SPECIMEN TERTIUM.
0U0 PUBLICI EXAMINIS
D. VII. 4PRIL. A. MDCCCXXX.
—
IN G
REGIO GLMNASIO oAcHEIMICO
SOLENNIA
INDICIT
DR. Avντπν VEkE,
pIRECTOR.
BEROLINI, TXPIS FERDINANDI NIETACKII.
ſͤ-.

“

Iagnam de veteris comoediae poctis disputavimus, susceptae materiae ordo et
continuitas ad ſmediam, quam antiquis grammaticis dicere placuit, comoediam nos
d
duoit, de cuius vi et indole tametsi in nostrarum q specimine
non ita disseruimus, ut res confecta censeri debeat, tamen nune missis, quae vel
addi superioribus vel rectius itui possevidentur, statim ad ill d ingulorum poetarum historiam accedamus. Quum autem inde ab Aristotelis temporibus ea studiorum ratio fuerit, ut magna doctrinae pars in scenicorum poetarum interpretatione ponere- tur*), nihil quod ab harum quaestionum consilio alienum sit nobis facere videmir, si praefationis loco de veterum grammaticorum studio in comicorum poetarum enarratione posito päucis disputare et hanc litteraturae partem in clariore, quam adhuc factum est, luce collocare conabimur. Igitur primus omnium, qui graecorum eomicorum historiam ornavere, fuit Aristoteles, cuius duo fuerunt huius generis scripta, Wt=at Aoruddeat et Ausανανdi. Ex his duas primo loco commemoravimus
Niucc Auouuaxde, earum praeter titulum a Diog. Laert. V. 26. servatum nihil superest.
In Didascaliis autem de ti umque fabul temporibus egerat, usus eam in rem veteribus illis didascaliis, de quarum ratione exposuit nuper Boockhius Corp. Inscr. I. p. 350. Nec tamen credam ita de his rebus disputasse Aristotelem ut totam iorocicy Ssrgeide complexus sit, quao Wowerii Polym. XII.
p. 103. sententia fuit vel propter ambitum scripti unius libri finibus comprehensi
— v. Diog. Laert. 1. 1.— nequaquam commendabilis. Paullo probabilius videri possit eodem libro de h ibus in antiq di g egisse scriptorem,
Schol. Aristoph. Av. 1386., sed ne talia quidem attigisse videtur nisi breviter et in
*) Vid. Casaub, ad Athen. VI. p. 235. o.

2
transcursu. Quae praeterea e Didascaliis ad comicas fabulas spectantia servata sunt vide apud Photium s. V. Svou iid, ubi de Archippi fabula"Owou crid inscripta, et apud Schol. Platon. Bekk. p. 330. ubi de anno, quo Pelargi Aristophanis fabula acta est, disputatur. Reliquorum scriptorum loca, quibus laudantur Didascaliae, apposuit Casaub. ad Athen. VI. p. 235. e. ex quibus unum commemorare iuvat Harpocrat. s. V. 6 6-*αʒ%s p. 130. Ort& IIavrleſe xocnris 6:6 hwatn Kgiororähns ev rate Ae6aouαeμs, cuius ope redintegrare licebit veteris ni fallorsive inscriptionis sivo didascaliae fragmen- tum apudStephan. Byzant. s. v. Arirn p. 191. Arium— 6 drns Arnvedg. Ilargowe Arm'edes
aαB II. ic. Scribendum videtur II. A. 2ꝝ½oeiεε, eνird Havrcehe. De Pan- 5
tacle poeta cfr. Antiphon de Chor. p. 72. Bkk. Adderem his alium Aristotelis librum, duem Wowerius Didascaliarum partem fuisse suspicatur, nisi corruptus esse vide- retur scripti titulus. Laudatur ab- Erotiano Gl. Hippocr. p. 177. Heleλνκρ ν⁴σ⁷— 64ντα ιαωαeᷣ⁴‿⁶⁴ το νοσ⁵ειαοs να Oνυασναατιαμναἀ⁴αeͦστον dς αoueet aα Actcrorthne Iv roTe Ku- ε*αοεε. Quamquam quod Steplianus coniecit et Charterius reoepit e ote Kurnuwode nullamhabetveri speciem: nec Kuzhezd scripsit Aristoteles sed Eyrzurheo. Ex Aristo-
telis disciplina prodierunt Lynceus Samius, Theopl- Eresius, Di hus Mes-
senius, Chamaeleon Heracleota. Ex his Lynceum, Duridis historici fratrem, quem
inter alia de Menandro commentatum esse docui Proleg. p. XXIII. verbo tetigisse
sufficiat. Theophrastum autem scripsisse xeν oöiae testantur Diog Laert. V. 47. et Athen. VI. p. 261. d. E Dicaearchi scriptis maxime huc pertinet quod 2*ε⁴ Su dyανuν it laud a Schol. Aristoph. Ran. 1329. Av. 1403.
P
Ex eodem libro petita sunt haud dubie quae de Tellene auloedo et poeta lyrico
servavit Zenob. II. 15. et quae de repetita R. 66 GQνυ Di ho nar- ratur in argumento huius fabulae. Neque aliunde ducta crediderim, quae de Aris- tophanis filiis prostant apud Schol. Plat. Bekk. p. 331. De Chamaeleonte, viro mul- tarum litterarum, post Jonsium Script. Hist. philos. I. 17. et Vossium Hist. Graec. III. p. 340, disputavit Boeckhius Praef. Pind. Schol. p. IX. Is inter alia scripse- rat xεννομινιννιεέας cuius sextum librum habes apud Athen. IX. p. 374. a. 406. e. ubi de Hegemone Thasio et Anaxandride disputatur. Locorum ex Athenaeo allatorum primo liber ille xeot ris dox‿αας α⁵ανεεαα inscriptus fuisse dicitur, quod non credo ge-
nuinum fuisse operis elogium, siquid illam diae in tres aetates distinctio-
nem ab Alexandrinis demum criticis profectam esse suspicari licet. In eodem

3
libro etiam de saltatione comica actum fuisse docet locus ab Athen. XIV. p. 628.
e. servatus, quem ex eodem opere ductum esse recte statuit Schweighaeuserus.
Chamaeleonti suppar aetate fuit Crates Atheniensis, Pol is in Academia succes- sor, qui moriens reliquerat libros xe* ναμιινας, cuius rei notitiam uni debemus Apollodoro apud Diogenem Laert. IV. 23. Nec negligendum hoc loco Philochori
historici opus xee? iν A-unga dydvue sedocim libros pl ex quo m
ad fabularum actiones spectantia servasse videntur Athenaeus et Plutarchus, quo-
rum loca vide apud Siebelisium Philoch. p. 85.
Seq ur tempora Ptol tum, quibus vix dici potest quanta cum virium conten- tione critici etiam in hoc litterarum genere desudaverint. Ac Philadelpho imperante prae coteris dignus est qui commemoretur Lycophro Chalcidensis, de quo ita scribit
icus MS.) 7. d Aetolus et Igcophron Chalcidensis et Zenodotus
Bphesius impulsu regis Ptolemaei Philadelphi eog— artis poetices libros
in unum collegerunt et in ordinem redegerunt, Alexander tragoedias, Igoophren oomoedias, Zenodotus vero Homeri poemata**). Itaque in ordinanda bibliotheca Alexandrina comicorum veterum colligendorum iustoque ordine disponendorum partes domandatae erant Lycophroni, quem rationes eius rei exposuisse credibile
est in opere xeet„νμνοασςσ sed ita tamen ut simul etiam de aliis rebus ad comico-
rum interpretati p ibus disp videatur, ut intelligitur ex Athen. VII. p. 278. b. XI. p. 485. d. ubi nonus operis liber laudatur, et XIII. p. 555. a. In oodem opere commentatus esse videtur de Cratino Athen. XI. p. 501. d. adversa- rium nactus Eratosthenem, quod accidit illi etiam in iis quae de Aristophane commentatus est apud Schol. ad Vesp. 239. Pac. 701. Hesych. s. v. rstcuueuv.
Cfr. Schol. Plut. 1195. Vesp. 702. Pac. 761. Suid. s. v. reuräete. Porro in eodem —
mecum benig
*) Fragmentum hoc Romae in Cod. Plauti rep
tas Osanni. Epigraphen habet hanc: Ew Caecio(Osannus Caecilio) in commento comoedia- rum Aristophanis in Pluto, quam p Opulenei- 9. .) De Zenodoto quae hic traduntur fluxisse videntur ex errore cuius particeps est
etiam Ausonius Epist. XVIII. 28. ubi verbis Quique sacri lacenum collegit corpur Homeri
Zenodotum signiſicari perspexit Wolfius Proleg. p. cc. Cfr. Diomedes apud Villoison. Anecd. II. p. 183. et Fabricii Bibl. I. p. 263. De Alexandro Aetolo, qui tragicorum fabulas collegisse dicitur, alio loco disputabitur.
1*

4 argumento magna cum industria versatus est Callimachus Cyrenaeus, quippe cuius tabulao totam omnium fabularum memoriam complectebantur. Libri titulus fuit ziuas oν 2π‧ Qονονε ε ν do³he J'evo³νον 6εxασπόQςν Eius pauca supersunt fragmenta a Bentleio collecta p. 220. Blomf. Aequalis ferme Lycophroni et Callimacho sed utriusque subinde adversarius-) fuit Eratosthenes, cuius operi zeot auuetac duode- cim, ut videtur, libros complexo(Phot. Lex. s. v.-U=dsec) utinam temporis iniuria pepercisset! Nunc pauca tantum pro ambitu libri fragmenta servata sunt, a Bern- hardio illustrata p. 203. sdd. ex quibus quantam iacturam in hoo opero litterae fece- rint perspicitur. Sub Ptolemaeo Philopatore inclaruit Asclepiades Myrleanus, do quo docte disseruit Werferus Act. Monac. II. p. 535. neglecto tamen Athen. XI. p.
501. e. ex quo eum in Cratini fabulas esse disci Eiusd in
Aristophanem commentarii saepe laudantur in Scholiis. Cfr. Hesych. s. v. Kohcο-
udowseién. Sic enim ibi legendum pro Koxwzog löne. Sequitur Aristophanes
Byzantius, qui floruit sub Ptolemaeis Philopatore et Epiphane. Is non modo in Aristophanem, Menandrum aliosque fortasse comicos(v. Wolfti Proleg. p. CCXX.) commentatus est, sed scripsit etiam xε τοuε Kaεναννμα‿μρσισνQενασνQαε, ut discimus ex Athen. IX. p. 408. f. qui idem opus respicit Lib. VIII. p. 336. e. oUrs„do Kaueoe urd (Alexidos drama) oure Aoerogcums duycapev. Eiusdem librum xeod oowdrw praeter Festum s. v. Maeson laudat Athen. XIV. p. 659. b. cui simile fuit scriptum Ho-
meri Sellii(quem etiam de M. dro esse docui Proleg. p.
XXXIV.) xted ruν euuενν zeoddww apud Suidam s. v. Oureoc T. II. p. 690. Aristo- phanis nomen fortasse etiam Platonio de Differ. com. p. XI. Kust. restituendum est: Kocrlvos— α‿⁴ de Actorogvoue onriceec uoeds ad rale o*ogixis ori, Pro edito Acxeελμο nisi forte, quod olim me proponere memini, malis Aelσrdoαν, quem ip- sum etiam in hacpalaestragnaviter versatum esse docent Scholia Aristophanis. Aristopha- nis discipulus fuit Callistratus, qui quantum operae in Aristophane interpretando posuerit, notissimum est. Sed eundem etiam in alios comicos v. c. Cratinum com-
mentatum esse docet Athen. XII. p. 494. b. cfr. Specim. I. p. 18. Sequuntur ori-
1 iam imus; de Cal-
*) Ad Lycophronem quae spectant Eratosthenis limacho v. Schol. Aristoph. Nub. 549. e quibus quam sobrii et circumspecti ingenii virum etiam his in rebus se P iterit E he illustri plo d

5
tici Pergameni, quorum ziwazae commemorat Dionysius Halic. Vol. V. p. 630. Rsk. Magnam in his laudem consequuti sunt Crates Mallotes sive Pergamenus, cuius dyycœgde 6uνμιαον habemus apud Athen. VIII. p. 336. e. et Carystius Pergamenus, cuius librum xeoν Aoααικαρνν laudat Athen. VI. p. 235. e. cfr. Boeckhius Corp. Inscr. I. p. 350. E Cratetis disciplina profectus est Herodicus, quamquam plures hoc nomine fuerunt grammatici, de quibus vide Wolfii Proleg. p. CCLXXVII. Huius
„quae adsimilitudi r0» Aselepiadis Tragilensis composita fuisse videntur, ad partes vocat Athen. XIII. p. 586. a. cll. Harpocrat. s. v. 2evdag, ubi de Sinope scorto famosissimo, et Lib. XIII. p. 591. c. ubi de Phryne aliisque eiusdem nominis meretricibus agitur. Eiusdem et tituli et argumenti opus ferebatur Harmodii, incertae aetatis scriptoris, apud Schol. Aristoph. Vesp. 1231. Nicanoris Alexandrini sub Hadriano clari apud Suidam Vol. II. p. 621. et Eudoc. p. 311. et Antiochi Alexandrini xeG? rd dv rii e, uεεεμη mνQυσινοονισισν τυνηνσ apud Athen. XI. P. 482. o.
Caesaris et Augusti temporibus hanc partem litterarum magna cum cura illustravit Aristarchi discipulus Didymus ille Chalcenterus, cuius Niseννααιννμάκ⁴ρν adhi- buit Hesychius, ipso fatente in Epistola ad Eulogium. Idem opus*6 τιναειmνι⁶ν audit apud Etymol. M. p. 492. 53. qui locus plenior extat in Loxico Ms. apud Ruhnk. Praef. Hesychii p. IX. ubi disputatur de voce aouen, quae in Cod. Paris. Oro tribui monuit Bekkerus Anecd. Gr. III. p. 1386. Ex eodem Didymi opere ducta videntur haoc apud Schol. Apoll. Rhod. I. 1139. revεc 68 Ou*0 crd 2—ꝓυοοισσν Sr*ντνανσ Euxoxce 2 Bdarcis a⁴.‿ A6uos, lege de Alunos, et quae ibidem leguntur ad Lib. IV. 1058. orGeuyoε ous— dSey aat Grocys ecrd Soε ταμςσεεασστ 1œoc. odru Aléuuoc. Nec dubito duin multa quae apud Hesychium, Harpocrationem, Eustathium ceterosque
gr. tticos tacito i i leguntur ex codem fonte fluxerint. Praeterea
Didymus etiam in Phrynichum Athen. IX. p. 371. f. in Cratinum Hesych. s. v.
Kdocuzie, in Menandrum Lex. Gud. p. 338. 25. ali fortasse ſtatus est.
Haud dispar Aelii Theonis studium fuit, de cuius NisosεινQκιεινκ disseruit Ruhnken. Praef. Hesych. p. IX. sd. lisdem ferme temporibus Augusto imperium tenente floruit Juba, regum litteratissimus, cuius korosicv Secrotaie habemus apud Photium Bibl. 161. p. 104. 35. Bekk. ubi decimus septimus liber amplissimi operis com- memoratur. Idem passim laudat Athenaeus ut IV. p. 175. d. 177. a. quibus locis

6
de trigono et tibiis uzorqirote agitur. His adde Scholiasten Ravennatem ad Aristoph.
Ran. 1175. correctum a Dindorfio Fragm. Aristoph. p. 147. et Schol. ad Demosth.
de Falsa Legat. p. 253. ubi qui laud- 6 rdr de Torogias igν) minus
Similis
recte Valcken. Diatr. p. 182. de Asclepiade Tragilensi intell fuisse videntur Nestoris, incertae aetatis scriptoris, dao²uν⁵εαα edtad ab uno Athe- naeo laudata Lib. X. p. 415. a. ubi narrat de Herodoro tibicine Megarensi, qui
virxit temporibus Demetrii Pol'orcetae. Post Jubam regem Tiberio et Nerone im-
perantibus floruit Soteridas Epid Pamphilae doctissi(v. Proleg. ad Menandr. p. XXXIV.) pator, qui praeter uzotueiuona ic Mévlvoov tribus libris comprehensa scripsit ν ανιιεέας, testantibus Eudoc. P. 387. et Suida Vol. III. p. 357. ubi qui testis advocatur Dionysius in a‿αem oooia, eum non diversum fuisselab eo quem Suidas s. v. Auigaνns, ubi de Antiphanis comici patria agitur, ad partes vocat, haud inepte coniicias e Stephano Byz. s. v. Tooia p. 724. ubi de Euage poeta comico citatur Atomicto νοστι roirp ris uο‿υασσ iooσα. Totum opus sex et tri- ginta libris constabat, ut discimus e Suida s. v. Aow⁵otoc, ubi patria Halicarnas- sensis fuisse et sub Traiano virisse dicitur. Cfr. s. MHouıεασνσς. Antonino Pio impe- rante scripsit Hephaestio Alexandrinus, cuius zacεte dxoontudron auuuueby unus Suidas commemorat Vol. II. p. 85. Porro multum stadii in his rebus posuerat Galenus sub Antonino philosopho clarus, cuius tria fuerunt scripta huius generis, quorum
unum inscriptum fuit el xuε⁵όν u rods„oi † τευια au³νν⁵ a, al-
terum ray- l6εας εινι ααραεiννμνμαν, tertium denique novem libris constans xeot zo- Neruri dvoudran xdo Aouorogdvst, Kocring zad Euadauee. Sed horum omnium praeter
titulos, quos ipse indicavit Opp. T. IV. p. 368. nihil servatum est. Alexandro Se-
vero imperante Athenaei N itae, ut videtur, aequalis fuit Pal des Eleati-
de quo erudite disputavit Boeckhius Praef. Pind. Schol. p. XIX. Huius euεεe ise practer Snidam laudat Etymol. M. s. v. dordretov 1ε᷑οs P. 145. 44. TIaA7.,⁵⁄ον⁸ iorouesde(Boeckh. Tarιν⁶ε) G rür elueu 5, Myν̈ Cfr. Hemsterh. ad Aristoph.
*) Ne quis 1 desid imili lod est Schol. Pind. Olymp. NXI. 83. 10„„dmowra i OuGalé, et Etym. n. P. 374. 26. 6 ri Docwwieæ„edgu. Quae attentare non debebat Muellerus de Cycl. poet. p. 60. 64. Adde Polybium in RiS operis initio: role
r6 Juεν d'ανdgouct ade odéere, ubi Casaub ibebat d.
ap

7
Plut. 313. Tertio saeculo Caracallae ferme temporibus Sopater Sophista in Ecloga- rum Lib. IV. et V. multa de tragicorum comicorumque rebus tradiderat, praeter Aristoxeni miscellanea usus eam in rem Rufi icrogi Seuνμααρ vel ououaf, testanto Photio Bibl. 161. p. 103. Bekk. Denique incertae aetatis scriptorum, Amaranti Alexandrini*) librum zeot erwis apud Athen. VIII. p. 343. X. p. 414. f., Chariclis commentarium xeot dortuod dydvos ab eodem Athen. VIII. p. 350. c. landatum, Epi- thersis**) Nicaeensis 6sεεα*αμανειν⁴ο να oyzde apud Steph. Byz. s. v. Nizcia p. 591., Latini librum xee* riνο⁶esu Mendyou, de quo diximus Proleg. Men. p. XXXIII. Protagoridae Cyziceni uuνds orogias ap. Athen. III. p. 124. e.“*) Dorothei Asca- lonitae scriptum de Antiphane apud Athen. XIV. p. 662. f., Platonii libellum su-
x2¹ good 6 et alia scripta aliorum Aristophani praemitti solita
P verbo attigisse sufficiat, nec quidquam praeterea his addendum habeo nisi anonymi
auctoris Nεεννν νακνάνανν σενειν ex qua p larum excerptum dedit Schol. Apoll. Rh. IV. 973. ad quae neglexit novissimus editor Invernizium Praof. Aristoph. p. XXVII. et Lex. Gud. p. 36. 13. Praeterea idem opus landatur Schol. ad Arist. Plut. 313. ubi v. Hemst. cll. Blomfieldio Cens. Phot. Hermann. p. 741. Lips. veris- sime monente multa ex illo anonymo opere mutuatum esse Photium, de quo ad- monuit etiam Ruhnk. Auct. Hesych. ad II. p. 390.
His praemissis iam accedamus ad id quod nobis agendum proposuimus, et
qui mediam comoediam illustraverunt poetas deinceps reconseamus.
*) Fortasse is idem est, qui in Theocriti Thalysia commentatus est teste Etym. M. p.
273. 40. 3 *2) Apud Erotian. p. 88. Oégois v G»ö N46sun déuawd gnci TstNos edινσlτ⁵ιον*, scri-
bendum videtur Excons. Qui si idem est Epitherses&., quem Pplutarch. de def. orac. P. 419. B. et e Plutarcho Eusebius Praep. Evang. IV. 47. p. 216. c., de aetate viri nulla esse potest dubitatio.
**) Valde probabilis est Schneideri lia ad Nicand. Alex. 3. hunc Protagoridam non diversum fuisse a Protagora Cyziceno, cui Nicander Alexipharmaca dedicavit. Protago- ras et Protagoridas eadem sunt nomina. V. Hemsterh. ad Aristoph. Plut. p. 325. et Lobeck
Aglaoph. p. 996. Apud Athen. IX. P. 462. b. qui Italicae diae poeta Seinas vel Seirraz idem est qui aliis dicitur Sclerias. Adiectiva aιdede et ενανοσ nihil dif ferunt. Quem reliqui Yenoph dicunt, Xenoph dixisse videtur Steph. Byz. s.
ANl ℳeαoννιε*. p. 88.

8
ARAROIS, Aristophanis fllius. Hunc qui primum Olymp. Cl. in certamen descendisse tradit Suidas s. v. Aels*), haud qubie eam intelligi voluit fabulam, quam Araros non ab Aristophane acceptam sed proprio Marte elaboratam docuit, si quidem Cocalum et Aeolosiconem, quas a patre scriptas sed suo nomine inscrip- tas Araros in certamon commisit, haud longo post Plutum secundam(Olymp. XCVII. 4.) intervallo exhibitas esse probabile est. Argum. Pluti p. 5. Hemst. xsνενι 1aldν εςι ⁶ι⁶⁴ds νν*εινμμινεεαμν τ‿αεν εx⁵* L5% duGεαeρ αν τ⁴ἀν ευν ετο oατuασα ⸗Aga- eora ö auris ote Ssurate Soudsvos 16 drGho¹ac 5u'o* I:aioo ases Kraor aat ALono- giwwvd. Ubi quod Aristophanes ſilium in Pluto fabula populi gratiae commendasse narratur, recte, ut videtur, ad primi actoris partes, duas in illa fabula Araroti de- mandaverat pater, traxit Clintonus Fast. Hellen. p. 101. Ceterorum scriptorum loca, quae ad Cocalum et Aeolosiconem pertinent, adscripsit Dindorf. Fragm. Arist. p. 80. 87. De iis, quorum ipse auctor fuit Araros, dramatis non admodum hono- rifice sensisso veteres docet Alexidis locus apud Athen. III. p. 123. e. ⁶eειαι ⁵ kore
οιGμέιꝙαό ˙εμρσς‿μσιο νειον ⁴ϑe Acαe‿os. Cfr. Pai iogr. s. v. Noc
tamen adeo despectum iacui ut a g gligeretur, intelligitur e Pol-
luc. VII. 65. Fabulas eius Suidas commemorat hasce: ASuwig, Katweus, Krdlxueown, IIaν⁶⁴ε νοναε, II.οα.ειεέμννανονν Ʒ⁵ᷣ αοe. Ex quibus IIaοεενι εσν non commemoratur, quod sciam, nisi a Suida. Livii Andronici Virginem habemus apud Fest. s. v. nobilem. Aöduisos fragmenta supersunt apud Antiatt. p. SI. 104. 113. ct Athen. III. p. 95. e. ubi qui affertur ex hac fabula versus
O„do Ss0c 10 6uxos elc ude roscer, de Marte intelligendus videtur in aprum mutato. In Katve: nobilissimam tracta- vit fabulam de Caenide a Neptuno compressa et postea in virum transformata. Quo spectant haud dubie verba ex nostro dramate servata apud Polluc. VII. 65.
xaost„oc d' slvat dona GoCd eCozurode aat powuss on Osowie.
In
*) Ubi quae leguntur verba wat aniverct Aoadu, Soxee Auvde Awuv⁶, Pogde Tuga, quam- vis falsa doceant, non tamen deleri debebant a Kustero. Constanti usu flectitur Aodode Aoa- cdroc, estque hoc unicum, ni fallor, exemplum nominis proprii a Partiaipio perfecti ita
formati,

9
In versu ab Antiatt. p. I112. servato: G SyCrng, Or ærtwoe auri Ixedc,
nescio quis patrem Caenidis compellat, et æctwos de Neptuno interpretor. Praeterea laudatur ab Antiattic. p. 8I. et p. 99. Ceterum eadem fabula, de qua vid. Aelian. H. A. I. 25. Anton. Liber. XVII. Schol. Apoll. Rhod. I. 59. Schol. Iliad. I. 264. Ovid. Metam. XII. 189. sqd. Virg. Aen. VI. 448. etiam Antiphani comoediae ar- gumentum praebuit. V. Athen. X. 433. c. Kaurwxlavos quale argumentum fuerit, difficile dictu est. Similis tituli Alexidis fuit fabula Ayrwhian, de qua vide, quae infra dicentur. Ararotis Kauauhäowc ab aliis Eubulo fuisse tributam, docet Athen. XI. p. 471. e. XIII. p. 562. c. qui eandem sine qubitationis signiſicatione laudat II. p. 47. d. III. p. 86. d. 105. e. quibus adde Aspasium ad Aristot. Eth. Nicom. IV. 7. Phot. s. V. vurd-οεεεαααα, Antiatt. p. 83. 99. Anonym. Bekk. P. 444. IIaαν „ord«, quo titulo etiam Philisci fabula ferebatur, habemus apud Athon. IV. p. 175. d. Antiatt. p. 82. 106. Tatvætoe denique duobus locis laudatur. V. Athen. VII. p. 237. a. et Suidas s. v. dvasetvu. Ex incertis fabulis quae afforuntur, vide apud Polluc. VI. 43. Athen. II. p. 50. b. et Suid. T. I. p. 780. d6c, Xuole rod 7 AcMtxxos, aad Aoadds asas. Quae neglexit Buttmannus. Ofr. Phot. s. v. 20Sds.
PHILIPPUS, et ipse Aristophanis filius, testantibus Schol. Platon. Bekk. p. 331. Anonymo Vit. Aristoph. p. XXXVIII. Beck. et Thoma Mag. Vit. Arist. p. XL. Huius Kauvaorad laudantur a Suida s. v. Dhexxοsε τ⁴e 6‿ιμαον εαμνο ſOοe KuouvtacPrces, de ASαηοος Ʒέꝛν% Aεαπνοσοꝓεοσ. Ubi quum nullam hodie huius fabulae mentionem iniectam vidisset Casaubonus, parum felicem coniecturam periclitatus est ad Athen. VIII. p. 358. f. Titulus fabulae fortasse fuit Kuaowwigrad Vel Kasuεxral. Quamquam quod Eudocia praebet p. 427. Kamdorad, ducit potius vel ad Kuuoral, quo titulo
ferebantur fabulae Amipsiae, Phrynichi, Eubulidae et Epicharmi*), vel ad Koustaorcsd
Bibent. Quod M. dro p. 102. restitui fabulae elogium Kaovstdu᷑νt pro KOvιασς⁶εμμνσι„ egregie confirmat Schol. MS. Clement. Alex. Protr. P. 22. 0d(Epi-
memidlis) liuonras aal Aui'exsdos d' rais Knesouineac. Seribe Komcuaaonirais. Ac fort-
asse etiam apud Stob. Serm. XXI. ubi Gesneri margo habet: Menander in Catasom.
*) Kaudore fuit etiam dithyrambicum carmen sive Philoxeni sive Antigenidae, V. Suidas Vol. I. p. 221.

