Q0ASTIONUM 8ENICARUM Vii SPECIMEN SECUNDUM. leſpvee 47 VERNALIS EXAMINIS D. XI. APRIL. MDE AE HORA ANTEMERDIANA IX. 4 I N 2 4 REGILO GYMNASILO 10ACHIMIOCO INSTITUENDI 801ENNIA INDICIT Da. A0G vSrus MEINEXE, —— DIAECTSn. BEROLINI, —y TX UTS SENERT MDCCCxXVII. 2 Quam in superiore scenicarum quaestionum pecimine enarrare coepi- mus comicorum graecorum historiam, eam nunc iterum imposita nobis ibendi e ita perseq„ ut, priusquam ad singulorum, qui post Eupolin inclaruerunt, poetarum historiam explicandam accedamus, ingentem illam et indigestam comicorum turbam ad certos classium or- dines r e et, q quid id fieri potest in tanta testimonio- rum itate et 1 di i suam cuique aetatem constitua- P 9 mus. Veteris igitur, quae apud Atticos floruit, comoediae poetas hos fere commemoratos reperio: Susarionem, Euetem, Euxenidem, Myllum*), Chionidem, Magnetem, Ecphantidem, Tolynum(?), Cratinum, Cratetem, Teleclidem, Hermippum, Myrtilum, Alcimenem, Eupolin, Demostratum(?), Aristophanem, Phrynichum, Platonem, Pherecratem, Philonidem, Aristo- nymum, Amipsiam, Archippum, Aristo, Calliam, Hegemonem, Lycin, Lysippum, Metagenem, Aristagoram, Apollophanem, Alcaeum, Cantharum, Dioclem, Eunicum, Nicocl, Niooph Philyllium, Polyzelum, Sannyrionem, Strattin, Theopompum, Demetrium, Autocratem, Cephiso- dorum, Eythyclem, Menandrum(?2), Xenopho et, quem dubi adjicio, Hipparchum. Ex his antiquae comoediae poetis, quorum omnino trecentas sexaginta quinque fabulas fuisse tradit Anonymus de Com. p. *) De Nyllo duae diximus Quaecst. Scen. I. p. 8. iis adde Diogen. Prov. VlI. 40. NMbe⸗ (NMOhN5) rA⁴⁷&νο⁵ει, επ·ά νκ*σς e uνue aal rdyr, Aov6, Möxà⁵ᷣ(MiAXe⸗) ds aten de, reunris, os as dxouin öreveihtre. Quae ibidem de Megarica comoedia et de Maesone disputavimus, augeri possunt hoc Zenobi loco Cent. II. 11. Apr ue,eins A7eseiranona Djea, ALatel, arn(s. ij zage neia) 2ard raäy vacieran AiT*rar. Daci NI adrd, ird Mieanes red Meyagis eixeiheSat, ubi corrige Malzwres. A 2 XXX., quos Aristarchus et Aristophanes Byzantius, poetarum judices, in numerum redegerint, anceps est judicium. Grammaticus Bibl. Coisl. p. 597. praeter Epicharmum, quem non minus ao reliquos Siculae et Italicae co- moediae auctores a nostra disp lusi ꝗ principes hujus aetatis 1 i Crati Eupolin, Aristophanem, Phere- cratem, Platonem. Neo sane inepta est Ruhnkenii Hist. Orat. p. XCVI. conjectura, Grammaticum illum ad Alexandrinorum judicium se com- posuisse. Eosdem fere poetas recensuit Anonymus de Com. p. XXVIII. Lips, nisi quod, omisso Platone, suum potius quam Alexandrinorum judi- cium sequutus, Magnetem, Cratetem et Phrynichum addidit: quamquam Phrynichi quidem fabularum ea virtus et praestantia fuisse videtur, ut non mirarer, si hunc etiam Alexandrini g. ici in ordinem r. P Tzetzes denique, ut inſimae aetatis scriptorem Andronicum apud Belele. Anecd. Gr. III. p. 1461. omittam, qui praeter Aristophanem, Cratinum et Eupolin nullum commemorat, Tzetzes igirur Proleg. ad Lycophr. p. a56. ita scribit: ⁶‿⁴έςς ο qπραραάφ νσ⁴έμεον*τν) Kgarlnos, INAray, Eörohug, Degexgdrns, Aeiro Parns, nal Ersgoi. Succedat jam media, quam veteribus criticis dicere placuit; comoedia, oujus aetatem ita definire licebit, ut circiter ab Olymp. XCVII. usque ad proelium Chaeronense h. e. Olymp. CX, 5. pertinuerit. Hujus aetatis poetae ab Anonymo de Com. p. XXVIII. numerantur septem et quinquaginta, fabulae autem septendecim supra repugnante Athenaeo, qui Lib. VIII. p. 356. d. se plus octingentas mediae comoediae fabulas legisse narrat. Itaque videndum est, ne apud Anonymum in nu- meralibus erratum et pro xς legendum sit νς h. e. 327., qui numerus jam cum eo, quem Athenaeus posuit, optime ooncordat. Sed hujus aeta- tis poetas antequam sigillatim recenseam, non alienum a consilio nostro fuerit, si quae indoles et ratio horum poetarum fuerit in universum bre- *) Hoe quid signifcet ah aliis mihi explicari velim. Interim admonere liceat Schol. ad Dionysi Thrac. Gramm. D. 749. rie ary aAatds eAAo] vdεuren, ixicutes Kearires d ⁴* xearr setiop, et Suidae S. v. Aeirrogdns. Tedtara N auret ,D. dnt* N ir⁴εeνακνι Aeιαστε Odievs Dedkæra zabra. Jam sedduuntur undlecim, quas superstites hahemus, fahularum tituli. 3 viter exponamus. A0 veteris quidem comoediae, qualem quidem floren- tissimis temporibus cognitam habemus(nam quas inde fere a nonage- sima quinta vel sexta Olympiade antiquae comoediae auctores docuerunt fabulas, eas ab antiqua et genuina ratione aliquantum degenerasse et ad mediae indolem comoediae compositas fuisse nemo mirabitur), veteris igitur comoediae hane fuisse indolem constat, ut quidquid ad rem pu- blicam pertineret publice proponerct, ac si quis dignus esset describi, quod malus ac fur, Quod moechus foret, aut sicarius, aut alioqui Famosus, multa cum libertate notaret, Horat. Sat. I. 4. in. Sed hano quidem licentiam quum post fractam po- puli libertatem tueri amplius non posset, aliam ciroumspicere debuit lu- dendi materiam, quae nihil haberet, quod in potentium hominum, quibnus tum summa in civitate p data erat, reprehensi fet. Omissd igitur vel certe angustioribus finibus circumsoripta singulorum ho- minum irrisione, poetae comici ea fere argumenta sibi sumserunt tractanda, quae aut aliorum poetarum carmina parodiae lusu traducerent, aut fa- bulas ab antiquissimis poetis traditas ad lusum jocumque detorquerent. Cujusmodi argumenta quamquam vel florentissimis antiquae comoediae temporibus ab uno alterove poêta comico tractata et populo proposita fuerint, mediae tamen comoediae propria fuisse diserte testatus est Platonius de CGom. p. XXXV. aton nuruddta Aiue Tds roiauras umo seis, e¹ N r0 dmrew Io rogias éndeloas woufreile Dey. Aysuuy-/2x 10 xToio0ro. olov NRaoον Oeov eldyra 4 1*0» Deya riſe rOuudias moinrijy, et paucis inter- jeotis: 2εεαον αiν τνινεε ντes y aufen]dals role maxduiorteis elongeyoue Aik. 090» dg zandis êndtyras. Quam rem etsi multis multorum exemplis con- firmandam, tamen dubitari non potest, quin plenius etiam teneremus, si unus Antiochi liber de poetis in media oomoedia vexatis ab Athen. XI. p47. c. laudatus ad tempora nostra pervenisset. Neque vero his finibus sese continuit mutata comocdiae ratio, sed ut vetus comoedia Socratem et Sophistas populo ridendos propinaverat, ita mediae actatis comici a centisima ferme Olympiade Platonis et Academicorum ludendorum occa- A 2 4. sionem cupide arripuerunt. Neque minus Pythagoricorum, qui jam du- dum a magistri divinitate degenerassent, immundities et stolida arrogantia multiplicem ridendi jocandique materiem praebuit. Praeterea in scenam prodire jusserunt agrestes stupidos, vetulas bibaces, tibicines ineptos, pisca- tores, coquos insipide gloriosos, parasitos, meretrices, milites aliosque id genus homines, quibus illi succedenti aetati ita proluserunt, vix ut argumen- tum a novae comoediae poetis tractatum fuerit, cujus non prima stamina a mediae poetis comoediae ducta esse videantur. In tanta argumentorum, quibus media et antiqua comoedia lusit, diversitate non mirum est, etiam orationis genere usos esse mediae aetatis comicos ab illo, quod vetustiores secuti erant, multum diverso. Neque id fugit Anonymum de Com. p. XXVIII. qui, postquam de antiqua comoedia exposuit, lita pergit: xi⁴ς uns audta Juo womra dauares udv, oux iare xeuruod, Aid is gvviSoug lovree Na⁴d Noxucs νονονν ras Ageras, dors æduoy oinriuoy S Aacauriea nae aurols. varag oNedyras dyres msel rac umo9e-es, Ubi ne quis de duobus tantum poetis haec dici existimet, moneo scriptorem po- suisse videri: Tijs t AεσmQ hvuνdtas of eirai, nisi plane delenda est im- portuna vocula dúe*. Sensus autem verborum hiœ est: mediae poetas comoediae non grandi quodam et magniſico dicendi genere usos esse, sed ad vul- garis sermonis veritatem composito et ad solutae orationis virtutes com- mendando. Ita passim r Noxνo de prosa oratione dici et i νει opponi docuit Schaeferus ad Dionys. Comp. Verb. p. a13. Non audien- dus igitur vetus Aristophanis interpres, qui ad Plut. 515. Vs desreois éitas Jamedor zaνν node Jselaada, grandiori sermone offensus haec adnotat: dyr! rodò yece ylas en u⁵ε ⁴ενασν 12n 10 Emes redro riis uens au 2u Nag ege. Sed de jocandi libertate angustioribus finibus circumscripta quae supra verbo admonui, non ita intelligi volo, quasi nusquam hujus aetatis Poetae altiores spiritus sumsissent. Qua de re multa fabulose nar- rata video a Kannegielsero in libro, quem vernaculo sermone de Atheni- eusium comoedia edidit, velut p. a15. quae de Anaxandride narravit pro- pter unam voculam in Euripidis quodam versu mutatam capitis damnato, vel p. 129. de Misgolae nomine in Smigolam mutato, scilicet ne Alexis 5 6yονᷣdσłν νοde videretur. Sed is quidem non dubito quin de mediae poetis comoediae aliquanto honoriſicentius judicaturus fuisset, si ipsa eorum fragmenta paullo diligentius inspexisset, in quibus si vel maxime amarulentam vetustiorum poetarum maledicentiam requiras, luculenta ta- men insunt liberrimi spiritus indicia, quamquam fere humanitatis quo- dam temperamento emollita. Restat ut ipsa poetarum nomina adscribam: Araros, Alexis, Antiphanes, Amphis, Anaxandrides, Axionicus, Augeas, Anaxilas, Antidotus, Archidicus, Calliades, Callicrates, Cratinus junior, Dromo, Epi Ephippus, Epigenes bulus, Eubulides, Eriphus, He- lides, FHeraclitus(nisi apud Ath X. p. 414. d. HeanNeldns legen- Aum est), Heniochus, Mnesimachus, Nicostratus, Ophelio, Philippus, Phi- liscus, Phil- hilus, Sotades, Stephanus, Strato(?), Timocles, Ti- motheus, Demax Chus⸗ Ex his Alexandrini poetarum judices maxime pro- basse videntur Antiphanem et Alexin. Vid. Grammaticus Bibl. Coisl. p. 597. Anonymus autem de Com. p. XXX. eurd Äg elgw ArioNo-prero AurOohnc uals Sréayog, manifesto aut ipsius scriptoris aut librarii errone, siquidem Stephanus, qui filius fuit Antiphanis, aliquot sane patris fabulas suo nomine docuit, sed ipsum etiam fabulis scribendis tantam laudem adeptum esse, ut, in exemplis esse potuerit, prorsus incredibile est. Novae oomoPediae pgetas, quos sexaginta quatuor fuisse constat ex Anonymo I. 1., hosce reperio: Apollodorum Geloum, Apollodorum Carystium, Anaxip- pum, Anthipp(2), Atheni(), Batonem, Critonem, Crobylum, Qallippum, Diphilum, Damoxenum, Dometrium, Demophilum, Diodorum, Diony„Diophan.Euph Epinicum, Euangelum, Eudoxum, Hegesippum, Hipparchum, Lynceum, M. andrum(Mach) Niooma- chum, Nicolaum, Philippidem, Phoenicidem, Posidippum, Philemonem, Philostephanum, Simylum, Sosicratem, Sosippum(²), Sosipatrum,(Sopa- trum,) Theognetum, Theophilum. Ex his veteres critici in canonem Pisse videntur M drum, Philippidem, Diphilum, Philemonem et Apollodorum Carystium, non, ut alias demonstrabo, Geloum. Hos certe prae ceteris ommem moravit G naticus Coisli- is, cui non repugnat Anonymus de Com. I. 1, nisi quod Posidippum addidit. Tzetzes autem 6 1. 1. rursus in trium poetarum oommemoratione aoquiescit: aa* véo*, in- quit, Méi 9, Seloy, GDixlas, ar o on. Uhi quum ineptis- sima sit Philistionis mimographi, qui extremis Augusti temporibus floruit, commemoratio, vix dubito quin Tzetzes iανέ soriptum reliquerit. Denique eorum poetarum nomina apponam, quorum aetatem in tanta fragmentorum et paucitate et brevitate certis indiciis indagare non licuit. Sunt autem haec: Alexander, Apolego(fort. novae comoediae poeta), Chariclides, Cleaenetus, Cleanthes, Charilaus(2), Clearchus(mediae, ut vi- detur, dit dus), Clit hhus, Crantor(?), Demonicus, Dexicrates(fort. novae com.) Epilycus(antiquae, si recte judico, com. poeta), Eudaemon, Euages(2), Hermodotus(?), Laon(novae, ut videtur, com. poeta), Menecrates, Menippus, Metrodorus, Nausicrates, Nicon, Poliochus, Thugenides, Timostratus, Xeno. Quibus adde corrupta poeta- rum nomina Kijgies apud Herodianum e2,n Aoy. S p. 42. et he en apud Athen. XV. p. 699. f. 4 His igitur pro consilii nostri ratione breriter praemissis, Sreliqdorumn, quos antiquae oomoediae accensendos putavimus, poetarum historiam enarrabimus. PIMNrOHUS, Atheniensis, si Suidae s. v. Teuwxos fides, quamquam Schol. Aristoph. Ran. 14. eum ob peregrinam(patris, ut videtur,) origi- nem a comicis irrisum tradit: au⁵μιετa de eos. Phradmonis filium qui eum fuisse perhibet Anonymus de Gom. p. XXIX. Lips. fortasse cum tragico ejusdem nominis poeta confudit, quem Polyphradmonis filium vocat Schol. Aristoph. Av. 750. Reotius igitur Scholiastae ad Ran. 14. fidem habebimus, nostrum poetam Eunomidae fllium fuisse narranti. Acetatem Phrynichi his verbis indicat Suidas: auuνοε ν émeureo rifs ae aias vuaun]ètas.&JlDete„youu Sal e OwiAdec. Eadem Eudocia p. 428. nisi quod minus recte émd devreouy habet. Primam igitur fabulam docuit Olymp. LXXXVI., non LXXVI, ut calami errore scripsit Fabric. II. p. 483., quem bona fide repetiir Baehrius ad Plutarchi Alcib. p. 173. Sed apud Suidam fortasse in numeris erratum est, scribendumque: er ᷣφα Certe Anomymus de Com. I. 1. Elmehas ehfdækey em) Aexoyres AreNc909, 2 e8 uuòl éuuos, h. e. Olymp. LXXXVII. 3. Obiit in Sicilia, teste Anonymo: 7 eunes 5Harey&y Tixena, nisi hoc etiam de Polyphradmonis filio intelli- gendum est. De poesi viri satis honorifice sensisse veteres oriticos, vel illud documento est, quod rols aioo-ordrois veteris comoediae auctoribus aocensetur ab eodem Anonymo p. XXVIII. quem Alexandrinorum cano- nem sequutum esse probabile est. Neque repugnat illi judicio frag- mentorum indoles, singulari elegantia et eximio vigore conspicua. Cujus rei si quis exempla desiderat, is adeat Athen. II. 49. d. IV. p. 165. b. Argum. Sophocl. Oed. Col. p. 5. et Plutarch. V. Alcib. 20. Perstrinxit ta- men eum Aristophanes Ran. 14. utpote Oegrinoy et obsoletis comicorum poetarum artibus, ut bajulantium inficetis facetiis lusibusque utentem. Cfr. Suidas s. v. Auxic. Scholiasta tamen ad Aristophanis locum nihil ejusmodi in superstitibus Phrynichi oomoediis legi adnotat: elxdg? ν rols dAmoeN i ανοντοιοιι ᷣστ*.-8 Fuisse etiam qui metrorum imperi- tiam ei objicerant, idem docet Scholiastes: 2⁶₰κνerra— 2! PxvNdrnrt Toupeckray val ds ANr,, NSyYey na de narouerea. Cujusmodi crimina vix aliunde nisi ex mutua antiquorum comicorum aemulatione obtrectandique Üibidine repetenda esse, vix est quod moneam. De plagiis autem quae dicit Scholiastes, spectavit haud dubie Hermippum, quem Schol. Aristoph. Av. 750. in DogkoGogeis fabula Phrynichi tamquam aεεez vreae- uevoy woujkara meminisse refert. De metrorum autem inscitia quae refert, ea quorsum spectent, ut nunc res est, dijudicari non potest. Hoo unum scimus, esse quasdam versuum formas, quibus a Phrynicho nomen indi- tum est, quoniam sive primus sive ceteris poetis frequentius iis usus est. Denique haud indignum memoratn est, choros Phrynichum passim in- duxisse motorios et luctantes. Schol. Axrist. Ran. 700. ad verba Cevvfeen Taaſaara, quae oum alii de alio Phrynicho intellexissent, nonnulli etiam ad nostrum Phrynichum speotare putaverunt, ε iroueuoue rods Xoeode eigijyſs xal—xαioyras. Quae leguntur etiam apud Snidam s. v. Tadeam. Interpretem Phrynichus nactus est Didymum Alexandri- num, cujus in Kesvcv fabulam commentarii laudantur ab Athenaeo Lib. IX. P. 571, f. Fahulas docuit numero decem, teste Anonymo de poetis com. P. XXXIV. Lips, Nedhie plures enumerat Suidas; Jeduuᷣe Ne aured e7r 8 radra. ESihurne, Knog, Ke'os, Kanzarat, LArvLos Te2 vdel ArreNeOeot Mavdrοο, Modwar, Möarns, IIodlorétai, 2Arodo. Postremum nomen utpote temere ex praecedentibus repetitum litura delendum. Ac deest apud Eudoc. p. 48. Ex his fabulis inscite Ilarlesius ad Fabric. Bibl. Gr. II. p. 494 praeeunte Kustero Ephialtem, Cronum et Satyros ad raetoum Phrynichum retulit. Contrario errore Kannegiesserus Theatr. Att. p. 447. Tyronem, quae ne fuit quidem Phrynichi sed Sophoclis fabula, comico nostro attri- buit, quod vel ob Suidae et Anonymi de numero fabularum Phrynichia- rum ſieri non debel Eodem argumento etiam Lessingii et Hermanni sententiae satis convéelluntur, quorum ille in Vita Sophocl. p. 44. Aagove, hic autem ad Schol. Aristoph. Nub. 559. Treugwoy Phrynichi fabulis e corruptis Athenaei et Scholiastae verbis addi voluit. Videamus jam de singulis. EGidNrnsg laudatur Athen. IV. p. 166. 6. 184. f. Polluoi VII. 105. ubi ante Casaubonum IHalrns, et Schol. Aristoph. Av. 1997. ubi Eidherfs editur, quod Jungermannus ad Polluc. I. 1. in EOuddrns muta- tum volnit, non facturus, opinor, si praeter EOaxri etiam Emiherns et Hmihene in usu fuisse ini Vide Sophronis locos apud Huschkium de Annio Cimbro p. 31. et Semnmt Seguer. III. p. 1189. 31. Sed Jun- germannus fortasse g um dd est. sic enim Suidas T. I. p. 801. Lruaxene Ouneos 2n Hlet ho⸗ 2a- ol Arriko! H* Jatuowr, Do e red ee e. PGuirm. Similia Eustathius, eujus testimonia collegit Boeckhius Explic. Pind. p. a71. Quorum si verum est praeceptum, non daemon iste Homericus vel Incubo fabulae nomen de- disse censendus est, sed notus quidam istis temporibus homo. Quem ne inclytum illum Periclis in administranda republica adjutorem fuisse pu- temus, prohibent temporum rationes. Nec magis orator Ephialtes, qui in decem illis ab Antipatro postulatis commemoratur apud Plutarch. V. De- mosth. p. 856. E. aliosque intelligi potest. Itaque fuit cum de Eupolidis servo cogitarem, qui cum fabulas aliquot domino surripuisse dicatur(v. Quaest. Scen. I. p. 57. sd.) hand ineptum sane fabulae Aenrmentutn prae- here potuit. Sed gran icorum illud p p gnopere vereor ne temere eccogitenam atque hactenus Santümn verum esse reperiatur, ut Ex- 9 Emchans nunquam in viri nomen abierit, Incubum autem si denotare vellent vel daemonem istum Homericum, utraque forma promiscue usi videntur non reliqui tantum Graeci, sed ipsi etiam Athenienses. Nihil igitur obstat, si quid judico, quo minus Phrynicheae fabulae titulum de Inoubone interpretemur, qui eodem jure Phrynicho, quo Lamia Crateti aliisque, fabulae vel argumentum vel nomen dare potuit. Ac conjungitur cum ipsa illa Lamia aliisque terriculamentis apud Strabon. I. p. 19.(P. 15. Lips.) u* ππ‿ονʃο⁶νοκ— els dAmdoν rode Soegous(Huus). ire J2e Adια αμι˙οςα επσπmπꝛmuæ⁷ Lo,⁴, kal dsEOicherng, aal i Mogpckian, sive potius Meeehsen.— Sequitur Ksyyog, quo nomine etiam Amipsias fabulam in- scripsit, ubi vide quae notabimus. Laudatur Hesychio s. v. Ael, ubi pro Oeuueos Kowan recte corrigunt Kéyyg: male alii Kécveh. Ejusdem fabulae titulum apud Etymol. M. p. 340. 5. restituit Gaisford ad Hesiod. p. 11a. Apud Antiattic. p. 79. A³⁴,„os Ayrt rod Aaadis. Seuues Kög, dubius haereas, utrum Késuνn an Köyy scribendum sit. Sed alterum probabilius. Kedyoy habes Erotian. Gloss. Hipp. p. 576. aliisque locis. Male apud Hesych. s. v. e‿⁴⁵ασαα legitur Deuuxos Kéovic. Kohhara quater laudatur. Frequentior Moyoreéwov mentio, quae Chabria archonte una cum Aristo- phanis Avibus et Amipsiae Comastis acta est Olymp. XCI. a. Vid. Argum. Avium et Schol. ad vs. 997. ubi pro xνο Chabriae nomen restitui Quaest. Scen. I. p. 34. Nomen fabulae inditum ab homine tristi et mo- roso, qui soli vitam seq ur et hominum lucem adspectumque fugeret. Ita Pollux III. 47. Hordreores nad uireyuns conjungit. Cfr. Ca- saub. ad Athen. VI. p. 248. c. et Toup. Emend. Suid. I. p. 859. Sed quidni ipsum audiamus in loco apud Grammat. Seguer. 1. p. 344. haecce dicentem: „Ovoνμα ZdE ouπσ Meyréoroee—— ————( Tluawyos Si6» Aοαο⁵o, Seuo, AAεοꝓν, d‿νſ0p, drſENo ov, AdiiNewroy, No-yvdaova.*) ²) lmitatus est haec Libanius Orat. T. IWV. p. 134. ubi vocem axesrodes importuna con- jectura tentavit vir doctus in Fridemanni MMiscell, crit. I. 4. p. 6. B 10 Falleretur tamen, me judice, qui ideo moratam sive ijdezny fuisse hanc fabulam putaret, qualis fuit f Ophelioni- dia eodem no- mine insignita, Sed ab antiquae comoediae ratione tale argumentum alie- num. Herculis in ea partes quasdam fuisse conjicias e loco apud Athen. VI. p. 248. c. Acerrime in eadem perstringuntur Syracosius, Execestides, Pisander, Teleas similisque generis homines. V. Schol. Arist. Ax. 11. 1297. Maöcas una cum Aristophanis Ranis et Platonis Cleophonte Olymp. XCIII. 3. in certamen commissa et secundo praemio ornata, Argum. Avium et Sophocl, Oedip. Col. ap. Thiersch. Act. Monac. III. p. 324 in quo argumento versata fuerit, tum ex titulo fabulae tum e fragmentis quodammodo divinare licet. Videntur enim nescio qui(Sophocles fortasse et Euripides) de poesios principatu inter se concertasse, Musis litem di- rimentibus. Quo spectant fortasse versus ap. Harpocr. p. 203. et Suid. s. v. xa?deuos:— Idou, déxeu in Licou. d audtoxos Sero d Hdy AroNXen 0drog, d Jareuc 69e. Praeclarum Sophoclis encomium ex hac fabula servavit Argum., Sophocl. Oed. Col. I. I. Hine suspiceris ex eadem fabula desumtum essé versum a Diogene Laert. IV. 20. servatum, ubi narrat Polemonem iis maxime lo- cis Sophocleorum carminum delectatum esse, 5a Jy, ard rννꝶ esuon, 0 his eut uméxvres, ahA wedtzues.— Mucras laudantur Suidae et Photio. Eadem Muarns dicitur Suidae s. v. Desuxos, Eustathio ad Hom. p. 1161. 3. et Varino Eolog. p. 106. a0. IIod σεια, duo titulo etiam Magnes fabulam docuisse dicitur, male Aristophani tribuitur ap. Schol. Av. 1297. loco turpiter depravato. Zd- Tvο³, quam male satyricam fabulam statuebat Eichstaedt de Dram. Co- mico-satyr. p. 36., tum aliis locis laudatur, tum fortasse etiam ab An- tiattic. p. 102. auglay ob Qaxi Den NSyen, AA eurmεum roy d veurnuvo- 2f Ne-pedar Ayr! rod Deorεrou. Tarvemcle vryrnrer NSNe, Dhajucey vgiay. Corrigendum videtur: Ayri roν Jerrrou. Seuuxdes Ii Taröeois vevrueiov A-Iei, Dihaiuuy avelay. Hujus conjecturae fidejussorem habeo Polluc. III. 75. Geues Nae ey Tarueis roy deomérny venrnketyov dyouxey. Denique DTea*ο 11 Jol AxeNed Hegor, Is enim plenus est fabulae titulus ab uno Suida servatus. Plerisque Tec7do! dicitur, semel Athenaeo Aru de. Apud Priscian. XVIII. p. 1201. Oguuxos yed⁴ru.„IDoig alrlav ixer woynede elveuu Tu rexον, recte nuper Spengelius ad Varronem correxit Seuuos Teuedoe. alrlav exe etc. nescius idem jam a nobis factum esse Comment. Miscell. I. p. 18. PrAro, Atheniensis, de quo Suidas et Eudoc. p. 558. ita scribunt: I. Ag. naids, Ye-yovde ro Tesvos zard Aeurodvm, Peuuxev, Pörohey za2 Gegezedrn. Primam fabulam docuit Olymp. LXXXVIII. teste Cyrillo adv. Julian. I. p. 15. B. cujus verba supra, ubi de Eupolide agebatur, ad- scripsimus. Non recte igitur Eusebius Chron. Olymp. LXXX, 3. adsori- psit: Cratinus et Plato comici hac aetate oocurrebant, sive ut est apud Syncell. p. a47. d. Ke. x¹l II. el x. iuuov. Aetatis ultra Olymp. XCVI. productae haud ambiguum testimonium praebet Schol. Aristoph. Plut. 179. Eàate Ie aal LINAre y Dalde(Hemst. TIaudai) Exraxan. dexdre Erei orego Adaxoty, a DezNous(h. e. Olymp. XOVII. 1.) ds unutri ouons aurijs. Ita enim recte Hemsterhusius hunc locum emendavit. Hino verissime Thucydidis aequalem dicit Marcellinus Vit. Thuc. p. XI. Bekk., quem mortuum esse constat Olymp. XOVII, a. Sed Platoni etiam longio- rem quam Thuoydidi vitam obtigisse, docet insignis ejus locus apud Plu- tarch. Praec. reipubl. ger. p. 801. B. ubi Aiuoy Aristophanis exemplo ita loquentem inducit:. Naßor Naßod is Xeeiose de raxτ⁴ aev. utNe recuννᷣ xeiboroe Aggey.*) — *) Agyrrhium, turpissimum demagogorum, fortasse etiam aliis locis vexaverat Plato. Ac nescio an apud Aristot. Rhet. 1. 16. 1o, Eögovhes i, rois Dexarieieis igeicaro wra Xdenros, 4 Tadran ilrs reds Aexls on, Ir. ix"HiDartn,*6N1 13 6ℳ⁴⁴οꝓρ νοωνονε!ut, in hoc gitur loco, quem recte Ruhnk. Hist. crit. Orat. p. 1Xyll. de Platone comieo iatellexit, nescio an pro Archibio Agyrrhi nomen reponendum sit. Similiter Agyrrhius in Archini nomen abit ap. Schol. Krist. Ran. 367. Optime autem conveniunt in Agyrrhium ista: ir.Didaxt, i ri ⸗4Att 16 64eAT, ennged⸗ 1hat, ad quae etiam Proculum in Ilesiod. Opp. et Dies Vs. 198. respexisse pulcve vidit Gaisfordius. B 2 12 Nam quum Agyrrhium populus Olymp. X0VII, 3. Thrasybulo ab Aspendiis interfecto, Lesbiaci exercitus praetorem creaverit(Xenoph. Hellen. IV, 8, 31. Diod. Sic. XIV. 99. cll. Schol. Eccles. 10a. ubi recte Meursius Lectt. Att. VI. 4. A*⅜ᷣ pro Aiauo restituit), satis apparet, fabulam, in qua istos de Agyrrhio versus poneret Plato, ante Olymp. X0VII, 3. doceri non potuisse. Atque hinc factum esse videtur, ut Plato a nonnullis mediae comoediae poeta diceretur. V. Anonymum de Com. p. XXI. Schol. Dionysii Thracis apud Beklc. Anecd. II. p. 749. et Andron. ib. III. p. 1464. Quae res movit Fabric. Bibl. Gr. II. p. 485. ad Sext. Empir. adyv. Rhet. II. p. 296. Jonsium de Script. histor. Philos. I, 7, 5. Eichstaedt de Dramate Com. satyr. p. 76. et Creuzerum ad Olympiod. in Platon. Alcib. I. pP. 157. ut duos Platones, poetas co- micos, comminiscerentur. Recte unum tantum commemorat Diogenes Laert. III. 109. De domesticis Platonis rebus nihil compertum habemus, nisi quae tradit Suidas s. v. Acexddoςα ουemεο. aaeotfela Sr rey Sréols movouy. r raurg i eeeeiate etxeman IIXAray TIeicd„ν*ε*) do Jee 16 TA⸗ audas rouu Aois maeeTes Das weylan Aerdhas fueio dar εpp. Nisi forte male intellexit Suidas poetae verba, ut non de semet ipso sed de alio poeta Comico, fortasse ArisioMane, haec Platonem dixisse statuamus. Quam picis confirmat qus do quod ex incerta Platonis fabula Zenob. VI, 7. servavit proverbium. Teredd syovas, quo in eadem causa contra Aristophanem usi sunt Aristonymus, Sannytio, alii. Ao sane simultatem ipsi cum Aristophane intercessisse docent quae tradidit Schol. Platon. p. 331. Bekk. De indole poesios Platonicae ita judicarunt veteres, ut Nauενενν Xaeuvrhoa ei tribuerent. Vide Andronicum in Bekk. Anecd. III. p. 1461. 