminino aqjectivi ε 6ι½ο, cf. Lobeck. Par. 466) 1.) trabs quaedam transversaria domus 2.) tabulatum quoddam trabi impositum 3.) cavatio quaedam sive recessus quidam super contignationem vel inter tigna relictus 4.) obscoenae eälicationis 5.) haec vox in glossis quibusdam corruptis vel dubiis lexicorum invenitur.
1.) Galenus siς 10 Irnorodroug mεο¹ ινοιμν sιϑe⁵⁴νμκαμαά⁴⁶ ed. Kuehn. Tom. XVIII, pars I. pag. 738(ed. Chart. XII, 454. 455) ad locum Hippocratis de articulis supra exseriptum 110 vocari scribit 1 έςꝙναα§οα⁵οον αml&⁵⁴ ο Ʒέτεεοοι το⁵eτιο οοσ τν εοον dοωινον, v 1ε 108 œleε³dονεον οικαο ro ⁴εeαος, olg lordσν τ τνν, zal vrs ανοσον dεαμο⁵αυς εν τνς ⁷ p¹νοςα zοις.
2.) a.— Galenus in expl. voc. Hippocr. ed. Franz p. 522 MeG⁶⁶¼l:⁰**ααν Ʒνα 0lxον elg ddο ⁴μενιμεοοσνιμννν εοοετοσιναασ τν dοzν εlO& ε8 ⁵), olo**εασο⁶*εμι(αεσοωνμν suspicatur Fr.) ris 0dgæ.. Tiveg ds να τ υemεοσνέ⁵νμενον oενοο 1εεοι⁶ερινννναμ‿εοωνσσ 2.) b.— Hesychius MEO6eœ, rcl MeO6dααια τᷣ˙ 1μεοσοστεα ννς Ʒν υν doοναν dεœomιιαασ(proxima ad 3.) pertinent). 2.) c.— Scholia B. H. Q. ad z, 37 ⁴. εμσα.ρ⁵μμι˙ Aolorαςρνο ueoorua(v. alteram in- terpretationem hujus vocis, quam ad 3.) adscribam e Ducangii Glossario), 2ν πGς 1³ deers⁸ 16ν doxcô dοοeνmφφκααατα(proxima ad 3.)— Schol. Vulg. ad eundem locum 1 ⁴μέταέ τ⁶ιν ⁶ναωι ιαρςρeꝓνραρν, olrtveg hace meol rodg rotxoue rd dνο gaordores 100» doxdv. Eadem repetit Eustath. p. 1855, 1: 0xou 1e0fs, rd uε σοτια ²ανα Aeioradνor αν Ʒ&ᷣταο ß-⁸ rd dueraει τe doνασeννο ενιι ⁶ι, dιαρςραeνμαμαα zx diοεμασνα μεα εν 24⁶νν, o, ꝙao,
5) Post vocem elpgig in Ms. D additur 6νπις, in cod. Mosqu. uoruαs. GC. F. Hermann in literis 1844 ad me datis fortasse scribendum putavit uνιισε, Lobeck. Path. part. prior. p. 296:„216 2ν hoc est, puto, dνα̈όςσ) Soοςοda rorg d6ug, uno verbo rd6 ε⁴ροτπ᷑ov sive paries intergerinus, quo conclavia disparantur.«

31 meol od roixoug œmκ(diαori œra ad 3.). 2.) d.— Hes. IIevειηαονντισο⁶ράονι ετοοοτeνο al„do MéO6dud, ordy. 2.) e.— u6060ι, οꝙ voοi Gloss. Apionis in Et. Gud. ed. Sturz, p. 608, v. 31.
3.) Pergula. Gloss. Lat. Gr.(v. Robert. Steph. Thes. ling. lat., Basil. 1741 tom. III p. 477, col. I in v.):„Pergula, Meoονυ, Vnεννο ο, rerdy Okx,εαᷣα.“ Ad eandem hanc tertiam significationem pertinere intelliges deœorutecœra illa inter tigna(supra in 2.) b.), praeterea 11κο orula Aristarchi, quum Ducange Glossar. med. et infim. Graec. p. 914 in v. εοo udæ hanc interpretationem adjiciat„Tabernae in Intercolumniis eæxtructae, in Basilic. lib. 56, tit. 10,§ 4; lib. 58, tit. 11,§ 11. Tabulata intercolumnis(sic) ahhxa. i in l. 45 Cod. Theod. de Operib. publ.« — Etiam illud dmεοντ εμεααενον στιmο in 2.) a. et* oréyat in 2.) d. huc referri possint, quum 10 oréyog et* rey non modo contignationem quandam, sed etiam habitationum genus significare possit. Praestat tamen utroque loco priorem contignationis interpretationem servare.
4.) Obscoenam vim inesse puto in duabus glossis Hesychii: Meoddνμαα †νμνμυν, nam sic bis in codice seriptum est, ante et post„Meοοσμα,*.— diœowrμαναι(v. Schow p. 531), et Meoo- dS*.ιμααα. pbrf. Adwcveg. Per translationem enim àεσαmρμαα et 1σ⁵ςμα naturam mulieris signi-o- ficare videntur, v. infra œνmνιν ad 4.).
5.) Corrupta vel dubiae significationis sunt: Hesychii lemma Kæα.ερ⁶6˙σ, εσο⁶νμυ⁷; sie in cod. exstat, v. Schow p. 400. Hunc locum diu ipse conjecturis tentavi, sed eas taceo, quum nihil mutandum sit. Kæαρσσοο ⁴μεσι⁶mρ⁵έρ, nam comma inter utramque vocem delendum censeo, et ob codicis lectionem et ob literarum seriem retineri debet. Significare videtur aut ipsum dmπμακοιν cui summum tectum impositum est e cannis confectum, v. supra(in hujus comment. part. II, p. 10, init.) et de dneOov notione nunc quidem supra A, 3.), aut trabem illam transversam, cui storeae canneae impositae et praestructae erant v. Voemelium in programmate gymn. Francof. a. 1849 ad Dem. de cor.§ 169„z n6g,da die Buden oder doch ilre etupa auf Slangen ruhenden Dächer“ et Hesych. in v. I. ode: 1d dnr εκαάααν an⁵υν εeοꝓφσκαενια Neve of- fendat te simplex litera» in dra pro ⸗évva cf. hanc vocem in Stephani thesauro ed. Didot. et Hesychii glossam Kνναναάα xeld“(Alberti wMdal) 010100. Adrνννες— Hesychii Meoοναιιον. 1160009410», ni fallor, scribendum est MeGoονέεαιοσν. 4¹⁶⁴οιρον, quum 16-εαα(v. hanc vocem Et. M. p. 555, 53) x*ᷣ 1τοm[„0O νν sit d οdεαε τ xάουνπμαra(cf. Crameri Anecd. vol. 2, p. 239, 13 sive Bekkeri p. 1395 et Hesychii glossam Adrναιεασαα rd„⁴ouacra). Cogites igitur, „hiatum medium vel cavernam in medio«, sive mavis ita nominari recessum illum inter columnas, v. supra 3.), sive 4εεσdmνλυννν navis, quam Pseudolucian. Amor. c. 6 1εκ.ααοοων nominat»rdν 1r0v E&x 10ν μεάςσσοe ůꝓÄO«yreg v. r. 1.“— Suidae verba Me6³,ε*. r6 1⁴εοων non tam cor- rupta, quam nimis incerta sunt, quare Bernhardy vertit»Columna in medio posita«, quod num usquam ⁴εσα⁶⁶mφο significet, valde dubito. Equidem malim intelligere mediam illam cavationem, de qua supra 3.) verba feci.
B.— ANTIIPIX ⁶), quod vocabulum Eustathius loco statim afferendo voce 1εσ⁶νμηνε explicavit, alias quidem ligna vel lapides sursum tendentes designare videtur, cf. anteridas sive
²) Penultimam hujus vocis recte, opinor, Bernhardy(Suid. in v.) circumduxit, quum et passim litera y hujus vocis accentu notata fuisse tradatur(Et. M. p. 112, 25; Et. Gud. 59, 3. 371, 45; Eustath. l. supra exscripto, Hes in v. drri⁶es in primisque Et. M. p. 184, 11), et 7 literam certe in versu Euripideo(Et. M. 112, 27) brevem fuisse
constet. Hodie in lexicis vulgo ultima vocis syllaba acuta excitatur, quod sola auctoritate Etymologi(p. 112, 23 sqq.) 1*
8

32
erismas apud Vitruv. VI, 8(11), 6 et corrupta verba Glossarii Latinograeci apud Robert. Steph. Thes. in v. tubicen» Tubicines in berro, dyrioideg, doxol.«— Hes. ed. Alberti I. p. 396. n. 13 „Glossae: Ayreοιdee Obices. Arryoides Tubicines in berro«.— Baldus Lexicon Vitruv. p. 9 ed. Elzev.„Optimae Glossae: Obices dvr»οde, durννεε. Eaedem glossae Tüibicines(sic) der»oldac exponunt«,— sed Hesychii glossa deriοεαςε, ²ο εοεειdονe Sudal iοανα r νενι⁴αͥεαιιαασαια, Et. Gud. 59, 3 der“ειςα, 120 drrooriννιðᷣα fulciendi vim praecipuam esse declarant, ita ut Eustathii verbis, quae sequuntur, et trabes transversariae fulcientes tabulata quaedam et haec tabulata ipsa describi videantur. 2
ad 1.) et 2.) Eustath. pag. 903, 49 PErs00 ds orn da 00 Oao, rds Aeyοιεινας drrij- 084-, de er dad dσνσꝙꝓρꝙνον„νο⁴ςοωιασσν εν εππ rονν υν‿‿‿d uerd wi dοx½ονυασασ αραd zoς 0-εεεμσσ, o%ꝙ οεοσ τ⁷ εεκς ταά τ αυινοειςα(cf. Et. M. p. 184, 10 sqq.), ⁴ ε ϑ⁴ τοωι νσαισ r0» oriνεεοσσσνσα μν deεαννιν ³⁶τπ ↄ◻1σα5edοο» rο ⁴μεια⁵⸗αςαμ.(Versus ipse apud Eustathium hoc loco et apud Et. M. p. 112, 26, ubi Kurjpidlis esse dicitur, paulo corru- ptius scriptus est. Emendavi verba ex Et. M. p. 537, 35). Teu⁵ 2 ui mooplire cr ruuας α 1eyεοεεᷣe ν deννοσes, ola rd ley⁴αμεα ενιιαεμασνα, νοέάν eν doꝓœeeig zelxous rOνπια ενταα, οοι—mðdνεεννιαι α mOoßt ASras dvreOeidovra s! rireg ul Our qodνσοο ridα aßlires, nAdusg ueyddas 1109 roꝰ zelxoοus, 1⁵εεαηνέυναι τοο εᷣασσ να Guννμοσμμεμναάαι mννσς ³υe ³α τν elzoug dr! sOνμααοο.
ad 3.) Aursοςα ε, dyriοτοs, al αsεαμαα*νέι τνιν ννυοέᷣᷣ. Suidas ed. Bernhardy I, p. 466, 16.
C.— KATHAIP. Huic voci Hesychius in glossa Kardlενν ⁵ασα³⁶mφι(sic) et ad lemma*xν/ν(sic), Pollux VII, 123 vim àενσα⁴αός, scholiasta in Arist. Ran. 564.⁷ππ☛ ε△ -G,ου vel zi„εεαμααάνηιαα subjiciunt.
ad 1.) Hesych. Karyfdενν(sic) uεο⁵σς•ρσ. 4.εο⁴σ τοαον.‿ d ς, dnd zd„g(scr. àmεπαέποο) aordgovooœ 16y 600Gov. 0¹ d 1XOlGℳ⁴ααα, 16&ν τ Oνꝗ ,νεαα βϑέ‿d‿τμιο.(Vox 1‿εασατοσνQQ et quae extremo loco posita sunt, ad 2.) referri debent).
ad 2.) Praeter 1αστοιπν vet 1æοεααρμαα in Hesychi loco ad I.) allato cf. Bekker. Anecd. vol. II P. 1200 n. 32 2cerip,„œridgog oεμια‿νε d 1 4⁸ gr 6„ dπ rod(sie) mnou · rενος ro¹⁶ουτεον, 7 G 1⁴ 2araor Ou'fecera xiενα, α τ ἀm viν e r0Q νG εισσ Lαυßα ꝙτou 1oroð,& r906deraοl à 1οτ⁶ς. Verba ab&o& possunt et verba α* ²⁶ 2.—νπ*α. x. 1. non pos- sunt non ad navem referri.— Aristophanis Ran. v. 566 altera coparum, olim se Herculem voracem et rapacem, quum gladio stricto ipsas in caupona persequeretur, effugisse his verbis refert:*ο⁴⁴ dε delcæoαt„νε παν v wi* ναςσν εονς dvenνdνοανε. Ad hunc locum scholia (Paris. Didot 1842) αeνηαάα:᷑ T* 1⁶ονν(jj r*ν tuαe)— inclusa a cod. Raven. absunt—.— AAluaea Br. dαldα, sy drra 1d ³οννμενα τινιέασασεν etg y dyagalvovreg 0d 2eππσιπε⁶οι εονιςι ενεικν ετωινωμνιασαι. x. 4. Venet. cod.
ad 3.) Polluc. 1. VIII, s. 123 ακπκν⁴³αι Oνμν ¹1εκαονν. deνπν ε να„cmeodou Eömolis 20 u*v ⁸!Oεν εꝓν Bdοατας, 10 ds&ν ναμοαιςι jbyu d' oxι,* zœuτdενα olziᷣœd al undyeia:
niti videtur, qui ibid., v. 25 ipse nominativum durigetg paroxytonum scripsit. Ex analogiae praeceptis si rem dijudi- care velis, afferre licet Herod. ε A. 7969. ed. Lehrs p. 254 ad I, 571, sed dubium est, an Herodiani verba ad ea tantum paronyma feminina conveniant, quae e masculinis primae declinationis ducantur. Arcadii praeceptum p. 34. coll. Gottling, Allg. Lehre v. Accent d. gr. Spr. p. 272 sqq. generalius est, quam cui certo haec verborum forma subjiciatur.

33
2*4 d' eiνέεμνν ⁴ιιουων σeά³αe⁶ν εαάς 11ον τπα⁴σο Cur verba dilatatis typis non descripta huc ad- scripserim et ex huius commentationis I, p. 35 apparet et ex iis cognoscetur, quae infra de ueld»οꝙ et ad explicanda verba αοσ οτσαοιν⁶ν τενειοε afferemus.—— In loco Luciani statim afferendo glossa marginalis apud Lehmann. vocem œναι†σ οα interpretatur: œrd⸗uοαοι—ςσ i. e. de- versorium publicum cf. Herod. V, 52 init. araldœνεs et med.*œrxyy cum Suid. in v. zara- ycy¹j.„ασ⁴ HOοdd mↄταυσdοκεονα Quae vocis vis quam similitudinem habeat cum„pergula« sive»tabulato intercolumniis affixo(v. A, 3), infra apparebit.
ad. 4.) Obscoene dictum puto Luciani illud(Lexiph. c. 8) uerd d εν τνςι ε za- ridiꝓpæ dναοιαπνοωαενοο εmιισονρσναα εντeε, d6 de xirda αuεε». x. 1. cf. contextum rerum ibi traditarum et Guyeti annotationem ad yxdedæν εππασιεεν.
D.— MEAAOPON(udlανοο,*ℳεεε5ο). De tertiae formae litera initiali cf. Buttm. Lexil. II, p. 265, n. 7; vocales tertiae formae ita ex altera forma ortae sunt, ut 5dοα dooy a Ionibus mutatum est in 609 00Oy. Ceterum praeter ipsam conformationis analogiam d³αοο levem habet auctoritatem, quum in glossa Et. Gud., quae sola hanc formam continet, interpretatio addita sit tam inepta, ut vix ad 6αοοον eam referas, nisi similem uε.⁵αεοοσ per e scripti explicationem apud Eustath. 1925, 50 contuleris. Vulgaris forma MéAανσοον ab Homero sola usurpatur. De significatione vocis apud poetam infra plura adjiciam; nunc, ne glossarum conspectum interrumpam, singulos locos Homericos cum scholiorum excerptis adscribam.
.
ad I.) 8, 279 νννι³ ϑς να να mπηινς ε εᷣ 1α ⁶¶ ενακᷣ εεeνει νυντο Hlν dO⁴έν ννα Aenrd v. 1. 1.— OCod. T(Hamburgensis Prelleri apud Dindorfium) ad h. v. ℳeε‿εα‿ 9 00: dnrεοἀυα των μέ⁴α‿ ενꝓφσο. 11490or d*νεαισςσ̈ν‿νmμάμιον vns oree 510„ 10 dnr r0- (Eie cod.; Prellerus et Dindorf. scripserunt darov, equidem emendo»umπ⁵ειοοοια)*αονμενον dνπ τoον μεκ‿2αlνεασασα νm³⁶³ το ππηο. Quibuscum conjunge Hesych. Melννσοσ˙ςσσν&æ rηqdον rijg orεν. 165 ν ueεl⁴»ωπ 100» GoOν ris orενο coll. Apoll. Soph. 110, 30 ed. Bekk. et Et. M. p. 576, 16 Me4νο evOlcs Ayera 10 11sοeν i orenc 840„ 10»dr drOor« lot- uενον ἀ|σς το με‿³ασνεοεσια bàυ οο ταυασm&☛ρνοο drœαy 00» ez/ Oundos, Adri d* 419 41660a dvalgaoa ued d ESero:— roı*o Qyol nlo 1νεςσ ι τ⁶ 5009O,) 10„ olzoy. (Kulenkamp. ad I. l. Etymologi pro umπτ⁴ovov, scribi mavult omεπμιςστονον, quod Rustath. p. 249, 20; Favorinus in v. 4⁴εα οον et cod. Havn. 1971 Etymologi(v. Bloch. ad I. I.) exhibent, unde etiam Et. Gudiani(385, 6) drrεοτον(sic) manavit. Sed alii libri Et. M. 1 l. et Zonaras(v. ad vocem VIrεοστσονν in Thesauro l. Gr. Stephani ed. Didot.) praebent irdrovoy, quam formam ipsa illa seripturae menda v. supra C ad I.) et codicis T in D, I.) mirum, quantum confirment. —— 19, 544 α d9 Eer'(aquila per somnium visa) 8π nOorou p2 e 1 909— Eustath ad h. l. α³ 1 mlαο 10 c&ES XOo» r 9 doονα ⁴⁵⁴οσς,°0 Aeydusvo- d 10 Heεᷣ2⁵α⁴νερςσασαα νœ ϑςςασι mι 1ον.—— 22, 239 Ml⁴α ,◻ αᷣ α. εντιοε ἀe⁷ uey α-- Let à6AA OO Eer' draltsaæda, I1466, 2*ε⁄* d rvy. Varias lectiones vid. supra Et. M. p. 576, 16; praeterea Et. Gud. 385, 7. 8 alνα⁴εννο⁸ dvaltsadoa ⁸⁴ ιοω Eero; Et. M. p. 565, 35 ϑμ2 ε νιο dn 0 uydO040 419 c. Vossius ad hymn. in Cerer. 187— 189 scribendum putat:„Adτ 3 Gεϑρσαεενιι e³ 4⁸ν,ʃοιο 4190 ELer“ dras ao.- Schol. in Theocr. I. 4„ 13, P. 193, 1. 10 ed. Gaisford Auτοι m' α‿αεντιας „ Aν 6. 8 3(&νdο Can.) 1⁶(ο. Vulgatam tuentur Schol. in Apoll. Rhod. II, 1088 164α 00» T7„ 60eopv. Kodrre d˙» T„„ doα⁵ να 8Edea*ο, d cl α⁴ 20 7011νπ „*.„. x. 1.“ et Et. Gud. p. 382, 23; praeterea scholii Vulgati, cod. Havniensis Et. M. et Eustathii.

34
verba infra ad 2.) collata.—— 11, 278 d⁴eνρρ⁴μέν Sοσ0ĩ_QlzYlnd A d 1070„Aε a 9 νς(Epicaste in Orcum descendit). Schol. Harl. dyeσημενν(sic) Sο᷑πον uννκ⁴ν ν‿ ς„ aqpeoraeura- Schol. Vulg. 1us9cou„5„doxro«—— Hymn. in Cerer. 188.— H(Ceres)
d' d εν ο⁶⁴ ενννπσα⁵ε νάl Jd»aue⁴⁶οuν¶ KOs ⁴οων mτπ οαπQꝛ ⁸ 9 G(α1 61010, ubi Vossius p. 59 trabem transversam medium lacunar oeci mulierum susti- nentem significari dicit, Hesychium autem in v. ⁴εασάα ρα. olzlai.» πμ⁴0˙ϑ.◻0α☚α⅜³ d0*09 d 8, val didrovog vocabulo recte„superi liminis forium“ vim tribuere negat. Sed quam aliam, inquam, trabem dea capite attingere potuit, in 0⁶ stans, nisi ipsum ⁶mπιέευοοω—— Hymn. in Vener. 174 c dmποοιν, d8„ℳ 1 d.˙ϑ% õO₁mGozBS z ½ασπ(Veneris).
ad 2.) II, 414 εν με ναντ ποωτνννσ ⁶σα‿εεν ι»ult᷑ d ⁵οσε, quem
locum supra pag. 30, v. I1 cum Quinti Smyrn. XIII, 451 sq. contulimus.— Eustath. ad h. J. p. 249, 19 A6yerat dε αμέι⁴αοοον εμ̈ν eœd odς απάαααονς G 60O O9«»') 10 600„ 1 16— ne E010», 5, qœαbσσα, ναεᷣαν0bυνπ̈τονον, al plrercl αd oν εμμᷣανεασαι ⸗α ν‿μνοω ττνοσeςσ mπνιαqᷣ ,⁸oo⁹ /F⁹ς ourou zal d 5109 01-Og e.Hοον, οσσαο νu αἀ ola iο roν ππμνυος ς usous 8orlao 10 510- P, uα.— Paraphr. Bekk. ad II, 414 10„ 5 IIOοι οb zν ο. Interpre- tatio dntorovog ad l.), metaphrasis„olwog ad 7.) in ipsa hac 4εεα‿α σιοον voce referenda est.— — Schol. Q. ad x, 239 Gʃ1αχ⁴ον£η»„69ꝙf„„ coll. 9, 279.—— In annotatione ad Etym. M. ed. Kulenkamp. p. 960 Bloch. e cod. Havn. 1971 haec affert: Méyoοον ³Ʒ ειν olzog: 4l νο ds„) d⁴o» 4, dnd roı με‿αεοσασι υ τον τυυάησ, d Oενiοο Od. x, 239. Ad ,ιαᷣ α εντοε e³μνας⁴οσο μια ⁵ον. 0„d⁴ εαιmμι iς olzov(sic) olzog. — Eustath. ad 1925, 45 4A9α20σεκντος d α⁴μεν⁴αοοωι εμμιαεσοων εᷣέo ν 600 G]* d¹0 S087 8y roe EEie dy rre dréoxes A9*ννν aiyidaα ³νννεν ε 0„, dis raντ&lv 6⁶οσφνν aα dAα⁵σοσον. 1. 1.
ad 3.) Hujus significationis nullum certum exemplum novi, si quidem recessum illum, cavationem illam, id quod in ceteris tertiae huius significationis exemplis factum esse vidimus, ad superiorem contignationem quandam referri velimus. Certe incertis vestigiis verborum LXX ad Reg. I, 8, 5: Kal ndora d ϑοανμαα, zal l XGOœι τεταeννοι mτμταεααραοοσιναμέινα⁸ι, quem locum interpretes ad Hes. ed. Alberti II, p. 561, annot. 3. et Schleussner. Lex. in v. ε4αρ ouat„trabibus connector, in cellam disponoxr“ afferunt, eo minus uti velim ad hanc vocis vim demonstrandam, quo magis pergulae in superiore contignatione ratio ab ea vi hujus vocis abhorret, de qua infra ad 6.) disputabimus.
ad 4.) De obscoena sententia, quae 4.εα‿⁴α ασοσοσν voci subjici possit, dubitari non sinit glossa Hesychi: Mélaοοπι vOνμα»*!l 10 r A.er d601*,« sive hanc signi- ficationem eodem modo explicas, ut supra in v. 4.ε.σ⁴⁵mQ et ævı⁴ι ad 4.), sive derivas eam a culinae vi 1αεα‿⁴αιοοι propria et comparas obscoenam vocis zouerrdνo» vim justo accuratius ex- plicatam a scholiasta in Arist. Pac. 887(891).
His 4⁴ασοv interpretationibus supra allatis si jam tres alias adjicio, nolo quidem eas ad similitudinem cum οσ⁴φιν, a qua profecti sumus, referre, sed satius duxi omnia, quae ad vo- cem uε.ε⁴⁴α˙εσσν attineant, una huc conferre, ne significationum conspectus incidatur.
5.) Hesychius 4αοοα oilar»d᷑ ννεισłe, de qua vocis vi jam supra ad I.) ex- trem. disputavimus.
6.) Schol. ms. S. y. ad Pindar. Olymp. VI, 3: Mélϑον ⁴ϑ⁸ leyerato d læoο, d μαασmνα- oeuouotr, wyoue„ro Aapeteor«, n 1ν εμε2ανιεμιν τν αιέςςα d od uo d-1.—

35 7.) sexcenties 4⁴αꝰον generali significatione idem est, quod olxia. Ne scriptorum locos in rem notam cumulem, cf. Hesychii glossas M4ldoon.»O Ix t,.. MéA4adœ»olælats: MeId ϑ ꝛ 1 Alα. 160„„OIG« a S1daœt; adde Bachmann. Anecd. I, 297 461. 0», olIxov et Bekk. Anecd. III, 1096 u 6 4α. 0%»olrla NIrr„1α☚αα—
E.— HEITETPOX. Hanc vocem ut cum iis, quae supra posui, conferam, facit locus scholl. in Theocr. y“, v. 13. Ibi enim quum poeta dixisset Herculem Hylam puerum nullo diei tempore a se dimisisse 0ν⁹ν mνκν eρι᷑⁴ἀ‿εν mQ³-Ʒοοd ονο oro- d†εέ ꝙ½Ʒεεασασσσμέινας mreOa ατοςσ ν a‿ασdεντι αιτεεο†ꝙf scholiasta addit(Gaisf. poet. min. Graec. vol. V, p. 193, 7[166, 1]). Tlérevoον ϑε σeσνε⁶ιοω Aerτν α rerasuενον, 6 xal sig Toug 690 Goug dvr!*t Oai io 7104401 IOG,αι. O1 dà α α.ιν mπιιειιο8 τ˙* dν½ννέ 16„ vG1y. Le*α ,νο
Adrol d' adddevee ded oc(reOioas Canonicianus cod. recentissimus) 1eεναςοοο. De sententia eorum certe, qui aldoαdey mererbo» interpretabantur„ry doxdy« dubitari nullo modo potest. Quum enim Theocritus voce έeσιινοον certo significet locum, quo gallinae eum pullis volare soleant ad requiescendum, dozdg illa alia esse non potest atque ea, quam supra in ceteris vocibus explanandis hic simpliciter æ ν⁴△ ν dασ, illic r*ν eρονσσν ϑοα nominatam invenimus. Compara enim, quaeso, vocem*œeιαοο, quam Hesych. aut doxd» imτονο aut 1xlν¶õcJἀhomus, scholion in Arist. Ran. v. 566 disertis verbis nominat Gα⁴³α, ey h rdrra 1d 101OHh 1u94αιν, ε 19 hv deναα⁵αleνοντες 0 1⁷0⁴εο 5*⁵ 6έ O440 0 ra.. Plane confirmatur autem res Polluc. X, 156 II41 o- d à, oOb rdg 6ινς νειϑιαάlσ paε ε ε ν mμ⁴6 ε ερνννεν, Aoioro pdnn Agyet, dõmσπσαέο*l Oεέρ⁴oαeσ έν τα‿ς τεέέας. Ac ne quis comparatione rOεναἀοας sive„εμι⁴αεοασς Socratis, quam aut stoream pensilem aut corbem pensilem modo huc, modo illuc portatam fingunt, v. Ast. Lex. Plat. in v. 180ε.ςο et Stallbaum, in Socrat. Apol. p. 19. O, interpretationem supra propositam incertam fieri putet, hanc in rem adhibeo scholium ad Arist. Nub. v. 226. 8m⁴* d.π τααςοοω⁴: raoᷣd 4eree- 00„ 1⁴(εο0ιοο 89, of A⁴‿ dler ovovides 10 ½μ‿εννται. rO0εατνν q rνα dνποlνντεοων ꝙτ&ε⁴mςστοσ goxeuαο‿νϑσ. Neque quae in scholiis ad v. 218 de ½οεα⁴ιέα⁴αεοσρσ traduntur:„Oe³id,εοσ, Agysrat, d* 1 obrs adri- de* ³εεε εαιοονq ενα„Oetucxdενν.„P A6 οια mηιραιειιτε☚ονεασ) 81g ντιν ⁵8 ⁴ ˙lσάσάαν emeιεαασ nimis abhorrent ab iis, quae de zœrνειν cauponae e scho- lio ad Arist. Ran. 566 attulimus,„œπιι³⁶α,&y— dera 1d m0⁵οmικνασα τιιεασσι. Accedit, quod etiam alii scriptorum loci ei mereuov interpretationi obsecundant, quae hac voce»trabem il- lam transversam domus sive tabulatum huic trabi impositum vel affixum« designari dicat. Quod enim Babrius his verbis exprimit v. Suid. Héravoa zlyua BdAοιοσ
0 3' ᷑ν nerciou 2layy, elne Goncas:(Hemsterh. Gcο*νοσe(ς 110* Lao*jo 000y Slg lον‿εmε, 10]» 6000„0 Gν Ʒ⁴οσσς-7⁸
idem Fab. Aesop. p. 151 ed. Furiae(v. Bernhard. ad l. I.) sic reddunt: ⁶' ⁵έ̈α ◻εα αeν pyy slns Jida, et quae Septuagintaviri Proverb. 9, 18 scripserunt: O ds odæ oldey öri pyye- „. adryj dôAAuprt, el en ar avoo Aidou Quνναυτ, egregie explieat Bachm. Anecd. vol. II, p. 354, 10 Els Icετασηνoν Aadou, vpoνν 819 20»„ olon roꝰ Aidou dn μεον⁹ dεεο A10 rijg dre„ σ olwlag. Postremo conferas Photi glossam p. 426, 11, quae ad locum fabulae Aristophanis perditae respicere dicitur(v. H. Steph. Thes. ed. Didot. in v. ⁴αeτ☚άαιαον p. 1012 A. extr.). TlérevOo 1 μ⁴μααάηάν νά mνπmπdcu aœl εεμιον ꝙ$sοωοC 10οστιο⁴σ εένν—Qᷣ ε

36
(i. e. ιτεέμνυον, non n1avOo) eum 1α⁶³mεμνα ipsius explicatione A, I.) 16 μιιꝙα Æνον dò roë 5rεοονν το⁶ςον τπτηο⁶ςσ τν τεσον dοναμον. x. J.
Antequam suscipiam 1εοσ⁶mνμέ rationem, qualem e scriptorum locis et glossis supra ex- scriptis eruere liceat, accuratius verbis definire, cavendum est, ne quis alienas voces cum psa 4εοσ⁶ι me comparasse et res inter se diversas tanquam similes miscuisse dicat. Qua in re ne longior sim, omitto voces Gvο‿ος et œrνεꝓog, quum utrique voci ab ipsis grammaticis (v. Eust. B. ad I.) et 2.), Hes. et Pollucem coll. scholl. in Arist. Ran. supra in lit. C init.) in- terpretatio ⁴⁴εςσμεα addita sit. Neque hic repetam necesse est, mTlreuoov eandem illam trabem et contignationem significare posse, quas supra œν‿‿μοο nomine appellatas vidimus, quum ad ipsam literam E hujus rei argumenta protulerim. Aliter de vocabulo ε.A⁴νοο judicandum esse putabis, quum et interpretationes quaedam grammaticorum et tres significationes hujus vocis propriae a ceteris quattuor vocabulis abhorrere videantur. Ex interpretationibus affero glossam ) didrovog D ad I.) extr., 20 dmετονον ibid. ad 1.) init.; ex significationibus D, 5.) 44αα dεοινσαα, D, 6 4.⁴αόαισοο ναμαννυ σεμεο, D, 7 u‿εαοοασα oiν⁴α. Ad hoc animadverte, quod in ex- plicanda prima(trabis) significatione tribus locis ⁴εαα ειοοσ descriptio a ceteris vocibus paulo de- flecti videtur verbis 10 ⁴σον π orgyne Sνloy, v. cod. T in D ad I.), Etym. M. p. 576, 16 ibid. et Eustathium p. 249, 19 in D ad 2.).— Sed, ut tres significationes uε2dνεοονι proprias, quas infra demum primigenia vocis vi stabilita explicare liceat, nunc mittamus, difficultates ceterae facile tolluntur. Quivis enim videt, trabem illam transversam, quae superiorem contignationem quandam sustineat, zν mπμαmτοvov, etiam nominari posse mεοτονον, quum fulciat 1 ν*πιέο ν s- ꝓa*ν i. e. 5009%. rεꝓνκγνν 000p Polluc. I, 81(v. supra II p. 10). Eadem autem recte appel- latur„dετοοοσςσ, quippe quae pertineat mπη τον ετειοσνι τ⁵ενπο Qαοε ν rεοον v. A, 1.). Prae- terea, quin ipsum ⁴εαιοον aeque atque zœriι„ v. C ad 1.) compluribus locis eadem dmπαανπ- „ov voce explicetur, dubitari non potest, v. D ad I.) init., ita ut*) douòg ibid. apud Eustath., schol. in Apoll. Rhod., schol. Vulgat. eadem habenda sit, quam schol. in Theocr. v. E simpli- citer usurpavit ad merενοοι nomen interpretandum quamque alii vmororon, SmsO1o-, ⁴τοοο appellant, Galenus vero, v. A, 1.) interpretatus est„r μινα 4ον α̈ τον έιαιοοωι τεναωνι εποςσ 10„ Er00ν Sduονιμηωκ Quod ad verba 1 αμόεσοωνπ ς dε‿να d2o» attinet, dubitare fortasse quis possit, utrum interpretanda sint„media pars trabis illius dεαυνουυη, an„media lacunaris oeco impositi trabs«. Sed neutrum fieri potest. IIla interpretatio, quamvis apta ad varium uεαςοον usum explicandum, grammaticae praeceptis contraria est. Fuit enim dicendum(‿μοσοσσ 10 ⁸ oreys ⁴10,— haec e variis lacunaris trabibus transversis toti oeco impositis mediam 4ε‿αςιοι iανον nomine appellaret, ita, ut, quod nunc vulgo dicunt»Dohne« idem significaret,— veterum Germanorum upardlono(gl. Schmell. 1, 145 überdono), quanquam alia in re adhibitum, idem sonaret, quod Graecorum urreO»r« 0yog. Sed toti oeco virorum, in quo solo 64.α.ιοον proprie dictum fuisse potest, si e uεlalεοαν nomen cepit, ob foci locum supra(II p. 19. 20 et p. 26 post med.) demonstratum — cf. etiam Aεꝓν⁴οοσο ⁴εααοσ 22, 239— antiquo tempore alterum lacunar praeter ipsum tectum impositum non fuit. Quod ut probare nolo verbis Overbecki Pompeſi p. 184 med. coll. Becker. Charikl. ed. princ. I p. 195 et Ottfr. Mueller. Handb. der Arch. d. K. ed. 2 ½ p. 29 §47, 2,»Das Oberhaus der Frauen reichte nicht nach Art unserer S'ockwerke äber den ganzen Un- terstock“— ibi enim de universis aedibus, non de solo oeco virorum disputatur,— ita refutari non puto Pbhilopatoris navis thalamegi exemplo, cujus ueyloτν odν⅔(Gnferoo cp)— Athen. Dei- pnos. lib. V, p. 205, c— dréy ετοασꝓνόυννοο νυιαασιοαασοdν imposita erat al d³do ννυέιιοοον õ(ibid. e extr.) 2ν eπ zν 100 usyοτον zνονο réyy zeluενοv. Nam ibi posterioris temporis aedes eae-

37
que in navi exstructae describuntur. Immo, si quid video, res ex ipso vocis 4μ‿αεοον usu efficitur. Si enim apud Homerum 11, 278 legimus»Epicaste in Orcum descendit dxνεναμριμν S§ Xo aindv do uurn,doo ε⁴οοον(cf. Plut. de curiosit. c. II) et si(Apoll. Rhod. Argon. III, 789) Medea loquitur: 1ε ϑνκ⁵αινρ(h) 1aαμν dαοσmάαα εdοον ν. x. 1., non lacunaris me- dio tigno transverso, opinor, laqueum annectentes mulieres illae necem sibi parare voluerunt. Neque cum eo consenties, qui si non lacunar, at planum tectum oeco impositum statuens, ad mediam trabem transversam tecti illius laqueos suspendii causa annexos fuisse dixerit. Suspen- debant se potius, qui necem sibi consciscere volebant, ex eadem trabe, quam dντ*νσι⁶οο ν1πτ 1s⁶³ρι nomine appellatam invenimus in Euripideo versu Koyteνν deœαυννννν Ʒν εεσ eέτνοιι⁶ος vror» l ⁵ ι supra B ad 1.) quaque Hippocrates(supra pag. 29 et 30) utebatur ad femur luxatum in locum reponendum. Ejus altitudinem, quam fere novem pedum fuisse I. I. demonstravimus, ad utramque rem fuisse accommodatam nemo negabit.
Quo loco autem fuerit illa trabs, cujus varia nomina collegimus cuique tabulata imposita fuisse ex interpretum verbis ad A, 2 allatis apparet, et qua ratione cavatio illa inter tigna vel inter columnas relicta cogitanda sit, si recte eidem superiorum habitationum etc. nomen imponere velimus, jam investigabimus. In oeci parte interiore proxime ipsum lνν et soxdoævy erant co- lumnae, cf. 6, 307; 23, 90. Eoxdoa non in ipso oeci recessu, uxzq, ad literam o, quo loco eam in imagine aedium ad priorem hujus commentationis partem addita adumbravi, sed paulo propius medium oecum ante ipsum uuxö constituenda esse videtur, cf. de aedd. II, p. 19. 20 et 24 sqq. et v. deformationem(B) aedium in extrema hac commentatione descriptam ad lit. 9. Quodsi columnarum illarum ordinem ita disponimus, ut sequantur lineam rectam, mediam inter S0Xα et 2uνο ab uno oeci latere ad alterum ductam, nihil facimus, quod rei ipsi vel Ho- meri verbis sit contrarium. Aditus ad euxòy per medium intercolumnium illius ordinis, quod, per me licet, una ordinis columna omissa latius efficias, patet. Totus oecus autem illo ordine in duas partes, priorem multo majorem, posteriorem multo minorem, dividitur et interioris hujus partis spatium medium, ad dextram ac sinistram parietibus intergerivis*) seclusum idem ille
*) Alteruter horum parietum intergerivorum significatur verbis roixou r0 srépou IX, 218; XXIV, 598 et 23, 89. 90 kger' zreur' 00 6 οες dvarriy 4ν v9G adp5 To*xο* Tod 4 1690 b.· 6. dα 19„ iova uαeνν Horo z. r. A. coll. 164 fer' dzl Sérou 4Oer drtorn Arriov 7s d4ov.—— IX, 218 verisimile üt, Achillem roto roð dr490u considentem ibidem consedisse, quo in loco cum solo Patroclo sederat cithara canens v. 190 i. e. in in- teriore„Aααν parte, àνμηννν, cf. Hdri r9oεμσ v. 192 et aor&go dye v. 199. Hunc in locum hospites ducere, antiqui temporis mos erat, cf. de Telemacho Theoclymenum ν ετυωνν hospitio excipiente supra de aedd. II, p. 13 post med. Idem docent latini poetae, qui heroicae aetatis fabulas tradunt, ut Ovid. Met. XIV, 261, ubi comites Ulixi per Circes famulas ad dominam ducuntur, quae»pulchro sedet recessu, sublimis solioa et„dicta acceptaque salute«-(27¹) „misceri tosti jubet hordea grani«(273). Adde Stat. Thebaid. I, 510 sqq. Ibi enim Adrastus Tydea et Polynicen „Innectens manibus tecta ulterioris ad aulae Progreditur; canis etiamnum altaribus ignes, Sopitum cinerem et tepidi libamina sacri Servabant, adolere focos epulasque recentes Instäurare jubet— v. 525 jamque ipse superbis Fulgebat stratis solioque effultus eburno, Parte alia(i. e. duriov sive roixou rod rsoov) juvenes siecati vulnera lymphis Discumbunt.“ Filiae Adrasti accitae v. 534»Arcano egressae thalamo« i. e. ex mulierum domo apparent.— XXIV, 597 sqd. ad guxöv referimus, quum 422 sdg. dicatur: Priamus dy Os te»ν uτν Hi,&rapoν ⁶ dædνενε aAdκaro- 10 d3 dν oe, NIOοG½ 4 0ε*ν τι εα 4 ¹*itos 560 49 7os, oirνον οπαααρεντε*6ν dενν⁹ν 46 EGνπν να givovν Sri val αoεeν¶ετο rpartga. Quae omnia Lis aptiore loco atque a» 2uν oeov prope 4o Tägav cogitare poteris. Eodem igitur spectare putabis v. 597. 598 Lero d(Achilles)» 1X6, π⁴ι⁹⁶ασ⁶⁴ες, 5ν ννμν α⁴ςν oTov r05 4r69ov. Certissimum autem sententiae meae argumentum duco ex verbis Odysseae 23, 89. 90 Kger' smeir“(Penelope) O6vdos avavrih, 4 æ⁵s aupf, To*ον 105 4149: 6. dga aος vioνα αeνν Horo v. r. 2. Quum colu- mnam, ad quam Ulixes se acclinavit, proxime 36 dν fuisse oporteat, cf. v. 71 et Eustath. 1939, 23 119G au 16
5 6
(De duplici 1⁶⁶φν ge- nere.)