10
Cod. A. Koraa legendum est KR 4 Denique, ut de titulo fabulae Phil- ippeae omnia incerta esse intelligas, eodem iure Kowarat coniicias, quo titulo Ale- xis et Amphis dramata inscripserunt. Ad ceteras Philippi fabulas ut veniamus, Odaeν et OeNegeoue Ephippo vindicavit Casaub, ad Athen. VIII. p. 358. f. OvSe laudat Stobaeus Serm. CXIII. 17. ubi Philippidae nomen nescio an casu substituit Grotius. Sed in titulo dramatis haud dubie erratum est: ac quum Voss. habeat dähe en satis p est ibend esse Otlulxxou OSeg. Olynthiam docuerunt etiam Alexis et Menander. Multo minus res certa est de Phileuripide, quam Philippo tribuit Pollux Onom. IX. 88. Philippidae idem IX. 38.
et Antiattic. p. 112. Qua in fabula si ineptum Euripideorum dramatum amorem
P
exagitavit, quod Axionicum in cognomine fabula fecisse scimus, facile intelligitur tale argumentum mediae potius quam novae comoediae convenire; itaque videndum ne non altero Pollucis loco Philippidae, sed apud Antiatticistam et priore loco
Pollucis Philippe nomen restituendum sit. Sed nolim in re tam dubia quidquam
certi p liare. Porro 7 etiam in Philippi fabulis habitam fuisse a non- nullis, docet Athen. XIII. p. 568. f. ubi facta huius dramatis mentione dubitanter addit: ε* EOuN,u 16 d0Gα Qκαχ‿ ν iσπάloάou. Sio enim ibi corrigendum esse pro Geναανπ xléou monui Praef. Menandr. p. X. allato Schol. Platon. Bekk. p. 331. ex quo Phil- ippum nonnullas Eubuli fabulas suo nomine docuisse intelligitur. Ex eodem ge-
nere etiam Daedalum fuisse coniicias e Themistio ad Aristot. de Anima I. 3. p.
68. Ald. zl ονπσκςι τ 66 GνQανρνqgΠſæjHοez 6 Aεαeν udν otiod ν ϑo o- SirI Syxαiεας deεννεν εᷣυev. Quae viv dubitari potest quin ex eadem Daedalo sint de- rivata, quam Eubulo tribuit Athen. VI. p. 247. a. et Antiatt. p. 108. Praeterea Phil- ippum commemorant Suidas v. Gxοσιααι³σασσ, τ m⁷nct add iv ruysp oosset“a(leg. xoosstwdoe Belk. Anecd. P. 434.) purup, Dinexros, etStobaeus Serm. LXII. 35. quamquam qui ibi laudantur Philippiversus, ab eodem Stobaeo LXII. s. tribuuntur Menandro. Apud eun- dem Serm. CXXIV. 21. Philippidae tribuitur hio varsus- d νoοκ arος σα ερασαισαιε αυο- voc. Ubi quum lemma Gesnerianum Philippidae in Philippo non temere fictum oxlrxou, nisi in Philippi
.„
videatur a fortasse scribend est:.
nomine Philippideae fabulae titulus latet, v. c. O0-⁴ᷓοσ, quam ipse commemorat Stobaeus Serm. CVIII. 10. Denique propter Fabric. Bibl. Gr. II. p. 480. moneo,

11
ne quis nostrum Philippum confundat cum eo, quem commemorat Maxim. Tyr. I. 20. ubi Philippum habemus peuroxoαν on diversum ab illo Xenophonteo in Sym- posio, de quo vide etiam Athen. I. p. 20. b. XIV. p. 614. c. d. Dion. Chrysost. LXVI. p. 358. et Eustath. ad Odyss. IV. p. 1503. 33. ubi dicitur Philippides. NICOSTRATUS. Hunc etiam fuisse qui Aristophanis fillium perhiberent, docet Anonymus Vit. Arist. p. XXXVIII. et Thom. Mag. p. XL. cuius sententiae auctor fuit Apollodorus, Dicaearcho, quem sequuntur Suidas s. v. Gd-draioc et Eu- doc. p. 426., Philetaerum tertium Aristophanis fllium perhibente. V. Schol. Platon. Bekk. P. 331. Quidquid est, certe mediae fuit poeta comoediae, de quo disorte admonuit Athen. XIII. p. 587. d. quamquam Harpocrat. p. 266. Eoxd Ös 2⁴ εν vi uνοεα ονμα Oνενεντσκ Nixoorodrou, eum novae comoediae adsignavit, non aliam ob causam puto, quam quod fabulae Nicostrati haud pauca habuerunt, quae novae comoediae poetis propria existimabantur. Ex quo genere est quod militem gloria- torem induxit in fabula Bacexste ap. Athen. VI. p. 230. d. et foeneratorem avarum in Toztorf ibid. XV. p. 685. f. Eodem spectat ric œrrune mentio in dramate Ma- »eiex ap. Athen. XIV. p. 664. C. XI. p. 517. d. et Aæsdawvoui ibid. XIV. p. 661. b. quod cibi genus quum a Dorotheo sub Macedonum imperio Athenis introductum osso dicatur, a novae demum comoediae pootis frequenter commemoratur. Ac fort- asse ne scripsit quidem Harpocratio I. I. Nezoorodrow, sed Tauεοαedrow, de quo alio loco agemus. De ceteris rebus Nicostrati nihil tenemus, nisi quod Tettigidaeam Myrinensem amavit amorisque impotentiae saltu de rupe Leucadia facto medica- tus esse dicitur. V, Ptolem. Heph. apud Phot. Bibl. CXC. p. 153. Bekk. Nam quod praeterea de Nicostrato tradit Suidas s. V. Nezdqrocroc Tom. II. p. 624. et s. v. Syd zouc Tom. I. p. 675. optimum eum fuisse histrionem(νεας ³εν Oxoxerihe 60eS Ad**αιαρεννονσ*εένειεα adeo quidem, ut vel proverbii loco dictum fuerit yd oανu dᷣe- 1‿ mνπαυἀ Niεστασσοο ui haud dubie incerti comici versus est, hoc igitur unice Sui- dae errori debetur diversos Nicostratos confundentis. Is enim tragicus actor fuit vixitque ante Olymp. XC. ut constat ex iis duae tradit Xenophon Symp. III. 11. Cf. Plutarch. Opp. Mor. p. 348. F. Append. Vatic. I. 65. Philodemus in Volum. Hercul. Oxon. Vol. II. p. 16. Suidae error decopit etiam Spaldingium ad Quintil. I. p. 309. et Schneiderum ad Xenoph. Symp. I. I. p. 199. Alius item est Nicostra- tus Thebanus uu⁵εοs in titulo apud Boeckh. Inscr. I. p. 763. Nec minus a nostro 2·

12
diversus esse videtur is, quem commemorat Diog. Laert. IV. 18. Nauodrodrou„⁵ν
52„. 5 5 1 xors, rouð 2 K iroν, 5 r 100 0⁴⁵meφeω αx re(Polemoni)
2at Kodrtt, rdy i Ougtcrieo8a¹*9y 6' Twa aal d u dzodaat, ubi Fabric. Bibl. Gr. II. p. 472. nostrum comicum laudari sibi persuasit; rectius intelligatur is cuius These- ida laudat Diogen. II. 59. quamquam ibi alii libri habent 1I19SGG.οο. Ad fabulas viri quod attinet, primum non indignum memoratu est, nonnulla eius dramata ita laudari a grammaticis, ut ab aliis PHILETAERO, quem Dicaearchum pro tertio Aristophanis filio habuisse supra vidimus, tributa fuisse appareat. Ex hoc genere fuit fabula Aeruos inscripta, de qua vide Athen. III. p. 108. c. 118. e. ex quo pro- babile fit etiam ea quae omisso fabulae indicio apud Athen. II. p. 65. d. leguntur ex eodem dramate petita esse. Sed de hoc admonuit iam Schweighaeuserus. Athe-
naei loca respiciens Suidas s. v. Nerdoroaros ita scribit; Nοει ε⁸ς(Athenaeus) or Sed-
aara urod d-ru IIA 6 zad*Aoruh,o, Ss G. 6oit ad"*. Pro II4»„aεos legen- dum IHIdvgowog, ut docet Athen. XIII. p. 587. d. XV. 693. a. b. ubi tamen nihil reperio, ex quo hanc fabulam etiam Aerwos inscriptam fuisse intelligatur. Itaque scripsit Suidas TIdvædos vel IIi„εεοσοοα εα νιννενο. Corrupte etiam Eudoc. p. 311. Quae apud eundem Suidam in recensu fabularum Philetaeri leguntur: Arrunos a Adroghdrεεοs⁸, de öt rtvεc Nuνoτεανν moverunt Fabricium ut Aurogoaiov inter Phil- etaeri fabulas reciperet; sed recte jam Meursius illa ad saniorem rationem revo-
AwruMos, 2*ε ακτ⅜ eεαεαι d 4 rauεs Niανοαστρααιον. Ceterum Antylli
cavit scribend, nomen ex Aurcade deminutum est, quemadmodum eos ex Hedeνε, SOodασυννοι ex Ooaguehe etc. V. Etymol. M. p. 142. 55. Non magis inter veteres constabat de auctore Otwoxlovos, quam fabulam quum Philetaero tribuat Athen. IV. p. 169. e. VII. p. 280. d. et Suidas s. v. Gdνέιτ‿αεο⁸, idem Suidas s. v. Auglas Nicostrato assi- gnavit: Nizdσroros Oivoxous(leg. Oνoxεον)*αά 2ενασραααes. Ceterarum Nicostrati fabu-
larum tituli sunt TeGepeng KX, Ae., IIGi⁶os, A¹⁴.,oC, Avrseεασα‧‧ ede, 5ri9, ID.
os, 2uooc, A uεroc, Weu⁶,(ao, I 3. Ex his Rres, quod mulieris no- men esse videtur, non commemoratur nisi a Suida et Eudocia. Ceteros titulos pe- tivimus ex Athenaeo, eosdemque recensuit Suidas et Eudocia, nisi quod TIuroιυκνισν
nulla apud hos mentio facta est. 2ueοwν et Axehauvevov Eudocia ad unius fabulae
titulum iunxit 2uos d. Suevog. I. lum fabularum fragmenta supersunt
undecim, quae enumerare hic nihil attinet.

13
PHILETAERI omnino unam et viginti fabulas fuisse Suidas scribit, se- quente Eudoc. p. 426. Ex his praeter Avruaov et Ovoxtowa, do quibus supra
dictum est, s. v. Od.raidos diserte i AXNNs s, Kocgtrdeagräe, Kwmy de, Giννοοπ Kégahos, Paeede, Arahdora, Aaααα⁵dε. Quas omnes praeter Cephalum petiit ex Athenaeo, ex quo addere poterat Aeανααιαςν. A6νι⁴αςοωιααα Philetaeri laudantur ab Antiatt. p. 104. nisi legendum ibi Geνινπααν, cuius hoc ti- tulo fabulam affert idem Antiatt. p. 86. et Pollux V. 100. Quam praeteren com- memiorat Suidas s. v. duxννο Philetaeri fabulam MeNXCαꝓνσονα inscriptam, ea fortasse non diversa fuit ab Atalante. Kogeustαœmhe quo sensu intelligendum sit docet Stephan. Byz. p. 468. Berk. oιαναἀςομαό(leg.*oεικ‿8ιι⁴ςε⁴σεα)/ 6 Erauοοιν(fort. fruideutt*) dad rav u Kociu8 Sraεεενσσ αoreoxeusty. Cf. Lobeck. Aglaoph. p. 1021.
Similes fabularum tituli sunt Maœrgoxoe Philippidis, zoowoßocvdòe Anaxilae, Eubuli, Po-
sidippi, A 30cxde Dioxippi, IIM⁴ε⁶ rad et 1 ris Diphili et Antiphanis. Ceterarum fabularum indices satis sunt expediti. Incertorum dramatum duo su- persunt fragmenta apud Athen. I. p. 21. c. et Polluc. VII. 46.
EPHIPPUS, Atheniensis, testante Suida, qui mediae eum comoediae poe- tam fuisse scribit, idque verum esse praoter ea, quae Athen. XI. p. 482. c, ex An- tiocho Alexandrino retulit, etiam alia docent indicia, velut quod Platonem et Aca- demicos ridet apud Athen. XI. p. 509. c. d. et Alexandrum Pheraeum commemorat ib. III. p. 112. f. eiusque aequales Dionysium maiorem, Cotyn, Theodorum alios- que, ib. XI. p. 482. d. Fabularum titulos habemus hosce: Aoreudε apud Athen. III. p. 112. f. quo titulo an Dianam intellexerit, incertum est, cum Aersus etiam mulieris nomen fuerit, Diogen. Laert. III. 42. Bougters apud Athen. X. p. 442. d. et Macrob. Sat. V. 21. ubi Busiridem habemus cum Hercule colloquentem et Argi- vorum vinositatem et ignaviam irridentem. Busiridis fabulam, ut de tragicorum satyricis dramatis taceam, largissimam comicis poetis materiem praebuisse docent exempla Epicharmi, Cratini, Antiphanis, Mnesimachi, quorum omnium commemorantur fabulae Busiridis nomine inscriptae. Ad harum unam respicere videtur Dio Chrysost. VIII. p. 286. 10„ 6 Bouceεων εᷣο(Hercules) zνn exuεν⁴
, 4. Lat„„ Scxeo rode Su2Aαοανε
90Ora a* 67 Sne Auss s*t,— Segena rodeᷣ †σ6 Gꝙρνεμαμονπιανςω In Pneudus ut ex loco apnd Athen. VIII. p. 346. f. in-
telligitur, nescio quem Macedoniae principem induxerat miracula narrantem de

14
pisce incredibilis magnitudinis(xεαν Koirns ⁴εεια εμενκνεεει) quem nescio cuius regionis incolae Geryonae regi paraverint. Finita narratione portentis plena alter interlocu tor ita pergit: Wueν rourd
xaοοωιι†συσνρν M⁷daxrsde doαν
G.νννι, KNO0 qααιασmς. Ex quo fabulam eo tempore scriptam esse colligas, quo Galatae Macedoniae fines infestabant. Eandem illam Macedonici ducis iactationem Ephippus IIerαori fabulae inseruerat, quamquam quorsum ista omnia spectent, ne Athenaeus quidem se in- telligere fatetur. Neque e reliquis fabulae fragmentis apud Athen. VIII. p. 365. c. IX. p. 370. c. cll. II. p. 65. c. quidquam elicias. Eaσονκ⁴ laudatur Athen. VIII. p. 363. c. et XIV. p. 617. f. Titulum fabulae Casaub. ad Sueton. Calig. 40. p. 413. de captura meretricia interpretatur, ut apud Artemid. I. 80. dyasad 6s ²l* at 2oyoονν.
1⁴*ο eεαmμ⁵ενασ εμσανα. Cui quidem interpre-
qloy eaS2dutode Fra:qas tationi satis conveniunt quae ex hac fabula servavit Athenaeus Lib. VIII., in qui- bus de meretricibus agitur. Egngot laudantur Athen. X. p. 423. d. XI. p. 482. c. XIV. p. 642. e. cll. II. p. 58. a. I. p. 29. d. Kiezn ib. X. p. 430. e. KGν VII. p. 322. d. XIV. p. 642. f. Navayde XI. p. 509. c. ubi ridetur Platonis eiusque familiarium cura in corpore ornando posita. 1O οαοι et OeNcagécoc apud Athen. XI. p. 482. d. Egerxos iuνοοα⁷έν ⁸kæggos.
A⁴ννυαμο s 6ed.μαάπσν ειeφιιαιανιιτι νεοσ
a‿ Anuogcvros dre xoinoey ele Körun,
duαιε τε ναm‿‧ deετνον Oeuοσς αι*λννοε
1 1 9, 25 2. Ubi recte monuit 9. us Ouαοει et ˙0. ꝗ diversarum esse
fabularum titulos. Versu tertio pro Gewede legendum Oeoéudoc, quem tragoediarum actorem fuisse constat e Demosthene de Falsa Leg. p. 418. 4. Aristot. Polit. VII. 15. aliisque, quorum testimonia apposuerunt Perizon. ad Aelian. V. H. XIV. 40. et Wyttenb. ad Plutarch. p. 18. c. Apud Hesychium: IIeNeS6,3,b, O26690 6 Auuεν—ꝓ 6 Sxoxoiic orus 2 ro, loegendum: 6 roœytade u- ic. Sequitur HIexraxris apud Aihen. VII. p. 289. b. VIII. p. 347. b. IX. p. 380. f. Saxgd ibid. XIII. p. 572. c. e«ea ibid. VII. p. 286. e. VIII. p. 358. f.(ubi di dyoodoas legendum pro zara-

45
aAοα‿αασ et XIII. p. 571. a. Quae fabulae nomen fecit Philyra meretrix fortasse eadem fuit, quam commemorat Lysias apud Athen. XIII. p. 586. e-
Ephippo suppar aetate fuit EPIGENES, quamquam hunc antiquissimis ac- censet Eudoc. p. 166. Extytens auuide. gigercu auro Sedura Howlvn a⁴ud Menucdreo 2ad Baurdeld. Iort ô8 riv doxuιοdv. Enimvero confundit Eudocia, quod etiam Fabricio accidit, Epigenem comicum cum Epigene tragico poeta antiquissimo, de quo dixerunt Her-
mannus ad Aristot. Art. Poet. p. 104. et Jacob. Quaest. Soph. I. p. 42. Recte igitur postrema
illa verba ¹o*. d. omisit Suidas. Contralnovae diae poetam Epig. dicit Pollux VII. 29.*0 Od doν, rig auuuεναφρνꝙ EPExνεένe. Sed huic quominus fidem habeamus, duo sunt quae prohibent argumenta. Quorum alterum hoc est, quod de fabula Aeyuelou dgνπde dubitatum est inter veteres utrum Antiphani an Epigeni tribuenda esset, Athen. IX. p. 409. d. quod fieri non potuisset nisi eiusdem uterque aetatis fuisset. Tum vero ipse Epigenes apud Athen. XI. p. 472. f. Pixodarum, Cariae principem, his verbis commemorat in NMunticrig Ba*ενιο ν⁷σφ Aiyais dq uSaεi 5⁷N1“ II 6G0).
Pixod natu mini filiorum H. i, postquam Adam sororem, quae Hi-
drieo fratri eidemque coniugi Olymp. CIX. 1. in imperio successit— Diod. Sic. XVI. 69.— regno expulerat, ipse imperio potitus est Olymp. CIX. 4. teste Diod. Sic. XVI. 74. qui quum Pivodarum quinque annos regnasse dicat, manifestum est
huius obitum incidisse in Olymp. CXI. 1. Ex his illud apertum est, Epigenem eam d
fabulam, in qua Pi sic etur, post Olymp. CXI. docere non po-
tuisse. Immo ulterius etiam progredi licet. Nam quum Pixodarum verbis acνέ
wov sicnificat, facile vides, haec non ita dici potuisse, nisi superstite adhuc Heca-
*) In huius nominis scriptura mirifice variant Codd. et editt. 117866oc scriptum est apud Arrian. Exped. I. 24. Pirodorug apud Vitruv. X. 7. TIn68Gos apud Plutarch. Alex. 10. propius vero II6ααος apud Herod. V. 118. Genui m Epigenis locus os- tendit eamque praeter nummos— Wesseling. ad Diod. Sic. vol. II. p. 439.— confirmat Lycium nomen Jobatae Auuαααοs de quo vide Schol. Hlom. Iliad. VI. 470. et Append. Vatic. II. 29. In Herodoti loco, ut hoc addam, scribendum videtur II46⁴εν τ M⁷cuwcd-
ou drede Kuidtos Pro Kενεos, de quo Ciliciae oppido postea Diocaesarea dicto— Sui- das Vol. I. p. 462.— vide quae diximus ad Menand. p. 23.

16
tomno, ex quo fabulam illam ante Olymp. C. 4., duo anno mortuus est Hecatom- nus, doctam fuisse intelligitur. Hinc Epigenem mediae poetis comoediae accensere non dubitavi: ac fortasse etiam Pollux scripsit rdν σοσν rec awnuues. Ad fabulas
„ G
Epigenis quod attinet, practer A ou dgαeνκννααμν et AMunudow, quam iterum Athen.
XI. p. 480. a. et 486. b. commemorat, laudantur eius IIowreds Polluci VII. 29. Meutun Athen. XI. p. 469. c. 502. e. 474. a.(ubi vs. 3. post zdres lacunae signa sunt ponenda, reliqua autem ad Codd. duetum ita scribenda videntur: dœrνeozt ArG G vorie! od rdy oyov xi6svo¹) et Bdexwaet vel Bazkeic. Prius habet Athen. IX. p. 384. a. alterum XI. p. 498. e. ubi ante Schweigh. Barxia, et III. p. 75. b. ubi ante Bentl. Beyνiν legebatur. Barxket« dicitur apud Suidam et Eudociam. Vera scriptura videtur Dauν‿ννεα, quod mulieris nomen fuit ut Baxetos viri.
EUBULUS. De hoc ita Suidas scribit: Eoouxoc, Kirros, ASαos, uis Eu- gedwocos. EO*e Seduar—5. iy Si aard Gd:Owuxuds, usS6gtos rie lione uuupsias eu ris r⁴⁵bαόός. In his frustra Menagius ad Diogen. Laert. II. 60. assentiente Kustero 2oirrtos scribendum coniecit pro Kirrcos. Photius: Knrrös, Situoc ris Acovriéoc. Cfr. Boeckhii Corp. Inscr. I. p. 152. Toup. Emend. III. p. 71. Aetatem viri ita Suidas indicat, ut circiter Olymp. CI. eum floruisse dicat, quod si verum est, vir recte in ipsis veteris mediaeque comoediae confiniis vixisse dici poterit. Mediae eum co- moediae diserte assignant Etymol. M. p. 451. 30. et Ammonius s. v.„ov, et anti- quis duodammodo opponit Athen. VII. p. 300. b. Fragmenta contemplanti tempo- rumque quas continent notas accuratius rimanti longe ultra eam, quam Suidas po- suit, Olympiadem vitam extendisse videbitur. Ita Cydiam classis ducem commemo- rat apud Athen. XIII. 569. a. de quo cfr. Ruhnk. Hist. crit. Orat. p. LXXIV. His adde Carabi sive Callimedontis et Philocratis commemorationem Athen. I. p. 8. b. VIII. p. 390. d. quos utrosque Demosthenis aequales fuisse constat. Fabularum quae argumenta tractaverit, superstites dramatum tituli satis indicant, quorum ea fere est ratio, ut poesis viri maximo in mythologicarum fabularum tragicorumque poetarum irri- sione versata esse videatur. At prae ceteris Euripidemsibiridendum proposuissevidetur, cuius versus subinde vel parodia lusit vel integros immutatosque ridendi causa ora- tioni suae intexuit. Ita in Amalthea fabula apud Athen. II. p. 63. d.
O:⁶ τεοντ εςασυοεεονσ‿ μέιςσοοσ ov, Or T0S, Ladorh ueeo Tgolaν Ner.
secun-

17
socundum versum ex Euripidis Androm. 369. et in Nannio ap. Athen. XIII. p. 569. a.
LNGSos Tyoys rie randieæεο drév,
d Kulav vudαeλᷣd dsexiunpcero, primum versum ex Iphig. Aul. 370. derivavit. Porro in Orthane apud Athen. III. p. 108. b. de Phaleride dicit: w66, aoGeuete,-aNos de dxo 2wyot, quibus fisdom prope- modum verbis in re seria usus est Euripid. Orest. 45. Eiusdem poetae sigmatis- mum ridet in fragmento incertae fabulac apud Schol. Eurip. Med. 473. Ex eodem parodiae studio derivaverim, quae passim deprehenditur in fragmentis, orationis supra soccum surgentis sublimitatem numerorumque in rebus levissimis gravitatem, velut in Auge apud Athen. XIV. p. 622. e. in Orthane ib. III. p. 108. b. in Tita- nibus ib. VI. p. 229. a. in Nannio ib. XIII. p. 569. a. in incerto fragm. ib. II. pP. 47. b. aliisque locis plurimis, in quibus ne solum Euripidem risui expositum fuisse crodamus, prohibet locus incertae fabulae apud Athen. II. p. 43. c. ubi Chae- remonem tragicum exagitat, qui aduam orauν αμα dixerit. Parcius hominum in republica clarorum irrisioni indulsisse videtur. Philocratem, Cydiam, Callime- dontem, Dionysium, Siciliae tyrannum, iam supra commemoravimus. Callistratum autem acerbissime tangit in Sphingocarione apud Athen. X. p. 449. f. Sed Myrti- lum ne quis codem trahat, monendum est in verbis apud Athen. III. p. 108. d.
. ds ed newcvciphetn, dr2 rod y'dnou
6 SeOννεέeφάνιοςε Augrivos, postrema in Myrtilum Deipnosophistam dici et ab oratione Eubuli separanda esse. Dictione usus est Eubulus, quantum e fragmentis intelligi potest, tersissima et ad
omnem elegantiae laudem Posita*), idem in componendis vel fingendis vocabu-
*) Labentis graecitatis rarissima reperio indicia eaque fere ipsi cum reliquis huius aetatis Poetis communia. Ex hoc genere est reousdeον Athen, II. p. 65. f. Syxeoxvdu et zuruyvuet ib. IX. P. 450. a. et II. P. 36. b. eéeuia ap. Antiatt. p. 90. cll. Buttm. Gramm. ampl. II. P. 103. Porro daoongic apud Bekl. An. Gr. I. P. 433. cll. Lobeckio ad Phryn. p. 514. uz ap. Athen. I. P. 9 c. cll. Buttm. Gr. ampl. I. p. 564.*α apud Antiatt. p. 108. nisi id ridendi causa finxit; 3 d⁴α ap. Bekl. Anecd. III. p. 1189. xo³ xguroug drroue e ap. Antiatt. p. 111. 26ανανυμνupud Athen. II. P. 63. e. Denique drouros prima longa loco indubio apud Athen. IX. Pp. 449. f. quo tuearis αταοαεαυοααανin loco apud Athen. XI. P. 47. d. Nam aσa penul- tima brevi, quod eodem trahit Antiatt. p. 408., non video quo pacto aliter dici potuerit.
3

18
lis felicissime audax opes patriae linguae ingenti vocabulorum oopia ditavit-). Nec minus diligentiae in trimetrorum numeris ad summam artem elaborandis po- suit: nam alio versuum genere usus est parcissime. Vide tamen Athen. XV. p. 685. o. ubi paeonicos habemus versus, et 679. b. d. ubi dactylicos numeros legimus.
Ceterum quod multis comoediae graecae auctoribus accidisse scimus, ut alii neque ignobiles poetae parum liberaliter eorum opibus uterentur et integros adeo versus in suas fabulas reciperent, etiam Eubulo accidisse docet Athenaeus I. p. 26. a. ubi Alexis, et II. p. 43. f. ubi Ophelio Eubuli versihus usus fnisse dicitur. Eundem manifesta imitatione expressit Ephippus, ut apparebit comparanti Eubuli locum e Tersats allatum apud Athen. VII. p. 31l. d. cum Ephippi versibus ex Obeliaphoris ibid. VIII. p. 358. f. Quibus adde Athen. II. p. 65. c. ubi qui Eubulo tribuuntur versus ex Ephippi Geryone afferuntur Lib. IX. p. 370. d
Fabulas Eubulum Suidas centum et quatuor docuisse testatur: 26 6 ε 6- αια σ⁶. Ita enim recte Kusterus e Codd. scripsit pro 5 quod re ipsa satis refel- litur, si quidem titulorum ad nostram memoriam propagatorum numerus quinqua- genarium excedit. Hos igitur deinceps enumerabimus.
Ayzuiav. Laudatur Athen. IX. p. 369. d. XIV. p. 646. b. XV. p. 668. d. ubi qui asservati sunt versus natalem pueri diem in fabula celebratum fuisse do- cent. Eiusdem tituli comoedia tribuitur Alexidi. Scholiastam Aristoph. Vesp. 1217. (1173.) si sequi licet, suspiceris Ancylionem istum Phidippidae Aristophanei simi- lem fuisse eoque impietatis progressum esse, ut matri verbera intenderet, Sie enim
ille scribit: 6 Kagdoxiov(ab Aristophane atus) enrnréos. 0⁴⁶αν 10éd³.
G Ay'eudon Erd v ie ure9a ²uxs 51ιεεμνα Quibus verbis sane ad nostrum An- cylionem respicere videtur. Sequitur Ayxlone bis memorata a Polluce Lib. VI. 10. et IX. 76. In Auναρς Herculis esurientis partes fuisse docet unicum, quod
ex ea fabula servatum est, fragmentum apud Athen. II. p. 63. d. Arαααμμνε οωι
*) Pauca de multis ut afferam xouoreuæroc dixit apud Harpocr. p. 349. daæsεευꝙνμGνα apud Athen. VII. p. 300. b. 2ℳ⁴νπνοσ⁴⁶⁵εένοο de anguilla ibid. c.(nisi legendum ⁴π‿ακαοσ⁶νανε³m geοrgwwv ibid XIV. p. 642, c. reus 5 III. p. 108. a. εννταοστα pie I. p. 28. f. ⁴ςα 2aouogaaes XV. p. 6ss. heieinwer AnIl. p. 569. a. Poculum dixit (deg.„, pngoxεe Biroεαν‧ 2 Geur dsuν ôaxd ibid. XI. p. 471. d.
ud

19
laudatur Athen. VIII. p. 340. d. In AvrlGναν, qua cognominem Euripidis fabulam lusisse videtur, ridet zoανρσαρνεοαόσ Thebanorum, ut apparet ex Athen. X. p. 417. b. Eandem ad partes vocat Antiatt. p. 103. et 111. Neque ex alia fabula ductum est fragm. apud Athen. I. p. 47. b. ubi de Zetho et Amphione, Antiopae flliis, agitur. In Acruroce quod argumentum tractaverit, praeter titulum fabulaoe indicat locus ab Athenaeo servatus Lib. II. p. 69. c. 4
N11 α‿αναέεειαμοε ε⁶εις‿αeιένςαις d„dvac,
ial i rodae3dν— εxυνεν akrec. Sequuntur Adyn, quo titulo etiam Philyllius fabulam docnit, et Bs*egogGvrne, utradue ab Athenaeo laudata, illa Lib. XIV. p. 622. e., haec XV. p. 666. f. ubi
Bellerophontem habe Pegaso insidentem et cl-
Tis de πυέoo rou deενωυι ν⁴ννε ⁴s
dwa„do doxee xorrd3eioOv A*douac. Utramque fabulam ad Euripidis irrisionem compositam fuisse suspicor. TPaνυνικιπη, duo nomine etiam Antiphanis et Alcaei fabulae ferebantur, habemus apud Athen. III. p. 110. a. et VI. p. 248. c. ubi quae recitantur ex hac fabula Tvoc„do αιετιρν Srτa auedετo" roiget, de ipso Ganymede intelligenda sunt. Somnum Ganymedis ama- torem finxit etiam Licymnius ap. Athen. XIII. p. 564. c. DAαά ο laudatur Har- pocr. p. 349. Polluc. VI. 67. et Athen. I. P. 28. d. ubi iidem versus, quos Pollux servavit, Epitomatoris errore Antiphani tribuuntur. Glaucum docuit etiam Anaxi- laus. Aαιεαφος praeter Athen. VI. p. 247. a. et Antiattic. P. 108. laudatur a The- mistio ad Aristot. de Anima I. 3. ubi Philippo tribuitur, dqua de re supra dictum est. Aauαναν corrupto fabulae titulo affert Suidas s. v. dαεα⁵αeie, pro quo pa- rum probabiliter Hemsterh. ad Schol. Aristoph. Plut. 1130., ubi idem locus sed sine fabulae titulo laudatur, corrigit Eiißewns Aawsche vel AuahSeig. Fortasso Aaua- clag fabulae titulus fuit, quod satis freduens Atticis nomen fuit. AuXνιο quo titulo etiam Antiphanes et Ophelio fabulas docuerunt, est apud Athen. III. p. 100.
e. 107. f. Sequitur Aoνεαεοmς, cuius titulum et argumentum a Dionysio, Sici
ae tyranno, ductum esse diserte tradit Athen. VI. P. 260. c. ubi de homine ipso
hos versus apposuit: 297 Tort rote Geuνode ενααυεαεστεεο
*α⁴εν τοσQελ⁵αςε oον οσ dærouol re

20
aνανιννεεεςρꝓτοο ã oꝑꝙ•†Hptν εε ũ ⁷ ouroue udvous fueegous ad 600Nos 5.
. i 2,½&ν A‿οναυονα t
Non recte igitur Alberti apud Photium: ogo eixe r Euou,9 8 9
Acovic, ut legitur sane abud Zenob. IV. 66. Sedrecte Aοruuie, utlegituretiam apudsui-
dam s. V. 2⁶*εεοοα. Idem error est Matthiaei ad Schol. Eurip. Med. 473. ubi veris-
sime vulgo editur Posowos A. Ad d fabulam referendus est haud dubie versus a Ptolemaeo Heph. servatus ap. Photium Bibl. 190. p. 150. 57⁴ν τ ἀas TIgoxdoue trroο μνεέ ⅜αed*) 160ν dyvonsvν Kενμνμἀ⁴α᷑‿μάν˖ E o rI rod u.
ιαο⁶ ε* Aεν⁶ιςασον αναυν⁶εεμα Ita enim recte Bekkerus e Codd. dedit pro A4G6ννυσασ quod licet hoc loco satis aptum videri possit(nam etiam Dionysi nomine fabulam inscripsit Eubulus, et Psalacantham Bacchi fabulis implicitam fuisse ex ipso illo Ptolemaei loco intelligitur), tamen versum istum ex ea fabula, quam in Siciliae tyrannum scripsit Eubulus, depromptum esse Proclis commemoratio docet, quippe duem Naxiorum ducem fuisse patriamque urbem Olymp. XGIV. 2. Dionysio prodi- disse e Diodoro Sic. XIV. 15. compertum habemus. Ceterum Fabricius ex Athe- naei loco miro errore fabulam Twedwvou nomine inscriptam exsculpsit. Alowugou ple- nus titulus fuit 2euααςν⁴¶do, ut ex Athen. XI. p. 460. e. cognoscitur. Ean- dem respicit Clemens Alex. VII. p. 304. Sylb. ubi Eubulum dicit in Semele Dio- nysum induxisse de sacrorum sibi oblatorumn vilitate conquerentem. Ex oadem fabula, nisi forte in pluribus fabulis ipsum deum in scenam productum esse sta- tuere malis, ductus esse videtur locus apud Athen. II. p. 36. b. Soquitur A6ενν cuius fabulae titulum probabiliter Alberti restituit apud Photium s. V. ε⁶ς σεεo ariodoat, ubi vulgo editur Eowhos Ao⁄ν. Praeterea laudatur Athen. III. p. 100. a. XI. p. 471. d. Thom. Mag. s. v. Oneizhetos. Mocr. Attic. P. 188. Etym. M. p. 451. 29. Eleiune notitiam unus servavit Antiattic. p. 86. Ededæhe Athen. X. p. 417. c. MXode id. VII. p. 300. b. IStowos id. VIII. p. 347. d. ubi cum vulgo legeretur 2„ Teisv E0,3Z9os, Dindorfius Teiowe correxit. Fortasse tamen legendum lavue, quae laudatur Athen. IV. p. 169. f. cll. Poll. X. 106. Athen. VII. p. 300. c. X. p. 417. c.
*) Hesychius Waα⁴eαν⁸α,*oro d6 Gxoroy Soast riohv ekvat. Quae spectant haud du- bie ad Callimachum. Ceterum de psalacanthe herba data opera scripsisse dicitur Ptole- maeus Cytherius. V. Suidas Tom. III. p. 224.