4 et Suidam s. v. IINAry. Eandem igitur illi, quam Cratino, laudem tri- buerunt veteres critici, quorum verissi fuisse judioi e frag is, quae satis multa supersunt, facile doceri potest.*³) Maledicentiae crimen, — *) Inepte interpres latinus Pisandrum poetam commemorari gutnstt Similis error iatpp. Hesych. s. V."'ede od ade& Kerrealesecur. 4**) De metro quod ab auctore Platonicum dictum est v. Hephaest. XV. p. 91. Schema hoc est: 4)— h— AlAi ASl—— 13 quo notatur a Dione Chrysost. Orat. XXXIII. p. 4. Rsk., non nisi ad corruptos saeculi sui mores et improbos, qui rempublicam illis tempo- ribus gravissime affligebant, cives pertinuisse videtur. Hinc Cleonem, cui se primum bellum intulisse ipse gloriatur apud Priscian. IV. a11., Hyper- bolum et Cleophontem in cognominibus fabulis, Cinesiam dithyrambicum poetam, pessimum nebulonem, apud Galen. Hypomn. in Hippocr. Aphor. VII. cll. Plutarch. Symp. VII, 8. aliosque id genus homines internecino exagitavit odio. Cumque omnium malorum, quibus civitas pessumdare- tur, causam a pravis publicorum oratorum artibus repeteret, tum rheto- ricam artem utpote reipublicae perniciosam devovet et condemnat, v. Sext. Empir. adv. Rhet. II. p. 296., tum oratores ipsos omni contumeliae genere adspergit, doletque nullum in civitate reperiri Iolaum, qui éeeus velut Hydrae capita succrescentes igni ferroque deleat. V. Stobaei Eol. Phys. p. 158. cll. Porson. ad Eurip. Med. p. 410. Contra excellentium ci- vium velut Themistoclis memoriam non sine magno quodam animi motu et desiderio recolit, Plutarch. Them. p. a35. Cor. Fabulas eum docuisse octo et viginti auctor est Anonymus de Com. p. XXXIV. eundemque plane numerum ponit Suidas(Dedulme Is aurod en), quamquam deinceps triginta fabularum titulos enumerat. Sunt autem hi: Adwus, AO 2*n, Ted. 4 neg, AulhaNos, Eograt, ExNeie i Nicοi, Egdan, Zeus naousvos,„IA, KeOSOdv, Adroc, Aduuwves, oinral, M Mue Mar‿ᷣdᷣeedos(Eudoc. Mapdi 90s), Mevtaos, Naa, Nit Hardd, Sdyreu i Kégzuwmee, IIseiaxyns, IIomrijs, TIelca»des, IIet= Seis, IIaidloy, LoPiα‿τal, Tueuaxla, Tueuab, ueat, TioNog, Oaay. Qui praeterea laudantur fabularum tituli, Euuevihes, Alα‿eos, Keu u, Oaldoc, AHieg2, TIereu, Taua, AvdeoDdvos, Tuyerarardy et TIayn. veirrah, aut apento falsi sunt, aut magnae dubitationi obnoxii. Nam Eu- menides ridiculo fere errore recepta est ex Etymol. M. s. v. Aueeꝗuody. IIXAre EOsyle. ue Ayageyis Nevcheins, quae ex Plutarchi Eumene desumpta sunt, docente Valcken. ad Adoniaz. p. 355. AvdeoPovo, Tvyega. xcrdyra et IIayn veds Suidas commemorat, qui postquam ea, quae ap- posui, fabularum nomina retulit, hunc in modum pergit: eor* de Nasds 14 rν Qᷣεανκτεα d Og ASvaisς ν rols A Q as.*) Sr al ADesvos 2ar) Deauα IEdruyos aal Zuvekamardo wald LIanveirral val A △X△es rea. Sed ArdgoPérov et Zuyerararuyra, quas ex corruptis Athenai exemplaribus recepit, non Platoni sed Batoni assignandas esse dudum docui ad Me- nandr. p. 150. Neque alii auctori TIaynfyuerral tribuenda videtur, quam- vis nulla ejus apud Athenaeum mentio injicitur. De ceteris, quos com- memoravi, titulis suo loco dicetur. Ceterum similem Platonicarum fabu- larum recensum exhibet Audronicus apud Bekle. Anecd. Gr. III. p. 1461. ubi easdem quas Suidas fabulas enumerat, sed omissis Meroikoig, Niaais et Dech. Ad singulas fabulas ut Tenialnns, 4990 Veneris et Dionysi de Adonidis amore esse dolligas ex Athen. X. p. 456. b. Plurali numero ANunhes vocatur Suidae s. v. ⁴⁵ρο. Jeda, Hdra Adut. At hoc etiam loco recte Grammat. Seguer. I. p. 47a. à*Ho˙deddi. IINArxν Addvihe. nkalietr dè[rò Arorarea]. Hanc enim vocem addendam puto. Proximo loco apud Suidam commemoratur AGrééeey. Neque aliter Eudocia et Andronicus, unde facile AGiesu scribendum conjicias, ut vocatur apud Antiattic. p. 106. Ae⸗e(leg. Nemel) dyr! red röwre(leg. 7Uumre). IIXAr A Oiegouyri. Nerxei reaxeen ixov. Sed scribendum potius AG keec, sive quod Kusterus et Reinesius Var. Lect. III, 7. voluerunt, Al eic eedy, ut vocatur fabula Athen. X. p. 446, c. Polluc. VII. 57. X. 190. Hesychio s. v. doaμesr.**) Apud Antiatticistam unde natus sit error, facile intelligitur. Nam quum auctor brevitatis causa, plane ut Suidas et Andronicus, scripsisset AO ledν pro pleniore v rals 4— ieesy, librarius, qui genuinus fabulae titulus esset igna- *) Nihil ejusmodi in nostris Athenaei exemplaribus legitur. Quod deinceps addit Suidas 14 isse Platonem, non nimis urgendum ridetur. Posidippi epi- gramma in Anthol. Palat. II. p. 122. ab aliis Platoni comico tributum esse, docet in- scriptio codicis Palatini. **) Sunt autem al ⁴ϑσe mulieres a sacris redeuntes, ut recte monuit Reinesius Var. Sect. III, 7. probante Albertio ad Hesych. I. p. 576. 27. Eadem interpretatio pla- cuit Casaub. ad Athen. N. p. 446. c. qui etiam aliam rationem proponit, ut intelli- gantur ireddevnes mulieres deo sacrae. Quod minus probabile. 15 rus, scripsit IINAray AGegobyr. Simili errori Amphiaraum fabulam apud Schol. Aristoph. Plut. 174. deberi suspicor, quae quum neque a Suida neque ab Andronico commemoretur, vix dubitari potest quin ex alius fabulae titulo nata sit. Scholiastae verba haec sunt: 6 TAn⸗ dnuauhe y— dal erhexre Tà o? Siuu, ds wal TINra SOn- Auuεᷣde aal"h Al' el IIdερ Oalns aTew à noi dux uxo Payreh. ⁴) Quo loco si primitus II)clrav AGleody scriptum fuisse ponas, quam facile in hujus fabulae locum Amphiaraus succedere potuerit, sponte intelligitur. Quod si cui andacius conjectum videatur, non impedio, quo minus luxata holi- verba hal ur, ita forsitan supplenda: ⁴s aal IINXArTa SOnalv —— al Ann Acoroaum Auchuueag. IInjus enim A Aripbialau⸗ saepissime Iaud ab Ao 4A ph etiam in alia fabula Haphi rapscftstemn. ex Suidae loco ab Hemsterhusio allato in- telligitur: TIAμρις dnuar'o-ds ASdvnar. wal Enexre 1d Tod Diliou, kald Pax. Hels èr uroHες ναre, d Pne AeroPuns. Quae ad Pluti locum referri mon posse apertum est. Sed utcunque de hoc statuas, illud certe effecisse mihi videor, Platonis Amphiaraum dubitationem movere gravissi- mam, neque temere probari posse Hemsterhusii sententiam, qui ejusdem fabulae titulum apud eundem Pluti Scholiastam ad vs. 179. reponi voluit. Sequuntur Pedmes, cujus fabulae ab Athen. X. p. 368. e. Harpocr. s. v. keio Tnedayres et in Anecd. Bekk. I. p. 360. laudatae titulum restituen- dum puto Zenobio Prov. II. 31. 72 Jermva r! kavd exoꝑεμero, Xx‿ᷣmee u Kęvleis XByeraus HINATav. Arijeranas Ara‿dmayr aur aad. Unde Kévlouc tan- quam fabulae elogium recepit Fabric. II. p. 486. Sed legendum ey Pęu del NX6-ε dαB IINArGy. Versus adjectus ita scribendus: Avnerazac drakarayr auri kayd. 1 Fabuh De Aa*dd Xα, quo titulo etiam Ari docnit, in ignis est Clementis Alexandrini locus Strom. VI. p. 67. D. IINcircy re d auμsς væ *) Seribendum videtur: val 3 Al, 6 t Oain⸗ 79, T4⁴mνοmεττν d Xoεd XA2Aα uνο aztn. 16 AcePaene Ey Auidd Nee rd ANay Scalgodrat, quae paullo pingius enun- tiata sic haud dubie intelligenda sunt, Platonem ex Aristophanis Daedalo nonnulla in suam ejusdem tituli fabulam transtulisse, Aristophanem antem rursus ex aliis Platonis fabulis suam Daedalum ditasse. Exemplum rei praebet unicum*) quod superest fabulae fragmentum apud Schol. Nubb. 659. ubi qui e Platonis Daedalo afferuntur versus ab aliis ex Aristophanea fabula laudantur. FXXAs Nicαν, plerumque simpliciter EMag vocatur. Plenum fabulae titulum servaverunt Suidas et Eudocia. Semel Niza dioitur Photio Lex. s. v. as. Quod apud Antiatt. p. 114. legitur IINArνꝙ ENNa. No, me tacente intelligitur in EMAhd*³« mutandum esse. Argumentum fa- bulae e titulo suspicari licet, si quidem de maritimo Atheniensium im- perio actum videtur. Eo spectat locus apud Schol. Ms. ad Hom. II. I. 135.**) ita fortasse corrigendus: 2i dr u T SANerra Aroddoei Lude, 2i I Tp, Arayra viadumiy Ameh Quae fortasse Neptuni verba sunt de erepta Atheniensibus Sanar irati. Unde fabulam post Olymp. XOCIII. actam, esse suspiceris. In eodem 6 dramate Plato nobilissimam de Atticis legibus sententiam posuerat, quam praeter alios servavit Philemo Gramm. p. 179. Cfr. Cur. crit. p. 59. Haud minorem celebritatem adepta est quam Poęrdy nomine insoripsit fabula, cujus consilium hoc fuisse videtur, ut cives propter immensos, quos sacri- ficiis festisque celebrandis impenderent, sumtus taxaret. Suadet hoc titulus fabulae et locus a Clemente Alex. Strom. VII. p. 304. Sylb. servatus: ¹ *) Nam ne quis ſonte qui apud Tetzen Chiiad. 1. 117 e BM 6s tafferuntur versus: 1 Aaslddtiu d'ra νε dar Jousi 371 8 * abren ⅜pyAd‿ααμανν, N Andhe Aie⸗ e 2. e Daedalo ducta esse putet, non inutile fuerit monere, ne esse quidem hos Pla- tonis versus, sed Euripidis ex Eurystheo apud Schol. Eurip. Hec. 821. Tzetzae haud dubie alius Platonis locus obversabatur ab codem Scholiasta servatus. **) Vid. Koenius ad Gregor. Cor. I. p. 48. Neglexit hacc Bekkerus,-α 22 ruue leele Ita 17 ay veie rergasde SO Axcwrelee deeahh ae 13 Nomen NIy dce. rA SAe agee 8 1 idon Leui, Kody A dor Flyveras, 5 eNdv reres na] ns aa] Soij. rta enim sgandlues videtur pror edito ⁴yy Sgrerxes ad dal— Te an oij. In eadem fabula sigmatismum Euripidis luserat, de quo cfr. Porson. ad Med. 476. Neo Diitrephem inornatum-Hemisit, teste Schol. Aristoph. Av. 799. AuresOhs— mavraxod äerar za moss. IIArar de 2 Eoerals. al ES'o, 0- AAiSSvou, Fe„ Kerra, 76 gsye Arruudy. Corrige: IIN. e er Fograls aal Sehey AS-herlal Tu uanueven urkh. Apud Poll. X. 135. legen- dum: 5* Ilharuus— rrin 2isri ndd aIchani enGeees9e rA. SSaaen, F= IHEOI103 i pro eiit εραεέσεεοα Ejusdem fabulae iclgs— r. Ensrark. ad Odyss. p. 1406. 6a. Eredans non nisi duo sup frag a. At fr. 5 laudatur Zeus aaueyog, ex qua quae afferuntur fragmenta, omnia fere ad cottabi ludum spectant. Herculis in ea non nullas partes fuisse docet Athen. XV. p. 667. b. ubi Platonis verba ita scripta fuisse videntur: = un xxned ins ri¹ Xeroa h4hNon SraPiea— Tinlum fabulae ad mescio quam Jovis contumeliam spectare quivis vide- rit. Male enim apud Eudooi et Androni- Nouj legitur pro zuxeusyos. Idem vitium olim in Polluc. VII. 139. Toös fabulae unum superest fragmentum. Sequitur KXeoGσ, quae Olymp. XCIII. 3. una cum Ranis Aristophanis et Phrynichi Musis in certamen commissa et tertio 1000 habita est. V. Argum. Ranarum. Scripta autem haec fabula fuit in Cleophontem, turbulenti hominem ingenii, popularemque auram turpissi- mis artibus captantem. Schol. Arist. Ran. 690.«al els rodroy ov Snduuev deaue Qterra druves, aul rrveera, Sauvieas aurh Kheov. Todro- kaeader de Céyoy ual aeoy al Dwwryesj. Hino Thraciam hirundinem in ejus labris strepere dicit Aristophanes l. I. qui acerbissime eum iterum tangit Thesmoph. 805. Ran. 1504. et in fine fabulae 1532. Obscuritatem C 18 generis attigit etiam Aelian. V. H. XII. 43. Dre3ou de nu KXeSSvro— 0e« d» etroi Gadlac rodc martgac. Graphioam hominis imaginem adumbravit Euri- pides Orest. 891. ubi quum alii contra temporum rationes Cleonem de- signari statuissent, Scholiastes Cleophontem significari monuit: 9ε!⁸De ⁸ eimey— Sedé iy&x AeNGDr 6 RNeOSy, ubi Matthiaeum fugit Ruhnkenii Hist. crit. Orat. p. XLV. observatio, verba èx AexnGPdy litura sananda esse verissime monentis. Praetoris f fuisse colligas e Schol. Arist. Rrist. Ran. 690. nisi is Scholiastae error est. Hunc igitur homi- nem, de quo plura dicturus eram, cum pleraque omnia a Meiero Hist. juris Att. p. 218. occupata vidi, Plato hac in fabula gravissime exagitavit, motus haud dubie importuna homini gantia et insolentia, qua post proelium ad Arginussas 1 oum Laced ii aequissi pacis conditiones tulissent, ebrius in concionem prodiit pacemque dissuasit. V. Aristo- teles apud Schol. Aristoph. Ran. 1380. Irrisionis rationem ex paucis quae supersunt fragmentis haud facile perspicias, misi quod rapacitatem hominis notavit in versu ap. Eustath. ad Od. p. 144 1. 26. matremque ejus barbaro sermone loquentem induxit teste Schol. Aristophl. Ran. 690. Ad eandem fabulam, quam etiam Cicero Republ. IV, 10. respexit, non dubito quin spectent etiam haeo apud Phrynich. Praepar. Soph. p. 9. 2l* IINArG e? Kerrodrr. Clitophon enim, obscurus homo, quem in transcursu per- stringit Aristoph. Ran. 998, non ea valuit auctoritate, ut comoediae ar- gumentum praebere potuerit. Itaque legendum Keoν. In Aalo quod argumentum tractaverit Plato, vide an colligi possit ex Athen. XIII. p. 603. f. Oao! roiouren(audxy) 2e⁴rev ar⁴eεas,rAdioy, Eeuuera xaed TIMomt ual&ασσεένεα rod vlod aurod Xevomov. Quo respiciens, ut videtur, Aristophanes in Pelargis Meletum tragicum, qui Calliam paedicare fere- batur, probri causa Laji filium appellavit, teste Schol. Platon. p. 550. Bekl. Aalou 1i adr NSJn, me Erei ei TIeNag, Jo) 2NeDeinkeyro da* Mehnros O1ders Je ay t„xey(leg. 24*ε*ε). Insignem ex hac fabula locum servavit Athen. II. p. 68. e. 00X deds Sr1 6 Aby Atuhees TNauxuyos dy e-ydkeu Véyes [rerra] zonxue Ai Eelexerau; 19 sio enim corrigendum quod vulgo legitur MeNéafyeos. Duos autem novi- mus Leagros, quorum alter, Glauconis filius, Olymp. LXXIX. a. praetor Atheniensium ad Dabrescum in Thracia caesorum occubuit. V. Herod. IX. 75. et qui eandem cladem, sed tacito ducis nomine, commemorat Thucyd. I. 100. IV. 102. Cfr. Pausan. I, ag. Alter Leagrus est is, ex cujus sorore Callias minor Hipponicum genuit. V. Andocid. Myster. 117. sqd. Neque ad alium Platonis verba spectare videntur, in quibus cum et ipse Glauconis filius fuisse dicatur, satis apparet, hunc Glauconem non diver- sum esse ab eo, quem Olymp. LXXXVI. 4. Atheniensium olassi Coroy- raeis in subsidium missae praef fuisse tradit Thucyd. I, 51. Idque etiam ob eam causam probabile est, quoniam Thucydides eum Leagri filium fuisse perhibet. Cfr. Sluiteri Lectt. Andoc. V. p. 95. Itaque in Glauconis familia eadem, quae in Calliae aliorumque Atheniensium fami- liis, successionis ratio obtinuit, ut nepotibus eadem quae avis nomina im- ponerentur. Stemma igitur familiae ita contexendum est: Glauco I. Leaber I. Glaleo II. Leager II. Filia’— Callias Hipponicus. Sequuntur AAxνε⁵ ¹ IIeinral, quem plenum fabulae titulum praeter Eudociam unus Suidas servavit, reliquis eam simpliciter Adzayeg appellanti- bus. Vid. Athen. IX. p. 380. e. XV. p. 695. b. Phot. Lex. in v. b. Geldec, Schol. Arist. Av. 471. Suidas s. v. Alarec et Avaiciva, Antiattic. p. 105, et Harpocr. s. v. 2eyeNos, ex quo de Platone fabulae auctore du- bitatum esse intelligimus: Sxανμ⁶ς ε ε u(Sthenelum poetam tragicum) rouvs IUNAroveςᷣ Adwcves NéaiPas. Eadem Maßuuaxu Jov ratio, cujus quum alii alium auctorem perhiberent(v. infra in Metagene), fuerunt qui eam in Platonis fabulis numerarent. Vid. praeter Suidam Eudociam et Andro- nicum I. I. Schol. Arist. Ran. 1021. et Hesych. s. v. Mapdxueg: αέ὆ς. 421 d na. Jeda eromubo» IINclruv. Quae sequuntur fabulae MeyéNe C 2 20 Möroiwor et Mubghuss, cum rarissinie commemorentur, verbo tetigisse sufficiat. N-a, ASchol. Afist. Lys. 1897.(exemendatione Elsmleji) Av. 1297. Polluc. VII. 46. et Schol. Plat. p. 531. laudatae, spectabant fortasse ad aureas illas victorias archonte Antigene Olymp. XCIII. a. e Victoriolis cusas, quas ob admixtami aeris partem rider etiam Aristophanes. V. Valesius ad Har- pocr. P. 74. BoeckhinbtOecén. Att. I. p. a4. II. p. 136. et Schneideri Addenda ad Nenoph. Hellen. I, 5, 8. Nuk Kaued, quinquies landata, Casaubono adAthen. III. p. 110. d. nondissimilis argumenti fuissevidetur Amphi- truoni Plauti.„Nox enim longa fuit illa, qua satus Hercules.“ 2dvre—— xες, Hoc pleno titulo unice a Suida et Eud et plerique omnes simpliciter Sciyres vocant; unus Hepl i0 p. 91. Scyreian. Et sic fortasse etiam Etymol. M. p. 595-40. si vera sunt quae monui Curis crit. p. 40. nuno etiam Gaisfordi consensu probata. IIaα˙αεα passim laudata non diversa fuit à TIaidte, quo titulo eam affert Athenaeus. Ejusdem fabulae nomen minus recte Hemsterhusius latere Putabat apud Schol. Plut. 179. ubi laudatur IINraν Ʒν 1 GDldes, quam fabulam diserte Scholiastes ar- chonte Philocle actam esse testatur, h. e. Olymp. XOVII. 1. Atqui pa- rabasin habuit TIatddgiov, ut constat e Schol. Arist. Pac. 7335. Itaque ar- chonte Philocle doceri non potuit. Cfr. Eichstaedt de Dramate Comico- satyr. p. 76. Sequitur IIelaLes. Duo Pisandri in illorum temporum historia commemoratur. Primus extremae homo timiditatis, qui Olymp. XCI. 1. practor Aullen tenszümn ad Samtum populare imperium evertererat atque ut quadringenti viri empüblicam cum summa potestate administra- rent effecerat. Thueyd. VII, 55. 65. 68. Plutarch. Alcib. c. a6. cll. Rühnlen. de Antiph. 3IE p. 236. sdg. Alterunn, obscurum hominem nec immani Gorporis statura insignem, Eupolis Olymp. LXXXIX. 4. tanduam mortum Gommeinorat in Marica apud Schol. Aristoph. Av. 1555. 4. Avobe 10 TIee iJear ds Endhasnhar . 3 areehds; d. olw, a-, 5-⁵ eihokhJtes. Ex quo apertum est Schemertter falli, qui eum, quem per ludibrium*e. xnhou asinarium dixet rut, eundem cum praetore fuisse existimant. Asi- narium unus praeter Eupolin commemorat Hermippus in Aererdανν nisi 21 apud Schol. I. I. Nam Arittophanes in Avibus I. I, quam fabulam Olymp. XCI. 1. docuit, non de Onocindio, ut Scholiastes voluit, sed de praetore, quem strabonem Eupolis dicit, loqui putandus est. Idemque de loco in Pac. 394. dictum volo, ubi quamquam temporum rationes non impediunt quominus praceunte Suida T. III. p. 108. roy Syorlyhioy significari putemus, tamen praetorem innui tota loci sententia manifesto ostendit. Ejusdem Joodexlay Aristophanes jam Olymp. LXXXVIII, a. in Babyloniis et rursus olymp. XCII. 1. in Lysistr. 491. acerbissime Perstrinxit, id quod etiam Eupolis in 1 As reurur fecerat his verbis: IIeioadeos els TIawrakoy eenee adyrad de, rije oreards adnros Jy dvie, ubi non tantum avaritiam hominis sed etiam timidis quam Xeno- phon quoque lusit Symp. II, 14. taxari videmus. Cfr. Schol. Lysistr. 491. Utrum vero Athenaeus innuat Lib. X. p. 415. d. Cleonymum et Pisan- drum d comicis poetis ob voracitatem perstringi referens, non facile dixe- rim. IIlud ertum videtur, Athenaeum verbis illis ad Hostrui Platonis fabulam respexisse, in qua utrumque Pisandrum irrisum esse docet Schol. Av. 1555. IINArTay Ey TIe gdyde ee! AHoréguy ASyet. Primarium tamen fa- bulae argumentum a praetore ductum fuisse suspicari licet, ut qui ipsis iHlis temporibus popularis imperii eversione maxime comicorum sales pro- vocasse videatur. Neque Antiphonti Rhamnusio, quem omnem istam Atti- carum verum conversionem cum primis agitasse Thucydides auctor est, platonem in eadem hac fabula pepercisse docet Plutarch. Antiph. p. 853. 0. veuudra e(Antiphon) ε&s Oiceuelar vr TIXAroòs 8» TIereiνεο%, ut pro u„ Teicdννε correxerunt Meursius Bibl. Att. p. 1599. Casaub. ad Athen, p. 385. d. et Ruhnk. de Antiph. p. a31. Neque alium comicum spectat Philostratus V. Soph. I. p. 499-. cujus verba adscripsit Ruhnkenius. E ceteris fragmentis, quae satis multa supersunt, nihil ad argumenti ra- tionem accuratius perspiciendam efficitur. Denique verbo monere liceat, codem fabulam titulo scriptam perhiberi ab Alexandride apud Suidam s. v. Aeeomazyfrng. T. I. p. 515. ubi proverbio Aceos xcudloy usus esse di- citur MEardeldns LIeic⁴εν5εαο. Sed hic primum pro AMNegaydeldne corrigen- 22 dum„5»⁴ερν*εeνε ν), qui fuit mediae comoediae pocta celeberrimus, cui quum Pisander comoediae argumentum praebere non potuerit, pro IIel. cνε certissima conjectura scribendum est TIaydiez, quam fabulam laudat Athen. III. p. 105. f. Proximo loco apud Suidam commemoratur IIeer aXYGs. Ita enim Kusterus a Codd. dedit pro IIeolah⸗/%s, quod tenent Eu- docia et Andronicus. Photius Lex. s. v. TIegaks, Ss weviene ris h1. 2al 1od Deduaαros rod DNarouko?. Corruptis verbis alii fortasse medicinam afferent. Simile vitium ingeniose Toupius Emend. III. p. 134. sustulit e Sueton. de IIlustr. Gramm. cap. 9. ubi Orbilii liber Perialogos inscri- ptus commemoratur, qui contineret querelas de injuriis, quas professores negligentia et ambitione parentum acciperent. Orbilio docto Grammatico fortasse Platonicae fabulae titulus obversabatur, unde suspiceris hanc fabulam continuisse querelas de injuriis, qtuas Athenienses negligentia et ambitione malorum civium acci- pererent. Eamque conjecturam fragmenta egregie confirmant, in qui- bus fere prodigi homines co ur, qui r bli luxurie ma- lisque artibus gravissime affligerent. Ex parabasi fabulae unum versum monente Porsono ad Eurip. Med. p. 410. servavit Priscian. XVIII. p. 211. cui ejusdem dramatis titulum p. 248. bene restituit Krehlius. Apud. Schol. Arist. Av. 1297. AeioroPens Ey LIeαxαεeyεr. Lenordy—a aard Meidiav dν. ndmoy, pro Aristophane Platonis nomen e Schol. Luciani T. II. 696. repo- nendum esse monui Quaest. Scen. I.— IIoinrijs separatim ab Suida, Eu- docia et Andronico in fabulis Pl ici q q ab iisdem paullo ante Adkuyes ij meunrel allata est. Videntur igitur diversae esse fa- bulae TIomrije et Aawayes Ilomral. Apud Schol. Arist. Ran. 1190. IINA. ruv xourijs. Oedre 70 dijees imeegey, corrigendum esse IINAroν IILom, monuit jam Valckenarius ad Adoniaz. p. 596. Laudatur ab eodem Scho- *) Vulgaris etror, tollendus ille etiam ex Anecd. Graec. Bekk. III. p. 1208. zatd Ahtbar. Seds i alriartzes 78, vand gegen. 23 liasta ad Ran. 410. Athenaeo et Antiatticista. Apud Schol. Platon. p. 159. Ruhnlk. aal TIeem Ka Inunhoeen xabecueiagey, ds AlTlyns— ual TINAruy 6olus IIeJyralc, fortasse IIomrals sive Tlomrij scribendum est: certe TIe)nraAls etiam accentus vitii suspectum reddit. In fabula, quam IIetseis inscripsit, quod argumentum tractaverit, docet locus in primis memorabilis apud Athen. VI. p. a9. f. Kartao Erodrns Te al Poguloios xaed rod Baxias Nelra Joodoxijkara, 6raoa Lerod aal rwanloneus Ag uods. Scilicet Epicrates, cujus haud exiguae partes in restituendo populari imperio fuerant, postea cum legatus in Persiam missus esset propter accepta a rege munera xabereesBelas accusatus et patria pulsus est. V. Demosthen. Fals. Legat. p. 450. Rsk. Hegesander apud Athen. VI. p. a31. b. et Plu- tarch. Pelop. 30. Participem legationis et criminis fuisse Phormisium do- cet etiam Schol. Aristoph. Ran. 866. Ad d utriusque Sεοενui spectant praeterea fabulae nostrae fragmenta apud Athen. X. 414. a. Vud. Heuc 3aouc genemreh Luderere, et apud Harpocr. p. 55. cvevdei Ji Nar Amezijeugev. Maxime tamen Epicratem vexasse videtur poeta, cujus qui ex incerta fabula apud Suidam aliosque laudatur versus: Avat deiyns Emlabares ανe es, vix dubitari potest quin et ipse ad IIetzeis referendus sit. Ridet autem hominem propter ingentem, quam alebat, barbam, quam lusit ctiam Aristoph. Eccl. 71. Cfr. Maussac ad Harpocr. p. 162. et Bergle- rus ad Aristoph. l. I. Hinc non qubito quin ad eundem Epicratem spectet locus fabulae nostrae ab Aspasio ad Aristot. Eth. Nicom. IV. 7. servatus: Xalgeis olhuau uerumerreioas aurdy Juuνiuauioas Te rov vrnvcBuor; dεμ̈ainv, GvoxDuNo-, Axeréiva. Sic enim pro JNiaruærieo Seu correxit Porsonus Miscell. p. 239. Quam- 2 ½ quam etiam Phormisium prolixa barba superbiisse intelligitur ex Arist. Ran. 966. Tzeva! fabulam ab aliis Aristophani tributam esse docent quae ex Chamaelontis libro reg! uuεμε us attulit Athen. XIV. p. 628. d. ubi Schweighaeuserus demum e Codice Euevalg Ppro Tunuale reposuit. Lau- datur etiam Moeridi Attic. p. 20. IINira Tueuas dnceuiy en rijs vcov, et, monente Piersono, Suidae s. v. eονᷣ ᷣι. Neque Schol. Aristoph. Av. 151. Scripsit IINArον εσ aαυιτνν(Melanthium)&ν τuòdaie de Neinoy cudare sed ν Twevalg, de quo nollem qubitasset Piersonus. Fabulae argumentum ad scenicam artem spectasse tum titulus docet, tum vero ex loco apud Athenaeum XIV. p. 623. d. perspicitur, un de chori der wur in n Dejns ruente poeta conqueritur: 4 dar er au 6eXon ed Oau Je, vdn de dedeiy ode, A- dore Arsxro rAdiv dordres deuoyran. In Sophistis quid consilii sequutus sit poeta, satis docet fabulae elo- gium, quamquam eum Sophistarum nomine latiore sensu usum esse in- telligitur e Schol. Aristoph. 330. IINcircy ey deduur oirae al 0- Oxovyrioy auxrc BanxphklDny els supᷣ zurérate rdy ocrdv. Male apud Pausaniam Eustathii ad Odyss. p. 1403. legitur IINdra oor,. Te‿ν ρα ddeςννο τ ναᷣο, pro Zoqiralc. Idem vitium recte Iungerm. ad Polluc. II. p. 760. ex Harpocratione sustulit tollendum- que est etiam ex Athen. X. p. 4aa. f. ad quae cfr. Antiatt. p. 89. Praeter Bacchylidem in hac fabula lacessivir Apolexin(v. Harpocr. s. v. Arxc-eis) Xenoclem tragicum(Schol. Arist. Pac. 799.) Dra- contidem(Schol. Vesp. 157.) alios. Euaauey fuisse qui Cantharo tri- buerent docet Priscian. XVIII. p. 183. Krehl. aliisque locis a Porsono Adv. p. 264. oocupatis. Platoni nulla de auctore fabulae dubitatione ad- jecta tribuitur ab Antiatt. p. 104. Polluc. II. 88.(ubi leg. 2ro/vDa Nad AycsLee,a Neres pro dyusæd⸗oera) VI. 17. VII. a0. Phot. Lex. s. v. xaeadin, et qui praeclarum fabulae fragmentum servavit, Hermiam in Platon. Phaed. 18. p. 90. quod ope Eustathii ad Iliad. 2. p. 1161. Rom. ubi idem locus omisso fabulae titulo legitur, ita fere scribendum est: eiaν 25⁵ eiraννν d rolr xaidelois rourois, ot Sudere euun, ey rarau ddox Diarye— ayres, diye Haueor Ax davrous, Serde*, adr e 2dy Swerdey ie hedpenc,—h J ad euerer. e JAortéuy Sorgaxoy Aros Aylnoiy elg Aeοον ords, Ady gty ferao, d Neue emiu, Oeuyeiy raxe T*0e Erkoous der, rothe s Nnew.