38
uuxdg oeci est, de quo tam saepe verba fecimus.— Jam alterutrum 1ε.αα⁴ς⁴ααι genus cogitari
potest„..;: Aut ipsi epistylio toti(i. e. uni tigno, quod, columnarum ordini, quem diximus, impositum,
ab uno oeci latere ad alterum pertinebat) tabulata et e trabium compage superiores habitationes non nimis altae, postremo summa tecta superstructa erant. Haec ratio est simplicissima et sine dubio eadem, quam Galenus locis supra ad A, I.) et 2, a.) allatis describit et sua aetate Mαν doxelcy et„eοꝓινGέναυν oναυν propriam fuisse dicit. Columnis quidem σ³⁴emφα impositas fuisse illis locis non demonstratur, sed ex se intelligitur et ita rem habuisse etiam ex eorum mre adumbratione verisimile fit, quae Athen. E, c. 38, p. 205 in Pbilopatoris navi thala- mego explicanda òuτν nomine appellat. Verba Athen. p. 204 extr. sunt: 6 Ʒε veς παιενμιασοαο αησατ‿ ταms οενς εᷣde Sysy⁶νεαασν ϑιmμ⁴ο,*) εν τππιε ομετ ος Iy rrs n1490ν odαν ε⁴eτιιν, 1 dοανινειααιςα τοσν ε⁵έν εασητανεοννννιιεν˙ο 0r01.ραοάσmσασσαRmi⁴☚μοο τ5'dnε- 0H⁵ο od oœαꝶιος να ϑοισ⁵ισ m⁵ε εᷣνομενσ Qπαϑ ν˙εν Aedium vero partem ounrye nomine designari intelliges ex Suet. Calig. c. 58, ubi locus, in quo Caligula interfectus est, indicatur his verbis:»Oum in crypta, per quam transeundum erat, pueri nobiles ex Asia ad edendas in scena operas evocati praepararentur, restitit.« De eodem loco c. 59:»in ea quoque domo, in qua occubuerit, nullam noctem sine aliquo terrore transactam, donec ipsa domus incendio consumta sit.« Casaubonus ad priorem locum adjicit“:»Dio revν⁵σν vocat (lib. 59, c. 29; II, p. 936 ed. Reimar. wĩονσανες ατυν εα ταοαν Ʒdmτο εoe—— dn rrelναν, ν τναmη tiν αeπο⁵ασντεε), Iosephus Grεειυιmπη„OeεννQηνωντα, idem grevdg 60odg, quum ait Orενιισ ⁶σέσν τόασ d0eντναααν dς emπαοασςσασν ⁷τ εοωνννα Quodsi hoc genus 1εσο³μιν, dπμοαρν non nimis altum satisque angustum, cum hujus temporis aedificiis comparare velimus, id, quod nunc vocamus„entre-sol«, similitudinem quidem quandam referret eοσοσσ⁴mεε, quoniam utrumque dneoocy genus inter duas contignationes exstructum est, sive superior contignatio ipsum summum tectum est, id quod vulgo in 160:H1xœαlς factum esse puto, sive alia dnεορρα ipsi ⁴.έκσ ⁶φ super- structa sunt, quo modo hodie»les entresols« aedificantur et quod interdum apud Graecos factum esse Hesychii illud»rεrννπυωντιιπμέεοmρκοων m0A0Ore„Oνᷣα v. supra A, 2, d.) demonstrat ³8). Tamen hac in re plurimum interest inter utrumque dnε†ων genus, quod 1⁴μεςσεαααillae, quantum quidem ex veterum scriptorum et grammaticorum verbis cognoscere liceat, nunquam, ut hodie „les entre-sols«, toti inferiori domui erant impositae, sed in modum porticus superioris, eiuer Gallerie, oecum magnum aut ab uno latere tangebant, aut nonnunquam, quod infra e Galeni 7180! Gντι⁴ι⁶ιτινν T. XIV, p. 17(ed. Kuehn.) cognoscemus, a pluribus lateribus circumdabant. Ad hanc rei imaginem confirmandam facere non possum, quin verba C. F. Hermanni e literis
vard riw oxägav auot erde— O6 v0νςα ero, Penelope autem ex mulierum domo veniens cf. v. 85. 88 con- sederit O0νemησ rαντi, ν aug aups, roigov 1⁰5 4r490v, non possumus non putare eam in recessu illo oeci sedisse. Cujus interiorem parietem mulierum domui adversum si verbis roirou 1⁰5 4r49ov significari dixeris, cf. Faesi ad 23, 89 sqd., duplex difficultas tollenda erit. Nam si recessum paulo longius patuisse introrsus putes, id quod veri simile est, Penelopes sedes nimis longe abesset, quam ut apte cum Ulixe colloqueretur. Ad hoc, id quod gravis- simum argumentum esse judico, nemo ad signifcandam sedem Penelopes Ulixi sedi prope focum collocatae adversam, cf. v. 89 ravriy et v. 164. 165 dvriov 78 dA6 Tov, verbis uteretur»roixou 10 4r490u«, si huic parieti alter cogitari non posset oppositus praeter priorem totius oeci parietem, in quo janua principalis aperta erat quique ab ipsa Ulixi sede erat remotissimus. Contra omnia recte habebunt, si Penelopen uni, Ulixem alteri parietum illorum intergerivorum propiorem fuisse sumseris.—
³) Apionis glossam Lued⁸1, 1 116G Gr Sp-, v. A, 2.) extr., et Bekk. Anecd. I, p. 259. 260„rd νκνυι⁴σσιν, dς 44 αν εναοων dredegsras oréyag umd Grtyαε 4r⁴οας(dνν⁵ιανα‿])“ et ad hoc et ad illud uxeggcy genus referri
posse patet.

39
a. 1844 ad me datis huc afferam. Qui I. l. ad Galeni verba(supra A, I.) oörcg d(1εεαεα⁵ν) 6„oεια‿εσεεαι τ εμ̈α νν d roꝶ τέεον τιασρ◻*ετεοιο ν τεοον diονινπαον, ν e 1Oc rl ar doxelν oOlxοιςσ τοωες εω⁴α⁵ος εν idrσι τ νπνν val xœr" dyOν dεααοεςα εν τοες νεοον 1079 01z0 9) explicanda haec scripsit»die Stelle bei Galen steht Ihnen gar nicht im Wege: απ doxsa sind Karavanserais, wo im due olæos auch fur die Thiere der Reisenden Platz seyn muſs; damit diese aber nicht zu sehr geniren, so lauft an einer Wand in muſsiger Höhe ein Korridor her, unter welchem sie ihre Lagerstütte finden, während darüber Menschen schlafen oder sonstiqe Geschafte betreiben können.«(Antiquum deversorium complurium contignationum describit Thuc. 3, 68, 2.)
Illam 1⁵οαι⁶.mφ, quam supra posuimus, descriptionem exprimunt multae vocis interpreta- tiones a veteribus grammaticis traditae, ut Galeni A, 2, a.) et Hesychii 2, b.) υυισ ϑ τα 100„ dν ν diιαwxmmεura, scholiorum B. H. Q. ad x, 37 ν⁴ο⁴⁶ deragdi 16»—νν diαοννμαια, Eustathi p. 1855 α.ᷣν˙ τ⁴ςσς ν τα εέασς⁶ τα̈ dν. Nemo enim non videt rdo doxodg secundum glossas illas, quae accurate distinguuntur ab eorum opinione, qui u*αemνα— inter columnas exstructas esse putabant, super columnas. esse ponendas, eadem dox significatione servata, atque in schol. Vulg. ad. r, 37 ofreveg(*lovεs) nGαm εο* rodg rolxoug rd νοα Saordoyreg 1Gν dνα. Quocum convenit, quod Galeni verba K, 2, a.) 7 2α Lνa 0eo slg ddο ⁴εερνε οσνέμννουs⁶οοεειοαοσασ το5 dοαον lo&te, quae ad hoc prius ³⁴εκασο³⁴‿.mιν genus referenda esse duximus, explicantur voce doxdeεοσ(v. supra annot. 5.). Hanc vocem autem Hesychius sie interpretatur: dειαςσι οστμισꝓ et ¹) dxανσισισσ ⁶στιeν.
Sed alterum quoque εασοσ⁴σ⁵αν genus a compluribus interpretibus describitur, et quidem ab iis, quibus in aedibus Homeriecis explicandis summa fides habenda est. Scholia Vulgata enim ad x, 37 ita:(v. supra A, 2, c.) Meq5deucus: 1 Heragd idν qαmρσνο⁴eνωφαα, Olrivg Joαeα⁄νπτνν ον ονς roενον rd drda Saordoyres νν οα. Unde efficitur, quum dozxol, sive lacunaris trabes intelligis, sive, quod malo, ad tecti materiationem eas refers, columnis impositae fuisse dicantur, diααροαmαmmďz illa ueεraε τνν ειυνον, quibus 4 εαο³³·[²εα nomen indidit scholiasta, non eodem loco esse cogitanda. Immo sub doxcõy illarum compage et sub epistylio vacua spatia relicta erant, per me licet, fere quattuor vel quinque pedum in altitudinem, quibus dεαπαραοσeνρασα illa, i. e. transversi parietes intergerivi, fere septem vel octo pedes supra oeci fundum editi, inter columnas substrata erant. Eandem 4εσο³mραν imaginem referunt non modo Eustathii verba p. 1855, supra 2, c.) diαοeνα) ral dεœαοσαμασννα KMera E T t6οσ, 0, Gœ, mεο* τοςσ τolzous cαlν, ubi nemo, opinor, intervalla supra columnas relicta intelliget, sed etiam Aristarchi glossa εσαεta. Quae vox quum(v. A, 3.)) locis a Ducangio laudatis significet»tabernas in intercolumniis exstructas« sive»tabulata intercolumnis(sic) affixa«, non minus quam quae sub E de zαο⁶ et ibid. de rOενα⁴ἀεσσσ ex Aristophanis scholiis attulimus, „0εεαα⁴αοασςσ formam intelligi jubet, qualem hodie nomine Gallico„soupente“ appellamus. Qua in re ne hujus temporis exemplum desideres, exscribere liceat verba scriptoris Gallici»Courier«, qui in literis»à sa, cousine Madame Pigalle, Resina, près Portici, le ſer Mov. 1807.“ repetitis in Süpfle franz. Leseb. S. 137 f. ejusmodi structuram adumbrat, quam in domo hospitis sui, carbonari Calabri, deprehendit.„Le souper ini, on nous laisse; nos hötes couchaient en bas, nous dans la chambre haute ou nous avions mangé. Une soupente, é6levée de sep! à huit pieds, ou Pon montait par une échelle, Gtait là le coucher qui nous attendait, espèce de nid, dans lequel on Fintroduisait en rampant sous des solives chargées de provisions pour loute
Pannée. Mon camarade grimpa seul etc.« Vix tamen monendum erit, ne quis putet, Calabram 6*

40
1
illam xOει⁴ νοσν ad amussim Ulixeae 6⁴mρ imaginem exprimere. Differebat enim illa et loco, septem enim pedes non a fundo domus, sed a superioris contignationis fundo distabat et rudi, ne dicam, squalido structurae genere, cui generi zalde Homeri 16G0H1.αᷣ⅜φlς¶ quamvis simplices fuerint, subjicere nolumus. Similitudinem vero inter antiquam*Oενιέαοα, quam supra cum altero, Ulixeo, 1⁴εσο⁴⁴ν genere comparavimus, et Calabram illam soupente non modo in nominibus inesse putamus, sed etiam in simili utriusque aedificii usu. Ut enim in 20ει⁴ἀσσσ rd eerreovra(dp) dmπαιπειεςσ⁵σασα solebant, v. supra E, coll. Arist. Plut. 811 10 1εοf ‧- i. e. v. scholl.»r⁶ εeϑ— 10⁴„έμναια et Xen. Oecon. IX, 3 1d dε ν 1ανη mσeτειασν 1ν ꝗroν(πςσερν⁴sεε), postremo Luciani verba per translationem dicta, supra C ad 4.) enl y rarẽιρσσ αεεετναἀενμεοοσ επιισοταα εειτει— ita soupente« illam fuisse cellam quandam penariam facile concedes. Ad hoc Oενμααἀ νοσ sive soupente, qualem descripsimus, optime con- veniet levis illa structurae ratio, quam significat ⁶66 5 nomen apud scholiastam in Arist. Nubes v. supra E. Neque aliena sunt, quae supra A, 5.) ad Hesychii verba ½ακαασσοςσ ε⁴εοο ⁶μα ex-o plicanda congessimus, quamquam ibi non tam domus 10ε έ⁴α οσι, quam pergulae similis structurae prope viam publicam significantur(cf. Hesychii„ενεοα wrvde et Et. M. p. 228, 48„0d(sic Sylb. annot. ad l. l.) ²² α σmeάωσα ey ale 1d Griα εέαιπιοἀοeQσo coll. cum:*2ατι⁶ισαlάα(O, 2.)) cavida(in caupona), ey h αeα τἀ ππ³οινιέκνα τνεέασέσενν.
Restat, ut demonstremus, quomodo zOειιααοοσασς ejus ratio et cum Homerici oeci structura et cum àε.⁵⁴ι˙σοσο illa circumlocutione 16 ⁴⁶ι⁵σον mπσ oriyn E64Oy, a qua hanc in rem traducti sumus, apte possit consociari. Koeuddag formam, si ordini illi columnarum inter&oxναοαν et 2v·d positarum affixam eam putas, ita fere animo fingas. Epistylium, etiam hac ratione pro- bata, ab uno oeci latere ad alterum pertinebat, atque„0εεμα⁴ οσσα'ex eo pendebat intercolumniis affixa ita, ut alia tigilla inter singulas columnas immissa, alia a columnis usque ad interiorem ipsius domus parietem introrsus pertinentia„0ε ε⁴α οασς compagem sustinerent atque includerent. Seriem pergularum hac compage inter singulas columnas ortarum in solo ipsius 4ευα aditu in- terruptam fuisse judico. Columnis igitur ab utraque aditus hujus parte collocatis epistylium illud quidem aeque ac ceteris impositum erat, pergula affixa non erat, ne humiliora tabulata 60x½οι nimis essent propinqua, neve lumini per tecti foramen infuso in uy vel fumo e 4⁴ιυ evolanti nimis ofliceretur. Ita altera illa, Ulixea, uεοα⁴eνν forma, quam cum 0εαι⁴όιοοσ(Soupente) comparavimus, non modo conveniet ad loca circumjacentia, qualia supra ex Homericis carminibus depingere conati sumus, sed etiam secundum grammaticorum verba accurate expressa est. In- ter columnas enim pergulae exortae sunt idque epistylii(dεαι⁶ινοο) significatione, quam 46 d*νρ propriam esse vidimus, diligenter observata. Ad hoc difficultas illa verborum 10 4ιισοων τνσ oréyns EàAoy, quae sola supra impedire videbatur, quominus vocibus„2αε‿οον D ad I.) et 4⁸— 06,m⁄¶ õ⁷+g) 1.)« ejusdem trabis transversae vim subjiceremus, tolletur, si 20ει⁴ιςοοσσ—[ς☛ illius(alterius ⁸σα⁴mρ) rationem probaverimus.»Medium enim tignum tignorum grενεςωα in hac ratione recte epistylium nominabitur, si contuleris et tigilla transversa infra epistylium inter singulas columnas immissa et superiora materiationis tigna. Totam vero tigillorum et tigno- rum illorum compagem drον uno nomine appellari nemo mirabitur, quum oreyꝝ nomine et lacunar et ipsum tectum significari posse supra(II, 9) demonstratum sit.—
Sed quamquam 6lανοσον qa grammaticis eandem trabem nominatam esse constat, cui ⁸0- dus nomen vindicavimus, tamen sunt fortasse, qui apud Homerum si non omnibus, at plurimis in locis generaliorem„lacunaris totius, tecti, universarum aedium« significationem in voce uεᷣ⁵ Jou inesse contendant. Vulgo enim a poetis domus universa hoc nomine appellatur. Exami-

. 41
nemus igitur singulos poetae locos supra D, ad I.) et 2.) citatos.— 8, 277 Vulcanus ante alte- rum cf. v. 268 sqq. Martis adulterium in thalamum nuptialem se confert, ut lecti genialis spon- dae vincula circumfunderet. v. 279 adduntur verba rα ε νπ α⁴μειςεει ⁸1. φν eSextvro*. z. 1. Quae si interpretes, v. supra D, ad I.) explicant:&x τι όνσααν νσ ordνν sive umeode roν uενοοονει ν◻ι³‿αεοον υοοαισιιν ‿ αμάιον ric oreꝓνσ S⁶1ον τ⁶ dnοτεονο˙», noli lacunar illius thalami proprium sive trabem mediam lacunaris hujus intelligere. Est ⁴αέ‿‿α. Sooy idem illud tignum ααο⁴mρμμέεμνο ⁴μm roον με‿αεςανασαι νmρη τοσ m ο ς, quod supra descri- psimus cuique thalamum et amphithalamum haud raro vicinos fuisse ex hymno Hom. in Cerer., ex Galeni, Vitruvi, aliorum scriptorum verbis infra demonstrabimus. Utrimque a dextro et sinistro 1½ο latere cubicula illa sub communi illo dεᷣ„ 0 11 1d%(22, 239) exstructa erant; suum cuique 1⁵α οον opus non erat.— 19, 544 aquila a Penelope in somno visa&νν' ⁵᷑— 9 ν αιν ⅜ς εετνν en 1r000 re Hεεα‧‿ο, quibus verbis Vossius permotus est,(pag. 455, ann. 38 ed. princ. repetitae, v. supra de aedd. I, p. 19, ann. 21 et II, p. 25 init.), ut anseres in domus mulierum conclavi ali putaret et in eadem aedium parte de fumarii cujusdam(Rauch- fangs) margine aquilam Penelopae cecinisse diceret. At alterum caminum cum altero fumario veri similem non esse supra II, p. 26 post med. docuimus ex libro Beckeri„Charilcles“ ed. C. F. Hermann. neque si maxime anseres ex illa domus parte rapti erant, hanc ob causam necessario Penelope ibidem cum ancillis lamentata, aquila vaticinata est. Postquam aquilam avolantem vi- dit, lamentans oecum mulierum vel urxoöõ fores petere ibique amicarum pedisequarum corona cingi poterat cf. 4, 718 et supra(II, 25 sub extr.). Tum aquila per tecti foramen iterum de- volasse et in margine extremo ejusdem illius 1Ad9οeOv, quale nos supra animo finximus, consi- dens vocem edidisse videtur. Hanc rationem, modo rem ita fieri potuisse concedas, Vossianae praefero, ne simplicem usεAdοο vim, quam ex veterum interpretum verbis enodavimus, ex ar- bitrio mutasse videar. Neque Eustathii explicatio in l. l. allata: Mé⁴ννον ε απ oες πα 1 ι⁶σ τ ε.εμ τ*G οα 1εοοσε 001G 18y0,0⁸ε νον mϑιαα τ⁶ ⁸2ανμεο ασι ²να ϑεεοασι νιη „lov obstat, nam nemo ob duo postrema verba(quamquam verum quoque 4έαοσν sole col- lustrari potuit v. II, 22 post med.) loco prominentis tigni transversarii, quod e fumido colore no- men invenisse traditur, semel supponet summum tignum tecti in altum erectum, quum 1έααοσ usquam de domus fastigio dictum esse non constet. Plane igitur probo, quod altera versio Vossiana I. l. exhibet»und saſs auf dem Simse des Balkens«, modo mecum oeci virorum ε‿α 900?, non domus mulierum intelligas.—— 22, 239. In tanta lectionum varietate, v. supra D, ad I.) alterutrum datur; aut vulgata verba»Adry(Minerva) d' ανιαςεντοο ³ usydοονο 164a»ον Eer drcisαα, X¹dö=t er42 dyryy« retinenda sunt, aut ex Theocriti scholio pro 1Oαeyrog et, quae sequuntur, recipiendum est„»l⁵ασᷣoeν dα dG.„—.ᷣ ½ιέα⁴αοοσ. Ceterae lectionis varietates corruptum esse versum indicant, medicinam verborum non praebent. In vulgata quae offendere potuerunt, primum sunt verba 1„⁴ σοοο ⁴μιι⁴‿ςαοσ(v. Et. Gud. p. 382, 25 et additamentum ad Et. M. e cod. Havn. 1971, v. Emendatt. ed. Kulenkamp. p. 960 »o³σ yd G&νεοι τιςι ναοω 01094), sed hanc diſficultatem jam antiqui grammatici facile sustule- runt interpretando, sive ⁴⁴ι⁴αοοσν 10 DrrOrOOν§οdoy esse voluerunt, Et. M. 576, 16, coll. Gud. 385, 6, sive rνν dοwdy, v. scholiastam in Apoll. Rhod. II, 1088, sive ryjv 600qi», v. locos supra D, ad I.) exscriptos. Deinde sunt, quibus displiceat adjectivum aldαεντο vocabulo 2es)e- 00i0 additum, non, id, quod exspectare debebas, vocabulo 5⁴αέα ον, quae res Vossio tanti esse videbatur, ut suam conjecturam alαeντι αἀd 1αμεέeν⁴ιςοο 314do in vulgatae locum substitue- ret(hymn. in Cer. ad v. 187— 189). Tamen adjectivum l*⁴αενς, quamvis aptum sit voci

42
usdν οu, cf. II. II, 415, hanc ob causam a lee⁴ςσ, cf. 19, 7, omnino abjudicare non poteris; ad hoc et codd. omnes et optima scholl. in Apoll. Rhod. vulgatam tuentur. Méladον al αev habet levis- simae fildei auctor Et. Gudianus 385, 7; ille vero, cujus solius lectio proprii aliquid exhibet, scho- liasta Theocriteus, et ab initio corruptela aperta Aurol pro A⁵xαi) et in verbis, quae sequuntur, prae- positioni dvd pro ueydοι dαο notam versus clausulam ex 22, 143 appinxit. Itaque quod scholiasta villi farragini adnotationum raro bonarum, saepe ineptissimarum«(Fritzsche de poet. Gr. bucol. p. 37) proprium admiscuit, mirandum magis quam probandum videtur. Sed res aliter habet. Primum ipse locuples auctor modo laudatus p. 37, annot.* scholium Theocriteum in XIII, 13, quum in eo»ad interpretum sententias respici liqueat«, in eorum numero habet, quae margini carminum ex commentariis vetustissimorum interpretum adscripta esse judicat. Deinde propter ipsum mendum Adrol pro Aurih librarius mihi sua non ex Homeri carminibus mutu- atus esse, sed tradita, quamvis non intellecta, fideliter servasse videtur. Postremo, idque omnium multo est gravissimum, verba scholiastae Oà de νιαdεν πιτεαεννιοων τν dονdeẽ youotv. Qe„³ ηάε öol d' ασαdεντας d ⁴ας εν⁴ασοο ne patiuntur quidem vulgarem Ho- merici versus lectionem. Id enim, quod scholiasta probatum it, αϑμαα εν οπααταε̈ οv apte dici r* doreν, quum apud Homerum quoque eadem trabs sive similis quaedam Al‿εσασα domus pars nominetur, id refutatur potius quam probatur verbis τ d' aαᷣ⁴εννι Ay d 6 1.9oOy. Contra optime habere a*αεντας d 6ꝓναςαmmOαμο,. si alαοeντας ge- neris communis fuisse concesseris, cf. νο⁶εκντοο ε½εςα Eust. p. 287, 32 et Krueger. gramm. gr. II, 1,§ 22, 7, ann. 4., infra videbimus. Alteram rationem si scholii verbis accommodare velles, alαderrog uno ueεy⁴οσο ⁶⁴εα‿νοον codicum vestigia magis servaret quam Vossii lectio, quam supra exscripsimus. Utcunque res habet, 4ααςοον sive hanc vocem poeta scripsit sive inter- pres quidam hac voce òyag explicavit, hoc loco nihil aliud esse potest, quam didroyov illud epistylium oeci virorum(16 dτονον ε⁶2ον, doxdg) vel tabulatum huic tigno impositum
6⁰9%f.—— De loco 11, 278 jam supra pag. 37 init. disputavimus et discrepantem ejus- dem loci lectionem Ayyuον Sοσeσw w-Mln⁴ν d† dνυν⁷σ d⁶lαόοο(Plut. de curios. c. 2 afferre quidem volumus, non refutare.—— Verba hymni in Cerer. 188 d‿ νσο KöOs doy et
hymni in Vener. 173. 174(174. 175) edπιοινmο ³ε ueε³νιϑοοσ KöOs*dο optime quidem ad epistylium dadrovov sive trabem illam transversam referri possunt, sed uterque locus magnam habet difficultatem: prior, quia dubitari potest, utrum epistylium illud idem superum limen esse potuerit januae ad ναι ducentis, cf. de superi liminis vi supra D, ad I.) extr., an Vossio auctore ε.αοον alterum in oeco mulierum oporteat intelligi; alter locus(hymni in Ven.) cor- ruptissime sic scriptus erat Sorν α edαοi⁷ dτποιν⁶ usεld ϑοοι ⁵ποο ταoν. Prima verba zory dο exhibent cod. Mosc., Par. A. C; Par. B solus ndο pro d. In extremo versu cod. Mosc. ıοε*εαoσ. Quodsi Ruhnken. ad hymn. in Cerer. v. 188 ex codicum vestigiis restituit „Eory ⁴ee Aοmνι εκνοιπνπον ⁶ε uε2dνοοο Kõgs*⁴οm, solam particulam d et adjectivi ed/ον rov exitum de suo dedisse videtur. Numerosus versus exsistit, modo sententia omni ex parte possit placere. Quid enim est illud αemρο æ³˙⁵ Barnes. vertit»ad ostium« Matthiae vad tu- gurii portam«. Mirum sane, quod Venus, Anchisen e somno excitatura(v. 176 8 drOu ²˙ dε „E*οεμιν, primum casam reliquit, deinde expergefactum allocuta est. At recte habebunt verba, si verteris»prope torum« i. e. 16 ¼X v. 157, in quo Anchises cubabat, itaque vertendum esse non quidem colligo ex omnibus locis in Stephani thes. et Pass. ed. 5 2 ad banc significationem allatis, ut Eurip. Alc. 1006(997), cf. schol. ad 1. l., vel Ath. p. 474, d, sed ex Eurip. Iph. Taur. 836 (857) et ob Sertorii lectum tricliniarem in cubicularem mutatum(Plut. Sert. c. 26) res fit veri

43
similis. Obsecundat Suidae glossa: Klεοα ιù*i οκννο. 4M.½α⁴⅜mʃμ⁴ ε ad enl zälug.— Aℳs,o- ua εν ευαe—„2μο⁵εν ε ⁴μυα εασσιιυ ⁸rοννμαν»„Cubabo in domus recessu, ubi lectus mihi paratus est« et Marci Argent. epigr. Anth. Palat. ed. Tauchn. Tom. I, p. 86, l. V, n. 127: IIοσ ⁶υνοων Alinn e—ddovy eᷣyœ, zal ore elας ddτνν απαισασαsQmz εlĩεν ν dεοi aut si illi quoque loci omnem dubitationem de»lecti cubicularis« vi tollere non videantur— Bernh. priorem locum ad Babri fabulam de muribus, quam Horatius expressit, xloinõ vocem igitur ad lectum triclinia- rem referre voluit et in Anthologiae epigrammate verti potuerit„prope casam«;— malo equi- dem in loco hymni in Ven. scribere Eασασασακέν ςi snoU"uöhÜdra 160 xoot dta εdυων ⁹Sο⸗(Eoda- uden Sory absolute positum ut II. XV, 6 Xrjj d' dον ναειας) drdo*dονι εdνπμοιινοο μεα Sοu KöOe dον„d³dοο d πεσςσιιευων ανμέ‿ραρε u⁸ςοοοον mάeη- ¹. J., quam in vulgatae interpre- tatione»vad ostium« acquiescere.—— II, 414 4ιααά σο non solam trabem, sed tabulatum ei impositum sive mavis eam domus magnae partem, quae tabulato illo tegitur, significare videtur, v. locum Eustathi supra D ad 2.) exscriptum. Sunt quidem haud pauci, qui hoc loco univer- sas aedes intelligi velint et GG(ννιναα paraph. Bekkeri) igni cremandas, quae eodem in versu nominantur, aulae portas esse dicant. Quid, quod multi etiam aεαdev illud uε2⁴οο trabis proprium per anticipationem explicant„antequam igni delendam(domum) Priami pro- nam dejecero«. Equidem ε*ldev(cf. Naegelsb. ed. 2 ¼* ad. II. II, 414, p. 198) per anticipatio- nem usurpatum non puto, sed fumidum eεκ‿⁴ςοον colorem indicare judico. Mélανσαον ipsum et ob verbum zœαταmσ⁴εειι TOwree proprie dictum, ef. ννν Orε„νν εαατασmαi“(supra II, 15 extr.) et ob similem 4⁴εσαἀ α mentionem in urbis excidio describendo factam, supra pag. 30, v. 9, malim habere ziνν 6οοσν i. e. tabulatum trabi illi impositum, quamquam etiam ipsum Aauxév sub trabe illa situm intelligi posse concedo, ita ut fere consentiant, quae Naégelsb. I. l. his verbis decla- rat:»Mélσσοσ edeutet hier geuviss nichts anderes, als des Priamos Familiensaal, in welchem, wie bei Odysseus Od. ⁊, 7 ff. und Alkinoos Od. y, 153. 154, der Heerd des Hauses stand, auf welchem das Heerdfeuer brannte«. Certe arctioribus his finibus vocis vim fuisse circumscriptam, antequam universae aedes ex hac parte, ut dm ciıe&oxlag 16 610„ 0**„⁴ιααια, Eustath. supra D, ad 2.), nomen caperent, demonstrari potest. Examines enim, quaeso, Homericum vocis usum. — M, 204 in verbis od dο ενατατον dνορεσς εμιμιμ᷑ emπνιασ εᷣ⁴ισς praepositio non minus pro- prie dicta est quam 18, 150 gnel ze ⁴ιαεαιιοσοσσ dno 619, ad quem locum Eustath. 1841, 40 xal doxsi a‿αι⁴³τεον εdνα υmσ⁵ ι ο slεεια˙ισο. Utroque loco penetralia domus, α‿ναιες ille proxime focum epistylio diνο tabulatisque ei affixis tectus, indicantur. Accuratius quoque eadem vocis vis ab ipso poeta quasi explanatur. IX, 640 enim verba aldeοαασαι ιε 64ασον sequuntur haec: SreO⁶†ρ⁹ dé roi sluev, paraphr. Bek. ¹*τ⁶ aντν σο οsyyy, schol. Lips. autem in v. I. dεπμέοαω¶ oονmραντι νεεedε 1„αoο α³dεασοσα 4 4 ◻ 900„ ro0dg ds ας rijs doxlae Aéyet, αldseασlœαuα ² d duοτοαεεεον α 6³⁴οστααέρꝙ morelvcg α—νπ‿⁵⁶εμναιοων e 6riznosy, d τονο ονον οσυσπραοεροσεμεοντσαο, cf. etiam Eustath. ad v. 636, p. 780, 17 sqg. Quid, quod etiam ab aliis poetis penetralia illa domus prope focum z§⁷ oréyy; tecta ε‿ ˙ϑσυσ voce appellata reperimus. Nonne enim duplici nomine eandem domus partem significat Aeschy- leus Agamemno v. 818 ed. Herm.»d d'o ε&ςσ μεαοα*α dS⁶,μομι εᷣρεοτlou EA9⁴ ονσα O⁴τια dεέια σσνμαασα coll. v. 924 lu'&ς μ 4 4%& et v. 935* ⁶ν 4ε⁴⁵⁶ντοο dναα‿ 1110ν&orlav, sacra penetralia illa dico, in quibus ante omnia diis pro reditu felici gratias agere fas erat.
Mélado» autem, quale modo descripsimus, 4νxd illum proxime focum, etiam α σνκν οειον »culinae« nomine explicari(v. supra D, 6) non miraberis, quum non dubie eodem illo foco

44
sacerrimo in mediis aedibus sito(supra II, 20) antiquissimi Graeci usi sint ad cibos parandos (addit. ad Beck. Charicl. ed. 2⁴*, p. 74, init.) et idem memoriae proditum sit de antiquo Roma- norum atrio, in quo prope focos penetrales» antiqui epulabantur«(Cato apud Servium in Virg. Aen. I, 730). Servius enim ad J. l. addit»ibi et culina erat« cf. Rein. ad Beck. Gallum ed. alter. tom. II, p. 170. Neque dubito, e quo tigno sive tabulato fumoso(ε..ανσς) Graecos antiquo more varia instrumenta pependisse videantur, Hes..*. jJ. 45 et 629„i ddιον πνινο mπηνο οα(cf. Heliodor. Aethiopic. V, 3»xal dοτι Oάνν μρυιέο⁶ςσοσς ςσσι ϑε edsoινν,! 2 vnj 0ο† ν ντοο, Td» εασσάααι τοοσασ⁴σσσπσ³⁴α, ex simillimo antiquos Romanos suspendisse et „robora stivae« Virg. Georg. I, 175 et»arma venandi laxanda fumo« Grat. Falisc. v. 56 et „quae fumoso suspensa tigillo Conservabat opes humilis casa« Petron. c. 136(coll. Ovid. Met. VIII, 649 et Vossio ad Georg. II, 242). Hinc comparare licebit 7rο e ⁴έαάααι ον(supra pagi- na 41, v. 12) cum Plautinis verbis(Aulular. II, 4, 22)»De suo tigillo fumus si qua exit foras«; praeter quod tignum, opinor, fumus ad tecti foramen etiamtum evolare solebat, postquam (posteriore tempore) r¹ ⁴μαάνέηιαοειεας εαφαάηνmσα κdν, dον*πς ,ν dmνπκν εαν cujusque ,⁴αα 5appellatur ziæ apud scholl. in Arist. Vesp. v. 143. 147 et Suid. in v. z»lia, in- venta est.
Jam facillime explicatur, quamobrem Graeci εᷣldνρσο nomen, quod, ut antiqnum Romanorum atrium, sacerrimum locum domus, penetralia aedium, significasse demonstravimus, postea ad universas aedes transtulerint. Hanc in rem enim non modo afferre licet verba Eustathii(supra D ad 2.))&ν το⁴τοον νοιαε ‧ 5109 0lzog ε2ασοω, dorso al dn soriœg ije r0 ‿ος eς x οοο olο 6 510 OTxnuœα, sed etiam simillimam translationem in Germanica voce admissam. Nam vocem cheminätã(ahd.), chemenãte, Kemendte(mhd.), quacum Benary, Zaeitsch. f. Sprach- vergl. v. Kirchh. u. Aufr. Heft I, p. 77 Graecorum ιαανͥcomparavit, nemo non videt idem esse, quod latina lingua mediae aetatis nominatum sit»caminata«, et a»camino« dictam esse (cf. Italorum caminata Saal, Gallorum cheminée Rauchfang Diez etym. Wörterb. d. roman. Spr. p. 83). Recte igitur glossa Aelfrici apud Diez. I. l. ⸗caminatum forhus(Feuerhaus).“ Tamen eadem vox non modo conclave camino instructum, sed quodvis conclave, immo quamlibet domum significat, cf. Schmeller bayr. Wörterb. II, 295, ita ut simillima translatio in simillima re facta sit.
Duplex tamen difficultas in ea, quam supra explicavimus, ³eεα‿αααρσο ratione relinquitur, primum, quod nos έ ον idem esse contendimus, atque penetralia domus(Familienzimmer), in quibus hospites prope focum excipi((˙α), mulieres familiaque haud raro versari vel epulari soliti fuerint. Alii vero in aula potius id factum esse docent e Plutarchi verbis de curios. c. 3 ⁴⁵αάαι— O τ*τοοωαòσσει αμmφσ raig dναασας αονσνφιου üS—ßeTXe, Tα‿ 1αν ʒν olO06οmQηοννση εν εσ αασατιαςε— αιςmτιο*ε, ¹ 1νν τπααοϑένοοQ o,9ͤ voαeι⁴eεμανωο oενετν,)„eεᷣεαασeνHs dν ϑεοασmσα vidcæ et Demosth.„œαοꝙHG⁴εο. 55 ruxer 1„vi ον μεᷣd τυν παααυνν dοοστσα sν v Adf v. x. 1.(v. Hermanni addit. in Beckeri Chariclem p. 76). Sed certe epulatos esse antiquos homines saepe prope focum(in ν.*νιρᷣ½ rillo ⁴.ε‿⁴αε οωο) jam recte colligitur ex verbis Aristoph. Pac. 1130 et 31»od„αeς †φ2άdι⁶ό εαμἀτσαις, dadd dKs O diddναν εμεννο dνοσνν erταiοοων ‿σεμωνν Scholiasta enim ad v. 1131„»ouνμμαενω τααε ενριαννσσι Mσν πωιο, 10dεατι εμμεσον τiρ olælcg ν.σεένι⁶μεενοοα et ad vocem dεεαeκαν:„Aidyν πιαι τm oig« cf. etiam Plat. de rep. IV, p. 420, e»rolg ²εαεας νααάκεναννες Ʒπν deεν απκοςσ τ σ dαme²ovrd ve xd ⁶ισexᷣν 4⁶ε νοοα. Et quidni variis anni temporibus locum coenandi Graecos mutasse putemus, ut antiquos Romanos, cf. Varro de vita pop. Rom. apud Non. II, 112(Rein. ad Beckeri Gallum II, p. 180):