21
Kaxadrgdeoowe commemorat Ammonius p. 50. et Etymol. Gudian. p. 186. Kau- awlov, quae ab aliis Araroti tribueb sub Eubuli ine laud Athen. VII. p. 295. 0. XIII. p. 571. f. XIV. p. 642. c. Suid. s. v. dvsuaxde, Mavtous ot IIeguu⁴es. De titulo non liquet, ut nec de Karaxzonuεν, quam praeter Antiatt. p. 89. et 114. ubi male legitur Karcακονννινμινοε, laudat Athen. IX. p. 396. a.(cf. Poll. X. 107.) X. p. 442. e. XI. p. 500. e. ubi ante Schweigh. erat(e, et XIV. p. 653. e. Kegzdra quod argumentum fuerit ex indice fabulae suspicari licet. Quos inde versus servavit Athen. NX. p. 417. d. et XIII. p. 567. c. ab Hercule recitati
fuisse videntur. Kε*ι 6 οᷣ☚ nomen a meretrice indidit, Exεεον⁶α*αď– een6uν υou-
—lasev Las evusein, ut docet Athen. XIII. p. 567. d. proprium mulierculae nomen
1nriO*) fuisse attestans. Koαεασ nomine inscriptam fabulam praeter Phry-
*) Pro Marixn ne quis notius nomen NMariGx„ reponat, aavit Bastius Epist. crit. P. 158.
Hlinc novum pondus accedit Elmsleii sententiae(Cens. Hecubae Pors. P. 253. LPs.) in notis- simis illis incerti comici versibus a Porsono in Praefat. ad Hecubam tractatis AMurxνον no- men sexies in NMerelow mutantis. Istos enim versus ad trochaicas leges exigendos esse, mul- tas ob caussas ne dubitari quidem debebat ab Ahlwardto in Friedemanni Miscell. crit. I. 2. p. 268. qui quam ipse restitui voluit metri speciem, ea nulli unquam graeco pPoetae in men- tem venire potuit. IIlud tamen recte monuit vir cl. nullum in imparibus trochaeorum se- dibus dactylo locum concedendum esse, quod primus omnium observavit DBentleius Emend. Me- nandr. p. 112. Itaque in illis, quos dixi, versibus aut probanda est Elmsleii ratio aut Mn- idxou tribus efferendum est syllabis, ut A¹dνναος in Hermippi loco apud Porson. 1. 1. Alia Sophoclei loci ratio est apud Valcken. Diatr. p. 224. Is enim ad iambicos numeros revo- cari debebat non ad trochaicos, quibus nunquam usus est Sophocles, nisi sententiae ratione
rapidiores numeros flagitante. In eo autem prorsus a. vero aberravit Ahlwardtus, quod etiam
Epicharmi versum rotg E. vioue g rdn correctionis indigere ratus est. Nam doricae quidem comoediae etiam in his rebus maior concessa fuit libertas, de quo admonui Curis crit. p. 9. et postea etiam Hermannus Doctr. metr. P. 85. Exemplis ablutroque nostrum allatis adde Epicharmi versus apud Ath. II. p. 36. d. VII. P. 305. d. ap. Clem. Alex. Strom. VI D. 264. Sylb. ubi leg. 2 6 dras Suydrn Cicr, 2p» s Snuias, et apud Xenoph. Memor. II. 1. 20 ubi genuina lectio haec est: 3 o»nes 7unh ad Aahcwd fadeo ud d exe Ixns. Dubitantius exemplis, quae dactylum tuentur, addo Epicharmi versum apud Athen. XI. p. 479. a. ax zust dSu SakAdινOꝙν⁵νμαραν οαινας S⁴. Nam αςs, quod attici poetae constanter pro- ducunt— Aristoph. Acharn. 975. Tagenist. IX. 6. Cratin. ap. Athen. VII. p. 315. b. IX. P. 383. d. XIV. p. 646. e.— Epicharmus fortasse corripuit, quod fecit etiam Nicander. Sed in dactyli usu quam sibi licentiam sumsit Epicharmus, eam cave ne etiam ad spondeum vel anapaestum

22
nich. Ecl. p. 338. commemorat Grammaticus Bekkeri Anecd. III. p. 1189. Xd2ps d
Xdyva rad EuSouv 2v KouAeg(leg. KoGubαυiρ*) 2Xe Ss oirug. ISe ö09 dgehod àd⁴yvou
raxuxdxα. Scribendum videturs 1ox 6ed0 dg6& Ndyva raxd 1d zolacha. In Ku. gewrate aleatorum insaniam perstrinxisse videtur. Varia außeurueiv 36du nomina longo recensu ex hac fabula enumerat Poll. VII. 205. Cf. Hesych. s. v. Mcne et Proverb. Vat. II. 69. Adæwvee Aiéa hoc pleno titulo laudatur Athen. VII. p. 330. c. IX. p. 380. f. Hinc optime Schweigh. III. p. 108. a. pro Cod. lectione νμ⁴eάενιεενενο⁶έμφeν No restituit Eu AdνιασυντπF᷑sα e etc. Simplici Aiοas nomine citatur XI. p. 460. e. Mi ⁶εεα VII. p. 300. c. Mu ν«ᷣ XI. p. 494. e. ubi ante Schweigh. Muwνeeién legebatur pro MNMSi6c. Mugod, cuius argumentum Cercopibus simillimum fuisse videtur, X. p. 417. d. Núwvtow ab aliis Philippo tributa XIII. p. 568. f. Nauood VII. p. 307. f. Nsorrès, quod et ipsum meretricis nomen, XI. p. 467. b. 2ooc ap. Schol. Eurip. Med. 610. 05νσσααςε—1avGxrat Athen. XI. p. 478. c. Ol6ixowe Athen. VI. p. 239. a. et, si recte coniicio, Schol. Soph. Oed. Col. 1370. O2ν⁶.m△χάηάχ II4 νον Athen. XV. p. 678. f. O2iαᷣ XIV. p. 640. b. Oesdvun« III. p. 105. f. 108. a. d. 112. f. VI. p. 228. f. X. p. 424. b. Ha*αςσνινσ. P. 474. e. Polluc. IX. 91. IIuνκνννννκ⁴ Athen. XIII. p. 568. e. ubi iidem versus leguntur, quos in Nannio posuit. Iaoενιισροσ Pollux X. 98. Antiatt. p. 101. IIαꝓρ⁴ασ Harpocrat. p. 243. ubi male legitur" ri IDayysir pro Iayywt, ut apparet ex Athen. XIII. p. 558. b. et p. 567. c. cfr. Alciphr. Fragm. XIII. ubi xi riw xvyiy leg. Pro exl rin yiv. IIogwoßogzde laudatur Athen. III. p. 108. et IX. p. 371. e. IIeoαεεε nota de Cephalo et Procride fabula,
etiam Philetaero in Cephalo tractata, arg bui 0. 2-
tur Athen. X. p. 422. e. et XII. p. 553. b. ubi Poreisgtns locus est de cane
Procridos venatico. IIoοαowgiaν Kuawov habemus apud Athen. VII. p. 301. a.
transferas, quos raro nec nisi corruptis in locis reperias. Apud Schol. ad Aristot. Eth. Nicom. III. 5. lege An*d*αμέα εꝓ⁴eν duνκςα ἀᷣeνa rara oddο, Olα ε odSsie Sadu ounode 006 drcν εmeινωνν pro yd wyztos. Apud Athen. VII. p. 321. a. male Schw. dederat α‿ μ᷑ενα Sonte noudt rs roi xs 2O*ιέ̈ εέιονε etc. Scribendum videtur aæ. X*λ⁴έο⁵⁶eνες τε οσιαασα ⁸ε OTrs v.**. Mitto alia eius generis plura, Thibas medelam allatum iri speramus ab eo, qui
nuper copiose et subtili le Epich P instituit, q
quum id
q quae p. 227. sd. de extrema Epichurmi in rebus metricis negligentia disseruit miraculis plena, vix exspectare licet, virum doctissimum ab hac parte Epicharmeorum editoris munia rite
impleturum esse.

23
Sregawoxbneéae praeter Polluc. X. 120. ubi pro El⁴owkoc legebatur Eognuos, et Schol. Iliad. II. 234. laudat Athen. XIII. p. 557. f. XV. 679. b. 690. e. quibus locis adde IX. p. 384. c. ubi recte Casaubonus pro Eupolide Eubuli nomen resti- tuit). In 2qεeꝓννονπαςον laudata Athen. III. p. 80. b. X. p. 449. e. 450. c. Nll. p. 553. a. servum induxisse videtur omnia, quae loqueretur, aenigmatum involucris obscurantem. Cfr. Schweigh. Vol. V. p. 538. Tersdde habemus Athen. III. p. 106. a. ubi libri habent Tusats, ibid. VII. p. 311. d. XV. p. 685. e. Antiattic. P. 108. ubi minus recte legitur E0uNoOg Tersi. Ac fortasse etiam Athen. VI. p. 229. a. legen- dum est Tersate pro Terdce, quamquam Titanes etiam Cratineae fabulae titulus est. Golvezoc unum fragm. superest Athen. IX. p. 397. a. ut Xueirov ibid. XII. p. 519. a. et Xeuαινκνοε, quod meretricis nomen fuit, sed diversae ab ea, quam Teleclides apud Athen. X. p. 436. f. commemorat. Landatur Athen. XIII. p. 559. b. Denique Wavrecar, quo nomine etiam Dromo fabulam docuit, habemus ap. Athen. XI. p. 460. e. Quas praeterea Eubulo fabulas tribuit Fabric. Bibl. Gr. II. p. 243. K πλναασ X0οε, Td*e³os et Aioysvoue odois, ex iis duae priores Ophelionis sunt, ut aperte docet Athen. IIl. p. 106. a. De Atoysvoue xodoe infra dicetur, ubi de Rubulide agemus. ANAXANDRIDES, Anaxandri filius, patria Camirensis, testibus Chamao- leonte apud Athen. IX. p. 374. b. et Suida v. Kaluεαe et Auαανεεμενειε uhi ab
aliis Colophonem eius patriam perhiberi traditur. Fabulas docuit inde ab Olymp.
*) Idem vitium nescio an tollendum sit apud Eustath. ad Od. p. 1913. 18. ubi Eupo-
Iidi tribuuntur hi versus: Kaliorodro; ris oruw* odros o] avp„ Hueyc-ν εαeh⅜ Xa- Gucis= add 2aaaiy.]rodrov 2drachward Iorty is rouie aChhoue Iroue 2*6O⁵αα. Sic enim le- gendum videtur. Ubi qui commemoratur Callistratus quum vix diversus esse possit a no- tissimo illo oratore, cuius mollitiem ridet Anaxandrides Athen. XV. p. 690. a. et quem pro- pter ipsam illam xwys acerbissime exagitat Eubulus in Sphingocarione apud Athen. X. p. 449. f., admodum probabile videri Potest, etiam apud Eustathium EFubult nomen pro Eupo- lide reponendum esse. De eiusdem Callistrati luxurie ofr. Timaeus Athen. IV. p. 166. e. et Antiphanes ibid. II. p. 44. a. Ab hoc diversus est is, qui primus ecclesiasticam merce- dem instituisse dicitur, de quo cf. Boeckh. Staatshaushaltung d. Athen. I. p. 246., cuius nota- tis adde Hesych. s. v. IIMguvdæn. 4
*) PG6¹0s« Kaε⁵εεοιν. Rectius scribitur Kauicou e canone apud Etym. M. p. 488. 9. cfr. Eustath. ad Hom. p. 315. 23.

24
Cl. ut coniicias e Marm. Arund. ep. 34. ubi ad Cälliae nomen, qui archon fuit O1. Cl. 1., Anaxandridae nomen adscriptum est. Postea Olymp. CVIIl. 2. interfuit Olympiorum festivitati a Philippo Macedoniae rege Dii celebratae. Suidas: peyo- vde ev rote dyα ixxou 100 MGAær6d"o O7M⁴οοι εκιααοο odrn. Lege zroor3i dyéon et v. Diod. Sic. XVI. 55. Nisi forte mutilus est Lexicographi locus, ut Olymp. Cl. commemoratio ad primae fabulae actionem spectaverit*). Sed de hoc utcunque statuas, illud certum videtur, Anarandridem fabulas docuisse inde ab Olymp. Cl. usque ad Olymp. CVIII. vel ClX. idque, ut alia mittam, conſirmat etiam Platonis (Diogen. Laert. III. 26.), Iphicratis et Cotyos(Athen. IV. p. 131. a.), Melanopi et Callistrati(ibid. Xll. p. 553. 4.), Polyeucti Gbid. IV. P. 166. d.) aliorumquo homi- num illa aetate celebrium irrisio. De obitu viri quod narrat Barnesius ad Euri- pidis Phoen. 396., versum ab Aristotele Eth. Nicom. VII. 10. servatum*ᷣeννς εou- es', 1„duνν odev Kfnet, quem servavit etiam Cyrillus de Trinit. II. p. 96., hunc igi- tur versum fatalem fuisse Anaxandridae, id neque Eustratius, ad quem provocat Barnesius, neque alius quisquam tradidit. Ceterum perelegans est de poeta nostro Chamaeleontis Heracleotae locus e Libro VI. xr*ν αηκνναςα servatus ab Athen. IX.
p. 374. b. ubi narrat Anaxandridem proceri corporis virum fuisse vestemque ge-
stasse purpuream aureisqus si forte in fabularum commissionibus victus esset, improbatas po-
e fimbriis condecoratam: eundem vero acerbioris fuisse
ingenii, nedue, pulo fabulas novis curis emendasse iterumque in scenam produxrisse, sed in forum,
ubi thus et odores veneant, discerpendas misisse. Ita factum esse, ut multas fa- bulas scite adornatas deleverit, 5&ον⅜αενιν τοεe Serate 5⁴ τ6 αo. Haec Chamae-
leon; neque tamen in omnes eum fabulas, quas docuit, ita grassatum esse, vel hoc
documento est, quod ex quinque et sexaginta fabulis(tot enim eum docuisse Sui-
das auctor est) sev et triginta tituli a grammaticis landantur*³). Victorias repor- tavit, — 2
—
*) V. Clint. Fast. P. 139. qui Suidae verba ita gebat: eyovdc 0 7
xeurn 2» rote dydot ete *) Admodum memorabile est, A dridem, poetam i, etiam dithyrambis exemplo, quod sciam, unico. Sed omnem qubitationem Cha-
scribendis operam dedisse,
maeleontis verba tollunt apud Athen. IX. p. 374. a. A 4 inquit, 5c66, w —.. e„...
64aAεν Asενμσρ 24-Se» 29, daoOu, all dayyschs Te ri en rou ddαοααiiσ⁹οο

25
tavit, ut ox ebdem Suida disci doecem, Histri usus inter alios Phi- lemone, ut docet Aristot. Rhet. III. 12. 1
In fabularum ratione nonnihil novasse Anaxandridem Suidae constat testi- monio, qui primum eum kowrac add πάαρεεένσν*ςσςοσἀs fabulis suis intexuisse narrat, quae reddens Eudocia tantum facinus abominata xaustedoou nomen ingenioso poetae indidit Jon. p. 60. Anaxandridis exemplum deinceps seduuti sunt Antiphanes,
diae auctores.
r 1
Alezis aliique mediae novaeque poetae, de quo sa- tis honorifice indi Ari 1 ex fr. i Anaxandridis commemoratione .
(velut Rhet. III. 10. 11. 12. Eth. ad Eud. VI. 10. ad Nicom. VII. 10.) haud temere
coniicias, optime cognosci potest ex longioribus eclogis, quas servavit Athen. IV. p. 131. VI. p. 227. b. 242. 4. VII. p. 299. f. et Stobaeus Serm. 68. p. 277. Grot. Superest, ut fabull titulos* Ayeotzot apud Athen. XI. p. 463. f. 481. f. XIV. p. 642. b. Macrob. Sat. V. p. 562. Kyxichs apud Athen. VI. p. 263. b. et Poll. IX. 59. cll. VI. 161. Atcνeα(nisi malis Ao*αα quod mulieris nomen est, v. c. apud Callim. Epigr.) ap. Athen. X. p. 455. f. Awrzedw ibid. XIV. p. 654. b. Axtxvedc apud Antiattic. p. 104. Degovrowawta apud Athen. XIII. p. 570. d. XIV. p. 614. c. Aristot. Rhet. III. 12. A16uKoc ap. Antiatt. p. 85. E,ivn
apud Suid. I. p. 6. et fortasso apud Etymol. M. p. 630. 49. deceverds( Seh see xdο
89 2 4. Söeriguc 5:„
ees 2e LzaGh ErAResss 2 A 1
Scribendum videtur ouéeriouc ôs&r Eden, quam fabulam commemorat etiam Antiatt.
p. 96. 4dodονοαα, An4sνO Edun, ubi vide ne A dridis nomen rep d
sit-). Eüœsete apud Aristot. Rhet. III. 12. ubi Prologus fabulae commemoratur.
*) Anaxandridis nomen passim in notius Alexandri abiisse, satis constat. Vide e. c. Maximi Sentent. XCIII. p. 154. Genev. et Schol. Aristot. Rhet. III. p. 70. Ac fortasse etiam apud Stob. Floril. LXVII. 12.) ubi hic versus: rε³νε⁶ιεεον coeris èore psvvuic„vui, Alexandro tri- puitur, Anaxandridis nomen reponendum est. Quamquam hoc quidem loco non interce- dam, quominus idem ille Alexander intelligatur, cuius Acdνuον, II6ro, TeyGio» et Alzs.
Zenobi Eund videtur titu-
voue laudant Scholia Iliados, Atl lus apud Boecleh. Corp. Inscript. Vol. I. p. 764. ubi habem 9Se abue A Aeoriaeνοs Sdo. Minime igitur de Alexandro Aetolo cogitandum est. Ceterum Alex-
dride: 1 quoti Anaxandridir nomen i dum esse,
docuerunt Casaubonus ad Alien. IV. p. 182. d. vn. p. 261. a., Hemsterh. ad Polluc, IX. p. 1024., ad Aristoph. Plut. p. 322. et Baylius Lex. Histor. I. p. 256.

26
Zayped goe Vel Peomσσισ que enim ine inscribebatur, test, Polluce
Onom. X. 59. Pswygägos dicitur etiam Antiatt. P. 104. au*ναασσ dedevtass Auasᷣarse Ons Teuyedgp. Quo respicit Grammat. Bekk. Anecd. III. p. 1208. orroto xed ANes- a„3eio— 10„ 3 Serib. A beién. Seduuntur Mewends apud Athen. XIV. P. 638. c. Oerrax*ot apud Antiatt. p. 106. Ocανας apud Athen. IV. p. 176, a. XV. D. 691. e. Ougeug apud Antiattic. p. 96. Diogen. Laert. III. 26. ubi male Hemsterh. ad Aristoph. Plut. p. 323. Ouανε vel Tner corrigi voluit. Theseum docuerunt
etiam Aristonymus, Theopompus, Diphilus. Kausgdeos apud Stobaeum Eel. Phys. II. 1. p. 6. ubi fallitur Heerenius, cum Kargdgoc scribendum putat, quoniam chorus e canephoris constiterit. Keezuoy apud Athen. III. p. 106. a. ubi quod in omnibus libris legitur„ 64 Ksoniz, Reines. Defens. Var. Lect. p. 72. in Kegruowe mutayvit, Porsono nec probante nec improbante. KiSαεασσεα apud Polluc. X. 172. Kwun-
pérce ap. Athen. VI. p. 247. f. K-
½ O τ ta ap. Antiatt. p. 87., duo titulo etiam Alcacus fabulam inscripsit. Vid. Specim. II. p. 55. Az0yos ap. Athen. III. p. 105. f. Aozeies ap. Antiatt. p. 106. Me2,ε os Athen. X. p. 460. e. XIV. P. 654. f. Nuewe apud Antiattic. p. 87. et Athen. VII. p. 295. c. ubi prologi pars servata est. Videtur cadem fabula esse, quam Neniôe vocat Athen. XI. p. 482. c. Oswggeue Athen. VI. p. 227. b. 242. d. VII. p. 307. e. Ox*εαακανοες ap. Athen. IV. p. 182. d. XIV. p. 634. e. Antiatt. p. 106. IIdv 6uεαος ap. Athen. III. p. 105. f. et Suidam s. v. Aesoxaylrus, ubi quod editur Anεεαησνοσεοναq8εσέανοοσν ita corrige: Auascν
5016e IIrναροφ Cfr.
Spec. II. p. 22. I1IG„ec abud Athen. VII. p. 299. f. IIerswi- ⁵.οs ibid. IV. p. 131. ubi facetissime ridetur nuptiale convivium Iphicratis-*), XII. p. 553. d. XV. p. 689. f. alullᷣ ibid. VI. p. 255. a. Zaruelas ib. III. p. 95. c. Ita
*) Hoc loco qui ab A dride Antigenides tibicen, haud dubie is
est, quem Lysias apud Harpocrat. p. 43. Dionysii filium dicit. Diversus igitur fuit ab an-
niquiore illo Antigenida, Satyri filio, de quo ita Suidas scribit Vol. I. P. 221.: Aer'yeuions
(er.— 16 9) 2lruνυ 3εεο Je, ν⁶6ςσ μέιοιεέ Odros d- NLGςι τα⁴ι rog εσαυαοmοQακι τεονπνν 2, r Kauori(vide supra p. 9.) eoeνκιαι T⁴rον, ubi scribe εεα⁵‿νεκ. Jacobs. ad Anth. Gr. I. 2. p. 57., qui illum Lysiae Antigenidem non diversum fuisse censet a Satyri filio, Harpocrationis locum mutilum esse et Dionysii nomen ad Sici- liae tyrannum, apud quem Antigenides cum Philoxeno versatus sit, spectare coniicit. Non puto haec recie disputata esse, nec dubito, quin pater Antigenidae iunioris idem fuerit Dionysius, quo in musica arte i usus est Epami das. V. Cornel. Nep. XV. 2.

27
enim mellores libri apPellant fabulam, aliis Xarueg Pracbentibus pro Saruela, duos sequutus est Dindorfius. Satyrias nomen proprium fuisse videtur a drugoe forma- tum, ut Actoriac ab doοεαστοο 2edids a deede, r*lelas a eαιαοσs et similla. 28-*a- zos ap. Schol. ad Hom. Iliad. W. I.=Tra*(Sc. x6 xr⁶*) l*⁸ xaod euuees AeSν6εε„ wciaxe. Corr. Au⁴εαι,εεεmπ.T.3 9⁸ ap. Afhen. XV. p. 700. a. TDuesue ap. Athen. IV. p. 166. d. IX. p. 373. f. XV. p. 691. a. αομααεντce apud Etym. M. pP. 630. 46. Athen. II. p. 68. b. et VI. p. 261. f. ubi ipsa habes qασααάαᷣονεdeeue verba. Denique Deanhngögoc apud Athen. IV. p. 176. a.
ALEXIS, genere Thurius, testantibus Suida s. v. A*εας et Anonymo in Bibl. Coislin. p. 597., sed Atticae civitati adscriptus. Stephanus Byzant. p. 510. Olov, Siuos ris Atoprigos Jr-Je, 44 Ol5u=Ane3ie. Cfr. Meursius de Pop. Att. p. 85. Hunc
mediae poetam diae habis
esse ab antiquis Grammaticis, innuit non modo Athenaeus VIII. p. 336. d. et Pollux Onom. VIII. 17., vocabulum dwsiarOtc, qui titu- lus est fabulae Alexidis, mediae comoediae tribuens, sed diserte testatur Anony- mus Coislin. I. 1. Nedue repugnant fragmenta, in quibus satis multa reporias, quae illam opinionem confirmant. Ex quo genere sunt illa, quae de Platone le- guntur apud Diogen Laert. III. 26. 28. et Athen. VIII. p. 354. d., quae vix scribi potuerunt ab Alexide, nisi superstite adhuc Platone, quem Olymp. CVIII. I. obiisse constat. Adde his Misgolae citharoedi apud Athen. VIII. p. 339. c., Aristippi Cy- renaei ibid. XII. p. 544. f., Pythagoreorum ibid. IV. P. 161. b. cll. Gell. N. A. IV. 11, et Athen. IX. p. 386. c. aliorumque hominum irrisiones, quos merito mediae comoediae Iudibria diKeris. Quibus si iunxeris fabularum titulos, quales sunt Ae- sopus, Archilochus, Helena, Septom c. Thebas, Hesione, Cleobuline, Linus, Ulysses et alii eiusdem generis, verissime Alexin mediae comoodide auctoribus accenseri intelliges. Nec tamen mirarer equidem, si quis aliam rationem sibi ineundam putaret. Nam quum Alexidis fragmenta subinde manifesta recentioris comoediae indicia contineant, v. c. puellae elocationem apud Antiatt. p. 81., coquorum gloria- tiones apud Athen. IV. p. 169. d. 170. b. III. p. 107. a. IX. P. 379. a. aliisque locis, parasitos ibid. VI. p. 237. b. 244. d. et X. p. 471. d., quumque in Hypobolimaeo fabula adeo Ptolemaeum Philadelphum regem eiusque cum sorore coningium com- memoret apud Athen. XI. p. 502. b., quod ante Olymp. CXXIII. 1. fieri nullo modo potuit, haud sane mirandum, si quis in eam concederet sententiam, ut Alexin in
4*

28 novae di poetis d esse censeret. Quod quum per expressa Grammaticorum testimonia non liceat, nihil dinqui nisi ut Ge i duum
maiorem Alexidis fabularum partem mediae comoediae ingenium et colorem referre
vidissent, huius potius quam novae comoediae poetis eum accensendum existimasse
statuamus.— De natali anno Alexidis nihil veteres tradiderunt. At longissi vitam
ei praeter Anonymum apud Stobaeum Serm. CXVI. 47. tribuit Plutarchus Defoct.
Orac. p. 420. o., ex quo eum sex supra centum annos complevisse efficitur. V. Clintoni Fast. p. 175. Jam quum Thurios, apud quos natum esse Alexin e Suida*) docuimus, circiter Olymp. LXXXXVII. 3. a Lucanis deletos et in servitutem ab- actos esse constet(Strab. VI. p. 404. B. et Heynii Opusc. Acad. II. p. 141.), quum- que Alexis minimum ad Olymp. CXXIII. I. actatem produxerit, satis probabili ra- tione efficitur, natales Alexidis incidere in initium Olymp. LXXXXVII. Suspicari igitur licet, parentes Alexidis, cum summum a Lucanis periculum instare Thuxiis vidissent, eiusdem Olympiadis anno secundo una cum flliolo patria relicta Athenis vitae domicilum collocasse. De obitu Alexidis quod tradit Plutarch. de senis ad- min. reipubl. p. 785. b. Doνα τ⁴ ναμαςσνν εα‿ Axεεε æν rie anwie dyuieνονe u grsꝗ eνυιιιννοουν 6 Sd⁴dvros aτενααεν hoc igitur quamquam mirum videri potest in tam longaevo sene, non desunt tamen apud veteres illos senectutis exempla in summo ingenii corporisdue vigore ad extremos humanaoe naturae terminos productae. De ceteris viri rebus domesticis nihil compertum habemus, nisi quod filium habuit Stophanum, quem et ipsum comoediis scribendis operam dedisse tradunt Suidas s. v. Adssic et Eudoc. p. 60. Sed confer, quae supra de Stephano, Antiphanis fllio, di- ximus. Alexin Menandri patruum fuisse, iidem tradiderunt. Ac fuisse, qui Me- nandrum ab Alexide educatum dicerent, refert Anonym. de Comoed. p. XXX.
aend
Beck. Cfr. Proleg. ad Menandr. p. XXVI. Owogayiav viri et in resp face-
tiam attigit Lynceus Samius apud Athen. VIII. p. 344. e. Nam irrisus aliquando a nonnullis, qui faceti esse vellent(dxd ruuαν Srsrohdnun et interrogatus ab his, quo-
nam obsonio maxime del 3 e.„respondit, zeg 1 Deniq
„„„.„„ ) Aeie Souolog, Iris od⁴eον εναμις νκαἀνενεε. Quorum verborum sensum mirifice
pervertit Eudoc. p. 60.) Scribens illa; ANeεe Sou00, Eudlas Sorec e 2. behedro, qui ridi- di
culus error sive librarii sive Eudociae fluxit ex ig.