*=) Quibus versibus graecarum civitatum discordias tangi apertum est. Se- quitur Sue Hak, cujus plenum titulum Iungermannus ad Polluc. T. I. p. 661. fuisse putabat Lue* ꝗ Maαοεα. Sio enim corrigit apud Hesychium S. V. ma*dota, ubi vulgo legitur: TINAray Suechani aas Maοea maAnir. Joelcr alcas aurod naradoo. At Cod. IDdruy Tuεaxloas, uvunox iea re⁴ia, unde praeclare Porson. Praef. Hecub. p. LXIV. elicuit: INAraν uau ady, ox‿nes, rauvdolay malods adred wara d„e. Videtur autem hoc drama e prioribus poetae fabulis fuisse, siquidem Myniscum Chalsidensem, duem Aeschyli actorem fuisse constat(v. Hermannus ad Aristot. A. Poet. XXVII. 4.) in ea ut helluonem lusisse perbibetur apud Athen. VIII. p. 344. d. O A⁵ Ava-drioο αs l Gol. rou SOhkog Muyſoxos 8,% Xa*⁴udeug. Sio enim fere legendum videtur. Contra serioribus poetae dramatis non dubito quin Delay accenseri debeat, cujus fabulae, ab Andronico in Platoni- oorum dramaturum recensu negleoctae, quod argumentum fuerit, cognosci po- terit, nisi fallor, ex Servio ad Virgil. Aen. III. a79. Phaon cum esset na- vicularius, solitus aLesbo in continentem proximos quosque mercede transvehere, Venerem mutatam in anus formam gra- tis transvexit; quapropter ab ea donatus unguenti alabastro, cum se in dies inde tum ungeret, foeminas in sui amorem trahebat. Quibus similia narrantur etiam ab aliis, quorum testimonia *) Vs. 4. legendum videtur als εiey iorde Ayinet, antepenultima in aylnco correpta. Vs. 5. memorabilis in Attico poeta forma zizruch. Sed meminerimus hos esse anapaestos, in quibus, ut alia mittam, etiam Anaxilas ap. Athen. XII. p. 548. non qubitavit dicere Eocuiie Tedtateara wand. D 26 24 apposui ad Menandr. p. 105.*) Suspicionem nostram optime confirmat fragmentum e fabula nostra servatum apud Athen. X. 441. c. sdd. Ibi Phaonem habemus in interiore aedium parte inolusum: aocurrunt uudi- que mulieres Veneris oestro percitae et cum Phaone congredi gestientes. Prohibet eas Venus wowéorgsos, haud prius aditum mulierculis con- cessura, nisi Postquam tum sibi ipsi tum Orthanae, Lordoni, Cyhdaso aliis- que, quos venereae nequitiae antistites fingit, daemonibus sacra obtulerint. Cum hoc loco aliqua argumenti simlitudine oonjunctum est perlongum fabulae fragmentum ab eodem Athenaeo servatum Lib. I. p. 5. ubi nescio ais aliquot e Philoxeni Conyivio vexsus recitat, in quibus fere uxοm ridvra Beduare enumerantur. Neque eventu rem caruisse docet locus apud Suidam 8.; V. Juzxde A-xdy, ubi senem habemus tibicinae amore captum eique cano capite blanditias dicentem;: . 3 Teuees Ayd⁴dka. 3 relei Sοε τοꝙνO0 resrois, d vzd⸗ dA-reb 5 Cetera fragmenta nihil habent, ex quo de argumenti ratione conjecturam capere liceat. De tempore autem quo fabulam agçtam esse dixi fortasse etiam alia via verissimum esse intelligitur. Scilicet Schol. Aristoph. Plut- 179. de Laidis obitu disserens inter alia haec posuit: euabhe è wa TINArav ¶rmC:alde Exrakaidendre gre v0 Tso» Niderer. 2* DiNoxkfou ds Anvsr, eions Aurijg. Ubi quum Hemsterhusii conjectura Ppro Phaedro TIaddagio a Scholiasta scriptum fuisse putantis propter eos, quas supra exposui, ra- tiones probari non possit, vid d est, ne Scholi stes IINATGy S» 75 Odavi scriptum reliquerit: ExX quo efficitur actam esse Phaonem Olymp. XCVI, a. Neque deesse exempla, in quibus Phaon Phaedon et Phaedrus inter se confunduntur, oognosci poterit e Barkeri notatis in Friedenm. Miscell. orit. II. 1. p. 53. ad quae confer Cur. crit. p. 40. Accedimus ad postremam fabulam Hyperboli nomine insoriptam, cujus etsi per- pauca fragmenta ad aetatem nostram pervenerunt, de argumento tamen *) Ubi minus recte Servii verbis ad Leucadiae argumentum explicandum usus sum. 27 ipse fabulae titulus omnem dubitationem praecidit. Fuit autem Hyper- bolus(quid enim impedit, quo minus de homine isto paullo uberius com- mentemur ²) natus igitur Hyperbolus fuit patre, ut Androtion apud Schol. Luciani T. I. p. 154. Lips. tradit, Antiphane, sive ut Theopompus in ex- cursu de Demagogis*) apud eundem Scholiastam p. 155. memoriae pro- didit, Chremete. Thsohenspi auctoritatem, sequutus est Schol. Aristoph- Pac. 680. Xedo ve J TPrsoNo, AeNs de XAeuvos. Corrige Xes. uanres. Aclianus autem V. Hist. XII. 43. TreeBNeu aal KeoSPdres oODes q d patre usus fuerit, certe obscurus fuit is Romo omnique Sentanliae genere oppletug, ut quem dy ermei rode Sed in publica moneta servili conditione habitum fuisse tradat Lundgeidee apud Schol. Arist. Vesp. 1001. megt T'aeeou AS ye lo Xvoar. 0d 5 2v narihe èori-,eyog Er aa] 1dy ey 7 A-Loxomelch Jouetiet JƷnαμασ⁴ν, ds(leg. 6 N) geyoc dy aal gdeßaees wxooiet. Quem locum satis negligenter in- terpretatus est Cortumius Symbol. ad Histor. graec. p. 177. Neque ho- nestiorem matris fuisse conditionem, facile conjicias ex Aristoph. Nub. 552. Thesmoph. 845. et Eupolide apud Schol. Plut. 1038. Ipse noster Hyperbolus utrumne Athenis natus fuerit, an aliunde cum patre immi- graverit, non constat. Polyzelus apud Schol. Luciani I. 1. Phrygem, Plato autem Seehne in fabula Lydum fuisse perhibent, utrumque fortasse ut humil ini diti et peregrinam originem indicarent. Pe- rithoidarum OMz adscriptus(Plutarch. Alcib. 13. et Nic. 1.) lucernis fa- bricandis vitam sustentavit, quae res poetis comicis acerbissimae irrisioni opportunitatem praebuit. V. Cratinus in Pytine apud Schol. ad Pac. 690. Aristoph. Equ. 749. 1316. 1327. Pac. 690. et Nub. 1064. ex quo loco satis largas hominem opes ex arte sua collegisse intelligitur. Neque id mirum plumbo pro aere uteretur. V. Schol. ad Arist. I. l. et conf. Andocidem I. I. ad cujus verba respicit etiam Schol. Luciani p. 156. In tanto omnium de arte, quam factitavit Hyperbolus, in eo, qui in confici dis lucernis *) Quem decimo Philippicorum libro addiderat teste Athen. IV. p. 166. d. D a 28 consensu mirum est, eundem a Schol. Equ. 1301. figulum perhiberi. Nisi hoc Scholiastae commentum est, in sln TaéeoNoy laborantis, quo animum hominis non quaestum significari apertum est. Antequam ad rerum publica- d 8 do aetatem t gerit non constat, nisi quod in foro multum versatus esse et tum defendendis tum vero maxime accusandis lacessendisque civibus operam dedisse perhibetur ab Ari- stoph. Acharn. 346. cll. Aristid. Platon. II. p. 176. Cant. Sed ad rempublicam. rum tractationem tractandam mature Hyperbolum et praeter aetatem accessisse ex Eupolide et Cratino narrat Schol. Luciani I. I. p. 155. Qua in re maxime eum adjuvit incradibilis quaedam impudentia et turpissima socordis plebeculae adulatio. Cfr. Maxim. Tyr. XxX. p. 391. Neque enim dicendi copia ho- minem valuisse et eloquentiae illecebris populi animos sibi conciliasse vel illud documento est, quod ipse apud Eupolin(Quintil. I, 10, 18.) nihil ex musicis nisi literas se scire ingenue fatetur. Immo vero ne attice qui- dem eum loquutum esse tradit Plato in fragmento e nostra fahula ser- vato apud Herodian. xegl αy.*. P. 20. 0 N cn JAe irrligey, ³ Mod⸗aνι OtkA, A./X dmdre Asy Leein Sirrduny ASVe 2oaane Dnrdany, dmore J'elen Déar GXfyoy Ee-Iey Nlev. Quibus versibus non Tarentinum aliquem barbare loquentem rideri, quae Huschkii de Annio Cimb. p. 49. opinio fuit, sed ipsum Hyperbolum parum attige dicentem ludi, jam neminem fore puto qui dubitet. Scripsi autem primo versu d Modoa Otkau pro edito à Malean Olau, quarum ut inepta in tali Ioco invocatio, ita aptissima Musarum. In reliquis fere Blochii emen- dationes sequntus sum, quamquam aegre mihi persuadeo, tam barbare loquutum esse Hyperbolum, ut Srrd dixerit pro dardunv. Codex dedit Nirdum Agyew Paave Dr re v. In quo parum probabiliter Huschkius 1. I. p. 50. verbum dνσ latere existimabat. Equidem scripsisse Plato- nem puto: AAN drors Ay Xeein dunrdany NSe 2Dam edagrdn— 29 in quo quplex augmentum notasse videtur, cujus nullum sane certum exemplum ex antiquis illis et genuinis Atticis proferas. V. Lobeck. ad Phryn. p. 154. Ad postremam fragmenti partem respicit Etymol. M. p. 621, 54- HNrTa Aeννι τ᷑ρλμμο duπxeei o MM2n(dloc Pro G/s) ds gaᷣaeor. ual rd S-uve o; Onoth, ubi corrige obiter 12 fvos hos On2.*²) Sed quoad Gleon reipublicae praeesset, Hyperbolo nonnisi secundas in civi- tate agere licuit, quamquam vel sic satis magna jam tum apud populum auctoritate floruit, adeo quidem ut populus Olymp. LXXXVIII. 4. totum se lucernarum venditoribus tradidisse dici posset ab Aristoph. Equ. 149. Non recte igitur Schol. Nub. 6a0. oudere 72e Jirgeme RXEG& Er. QOyroc. Eodem tempore lagitavit, ut elassis sibi ad maritimam expeditionem in Chalcedonem a populo traderetur, nullo tamen ut videtur successu, Aristoph. Equ. 1315. Mortuo autem Cleone, quod factum est Olymp. LXXXIX, a. vel 3.(v. Hermanus ad Schol. Arist. Nub. 545.) tantam nactus est auetoritatem, ut cum solus fere in foro regnaret, Arist. Pac. 681., et potentissimos quosque eives(in his etiam Alcibiadem, teste Himerio Ecl. XXXVI. P. 313.) incredibili licentia et procacitate lacesseret et quem- cunque populus vellet omnibus modis vellicaret, Plutarch. Alcib. 13. clk. Maximo Tyr. Diss. XIII. p. 250 Athenienses eum tanquam genium quen- dam suspicerent, a cujus nutu et arbitrio suspensi tenerentur, Dio Chrysost. Or. p. 28a. a. Quid quod tanto perditissimum hominem favore amplecte- bantur, ut, quamquam munera ab Aegyptiis populo dono missa sibi soli vindicasset, Leuco apud Hesychium s. v. IIdamis, tamen exercitui eum praeficerent, Schol. Arist. Acharn. 680., et Hieromnemonis munere orna- rent, Aristoph. Nub. 6ee. Ita quum aliquot annos primum in republica locum tenuisset ac ne dacissimis quidem i poetarum Ssalibus ad saniorem rationem revocari potuisset, insperato de summo, ad quod *) Quae proxime antecedunt apud Etymologum attigi ad Mlenandr. p. 232. partim recte Partim hecus; recte, dnod"9laute restitnJ pno adroxie, Rrmante numc Herodiano l. l» secus, quod Meleagrum poetam esse dixi, qui fuit Rhimtonicae fabulae titulus, ut er eodem Ilerodiano discimus. 30 malis artibus adscenderat, potentiae auctoritatisquo fastigie dejectus est. Nicia enim, vel ut Theophrastus apud Plutarch. Nic. XI. et Schol. Lu- ciani I. I. p. 155. Lips. narrat, Phaeace de principatu cum Alcibiade con- tendente, Hyperbolus, qui populi animos contra utrumque concitari atque alterutrum tessularum suffragio patria pelli vellet, quo meliorem sibi in eum qui remansisset saeviendi oportunitatem haberet, ipse contra omnium exspectationem, machinante potissimum Alcibiade, ostracismi judicio da- mnatus est, id quod factum esse videtur Olymp. XCI. 1. Rem ipsam*) co- piosius narrant Plutarch. Alcib. XIII. Nic. XI. Aristid. VII. et Theopom- pus apud Schol. Aristoph. Vesp. 1001. ubi perperam legitur οστ‿οαμννσαν 70 ½ ⅜εgokoy ik rn pro dtxa. Decennale enim fuisse exsilium, quod ostracismi judicio imponebatur, constat ex Platonis Gong. p. 155. d. Etym. M. s. v. doοπεziμ et aliis locis. V. Wesseling. ad Diod. Sic. I. p. 446- Schoemann de Comit, p. 245.**) Ceterum Atheniensis, qui non Jid Juyei- ueus aaòd ⅜⁴αe Sooyr AnNA Di ornelav nad als uny rije dXeus, ut Thu- cydidis verbis utar Lib. VIII, 73. quae tacite in usum suum convertit Schol. Aristoph. Pac. 680., improbum hominem honestissimo poenae ge- nere damnavissent, mox facti adeo poenituit, ut, cum ostracismi dignita- tem impuri hominis damnatione turpissime pollutam existimarent, nul- lum postea civem eodem poenae genere affecerint. V. Plutarchi Nic. XI. Ita igitur decennali exilio multatus Hyperbolus in Samum insulam se- cessit, ubi Olymp. XCII, 1. a popularis imperii adversariis necatus corpus- que ejus contumeliosissime tractatum in mare abjectum est. V. Thucyd. VIII, 75. et Theopompus apud Schol. Vesp. 1001. cujus verba tacito aucto- ris nomine transcripsit Schol. Aristoph. Pac. 630. Cfr. Schol. Luciani 1. I. p. 165. Tam improbum igitur civem, in quo nullum plane virtutis vel — *) Eodem spectat, si quid video, Himerius Or. V. 14. **) Omnino denarius numerus, a decem phylis repctendus, receptus er fere solennis fu- isse videtur in ostracismi judicio. Per decem aditus cives tesseris judicia sua inscripturi in forum se conferebant, decimo post judicium die damnatus urbis pomoeria relin- quere tenebatur, decem denique annorum spatium hoc exsili genus completebatur. 3 ½ ingenii vestigium eluxit, non mirum dest veteres comicos quasi de com- posito quacunque ratione possent vexasse et contumeliosis conviciis pro- cidisse. Cujus rei nisi ipsa fragmenta fidem facerent, locupletem habere- mus testem Aristoph. Nub. 554. quem ipsum ne mortuo quidem peper- cisse docent Thermoph. 8½0. Ran. 570. Cum Axristophane plane convenit Plutarcho Alcib. 13. Tch uumaie, 5He e wAet Juare hu de! qnundsvos 2 rod Se‿τεοις πατοειιε, et Ciceroni Brut. 69. Hy perboli improbita- tem veteres Atticorum comoediae notaverunt. Clr. idem de Republ. IV, 10. Sed prae ceteris illum Eupolis in Marica Olymp. LXXXIX. 4“ acta, et Plato in ea, de qua cum maxime agimus, fabula vexaverunt. Ea quo tempore acta fuerit etsi nemo diserte tradidit, non multum tamen a vero aberraveris, si id Olymp. XCI, a. factum existimes, h. e. eo tem- pore, quo jam Hyperbolus ostracismo in exilium pulsus erat. Docet hoc locus a Plutarcho Nic. 11. et Alcib. 13. servatus, quem ex Hyperbolo petitum esse nemo dubitabit: Kalroi érgaxe ray rsray a Aa, aurod Sd, c d rryde Ayceie: 11DZmn 00 Pee oieuray eipe. æreax evesn. Cuibns junge versus supra ex Herodiano allatos, quos nisi absente Hy- perbolo seribi non potuisse manifestum est. Neo vero post mortem de- mum Hyperboli fabulam actam esse, tum alia dooent, tum vero ipse ille versus: xalre irae 10y rTed may du Aku a. Reliqua fabulae fragmenta leguntur apud Suidam s. v. eüegoy(qtuae omisso fabulae titulo habes etiam ap. Schol. Arist. Av. 101.) Harpocrat. s. v. Sxihaxdy, Anecd. Bellk. I. 4. p. 440 et Athen. II. P. 56. k. PHERECRATEsS, Atheniensis, quem Alexandri in expeditionibus comitem fuisse miro errore tradunt Suidas et Eudocia p. 4 6. Certissimum aetatis, qua vixit, documentum praebet, ut alia mittam, Aristoph. Lysistr. 158. 10 rei Deeexedrcus wine, Dégeu Delaekué'ne Adde quod Ayeiove fabulam eadem, qua Vespas Aristophanes Olympiade docuit h. e. LXXXIX. et praestantis- simis antiquae comoediae poetis accensetur ab Anonymo de Com. p. XXVIII. Lips. Cratetis imitatorem perhibet idem p. XXIX. Oegengarn, 32 ASr-edos d d! Hedreou—yeysdeyos d 58 rouburis ENave Kédrnra. aan ad 72d y Nordoe Artorn, med⸗Hara elnodasnos naid noheniuei, Veusuevos edriuòs uuο. Quae verba utcunquè corrupta hoctamen docere videntur, Phe- recratem suas ipsum fabulas docuisse, neque acerbum dquo ldam et invidio- sum jocandi genus sequutum esse, sed omissis singulorum hominum da- villationihus Cratetis vestigiis institisse. V. Qudest. scen. I. p. a6. Melan- thium tamen poctam tragicum tradmrit teste Athenaeo Lib. VIII. p. 343. c. et Alcibiadem acerbissimis versibus vexavit ap. Athen. XII. p. 535. b. Poetam inprimis el et ingeniosum fuisse, frag fabularum docent. Hino Arrhuraeres dicitur Achenaeo Liib. VI. p. 268. e. et Phrynicho Sophistae apud Stophan. Byzant. p. 4. et Suidam Ss. w. A9wala. De me- tro Pherecrateo, quod se primum invenisse ipse gloriatur apud Hephaest. X. 5. et XV. 15.: 3 Veern aesoeen. Ty vodcy Weie uzufle l eEevedur wandg 1 . uερ τνντoς diuraioreis, disputavit Hermannus Doctr. metr. De fabularum, quas docuit, numero ita veteres dissentiunt, ut Anonymus 1. I. octodeoim, Suidas autem et Eu- docia sedecim fabulas eum docui- prodideri- Vtroque multo liberaliorem se praebuit praebuerunt Meursius Bibl. Att. p. 1578. et ad Nicomach. Mus. p. 171. et Fabricii Bibl. Harlesiana, quippe qui vi- ginti quatuor fabularum titulos apposuerunt, quorum numerum ita immi- d vix ut fabulae relind inter has etiam complures, de quibus jam veteres gravissimas Anbitationes moverunt. Ex hoc genere sunt Aye. Ho* et MerahNels, quarum quam primo loco commemo- ravimus Aof, eam Pollux VII. 148. et X. 47. nihil de auctore dubitans ut Pherecratis fabulam laudat, Athenaeus autem tribus locis ita comme- morat, ub eam ab aliis Strattidi tributam fuisse signiſicet. V. Lib. VI. p. a½₰6. C. N. p. 415. c. et XV. p. 685. b. qui locus ita dEenenans u e ut haeo metri forma prodeat: 4—.— l 2 o ⸗— Athe- 3⁵ Athenaeus fortasse Er d est, quem in crisi dramatum Pherecrateorum diligenter versatum esse, statim videbimus. MeraxNels, quam Atlien. VI. p. 268. e. sine suspicionis significatione commemorat, idem Lib. XV. p. 685. a. incerto auctori tribuit: 6 παν. næds roug eis aurd, dyueeoetove MeraNelo. Nicomacho eam tribuit Era- tosthenes apud Tarpocr. s. v. eraxkhede p. a4.5. Quod quibus rationibus duotus fecerit, suspicari licet e Photii Lex. p. a9. eui Auueloy(ita Porson. pro Auweioy) ro ele Aukweioy. 59ey Eeuros yns wal dd rodro dmexreei ods Me. raxNeis, ubi ex adjecto Euripidis versu ex Hippolyto: T*ν euεᷣν A‿ heus νεJακνs 4de, manifestum est, scripsisse Photium eudνς Auweſov. Ita 10- cum intellexit etiam Lobeck ad Phryn. p. 144. quem frustra erroris in- simulat Bernhardy ad Eratosth. p. 250. Itaque suspicari licet Eratosthenem maxime ex orationis usu fabulae isti notam adspersisse, id quod conatus est etiam Bernhardy, quamquam non eodem in omnibus suocessu, velut oum in fragmento apud Athen. VI. p. 269. locutionem: 1 i). LkLLMayro vaBd 1 nan TDen, tanquam tragicam et a comicorum sermone abhor- rentem vituperat. Atqui Diocles apud Photium et Suidam s. v. wand varnedu dixit: IIRyeT re rà aandd 1ν aυ⁴ν Uος, quae male attentavit Toupius Emend. III. p. 101. Illud autem reotissime monuit, alienum esse ab Atticorum usu quod ab Erotian. p. 56. ex hac fabula affertur adverbium deud. Pot- erat his alia adjicere ex eodem illo apud Athenaeum fragmento petita, veluti quod vs. 3. legitur aM⁴ẽo et vs. 28. 7 66Ja, correpta vocali ante literam e, cujus rei nullum certum apud vetustissimos comicos exemplum reperiri puto. Ceterum Nicomachus iste, cui Eratosthenes hanc fabulam attribuit, non diversus fuit ab eo, quem idem, ut videtur, Eratosthenes etiam alius fa- bulae Pherecratis nomen mentitae auctorem perhibuit, Xelçwvog dico, de qua sufficiunt, opinor, quae disputavi Commentat. Miscell. I. ubi tamen quae de aetate Nicomachi monuimus non satis accurate disputata sunt. Vixit enim, ut e Bacchii Introd. Art. mus. p. aa. coniicias, iisdem ferme quibus Arixtoxenus musicus temporibus. Hino est quod ei inter novae comoediae poetas locum concessimus, ubi reliqua de fabulis ejus dicenda perseque- E 54 mur. Porro in spuriis Pherecratis fabulis commemoratur quam IIegsα nomine inscripsit. Vid. Athen. III. p. 78. d. XI. p. 509. a. XV. p. 684. f. et 685. a. quibus locis auctor fabulae ita fere indicatur: Oegezgdrng i 6 eoimæde Tods Teeoas, vel od⁵ els avroy duueeofs'ovs II. Similiter ap. Schol. Aristoph. Ran. 365. ol ou s Tous Degezees, TIeoνα, ubi quod plurali numero usus est auctor, indicio esse videtur, alios alium ejus fabulae auctorem perhibuisse. Similiter incerti auctoris ArOiJ his verbis significavit Strabo V. p. 359. ol 7 Ar9de. Furyyedayreg. Sine auctoris suspicione commemoratur apud Polluc. VII. 15. Degexgdrτn— elenxey èy Teexais. To ανdtov To a/6Luoy wds rMdi mhacy. Ita le- gendum pro eνάωνπν ↄάυ. Denique dubiis Pherecratis fabulis nescio an Méroiuot accenseri debeant. Apollonius de Pron. p. 404. B. y Me. roluois Deexédrous dxat sorh elenuatvn(⁴ eudeh pronominis&́uανo?) ual inu⁵ Ereuu od JeNolov. Sed idem p. 546. GC. e elas Axcger— od peg el dma sienras wal radra ure wauui Adelas, ds ey Meroixeis IINAravcs, rodꝰro aardu 2orw etc. Platoni eadem fabula tribuitur etiam apud Polluc. X. a4. Prae- terea ex indice dramatum Pherecrateorum delenda esse Ary ela, T'eacpels, Erixro-iv, Iorsy et Pyreeuny alio loco docuimus. His igitur demtis tre- decim restant fabularum tituli: A7&εε,‿ Aντινμρυ‿ν Tεdes, AouNod,DAnuaos, Lmi. iαν 1 SAharra, Koeiayvd, Koardrakor, AdAᷣς, Alboi, Muρνοε TIerd-on, Tueuyvls, evênannijs. Quarum quam primo loco fabulam com- memoravi Aloy nomine inscriptam, ea varia doctorum virorum jndicia experta est, de quibus copis Posui Miscell. C. I. quae nolo hoc loco repetere. Aur μᷣσeeſo quo tempore acta sit suspicari licet ex looo apud Schol. Aris. Pac. 476. rreεν Agyeicv za Cegexgdrnc e Auxos Nois. Odrar hae fud ai aande Arokoeevo, eraνοregouο εmμηοο Q⁷νevo. Inclytum illud centennale foedus inter Argivos et Athenienses ictum est anno belli Peloponnesii duodecimo h. e. Olymp. LXXXIX. 4. Vid. Thucyd. V. 47. 48. Ruperunt autem foedus Argivi et cum Lacedaemoniis socie- tatem inierunt Ol. No. 5. teste Thucyd. V. 77. 79. Unde apertum est, scribi ista vix potuisse a Pherecrate ante Olymp. XC. 4. De argumento 35 nisi ex titulo fabulae conjecturam facere velis, e fragmentis nihil certi eruas, nisi quod musices depravationem attigisse videtur. V. Schol. Aristoph. Edu. 420. et Lexic. Seguer. I. p. 370. 460. In nobili fragmento apud Glement. Alex. Strom. VII. p. 304¼4. Sylb. conqueruntur dii de sacrorum sibi oblatorum tenuitate. Pedes fabula passim corrupto ti- tulo laudatur, velut ap. Polluc. X. 169. ubi vulgo Todεμαρα ν. At Ms. Teavch, Cod. Salm. Pgavoia, quod non recte Hemsterh. in Tęavol& muta- tum ivit. Fort, etiam apud Athen. IX. p. 395. b. corrigendum Oege- xedrns ν Tgaur! pro Teaedot, quam fabulam, a nemine praeterea lauda- tam, Fabric. Bibl. Gr. II. p. 474. a Suida s. v. Degeweclrnc laudari putavit, ubi post verba eldake Jecuara haec sensu cassa inferuntur: Oegeedrne TIeraxꝓ yee. Sequitur Aouνo ινἀσμα ⁰, cujus argumentum quod fuerit tum titulus satis indicat, tum vero etiam ex Athen. VI. p. 262. b. per- spicitur, ubi se mirari ait servorum in summa cupediarum abundantia continentiam; has enim aspernari illos, nec ob metum tantum, sed etiam aard ddacxaklay od Ti e AoukoiDaraAkoe Segexberou AN Sereg. Ad titulum respexit etiam Pollux III. 80. e¹heues, 6 ed ros Joues ed. ueves Xal 16 dedμαι Aoux⁴⁵εαἀ uνes. Apud Schol. Eurip. Hec. 463. du dvov al xαενεναι Sᷣ—uen— ANd zan pvydes rüeiads, de DiNoxgdrne ey Aou. NodiDaondxoꝓ, verissime Pherecratis nomen restituit Matthiae. Eundem errorem e Photii Lex. p. 4 72. in ipsis poetae nostri versibus sustuli Com- ment. Miscell. I. p. 20. Ceterum non temere suspicere hanc fabulam ex earum genere fuisse, in quibus Cratetis rationem aemulatus est Pherecra- tes. De EalkcKort OaNer, quem plenum fabulae titulum ser- vavit Athen. VIII. p. p. 365. a., dixi Comment. Misc. I. p. 19. Em-u. uoyes plurali numero vocatur apud Schol. Vesp. 549. 1029. sed apud eundem ad vs. 968. recte singularis habetur numerus. Semel simpliciter Oahcerre vocatur apud Erotian. Gloſs. Hipp. p. 98. ubi proclivi errore (v. Alberti ad Hesych. s. v. oęlayvoy) legitur Oegezuhns. Thalassam autem intellige meretricem, quae etiam Diocleae fabulae nomen dedit. Fabulae Iævοꝓς Iayyvxis integrum elogium extat apud Athen. XIII. p. 619. a. et Harpocrat. s. v. Iryoc. Sorl vody Jedul ODegexére Lmvos IIay. E 2 36 wls, v& nkodra rodro S71 uëοος i ollas èorh. Reliqui nude Irydy vo- cant, semel Scholiastae Arist. Pac. 1241. dicitur TIawxls., Pro TImyec pas- sim vitiose legitur Tayog. V. Casaub. ad Athen. I. I. Apud Polluc. X. 184. recte e libris repositum est Irug. Hoc enim accentu scribitur etiam apud Harpocr. 1. 1. Contra ap. Polluc. X. 281. pro ey Jrwxdw minus recte edi- dere ⁸ Irye. In Athenai MS. ubique legitur Iryoc. V. Schweigh. Vol. VII. p. 319. Eundem fabulae titulum in Iorcy abiisse videri apud Suidam s. v. dEis, alio loco monui. Koεrνν⁴, cui a meretrice nomen inditum esse. constat ex Athen. XIII. p. 567. c., plerumque corrupto elogio laudatur, velut Grammat. Seguer. I. p. 345. Oseeenedrns Kouidyoig pro Ko. eiavvck. Idem vitium ibidem p. 406. 41a. 418. apud Suid. s. v. νdeeu. aνa aliisque locis permultis, quibus omnibus Kouiwyck restituendum est, contra ac Dorvillio visum est ad Hephaest. p. 101. Gaisf, male compa- ranti Plauti Menaechmos et Cratini Archilochos. Eodem errore, ut videtur, Suidas: Kogiayyc. Degexédins aexenras, ubi frustra T. Hemsterh. ad Polluc. II. p. 1369. corrigit Koeiarvd. Alius in hujus nominis scriptura error hic est, si quando simplici võ effertur, ut in Schol. Hephaest. p. 56. Etym. M. aliisque locis. Kagravnd formatum ut Nayd et similia, ao quem- admodum voęlauva constanti usu duplici w' scribitur, ita etiam Kodiavvd. De argumento fabulae nihil constat, nisi quod bibacitatem meretriculae poetam perstrinxisse e locis apud Athen. X. p. 450. e. et XI. p. 481. a. intelligimus. Accedimus ad KeaxarxdNdove*) in cujus nominis scri- ptura antiqui libri ita dissentiunt, ut alii uno alii duobus M scriptum exhibeant. Hos unice probat Casaub. ad Athen. III. p. 30. Sed genuinam verbi scripturam esse Kéumdrahot, evincente versu apud Athen. XIV. p. 646. c., verissime monuit Porson. Adv. p. 26e. De sensu nominis et argu- mento fabulae nihil certi constitui potest. Adscribam tamen memorabi- lem locum Pollucis Lib. IX. 83. ubi postquam de danace, Persico numo, *) Fragmenta fabulae supersunt satis multa, in his etiam nonnulla, qune tacito fabulae ti- tulo afferuntur, velut ab Etymol. NI. P. 241. 26, aed oigretdrtt 3 airuertes Tunir, ojon d, droré, ieri unrig, ihas za Tonn,. Quem versum ex Crapatalis esse docet Antiatt. p. 86. teεxsdrns Kgarara Nous H9, Jvnte. 37 disputavit, ita pergit: 3uo Jε ν uouie aeros dd gaxareiNous Eirs malgu eire rueεεενν Degenedrns dr6ueuν ev u i 6Lerd2d Jeciuari. XS-ſe J ov 2v, edraNov 4ν εν A?