45 „»Ad focum hieme ac frigoribus coenitabant, aestivo tempore in propatulo, rure in corte, in urbe in tabulino, quod maenianum possumus intellegere tabulis fabricatum.«— Altera quaestio, quam solvendam proponimus, ad ipsum 4εαααοσον nomen pertinet. Quaerenti enim, qui factum sit, ut ⁴α⁴αα ον, quod trabem illam transversam oeci virorum significabat, ad culinae et penetralium oeci vim aberraverit, quum ceterae voces, supra A usque ad E, ab ejusdem trabis significatione ad uneohov cujusdam vim ductae sint, recte, credo, respondebo»propter ipsam vocis originem. Mélνοοον enim, a 4⁵.lag appellatum, aptissime eas domus partes signi- ficabat, quae fumo maxime subjectae nigerrimum traherent colorem, ut mediam trabis illius partem et ipsum νν locum trabi illi subjacentem. A nobis vero facit, quod simillimum antiqui atrii locum ab atro colore appellatum esse dicunt. Th. Mommsen. Röm. Gesch. Lpz. Weidm. 1854, Tom. I, p. 17 ita:„»Das griechische Haus, wie Homer es kennt, ist im Wesent- lichen dasselbe, das in Italien beständig festgehalten ward; das wesentliche Stück und ursprünglich der ganze innere Wolmraum des lateinischen Hauses ist das Atrium mit dem Ehebett, dem Haus- altar und dem Heerd, dessen Rauch die Deckee schwärzt— daher der Name— und durch ein Loch in derselben abzieht, ihm gleicht durchaus das homerische Megaron mit Hausaltar und Heerd und schwarzberuſster Dechee«, modo in voce εeεαν distinguas ³αανςν αμεν⁴ͥ οοα i. e. 4εέααάοον et universum 4εeαμον, oOlæov foco ραιισρο‿ό⁶ οσνέμον(v. supra II, p. 19 sub extr.), verba autem „Hausaltar und Heerd“ ad unam soxdœy referas, quum ara praeter ipsum illum focum a poeta non in domo, sed in aedium aula memoretur.— E ceteris vocabulis similia significantibus duo, Aᷣσmά i. e. 4⁸ο⁴³⁶ιι(v. supra pag. 30, med.), et lντπέόκνι οοσ, sive ταυοονν Q⁵⁶αυσον aeolice pro ⁴εετέαιοοꝙ qdictum esse putas(cf. Pass. ed. 5tem in v. et grammaticorum locos apud Ahrens.
. 2. 7 de dial. Aeol. p. 151, annot. 4 cum Hes. in v.„öxαmeν εν εέιιτε⁴ος mτκιέ⁴ενμέμνο— ⁴ιέυ οον Téyerat«), sive rανν a erouα vductum putas(Lobeck. path. 259 ſpar. 291]), ipsa sua origine umες⁵σν generi tribui videntur.— Kœrijlep, ut in ipsa origine nihil inest, quo ad sola imeoοα hanc vocem referre jubeamur,— sive, id quod olim conati sumus, a radice 4
et scindendi notione eam ducis, cf. de aedd. I, p. 30— 35, sive αmη τον t—euν π nomina- tam putas, v. Bekk. Anecd. p. 1200 et Dind. in thesauro Stephani ed. Paris. ad v. et compara verba Philonis Belop. lib. V&eν νπανι οσισςσςσ ³αεειμωιέοι(dιαεαενοσ repone) sν A.ναυνσρ Hemsterh. ad Poll. X, 30, n. 86 coll. Plin. h. n. 35, c. 14 villini quidem crates parietum luto quis ignorat?« et Pallad. de re r. 1, 19— ita certe causa non invenitur, quare prae ceteris voci- bus mediam illam trabem vel locum huic trabis parti subjacentem designet.— Unum igitur restat vocabulum drτiοιςι, quod ipsa significatione uroorοꝓνιμααασ, Et. Gud 59, 3 coll. Hes. supra B, magis ad dreοον quam ad ⸗r06sy oν olzoy spectare videtur. Originem vocis ex praepositione dyct pendere certum est, sive dνννονα, cujus paronymum feminini generis esse videtur drinig, compositum putas ex dvr! et do, sive paragogico exitu fictum, ut dννον (Lobeck. path. prol. p. 267) et yxνονε ab dyx auctore Rostio ad v. in 5 z ed. lexici Passoviani. Inde certo efficitur vim»fulciendi, adnitendi, acclinandi« in voce inesse debere. Contra dubitari licet, utrum dννασοs i. e. 4.εςα⁴⁴ςμ nomen ductum sit a tibicinibus illis in berro(v. glossas veteres supra in B et adhibe, si tibi videbitur, ad obscuram»berri« vocem enodandam Graecorum 9ον i. e. ⁶⁴ᷣνν 211*n», Al⁵³ν, ον, ενα⁴νν olzicy, Suroενtν,*0⁴ιιον Et. M. 188, 30; Hesych. Suid. in v. dosts, Valcken ad Ammon. p. 44. 45, Vitruvii»baricae phalae« III, 3(2), 5, quibuscum Schneider. in I. l. componit»suggestum faleris« Varron. r. r. 3, 5, 14, i. e. humile podium in ornithone), quibus 4αεσ˙⁶μια̈ οωνυ⁶ς, 1æοεαυινμα, immo totum dmπαναισςον fultum erat, an ipsa trabs transversa, quippe cui imεας⁵ον impositum esset, fulcri nomine appellata sit, an 7

46
denique lorica quaedam, ut propugnaculis illis(supra Eustath. B ad I.)), ita vrreo otg circumdata appellandi fuerit causa. Haec proxima ratio minime spernenda esse videtur, quum eaedem veteres glossae supra B allatae exhibeant»Obices deryoideg deriεσεεςσtμα et facillime ita expli- centur Suidae verba: Ayriνεᷣ(de accentu supra ann. 6.)) d dri ⁴o, x² νναρα νεέ τν υοεαα. Neque enim dubito, quin fenestrae significentur, quales antiquo tempore fuisse dicit Hieron. in Ezech. 41, 16:»Fenestrae factae erant in modum retis instar cancellorum, ut non lapide specu- lari nec vitro, sed lignis interrasilibus et vermiculatis elauderentur«.(Theod. Obbar. ad Hor. Carm. I, 25, 1.). Verisimilior autem res fit, quum etiam apud alios priscae simplicitatis homi- nes, ut apud Germanos mediae aetatis similem rem simili voce appellatam reperiamus. Nam quod nos dicimus„Lehne“ aeque ac verbum»lehnen« a plur. praet. verbi goth. hlein an(7) ahd. hlinan() A4vee, ac-clinare ductum media aetate sonabat»lénd«z et non modo signifi- cabat, ut dvrieν,»fulerum, fuleimentum, reclinationem«(Kilian. Etym. tcut. ling. in v. et Ben. Muell. 1, 96 44), sed etiam»podium«(vid. ibid. et voc. opt. 4, 64) i. c. pergulam sive porticum superiorem extra domus parietes porrectam. Altera autem forma ejusdem vocis»linea(ahd. linã— hlinã—) non modo»reclinatorium«(Graff IV, 1095) et»eancellos«(linun Gl. Mons. ad II (IV) Reg. 1, 2»cecidit per cancellos coenaculi«) significat, sed etiam plane sfenestram clathra- tam«— cf. Graff J. I. 1096: Bibl. 5 linen cancellos(de fenestra per cancellos prospexi)— et, qui locus omnium maxime est perspicuus, Frauendienst Ulrichs v. Liechtenstein bei H. Wacker- nagel ad. Lesebuch p. 627:
„Dô ging ich von den ſiechen dan
Gegen einer line hin näher Jlän.
Da für ſö was ein tepieh guot
Gehangen, als man ofte tuot
Fär line dd man wil windes niht
Noch lieht: für div ez geſchiht.
Vor der line der tepich lie:
Dar in vil chleine iht windes gie.“ et pag. 628, 1
„ Sã dô ich die bet geſprach,
Ein iunefrouce ig der lin her ſach.
Dô si vns sach do ſonder ſtén,
Vnd vnſer dren niwan zwén,
Dö tet si wider zu die lin,
Vnd gie ſã zu ir vrowen hin:
cf. ibid. v. 9„üz dem tor“, ne„line“ januam significasse videatur. Sed ne confidentius rem incertam judicem, potuit drα⁴ e nomen etiam a media illa trabe transversa vel ab dmεοεερ ei imposito tibicinibusque fulto ad vim„fenestrae« transferri, quum et antiquo tempore plerumque fenestras in superioribus contignationibus apertas fuisse veri simile fiat, ecf. locos Aristophanis et Plutarchi apud Becker. Chariecl. I, 203. 204 et Gallum ed. Rein. II, p. 220 extr., et pro rimis clathratis vel velo obductis sine dubio saepe liberet pergulis vel maenianis extra domum porrectis ad spectandum uti(cf. Plin. h. n. XXI, 3, 6 Fulvius— e pergula sua in forum prospexisse dictus— Rein. ad Beck. Gall. II, 201, de Maenianis doctissimam Osanni dissert. de col. Maenia p. 22 et passim—), quum denique re vera simillima translatio usu

47
veniat in Italorum„balco, balcõöne“, nam est„balco, m. ein hoher offener Platz— Bühne, Erker — Stockwerle; balcöne, m. ein Fenster— Balkon.² ⁹)
Pcyy nomen si explicare voles, non ex veterum interpretationum inopia, sed ex nimia copia laborabis. Sunt enim sex septemve inter se diversae opiniones, quas grammatici ad Homeri verba dνα O⁶αeνας*„dοοιο Od. 22, 143 explananda afferunt. 1) Sunt qui significari velint rdς ν τρ μεν⁴ͥο ⁴ε οw Et. M. 99, 4 cf. diο⁴οοα Eustath. 1922, 3 vel zν ris olxlag drεσς ³⁴doe schol. Vulg. ad l. l., rd ziνο olztas d6doug ey zorg dnεοα⁵ας οςν Hes. in v. drd ocyag eεy. 2) Ali 1νν ⁶ουσοσοα'ntelligi volunt, rνν ετιτιαεα, quo nomine rwνυ 1 οσοσοοσνν*μι νενασνν Eust. 1921, 16, quamquam Hes. in v. Po'yag(sic) utramque vocem discernit, cf. Et. M. 99, 4 sqq. 00reoον O⁴eναφς e ας, 1 20 drdGεα τον rolzov et 705, 45 1-„ G G, ν⁷σ J⁴‿ꝙν⁴άα⁴*α‿οεαιν OloOy Erμαα ονοσσνντ νσαά‿ς dιαάαανινινν οο roixνον. 3) Multi dyag interpretantur„»Oνοι⁴σας⁵*ςα, Hes. in v. 6⁴„ας, Apollon. Soph. p. 139, 24 ct 30, 28 ed. Bekk.; Eustath. p. 1922, 3; schol. Vulg. ad x, 143; glossa 2¹a manus in cod. Monac. ad I. I., 4) nonnulli„scalas« zdg dvaßdσeiς dο 1ον diεoσdeνα Et. M. 99, 4; Apoll. Soph. p. 30, 27;
) Vocabulum„Balkon« ab Italorum„balcönea ductum adque nostrates translatum esse nemo ignorat. Etiam Italam vocem e Germania ad Venetos migrasse olim jam adnotavit Baldus in Lex. Vitruv. ad v.„contignatioa: „Frequentissime utuntur hoc vocabulo Latini auctores ad signifieandam partem illam domus, quam nos solarium, Veneti Germanica voce Paleum, Gracci dorépag, et Galli Graecos imitantes estages dicunt“(eslage a dreyh Du Gange quoque in Append. ad Lexicon med. Graec. appellatum putat, rectius Diez. elym. Wörterb. der roman. Spr. a stare, status, staticus. Contra, quae l. l. de Lact., Antwerpianus, adjicit:„Nostrates ejusmodi contignationes appellant Soldren, quae vox alludit ad solaria«, recte habent. Solarium est Batavorum Soldren, hodie zolders, pl. vocis solder i. e. nostrum Söller, ut Batavorum kelder nostrum Keller).— E Germanica igitur lingua vocem balcöne Itali depromserunt, ex Italia eadem vox ad Germanos rediit. Sed unde ipsum vocabulum Balke sive Balken olim repetitum sit, vel, ut accuratius loquar, ad quod vocabulum antiquarum linguarum stirps vocis Balke referenda sit, non liquere dicunt v. Grimm. et Weigand. deutsche IFörterbücher in v. Mihi vero quum persuasum sit in Graeca lingna cognatam vocem latere, paulisper in enodando hoc vocabulo ludere liceat. J. Grimm. in grammatica Germ. linguae Tom. II, p. 388 sqq. demonstrat, secundum leges Germ. linguae saepe in exitu vocis inter binas consonantes literas vocalem aà, qua ultima consonans simplici stirpi copulata fuisset, esse omissam. Ita voces masculini generis halm(V. ib. p. 145), joh-hal-mo(ib. p. 147), quarum illa pleniori, haec debiliori declinandi formae subjicitur, ab halam et halamo ſictae et Latinorum calamo cognatae sunt. Neque aliter nostrum Balke(Balken) ahd. balko, palcho ex pal-a-cho(ib. p. 279. 280 d.), altn. bdl-kr strues, trabs a bal-a-kr, quocum conveniret ahd. pal- a-h(ch), ortum esse dicit. Quodsi Germanicum„palache mutatis literis sccundum linguae Graccne loges mutandis in Graecum verteris, efficies alay, quam primigeniam vocis pdaps, od²aꝓos formam esse contendo. Quem enim offendet nasalis stirpi galay inserta, quum similia non modo saepissime in verborum radicibus admittantur, ut in rvpgdro a rux, Aaygäro a Aaxy, sed etiam in nominibus usu veniant, ut in pdrps, pyos, cujus genitivum Homerus Od. 9, 373; 19, 480 fingit gägryog, in Aägvys, pyog, Attice Aägryos Et. M. p. 788, 34: Ioreoν rι ⁹ρeνσννε Ddi„ος d4"νi rος„ zdirerat et 36 0l0iε d Adgvyog Arruνs. Vix autem aptius exemplum inveniri poterit voce dlays(literam ante F tuetur ordo literarum) apud Hesychium ueraxlluady d*ε˙ες, Gge? SAeye did ponadris(6 νο ένενο ³νέεοσdmzv vel J⁵— sic— Sopingius v. Hemsterh. ad Poll. X, 149, n. 95), si comparaveris Pollucis I. l. Merala4oς dwuν*ν εαz*s, 00, 6A2as— Oepαdrog duν τν MMeraddeν— gäaa a 10 10 leradlεν ν⁶υςσνπνιτο. Accedit, quod in aliis qtuoque vocabulis, ut»Luchs, ahd. luhs, ags. lox, gr. Aryg«, Germanica lingua simplicem radicis formam servavit, Gracca nasalem inseruit. Ut vero Graecorum pdlays justa literarum mutatione in Germanorum palah vel palacho verti demonstravimus, ita utriusque vocis vis optime congruit. Antiquissimam significationem paddyy servavit Herod. III, 97 0M Ald' ioxeg Gꝓr*έοιυνι d*ννοddν pälaypag 6 6*ou„tigna sive palos ebeni.- Eadem vis apparet in„paälapyeg palangae vel phalangae, i. e. fustes teretes, quae naribus subjiciuntura, in„pdayyes rd xν iον olxodosνμμαa Eustath. p. 469, 18, aliis. Vulgo idque jam apud Homerum vox non aliter ad ordinem sive aciem militum transfertur atque Romanorum„columna i. e. Francogallorum colonne.« De ceteris ejusdem originis vocibus: lat.„planca« apud Festum, Romanensium linguarum formis ex eadem stirpe aptis, deque nostratium Planke et Blankscheit cf. Diez. et Weigand. libris laudatis ad voces illas. 1
7*
(Hleol 9 ν8 G.]

48
rdg Aluaαo al τod rodo Sαιαραοςσ τυνν νμιμἀςν õHes. in v. dcpag; glossa 3uae manus in margine cod. Monacensis did rGνν κ³μ⁴αἀάιν τ‿ τοωαςι αάσρονςσ εεεν*νεέαασιμέεμνοονσ 5) Apoll. Soph. p. 30, 28 ed. Bekk. ol ds eαεραιꝓναϑς dvν 1ον ϑed Gενοοσςσ τ⁴de ⁵ονσ. 6) Scholiasta Theocriteus in Id. 13, 13, cujus verba supra pag. 35, v. 9 sqq. exseripsimus, Oεναα αςσαsντce, si non ipsum aldαeν πιτενιοον i. e. 1* doν⁶y, at simile quid habere videtur. Varietatem interpretationum perlustranti facile omnes suspectae et interpretum divinatione, quippe qni, quae nescirent, ex vocis origine vel ex ipsis rebus ab Homero traditis colligerent, ortae esse videntur. Equidem aliter judico. Antiqui temporis interpretes(ol ααιοε) oxytœrtoyreg(Eust. 1921, 54) ον 6 0οQ æ³ τπνʃ ι Ʒσας, zal rd O y αςσ 1ον eOkro z T“ αλ ε τ 1omπι, dg ν 10 10ν dτιυι⁴αςσ dνινμεορτσεοσσ νεᷣετα, sine dubio incerti non haerebant, utrum od„æ „scalas« vel»scalarum gradus«, an»fenestram«, an»angustos locos« fuisse putarent 1⁰). Sed quamquam concedendum est, nos ignorare, an ipsae illae xœανοαα, de quibus Eustath. I. 1. verba facit, inter se valde discrepuerint, tamen veri simile non est, eorum, quae in Homericis carminibus in Graecia nunquam non recitatis vel lectitatis descripta fuissent, jam antiquo tem- pore adeo evanuisse memoriam, ut ne vestigium quidem veri fuerit relictum et, quaecunque tradita sint, merae conjecturae haberi debeant. Multo veri similius est(v. supra de ιυox 8r⁴α⁴⁶ Hes. in v. 6d'yg et Eustathii obscuram enarrationem loci de 60090& p. 1921) saepe varia nomina, quibus antiqui interpretes usi essent ad eandem rem significandam, a posterioribus grammaticis ad diversas res esse relata, id quod in voce ocycy eo facilius fieri potuit, quum origo vocis aperte a oyvufe ducenda ad suam quemque conjecturam faciendam invitaret. Sed jam singula perlustremus. Omnium interpretationum facillima esse videtur»' νυος, fenestra«, quum 65 a veteribus lexigraphis„ Oiνειμα xioαᷣ fissum, rima« explicetur et rimarum nomen antiqui temporis fenestris valde conveniat.— Si constat Melanthium v. 143 eandem viam iniisse, quam Agelaus v. 132 proposuerat ineundam verbis oudx deν d τιςα eꝛ ασοιυέ dναmσαᷣ (neque audiendus Eustathins,— 1921, 39 g„ 10τ½ dε—†ααeν* παάαααoνε zæ* 81εw0009 0 81vν, duννςσ ꝛ⁴ϑό⁶ν eig 10 dnOν M1d ⁹ιοο dνεtdero rd dndae— quem veterum interpretum enarrationem falso intellexisse et vera falsa miscuisse infra in capite de 6 ⁰0 οιονσ demonstrabimus), —— Melanthius dvᷣeερνανον d ocyao εe⁴eοο'qin locum quendam per 6 υςσσνascendit. Atqui etiamsi non per 6 0096* ascendisset, in fenestr as ascendisse recte non diceretur. Quamquam enim libenter concedo, in umπαιιραα⁵ε, quod transiret, fuisse fenestras sive a sola oeci
¹⁰) Cave, ne formam aedium in cod. H. 6, 102 lineis descriptam(v. G. Dindorfli schol. Gr. in Odysseam II, p. 659) et in tabula lithogr. extremae huic commentationi addita in fig. 3 expressam ex antiquis illis adumbrationibus fluxisse putes. Harlejani codicis deformatio ad solum illum locum explicandum excogitata esse videtur. Quum enim interpres ex Homeri verbis 6o kwer' aul* A4d'νασνςντ dugαs collegisset, Ulixem, postquam totam aulam transiisset, ad a*ν ονυοσν dugag pervenisse et Irum or- 49νον audνς acclinasse, arôoudav extra aulam ab utraque parte xgodννον ipsius domus collocavit et appinxit verba aad 10 1ασ6αι hαoΤfo_ū’ ara7g. Sed etiamsi verba appicta negligere et vocem»alνν extra aedium lineas adscriptam ad transitum ex androne ad aulam referre vellemus, res male haberet. Ita 49 zio arxie, cui Irus acclinaretur, tangeret quidem 21oν⁶ας vνςααs, sed νναα ipsa amplius non exstaret neque quidquam nisi domus janua esset. Eandem difficultatem alio modo tollere conatus est, qui in codd. B. Q. orl 49ziov auAjg explicavit: alg z6 aepipꝓαια τν auxhg, dprl oο 1 rπtε εοιιινι röxg rijg are. Itaque 4uiov aulis circumlocutione quadam dictum esset aut pro ipsa aula aut pro porticu intra muros et columnas quasi inclusa(æeριενοοι) atque subdiales aulae locos cingenti, et Ulixi non per aulam progrediendum fuisset, sed tantum ad eam ονςσο domus locum, qui aulam tangeret. Sed ea fieri nequeunt. Equidem quo modo locum obscurum (18, 102) illustrare conatus sim, vid. supra de aedd. Hom. I, p. 18.

49
parte sive ab utraque apertas, et qui eas praeterierit, recte dici Sαtlvetv dvd rd ocyag i. e. ire secundum fenestras, tamen daalvety z. ô., praesertim comparanti ν ⁶νοωοσιένν deε Sady, eadem sententia accurate dictum non videbitur. Confecto potius ascensu fenestras prae- teriit. Etiam» nach den Fenstern hinauf«, si recte ita dicatur dναmραleνεεν dyd z, alienum est propter&s ldUeνuue juxta positum. Quum enim Melanthius dictus esset dαeeαον petere, supervacaneum erat addere alterum locum, quem peteret.— Quae qui intellexerunt iidemque Orpαos vim in d„ς voce servare voluerunt, ipsam 6 σ ιG„ 660 α᷑ςρ α appellari dixerunt. At nemo non videt ipsum januae illius fissum(O⁷ꝓννμααm plurali numero apte non nominari. Itaque fuerunt, qui 10 GJcyag singulari numero praeferrent, dubitanter tamen, ut Philo quidam Et. M. 99, 5 coll. Eust. 1922, 4, et contra plurimorum interpretum auctoritatem, v. Apoll. 30, 27 xœr⁴ 10 ννταινκν. Ad hoc accedit, quod auctores 1ν πμαααν νααeνναρ⁶ν„dσοσιοασσςα et dyag discernebant, v. pag. 48, v. 9— Ei vero, qui(v. supra 4.)) dvd ouyas uεydoοοo interpre- tabantur„per scalas vel per gradus scalarum“ aut multo diversum opinionis suae fundamentum jecerunt, negantes Melanthium e 6 096 0! dyaix, aut obliti sunt, id quod gravissimis testimoniis et ipsis rebus ab Homero traditis constat,(v. infra) 60od ou scalis caruisse.— Qui malunt intelligere xdς rijg olxlag dε⁵οα εν τονς urrοιε 07zoig et dd rerotg 16παινπκσ, v. supra 1.) et 5.), non tam vocis notionem, quam viam a Melanthio initam explicare videntur. Continet enim drτeοαρνον αμενασο illud, quale supra descripsimus,— Leeqôdu-j ecœπενιν, xoεuανοο — quodque Melanthium ascendisse a rebus enarratis non abhorret, re vera orevotg 1⁶mναονε, continet, ut in capite de 60ν⁰%& docebo, duplices fores, dε⁶⁶οg. Significari igitur putamus Voce d„νέ ipsum dr ε 0 ov, quum ita recte dicatur Melanthius d 6αϑ οσαάe dnαalnc ascendisse o 6G‿ꝓ̃ag. Hoc demum modo, nisi omnia e sola conjectura pendere statues, cogi- tatione complecti poteris, qui factum sit, ut tam multae tamque diversae inter se opiniones ab antiquis Graecis ad nos traditae sint, hoc modo intelliges, cur auctor obscuri illius scholii in Theocr. 13, 13 α‿ᷣαααsνrag dGyag aut 2 doxò» aut simile quid habere potuerit. Hoc igitur tenemus eorum interpretum sententiam, qui dicant Melanthium thalamos petentem rdg ry olxlag orcsoς dεςους transiisse, optime convenire ad rem ab Homero enarratam(cf. de aedd. I, p. 31 sub extr. annot. coll. Schneideri Epimetr. in Xen. Mem. ed. 1801, p. 272, cujus sententia paulo deflexa me a. 1844 fugit). Reliquum est, ut primigeniam vocis 0„ꝗνιο vim definiamus et rationem explicemus, qua eadem vox ad tot signiſicationes potuerit transferri.
Popag a O*ppuu appellatas esse jam Eustath. p. 484, 3 et 1922, 4 annotat, neque quis- quam erit, qui hoc dubitet. Vocabulum autem ab eadem ztirpe duetum, in quo simplex rum- pendi vis insit, ut in orpα dy§, dy*, dnuos, ‿ναe⁹, 8„ν, dcνx,„ in Graeca lingua, quod sciam, a nullo nisi ab interpretibus vocis Oονοꝙ ad fenestrae rimas transfertur. Certe qui scripsit dipuara notoures ν½ τ 1⁰00„0G xal di 1⁶ν nο—eα)Gν 9νοε⁶αιρ roëe dovres(Polyb. XIII, 6 extr.), O-puœra i. e. fissa violenter facta a fenestris discerni voluit. Ipsa vox 6υνςσ est 1) Suida et Favorino auctoribus„õijpticx, oxioναιαν, cujus significationis neque simplicis neque ad fenestras translatae exemplum invenimus. Namque ab hoc Homeri loco translatio illa ad fenestras, quam alias fieri potuisse non negamus, revera factam esse non reperimus, aliena est. Neque in composito dνα̈αισνανε*ν*λοεο⁶, Anth. Pal. 6, 109, 3, cujus loci humanissimus Doeder- leinius me admonuit, certa fenestrarum significatio apparet. In ed. 5 1 Pass. in v. caveae illae utrimque cataractis clausae fuisse dicuntur. Suidas autem in v. Au†αρεοουναας.. ⁴᷑μιοοει d*εdυννυτασε pecpyεενονs.„KIος ⁷ εμꝙαιςοισνασς. caveas intelligere videtur, quibus undique clathri foraminibus interrupti cireumdati sunt. H. Stephanus vertit»Undique ruptus«, Pape in

50
v.»rings gespalten, riſsig« idque ob„yοεοσν εεαας oi‿αο, quod antecedit, et dvaunaorodug Oeoανννε, quas sequuntur, veri similius habeo. Eadem significatione Apoll. Rhodius I, 995 dicit neras„A.νασοαμ νοϑμα, v. ibĩ scholl. 21)— 2) 5s est Suida auctore ldog ετοαας.— 3) eodem et multis aliis auctoribus 65, ps(ô, cf. Lobeck. in Phryn. p. 75 sq. coll. tamen Kreussleri verbis ad ed. 5 am Passov. lex. in v.) est ⁶νααοε, a cujus significatione discernere non licet varaneae« vim, et Suidae glossa:„ldos gœayyiov et multorum seriptorum locis comprobatam, neque ocy ylde vel zoorqde digitorum vel òdyα i. e. Z2ετννα dαemπνQι⁶τ apud medicos, siquidem verum est, quod dieunt, ab acini forma et mammas et extremos digitorum fines(torulos) et tunicam uveam et arancae genus illud appellata esse. 4) apud Clem. Alex. Strom. 2, 18, 86 rd dνππιιαη οςσσςσ ουνας 9Meysu„frusta vel micas colligere« significat.— In rupe illa, ut in ipso latino vocabulo rumpendi vis aut ad fissam, ruptam saxi formam refertur(cf. significatio- nem in 4.) et nostrum»Klippe«,»Scheere in Scheerenflottes, Weigand. D. Wörterb. ad prius vocabulum) aut, id quod magis probo, propter glossam Hesychii ad v. oν⁴„XOiοα⁴deg i. e. (v. Suid. in v.) aεrοα εαα ενϑαάςοοσ⁹σ: 1 oTα j ö90 οειτ ⁶φ ad saxum e mari vel e terra erumpens.»Erumpendi« vero,»crescendi, pullulandi⸗ vim a verbi Orpyusdt derivativis voca- bulis non abhorruisse non modo ex tertia vocis odé interpretatione veri simile fit, sed ex alüis ejusdem stirpis vocabulis certo colligitur. Ut enim ad Hesychii glossam ooye?. dy. dxudoee jam Martin. in ed. Albert. recte annotat„Flos erumpit e germine“, ita de„erumpendi, ger- minandi“ vi dubitare non licet, quum Theophr. de Caus. plant. 3, 9[7, 3] vitium duramina i. e. sarmenta ex ipso trunco procedentia aperte nominet rdęo ανοος ααν ε ρανεeν örœeνεέν αασντε r6 rOGrOy Sν d8,νκαά 1εμην6̈ν mτνοννντπα τυαν, xάemνπαε νl 1ανσν(‧m²ναενιιννmOάιοαονονν, aquerreg rdg oͤdxoug. Qua in re ab crumpendo, pullulando, crescendo non aliter fluxit sarmenti vis atque in nostra lingua a verbo»sprieſsen«, i. e. proprie»erumpendo spargi sive germinare«, vox„Sproſsew vel»Proſsea, i. e. palmes, e verbo»briegen erumpendo gemmas protruderea, quo- cum cognatum est alin. briota= rumpere, Weigand Syn. II, 1059 Anm. Etiam quae a verbi sprieſsen« vi appellantur,»ags. spreöt« contus[cf. quod hodie dicimus Bug.spriet] et nostrum „ Sproſse“« gradus sealarum, comparari possunt cum glossis Graecis(Phot.) O⁴εοιν α duινiν dε 30 4,(cbid.) Odsνον⁵, xdg dεαανσι⁴εες α τοαeεia Jd⁴oue Aeyouot vel(Et. M. 703) Paxog, doœerirdg, 6 91 ½6 1%% 6 drυνναdςσ coll. interpretatione dνα⁴³υ apud Hes.,(Et. M. 702 extr.) et Photium= 09974 6„6092 vel dενι σ⁴⁶σω ꝙααιμοων et Xen. Cyneg. c. 10, 37„.π dενι ρν Tox οο, zd ε⁷ν0c(α Jdov. Quodsi satis esset demonstrare, quid fieri potuisset, hoc modo colligere liceret. Ut in Germanica lingua verbum» sprieſsen« hodie quoque ad» fulciendi« vim trans- feratur et jam apud veteres Germanos nomina ejusdem stirpis, ut Graff Ahd. Syr. VI, 401 „ spriuza, opr iuzil, spriuzzida«(v. liniberga)»fuleri, repaguli« vim contineant, ita in vocabulis „ouyerta, 6dyeg« fieri potuisse, et vim superioris contignationis(quo spectet glossa im&oο³ diodow) et translationem ad υο⁴ς non alio modo in voce 6yc ortam esse atque in voce dτmοε⁴ω, v. supra p. 46, v. 3— 47, v. 2. Quid, quod simillimam rationem concedi oportet in
¹1) Verbis Eutecnii(paraphr. FEeurudn Oppiani III, 14, vol. I, p. 198 ed. Schneider. Argentor. 1776)„O 63 Alyer ος ϑυaαι 2ο ν 6 add U„α εας Ereog aal r6 Sοσ ναruvleierat,*ν 00G6„ xᷣœατ⁴ισεν ο k. r. 1.«, unde Passoviani lexici interpretationem fictam esse puto, neque adducor, omnes 210ous cogitari non posse, nisi dupRibus foribus utrimque apertis, neque, si maxime 4ο⁵i duplicium forium verbis mnioga d*νεερεpeg⸗ significati essent, hanc ob causam b6 as esse fores sive fenestras. Ejusmodi caveas„utrimque sive undique interruptas vel apertas«, id quod vox dauνεε⁴ε revera significat,(v. supra Suidae verba et scholl. in Apoll. Rhod.), nominare liceret.
¹

51 Germanico» Schaſs(Geschoſs)« et de sarmento recenti et de superiore contignatione usurpato, v. Adelung Wörterb. in v. Stocke S. 770 et in v. Stockoerk. S. 775, coll. Frisch Teutsch-lat. M. II, 221»Geschoſs, n. contignatio, editior aedium pars, ein Slockuerk. Gall. Kage«. Atqui in Graeca lingua a verbo ôyyvöyat et vocabulis inde derivatis, quod sciam, et» fulciendi« signifi- catio aliena est, neque»pullulandi, germinandi« vim alias translatam esse ad res in altum exstru- ctas demonstrari potest. Quare illius linguae vestigia sequamur. E sarmenti, fustis, veprium, dumeti notione, quam supra explicavimus, Graeci facile transierunt ad cratium, sepimentorum vim. Hes. in v. Paxot—— 2„½ο*¼, 10G ooαœe⁴ιdονασα(άυesοve) r⁴νν ⁴νυπνπ dαοα, raς ενυννοι xly odεο. Eorε ϑε ᷣα οισ⁶ες ρυνασσν, d, b r0 sOiανια oet in v. ôagde— zal †σοσ- vF⁶ςᷣ τιν τειmνιαα. Photius p. 484, 12: 6(ι, at rourlrcto od⁴doν. Pd⁴ordty doναdος oeννε ogorlis d ος †οσασ νς τ molsurng coll. Ellendt. lex. Sophocl. in v. 6 x½ς.— Hes. Ppxg qoyudg coll. Oo ο. zije aluxolag(sic).— Suidas: Paxtng. qoαeνιμαοα. dευνκαααάι ιννσ—σeρᷣↄd- rcv. HOd dorog(cf. Bernh. ad v., Tom. II, p. 597), ibid. p. 611: Pügog(sic) Poyde. HoPο⁴οos. Herodotus autem VII, 142 sic:*„d⁴ο ακmοποιςι τ μαἀ⁴‿αμι εααν ⁴ νπωπέαονν νννα εαεαοσασσο. ol 1» j zær τυν( ꝙρσκμιν eυνιανοωοQιο 1oντο 16 Silto rergog ll*ν. r. 4., ad quem locum ef. Bursian, Kritile von Beulé l'Acropolis d'Athènes Nh. Mus. N. F., 10. Jahrg., 4. Heft 1855, p. 476„der Zugang war mit einer hölzernen Umfriedigung(oder einer lebendigen Heeke aus Dornsträuchen?) verwahrt“ coll. VIII, 51 oοεαιεέννο τνν ⁴e⁹⁵⁴ρμοdιμ ϑ⁶ςσνσοε ε*α§ᷣ⁴νοο n2⁴⁴νοντο rodς lντας xν. r. 1. Cratium antem significatio aut ob opus reticulatum et clathra- tum ad superiorem domus contignationem ejusque fenestras transferri potuit, aut ob contigna- tionem arrectariorum et transversariorum eraticii operis, Vitruv. II, 8, 20. IIlud si praeferes, comparare libeat vocabulum dtνrναυνα⁶ν, quod et nomen superioris contignationis(in summa domo) est et fenestram significat. Hes.(et Favor.) Airrνααντν. uεορο 1 dς ουι⁴ας 8X0(ayxe 1Ard Oyrill. addit), Theodoret. Quaest.(Hal. 1769) Tom. I, p. 513 in libr. 4. Regnorum 0σντ. 5: O⁴eφ εσπσαι τ dευιιιαιιτ⁶ν mνπιειειρο⁹ Olæoe 7„ α ϑοως 6merνeαο mroAAdg S2ν qc*ταeκνω ςσ O*ατνοεε⁶αςσ ναꝓεεονκνεννασοσνμένασς, do dαœτενινονς a/ouotome 0 040t. Fenestram autem significant hoc vocabulo Graeci interpretes Reg. II(IV), 1, 2: Kal nsoer Oxoblag did οd dturαυιτον 5 i. e. per fenestram clathratam) 10 5ν τ ιπϋρ a⁴τοο τ⁴ σν ꝙƷαοε. Cui structurae generi quin etiam 4½⁵σσσ⁴eσιπν sive rOeεανσοσν(supra p. 40, v. 12) x.ενο nomine appellatam et(p. 38, 7 sqq.) ουνκτm †οασꝓσιοσς ααᷣ dϑe⁵οεοι επιι˙σιε νναννν comparatam subjiciamus, nihil impedit. Sin antem cratium nomen ad leve aedificii genus propter eompagem arrectariorum et transversariorum translatum males, causa appellandi similis fuit atque in nostro„ Sock sive Stockuwerle«, quod proprie superiorem contignationem indicasse suspicatur Adelung J. I. p. 770:„der Stammbegriff ist in dieser Bedeutung noch ein wenig dunkel, indessen scheint, so wie in Schoſs oder Geschoſs, der Begriff der Höhe der kerrschende zu sein, obgleich auch der vorige Begriff der Masse, des Inbegriffs mehrerer Dinge einer Art, der Stamm begrify sein kann“; p. 775 in v. Stockwerke:„ockuerh kann hier so wie das Griech. d⁶ναυικασςσ lin quam vocem supra p. 30, ann. 5.) in interpretanda 6μεαι⁴⁶ρά incidimus] von dovdg ein Balken, eine Verbindung mehrerer Stöcke d. i. Säulen und Balken bezeichmen“. Hanc vero Adelungi sententiam multo veri similiorem reddit, quod Schmeller. lexic. dialecti Bavaricae testatur „Stockh« in horreis dici superiorem quandam contignationem propter aream ad stramenta, alia id genus conservanda»eine Bülme, erhöhler Raum in der Soheune neben der Tenne für Stroh u. dgl.« cf. Pallad. de re rust. 1, 19:„Et si terrae pauperies minora promittit, vel craticiis podiis erunt discernenda granaria vel vimineis vasculis reditus tenues colligemus« et quae