29
Jonsii Script. Hist. Phil. I. 19. opinis„ Alexid non diversum esse
ab eo, quem Diogenes Laertius Platonis Taud fuisse scribit, ut incertam verbo commemorare sufficiat.
Fabulas docuisse perhibetur a Suida I. I. quadraginta quinque supra du- centas, in quibus fuerunt tamen complures, do quarum auctore ne veteribus qui- dem certo constabat. Ita TIourdxogoc ot Oholc ab aliis Antidoto, Avreta, Axelxrota et rvoc Antiphani tribuebantur. Ceterum in tanta fabularum multitudine, ex quibus nonnullas in latinum sermonem ceonversas fnisse Gellius N. A. II. 23. tradidit, non mirum est, Alexin iisdem subinde in diversis fabulis versibus usum esse. Vide e. g. Athen. IV. p. 165. d. et e. III. p. 107. d. et IV. p. 169. d. VII. p. 314. d. et III. p. 107. c. VIII. p. 340. b. c. Nec semet ipsum tantum, sed etiam alios poctas, v. c. Eubulum exscripsisse, ex eodem Athonaeo Lib. I. P. 25. f. discimus. In re scenica an quidquam novaverit Alexis, non satis compertum est; nam quod Carystius Perga- menus in libro de Didascaliis apud Athen. VI. p. 235. e. socripsit dν νι ενμι zaodomπασ²céoeναι μ oεον νειειεsοο, ipse refutat Athenaeus, docens ille, parasiti
duxisse iam Epich in Spe vel Pluto et Eupolidem in Asenta-
T toribads, ine autem eou ante Aloxid, usum esse Ararotem in Hymenaco.
Cfr. Geelius in Bibl. crit. IV. p. 19. Nec tamen de nihilo esse videtur, quod dixit
Carystius, cuius hanc mentem fuisse suspicor, ut parasiti et nomine et persona,
qualem plerique postea di prop„Atticorum i m primum omnium Alexidem usum esse existimaret, quae si vera sunt, simul etiam intelligitur, Parasitum antiquioribus Alexidis fahulis adnumerandam esse.
De poetica viri facultate fabularumque, quas docuit, indole et ingenio frustra sit qui confidenter pronunciare velit. Neque quid veteres ea de re sense- rint compertum habemus, nisi quod festivitatis laudem ei tribuit Athen. II. p.
59. f. idque issi fecisse Ath„ vel ex frag perspicitur, quo-
rum haec indoles est, ut Alexidis in summa ingenii ubertate mirum elegantiae omnisque generis facetiarum studium fuisse intelligamus. Quam in rem lau- dasse sufficiat, quae servavit Stobaeus Serm. CXVI. p. 475. Athen. III. p. 104. d. VI. p. 164. b. 2241. f. 237. b. VIII. p. 336. d. 340. a. XI. p. 470. e. XII. p. 544. e. 552. e. XIII. p. 558. d. 568. a. XV. p. 691. e. alia, in quibus nihil invenias, quod
non facetissime dictum fateare. Quam laudem qui talibus locis, qualis is est, quem

30
servavit Schol. Platon. Ruhnk. p. 140.), imminni putat, is reputet velim, ignorare nos, quae fuerit actionis totiusque fabulae, cui subfrigidam illam maximarum insula- rum enumerationem inseruit, tenor et ratio. In orationis conformatione summam ubique elegantiam summumque nitorem deprehendas. Quod enim in singularum vocum usu et forma subinde a veterum Atticorum norma et usu descivit, non Alexidis id vitium fuit, sed aetatis in his etiam rebus ad deteriora prolabentis“). Ex hoo genere, ut trita illa olies ele pro oubels, Gude pro dusde omittam, est v. c.
,
aor. sxa apud Athen. VI. p. 230. b. Siuα Pro dxoxoοαοναι Japud Antiattic.
p. 82. ezosro apud Athen. XI. p. 502. c. ol-oéeozrne apud Phryn. p. 377. Polluc. X. 21. Thom. Mag. p. 645. xaαυαασειπe, do duo vid. Lobeck ad Phryn. p. 242. 1αν euzds(ita leg. pro ioανεαασοs durd ou oeνανναε apud Photium Lex. p. 117. 10. cll. An- tiatt. p. 100. Suida s. v. et Lob. ad Phryn. p. 228. u*ννκ Pro drοεευαμσε et"uεαε pro v6ανν εeτeoir apud eundem Phot. p. 302. 2.-dowia de pulcra facie apud An- tiatt. p. 93. Arre*νονς apud Athen. IV. p. 137. c. dννιοαασσ ν⁹ε apud Polluc. X. 111.; particula me contra ceterorum comicorum morem usus esse videtur apud Athen. VII. p. 322. c. Mitto alia, quae enumerare longum est. Affinis huie generi est, quam in nonnul- larum vocum quantitate sibi sumsit, licentia. Ita dxονοoc prima apud Athen. I. p. 40. f., 6.⁵πʃι³³‿αμμιοοsgcunda longa dixit apud Stobae. Serm. LXVIII. 2. 1"%„ penultimabrevi ap. Athen. VIII. p. 336. d. itemdue εναια εibid. II. P. 60. a., de quo vide quae diximus ad Menandr. p. 51., quibus adde Simiam Rhod. V.7. et Oracul. ap. Plllegont. Trall. p. 14. Denique quam orationi tribuimus elegantiae laudem, cadem debetur etiam numerorum conformationi, quos tanta arte elaboravit, vix ut cedere videatur Aristophani. Usus est autem praoter vulgaria versuum genera etiam metro Eupolideo apud Athen. X. p. 417. e. et An- tiattic. p. S8. Hexametros dactylicos habemus apud Athen. VI. p. 255. b. et XIV. p. 644. b.
Restat, ut fabularum titulos recenseamus, in duo, quantum fleri potest,
temporum ordinem sequemur. E prioribus poetae nostri fabulis fuisse videtur
*) Servavit etiam Constant. Porphyrog. Them. II. 10. et omisso auctoris nomine Eu- stath. ad Dionys. Perieg. v. 580.
*) Sublimioris orationis et supra soccum assurgentis exempla habes cum aliis locis tum apud Aihen. XI. P. 472. a. et XII. p. 552. e. ubi icnitatur haud dubie Euripidem, quem ridet etiam ap. Athen. VIII. p. 339. c. et XI. p. 584. e.

31
Azoßarge apud Athen. XIV. p. 638. c. ubi Argas citl- dus et poeta
ratur, quem circa Olymp. CIII. floruisse, colligas ex Anaxandridis 10co apud Athe- nae. IV. p. 131. b. ubi in Iphicratis nuptiis adfuisse dicitur. Ap α ανκανν semel laudatur Diogen. Laert. III. 26.
Aiyeis ze2 3e Ode?oSa, dyytvde giNe„
Uiront, rud pydase ACrdov aat wcdiunuwov, Tempus fabulae indicat Platonis irrisio, quae movit Clinton. Fast. Hellen. p. 127., ut Ancylionem cum reliquis fabulis, in quibus Platonis facta est mentio, ad Olymp. CVI. roeferret. Fortasse recte. Nequo silentio praetermittenda est hac in causa antiquioris Atticismi forma irov, pro qua"lroov Alexandri demum temporibus in- valuisse suspicatur Lobeck. ad Phryn. p. 305. Do argumento fabulae admonui supra, ubi de Eubuli Ancylione actum est. Ceterao fabulae, in quibus exagitatur Plato, sunt Msegoxle apud Diogen. Laert. III. 27. 02⁄◻μα 6εεοs ibid. 28. et IIad- ceros ibid. et apud Athen. X. p. 421. d. ot III. p. 123. e. ubi duum Araros, Ari- stophanis filius, rideatur, etiam hoc argumento intelligitur, verum esse quod supra de actate fabulae IIaodoαroe monui. Consulto omisi MGQ α apud Athen. VIII. p. 351. d.-ur⁴ τσμλι³ιοο‿ά NMεονα, ενει,—ρσπσ K—⁴ τααρμαρ⁴ α SeG*⁴, deνιακνισν Ix ruy Axarrxoν&no dyas vi. ubi dubitari potest, utrum Méuνν» fabulae sit nomen an Personae.
Ayowts Iaæiæos. Ita vocatur fabula Athen. VIII. p. 339. c. ubi ante Schweigh., qui Ay³ννιιι ε Cod. A. reposuit, vulgabatur Ayore, et XV. p. 678. e. Ceteris locis III. p. 120. b. VI. p. 230. b. XI. p. 502. f. simpliciter dicitur Ixxioνοο duod Casaub. etiam Lib. XI. p. 471. e. probabili coniecctura restituit pro edito MHadzn. De argumonto fabulae e fragmentis nihil elicias, nisi quod locis e Lib. VI.
et XI. allatis habemus 4 Sodντα εα. 10„ αeλ ν m‧ 2⁴αιν. Neo de
titnli signifioatione satis constat. Quid enim est illud Ayuvis vel Ayενεν pro quo aliquando Aöaris scribendum putabam. Sod praestat, opinor, Aperte, quod mulier- culae nomen esse videtur, ab Ayav, quod viri nomen est, formatum. Photius Lev. p. 7. Pors. Ayde: Groεναα εσων ε⁷πνοσε. Altoram tituli partem de kæxicww, quod vestimenti genus fuit, explico. Cratin. ap. Polluc. VII. 13. ufe 6 2d Ixaedxoν †◻*ε ν⁶αινiο ‿νοκρ Tem-
poris indicium continet locus ex Athen. Lib. VIII. laudatus⸗

32 5e atreg, Iwerads Ge, lun mictur 2uo¹
— 10 MLGyG6v. 00„de eSe66e elat, Eyd.
Misgolas, Colyttensis, pulerorum citharoedorum amore flagrans inducitur ab Anti- phane et Timocle apud Athen. I. I. et Aeschine c. Timarch. p. 66. Rsk., ex quo discimus fabulam hanc docuisse Alexin circiter Olymp. CIX. Cfr. Clint. Fast. p. 127. Non recte igitur Schweigh. apud Athen. XIII. p. 610. e., ubi Alexis in cIaxg fabula Demetrium Poliorceten commemorat, Taæicæg reponi voluit.
Sequuntur Köewgol et 2rearedrns apud Athen. VI. p. 223. f. In utraque fabula ridetur Demosthenes propter lusum verborum Souwdt et dνοονναα, quo illum usum esse constat in oratione de Halonneso, ex quo recte argumentatur Clint. Fast. p. 143., tum illas Alexidis tum alias aliorum fabulas, quibus idem Demosthe- nis dictum vellicatur, actas esse brevi post Olymp. CIX. 2.
Aliquot annis seriores esse videntur eae fabulae, in quibus Callimedontis, quem Demosthenis aetate inclaruisse constat, Nannii meretricis, Corydi et Tithy- mnaili parasitorum, Aristogitonis demagogi et Timoclis, comoediarum scriptoris, men- tionem iniectam videmus. Et Callimedon quidem commemoratur in A0αεε ⁴σ IIoxzuowon apud Athen. III. p. 104. d., qui eandem fabulam affert Lib. X. p. 431. a. et IX. p. 395. b. ubi quod editur ν ε νoνν 7 Ilozxusouon, videndum ne ita cor- rigendum sit: 4ν½ 5ε Aocrise a I, nisi in Schweighaeuseri coniecturam concedere ma- lis, qui(P66 0„ 3 II. alterius fabulae 6εαασασι fuisse suspicatur. Porro in IIaνα agr3 apud Athen. VI. p. 242. d., in Howrend ib. III. p. 100. c. in Swureixaouen ib. VIII. p. 340. a., quae landatur etiam Lib. IV. p. 137. c. et IX. p. 395. a., deni- que in daοανι άἀᷣeιςεi ibid. VIII. p. 340. b. Fieri tamen potest, ut nonnul-
lae harum fabularum seriori aetati enandae sint, si quid d Callime-
dontem t etiam M. d
et ipse Alexis in Kecrzuh, duae ante Olymp. CXVIII. doceri non potuit. At sequimur probabilia. Nannium meretricem, mediorum comicorum Iudibrium, nisi quod semel etiam a Menandro oommemora- tur, habeinus in Tacawrtwoee apud Athen. XIII. p. 587. b., qui eandem fabulam ad partes vocat IV. p. 134. a. 161. b. sqd. Xl. p. 463. c., quibus adde Antiatt. p. 100. et Polluc. X. 21. et f etiam Diog I ium, de quo infra dicam,
ubi de Cratino minore agetur. Corydum et Tithymallum, quos nonnisi a mediae
poctis comoediae commemorari videas, ridentur in M1eXεοιεσα, 1εντ˙ ν, IlocdHr ade,
0-

33
„OXrg. Harum quam primo loco commemoravimus Mengtowe, habemus apud Htobe CXII. 6.(ubi Gaisf. e Cod. A. hoc lemma habet: Andsεεο Me—tov. Gesn. Myles.) apud Athen. VI. p. 240. c. ubi minus recte, ut videtur, dicitur Mcla, et Lib. IX. p. 379. a. Anℳ1 αο ,trargoc laudatur Athen. VI. p. 241. b. et simpliciter Anuwrroiou nomine Stob. 116. p. 475. Grot. Athen. Lib. III. p. 108. a. VII. p. 314. d. VIII. p. 338. d. XIV. p. 663. c., ex quo discimus, Demetrium fuisse repe- titam rocensionem fabulae Philesaeri nominoe inscriptae. Quem ex Stobaeo locum attuli, pleniorem habet omisso fabulae nomine Athen. I. p. 36. e. Latine fabulam reddidit Turpilius. V. Casaub. ad Athen. VIII. p. 338. d. et Scalig. ad Varr. VI. p. 248. Bip. IIosnra laudatur Athen. VI. p. 241. d. et fort. etiam III. p. 74. e. ubi legitur Tloori pro IIortc. Similis titull fabula ociroea laudatur Polluc. IX. 153.
ubi H h. pl d is elogi fuisse suspi TIoOnrad— IIol⁴roa. Sed eiusmodi coniecturis nihil fallacius. Similiter variatur in titulo Ohrnthiae, quae OMeos dicitur Athen. III. p. 75. b.(qhae pleniora sed omisso fabulae titulo le- guntur II. p. 55. a.), O**εꝗ ib. VI. p. 240. c. Stob. XXVII. p. 195., denique Owrdia Phot. s. v. auauseia et Suid. I. p. 888. Aristogitonem, Demosthenis aequa- lem, commemorat Alexis in 2zovsogogtwd sive, ut recte Hemsterhusius correxisse
vidotur, 2xovsogéee apud Poll. X. III. AGεατονεεou 6» ⁵o eT60" Nagady Augesouui-
vo»— rr d. redr, Ti 1 i in Exed⁵eν(leg. Exleανιουιο) apud Athen. III. p. 120. a. et in Kovelée Lib. NX. p. 443. d., quamquam hoc duidem loco annon comicus poeta intelligendus sit, dubitari potest. Eandem fabulam praeterea com- memorat Athen. VIII. p. 362. c. X. p. 422. e.
Mediae comoediae cum proprium argumentum fuerit Pythagoreorum erxa- gitatio, etiam Iusxyocieouwæ» Alexidis huic aetati assignaverim. Eam praeter Athen. III. p. 122. f. affert Gellius N. A. IV. II. porculis quoque minusculis et hoedis te- nerioribus victitasse(Pythagoram), idem Aristoxenus refert.— Ac de animalibus Aleæxis etiam poeta in aomoedia, quae Pythagorae vita insoribitur, docet. Quibus o verbis Ilusaydoou Hiov inter fabulas Alexidis retulit Fabricius. Sed recte contra- ctis, quae male divulsae) erant, litteris Pythagorieusa pro Pythagorae vita corri- gunt Reines. V. L. III. et Menag. ad Diog. Laert. II. p. 370.
—qq *) Inscr. apud Osannum Fasc. VIII. p. 434. KAATAIA IIOANH OTAAENTI TI2 Al. 5

34
Quae in mythico argumento versatae sunt fäbulae, carum plerasque si eidem aetati adscribendas dixero, nihil me facere Man quod iure reprehendi quoat. Sunt autem hae⸗„
Aloxoc, in qua magnas Solonis partes Inisso, docet unicum eius fabulae fragmentum apud Athen. X. p. 431. d.
Aexνοναοο. Sic enim rectius vocatur ab Antiattic. p. 106. quam Ao*⁴ανιννοvV apud Athen. XIV. p. 644. b. ubi nescio quis felicem praedicat Archilochum, quod
Parum insulam habitet, quae opti marmor opti que pl tas ferat. Aexe Gxoue docuit etiam Cratinus.
Aradvrn, quo nomine etiam Callias, Euthycles, Philyllius, Strattis et Phil fabulas i ip
Daydred. V. Antiatt. p. 93. Phot. s. v."onuadv. Athen. VII. p. 315. d.
ab uno laudatur Antiattic. p. 108.
XII. p. 544. e. ubi Aristppus Cyrenaeus perstringitur.
EX4. Ita vocatur Athen. XIII. p. 563. d. At Fabricius Bibl. Gr. II. p. 407. titulum fabulae posuit hunc: Eden d Eiune dexayij. Quod unde sumpserit, nescio: non temere fecisse, docet Antiatt. p. 106. Adranas— Aesec Ektune dexcyf. Eandem fabulam laudari putabam ibid. p. 96. 6339ens4 AAsνεοαο αέν. Sed vide supra p. 25.
Exseas avnordeee idom Antiatticista affert p. 96. et 99. Nec diversa vi- detur ab ea, duam Mungricoy laudat Athen. XIV. p. 650. o. ubi excidit fortasse He- lenes nomen, ut apud Suidam T. III. p. 474. ubi praeter alias Timesithei, tragici poetae, non comici, ut statuit Lobeck. Aglaoph. I. p. 436., fabulas, commemorantur⸗ NM ³¹ν, NMvnorioec, Lnvds po*α, Eéune daaε*ο,„Oeiorne, IIuNdõ“, Kdœν εασ IIo deng. Malim Eévne uanoräges et Oeicrne aud IIUNGSnc. Ceterum ex una harum Alexidis fabu- larum probabile est ductam esse eclogam apud Athen. XII. p. 510. a. ubi ex ver- bis Athenaei"œrd 6 Aεeog Twwödoewn non certo colligi potest, etiam Tynda-
veum fabulae titulum fuisse, quamquam Sophili sane ferebatur fabula Tu6dOεοαᷣ0 Aαέα.
Lage TIoNg. Anaxilas ap Drac. Strat. p. 78. 5. gic aε ruwdgas. 4D) T-rt aru eoy xdru. Scribe: ꝗε αν ἀκ⁴νσα. Hesychius: IIgod⁴ον is vog d Alyuxre. Lege IIqcasoees vος ν Akyuare. Contra in Srnlepnani⸗ loco apud Schol. Eurip. Troad. 822. 38, 2
r66 4 Dgvv rue. e Sen ruxdvet, Péguy dæ doyss Adousuν eeνωνoc, scriben-
dum: 60G, 2" rfiée 4li" ur Deup r. 0a* r.

35
Eard dat Oias. Unus commemorat Athen. VII. p. 294. a. ubi alii libri habent Oiae.
HgeGun apud Athen. IX. p. 367. f. et XI. p. 470. e. ubi Hercules inducitur bibulus. 5
Maces apud Antiatt. p. 83. diugerdærra: Anesis Idoνεε ubi legendum videtur lddowut, quo titulo etiam Antiphanis fabula ferebatur. Possis quidem mutato ao- centu Iauié, quod Nymphae nomen est apud Pausan. VI. 22., sed nulla veritatis specio.
KNowNlwn apud Athen. III. p. 386. a. ubi Sinope meretrix commemo- ratur. KXOSwNKv(. fuit Cratini fabula. 3*
Kuzvos apud Athen. XI. p. 472. a. I1aeovian a Kuwro= in Eubuli fabulis fuisse, vidimus.
Aivoe apud Athen. IV. p. 164. b., nobilissimo loco, ubi Herculem habemus aO⁴α ‿ ABνυυν ταυοενεε⁵εινονmνQαἀ ναεένέυνασντα de Ssiun zo⁴εν λμάρνα ντεννάiν⁹ dze„os 6
diασσονειιν ναό‿⁴ν 6 Nio(puta Simi tragici histrionis librum de arte coquinaria)
8u X ovödgrus Ezodree. Eiusdem fabulae titulus fortasse latet apud Athen. VII. p. 289. f. ν⁵oveuet 6 od Mewexedroue(medici Philippo regnante clari) u*νϑνε- 8ie&ν Mäu. Fort. Aluwe.. 5O 6 g dzowεxτεενοο apud Antiatt. p. 98. et O6uασαᷣςσ—σαmνοινν ap. Athen. VI. p. 240. c.(ubi Tithymalli mentio) VII. p. 303. a. X. p. 421. a. Denique Oeicrav laudat Athen. VI. p. 247. e. 2algovc idem XV. p. 678. e. et Teoquvtoy idem VI. p. 242. c.(ubi Moschion parasitus ridetur) X. p. 417. e.
et Antiatt. p. 110., ad quem locum respicit etiam Phot. Lex. s. v. G„,ι⁴ Qᷣm/0αν exe-
pni
Sc*ε. Trophonii quidem res etiam novae diae arg pr. docet Menandri exemplum. Nihilominus nostram de Alexideae fabulae aetate sen- tentiam, ut Eupolideum metrum, quo hac in fabula usus est Alexis, omittam, con- firmare videtur Moschionis commemoratio, cuius frequens est apud mediae poetas comoediae memoria.
Praeterea ad candem aetatem non sine veri specie illas fabulas retuleris, quas iam veteres dubitaverunt utrum Alexidi an aliis mediae comoediae auctoribus tribuerent. Ex hoc genere est Ouoia ap. Athen. XIV. p. 642. d., cuius alii Antido- tum, et elrroia, Arsta et Trvos, quarum alii Antiphanem auctorem ferebant. De
5-

36
ANsexrei« vide Athen. III. p. 123. b. Apud Polluc. VII. 17. dneixrotv elqiwxdev ok uidoc auαν— A‿οε0s ö8 alα‿ SOα οeν Adeere, pro Amphide Alexidis nomen restituendum putarem, nisi etiam in aliis fabularum titulis mirus esset Amphidis et Alexidis consensus. De Avrei«x Athen. III. p. 127. c0.»0 αιτ⁴ oντo dodu (Antiphanis Anteam dicit) giuerat el ́s Ansεεs νννονοεςισοσ—ςσ⁶εα εεαάκαον De Euo- nici et Philyllii Antea vel Anthea alio loco dietum est. Denique Txuoc Alexidis laudatur Athen. X. p. 449. d. ubi anum habemus aenigma de Somno puellao pro- ponentem, et addita de auctore fabulae dubitatione Lib. XIII. p. 572. e. Anests Avrugdvng 4u xe, quibus iunge XV. p. 671. d. ubi recitatis aliquot versibus 2½ Tao- voias(recte Schweigh. Tæou-*)) Ms Gos deinceps haec infert; d abrd 1³u⁴⁵eα georra ead xad Avrugdwet 2 Tawg. Denique apud Antiattic. p. 95. ubi laudatur Anεεε Oe, in tanta verborum ol'os et xros permutandorum proclivitate, v. Seidler ad Eurip. Troad. 566. et Erfurdt. ad Sophoclis Oed. T. 773., non dubitari potest, quin recte Mese Trrg correxerim.
Sequuntur iam eae Alexidis fabulae, quae certa serioris aetatis habent indicia. Ex his primum commemoranda est TIzxos, ex qua hos versus servavit Athen. XIII. p. 610. e.
1009, Tr Axlεενμιασ, Oεσeτο eνοανεαρνσ 0, dyε 60¼ν O?᷑ eo Anuargir
») G. lela fluxit e di 3 oulus generis aliquot vitia tollere licebit
P P P
ex Eiymol. M. p. 702., édxec— dg ös rtwsg rocixis ded rin rouνην zuν uusornedray urn 10"6¹ud dud 100o 6 ²d⁴⁴ dαeodras(leg. dæαυο⁶ε⁸εε⁸)&* rourav dxoguctts lvdi. Eoxe 62 aal Ead ziroas aal lal odhcros."ad ri aucros fi fie-rat aod a8 r*⁴i⁵, ds EuG ri53s 2- Ewdi deα⁸ε⁴ν⁷ ε ri ddνανν. Q loco non mirarer equidem si Tuaa ita uti viderem, ut duplicem inde Hecul- MNamn de ddνσένα deεανε ne gν
3„„ quidem in nostris Hecul d b pro 4en soribe Day et respici
27. 3 1 vurov- 7 ele dug roixowe krhdav, ubi
puta Euripidis Troad. 117. ad v. Scholia. Troadas autem Hecubae nomine laudari, non magis mirum est, quam Flectram citari pro Oreste apud Fulgent. Myth. III. 5. notatum ideo a Valcken. Diatr. p. 16. B. Plura eius generis vide ap. Dobraeum Collat. Aristoph. Ran. 305. Cfr. Gesner. ad Luc. I. P. 557. **) Jonsius de Script. Philos. I. 49. p. 120. non constare dicit, utrum de vivo loquatur Alexis Xenocrate an de pictura eius. Immo illa verba rour' 2oτεν Adõνευα etc. ad ean- dem rationem dicta sunt, qua Oedipus apud Sophocl. Tyr. 1326. exclamat Aacdu, ds, 7, et chorus in ſine Trachiniarum 006» ro¹ren S, ru u Zeuc. Quibus adde Menandrum p. 168, ⁴ννιν Ʒeσαια νοοεέν ⁷ι νλέόοαμνέ ρmτοοαμν rlv. Cfr. Matthiae ad Eurip. Troad. 99.

37
2a* os"⁵⁴οενντε dd' rouc ds bp„. o qaot 6uedια εααααοεεονπνοε olo vios do adzεας ει ρασσν Lα ν Arruais- Demetrius Phalereus principatum Athenis tenuit ab Olymp. CXV. 3. pulsusque est a Demetrio Poliorceta Ol. CXVIII. 1., Xenocrates autem obiit Olymp. CXVI. 2., ex quo apertum est, Demetrium, quem Alexis commemorat, esso Phalereum, et So- phoclis legem, qua pulsos esse constat philosophos ex Atticae finibus— vid. Meur- sii Fort. Att. p. 19. Jonsii Script. Philos. I. 17. 4. et Clintoni Fast. Hell. p. 169. — latam esse fine Olymp. CXV. vel ineunte Olymp. CXVI. Eidem igitur tempori etiam eam, de qua agimus, fabulam adsignabimus. Pro Trzos autem reponendum videtur Izzzus, ut legitur apud Athen. XI. p. 471. e. et p. 481. f. Monuit hoo etiam Schweighaeuserus, nisi quod incertus haeret inter Izxeuc et Iaæxigaoc. Sed huius quidem fabulae titulo, ut iam supra monui, nullus hic locus est. Sequitur Idοσαν- ros, in cuius fabulae fragmento apud Athen. XIII. p. 590. b. cum Selenci ragis mentio facta sit, recte Clintonus Fast. Hell. p. 173. IIααυνον circiter Olymp. CXVII. scriptam statuit. Cotera fragmenta sunt ibid. VI. p. 244. d. ubi cum Codd. vel zoguue vel xaus habeant, alii IIadoiwn, Dindorftus autem verissime Icaure eor- rexit. Porro ibid. VI. p. 258. b. et XIV. p. 663. f. ubi Cod. B. habet ecwe. Titulus fabulao TIuo e fuerit an Tlu„ dubitari potest. Illud habet Pollux Onom. VI. 88., de altero vid. idem X. 104. et Intpp. Hesychil s. v. dςouov. Nec
magis ambigere licet de tempore, quo vel acta vel scripta sit fabula Keuredae*† Gaouaxoxsvne, in qua, ut est apud Athen. VI. p. 254. a., Alexis zgoxivoνd εν dαeνανe Juνν iν συνακd uα μέeoντα ouet adös: IIaT, ine 2„νν 6½, exX‿ias
pchlas etiSous(ins. 2e)-3y zacsvran afrradag,
roue rce*s 6 2Goros godaxoéudets Soregou
29 Avriν o, Sacchog vians u*0g,
zaεν το νανmG²ομ dao" Anlugrolou. Quibus verbis apertum est significari Antigoni victoriam de Ptolomaeo apud Cy- prum reportatam, quae incidit in Olymp. CXVIII. 2, quo tempore Demetrius septi- mum supra vicesimum agebat annum, ut merito vrcviozos appellari potuerit. Deni-
quo Txooνεαov non scribi potuisse ante Olymp. CXXIII, supra monuimus.