ν deuεmν eTei Jaurdv(ita scripsi e Cod. pro ixe Jauras) Sur dadias, mf de LoHiay elyai reu⁴oNoy a* Juar da dxrd auudouc. Quibus verbis vitium inest a nemine quod sciam animadversum. Crapatalus, inquit, drachmae h. e. sex obolorum valorem habet, constatque octo psothiis, quarum sin- gulae trioboli pretium habent. Quo quid esse Potest ineptius? Scriben- dum videtur Jue oias pro edito duνd—2ac. Ita omnia recte habent. Crapatalus drachmae, psothia triobolo, ciceabus hnalas respondet. Finxerat igitur Pherecrates inferos numis uti crapatal- et cicqabo, quibus nominibus vulgo vilissima quaeque iigniabaur di aawu xardrao, ues rwéc. Idem: xeanrdraNes, reaees ννςα aueas,— Mostamun ex Pherecratis fabula fluxit. Idem: a⁶ Ala udêne aadν α⁸ ual dyeea, Ne-av. Auemoy dmesdm. Porro de ciccabo quod dicit Pollux firmat Phorius: Aluuus 1u lral i veuieairio ADo. De Nodiai denique vel Modlow(nam utraque forma proba est), quo nomine proprie pustulas inferioribus panum partibus adhaerentes signifieabant, vide Intpp. Polluc. VII. a5. et Schweigh. ad Athen. Vol. VII. p. 5 69. Sed his magnopere repugnare videntur quae ex hac ipsa fabula servavit Athen. XIV. p. 646. c. ubi de variis Daium Dlacentarunrdüe generibus agitur: Pola, ra hude. 3 ANois. vibe J 2„ heu 2eiede Tεα⁵οέ◻ꝓννυ aaò ala. Nam quum Pollux agardraNoy octo vel potius duas Lodtas continuisse, Lodgiay autem triobolo aequivaluisse dicat, non sane’ intelligitur, quo mo- do quis trioboli dispendio vũerrdraNoy et oi accepturus dici queat. Ita- que nisi poetam iisdem nominibus satis diversas eadem in fabula significationes subjecisse statuamus, nihil relinqui video nisi ut versus ille ita soribatur: 8 NXIN& S'ey Adou zeardraNoy nal Lala, ejecta voce reuiuoNou e réecgckoy corrupta, quam nescio quis ad explican- dam vocem Hοdia adscripserit. Quo autem consilio Phef ecrates ista numorum nomina finxisse putandus sit, divinus sit necesse est qui oonjectando ad- 38 sequatur. Nolumus tamen ignorare lectorem, quae ea de re ingeniose commentus est T. Hemsterh. ad Polluc. 1. 1. T. II. p. 1061. qui Phere- cratem hac fabula quietam inferorum vitam, ubi omnia pacata age- rentur, que opum us esset, ut crapatal quae apud eos vwaluerit, monetae pretium efficeret, descripsisse statuit. Mitto veli- qua acutissimi viri commenta, quibus non magis fidem habendam puta- mus, quam alteri qua Callimach holiamb . 1. 8 3 argumentum ex hac maxime fabula duxisse suspicatur e versu illo: εx rdv, éou Sodr oou Wrr ooν„ Fragm. 35. Apud inferos scenam fuisse docet etiam versus a Schol. Aristoph. Pac. 747. servatus, ex quo etiam Aeschyli non nullas in fabula partes fuisse elucet, quippe quem ita de semet ipso loquentem induxerat poeta⸗ nris Jaurehs ra⁵duxa réxem' ean» Eonodooeg. Quae miriſice conveniunt cum iis quae Aristophanes tum in Ranis, tum in memorabili(fortasse Gerytadis) fragmento apud Athen. I. p. a1. f. Aeschylum de se ipso praedicantem facit. Denique memoratu naud in- dignum est parabaseos, quam hac in fabula recitaverat Pherecrates, haud spernendum fragmentum servatum esse a Suida et Photio s. v. Ofuog.— Sequitur Lamia ab uno laudata Scholiasta Aristoph. Eocl. 77. Axeuws e e Acteiav. X⁴6 †uxibꝗs ual nEe n AAier] vate(fort. weel) Is Oe- eexedrns Ne-yei Ey Suuedue Jeduart, Sri oxurdkm Xovoαν tmkehero. Verba uncis inclusa utpote ad sensum necessaria e conjectura adjeci. Sed pro Pherecrate vide ne Cratetis nomen reponendum sit, cujus notissima est Lamia. Cratetis et Pherecratis nomina etiam apud Schol. Ran. 323. per- mutata esse vidlentur: ol E. A-hoedς xeeνeπραρ Axedages 6 Tag. 2ede wal Degezdrus, ubi mihi quidem perimportuna visa est Pherecratis commemoratio, contra Cratetis grammatici aptissima. Aifgo: et Mvenn. 2⁴ν˙ε ον*, in qua Deucalionis partes quasdam fuisse docet Athen. VIII. *) Sewel Geeeredrns Motwnxargdedag ap. Schol. Aristoph. Vesp. 672. Locus ap. Polluc. X. 191. ita scribendus videturs Asad v&, wolratgir ifea,σαν ðαμroxει νμάιννλν ewrieu. P. 335 as Passim laud ab antiquis acriptoribus sedh ubläd argumenti rationem nihil propemödum ellicias. Nedus alia reliquarum est fabularum ratio Hereiuu, Tuęavudos, PevdneerxNode, quas verbo commemordsse sufficiat, PHIONIDES, Atheniensis, Nicocharis comici pater, initio fulloniam artem factitaverat, si Suidae fides s. v. Dixcylons, ubi tres ejus fabulae comme- morantur: Amipn, Ko GsꝗbDihkkregor. Quibus' adde TIec'-yove, qune simul cum Aristophanis Verpis et Leuconis Legatis(IIesseσ) in certamen com- missa et primo praemio ornata est. V. Argum. Vesparum. Fragmenta non nisi e Cothurnis servata sunt, cujus fabulae argumentum ad The- justo ti picatur T. Hemsterh. ad Polluc. Vol. — Ac nescio an etiam apud Grammat. Segu. I. p. 100. Oojec abunc ri' udnraev. Drlds KoH4gvis, Pro Philippide Philonidae nomen reponendum sit. Quae apud Polluc. VII. 20. leguntur Eéuurxes ey ror Ko4,v0ig ggvoreNewl, et ipsa ad Philonidis fabulam referenda esse, monui Quaest. Soen. I. p. 51. ips Polluce duce IX. 29. ubi integrum habes ver- sum: TIaver-ets*)“ eveely, ogyereNcen, Me-hagere, Jewol merenoa. Ceterum diversus a nostro Philonide est is, cujus nomine Aristophon, mediae poe- ta diae, fabulam inscripsit, et quem propter rusticitatem vastamque corporis— rident Nicochares, Philyllius aliique apud Schol. Arist. Plut. 199. Contra nostrum Philonidem eundem esse, cujus nomine Aristo- phanes Amphiaraum Ranas, fabulas.2 Aeediee male nega- *) h. e. es,eerabiles, detestandi, quae signihcatio Penhlin Lexicis nostris. Alio sensu æνueis apud A V. Polluc. I. 35. Uesjchius: IIa-xids. Ai-nad iietne. Lege maennt. Idem iescua Theke, iieæ Äras ou Alo²ran 2,dei. Hic etiam corrige HIærwxie.. **) Vortasse etiam Nubes, si vera sunt S dicit donom. 1⸗ Com. 5 XXIX. 6 rd⸗ ad,—otrixds odre(Callistratum dicit) gach aurde dNid6a*, rads di var Edeuridov wat 2axedrous νε. Quibus adversa fronte repugnant quae traduntur in Vita Aristoph. p. XXXIX. 74 l„ INeried Aristophanem docuisse did Kanateredrov, ra Na DtorxA diAd 0edov. At potior Knonymi sentemtia, si quidem Aves, Acharnenses et Lysistratam Callistrati nomine actas esse, e graccis fabularum illarum atgumentis constat. Difficul- tatem tamen objicit et advrsasi Anonymo videtur, quod Vespas, Duworts, Jedwa, per Philonidem docuisse dicitur Arislophꝛnes i in argumento Vesbarum:--Næk: NA denA,1hev eis Ahare— Dalriees d,— Mdεε CRanidus IIgA 1⁶οm, As0uu HMiSiet reirss. Sed Wic 4⁰ vit Fabric. Bibl., Gr. II. 48a. cujus rei indicium certissimum habemus apud Scholiasten Aristoph. Plut. u½9 ubi quum Philonidem Melitensem risisset poetà, Scholiastes, eNarid, inquit, oU„ον(fort. add. 2⁸de?) T1T„ Onar r ey rens ALτο eeeauεενν Sd d9 ol 2n Kaherarou 2u, T duuefa aMamderren 1d NMSAA bit mmiiua AmsuxXNMUS. Hujus duae commemorantur. e Iabulhe Ihheseus apud Athen. III. P. 7. a⸗ et. HNα,υνGν ibid VII. p. 284. f. a89. c. Antiatt. p. 81. 854 113, Paucisque aliis locis. Aristophanis et Amipsiae fuisse aequalem docet Anonymus, Vit. Aristoph. p. XXXV. Lips. Eawamfev aundn (Aristophanem) Aeirdeieds Te uad AlueLlas, erfAdu uurey Nä-hopres Jye-oune Quibus similia tradit Schol. Platon. p. 331. Delcke, unde, aatis existinari potest, quam immani errore lapsi, sint Fabric. Bibl. Gr. II. p. 288, et Schweigh. Ind. Athen. p. 52. qui Aristonymum Ptolemaei Philadelphi temporibus Alexandriae vixisse atque Apollonio in bibliothecae praefectura sucoessissei narrant. Quod falsissimum esse Vel titulus. arlarone— é- et Qugste, et ipse adeo orationis color in- docere Poterat. Sed Fabricium seduxit Suidas, qui Gta soribit de Aristo- nymo: Acuτννος, auμυzς. Tu Jeauae, aurod Sor'y Ho ér„y, do ASi. aies dy OeurvoseHuσae,: IIro-B,‿lou rod DdDov, zl* To er adrou ed OModrages*), vA, Neoarn is 0d auihkar SNoijuns Aerd AmoNduioy, 2ros à-7uu EN. Narxsua Ses Jde HeuNsevos eds Luuenij Huryen,&HNixdn dn elewei Nes'oy ru, iPelon èe, zal ims reaffouelas reevrd, ern Beruude oꝗ. Cv-eAs nara de adrod mdn mobd. Nemo monitus dubitabit, quin Suidas diversos Aristonymos turpi lapsu confuderit, quo magis mirum videtur, nihil su- spicionis incidisse viro inprimis, docto Augusto Weicherto i in libro de Apol- lon. Rhod. d. Quamquam, ut hoo addamus, vel 816 haud levis resi- .I 81. 4 n 1 nn. nun m1 he rr A„ det — it Maon on dubito quin Js Kan'eredrev- seribendum sit. Mirum enim profecto si Philonides una eademdue fabu larum vommissione et suo et Kristophanis momine in cer- nen descendissc, diceretur. Aaurunti⸗ utrum per Callistratum an Philonidem docuerit Stophaues qubitat Sch Kristoph. Nub. 531. 5) Kiqui non Philopator sed Euergetes Philadelphum in regno deguutus est. 4¹ det qubitatio, quis fuerit alter ille, quem Suidas Apollonii sucbesso- rem fuisse narrat, Aristonymus. Novimus Aristonymum, griphorum texen- dorum artificem inprimis ingeniosum, teste Athenaeo Lib. NX. p. 459. f. Atqui huno sub Alexandro floruisse atque adeo pessimo errore cum co- mico poeta confundi ab Harlesio ad Fabric. B. Gr. II. p. 288. planissime ex eodem Athenaeo Lib. NXII. p. 538. a. intelligitur- Novimus item ejus- dem nominis scriptorem— Plutarch. de ülum. p- 1165. d. laudatum, b in Atqui et alium denique passim a S8 nmullus horum grammaticae laude Horuit, ut decebat suocessorem Apollo- nii. Acmirum profecto, si quis unquam Aristonymus praefectura biblio- thecae Alexandrinae ornatus multorumque librorum auctor fuerit, ejus memoriam ita intercidisse, ut ne tenue quidem apud veteres ejus vesti- gium relictum fuerit. His rationibus adducor, ut Suidae locum luxatum esse et ante verba Baoikeuoyres IIroNsualou grammatici nomen excidisse statuam, in quem reoctius conveniant illas ur eiεμμσe αε̈ο—τππααιννπεeeανε Is autem qui fuerit, eorum erat quaerere, qui de praefectis bibliothecae Alexandrinae scripsere, qua in re negligenter versatus est Ionsius Hist. Soript. Phil. I. 18. negligentius etiam Iac. Matter Hist. de L'écol. Alex. p. 130.86. Apollonius mortuns est sub Ptolemaeo Epiphane. Hoc tem- pore qui dere ei p i reperio nisi Aristophanem Byzan- tium, qui sub Ptolemaeo Philadelpho Callimachit fair Aäriulus, netatem autem ad extremos vitae h terminos duxit, sub p Ptolemaeo Philometore, Eumenis II. aequali, incelaruit. Hxcidisse igitar videtur in Suidae verbis nomen Aristophianis, cui quidem suspicioni non obstat, opinor, quod aliò loco seorsim de Aristophane egit homo negli- gentissimus; idemque ei etiam aliis in locis accidisse nemini ignotum est. De mortis autem genere quod tradit Suidas, repugnat hoc quidem iis quae eadem de re memoriae prodidit Vitruvius Praef. Lib. VII. ubi quum alii aliud morbi genus, quo extinctus sit Aristophanes, commemorent, nihil tamen de rear uela legitur. Sed huic ego quidem silentio non multum tribuerim, ut qui Vitruvium étiam eo manikestum negligentiae 1 Ptol- documentum praebuisse sciam, quod Aristop reg P 42 Philadelpho supremum diem obiisse ttradiderit. Quem errorem monend secure repetiisset Fabric. Bibl. Gr. Vol. VI. p. 359. AMIPsIAs, de quo uberius se dicturum esse professus erat Hemsterh. ad Polluc. IX. 138 aequalis fuit A istophanis, cum quo ihil ei si- multatis intercessisse intelligitur e Ran. 1a. sq. ubi bajulorum similium- que hominum dicteriis et insulsis ser ibus risum dicitur. Hinc Suidas ενeoy Amipsiam dicere non dubitavit, wod ille vix aliunde quam ex ipso illo Aristophanis loco collegi- d est. Contra perhonorifice Athenienses de comica Amipsiae virtute judi- casse selieo, intelligitur, quod Koyuoy ejus et Rauaras simul dum Arissee phanigs Nubibus et Avibus ine prae phanicis fabulis praemio ornaverunt. IIlius quam dixi simultatis indicium sup etiam apud Schol. Platon. Belik. P. 551¼ et in Vita Arist. p. XXV. Molliculum et luxuri- homi fuisse Amipsiam non ssine aliqua veri specie eSchol. Arist ph. Vesp. 1169. jicias. Sed frustra, ſdemidmr Scholiastae kazune sunt conci 2 9 Wag ris Ral 3 Njeita dat, ⁴ p] Aseleias. Nam de Lyco sive potins de Lycone, qiui Autolyci pater fuit, looo illonagitur. Neoumagis incerti poetae versus apud Hephaest. VI. 36. 1000. AerLlau Sedre xrao sr, ad nostrum poetam spectare videtur. Nam pro AuerLiay legendum est haud dubie Auswicr vel Auyfan cujus paupertatem ridet etiam Aristoph. Vesp. 1263. Fabularum tituli supersunt novem. Quarum quam primo loco ponimus Amo- vorraiCovrss, in ea Dionysi quasdam partes fuisse docet Athen. X. p. 426,0 f, Plenum dramatis titulum Fabricius aliique fuisse putant hunc: Arekerraooes i Maula, decepti illi corrupto loco Athenaei Lib. Xl. p. 475. d. Grr t Val morieisi t adre(dνεαοεε) Keu‿enreu, Aenias Eu Aozor. rageuat Pnau h NMauia. ee E Saa aal hardaeeus. 4raus ad eundem miodum Lib. XV. p. 667, f. Auenllas Arokorraigovem Marlz. „ 4s ir bes. aiaca eali iauniaen 0 1 8 HOft oifuiels ea 176„ n8 e, Syxiara 8 4 3 1 Ubi pro Mavla Meursius reponi woluit Maun d. eAeweighaensernsa autem— rem signiſicari existimat, quo gottah iludo nonnulli dediti fuerint. Praestat A910 IHI 4³ hoo alteri, quam proposuit, rationi, qua de Mania meretrice cogitare nos jubet, quod ne temporum quidem rationes permittunt, certe si de nobili illa Mania cogitavit, quam Demetrio Poliorcetae in deliciis fuisse constat. se quid multa? Utroque Athenaei loco verba ita sunt concipienda: Alenllas& Acxeorra Sou ꝗcSnoe. Il Mavſa, Oe deiaa nal aareiovo. Ut Mania, quod servae nomen, ofr. Achen. X. p. 578. b. et Polluc. VII. 17.*), cantharos afferre jubeatur. Praterea haec fabula commemoratur Athen. VII. p. 307. e. Antiattic. p. 103. et Etym. M. p. 313. 52. ubi leg. ενασα Luuiey. Sequitur fabula Karee loy inscripta, ab uno Athenaeo semel laudata, q q videndum ne s sit fabulae titulus. Quis enim praestet Athenaei verba Lib. VII. p. 316. b. Aerx,las Kares loyr Aer ey ds kome ox ⁴ν woumay, non ita potius esse conci- pienda: AneHlas: Kareo Sioyr, der ady, d kone, Eohdy woukumey. Ma- Majorem celebritatem adepta est fabula Kéyeg inscripta, vulgari errore in Koudg depravata. V. Casaub. ad Athen. V. p. 218. c. et Meursii Bibl. Attica. Ea quo tempore acta fuerit praeter Athen. V. p. a218. c. qui biennio ante Eupolidem Kéhzuas suos docuisse dicit, novimus ex Argunmento Nubium, ubi archonte Isarcho h. e. OLNT 1. una cum Aristophanis Nubibus et Cratini Pytine in et io ornata esse dicitur. Titulum fabulae non dubitari potest quin recte T. Hemsterh. ad Polluc. II. p. 1358. a Conno, Metrobii filio et Socratis magistro, repetiverit. No- bilissimum fidicinem hunc dicit Cicero Epist. ad Div. IX. aa. Contra Suidas s. V. Kéövvos Wiey T. II. p. 546. 6 Kéyyes Nueedds Jv, ds rues Pai, a„ A*ον, ds èE rues uαε Eundem fuerunt qui respici putarent apud Aristoph. Vesp. 695. ut docet ibi Scholiastes: ol èe Köyyoy Ne-ou*, 6)„1Ha. *) MaAns servi nomen,) ut alia mittam, habes etiam in Pherecratis fragmento apud Athen. VI. p. 263. b. oN 7A& 3, 767 oirt MAnns oirt Twels sDerl. Ubi Tuxls scripsi pro cris. He- sychius: Tæixie, Deuhes. Corrige Træls, DJ⸗Saes. F 2 8 ewrie famore E oude S Kévyos, AN Ksms, dy agosyewreov de Midas*). Quibus postremis verbis Connas tibicen innuitur, quem jure Kusterus ad Suid. I. c. a Conno lyrista diversum statuit. De Conno, Socratis dooctore, vide praeterea Leonem Allat. ad Socratis Epist. p. 186. et Menagium ad Diogen. Laert. II. 28. qui non male Amipsiae fabulam in Socratem scri- ptam fuisse suspicatur, quod haud sGio an etiam eo confirmetur, quod chorus fabulae e Peoyriralc constitisse videtur, Athen. V. p. a219. c. Aer. SHlas Jer is Kdn— od naraeer Aurd,(Protagoram) ν ⁷⅜᷑ς τνν νννστν X. Si vera est Menagii conjectura, quis dubitet, quin idem recte ex eadem fabula nobilissimos in Socratem versus petitos esse statuat, quos servavit Diogenes Laert. I. 1. Auerlag Ney reiarn**) aed ausy(Socra- teni) Pnaly oörag. Ldxeures A*de S5Nn SN72, woNA JS araisra-,, Sweis Kal ν σπνας αυς, aagreguds— el. 6dey dy dι λκἀeeσά b'orro; erk. Quae cum Athenaei loco, ex quo phronti in Amipsiae fabula es ratos esse discimus, optime concordant. Tenuem phrontistarum vietum innuit poeta in loco apud Athen. IX. p. 368. e. et apud Herod. 7²! ouijéeus NAFewe p. 6. E relicuis fragmentis apud Athen. VII. p. 327. d. Schol. Aristoph. Av. 989. et Polluc. X. 171. nihil ad fabulae argumentum elicias. Sequuntur KaEaqral, Marxo! et Larqd. Ex his Kauarree una cum Aristophanis Avihus et Phrynichi Monotropo in certamen commissos Olymp. XCI. a. primum meruisse praemium docet Sehol. Aristoph. in Argumento Avium. Meurxo! passim in Muxo) corrupta, velut apud Polluc. VII. 100, ubi verum vidit praeter Fabric. Bibl. Gr. II. p. 410. Toupius Emend. in Suid. I. p. 501. Idem vitium tollendum ex Gramm. Seguer. I. *) Haec minus recte praecipere videtur scholif auetor, siquidem non Kemer sed Remas au- loedus iste dicehatur, quod nomen secundo casu Kemd flectitur. V. Aristoph. Equ. 537. et Eudoc. Viol. p. 261. De similibus nominibus dixit Lobeck. ad Phrynich. p. 434. et Choeroboscus apud Bekk. Anecd. Gr. III. p. 1186, ubi pro wdeas legendum Ouurae, et xaraaæαν Pro rarsupe. **) Ex hoc etiam loco Meursius Bibl. Att- et Fabrie. Bibl. Gr. II. p. 410. Amipsiae Teigane fabulam affnxerunt. Immo reisen h. e. pauperculo pbilosophorum amictu indutum Amipsias Socratem in scenam produxerat. 46 p. 400, drev: ual Aueutas Muxsts va* er velureger wekNaXedn, Mitto reli- qua fragmenta. Vam Od ab uno commemoraturs Polluce Lib. 1X. 159. Denique Serdsyn. Sio enim tientibus libris ur apud Athen. VI. p. 270. f. paueisque aliis locis. Plerumque corrupto titulo LSGerddn vel Geiqon vel Geydän, pro quibus ubique 2OewJonh reponen- dum esse vere monuit Casaub. ad Athen. X. p. 416. d. quem sequitur T. Hemsterh. ad Polluc. II. p. 1080. qui nomen comoeilian ab annulo repetit, eujus in pala amicae imago insculpta fuerit. Quae etsi non unam ob causam parum probabilia sunt, landabo tamen si quis meliora attulerit. 4A us, aequalis! Kmipsiae, floruit Olymp. XCr. qua vicisse eum in certamine comico Suidas tradickit, accinente Eudoc. p. 68. Inficetum poetam et inprimis HPegrizeoy fuisse iae Prodidit Schol. Aristoph. Vesp. 500.(499.) rν reει*εοανέρένο ερ£ d! rod erreky. Ta raiadra maba ros Puyes rae, Poru]ν Syros, ey cis ud⁴⸗αa rdν rouuν ndmreveu Aexmmev. Ofr. Casaub. ad Athen. VII. p. 329. c. Hujus celeberrima fabula et singulari olim com tario illustrata ab Ath VII, v. p. 3a9. c. fuit ea, quam Ixddèr inscripsit, quar e0 ilio a poeta scriptam suspicari licet, ut Atheniensium immodicam eᷓuocaryfay exagitaret. Eam rem ita videtur instituisse, ut pisces, quum omnibus modis turbari sese ab Athe- niensibus vidissent, bellum véxatoribus suis intulisse fingeret. Denidue Post varios casus er incerta Belli certamina foedus inter se focisse viden- tur proeliantes, cujus quidem conditiones hae fuisse videntur, ut redditis captivis AAthtenienves ii, qui hras ceteris hostibus infensi fuissent plurimum- que d Discibus devorandi traderentur. Partem foederis prosa, ut videtur, oratione eonscripti, servavit Athenaeus Lib. VII. p. 3a9. quos pisces se reddituros b. c. quo loco ii esse pollicentur: àmodod Jsaa., Exoſeey ai- Miincey. ijtads zety as Oedrras nal Adeeln Tnp Auxirlda va] Tnrlay Ti Quggob nal roix TeryNlas zad EUwNeddnu ro* aeayra.. In Atheniensibus, qui piscil devorandi trade- rentur, commemoratur Melanthius, poeta tragiens, lurconum princeps, Athen. VIII p. 343. G. Ey rolg TIx9ο Aexros rd Deeiaar(10 MeN*) ³r ailogae Jieas Aid* os IxSo ArriSgudnedeuav. Neque Hermaeo 8 46 Piscario Poeta pepercisse videtur, de quo gravissime queruntur piscis apud Athen. VI. p. S291 auti OAe, Omin d dT Alpuxios d raros oy heDian xdνκ Eekwauas, is Ela Secuy, Oas Nahtous e under ee kel rous, Aeauas Srregeuy, ds NASev Iun. Praeconis partes in piscium agmine sustinuisse videtur Ssak, salpingis Eihxass V. Athen. VII. p. Zac. a. Eieveen Séar, d-xne Jed⸗ Lur, eNoug 2ue 0- Oeean. Quamquam haec etiam de Atheniensibus intelligi posse video, ut nomini- bus Gsetk et anane ad notos quosdam aequalibus homines poeta allu- serit. Eandem certe rationem in aliis fabulae Partibus tenuit, velut in ipso illo foedere, in quo quae. antur Atheniensium nomina ex piscium nominibus verniliter sunt inflexa; quo spectant etiam, ni fallor, verba ab Athen. VII. p. 531. c. servata: dydees ixνues, quibus nescio quis pro usitata oratorihus formula: Arders ASmaloin Archippi fabula usus esse videtur. Eodem alium versum retulerim haud dubie ex eadem fa- bula petitum apud Athen. III. P, 86. c. Käeve Jahdxane res Siuos dios o. eas, quo Cerycum familiam respici puto, quemadmodum Galeotas Si- culos vates tetigit in loco apud Stephan. Byzant. s. V. TaNedirau: A. Tü Ne. qfeis odz fudvreis elol yYAe SahArio e Taneolye mayray Harrea edraros. Sic enim Jegendi hi versus, quibus simul ad νανονκη&αναν reiay respici apertum est. Cfr. Casaub. ad Athen. VII. p. 316· b. Ccterum non temere suspiceris, vwersus illos ex ea fabulae parte desumptos esse, in qua de sacris actum fuit, in quibus nec sacerdotem defuisse docet locus ab Athen. VII. p. 315. b. servatus:. 1 A Ziw 4 Tegeus ae 1N auroe eds red Seed. Denique e praelii inter pisces et lurcones descriptione ductus videtur hic locus ap. Athen. VII. p. 301. a. Kal 71 y aum xcνταmννμαν Swus, EMmg. 1 Ubi rursus aum ambiguo sensu Bosrit, si quidem Acun Saeretciculae 47 cognomen ap. Athen. XIIE p. 386. a. clk VIII. p. 339. b. Temporis quo acta est fabula tenue quidem at indicium tamen pracbet Euclidis comme- moratio ap. Athen. VII. p. 3a9. c. u* EwNeihny rr Aekayra.— Reliquae Archippi fabulae, quas quidem commemorantur ab antiquis grammaticis, sunt*Auεενν, Héanie aud, Ovev uid, IMNodroc et Pivav. Amphi- tryonis duplex fuit recensio, ut constat ex Athen. III. p. 96. e. N. P. 426. b. et Lexico Seguer. I. p. 462¼ Hinc recte apud Hesychium: exeud. ruεy, Ecdéencey. Aaprreden Deurte, Archippi nomen excidisse censuerunt. Arg fabulae,— quam e frag is nihil efficias, vix tamen diversum esse Potuit ab eo, quod' Plautus graecos auctores sequutus in cognomine fabula tractavit: Maauo is ihanwn in an argumento versata fuerit, titulns fabul tis i pp com- memoratur in ſragmn. ap. Athen. XIV. Gache f. 636. b. cll. VII. p. 307. d. et Anecd. Bellk. I. p. 30 1. Quam Ovov νκιν inscripsit, testibus Schol. Axrisb. Vesp. 191. Zenob. VI. a6. cll. Photio Lex. s. v. p. 291⸗ Keirorähng R Aidacwaklai nal- Seutuads ruos Oéger 2meer‿Pin Oyeu, awia, eam simplici- ter Oyoy appellant idem Photius s. v. Sd ond, Aexrros Ou, et Haspeese 8. V. Towerou, Behoh TIAtape 333. Aexrnrog ¹Ovg.— — TeoxnXaio, radra 22 T0eiois eeen e dueu: eeveu. 1. 4 sic enim distiguendum. TIAedras tum aliis Wbeis—— tum Bollusn g. 136. Pacpiha wa) N’ey Nav rd-yh ue6ονoy x6de, sio enim corrige pro Aaaa eiha&i*vuα 2vsoadev⸗ Rjusdem fabulae nomen in Curis crit., P. 48. Et. 6,M.) ſi Porphyrio Quaest. Hom. ap. Blomf. Gloss, in Asschyli Prom: 465: Cfr. Schol. OQdyss. II. 319. Denique P 1uν Pässim laudatur, etiam apud Schol. Arist. Equ. 4aa. ubi deest fabulae titulus supplendus ille ex Polluc. II. 183. Cererum non omittendum est, füisse quin tquatuor fabulas Tlolinav Newesy, Nrcouc et Nlaſew Sive Potius Niaßere Shras- alii Aristophanis esse statuebant, Archippo ad. ibendas esse pu„ teste Anonymo Vit. Arist. p. XXXVIII. Liips. Aristophanis TIoß p 3 loi Priscianus. Nevercb nulla supersunt 43 fragmenta, nisi forte ap. Polluc. X. 55. de quo loco vide Brunolc. Fragm. p. 210. Nijcav reliquias idem collegit p. ε57. Niobi denique ut Aristo- phaneae fabulae passim mentionem fecit Athenaeus. Quam praeterea Fa- bricius Archippo tribuit fabulam Imxelc, eam ex IMduen corruptam esse vidit Casaub. ad Athen. VI. p. aa7. a. Sevini commentum ab Harlesio commemoratum, Archilochi Telephum apud Athen. III. p. 111. Ar- chippo tribuentis, verbo tetigisse sufficiat.. 3 AnlsroMIENNS, Atheniensis, quem antiquae an mediae poetis comoediae accenseat haerere videtur Schweigh. ad Athen. T. VII. p. 647. Atqui diserte aetatem ejus indicat Suidas: Agooε̈se A9veilog, auεμπμος νν Smie Jeuréeuv ri àexalas vuuedias, et Joay a d IIeNOMoyvεν, Nuie. den „. Eadem Eudocia p. 65. servans illa etiam corruptum ONUeraiDay, quod recte in Oεν⁴⁵ε mutavit Kusterus. E. Suida profecit Scaliger in Olympiadum asανεσεm qui aetatem Aristomenis retulit ad Olymp. LXXXVII. 1. ut apud Suidam legisse vidatur œr, quod sane probabile est. Sed de hoc que statuas, antid Ari fuisse P 1 dit docet etiam Schol. Aristoph. Argumento Equitum, ex quo eum Olymp. IXXXVIII. 4. ONoGuεεο qdocuisse intelligitur. Sed in Suidae verbis ambigi video de sensu verborum ·ν Emihevréou is Aexalas vuu]dſas, quae Vossius interpretatur: unus eorum, qui secundarii vocantur. Paullo melius Portus: ex iis qui antiquam GComoediam sequuti sunt. Similiter Kusterus: qui comoediae antiquae proximi fu⸗ ere. Denique Toup. Emend. in Suid. III. p. 95. ex eorum numero, qui nec primi nec seoundi sed paullo post floruerunt. Nihil horum ab omni parte verum est. Videntur potius veteres critici antiquae comocdine poetas in dnas quasi classes dispescuisse, in autiqui qui ante bellum Peloponnesiacum inclaruissent, et sequiores, qui ipsis belli temporibus florerent. Hos illi roue mihevrfgoue wocasse videntur. Ad ean- dem plane rationem Phryni 2 rols Smidevre sui Suidas. Ao si- militer decem oratorum delectus, quem sequiores ad Aristarchi et Aristo- phanis normam instituerunt, ol emheuregai Sfxa Oireees apP, llati sunt. Sui- Aas v. Nadoroares.&rixε Ie ey res e See Lrd devrseois(immo emihevrses) Jexa 49 déua é*οσν Cfr. Iacobsius ad Anthol. Animadv. III. 1. p. 2oa. Vidimus igitur Aristomenem jam quarto anno Olymp. LXXXVIII. fabulas docuisse, ex quo longiusculam aetatem ipsi contigisse apparet, siquidem Olymp. XCVII. 