52 sequuntur:„Sed factis granariis, amurca luto mista parietes linuntur« cum dmeορσα dιααααν Lαμαιμννοασςσας εωννõ— supra p. 45, v. 27.
At, ni fallor, etiam leve vestigium ejusdem significationis deprehenditur in voce ôQ᷑ꝙιυ simillima. Ut enim constat»xd Odyag vel ödyae(ody„)«= uvas neoterica forma sonare oGyg ef. Lob. ad Phryn. p. 76 et ut 6ς„aranea“ auctore Achmet. Oneirocr. c. 285(p. 262, 15), v. Hes. ed. Albert. II, 1118 n. 25 et Hase add. ad. H. Steph. ed. Par. in v. 65, explica- tur„τνι eyoεαοαέενν yæ, sic masculina forma ejusdem vocis e neoterico usu vix aliter sonare potuit atque oòyog, plur. o6‚„%. Atqui hoc ipsum vocabulum, solo accentu mutato, scriptum exstat apud Hesychium II, 1118 ed. Alb., ubi dicuntur Poyot. 5001 Gαιπιαeα, τοονε. Neve posterioris temporis macula te offendat, animadverte, quod eadem vox eadem significatione jam anti- quo tempore certe in Sicula dialecto usurpata esse dicitur. Pollucis enim Onom. lib. IX, 45 in pu- blicarum aedium numero habentur»xal αν, doœor τ ταυQ̈ααα ²α ol νοοd.&ν ε Meναν⁶ον Edrodνα τα σσιαιεια æνra d doyodg SurIH ααι ⁴eκρμ⁵μμρον,*α Sorαᷣν τνυνωGQ Enixdov Borα⁵αι⁴⁶³. Quare non poteris improbare Sopingii conjecturam, qui Hesychii I. I. ex ejusdem scriptoris glossa proxima superiore Epicharmi nomen aut repetens aut transferens sic scripsit:„Poyot 50;4& Gινπιη, υτοοοα νερςα. Enizaoαο.« X*οα ες autem ab eodem Hesychio explicantur öOi, et ö9t« eodem auctore sunt 11 ν˙ε△̈α⁴ ⁶ια. 2„1„ dνπαοννηναάςο τάαι αυινιααν ˙bg;J *οıασιν coll. O9οoον relxεαιαα σlσ!‿μ⁴˙.(scr. Ooioy, etiamsi mecum hanc vocem ab„008, finis« alienam et ad horrea referendam esse judicas, nam ö0οαν sive dosia Romanorum horrea, i. e. apothecas cujusvis generis, appellata fuisse certum est, v. Bast ep. crit. Lips. 1809, p. 62, coll. Bernh. ad Suid. II, p. 680, 5). Quum vero horrea et aliae apothecae, ut navalia, similis formae fuisse videantur— in utroque aedificiorum genere tabulata(ré„ν) et divisio in cellulas memorantur, ef. quae Col. de re r. XII, 50 de tabulatis horrei pensilis granarioque similis et multis ejus lacusculis tradit cum„variis cellulis horreorum“ apud Forcell. in v.; de navalibus eorumque divisione in veoσozoue(enlorix Od. 6, 265) Boeckh. Staatsh. III, p. 64 sog. coll. Xen. Hell. 4, 4, 12 0⁴ ⁶⁸ε&*, 2 Tενi τιυν νεαρα⁵⁶ιενμσν ἀ οατe— non miraberis etiam 6)ν (5„), quae horrea fuerunt, nomen ad simile aedificii genus transferri, si quae pars privatarum aedium cum hoc structurae genere apte comparari possit. Quam vero partem aedium ob horreorum similitudinem 6ν nomine appellatam putabis, nisi eam, quae etiam alias ex similitudine navalium unum cum his nomen reperit, i. e. ⁴5◻⁄α⁶εν,„crd. Meoddνυνν enim dicit Galenus esse œυν⁴oxeicv i. e. œταꝙꝓννꝓννν(supra A, 1 et pagina 39 init.), aœxαναυρꝓνα vero et deversoria et navalia nominantur cf. Xen. de Vectig. III, 12„Ordre ye 4νν ⁴†αον indoxοοι, α‿ν μ α ναeν,»υνεννοσσ iνο⁴ονμμενν αταꝙ⁴⁴ϑ(¶ ν εοσν Lανας τπαοσοσ 1ο⁸ dmndoνονασ νάν dε zud εεμν⁶σοςσ επ ετνοsσντνοντςσ τνονε d 1e u πέασε, να* ος ⁶αe „Oνιιεέꝓυισ ε άμμ˙σσ aruαꝓoαꝓνα et Et. M. p. 601, 17(coll. Bekkeri An. I, p. 282): Necg- 01*ει 2œκακꝙο⁴ ασ επ α dαdυmνσ εοοναμεμνα εio νντιοαον τνν„εενν‚ öre ε/⁄ααmσρεεdοεν, rd vd Qια ε 5αυν νπμεκοισονμν⁄. Quid, quod ipsa vox»zœxεα in glossa ad Lucian. v. supra pagina 33, vers. 3 sqq. vocabulo ⸗ατ⁴αςνιααςα i. e. aœτνασꝙσꝙ» deversorium« redditur. Neque profecto ab horreorum et navalium similitudine, v. quae supra ad ea explicanda attulimus, abhorrent»tabulata intercolumniis affixa, tabernae in intercolumniis exstructae«, quibus supra pag. 39, v. 34 in altero ⁴μκασο⁴m⁵ν genere enarrando usi sumus ¹²).
¹2) Etiam dpν‿νιιν nomine 11⁶⁶⁶⁵ς significari divinare licet. Nam designat ea vox et» veGCO1XOv“ (Schol. in Arist. Ach. 96„o⁷*ον»ed, 6 2dονςν αἀρν ναςη) et— plurali numero, ut eεdμαα,—„A50 1

53
Age, jam relege scholion in Theocr., 13: O1 dà άσdeν πωιατιενοοσσ τ⁵νν d οωωσν Tyou 0lν. Qe væl O1uο„Auëro¹ d' derag dyd OGαςα lεεν⁴ι⁵οο. et nega ab eo certe, qui haec scripserit, ocyag, si non ipsam trabem, at xνν εαανοσισν contignationem superiorem inter columnas affixam vel columnis impositam(per me licet cum cellulis quibusdam inter singulas columnas dispositis) haberi.
Facile vero intellectu est, qui factum sit, ut Od. 22, 143 d*ο vox, qua umnεο genus illud significari demonstravimus, a posterioris temporis interpretibus tam diversis vocabulis ex- plicata sit. Interpretationes»umεορσαα ⁶ϑοοοι τς olælag« et altera»orενο* τ⁶σmο, quacum con- feras vocabula, quibus alii scriptores pro Suetonii crypta usi sunt, ꝗrεναεmO⁶σ ενωισι⁶ν οενι xdrα, greydg ddoug, v. supra p. 38, v. 20. 21, viam Melanthii, non vocis 6οι notionem descri- bunt. Idem valet in glossam 609œy vel geroαda, quum Melanthius re vera per 6σ οοσρ ad ocyag ascenderit. Quo modo autem superioris contignationis significatio cum Sꝑνο⁴ο vi cohaereat, jam supra pagina 46, vers. 4 sqq. in enodando Geντννοε⁴οωνο vocabulo explanavimus. Plus difficultatis in interpretatione scalarum inesse videtur. Sed etiam haec quaestio facile sol- vitur. Nam liuas non modo scalae nomen est, quam qui intellexerunt posterioris temporis interpretes pluralem numerum»oανꝓναςρςᷣ ad adroòe ro⁴eςσ νιραᷣοιροαeςσ ττνν ναιμαᷣeεν retulerunt, sed etiam ipsius dmeoον.— AiiOeg, quod nemo»scalam« vel„gradus scalae« habuit, immo schol. in Aristophanis Ranas 1159 drreO, 1006:.αμεκνν comprobavit, ab Hesychio explicatur: umπαεέκοον. ) 2liuas. Atque eodem modo schol. in Ar. Ran. 566, supra pag. 32(C ad 2)), ryy ar*dιꝓoa interpretatus est: Tyjy ½⁴εαα⁶σμοο( Ti dlHæαra)— Aluaxa. Itaque non poteris non putare vocabulorum zcνε et 1εοςmρ, quorum ipse Pollux VII, 123 prius altero reddidit, si ea a Kuehnio ad Polluc. I. I. ann. 75 sic explicata invenimus: Onom. vetus„ œνμ scala, Gl. ⁴εκο⁴ν pergula« nomina quidem differre, sed eandem utroque aedificii partem significari. Hoc unum dubitari potest, quae fuerit causa utriusque rei, et scalarum, quae vulgo dicuntur, et dmeov illius, eodem*aiεœαoe vocabulo nominandae. Opinari poteris, quia utraque res in altum aedificata et aedium parieti acclinata recte dicatur. Sed vide, an verisimilior sit ratio haec: quod utrumque structurae genus lorica, cancellis, tabulatis fuerit insigne. In dmεοςα id cadere supra demonstravimus. De scalis autem compara Servii verba in Aen. IV, 646»Graecae scalae« (lluαeg Gell. 10, 15)—„ita fabricantur, ut omni ex parte compagine tabularum clausae sint, ne adspectum ad corporis aliquam partem admittant«. Nomen autem*Alucxog recte de lorica, de cancellis dici colliges ex verbis Arr. exped. Alexandri V, 7, 10(§ 5 ed. Kr.):»Exardιςσeέ dà 0ν eνηνααάτο(pontis navibus effecti) Aliεαιμαάα τοοοa œxαππννννοιπμμεννσι, o dogale- qreαeν oĩ e Inois ul roie Teuyedi ir 2—podov viyyeoαz, ral duνα ⁴eς 9⁶ν⁴εοσσο slvu oε
rys oiriase Suid. ed. Bernh. I, p. 58, v. 5. Quales autem aedium dprcveg fuerint, certo demonstrari non potest. Tovig T*π rod lou(v. Suid. ed. Bernh. I, 1134, 15 et cf. Herod. I, 51; II, 148; VIII, 122) sine dubio similes fuerunt dyvdreg, quum etiam certum quoddam propugnaculi murorum genus utraque voce appelletur(v. scholl. et Eustath. ad XVI, 702 et ad XXII, 97, et in memoriam revoca dr ⁹εg, vocem 11666p synonymam XlII, 259. 260»xnara auyον v. scholl. et Eustath. ad 1. I.). Sed neque Poriag ratio neque propugnaculi illius natura II. II. satis declaratur. Neque plus quam umbra similitudinis cum 1ueGο⁶ν⁵ασαι efficitur ex Eustathii verbis, quibus p. 1922, 3(coll. 1082, 39) in explicando proverbio vyveug dyxdvxα, ad eujus imaginem Polycrates Samiorum Greujv Aadaν expressisse fertur Athen. XII, p. 540, f.(coll. schol. L. ad II, 702), utitur:„elev S'vν οναƷεar Aatpatw zal ol bu radg 116 14ε½ A*ꝓ⁶,εo³ 3½1 ⁄ A. Toug 4½ος enim dicunt esse„dimidiatas porticus, quae in viam porticuum speciem habebant, at altera ex parte domubus(sic) ipsis committebantur et cohaerebant« Dorvill. ad Charit. VII, 6, p. 165 v. 3, cf.»Lauben« bei Frisch T. lat. Wärlb. et Euripidis 4u,oda columnis fulta in domo(Bacch. 549[591]).
8

(De ρσσσι— 99.)
54
geupurog. Accedit, quod etiam in Germanica lingua vox»Skiege« qua hodie solas scalas significamus, antiquo tempore(gl. Monseenses 328. 329. 340) et de cancellis» linun vel stiegun cancellos« et de scalis»stiegun giuuntenan cochleas-— i. e.*2εαααασςρ lizrdg— dicitur. Gognata autem vox stiga(hodie Steig, Steige cf. de utriusque vocis origine ex duobus verbis ejusdem stirpis ducta Grimm. d. Gr. II, p. 989) et cancellos et cochleam et levius aedificiorum genus sepimentis inelusum, ut ovilia, haras similia significat, v. Graff. Ahd. Sprachsch. VI, 624 coll. W. Wackernagel d. Leseb. p. 778» ein zuhtmuoter bi dem Rin. diu het zuwelf Kleiniu verchelin ligen in einer ſtigen«.
De dοασοσ si judicare volemus, ante omnia decernendum erit, quam inquirendi viam ingrediamur. Sunt, qui putent»una in sobria etymologia salutem esse« v. Lexic. Euripid. ed. Matthiae p. 184 in v. φᷣ α⁵οo. Sed aliud est nativam vocis vim enodare, aliud, qualis res nomine illius notionis significetur, explanare. Itaque, ne etymologiam neglexisse videar, mihi satis est, rariorem vocalem copulativam ö et originem prioris partis ab öνιυναι ductae exemplo Pindarico Gοσοτονα(Ol. 8, 64; Pyth. 2, 12(23); Nem. 4, 86(140)) comprobasse. De nativa vocis vi concedo quidem, exspectari ex vulgari similium compositorum ratione, ut dοσνποεαeĩᷣαά 9rOε, 6⁶ένο, al., 60009 GG» esse eam rem, quae januam allevet, moveat, i. e. cardinem, ef. Hes. Elosdυον Gσσσσοα. d rooqedg, sed quum etiam alias prior pars compositi ad passivam vel mediam verbi significationem referatur, ut in 6½idνα μμινιισπσα⁴ο ενος Herod. 4, 9 vel in ³αοꝙ⁴αꝓνεμεοꝓν (scr.*αμςσꝓ⁴αεια vel-cν r6 /π% ²ο2οο, dον οσeυννμιιαεννννεναι da l Hes. in v., non video, cur non dicamus veteribus grammaticis praeeuntibus, dσ⁶ρσασν esse posse»Springthäüres, duννν 2oxι νεαατιασα νοντα 6οωοσασισ,% doι mQπmασ,) dvνι‿ντα 1πυι⁶νπαραα, dε τ μυ G⁶6ꝛmCpRoods Apio apud Apoll. Soph. p. 122 ed. Bekk., coll. schol. Vulg. ad. Od. x, 126 et Hes. in v. Antequam vero in ipsam 69090 G& naturam inquiras, ante omnia hoc confirmandum erit, Eustathio hac in re fidem esse habendam nullam et eis, quae tradiderjt, ita tantum esse utendum, ut verba ex antiquioribus scholiis excerpta adhibeas ad ea, quae aliunde jam constent, compro- banda, conjecturas ejus vero de suo additas plane spernas. Quae ne durius, quam prudentius judicasse videar, afferre liceat primum, quod qui sibi ipsi non satisfecit in hoc 0⁰ ε⁶οσςσ loco explicando, idoneus non est, qui alios doceat. P. 1921, 51„Torεον§sα, inquit,„oxια εϑοωσι 3„rοᷣ ,uνο mxαd ταοσ τνασα ϑασπσηρα σασρνσνσρεωνS£ οevανα‿ σeωνσνεέιν Qυα τ ε⁸ dnioντοο rGν dνοοœτmν si SyOννοοσm, ντον o1 2α τ απτ⁴ 1ν 6900960.—— doust dà uαςσ ννQαχ‿α ννέυια παοσςσεmορe ⸗m»ν rον πόπα⁵ου— e dr«, Sv»oty. Deinde ea, quae tradit Eustathius, incerta et sibi contraria sunt. Eandem enim 0 ⁰ σαmφά„ quam dicit 1921, 15 96 0αναιν 2m1o⁷&ioν danorOα᷑ν 100 Aαάν&οoαν, elg„ 0dx 0lovre* dνενν tννο 4 dο μαάα! 9 69) dAcs 710 drooouoœra xcœx* d*νοονre elg adie, eandem v. 17 catara- ctam nominat„Ely d' dν aντ⁷, Onolc 1) eaær εεναοdα„Alud ⸗d Gνοαο*α* dναάινα Aeyouun x0 νυο—σ rarcòεeννs,— v. 22 fenestram foribus clausam 2 6οσυέν Tijv, us eladc, Drαeκνσνν ddo ydo odr dν τποωοσπ:wοQντιαν Ʒονισισηοασ 6009 b09, 5y do d⁴οωσων σάαdeg elzo ν 2Oαεα, enel eu* IGσσ S ⁴ωσι GdGεεαιπιομ σσάσε⁸εςσ εε doœoουu eyoννat. Postremo Eustathium ipsius Homeri verba falso intellexisse demonstrari potest. Quod enim dicit»Meldννιυσο— 0d durd zxora 8o †φσᷣο ⁵⁴‿— 10 spp de zie 6 σονν έυον ra ⁊ijs a⁴lijg sla ⁶ιοσσς, id multo aliter habet. Quum crateram proxime uvuxòv in interiore oeci parte fuisse constet, v. supra II, p. 22 sqq., nemo autem opinari possit, Phemium, qui 22, 333 dyxi ςσο ⁶υιοσοσιρσσν ο et genua Ulixi supplex amplexaturus(v. 340) εναιινα 2αᷣρρσ νατεννα Iaνανᷣ Meooοννο m˙εννς 70 8 S⁶νο αορσνονον, ad hoc ipsum, ut lyram deponeret, totum oecum ab aulae janua usque

55
ad crateram transiisse: 000090y prope crateram in interiore oeci parte, non prope oeci januam aulae adversam, collocemus necesse est. Neque magis ea, quae Eustathius 1921, 22 dicit»raαυνπ τπ 60009 G0y— veeεε Oduooeds τ ELμα 99⁸,6α x. T. 1. 4 conveniunt cum Homeri verbis 22, 126 sqq.:LO0⁹⁸e, dε zι9 oueν erd,i 2 1oν, AvoG- raτον ε πμπαας˙ Od⁶ν ναστσαιοσσ εμεν⁴ειο 1, 6dg èg Tadοννν, œdes d'o εεον εd οασςράde. T- §' Oduolαεd ρdςςα⸗ ⁵edyεν dν ερσςσον εοσa dyx, adrig. Falluntur enim, qui cyv in v. 129 ad 6009 G0ay referri volunt, et recte qui scribet, colon(ut H. Steph. P. Gr. princ. carm. her. 1566 et fere omnes ante Bekkerum, qui comma scripsit) vel punctum post l zoixç in v. 126 pinget et a v. 127 AxO⁴ταιτιον να. J., ubi Pollucis codd. C., V., Palatinus Jungermanni et veteres editiones(l. IX, s. 38) pro αmωο°⁶ν optimam glossam*απιονϑεν in versum receperunt ¹³), v. annot. 34 ad l. l., novum colon ineipiet. Audi enim, quae Homerus ipse tradat. Telemachus v. 154 sqq. Ulixem alloquitur: Q rdrs, dν eyds 71006 7„O010„— Sαμ⁴ι Sdονν πενιςρ dοσοσt Kd³dεmναον dyedtvας 1⁴ ϑε xοmση⁶ς 1εν μέενωυν 44˙ 19, jam Eu- maeum appellans inquit, dĩ Eνμαᷣe, ⁴ονν ενdες 9αα⁴⁴o. Eumaeus igitur, quem si rijv etc. v. 129. 130 ad 6009 00» referres, Ulixis imperio obtemperantem prope dοοσοοοαν stare et hanc ipsam observare exspectares, non in aedium parte interiore sive in oeci εαυα‿⁵ prope crateram, ubi 60009 Oœy fuisse Homerus tradit, v. supra, sive in vicino quodam occulto transitu, quo ad 60009 600» accedi potuisse fingeres, sed proxime Ulixem, in principali oeci janua stantem, locum tenet. Alioquin enim Telemachus eodem tempore et Ulixem et Eumaeum alloqui non potuit. Atqui apparet Eumaeum non ipsam 600090*, sed 600-»„ eo 1..⁴σ v. 127 observasse. Ita demum recte intelliguntur, quae v. 162. 163 scripta sunt:„⁴„οσε dε dia ν.ρσις(Melanthium iterum arma petentem), AIοα y§ϑι 0ο⁴ᷣνσασ Oogs d'εεν gyydg drra. Eumaeus, cf. tabula lithographica extremae liuic commentationi addita, fig. B(= de aedd. I, tab. I, fig. B), de 2E90% illa n. 6, quam observaverat, accessit ad n. 7, ibi vidit Melanthium per lauoœr armorum thalamum(lit. t) petentem, et statim ad Ulixem prope in n. 2 stantem rediüt.— Etiam illa Eustathii de altera 6 009 90G sententia, cujus supra pag. 48, v. 25. 26 mentionem fecimus, neque ab Homero neque ab ullo veteri interprete praeter oòg ralxosg Eustathi confirmatur. Immo contraria opinio, Eustath. 1921, 46:»Toτειον§ rια τππηανεμιιννττνσν οαέν⁴ντιιν νaνa, ds 8„ 1 το αον ναυνντ roir 9ονοσα*◻ν, ddn ε elo 20"„ 9d³iν n„ d-aßiu, paderae cg 1) auri 6 ⁰ϑ³⁶υον Emudeia„„ xœ* 60 ν eer9e,„νεέοςσσ ν◻ dyxyxyεν elg οια.&mα⁵ε* ν auri douvre29 7„ els 10 roα⁴ντεον, xouoοιννμενe 10mπ ν&l 10 deureoοον 2u¹ dvad dονααμε Mé4⁴νϑι⁹σ„DPége⸗ rediea. doxαε d⁸* ε⁴120&v, devreeν να 6 ⁶ν, dg 26 569„ „0†α, diνν dνας MeAdrιονσ ετπαο⁴ινσισε 2 axνα eo certius defendenda est, quum explicari possit, v. infra pag. 62, post med., quomodo falsa illa de duplici 60ιυοσα opinio oriri potuerit. Jam vero locus de 6⁶0& duplicem habet quaestionem, alteram, qualis fuerit 6⁰9ga, alteram, quo loco cogitanda sit.— Qualem 0 ο tibi animo fingas, si Eustathii verba p. 1921 legeris, vix decernes; alios scriptores 5 secutus eris, satis, probabiliter eonjicere poteris. Et. M. quidem p. 634„O00090, drols du Io eig drρσο τυπ⁵οσ dμααις παάιοασ 10 60 50 xν ⁶ Sεoa.(Haec prima verba repetit Et. Gud. 436, 50 et. Orio Theb. ed. Sturz p. 627, 44) 00090y d x½α εοσσ‿κν:— 9 οε τςι εοωιααάν επ τνν νμοωοσ⁵αeνά ‿ν ροοwoPa, ẽg
¹3) nisi males statuere jam antiquo tempore alios scripsisse: Rxrodοκν s(in*οοοιmμ⁵ον pariete exteriore aulae adverso) ag οd⁶ν εναταν⁶ος εieεꝓνανοο
8*

56
y àdei dvaßiradâ ινοο ν2L εαmνο. ddνατα ϑ ννα⁴ dαυνο5(sie) Gνο οςσ τς (sic) 8Ivα σρμ⁴ονοouœᷣα εm&σ 19* 9 30 1a‿⁴‿ντν 8TO-r ð 16 d9odενν m' πτνν. Aeyei d 8 Eiuvidns.αiαοσα⁶⁵⁵ασςσ, Kal r 6„νοε 09⁹ o* Modnu::— Ty d ⁸ Ano⁷dds, 0⁴ο OGεα νπννεένειων μέέαασι, di"' ⁷εα τ 50ο ãoyvrac. Kodrye ds, 609n(sic), oa nOdε̃aoue (scr. ‧⁶˙2ν Eust. 1921, 15) 2½ουααα rad elg vd onεενι ςοαασα. rlννεςσ ενμινμ S⁴ορασνα et ipse confusis et mutilis verbis enarrare videtur, quae undique compilavit. Tamen auctorem hunc negligere nolui, quum solus veterum interpretum,(si excipis, quae Eustathius dubitanter profert»ded ²ιμασροο σοςι ν‿αμς νπάωπι dνodoνοαασσσα‿, v. supra), 600, scalas fuisse tradat. Eam vero opinionem de scalis cum 6 σ%ο—ᷣ conjunctis recentiores interpretes tantum non omnes probaverunt, hac in re inter se discrepautes, quod alii januam ad scalas ducentem in- telligi malunt, ut Schreiberus, Hirtius, Vossius interpret. Germ. ed. stereot.» Eine Dfoste zur Treppe war schräg in der zierlichen Mauer« coll. lit. s in Vossiana aedium Ulixearum descriptione, et in ed. princ. repetita»Rechts in der eierlichen Wand war eine Lforte zur Treppe« coll. annot. 7, alii januam, ad quam aut ob depressius solum oeci virorum nonnullis gradibus, aut per justas scalas ascendebant. Depressius oeci solum et limen per nonnullos gradus ascendendum describunt Vossius v. Morgenblatt n. 32. 9. Aug. 1857»J. H. Voss in Weimar a. 1794 von Hofr. Böttiger in Erlangen aus den Papieren seines Vaters mitgetheilt«, p. 760, col. 2:» Um (Homer) ganz zu verstehen, müſse man sich denken, daſs das Megaron oder der groſse Conversa- tions- und Speisesaal tiefee eingegrabqn geuwesen, als die übrige Hausflur. So bedeute nun 6οασοω⁴οσ eine Thür, an deren Schwelle man erst durch etliche Stufen hinankomme“ et Eggers. de aedium Homer. partibus p. 9. 10»In hunc(thalamum) per aperturam non longe a janua principali in pariete factam ex coenaculo paullo altius depresso ascendi poterat.«
Simillima tradit Const. Matthiae in lex. Euripideo in v. A.εαιρμρανιαοοσ p. 185 extr. Justas scalas 6909«x acclinatas fuisse contendere videntur: Passov. lex. ed. 5ta in v.»wahrsch. eine Thür, zu der man auf Stufen, auf einer Treppe hinansteigt«, Faes. ed. 3tia ad 22, 126„weil(die 60009 60„) aber in der Höhe aas, konnte man sie von innen nur vermüttelst einer angestellten Treppe oder Leiter benutzen(vgl. 132* ⁶ασ. dνα ενσαy). Sed ne primae sententiae opponam parum recte januam ad scalas ducentem σισασ nominari vel alteri, si ob limen paulo altius editum janua illa 60æAg nomen acceperit, etiam principalem januam, in cujus limen Ulixes saluerit, v. 22, 2 et supra II, 7, recte 6⁰ ιςσάνι vocari, omnibus obstat et Homeri et optimorum grammaticorum auctoritas. Homerus facilius, ut alia omnia: fenestram, fissum parietis etc. cogitemus permittit, quam januam justam, per quam vulgo ascendebant., Nam Ulixes, qui non 6009 60„, sed Eodoy illam v. 128 in exteriore 1r00G0 Gοl pariete observari jusserat, ne per ancillas vel servos procis amicos rumor de caede procorum in urbem evaderet— quamquam et servas in mulierum domo includi et aulae portam occludi voluerat— 6⁰ οοα—[ς, justae scilicet januae, per quam proci omnes facillime ad armorum thalamum accedere possent, adeo. oblitus est, ut v. 151, quum procos armatos vidisset, dubitare posset, utrum Melanthius, an una ex mulieribus tantum malum sibi excitasset. Verisimile igitur fit, 69Oa, si qua janua fuerit, vulgo pro janua non fuisse et aditu fuisse satis difficili. Cui opinioni ne verbum da- Sœlvet“ v. 132 a Faesio(ad scalas comprobandas?) allatum obstare videatur cf. Xen. Anab. V,
2, 15 milites in œrαυιοαανααασσα et zuνοοσεσεςα enitentes dva⁵alvovrag). Ad hoc noli praetermittere, quod copae Arist. Ran. 573 jocose dicuntur dναάmσηπνdσαάη nl n„arineg⸗ et, quod etiam magis perspicuum est, libidinosus homo, Lucian. Lexiph. c. 8. nl y* raryiiga ναοιι daæoœn. Postremo ad hoc animum adverte, quod praeter Eustathium et Etym. M., quorum

57
uterque dubitanter de scalis verba fecit, nemo veterum grammaticorum scalas ⁴οσσασαιοσςσ acclinatas commemorat. Plurimi contrariae opinioni favere videntur, unus scalas fuisse praecise negat(Apio apud Apoll. Soph. p. 122 ed. Bek., supra pagina 54, v. 21,»dε τ» ⁴ 8 x6ν..ϑμ☚οο³ς). Sed jam singulos testes citemus. Hesychius: 000⁰90. 9 ueydAà al deSnu), diν ⁷πν oοrνν ⁶ϑοοοοασι ατealopra. d³2os oM dοα, ui xouα 2ν 5.ν.ν ποςσ t= yf, sν αneεoνα roο εαςοωσσ 20 Og. 900α, eio dneν d αᷣeνωοωαα. Suidas II, 1170 ed. Bernh. O0 ο⁶σ. 4Q Ʒεν εlr τ 1οε—νον. Idem iisdem verbis tradit Photius ed. Herm. p. 255 et Lexicon Bachmanni, Anecd. I, p. 321.— Schol. Vulg. in x, 126 000960f: 8„ 1† r0 olzov erxert rolνν ⁶οσασ νιν, du- Jo sig r0 dd⁴2ανμον ⁷ꝛν addit Dind. v. append. p. 794] dva.ρε ννακσι εν9o 16 önda sro. sIney dà OProg, ens! vSSordα*Qφν 6g J 1» 60050εi τιαά ⁴ ανοσεᷣεy. Polluc. Onomast. I, 76 A2ρ[9 0O08,*» O400g 6000960„„ rc³εĩ, ol ds αο πααάꝓνναν Ʒςσσν Postremo, quo nemo accuratius rem describit, Schol. in Eurip. Med. v. 135 Auqiαννον. 10 SO dd αας ν 610G0u, 1⁴laν εμέιντł*rᷣ◻ ν αεεινιντιιν* 5r 60.ν ϑ,»? Oν ο 14„ ει σσ ι ⁶έ η ν. d„G Ov, Grfolv, Sn roν d+εꝓꝓœνρρ⁵ι⁵οω οσασ, ſrovréort» &nl roũ π³ααμ os inclusa verba in duobus codd. Flor. deterioribus exstant— ναωυαασ ρσασννσ εσό oν usAdνοον.— Quo locorum conspectu confirmatur, 60090 magis magnae fenestrae exτοeνααιe, v. supra p. 47, v. 8 ad v. 6οꝓι 2), quam justae januae, ad quam scalis ascenderes, similem fuisse. Certe scholiasta Euripideus opposita rj r dsvrez»justam januam« fuisse 17)„ 6σG ⁷—ν aperte negat. Plurimi autem duco, quod in locis modo exscriptis novae duae res memorantur, quae neque ex ipsius vocis origine neque ex rebus ab Homero traditis divinari poterant quaeque auctores pro- priam quandam januae speciem describere luce clarius ostendunt. Primum, quod Hes. 1εέꝓ⁴‿α esse dicit 60˙ευαασσρ, quum propter orerodg z⁶*πονεσ supra in v.„ Gyeg« memoratos, parvam potius fenestram exspectares. Ac revera Eust. 1929, 12 dyxe n⁵σ ⁶εσοο. Sorν Seeog explicat: je d reν voralele eAdave et in cod. Monacensi ad 22, 126 super vocem ⁶οσοσοσοσ a tertia(?) manu scriptum est: ⁴α⁴ ϑ⁶ισασ, oig, cujus scholii auctoritas tamen cum Hesychii ne comparari quidem potest. Deinde, quod certo Gεανεο sive rxAcylag nomine appellatur 6⁰09(9. Certo, inquam, ναα nomine, quamquam concedendum est, id, quod Polluci certum fuit, nobis maxime esse ambiguum. Au†⁵ννοο Janua, quae ex adverso aliam sibi habet oppositam, quae dνεενυοοs dicitur, vel diεuκρινυοοοσ est janua dνα ri αεoον etc.« Sic Kuehn. ad Polluc. I. I. coll. Od. 22 et Hes. in v. Contra Const. Matth. lex. Eur. I. l.»ne opinemur«, inquit ο! ν A μασ ο et dαισ νωQ vocatam esse, quatenus alteri januae opposita fuerit, prorsus interdicit praep. dο. Nunquam enim verba-cum dut composita id ipsum indicant, quod alterum habet sibi oppositum. Immo, ut d-ειρορασνοεει‿ονω est, quod utrimque est poculum, de+εꝓασνιη⁴ φνν, quod utrimque caput habet( zweilcögfig) etc., ita dνsνμνo nihil aliud esse potest, quam quod utrimque fores sive duplicem forem habet«. Quod praeceptum ipse vocabulorum eνραννον et d.εαμα2α υοσοσ usus confirmare videtur, quae praeter Pollucis I. I. nunquam non de aedificio vel loco, qui utrimque fores habet, usurpantur, ef. e scriptorum locis Soph. Philoct. v. 16 dtοτοια πμτοα cum v. 159 0lvog Gμ σ⁵⁴ ε οσσ merolung olri; 952 Oxitaæ rda d1aror: Lysiam adv. Eratosth. 15 Bekk. Or. Att. I, p. 245„2*mQειοο— d erνyxανον rijg olxlag, val„deue öre du⁹νοοs 6Iy«: Lucian. Amor. 13»Fori d' A εα σι 9 ν& 6„*ςα τοσ ϑρι‿⁵οωασι αα* αᷣτ³d*⁴ouν ετν εν εde' dνοιμααςα: Plut. Num. c. 20 vεce d49OOc, quem idem scriptor comp. Lyc. c. Num. c. 4 ⁴ιραε υνοων olzo nominat. Adde e grammaticis: Bekk. Anecd. I, p. 204 748&εᷣ αινάαα dμαε υοιοο oixiæ*j èxovoæ dxœνε- 0⁰⁷σ⁸νν 9 ας Os00œ᷑ρ S elg 1d* 606»« et Hes. in v.„olula E&xouαl ⁴ιεαραςισιεꝙ ϑοασςσςα.