38
Restant eae fabulae, quae quum certum temporis indicium praebeant nullum, dubitari potest prioribusne an serioribus annumerari debeant. Alxονικοα apud Suidam Vol. III. p. 434. Eadem fortasse librariorum errore Alexandro tribui- tur apud Zenob. VI. 11. Alαααe oos apud Antiatt. p. 98. ubi quod codex habet Exudνααντοε*) emendavit Bekkerus et ante Bekkerum Harlesius ad Fabric. Bibl. Gr. II. p. 407. Aagurde ap. Polluc. X. 175. AMℳ 6o8 6 2α ⁶σμσ A,ꝓxis. Ibid. VII. 20. et Antiatt. p. 108. Auxeove„ s ap. Antiatt. p. 82., nisi Auqges legendum, cui ea fabula tribuitur a Polluce et Stobaeo. Axspbavwasatos apud Athen. III. p. 17. e. e. VI. p. 224. f. VII. p. 301. a. Titulum IaFalees quem Casaubonus de hominis
4 in G1 1 lligi pli ad glai trahas, duo quis affectus fuerit. Caerulatum vertit Grotius. Glaucoma, incertum quo sensu, fabu- lam inscripserat Naevius. Axoxoxrouien apud Atheh. X. p. 431. c. ubi peiores libri habent Axozoxroudεν, ut legitur XIII. p. 562. d., quo loco femininum reposuit Dindorfius. Acννπσαιανε ib. IV. p. 169. d. et Polluc. X. 107, ubi olim edebatur Aoedéh. Adarodubdναeν ud Sotior Alexand Amhenaei VIII. p.
336. d. rubi duod Athenacns dicit, nedue se ipsum hanc fabulam in octingentis il-
lis, e quibus excerpta confecerit, mediae comoediae dramatis reperisse neque in d
ullo fabularum recensu eins mentionem fieri me i est, ut g.
de eius punœiowhre dubitationem movere possit, quamduam fragmenti quidem, quod oex ea attulit Sotion, ea est indoles, ut Alexide nequacuam indignum censeri queat. Xanthiam ibi habemus conservos, ut strenuengenio indulgeant, festivissime hor-
tantem. Sed orationis color habet sane nonnulla, in quibus merito offendas, v. c.
*) Poeta inc. apud Bekk. Anecd. III. p. 4199. iuα οι εeτdωαάα(deest Lexicis) Hiou Sauεeei s uuo. Seribe: piveo 96 oο. Rhianus Anal. Br. I. p. 480. NXalder⸗ 2hod*6es, ds diztuci 6s 4iGNoers IIS7,, Add Xeuene A.³αιραρμςσασαοσεε*ε⁴μεμρν Vatic. dugοεαεεs. Lege igitur duεεεααόαέσ˙ε Hesychius B. 1200σ,ν
1 8
1220. „ Sae aui-
„εαεαα Immo S✕ν x‿μ⁴εοασςε ινυιαασαορνν Idem s. v. vnNddeg. GuM ò„t*o 1S.εν⁶
Lege uνιαsα—νέοει νεee Idom ueεrd raεα. AuOusig. Lege rd uirase, et vide Hesiod. Opp. 396. ed. Sp. et Herod. ar* Aoν Bäeas pD. 46. 22. cll. Seheh. Iliad. p. 97.
Bekk. Photius Lex. p. 383. 21. aa⁴„ qcν Toymorats. Fort. aælεε εοιασο Cfr. Dindorf. Fragm. p. 183. Cyrillus Gloss. sincerur dædgeog. TSnseSr Blomf. ad Cal- lim. p. 104. Leg. dætεoαοο. Diog. Laert. I. 2. 46. orsqwuwcdcenos sicε*deu ic a5 dy'odv.
Leg. ²igiνd.

39
3„„ p.„ duod vs. 6. rueßase Mcas,*ατεαοσν 006»ð 16 cv, contra constantem Atticorum usum
comparativus eν penultimam corripit. Nec 3 ita Atti poetam di
fuisse orediderim, ut nec„puixst vs. 10. Apuisee G, 6 Galkay d eouuins 296aw. IIlud autem prorsus ineptum est, si duid video, quod vs. 2. legitur⸗*
rA aAα esTes gwvagde dows adra, Adxαεεαον, Ʒάeαν*ννμιασ Qôsion e, iou-oο†ιασνιν—
ubi quid Odei, nonnisi musicis certaminibus destinati, commemoratio sibi velit, non intelligo. His igitur argumentis adducor, ut fabulam illam neque Alexidem neque alium Atticum poetam auctorem habere statuam, quamquam quod Gaisfor- dius ad Marklandi Suppl. 1101. scribit, fragmentum illud e doctissimorum virorum sententia Sotioni potius quam Aloxidi tribuendum esse, quorsum spectet, non re- perio. Nam Marklandus quidem, quem laudat, ad Eurip. Suppl. 127. insciens plane Sotioni hos versus tribuit, Athenaei verbis deceptus, quae paullo negligentius in- spexerat. Sequitur Arsts laudata Athen. IX. p. 386. c. Suidae Vol. II. p. 487. et Phot. s. V. 2uκνν 1ειον Aϑmνπσαά⁸⁸ς apuq Grammat. Seguer. I. p. 339. et Stobaenm Serm. XXIX. 33. ubi Gesneri, margo habet: Alexidis Orchegtride, Trincav. Ax⁴- 4d Aᷣά. Neque aliter Codd. et Grotius. COfr. Gaisfordii nota. Boσσσσααᷣν unus commemorat Antiatt. p. 115. Bowrriav Stobaeus Serm. CV. 4. et Athen. XIV. p. 650. c. ubi legitur Axeεee εν Bεuria, quam formam pro Becovwrria frustra tue- tur Schweigh. comparatione nominum Mbaco; Lucani, Aeurtoe Lucius, duorum longe alia est ratio. Ceterum ad locum ab Athenaeo servatum respicit Suid. s. v. Griæ. De nomine Beerria cfr. Dindorf. ad Aristoph. fragm. p. 244. Bolde laudatur a Polluce Onom. VII. 72. Poagih ab Athen. XIII. p. 606. a. Duyatxoxçarla ib. III. p. 125. b. Poll. IX. 44. Aaæruxos Antiatt. p. 92. Athen. N. p. 443. e. Ara- Xeoug Antiatt. p. 91. A16,« Athen. X. p. 446. f. XV. p. 686. a. Poll. IX. 153. ubi Cod. A6u⁵αα. A1. α6 Athen. X. P. 441. d. ubi Reinesius Var. Lect. III. 3. ν Add ενεαοοννι proponit, quae si vera esset coniectura, non dubitari posset, quin haec fabula priaribus poetae dramatis accensenda esset. Sed quidni Atc zevo ut Ads tsaxcräy ot similes fabularum tituli? Agwrtene(quod viri nomen est apud Ar- rian. Exped. Alex. IV. 8. et Suid. s. h. v. aliosque apud Hemsterh. Anecd. I. p. 216.) laudatur Athen. III. p. 125. f. IV. p. 172. b. XI. p. 496. a. ubi Cod. L. habet

40
Acwalée, ut legebatur olim etiam ap. Poll. X. 121. Béwolαeedεwos apud Athen. XI. p. 502. d. ubi ante Schweigh. legebatur Odνιεονμέειν XKIV. p. 613. c. XV. p. 685. f. 691. e. Baxolaroxowds apud Antiatt. p. 82. Athen. XV. p. 691. d. cll. Poll. VII. 190. EXNAvde apud Athen. VI. p. 226. f. Ezlaxneos ibid. VI. p. 227. b. d. Antiatt. p. Sl. 104. Exegro*d ib. p? 112. Bætrqoxos*) Athen. N. p. 443. f. Eœsreezde ib. VII. p. 326. d. ll ie rdò Peice, nisi potius titulus fabulae fuit ete rd goide, ut col- ligas ex Athen. VIII. p. 340. c. v ⁵ ιeæρoni]J 2ie 6 ggia. Neque repugnat alter Athenaei locus III. p. 109. b. 2„ν*† elc*6„iaα, quod perinde est ac si scripsisset w ri&r eapouirn ³tr d geidd. Gae„G*0s ib. IX. p. 369. e. Oecxowrot ib. XII. p. 552. e. Oußakos ib. IV. p. 159. d. Oureuovres abud Stob. Serm. XXVII. 3. Ocd- —ow ib. IV. p. 133. b. Tgocwrdcwov Athen. III. p. 127. c. IV. p. 134. c. XIII. p. 568. a. cll. Clemente Alex. Paed. III. 2. De Isostasio meretrice v. Jacobsius Mus. Att. II. 3. p. 175. Kaydgeees(vestimenti genus, v. Schol. Aristoph. Av. 1294. cll. Aristoph. fragm. p. 143.) apud Poll. X. 18. Kauntot ib. VII. 166. Knowrrélrwos Athen. XV. 58.p. 1561. Dind. AX*⁴εσ ⁶, ν Kewrronliue, literis ev in cod. evanidis, ut dubitari possit, annon logendum sit: A⁴ε⁶ες εν vandurroενν. X ο 5c apud Antiatt. p. 96. K“εα ap. Athen. IV. p. 165. d. Kovedrns ib. IX. p. 500. e. Kugecwirac ib. VI. p. 237. b. XIV. p. 652. c. KuBewrad ib, III. p. 95. a. Küxozos ib. III. p. 110.. 114. d. Antiatt. p. 89. 5txα⁴σα ⁸ deεναα⁴ Auesis Ku*ε⁶ο Leg. Kvzdig. Auueæde(latine vertisse videtur Turpilius, v. Scalig, ad Varr. VI. p. 248. Bip.) apud Athen. XIV. p. 654. f. Aısans ib. III. p. 76. d. IV. p. 170. a.(cll. Poll. VI. 65.) VI. p. 226. a. IX. p. 383. c. XIV. p. 661. d. ubi minus recte editur Aesmis. Aeuzasia Acarirae
ibid.
*) E Menandri Eiroixouce duos pro ineditis nuper versibus dedit C. F. Neumannus in Mémoire sur les ouvrages de David p. 54. Aε.⁵μ☛να⁴αι ũ ie üdénc rau aα Méναυνοοσοσ υ rots Rrerdixoudν, ivixνεε g⸗ol,„ase oue Ssodc GHεον οαe⁴ςναν ds dyν ε d adxde a cudccn, vtusey Erdore, Gu*εεσν editi iam leguntur, quamquam nec poetae nec fabu-
lae nomine addito, apud Jo. Philoponum de aetern. mundi XVI. 4., cuius ope locus Davidis-
3*, 29..„ ita andus videtur:*⁵ dos uνα groie Oleο rodανων roue Seods dyειν οσραοσ ...„.—, 4
Wiv] de 1dανιον εε εα τ ναηνdν α⁸ τπικαασν] victe, rd⁴oεν3—εαιιααιν ⁴μy. In postremis ver-
bis, quae desunt apud Philoponum, nisi, quod non puto, significant pusillun essee nec deo-
rum maieytati keng, sine dubio zuezetuns latet, quod fuisse personae nomen in illa Mendndri fabula, docui P. 64.

41
ibid. III. p. 94. f. et XI. p. 498. e. ubi Aeuaxdia dicitur, ut apud Poll. X. 144. ubi male editur Aewwdét. Rocto Casaubonus, Toup. Emend. IV. p. 243. et alii Acuzab, Aeuen Athen. VII. p. 322. o. Andyia ap. Polluc. X. 100., quo respexit Suid. s. V. duscdeννoν et oixoc. Xoxαοο*ε Antiatt. p. 109. et Athen. III. p. 123. o. Auzigzos Antiatt. p. 98. et Athen. XIII. p. 595. d. Ma⁶ςσασeοοσαεοεμννπ ib. III. p. 123. f. VIII. p. 340. c. 365. d. XII. p. 552. e. XIV. p. 621. e. Mävrecc NXIII. p. 558. e. Mé6» XV. p. 700. a. Oadee(meretricis nomen) X. p. 443. e. XIII. p. 567. c. Oexnrede NX. p. 441. c. Cfr. quae supra de Achaeide diximus. Haxxaad Etym. M. p. 761. 56. et Phot. s8. v. rowaid. Iladꝓεν Athen. IX. p. 356. e. 380. e. II* vXe'EerSo« III. p. 96. a. IV. p. 170. b. VI. p. 248. a. XII. p. 516. d. Eadem simpliciter Ilarruxie appellatur ib. IX. p. 386. a. et Eeεεοι XI. p. 484. e. IIsSoναm (mulieris nomen) Suid. II. p. 487. Phot. s. v. 2⁴eρνιο‿mP⁴πωιον Antiatt. p. 108. IIou- nse(meretricis nomen) Athen. XIV. p. 642. c. IIowida III. p. 117. c. d. 127. e. IV. p. 170. c. VII. p. 324. b. IX, p. 385. b. XIV. p. 655. f. XV. p. 687. d. IIeoMxe- Savvsuewoe Antiatt. p. 100. IIeordxocoe(viri nomen) ap. Athen. VII. p. 287. f. IIu-adae Athen. VI. P. 225. f. 2csudveos apud Antiatt. p. 84. 2uvaosvcxovreg ib. IV. p. 165. a. X. p. 422. a. Stob. Serm. LIX. 2. uuroogoe Athen. X. p. 419. b. weazoctos apud Stob. CVIII. 26ααρηαοο ib. III. p. 120. b. Polluc. X. 130. TerS G apud Athen. VI. p. 241. c. K. p. 426. c. Stob. Serm. CXVI. 19. Antiatt. p. 85. ubi est Tersate. Toxtoris Karadueunos Athen. NX. p. 431. a. XV. p. 692. f. et sine priore tituli parte VI. p. 258. 0. 1 Fortasse non diversa fuit a Weueoν, quam habemus ibid. VI. p. 255. b. X. p. 419. b. Teawäariac ap. Stoh. Serm. CXIX. 15. datéeoc ap. Athen. IV. p. 165. e. XIII. p. 562. a. GeXaS„αοs ap. Antiatt. p. 111. 112. r*iozos Athen. XIV. p. 642. f. ε*ε⁶νκ όανQQ0 ⸗ Xuuga* VIII. p. 305. b. Oνr½ν6 c Stob. Serm. CVIII. 52. e*νodcααν Athen. NX. P. 419. b. XIII. p. 574. b.-eus ibid. VII. p. 307. e., cuius instauratam editionem fuisse, docet idem X. p. 429. e. ubi laudatur roò Geuyiou iadeui, Owde ib. IV. P. 164. f. VI. P. 229. b. Xocr – ib. VII. p. 287. f., cuius fabulae titulum de choraga interpretatur Schweig- haeuserus: fortasse recte, quamquam Chozegis etiam mulieris nomen fuit, ut con- stat ex Athen. IX. p. 401. a. Quam praeterea Fabricius commemorat fabnlam We6 vooNcuoc inscriptam, ea non Alexidis fuit sed Crobyli. V. Athen. III. p. 107. e.

42
AMPHIS. De hoc ita scribit Fabricins Bibl. Gr. II. p. 410.„Amphis, Am-
„phioratis filius, poeta veteris diae, Atheniensis.“ Atheni fuisse, tradi-
dit Snidas s. v. Augac. Sed de Amphicrate patre nemo quidquam memoriae prodi- dit. Errorem fluxisse puto e Diog. Laert. III. 27. ubi Amphidis fabula A, rous
nomine inscripta laudatur. Neque verius vetoris comoediae poetam fuisse scripsit Fabricius. Tote aioic adscribendum esse, praeter fabularum argumenta docet Pol- lux Onom. I. 233., qui, quum mediae poetas comoediae distinxisse dicit inter ur⁴ιοοσ et urdιιo, vespicit haud dubie Amphidis locum apud Athen. II. p. 50. f. Cfr. Polluc. VII. 17. Ac Platonis, Sinopes, Nannii aliorumque hominum, quorum frequens illa aetate memoria, aoqualem fuisse, docet Diogenes Laert. III. 27. et Athen. XIII. p. 567. f. Idem quum Phrynen commemoret ap. Athen. XIII. p. 591. d., vitam minimum ad Olymp. CXII. produxit. Nomen viri subinde in Augiag et hinc in Aoεaς corruptum est. Pollux Onom. III. 36. 6α᷑αεναι 52e— dvduxuν Aylν. 6 2uεινι⁴. MS. Auρ‿ας, quod in Augee mutavit Jungermannus. Cfr. Schweigh. ad Athen. Vol. II. p. 85. Ac fortasse etiam apud Antiatt. p. 113. u³iον Sxou of Sa-
pedgoν vedg Aylae ige ibendum Auge. Cortius est, idem nomen in Amphianus dbiisse apud Schol. ad Germanici Arat. p. 78. Buhl. Amphianus, tra- goediarum scriptor, refert. Corrige: Amphis, comoediarum soriptor, qui ibidem laudatur p. 38. in narratione fabulae de Callisto. Cfr. Hygin. p. 356. Fabularum tituli supersunt viginti sex. ASduαe apud Athen. XIII. p. 559. a. Aaud apud Schol. Plat. Ruhnk. p. 123. ⁶⁴ασααα τ‿ατ(sc. Axxοις)— Au—oes d vig 640 drije Seduα. De Accone v. Ruhnk. ad Tim. Lex. p. 49. AXsiæreta apud Polluc. VII. 17. ANelxredν εεανη‿α‿ασννο νμέ‿αοοιεσ⁴⁵μιαοιιο αά*‿ Kuαα— Aug 5o d8 α* SOνα εσσσ Axei- arεα Adν‿⁴αα⁴ον apud Polluc. X. 170. Auxsvouy de ibid. VII. 177. IX. 88. Stob. Serm. LX. I. CIV. G. Aaxexedrne apud Diog. Laert. III. 27. Baνανεον ap. Athen. III. 123. e. Pwwarxowedrla ibid. VIII. p. 336. c., quo titulo fabula quum alibi Ale- xidi tribuatur, Amphidi vero Tuwdeoet«(v. Athen. IX. p. 386. e. XIV. p. 642. . Hesych. S. V. sx*, ex emendatione Toupii Emend. I. p. 407. et Porsoni Ap-
pend, p. 460.), Dindorfio aut in comici aut in fabulae nomine errasse videtur
Ath Atqui Amphidis et Alexidis sumnma est in fabularum titulis similitudo),
*) E. c. ANetærold, Airu9y'g, Acxros, Eard ixt Oacs, EgGeSo¹, Kovtdrne, Kowots, KuSeurA*, Aeuα⁴s, O6νσmσμ⁹ς, ON6rεog.

43
ut nihil impediat, quominus utrumque T lav docuisse Acντ⁶. Ncos laudatur Antiatt. p. 104. A6 6 ν⁴οε Diog. Laert. III. 27. AiBeauos Athen. IV. p. 174. f. XIII. p. 563. c. Eærd ix ius ib. VII. p. 295. e. Reeoe Athen. X. P. 426. a. Phot. Lex. p. 291. Suid. s. v. usavueeuerat(ubi male legitur 4 Deidois
pro Eeisoic) Stob. Serm. LVI. 4. Titulum fabulae Grotius in margine Stobaei mi- nus recte de carminatricibus interpretatur, ut docet Athenaei locus, ubi legitur: ard oενενεεεos keiSous, nisi legendum ds. Td*νεαοωο Athen. II. p. 69. b. VII. p. 309. a. VIII. p. 336. c. De nomine fabulae v. ad Menandr. P. 81. Kovedra ap. Polluc. VII. 125.„6 Ciα α‿νιςνν„ a*duν ouro 60vra eowidrnv. Age6oc 68 2.l⁵ SOαμα Ko- vdrs. Kouote Athen. XIII p. 567. f. 591. d., quibus locis ante Dindorfium legeba- tur Koueo pPro Ko. Titulum fabulae Grotius vertit Tonstricen, Dalecampius Novaculam. Rectius Schweigh. intelligit ⁴αμικακ⁴ανειιασ˖ V. Menandr. P. 296. Ksuα apud Polluc. VII. 203. Aevwzde apud Athen. VII. p. 277. c. cll. II. P. 57. b. O6 o- qews ibid. XV. p. 691. a. Ougawde ib. III. p. 100. b. IIdv ib. X. p. 421. a. IINdνο ib. VI. p. 224. d. X. p. 423. a. 2-.αρσ Antiatt. p. 89. Oœννεκνοςοα Athen. X. p. 447. f. Stob. Serm. XCX. 24. Gelsεrateoe Athen. VII. p. 295. f., quo titulo prae- ter Amphidem fabulas docuerunt etiam Alexis, Antiphanes, Philonides, Heniochus,
Hegesippus*).
—) De Llegesihb ita Suidas scribit: IIydcwααασοοι ourde dν ε⅜ eutsuhs trwradonisnos, 00 öoxeT e'wdν ε ꝓπmde Gpratſonen de Halonn dicit) e
69ℳ*⁴eιν αετο εσι ιεαοε, d AS*ναμάο. Hunc Hegesippum quum Darnosthienis aequa- lem fuisse constet, tactum est, ut mediae eum poctis comoediae adscripserit Fabric. Bibl. Gr.II. p. 448, Tuem Tedidſie est Reiskius. V. Jacobs. Anth. Gr. III. 1* D. 901. Sed Suidas confudit Doetam, et Hegesippu m, cui veteres
di gesipp oritici duas D. heni- 1 trib t, alteram de Hale alteram de foedere oum Alexandro. V. Ruhnkon. Histor. crit. p. LXXIX. Hunc Hegesippum oratorem quum Aeschi-
nes per ludibrium Crobyli nomine appellasset, miro errore accidit, ut Meursius, Fabricius, Vossius Hist. gr. III. p. 372. Schweighaeuserus ad Athen. X. p. 429, d. aliique Suidae loco
decepti Hegesippum et Crobylum poetas icos pro uno d habend sibi per-
suaderent. Hegesippus orator si idem fuisset qui comicus, non dubitari potest, quin Plu-
tarchus Vit. Demosth. c. 17. et Apophthegm. p. 187. d. eius rei lectores admoniturus fuis-
set. Accedit temporum diversitas. Hegesippus enim orator, ut vidimus, Demosthenis tem-
poribus vixit, comicus autem vix floruit ante OQlymp. CXX. Epicurus enim, quem exagitat
apud Athen. VII. p. 279. d., scholam Athenis aperuit aetatis anno XXXVII. hoc est Olymp. 6*

44
ANAXILAS sive, ut in margine Stobaei Serm. LVII. 4. Athen. XIV. p 655. a. et Poll. II. 29. 34. appellatur, ANAXILAUS, Atheniensis, mediae poetis co- mnoediae accensendus propter Platonis irrisionem apud Diog. Laert. III. 28. et dra- matum titulos magnam partem e fabulosa antiquitate petitos. Ex hoc genere sunt TAauzos apud Polluc. IX. 29. Oqceue apud Antiatt. p. 96. Kaνu eν ap. Athen. VI. p. 171. f. et III. p. 95. c. ubi recte Casaubonus dedit Kahnnpot. Libri habent vel Kaapo? vel Kauipok.„In A. awipot ita exaratum esse ait Schweigh., ut pro aαινοτι accipi possit.“ Dindorf. Similiter erratum apud Liban. in Leonis Allatii Exc. p. 108. 5" 1*⁷ε³ 16„ 1oXe 10» 5440», 478 p6 ad Gar67s"o,— 6 63 10» d*⁶ν εεμαορις drd-εν g, daοou τον σ&αo=, ubi corrige sie éu eafterruewon et duoloe aautupeu- Porro Kiezn apud Diog. Laert. III. 28. et Athen. IX. p. 374. o. III. p. 95. b. ubi
hab Cinesiam in suem transf8 qui si non diversus est a dithyrambico
Poeta, quem propter spurcitiem sugillat Aristoph. Eccl. 330. aliisque locis, quem-
ue vitam supra 1 01 iad roduxi- alio loco docebi satis in- ym P
telligitur, Circen primis Anaxilae fabulis accensendam esse. Rem tamen incertam facit, quod Aristoteles apud Schol. Aristoph. Av. 1379. duos fuisse scribit Cinesias. Denique eodem pertinent Naesue apud Athen. X. p. 426. o. X⁴σισινι ibid. p. 416. e. et Qeα apud Suidam et Phot. s. v. aeεηeοιQmOmαϑιυον Ceterarum fabularum tituli hi sunt⸗
Borewxdu vel Borovev. Utra enim potior sit forma, dubitatur. Priorem illam
habent Diog. Laert. III. 28. 12ε 6' α ασν(Pl. dicit) ad Avdsins ν Borgu- ut, et Antiatt. p. 113. Sed apud Polluc. X. 190. codicum scriptura ducit ad
Borouοoν, quod qui praefert cum Sal io H. husi- vellem i attulis- set; nam quod nomen illud a gorgue Sorguéos formari dicit, aut non intelligo equi-
dem aut ex incredibili fluxit errore. Neo melius res procedit, si a Boreus, quod
CXIX. 1. teste Apollodoro apud Diog. Laert. X. 15. At fortasse ne scripsit quidem Suidas ita ut vulgo editur. Nam quum Photius s. v. Hyicixxos et Harpocrat. p. 281. eadem plane quae Suidas de Hegesipp Merint, sed omissis tinent, verbis rd συμααενιν aurou etc. haud temere his Hegerippi comici nomen Praefigendum esse coniicias. Ceterum Fabricius etiam in eo fallitur, quod Hegesippum patria Tarenti- num fuisse dicit, quem errorem securus repetiit Sehweign. ad Alhen. X. p. 429. d. et Reis- kius 1. 1. Tarentinus enim a comico poeta fuit diversi, P ou 2 com- memorata ab Athen. XII, p. 516. d.
P illis, quae origi erroris con-

45
viri nomen est-), derivare velis, quandoquidem hoc etiam secundo casu Borevos
formatur, non BGrovòos. A deminutivo autem 3 nomen formari posse, vix credo. Soquitur EBuavsgla semel laudata Athen. VI. p. 224. a. ubi ante Din- dorfium edebatur Euwvégsta. Recte Cod. P. Euν⁶ουα. Titulum fabulae, quem Casau-
bonus de fortium virorum proveneu interpretatur, rectius intelligas de virtutis cer-
tamine, quam i illustravit Schweigl. ad Athen. XII. p. 565. f. Quo
e lusus Demosthenici in ver-
tempore fabula acta sit, cog i potest ox imi bis 6odν et dæoòονα Cfr. Clint. Fast. Hell. p. 143. Aliquanto erpeditior est . b. XII. p.
titulus fabulae Aveoorde inscriptae, quae laudatur Athen. IV. p. 1 548. c.*). Eiusdem dramatis titulum pro Aouroozo⁵ probabiliter Polluci Onom. VII. 167. et X. 46. restituit Schweigh. ad Athen. Vol. II. p. 673. Certius est, eandem fabulam significari in margine Stobaei Serm. LVII. 4. ubi Trincavellus habet Aua- slov, Gesnerus Anaæilai dν νoxlou, Codd. fere Avase⁴oν α εμνυοσιον Veram lectio- nem praeter Schw. perspexit Grotius in notis MS. apud Gaisfordium vertens: Ana- xilaus in lyrarum fabro. Mäpsteo semel laudatur Athen. III. p. 95. b. Neo fre- quentior Movorqöxou memoria, de qua vide eundem VII. p. 307. c. Eodem titulo fabulas docuerunt Phrynichus et Ophelio. Neorrtéoc, quod meretricis nomen fuit, longiora servavit fragmenta Athen. XIII. p. 558. a. 572. b. Oeνεειοαιιτωντ laudantur ab eodem NXIV. p. 655. a. IINoucσιαο⁹ν ibid. X. p. 416. e. Eandem IIMovgiae vocat Diog. Laert. III. 28. ubi Platonem in ca irrisum fuisse traditur. Denique Xewco- abos ap. Athen. N. p. 416. d. et Taætvsos ibid. XIV. p. 623. e. et IX. p. 385. f.
Avdeναςο εάσανν zorosocæd, uhi ante postremam vocem, quam de suo addidisse
*) Rarum hoc nomen nec tamen sine exemplo. Praeter Botryn ab Asclepiade com- memoratum in Brunckii Anal. I. p. 219. novimus Botryn xatywiov auctorem minime obscu- rum, de quo vide Athen. VII. p. 322. a. et Timaeum apud Polyb. T. III. p. 406. Schw. ubi cum Elephantide coniungitur, ex quo satis cognoscas, quae indoles fuerit eius xatννv. Athe- naei locum miror neglectum esse ab iis, qui de Philetae xatywiotg scripserunt. Cfr. Eu- stath, ad. Hom. p. 1163. 14. et Eberti Dissert. Sic. I. p. 213.
**) Qui ibi afferuntur versus Anaxzilae quum admoverim Platonis comici loco in Spec.
II. p. 25., monemus, Platonis versus ne nuno quidem persanatos esse legendumque videri 5 e,. 12.„
VsS. 3. EorU ⁵νοε μέμνν εαμικεν ri„Mℳ⁵αε d α⁵ EIe" dnσοοαέσνσ ⁶σeταασασοον adrotoν ⅜νι⁶σν wες εμᷣασσν orug, de cuius versus caesura cfr. Herm. Doctr, metr. p. 398.