4. Admetum una cum Aristophanis Pluto in certamen commisit. V. Argum. Pluti. De' ceteris viri rebus nihil compertum habemus, nisi quod fabrilem artem factitasse videtur, quam qui opprobrio ei vertere vellent, Suęomciey eum appellabant, teste Suida I. l. et Hesychio: Ouoν⁵ον⁶g. oras ezee Alioroern d auuinds omrie duumriade. Fabularum titulos, praeter OoPoguode et Adunrev, quorum nulla fragmenta servata sunt, eommemorant hos: Bondol, cujus titulus in Möder corruptus est apud Macrob. Sat. V. ao. ut patet e Suida s. v. Naunde et Schol. Aristoph. Acharn. 3. Eadem fabula apud Priscian. XVII. p. 91. et XVIII. p. a32. Krehl. Aristophani tribuitur, pro quo sine haesitatione Aristomenis nomén reponendum est. Similis error olim apud Athen. XIV. p. 656. a. ubi vide Schweighaeuserum. Donres quinquies laudantur; sed male Maussacus ad Harpocr. p. 271. eundem titulum pro Bendolc substitui vo- Iuit Prisc. XVIII. p. 260. Denique Alduς deonnriſs. Is enim plenior fabulae titulus ab uno Polluce III. 160. servatus. Athenaeus duobus locis simpliciter Aiovugos. CarxaAs. De hoc ita Suidas: KalNlac, AS⸗veto u, dos Auμμα᷑ενμον d«&rexNn Toiley, did σε̈οeληνννa argdc. Hunc Demosthenis aetate vixisse credidit Luchesinus ad Demosth. Osynth. II. p. a3. o. Sed antiquae poetis comoediae adscribendum esse, praeter Athen. VIII. p. 344. e. Schol. Arist. Av. 31. 151. et Diog. Laert. II. 18. quibus locis Acesto- rem, Melanthium, Lamponem et Socratem perstringit, expressum docet Athenai testimonium Lib. X. p. 455. c., ubi proxime ante Strattidem Hlo- ruisse dicitur. Strattis autem floruisse videtur Olymp. XCIII. Fabulas Calliae Suidas commemorat sex: Alumrios, Arahdyrn, Körkames, IIedjra, Beiréa o, EXohcigovres. Atalante semel commemoratur Zenob. IV. 67. Keéedhos ele ns Aevor EMus ou ¹ gvx. raurne HAirnrai Kaxklag eu Ars Neor*sj. Recte Canterus aliique Araxknh. Pro fort. legendum es vxsv. Frequens Cyclopum mentio, sed ut ad argumentum fabulae perspicien- G 5⁰ dum nihil inde proſficias, nisi quod lautae in ea epulae celebrataé essé videntur. Eandem fabulam ab aliis Diocli tributam fuisse, dooet Athen. IV. p. 140. e. ubi fort. scrib. Setxvem uxis ide e oxnudron, VII. p. 500. a. NXII. p. 524. f. 667. d. In IHIe dJixatc Lamponem, Socratem et Melanthium traductos fuisse e fragmentis perspicitur. Ceterarum, quas Suidas commemorat, fabularum nihil reliquum est. At eidem, ut videtur, Calliae tribuitur Toau‿ρeτ roa*e⸗a. V. Athen. VII. P. 276. a. X. 448. b. et p. 453. G. ubi eadem fabula Teauματmn Seueila dicitur, cujus quod con- silium fuerit, acute exposuit Hermannus de Dialectis graecis. In scenam tamen an nunquam prodierit, propter Brbiunenthun totum illud 1 ticum, vehementer dubitari potest.— 3 HneENMO, Thasius, Alcibiadis aequalis, ut constat e Ghaniscleonte apßud Athenaeum Lib. IX. p. 406. e. Fallitur enim Fäbric. Bibl. Gr. II. p. 448. Epicharmi eum temporibus vixisse nescio quo auctore narrans. Antiquae di p füisse a diserte iae prodit Athen. I. p. 5. b. credo propter Philinnam fabulam, de dua ita Athen. XV. p. 699. a. yé-eèe N ual vuedtay elg roy d aon redroy, S Si—eον Oihwvay. Ejus unum fragmentum superest ap. Athen. III. p. 10g. e. Sed majorem ille e Parodiis, quas plurimas soripsit, nactus est gloriam, de Ii. quibus nullus hio dicendi locus est. ¹ 1 8 Lrcois, quem simul cum Amipsia commemorat Aristoph. Ran. a4 uhi Scholiastes: ds uxeds auuedenras. RE /6 N Aurdy aal Auwo», od ou Déeerau. Similia vide apud Suidam s. v. Auuic. De permutatione nominum Lycis, Lycus et Lycius ofr. Ruhnk. ad Rutil. Lup. p. 100.. Lrsrynus. Tragicis poetis huno praeter alios uocensuit I.⸗G. Wassjus P. Gr. p. nan. Similis vel librariorum error veli ipsius Eudoc. p. 282. Aurarog, Teaxsg. riy Jea⁴rον adrod eigi Bawxen, val Ere&ν‿ aured Deaura. Eadem Suidas, sed omissa voce reufuos et in fine additis ds Oue⁷ouduag. Temporis, quo vixerit, certissimum indicium pracbet Athen. VIII. p. 344. e. Aduννν ον εeνπν— na*⁶ενdedοσνι Ka-les LIi'fræis aa* Aueimmog Banxas. Bacocharum frequens mentio, velut apud Athen. III. p. 124. d. VIII. p. 544- e. Polluc. III. 77. 89. X. 50. 154. et Stephan. Byz. s. v. Oeouπεia, 5¹ ubi olim Ausis legebatur pro Auorrres. De Quéceuduhh ab uno Suida com- memorato quod statuam non habeo. Ex incertis fabulis quae afferuntur passim fragmenta, eorum non indignnm memoratu est, quod servavit Pollux VII. 41. 6 J'Arve-d, Pas aal Jeidoas rae ³Morelag emyolag, ex quo versu Lysippum cum aliis poetis simultates exercuisse haud ob- scure intelligitur. Lepidissi Ath i et ipsum ex in- certa fabula ductum, servavit Dicaearchus Descr. Graec. p. 10. Ejusdem poetae nomen pro Chrysippo restituendum suspicabar Etym. M. p. 531. 5 4. ol uNelet, eus Xegou uanedon ds éu Xê‿αros AMMA JAdac Suias euol Joro us 09ey 1 22 adgeus ewreus Axeαvets uεεᷣ— Quamquam T. Hemsterh. ad Plut. p. 469. et Porson. Adv. p. 267. e Strattidis Chrysippo haec ducta putant. Denique alius Lysippus videtur is, cujus meminit Photius s. v. dμσαφeρt.* LEuoO. De eo ita Suidas: Aeuxwy Afyde Ne-yovds y Tels IIeNorovyn- iaxols. Tdy Jeapᷣdray aurod or! radra. Oyos, Axoρςεσꝶς Dgcroees. Ita Ms. Paris. pro Apes, quod servat Eudoc. p. 282. Corrigunt Aryyeuxios. Prae- stare videtur Awyeg Hagnonis filius, ut voluit Toup. Emend. I. p. 389. Recte autem pore belli Pelop iaci eum vixisse Suidas dicit, siquidem Melanthium ridet apud Athen. VIII. p. 54.3. c. et Hyperbolum ap. Hesych. v. Tlàamg. Adde quod IIetzeis simul cum Aristophanis Ve- spis docuit Olymp. LXXXIX. a. Ex fabulis ejus quam primo loco Suidas commemorat Ovoc drνo Hégos(unius enim hic dramatis titulus est, ut monuit jam Fabricius), ejus quod argumentum fuisse videatur ingeniose ex- plicuit Boeckhius Oecon. Athen. I. p. 348. Fragmentorum nihil servatum est. Ad IIess Beis fabulam quod attinet, admonere liceat eorum quae dixi Comment. Miscell. I. p. 33. ubi in Vesparum argumento legendum esse docui: 2ua eros DNavidn TIeoxu, Aeuor IIegaei ⁊los, extur- bato Glaucone, qui nullus unquam fuit poeta comicus, Atque ita edidit nuno etiam Dindorſius. Ogaréges denique, notante etiam Casaub. ad Athen. VIII. p. 343. c., minus recte a Suida vocantur Oe⁴roges. Genui- G 2 . 52 nam formam servant Athenaeus, Hesychius et Photius s. v. TiBiour 4o, Aetwuy e&y Dedregcu ade e ol auro! Tole TiBagmols. Ut reote dedit Por- sonus pro Reuzov&y Dgaréeceoiy. MErAGENES, Atheniensis, servi filius, si Suidae et Eudociae fides. Aetatis indicium satis certum praebent quae tradidit Schol. Aristoph. Av. 1297. ubi una cum Aristophane, Phrynicho et Platone ut Midiae irrison commemoratur. Fabularum tituli perpauci servati sunt. Suidas: 7νν eα udron aurod eari Tadra. Aeaui, Maudens LEud ia Maedxou-des), Oove. 0εεασαιν Tiodurns, Oanges(Eud. SOasess) 3 Axunral. In his quae primo loco commemorantur Abęau et Manudnudes ad unius fabulae titulum ita sunt dae ut scrib Abgai ¹ Maßudnudos. Sic enim vocatur fabula ap. Aehem VIII. p. 353. a. Emeimdy r6 ε&& Mauεναανννονν⁷ Aued Mera. Jeroyg laſgerey. Scrupulum tamen injicit alius Athenaei locus XIII. p. 571. b. Xard de Meraveueus Auear i ro Aeioaoν Maᷣde“ov, quae verba sic irterPreranda putamus, ut Auamn letbgenss fabulam Süe Auεν ngmine docuisset, eam postea retractarit 9. et M. in- scripserit, quae res confirmari videtur eo, quod nusquam laudantur Ari- stagorae A'eat sed constanter Aristogorae Manuudenos,(vide praeter locos citatos Antiattic. p. 35. et aliud Lexic. ibid. p. 404.), neque unquam Me- tagenis Ma‿νννοςα sed ubique Algai. V. Athen. IX. p. 385. b. Schol. Aristoph. Av. 873. Harpocrat. p. 269. Atque ita etiam alter Athenaei locus intelligendus est: Maukarudos ¹ Aleas Merajevcue, ubi Metagenis nomen non ad Mammacythi sed ad Auedy commemorationem spectat. Mammacythum autem illic tanto magis omisso Aristagorae nomine ad partes vocare potuit Athenaeus, quo minus inter veteres constabat Arista- goras an alius Mammacythi auctor habendus esset. Quam in rem in- signis est locus Schol. Aristoph. Ran. 1017. Makuudneree Aeieraexes s, Ono Avo; ijs dau. mde ody Angaireiss now, el un uundes avrets(fort. Arruci) 10 31,u2, od wal Jed,ul³ν SNo elras&trye-/gamras Maeddueuo, 3 rnes IINXAravec ASYvæi. Quorum verborum sensus vix alius esse potest nisi hio: qui igitur Demetrius hoc nomine uti potuit, oujus adeo in- tegrum drama ab aliis Platoni tributum Mazugdzvos in- 5⁵ scriptum est. Ubi Demetrium intellige poetam comicum, de quo in- fra' didemus. Nisi forte corruptum locum statuas atque ita corrigendum: II2e ꝛεν ϑνpõαιας νσν, ei ρs˙des Arrole 0 Su⁴ Ti, 2al Shoy Jex etc. qui igitur, Demetrius responder Aristarcho, nisi nomen Attiois familiare fuit, indegrum adeo drama hocinomine in- Ssocriptumbest? Ut Demetrius. intelligaturt grammaticus, vulgo Ixion diotus, acerrimus ubique Aristarchi adyersariils, V. Suidas s. v. Anfyrree. Schol., Arist. Ran. 78, 1001. 102 erum rbitrort Sed de his ut- cunque'statuas, illud mon dubinm Fthi alios, alium Derhibuisse, unde npnumirum est ap „ 10, otium s. v. emsea nullo aucto- ris nomine adjecto legi: M. 5 Sinniliter Gl veteres: Mam- macuthus, Jedα‿, ut Pro Mammacülus emendavit Meursius. Cete- rum fallitun Casachonus ad Athen. XIII. p. 571. b. etiam Hpigeni Mam- macythum tribui diçens, de quo mih I uöpitim legitur, ao fortasse MMeta- genes scribere voluit. Nedue recbius 34 istagora disputat, cujus adeo Homen SonnuDtumuesser istatuit, quam dubitationem satis nunc tollunt iani MAlius ut videtur Aris tago as est is, quem comme- morat Sehol. Nubk Se Tiubi vide Hermannum, Ceterum de Mapdeν*es, quonustupidum ihardumquc hominem notari constat, vide Meursii Legt. Att. T. ⸗dhe. Anipp. Ran. 1017, et Osannum ad Philem. p. 15. Sequuntur Oougtere6 uam munquam in scena exhihitam esse diserto Athenaei Lib. VI. P. 70. a. scimus testimonio De argumento non magis quam de inscriptionis ratione constat. Nam dqui Thuriorum eversores reddidit Schweigke ad 1he Noh III. p. 59 fortasse Ileynium sequutus, Opusc. Acad. P. 175. merito improbatus est Passovio Melet. in Aeschyli Pers. p. 46. qui ipse Thurios intelligit Per- sarum more mollitiei et luxuriae deditos. Atqui de Thuriorum luxn nemo quidquam tradidit. In uno longiori fragmento ap. Athen. VI. p. 269. comica exaggeratione Thuriorum fertilitas praedicatur. E reliquis fragmentis apud Athen. VI, p. 28. e. VII. p. 327. c. Suid. et Phot. s. v. ri rοοσ Ixrou, et apud Antiatt. p. 114. nihil efficias. Minus etiam de tertia Metagenis fabula constat, quam miro isto et obscuro titulo-On. 54 ge Arunra! inscripsit. Ea simpliciter Oanges vocatur ap. SGhol. Aristoph, Av, 1a97. ubi fallitur Bentlejus ehasoolumodä⸗ Homero laudari existimans ideoque pro Metag Th men reponens. Cfr. Schol. Platon. p. 538. Bekk. Ex eadem fibol Schweigh. alium versum duotum putat ap. Athen. VI. p. a71. a.: Cfr. idein. Tom. III. p. 59 58 Denique rNe Hurhy, qua fabula civium superstitionem taxdsse videtur(cfr. Schol. Vesp. 82.) laudat Athen. X. 88. et iterum XV. p.„⁶. f. cll. An. tiatt. p. 91. Polluc. X. 115. qui quàe ex incerta fabula Profert VI. 40. et ipsa ex Dhuörn ducta esse docet Antidtt. p. 66. Taciro dramatis titulo perraro laudatur Metagenes. Qui ap. iantp 514. locus Igitur ita scribendas est: e 3331 t 2,32 1 Hoit ei 8 aMIHON ich éachamloc,dn f1H Hnr dο⁶εeμμο, NeafDay, aueuay,(2ci, roNSP0i hez BaNeenSs. Denique Photius: Seekomeu, Ie! T0d ashee heaeren oie Mereryung; mendandus est ut pro Eevokoren scr e„ninIO 5d119⸗ 3 ArcArus. De hoc ita Sahg aasibstansfnleheawe lcen nee uuie rie Aexalas vuuadtas[merrros, vIs t NfeuJ, Verba uncis im. clusa Eudocia p. 69. omittit. De patria quod dioit Suidas multum vereor 116 ne Alcaeum lyricum cum comico poeta confuderit*): Tum perob est quo sensu Alcaeum antiquae comoediae quintum poetam Bweme. si genuin- ai um est épmnros, Suidam nescio quo errore deceptt pro media nominasse putem. Confirmat hano conjectnram, quod Pasiphaen fabulam simul cum Aristophanis Pluto secunda in certamen commisit, neque obstant deterarum fabularum tituli, ex quibus hoc certe conjicias, Alcacum novissimis antiquae diae auctoribus dum esse. Ac- cedit quod passim grammatici ex Alcaei fabulis werbôrum formas afferunt, quibus antiquos illos nusquam usos esse videas, velut Bakuoœν apud Phry- — 5 MHerist aiftoinn! *) Simili errore Aleseus Messentis u qibusclum cun Miilenaeo Hocta confusus est. V. Jacobsium ad Anthol. III. 3. p. 838. de Messenio pdeta ommia sant congesta, si ex- cipias memorabilem Porphyrii locum apud Kusebium Praep. Eyang. X. 2. Axæfos d 6 74, Ne.Jege, IAtegan ral iatetdran eiur3⸗ zaedouvs 1as EO μρη⁴‿ο ↄεκνμηιν 5⁵ ich Eol.⸗PeteeRHS. Sero hasEee AAneli aoti re„auDomeisv Ras Aio. 25d elemagual, ab quae canfer, Antiattic. P. 84. Porro Bieεεν νννμα Pvoiuaes Basnapuck srindemi- Attic. p. 36- Kecwrhe apud Athen. IX. p. A4. ⁴. a‿reecon Prd arsxera apud Herodianum mee! or. Negecoc p. a4. EodemutraKerini) 4eygoH'es prima syllaba producta apud Macrob V. p. 559. Mittot alian ejusdem igenerist p Faliularum, quas decem Alcaeum docuisse Suiflas et Rudocianaffirmantz elogia haec sunt: Ade*α Qοιαvνε εεναν Pavueijdne(in quandovis et Vulcani Partes quasdain fuisse docet locus apud Grammat Seguer. I. P. 109.), Eyduᷣleν, Ieess VYdxos, KaNd, Koμα‿˖(⁴αάν⁴ιεν ιννε(semel IIAhaieeu dicta ap. Athen. XV. p. 69i- h) et TIeεα, quam una- cum Aristophanis Pluto in cer- tanien oomlissam essehsupräl monui. Ex incertis fabulis perpauca affe- runtur fragmenta, eaque fere ita comparata, ut dubius haereas utrumne ad lyricum anl aden Alcaeum referri deb t, velut apud Photium 83 W dsesan Tixcdiin igljui meruHaiai, aliisque locis**). Denique fuerunt qui ade Albaeum comicum Hesychii verba referrent s. v. ANxeov.— Fex. 102.s de Avede Eveth uds AySou uννεν⁵ενον Ubi recte quidem AAxlov cofrigunt, sed de oomito poeta mmultum falluntur. Fortasse Alcaeus iste citharista æst, ab aliis Aildie dictus. Hesychius: Ebhueheeahe 0l meel SeEeeeedehwre ANxlDw ade eeee N No 5ſschedens5 O rHITISaII981ſ.: 1 23) Män reete abud Suidam Hautatnr ADxaes*ν eetes dereayr)s. Eodem titulo fabulam anqride teste Antiatt. p. 57. TeNæi,nn, 23, rend vAca, Anaka,deidns i, Kpud Macrob. lan. V. p. 559. laudatur Alcaeus in Coelotra- — Roct. Läbeitius ibi. Gr ir. P. 283. Comoedotragoedia, sed male Auhitat sitne, haec ſabula ad Alcaehmn tragicum en comiqum referenda. Omnino de trag lcaeo quae unus, ni Suidas tradidit ad fabulas rejicienda videntur. 15) XpI s. ele et Schol! Nicandri Ther. 613. hricum intellige. lis Seholhantne verba haec sunt: AAxade Oyour i, rois reg! Aexicnwrinn,(leg. Aexaereeri. Jey) zal 16 τ̈ς Beνseaie,(leg. Eevdeziovs) ⁶uεο, Oarnza, 16„ Ardenx a dm-ve ixeyra uueiens ²n:a. Qui locus satis memorabilis est non solum propter MMytilenaeorum bellum contra Erythraeos gestum, sed ellam propter Archaeanactidae commemorationem, qui fortasse tyrannus ſuit Mytil a Strabone inter reliquos tyrannos non commemoratus. Mjusdem familiae cognationem attingebat haud dubie Archaeanax is, duem Strabo XIII. p. 340, Sigeum condidisse refert. 56 EuNrcCuS. Huno'vitiosis oòdicibus deceptiumale. Aendcüm vodant Suidas et Eudoc. Pl 699 Ah wos, aisuksg, Tori b ri Aexalas wuiiete ſas. des, uurà(fort. de⁵αμιω) asredyreik. Neqitet aliter ninfimaersaettis Scripton Theognostus apud BekkenAnécd. Gr. III Pr r369: dispntans de urinſmomi- nibus producta: uuées, Sv⁵εα mεαννεσε Kl‿iuo, ſprnos(leg. uara oraaiu, EMdurg, SDhanos d)ur, Mihi! quidem Aenici nomén parum graece sonare videtur, mirorque Hemsterhusi lioscque, qui apud Polluo. X. 100. drοενλποωνν ι TuMosiey Avretz, genuinam fo- öbliteraruht. Pes- sime omnium haud dubie Schweighi. dd Athen. III. p. 86., utéumque ei nomen fuisse suspicatur, Anteam fabulam ab aliis-Philyllio tributam esse docet Athen. XIII. p. 569. G. Eutæov—] SDah)aw'Ayreiee, ubi dramata recenset meretrioum nominibus inscripta. Iiaec Antea non-dixersa fuisse videtur ab ea, quam commemorat Demosthenes c. Neduer. p. 136f., quae- 4 n: que etiam Antiphani et Alexidi fabularum arg p rrs moratur etiam sed 1 mortua Anaxandridis loco apud Athen, Pp⸗ 570. e. ubi amica Laidis Corinthiae diéitur: J æsiyg is Slden AuSeia, ut Schweigh. e Cod. dedit pro Ayreiw. Athen. XIII. p. 587. e. Postquam Lysiae locum ex oratione contra Laidem apposuit, in quo Anthea inter eas recenset metetrices, quae juvenes scortari desierint, sic pergit⸗ ll& rs ‧s der yedew dyri rijc Aydelas„Ayreia od„yede eugloxey ag oudey?'AuHeteuy ya-ye. Jeauutuny Eralgav. àrd e Ayrelas nal 5No- dedu rryeuoueo, ds reosimey, Edytæcn ¹ PNo Ayreid Soriy, ubi vide Schweighaeuserum, cujus notatis adde Anecdot. Bekk. I. p. 403. AyDeis 5'cuMi rafeas, rde IE dvr' Tei 5 Avreia e⁴ᷣuesi. Praeter Anteam nonnisi una oommemoratur Eunici fabula, IIéews inscripta, sed quam alii aliis auctoribus tribuebant. Athen. III. p. 86. e. n ues J PWuwor Aeirrons 2o TIeNegwy. Ita enim recte schweigh. edidit pro vulgato Oeuwuxdos, cujus loco Ms. Avunos habet. Denique, ut : nihil 1 af 43I Gn 1 *) Dellellanico recte statuit, poteritque etiam hoc loco refelli Passovius meus, qui penultimam hujus mominis corripi existimabat. V. Loheck. ad Phrynich. p. 670. et Osann ad Phi- lem. p. 250. Sed de Philico multum fallitur Theognostus. V. Nackü sched. crit. p. 19. 57 nihil hujus generis omittamus, male Eunici nomen pro Epinico legitur in Ms. Venet. Athen. XV. p. 500. f. ubi vide intp. CaxxMARus, Atheniensis, testibus Suida s. v. et Eudocia p. 269. Aeta- tis indicium unum hoc habemus, qnod quae Platonis ferebatur fabula Zuanla, eadem ab aliis Cantharo tribuebatur. Neque enim unquam fabulam duobus auctoribus tribui videas, nisi aequalibus. Praeter Zuα lav, quae male Iupaxei appellatur a Suida, et cujus pleraque fragmenta collegit Personus Advers. p. 265. laudantur Canthari MyJeia a Suida et Apostol. s. v. Aedßios auαis, Polluc. IV. 61. Antiattic. p. 85. 97., et Tueeys apud Athen. III. p. 81. d. Suid. et Apost. s. v. A9myala et Antiatt. p. 79. Anumersa(leg. Ayaxeᷣνα) Ayr rod Anarssai, Kargagos Tneei. Quas praeterea Suidas et Eudocia Cantharo fabulas tribuunt M 9e Anzes et Andéves, earum nulla supersunt fragmenta. DrocrEs, Atheniensis sive, ut aliis placuit, Phliasius. Suidas: AoxNiſe A-vς Phadεος, AeXalos auuxd, 00*/Xeovos Zavyvelon dal DihMAſp. For- tasse Phliuntem patriam habuit, postea Attica civitate donatus. Fabulas ejus Suidas et Eudoc. p. 139. commemorant hasce: Bdwxan, quo nomine etiam Lysippus et Antiphanes fabulas docuerunt, laudantur Polluci X. 78. An⸗ tiatt. p. 87. Lex. Seguer. p. 459. Suidae et Photio s. v. aaud zandy, ubi male editur Alcxnie Bawxh. Correxit T. H. ad Polluc. II. p. 1246. et Toup. Emend. III. p. 101. Sequitur OdA△ιϑσιτα, quod meretricis nomen, teste Suida, qui sua hausit ex Athen. X. p. 567. c. cll. VII. p. 307. d. Köüzkxcwes ab aliis Calliae tribuebatur, ut supra monuimus. MéXHTTA% quae Méurra minus recte ab Eudocia dicitur, passim obvia, ut Athen. N. p. 426. d. Polluc. X. 99. Hesych. s. v. Tlyya sive potius rᷣa, ut apud Photium est s. h. v. Lex. Seguer. p. 47. aliisque locis. De argu- mento fabulae quae commentus est T. Hemsterh. ad Pollucem I. I., for- tasse apum solertiam et sedulam industriam, quae constitutam bene rem- publicam imitarentur, in ea expositas fuisse, ejusmodi sunt ut etiam fal- sissima haberi possint. Ouégrns et Oyetgor a nemine commemorantur nisi ab Eudocia et Suida, quorum illa alteram fabulam Oveiga ap- pellat. Thyestae duae fuisse videntur recensiones. Certe Suidas habet IH 58 Ootorne. Orestem pro Thyeste calami puto errore nominat Fabric. Bibl. Gr. II. p. 437. Non ineleganti fuisse poetam ingenio,„docet locus in Lexic. Seguer. I. 339. ita, ni fallor, legendus: Mndeis mod' Uud*, Aydees,&avenodre Néeu Jyeuke dau, rodro à meovnodrs Smas véos dy ar,e.6» 1 ¶ x ey dex aarandeei, und d6sy wore 4 aldv rεε‿εr. Ceterum non omittenda sunt, quae Suidas de nostro Diocle tradidit: rodν- 7o IE Paxw edesty ucl riy& SEuſBeSſois e 8v Sreasethois Arfelois, Aree Ebovey ey ErNvGPip. Quae eadem repetuntur s. v. EvNvSPloy, ubi Pro beeoueu legitur xheuο*, et s. v. d. ubi deest&y ante doνuαννο. Cfr. Casaub. ad Athen. V. 4. ns, Cydatl Philonidis comici poetae filius. Stephanus Byz. s. v. Kude xiν, Suidas s. v. Nuwoxdens, et Eudoc. p. 311. Cer- tavit et ipse cum Aristoph ut d in Pluti. m no- mine viri ita fere variatur, ut alii Nasxaeic alii Nuexdene habeant. Alte- ram formam Nazoxdens praeferunt Iungerm. ad Polluc. X. 93. et T. Hem- sterh. ad Plut. p. 57. Et recte quidem, ut vel hoc argumento intelligi- tur, quod secundum casum constanti usu efferunt Nioxdeouc. V. Polluc. VII. 45. X. 141. Argum. Pluti p. 5. Semel, si recte memini, Eudoc. p. 511. contra usum Nioxdenres, ut Xdens Xdenroc. Fabulas Nicocharis Suidas et Eudocia enumerant hasce: Auvuud vn, semel laudata Athenaeo Lib. X. p. 4 6. e. 3 Ohéαs obros, Teoe xeyre nal Ado, zd†zd Te nal d σνεxνras Jeveiue a. Ubi ex Oenomai mentione haud temere conjicias plenum fabulae titulum fuisse Ahvydvn h HéXOP, quam Suidas tanquam singularem fabulam proximo post Amymonen loco nominat, dum ceterorum dramatum titulos ordine alphabetico enumerat. TaNdreia, Cyclopis et Galateae amores complexa, laudatur Polluci Lib. NX. 93. ét Schol. Aristoph. Plut. 179. 303:— 59 H Sir Araievréreo& e PNv Dov rod Mehtréoc. 3 Quae Galateae ad Cycloplem verba esse suspicor. HeauNijc huννο quam Poll. VII. 40. sine sensu HeaxNta yauevoy vocat. Hęaxxis Xoon“9, bis laudata Athen. XIV. p. 619. a. et Polluci VII. 45. Kéyravéoi sive Kéyravgos, ut vocatur in Lex. Seguer. p. 39. et 3a7. Kejjres ap. Polluc. VII. 83. et X. 141. Adzwvsg simul cum Aristophanis Pluto Olym. XCVII. 4. in scenam commissa, laudatur etiam Athenaeo Lib. XV. p. 667. e. Af yre fabula passim laudata, cujus quod arg fuerit subindicat locus apud Etym. M. p. 550. 14. NOaey d xoen ml z0c, quae Iasonis ad Hypsipylen verba esse monue- runt T. Hemst, ad Plut. p. 57. et Ottfr. Mueller de Minyis p. 309. Male vulgatur Naxxαens Anhyla erleouey etc. Monuit Porsonus ad Euripidem, et ex parte jam Casaub. ad Athen. p. 328. e. Denique Xeteeydsroges, de qua infra in Nicophonte dicetur. Ceterum idemne sit hic Nicochares cum eo, cujus Anxda, in quo carmine Delios irriserat, affert Aristot. Art. Poet. II. p. 7. ut i pertum in medio relinq Fabulis tamen De- lias illa accenseri a Fabricio aliisque non debuit. NroorHox, Theronis filius, Atheniensis, teste Suida in v. Naοένν⁷), qui Aristophanis aequalem dicit; neque id male, si extrema Aristophanis tempora intell Veteris diae poetam diserte perhibent Athen. III. p. 126. Harpocrat. s. v. 20ο*ανμααν. Sed mediae eum comoediae tempora attigisse docent fubularum tituli, quos Suidas et Eudocia p. 311. hoc ordine recensent: AJevts una cum Aristophanis Pluto in certamen commissa, ut ex Argumento Pluti constat. Fragmentorum nihil superest. AOeo dir/ Joval, passim laudata. EE&ov Ayicy ab uno Suida et Eudocia ad partes vocata. Frequentior IIavddeas mentio, etiam apud Photium s. v. veanas, rouc véoug. Krnέ IIayddea. ubi recte Ruhnk. ad *) Ita recte Kusterus pro N.εερρ. Viderunt etiam Meurs. Bibl. Attica et Jungerm. ad Polluc. Vol. II. p. 709. Vitiosam formam, non suspectam illam Casaub. ad Athen. IX p. 370. f., tenet etiam Eudoc. P. 311. et iterum Suidas s. v. deczEm, et Cod. Falckenb Polluc. III. 18, qui tamen propius ad verum Nxρριν De erdeut nominis NXερσν admonuit Herodian. ⁶ιν. 445. p. 9. H a 60 Tim. p. 282. Naeocdyy corrigit. Ejusdem fabulae nomen pro IIaydaee Suidae s. v. voiula restituit Kusterus. Xeieohdæroges, cujus fabulae plenum titulum fortasse servavit Schol. Arist. Av. 1550. ubi dicitur Xet. oο*ανσεν ε'ꝛννκα Levi vitio ap Antiattic. p. 39. legitur Naogoνν Xer- eoydoresi, minus levi E'yxeigs-arcges vocatur a Suida et Eudocia, quam- quam hanc formam non plane inusitatam fuisse docet Athen. I. p. 4. d. cll. Hesychio s. v. ENeieo-yMoroe et Schol. Apoll. Rhod. I. 989. ubi habes ey uæresxeiew. Fragmenta fabulae tum alii afferunt, tum Eym. M. p. 367. 32. ubi qui versus legitur: K uas, dgeNlay, HeNrodrra, Sri‿reus,. eundem ex cognomine Nicocharis fabula affert. XIV. p. 645. c. Sed Ni- cocharis Neigo-dæroges quum nemo alius ad partes vocaverit(nam Suidas sine dubio non nisi ex ipso illo Athenaei locoo cognitam habuit), non te- mere, opinor, etiam apud Ath Nicoph is nomen rep d putamus. Denique Xeejyvee praeter Suidam aliquoties laudat Athenaeus, e cujus Lib. VI. p. 270. a. hanc etiam fabulam Adfhawroy fuisse discimus. PHINITTVS, Atheniensis, Dioclis et Sannyrionis aequalis, teste Suida 8. v. Aioxxic. Recte antiquae comoediae poetis accensetur ab eodem Suida s. V.-r ννναάε, siquidem jam ante Aristophanis Eoclesiacusas h. e. ante Olymp. XCVI. eum inclaruisse e Schol. Aristoph. Plut. 1195. discimus; quamquam qui fabularum titulos consideraverit, non dubitabit, quin aeta- tem ejus etiam ad mediae tempora comoediae pertinuerit, idque confir- mant etiam ea, quae supra de Anthea fabula, ab aliis Philyllio ab aliis Eunico adscripta, disputavimus. In rebus scenicis nonnihil novasse Phi- lyllium, e Strattidis loco apud Schol. Arist. Plut. 1195. colligitur, ubi primus omnium faces in scenam protulisse dicitur, quo spectant fortasse haec Athaenai Lib. XV. 700. e. iAunies I ràs Naeredas Jehas vahher. Nomen poetae miris sacpe modis corruptum legitur. u*νκς dicitur Suidae s. v. et in Di³lon. Eundem errorem suscepit Eudoc. p. 428. et ante Iungermannum susceperat Pollux VII. 192. In OMaoc abiit apud Phot. Bibl. 167. p. 115. Bekk. in uMhees apud Clement. Alex. Strom. V. p. a45. Sylb. Mitto alia, de quibus Ruhnken. ad Tim. Lex. p. 167. ad Rutil. 