58
Paulo difficilior Theocritei loci 14, 41. 42 interpretatio est:»Qzuréoa uœlandg dnd digoavos 8doακι πναα 19 di' e(μαοον*κα dα⁵⁴d,& ες dννς. Wuestemannus Gναοοωσν voce januam significari putat, quae in interiorem aedium partem ferat, fortasse ipsius vestibuli. Scholiasta autem ad v. 42 Avrlνο τον 0 v 105 dϑςο. Quae non tam inepta esse, quam partem eorum, quae sequuntur„AA†2£ υοοσõÕ₁lìa—d ²α(diziig L.) dinuxoy, raντον εστι Aulo? d 10 d*υοοσνσα jam inde cognoscitur, quod scholia B. M. et Vict. ad II. 2, 323(coll. Eust. ad 2, 238) exhibent: INIooοεισοισο: τα τ oαἀdνςσ εlνᷣ. Könοd ds aadrada αανυαοωσ B. M. NXlνε⁵ο⁷ s τνν ⁵αεαιαον Ʒςρασσ V. Quare qui Theocriteam Cyniscam aut per conclave quoddam dνέσννοQõæ lut per spatium rr009 0ou alicujus duplicibus foribus ornati(Mu³dos certe interiores januas ab exterioribus discernit Vitruv. VI, 7, 1) et per diν⁵dæ i. e. bifores valvas ejusdem transitus effugisse diceret, non inepta proferret, cf. Voss. ad Arat. p. 37 sqq., qui dονlidæ Theocr. XIV, 42 dicit esse bifores valvas in aulam ducentes. Quamquam ob incertam rationem praedii, ubi Aeschines cum Cynisca et amicis epulabatur, et quia nos fugit, in qua aedium parte compotaverint, de re non satis liquet.— Etiam Euripidis scholiasta— hoc dubitare non licet— 10 αμμαρνον, in quo duplicem aditum discernit, non januam, sed locum biforem esse voluit. Solus Pollux J. I. januam ipsam et, si verba ejus corrupta non sunt, unam januam, ab aliis laylag nomine appellatam, ⁴̈ανυον esse dicit. Quare non satis accurate de aedd. I, p. 31, annot. 39 sub extr. scripsi»Pollucem utramque januam 4 et 4 uno nomine complexum esse«. Unam significavit ac si quis eam Kuehnio auctore v. supra p. 57, v. 29 expli- care vellet januam„ιμια⁷ τνν νννεμονα, comparari fortasse liceret ⁰ αeℳοσυοον i. e.(apud infimae aetatis scriptores)»velum ad portas bematis vel ecclesiae expandi solitum. Quum vero nemo dubitare possit, quin altera illa oν αἀe(αqαασάσαou janua, quam praeter zννν αενεemQm ‚chol. Euri- pideus commemoravit quamque et ipse 600960y appellavit, eadem sit atque Pollucis νμ⁴- νοσ— aylo— 6οσωιιοσα: aut praeeunte Matthiaeo vocem Pollucis mutabimus— seribendum esse judicat„»⁴eντενυοοοσα, ut recte janua postica indicetur, quae alteram(priorem) sibi habeat oppositam— aut judicabimus contra vulgarem usum dᷣασονον Pollucis esse„Gegenthürea, januam, quae alteri januae sit opposita. Quod nunc quidem satius esse duco quam scriptoris verba in omnibus libris, quod sciam, eodem modo tradita mutare. Reperitur enim simillimum exemplum apud Vitruvium VI, 7(10), 2.»In prostadii autem dextra ac sinistra cubicula sunt collocata, quorum unum thalamus, alterum amphithalamus dicitur«, ubi codd. omnes amphithalamus exhibent. Herm. Barbarus, alii, v. Schneid. ad Vitruv. I. l., Lobeck ad Phryn. p. 252, ann. f v. 2,»antithalamus« conjecerunt. Codicum lectionem si tuemur, amphithalamus aeque respondet thalamo, atque d.μαμφσινοος 9 υοσmo⁴α⁴ενιν. Utcunque igitur hoc nomen habet, hoc certum erit, si Euripidis scholion comparaveris, a Polluce illo vocabulo alteram quandam januam loci biforis indicari, quae eadem ab Homero ⁰0ιοσlα bvocetur. Quae opinio profecto ab interpretatione»magna janua in summo pariete in modum fenestrae apertaw plurimum differre videtur, quare Bernhardius ad Suidae glossam II, 1170„00⁰ο. 9ο έꝓ Eeε zoë rotou« addit:»Diversam explicationem sequitur Schol. Eurip. Med. 135.— Sed quidni in superiore contignatione, qualem supra descripsimus, utrimque fores, hac parte ⁶⁶οσσσν, illa 1 aA⁴‿ςενεικ⁷, apertas fuisse cogitemus. Certe dεϑμυνυοσασ sive deα⁵ν νοωσσ„ drr O ae a Graecorum moribus aliena non füerunt. Quid enim? AlOvoæ illa(Polyb, 27, 1, 6), sub quae Ismenias confugit quaeque Schneiderus in lexico in voce interpretatur veine Loge mit 2 Thürena, nonne sunt sedes legatorum Romanorum in theatro, ubi concio habebatur(cf. Herm. Staats-
alterth.§ 128, Anm. 9, O. Müller, Handb. d. Arch. d. K. 3te Aufl.§ 289, 3) in primo graduum

59
eirculo vel in proscenio projectae et in altum exstructae? Similia sunt, quae in theatris commemorantur podia sacerdotum(» Prosceniumslogen« Pompeji Overbeck p. 132 extr.), suggesta sive cubicula imperatorum et munerariorum in amphitheatris(cf. Ruhnkenii in Antiqu. Rom. lectiones academ. XIX cum Eichstadii anndt. Jen. 1831, p. 13. ann. 44, 4, a.,— Suet. Jul. Caes. c. 76; Neron. c. 12; Plin. Paneg. c. 51; Juvenal. II, 147—)— Etiam privatarum aedium bifore dmπμειςιαρον describi facile credas Polluc. X, 25, ubi scriptor, quum antea et postea de foribus verba faciat, haec interponit:* s d⁴m ε&εριασι έν ‿εοlicαυνν oοodous a* dtomi xx παιεg. Sic enim proxima verba in MS. Quodsi Jungermannus in annot. 43 ita scripsit:»fere dεmππm— Aristophani affinxissem«, recte intellexit, optime in hunc locum quadrare, quod MS. exhibeat diowije in unam vocem conjunctum. Ita enim seriptor, ut Gνν dixerat esse apud Arist. pro sjanua«, sic diοr etiam de bifori d εο% i. e.*dν rτëνονς dici contenderet. Prius xai utrumque exemplum conjungeret. Sed hac interpretatione opus non esse concedendum est; nihil enim obstat, quin verba sic dirimas:*æ* dονυρυςα dm reyoue et ipsi Aristophani haec omnia tribuas. Idque interpretes eo libentius praetulerunt, quo similior locus Athenaei esse videtur XIII, 569, b in fragm. Xenarchi v. 10 sqq.»Juveni eligenti puellarum in lupanari quamcunque libuerit, opus non est 2l⁴αασσν αεισρενον siααᷣ ε⁴αἀoοοασ, nds di dmiο*⁴τνευν ευααοναᷣ dyνο, MyG' 2ν ⅜νιοοιοσυν oeigevex Oαι τέειαννꝙ. Quo in loco neque deowie substantivum e zdrαε aptum seribere neque communem aqdjectivi formam diοπu fingere et cum»oréynαα conjungere volo, ut biforis contignatio superior evadat et MS. lectio diomijc sive interpretis demπμο in Pollucis I. l. confirmetur; hoc unum animadvertas, quaeso, verba versus 10mi 1 6ε dον ⁶νι ν⁴εμ εμν εμι⁴dαι oοéy⁷, si rerum traditarum seriem observaveris, minus recte a Schweighaeusero verti»nec per foramen tecti domo rursus evadere«, quum et in versu 9no et in Ilmo amator domum induci dicatur. Quare malim amantem juvenem aut per fissum contignationis aut per fenestram(V. Stephani interpretat. apud Schweigh. ad v. 10) aut per majus foramen sive cataractae sive 9ο‿⁵σοοααe(ς mlayiag cujusdam emergentem cogitare. Tamen neque ex rerum ordine in ejus generis carmine neque ex fragmento apud Pollucem servato certi quidquam colligi potest. Contra certissimam esse judico glossam Hesychii: Ainulov. unrOον. Substantivum neutrum dπμιμ⁵ον lef. Et. M. p. 299, 10) explicatur„superior contignatio“. Unde adducor, et vulgo genus quoddam unreocy bifore fuisse et, quum 10 dugimvdor et 20 dinuνdo nomina sint simillima, eum, qui etiam dA.οαιαάσσα³ου duplices fores in drrεορσρ fuisse apertas judicet, nihil fingere, quod a veri specie nimis abhorreat. Hoc igitur satis probabili conjectura assecuti sumus:„VI&̃ 0 GO»« illud, quale supra descripsimus, 4eεα- d ⁴,„ε⁴α⁴σιι σαό Aμφαμινιοων, duplicem januam habere potuit, Justam unam, cui scalas ob id ipsum acclinatas fuisse facile putes, alteram„0 0009 90lœανν, quae magna et obliqua(nlayle= a latere aperta) fuisse dicatur. Neve ea, quae adhuc disputavimus, si tibi probata fuerint, scholio illo Euripideo in Med. v. 135 rursus labefiant, haec acjĩcio. Neque verum est, quod dicunt scholiastae interpretationem eml oο dεαꝗꝓͥρα⁵οι οdασσ*υκνκνυυνασ ꝓcονg&α τον usdνρσοων(v. Elmsley. ad I. l. et Matth. lex. Eurip. p. 184 sqq.) ad Euripidis verba minus convenire— chorus vvpdar moleridun(v. dn.ςσειασαφ Aristoph. grammatici apud Dind. poet. scen.) in vicinae domus on e⁵⁸ quodam d-αꝓννρ stans lamentationem Medeae intra aedes regias àσ ueε2⁴˙ιοο editam audire potuit—, neque, si verum esset, hac re id, quod e scholiastae verbis coegimus, mutaretur. Qualem enim scholiasta 6009 G0 animo finxerit, enodare studuimus; num sua de 6 Qο⁶εοσ opinione recte usus sit ad Euripideum locum explicandum, quaerere nostrum non erat. Verba, quae in eodem

60 scholio ad»enl roν eιριdοwx=⸗addita sunt»rovréoτιν τοσν mQπ⁴ααννοα plane omittere possem, quum in solis Flor. duobus codd. deterioribus reperiantur. Ne tamen veri vestigium, quamvis sit leve, delere videar, dicam, quod sentio. Aut mπεεκοα†ον illud bifore, propter similitudinem quandam cum aulae porta i. e. rrν³αν comparatum(cf. de aedd. I, p. 31, annot. 39 versu proximo a postremo et Vitruv. VI, 7, 1(supra pagina 58, v. 10), et ipsum xν‿ιαιο nomen cepit, aut rud νο nomen simili modo depravatum est, atque in Eratosthenis verbis apud schol. in Apoll. Rh. Argon. I, 972, ubi, quod olim e cod. f. expressum fuit,»eιν‿αεεννοοσα, nunc ex optimo Lau- rentiano codice mutatum est a Keilio in„rerecνοοςα. Versus ipsos autem si comparaveris: „Hy xsovirig 80νϑονο S— dνdou eredo Aedalidag redννονσασ, edodg*ε⁶εκν loυν⁵ονς⁵, non facere poteris, quin novum illud vocabulum compares cum elowzj, ergastulo in scena,(Polluc. IV, 125), gynaeconitide apud Xen. Mem. II, c. 1,§ 5 et ονν illo servarum(Demosth. in Euerg. et Mnesib. 56 Oratt. Att. ed. Bekk. V, 485 post med.)„ey τ⅜νmπννονν emν αά— al
Seodmαue— Odne dMαr ννα. Quid, quod ii quidem, qui έτενον a rετoαμασα ductum esse putent, v. supra pagina 45, v. 23, utrumque dneocHov cujusdam nomen ex eadem stirpe nomen cepisse contendere possint.—— Postremo mentionem faciam oportet verborum Etym. M. pag. 634:„00⁰⁰⁹⁰w—— lOSrarl αο ²6 dOodedwv n' aurty. l6y àd
Xu⁴ααανπ⁶³mνμμ ααισςς, Kal z*ς bαιοσοι 6⁴ουεν 71odννννν, quae ipse olim(de aedd. I. p. 31, ann. 39 extr.) non satis intellexi. Nunc, qui contulerit verba Lobeckii ad Buttm. gr. gramm. II, p. 5, ann. 1) et addit. p. 487„dονσασαι i. e. Eυꝓμαα ut eydy o œridaoœ Theocr. V, 116“ et Bergkii ad Simonidis Amorgini fragm. 15(21), poet lyr. Gr. ed. I, pag. 508 „Sylburgius 6οωοιισ⁴⁶οο, cf. Sotades ap. Athen. XIV, p. 621, b: 6§ϑι nor⁴οαας 1⁶ οiα rijg ôrειασσεᷣ dνονααη,— amplius non dubitabit, quin utroque loco, Simonidis et Sotadis, usitatum aedium partis nomen ad obscoenam rem translatum sit. Quare, quae Doederleinius doctissimus, Hom. Gloss. II, CXXII§ 986 disputavit, mihi quidem minus probabilia esse videntur, praesertim quum nimis confidenter ex Gꝓ◻ mν³ ⁴eσι⁴σσ oi oνααντGQ p„6⁴.,μ⁵μεμνοο(Hes.) et ödoOv uropygii et compositi 6 ο originem repetat. Veriora de ôꝑooĩ illis agninis, nomini 6οοο i. e. palmitis subjectis, docuisse puto Passovium(lex. in vocibus: dο⁴eς[⁶οτ, ed. 5tae 60009[60G]). Restat, ut quaeramus, quo in loco aedium sive qua in parte 11 G0G 6 ⁵οασ illa fuerit. Qua in re, quem solum habemus auctorem, eum ducem sequamur,— Didymum, vel quisquis scholia vulgata scripsit. Is enim, postquam ad. v. 126 adjecit, quae supra attulimus „0 ⁶): 2ν roũ OkxoOu Syννi roiν ϑςσασ νν duν*πα ie 10ν d⁴αμον τέ⁴q dta al, να rd önda xetro*. 1. 1., ad v. 130 scribere pergit: 2o:: 2eodos. 1„ d8 8v uõv Eeodos 8 ν 1† derurdus zñe slgοdον olæz ro˙ 2»⁶s. ey ⁊⁵ deεερσ νl 7 ⁰ν‿ενοσσ— iris elg 1* aasa“geosv. 7 ds aοσσα οστεναι—ςσ 2 2aαr itieos 2E9s 105 5ν deενια τoενον,* 5 xl 6 ϑ|⁴⁶α, oux d⁴ melömie, dau Ʒν& 1 ‿a νεετο. abr* d½ 1uραα εeεπο⁶ον ας elg rd- 1r00⁰ο,⁸¾ν sIxey. 8„ο ds 7 Sodog. 0 ⁰ο⁶οσα, Aaοα, ααuοg, 2„ν⁶οασν, 00009, m6,00g. Sic Dindorfius, qui in Buttmanni scholio nihil mutavit, praeterquam quod ante prius ey& et ante da* commata et post à½do in extremo versu punctum interposuit et pro„ Od⁴.αμμον ddονν OYAOX. 70. G098«, quo modo jam in ed. Paris. 1530 et Hervagiana 1535 scriptum exstat, Buttmanni conjecturam Q⁴α, dνιοσαν, oudég, ςοαοs in textum recepit.— Hujus scholii prima pars obscura, extrema corrupta est, medium vero scholion duas res tradit ut minime ambiguas, ita et aliorum scriptorum auctoritate et ipsius poetae verbis egregie confirmatas 1) 1 ⁴οασν, in quam ⁰9 dox duxerit, secundum dextrum oeci virorum parietem pertinuisse et exitum ad 71ο660à0 habuisse 2) in ipsa hac laον thalamum armorum fuisse inclusum. Totam

61
hanc de lauoç sententiam poetae verbis confirmari jam supra pagina 55 media significavimus et infra, ubi de libro 224⁰ disputabimus, iterum apparebit. Tenemus igitur, quod de aedd. I, p. 30, ann. 39 e scholii verbis orevmπ, d al 6 αaνog collegimus, ladοαeν Odysseae l. l. non viam publicam fuisse, sed viam subdialem, ipsi domus lateri adjunctam muroque inclusam. Idque confirmamus non modo Apollonii sophistae rei narratae explanatione, p. 122, v. 15 ed. Bekk.» xòν Me1d ⁹³g did τι⁸ ⁶ν)% deενι, d de Eusdos* ilotriog*αν 1 4§ 1010d», sed i inprimis Hesychũ glossa„ Acuοτνν. 410 x½ 턶 09. 5 ¼⁴οł+ Öds zf durd- ueεεr τ⁶ να⁴αα.»ol xou lLad⁴ 0αςα, cujus prior pars quod nomen rei foedae ad hominem foedissimum translatum esse docet, non valde miror. Res foeda autem et 1auνοπτ et aορα videri potuit, quum oreval o⁴αlα, et publicae et privatae, sine dubio antiquo temporc ut hodie saepissime fuerint sordidae cf. Suid. ed. Bernhard. II, 1 p. 510, 3: ladοασ uενm dεn, 6?9* ndãοa deadαοoοla.) 3 ôͤulοο 1οog ef. schol. in Arist. Pac. v. 98, et Ladoa= αοαε Moerid. Att. p. 202, 35, ed. Bekk., Eust. p. 1921, 57.
Prima pars scholũ difficilis est ad intelligendum, quum verba 5„ 6à 5νοςρ ⁴νον εeodo ν 10 dντιοος zνπις eld ⁶ον roixo oν dονοs(cf. ad proxima haec verba schol. in v. 270) plane idem significare videantur, quod ad v. 126 legimus„00νουο:. 6 16 r05 OkvO Sαντ⁴φᷣ rτοl 9 υοσσ 7y, 01 o x*. 1. 1., ita ut G6οσοι⁶εοσ et 8-οοονι, 8Sodov, vg 110„oν 8odo facile quis unam eandemque januam habere possit. At Homeri verba id fieri non patiuntur, v. supra p. 55, v. 6 sqq. Quamquam igitur fuerunt, qui rrf« v. 129 ad ⁰e⁴ο⁵εο peetare putarent,„ oOενν nemo, quod sciam, interpretatus est„Oοοευέσν„Mla d' oly pipyer' ⁸†οσρμ= Unus solus fiebat aditus“ est potius: una sola via ad hunc exitum, 66]»&g lal 60(v. 128), accedi poterat. E†οονν igitur et glossa&godos non ipsas januae cujusdam fores significant, ut Xen. Anab. IV, 2, 6 59°dος(adr⁶σςων εmπ τοωιeςι mσμοα⁵εε⁶οιιςα 1πν) non certum viae locum, angustias sive portas transeundas, sed totam viam sive mavis ipsam accedendi(exeundi) actionem. Utque apud Xenophontem sententia est: Inde ad hostes accedi poterat, ita„(⁴α àσ oln plyver“) EOνιυ:: odog« est: una sola via ad(go/ 9 1⁴σά) portulam in exteriore odduou pariete ab Eumaeo observatam accedi, una sola via ex oeco(et Læοσ per portulam illam) in aulam evadi poterat. Quae 5suunturt: 1ν yà&A” 5 09 u6„ 8Sodog z. r. J. ad eadem quidem poetae verba„ ℳlα οεmν p. 5ꝙ.“ spectant, cf. Eust. raur(e 0⁰⁰. 9 v. supra pag. 55, 2 sdq.) aεlsε Oduodedg 20˙„ Eu/αον qodεεονα ulaν 46 ν 8XOuGαm d oos hy, 07.ν ⁹ 4* dε.Æodεν˙ϑ,w ,⁴W ο 1 d́yν rεναιτατον, l did robro val drdo 5Og A.⁴ νον άαμοα duνακφρωέισν ꝓꝙuldrrεοϑαt, sed noli hanc ob causam hic lœeν oz-yy interpretari„simplicem, singilla- tim ineundam(coll. ¼ασ 5m‿= 8ν09 dν⁴ο⁹ duuan Soph. Oed. Reg. v. 122. 123). Immo „haec una sola 6ονm⁸ο ideo a scholiasta 5 ³½ ε⁴αυν transeunda recte dicitur, quod et portula, ad quam una tantum via accedi possit, haud inepte putetur habere angustum aditum, uni vel paucissimis transeundum, et quod v. 137. 138 diserte commemoretur»xa* Cgyœison 0r0QQό Aadon Kal 7 eIe ndvra S0α Gνο, d 7 d& ³æιμοσ«, sive quis„ O10, ⁴μ Laον ipsam illam portulam(600»„ sg 1⁶⁴*ν) esse putat, sive distinguit inter utrumque transitum, id quod factum videbis in tabulae lithogr. extremo huie libello additae fig. B. n. 6 et 7(= de aedd. I tab. I, fig. B, n. 6. 7). Tamen etiamsi verbis 7 ds 8νς GOuur ⁸ꝓε‿οοοσ ν ½ rixαος i elg- 6060v roix rod ddvog rationem describi concedas, qua unus ille per portulam 1r000G evasurus oecum relinquere potuerit, contortus est dicendi modus:»exitus erat unius illius in adverso oeci virorum pariete« pro eo, quod dici oportuit:„initium exeundi uni illi profectum est(in) ab adverso oeci virorum pariete“*. Jam sequuntur singulae exitus ipsius i. e. viae

62
partes» ν 25 de πσ ravle n 3oc. x. r. 4.— Mallem igitur verba 7 34 80 udvov odog mutare ita:* ε 6ε* 8ν G à6ν εμdog vel»⁴e 8 1„0 6νον ειο³dος 2 FEy 21 dιννς vijs elcodον τονπντoν dεdοννοος éν v* deεεν ονςα* 6 9ν⅜, nisi hoc ei relinquendum esset, qui codicum adjumento usus veram scholii formam restituere poterit. Etsi vero, quam sententiam primis scholii verbis inesse putaremus, demonstravimus, caput totius quaestionis, ipsum 6 0⁶σeς locum nondum satis explicavimus. Olim(de aedd. I, p. 30, ann. 39, v. 4 scripsi»Viam per 60009 107»(n. 4) cum Buttmanni scholio ad x, 130— ev vij deriε ννο⁶, non prope introitum SHdaνν mulierum, id quod antea volueram, aperui«. Sed, ut verum dicam, non 6 9dOay in I/⁷ deεiν„Gνᷣig sive extrema dextri parietis parte aperui, sed zĩννν εeriννν cum scalis conjunctam, et ipsam numero 4 signatam. O0% ⁴οσσ locum definivi angulo illi quam maxime vicinum in priore ⁴εαdνμυσ margine et itidem numerum 4 appinxi. Nunc, quod propter solam scholiastae auctoritatem(eamque ne ita quidem satis accurate comprobatam) feceram, rescindo, quodque antea volueram, restituo. Primum enim in janua principali stans Ulixes Melanthium ascendentem per priorem januam 4 deformationis meae de aedd. I, tab. I, fig. B conspicere debuit, id quod factum non esse jam supra(p. 56, v. S ab inf. m.) e 22, 151 sq. collegimus. Contra si Gœν in eo ⁴ε⁵⁄α⁶ςεμρμε latere aperias, quod zĩ⁴ alvrtxs 9ux cum scalis con- junctae oppositum est quodque ipsam dextram partem ⁊5 ¼μρ α sive introitus Hαdelν mulie- rum tangit, Melanthius ipsa illa columna, prope quam collocavi crateram(lit. n), tegi et Ulixem fallere potuit. Deinde ita demum εοσ⁴⁴&άν revera facta esse videtur„»⁴ναρανα⁴ονα i. e. superior contignatio, a cujus utraque parte janua aperta sit. Postremo, si cuncta, quae de οσοσουοσ tradita sunt, comparaveris, amplius omnia ad normam verborum illorum ν τπ ϑεμιέα νν⁶σ dirigere noles, quum aut scholiasta in eorum numero fuisse possit, qui leve discrimen inter utramque deνιααρ dou januam spernentes zνůνOν aρεεεινm1 ipsam 00960» haberent vel alteram 60009Oœy appellarent, v. supra pag. 55, vers. 34 ad Eust. p. 1921, 46— aut verba ev vi desi wνle aliud significare possint, atque significare videantur. In proximam hanc opinionem quum adductus essem, fuit, quum ob similitudinem notionum dx‿os et Ncriag(v. supra annot. 12 am) xy deEtdv„νlcv idem esse sentirem, quod dextram 6εασ⁴⁶νκν, dextrum d'yxοννα. Sed haec nimis incerta, ne dicam non satis probabilia, sunt et, nisi fallor, ipsa scholia in Odysseam faciliorem difficultatis tollendae modum praebent. Quum enim y, 87 ad lemma» èg ανννι⁶ν ε 00605« in cod. E adnotatum sit„ m σᷣι αέιο τιι ν οωπιαςε, apparet etiam in schol. Vulg. ad x, 130 verbis e v/ deεε wνε oeci uνε½ν indicari posse. Itaque si vertas»in ad- verso oeci pariete«(cf. sch. Vulg. ad 126 coll. Eust. 1921, 49 ν 2.☚½¶τmↄτTo οlov ναυr oiν 9*α ⁷ν)»et quidem in dextra 2ανι parte„ ⁶οσσισσαασ seholſasta plane eodem in loco voluit collocare 6σοσ⁶σασφ, ubi aliis de causis eam fuisse statuimus. Unum posset opponi hoc, quod fortasse sententiam illam his verbis expressam malles„&ν deεεερσ ν* wig“, at neque invenire Potui alios locos, quibus praeceptum illud de articulo ante substantivum collocando in 209, Soxæros, droos, aliis adjectivis praedicati loco appositis(v. Krüger Gr. Sprachl. f. Sch.§ 50, 11, A. 5, Bäumlein gr. Schulgr.§ 341, a. 1; Matth.§ 277) etiam in adjectiva 4oiorsos, qexide cadere videretur, neque profecto Eustathii verba de eadem re tradita p. 1921, 18„ xο 1εντα Tij O2uνοmκν Tιυ(⁶ο oroxdorrat Tuνεές ςμν νε dεέέαν ναl 2 Oduσeε loraναeν ie Qlaqe x roseuovrt, 059 ν dεα⁴(i. e. interstitio v. Suid. in v. diαeαιοις) ον oirou derere† interpretationi a me propositae repugnant. Proximis autem Eustathii verbis si quis ipsam 20εἀ⁴⁴ ασν, cryptam, 11⁸ ⁹ significatam velit, quam supra p. 53, v. 9; p. 38, 20 Or⁸ꝓνιν τ⁴᷑mλμ⁵⁴ιν τσέκνιαισταοο, Gενεινν ddαν nominibus appellatam esse

63
vidimus, nihil habeo, quod opponam. Ita prior paries illius dεα⁵ ι oeco erit ad- versus eque craticio opere factus, posterior, qui idem totius oeci paries po- sterior sit, hanc aedium partem a mulierum aedibus separabit; in uno latere 700 dα σ⁴ u 4uνον oeci tangenti majus foramen 6000 0œs, in altero ad daοση pertinenti 439 81* janua aperta erit. Vide in tabula extremo huie libello addita xννν ⁶σσσσιοσν in fig. B, 4, xy„ auν‿ϑενειν ibid. in 4 et 4eε⁴dμ⁵αα magis parvae altitudinis, quam parvae latitudinis causa„angustum interstitium“ appellatas esse puta.
Extrema scholii Vulgati verba, quae corrupta esse supra dixi, haec sunt:» νο⁹σ dε* 7„ 2O0g. doονοα, Taα, dαuog, dd, 0006G, 100 G0109.« Quo versu contineri videtur brevior conspeoctus ejusdem viae Lde 6voν, quam supra descripserat scholiasta. Ita 8νο⁹ v
2½ dog. esset: 5 νσ ds H 8Sodog e et punetum, quod Dindorfius post&odog interposuit, esset pro Germanorum colo. At ea, quae sequuntur, viam ν⁶ςσ udrov ab Agelao propositam, a Melanthio improbatam, non recte describunt. Quam si reperire velis in verbis corruptis, quae tradita sunt, conjecturis latus ceampus patet. Equidem, ne multus sim in re dubia, propono e codicum compendiis: ˙οοσ, lao—— Sds--»(sic in edd. antiquissimis) dνdoᷣ⸗‿ 00009, n00H0g restituendam hanc lectionem: 6 G σοG%⁴, lauga, 8„ 7 6 6⁴ασάηφ⁴αο, ⁴υνο dν⁴οσς 03669, 10½009. Cetera plana sunt, ⁶νοω dededs 036 esset Poetae ddg 89 Awνονν v. 128, ad quam ipse annotat ula d' oxy piyver' egoouud,—, esset scholiastae ꝛ&ε‿ο⁴οςσ ες τ⁶ν☛⁷εττομον. Dubitari autem non potest, quin jam satis antiquo tempore fuerint, qui dddg sive 6669, id quod alias factum esse certum est(ef. Eust. p. 156, 32; 1513, 55, coll. Soph. Oed. Col. 57, 1590; Suid. in v. 85 Meinek. ad Men. p. 233), etiam hic scriptum esse putarent pro 69 cf. Suid. ed. Bernh. II, 1, p. 510, ad v. 4 verba in codd. B. E. Med. ad 1⁴σααL interpretationes appicta „xal&Orννꝙεέυν τ 0⁶ςω ƷG laοy« et Et. M. p. 615, 12(v. infra).— Sed permirum, quod in M. Aloysii apud Barnesium et in antiquissimis editionibus, v. supra p. 60, v. 6. 7 ab inf. m. verba scholii deν⁴σ•ν, 08009, 1r00 Gà00 non uno tenore continuantur, sed post Gναιοα interpungitur. Tum novum lemma OY40X sequitur interpretatio„0d do⁵α. Qua de re varia sunt interpretum judieia. Barnesius seripsit 666 rettulitque glossam ad v. 128. Buttmannus dicit manifesto respici vocem 0066» v. 127. Tamen eo transferri lemma 0ddoς cum glossa 106 G0409 nolle videtur, quum in annot. 3 extrema adjiciat„hoc videre videor nomina omnia locum definientia nominativo casu hic coacervata fuisse Gοιοιεσσ‧ οσ, dααινοςα, dνιορ, 02008, 00 G0¼04. Ita proximis duobus verbis viae descriptio continuaretur, novum lemma non inciperetur, quod ad alium versum transferres. Equidem, quid sentiam, si verba 0309, 06⁴douog cum zuperiori. bus sint continentia, supra explicavi. Sin autem novum lemma„O669« sequitur glossa„οο- doονιςς, utramque vocem ad 0966»„(v. 127), non ad 6dog sive 006d in v. 128 transferendam esse duco. 1) Primum enim interpretatio„ r0060à60« a v. 128, sive 660& sive 0000% scribis, plane abhorret, ad v. 127, v. infra, accommodata est 2) lemma illud, quod supra e Suidae codicibus attuli„»O⁶ς ες 1.⁴ ννναᷣ, et ipsum ex„ 060„ 8&g 1⁴κσνε corruptum esse videtur, quum Et. M. p. 615, 12 legatur: 060»(sic) às Aa⁶ον, Sarfoe, 6ε⁹ʃ⁶ιe. oTliαeνεdέε 2„ Onuoœæν 6:6„· 4.⁴ονν ⁸ DeddSevog 1y O4u gyol.„al Tννεςσςν⁴μέεένςνσον αοοεαν, ru-s d 10„ vonOꝓνα, e Iandvas. Item p. 557, 44 post 0lov non 7» 6&g 1⁴ν, sed 00d0 39 1a⁴ in vulgato Et. M. textu scriptum erat, v. annot. Frid. Sylburgii ad h. l. Eandem denique accusativi formam confirmare videtur glossa Apionis, Et. Gud. ed. Sturz p. 608 extr.„0³ Sœrijoœ« atque illud, quod ipsae interpretationes Sœr*, Sαmπν(Et. M. 615, 12 et in Apion. gl.) accusativo casu adjectae sunt. Corrupti scholii apud Et. M. 615, 12 primum lemma, ut
9 9*

64
dicam, quod sentio, fuisse videtur hoc: Axor. d& πά odd—— 7 6669 29 la⁴‿ονy, unde intelligitur, cur utriusque vocis et oddoũ et 1a⁴oug interpretatio sequatur. Et. Gud. I. I. brevis- sime solum 0u6 explicat, sch. Valg. item, sed nomin. casu. Scholia Vulgata vero, ut forma vocis magis ab Homerico oddο recedunt, ita sententia omnium optime poetae verba interpretantur, quippe qui v. 127 non ut v. 126 voce„ 6090“ locum ν τρ ααρσσιαροςσ ri&19060v r04x—f, in pariete januae principali, in qua Ulixes stabat, opposito, sed locum in 1r00 ,0v pariete exteriore(cf. ετποοσϑεκν supra p. 55, v. 10 et annot. 13.)) aulae adverso proxime 0960» fraxineum principalis januae describat. Sublata autem glossa„ 009669, 70000G9½%⸗de scholio ad v. 130, quid reliquum sit, examinemus. Verba 6900σα, aρα, deαααο, dνιοσ⁶ν, (sic enim scribendum erit) jam non 8 ⁶εσ ¼ε‿ον d οοςσ viam, quam Melanthius improbavit, sed viam, qua Melanthius re vera thalamum armorum petivit atque e thalamo reditt, interpretantur. Quae autem antecesserunt»yος dν ν ε⁸οα, aut iterum animum advertunt ad id, quod εοdοσ 7100 G0àl 0 modo a scholiasta commemorata unius tantum hominis sit, aut denuntiant deseri- ptionem viae àν⁶ο mαυνον, quae non sequitur. IIlud si probaveris, lacunam ita fere explebis: MeAνοε⁴ονυ ε νε 6:69. Altera sententia praelata sic fere scribes: 5ν⁶ςσ dε* ε*½̈σ„ S0e 69099, 1a⁴οασ,(rεαμαα), dddg eg daν‿οααν, νπ⁶νιĩqfTcIlarloν d ε z. z. 1. Lacunosam hanc rationem, quia ad veterum editionum vestigia pressius accedere videtur, equidem simpliciori illi, quam primo loco proposui, praetulerim. Tamen certi quidquam hac in re eo minus con- tenderim, quo facilius mihi aliquis persuadeat, totum illum versum ab» ½ d& εεο⁴οςσ⁵ ipsius scholii partem primo non fuisse, sed a posterioris temporis librario esse appictum.
—— Quaerenti vero, utrum foramen illud 6σοοϑο⁶νσσ£ς in 11νσ ν latere apertum sit ad lumen in ¼4οσ ⁵⁶ριν admittendum, an ut aurae flatus eνισ ο duplici janua excitatus fumi partem tolleret, an ut calor e*εαυν⁵ ε⁶ρανπἀ⁴ οσ proximo in dmπαιειςοαςσ illud(rνν τρέιαςσσ) deduce- retur, proximum hoc verisimillimum esse respondebo ¹). Nam et apud alias gentes conclavia, quae calefieri possent, antiquo tempore pensilium conclavium nomine significata esse viden- tur ¹⁵), cf. Diez et. 205. p. 707. 708.»Poële fr.(m.) heizbare wohnstube, auch ofen, altfr. poisle. Das mlatein. bietet pisele Edict. Roth., pisalis(falsch pisalis geschr. Gloss. prag. ed. Hoffm.) u. dgl. Dies weist formell auf lat. pénsile, syncopiert pésile(daher der lange vocal im fries. pysel limmo pisel, v. von Richthofen in v.] mhd. pfisel), allein der logische zusammenhang ist nicht deutlich.—— Das alterthum redet von horreum pensile[ef. Colum. de r. r. I, 6, p. 39 ed. Mannhem. et supra pag. 52 med.], das mittelalter von domus pensilis, camera pendens; dieser spur wäre nachzugehen«(de variis formis ejusdem vocis in Germanicis linguis cf. Grimm. gram.
¹⁴) Non nego fleri potuisse, ut interdum condenda promenda per 9G ν transferrentur, qua Melanthius ad arma procis porrigenda usus esse videtur. Vulgo per r ar derristv ascendebant.
¹1⁵) Non ut Graecarum antiquissimarum aedium imaginem ad Hyperboreae domus similitudinem exprimam, sed ut demonstrem pensilia conclavia, quae calefiant, inepte ficta non esse, adscribam verba B. Franklini„Philosophical and Miscellaneous Papers, London 1787, p. 47 sq.“, quae, quum libellum meum legisset, comparanda mihi suppeditavit Christianus, frater carissimus:„It is said the Icelanders have very little fuel, chieſty driſt iood that comes upon their coast. To receive more adoanlage from its heat, ihey make their doors low, and have a slage round the room above the door, like a gallery, wherein the awomen can sit and work, the men read or write, etc. The roof being tight, the warm air is confined by it, and kept from rising higher and escaping; and the cold air, which enters the house aohen the door is opened, cannot rise above lhe lerel of the top of ihe door, because it is heavier than the warm air above the door, and 4o those in the gallery are not incommoded bã* it.⸗
2

65
III, 429), et, id, quod hanc in rem, de qua disputamus, plurimum valet, Galenus ipso hoc unOhoy genere, cui ¼εεσο⁶⁴αςν nomen imposuimus, ad copias calefiendas vel fumigandas sua aetate usos esse testatur. Cujus verba eo libentius integra huc transscribo, quo certior est oeci illius agrestis, quem describit Galenus, cum antiquissimis Graecorum oecis similitudo. Idem enim auctor ad ipsam*εο⁶⁴emρνιν explicandam(v. supra pag. 39, v. 1 sqq.) xbν πραχριοειο obενταιν εας 166„.ναν ϑe ⸗ d⁴αοςο ι oO!zoy exempla affert, quorum rationem accuratius describit in loco, qui sequitur. Galeni πιο dτι⁶οτανν αιςσεεον ασ ed. Kuehn., med. Graec. vol. XIV, Galen. tom. XIV, p. 17(ed. Chart. XIII, 870, Basil. II, 426)» œτ⁴ τοισ'§»νςι dαeνrag mον*νμνινςoοᷣο ν⁶vovrae Guε⁴⁵οο, τ*εν sorlay,& e αουσαι τ˙ πιο, ν εμ⁴μιςσοσιςι εέασυειν Sxoyre, od ον adrig dnεᷣνονασαιν α bνν dοεytc ordαενς, roiν ατνοϑ⁴⁶eιςεοα τ⁴ ⁴⁶ιρσ, deE&iG re ad dοιστεοe) rd⁴erc ye xrd ddrεοον&lG* de„νο⁵μανο οσυνε εuννεαενοσι taꝭς 5olas œrτ⁴ το 0τνοοσ 1εO%ο Ʒᷣεαυκνιαιν, d 0 1 α᷑e SAel 15 ππασρ OOν. 10¹100101 ⁴έ ν ο⁵ν dndereg ol*αrd ος e'˙ςσονοι ευανιαααρεν ‧ονQ᷑ασ,*dv 80reAeg 6G1„. 0l Ʒ- ueε⁵εσπσεοον ονν ναατασννεναρνσἀ⁴εμεηνοο ασα⁴ τν εν⁴οο τονm᷑ν Sxovo⸗ ri) zcr.&rtr ryj oseg 18- rayue 6⁵&66ασ εααιαέιε ι αμm 0ειπτιννπσ, εασ eν νω ε εᷣσπτν πιεμορσαα ociνεμαάe, .α οαm&☛σ lα œα αα‿ αι mαeνςοοπνιευν 8„ 20*20 œτ˙ τοες οενουνσι τν οlνν roο ueyddou, moAAdxòxe dν& α mαα⁴ ręrαναασemς.*ν 1001» 05» 100»„ Olæ-,2dteν 10 Aοa Oxνεmιένέμον 2*ασντ έοα⁶ένεςσσ, τ ασd i ε½8ʃ0æe Smιτε⁴εμιενον(Kuehnius bene: vexedrae incumbit« cf. Colum. de r. r. I, 6„Apothecae recte superponentur his locis, unde plerumque fumus exoritur: quoniam vina celerius vetustescunt, quae fumi quodam tenore praecocem maturitatem trahunt. Pessime autem paulo supra Kuehnius 10 ¼₰ιlμαἀοστ³σ κερρκι⁶eεεηνον εναx. vertit„quae maxime spe- ctatur utrobique“), 8ν e0 0TpO» 6 mω⁹ uov warerdero, Ksrd. 10 xœν ος ni9ope Co— — dAαμεμε νυν dε υυν εντμανσν επιοσ ε⁴μεομημο⁶ασν*ειέεν Sorαιρνενο, dmsor Oeuuds d rd⁴ς Serroug. —— ꝗur deras 03» S» raury 8 SPordvn(zij 201νꝓα⅜ sive 9r0*67) rd*εοε⁰*α, æl ⁴νν νιο 105„ imsodον roõ 4eOou 70„ Lyc 104zo- dterirα rOteο 4e⁴⁷⁶νοςε 8010νσοσ elo, 10„ etce 01⁊Oy, L„ 6 10„ 28 T Sapo- Eqnr&lyaα ν 1- Sorloy, mO0unoiitevos, did ronudrον elguενα 9²Otuœofa» lg 10“» 07*0»„,„ 6 10*eOd-dda αταιειεεεεμει x 1e 00„ 11G xνσ 15„ atnen 01xO Oetrxοas 2 dmod ien εοσιμσασαιννοσαιινν, vdα νν τοιρα Hανπκαοσναέυν, dispilarrs ndyra 10„ 07o, de umdsors 0»9*αιις. Ceterum vix opus erit annotare Galenum non ipsam Ulixeam 1ueα⁶σρν, 1ν Qνοεέια⁴οσσ sed prius illud 4⁴εσο⁴mρν genus, v. supra pag. 38 sq., cujus dmεεοινα super 17)» doxoy exstructa erant, descripsisse. Neque quemquam praeteribit zotrcôyæ illum duplicem ab utraque esεοας sive*‿μνναο parte positum ab Ulixi quidem aedibus alienum esse, quippe qui suum sibi thalamum in interioribus aedibus exstruxisse videatur, cf. 23, 290 sqq. inprimis 294. 295.
Ulixes, portauam sagittam per securium foramina transmisit, dlro&n 1αμέυρη udον i. e. in limen principalis januae oeci(cf. schol. S. ad, 255„ e„ 1τmν mꝙGꝙBD⁴εμμαι: ε adera rals modrar ralg ᷣdelaς ϑιιιωαι οRQ%Oενεαι m6 9y SorαQ 4νrοτενοοꝓσοðmĩ. Ibi igitur stabat pugnam cum procis commissurus. Prope eum aut certe in priore oeci parte versari suspicaberis Eumaeum, quem post rem 21, 380 traditam continuo in oecum redisse conjicies, quum sine dubio statim prima pugna jussus sit januam sive viam illam 22, 129 observare, Philoetium(cf. 21, 391:&g d'*υοεν aA⁴⁵ς. ¹. 1.), Telemachum. Telemachum in ipsa prima pugna prope Ulixem stetisse, colligo e 21, 431 sqq.: 5(Ulixes), 2ud sn 69ι νεεσσ◻
6 6 d-uiοε kiopos 6 Tn⁶εααορσ ollos ris O ⁵eοαmòος dειοσο Auꝓ ε xεοαα ν αεν syxei, dyxε dν d9 æoo Ha 9 00„ 80νε⁴*ειφσιεμνοο αάεοοπ Zdlν. Verto enim, ut
Res libro 22 d0 traditae quomodo inter se aptae sint.