46
videtur Athenaeus, ut, quis esset ille Hyacinthus apud Auaxilam, doceret, Schweigh. particulam inseri voluit, ut plenus fabulae titulus fuerit Tαεναηιαια dogoogvdo. Denique ap. Athen. XI. p. 254. c. quod poν eα νιαα⁸ναε 4⁴n aduis a4Ge rou S;Gurun' oudias dad. WMzes etc., ubi recte corrigunt ol oxazee, vide an literae euc, in quibus fabulae titu- lum latere certissimum est, ita corrigi possint, ut legatur: Adsinas ³y 1o&. Os adhaass etc. Eiusdem nominis fabulas docuisse constat Platonem et Philyllium. ARISTOPHON. Huno recte ad hanc aetatem referri, docent fabularum tituli warar apud Athen. XII. p. 552. e. et IuSaꝓoçtcris, quam praeter Diog. Laert. VIII. 38. cll. Suid. III. p. 235. laudat Athen. VI. p. 238. c. XIII. p. 563. b. et IV. p. 161. e. ubi ante Menagium et Schweigh. legeb: Aewwrog ums IIu ayο
⁴ Pro Aclαrogdν IIaꝙνοοσ Praeterea laudatur Baßlae(quod viri nomen esse videtur) a Stob. XCVI. 19., A46 uA0 3 IAνον sive potius, ut mihi scribendum videtur, IIueauvov a Poll. IX. 71. Tarede apud Athen. VI. p. 238. b.(ubi Cod. C. Aeucrogdons habet pro Aetrogον) et Stob. Serm. VI. 27. Kar*nevieme(alii libri Ka*ο⁴ννέ⁶νσ⁵) ap. Athen. XIII. p. 559. d. Iadluαταενα ap. Stob. Serm. XCVI. 21. IIsc- disous apud Athen. VII. p. 303. a. et eναονé ib. XI. p. 472. c. Incertarum fahularum fragmenta supersunt paucissima. V. Stob. Serm. XCVI. 23. et Athen. II. p. 63. a.
CRATINUS iunior. Huius aetatem certissimis tenemus indiciis, v. c. quod Corydum, Demosthenis aequalem, commemorat, et Platonem, Pythagoreos dkosqne illius aetatis homines exagitat. V. Specim. I. p. 24. ubi tamen nonnulla minus recte disputata sunt. Huic quae diserte tribuuntur fabulae, sunt Piyavrsc ap. Ath. XV. P. 661. e. Hesych. s. v. IIaaενενσε, ac fortasse etiam, ut suspicatus sum Specim. I. I. I. apud Athen. VI. p. 24I. c. ubi legitur v Terdot, quamquam Teräwac docnit otiam Fubulus arfesan: ibid. IV. p. 177. a. ubi nunc legitur ex emendatione Schwoigh.
Oneduανειι rο Oeauεn, quamquam quis fuerit Theramenes ille, a quo fabulae suae
nomen indidit Cratinus, difficile dictu est. Antiquiordm illum 9 ine Coth
quo minus intelligamus, temporum rationes prohibent. Ac quis praestet, non corruptum esse illud Oaqauin? Sequitur OAαρανκφσ iuniori Cratino tributa ab Athen. XV. P. 669. b. Polluc. VII. 58. Sod quae er eadem fabula attulit Schol. Platon. Ruhnk. p. 139. el Tlegirnsc Sag'ogen. addεανιεαev(Aspasia), ds Aloxiunc— 2„ Savoys
Ko*⁴ννεα να LINou οις II6,s. Koartuοςα d:O 1, dan ruᷣgowνou aurne, 2νεε Asigus. Eo-

47
ronuc Ginνοο. 2* Ʒs TIeooεαννπεοοενν diν auν. 6 68 Kdartvoc zal tauν, haec igitur eiusmodi sunt, ut nequaquum ad iuniorem Cratinum referri posse videantur. Itaque aut uterque Cratinus Omphalen docuit, aut corrupta sunt Scholiastae verba etiam
aliis erroribus depravata. Cfr. Dindorf. Fragm. Arist. p. 21. Fort. scribendum est:
Koτννοο s O5 da α auνν εμα X„ dͤc eal Erroxec Glotg. vel K. 6s O³ hnd, adrip zclhe? XeiGaGe, ruganvov 68 Eixohes Gixois. Certe nowam Omphalen Aspa- siam appellatam esse a comicis, tradit Plutarch. Pericl. 24. 4*⁴ 68 rade*u*εοεεα qchh re vid aα Anidverod adus xdον οσ aoocaæyogsusrat. Idque in Xelowwe fecisse Cra- tinum, haud male coniicias e fragmento eius fabulae apud Plutarch. Per. 3. ubi Periclem ridet). Denique nostro Cratino Taæoodros tribuit Pollux On. VII. 211. et Xsinv« Athenaeus XI. p. 460. f. ubi nisi disertis verbis& weuregoe KOrνos commemoraretur, nemo sane dubitaret, quin notissima senioris Cratini fabula NXei- ewues inscripta laudaretur. Eandem etiam ab Hesychio s. v. aurégocrot significari, moneo propter Runkelium. Praeter hasce, quae expressis testimoniis iuniori Cra- tino tribuuntur, fabulas, etiam alias quasdam vulgo in maioris Cratini dramatis habitas nostro Cratino vindicandas esse, monui Specim. I. p. 24. Ex his de Weuo- wxoodeMi, de Taguvrivosset de luοανοσεεοοισι uarum memoriam unus serva- vit Diog. Laert. III. 28. et VIII. 37., nulla potest esso dubitatio. Minus conſidenter idem de
A⁴ννιααάικνςε⁴e⁵˙ε p„cuius
g um quum olim ad Alexandrum M.
spectasse opinatus sim, nune potius ad Al d. Ph pertinui coniicio. Hunc enim Bacchi cultorem fuisse inprimis studiosum, docet Schol. Hom. Iliad.
XXIV. 428. Oezosus Gœι Asεsνεον εεα AlGveν τν ν IHayccalc, ds fhetro
IIéNexoc(7), dGee2“ e 58 Aesd. AG* Svae driαστσ⁴e rcur*oν dduu drννεμνσιν dνυιαεεν ⁷νν Hο⁵⁶ντμ ⁶σσ˙& 0 dyε*d" de Kedνενα roe olæslote dæe- 6uwsv, 01 d2 1Sapau. Quae etiam ob extrema Alexandri fata satis sunt memorabilia. De rcxovricee tyranni Pheraeorum apud alios, si recte memini, nihil traditur. Denique ab eodem Cratino scriptam fuisse suspicor Bod⁴σσρσσ ap. Polluc. X. 81.,
quo titulo etiam ab aliis mediae poetis comoediae fabulas inscriptas fuisse, constat.
*) Quod ibi editur rdoνσςσ εκ ie Xodvoc dNun 1uiνενννεε ια rirero» ruecuwvon, sanum esse vix putem. Fort. pro XoGvos legendum Kogos, quo ducit aliorum librorum lectio KoGνoc.

48
EPICRATES, Ambraciotes, teste Athenaeo Lib. NX. p. 422. f. ubi diserte mediae poeta comoediae perhibetur. Is qua aetate vixerit, constat ex incertae fa- bulae fragmento apud Athen II. p. 59. d. in quo Platonem eiusque discipulos Speu- sippum et Menedommm lepidissime perstringit. Floruit igitur ante Olymp. CVIII. Suidas s. v. Pxtzddens et Eudoc. P. 66. duas eius fabulas commemorant,“Eaxodou, quam laudat Athen. XIV. p. 655. f., et Aurelsa, cnius fragmenta supersunt apud Athen. XIII. p. 605, e. et 570. b. ubi Lais, celeberrimi nominis scortum, perstringitur: at- que hinc fabulae nomnen explicandum. Praeterea eius Amazones laudantur Athen. X. p. 422. f. et Auwædazos ibid. IV. p. 202. d., inquam fabulam nonnnlla ex Anti- phanis dramate traustulerat. Denique Xodu fabulam ei tribuit Aelian. H. A. XII. 10. Ev incertis comoediis fragmenta supersunt apud Athen. II. p. 59. d. XI. p. 782. f. Polluc. IV. 121., quamquam ibi Cod. Falk, Decezedrnc habet.
OPHEI,IO. Suidas: 2gexdan, aulirde. 1⁰0uαι otτou a Asnaioc dn 9 öeurioa
. 2 2 7 5 2 3 3. u Aserοroqεoν uG εε τυν ο⁷π‿‿εμυν αμάινo ενασαι αρσνσ ϑἀάνένααανιι KHμναμά
xοοοemQ Ki,or, Sdrudoue, M. 5 sive potius, ut monuit etiam Toup.
Emend. I. p. 458., MovGrcoxow. Quibus addenda est Iiνααμοσσ ex Athen. III. p. 106. a. ubi etiara Kaνσꝓνανασmm— laudatur. De ceteris fabnlis, quas ex Athenaeo se pe- tiisse Suidas dicit, nihil apud hunc legitur, quamquam ter Ophelionem omisso fa- bulae titulo ad partes vocat. V. Lib. II. p. 43. f. 66. d. 67, a. Quas postremo Suidas commemorat fabulas 2⁴.τνυαοα⁹, M⁷oaais, Mowdrgoxoc, eas eodem ordine Phrynicho assignat, nec dubito, quin per errorem Ophelioni tribuantur-). Ceterum mediae poetis comoediae Ophelionem accensui marime propter Platonis commemorationem apud Athen. II. p. 66. d. Adde, quodiisdem, quibus Eubulus, versibus usus esse dicitur apud Athen. II. p. 43. f. Nam verissime istic Porsonus Ophelionis nomen restituit pro Philela, quod me fugit Praef. Menandri p. X. Nec repugnant fabularum tituli. praeter allatos locos nusquam Ophelionis mentionem reperi, nisi quod apud He- sychium s. v. 3Ious in Philemonis nomen abiisse videtur. V, Praef. Menandri p. XI.
AN-
*) Phrynichi zdrues- commemorasse videtur etiam Antiatt. p. 102. Mucfar od—aα
Set" 1du, d*d acerntiin. 70„ 67 nu* 107]1. durd o⁴ 8. 2sxuivoy diy'et, Ddeituon uGidr. Scribend videtur: Dœurc, e Mutvo ee, Pollux On. III. 73. 3 eda d» Soou‿ τ⁶ r- nuiενον ελέιν⁸ε.

49
ANTIDOTUS. De hoc perpauca sunt quae tenemus. Mediae fuisse poe- tam comoedide, hoc satis docet, quod Alexidis Oοd ab aliis Antidoto tribuebatur. V. Athen. XIV. p. 642. d. Praeterea scripsit Me⁴ευιμοιασον,˖ de qua vide Athen. 1. 1. p. 656. e. et IIeorοxςoeov, quam commemorat idem III. p. 109. c. VI. p. 240. b. Eiusdem nominis fabula ferebatur inter Alexideas. Antidoti nomen probabili con- iectura Athenaeo I. p. 28. e. restituit Kiddius a Dindorfio laudatus. Ac fortasse
A
etiam apud Polluc. VI. 99. peuornciou Air Aeuαrogden— Aαοα ι Niæwn d
K¹Sd.,6— 6walov Os Avriox. ibend est Aurisoros. Antiochi enim, de duo
cfr. Phryn. Ecl. p. 84., in tali quidem loco parum apta est inter comicos testes commemoratio.
ANTIPHANES. De huius patria magna est inter voteres scriptores dis-
sensio. Larissa oriund et per D. 1 demum Atticis civibus adscriptum fuisse, memoriae prodidit Anonymus de Com. p. XXX. Lips. qaασνν νατςν ννερνςανασ A ν dr Osσ⁴ας εέ Adłν, uεννασmQmάά⁴ 6 elo ri Aadan, oNeretd ad Anduo- —.eεανον. Contra Cianum genere fuisse, tradit Suidas s. v. Awrgdνns, quod multum vereor ne inde collegerit Lexicographus, quod apud Cianos supremum diem obiisse ferebatur, ut ipse deinceps Suidas retulit: ε*ακεκικσασoνισιν‿ Kig, pro duo minus recte sy Kio legi videtur apud Anonymum, qui addit deinceps:*d dοd aurod eie rde Asa ς εενννικανεν Smyrnaeus dicitur in Wanzins Stobaei Serm. XXIX. p. 200. 33., quod
etsi per errorem ex 1 4 frag li, quod e Bionis Smyrnaei Bucoli-
cis ductum est, irrepsisse videri potest, non tamen plane de nihilo esse, osten- dunt haec Suidae verba: de dd rewec 2uweyctoc, quibus statim adiungit, a Dionysio Antiphanem perhiberi Rhodium. Eadem habet Eudocia Jon. p. 61. Deniquo Ephesius dicitur apud Apostol. VIII. 37. sed loco corrupto. Videmus igitur patriam
4
urbes fl
Antiphanis inter vel le, quae controversia non sane
intelligo equidem qua ratione probabiliter componi queat. Neo minus de patre
h alios 8
dubitatum est, quem alios D ph
perhibuisse, Suidas auctor est, matrem eius Oenoen appellatam fuisse perhibens. Stephano patri nomen fuisse, tradidit etiam Anonymus I. 1. Nec defuisse qui servis parentibus ortum di- corent, ab oodem Suida traditur. De Stephano fllio Antiphanis infra dicetur. Aetatem viri satis accurate indicat Suidas: ptybue 68 adrd iν ενeudeocri, irn, Ou- a⁴⁴éc, et paulo post: reheurd 68 ev Kü 06 Erdv uxdouv. Quae habet etiam Eudocia. 7

50
Ex quo apertum est, falli Saxcium Onom. I. p. 54. florem Antiphanis ponentem 0l. XCIII. 1. neque audiendum esse Schweigh. ad Athen. IV. p. 156. c., qui eum Socratis et Euripidis aequalem fecit falsa loci interpretatione deceptus. Suidam igitur si sequimur, natus est Olymp. XCIII., mortuus autem Olymp. CXII. aetatis anno septuagesimo quarto. Sed has rationes sunt quae plane conturbent. Nam ut Theodectae, qui Aristotelis auditor fuit, commemorationem in loco ap. Athen. IV. p. 134. c. et alia eiusdem generis omittam, quid est quod Seleuci regis memi- nit apud Athen. IV. p. 156. c.? qui regem se appellari iussit Olymp. CXVIII. 2. teste Diodoro Sic. XX. 53. Hine manifestum est, in natali anno apud Suidam er- ratum esse. Fabulas docere coepit teste Anonymo derd rir u OMαα h. e. Olymp. XCVIII., quod verum esse non potest, quum minimum usque ad Olymp. CXVIII. 2. fabulas docuerit et Suida teste aetatem ultra annum septuagesi-
mum quartum non produxerit. Itaque vide, ne apud Anonymum seribendum sit
huεrd i di Osuudéd. Quod nescio an etiam frag indole fi, in quibus, ut hoc utar, Platonis aliorumque huius aetate clarorum hominum nulla plane mentio iniicitur. Quo accedit, quod in tanta fabularum, quas scripsisse fer-
tur Antiphanes, multitudine Desheca reperinntur, ex quibus eum in solitis et di
receptis a media ia arg. v. esse intelligatur. Idem confirmat
otiam quodammodo Lycophronis narratio apud Athen. XIII. p. 555. a. Nam quum
Antiph Al dro M. diam a se scrip recitaret eaque non Pallo de-
loctari regem intelligeret, non se mirari, inquiebat Antiphanes, òet„do, 4 BσQ ,χG,ſ
10 ro‿r d. dx σν⁵⁶νντ Hiαα*νκα εκε αeοσας νοναebς α
ddeng„ανια‿ς§sεουάένιναόαι τννν⁴e. Itaque amores, convivia aliaque huius generis prima-
rium Antipl- poesis argf fuisse, dicias. Idque etiam fragmenta do-
cent, in quibus conviviorum descriptiones frequentissimae, contra civilium rerum
commemoratio certorumque h i rarissi Haec omnia si quis
comparet cum titulo libri a Diodoro Ascalonita scripti xso? Avregvouc a* xeei ris
x rols vsoriooig auutaote farrune apud Athen. XIV. p. 662. f., haud sane mirer equi-
dem, si quis eam ob causam Antiph novae diae poetis t. Quam- quam hoc quidem immerito: nam mediae poetam comoediae habitum esse Anti- Ph ab antiquis, multis mul- constat indiclis. Cfr. Specim. II. p. 5.

51
De poesi Antiphanis veteres ita indicarunt, ut eum et eloquendi et com- ponendi arte praestitisse censerent, quem ad modum diserte testatur Anonymus de Com. p. XXX. 4 oMrv. Suavitatis et elegantiae laudem ei impertit Athen. I. p. 27. d. IV. p. 156. c.
8 2 3₰ 68 2. aυτοσν
Igwi⸗ 2ls 6 pdgstn eaut Sgaαo-
168. d. fragmentorum indole egregio confirmatam. Non mirum igitur, eum una
cum Alexide p 1 mediae di
poetam habi- esse. V. Bibl. Coisl. p. 597. cll. Anon. 1. I., qui pro Alexide male nominat Stephanum, filium An- tlphanis, ut testatur etiam Suidas s. v. Ayregcns et Eudoc. p. 61. Sed Stephanum illum, per quem Antiphanem aliquot fabulas docuisse apud eundem Anon. 1. 1. legi- mus, quique dramatis Orοναaun inscripti auctor perhibetur ab Athen. XI. p. 469.
a., quis credat in tanto omnium silentio eo usque virtutis comicae enisum
1riei 21
mediae
esse, ut unus prae aliis iisque dignus ha- bitus sit, qui in eiusdem cum patre laudis societatem admitteretur? Denique fera- cissimi Antiphanem ingenii poetam fuisse, dramatum, quorum auctor habitus est, numerus docet, quem ita definit Suidas, ut ab aliis trecentas supra sex et sexaginta,
ab aliis autem octoginta supra ducontas fabulas ei tributas fuisse referat. Horum
quem primo loco avi non prohibeo quo minus propter exem- pla a Lobeckio Aglaopl. I. p. 172. allata commenticius habeatur, alterum Anonymi consensu fere comprobatum video, quippe qui ducentarum et sexaginta fabularum auctorem eum fuisse perhibeat. Earum recensum alii tempori et loco reservamus. Primum praemium, si Suidae fides, reportavit tredecies.
Ceterum praeter nostrum poetam tres alios Antiphanes commemorari vi-
deo, qui et ipsi in comica poesi elab dicuntur, q
q„ si accuratius rem consideres, nullo cum iure. Horum primas est Antiphanes Bezgaeus, de quo ita Steph. Byz. s. v. Bicyg p. 159. Bécy ois OeHν— 44 ſe d Becyatoc Avrigdens& a‿⁵αιν⁶s. Sed is notissimus est ille fabulator, de quo praeter Strabonem Lib. I. p. 127. vide Anton. Diogenem apud Phot. Bibl. CLXVI. p. 363. Nec magis comici nomine
dignus videri debet Antiphanes is, de duo Suidas: aat Ereoos Auripdme ASrwotog ao-
1 2de,"*2reo 00 Ilavdir ov. Quem quum nemop verit, vidend
est, ne unice Suidae liberalitati debeamus. Noo displicet Fabricii coniectura Bibl. Gr. II. p. 419., qui hunc non diversum putat ab Antiphane iuniore, cuius librum aedt Erεενν praeter Suidam et Athenaeum a Fabricio allatos laudat Harpoorat. s. v.
7·

52
Avrizidea‿et Nareion, in quo libro quum frequentes comicorum ½αισνσε attulisse vi-
deatur, Hinc facile explicari potest error Suidae. D ique verbon
dus Anciphanes Carystius, de quo Eudoc. p. 61. ²uuε⁵⁶s, 2„dips audlas X,, 0 Se xsve
rizovra. Sed Eudocia aut scripsit aut scribere debuit rouyονde et roα‿νουιοα Nam
Suidas de eodem ita scribit: Avrigdans Kaguorios Tgαν⁶e, wurd Oiou„'epoude oe eGvols,
Hunc enim tragicum fuisse poetam, vel Thespidis commemoratio docere potuit
Harlesium ad Fabric. II. p. 414. Neque omitti debebat ab iis, qui de graecae tra- di 1 diis di unt. Recte Toup. Emend. II. p. 436. illud Tecvde in
reaytxoe mutavit. ARCHEDICUS, Demosthenis aequalis et Democl Suidas: Acxuis-
„ 2 7.. G 8
Eyαeſννντσο eνεννμο Aνιμασενο, dui pro duvei
„ 85„ 2αred A
rectius scripsisset doεν*εαον Sed idem Atkenaei error VI. P. 252. f. et XIII. p. 610. f. cfr. Schweigh. T. III. p. 486. Ad easdem contumelias ab Archedico in De- mocharem iactas spectat Polybii locus Lib. XII. 13. ubi Timaeum narrat in De-
mocharem omnis generis convicia contulisse, quibus ut aliquam veri speciem con-
ciliaret, comicum poetam, derue dedeνow, ab ipso ad esse. His autem
Archedi- ignificari quentia docent, ubi criminationum a Timaco in Demo-
charem sparsarum levitatem demonstraturus ita scribit: ou„do do Aexitxoe 6 ausug. Sioyedgos ihwye aurc aoνε xεεε Aμuoxαͥeous— ddd ONNoN Ad»*2 Aurexdrgou gtwwy etc.
Itaque ut in Antipatri gratiam se insinuaret, Archedicus Democharem conviciis d.
autem
proscidit. Hunc enim patriae et lib i issi fuisse, M. Partibus et inprimis Antipatro infestissimum, satis constat. V. Ruhnken. ad Rutil. Lup. I. p. 8. Ceterum quales fuerint Archedici in Democharem contumeliae, facile iudicari potest e Timaei verbis apud Polybium I. I. Anuoxden fraadedat didu roto dve 14εασα τι—uroc, oudæ dlwce, d,40» ²6 1290»„ guody. Cfr. Suidas, s. V. Anuoxdeng. Fahularum tituli supersunt Aru‿ᷣαedv apud Athen. X. p. 467. e. et Oagauede ib. VII. p. 292. e. et 294. b. Utramque ex Atl Suidas s. v. Aexiéννs et Eudoc. p. 6686.
AUGEAS. Suidas: Auyiae AS-oc, auuudg.-o Sluε⁴rονν εμον αeοοσ‿νοο, IIog- guec, Aie auriy'oouusuos. Tard ôs rüe He autuesias. Eadem Eudoo. P. 69, nisi quod
TIuegdeœ habet pro Tloeguioæ, dqui est etiam Xenarchi et Timoclis fabulae titulus, Hunc Augeam sunt qui non diversum esse statuant ab eo, qui Aylae dicitur ap.

53
Polluc. III. 36. velut Fabricius Bibl. Gr. II. p. 425. Sed de Pollucis loco vide quae supra diximus, ubi de Amphide agebatur. Paullo speciosius ap. Antiatt. p. 113.
scribas Auytas Zuyedge pro Ayias, quamquam hic etiam Augte praefero. In eo au-
tem manifesto lapsus est Fabricius, quod ad d nostrum Aug CI. is Alex. locum Strom. VI. p. 622. d. pertinere voluit, ubi quum vulgo legatur: Auylag èxoinceu
Adga„de duexu vdov axcg 1168 ld k„., non sine veri specie Thierschius Act. Monac. II. 4. p. 585. Aplae scribit, Hagiam
intelligens T ium, vdorov haudg obscurum, quem comme-
morat etiam Schol. Eurip. Troad. 14. o? eoε Ayar at Aigacdov, sive potius Aedeρενοωτν Ipse aliquando apud Clementem Asii nomen latere putabam, quod simili modo depravatum legebatur olim apud Pausan. II. 6. Itaque de Augea poeta comico praeter oa, quao Suidas de oo scripsit, tenemus nihil. Nec omittendum, quod iam Thierschius monuit, Augeae nomen, si fabulosum illum regem Eleorum excipias, Graecis inauditum fuisse*).
AXIONICUS. Hunc recte mediae poetis comoediae adnumerari, satis certo colligi posse videtur ex argumento fabulae Oεαιεᷣαααεsνσ inscriptae, qua ineptum Euripideae poesios amorem risisse poetam, docet locus apud Athen. IV. p. 175. b.
0dro pde ixd rote u4d*Ge ots EUg ε6b dο†οσνοσοοισσσ ο-e** ακοòe Soxe?"
araε uihn„yduvrd aad aax» uiyc.
Quale argumentum a novae di ingenio alienissi censeri debet.
His adde liberis Piri in alio eiusd dramatis fragmento apud Athen. VIII. P. 342. b. ubi Calliam oratorem nescio quem et Moschionem, non nisi a me- diae poetis comoediae(Stratone ap. Athen. IX. p. 382. d., Callicrate ibid. XIII. p. 586. a., Alexide ibid. VI. p. 242. c.) commemoratum, acerbo sale perfricuit. Aliud aetatis indicium praebet fabula Xaναναιενs inscripta apud Polluc. X. 122. Athen. III. p. 95. c. et VI. p. 239. f. ubi parasitum inducit, qui se iuvenem cum Philoxeno,
f Asschi
Eryxidis filio, quem ex Anaxagorae disciplina p esse apud Athen. V. p. 220. b. cll. Schweigh. ad Lib. I. p. 6. b., parasiticam artem fa-
*) De Augea canis nomine vid. Aelian, Hist. Anim, X. 41. et Tzetzes Chil, IV. 248.

54
ctitasse gloriatur. Al- dri tamen t attigisse Axioni„ e fabula Tueen- voôc apud Athen. IV. p. 166. c. et VI. p. 244. f.(ubi ante Dindorf. legebatur Tuo-
errαuα pro Tuocwd) intelligitur, ubi Gryllionem habemus, quem Phrynae meretricis
et Menandri, unius e ducibus Alexandri, parasitum fuisse constat. Praeter eas, quas commemoravi fabulas, laudatur Axionici Gix*twve Athen. X. p. 442. a. Ex incerta fabula unum superest fragmentum apud Stob. Serm. II. 2.
CALLICRATES. Hunc semel tantum commemoratum video in fabula Mogxlo“ inscripta apud Athen. XIII. p. 586. a. ubi propter Sinopes commemora-
tionem simul cum Antiphane et Alexide ad partes vocatur, ut recte mediae poetis
Jiae vid Accedit fabulae titulus ab eodem ille haud dubie Moschione derivandus, de quo modo diximus.
DROMO. Huius Wa*νrecav habemus apud Athen. IX. p. 409. e. et VI. p. 240. d. ubi Tithymallus parasitus commemoratur, cuius quum non nisi a mediae poetis comoediae mentio fiat, ab Alexide in Milesia, Ulysse, Olynthia, a Timocle
in Centauro, Cauniis, Epistolis, deniqne ab Antipl in Tyrrh D ei-
dem aetati assignare non dubitavimus. 8
D1ODORUS Sinopensis. Suidas: 1oνν ανα⁴ αι αασ οα A2ar c, ds AS*Gos» ²7 Gemdire röu AtixvodogGx5y Nipe. 1“ 62*5 48, gacte öre Exiaxeos zat IIa- vnpugegral. Ex his A9«rede laudatur sane ab Athen. X. p. 431. e. et Eælæneos non quidem Lib. XII., at VI. p. 235. e. et 239. b. IIanpvetwröv autem, quo no- mine Platonis fabula ferebatur, in nostro Athenaeo nec vola nec vestigium. Me- diae poetis comoediae eum assignavi propter titulum apud Boeckh. Inscr. I. P. 354. ubi Diodorus archonte Diotimo h. e. Olymp. CVI. 3. Neæο et Maαν⁶φιμνον docuisse di citur, histrione usus Aristomacho. Ex incerta fabula unum fragmentum servatum est a Stob. Serm. LXXII. I. Nam de alio eiusdem Stobaei loco Serm. CXXV. 8. statim dicemus in Dionysio.
DIONXSIUS, patria Sinopensis, ut constat Athenaei indicio Lib. XI. p. 467. d. 497. c. et XIV. p. 615, e. Antiquis hunc comicis accenset Casaub, ad Athen. XI. p. 467. d., quod satis fragmentorum indoles refellit. Circa Clymp. C. virisge videtur Fabricio Bibl. Gr. 1I. P. 437., quod ut verum esse facile concedo, argumen- torum tamen nihil attulit vir doctus. Archestrato, nobilissimo auctore Taoroowoulas,
fuisse iuniorem, docet locus e fabula Osacagdeos inscripta servatus ab Athen.

5⁵
IX. p. 405. b. eademque ferme cum Nicostrato, Aristophanis fllio, aetate fabulis scribendis operam dedisse, non male coniicias ex iis, duae ex huius zugy ot Dio- nysii Oaweucote(quae laudatur otiam Lib. IX. p. 381. c.) de Cephisodoro attulit
Athen. XIV. p. 615. f. Eundem tamen Macedoni- P attigisse, intelligitur e
fragmento fabulae Axowrεεαμενοεσ apud Athen. XIV. p. 664. d. ubi αrrum" com- memorat, quod edulii genus sub Macedonum demum imperio Athenas introductum esse, diserte testatur Athen. XIV. p. 662. f. Sed utcunque de aetate Dionysii sta- tuetur, certe mediae fuit poeta comoediae, ut vel ea docent, quaoe refert ex una eius fabularum Schol. Hom. Iliad. A. 515., narrans ille, Dionysium Herculem indu-
xisso aegrotantem Silenumque morbo eius mederi conantem admoto clystere:
a1o³ον ν⁴ ν ‧⁶ν ουαα ε aete aad asvous ir„aoοriea dororcedusvu. raται νἀe euuurd, e*l*‿ τ AοeQπυ⁶σινσοεεονmQeαιεeν Aνμsτμν νν Hdεν, Tecdnede 58 Au- 3eν*ετιιέε⁵⁴α τ⁴ννριʃεασάν⁴α. Argumentum, ut vides, a nova certe comoedia prorsus alienum. Pro ꝛdxuv scriboendum voodv, in corruptis autem illis A³μꝙτν fabulae titu- lus latet, quem sagacioribus eruendum relinquo. Praeter commemoratas fabulas laudatur Dionysii z⁰eowoa ab Athen. XI. d. 467. d. 497. c. et zoreleas no- mine a Stob. Serm. CXXV. 8. ubi tamen Trincavellus Diodori nomen adscripsit. Sed recto ceterae Stobaci editiones cum Cod. A. habent A⁴ονυσαο—ε, quem rursus ad partes vocat Stobaeus Serm. XXXVIII. 2. b., qui quas praeterea
affert Dionysii xœiανας, non Sinopensis sunt sed Syracusani, quem nullas scripsisse
comoedias, quamvis affi Suida, certissi est. Denique nostro Die
Meursius, Fabricius, alii oomoediam tribuunt Tased i ip Iang Tuo 5 Suida s. v. Gostiw, ubi ita scribit: aal zuotuia Gocuiuvos oreßde il 7oe, ershd. odros vae d Toduiey dydde iytvero Grgarryde. aal* εν rots Tasedexae ös galverau de(leg.—) kzi-
xovos. gdeꝓλκιασο de zl αosede. Orudoes O8, xs¹O3 ol grourα mμκ ν‿μονοσσν Awa-
.„⸗*„„„. 7.„ 7 5 vgdgeratl cDOGαν ευόσ veuα Aνε„ Ner0s Av dl Grortwrexdg.
3 24„
02 68 rd. Iovn vrd„ uε π‿ννν tειασ ααεαοεεεν adi Adovναιοο
2 Tεεαρασας 6 oua
20 dy gdαeνον στνς ε ou guoν
In his quae de Phormionis virtute et patientia in ferendis belli laboribus tradun-
tur e Dionysii Taxiarchis derivata esse, prorsus incredibile est. Quid enim me-
diae cum Atheni
diae auctori duce, cuius virtus rerumque bellicarum

56
peritia in ipsis belli Peloponnesiaci inittis eluxit? Noli igitur dubitare, quin omnia illa, quae ex integrioribus Scholiis ad Aristoph. Pac. 347. conflata sunt, ad Eupoli-
dis Taxiarchos spectent, in quibus magnas fuisse Phormionis partes, docet Pollu-
EUxGNX16, 6
rou sladvroc
cis locus Onom. IX. 102. νꝗ να Ta⁴ 4 00*O0v e„ενε S⁴οωνη εναἀᷣρeν επιακνονν dxozolverct(hic excidit nomen alterius interlocutoris) 1n 6' Lorl; els Su deεσꝓετσονμκ „ 2 3 ¹ 6 νυσιυσ ꝙτν ⁵⁴μα‿αφeσ ε³μσφσςαα σνασ
Jam quum priora illa Scholiastae verba if ad Eupolin sp ne cetera
quidem, quae diserto e Dionysii Taxiarchis affert Suidas, ad alium poetam reforri
posse, suspicari licet. Ac satis bene illa conveniunt homini ignavo, qui beatum se
praedicaret, quod militiae sub Ph i lerat labores d aliquand
eluctatus in posterum nequaquam vilibus militum cibis usurus esset. Hic enim sensus esse videtur illorum verborum hoc vel simili modo redintegrandorum: ds odair de [0*⁶⁴ε50] gdyotfu, Grecidcs 4 Orou guyov.
Ignaviam enim et mollitiem ducum Atheniensium in illa fabula perstrinxisse Eu- polidem, fragmenta fildem faciunt, ex quibus maxime huc pertinent verba apud Polluc. X. 63. cum interpretatione Bentleii in epistola ad Hemsterhusium, et quae servavit ex eadem fabula Athen. II. p. 52. d.
Aléou dαααο‿εα Xids dοννπννεανας,
OOX rs xive Nastow dæ duaiene Quae probabile est ab eodem esse recitata, cui illa apud Suidam verba tributa fue- runt. Quae quum ita sint, non dubitandum videtur, quin Dionysii nomen aut aliunde in Suidae verba invectum sit, aut in mutilo loco ad alium Dionysium spectaverit.
— ERIPHOS, Antiphanis, cuius aliquot versibus tanquam suis usus est teste Athen. III. p. 84. b., vel edualis vel non multo iunior, mediae certe poeta co- moediae, ut vel fabularum tituli indicant: Aloxos ap. Athen. IV. P. 134. c. M**- Boua ib. III. p. 84. b. VII. p. 302. e. XV. P. 693. c. Antiattic. p. 98. IIeNra1 IV. p. 137. d. Easdem fabulas ex Athenaeo affert Suidas s. v. Eorqoc. Cfr. Eud. p. 167. Tacito dramatis titulo semel laudatur ab Athen. II. p. 58. a.
EUBU-