621 Lup. p. 103. et Intpp. ad Polluc- VII. 192. Fabulas Philyllii hoc ordine Suidas ct Eudocia p. 428. enumerant: Ak ſeus, Au-'n, Ayreia,(Eraleas syerid) Aadezdrn, Heazhis, IlRyréia—h Navxwda, IIohus(leg. IIéNeis), Oeeweuxos, Arahdyrh, Eheyn. Ubi postremae fabulae Atalanta et Helena praeter ordinem illatae dubitationem movent. Aleye tribus locis commemo- ratur, Suid. s. v. Aycεαράα᷑πσα, Antiattic. p. 83. et Stephan. Byz. s. v. Ta- NXedral. Ubi tamen Ruhnk. ad Tim. I. 1. Ai'n*) pro Alyer scribendum et hujus fabulae titulum ex librariorum errore ortum existimat. Eadem Salmasii fuisse videtur sententia Exercitt. Plin. p. 757. et Casauboni ad Athen. III. p. 100. f. et XI. p. 486. b. Sed eodem jure Augen, quae et ipsa nonnisi tribus locis landatur, proscribendam et ex Aegeo corruptam esse statuas. Praestat igitur et Augen et Aegeum Philyllio relinquere. De Ayreic vide supra, ubi de Eunico egimus. Aodezdryn permirum fa- bulae elogium semel laudatae ap. Poll. X. 70. ubi inepte Kuhnius ad explicandam tituli rationem meretricis Jodexaunxdveu admonet. Rectius fortasse admoneas glossae Hesychianae: Aodedrn, LoI1 A nc, Iy Leeg 1Ne-Vov. Cfr. Meursius Lectt. Att. IV. 13. Heazxx&J, fortasse ad Herculis ADnDelian Spectabat, ut conjicias e loco ap. Athen. IV. p. 171. d. ubi Aoorlay prologum, ut videtur, fabulae agentem habemus; 5 Bauhere Dur SvA PeAue elr elue, 2-)G, ¹ xd οοrev Aooria vaouusyn. Sequitur IIXuyre Naveizda, quem plenum fabulae titulum unus Suidas servavit, eumque sequuta Eudocia. Recte autem corrigit IINUyrgiν lungerm. ad Polluc. VII. 199., quod idem certatim viri docti restitunnt Schol. Arist. Av. 1568. ubi vulgatur er rals IIvrrnelaic. Videtur una ex prioribus poetae nostri fabulis fuisse, si quidem Laespodiam in ea per- strinxit. Argumentum dubitari non potest quin ex Odyss. IV. ductum fuerit. IISNeis, male apud Suidam TIéhs vocata, passim laudatur Athe- naeo, sed ita fere ut de auctore fabulae dubitatum esse appareat. Ita Lib. III. p. 9a. e. DiMS ¹ Sori½ ε& xoujcas re IIeNeis. Similiter *) Constanti errore Ruhnkenius scripsit A9†. 62 III. p. 381. a. Disertius IV. p. 140. a. Agοeν PkNog, et III. p. 36. e. O— Ebuwog—) Ai oduns 8 TINeg. Semel tantum simpliciter Cννοιςαν εν II“exm III. p. 104. f. ut aliquoties Pollux. Eodem titulo fabulas docuerunt Eupolis et Anaxandrides. Denique Deeceugos. Pollux VII. 191. Xa* q Peecerxos Ie Ay ein rexns eldos. SiuhNſ Jàde Dead 71 Seecevxes. Laudatur etiam Athenaeo et tacito fabulae titulo Eustathio ad Odysseam. Porxzrus, de cujus fabularum ingenio et argumento uberius se di- cturum esse frustra pollicitus est T. Hemsterhusius ad Polluc. II. p. 1244., et ipse antiquae comoediae poeta fuit, ut colligas e fragmento fabulae Ankoruydageus apud Photium et Suidam s. v. Téoidy xundy. Teid xaud yod J A aurd. ra Aydryen, H SM⁴y Pkhxe— mie wdveloy—) modsyra Tijv vady Sra raura r vaxdy AraxNevas. rad εονπ*‿eéle Onecveus, d œ Puokeawre dart. Quae brevi post Th is de praetoribus ad Argi judicium soripta esse videntur, h. e. Olymp. XCIII. 4. Vid. Schol. Aristoph. Ran. 546. et Schneider ad Xenoph. Hellen. II, 3, 30. In eadem fabulaperegrinam Hyper- boli originem notaverat, teste Schol. Luciani Tim. 30. Eundem tamen etiam mediae aetatem comoediae attigisse nescio an fabularum tituli doceant, ex quibus Suidas s. v. IIohuεnkos hosce: Nimrea, Anuoruyda 2, Aiowνοιοx, Mouo †vxi, ASodfrne hovafl. Quibus Agewe yoval adduntur ab Eudocia p. 359. Quod Casaub. ad Athen. IX. 370. f. scribit„in „Stobaei marginibus notare memini Eeuod yoveis IIougrNou: cujus drama- „tis meminit aliquot locis Iul. Pollux“ falissimum est. Nihil ejusmodi neque in Stobaei margine nec in Polluce, qui semel laudat Muxdy Tovds VI. 163.(quam habes etiam apud Athen. X. p. 370. f. et Etymol. M. s. v. Eduεος) et semel Aioigou cvas X. 109. Praeterea nonnisi e Ankorvy. *) Kusterus Mizos Toidaeras conjicit, deceptus Polluc. X, 76. ubi nunc recte e Codd. legi- tur An†&εαες. 63 Sde frag 1 sup cujus arg um de Attici populi resti- tutione in integrum egisse suspicatur Kuhnius ad Polluc. X, 76. e titulo fabulae conjecturam capiens, siquidem Tyndareum Aesculapii arte et consilio a mortuis resuscitatum ferunt. Quam in rem laudat Lucian. de Salt. 45. et Plin. H. N. XXIX, 1. Potuisset vetustiorem adferre aucro- rem, Panyasin apud Sextum Empir. adv. Gramm. I, 18. Laudatur prae- terea Polluc. 76. Etymol. M. s. V. Syvedxgovyog, et Erorian. p. 130. cIo„ aurirny, rov Araedro, de aal TIeNd,NoS&y Ai TDegeoy, leg. Anuoro Meeg. Ad eundem Polyzeli locum respicit Athen. I. p. 31. e. HIoxεᷣμ̈eς Nè Aurtrm 2aNer chey&y Pée. Ubi male Schweighaeuserus Polyzelum his storicum*) significari statuit. SANXRNIO, Atheniensis, Dioclis et Philyllii aequalis, teste Suida s. v. Xoxe. Fabulas docuisse videtur inter No. et XOv. Olympiadem. Ca- sauboni error ad Athen. VII. p. a86. c. Sannyrionem antiquae comoediae poetarum antiquissimum dicentis unde fluxerit monui Quaest. Scen. I. p. 7. Propter corporis gracilitarem et macilentiam ridetur a Strattide apud Polluc. X. 189. et Athen. XII. p. 551. 6., acerbius etiam ab Aristo- phane, qui eum una cum Oinesia et Meleto, tenuissimis hominibus, ad in- feros tuanquam AheGolrn, quendam er legatum missum esse lepidissime fingit, v. Athen. I. I. Vivcissin Aristophauem irrisum esse a Sannyrione docet Schol! Platon. p. 351. Bekkk. Dèe fahulis ejus Suidas ita: Jeeεe aurod r! Tadra LeNàs, Aaydh, Id, Puxarral, d Axios o Aeirvoco. Owrals. Eudocia autem p. 582. neglecta Danae hosce nominat titulos: FéXac, Iyd, Id, TadavareNo, vxacralh, quae unde Inonem et Sardana- palum arripuerit nescio. Psychastas autem non dubito quin Suidas ex hoc Athenaei loco justo negligentius inspecto assumpserit: xeo? ed. Tawveleyos d Trecrric&y iu‿ᷣrats: Taveblaos eurbnp emaouolay, Lib. XII. p. 551. c. PéXœς et Aavdn(in qua Hegelochum Euripidis histrionem risit) passim laudantur. Semel Io apud Athenaeum VI. P. a261. f. cl *) Quem a comico pocta diversum esse recte monuit Casaub. ad Athen. N. p. 370. f. Mireris dubitasse T. Hemsterh. ad Polluc. II. p. 1244. 64 Zayvuelov Ior Delgeo d' exfreire Puaekoha Sic enim pro edito zam. elur Tor OSelee eto. legendum esse dudum videram, cum idem Elmsle- jum alicubi monuisse intelligebam. Ceterum alius sine dubio Sannyrio est is, qum Aelian. V. IH. XIII. 15. in bardorum stupidorumque hominum numero simul cum Coroebo Meletide aliisque commemorat. Mimum eius- dem nominis habemus apud Alciphr. III. 55. ubi cfr. Bergler. SrnATTIS, Atheniensis, iisdem quibus Sannyrio et Philyllius tempori- bus floruit, quorum alterum ipse commemorat apud Schol. Aristoph. Plut. 1196 alterum, Sannyrionem, ridet apud Athen. XII. p. 551. 0O. et Polluc. X, 1869. Nomen viri passim Stratis scriptum reperitur, de quo vide quae dixerunt T. Hemsterh. ad Plut. p. 165. 490. et Schweigh. ad Athen. X. p. 4165. c. Unice veram nominis hujus scripturam esse Tredr. mu⁵, docet etiam versus ille Anacreontis: Tov N³νυεοσοοιν 1˙ειν Trédrru e vouisen, apud Hephaest. XV. p. 96. Mediocris judicii poetam fuisse, haud obscure indicat, quod Oreste Euripidis impense delectatus est, ut docet locus apud Schol. Orest. 278. Frigidos et ineptos verborum Iusus fuisse qui ei objicerent, colligas ex Hesych. s. v. uohexdnoi, ubi laudatur Lredrrig τ‿m£ᷣogrr dednurt, ex duo Qogrude ut comoediae titulus receptus est a Casaub. ab Athen. VII. p. 397. e. Fabulas ei Anonymus de Com. p. XXXVI. tribuit sedecim, totidemque fere at Suidas: Tredrris, Adn. nalos reuruede(recte corrigunt zuuzd). 7dv Jdea⁴ᷣraν aurod radra. AySure. gearns, Arandurn, Aya90) iroi Aevelou Acausuds, IHrSeuy, Kaumlêns, Kn. giaus, Auuνονεν ν Muazedveg, Mideia, Teules, Dalugcau, ODioxrijrns, Xeu. wos, THauxavlas, Wvxeoral, ds Onow, Auioςσ ν τmJevrsε BNle T Sermuo. 7ασν Haec postrema inde ab ds Ongw desunt apud Eudoc. p. 385. Sed praeterea commemorantur Strattidis Zamuéoc seru eyes; Muuuidveg, TIora⁴,⁶μιοαν,‿ςł—jioc. Exponemus de singulis separatim. Ah εο laudatur Athen. VI. p. 248. c. et XV., p. 635. c. sed ita ut dubitatum fuisse ap- pereat, utrumne Pherecrates an Strattis fabulae auctor habendus esset. Apud Suidam et Eudociam plenus fabulae titulus ita exhibetur A'e.o¹ iroi Ke wvelen APuuανs, quod unde ductum sit non reperio. Hoco unum scio, Aeveleu ³ᷣauα⁵ incerti auctoris esse fabulam, cujus alii Antipha- nem 65 nem alii Epigenem auctorem perhibebant. V. Athen. IX. p. 409. d. Sed in eo, quem Suidas praebet, fabulas titulo etiam roi permirum est, pro quo non monito lectore simplex* exhibuit Casaub. ad Athen. p. 327. e. Si deleas importunam particulam, duas habemus fabulas Ayedel et Ae. Teleu dcaugkués, quarum alteram fortasse fuerunt nonnulli qui Strattidi adscriberent. Ardοogeulorns, pro quo male apud' Suidam et olim etiam apud Athen. II. p. 167. O. AuHπρεο legebatur, ante Olympl XCII. 4. doceri non potuit. Ridet enim in ea Hegelochum Euripidis histrionem in Oreste, ut constat e loco in Scholiis dd fäb. Euripid. a⸗78. Kal rv aty ARar on SAεk a.r*⁴, ri EUidov e Seia Derdrarou e SaS*νε‿ιε 6 n, HyHeoy r6KnvAod ioaν⁴eενος τα xeda ray ed RSyen.. Quibus versibus non Euripides ridetur, ut putabant Casaub. ad Athen. 1. 1. et Fabric. Bibl. Gr. II. p. 497. sed nescio quis ei-he drns, qui primas fabulae partes Hegelocho, inepto histrioni, dederat eoque ipso spectato- rum voluptati pessi- 1 Hinc etiam titulus fabulae explicandus videtur. Arahdvrn, quam diu post Ranas h. e. post Olymp. XCIII. 3. actam esse tradit Schol. Ran. 146. singulari numero bis laudatur ab Athenaeo, toti- demque a Suida s. v. oude et in recensu fabularum, et fortasse etiam Schol. Ran. I. I. nε&᷑ Oauαr τ oσe—εντον vexear Dredrro d Aradure Jed. hari. Wrödoc If, ro hAe Seregoy r2, Bareduu AraNavyros 2,axn, ubi eu AraNdyrh et ¹h Arandyrh scribendum videtur. Contra Ardhayren plura- lem numerum habes apud Suidam s. v. Peoον. Ac fortasse eadem fabula significatur apud Hesych. s. v. Aloruxobécxveduns(sic leg. ut Postea Auoνισνεςε), ubi legimus: ⁴e ènkxc d τ Axrahdyras uHels, prorsus ut apud Schol. Av. 1294. Sed Atalantas scripsit etiam Phormus Syracu- sanus, et Atalantam Callias, Euthycles, Alexis, Philyllius et Philetaerus.— Z805 xeeixails gevos et IOeyeoy semel utraque laudantur, haec Hesychio, illa Antiatticistae. KaxXerxf)me fabula fortasse a Callippide illo tragoediarum actore, qui redeuntem ex Asia Alcibiadem comitatus est, teste Athenaeo XII. p. 555. d., nomen traxit. V. Schneiderus ad I 1 66 Nenoph. Symp. III, 11. Ejus nomen vitibse apud Suidam, Eudociam et Athen. VII. p. 30 ½, be Keamlons scribitur. Praeterea laud Athen. XIV. 665. b. ubi Herculis voracitas perstringitur. Sed fortasse etiam apud Polluc. N. 29. fahulae hujus nomen latet: adene 1 uæogouqtevov Ey Xumveis naurakeſ3ayoudis AgioPeνeus: domee ey Kaνν[2redrτdos]: Eal r0d o‿oe aaee. Hau Aauaf Ginesiae pleniorem titulum Athen. IX. p. 596. a. ponit hunco: Tredrrig&y Make t Kivngla. Nisi is librarii error est: vide infra. Stratoni hoo drama tribuitur apud Schol. Arist. Av. 1568. sed recte Casaub. ad Athen. p. 3a7. e. Tredrri scripsit pro Treirav. Fabulae nomen passim corruptum, ut ap. Poll. IV. 169. ubi olim Kuyngtag, et X. 189. ubi interpres latinus Strattis in Venatione, unde apparet simi- liter istio erratum fuisse, ut apud Erotian. p. 216. ubi legitur Eredrrts ν Kuunfels, quod recte emendavit Maussac ad Harpocr. p. a26. frustra, ut opinor, adversanto Tib. Hex husio. Contra Cinesis pPoetam dithy- bioum, p fuisse fabuls praeter Athen. XII. p. 551. d. docet Harpocr. p. 164 Tredrris Shcv Jexna oujsas eic auréy du dh wan wd dakeia* aurod 2³ρᷣ De homine ipso alias plura dabimus. Alue⸗ A65» perobscurum est fabuldae elogium, pro quo Ankwogtdhor Eudocia, Aνομέςρ Schol. Platon. P. 3a0. Aενοοεέ Harpocr. s. v. A⁴ς et Athen. VII. p. 327. e. ubi ante Schw. erat AMοέ2αά et idem XI. p. 476. c. ubi olim Anmrousdèa et pro Strattide Stratonis nomen legebatur. Correxit Schweighaeuserus Makedsveg Sepüjes hoc titulo laudantur, at Athen. INX. p. 296. a. Trecirris ey Mavedr—1h Kwnoia, ubi memoriter haec citari ab Ath cum Schweigl o cred tur XIII. p. 3589- a. e&v Mamedde TIaucavia, Neo solet ita Athenaeus. Contra Pausanias(semel laudata Athen. XIV. p. 654, f.) et Mace- nisi rursus similiter legere- dones ut di fabulae tur a Suida. Non improbabile tamen plenum fahulae— esse Make dves ¹ Hauvgavlas, ut secundus titu- lus ad dam fabulae r i pertineat. Hoc si verum est, etiam altero Athenaei loco pro Cinesia Pausaniae nomen reponendum putem. Geterum fabulam hanc ante Olymp. XOVII. a. actam esse, docet laudatus Athenaei locus XIII. p. 569. a. ubi Lais adhuc in vivis commemoratur, 8 67 quam eo, quo dixi, tempore jam obiisse cnstat ex Sohol. Aristoph. Plut. 179. In Medea, cujus tria supersunt fragmenta, lusit ortaste Ruripidis aliusve trägici cognominem fabulam.— tin edi partes andoo⸗ dscet locous apud Athen. XI. 4 4467. e. Inosio 5 4 d4. l= d ALecbahey, I KOfn, 6 ee a 5. S-yJe. Juh meeh adzc wer Heusεs sude Sedn, e Lune Hapents sane colorem veabfhale“ G9 ) 109 oeih nbine doun da f. ex hac fabula servavit: doei ritti Lin— AE* Sr Hsen aui Stgecess e 8 roioðroy, lov ε Mé-eos afumere nrrrdn Gune MMedeae verba videntur Satalia Shlamunera Orensae per servum mittentis- Cfr. Eurip. Méd. Simili ramid omum, Philoctetae, Phoenissarum et Troili fuit ratio. dan Phoenissis quidem aperte lusit Euripidis fabulami, ut constat diserto Aristotelis indicio et ex locis apud Athen. IV. p. 160. b. et Polluc. IN 124. Nee de Troilo dubitari —— docet fragmentum apud Schol. Aristoph VWesp. 1337. 8 J(leg. eiror, d ere Zmds,—— zinid ng And xagadoe rohc Aroſglois Naleew ka. 10 Jdit enioirdad 1 Quorum versunm prior fortasse e Sophoclis Troilo ductus est. Plane ob- scurum est HIvrigen fabulae dlogium apudh Schol. Arist. l. ro quo Casaub. ad Athen. VII. p. 3u01 ,G. parum probabiliter II. bend oonjeqit. IIoraulous ante Olynip. XOII.. actam esse intelligitur e Schol- Arist. Plut. 1495. ubi IIorauo! dicitur, constanti errore, ut pätet e Schol. Platon. P. 98. Suida et Photio s. v. Moy aliisque. V. Hemstéerh. ad Pluti 1. 1. Denique Chrysippus et Psychastae passim ad partes vocantur, sed ita ut del arg fabul- ihil inde elicias, nisi, quod Psychastae Am od Puxen, 75 cypve. nominati videntur, ap. Athen. III. p. 1 4. c. 19 1 Ghr—yelg mieh „ .— dy els can, gehhese A.* end rouvxvrlo» us eve SDeban, val den nurypusven 34iu2 76 Ceas- ad Athen. VII. P. 327. e. vertit frigus captantes utalumngue aperiri existimat verbis Pulluo. X. 1a7. Tredrris&y rxanrais aoeurdy I a 68 érmſhe Erijfurye wxiadioy.,—— Strattidis fabularum resensu consulto isi Phoenicidem, Pquam fabulam cum viri docti ab Athen. IX. p. 389. c. Stratoni tribui vidissent, iterum Stratonis et Strattidis nomina permutata esse crediderunt. Villoisonus Praef. ad Apollon. p. XXII. etiam fabulae nomen„depravgtum desse Putat soribitque apud Athenaeum: raeed Sredr* y Qoiyiig, pro' edita omniumque librorum auctoritate Tärnata lecrione: ae ενεiiaudi aum. 1Sed' quamvis Strato ab uno Suida diserte commemoretur*)(nam ubi praeteréa eius no- men legitur ibi constanter Strattidis locum pavit), et quamvis ob eam causam permagnam de Stratonfe, Poeia comico, dubitationem nasci non diffitean, toin illo heridei lo attidem r ri omnino mon Potuissen Oértissimis argumentis,ubi ad medide ooruoediu poetas ventum füerit, demonstrabimus. iil ilin e enn 14 THEOVOMPUS, Atheniensis.) Deb hoctita Suidas scribit: eseeμνσ O20d d Oeddecn A0hasan aradc, NDee Jeduare a, 2er! e e Aal. as vudtas ar A. 9(bere e adod ei A oN. Patre igitur natum dicit velbsThsodecte vel Theodoro, quem cum)tragioum dicit Fabricius Bibl. Gr. E II. p. 501. nom cogitavit poetam Theodorum perbiberi a nemine nisi apud Hesychium TIeeO6Sadee Sesdaes 6: ueeuinss 6 ⅜σαναπσmς euτe mexaeo udg, Nmeuri auros Pag Neyoeva, plerisque tragicum histrionem euni füisse omsentienibus, quam obereinetiam in He- sychii verbis legendum videtur- d τανσνρ⁶ςα εeuxσ. V. Valcken. Diatr. p. 182, a. et Wyttenb. ad Plutarch. de aud. poet. p. 18.. Is vero quum A dri Pheraei aequalis fuerit, Theopompi pater esse profecto non po- tuit. Adde quod Eudocia paasa- ferba h Oeodeigen pland omittit. Sed ne de Theodecte quidem itan ves berta est, ut mullus dubitandi loous relictus sit. Aelianus certe in opere de Providentia Theopompi patrem neque Theodectem neque Theodorum edidit sed Tisamenum**). Porro aequalem 4) Jerhe Suidae sunt hacg:Sredran everxde ads telou SDhesJhes 24, deenen aur** ⁵ Eadem, ut solet, Eudoe.. 385. 1— ) Nen hidam 8. v. O46a,xs. Verha hacc sunt: I-, Aorawis, wa] ,5 8 ne. werfengies dS4,0, SkGe arie nauuurd,(fort- eruε,67]-a uA, AnuS4t)0) druro d, 2aus- 69 Suidas Theopompum fuisse dicit Aristophanis, quod conſirmat quodam- modo Clemens Alex. Strom. VI. p. 6a5. d. ubi quum Antiphon Rha- mnusius Theopompi locum quendam imitatione expressisse dicatur, mani- festum est, Theopompum jam ante Olymp. XCII. a., quo anno obiisse Antiphontem Rahnkenius Opusc. p. a4ο. docuit, in fabulis edendis occu- patum fuisse. Adde quod Laespodiam, quem maxime Olymp. XOl. et XOII. inclaruisse constat ex Thucyd. VI. 105 et VIII. 96. perstrinxit in fabula IIalhes inscripta apud Schol Av. 1568. Sed Theopompum supra Aristophanis aetatem vitam produxisse tum dramatum, quae docuit, tituli indicant, qui magnam partem ejusmodi sunt ut mediae potius quam ve- teris Go diae fabulis ire videantur, tum vero etiam aliis argu- mentis intelligitur. Veluti quod in fabula Hovxdens apud Diogen. Luer- tium Platonis Phaedonem perstringit*), et in Nemea apud Athen. p. 490. f. Thericlei poculi mentionem injicit, quae a mediae demum comoediae poetis commemorantur, Antiphane, Eubulo, Ararote, Alexide, Aristophonte aliis, quorum testimonia vide apud Athen. p. 471. sqd. cll. Bentl. Resp. ad Boyl. p. 17. Immo vero, nisi prorsus fallit sententia, Theopompus ultra Olymp CI. vixisse fabulâsque docuisse dus est, id quod ool- ligi posse videtur e memorabili fragmento fabulae Mides inscriptae apud Athen. XI. p. 485. ubi recte quidem Schweighaeuserus de Callistrato ad- monuit, sed fallitur, cum sub Rhadamanti nomine, quo Epaminondas significari videtur, Demosthenem latere existimat. Fabulas poetae nostro Niæε adi deddxten ixsee,.eeAne6, e zal„0, va] deriru⁵ e*aduios. Kæl Jeierwrat wu] 75, d3 Ai(Toup. Emend. I. p. 287. I7)„4½) Otord ,v(A⁷ε⁴, 4*e7,res a978, os iriyeauuuras. T'ενενε ναε †* uibs) enAe, Tlagias A3. Kal iert d I,heAe ros igeve kdda nae’is, Iam sequitur ipsa marmorei operis descriptio. Iacet in lectulo Theopompus, adstanie practer Aesculapium medicam manum aegroto porrigentem tenello puero, quo poctam omνeτaiern, indicari censet Aelianus: 7ihe„ae a r5⸗ re⁵ε tæs 13 1N*e, did w0⁵εAe, ai'irreras. Quae multum vereor ne falsa sit interpre- tatio. Puer fortasse filius Theompompi fuit. *) Diog. Laert. Lib. III. O46xo⁴ενε ε H‿a%t Oueh, Sras. . ee ieru.ul 1, 1a à Se A6is Ey ierin, Is nrn HAArar. Respicit Phaedon.§. 104. p. 177. Heind. 70 Anonymus de Com. p. XXIV. tribuit septendecim, Suidas autem et Eu. docia viginti quatuor, neque pauciores dramatum titulos in veteribus libris reperiri monet Fabric. Bibl. Gr. II. p. 509. Sed fallitur: equidem non- nisi viginti reperio, quorum haec sunt nomina: AXSala, in qua ridet Te- lestem, poetam dithyrambicum, apud Athen. XI. P. 501. f.(cll. Bekk. Anecd. I. p. 371. 5.) ex quo de tempore, quo aota sit fabula, conjectura capi potest. Floruit enim Tolestes Olymp. XOV. 5. teste Diodoro Siculo*). A”anros et ipsa e serioribus poetae fabulis fuit, siquidem Peronem un- guentarium, cujus aliquoties Anaxandrides mentionem fecit(Athen. XII. p. 355. f. 689. f.), in ea commemoravit, teste Athen. XV. P. 690. a. AOgo. Niruc sive AOeodiotay(nam utrumque legitur, ut qui werus fabillae titulus fuerit nesciamus) perpauca supersunt fragmenta, Bardns nullum. At frequens Elenvng commemoratio, qua fabula prorsus ad Aristophanei dramatis exemplar pacem cum Lacedaemoniis ineundam a poeta ciuibus suis d fuisse e frag. is äntelligitur. Vid. inprimis Athen. XV. p. 669. f. Polluc. X. 1a8. 124. Nec aliunde ducta videntur quae ex incerta fabula protulit Plutarchus Lysandr. 16. et Theodorus Metoch. p. 792. Hdvxaäens quo tempore acta esse videatur, tum Platonis comme- moratio docere potest apud Diog. Laert. I. 1.*⁴) tum vero etiam ex argu- mento fabulae, quod amatorium fuisse docent Schol. Arist. Plut. 763., intelligitur. Adde quod in hac etiam fabula Peronem unguentarium, Anaxandridis aequalem, commemorat. V. Athen. XV. p. 690. a. Nomen *) Lib. XIV. 46. Aruuran 2Ar⁴ 75570, 18, iuvrs, Irnusesbea, Naaxaot, 0⁴⁴s. keno⁵ La5i9¹es, T 465 MaAiε⁵, Tierns Aitides, ds Xal a- owrinds släey irεανιεiεαν. Ubi ceteri quidem satis noti sunt omnibus poetae, Polyidi autem fere obscurata est memoria, quem si ex hoc Diodori loco et Athen.— p. 352. b. ubi Pbilotae magister fuisse dicitur, cognitum habuisset i i editor T. III. p. 158. non sane haesisset in Tzotzae loco ad Cass. 879. rean(Vit. T1à04J*) 6 Negeauewe¹65 16, Arharre Foifeiis Aisw, Qarhe eu, autuarsr. Fortasse non diversus habendus ab eo, quem Photius Cod. 167. P.8 374 in seriptoribus recenset, quibus Stobaeus usus sit. Dicitur illi II.u¹.dis. **) lbi vulgo legitur Oed⁊rres i, Aurekdese. Correxit Casaubonus. Oid⸗εμα e pro us. e2u„ habes etiam apud Zonar. Lex. 71 fabulae non Huxνde fuit, ut visum est Meursio Bibl. Att. p. 1618. B. et Sehweigh. ad Athen. VII. p. 303. a., sed Huxdens, quo hominem deliciis et amoribus deditum significare voluisse videtur Theopompus. Ceterarum fabularum, quoniam e fragmentis nihil prop d ad perspiciend earum argumentum efficias, titulos apposuisse sufficiat: OQuceus, Ka⁴‿μι εeο, Karnldes, Midos, Neuéa,"Oduxaeh(hoo enim verum est fabulae elogium, non Odvσεος), TIardes, TIaε i, TIavrakuy, IInvehdan, Teueihves, Treeridries (cujus nomen Polluci e Cod. Falk. restituit Porson. Adv. p. 266.) Cweus, Tiauevds, Nam qui p laud tituli E. IIé«heic et Teuxcea- voc, aut commenticii sunt aut magnae dubitationi obnoxii. Emomoio! lau- dantur sane a Schol. Apoll. Rh. IV. 57. ubi inter scriptores, qui fabulam de Endymione tractaverint, etiam Pherecydes, Nicander za* Osdrονμσπι ν Lx:oocl. Sed legendum ibi, quo ducunt etiam Scholia nuper edita, Oecουμαανον‿ εxomaids, qui laudatur Athen. IV. p. 183. c. Ne- que id fugit Iul. Pflugke de Theopompo p. 9. IIéheis habes apud Polluc. X. 145. Osd⸗ομνο 8» IIée. Sed recte corrigunt Kamnieuv. Tendéaves de- nique apud Syncell. p. 66. aliosque non fabulae titulus sed historici operis inscriptio est, cujus auctor celeberrimus ille historicus Theopompus fere- batur. V. Pflugk de Theop. p. 44. Muelleri Proleg. Mythol. p. 98. et I. H. Vossium in Sechodii Archiv II. 1. p. 139. quorum notatis adde locum inprimis memorabilem apud Aristid. Orat. T. I. p. 139. Cant. Sed histo- ricus Theopompus etiam ab aliis passim cum comico poeta confunditur, velut a Schweighaeusero, qui Athenaei verba III. p. 45. d. Oedxονμαπσι dε Onor, rxᷣ rν Eeryda oraoν G& shai UNae, v! rodgs xoyra, u εν⁴ν. ans dar Kad euul Teo ru vo, ad comigum spectare statuit, Idem de his Photii verbis existimandum in Lex. s. v. reruxnney p. 505. r6 tyrei„js-yed. Onauey rad urd val Erkeε A Historicum enim xe* ra Meeic 6ei9vzoy fuisse praeter alios monuit etiam Dio Chrysost. Orat. XVIII. p. 479. Rsl. Cfr. Pflugk I. l. Denique ne quis ex Antiattic. p. 86. Yeirevidiv, dur! rod„yerruν, Oeémox Piêieg, nostro Theopompo fabulam Olhunxec inscriptam affingat, certissima emandatione praeter Heringam Observ. p. 296. cavit Lobeckius ad Phryn. p. g. 5 72 DrNETRTUS. Hunc antiquae fuisse poetam comoediae, constat diserto Diogenis Laert. V. 85. testimonio, ubi inter alios poetas Demetrios etiam commemoratur d αeεᷣzalav 59 c. Ao fi hoc sane quos e Siocilia Demetrii fabula versus servavit Athen. III. p. 108. f. ezerey elc rij Trahlav dyee vör Nieſeaosy ro f.a‿ò l Megcuxlous. Aeros J'iναϋᷣmsdy SEeu“ djede wans.— Ubi quum Artus Messapiae regulus ur, a quo constat Athe- nienses in Siculo bello jacull um manu os esse, Thucyd. VII. 55. cll. Suida s. v. Aercc, non mirer equidem, si quis fabulam illam Olymp. XCII. actam esse statuat. sed hoc aliquanto serius factum esse ex alio ejusdem dramatis fragmento apud Etym. M. p. 335. 18. et Hesych. s. v. 2νòουε intelligitur: Aunedaiuduol Sid raà reten nareaNoy, val rde reijgeic ENaou ‿μeous, mus unutri gaxurrexeure DeNorevvicer.*) Quae ante Olymp. XCIV. scribi non potuisse apertum est. Hactenus igi- tur nihil vidimus, quod quominus Demetrium antiquae comoediae poetis accenseamus prohibeat. At gravissimam dubitationem movet alius ejus- dem Demetrii ex Areopagita fabula locus apud Athen. IX. p. 405. e. ubi coquus gloriator inter alia haec de se praedicat: Auerakoreios xabd SNeuwo» Syevé,, xae ArfaDexNe edres eloiveyu S-vd 7h SueNadrn r rvavuw-y Qauijy. Quae quum propter Seleuci et Agathoclis mentionem auctorem prodant, qui ultra Olymp. CXVII. vitam produxerit, non sane ab eodem Poeta scribi potu- erunt, qui jam Olymp. XCIV. vel paullo serius fabulas in certamen com- miserat. Itaque nihil relinqui video, nisi ut apud Athenaeum in scriptura nominis erratum, aut duos diversos Demetrios fuisse statuamus, quorum alter *) Sie enim correxit haec Bentl. Epist. ad Mill. p. 484. Lips. Mire Valesius ad Harpocr. 56. 