66
vulgo fit,„prope ipsum apud sellam stabat« i. e. constitit ad sellam Ulixi. Faesius solus, quod sciam, interpretatur» prope ipsius(Telemachi) sellam« coll. 139 et 118, credo, ne Ulixi sella, quae 21, 420 di—ꝓοog nominatur, eadem hic Jvog appellaretur. Equidem falsam quidem illam dtꝓoov definitionem»eine Bank oder ein Suhl olme Lehne, dergleichen sich auch bei Vornehmern in den Nebengemächern, Schlaf kammern u. dgl. finden«, Grashof. apud Faesium ad II. III, 424, non dixerim, sed tamen diov generaliore Jο⁶ov nomine significari posse puto, non aliter atque ιυσωι, ef. XXIV, 515 dπασν*ϑο⁶ ον coll. 598*4⁴όσ⁴ ποαμμαά⁴ει ναεν soα; adde Eustath. 1366, 60 Kal doœ ταπιντεπανα dd&y παυνννναιας ϑςνυον, d*ραοον 578) zx* ηα2⁴μμμοι ½. z. 1.; p. 1515, 50 digoos— 906»ov r“ 0lxOν ε&l6o; p. 413, 1 diροονꝙ⁴αεαιιειιονσ οα ϑ νον; Et. M. p. 279, 34 G„(αααινε駳ε 906»oy. Quin etiam, quod scholia ad, 145 0³ dε ⁴⁷ εαπ᷑ωπõřßeg aĩra (ælεrri,α) υσσο coll. Porphyr. ad II. I, 90 repugnant Hesychii glossae dονο dναἀπ‿ιεος digoos, meae interpretationi obsecundat. Neve propter 22, 91 quis putet Telemachum antequam Amphinomum a tergo transfixerit hasta, longe a patre abfuisse, affero scholion Vulgatum ad illum versum»syyος o ˙0οασσιααοςσ ye„⁶νμμεμνοωνετά³ν!|μ⁵μνοιμν πμαασdεας ατ 1oν v⁴rouv 5alev. Postremo, quum vix intelligatur in extremis libri 21mi versibus, cur Telemachus armatus hasta et gladio(cf. Voss. ed. I, p. 460, 35 cum 22, 113) prope suam sellam constiterit, optime filius prope ad patrem(jam defendendum) ejusque sellam accedere dicitur, nam sic demum patris nutui(v. 431) recte obtemperat.— Quartus isque potentissimus Ulixi socius accessit Mentor i. e. personata Minerva cf. v. 203 sqq. Erdoa dεẽog slovreg scpéoroοασν, ol udy an' 0905 TAαlœσσε*ςσ, 0 d' ντ5ϑε̈ ,, G ποέες εςᷣ α ννο⁴. Toε εεmο˙ν αμρν³μμο⁵ονϑνανne Aidòs A9s Aννν Méντοοι edονμέεμν.. 4. Minerva tamen jam 239 avolans consedit hirundini similis al*⁴αεντιο d εeν⁴αοα ⁴έααοοον sive lαοsνa dyd ddyae uey⁴ιο, v. supra p. 41, v. 31 sqq., et p. 42 i. e. in tabulato ⁴ςσ⁶ρμιςσ, zi⁸ 0ε ςιρασς(cf. p. 39, v. 21 sqq. et p. 40), qualem ab utra- que parte ⁴lμιεναν oeci exstructam fuisse diximus. Recte igitur et schol. Q. ad 239 et Eustath. ad 240 u61aο» interpretantur rνν οο†νν, Eustath. quidem adjiciens d ε ⁷ Ʒν rοιι 8y(v. 298) dij rore dveoxer A9* aiyida dν⁴ι νεωνν ε—s, de ατν elvch doν„α ⁴έ‿αοσν, unde simul apparet, quam parvi v. 298 altera lectio x*οουρ et ab Eustathio ad I. I. et in cod. Monac.(hic tamen superscriptis verbis o. 600ꝙ&) tradita debeat haberi.—— Procos, Ulixi sociorumque ejus adversarios, dum epulantur, secundum tres intimos oeci parietes sedisse putes licet, v. supra II, 17 ante med.; certamine inito ignavissimum quemque intimam oeci partem, 10„ νεα, maxime fuga petivisse verisimile est, cf. v. 270: Mvyornες d. dvεᷣνε⁴ σσe ueyd ο ux0»0s i. e. 8 g 16„&νετεμεοον τ⁴mρμον τον ⁴ο³σενοςσ, dgel 2leys, 00 G a⁴ν των τσεeον ⁷ν dνυιι— *O zες 81ε0060v. Q.
Jam quaeramus, non quo modo Ulixes procos vicerit,— pugnam ipsam enim poeta et copiose et dilucide explicat—, sed qua ratione victoriam praeparaverit et constituerit 1) arma, quibus proci uti possent, ex oeco in thalamum transferens 2) januas domus mulierum et portam aulae occludens 3) arma, quae induerent, et sibi et socüs ex thalamo afferri jubens 4) noxios poena afficiens, innoxis parcens. 1) Arma Ulixes jam libri undevicesimi verss. 1— 44, dum mulieres in sua domo includuntur v. 16 et 30, coll. supra II, 18 ante med., cum Telemacho transfert s ⁴ααeον v. 17, in thalamum armorum, quem in interioribus aedibus i. e. in mulierum habitatione fuisse jam de aedd. I, p. 30, annot. 31 collegi ex verbis ĩοα v. 4, 8 dεον v. 34 coll. cum 4, 775(adde Platon, conviv. p. 176, e: zG vrε αg 5„ 1°*). Idem confirmabitur scholio Vulgato ad 22, 130, si ejus verba, v. supra p. 60 post med.,„œreνααmας εν *ον§ jꝗ‿ααμοο, id quod fecimus in deformationis lit. t, ad interiorem 4 ⁶ʃσσσάrettuleris.

67
Ceteri versus libri 19t, quos huc referri oportet, obscuri amplius nihil habent. Nam v. 37 et 38 us„ Egun* 1οι τοε—η εμεν⁴ἀωςν ναά‿α* s ⁴εοσασσ⁴εμασι Eiœzνol re dozol z*κονες τυννοσνiεεQõάefx x. v. 1.“ parietes sub 00ααας apparentes, tum us⁴emραασς(*εειααισ) cum materiationis tignis (v. supra p. 40 post med.) et columnis, quae totum urεοον sustineant, enumerat. Qua in re si quis ud.νμα, ut xuldg eas efficiat, opere intestino vel sculptura ornatas dixerit, ei conce- dendum erit. Hoc unum relinquitur explicandum in 2231 libri versu 143, cur Melanthius ex. eodem thalamo, quem supra significavimus, arma petiturus, cf. à 9εν v. 144, dicatur ascen- dere Eo dalονς(plur. numero) O0 σωο, vd ꝓας m‿μεένα⁵ο, quum aliis ejusdem libri verss., ut 161. 174 etc. semper 2 9⁴uov singulari numero scriptum sit. Ne tamen pluralem illum, ut d ocoys, ad ipsum d*rεο⁵ν(v. supra pag. 47 sqq.), per quod Melanthius transierit, referre et cum deνειασνε conjungere velis, vetat ipsum vocabulum à„⁹εν v. 144 i. e. »ex quo armorum thalamo«, quum neque scholi verba œrεναmαπ⁵, eν 6 6 ααναον neque de- scriptio ipsius thalami, cf. 22, 188„ν Tαmπ[ς ταe⁵αα BdJoy et v. 193 Kioy dν ννννν*. z. J. superioris contignationis thalamum indicare videantur. Puto igitur pluralem dααeρus v. 143, ut 23, 41 et inprimis hymn. in Cerer. 143„146½ oroεασι νμυυQπέmdα‿αραων euniνντ εοαη uννοννα, totam interiorem aedium partem, mulierum habitationem indicare, in qua plurimi thalami sint. Ceterum Herodotus I, 34, quamquam aperte de compluribus oecis et thalamis commemo- ravit, simillimo verbo usus est: drdvztœ ds eul dοοτα α τᷣ οανe dera oεσα IOëονεα 8 1101Oν ⁴ νϑυμιμο,& 10 dνσσα⁴νυοων εννος&e rode dννυν oενεsde. 4.— De scholio E ad, 127 Eyxos 2εν οσνi εασπσναυει †◻φςαων ποοσ*lova uαrν Aovodoune„τσϑιριων ευεu: 0lxOOεμιμνας dè πμεν„ ⁹φαηεο dναα yxea O0 οmοæα, dr‿ ⁴α⁷ αedoοσ„ rνεα εαμιmιοσσσασν i. e. infra(v. Dind. ad p. 30, 2) örl, oο 25 ε⁹ G⅞☛ 1A⁴ dατα mηας ςνοωνQ( τν u*οꝓτμ⁶ν, quamquam haec verba meam de doνοο⁶οσmνκ sententiam(de aedd. I, p. 29) con- firmare videntur, satis sit monere, ne nimium scholiastae sagacitati tribuatur. Poeta, qui Minerva adjutrice Ulixem cum tribus socüs superiorem fuisse tradidit centum et duodeviginti procis 16, 245 sqq., etiam tot homines sagittis Ulixi et octo hastis, 22, 110,(praesertim quum Ulixeae manui et ipsorum et interfectorum procorum hastis saepius uti liceret) interfectos esse narrare potuit.— 2) Januas domus mulierum et portam aulae occlusit Ulixes, antequam certamen cum procis iniret. Mulierum januas, inquam; nam ex 22, 151 coll. 158 collegimus praeter principalem illam januam(3), quae ex oeco virorum ad mulierum oecum ducebat, quamque in Ulixi conspectu fuisse putare oportet, alteram januam(8) e mulierum domo in 4uοοσ duxisse (coll. v. 400 etc.; de aedd. I, p. 30, annot. 39, v. 11 sq.). Aedes vero mulierum occludi jussit Ulixes, ne proci servarum opera qualicunque adjuvarentur neve rumor de procorum caede in urbem transiret, cf. 23, 137 sqq. Hac proxima de wanda Autenr aulae quoqué fores occludendae fuerunt(Eustath. ad, 166, p. 1955, 20„ ExAεοοσρσν ννας, roureort eᷣsode rou⁹ rs ris yuvaixofridog al coie s⁵O!“* aι⁴α̈. Jam in colloquio cum pastoribus, 21, 191 sqq., quod extra aulae portam factum esse opinor, ef. supra II, 6, v. 20. 21 Ulixes Philoetio mandavit aulae portam claudendam, v. 240„ X0* 9⁸, Otlolris dee; 96929&mere A2osuca au'nie KTOα xe⁷⁶ει x. x. 1.4, id quod bubuleus fecit v. 389„Klhtouse d' o enecra Sοασς εdεονκιος ads—— en4dyοε οασς, ꝓ d' Stey a*r6«. Portam igitur aulae, per quam ad viam publicam exibant, clausit. Ceteras januas, quas poeta praeter aulae portam et duplicem illam januam domus mulierum(3 et 8“) commemorat; omnes apertas relietas esse judico. Sunt autem principalis janua oeci, in cujus limine Ulixes stabat, 09da, 60G S9 ladoονν cum r⁶νλμόασιι εαάαοσσ, si hoc ab 60 à 1. discernere libet. OoGοοᷣυœσ quomodo clausa fuisse dici

68
possit ab eo, qui Melanthium 22, 142 sqq. eam transisse putet, cf. Voss. ed. princ. interpr. Germ. repetit. p. 459 n. 21 equidem non intelligo. Doederleinius quoque Glossar. II, p. 341, med. 6009 6Oœy clausam fuisse censet, sed nondum explicavit, quam viam Melanthius v. 143 inierit, id quod in 6ναν interpretatione eum facturum esse spero. Hoc certum est Homerum neque clausae neque effractae 6οσοσοσσmς ullam facere mentionem. Quare non video, cur id, quod Melanthii viae explicandae impedimento foret, ipsi fingamus.— Etiam principalem oeci januam, in qua Ulixes stabat, inter procorum caedem apertam fuisse difficilius est ad probandum. Possum quidem, ut hanc rem confirmem, afferre neque Telemachum v. 157 cum Eumaeo d0» 1aε observanti colloqui, neque Eumaeum 163 Ulixem eyyòs eörra alloqui potuisse, neque Telemacho aut pastoribus armorum thalamum petentibus viam patuisse, nisi principali illa janua aperta. Sed haec magnam partem ex mea totius rei explanatione pendent. At in Homeri ipsius verbis causa inest, quare januam illam apertam esse malim. 22, 258 quidem υον illa mνids doœoνue nominatur, sed hoc est»bene aptata, ut claudi posset«(fest einfugend« Voss.), cf. 22, 155. 156, ubi Telemachus januam ueeeds doοœνuar apertam relinquit(dyalivag= dvolgag Eustath. p. 1922, 22) et VII, 339. 340„Ey d'αντοοσι mOη⁴ας τπμαυν ν 85 dοlσοσ⁵ᷣeς, Oo ᷣα 3⁰ aurdν innlaoly oddg sln«, ad hoc magnam copiam epithetorum ornantium, quae dicunt, ut» vie 9ode in terra positas« etc. Neve opponas, in υοσααάν illam interioris(12⁷ννο 00⁶oο I. l. procorum hastas conjici non potuisse, nisi clausa fuisset, fingas licet valvas intus revolutas atque(interiori) oeci parieti acclinatas, ita ut tela 257 proxime, 258 magis, 259 maxime ab Ulixe aberraverint. Sunt valvae illae eaedem, quae 21, 137 ομρνα σασdeg appellantur; N000v„ autem ibid. 138 commemoratam non Geνdcy, sed 105ou, ut II. IV, 111 fuisse judico.— Animadverte autem ad illud, quod Ulixes 22, 121 arcum acclinat„τG&⁴νρα πάωνσνασονρτα, id quod fieri non potuit, nisi valvis apertis, siquidem recte de aedd. I, p. 10 sqq. et p. 29, v. 10 οσmQιεων parietes ita definivi, ut aditum ex aula in oecum ducentem a fraxineo limine usque ad lapideum utrimque includerent. Neque, quum Phemius et Medon&x qνοu eis αατν mittantur, v. 376 quidquam de janua reserata traditur; ancillae oecum purgant et in aulam ducuntur, postquam, quod sciamus, una janua domus mulierum 399 patefacta est, denique Ulixes ipse v. 494 lustrat ueεꝓναοων τνυχε dειμαα να‿ α³νν, postquam altera domus mulierum janua, id quod suspicari licet, v. 484 reserata est. De principali oeci janua rursus aperta neque ulla mentio fit, neque est, cur suspicemur.— Jam vero, ne januam 6ν ε&sν 4σ 2²2, 128 et r⁴,⁴μαατ˙οο 1α⁴ος(nisi males nobiscum hoc proximum ſin deformatione 7] ab illa[6] discernere) clausam fuisse putes, frustra monere videor. Ipse enim poeta v. 128 addit„ œvεde 0' Sxoy 80 doœoutai idque vix in aliam partem accipi posse videtur, quum 23, 42 ideg d' ε½oν sν doœοσναι de mulierum domus janua dicatur, quam revera clausam fuisse supra demonstravimus. Tamen hoc loco, de quo agitur, veri simile non esse contendo, ut illa 6dg es La⁴ο clausa fuerit, quum ita v. 162 Eumaeo, antequam Melanthium per Lœεσe ad thalamum accedentem animadvertere posset, janua illa obserata aperienda fuisset idemque antea a Telemacho arma petenti, postea a pastoribus Melanthium poena affecturis fieri oportuisset. Sed iterum nolo e mea totius rei explanatione argumenta petere. Ipsius poetae exemplum potest afſerri, ubi simillima verba de janua non clausa dicuntur. 7, 88 verba:„XOddeuu d 8 9ονοα ntv0 d6⁴αονꝙεννπιςσ εεμςσσ⁷ε, si recte inter- pretaberis, nihil significabunt, nisi»aureae fores muniebant domum«(Voss. I et II»verschlo/sa). Noli enim putare I. l. eandem januam illo ipso tempore clausam fuisse, per quam statim v. 135 Ulixes oecum Alcinoi intret. Domus ampla et bene munita describitur. Item 22, 128 660»„ 9 Tνον bene munitam janua fuisse traditum est, ut intelligeremus, quo modo impetus procorum

69
(ef. v. 130 ula d' oky piyver' ⁸οονυν Jet 137 zal doyadεον ⁴μα 2αονρ) facile potuisset arceri. Verte igitur I. l.» und eine wohl fugende Thüre verwalrte ihn« et ef. de verbo sαο Hesiod. Scut. Herc. 270 XObdαεια—§σν εμυ(e) elXo dnεοννο⁴οιςι ςροσοσ Eard ⁴lat et II. X, 264 coll. schol. Vict. et paraphrastae interpretationem eꝙοασπσιον, quamquam Vossius proximo hoc loco intransitive reddidit„starrten“ aeque atque schol. Vulg. ad p, 42 verba„ Gσωπσι³ες 0' EXoy eb doœονυ‿αα intransitiva vi interpretatus est: eν νπαωραάασμεναι*⁷ωσσ. 22, 128, quae Vossius in editione principe scripserat» ein Weg in den Gang, mit fest verschloſsener Thüre« in ed. stereot. recte mutavit in:» ein H- in d. G., mit wohl einfugender Thüre« et ipse de aedd. I, p. 30, an. 31, v. 6 ab inferiore margine pro„rτ⁶eαα 1. janua illa clausum fuit«, rectius scripsissem» 660» e Laον janua illa v. 128 bene muniebat«.— 3) Arma ut patri sociisque ex thalamo afferret, 22, 109 Telemachus hac via progressus est: De limine per apertam januam principalem, per apertam 600»& læνονν et 0r0 εμόά ³ασαοσ ipsam lauαy, in qua thala- mus armorum erat, intravit eademque via rediit, sive per 2(interius), 6, 7, ˙' petivit tha- lamum t neque alia via revertit.— 4) Noxios poena afficiens, innoxiis parcens apparet Ulixes, si ipsam caędem procorum in oeco factam omittimus, a) in supplicio, quod de Melanthio sumi jussit b) in poena noxiis ancillis imposita c) in venia Phemio, Medonti ancillisque innoxiis data: — ad a) Quo loco Eumaeus v. 162 steterit, ubi Melanthium lautocy transeuntem adque thalamum armorum accedentem animadvertit, jam ex lis, quae supra disputavimus, facile cognoscitur. De limine per januam principalem, per aldοwdeν sive*⁶πον priorem, per 660„& Ja⁴ονν et 11000610 partem interiorem(parietibus inclusam), usque ad primam laνοαe'κ(per 2, 6 ad 7) progressus erat. Neque qui jussu Ulixi(173) Melanthium poena affecerunt, Eumaeus et Philoetius, v. 179 potuerunt non ingredi eandem viam, quam Telemachus ingressus erat(supra in 3)). Tamen hac in re pauca annotare liceat. V. 174 Vossius verba„ αυνdοας d S*6ασάσι dισ9ε αό refert ad januam ab Eumaeo et Philoetio intus clausam, ne inter perficiendum opus a procis opprimerentur; equidem malo Ulixi verba ita intelligere, ut v. 173. 174 summam praecepti Ulixei contineant, v. 175— 178 adjiciant, quo modo Ulixes vivum Melanthium cruciari velit. Faesius hoc recte ad I. l. explicavit, minus accurate scholiasta Q., qui Ulixem Aerayrdvra v. 175 sqq. addidisse judicet.— V. 179 Bdy d' Iuεν ες ϑαέααφαο, 1aνέιετανν ⁶ ευν ⁸ν6ον εdννα doctissimus Classen.„Beobachtungen über den homer. Sprachgebr. Jter Theil p. 10(progr. gymn. Francof. 1856) scribere maluit»Aeνντνην ε εμιν 8„oν 86e«. Verum vidit jam Eustath. p. 1922, 61 10 νi εᷣᷣπτσα(scr. àταe 16 xoνo dσiæνν 8r⁴rεονε παοαα σάσα⁵ι⁴αοσνςσι—QανωωνQπν 8e9ε„ d ½*, un al dvrordg eon log diεεᷣꝓn, idemque probavit Faesius; cf. Homeri verba v. 187 S0ο⁴lo ⁶ν αηQ, –bMG.— V. 201(T0 dε&& reëxa dtvre, 9 ³νν επισευνε εεν) uterque pastor jam 114 armatus(xc d,νααα dουεςνσeυ reijxsa radd) iterum arma induit, tum januam claudunt. Bene schol. Q. ad h. v. d.π νυασ⁴ς☛⁵εμνι*υαο ⁷α d*ατ déGνιμεισσσσσσ oʒςεενμαο⁴sστνασ τν eννιον. — Viam, qua Eumaeus et Philoetius Melanthium jam interficiendum v. 474 in aulam abduxisse viderentur, supra II, p. 18 sub extr. et p. 19 explicavi.—— ad b) Ancillas noxias v. 446 eadem via ex mulierum domo in oecum progressas esse atque Eurycleam(v. supra II, p. 19; de aedd. I, p. 30, annot. 39 v. 10 sqd. a superiore margine et interpretationem tab. lithogr. ad fig. B, 8⁰) inde efficitur, quod principalis aedium mulierum janua v. 484 demum reserata esse videtur, cf. etiam supra pag. 68, v. 29. Procorum cadavera ancillae per januam prineipalem in aulam extulerunt ibique in porticu prope portam aulae acclinaverunt v. 449 Un' αςουο&vνε̈ „4og lije et 23, 49 en' auletnαν ϑέιονσσν(quamquam Eustath. hoc proximo loco alia tradere videtur), cf. IX, 472 ıοο d* a* ϑ⁶⁴οσν euexεεοο d oppositum πο 2 enas0(de aedd. I,

70
p. 17, init.). Postquam oecum purgaverunt, ipsae supplieium subeunt 459 Mexoyyyg e 6doν α Aα⁴ιυιQ 0Rı Loveos æul, ef. de aedd. I, 26 et II, 15 post med.; de verbo πακοααe autem v. 466 cum genitivo ½οι° conjuncto comparari quidem potest II. V, 21 ε⁶ιιναι ‿ε⁵αᷣρον vrνλιέινιιιαο, sed prorsus similis ille locus non est; melius igitur Parisini editores thesauri H. Steph. ad illud εοσισα⁴ᷣe α0ę⁷plicandum attulerunt 5, 68 eol oneloug= εοε οπmαάιο. Male vero interpres latinus in ed. Homeri Parisina Didot. 1837 reddidit»funem ex columna nexum magna tholi, iis circumjecit«. Neque enim constat tholi fuisse columnas, neque res ipsa postulat, ut eas fingamus. Passovius(idque miror in ed. 5ta repetitum esse) verba vες κυαeνοππτοσασοοο0 non cum„ rε⁶αααει, sed cum„*εονοον conjunxisse videtur»Dagegen ist es(xl) Od. 22, 466 ein Efeiler am Seeufer, an dem die Schiffe festgebunden werden«. Fortasse egregium virum fefellit, quod Schneider. Epimetr. iu Xenophont. Mem. 1801, p. 277 ad haec verba adscripsit:»Videtur locus ille fuisse extra aulam. Nam et Melanthium postea plectens Telemachus conclavi educit Syov ded π. re al ανιαάχ Sed haec proxima verba jam II, p. 18 rectius, credo, expedivi, lorx autem 22, 466 aula inclusam fuisse jam hac de causa adducor, quia porta aulae non ante 23, 370 aperta est(cf. 23, 137 sqq. et de aedd. I, 17 paulo ante med.). Rationem ipsam, qua funis ille annexus fuerit, explicant schol. Q. ad v. 471(supra II, 15 post med.) et accuratius Faesius ad ipsum versum 466.—— ad c) Ancillae innoxiae v. 497 ex domo mulierum ad oecum virorum accesserunt non per alteram illam januam(S“), quae in dadoa ducebat, ut Euryclea et noxiae servae(cf. supra p. 67, v. 29 sqq. et p. 69 ad b), sed per principalem aedium mulierum januam, quam tum demum patefactam esse supra jam ex verbis v. 484 πα⁴σαςσ*. z. 1. suspicati sumus.— Phemium et Medontem per principalem oeci virorum januam v. 376„ν—†νον sig u⁴⁵ν missos esse, supra p. 68, v. 25 significavimus; etiam de loco, quo steterit Phemius 333, coll. 341, supra II, p. 23 post med.(adde p. 54 extr.) disputavimus. Quam viam autem citha- rista inisset, si v. 334 εx⁴ς ε.εꝓναοο per 60009 GOœ ad aram Jovis in aulam confugere voluisset, infra p. 71, v. 4 ab inf. m. apparebit.
Age vero, Ulixearum partium rebus absolutis, quaeramus, quo modo proci et socius eorum Melanthius aut effugere aut Ulixi bellum parare conati sint. In ipsa prima pugna Eurymachus procos v. 75 sqq. appellat: n* d'o απκ πἀντeg 2X0εν ⁴190004,&„ε ⁴μm oνdoν αι‿σοσμεενν 1ds αασων, 9Gℳεν σνι ½ dorv Soxm d' eιοra„4νιο. Quodsi primo procorum impetu repulso Agelaus v. 132 procos sic alloquitur:»2&i40, oOde de νςι αee˙☛⁶ο Odu dyagaln Kal slπααα 1ααο, 6 νϑαα ꝓνιmτα oct ipse unum e procis per 6 ⁰ ο in urbem currere et auxilia inde arcessere jubere videtur. Certe in verbis poetae nihil inest, cur Vossi sententiam(Morgenbl. n. 329, Aug. 1857, p. 761) probemus»Man müſse dabei auch nicht vergeſsen, daſs die Treppen auf die oberen aldν⸗(Dachzimmer oder Böden) von auſsen ganz im Freien hinaufgegangen wären, und daſs also ein Freier, der durch die 6⁹οοσνσ⁴εm Hinaus- schläpfte, auf eine solche Treppe springen und von da oben hinab auf die Straſse schreien Konnte«. Quam rationem si ad deformationem Vossianam ed. stereotypae adjectam accomodare velis, verba v. 137» æl dοναεοσνστ⁶σινμα 2αους non, ut Vossius ed. stereot. in explicatione deformationis, ad literam t referre poteris(nam difficilem exitum A⁴οαασς Melanthius Agelai sententiae opponere non potuit, nisi idem exitus secundum Agelai sententiam trans- eundus fuisset), sed literam t, 60„& laug-y, discernes a 0rd⁴,εμααην αοε, angusta illa portula ex D ad t et u. Vossius ipse igitur opinionem hanc de clamore ex scalis illis tollendo postea improbasse videtur.— Ut vero verba 132 sq., quae supra exscripsimus, recte intelligantur, et meminisse oportet procos de aulae porta per Philoetium 21, 389 clausa

71
celatos fuisse, et rationem percipere, qua per 6 091æy ad aulam perveniri potuerit. Illud ex ipsis rebus, quae deinceps narrantur, inprimis ex responso Melanthii v. 136 sqd., ubi de hoc impedimento omnium maximo ne uno quidem verbo mentio fit, facile cognoscitur. Rationem autem viae ab uno procorum ex Agelai sententia ineundae ne ignorares, ipse poeta cavit prae- missis versibus 126— 131. In quibus si quaedam nobis minus accurate descripta esse videntur, nolumus oblivisci, poetam suae aetatis hominibus cecinisse, non posteris architecturam sui temporis explicavisse. Equidem de verbis illis supra in capite de 6οσασωσοσσ, inprimis p. 55, v. 6 sqq. et p. 63, v. 8 sqq. fusius disputavi, quare nunc rem paucis absolvam:„O RσνG(i. e. magna apertura in modum fenestrae a solo edita) erat in pariete bene structo(accuratius: in us⁶⁶⁴ν illius parietis principali januae, in qua Ulixes stabat, oppositi et quidem in eo 4σ⁶⁶μιςvlatere, quod uux oeci tangebat et alteri januae(zi σενιιακ) per scalas in 1 1a⁴οσασν ducenti responde- bat)«. Tum a novo colo oratio incipit:„Sed prope extremum limen bene fundatae domus erat via ad angiportum(i. e. v. supra pagina 61, v. 4 sqq. angustam viam subdialem, ipsi domus lateri adjunctam muroque inclusam), quam tabulac bene aptatae muniebant(non»tum clau- debant, v. supra p. 68, v. 30 sqq). Hanc(eandem viam) Ulixes jussit divinum subulcum prope stantem observare, una autem sola via ad eam(60„& 1aισ) accedi poterat(v. supra p. 61, v. 20 sqq.)«. Poeta igitur, postquam v. 126 dixit, a quo loco ei, qui ex oeco effugere vellet, incipiendum esset, in v. 127 sqq. addit, quo loco per exteriorem domus(7⁶⁵⁶ρ) parietem in aulam egrediendum esset. Media inter utrumque locum erat Aadoæ illa, quam poeta v. 128 leviter indicavit, non accurate descripsit. Cum bis optime concinunt, quae Melanthius v. 136 sqq. respondet:„»Od mοσσεσινν dyeεæe dioroεᷣες dνναιν mνα‿ο dνα Aνςσ α osroæ a doyaleoν rνα 1αονε *. x. 1.« Tamen duae res dubitationem habere possunt 1) quae fores sint»aulic„α ϑμυςεrοας. At si memineris, Melanthium Agelai sententiae ea opponere, unde periculum immineat, amplius non dubitabis, principalem januam oeci indicari, ubi Ulixes cum sociis stabat. Quum autem ei, qui per angustam 600 eg lauOyy in aulam eftagere vellet, periculum ab exteriore januae illius principalis parte instaret, poeta hic exteriorem hanc fraxinei liminis januam insolito nomine „α.⁵ ααά ϑοεo appellavit, ut ab interioribus lapidei liminis foribus eam discerneret (ef. de aedd. I, p. 29 ante med. et initio hujus capitis p. 65, v. 37 scholiastae verba ad, 255 „aο⁴⁵εαιαιαᷣ ⁷ϑ⁴οασι α⁴ꝑ. Etiam quod poeta 2) adjicit» œu ἀ(ςεον 0r⁴.μα αοςε dubium est neque certo dijudicari potest, utrum oroe dæ⁴ν alterum nomen sit ejusdem illius doν ε Tauονν, angustae illius januae v. 128, id quod probare videtur Hesychii glossa:»ordnuα Lxοο. 10 vije 9 ⁴⁶υοααeς Idoναασα, an transitus ille ex 1aυοσ in n100%G6*%, quem in deformatione n. 7 nota- vimus et ab d ες 1αονν(6) distinximus. Sed tota res ex hoc uno nomine non pendet. Quare vocem dubiam mittamus. Jam si meam rationem ad formam a me descriptam(de aedd. I, tab. I, fig. B et in tabulae lithograph. huic comment. annexae fig. B) accomodare volo, via, quae procorum uni ex Agelai sententia emetienda fuit, haec est: In 1ννι ooeci per tigna craticũ parietis ad 60⁶9„y ascendere oportuit, cujus locum in tab. lithogr. huie libello addita in 4“ et supra p. 62, v. 6 sqq. rectius indicavi, quam in priore commentationis parte(de aedd. I, annot. 39 et ibid. tab. I, fig. B in priore 4). Deinde per 1“ ad scalas prope 4(de aedd. I 1. l. 4 Posterius), tum per alterum et primum q ad 7, 6 prope principalem oeci januam(2) in aulam egredien- dum fuit. Plane eadem via autem progrediendum fuit Phemio, si v. 333, ne in occurrentis Ulixi manus incideret, per 00ο⁶οσν ad aulae aram effugere voluisset.— Sed ad procorum consilia redeamus. Melanthius, quum via ab Agelao proposita effugi non posse demonstrasset,
pollicitus est, se procis ex thalamo arma allaturum esse, ut cum Ulixe proelio dimicarent. Qua 10*

72
via thalamum petiverit, enarratur v. 142 sqq.»Qo er.» dyeœνe MeAdν˙ιοο amμοdοο alydν Eo Seυναανιαι ουοσνσοο d ννοπςσ εμν⁴ερσο, Eyνεν ddeναν εμν dezεν ele v. z. 1. Quae verba ut recte intelligantur, duae res tenendae sunt 1) Melanthius, auctoribus veteribus interpretibus, Eustath. 1921, 46(supra p. 55, 28 sqq.) et Apoll. Soph. p. 122, v. 15 ed. Bek.(supra p. 61, v. 6) „d MeAdAνοιοσ ϑ νν νσοσοοσ⁶οσςσo⁴ εέρμνα, per eandem 091Oxy ascendit, per quam Agelaus unum procorum ascendere voluerat 2) ex voce ε νοεαν v. 144, sive» inde«, sive»unde« vertis, sequitur, ut vox dανν, si non ipsum thalamum armorum, at eam domus partem significet, in qua praeter alios thalamos etiam thalamus armorum erat. Atqui armorum thalamus(v. supra p. 67, v. 12 sqq.) in superiore contignatione fuisse non videtur, quare noles interpretari»in eμνς ascendit«, sed»thalamos petiturus«(nach den Thalami) ascendit. Quem in locum ascenderit, ex 1) efficies. Nam si Melanthius d ddyα draανν ascendit d i Gℛ ⁶οω— dd 6dyag significare quidem posset»in fenestram« i. e. in ipsam 6οοσοοισασν, at pluralis numerus a plurimis atque optimis auctoribus traditur et ab antiquis interpretibus inter ôνꝓνος et 690090 discernitur(supra p. 48, v. 9; 49, v. 12). Item qui dεα‿ τισ ⁶οσσσσοσσςσ dνενσ, ascendere non potuit in fenestras, neque secundum fenestras a dscendere(v. I. l.). Postremo qui Hαlůew᷑iwg petivit, idem simul fenestras petere(»nach den Kammern und nach den Fenstern hinaufsteigen«æ) recte non dicetur, si ad armorum thalamum plano pede accedebant(supra p. 67, v. 12 sqq.) 16). Quare supra p. 48 sqq., ubi fusius de ôcoty disputavimus, adducti sumus verti oportere»er stieg nach den Thalami in die ôcôyeg hinauf«, thalamos petiturus ôcyag ascendit. Poöyag autem suspicati sumus fuisse ipsum umπσεκορςρσον i. e. superiorem contignationem illam multis nominibus, ut 1μεααο⁶.mλαν etc. ete., appellatam. Hanc interpretationem si probaveris, Melanthium intelliges ab eodem loco viam incepisse, quo et uni procorum ex Agelai sententia et Phemio via incipienda fuisset. Per 2uοσ⁴&⁵ασς igitur Melanthius quoque ad scalas 4α⁶ας progresus est, sed postquam per scalas descendit, jam interiorem 1ag partem et per tertium' ipsum armorum thalamum(t) petivit, contra illis per alterum et primum ad 7, 6 pergendum fuit. Jam vero capitis hujus finem facere liceret, nisi paucis explicandum esset, cur Vossianam interpretationem ejusdem rei ed. stereotypae adjunctam probare non possim. Quamquam enim priorem illam de clamore ex scalis tollendo sententiam(supra p. 70, v. 3. 4. ab inf. m.) postea ab ipso Vossio depositam esse ex locis in ed. stereot. ad literam t allatis collegimus, quaeritur tamen an ipsius stereotypae editionis deformatio atque interpretatio aedium Ulixearum bene cum poetae verbis concinat. Id ipsum vero nego 1) in Ulixeorum sociorum via ad armorum thalamum inita, quia Vossius armorum thalamum in superiore aedium contignatione collocat(v. ad lit. u„ Treppe zu OdyYsseus Kammern über dem Vorplatz des Männersaals); veteres interpretes autem et ipsius poetae descri- ptio demonstrare videntur(v. supra), thalamum in superiore contignatione non fuisse 2) in via uni ex procis Agelao auctore suscipienda, quod ei, qui per s, t, n ad aulam effugere vellet, recte Melanthius respondere non posset„dyxe„dο νυ Aν⁷⁵ ald doeroa. Quo propiora enim illi, qui ex t egressus erat,«dα*ς erda fuerunt, eo faciliora fuerunt ad effugiendum, id quod recte intellexit doctissimus Doederleinius Glossar vol. II, p. 341 extr.
¹6) Ne quis opinetur„drνενaπντe drd 9Gyag« non esse»ascendit in yas«, sed»ascendit in locum aliquem per gyag enitens“, sive 90 yeg„scalae a Melanthio acclinatae“ fuerint, sive tigna craticii parietis, in quo 69900. aperta erat,— sic occurro. Alterutrum si 9ꝓε significarent, locus, in quem Melanthius ascendisset, omnino commemoratus non esset, quod mihi quidem displiceret. Ad hoc oi sxuarigovres rds 9pag roν Izou Eust. 1921, 54(supra pag. 48, v. 9) i. e. homines, qui omni opera in hac quaestione enitebantur, neque scalas tum a Melanthio acclinatas, neque tigilla quaedam adumbrasse videntur.—

73
3) in via Melanthi ad armorum thalamum praeter illud, quod supra de thalamo armorum in superiore contignatione non collocando dixi, inprimis repugnat Vossiana 69%90,9 definitio, in cujus loco et ratione explicandis multo aberrat ab iis, quae tradita sunt, v. supra caput de craterae loco II, 22 sqd. et caput de 6οσσν⁶οσ, inprimis p. 60 post med. et sqq. Idemque 4) cadit in viam unius e procis et Phemii, quorum utrique 6οσσσασ transeunda fuit.
Sunt quidem non omnia, quae deinceps tractabimus, ad solam mulierum domum referenda, sed quum in nullo hujus capitis loco domus mulierum plane negligi possit, hic statim pauca de universis mulierum aedibus et ¹mπ̈εέμοος earum praeponam.—— Vulgo dicunt Homerica aetate mulieres nunquam non in superiore contignatione habitasse v. Beck. Charicl. I, p. 169 extr. (Daſs das griechische Haus in der klassischen Zeit des Alterthums ein anderes geuworden)» das ergiebt sich schon hinreichend daraus, daſs bei Homer die Wohnung der Frauen durchaus sich im obern Stockwerlce, untεοεον, befindet, während später dieſs nur ausnahmsweise Statt Jindet, oder doch ganz bestimmt nicht(wie man irrig meint) Regel ist«. Quaeè sententia viri doctissimi vix melius firmari posse videtur, quam his scholiorum Homericorum verbis. Sch. A ad Z, 248 rsyεοινσας τ⁴ιεοιꝗ ⁷ dιmπ*ν, d11 υνπνεο⁵οο ναασ, dio τeQο,„u 1 d1dedevrct. 8711μεέμα⁴αιςσ ³ O*οο d νς 1Aεog zal dud ri Odoœαeεlag rou„uuœelors dιμαονς onsoους ν- Orylν. cf. B. L. ad eundem versum et schol. ad B, 514; ad II, 184 sch. A: demlds, öra o! r6 1εαν ςιαιαιι εmερ⁵σοα, dvo ³ðᷣd6οισμτ³ι ⁴οσ(roll. schol. Vict. et Eustath. ad eundem versum. Quorum auctorum gravitati tantum tribuo, ut, quae de aedd. I, 23, ann. 29 ad vocem re„ εοοq adscripsi, nunc malim ad illorum sententiam accommodata. Tamen valde cavendum est, ne verbis illis abutamur ad Beckeri verba justo magis probanda atque amplificanda. Nam si Beckerus l. I. p. 179, ut posteriorum temporum mores Homericis opponat, pergit: Ja es scheinen auch die tragischen Dichter von der Sitte des heroischen Zettalters absehend ruweilen das Wolmhaus ihrer Zeit vor Augen gehabt zu haben, wie Sophoel. Oed. tyr. v. 1241. Denn wenn man die ganze Erzählung bis v. 1262 liest, so wird man die 14 ½„ ꝓ ρσρ, die doch wohl nicht in der Andronitis zu suchen sind, nur im Erd gescho-ſse annehmen können, und dort also auch die Gemdcher der Iokaste.«— describit mores ab Homeri aetate minime alienos. Id, quod contendo, quamquam vir optimus, C. F. Hermannus, Beckeri sententiam de cubiculo nuptiali heroicis temporibus in demπμνκηςοοσσ exstructo his verbis confirmat:(Privatalterth. § 19).»Die Paläste der homerischen Helden—— enthalten von Wohngebäuden wenig mehr als die durch einen bedeclcten Gang verbundenen Schlafgemdcher der einzelnen Hausgenoſsen und in deren Mitte die groſse Speisehalle, über welcher sich dann das Frauenhaus mit dem ehelichen Schlafzimmer erhebt ⁶), und wenn auch die spteren Wohnungen das Frauengemach nur ausnahmsweise in den Oberstock verlegten ²), so blieb doch im Uebrigen der obige Iypus ziemlich unverändert«. In annotationibus ad ⁶) Eustathii verba ad—, 328 affert: Tn⁵σ τd αεμεοινκνα⁴νμιεμνο okενα... d40 2α* xεαε⁵αμααράαος deεtx oee eyraoα* 1oο ⁴εοςον dνοdοςσ u ν⁴αοdo et comparat Od. 2, 357; 4, 760. Ad ¹) sic seripsit: Am deutlichsten Lysias de caed. Erat.§ 9»olr*εdε Sort αωε˙οιm⁵οςν, 1œα εꝓετε τ⁴α eαν roi drο, ν 1ν—ννυνα 0 TI? aal drdA r Aν⁶ρσνττιι, was jedoch ebendeshalb nicht allgemeine Einrichtung gewesen seyn Kann; ugl. Becker Charikl. I, S. 177. Sed in hac sententia Beckeri et Hermanni 1) mihi displicet, quod Lysiae domus praeter consuetudinem posterioris aetatis gynaeconitim in une†% habuisse dicitur, quam vulgo interiorem partem aedium, plano pede accedendam, fuisse constat, Vitruv. VI, 7(10),§1— 3 et Nepot. praef.§ 7 ⸗in interiore parte aedium, quae gynae- conitis appellatur«. Neque enim, si quid video, Lysiae verba exceptioni locum dant, sed
De mulierum domo.
De cubiculo nuptiali.