57
62 EUBUIIDES. Huius Kulueνde landat 4then. X. P. 437, d. fikoerf, Magen, 4os doriv Asiwnch xiνεεσα dded re aod zoub AemSaus, roTs. Ttorte— os gnr Eal3d.
6 SldMlσα‿ede&y eduαmν Kuiuoœcite etc. Non diversus, igitur fuit al celebri illo dia⸗ lectico, Milesio, Euclidis auditore et Aristotelis, adversarios de quo vide Diogen. Laert. II. 108. et ibi Menag. T. II. p. 125. Eiusdem philosophi librum de Dibgene
idem laudat Laert. VI. 20. et pleniore titulo ibid. 30. Eibe(Menag. 1
1 8. 4. e 5e TnGuν ν ⁄ασ εeτιeνέαςοονο dοε ove aoois otuc dyee roto ascs ro Seytcbou etc., ex
quo loco Atopirove zedate inter Eubuli fabularum titulos rocoptum est a Meursio aliisque. Sed recte Menagius nostrum Eubulidem intellexit, nisi quofl. prdeter ae- cessitatom Eusowhos in Hd6oeGge mutavit. Cfr. T. Hemsterh. ad Luciani Tim. 44. ee HENIOCHUS, Atheniensis, medide Doeta comoediae, testante Suida, an
has eius fabulas commemorat: Teoxlνοε, Eal. 8, Po*νννκε, II.—
(leg. Oogu*‿οο), IIO 8, G. Acg 44 4 Ex his Trochilum(quod servi
nomen videtur) commemorat Athen. IX. p. 408. a. ubi ridetur Pauson, pliiloso- Phus, ut videtur, Pythagoreus, Gorgones idem Lib. N. D. 483. e., IIoNu d αmα Lib. VI. p. 271. a. et Polyeuctum Lib. IX. p. 296. d. ubi verba oxoc IION2Aden eto. negligentius inspecta in causa fuerunt, ut Suidas i Ppoetam Polr
fingerot, quem scripsisse dicit fabulam Iwioxos. Vide s. v. IIoweuaroc. De quo er- rore admonuit jam Casaubonus. Praeterea semel laudatur Heniochus alstob. Serm. XLIII. 27, ubi dolendum est non additum esse fabulae titulum. Nam fragmentum ipsum satis memorabile est, si quidem graecas urbes personatas a poeta in scoenam inductas esse inde cognoscimus, qua in re imitatus est Eupolidem in IIoAε*ι Cfr. Dindorf. ad Fragm. Aristoph. p. 155.
HERACLIDES. Huius Zevlewv commemoratur ab Athohe, X. de 414. d.
elHedeeeroc§' Ey ·9 Sevisowrs Endond glol in vpdtad halora BeSgwaci Scribe IIoαiν quem iterum ad partes vocat Athen. XII. p. 532. e. ubi Philippi Macedonis ducem mer- cenarium Adaeum, ludibrii caussa Aureudva dictum, ridet. Add. Zenobius VI. 34. O4xxou de*— tlα ε eεκο IIgce J7g 6 aufutwds ac¹ Aurigdvng. MXNESIMACHUS, poefa inprimis elegans, guem novae comoediae assignat Endoc. p. 303., mediae Suidas s. V. Mondluaxos et Athen. VII. p. 329. d. Idque ve- rum esse, etiam fabularum tituli demonstrant. Er his quam AXaαα⁴ιν inscripsit teste Diog. Laert. VIII. 37., non ad fabulosum illum Alomaeonem, sed ad philo- 8

58
sophum Pythagoreum, de quo praeter alios cfr. Diog. Laert. VIII. 83., spectasse credibile est. Bougedew praeter Suidam laudat Athen. N. p. 417. e. 49ναν idem VIII. p. 359. c. Tæxorgégpov Suidas et Athen. VII. p. 301. d. 322. c. IX. p. 402. f. IOℳ&ε εονιααν Aelian. H. A. XIII. 4. Oiααov Suidas et Athen. VIII. p. 338. b. IX. p. 387. b. X. p. 418. b. 421. b. Argumentum fabulao ad Macedoniae regem pertinuisse, haud temere coniicias. His adde OalαααοααννννO apud Schol. Aristoph. Av. 471. NMndνιναοε εν ασάραιαάααοαακννν Recte Menagius ad Diogen. Laert. T. II. p. S0. corrigit Mengiacxoc. Ex incerta fabula unum superest fragmentum apud Schol. Iliad.—. 232. Cfr. Plutarch. Consol. Apoll. p. 107. d.
1 PHIEISCUS. Huno mediae fuisse poetam comoediae, fabularum tituli in- dicant, quos hoc ordine recenset Suidas:"Aéavig, Ade ybwat, Oeucrowe, Owofuxoc, IIa-
uds„oud, Eoulod α Ageodrng povd, Aorteuog 2ε Aruvog. Easd Eudocia oom-
memorat p. 427. sed omissis Eaεαοο*υμαάιm⁴εomeοεε ovatc, in quibus offendit etiam Lobeckius Aglaoph. I. p. 437. Circa Olymp. O. floruisse Philiscun e Plinii loco H. N. XXXV. 10. colligas, ubi quae Parrhasii tabula„ in qua Phrz-
Eiscum et Liberum patrem adstante vwirtute pinxerit, eam ad nostrum Philiscum
trahendam esse, perspecte monuit Naekius Sched. crit. p. 26. Cfr. Silligii Catal. Artif. p. 320. Praeter fabulas a Suida commemoratas Philisci Oeνααννεve habe- mus apud Stob. Serm. LXXIII. 53. Gaisf. Sed Themistoclem ut a nostro Philisco
scriptam fuisse credam, vix a me impetro, ac valde vereor, ne ea Philisci tragici
fabula fuerit. Histori- 8 a tragicis graecis tractatorum exempla quaedam posui in Miscell. quaest. I. p. 30., quibus adde Lycophronis Kaxocœdoste, de quibus v. Niebuhrium Mus. Rhen. I. p. 116. Fragmenta Philisci comici praeter
illos apud Stobaeum versus e eναναꝓν⁴eote sive potius, ut equidem opinor, oeανα-
„O% petitos hak lisi duo, ꝗ alterum servavit Dicaearchus Vit. Hellad. in Gronovii Thesauro Vol. XI. p. 33. a. Xeατπυνm⁹ςσσο⁶‿ οπ XAαε Eawivun, xdus, alterum legitur in Anthol. Palat. II. p. 445.° IIeiGcεε⁵ε οeuov 1iy, Lori au aεuou, quem versum cur Philisco rhetori Milesio tribuat Jacobsius Catal. Poet. Anth. p. 936. nihil causae video.
SIMXLUS. Hune archonte Diotimo h. e. Olymp. CVI. 2. docuisse, mani- festum est e titulo apud Boeckh. Inscr. I. p. 353. ubi e fabulae elogio extremae
tantum literae ol servatae sunt. Boeckhius Egecia fuisse suspicatur. Eiusdem

59
Meyæαυ laudatur ap. Polluc. X. 42. Ex incertis fabulis fragmenta servarunt Stob. Serm. LX. 4. et Jo. Damasc. Parall. p. 433. Lips.(sive apud Wyttonb. ad Plutarch. Vol. I. p. 45.) ubi vs. 3. legendum guydv„do ouö8 els oriu coxpe. Simylum hunc non diversum fnisse a Simylo histrione tragico, de quo v. Maussac. ad Har- Pocrat. P. 317., suspicantur Salmas, ad Polluc. 1. 1. et Boeckhius. Quod mihi hand- quaquam probabile videtur, qui non credam, ullum unquam histrionem tragieum simul comoediarum actorem fuisse. 3 1 SOPHILUS. De hoc ita Suidas: 2ugihog*) o³να AutOu Suudios 1 Onßatos, aunlende is Auεαν eusucolag. gduαrc ddrod KISA96de, dDiAehog (Athen. III. p. 100. a. ubi ante Dindorfium edebatur dXewos, et ibid. D. 125. e.), Twvsdesus Adoa al Anula(ita Kust. e codd. pro Anuic, quod ser- vat Eudocia),&s gaα Asirios, 5d X 160„(Eudoc. Naritoo apud Athen. NX. p. 431, a. recte Eoxααναι⁴ςιειοων*) u* Iladœun dr ijen, quam et ipsam habet Athen. XIV. D. 640. d., a quo praeterea commemorantur Sophili 2uergixovree III. p. 125. e. et Av60x„is III. p. 123. e. VI. p. 228. b. et fortasse etiam II. p. 67. f.*6 O8 S-j (dœrdus eεrat dod Sogozhet 2ydh ud„e*dos derus aaxo. Ubi Valcken. corrigobat: xa 2ugee, Areorer. Contra Citharoedt, Wyndarei vel Ledae et Delrae nul- lum in nostris Athenaei exemplaribus vestigium. Denique Sophili Duo landatur a Diog. Laert. II. 120. goαεασα☛αι˙εν 5(Stilpo) oxd 2ogihous 00 2u0eso„ Sgαακνι. ot. Srihaxudg ε Suα‿μαιν 6 Xadiνν yog. Ita Huebnerus dedit ex emendatione Casauboni pro zogizov et»cuο=- At pro zogiνοον cod. Arund. et edit. Frob. prae- bent Dirou, quod in Aeρ‿νναον cum Aldobrandino mutavit Menagius, et recte quidem, ut opinor, siquidem Stilponem floruisse constat sub Ptolemaeo Sotere et Demetrio, Antigoni filio, vix ut Sophilus, quem circa Olymp. CVIII. vixisse. suspicari licet, Stilponem commemorare potuerit. Adde, quod Tauos in Diphili fabulis recensetur ab Athenaeo. Quamquam, duum illud Aegiνοι mera coniectura e Giuou effietum
sit, non minus probabiliter Phil, is nomen
p dum coniicias. Huins autem Taäuos notissima est fabula. Denique pro Tasow ut pro Paaou edidit praeeunte Ca- saubono Huebnerus, legendum est Taονα, guo ducit scriptura Cod. Reg.„duιn. Er
) Aliud nomen Sogchos aliud zogiuog vel Sogthhos, quod est dxoxogtortwo primitivi 00qο. Comicus scribitur 2⁴„νos. 2oglaoe Sophoclis pater vocabutur. 2

60 incertis Sophili fahulis pauca servata sunt fragmenta. V. Athen. II. p. 54. f. IV. p. 158. a. et Jo. Damasc, p. 396. Lips. ubi male scriptum est 2ogtνοον. 2 20 80TADES, Athenionsis, quem diserte Athen. VII. p. 293. a. melliae poetam
comoediae fuisse et probe distinguendum esse scribit a Sotade Maronita, Jonicarum
intil. auctore celeberri Eius duo supersunt fabularum tituli Epæverd-
aswar apud Athen. I. I. et Antiattic. p. 102. ubi vocatur EpeiGAενοινßt IIuαννν reouasvos apud Athen. IX. p. 368. a. Utramque Suidas s. v. Zoräous et Eudoc. p. 384. male tribuunt Maronitao. Sed Aoavw ab Hophaost. p. 8. Gaisf. landatam recte Maronitae assignavit Fabric. Bibl. Gr. II. p. 496., quod confirmat ad He- phaestionis locum Scholiastes.
STRATO. Suidas et Eudoc. p. 385. Erodruv, autexog ris luice Aur64cs. du S9aεαιμμ᷑νν εμερ zy Goluas. Quae fabula non dubitari potest, ut equidem opinor, quin eadem sit, duam Phoonicidem appellat Athen. IX. p. 382. c. 6 xα τεατννιεἀμννεςο⁷ 3u ‧ Gorwelén. ubi Koppiersius Observ. p. 24. et Villoisonus Proleg. ad Apollon.
igi
Lex. p. XXII., quum passim Strattidis nomen in 8. abiisse illum Suidae Stratonem fictitium esse opinantes, etiam apud Athenaeum Strattidis nomen roponendum esse statuerunt, et Villoisonus quidem ita, ut etiam D0νμαεοeꝓο
in GQowioou, quae notissima est Strattidis fabula, d putaret. Sed ne
Strattidem aliumve antiquae comoediae poetam illius fabulae auctorem habea- mus, plurima in ipso illo fragmento insunt quao prohibeant. Ut enim Phile-
tao commemorationem omittam, quis non miretur in antiquae comoediae fabula
ανεoοσσ p in producie His adde frequentem(vs. 2. 15. 16. 41.) in tam brevi fragmento usum formae 0⁴εε ale pro oubete apud veteres illos Atticos longe rarissimae. V. Porson. Praef. Hec. p. XXXVI. ed. nov. et Dindorf. ad Aristoph. Ran. 95. Porro vs. 19. habemus Susw prima syllaba correpta et vs. 26.
formam olöas, 9. u ullus ung Atticorum poeta ante Olymp. C. au- sus est. Recte igitur Stratoni tribuitur fragmentum illud, neque quidquam causae
video, eur Stratonem comicum poetam*) fuisse negemus, quamquam annon recte
hunc Suidas medliis comi d verit merito dubitari posse videtur. Nam
qui vs. 43. his verbis commemoratur Philetas:
*) Alius est Strato uνααννεs a Fabricio e Plutarchi Symp. V.. commemoratus.

61
Sors 41⁸ 16ν τον εQνκἀ νQαἀιη³ονεα ,1„ Gæoxe Tuαerc râ wα*τ⁴ν Cnud⁴ro* proſoeto non diversus censeri potest a celebri illo grammatico Coo, qui quum Olymp. CXX. floruisse videatur, St novae potius quam mediae poetam
diae fuisse bi Ac nescio, an id etiam eo conſirmari possit, quod
priores tres versus cum initio quarti in usus snos convertit Philemo apud Athen. XIV. p. 659. b.
XENARCHUS. Hunc mediae fuisse poetam comoediae, docet fragmen- torum indoles, in quibus frequentes tragicorum poetarum parodiae, velut in IIeur- 4S"e fabula(quam vitiose Suidas s. v. ¹tvaoxos vocat IIliναεναοm) apud Athen. p. 569. a., ad quao cfr. Eurip. Hippol. 415. ubi vide Valeken. et quae monui Cur. crit. p. 65. Allud aetatis indicium hoe est, quod fabulae TIoogugc inscriptae dubi-
tabant veteres utrum Timocles auctor habendus esset an Nenarchus. Praeter
Porphyram et P. h. quam t Atl etiam Lib. X. p. 440. e. et 441. e., laudantur Xenarchi Bowraxtov ab Atllem II. p. 63. f. A46ο* a Suida 1. I. et Athen. X. p. 426. b. ubi olim legeb 2 pro 24„et XV. p. 693. b. Denique IIgieνσον‧ aᷣds, IrOuατε⁴ᷣeτ et Drwo praeter Suidam commemorat Athen. XI. p. 473. f. IX. p. 367. b. X. p. 418. d. XV. 679. e. XIII. p. 559. a.
Ceterum Meursii, Fabricti aliorumque errorem, Xenarchum comicum poetam con-
fundentium cum Xenarcho Mimographo, Sophronis fllio, attigit iam Hermannus ad Aristot. A. P. I. 8. Nec magis digna est, cui immoremur, eiusdem Fabricii Bibl. II. p. 505. dubitatio, annon Xenarchus comicus idem sit cum Rhodio illo Potatore, de quo diximus ad Euphor. p. 100.
TIMO THEUS. Suidas: Ttuεsoc Aovaos, auntzde riäs fuiGIs wutuoSicec. Ov Sga- aliruv εσ τν Hæns, HHagazaruS en, M4ruANN6„os MerA ½6 ℳ1 1„0s. A0 K"⁴elo T MSn Su, ds g„0 AS jvalog 2 o8s cro. Scil. Lib. VI. p. 243. d. Inscite Harlesium Bibl. Gr. II. p. 505. eidem Timotheo tribuisse Gelopem, quod Timothei dithyrambographi carmen fuisse constat, verbé monuisse sufficiat.
TIMOCLES, Atheniensis. Mediae fuisse poetam comoediae, docet Plu- tarch. Vit. Orat. p. 845. B. οινλι⁴ν ε(Demosthenes) xdxον te ds deaxoias verege-
5 2 55
8 4 6 5. 4„. ad⁴e rtα λυέιναυν εσυννεο, d 2uεεεσεενραα ακν ε„ 8*α Tia 8.

62
Did pfp, ad aciycs, ad⁴ zorafuode, fuch vuar. Quae spectant ad priora Demosthenis tempora. Eundem ridet apud Athen. VI. p. 224. a. et simul cum Moerocle et Hyperide aliisque acerbissime perstringit propter
P ab Harpalo P ibid. VIII. p. 341. e. Hyperidem iterum exagitat ibid. VIII. p. 342. a. His adde Misgolae citharoedi irrisionem ibid. p. 339. a., de
cuins aetate vide quae supra disputavimus. Nec negligendus in hac causa Alexidis locus ap. Athen. III. p. 120. a. ubi ad Timoclis fabulam 2dτνεοινinscriptam respi- citur. Non igitur dubitari potest, quin recte Timoclem mediis comicis accensuerim,
ac fallitur haud dubie Pollux X. 154. eum roxg"ewrégots adnumerans, quem se-
quutus est Cli Eund tamen M. dri gisse, d
poetae xονσνεᷣ docent apud Athen. VII. p. 245. c. sdd. ubi Chabriae filius ridetur
Ctesippus. Ceterum Suidae errorem duos distinguentis Timocles, quorum alteri
tribuit An Sooue, Kéανεασν(Athen. K¹ 3 Ar.ει⁶τυ⁹)f, Kououe, Eriααςενααμνονν
0ο6ενακαάσ σν I—νeæ, alteri autem 60, II 3, Tractoue(ita etiam Athen, duobus locis, tertio fabulam appellat TI=doεοι ε⁴ιι νο⁹m ANon, Ais, Atow⁴εον Koviodov, Iloagieay(ab aliis Xenarcho tributam), Hquα⁷, Adarvrioν, Niaudau(duae laudatur etiam s. v. d ⁴ᷣεσαοs. V. Toupii Emend. I. p. 50.),„Oeiorm(Athen. et Har- pocrat. Oesdraurondi,v), Maçasvioue, hunc igitur errorem post Meursium et Kuste- rum notavit iam Schweighaeuserus, qui tamen quum eundem nostrum Timoclem etiam tragoediarum poetam fuisse censet, multum fallitur. Nam Athen. IX. p. 407. b. quum seribit Teucozvis d ie aufucéias zounris, 3„ S8 l αυeνοοεας his verbis Timo- clem tragicum a Timocle comico distinxisse putandus est, quamquam de tragico qui praeter Athenaeum tradiderit scio neminem, nisi forte apud Plutarch. Vit. Timol. 36. ubi haec tanquam Sophoclis verba afferuntur:
3 Seol, rie deœ Kuaots rls Tuseoc
&uupcr ‿τ— ex aliis libris Timoclis nomen restituendum est. Ad fabulas Timoclis ut venia- mus, dramatum titulos ex Athenaeo Suidas recensuit undeviginti, sed neglexit Abovzriove, A4*οαντ⁴νιννιοσ Baloro-ds, Zaxge et Wenodnorde, quas habet Athe- naeus Lib. VII. p. 300. a. 295. b. IX. p. 385. a. VI. p. 240. e. 243. b. VIII. p. 339. c. III. p. 109. c. Quibus adde Barazrto e Polluc. X. 154. IIouτιααν ε Stobaeo Serm. XOVI. 22. ubi quod in margine scriptum legitur Tuusbeoue Ilovrewod, ad

63
patriae notationem traxerunt Gesnerus et Gaisfordius. Eiusdem tituli fabulas Apud d Stob. Serm. CXXV. 10. ubi hoc lemma adscriptum est TPauoroue Swv*p d, scribendum videtur TAο.
scripserunt Antiph Alexis, Epig
ious Suwvecidavy vel 2uv„ v. Denique Deedv scripsisse Timocl Picari
licet fortasse e Clemente Alex. Strom. IV. p. 204. 34. drd r6„εαρ P νμωνπνους rou νκυνμιοαι οσνðFσ!Qρυ‿αον olxἀαἀ'xα εννι*τπροοοεενιοασσν duamquam haec etiam alium in sen- sum accipi possunt. Ex incertis fabulis satis multa fragmenta servata sunt, quae enu- merare nihil attinet. Quod Valesius putabat, Timoclem nostrum sub Timoclidae nomine latere apud Suidam s. v. dc rò kedv e otc., refutavit Ruhnkenius ad Rutil.
Lup. p. 8.
Addenda et corrigenda.
Pag. 2. 1. 9. Recte haud dubie in loco Stephani Byzantii aad mutavi in evi=a. sed opportune Bosckhius admonuit me titulorum, quales ipse edidit Corp. Inser, Gr. I. p⸗ 346. Itaque illa, quam apud Stephanum latere suspicatus sum, inscriptio ita fere redinte-
grari poterit: II- ſo Armedc eXoiiys,[Kengoale] Eviza, Ilaraxie[26 6aιQκαmq◻ Ubi post
IIawruznije etiam demi momen excidit.
Pag. 22. I. 28. Spondeum non suo loco positum habemus etiam apud Archiloch. XVI. 8. Gaisf.—
ere-εον 2 oꝓœen Sαςσονς xievra μααα.
Uu Hermannus Doctr. metr. p. 86. scribebat xevra vel IMxtovra. Sed Archilochus usus est forma dxiets, quam unus nobis servavit Herodianus xed Hoν⁵oοuνs Nes. p. 14. 18. a2l⁴ uœroxde xocnreν τ ε, Xietg, Ggoudeic. Ubi scribe 6useic. Nec dubitari potest, quin etiam apud Simonidem de mul. 57. scribendum sit: 1„, 6' krxog do Aαeieαον gyetwro, pro vitioso xœιiεασν ꝓνεανασ. Habemus igitur iam tria huius formae exempla: Mtets, eu-
udεεασ‧, εrssec.

54
Praeterea cortige: Pag. 1. 1. 18. Tiaw.— Pag. 2. I. 21. dyna.— lbid. 1. 23. 56cαεαOνl2⁊·— Pag. 3. 1. 49. interpretationem.— Pag. 4. I. 21. AGtor⁴exαον— Pag. 5. 1. 30. 10 o7.— Pag. 6. 1. 12. Aerigcuns.— Pag. 7. 1. 3. 1G*0Gix.— Pag. 8. I. 1. not. T9de Twgd.— lbid. I. 15. Prkedregov.— Pag. 10. 1. 44. Philippi.— Ibid. I. 26. 4 IXII. 5.— Pag, 11. 1. 17. Athenas.— Pag. 13. 1. 30. Seigeeer.— Pag. 14. fin, „us— Pag. 15, init. wycocoal.— Ibid. 1. 26. significat.— Pag. 17. 1. 8. not. aaräsev'ovoar,
— pag. 21. 1. 18. not. Suydre ior— Pag. 28. 1. 29. Oxeioν⁶ο*.— Pag. 50. 1. 10. D.

Jahresbericht von Ostern 1829 bis Ostern 1830.
I. Allgemeine Lehrverfassung.
1. Prim a.
Classen-Ordinarius der Director Meineke. A. Sprachen.
1) Latein, 10 Stunden: 3 St. freie Aufsätze(monatlich einer) und Extemporalia; 3 St.
2
3) 4
Ciceronie in O. Caecilium Divinacio, Actio in Verrem I. und aus der Actio II. das erste und zweite Buch; in der ersten Abtheilung Prof. de Marées, in der zweiten Prof. Passow. 2 St. Taciti Annal. IV. und I. 2 St. Horae. Od. von I. 19. bis zu Ende des zweiten Buches und die Ar⸗ Pocticaz Dir. Meineke.
Griechisch, é6 Stunden: 3 St. Demorthen. Orat. de ace, Philipp. II, de Cherson. Ferner Placonir Gorgias und Nenophoncio Anab. 1— IV. incl., letzteres privatim und in der Classe repetirt. 1 St. Exercitia und Extemporalia; Prof. Krüger. 2 St. Sophoclir Oe- dipux Colon. und Philocteter mit der ersten Abiheilung, und Homent Iias Rhapg. XV- XVIII. und I— IV. incl. mit der zweiten Abiheilung, theils ö6ffentlich theils Privatim gelesen und in der Classe repetirt. Den Sophocles erklärte der Dir. Meineke, den Homer der Prof. Pfund.
Hebräisch, 2 Stunden: einige auserwählte Pealmen und die letzten Cap. des Jeratas nebst Schreibübungen; Prof. Pfund.
Deutsch, 2 Stunden: Aufsätze(alle 4 Wochen einer) und Uebungen im mündlichen Vortrage; Oberlehrer Salomon.
FPranzösiech, 2 Stunden: Extemporalia, Exercitfa, kleine Aufsätze, aus Nolte's und Ideler'’s Handbuch die Stücke von d'Alembert und Rousseau und Racine's Athalie; Prof. Conrad.
.

7.
4
5)
¹)
2
3)
4
⁵)
II
Englisch, 2 Stunden: mehrere Stücke aus Ideler's und Nolte's Handbuch nebst Ue- bungen im Uebersetzen aus dem Deutschen; Prof. v. Seymour. Italienisch, 2 Stunden: im G tik, Exercitia und einzelne Stücke aus dem prosaischen Theile von Idelerys und Nolte's Handbuch, im Winter Tasro Gerugal. lib. Canto I— V. Prof. Fab rucci.
Der Unterricht in den zuletzt genannten drei neuern Sprachen liegt parallel, so dafs demselben überhaupt wöchentlich 2 St. gewidmet werden und jeder Primaner an dem Unterricht in einer derselben Theil nehmen muls.
B. Wissenschaften. Religion, 1 Stunde: Brief an die Römerz Prof. Pfund. Philosophie, 1 Stunde; Psychologie; Oberlehrer Salomon. Geschichte und Geographie, 4 Stunden: 3 St. Universalgeschichte vom Anfange des 48. Jahrhunderts bis zu den neuesten Zeiten; 1 St. alte Geographie, Griechenland, Italien, Klein-Asien; Prof. Koepke. Mathematik, 4 Stunden: Kegelschnitte; synthetische und analytische Stereometrie; Auflösung der Gleichungen von höheren Graden; während des Sommers in der 1. Ab- theilung Prof. Wolff, in der 2. Prof. Kannegiefser, im Winter in beiden Abthei- lungen Prof. Wolff. Physik, 2 den: im 8. Electricität, Galvanismus und vom Licht; Prof. Wolff. Im Winter mufste der physikalische Unterricht eingestellt werden, da das Königl. Schul-Collegium dem Prof. Wolff die physikalischen Stunden in dieser Classe und in Ober-Tertia abgenommen hatte, und der Prof. Kannegiesser, wel- cher diesen Unterricht ertheilen sollte, schon mit dem Anfange des Winterhalbjahrs erkrankt war.
2. Secund a.
Classen-Ordinarius Prof. Koepke. A. Sprachen.
Latein, 11 Stunden: 2 St. Aufsätze; Dr. Fofs. 1 St. Extemporalia und 3 St. Cicer. Orat. pro Ligario, Deiotaro, Arehia poeta, Roscio Amer, Lege Manilia; Prof. Sneth- lage. 2 St. Liwius Lib. I. II. XXI. XXII, XXXI. und XXXII. bis zur Hälfte, theils öf- fentlich theils privatim gelesen und in der Classe repetirt, im Sommer Prof. Sneth- lage, im Winter Prol. KocDlee. 3 St. Vi gil. Aen. YI— VIII. incl. und Belogae 1— X. incl, Prof. Koopke. Griechisch, 6 Stunden: 2 St. Repetition der Grammatik und Extemporalia; 2 St. Xenoph. Oropaedia Lib. 1— IV. incl. Oberlehrer Salomon. 2 St. Homeri Odyss. Rhaps. XX— XXIV. und I. II. Dir. Meineke. HIebräisch, 2 Stundent in der ersten Abtheilung die irregulären Verba und histori- sche Stücke aus Gesenius Lesebuch; Prof. pfund; in der zweiten Abtheilung die Anfangsgründe nach Gesenius; Prof. Snethlage.
Deutsch, 2 den: Aufsä und Uebungen im mündlicl Vortrage; Prof. Koepke. Französisch, 2 den: EE poralia, E itia, kleine A aus Ideler und
Nolte's Handbuch die Stücke von Montesquieu, du Paty, Frédéric II., Mably, Con- dorcet, Bailly, La Harpe und Mercier; Prof. Conrad.