7⁵ alter antiquae alter novae comoediae poeta fuerit. E Sicilia fabula (quam minus recte Etymol. M. I. l. Le-odg vocat) praeter allata loca non nisi unum fragmentum superest apud Aelian. IHI. A. XII. 10. Prae- terea laudatur Demetrius ab Athen. II. p. 56. a. et Stobaeo Serm. II. p. 644. Lips. ubi Gesneri margo Democriti nomen habet. His jam eos adjung veteris diae poetas, q aetatem certis indicis indagare non liuit. AncEsrrAus. Hunc unus commemorat Diogenes Laert. IV. 45. ye⁶. vaa e aal AhN Teeis Aeneoihuen, roumrie eiexalas vudas, Aog eNe-yelas, Eregos ſenu.0dg. ArorxoOrHANES, et ipse antiquae poeta comoediae, testibus Suida in V. Amooehne et Eudoc. P. 62. qui quinque ei attribuunt fabulas: Ad)ug (Sic) LOryeεν, Kejfres, Aaydn, Kéyraveéor. Prioris fabulae duo supersunt fragmenta apud Athen. III. p. 114. f. ubi edd.. A*⁴οειιν, Cod. A. Aanvthe,, Casaub. in notis Aavyde, Schweigh. Aa*⁴⁵5, et ibid. XI. p. 467. f. ubi edd. Aau Cod. A. Aarhi, quod recepit Schweighaeuserus, admonens Hesychii: Aanſdas, rar ueamereuabyas. Nihil igitur differre videtur a raννς, quam- quam illud prorsus contra veri speci- fecit Schweigl„ quod apud Phot. Lex. r⁴ᷣειε⁵οες‧ ije aehNodA,uov. ouras Aeiropdyng, Apollophanis nomen restitui voluit. Ubi si quid mutandum, malim Zoowniſc pro Agr roqn;, quo errore nihil frequentius est. Respicere enim videtur So- phoclis Antig. 6a4. rλμι⁵ο iueis rije e No-duov. Danaes et GCentauro- rum nullum fragmentum superest. IGeohéeoyra, quo nomine etiam Strattis fabulam docuit, habes apud Photium et Harpocrat. s. v. alhen Higew, Gretenses denique apud Athen. NXI. p. 485. e. ax*ν λ△επαάιο e ⅜υo dgecver, jtoas, paucisque aliis locis, quos commemorare nihil attinet. Apud Photium s. v. Tyg p. 655. fortasse legendum: ArohNoGeune 98 pryxa. raerei Eeymols Dechs Tou Tm, pro edito Aciropd'ns. Certe Apollophanes beregrinos deos enumeraverat in ipsa, de qua agimus, fabula, teste He- »ychio s. v. Jeol Eerwe!— ols varaNéye AroMoOPAuns Kenl. Tacito fabulae titulo commemoratur Apollophanes a Photio, Etymol. M. et Aeliano. K 74 AurochArEs, Atheniensis, quem antiquae comoediae poetam fuisse unius Suidae constat tesimonio, qui ex fabulis ejus unam oommemorat Tufrangrds. Eandem ad partes vocat et perelegantem ex ea eclogam servavit Aelian. H. A. XII. 9. ubi vs. 3.—⁴5as legendum pro adοułs. Prae- terea Autocrates semel laudatur in Lexic. Seguer. I. p. 336. Quod Sui- das eumque sequuta Eudoc. p. 69. scribit, Autocratem etiam tragoediarum auctorem fuisse feracissimum, ut errore natum praetermittimus. CrPIISODORUS. Antiquae hunc comoediae poetam dicunt Suidas et Eudoc. p. 270., qui fabulas ejus commemorant quattuor: AyriNels, Aα‿ο. ve, Teoqduos, T'g. Postremae titulus miris saepe modis corruptus(v. Hemst. ad Polluc. X. 110. Intpp. ad Athen. III. 119. et VIII. p. 545. f. XV. p. 7034. b.) fortasse latet apud Herodian, xeol ou. NF. p. 59. uf2enrau e 18 Su6d KnSαοινομνοοςο&x dmelu Kal Ni aal urDda l uεεs. Fort. 2„ Tt NEy Ka* Ney etc. Nisi malis eu Taug, quo titulo fabulas docuerunt Alexis*), Antiphanes et Xenarchus. Trophonium habes tum alibi, tum apud Polluc. VII. 97. aydd s Td Nexroc sddu 8 ok ν uαd radr rser Ayde. Ex quo corrigendus Clemens Alex. Paed. XI. p. 205. B. ed. Col. ⁴lαe ody Ade rA addhua eusna, ⁸ ols EI rAà Teud vadtpara. Legendum dςενᷣ. Amazones laudantur Athen. XIV. p. 629. d. Suidae et Phot- Lex. s. v. Oyeg Uera. Antilai dos, quo titulo etiam Epicrates fabulam docuit, nullum superest fragmentum. Eururcrns De hoc ita Suidas: Eddvzxnis. dy Deadror Aurod er Aæuτοι ι1 Emxio, de Oni Ad jpiog e Toe Aeiruoαals, quibus addit Eudoc. p. 167. K ꝑ ⅝ a cdros is Aeulas audias. Praeter Aœdrous i Emirohiu Athenaeo III. p. 124. c. laudatam, ferebatur ejus Arc*dvrn. V. Suidas s. v. Gede Joos, quo nomine etiam Calliam, Philyllium, Stratti- dem, Alexin et Philetaerum fabulas soripsisse constat. Ejusdem Euthyclis *) Antiattic. p. 95. 15. Eereieerds Ayri roi iertiess AAeEes Oirp. Leg. Ta ⁵. 75 nomen Casaubonus ad Athen. III. p. 194. c. etiam Polluci restitui voluit Lib. VI. 161. 2a] 1ffelrxνo“ EUwNeldns XE-ye. Atqui idem Euclides rursus apud Polluc III. 3a. 70„HovNo, e XEye Auælas zal Eurrions. Treeldns ôt al Euxxeldng Ss douNoy NS-ou. Ita enim e Ms. legendum. MENANDER, quem unus Suidas commemorat: Mwardeos, Ad/veog, v‿νμιαο deςᷣν. Sed hunc vehementer vereor ne unice Suidae errori de- beamus. XEMoOPHON. Diogenes Laert. II. 59. ubi de variis Xenophontibus agit: ætμαονο εμνυνεαννꝙτα*α 7 Exros ITIdeios d*uœuν%meids, SJoo%s u das Aeoxulas onris. Ide recte fecit Fabric. Bibl. II. 505. quod Xenophontem veteris diae poetis miroque errore lapsus est Burmannus Thes. Epist. Lacroz. I. p. 75. haec socribens:„Fa- „bricius vero properanter nimis eum antiquae comoediae poetam faciens. „An ex voce νια id exsculpserit nescio.“ Denique unius praeterea poetae mentionem facere liceat, quem ta- men an non recte Suidas et Tuei p. 248. antiquae comoediae poetis veh dubitari potest. Est is HIARCRuUS, de quo nihil nisi haec pauca Suidas memoriae prodidit: Iæraoxαοοε, uuαis ie Aexalas 2uνμ taæα. ded 2α&e αντ%d ees dy. Quorum verborum sensus haud dubie hic est, in Hipparchi fabulis vel omnibus vel plerisque nuptiarum sollen- nia esse celebrata. Licuit igitur de Hipparcho idem, quod Plutarchus de Menandro, dicere: 7⁴ν Jeνndroy arrod& vpexrsy Sar d euc. Sed hoc ipsum in caussa est, ut Hipparchum non veteris sed novae comoediae poetis accensendum putem, idque etiam fabularum tituli: Avææοιςσενον ap. Athen. XI. p. 477. f. Oafs ibid. XI. p. 484. d. HIavyvxls ibid. XV. p. 691. c. Polluc. X, 108. Zoyed os Stob. Serm. LX. p. 223. et Schol. ad Dionys. Thrac. p. 648. ita confirmant, vix ut dubitationi locus re- lictus sit. Ceterum ab hoc Hipparcho diversus esse videtur is, cujus Iliadem Aegyptiacam laudat Athen. III. p. 101. a. Ad dend'a. Iis, quae pag. 50. de Leucone disputavimus, addendus est locus Schol. MS. ad Aristophauis Pacem, Guilielm Dindorfi benevolentia mecum communicatus: kotænge de g Jedxre roinris kr- Aexeνros AAzatos(Olymp. LXXXIX, 3.) redros Eöwehes Knæte, Dedzigas-Aioregdene Eiedvpz relros Atbzan Gedreges, sire potius dedreest. Quae verba non modo propter Eupolidis et Leu. conis commemorationem, sed eam quoque ob causam notatu sunt dignissima, quod tandem aliquando omnem de anno, quo Pacem Ari- docuerit, itati 1 et meam ali de hac re sententiam planissime confirmant. V. Quaest. scen. I. p. 15. Schulnachrichten. A. L ehr pl a n. Prima. Classenordinarius der Director Meineke. 1) Latein, 40 Stunden: im Sommerhalbjahr 1 St. später 2 St. Aufsätze, Professor de Marées.— 2 St. Schreibübungen, Prof. Zumpt, später 1 St. Director Meineke.— 3 Stunden Ciceroms Orat. c. Rullum, pro Sulla, Brutus. Prof. de Marées.— 2 St. Taeciti Annal. II— IV. incl. Prof. Zumpt, darauf Hist. I. und II. 50. Director Meineke.— 2 St. Horatü carm. Lib. I. Prof. Zumpt, darauf Terenti Adelphi, Di- rector Meineke, der überdies noch in 3 aufserordentlichen Stunden mit den alteren MMitgliedern der Classe lateinische Sprech- und Interpretations-Uebungen 1 2) Griechisch, zuerst 6 später 7 Stunden: 1 St. Stylibungen nach Rost Curs. IV. Prof. Pfund.— 2St. Demoschents Philipnieae ed. Bekker(wurde schriftlich lateinisch über- setzt), Prof. Pfund.— 1 St. Homeri Ilias I. und II. Prof. Pfund.— 2 St. E pidis hig. Taur. Prof. Zumpt, später 3 St. Aeschyli Prometheus, Director Meineke. 3) Hebräis ch, 2 Stunden: Ausgewählte Psalmen XIX. u. f. Prof. Pfund. 4) Deutsch, 2 Stunden: Stylübungen und Lecture, Prof. Koepkc. 5) Französisch, 2 Stunden; Noltes und Idelers Handhuch, Prediger Reuscher. 6) Englisch, 2 Stunden: Shakespears Julius Caesar, Prof. von Seymour. 7) Keligion, 2 Stunden: Brief Pauli an die Römer, Prof. Pfund. 8) Geschichte. 4 Stunden: 2 St. Universalhistorie vom Ende der Kreuzziige bis zur Re- kormation, darauf bis zum Peloponnesischen Kriege, Prof. Koepke.— 28t. neue Ge- schichto der nordischen Reiche Luropas bis auf unsere Zeit, Prof. Poppe- 9) Mathematik, 5 Stunden: Calouls anabe, höhere Gleichungen, Wiederholung der Trigonometrie und Kegelschnitte, Prof. Wolff. 10) Physik, früher 1 darauf 2 Stunden: Wäarme, Electricität, Magnetismus, Licht, Pro- fessor Wolff. uri- (228 — Ube e-. ewe e K wMe Nru 78 S ecun d a. Classenordinarius Professor Koepke. 1) Latein, 10 Stunden: 3 St. Exercitia, Uebersetzung von Zumpts Aufgaben, kleinere Aufsätze und Wiederholung der Grammatik, zuerst Prof. Zumpt, darauf Professor August.— 3 St. Cicero p. Roscio Amerino und in Catil. I., zuerst Prof. Zumpt, darauf Prof. August.— 2 St. Lisius Lib. VI. und VII, Prof. Koepke, dann Prof de Marées. 2) Griechisch, zuerst 6 darauf 7 Stunden: 1 St. Stylübungen nach Rost Curs. III. Prof. Koepke.— 3 St. Xenophon Helen. VII, darauf Plalareht Tunoleon und Phulopoemen, lateinisch schriftlich übersetzt, Proſ. Koepke.— 3 St. Homeri Od's. XIX— XXII. incl. Prof. Snetklage... 3) Hebräisch, 2 Stunden: Die irregulären Verba, historische Stücke und Psalmen aus Gesenius Lesebuch, Prof. Pfund. 4) Deutsch, 2 Stunden: Aufsätze, Prof. Pfund. 5) Französisch, 2 Stunden: Noltes und Idelers Handbuch, Prediger Reuscher. 6) Euglisek, 2 Stunden: Das Lesehuch Tuutirutor und Alumnus, Proſessor v. Seymour. 7) Keligion, 2 Stunden: Erangelium Johannis, darauf Prof. Pfund. 8) Geschichte, 4 Stunden: 2 St. griechische Geschi hte bis zum Antalkidischen Frieden prof. Abecken, darauf Prof. Koepke.— 2 St. römische Kaiser-Geschichte von Theodosius bis Romulus Augustulus, darauf Roms Geschichte bis zur Beendiw des dritten punischen Krieges, Prof. Brunn. 9) Mathematik, 5 Stunden: Algebra bis zu den Gleichungen des zweiten Grades, Potenz- lehre, Reihen, Logarithmen, bis Michaelis Prof. Wolff, darauf Pro. Außust. 10) Physik, im Aufaug daun 2 Stunden: Physikaliche Geographie, allzemeine Figen- schalten der Körper, von dem Gleichgewicht der festen tropfbar-flüssigen Körper, Professor Wolff. Ober- Tertia. Classenordinarius Professor Snetklage. 1) Latein, 10 Stunden: 1 8t. Syntax nach zumpts gr. Gramm. und Wiederkolung des etymo- logischen Theils, 2 St. Stylübungen und Extemporalia, 3 St. Curtius Lib- IX. u. f. 11. zuerst Professor August, darauf Prof. Snethlage.— 2 St. Sallwstis Tuurtha und Catilina, zuerst Prof. Snethlage, darauf Prof. Pfund; 2 St. Oeidü Metan. 1E, 1., vI, VII zuerst Prof, de Marées, darauf Prof. Koepke. 3 112 7 b2) Griechisch, zuerst 6 dann 7 Stunden: 3 St. Repetition des etymolog. Theils der Grammatik, werba anomala und actische Regeln nebst Sty Lbungen nach Rosts 2tem Cursus, Prof. Snethlage.— 2 St. lacobs Elementarbuch Curs. ll., darauf flomeri 79 0Gyas. Lib. I., Prof. Snethlage.— 2 St. Xenophon Anok. I.— II. 4. zuerst Prof. de Marées, darauf Director Meineke. 3) Hebräisch, 2 Stunden: Anfangsgrände nach Gesenius und erste Uebungen im Ueber- setzen, Prof. Snethlage. 4) Deutsch, 2 Stunden: Aufsätze, Professor Snethlage. 5) Französisch, 2 Stunden: Ideler und Nolte, Prediger Reuscher- 6) Religion, 2 Stunden: Apostelgeschichte und Evangelium Johannis, Prof. Pfund. 7) Mathematik, 5 Stunden: Buchstabenrechnung, Quadrat- und Oubikwurzel-Ausziehen, Gleichungen des isten und 2ten Grades, Professor August. 71 8) Physik, zuerst 1 St. darauf 2 Stunden: Physische Geographie, Prof. Wolff. 9) Geschichte, 2 Stunden: neuere Geschichte, Prof. Poppe. 10) Geographie, 2 Stunden: Europa, Prof. Poppe. Untern-Terti a. Classenondinarius Dr. Conrad. 1) Latein, 10 Stunden: 3 St. Repetition der Formenlehre und Syntax nach Zumpts Gram- matik und August's Anleitung; 2 St. Exercitia und Extemporalia; 3 Cornelius Nepos, im Sommerhalbjahr Prof. Snethlage, darauf Dr. Conrad;— 2 St. Oeid. Tyristia Lib. II. Prof. Koepke. 6²) Griechisch, 7 Stunden: Wiederholung der Formenlehre, die Verbe sammt denen auf 4⁴ und den Deſectiven, erste syntactische Regeln;— 1 St. Uehersetzung aus dem Deutschen nach Rost Curs. I.— 4 8t. Jacobs Elementarbuch 1. Cursus; zuerst Prof. Abeken,, darauf der Hülfslehrer Dr. IIgen. 3) Deutsch, 2 Stunden: Aufsätze, zuerst Prof. Snethlage, darauf Dr. Conrad. 4) Französisch, 2 Stunden: Ideler und Nolte, Dr. Conrad. 5) Religion, 2 Stunden: Die ersten drei Exangelien, Prof. Snetklage. ( 6) Matkematik, 5 Stunden: Im Sommerhalbjahre Geometrie nach Fischer von Ab- schnitt VI— X.; im Winterhalbjahre Arithmetik nach Fischer Abschnitt V. u. VI. nebst dem Anhange, Prof. Kannegielser. 7) Geschichte, 28tunden: von der Völl derung bis zu den K ugen, Prof. Koepke. s) Geographie, 2 Stunden: Asien und Africa, peot Koepke. O9 Naturgeschichte, 2 Stuaden: Chemische Vorkenntnisse ueJlineralogie, Prof' Auguet. NE. Dieser Unterricht wird erst seit Michaelis in dieser Classe ertheilt — 3 Quarta.— Ordinarius des 1sten Coet. Inspector Dr. Neydecker- Ordinarius des 2ten Coct. Prof. Kannegielser. 1) Latein, 8 Stunden: 3 Stunden Wieilerholung des etymologischen Theiles der Gram- matik und Syntax nach Zumpts gr. Grammatik, 2 St. Stylübungen nach August „b. MAA Ca d, a, 1L-O4. AL⸗ NL. KSAnus 3 a L. 1. Au- Lalun. oen f T.2., A- ◻ ℳ 80 (I.— XVIII.), 3 St. Jacobs Elementarbuch 2tes Bändchen, im isten Coct. zuerst Professor Pfund, darauf Dr. Neydecker; im 2ten Coct. zuerst Prof. Abeken, darauf der Hülfslehrer Salomo. 2) Griechisch, anfangs 4 darauf 5 Stunden: Tonsenlehes bis zu den Verbis irreg. nebst Uebersetzungen aus dem ersten Cursus von Jacobs Elementarbuch, im isten Coctus zuerst Prof. August, darauf Dr. Conrad; im 2ten Coet. Mäbalohues Dr. lgen seit Michaclis, vorher Dr. Conrad. 4 3) Deutsch, 2 Stunden: Aufsätze, g. ische Uebungen und ibühungen, im 18ten Coet. Professor de Marées, im 2ten Coct. zuerst Professor Abeken, darauf der Inspector Vater. 4) Französisch, 2 Stunden: nach Fanceson, im isten Coetus Dr. Conrad, im 2ten Coet. Inspector Dr. Reinganum. 5 1 5) Religion, anfangs 1 darauf 2 Stunden: Biblische Geschichte, im 18ten Coct. Inspector Idelef, im 2ten Coect. Inspector Dr. Neydecker. 6) Mathematik, 5 Stunden;: Theorie der einfachen Rechnungsarten; im isten und 2ten Coet. Prof. Kannegiefser. ) Naturgeschichte, 2 Stunden: Botanik, im 1sten Coet. Prof. de Marées, im 2ten Coet. Dr. Conrad. 8) Geographie, 2 Stunden: Europa, im isten und 2ten Coet. Prof. Kannegieſser. 9) Geschichte, 2 Stunden: alte nach Bredow, im 1sten Coet. Prof. Brunn, im 2ten Coet. Inspector Dr. Reinganum. 10) Schönschreiben, 2 Stunden: im isten Coet. Schreiblehrer Markwopt; im 2ten Coct. Schreiblehrer Iahrmark. 11) Zeichnen, 2 Stunden: im isten und 2ten Coet. Zeichenlehrer Zoll. OQuint a. Ordinarius des 1sten Coetus Inspector Vater. Orqinarius des 2ten Coetus Inspector Burchard. 1) Latein, 8 Stunden: 5 St. eyymologischer Theil der kleinen Zumptschen Grammatik und Uebersetzungen aus Schulz Vorüb 3 St. Jacobs Elementarbuch(ister Curs. Mythologie), im Isten Coct. Inspector Yater, im Zien Coet. bis Michaclis Dr. Conrad, von da Iuspector Burchard. 3 2) Griechisch, 3 Stunden: Formenlehre bis zum regul. Verb. und Jacobs Lesebuch ister Cursus, im 1sten Coetus Dr. Conrad, im 2ten Coetus Inspector Burchard. — Dieser Unterricht ist seit Michaelis an die Stelle des französischen Sprachun- terricht. ten. 3) DERiSGh, 3 Stunden: Grammatib, Leseühungen, eine Auſsitze, Uehuugen im Analy- siren, im 1sten Coet. Collega Engpfler, im 2ten Coet. Inspector Burchard. 4) Re- 8¹1 7/ 4) Religion, 2 Stunden: Biblische Geschichte und Luthers Catechismus, im 1sten Coet. Inspector Vater, im 2ten Coct. Dr. Neydecker. 5) Mathematik, 5 Stunden: Formenlehre, practische Arithmetik, im isten Coet. Inspector Ideler, im 2ten Coet. Dr. Neydecker. 6) Naturgeschichte, 2 Stunden: Zoologie, im 1sten Coet. Inspect. Vater, im 2ten Coct. Iuspector Burckard. 3 2 2. 7) Geschichte und Gcographie, 3 Stunden: 1 Stunde Erzählung der denbwirdigsten gebenheiten; 2 Stunden Ueb Lht der ganzen Erdbeschreibung; im 1sten Coct. In- spector Vater, im 2ten Dr. Reinganum. 8) Schönschreiben, 2 Stunden; im Isten Coet. Schreiblehrer Markwort, im 2ten Coel. Schreiblehrer Iahrmark. 4 9) Zeichnen, 2 Stunden; im isten und 2ten Coet. Zeichenlehrer Zoll. S'e* t a. Ordinarius des 1sten Coct. Collega Simon. Ordinarius des 2ten Coet. Collesa Knöpfler. 1) Latein, 8 Stunden: A St. logie bis zum gelmälsigen Verbo incl. 1 St. Ge- nusregeln nackh— 1 St. Schulz Vorübungen bis pag. 12., 2 St. Jacobs EI bucl: im 1sten Coet. Collega Simon, im 2ten Coet. bis zur A Pp Collega Knöpfler. 2) Deutsch, zuerst 3 darauf 4 Stunden: Orthographische Uebe„ G. lit, Bildung kleiner Sätze: im 18ten Coetus Collega Simongi im 2ten Cpet. Collega Knöpfler. A 3) Religion, im Sommerhalbjahre 1, seit Michaelis 2 Stunden: Biblische Erzählungen und Luthers Catechismus, im isten Cocet. Collega Simon, im 2ten Coet. Collega Knöpfler. 4 Arithmetik, 5 Stunden: Die vier Species und die Brüche, im 1sten Coct. Collega Simon, im 2ten Coet. Collega Knöpfler. 2 5) Geographie, zuerst 2 darauf 3 Stunden: Europa, im 1sten Coetus Collega Simon, im 2 en Coet. Collega Knöpfler.. 6) Zeichnen, 2 Stunden: im isten und 2ten Coet. Zeichenlehrer Zoll. ) Schönschreiben, 2 Stunden; im 18ten Coet. Schreiblehrer Markwort, im 2ten Coet. Schreiblehrer Jahrmark. NE. Der Unterricht in der französischen Sprache, der Naturbeschreibung und der Ge- schichte ist seit Michaelis aus dieser Classe entfernt worden, wogegen dem Unterricht im Deutschen, der Religion und Geographie eine Stunde zugelegt werden konnte. Ueberdiefs wurde der G ut in drei gesond Classen, und zwar jeder in 2 wöchentlichen Stunden, von dem Musikdirector Hellwig, dem Musiklehrer Werner und dem Alumnen-Inspector Ideler ertheilt. Auch erhielten diejenigen Schüler der vier obern Classen, die daran Theil nehmen wollten, in 6 wöchentlichen Lehrstunden Mittwoch M 6. 2 d und 8. bend von 14— 4 U- icht im Planzeich ater der eitung des Epograph 2 M.. L. schen Zeichenlehrers Brügner. d Endlich wurde der Oelrichschen Suftung inr d4 Joachimsthalsche Ghnlans zu- ſolge im Winterhalbjahr denjenigen Pri die sich künftig der Rechtswissenschaft N wE* e widmen wollen, von dem Paspeynes, Privatdocenten an der hiesigen Universität, ein iclopädisch 1 8 lich rin 2 Stunden, ertheilt. B. Auszug aus den Rescripten des Königlichen Schul-Collegii . der Provinz Brandenburg. 1) Vom austen April 4826. nébst Abschrift einer Verfügung des Königlichen Justiz- Ministerii vom 13ten März 1826. welcher zufolge den Landes- Justiz-Collegien von neuem eingeschärft wird, bei den ersten Examinibus der Rechts-Candidaten mit aller Strenge auf den Nack gründlicher Schulbildung und ich durchgreifender K in der 1 Sprache zu ,ohom 2) Vom 2stem May 4826: Es soll kein Schüler ohne Vorzeigung eines den Fleiſs, die Kenntnisse und das B desselben genan und bestimmt angebenden Zeugnisses von dem Vorsteher der Schule, die er bisher besucht hat, in ein an- deres Gymnasium aufgenommen werden. 3) Vom 13ten July 1826: Mit B auf eine V g des Königlich Ministerii der Geistlichen, Unterrichts- und Medicinal-Angelegenheiten, nach welcher in den Zeugnissen derjenigen Schüler, welche, weil ihre Lehrer sie noch nicht für reif zur Universität erachteten, von den Gymnasien abgehen, ohne sich der gesetzlichen Entl Prüfung fen zu haben, ausdrücklich dieser VUnstand bemerkt und die Zeugnisse selbst also abgefalst werden sollen, dals die wissenschaftliche Pruftn2e C i die noch vorh ad en Lücken und Mängel in den des E d. k könne. 49) Vom 15ten July 4826. mit Dezugnahme auf den Erlals vom Aten November 1824, die Empfehlung der Zumpt schen Grammatik betreffend. Es wird be- merkkt, daſs hiermit kein Verdrängen der Grammatik von Otto Schulz beab- sichtigt gewesen sei, vielmehr sei diese nicht weniger als die Zumpt'sche au empfehlen. 4 n— 5) Vom Aten August 1826. 1 Begti des Königlichen DMiui der Geistlichen, U- und Medicinal-Angelegenheiten über den Reke gions-Unterricl B ld. Die Religi sollen nie ohne vorherige Anzeige und hmigung hselt und der Religi U icht also an- 8³ geordnet werden, dals in den untern Classen 8 biblische hick gelehrt, in den mittlern zu einem zusammenhängenden Vortrage der christli- chen igions-Wahrheiten, derheit nach Lutlers Catechismus, überge- ) 10) 1¹) 12) 13) gangen, in den obern Classen aber ganz besondere Aufmerksamkeit auf das Lesen und Erklären ganzer Bücher der heiligen Schrift gerichtet werde. nehmigung der in dem Joachimsthalschen Gy- dals die Somun ferien um eine Woche ver- kurat B 1 ns a Wintercursus nicht, wie her, mit dem Novemiber, sondern in dem October, nach achttägigen Ferien, seinen Anfang uehme. Vom 2un Aenft. duhes Vom zbaten October 1826. eine Verordunng Aes Königlichen Ministerii der li 2 ichts- und Medici haltend, nach welcher unter andern, kein Schulamts-„Candidat ee eine fixirte Anstellung erhalten soll, als nachdem er zuvor ein Jahr lang durch Ertheilung mehrerer Lehrstunden an einem Gymnasium oder einer höhern Bürgerschule seine Lehr- fähigkeit hinreichend bewährt hat. Vom 3isten October 4826: Den Direktoren wird bekannt gemacht, dals des Königs Majestät, mittelst allerhöchster Kabinetsordre, das früher an sämmitliche Königliche Preuls U 1 1 Verbot, auf der Universität zu Tubingen zu etudiren, aufzuheben geruht habe. vom 17ten November 1826: Empfehlung der von dem Professor Zumpt be- sorgten Ausgabe des Curtius Rufus. Vom 308ten December 41826: Nachtrag zu der unter dem 2ten September 1824 1 Verfü wegen Einri g der Schul-Programme, in welchen künftig statt der wissenschaftlichen Abiunaluns von Zeit zu Zeit auch Abrisse einzelner Disciplinen, welche in den Gymnasien gelehrt werden, abdrucken zu lassen gestattet sein soll. Vom 3ten Februar 1827: hmigung die Wheils idi theils neu entwor- fenen Gesetze für die Alumnen und Hospiten der Anstalt in Kraft treten zu lassen. 1 Vom 4ten Februar 1827: Genehmigung der in Folge mannigfacher Verände- ranhen im Alumnat des Königlichen Joachimsthalschen Gymnasii nothwendig Umarbeitung der Nachricht für diejeni,„ veleb⸗ ihre Söhne oder Pflegb dem Alur t der Anstalt überge wollen. Vom 3ten März 1827: Empfehlung des von dem Dr. Loreck angekündigten Kupferwerkes über die Pflanzen Preuſsens. L 2 C. Irrcis trr Noch vor der Eröffnung des neuen Schuljahres wurden die durch den Abgang der Alumnen-Inspektoren Teske und Bahr erledigten Stellen mit den Herren Johann Friedrich Wilhelm Burchard und Dr. Friedrich August Ney- decker wieder besetzt. Der neue Schulcursus wurde mit dem roten April eräcfnet, sollte sich aber nur kurze Zeit hindurch eines rtrguen. Seloa seit einiger Zeit war der qhei- und au c Lehrer unsrer Anstalt, des Professor Dr. Ludwig Aeren, auk eine höchst bedenkliche Weise erschüttert worden, als ihm in der Mitte des Junius v. J. eine mehrmonat- liche Reise zur Wiedert seiner dheit von Freunden und Aerzten dringend empfohlen wurde. Der Ulaub dazu wurde ihm von den vorgesetzten Behör- den mit gewohnter Liberalität bewilligt, und die Lehrstunden und anderweitigen Ge- schäfte des Professor Abeken unter die übrigen Lehrer Vertheilt. Leider aber entsprach der Erfolg der unternommenen Reise unsern Erwartunger nicht. Abeken kehrte gegen das Ende des August in unsere Mitte zurück, hoch erfreut sich der gewohnten Thä- tigkeit wieder hinzugeben, und sich selbst die Gefahren verbergendzevon welchen wir sein Leben bedroht sahen. Nur wenige Wochen hindurchekonnte er, und auch dies nicht ohne Unter seinen A bäft wieder oblieg. Bald hemmte ein ununterbrochener Kopfschmerz seine ganze Thätighkeit, die Gelahr wuchs mit jedem Tage, und schon am aten October verschied unser Freund nach einem kurzen aber schmerzlichen Krankenlager an den Folgen oiganischer Nervenleiden. Er starb im 33sten Jahre seines Lebens, nachdem er fünf Jahre himcurch autt der liebevollsten Hingebung an Seinen Beruf sicht der Bildung mnserer ISen 5 gewid- miet hatte. Das Andenken an den Edlen wird in den Herzen aller, die ilm näher oder ferner stancten, tief begrüncdtet fortleben: aber auch als äulseres Zeichen der Liebe und Hochachtung, die er durch einen seltenen Verein der schönsten Gaben des Herzens und Geistes allen, die ihm nahe traten, einzuflöfsen wulste, mnöge hier nicht unerwähnt bleiben, wie sich am Tsge des Begräbni 1 de und Bek- in zahlreicher Menge dem Trauerzuge der Lehrer und Schüler anschlossen, und die sterblichen Ueberreste des Vollendeten zur Stätte des Friedens geleiteten. Nachdem hierauf die Leiche von dem Herrn Ober-Ho- rediger Dr. Straufs am Grabe einge- segnet und unter vierstimmigem Choralgesang d- Gruft übergeben worden war, nahum der vieljährige und vertraute Freund des Abgeschiedenen, Harr Professor August, das Wort, und schi derte einem eben igen als gehaltreichen Vor- trage die bedeutendsten Lebensmomente des Järenhen Desselben gätiger Mit- 28 d eines der 85⁵ thellung verdanken vir den am Ende dieser Schrift Heündlichen Abrils von dem Leben unsers hingeschiedenen Freundes. Die übrigen Ereignisse des verwich Schuljal deren Erwäl g hierher gehört, sind folgende: Am 10ten July v. J. wurde der jetzige Direktor der Anstalt, Dr. August Meineke, früher Direktor des Gymnasiums zu Danzig, in sein gegenwärtiges Amt eingeführt. Die Feierlichkeit, zu welcher derselbe durch ein Programm(Qusaesei- onum icarum speci primum) b d jingeladen hatte, begann mit einem Choral, der unter der Leitung des Musik-Direktors Hellwig von den Schü- lern des Gy i v wurde. Nachdem hierauf der wirkliche Ober- Consistorialrath Herr Nolte die Einführung vollzogen, und der bisherige Direktor der Anstalt, Herr Oonsisrorialräth Snethlage, mit einer Rede, in welcher derselbe auf die Wichtigkeit einer Bilqung hinwies, von der Anstalt, der der verehrnngs würdige Greis 24 Jahre lang mit lchem Erfolge 3 Abschied genommen hatte, entwickelte der Direktor Meineke in seiner Antritts- Rede(de pf ipuis quibusd holastic disciplinae praesidiis ec adjumentig die hauptsächlichsten Grundsätze, deren Befolg das Gedeil- einer gelehrten Bildungsanstalt zu gründen und zu sichern im Stande ist. Am 3ten August wurde auch in unserm Gymnasium der Geburtstag Seiner Majestät des Königs, des groſsmüthigen Beschützers unsrer Anstalt, feierlich be- gangen. Die Festrede, welche diesmal der Herr Professor August hielt, behandelte ich haft in lateinischer Sprache d45 THen34, vie der U in den Natur duf am werden könne. Der Saal, in mit dem chem die Festlichkeit raransltar war g. Bildnisse Seiner Majestät, welches der Schreiblehrer Herr Markwortin Oel gemahlt und der Anstalt als ein willl henk übergeben hatte. Am isten October v. J. verliels auch die Anstalt, zum groſsen Bedauern aller, die einen gründlichen und den U icht zu schätzen wissen, der Professor und am Joachi lio, Herr Dr. Carl Gottlieb Zumpt, welcher schon zu Ostern v. J. nuch Ablehnung eines Rufes an die Uni- versität zu Kiel, zum Professor der Geschichte an der hiesigen Königl. Kriegsschule ernannt worden war. Sein Abgang führte in dem Lehrerpersonal mehrere Aende- rungen mit sich. Der Herr Professor Koepke wurde zum Bibliothekar, und der bisherige Hülfslehrer und Semi s Herr Dr. Conrad, zum Oberlehrer und Mitglied des Concilti Professorum ernannt. Die 6 Official-Stunden, die derselbe 86 bisher als Seminarist ertheilt hatte, wurden Herrn Solomo, gleichfalls Mit- gliede des Königlichen Seminariums, übertragen. Zugleich wurde die durch dem Tod des Professor Dr. Marmalle im Februar des Jahres 1826 erledigte Lehrstelle der französischen Sprache mit dem als Prediger an der hiesigen französischen Kirche angestellten Herrn C. Reuscher wieder besetzt. Die durch den Tod des Professor Abeken erledigte Stelle ist dem bisherigen Conrektor am Gymmasium zu Bern- burg, Herrn Dr. GCarl Wilhelm Krüger, übertragen worden, und wird von demselben zu Ostern d. J. angetreten werden. Die Lehrstunden Abekens über- nahmen während des Winterhalbjahrs theils die übrigen Lehrer, theils der interi- mistisch angestellte Hülfslehrer, Herr Dr. E. C. IIgen. Am éten April d. J. ver- liefs die Anstalt auch der Alumnen-Inspektor Herr E. T. H. Zandor. Er hat einen Ruf als Prediger nach Biesdorf erbalten und angenommen. 