74
consuetudinem posteriorum temporum confirmant. Nam ut concedam oratorem ita loqui potuisse, si dicere voluisset„»Ioa xov rd deνω τοσ*eά‿ς, 1„v Alννι 11 d⁴eν⁴ ˙σισετιι, nonne multo planior est haec verborum interpretatio: Duplex i. e. d⁴οσσꝓs domus mihi est, quae omnes superioris contignationis partes aequales habet inferiori domui easque non modo in gynaeconitide(ibi enim vulgo superior contignatio exstructa erat), sed etiam in androni- tide(cui vulgo superior contignatio imposita non erat). ¹) Euphiletus explicare voluit, quomodo fieri potuisset, ut praeter consuetudinem in superiore contignatione, ubi vulgo andro- nitis non esset, habitaret. Cavit enim, ne uxor infantem lavandum sinu fovens eademque per scalas descendens in periculum adduceretur.(Quae sequitur rerum series ad hanc interpretatio- nem bene conveniunt. Goααατον i. e. cubiculum in inferioris domus parte interiore situm commemoratur p. 94,§ 24 et§ 27(vin interiore parte«, quum Euphiletus abeunte moecho 1 ueraulo νοσν να ie odeioy crepantem audierit p. 93,§ 17), dοιαμ⁴αο» superioris contigna- tionis p. 93,§ 17(»superioris contignationis«, nam Euphiletus eo consilio de consuetudine uxoris per scalas descendendi(⁊το ααρνέμνιιοαασαανα p. 92,§ 10) judices docuit, ut intelligerent, cur tunc mulier descendens suspicionem sibi non movisset). Tum, quod vulgo in andronitide inferioris domus fieri fas erat, Euphiletus, mutato superioris et inferioris domus ordine, hospitem in ureo— excepit, p. 93,§ 22 extr.»dyad'reg eie 10 dnrsoO» Sdeπνκον.mνκ. Jvvxiαεεοig igitur apud Lysiam ut aliis in locis non significat locum aedium, in quo nemo nisi mulieres versetur, sed interiorem aedium partem, penetralia domus(das Familienhaus), in cujus inferiore parte thalamus nuptialis erat, sed in superiore parte, antequam ordo mutaretur, infans, immo interdum ipsa mater 9 ν lM πουαα§ 9 cum ancillis cubuerat.(cf. I„ 00m80 Giαντνννασι al Seodmœzat, Dem. in Euerg. et Mnesib. p. 1156,§ 56.) Quam rem paulo copiosius expli- cavimus, ne temeritatis accusaremur, quippe qui viris in his rebus summa auctoritate dignis ad- versati essemus.— Jam vero 2) Homericum cubiculum nuptiale num re vera in superiore con- tignatione, vel ut Hermanni accuratiore definitione utar, super oecum virorum(»über der groſsen Speisehallez) exstructum erat? Eustathü interpretatio 0 ννεκοακναεμενο oxναννμα da„do zœrd N1.☚ τ oiæiᷣœαme v. x. 1. nihil demonstrat. Nam etiamsi praepositionem dm non ob pessimam etymologiam(da[sic] ipsa sunt Laconice z ueεε⁴μαιαοσ τυν Hlæκραμε⅔ά ch. Venet. ad II, 184) scripsisset, addere oblitus est, super quam aedium partem mπμνκοο aedificatum esset. At ipsius Homeri verba, quibus Herm. usus est, reliqua sunt. 1, 328 Penelope dmπαμιααααιε, unde cantum citharistae audiverat, Aiαααάαα dντννλμν ατεμσετο olo d6¼¾⁴οο et quum ad procos venisset, orij ανἀ⁴ rασμοσν reεeνεο. Easdem scalas eig imεον αeνεαe Minervam imploratura (4, 760); 2, 358 aperte dmπmπde zer di) Mijryo sig εεεα† ναefj olrou re ued»α coll. 19, 594 sqq. Ibi igitur cubabat Penelope. At neque hoc Penelopes cubiculum fuit nuptiale cubi- culum, neque Penelopes cubiculum super oecum virorum exstructum fuit. Nam, ut hoc proximum priore loco exploremus, si cubiculum oeco virorum superstructum fuisset, putare oporteret,
¹) Si mihi quis opponat: At dicendum fuit»z al zu ri„ pvyaixuνri al zard Ty dνιρ. Bene, inquam; tu igitur Platonis verba Phaedr. 235, a„z. 6) 01„ 1104 800Ee—— d8 zal 19 8 T aurd eig=νενιννασι vertes:„quinquies idem mihi dicere visus esta. Quod si non esset, scribendum fuisset val die zal roig ut Phil. 59, e:„rd val dlg val rolg 6„e ς v ravaerole„ A6yg detw“«. Si vero argutiarum me accusas et illo loco vertendum esse dicis „zueimal und auch dreimal« equidem Lysiae verba verto: vin der Frauenwohnung und auch in der Männerwohnunga. Praeterea mea quidem sententia Euphiletus in explicanda insolita domus suae ratione insolita vocis»pvvdaνᷣνετεςαι vi uti non debuit idque fecisset, si judices gynaeconitim superiorem contignationem putare voluisset, quum vulgo esset interior aedium pars.

75
scalas ex mulierum domo ad virorum superiorem contignationem duxisse, id quod Hermannus ipse negare videtur(Zusätze zu Beck. Charikles, 2. Ausg. p. 75» Von einer eigenen Treppe, die aus der Frauenwohnung in den Oberstock führt, ist mir keine Spur bekannt«.) ¹8). Neque id per se verisimile est; veri autem multo dissimilius, mulieres ex andronitide ad cubicula ascendisse, praesertim quum demonstrari possit, Penelopen ex mulierum domo ad dmπ⁵εαρσον suum ascendisse. Vide enim locum laudatum libri primi, num aliter possis intelligere. Penelope, postquam descendit, stabat prope ταινα⁶ν εeννεοο i. e. in παςάσααοα⁴α, in transitu, per quem ex mulierum oeco ad virorum oecum perveniebant. Tum Telemachus eam 356 alloquitur: AAd' sig olzo» ioĩoæ‿ τ⁴α σ oadrig Syæh*⁶νμιειε 1orον ντν ⁷αρσdemσQη⁷s,** dναα̈dοσι—Gεν Hyον εmπαοιανκαα. V. 360 Penelope 0lx6ν⁴ε eερμναραε, v. 362 àε&8 dn† dya———„lale z. 1. 4. Primum igitur in oecum mulierum sive mavis in domum mulierum(ibi enim matronae ancillis opus imperabant, cf. VI, 320. 323. 324 coll. 354!9e49'e et de aedd. I, p. 27 ad I. l.) ivit, deinde in dnr*o† ascendit.— 4, 751 Penelope in umπαμναιςο ascendit; antea, cf. 680. 682. 715. 718 (coll. supra II, p. 8, v. 6) in inferiore domus mulierum parte, in oeco mulierum versata erat.— 21, 5 regina Kiluxe α(d*) Sundi moosegigero 00 d¼ι⁴οοο et scholl. P. Vulg. addunt 1νπνν εν rijs vαιοde dog(sig ri α⅜eνοσνπην, Iva r 2Aey 14„), quod mutabis in„lwaæ iv eig 11)» dονσνηκσάν εlεεν 1.(Parisin. 1530, Hervag. etiam corruptius zůν aradg purdονεαos x. 1. J.). Omnium autem planissime rem describunt versus libri 23 1, 85 sqq. Ibi enim Penelope, postquam descendit ex dmπμναιςρσ„ v. 88 transüt limen lapideum(domus mulierum, cf. de aedd. I, p. 29, v. 3) et consedit&y επυοσ αυ*—h, colloquium factura cum Ulixe, qui οςσ loνσι*μαάα◻ Horxo(cf. de aedd. II, p. 27, init.).— Mulierum igitur domui superstructum erat umμεεα Pene- lopes.— At ne cubabat quidem Penelope absente marito in cubiculo nuptiali. Hoc J. 23, 190 sqq. accurate describitur et v. 192. 193» Tℳ d*O S„ο ⁶ρι⁶ααρα Ʒααιαμαν dεένμαον, O erdasεodα, Ivxvjoν 119&.αα,, ε*.α.σσσπαέιεν Soew"« declarant, oleae circumdatum, non superstru- ctum esse cubiculum. Quare Vossius ad illum locum ed. princ. repet. p. 462, 11 extr.» In diesem Ehebette hatte Penelopeia, so lange Odysseus abwesend war, nicht geschlafen, sondern oben in ihrer Kammer«. Denique ipse Ulixes in colloquio, quod cum uxore in cubiculo nuptiali fecit, sic:(23, 364)»Elg dmεεαρ eeꝛ ααςα Gε dνιμ̈αάονασνυu᷑εl Hα, 1ν⁴ε rννα οο- 1⁴0 G980 4˙νj 8O⁶εεενει α. Itaque eadem scholia, quae supra»omnes mulieres in dnε versari aut certe cubare« tradere videbantur, ad I, 125 recte discernunt sy ³εε⁴ος&ν αάρ brog vydo Sν⁴εασεννμια mννQG0ευισσν„νφν ε να παανϑένων νυυπμνμαο A. B. L.— Addere tamen licet, etiam famulas 9αααριναάmην õwf prope thalamum excubuisse, cf. 23, 229 et Eust. p. 1943, 56 vel suum cubiculum habuisse 23, 293— 295; immo vel Eurycleam ibid. v. 292 olxò“de in cubiculum suum plano pede accedere videri. Oxovu enim voce, id, quod de aedd. I, p. 5 annot. v. 8. 9 ab infer. marg. statuimus, unum aedium cubiculum significari potuit cf. Chariton. de Chaerea et Callir. IV, 3»xal dτ εέν desro, αναmσάέο †ν ε˙οςσ aτρ, rog ds uαονοoος ea-
. ¹3) Hic cavendum est, ne quis dicat, me Hermanni verbis et hic et supra(Privatalterih.§ 19) abusum esse. Hic enim negare Hermannum scalas ex inferiore parte domus muliernm ad uregov ejusdem domus duxisse, illic non gynaeconitim oeco virorum superstructam, sed aedes mulierum oecum virorum altitudine superantes designari. Cui sententiae sie occurro. De scalis, quas dicis, ipse Homerus contrarium docet, v. quae afferam de Penelope per scalas ad vrεεον ascendente. Aedes mulierum oecum virorum altitudine superasse non nego; Hermannus autem id docuisse mihi non videbatur et ob pronominis formam, qua usus est„über welcher« et quia familiae cubicula oeco virorum circumjecta fuisse dixerat, de aedibus mulierum post oecum virorum exstructis mentionem non fecerat.

76
vioxoi εοœmεsuν e al olvoν Sotero ndeise« et supra p. 65, v. 27 in Galeni loco verba eig 10„ OIv Oy,&ν 1 eοdsιυα sri9ero, praeterea similem usum vocis oxννιαα, Herod. I, 9 med. „rò OIr ⁴ασ ευ τρmεοικ⁴αιαμριμααα coll. 12 vg&g 10„ 91.1α⁴αο ç 0c, et Plat. Protag. 315, D»éy dlxr,dt rtrεl α. v. J. et aliis in Il., vid. Ast. lexic. Plat. in v.; postremo de voce olzlozov Dorv. ad Charit. p. 426 ad V, 9; p. 88. v. 9.—— Scholiorum igitur supra laudatorum praecepta ita sequor, ut apud Homerum mulierum aedes dicam nunquam non posse fingi ceum unrεορσσαςσ cono- junctas fuisse, quo se reciperent feminae et magnam partem cubarent. De cubiculo nuptiali dubitatio relinquitur. Nam etiamsi Ulixeum cubiculum in inferiore aedium parte exstructum fuisse demonstravimus, quaeritur, an hoc cubiculum aeque fuerit loco insigne atque lectus genialis ejus sponda fuit insignis. At aliorum quoque heroum cubicula, ut Nestoris 3, 402, Menelai 4, 304, Alcinoi 7, 346, Achillis IX, 663, coll. XXIV, 675, quippe qui dicantur ανιαςm5ισον vel xliolis cubuisse, in inferiore parte interiorum aedium fuisse videntur, nam scalae, quas ascen- dissent, nullo loco commemorantur. Vulcani thalamum 8, 277 sub 4⁴ϑρ proxime ευν⁶ν et focum oeci virorum situm fuisse jam supra pag. 41 init. collegimus, ita ut de dmrεοσαρσ cubi-o culo cogitari nequeat. Accedit, quod eis, qui v. 304 et 325 6„ τ9⁶0RQ ci. e., nisi fallor, in principali oeci virorum janua, stetisse dicantur, thalamum in conspectu fuisse necesse est. Sed ut hac re certo effici videtur cubiculum nuptiale in imτεοαςρ non fuisse, ita nova jam oritur dubitatio. Is thalamus, qui sub κ‿νσςο oeci virorum in conspectu januae principalis positus erat, pars interiorum aedium, zꝝ⁷„νeuναννεεαog, esse non potuit. Tamen a vero non aberrare putamus eum, qui Ulixi thalamum in interioribus aedibus collocet, cf. 23, 291— 300 et oνεεο 8„r0½ 23, 190(coll. supra p. 65, v. 33. 34). Idemque conjici posse de thalamis Aeνυνν eον positis nemo negabit. Sed neque haec verba uνν oeci virorum plane excludunt neque omnia cubicula nuptialia sive Homerica sive posteriore aetate eodem loco cogitentur necessc est. Supra(p. 74) vidimus Euphileti dcνeα⁴εεον janua lεeετιανρ ab andronitide fuisse seclusum; e contrario Galenus loco supra p. 65 exscripto„οαπαςνα describit ex utraque sεεοαασς parte collocatum; 6⁸ʃρσφά illam autem 1εναι oeci Homerici, prope quem Vulcani thalamum posuimus, fuisse simillimum nemo non videt. Etiam Vitruvianorum cubiculorum, thalami et amphithalami, locus a Galeni adum- bratione non plane abhorret, siquidem eorum sententiam amplecteris, qui dicunt gynaeconitim Vitruvii(VI, 7[vulgo 10],§ 1— 3) simplicissimam Graecarum aedium imaginem exprimere, quae oeco virorum plane caruerit(K. Fr. Hermann Zusätze zu Beck. Ohardkl. 2. Ausg. p. 91 extr. et 92 prim.). Nam si inter peristylium Vitruvianae gynaeconitidis et ipsam domum ex antiquo Graecorum more oecum virorum interponere velis, prostas ¹⁹) sive parastas, a cujus utraque parte architectus thalamum et amphithalamum collocavit, respondebit Galeni 8ε½έ⁴ οαρ ³⁶), Homerico
¹6) i. e. ⸗96 G7„ov v. Hes. zpodräg. æHöroov et e96⁶ονος. 9ατ⁴e*, r⁶ντοον.Ʒ eoll. ⸗90061.-9o⁴‿⁴ςσ rodr. Etiam arGaα⁸, quae vox in inscriptione aedis Minervae Poliadis, Boeckh. C. I., vol. I, p. 263, col. 1, v. 77„4, rr roodräde 1ν π⁸ς rot Srodnarog et aliis locis invenitur, idem, quod xgoordg, significat, v. Harpocr. ed. Bek. in v. xgogradia p. 160, v. 9„Aiduνος τ οσƷτιααν—*◻κ νε ναα ẽor! zod a9Gισ, wr6dre rig va zuic rοαα‿ος αou⁵.
2⁰) ES4Ggæv autem apte cum agodrd sive οσmτ et, quatenus aditum ad domum quandam significat, cum zapadrädi comparari coligitur ex verbis scholii Porphyriani(Bekk. Scholl. in Iliad. I, 90, p. 244, 27): sxa pd 710 IiGiν dvadoyiay raνα e9s râ roidòra, eςᷣ d radrdd, a„96 G0ρᷣ, 48 66a.: Dνκοςενυμε pd ourdeds rivog aadrds 2al πρordαomds zadl a⁸⁵οο ναννπo zal roνoμα ⁶νλυονl„⁴³2ο ½ Todνρ 9 G˙, Sald 00 dcονο II. IX, 473(ubi Bekkeri paraphrastes 6rε0ον 4ν τ¶m◻ οωσ 3 1σ‿ε τμ ν o dadd³ν 9 v).

77
uνᷣ oeci, per quem transitus ad mulierum domum fiebat. Quin etiam apud Homerum leve quoddam vestigium thalami et amphithalami ab utraque εννν parte exstructi. deprehendere tibi videberis in Achillis tabernaculo IX, 663 sqq. Achilles enim cubat αννα ααiνεσ eunon. IIdroo*los(v. 666) d' 60 ey 8AéSaro v. x. J., quum hospitibus ab eodem Achille lectus sternatur gy ⁷τ6½᷑¶ à³⁶̈χμ ν Xμ XIV, 673. Etiam in hymno in Cererem possunt thalami Me- tanirae matris et filiarum simili modo prope focum et 1ενυινν oeci cogitari sibi oppositi. Ceres Demophoontem infantem v. 239»Nöxrag(dε) zoε‿αατεοαννε υοσ εμ⁴μέινειι, Tse dαl⁵eν(cf. Od. 5, 488). Id factum esse in soxdox putamus coll. v. 287 et Ovid.(Fast. IV), qui v. 553 sqq. de eadem re ita:„Inque foco pueri corpus vivente favilla Obruit, humanum purget ut ignis onus. Excutitur somno stulte pia mater, et amens, Quid facis? exclamat etc.“ Oeci virorum focum, non domus mulierum intelligimus iisdem de causis atque supra II, p. 26 post med. Quum autem hymni seriptor dicat Metaniram(v. 244 ιεο ε ϑα⁵ααιαι⁴ο) Cereris inceptum observasse, thalamus matris prope focum fuerit necesse est. Eumque thalamum fuisse cubiculum nuptiale certo quidem demonstrari non potest, sed veri dissimile non est. Nam quae Vossius ad v. 293 sqq.».αμμαό§ ꝙ πο σραάσινιιιαιέσνννναρα FRFE+-odui-n KeAE vnddeτεα*αμυανοινωασρνο, Qg erele ed« annotat:„Sehlief Keleos allein, gegen den Gebrauch der Zeit? Oder hatte der alte Herr einen so gesegneten Schlaf, daſs ihn all der Lerm nicht ermunterte? Nein, der Silte gemſs hülete er sein Ehebett im ruhigsten Hauswinſeel, aber die Königin, um dem Kindlein nahe zu sein, hatte sich neben dem Zimmer der Wärterin eine Schlaflammer gewählt«, ea non omni ex parte probo. Concedo quidem mirum esse, quod Celeus pater non statim expergefactus est, lamentante uxore v. 245, sed eum nihil omnium sensisse ex v. 294 certo non efficitur. Deam imperia edentem non audierat, abeuntem non viderat. Puerum vagientem autem mulierum curae reliquit, quae vicissim Celeo, somno ejus parcentes, miracula non statim nuntiaverunt. Quare deae mandata mane demum ceterae(filiae enim, dum Ceres verba facit, accurrerant, cf. v. 294 4μeιισ⁶χ ᴵ I I⁰) cum eo communicaverunt. Neque si consuetus lecti genialis usus tum omittendus erat, necessario inde sequitur, ut Celeus nuptiale cubiculum, Metanira aliud cubiculum occupaverit, quum et contrarium, ut in Euphileti exemplo(v. supra), fieri potuerit et thalami locus certe non omnibus in aedibus in mulierum domus ultimis partibus fuisse videatur(v. supra de Vulcani cubiculo) ²¹).
.
roiodro dès rol ναε 4ες a τ1⁴ ollag, Seœ πσα oloa, aur ¹ I¹ ½l6 zaredzevaιεννν olé d) apa- m³„σεα να 10 111010„ 48 1³ oεαον. Praeclarissimum sxemplum talis epoοrou ante ipsius domus fores post peri- stylium exstructi exhibet Platon. Protag. p. 315, C„Traxlaν Tx Helov, va ννιμεᷣον ν„ 1 vararruuot rr9001 9ν: zeg2 aurdv εε⁴ννηνπννο x Sd⁴ σ[◻ Eyvsintaxos N. T. J.«, coll. 317, D„Gνυνεεε6[⁴ςαωνσ 2arazevusieve et„èε* ya agour rd d⁴ν ρα— Generalem vocis„eεραραςα vim declarat Pollux I, 79„elra 4εεσα, ira Guε⁴νννταιν. Galenus, posterioris, opinor, aetatis usum secutus, similem oeci ipsius partem hoc nomine appellat. Vitruvius aliam in partem a propria 46ρag forma, qualem Porphyrius, Plato II. II. describunt, aberrans, porticus palaestrarum locos quosdam, quamvis a foribus remotos, in quos sessum ibant, exedras nominat(l. V, c. 11,§ 2, coll. VII, 9, 2). Item, ut videtur, Cic. de nat. deor. I, 6 et fortasse de orat. III, 5, 17.— Ultimo loco afferam schol. Vulg. 24, 208 „2A16εν: ãras exo*τανι G„i e³ 44 48 4:aA rurd 7iaroeid7,(ef. uuiria apud Beck. Charicl. I, 330 sq.) 3„ † 42εεντ 00*A4,0. 7 oynidona, 4&' 00 3ναυυονν 7 47odεro, quae proxima verba mirum, quantum admoneant Homeri. corum verborum II. XX, 11, ubi de deorum Gνει⁴οα ita: EAdvreg d" à8 duα„ ve pe⸗yyegerdo Sioris aluor- G„σα 4 aroy. Pfuralis Aυᷣσα drodg ex utraque illius às 84:8 parte aedificatas- indicare videtur,»rxoug cr ο- 42 5 v; i Aiov varalaneπ‿ονεoveu(schol. B. ad. I. I. Iliadis) vel„orrlordg ²ε‿ας aepigrda Tordag(Et. M. p. 32, 46 in v. ardvdas). Dei vero in ipsa νπαε εeigarov, v. Eustath. ad I. l.»g&y auralg(ralg Grulora?g 40 9eg, ou 9961⁹) crel 4αeο 1.⁵ν εκρ⁶.εεισ.
2¹) Ne quis oppopat meae de Celei thalamo sententiae versum 143 hymn. in Cerer.»Kali ze 14&eεας ⁶στυέςσσιν aux dld.μν eua, vro- Aedmσdννυον ν r. J.“, adnoto, ibi domestica negotia in universum describi, non unum Celei lectum indicari, cf. piuralem aAdνμαν Ad bo Ceres nosse non poterat, quo in loco aedium Celei thalamus esset.
11

78
Quare ea, quam supra proposui, sententia a vero non plane abhorret idque eo minus, quo certius Pelei thalamus apud Apollon. Rhod. Argon. IV, 873 sqq., ubi Thetim in simili opere observavit, prope focum ponitur: Aurdo öy(Peleus) es edeife danddνενo&ieννσεέ Haıda ꝗoio œmπαloοvνd did loyde, Izze d' dur Xοεοαενν Ʒεε⁴⁶⁴eν'. x. 1.— Sed etiam filiarum Celei thalamus a foco oeci longe abfuisse non potest, quum eas pueri lamenta e somno excita- verint(v. 284 sqq.» Toë dà αmσννα ονπ⁹» egdruœαeν eleuviz, Kdd d' d dn' euοοατον 1XE 9600». uv Snstra, IIard' dyd zεοο* ⁵2ονσσα, d εναe ε ²6οαmQρã 1 d' do dνεέιeιά⁵α‿Gᷣ/⁷ ˙ι*εαασαασυτο τπ⁴οοων dmνπαασααο⁹σσ Mxs dyονοωοωνσσσαι ⸗⁷‿̈ddsoe εν ϑάμοα).— Duo reliqui sunt loci poetarum heroici temporis mores describentium, in quorum altero cubiculum nuptiale haud longius ab soeνᷣοσ abfuisse, in altero certe proxime oecum fuisse demonstrari licet. Prior locus est Theocriti Idyll. 24 et enarrat Herculis infantis primum facinus, caedem serpentium a Junone immissarum. Juno enim serpentes duas excitavit, ut in cubiculum(&eνάαρ☚αε† παοmd- da ²²) v. 46) Amphitryonis irreperent, ubi Amphitryo et Alcmene in lecto geniali, Hercules et Iphiclus in Amphitryonis scuto cubabant(v. 15: Q00ε*(dodrovrg) end rd 006, 694 Gεαπόιριd 0 α ⁶ϑυςοωνν Oz, εενσσσα αωvνέν εοωιεπσοσςσ Hoη̈se.(Apud Pindarum, qui Nem. I eandem fabulam tradit, serpentes v. 61 sq. 02X εεmσα⁴ἀάν πηραμ ςσ ααν ⁴αμυςιν sdου 2*) Alcmene, qunm Iphiclum vagientem audisset, maritum exsuscitat, qui gladio sumto de lecto prosiluit et v. 47„»Aruανας r⁶νν duοεν dανον Sεαρν επανανaeς Oloeze ννο α ϑ‿eςο dν εσ νοο reg, Audεsς εαμοι, οσ³εεαοωνςο ϑς ϑυοσα de ασς‿νανν ιννεκ. Avordrs, dιααεες τα‿ασςονε. adrdg durst. Ol d' αννα τπτοꝓννέυνοντιο Oεςσ έeνσά¶õm]ιονμεέ̈ο duεs: 8*10—0 d d⁶ Qον%, mOάσ³οντος ædoα.« Servos prope cubiculum apud focum excubuisse ex re narrata et ex iis, quae ab aliis scriptoribus traduntur, verisimile fit. Pollux X,§ 46» zl 1ui)jy rolg 4uν olztraiς ν*oOατ⁴⁴e ποιποQ:E&‧νι τπ6¶ οωm⁴αι ν˙οο dαeνκαα os Iuεανενννισ x. r. 4. Antiquo tempore autem servos prope focum cubuisse docet Homerus 11, 190 sq. A' 6 ve Zεα εμειν ενει⁴, 59ι dααεε, evd okvcp, Ey zrt dpxto νοε, quare scholiasta ad y, 154 foci ignem appellat„ 0 αleαουιν πμοα.— Januam autem v. 49 a Theocrito commemoratam inter cubiculum et focum fuisse mihi quidem certum est, quamquam Wuestemannus ad eundem v. adscripsit:»fores aperiri jubet, ut advocari possint vicini. Sic apud Pindar. J. I. nobilissimi quique Thebani statim conveniunt, cf. Dissen. Explicat. p. 359 At Pindarus eandem fabulam aliter explicuit. Quare recte Dissen. l. 1.»Ceterum credas Cadmeorum duces fuisse alicubi
²2²) Vis vocis zadräg, quam supra annot. 20. Porphyrium in synonymis vocis vlidiov aeque ac„a910g, 484:9a“ numerare vidimus(cf. ejusdem scholii verba„æονπ̈ηνμμο ν olafdede rivog i raordg wal„ oorxagaordg ual 6 n96 G1og“ cum Et. M. p. 688, 34„ 9 G00g,) 195 178 olulag drod, 7„ u⁴ αεοιαν να⁴s 0 ο08. 3*⁴ 34„ xadrdda u* d5 apodräda oοςαꝓνοdsνυονν, O*os a296:otoy ekze*.) omnium vocum similis significationis jatissime patere videtur. Idque eo libentius concedendum, quum hoc vocabulum mea quidem sententia a rdddsν r Fοικ⁵⁵έιναν(v. Hes. in v.) ductum sit. Proprie quidem porticus illam partem ante ipsius domus fores exstructam, quippe quae inprimis ornari soleret(cf. Cratini verba apud Polluc. VII, 122„rαoαστ⁴dας æννa Sorle rouuila“ et de aedd. I, p. 14 extr.), significaverit, sed item atque in voce 4s46Ha etiam ad alias porticus partes adque similes ipsius domus interiores partes translatio fieri potuit idque eo facilius, quo similior eorum locorum usus fuit usui madrädog οοσ⁵αο, qua non modo verisimile est interdum coenaculo, sed etiam ad hospites excipiendos certum est antiquo tempore usos esse, cf. de aedd. I, p. 15 ante med. Quare et apud scriptores et apud grammaticos variae res hac voce significantur, ut coenacula, cubicula, porticus, v. Hes. in vocibus zadrddeg et adräg, in qua proxima voce corrigendum est: Nadrg. drod, oodrdg, xagrèg, ug. coll. cod. Voss. Suidae in v. et Cyrill. in v. Nadrdda. Apud Theocritum»uipdα indicari res ipsa docet.

79
congregatos cum Amphitryone, unde nuncio allato succurrerunt omnes«. De vieinorum auxilio implorando neque apud Pindarum neque apud Theocritum mentio fit.— Alter locus est Sophocl. Oed. reg. 1237 sqq. EEdyyedog spectatoribus enarrat, quae intra domum regiam facta sint,„v. 1241 Orονο„ἀο dον⁹ νιμένν(Iocaste) ανπισν εαά μυοοο, Ter' d ποeε rd vupν νν,— Tddag d' ασ eloiννσν ειειονεαασσν εοασν, Kale 10„ dh Adioοeν πα⁴αι»ενεεονα. O⁴y sine dubio est janua principalis oeci, per quam ex aula intrant, er⁴2α autem sunt dεν⁵dες S⁴ιοσασα, per quas ad»uεꝓꝓᷣ⁴ εxα accedunt. ESdyyelog enim, qui in ipsa domo(ut suspicor, in oeco virorum) fuerit necesse est, statim addit, paulo post Oedipum irrupisse et ex se, ubi mater degeret, quaesivisse, v. 1256. Tum pergit: Aelνν d a⁴ας, de dgνντο⁷ ιυο, IIilaς denlale 6rujaœ&ν dà πυνοέννĩQ—Oꝰcrltve 20TAa 19œα,„dναμηπνπιμe οστινmφ. 00 d-¹j*0εαιμμαοσπσν*τν̈ pvpdlu' εLdoOεy, IDevralg 8dOœiς αendey uon. r. 4. Nemo non videt mTölag dendag easdem esse fores, quas Iocaste objecerat.— Jam ex omnibus locis de cubiculo nuptiali, quos tractavimus, hoc efficitur. Posterioribus temporibus thalamus vulgo in priore domus mulierum parte(Vitruv.), interdum in gynaeconitide sive priore sive posteriore(Lysias), interdum in ipsius oeci virorum νν⁵ prope exedram(Galen.) fuisse dicitur. Heroica aetate conjuges lectum genialem in intimis aedibus collocasse videntur, ut Ulixes et fortasse, quicunque lεν ⁶οeQ cubabant(v. supra p. 76, v. 10 sqq.). Achilles et Patroclus, quorum thalami Vitruvii et Galeni dupli- cibus thalamis respondere viderentur, Celeus, Amphitryo, Oedipus prope oecum sive focum oeci suos habuisse thalamos cognoscuntur; utrum in priore gynaeconitidis parte oecum attingenti, an in ipsius oeci virorum penetralibus dijudicari non poterit. Thalami in dmπιεισν siti exemplum ab antiqui temporis scriptoribus nullum affertur; posteriorum temporum paucissima quidem eaque non magni facienda(v. Beck. Charicl. I, 178) inveniuntur. Ac jam totam hanc rem mittere possemus, nisi de Theocriti et Sophoclis locis minus accurate judicasse videremur. Quid enim? inquies; thalamum apud utrumque sceriptorem intra gynaeconitim fuisse oportet, quum janua inter thalamum et oecum fuerit; in oeci virorum εeυννα igitur non fuit.
Möxog oeci virorum in Ulixeis aedibus ab ipso oeco janua seclusus non fuit. Id ex libro 22° Odysseae clare apparet. Num vero uuxdg ubivis antiquo tempore janua caruerit, jam inqui- ramus.— Supra II, p. 12 sqq. demonstravimus verbis„ταρσ οταιν⁶σν rε̈νεο πιννα 7r01τ⁶00, quae quinquies in Odyssea et semel(v. 186) in hymno in Cerer. inveniuntur, columnam fastigium aedium sustinentem significari non posse; coegimus potius, collatis simillimis verbis„ raO 0rανσέν ⁴εκeν⁴•ι, oeci uuν, in quo vulgo mater familias sedebat, ubi aut cum suis vel cum hospitibus colloqui vellet(cf. II, p. 27 ante med.), indicari. Quodsi in hymno in Cerer. v. 184 sqq. dea cum Celei filiabus in patris domum ivisse traditur his verbis:„AIhα àd 6⁴μμαν αανππηο doròεꝓσεαοο KsdεOο, Bd d dον alduoe, ννα otot, dred u*τ Horo ααο σeια,ν 16„ 80 ναmπτ οντοτο Iald dn*dνπσα εαονωα,»o dos al d⁸ naο adri dduor. H d* ³ν εν ο⁶ςσeν εν αο⁵ O*ανα‿ æ àεεαἀνοοοι Kũge„dοyν ανωεέν ϑε ϑ⁴ςασς oεενα⁹ 9⁸10⁴.z, — exspectabimus eandem interiorem oeci partem indicari, quam eodem nomine apud ipsum Homerum appellari vidimus. Tamen, id quod supra p. 34, v. 5 et p. 42, v. 31 sqq. summatim attigimus, Vossius aliter sensit. In commentario enim ad v. 184— 187 ita scripsit:» Man geht —— is hinten in das Weibergemach, wo an der BPforte des Männersaals die Mutter mit dem Kinde sitzt«, ad v. 187— 189:„Indem Jene aus dem etwas tiefer liegenden Männersaale zu der Sehuelle des WMeibergemachs aufstieg, schien die erhabene Gestalt an die Decke des Gemachs zu reichen, und beide Thürflügel wie mut göttlichem Glanze zu beschimmern.« Postremo paulo infra:„»Médανσοον ↄliſs der Tragbalken, der mitten durch ein gruſseres Zimmer unter
. 11*
Quo modo verba agd Graι,mσιν 14- pso a. r. (hymn. in Ce- rer. v. 186) explicanda sint?

80
der Decke gezogen war, um samt den beiderseitigen Seulenreihen die quer gelegten Balken der Decke zu tragen.—— Hier ist der Tragballen des niclt so hohen Weibergemachs zu verstehen. Hesychius meint, daſs αέ‿ανοον auch die Oberschawelle genannt worden sei; gewiss falsch.« At etiamsi concedere vellemus, Vossium de vi ε˙ε.‿α˙εοον rectius judicium fecisse, quam quod nos supra fecimus, etiamsi non displiceret, quod Vossius deam in limine stantem non superum limen jpsius januae, cujus fores collustravit, tetigisse, sed postquam limen transierit, aliam trabem capite tetigisse dicat(v. supra p. 34, v. 7. 8;3 e Vossii sententia vero fingas trabem illam mediam oeco mulierum impositam non parallelon supero januae limini, sed a limine ad intima aedium loca superstructam, quum ita tantum dea, antequam Metaniram praeteriret, αάςοοσν tangere potuit),— tamen Vossii opinio cum vi verborum ma σταινσιν εeννέκο πιννιαα mmQμωοαιυmπν⁶bꝰſL˙ qualem ex Odysseae libris colligi oportet, dissentit. Neque enim solum simile verbum αἀ⁴ σmτσιιμ nεyd- 0⁰¹⁰0 17, 96 ipsius oeci virorum locum significat(quod si non esset, Penelope v. 104. 105 Tele- machum adhortari non posset, ut de patris reditu certa secum communicaret, IIolν ε2ϑέόνν⁴αη— orijoæν dyννοασς εςσ τ⁴⁴⁶ι ε⁴μαι]f sed etiam 1, 333 Penelope αα σmτσαιν rεένεαοσ 1π. m. stans, in ipso oeco fuerit necesse est, quum eadem v. 356. 360 01/6„0e i. e. in oecum mulierum cf. supra pagina 75, v. 6 sqq. se contulerit. Cui vero credibile, est, ut eadem verba apud Homerum locum oeci virorum, apud hymni scriptorem, qui diligenter illius vestigia sequitur, locum oeci mulierum et eum valde a priore illo loco diversum significet 23)?— Licet pro recessu illo sdd9, quem supra p. 43— 45 adumbravimus et cum Romanorum atrio comparavimus quemque Galeni exedrae simillimum fuisse vidimus, primam partem domus mulierum ad Vitruvii exemplum conformatam substituas,— efficietur quidem ααασσm(ita enim scholia quoque ad Homeri locos Il. verba 7r.α mτασπαιν rενεng m.. interpretantur, v. supra II, 12. 13 et scholl. H. Q. ad, 235), sed deerit focus etiam in Celei aedibus commemoratus, v. supra, deerit 1161.»Oy proprie dictum, quarum rerum utraque in prima domo mulierum esse non potuit. Deerit recessus, ubi mater familias vulgo sedebat prope foci ignem(19, 55 et supra II, p. 24 sqq.). Quemadmodum vero Homericus usus postulat, ut verbis illis interior oeci virorum pars indicetur, sic ipsum nomen illius loci„παο⁴ Or.ν r“° ad uν½ν ν oeci virorum sub 4d o— situm, cui tabulata aut superstructa aut utrimque affixa essent, valde accommodatum est. Sed fortasse quispiam dixerit, ipsum nomen zs 0% optime ad mulierum domum referri posse, in qua dπειοια τeπ sive parietibus affixa sive toti domui superstructa fuisse sciamus. Audio, inquam. Jam duplici modo res explicari poterit. Aut igitur eadem illa prima νον pars proxime focum appellatur„ Or.αι6G τ⁴νςα, i. e. aditus ad mulierum domum dnε σςσ ornatam, quia per Alνν³⁵ν re vera ad interiores aedes accedebant, item atque principalis oeci janua, per quam ex aula ad oecum accedebant, 22, 120 nominatur απταιναςσ uεν⁴νοο. At neque memini me ullo alio loco totam gynaeconitim solo zéyorg voce designatam legere neque aditus ad εννς⅔ν, oeci partem, recte ita nominaretur. Exspectares potius, januae, quae ex 1νν in ipsam mulierum domum ducebat cujusque lapideum limen 23, 88 commemoratur, nomen illud tribui.— Aut ipsa principalis domus mulierum janua, cujus limen lapideum modo memoravimus,
— 2³) Si verum esset, quod Overbeck. Pompeji p. 413 dicit, Pompejanam imaginem ibi expressam adumbrare Penelopen et Ulixem colloquentes et clam a Melantho ancilla observatos, augöv oeci Homerici in oculis haberemus. Sed neque Melantho oeco expulsam e mulierum domo illorum colloquium observasse Homerus tradit, neque hospes illius imaginis ante domus cujusdam fores requiescens personatus Ulixes esse potest. Sedet enim in parte trunci columnae(einer Sdulentrommel) cf. Panofha B. a. L. XIX, 4. Quid vero pars illa scapi columnae in oeci uν jacens?