6,
2
3
4
2
3) 4)
¹) 2)
3)
III
Englisch, 2 Stunden: Grammatik, Exercitia, und Lesung mehrer Erzühlungen aus Inteitutor and Alumnus; Prof. v. Seymour-
Der U icht in dem F ösisch und Englisch füllt parallel, so dafs dem. selben wöchentlich im Ganzen nur 2 St. gewidmet werden, und jeder Secundaner an dem Unterricht in einer der genannten Sprachen Theil nehmen mufs.
B. Wissenschaften. Roligion, 2 Stunden: Einleitung in die Bücher der heiligen Schrift, und die 3 ersten Evangelien; Prof. Snethlage. Geschichte, 3 Stunden; allgemeine Geschichte des Alterthums in der ersten Hälfte des Cursus; in der zweiten: mittlere Geschichte bis auf den Anfang der Kreuzzüge; Prof. Koepke. Mathematik, 4 Stunden: im 8 halbjahr ebene Tri, ie und Repetition des arithmetischen Cursus, im Winterhalbjahr Potenzlehre, Rechnung mit Wurzel- gröſsen, Rechnung mit jmaginirten Grölsen, Gleichungen des 1. und 2. Grades, arith- metische und geometrische Progressionen, Logarithmen; überdiefs Repetition des geo- metrischen Cursus; Prof. Conrad. Physik, 2 Stunden: Einleitung in dio Naturlehre, allgemeine Eigenschaften der Körper, Eigenschaften der festen, tropfbarflüssigen, elastischen Körper; Prof. Wolff.
3. Ober-Tertia. Classen-Ordinarius Prof. Conrad.
A. Sprachen.
Latein, 10 Stunden: 2 St. G. ilk, E: itia und Ueb gen aus Zumpt's Auf- gaben; im Sommer Prof. Conrad, im Winter Dr. Capellmann. 4 St. Lioius I. II. 1 St, Repetition der Privatlekture(Cureius Lib. III— VI. incl.) Prof. Conrad. 2 St. Ovidüu Metam. Lib. VI— IX. incl. Im Sommer Prof. Koepke, im Winter Prof. Snethlage. 1 St. latein. Extemporalia; im Sommer Prof. Koepke, im Winter Dr. Capellmann.
Griechisch, 6 Stunden: 2 St. R petiti des etymol giscl Theils der Grammatik, und Syntax nach B, dabei EE itia und E. poralia nach Rost Curs II. 2 St. Xenopl. Anab. I. 5.— III. incl. Prof. Krüger. 2 St, Homeri Odyss. Rhaps. VI.— IX. incl. theilweise auswendig gelernt, Prof. Snethlage.
Deutsch, 2 Stunden; Aufsätze; Dr. Stieglitz.
Französisch, 2 Stunden: Extemporalia, Exercitia und aus Ideler's und Nolte's Handbuch die Stücke von Thomas und Rollinz Prof. Conrad.
B. Wissenschaften.
Religion, 2 Stunden: die erste Epistel Johanni„ die Apostelgeschichte und Vortrag der christlichen Si hre; im 8. Prof. Pfund, im Winter Dr. Ilgen. Geschichte, 3 Stunden: im 8. ömische nnd im Winter griechische Geschichte; Prof. Koepke.
Mathematilk, 5 Stunden: im 8 halbjahr 3 St. G lie: Aehnlichkeit der Drei-
ecke und Vielecke, Proportionen im Kreise, Ausmessung der geradlinigten Figuren, des

4
2
&
3
4)
2)
3)
9
IV
Kreises und der Kreisstücke. 2 St. Arithmetike: Buchstaben-Recl„ Prop
Lehre, Quadrat- und Cubikzahlen, Ausziehen der Quadrat- und Cubikwurzeln, Glei chungen des ersten Grades. Im Winterhalbjahre dasselbe. Prof. Conrad.
Physil, 2 Stunden: im math lsche Geographie, all ine Betrach über das Weltgebäude; Prof. Wolff; im Winter die Lehre vom festen Lande und von den Gewässern des festen Landes; Dr. Capellmann.
4. Unter. Terti a.
Classen-Ordinarius Prof. Krüger. A. Sprachen. 5
Latein, 10 Stunden: 2 St. Formenlehre und Syntax nach Zumpt, mit Uebungen aus August's Anleitung. 2 St. Extemporalia und Exercitia. 3 St. Jul. Caesal, hell. Gall. Lib. I— V. incl. 4 St. Kepetition der Privatlektüre(Tustin. Lib. II. 13.— XXI. incl.) Prof. Krügor. 2 St. aus Anchologia latina von Schulz Streit der Aiac und des Ulyr. ves P. 93. sdq.(Owid. Metam. XIII. 1— 398.) woraus gegen 200 Verse auswendig gelernt wurden; dabei unausgesetzte Einübung der prosodischen Regeln; Dr. Fofs. Griechisch, é Stunden: 2 St. Formenlehre, sämmtliche Verba; Prof. Krüger. 3 St. aus Jacobs Elementarbuch Curs. II. der Abschnitt„Mythologie“ p. 117— 170. und 1 St, Exercitia und Extemporalia; Dr. Fofs.
Deutsch, 2 Stunden: Aufsätze(alle 14 Tage einer); im Sommer Dr. Fofs, im Winter Inspector Biese.
Französisch, 2 Stunden: Grammatilk bis zu den unregelmäſsigen Verbis incl. nach F Zum Einüben der gel Regeln wurden aus Franceson's Uebungen p. 8— 68. die betreffenden Stücke sowohl aus dem Deutschen in's Französische als aus dem Französischen in's Deutsche übersetzt; Dr. Fofs.
B. Wissenschaften.
Religion, 2 Stunden: die 3 ersten Evangelien(synoptische 2 llung der ein- zelnen Eraählungen) und christliche Glaubenslehre; Prof. Snethlage. Geschichte nnd Geographie, 4 Stunden;: im S halbjahr 2 St. Uebersicht der
Geschichte des Mittelalters, im Winterhalbjahre Abriſs der neuern Geschichte; Dr. Stieglitz. 2 St. Geographie, im Sommer Amerilca und Australien, im Winter Asien und Afrika; Prof. Snethlage.
Mathematik, 5 Stunden: davon im 2 St. G ie(Euclid. Elemenc. III. und IV.) 2 St. Arithmetik(Lehre von den Decimal- und gemeinen Brüchen), im Win- ter 1 St. Geometrie(Euclid. Elem. III. und IV.) und 3 St. Arithmetik(Lehre der Deci- mal- und gemeinen Brüche, der Verhältnisse und Proportionen); Inspector Seebeck. Naturbeschreibung, 2 Stunden: Mineralogie; Insp. Vater.
5. Quarta.
Classen-Ordinarius des 1. Coetus Prof. Passow, des 2. Coetus Oberlehrer Salomon. A. Sprachen. Latein, 10 Stunden: 2 St. Wiederhol des logischen Theils der Grammatik, und Syntax nach Zumpt, 3 St. Exercitia und Extemporalia. 3 St. Crusenula sive Eæ-
vtrr

2
3.
4)
L
3)
9)
„
N
zerpea e veteribus reripeoribus latinis(Lips. 1826.) D. 1— 78. und 2 St. Phaedri abulae, alle 5 Bücher mit Ausnahme der ersten Hälfte des ersten Buches; im 1. Coet. Prof. Passow, im 2. während des Sommers der Seminarist Salomon, während des Winters die Orustula und Seylüb. nebst Grammatik Insp. Seebeck, den Phaedru, Oberlehrer Salomon..
Griechisch, 5 Stunden: 3 St. Formenlehre bis zu den unregelmälsigen Verbis. 2 St. Jacobs Elementarbuch Curs. I.; im 1. Coet. der Inspector Soebeck, im 2. Oberlehrer Salomon.
Deutsch, 2 Stunden: Correctur kleiner Aufsätze, Erläuterung grammatischer Begriffe; im 1. Coet. Prof. do MarCes, im 2. der Seminarist Ziegler.
Französisch, 2 Stunden: die ersten Anfangsgründe nach Frangeson; im 1. Coet. wäh- rend des S Dr. Ilgen, während des Winters Inspector Biese, im 2. Insp. Vater.
B. Wissenschaften.
Religion, 2 Stunden: Lebensgeschichte Jesu und Luther's Catechismus, in beiden Coet, bis Michaelis Insp. Dr. IIgen, von da an Prof. Pfund, nach dessen Erkranken im Februar dieser Unterricht eingestellt werden muſste.
Geschichte und Geographie, 4 Stunden: 2 St, alte Geschichte; im 1. Coet. wäh- rend des Sommers Prof. Passow, im Winter Dr. Gapellmann, im 2. der Semi- narist Ziegler. 2 St. Geographie von Europa, im 1. Coet. Prof. Kannegiefser, und nach dessen Erkranken Insh. Biose, im 2. der Seminarist Zieglor.
Mathematik, 5 Stunden: 2 St. Geometrie bis zum Pythagoreischen Lehrsatze. 2 St. Theorie der Arithmetik, enthaltend die wichtigsten Sätze aus dem 3. 4. und 5. Ab- schnitt des Fischerschen Lehrbuchs; überdiefs 1 St. Uel 8. im hanisch Rech- nen, in beiden Coet. Prof. Kannegiefser, und nach dessen Erkranken im 1. Coet. die Geometrie Prof. Conrad, und die Arithmetik Dr. Capellmann, im 2, beides der Candidat Techow.
Naturbeschreibung, 2 Stunden: Botanik; im 1. Coet. Prof. de Marées, im 2. Prof, Kannegiefser und seit Michaelis Insp. Vator.
6. Q u inta. Classen-Ordinarius der Alumnen-Inspector Dr. Ilgen. A. Sprachen.
Latein, 10 Stunden: 4 St. fernere Begründung des formellen Theils der Grammatil
und die hauptsächlichsten Regeln der Syntax nach Durchard, dabei 6 St. Ueb 8
aus dem Lateinischen in das Deutsche und umgekehrt, beides nach dem Anhange an
Burchard's Schulgrammatil; der Ordinarius.
Deutsch, 3 Stunden: Erlduterung tischer Begriffe, Uek gen im schriftlichen I
Ausd übungen und Decl. ion; Insp. Vater.
B. Wissenschaitoen. Religion, 2 Stunden: biblische Geschich aus dem Leben Christi das wichtigste, nach Kohlrausch mit den dazu gehö igen Sprüchen und Lied„ welche auswen- dig gelernt wurden; überdiefs die drei ersten Hauptstiücke aus Luthers Catechismus; Inspector Vater,

2)
3)
VI
Mathematik, A Stunden: davon 1 St. Formenlehre, 3 St. Rechnen mit benannten Zahlen mit und ohne Brüche; im Sommer der Seminarist Salomon, im Winter der Inspector Biese.
Geschichte und Geographie, 3 Stunden: 2 St. Geographie der ganzen Erde. 1 St. Geschichte, Erzählungen der i und merkwürdig gebenheiten; Dr. Reinganum.
Naturbeschreibung. 2 Stunden: Zoologie; Inspector Vater.
C. Technische Uebungen.
Zeichnen, 2 Stunden: der Zeichenlehrer 2Z ll. Schönschreiben, 4 Stunden: der Schreiblehrer Markwort. Gesang, 2 Stunden: der Professor Fischer.
7. Sext a.
qlassen-Ordinarius im 1. Coetus der Collega Insp. Simon, im 2. der
2)
3)
1) 2) 3)
Collega Insp. Knöpfler. A. Sprachen.
Latein, 10 Stunden: 6 St. Grammatilc bis zu den irregulären Verbis incl. und aus der Syntax die Regeln über den Nominativ, nach Burchard's Schul tik; dabei 2 St. Uebersetzung aus dem Deutschen in das Lateinische, und 2 St. aus dem Lateini- schen in das Deutsche, beides nach dem Anhange an Burchard's Schulgrammatil. Ueberdiefs wird wöchentlich eine Anzahl von Vocabeln gelernt; in jedem Coetus der Ordinarius.
Deuitsch, 5 Stunden: 2 St. Declamation und Leseübungen, wozu besonders die Bibel benutzt wird. 3 St. analytische Erläuterung grammatischer Begriffe, orthographische Uebungen; in jedem Coet. der Ordinarius.
B. Wissenschaften.
Religion, 2 Stunden: biblische Geschichte bis Christus, nach Kohlrausch, mit den Sprüchen und Lied„ welche dig gelernt werden; in jedem Coetus der Ordinarius.
Rechnen, 5 Stunden: die vier Species in benannten und unbenannten Zahlen und die Brüche, theils auf der Tafel, theils im Kopfe zu rechnen; in jedem Coetus der Ordinarius. 4 Geographie, 2 Stunden: das Allerwissenswertheste; in beiden Coet, der Collega Knöpfler.
C. T echnische DMebungen. Zeichnen, 2 Stunden; in beiden Coet. der Zeichenlehrer Zoll. Schönschreiben, 4 Stunden: in beiden Coetus der Schreiblehrer Jahrmark. Gesang, 2 Stunden: in beiden Coetus der Prof. Fischer.
Ausserdem wurde der Gesang-Unterricht in drei gesonderten Classen, jeder wö-
chentlich in 2 Stunden, von dem Musik-Director Hellwig, dem Prof. Fischer und dem Musiklehrer Werner ertheilt. Auch hatten diejenigen Schüler der vier obern Classen,

. VII
die daran Theil nehmen wollten, in 4 wöchentlichen Lehrstunden(Mittwoch und Sonn- abend von 2 bis 4 Uhr) Unterricht im Planzeichnen, unter der Leitung des topographi- schen Zeichenlehrers Brügner, und im freien Handzeichnen unter der Leitung des Z henlel Zoll. Auſserd, hiel auch in diesem Jahre zehn Alumnen in zwei wö- chentlichen Stunden Unterricht im Zeichnen bei dem hiesigen Zeichenlehrer Peter Schmidt, so wie im Winterhalbjahre den künftigen Juristen der encyclopädisch-juri- stische Unterricht, in Gemälsheit der Oelrich'schen Stiftung, wöchentlich in zwei Stun- den von dem Prof. Dr. Laspeyres ertheilt wurde.
Endlich echielten in diesem Schuljahre vierig Alumnen, jo zwanzig in jedem 8„wöchentlich in zwei Stunden bei dem Turnlehrer Eiselen Unterricht in gym- nastischen Uebungen, und acht Alumnen, halbjährig je vier, gleichfalls in zwei Stunden Unterricht im Reiten auf den Königl. Reitbahnen.
II. Verordnungen des Königl. Provinzial-Schulcollegii.
1) Vom 24. Jun. v. J. Die Schüler sollen vor dem Ankauf nachgedruckter Bücher gewarnt werden.
2) Vom 21. Aug. v. J. über Richtung und Ziel der verschiedenen Lehrobiecte, und wie bei Ertheilung der Abituri--Zeugnisse ganz besond die aus den deutschen Auf- sätzen sich ergebende Gesammtbildung der Scholaren in Erwägung gezogen werden misse.
3) Vom 26. Oct. v. J. Die drei Stufen der Abiturienten-Prüfungs-Zeugnisse sollen nicht durch anderweitige den Nummern beigefügte Praedicate vervielfältigt werden.
4) Vom 2i. Februar d. J. Auch die philosophische Propaedeutilc soll hinfort Ge- genstand der Abiturienten-Prüfung sein. 3
Ueberdiefs wurde unter dem 20. Mai v. J. das Corpus seriptorum hitoriae By- zancinae und unter dem 20. Julius v. J. die Berli Jabrbücher für wir haſclis COritik und das Journal für reine und angewandte Machematik von Crelle zur Anschaffung für die Bibliothek empfohlen.
III. Chronik.
1) Am 27. April wurde der neue Lehrcursus mit der Censur sämmtlicher Classen eröffnet.
2) Am 23. August wurde der Geburtstag Sr. Maiestät des Königs, des erhabenen Beschützers und Erhalters unserer Anstalt, in der hergebrachten Weise feierlich begangen. Die Festrede, welche der Professor Passow hielt, handelte de arte ee methodo Platonis dialogirtica.
3) In dem Lehrer-Personale sind folgende Veründerungen vorgegangen:
Zu Ostern wurde dem Dr. Stieglitz in Folge seiner fxirten Anstellung an der Königl. Bibliothek eine veränderte Stellung zu dem Gymnasium angewiesen. Es schied derselbe aus der Reihe der Königl. Seminaristen aus, wurde aber als Hülfslehrer an der

VIII
Anstalt beibehalten. An seine Stelle trat der Königl. Seminarist und Schul-Amts-Can- didat Ziegler.
Zu Michaelis verlieſsen uns der Alumnen-Inspector Dr. Neydecker und der Königl. Seminarist Salomon. Jener wurde als ordentlicher Lehrer an der Ritter-Acade- mie zu Brandenburg, dieser als ordentlicher Lehrer an dem hiesigen Friedrich-Wilhelms- Gymnasium angestellt. Die Stelle des Dr. Neydecker wurde mit dem Schulamts-Can- didaten Biese wieder besetzt.
4) Am 1. Februar betrauerten wir den Tod eines unserer Collegen, des Professor Kannegiefser. Schon seit lä Zeit mit igfachen Leiden kämpfend und seit Michaelis aufser Stande seinen II- icht f lag er endlich dem Andrange zunehmender Schwäche und entschlief sanft und ohne Schmerzen am 1. Februar d. J. Die musterhafte Gewissenhaftigkeit, mit welcher er sein Amt verwaliete, der ausgezeichnete Erfolg, welcher seinen Unterricht begleitete, endlich die anspruchlose Einfachheit seines ganzen Wesens und die Güte und Reinheit seines Charakters haben ihm ein unauslösch- liches Andenken in den Herzen seiner Mitlehrer und zahlreichen Schüler gesichert. Sanft ruhe seine Asche!
Ueber die frühern Lebens-Verhältnisse unseres Freundes füge ich noch folgende Notizen hinzu, welche mir der Schwager desselben, Herr Klaeden, mitzutheilen die Güte gehabt hat.
Johann Christoph Kannegiefser, wurde geboren den 17. März 1788 zu Wende- mark, einem Dorfe in der Altmark, wo sein Vater, der nachherige Inspector(Superinten- dent) zu Werben, Prediger war. Seinen ersten Schulunterricht erhielt er auf dem Gymna- sium zu Stendal, wo vornehmlich der damalige Lehrer Hanstein, jetzt Prediger zu Pots- dam, ein Bruder des verstorbenen Probstes, seine Liebe zum mathematischen Studio weckte und belebte, so daſs Kannegiefser sogleich nach dem Tode seines Vaters, welcher ihn für das juristische Fach bestimmt hatte, sich ganz der Mathematil widmete. Den 13. April 1805 erhielt er die Matricul, welche ihn befähigte den Collegien der hiesigen Dau-Akademie beizuwohnen. In demselben Jahre meldete er sich zum Feldmesser-Examen, wurde am 12. October ej. an. geprüft und in Folge dessen am 21. Mai 4806 vereidet. Im März 1812 wurde er von der wi- haftlichen Commissi. zu Berlin geprüft und am 3. April 1812 zum Oberlehrer an der Kathedralschule in Marienwerder ernannt.— Nach 3 Jahren(den 24. März 1815) wurde ihm die Stelle eines Inspectors der Alumnen des Joachimsthalschen Gymnasii conferirt. Die Bestallung als Oberlehrer desselben Gymnasii und Mitglied des Concilium Proſesgonum erhielt er den 15. November 1815. Im folgenden
Jahre wurde ihm der Professor-Titel ertheilt. In d T Jahre 1816 verheiratl er sich mit der einzigen Tochter des Prediger Klaeden zu Seehausen in der Alimark, die er jetzt mit 4 ündigen Kindern hinterl. hat.

1X
IV. Statistische Uebersicht.
1) Die gesammte Schülerzahl betrug am Ende des vorigen Schuljahres 413. Von diesen gingen 14 zu Michaelis zur Universität, 78 zu andern Bestimmungen, einer wurde der Anstalt durch den Tod entrissen, und 49, sämmtlich Alumnen, wurden in Folge ihres gesetzwidrigen Betragens im Alumnat am 8. März d. J. aus der Anstalt verwiesen. Aufgenommen wurden dagegen 94 80 daſs gegenwärtig die Zahl sämmilicher Schüler 395 beträgt, von welchen 36 in Prima, 54 in Secunda, 44 in Ober-Tertia, 61 in Unter-Tertia, 44 in Quarta Coet. I., 48 in Quarta Coct. II., 62 in Quinta, 18 in Sexta Coct. I. und 28 in Sexta Coet, II. sitzen,
Die Namen der zu Michaelis v. J. zur Universität entlassenen Schüler sind folgende:
1) Carl August Herberg, in Waschke geboren, 22 Jahr alt. Er besuchte die An- stalt 2 ⅝ Jahr als Alumnus, und war eben so lange in Prima. Er studirt in Berlin Theolo- gie. Er erhielt das Zeugnifs No. I.
2) Goeefried Moritz Meyer, in Berlin geboren, 46 Jahr alt. Er besuchte die An- etalt 25½ Jahr und wat eben eo lange in Peima. Er studict in Berlin Philosophit. Ee erhielt das Zeugnilſs No. I.
3) Friedrich Tater, in Königsberg in Preufsen geboren, 19%⅝ Jahr alt, Er besuchte die Anstalt 3 ⅞ J. als Alumnus und war 2 J. in Prima. Er studirt in Berlin Theologie und Philologie. Er erhielt das Zeugnils No. I.
4) Ancton Carl Scherzer, in Berlin geboren, 18 J. alt. Er besuchte die Anstalt 4 ½ J. und war 2 J. in Prima. Er studirt in Berlin Philologie. Er erhielt das Zeugniſs No. I.
5) Carl Ferdinand Dahms, aus Merz bei Rheinsberg gebürtig, 419 ⅞ J. alt. Er be- suchte die Anstalt 6 J. war 4 J. Alumnus und saſs 2 J. in Prima. Er studirt in Berlin Philologie und Theologie. Er erhielt das Zeugniſs No. II.
6) Heinrich M ilhelm Ulrich, in Baerwalde in Pommern geboren, 22 J. alt. Er be- suchte die Anstalt 7 J. als Alumnus und war 2 J. in Prima. Er studirt in Berlin Theolo- gie. Er erhielt das Zeugniſs No. II. 4
7) Julius Kohn, in Schwerin im Groſsherzogthum Posen geboren, 19 J. alt. Er be- suchte die Anstalt 5 J. und war 1 ½⅞ J. in Prima. Er studirt in Berlin Medizin und Phi- losophie. Er erhielt das Zeugnifs No. II.
8) Gustas Juliur Dühring, in Elbing geboren, 21 J. alt. Er besuchte die Anstalt 2 ¾ J. und war 1 ⅓ J. in Prima. Er studirt in Berlin Philologie. Er erhielt das Zeugnils No. II.
9) Johann E ilhelm Schütte, in Berlin geboren, 19 J. alt. Er besuchte die Anstalt 5 J. und war 1 ½ J. in Prima. Er studirt in Berlin Jura und Philosophie. Er erhielt das Zeugniſs No. II.
10) Bernkard Fretzdonff, in Berlin geboren, 20 J. alt. Er besuchte die Anstalt 7 J. und war 1 ¼ J. in Prima. Er studirt in Berlin Jura und Cameralia. Er erhielt das Zeugniſs No. II.
11) Carl Adolph Kiechhéſer, in Colberg in Pommern geboren, 21 J. alt, Ee be- suchte die Anstalt 5 J. war 3 J. Alumnus und saſs 1 ½⅞ J. in Prima. Er studirt in Berlin Theologie. Er erhielt das Zeugniſs No. II.
12) Gurtav Apolph Notz, in Berlin geboren, 21 J. alt. Er besuchte die Anstalt 8 ⅞ J. war 2 ½ J. Alumnus und saſs 4 ½ J. in Prima. Er studirt in Berlin Philosophie und Geschichte. Er erhielt das Zeugniſs No. II.

v A
13) Julius Philipp Ferdinand von Knoblauch, aus Rathenow gebürtig, 49 J. alt. Er besuchte die Anstalt 5 ⅞ J. als Alumnus und war 1 ⅞ J. in Prima. Er studirt in Berlin Jura und Cameralia. Er erhielt das Zeugniſs No. II.
14) Wilhelm von Kroecher, in Erxleben in der Altmark geboren, 19 J. alt. Er besuchte die Anstalt 6 J. und war 1 ½ J. in Prima. Er studirt in Heidelberg und Berlin Jura und Carnerana. Er erhielt das Zeugniſs No. II..
Zu Ostern d. J. werden zur Universität abgehen⸗
1) Carl Adolph Julius Bürstenbinder, in Berlin geboren, 20 J. alt. Er besuchte die Anstalt 8 ½ J. und war 2 J. in Prima. Er wird in Berlin Philologie studiren und erhält das Zeugniſs No. II.
2) Maaximilian Eduard Meyen, in Berlin geboren, 18 J. alt. Er besuchte die An- salt 7 J. und war 2 J. in Prima. Er wird in Berlin und Heidelberg Philologie studiren und erhält das Zeugniſs No. II.
3) Ernet Friedrich Ludwig Boeger, in Berlin geboren, 19 J. alt. Er besuchte die Anstalt 8 ¼ J. und war 2 J. in Prima. Er wird auf dem Friedrich-Wilhelma-Institut in Ber- lin Mediein studiren. Er erhält das Zeugnifs No. I.
4) Julias Albert Seeger, in Berlin geboren, 20 J. alt. Er bew eute die Anstalt 75 J, war 2 J. Alumnus und saſs eben so lange in Prima. Er wird in Ber.in Philologie 3rudifene Er erhält das Zeugniſs No. II.
5) Juliur Kuntze, in Eichwerder bei Wrietzen a. d. O. geboren, 20 J. alt. Er be- suchte die Anstalt 5 ¾ J. und saſs 2 J, in Prima. Er wird in Berlin„Cameralia Studiren. Er erhält das Zeugnifs No. II.
6) Carl Julius Alegander Boeckh, in Beclin geboren, 17 J. alt. Er besuchte die
Anstalt 5 ½ J. und saſs 1 ½ J. in Prima. Er wird in Berlin und Wien Medizin studiren. Er erhält das Zeugnifs No. II.
7) Theodon Ernat Leonhard Plüddemann, in Colberg geboren, 19 J. alt. Er be. suchte die Anstalt 5 J. und war 1 ½ J. in Prima. Er wird in Berlin Jura und Cameralia studiren. Er erhält das Zeugnifs No. II.
8) ohann Friedrich Knebeh in Modlin bei Warschau geboron, 203 JI. alt. Er be- suchte die Anstalt 4 J. als Alumnus, und safs 1 J. in Prima. Er wird in Berlin Jura studi- ren. Er erhält das Zeugniſs No. II.
4 9) Heinrich Hlerzberg, in Göritz bei Cüstrin geboren, 20 ⅞ J. alt. Er besuchte die Anstalt 1 J. und war eben so lange in Prima. Er wird in Berlin Philologie und Theologie studiren. Er erhält das Zeugnifs No. II.
2) Die Bibliothelc des Gymnasiums ist auch 8 diesem Jahre aus dem dafür be- atimmten Fond beträchtlich hrt werden. Ueberdi hielten wir an henken von dem Hohen Königl. Ministerio und andern Wohlthätern: 4) Enoyclopäd. Wörterbuch der medicin. Wissenschaften, herausg. von der medicin. Facultät zu Berlin. 3— 4 Th. 2) Cos- mar's Beiträge zur Untersuchung der gegen den kurbrandenburg. Geheim-Rath Adam von Schwarzenberg erhobenen Beschuldigungen. Berl. b. Nauck. 4828.(Geschenk der Civil-Ver-
sorgungs-Anstalt in Potsdam). 3) Osann Hylloge inseripeionum antihuarum Fascic. VIII.
Lips. Weigel. 1829. Fol. 4) Geschichte der Kreuzzüge von Wilken. 1. u. 2 Th. 5) Geschichte der Staatsveränderungen unter Ludwig XVI. Theil IV. 6) Des Goldfuls'schen naturhisto- rischen Atlasses 13. Heft. 7) Westphal Ager romanus. ¹
3) Die Stipendien-Fonds unsrer Anstalt sind in diesem Jahre durch ein bedeuten- des Vermächtnifs der im Jahre 1827 1 Demoiselle Elisabech Sabine Reichharde

XI
vermehrt worden. Dem hiesigen Hochlöblichen Magistrat igt nämlich in Gemäſsheit des Testamentes der Demoiselle Reichardt ein Legaten-Capital von 8000 Rthlr. ausgezahlt wor- den, von dessen Zinsen jährlich vier studirenden Theologen oder Juristen, welche von dem Berlinisch-Cöllnischen, Friedrichs-Werdersch und Joachimsthalschen Gy i abge- hen, zu gleichen Theilen Stipendien auf 2 Jahre conferirt werden sollen,
8 ◻ V. Die diesjährige Prüfung
wird am 7. April in nachstehender Ordnung gehalten werden:
Vormittags von 8 ⅝ Uhr ab:
1) Unter-Tertia: Mathematik(Insp Seebecz), Griechisch(Dr. F ½), Latein(Prof. Krüger).—
2) Ober-Tertia: Livius(Prof. Conrad), Homer(Prof. Snethlage), Mathematik(Prof. Conrad).
3) Deutsche Rede des Abiturienten Meyen: die Künste und Wiugenrchaſten sollen uns au einem chätigen wirhsamen Leben führen.
4) Secunda: Virgil(Prof. Koephe), Mathematik(Prof. Conrad), Nenophon(Oberlehrer Salomon).
5) Lateinische Rede des Abiturienten Boeger: de C. Corn. Taciti praestantia.
6) Prima: Geschichte(Prof. Koephe), Plato(Prof. Krüger), Horaz(Director Meinehe).
7) Deutsche Rede des Primaner Rosenstiel: wie aussere sich die Vaterlandsliebe bei dem seudirenden Jüngling?
8) Entlassung der Abiturienten durch den Direktor.
9) Gesang unter Leitung des Musik-Direktors Hellwig.
Nachmittags von 2 ⅝ UIhr ab: 1) Sexta Coet. I. und II.: Latein(Inspector Simon), Rechnen(Inspector Knoepfler). 2) Quinta: Latein(Dr. Ilgen), Geographie(Dr. Reinganum). 3) Quarta Coet. I.: Latein(Prof. Pasgow), Griechisch(Inspector Seebeck). 4) Quarta Coet. II.: Mathematik(Candidat Tohorw), Griechisch(Oberlel Sale). 5) Französische Rede des Abituri Knehel: Eloge de Pierre le Grand.
Die Praemien werden vor dem Abtreten jeder einzelnen Classe vertheilt.
Zur geneigten Theilnahme an dieser Schulfeier werden Seine Excellenz der Kö- nigliche Staats-Minister Herr Freiherr von Alcenstein, Seine Excellenz der wirkliche Ge- heime-Rath und Direktor im Geistlichen und Justiz-Ministerium Herr von Kampez, so wie sämmtliche Herru Räthe des Hohen Ministeriums; der Königl. Ober-Präsident der Provinz Brandenburg Herr von B. itz, der Vice-Präsident des Königl. Consistoriums und Schul- Collegiums der Provinz Brandenburg Herr WMeil, der wirkliche Ober-Consistorial-Rath Herr Nolte, so wie sämmtliche Herrn Räthe des Königl. Consistoriums und Schul-Colle- giums der Provinz Brandenburg, imgleichen alle Gönner und Freunde des öffentlichen Schul- wesens ehrerbietigst und ingelad
——

1 — N Nachricht.“ 1 4 8 8 8 8 Der neue Lehrcursus beginnt mit dem 26sten April. Die Prüfung der aufeuneh- menden Schi auf den 19— 24sten April angesetzt, und bin ich zu diesem Ende 5 angegebenen Tage von 9— 1 Uhr Vormittags zu sprechen. 4 8 1* 5. 4 “ Director Meinehe.
4 1