81
verbis ασ στασαιιιναινꝙ τeꝓνεo indicatur. Ea modo, quoniam e mulierum domo ad lε'νααοσν(oecum virorum) ducebat, significari potuit verbis»πασ στσαι⁴⁶ν ιιε ναοοα, ut 17, 96; modo nomine rσσο ενεoο, quoniam ex oeco virorum ad mulierum domum multis réyeçt sive un ⁸O†οις insignem transitum aperiebat. Sed ne repetam, quae supra dixi de vocabulo zéyoug, quod sciam, nusquam de tota gynaeconitide dicto, qrανπς évνε ne in 1ενᷣ οιι quidem, qui uννν oeci a mulierum domo separavit(v. supra II, 7, init. et ipsa verba poetae 23, 88 sqq.), esse potuit. Vide enim, quid in hymno in Cerer. de hac sententia factum esset. Ceres per oecum virorum accedens locum υφαο, ubi prope focum mater familias sedere solebat, praeterisset, ut in limen illud v. 188 ascenderet. V. 188. 189 autem id temporis punctum describunt, quo primum Ceres Metanirae apparuit; non, quid factum sit, postquam Metaniram praeteriit. Ad hoc ne ita quidem ⁴έαα οωισ suam sibi vim servaret.— Sin autem verbis πασ⁴ τσαιιισ réyεο priorem„ενzο aditum significari statueris, per quem ex amplioribus oeci partibus ad ipsum aεeνν⁴ν accedebant, omnia recte habe- bunt. Hoc unum concedas oportet, erxzdòy illum, a cujus utraque parte oraò νμαο⁶ vel columnae postium loco collocata erant, non semper, ut in Ulixeis aedibus apertum, sed interdum, ut in hymno in Cerer. etiam janua ornatum fuisse. Jam recte discernetur lapideum limen capitis aedium, ⁴εe⁴ιοαο,(17, 96) ab hoc(ligneo?) zéysos limine, quod ad urxò accedentes transibant cuique 4έααον proprie dictum idem prô supero limine erat. Penelope igitur 17, 96 π.α Orανέ μενα ˙lο sedens et ipsa in oeci ε⁴αυι sed propius Adtνον°6d sedebat, id quod ab argumento sermonis ejus magis arcano certe alienum non est. Ceteris in locis, quae dicuntur .α.α Oraαυ⁴.ιν rεyεog stare vel sedere, non in intimo 4υντ versabantur, sed propius focum, ubi vulgo mater familias sedebat, cf. 23, 89. 90„» Oduοννο(qui οες elova 1αον se acclinabat) Syxii, 2» π αꝓõ, Toixov r05 5rεοααα, coll. 19, 55 αα πάον— ν£ dAο εgitev. Jam recte Ceres Metanirae primum apparebit in limine zε„νεος stans eademque 1ναοοον capite tan- gens. Jam denique optime janua haec ex oeco ad 4ννςν ducens verbis»rc. oraαν reεᷣνεοα 1⁷. m.« significabitur, quum eo ipso in loco incipiat r⁰ xεωe⁹οσ i. e. aedificium illud craticii operis, cujus inferior pars apud Homerum uvxòg usurpatur, superior 61.Oy et in Ulixeis aedibus 11⁵ραας utrimque affixas complectitur.(Galeni autem aedes infra 8E66œ et utrumque thala- mum, supra εαςο et dmπαεοα⁵σνν cellas perpetuas continent.) Confirmari puto hanc de -rαιιό éyeos sententiam interpretatione verborum in scholio Vulgato ad 9, 458 et a, 333, in quo vera vocis zéysog vis latere videtur. Buttmannus quidem et Dindorfius utroque loco verba scholii, quae huc referri debent, omittunt. Sed in ed. Paris. 1530 et Hervag. Basil. 1535 ad priorem locum haec adjecta sunt:„oeταα.ιm maeαο⁴do. ryos. vroοοι roũ με‿-⸗ 9009. Quodsi quis contendat εAdοοw hic idem esse, quod okzov, ut saepe apud poetas, con- firmari id videtur Barnesii auctoritate, qui post αμeεα‿⁴ςσοσmο interpunxit et vocem 0Txov, nescio, unde sumtam, addidit. At refutatur illa opinio altero loco(α, 333), ubi et editiones antiquae, quas dixi, et Barnesius consentiunt in hac lectione: mταισανσ. naοαοντε⁴εα. Ta„ eς. ra- pelov olzov, interpunctione inter proximas duas voces non inserta. Jam vero, quum certam aedium partem aut certum aedificii genus nomine œrayelou olzou indicari appareat, quaeritur, utrum scholiasta hac voce ipsum oeci 4ενςνν(ε⁴εαςον, quale supra II, p. 43 sub extr. et sqq. descripsimus) significari voluerit, an superioris contignationis aedificium, quod tabulatis fuit in- signe. IIlud si sumseris, scholiasta rem quidem bene explicabit, nam oraευνν ε̈eνες revera praeteribant, qui*lν—zy intrabant, v. supra, vocem Homericam autem„ reεꝓ„νοοα, id quod voluit, interpretatus non est. Nemo enim putabit, Homerum voce zéyoug, in quo tegendi vis non possit non inesse, inferiorem domus partem superiori oppositam appellasse. Posteriore demum tempore

82²
quaedam partium domus nomina a nativa vi plane aberrasse videntur. Quum enim vulgo plano pede institutis domibus ut hypogaea concamerationesque(Vitruv. VI, 8[II], 1), ita superiores contignationes(Vitruv. VII, 1, 1) opponere solerent, factum esse videtur, ut in domibus plurium contignationum, quarum tum ziyo= tum zœrGyetca proprie dicta partes erant diversae, postea utroque nomine et superiora et inferiora loca, ut inter se conjuncta et plano pede institutis opposita, promiscue appellarentur. Sunt igitur zéyy et similia vocabula v. supra II, 9 et 10 non modo dmπεμοα, v. Suid. et Hes. in v., et» camerae, pergulae«(i. e. partes domus projectae et in superiore et in inferiore domo, Rein. ad Beck. Gall. II, 201), sed etiam 0120 π ĩνειοο, cf. Suidae glossam: Téyog. orsyn» mεοα⁵όσν dν⁴:τον Oxla e[ςσειος(coll. Et. M. 749, 46: Teyy, do‿νεαeτον, ortν, oiwla zul εꝓνει‧ πιέ ⁶ι ενννο, 1) 07201, Gτ⁶⁷*)ö— Et. M. p. 19, 8: dνα dν r dm†αœeσm al urνια*οι(sic) 180σm 0OloOv dꝙ.ρh, olzo⁴ uν εέ ο οoretvol.— Polluc. Onom. VII, 123 x*ανm 4ε⁶⁶ε mννν σε ²lν ταmσdeεκν Eνιςι ταεμ̈ν ex v Bdnrai, 16 ds sy Arlεος leyeν ι εέτε α vardyeta olriare al dnrdpetlα. 8νι àσ 2εν 1Oν εκερν ναάε 1ον παἀ‿ρυσον, siquidem haec omnia, ut supra conjecimus, continuata legenda et ad œzνινν i. e. ⁴εκαα⁶mρ, zεꝓνοοσ referenda sunt. Postremo vocem duroxlag affero, quae praeter insulam domuum etiam unam domum, in qua multi habitant, coenaculariam domum plurium contignationum, indicat. Tamen Budaeus grammatici cujusdam verba affert haec:(v. H. Steph. Thes. ed. Paris. in v.) Aufoes Arrurde 10 des 10 ds dr⁴[αον, Euyotzia léyerah.—— Contra scriptor scholii Vulgati, siquidem vocem réysog interpretatus est, verbis»æœrdyeiog olzog«, quamquam vulgo-xœrdyeta« et subterranea oOlænœα nominantur (Xen. Anab. IV, 5, 25), et inferiores domus cujusdam partes(Erdgeschoſse) superioribus oppo- sitae, cf. Dion. Hal. Rom. Antiqu. 10, 32 et locum Athenaei supra p. 38, v. 12, uteretur ad totam réyoug structuram(i. e. aedificium superiore contignatione ornatum, non plano pede aedi- ficatum) significandam. Exemplum ejusdem vocis eodem modo translatae desidero. Tamen malo putare scholiastam tam insolenter locutum esse aut librarium hanc vocem„xœταυ&ꝓνέκoονν ex „xœr xyνοοεουε(cf. synonymam vocis œπσν⁄αι⁵σοσο i. e. zéyoug interpretationem supra p. 33, v. 4 et p. 52 extr.) finxisse, quam apud poetam aliam voci»réyog« significationem immiscere. Qui quid hac voce appellaverit, recte colliges ex VI, 248„reyεο‿ 9.1.α.ααοααα öi. e. drreορνο επ* zoúν rευωνονι Go6o*ενεμμέννοι õdchol. Lips. ed. Bachm.), c ‿seε⁶ο OEustath. ad I. Il.
Quodsi ex is, quae supra disputavimus, verisimillimum factum est, in hymno in Cerer. du½» oeci virorum janua fuisse ornatum, jam cognoscetur, cur in Theocriti et Sophoclis locis thalamos janua ab oeco vel a foco oeci seclusos certo inter mulierum domus partes referre ausi non simus. Quin etiam fuit, quum in verbis 01Aa r.⁵ et α ιmνοα ipsius ad 1ενννν aditus significationem latere putarem. Ac revera utriusque poetae verbis illum aedium locum valde accommodatum esse supra demonstrasse mihi videor. Sed de nominibus illis forium nunc re prudentius retractata aliter judico. Verbis Theocriti:„Qocey(dodzoyrag) enl œν οι⁶⁶ν, 394 ra*⁴ ο³α ϑυοσαεν Okæc certam quandam januam indicari etiamnunc puto. Neque enim dicere videtur poeta„ad eum liminis locum, ubi postes forium domus sunt cavi«(ut feles irrepere possint, v. annotatt. ad h. l. in novissimis Fritzschii et Hartungii editionibus), sed ad latum limen, ubi oeci forium cavi postes sunt«. Quod limen si quis dicat substructum fuisse ryj eyyure mudy a Plutarcho commemoratae his verbis(Apophthegm. Lacon. Leotychid. Ari- stonis filii 2, p. 215 ed. Hutten., vol. II, p. 140 ed. Tauchnitz.):„ Ti d' syyvureoe n dαeοντνοο 1πο 11)» 18» 844εα Srog(fortasse dοοtou cf. Eustath. 1448, 63), val zGν μἀᷣτευm reοας dmπꝓανοωαιέτνν Blat, O0⁴εέ᷑ι⁵, wS—py, dozet, dl* l 1) dee 2, ddrovrt εοιειι⁵ετσ,

83
r4œς ν z„(cf. Cic. de divin. II, c. 28,§ 62) idemque ipsius avxos limen habeat, non quidem contra dico, sed ex versu illo Theocriti id probari posse nego. Kofla enim Theocritus za graαι⁴σ non aliter dixit atque Lucianus Galli c. 24 et Navigii c. 20 ⸗O⁴ον XO⁶ν, i. e. caelatum aurum. Sunt quidem, qui etiam his locis excavata vasa, ut pocula, similia intelligant. Sed hanc sententiam verba(Navig. c. 20) probari non sinunt: O xOo ν ςεοσ εϊν Lεεαμαααασꝓννενν α dà Sx⁶εόαηασσ οd*οοꝓσασ, de d Exexοα, d³ld durdαeντον ενπασον iν dAeizev. Verborum enim ordo demonstrat, non xονααοο solum usum, sed oεον να sibi cupere Adimantum, quod, si ipsa vasorum natura cavationem postularet, plane ineptum foret; nam illius generis vasa aurea nemo habet non excavata. Vasis potius caelatis, affabre factis Adimantus omnibus voluit antecellere(cf. Virg. Aen. I, 640. 641„Ingens argentum mensis caelataque in auro Fortia facta patrum). Ut vero πνα raφαα dicam simili modo nominari postes forium sculptura ornatos, inprimis efficit vox composita 0 6 Gαιμ a Septuagintaviris Ayyalou c. 1, v. 4 usurpata:„El xαιεσςσ μμέν dανινυεασισι τι Oixεεν εν 1& d400„ 041001d90019, à d olxog 74⁴ν 6E„*μωιαπασαι*ω*, quo in loco non repudio quidem interpretationem eorum, qui significari putent domos laqueatas, concameratas, tabulis excavatis tectas„ G09 οεένοωναα sαοωασα, com- parantes verbum vο⁴οαααέ JI, Reg. 6, 9„ Erο⁴εοωοι⁴ςσ ρυιαε 10„ OIxOν ꝓard αασοσ, ubi glossae: 6&αmασσ⁴α⁴εσσεν εειταιι⁴έιιιέμννιαιαα υmσ⁵⁴ι ταν τεᷣ ννιπιιιν σσάσνυ⁵οιm. Neque nego id genus aedificia recte nominari»amplas domos« cf. gloss. ad Agg. I, 4„ XO⁴⁴οστ⁴σςιαςσ(MS. uloord ⁹⁴ς) drnlolg val ueε⁴οιςα, quam corruptam repetit Hesych. æux³οοτ⁴⁴ιαωοασ*σ. ordodg. Sed ejusmodi laqueatas domos ex similitudine caelatorum tectorum(ef. verba poetae de Priami regia apud Cic. Tusc. I, 35»adstante ope barbarica Tectis caelatis, laqueatis«) cum forium ante- pagmentis sculptura ornatis nomen reperisse et ex ipsa vocis O2οτιασιιο conformatione et ex verbis Cyrilli Alex. ad Aggaei l. I. verisimile fit:„oοοοπι³⁵ι.ονα,—Gyoly,» dν al gluxl,*o⁴ 10O 0G,ν o Gεαααιναάοο σπ⁶νν εεαοια⁵αἀeνοουτο, 1παιιοουστ⁴⁶ντεννν OIuα mππου τεννσναινυυυν oαά oςᷣ, val dmπ νε xiνο σ†αόν Adexelce Syxadœrrdurν α⁴dαμααν. Quodsi fieri potuisse statuis, ut angues apud Theocritum per lacunam sculptilis operis, quibus postes fuerint ornati, irrepserint, non adversor. In verbis poetae id inesse nego, quum etiam alii poetae eadem volaov voce in simili re ad sermonem suo more ornandum usi sint. Vide enim zorla*2*æ. in Sophoclis l. l. num- quid aliud significent, nisi repagula affabre facta, quibus janua intus clausa fuit quaeque Oedipus de postibus erupit. KäfſOα sive deερσασ(Et. M. p. 518, 10 sqq.) sunt„repagula«. Hes.: Kleεϑοσσ. uoxlol*. c. J. et in v. K¹α post Klενϑ.„ ldos dενεσον. ει₰⁴⁴ςα(voluit l† οσσ. 40X20¹ scribere). Repagula autem sculptili vel interrasili opere exornata non miraberis, si recordatus eris, quanto splendore veteres domorum januas exornare soliti sint cf. Od. 7, 88 sqq. coll.»cae- latis foribus« apud Ovid. Met. II, 6. 819; VIII, 703. Nisi males Sophoclis I. 1. Schneidewino auctore ipsas fores»xl*ννοασα dictas esse putare.— Januam in Sophoclis loco in interioribus aedibus esse certum est. Theocriti januam si supra eodem rettuli, tota rerum series me per- movit, non verba 69⁴ ταινα ναα ϑυοσἀιυν Okνν. Quamvis aptus enim ejusmodi ornatus interiori domui fuerit, v. quae supra p. 67, v. 5 de αᷣlrς 1àεοςμαε conjecimus, eundem a principali totius domus janua abfuisse contendi non potest. Cf. de aedd. I, p. 13 annot. extr., p. 29 annot. 38„ dmπαε εμεεον 1dςᷣ lO0„α⅜ςα ⁴, II, 7, v. 8.
Jam pauca illa perlustremus, quae de Homerica gynaeconitide adjicienda esse putamus.— Kar' gvry- Libri 20 1 v. 387 Penelope dicitur sermones procorum in oeco virorum epulantium audisse 2ran(auc zT. vœr' drioriy Jeuε εεεαᷣ diρον. Doederlein. Gloss. II, 180, n. 707 dijudicare non w„⁶ανν, zarte
. 5 TyGον αmτασρ— audet, utrum zard cum dενν conjungi debeat, ut 19, 101; 20, 259, an zar' dντνσ ναανν
. *

84
(*œτ⁴ς-ι) adverbi loco habendum sit. Equidem adverbium ex duabus vocibus com- positum solum probo, quia neque usquam d'ryjcty sive drryoktv adverbium invenitur et omnes interpretes utramque vocem conjunctam xœν deντ οεν(xν dvντννουν, zard*αινν,„dvru- Orty) adverbiis œrευνασνε, uαeτασνσον, ασεioy explicant. Et. Magnum p. 112, 17 non excipio, quippe qui lemma dyryorty interpretationi suae non hac de causa praeposuerit, quia vocem drhori„ praepositione omissa adverbium habuit, sed quia in vœr' dryort» alteram vocem sub- stantivi accusativum esse putavit.»Ayrycrty: Trο 16*, deriα εναα α undeiig xal 1ενασσσι ο, drrτς H ds var' dνστυν εκeιεέν τπεοιαεα di—†αονςα Atque hac in re verum vidisse Etymologum puto, sive scribis œαννο eννσσν, cr dryort» sive utraque vocula conjuncta ecxdννασυν, νττιν⁄. Quac enim unius vocis vim continent, saepissime in unam vocem coalescunt, ut zœrevyτtον pro zar' gyvrloy all. Substantivi nominis vim autem in hac verborum conjunctione eandem esse opinor, tanquam si quis diceret»in occursu« pro vin conspectu, contra« et comparo translationem actionis ad locum designandum cum posteriorum epicorum(ut Apollonii Rhodii) verbo» em* 1τοπονmπęσ De voce scribenda hoc sentio. Quum omnes Homerici libri in his literis zœr' dyriroν sive zardwyorty consentiant(nam lectionum discrepantia in cod. Vindob. 50 zœ' drne, in margine lma manus„. dντνστυν τν deωιιιισεσιτ; in Vratisl. œαν yr⁷ 1⁴νειιαιέν, in marg. œαν ⁴μeντιοπτπνν; in varr. lectt. cod. Vespas. Gonz. Col. [ep. Vin. ed. Villoison. p. 55, col. 2] αν doPrly adscripta altera lectione dνse 11εναεν nihili aestimanda est), equidem auctoritate duarum edd. veterum scholi Vulgati et Hesychii glossis Kardrryir, œrerurtoy(sic in cod. v. Schow) et αᷣτανννσααν(sic). œτενανt, es evcvrlag non moveor, ut literam 7 omittam. Hesychii glossae quidem vulgo haud parvi faciendae sunt et fortasse praeter ed. Parisinam et Hervagianam scholii Vulg., quarum illa»KAT' ANTHXIN. dvrνννονς τον ⁴ν οσςνοο.&y vfj„vpνονετm. 1„0¹.(sic)«, haec in textu: dντιασπσιν(sic), in scholio: „*.τνο dνσιν: dτνννος τον ⁶νοσσνοο. 2 I pvrαηινετμι⁶ι.⁴ᷣ exhibet, etiam in aliis edd. ant. (Buttm. lemmati ayryœwy addit: sic ed. ant., Dindorf. nihil) dvryoty scriptum exstat, quamquam Barnesius lemma scripsit»Kardvriortν. Sed duo auctores, E. M. et Eust. ad h. l., qui ipsi vocem ab d'rdο, Gyriiς ducunt, diserte tradunt, ille literam x, hic literam additam esse 180ναασρρ. Itaque satius esse duco in lectione omnium Homericorum librorum perstare, prae- sertim quum conformatio vocis dyryorig rarior, altera vulgarior sit et ob hanc ipsam causam facilius dryorig in Grr»cig, quam hoc in illud mutari potuerit. Rarior forma autem a verbo dyrdc ducitur, ut ν*νσσεςα(XI, 640) praeter vocem magis tritam zyjjig a verbo vdωο. Et hoc par nominum et illud(dντνοτς et dντνσασςσ) recte habet. Eae formae, in quibus duplex con- sonans literam 7 sequitur, primo vvs-reg, dvry-rig sonabant, ut„⁴rνςε, d&αmieλοα‿ig(apud Eust. 1716, 36 d,μπηιέ- ρ) et Latinorum semen-tis, all. Jam aut vocalis iota, quae sequitur, effecit, ut tenuis in sibilantem 5 desideret, aut sigma cliticum(cujus exempla v. apud Lobeck. Pathol. proleg. p. 398 sqq.) tutatum est sequentem consonantem, ef. Bopp, Vergl. AccentuationssyYstem des Sanskr. u. Griech. S. 135. 136 et Corssen, Jahn N. Jahrbb. f. Phil. u. s. w. Bd. LXVIII, Heft 5, S. 469.— Utrum xar' dvryorty sive æcrdr»οtν scribas, ad rem, de qua agimus, non magni refert, tamen illud originem adverbii magis declarat neque similibus exemplis, ut xœνν gyurio» plane caret. Quem vero aedium locum verba zcz' dxνort“ versu illo libri 20 mi indicent, ex significatione primigenia, qualem supra constituimus, omnino definiri non potest. Fidem igitur habeamus scholio Vulgato, quod nobis tradit: dAντνυςσ 105 ⁴rοσσανοο έ τ1m„v ανανετια. Ad hoc v. 389»sermones cujusque in virorum oeco audivit« verisimile reddit Penelopen non in ipsius oeci loco quodam, sed in vicina aedium parte sedisse. Maxime accommodatus autem

8⁵
ad hanc rem erat oecus mulierum, unde inter servas sedens, quibus opus imperabat(cf. supra II, p. 25 extr.; 26 prim.) etiam 17, 492, coll. 506, sentit, quae in oeco facta sint, et Eumaeum in oeco virorum versantem(cf. v. 380) appellat v. 507. Etiam 17, 36 clamorem servarum in oeco virorum Telemachum advenientem salutantium ex eodem loco audisse videtur. Utrumque locum jam Vossius attulit ed. princ. repet. Germanic. interpretationis p. 457, ann. 27.—
Quum de scalis domus mulierum supra p. 75 ante med., de foribus ad deformationis n. 8, suprap. 67, v. 28 sqq.;P. 68, v. 27 sqq. et all. II. occasione data verba fecerimus, de ceteris autem ejusdem domus partibus praeter eas, quas modo tractavimus, nihil plane traditum sit, jam disputandi finem faceremus, nisi tribus verbis latinum dmπεκααο nomen commemorare liberet. Ausonius enim Periocha prima in Odysseam(sub extr.) ita:„Quem(Phemium) Penelope degressa Chalcidico, argumento tam miserabilis offensa materiae, ut alia concinat, adhortatur«. et Periocha 23„»Chalcidieum gressu nutrix superabat anili«. Nemo non videt prioribus verbis tangi, quae Odysseae versibus 1, 328 sqq.»roë d' mπιέινειν oso eνεo εέοσmπ GO⁴⁷ν— — Tyεlεa, KAlαeααα ν ννννπeν xare"εεεο x. T. J.« narrentur. Periochae libri 23 i verba interpretantur versum lmum illius libri Toyte' εiς αμεοα†σ νε οεεο αeννααχ̈6οωσασασ. Sed quum testimonium professoris Burdigalensis, qui post medium saec. IV. p. Ch. n. scripsit, in his rebus, nisi sciamus gravissimis auctoribus eum usum esse, parvi faciendum sit, paucis nomen illud dmeOoov absolvere possumus. Qui diligentius in rem inquirere velint, evolvant Vitruvii edi- tionem Elzevirianam a. 1649, p. 80 d., et Lexic. Vitruv. Baldi illustratum ab Ioanne de Laet p. 25; Schneideri commentarios ad Vitruv. 5, 1, 4; Forcellini lex. tot. lat. in v., qui egregie de hoc vocabulo disputat; Overbecle Pompeſi S. 101; Handb. der Arch. der Kunst von O. Müller, 3. Aufl. von Weleker, S. 396. 397. Nobis satis sit vocem breviter definire. Chalcidicum aedificii genus dicunt, cujus nomen a Chalcide urbe dictum sit. Plerumque est porticus quaedam domibus praeposita(eine Art Vorsaal), ut in basilicis, et hanc vim designasse videtur Gloss. Isid.»Calcicum(corrige Chalcidicum) foris deambulatorium, quod et peribulum(7rενο4ν) dicitur et iterum(pteron)«. Interdum, et hoc ab ea re, de qua nunc agitur, facit, ad superiores quoque aedium partes transfertur, quae latina lingua coenacula, solaria dicuntur, et hanc vocis vim non modo in Ausoni locis allatis, sed etiam bis apud Arnobium adv. gent. reperire sibi videntur: 4, p. 149»Scribuntur dii vestri in trieliniis coelestibus atque in Chalcidicis aureis coenitare, potare et ad ultimum fidibus et vocum modulationibus mul- ceri«. et 3, p. 105: Avet animus atque audet in Chalcidicis illis magnis atque in palatis coeli deos deasque conspicere intectis corporibus atque nudis.
12
De Chalcidi- co.

86
Interpretatio tabulae Ilithographicac.
Quum in commentatione de aedd. Homericis saepe ad sententiam meam explicandam literis deformationis usus sim, quam priori parti adjeceram, prioris illius libelli autem(program- matis gymnasii Gissensis anni 1844) pauca exempla reliqua sint, gratum lecturis me fecisse spero, quod formam J. I. in tabulae I. fig. B descriptam in extremo hoc libello iterum expri- mendam curavi. Neque minus aptum videbatur, Vossianam adumbrationem in eadem pagina addere, quo facilius posset comparari. Quae praeterea ibi depicta invenies, sunt fig. 1 Galeni 1 60 11(dεεσ) cf. supra II, p. 38. 65, fig. 2 Ulixeae 1εοασ⁴ααα cf. p. 39 sqq., quales utrasque in oeco virorum stans in oculis haberes, fig. 3 deformatio aedium Ulixearum in cod. Harlejano ad o, 102 descripta. De hac supra p. 48, annot. 10 verba feci, de fig. I et 2 pauca annotare libet. Primum noli putare utramque formam ad certam pedum mensuram accommo- datam esse. Quod si fecissem, Galeni 4ε⁵οσσ⁴⁶ας multo altiores descripsissem, quam Ulixeas. Deinde facile cognosces, parietis principali oeci januae adversi mediam tantum et dextram partem adumbratam, sinistram omissam esse. Postremo ex iis, quae in ipsa commentatione disputavi, intelligitur, me non adversari, si quis in εκςσαααι⁵ς fenestras apertas fuisse dicat; in Galeni forma eas omisi, quia ab ipso scriptore mentio fenestrarum dmτειασσσα facta non erat. Contra in Ulixeis 1εεσα⁴σρασας clathrorum lineas rariores pinxi, ut utraque janua et„»oœα(600990) et „A.ᷣα(ανσοεσνρτιικιm) facilius conspiceretur, neve nimia linearum copia imago rei fieret obscurior, quam ipsa res. Verum est, opus esse aut spissioribus clathris*μεσο⁶mεεν aut crypta.σασένραμνς aœò ϑοσιασαι—QOηεεεννμννν(supra p. 38, v. 13), ut Melanthius Ulixem fallere potuisse videatur. Utrum sit rectius, non magis certum est, quam quae res Ulixem impediverit, quo minus Melanthium per p. i.(parietem intergerivum) ad 690960» enitentem conspiceret, utrum crassior columua, an velum 1„ν5 parti obductum etc. etc. Singulas imaginis partes haud aegre agnosces, ut»l. o.«(141ο 0660„ domus mulierum). Plurimis rebus ipsum nomen ad- scripsi, id, quod in Vossiana forma universarum aedium(fig. A) atque in mea ejusdem rei descriptione(fig. B) fieri non potuit. Quare jam addo singularum literarum interpretationem. Hoc unum tamen praemonere debeo, me in mea aedium adumbratione(anni 1844) nunc pauca mutasse 1) locum 69009 1O& v. supra p. 62. 63; 2) locum sox½ᷣα⁴ᷣοα cum sede matris familias paulo propius medium oecum designavi, v. II, p. 19. 20. In interpretatione literarum easdem ob causas xiν ασέιντιιν(4) et zνν 09091,9ν(4) nunc distinxi, contra(l“ et m) 6ag et 2**m⁴eρασς nunc conjunxi(cf. supra p. 47— 53).
Fig. A. . Des Odysseus Wohnung nach Voss.
a. Die Mauer mit Zinnen: Odyss. XVII, 267. XVIII, 102. XXII, 439.— b. Steinerne Sitze: XVI, 543, links für den König, wie bei Nestor, III, 406.— A. Wirthschaftshof, oder Gehege, für den Unrath der Kühe und der Ställe: XVII, 266, 297. XXII, 442.— o. Das Thor mit doppelter Pforte, inwendig verriegelt: XVII, 267. XXI, 389. — d. Schauer für den Hofhund: XVII, 291.— e. Ställe für Maulthiere und Rinder: XVII, 298. Pferde waren in Ithaka nicht: IV, 607.— f. Zwei Hallen, links für angebundenes Schlachtvieh: XX, 176, 189(vgl. 164). Rechts lehnte man die Wagen an geweilste Wände: IV, 42.— g. Das Küchengewölbe: XXII, 442. Um dessen spitz auslaufende Kuppel von der Zinne der vorderen Mauer ein Seil zum Aufhängen der zwölf schuldigen Mägde gespannt wurde: XXII, 466. Der Eingang(gg) ist durch das Zimmer des Zerlegers.— h. Doppelpforte zur Halle des

87
Hofes: XVIII, 101, 102, 239. Auſserhalb dieser Pforte lag der Dünger: XVII, 297.— B. Der gepflasterte Mittel- hof oder Vorhof: I, 104. IV, 627. XVII, 168; oft mit einem Brunnen: VII, 131.— 1. Die Halle, ein bedeckter Säulengang um den Vorhof. Oben vor dem Hause schlafen gewöhnlich die Gäste: IV, 302. Unten am Eingange wurden die erschlagenen Freier hingelegt: XXII, 449. XXIII, 49.— k. Ein Altar des Zeus Herkeios: XXII, 334. (II. XI, 772.).— 1. Des Telemachos Zimmer, mit einer Aussicht nach der Meerseite: I, 426.(In einem ühnlichen wohnte Nausikaa, VI, 15.).— m Andere Zimmer zum Wohnen und zur Wirthschaft; unter einigen auch Vorraths- gewölbe für den tägſichen Gebrauch: VI, 621.— n. Die Hausflur: XVIII, 10— 100.— o. Das Badezimmer: XXIII, 153, wie bei Menelaos: IV, 48.— p. Eine Wirthschaftskammer, worunter ein schmaler Gang in den Seiten- hof führt: XXII, 127, 137.— C. Der Männersaal, etwas in die Erde gesenkt, mit gestampftem Estrich: XXI, 120. XXIII, 46. Der Rauch des Herdes(VII, 153. XX, 123) und der Feuergeschirre(XVIII, 307) zieht durch eine Oeffnung der Decke, die oben ein plattes Dach mit gebrannten Flielsen hat: I, 321.— d. Stelle für die Mischkannen, aus welchen der Wein rechtsum gereicht wird: XXI, 142. XXII, 333, 341.— r. Säulen, um die Balken der Decke zu tragen: XIX, 38. An einer sitzt der Sünger: I, 154, wie bei Alkinoos: VIII, 66, 473. An einer ist das Speer- behältniſs: I, 127. Nur wenn Telemachos gleich wieder ausgeh'n will, stellt er den Speer auf der Hausflur an eine Säule: XVII, 29.— s. Einfache Thüre, die auf den Secitenhof nach der Treppe führt: XXII, 126. Durch diese(an der linken Seite des Saals: XXI, 142. XXII, 333, 341) werden die Waffen in ein oberes Zimmer hinauf- getragen: XIX, 31.— P. Durchgänglicher Seitenhof, um das Gastzimmer zu vermeiden: XXII, 128.— t. Einfache Thüre von der Hausflur zum Seitenhofe: XXII, 127, 137.— u. Treppe zu Odysseus Kammern über dem Vorplatze des Männersaals: XIX, 17. XXII, 143, bei der Kirke zum flachen Dache: X, 554— 60.— v. Einfache Thüre durch die Scheidemauer der Weiberwohnung; XXII, 394.— w. Treppe zu den Obergemächern der Königin, wo sie Ruhe und Einsamkeit sucht: I, 329. II, 357. IV, 760, und insgeheim ein Gewand webt und wieder trennt: XV, 516.— E. Arbeitssaal der Königin: IV, 679— 768. XVI, 411. XVII, 36, 505. XX, 387. XXIII, 20, und ihrer Weiber: XVIII, 315. Auch er hatte Säulen: VI, 307, einen Herd: VI, 305, und einen Rauchfang: XIX, 544.— x. Andere Zimmer: XXI, 387. XXIII, 41. Unter einem die gebeime Vorrathkammer: II, 338,(XV, 98.) XXI, 8, zu welcher den Schlüssel Penelopeia aus dem Obergemache holt: XXI, 5.— y. Die eheliche Schlafſkammer, spüter um einen Oelbaum des hinteren Seitenhofes hinausgebaut: XXIII, 190— 201.— z. Die Doppelthüre, an welcher Penelopeia sich den Freiern zeigt: 1, 334; durch diese erkennt sie auch, was im Saale vorgeht, XVII, 493, 501— 4.— F. Der hintere Seitenhof zum Gebrauche der Weiber, mit einzelnen Bäumen: XXIII, 190, und Ställen für Günse: XV, 160— 173. XIX, 536.— Von den griechischen Benennungen scheinen nur diese einer Erklärung zu bedürfen. Olνος ist überhaupt Wohnung: oft ein grölseres Wohnzimmer, worin Feuer gemacht werden kann; daher heiſst das ganze Haus zwar dozο⁶ra, ueyaga, auch ein Theil dalauot, aber nie olzow. Die Wörter cr0 ⁵ νν und 90010; haben Beziehung auf das Vorhergehende, und bedeuten den Raum vor jeder Thüre, vor jeder Wohnung, er sey frei, oder auch selbst ein Theil des Hauses.
Fig. B.
A. arxij. I. oecus virorum. C. oecus mulierum. P. 49½08 cf. 23, 190. 1. NHG va aulfg. 2. agdpa S6 αον. 3. janua, quae ad mulierum habitationem ducit. 4 au'eri«. 4¹. 69600 v9p. 5. transitus ad aulam poste- riorem. G. 6009 48 auν. V. Gr*αα ³αεμ S“. janua, per quam Euryclea Telemacho duce ad oecum redit, cf. 22, 400. coll. 394 et 484. Aliam januam praeter 3 e mulierum habitatione ad oecum et armorum thalamum duxisse jam ex 22, 158 efficitur.— a. SeGrol 110 b. aυα aug. c. Sνᷣria rrAvog. d. stabula et cubicula servorum. e ara Jovis. f. 9409f. g. thalamus Telemachi. h. axdowda dduarog. x. fortasse balineum. i. 4r⁴eia S⁴αιαασο⁹. Ik. Sν*εοοσμ 1“ et m. 9peg et ueddεαα n. locus ντν οs. 9. 30 ãpa. p. sedes matris familias. d. Au„y. r. α⁵αeρα. s. Ulixis thalamus conjugalis. t. thalamus armorum, cujus tectum medium columna fultum erat. u. Alαε. Si plures loci eadem litera notandi erant, significavi eos, quibus ad Odysseae narrationem explanandam opus esset, virgula singulis literis appicta; contrarios ob solam aequalitatem depictos esse puta. Aulam priorem(A) vacuam quidem aedificiis nolim, v. quaestionem de thalamis virorum in aula exstructis(de aedd. I, p. 19 sqq.), tamen satius duxi in aedium designatione ea praetermittere. Neque thalamorum interiorum(r) numerum majorem volui efficere, quam qui sufficeret ad difficultates Homericae aedium descriptionis expediendas. Si libet, a dextra et sinistra de mulierum oeco partem aliquam demas et novos thalamos constituas. Equidem in tota re hoc unum egi, ut ostenderem, quomodo Homeri verba recte accipi possent. Singulas aedium partes ex arte designare et Homericorum temporum architecturam aestimare eos jubeo, qui harum rerum peritiores sint.

Emendanda.
Pagina 29, annot.*, v. 1 et 4 scr. 1857 pro 1856; P. 30, v. 20 ortum p. orta; P. 31, ann. ⁶) scr. p. 32, v. 9 sqq. pro»„supra«; P. 33, v. 13 ab p. a; ibid. v. extremo OQ. p. Vulgati; P. 36, v. 5 ipsa p. psa; ibid. v. 25 ante et post lteras v. E.“ comma interponas; P. 37, ann. ²), v. 16 coäwega p. r9axta; P. 42, v. 26 post c. 2 uneum claudentem inseras; P. 43, v. 9 comma ante»ut«; P. 44, v. 11 ab inf. m. ονυονεενια c19 G p. 290rd2ie varοs; P. 46, v. 31 et 33 ſi p. si; P. 50 non v. 13 post„»probo“, sed v. 14 ante„ade interpungas; P. 52, v. 18 punctum pingas post „rei ιινασα P. 56, v. 1 aroð p. νποοο; P. 59, v. 25 6εo‧*as p. 000 1929; P. 71, v. 4. 36 ct P. 72, v. 22 scr. ab uno(uni) e procis Agelao auctore et P. 72, v. 6 unum e procis; ibid. v. 23 progressus p. progresus; P. 76, ann. ¹³), v. 4 iz, p. Va'; P. 77, ann. ²⁰), v. 10 daas p. daas.
Gissae, typis W. Keller.

geleni d³ 66 Ce Dldaee a⁸ 4oo³
een, 7 Aee — 8 54.—— f— L 1 A EE 4 N 5/ f 4 4 „ ⸗ ſ. c, 1En XOν 2 74 2— e 3 5 0 εε‿s. e. 3 4 E5Ea 86XℳCA
7 Leunn EEEEEEEEEEEEEV 92 5 22 W T f o, 1 7 S r. 2 rz 2 ſ D E 3 d4 n. n 7/ 2 3 C EE 1eEEEn Hrnn, 1—9 b ſ 3„ 7 4 ro 7 7 1 C F 2 6 3 9 6 5 h. 8 e, 3 K 5 5 W2 Een m Ae „ 2-„ k 3. zreelee . 2EEEEL 7 ei Srrce 5 nee eLn E EEEEEE EEEE m n 2 1 2 1.5 m 4 1 0 C C 0— mre PB ve 5 0 0 m A. 5 2 O 0 38 L2 0
O 0 0 Q 84* Vul 2 p
Gh aaaeee—
Zeꝛe u, Rais in, Gε‿/