4 Endlich erwähne ich noch, dals der bisherige Wundarzt unsrer Anstalt, Herr Ober-Medicinal-Assessor Engel, mit Beibehaltung seines ganzen Gehalts, in Ruhe- stand versetzt worden ist. Seine Stelle ist seit dem isten Aur mit dem Stadt- Chirurgus Herm Schubert wieder besetzt worden. D. Statistische Uebersicht. Die Zahl der Schüler betrug zufolge des vorjährigen Programms am Schlusse des Schuljahres von 1853 in allen Klassen der Anstalt 554. Von diesen sind abgegangen 106, auſgenommen dagegen wurden 52, so dals die Zahl sämmtlicher Schiller jett 500 beträgt, von welchen 72 in Prima, 48 in Secunda, 62 in Ober-Tertia, 75 in Unter-Tertia, 112 in beiden Coetus der Quarta, 79 in beiden Coetus der Quinta, und 52 in beiden Coetus der Sexta sitzen. Es hat sich demnach die Ueberfüllung der Klassen zwar um etwas, aber immer noch nicht in dem Grade gemindert, dafs die bed, Sch die eine allzu- grolse Schülerzahl den Bemühungen der Lehrer und den Fortschritten der Schüler entge- genstellt, hätten besiegt werden können. Unter den Abgegangenen befiden sich 25, welche zu Michaelis v. J. nach vorausge- gangenem Abiturienten-Examen zur Vniversitit entlassen worden sind. Ihre Namen sind. folgende: 2 1) Wilhelm Heinrich Jordan, in Berlin geboren, 18 Jahr alt. Er besuchte die An- stalt 3 ⅞ Jahr und war 2 Jahr in der ersten Klasse. Er studirt in Heidelberg die Rechte. 2) Christoph Heinrick Otte, in Berlin geboren, 18 Jahr alt. Er besuchte die Anstalt 5 Jahr und war 2 Jahr in der ersten Klassc. Er studirt in Berlin Theologie. 87 3) Johann Daniel Panckow, in Perleberg geboren, 18 Jahr alt. Er besuchte die An- stalt 44 Jahr und war 2 Jahr in der ersten Klasse. Er studirt in Berlin Theologie. 4) Alexander Julius Elwanger, in Neu-GCüstrinchen geboren, 19 Jahr alt. Er be- suchte die Anstalt 4 Jahr und war ¹3 Jahr in der ersten Klasse. Er studirt in Berlin und Heidelberg die Rechte. 5) Eduard Theodor Schleich, in Landsberg a. d. W. geboren, 20 ¾ Jahr alt. Er be- suchte die Austalt als Alumnus 5 Jahr und war 1 ½ Jahr in der ersten Klasse. Er studirt in Berlin und Halle die Rechte. 6) Ferdinand Ludwig Maske, in Freienwalde eleze 18 Jahr alt. Er besuchte die Anstalt 5 Jahr und war 1 ½ Jahr in der ersten Klasse. Er studirt in Bonn und Berlin die Rechte und die Cameralwissenschaften, 7) Wilhelm George Eugen v. Kunow, in Dubsow in Hinterpommern geboren, 18 Jahr alt. Er besuchte die Anstalt als Alumnus 3 ¾ Jahr und war 1 ½ Jahr in der ersten Klasse. Er studirt in Halle und Berlin die Rechte. 8) Carl Gustav Matthaei, in Bialistock in Ruſsland geboren, 20 Jahr alt. Er besuchte die Anstalt als Alumnus 6 Jahr und war 13 Jahr in der ersten Klasse. Er studirt in Berlin und Leipzig die Rechte. 9) Julius Otto Sigismund v. Podewils, in Woitzel in Hinterpommern gehoren, 19 Jahr alt. Er besuchte die Anstalt 5 Jahr und war 1¾ Jahr in der ersten Klasse. Er studirt in Berlin und Heidelberg die Rechte. 10) Otto Philipy Ludwig Kittel, aus Unistaw bei Gulm in Westpreulsen geb 18 ⅞ Jahr alt. Er besuchte die Anstalt 5 ¾ Jahr als Alumnus, war überhaupt 6 Jahr Zögling der Anstalt und sals 1 ½ Jahr in der ersten Klasse. Er studirt in Berlin und Königsberg Jura, Cameralia und Philosophie. 11) Julius Mansuetus Kohlstock, aus Freiemwalde a. d. O. gebürtig, 18 Jahr alt. Er besuchte die Anstalt 5 Jahr und sals 1 ⅞ Jahr in der ersten Klasse. Er studirt in Berlin und Heidelberg Jura und Cameralia. 12) August Eduard Ochel, aus Selow gebürtig, 20 Jahr alt. Er besuchte die Anstalt d Jahr und sals 1½ Jahr in der ersten Klasse. Er studirt in Verlin und Breslau die Rechte. 8 13) Ludwig Held, aus Hildesheim gebürtig, 18 Jahr alt. Er besuchte die Anstalt 3 Jahr als Alumnus und saſs 1 Jahr in der ersten Klasse. Erostudirt in Berlin die Rechte. 14) Friedrich Wilhelm Pritzkow, aus Berlin gebürtig, 20 Jahr alt, Er besuchte die Anstalt 6 ⅞ Jahr und safs 1 Jahn in der ersten Klasse. Er studirt in Berlin Medicin. 15) Theobald Hugo Pfeil, aus Carolat in Oberschlesien gebürtig, 17 Jahr alt. Er besuchte die Anstalt 5¾ Jahr, sals 1 Jahr in der ersten Klasse, und hat sich in Berlin dem Forstfache gewidmet. tig, 83 16) Friedrich Albert Metz, aus Brandenburg gebürtig, 19 ⅞ Jahr alt. Er besuchte die Anstalt 5 ½ Jahr als Alumnus und saſs 1 Jahr in der ersten Klasse. Er studirt in Berlin und Heidelberg die Rechte. 17) Johann Carl Alexander Rietz, aus Potsdam gebürtig, 17 Jahr alt. Er besuchte die Anstalt 5 Jahr und sals 1 Jahr in der ersten Klasse. Er studirt in Berlin Medicin. 18) Albert Eugeu von Splittgerber, aus Rkeinsherg gebürtig, 20 Jahr alt. Er he- suchte die Anstalt 35 Jahr als Alumnus, war überhaupt 6 ¾ Jahr Zögling der Austalt und sals 1 Jahr in der ersten Klasse. Er studirt in Berlin die Rechte. 19) Rudolph Ludwig Christoph Siedmogrodaky, aus Erfurth gebürtig, 19 Jahr alt. Er besuchte die Anstalt 1 Jahr in der ersten Klasse. Er studirt in Berlin Medicin. 20) Friedrich Wilhelm Bahn, aus Landau gebürtig, 19 Jahr alt. Er besuchte die Amatalt 4 Jahr und saſs 1 Jahr in der ersten Klabug. Er studirt in Halle und Bonn die Reckte und Philosoplie.. 21) Friedrich Wilhelm Bernhardi, aus Groſs-Freienwalde in der Uckermark ge- bürtig. Er besuchte die Anstalt 4 Jahr als Alumnus und saſs 1 Jahr in der ersten Klassc. Er studirt in Berlin und Halle Theologie und Philosophie. 22) Gustav Ludwig Vols, aus Treptow a. d. R. gebürtig, 203 Jahr alt. Er besuchte die Anstalt 6 Jahr als Alumnus und sals 1 Jahr in der ersten Klasse. Er studirt in Berlin und Heidelberg die Rechte. 23) George Wilkelm Heymann, aus Berlin gebürtig, 20 Jahr alt. Er besuchte die Anstalt 5¾ Jahr und sals 4 Jahr in der ersten Klasse. Er studirt in Berlin die Rechte 20) Alexander Constantin von Kamecke, aus Treptow a. d. R. gebürtig, 18 Jahr alt. Er besuchte die Anstalt 4 Jahr als Alumnus und sals 1 Jahr in der ersten Klasse. Er studirt in Berlin und Breslau die Rechte. 25) Johann Erust Adolph Ganzel, aus Sudlitz in der Altmark gebürtig, 19 Jahr alt. Er besuchte die Anstalt überhaupt 4 ½ Jahr, war 3 ½ Jahr Alumnus und saſs 1 Jahr in der ersten Klasse. Er studirt in Berlin die Rechte. lingen erhielten die erstg. 19 das Zeuguils der bedingten Reife Nr. II., die übrigen das Zeugnifs Jr. III. Ferner werden zu Ostern 1827 folgende Primaner zur Universität entlassen werden: 6 Von diesen 1) Carl David Neumann, aus Berlin gebürtig, 21 Jahr alt. Er besuchte die Austalt 73¾ Jahr, war 6 Jahr Alumnus und sals 2 Jahr in der ersten Klasse. Er wird in Berlin- und Bonn Theologie studiren. 2) August Theodor Julius Gottheiner, aus Breslau gehurlig, 18 5 Jahr al. Er besuchte die Anstalt 5 ¾ Jahr und saſs 2 Jahr in der ersten Klasse. Er wird in Berlin Philologie studiren. 3) Frie- 89 3) Friedrich Wilhelm August Knätschell, aus Berlin gebürtig, 16 Jahr alt, Er besuchte die Anstalt 4 Jahn und sals,2 Jahn in der, Fhaen⸗ Klasse. Er wird in Berlin und Heidelberg Jura und Cameralia studiren. ,, 5 1 21II n 4) Johann Eduard Ehrenreich Eichholz, aus Berlin, gebürtig, 19 Tan alt. Pr be- suchte die Anstalt 8 Jahn, war,3 ¾ Jahr Alumnus mud sals 2 Jahrtin der ersten Klasse. Er wird in Berlin Philologie studiren. 7 1i,7,, a 5) August Wilhelm. Bullrigha aus: Weilsensge lei Derlin gehürtig, 21 Phr alt. Er besuchte die Anstalt 7½ Jahr, und sals 1 Jahn'in der ersten Klasse., Er wird in Berlin Jura und Cameralia studiren. 5 ih us⸗ 6) Otto Friedlieb Becker, aus Berlin gebürtig, 18 ⅞ Jahr, alt. Er besuchte die Anstalt 71 Jahr, war 4 Jahr Alumnus und sals 1 ½ Jahr in, gen, er ersten Klasse. Er wird in Berlin Jura und Cameralia studiren. 7) Gustav Heinrich Theodor Ditahareehn aug Nen. Damm bei Cüstrin Seurdis 20 ¾ Jahr alt. r besuchte die, Anstalt 5 Jahr als Alumnus und saſs 11 Jahr in der ersten Classe. Er wird in Breslau Theologie studiren. 4 8) Emil August Friedvich Schmidt, aus Berlin gebürtig, 18 Jahr alt. Er besuchte die Anstalt 6 Jahr und sals 1 ¾ Jahr in der, ersten, Klasse. Er wird in Berlin Me- dicin studiren.— 9) Carl Theodor Bitkow, aus Dresden gebürtig, 20 Jahr alt. Er besuchte die Anstalt 5 Jahr als Alumnus und sals 1 ¾ Jahr in der ersten Classe. Er wird in Berlin Medicin studiren. n— 11 3 10) Carl Burchardt le an aus Hag im Mecklenb Schwerinschen gebürtig, 20¾ Jahr alt. Er besuchte die Anstalt 6¾ Jahr und sals 1 Jahr in der ersten Classe. Er wied in Berlin, Bonn und Rostock Thealogie und Philosophie stndiren.. 11) Wilhelm Ferdinand Kaddatz, aus Stettin gehürtig, 18 Jahe, alt. Er hesuchte die Anstalt 3 Jahre lang und saſs 1 ¾ Jähr in der ersten Mlass. Er wird in Berlin Jura studiren. 1 12) Carl Friedrich Eduard Marmé, aus Doluisch⸗ Lissa degrasg, 21 Jahr alt. Er be- sachte die Anstalt 1 ⅞ Jahr als Alumnus und saſs eben so lange in der ersten Klasse. Er wird in Breslau Theologie und Philologie studiren. 13) Emil August von Wiese, aus Kalisch gebürtig, 19 ¾ Jahr alt. r. benu is die Anstalt 4 Jahr als Alumnus und sals 1 ½ Jahr in der ersten Klasse. Er wird in Breslau Jura und Cameralia studiren. 4 14) Gustax Adolpk Thedor Schröder, aus Buchhole an der Dahme gebürtig, 21 Jahr alt. Er besuchte die Anstalt 7 Jahr, war 6 Jahr Alumnus und 8afs 43 Sahr in der ersten Klasse. Er wird in Berlin und HHalle Theologie studiren. 2 15) Wilhelm Pyterke, aus Berlin gebürtig, 20 Jahr alt. Er, hesuchte die Austalt 73 Jahr und safs 1 Jahr in der ersten Klasse. Er wird in Berlin und Bonn Jura und Philosophie studiren.. M 9⁰ 16) Wilkhelm Eduard Janféhem, dds Preuenbfietzen gebüctig, 18 Jalt ält! Er be- suchite die Anstält à Jähr, wus 38 Jahe Alumnus und 83 1 Jahr ih aer ersien Klasse. Er wird in Berlin und Halle Jura und- Cameralia studiren. e 17) Friedrieh Kersten, aus Oderberg gebürtig, 20½ Ine alt. Er besuchte die Anstalt 6 Jahr, war 4 Jahr Alumnus und safs 1 Iabe in der ersten Klasse. Pr wird in Berlin uud Bonn Jura und Cameralia studiren. 1 18) Gari Adolph Julius Wilberg, ausi Berlia gebn, 20 Jahr alt. Er besuchte die Austalt 8 Jahr und sals 1 Jahr der eersten Klasse. Er; mita in Berlin Medicin studiren. 1 19) Adolph Eduard Dienemann, aus Havelberg gchücu, 20 Jahr alt. Er besuchte die Anstalt 6 Jahr als Alumnus und saſs 1 Jahr in der ersten Klasse. Er wird in Berlin Jura und Philosophie studiren. 20) Friedrich Wilkelm Niethe, aus Gülitz in der rEner Gebnwing 19 Jahr alt. Er besuchte die Anstalt 5 Jahr, war à Jahr Alumnus und' sals 1 Juhr in der ersten Klasse. Er wird in Berlin und Bonn Jura stüdiren. 1 Von diesen erhielten Neumann, Gottheiner, Ksesocen und Marme das Zeuguils Nr. l.; Pyterke, Kersten und Wilkerg Nr. III die- Gheen Nr. II. an„woOAI l 0bo Die Bibliothek des Gwame hat aueh in diesem Jahre dureh den Anknuf werth- voller Werke einen nicht unbedeutenden Zuwachs erhalten. Aulserdem erhieltem wir als Geschenk 1) der Osann'schen Srlloge Inseriptionum wea⸗ de VItes Heft, von dem Ho- ben Ma der Geistlichen, U ichts- und Angelegenheiten, 2) den von Freytag herausgegebenen Hamasa, von derselben Hohen Behörde. 3) Weestphaleus Denk- mler deutscher Baukunst, 3te und dte Lieferung; gleichfalls von dem& eu Hohen Ministerium. 4) Terentils Varro de Lingua Lutina ad. Sengel, von dem Wirklichen Ober- Consistorial-Rath Herrn Nolte, 5) eine in 70 Bänden bestehende Sammlung zum Theil seltener Werke aus dem Gebiete der ülteren deutschen Literatur, von dem Gehcimen Ober- Regierungs-Rath Herrn Nieolovius. 6) Zur Eiteratura Gymnasi von mehreren Lehrern der Anstalt ihre theils früher theils im Laufe dteses Jallres herausgegebene Schriflen. Indem ich den verehrten Gebern für diese Gaben im Namen der Anstalt den verbindlichsten Dank darbringe, wünsche ieh zugleich, dafs ein so schöner Marande nicht ohne Nachfolge blei- ben möge..„ Auf gleiche Weise wurde auch die Schüler-Bibliothek dureh den Ankauf classischer Jentscher Werke, und der geographische Lehrabparat dürch A halkung eines Erdglol vier Planieloben und mehrérer Wandehsnten von Europa, dem römischen Reich— von Alt-Griechenlaud unlich Lareichert. Der physicalisch Alpars eeseln in diesem Jahre keinen Zuwachs. bn 1 1 9¹ E. Die diesjährige Prüfung wied abwechzelnd mit der Yertheilung der Prämien und den Reden einiger Lögliage der Anstalt am 11ten April in nachstehender Ordnung gehalten werden: Vormittags von 9 Uhr ab: 1) Ober-Tertia: Griechisch(Prof. Snethlage) und Latein(Prof. Pfund.) 2) Rede des Primaner Philippi: de Homeri ad oirtutem eommendandam praestantia. 3) Secunda: Latein(Prof. Koepke) und Mathematik(Prof. August.) 4) Rede des Primaner v. Bünting über das Thema: Kenntnisse schaden mehr als sie nützen, wenn sie nicht von sittlicher Kraft geleitet werden. 5) Prima: Geschichte(Prof. Koepke) Mathematik(Prof. Wolff) und Griechisch(Director Meineke.) 6) Rede des Abiturient Neumann: ars candare Cieeromie 7) Entlassung der Abiturienten durch den Director. Nachmittags von 2 ¾ Uhr ab:⸗ 1) Sexta Coet. II. Latein und Deutsch(Collega Knoepfler.) 2) Quinta Coet. II. Griechisch(Alumnen-Inspector Burchard) und Coet. I. Latein (Alumnen-Inspector Vater.) 2 3) Quarta Coet. I. Latein(Alumnen-Inspeetor Dr. Neydecker) und Coet. II. Latein (Hülfslehrer Salomo.). 4) Unter-Tertia: Latein(Oberlehrer Dr. Conrad) und Mathematik(Prof. Kannegielser.) Die Prüfung beginnt und sehliefst sowohl Vormittags als Nachmittags mit Gesang unter der Leitung des Musik-Directors Hellwig- Zur i Theilna an dieser ier werden Seine Excellenz der Königl. Minister der Geistlichen U. icl und Medicinal-Angelegenhei Herr Freiherr von Altenstein, der Ober-Präsident der Provinz Brandenburg, Herr von Bassewitz, die Herrn Räthe des Hohen Ministeriums der Geistlichen Unterrichts- und Medicinal-Angelegenheiten, so wie die Herrn Räthe des Königl. Consistoriums und Schul-Collegi der Provinz Brandenburg und alle Freunde des Schulwesens von dem Director und den P des Königli- hi thalsch G rarbidtigst eige ech v ie ie ta den wunain Teun Abeken wurde am Laben December des Jahres 1793 in Osnabrück geboren. Sein Vater, ein bild K dte die Muſs den, die seine Berufs-Geschäfte ihm übrig lielsen, mit groſser Vorliebe auf die Lesung ernster Bücher und solcher, die 1n das Gebiet der schönen Künste einschlagen. Die Mutter, dem ernsten una üthe ihres Gatten de, war eine einfache wi Frau, häuslichen Sinnes und voll der zärtlichsten Liebe zu ihren Kindern. Mit vier Geschwistern, zu denen später noch ein jüngerer Bruder hinzukam, wuchs Ludwig auf. Vier andre waren vor seiner Geburt schon gestorben. In jenem entwickelte sich sehr früh ein ungemein zartes Gefühl für das Schöne, eine Liebe zu aller Art des Wisssens, was von den Aeltern nicht unbemerkt plieb. Dazu kam ein wirklich be d. dächtniſs. Alles Lernen war ihm ein Spiel und er wollte immer mehr Hernen. Wie das häusliche Treiben des Va- ters, den er aber leider schon im achten Lebensjahre verlor, seine vielseitige Wils- begierde früh angeregt hatte; so gab auch das Beispiel der frommen Mutter, die mit vielen körperlichen Leiden oft zu kämpfen hatte, seinem Geiste eine religiöse Richtung, die ihn sein ganzes Leben nicht verliefs. Er liebte die Bibel unbe- schreiblich und lernte schon als Kind ganze Kapitel, die ihn besonders anzogen, auswendig. Daraus zog er den grolsen Gewinn, daſs das wahrhaft Erhabene in seiner einfachsten Gestalt ihm vertraut ward, und daſs die Sprache, worin es sich kund gab, ihm zum Herzen redete. Die Bürgerschule seiner Vaterstadt, in welche ihn seine Eltern anfänglich ge- pracht hatten, vertauschte er im J. 1801 mit dern dasigen Gymmaeum und wurde bald seinen Lehrern auten⸗ g: Seine Fort- schritte waren rasch und gedieg. Nebenher beschäftigte er sich eifrig mit Musik und brachte es auf dem Curiere bald zu einer gewissen Fertigkeit. So ausgezeichnete Anlagen des Geistes wie des Herzens hätten Mutter und Ge- schwister, die mit der innigsten Zärtlichkeit einander liebten, überaus beglücken können, wenn sich nicht schon früh, und je länger je mehr eine bedeutende Schwäche des Körpers offenbart hätte, die ihm in der Folge eine Quelle der heftig- * II sten Leiden wurde uncd wont affem seinen frühen Tod herbeigeführt hat. Schon in den Knabenjahren litt er sehr an periodischem Kopfschmerz und verfiel im besten Jünglingsalter oft in eine tiefe Melancholie, die zuletzt in eine lange daurende Hypochondrie ausartete. Im Jahr 1806 verlor er durch den Tod seine Mutter. Diese schwere Prüfung stählte den religiösen Sinn des Knaben, der sich nun an seine Geschwister mit grenzenloser Liebe anschloſer Einer zeiner tern Brüder, der sich den Studien ge- widmet hatte, nahm vier Banr fraufk eine P bree en am Gymnasium in Ru- dolstadt an Diesem folgte Ludwig in den neuen Wohnsitz, Hier reiften bald vom treuen Bruder gepflegt, unter der Leitung trefflicher Lehner, in einer Schule, die sich der b dern Obhut ei huldvollen Fürstin erfreute, jene ersten Früchte des, jugendlichens Strebens deran Rlüthen bei ihmtschom in der Kindheit sichtbar gewordenwaren. Er Wurde bald mit den herrlick Alterthuns vertraut. Homer und hokles zogen ihn an. Sein glücka liches Gedächtnils kam ihm hien'sehr zu Statten. Die Antigone konnte er als Se- lectaner vom Anfang bis zum Ende hersagen, Der Homier wurde fast micht aus der Hand gelegt. Die jedles Talent uvadreieh aufmunternde Fürstin Miu ihm ein schönes Exemplar dieses Dich kt.„Doch übe. E die Liebe au den, Griechen weurden die Eäker beg 1 n nicht 1 Im Lateinischen schrieb und disputirte er mit Geläufigkeit, trish mit Eiter das Stu- dium des Hebräischen und legte sich mit Erfolg auf die neueren 2erach e⸗ unter denen die euglische, italieni hellund gewe gröſsere So sein geistiges Streben aut Aar Schule. Daldsun aber vind a unser ee Blick wieder getrübt, wenn wir ihn auch hier mit den schmerzhaftesten Leiden des Körpers rin- gen seben. are8tit Kopfsck haltende Brustbekl und die oben äh hondrisch Anfälle ihn von Zeit zu Zeit in eine sehr trüb⸗ Smmung⸗ die nur der Umgang mit den Schwestern, dem Bruder und des- sen Gattin, die seine Nelrune zur- Mlusihe Desrnaen zu beleben' vessncdac auf- heitern konnte. Den Sommer d. J. 1812 brachto er zu Oanabrück an vaterlicheh Mause bei des gri b a ihm herrlich jetzi 18 41 3 12 nirtt seinem ältesten Brader zu, der die Handlung des Vaters fortfühete, und bezog dann gegen den Herbet die Universität Göttingen. Die jerzr auerst erfolgte gänz- liche Trennung von den Seinigen muſste ihm bei seiner ächlichen Gesundhei doppelt schwer fallen. Indels fand er hier bald treffliche Fwunde, oänten denen wir Bunsen, jetat Legationsrati in Rom, Eunst Sechulze, den Dichter der he- zauberten Rose und Becker aus Gotha anführen, in deren Kreise er süberaus III glücklich war und' seine tadlenes Minbzorienual oi Eieslunen Eifer vn Sae. lichem Erfolgé betrieb. In dem verhängniſsvollen Jahre 4818 thbilte auch er die Saeahennse welche damals die deutsche Jugend erfüllte. Ungern gab er anfangs den Bitten der Seini- gen nach, da sein Körper für die Beschwerden des Krieges nicht stark genug und eine Reise durch die von den Feinden noch besetzten ae s er die er machen mulſste, um aus Rudolstadtz wohin er Al 2u orub bled ePI war, die Preuſsen zu erreichen, sehrbedenklicl hien, Er verweihs in banger Erwartung und bald niedl gender bald igender Theilhahme an den groſsen Zeitbe- gebenheiten in Jena, wo er in der Familie des seligen Orielsbach mit Göttling und andern Freunden vereinigt lobte, und der Oelegenheft sich thütig zu zeiten entgegensah. Die Lndem von dem Ausgange der Sohlacht e Leipzig machte ihm die längere Unthütit äglich. Seine ungen nicht melrr in ihn, zurückzubleiben; sein kee eebee Pestärkt schien. Pr ging nach Göttingen, sich an ein dort gebildetes Corps anzuschlielsen; doch waren die Aussichten der Wirksamkeit desselben zu fern, daher begab er sich im Februar 1814 in das Lützow- sche Corps der Jäger zu Faner Sein füngerer Bruder diente unter demselben, Füh- rer als C: ist. Das L denen damals mehr entmuthigende Beschwerden als Gelegenheit, sich durch Thätene bsznssichdon vom Schicksale bestimmt waren, theilte er mit fester Beharrlich und a nder Hoff Sein Brustübel zeigte sich wieder; doch wirkten die Bäder von Achen wohlthätig auf seinen Körper. Seine Freunde, die ihn damals kannten oder kennen lernten, werden nie die heiteren Stunden vergessen, die Sie im Umgange mit ilmn verleb- ten. Sein herrliches Gedaà- ſs, seine scha K lifs des Schör und Erhabensten in der alten und neuen Litteratur, seine Liebe und Begeisterung für alles Groſse und Edle wurde in der fast gänzlichen Abgeschiedenheit von litteräri- schen Beschäftigungen eine Quelle des reinsten Genusses. Dazu kam der unbe- fangene Frohsinn oines reinen Gemüthes und, wenn es wahr ist, daſs wir an ge- liebten Personen auch gewisse Mängel lieb gewinnen; so trug auch eine eigen- thümliche Unbeholfenheit in der Sorge für äufsere Dinge, über die er sich gut- müthig zurechtweisen liels, sehr viel dazu bei, die Freunde, deren er in dieser Hinsicht bedurfte, an ihn anzuschliefsen. Nach der Blokade von Jülich zog er mit dem Lützowschen Corps durch einige nördliche Provi Prankreichs und über Flandern nach Deutschland zurück. Nach geschlossenem Frieden traf er im Som- mer 1814 in seiner Vaterstadt ein, gesund, heiter und in jeder Hinsicht glücklich. im Herbst desselben Jahres besuchte er auf einer Fuſsreise den Bruder in Ru- dolstadt und begab sich von dort nach Benin, unl daselbst seine Studien fortzu- *2 IV setzen. Preuſsen war ihm jetzt vor allen werth g. d Die wi- haftlichen Be- strebungen wurden bald durch den zweiten Aufruf unterbrochen. Er erhielt eine Stelle als Seconde⸗ Lieutsnamt bei dem dritten Bheinischen Landwehr-Regi. Sein Wunsch, Antheil an einer bed- den Schlacht zu neh wurde nicht erfüllt; aber er ward seiner K und hicklichkei braucht, dessen Liebe er in einem hohen Grade besaſs. Dieser Feldzug wirkte da- her sehr vortheilhaft auf ihn, Er gewann Sinn für das Practische, sah vieles, was pleibenden Eindruck auf ihn machen mulste, unter andern auch Paris, freilich nur auf kurze Zeit. Sehr glückliche Tage verlebte er im nördlichen Frankreich auf dem Gute eines angesehenen Edelmannes, wo sich ihm reiche Nahrung für seinen Geist, musikalische und anderweitige Unterhaltung so ungenaldn darbot, daſs er sich hier fast heimisch zu fühlen begann und ein dschafts-Verhältnils mit jenem Manne knüpfte, der jetzt auch nicht mehr unter den Lebenden weilt. Den Winter von 1815 zu 16 brachte er in Cöln unter mancherlei nicht erfreulichen militairischen Beschäftigungen hin, die ihm nur durch die freudige Erwartung, die Seinen bald wieder zu begrüſsen, versülst wurde. Dies ersehnte Glück Weurüe ihm am isten Mai 4845 2n Theil. Alle sechs Ge- schwister waren in der N dr ve At3 d, h der ältere Bruder war jetzt hier äſsig. Er S eine I. lle an dem dortigen Gymnasio übernom- men, an welcher Anstalt er noch jetzt arbeitet. Alle waren seines Erscheinens froh. Man fand sein Aeuſseres, sein ganzes Wesen zu seinemn Vortheil verändert, seine Gesundheit gestärkt. Er war heiter und theilnehmender an äulteren Dingen, da er sich früher mehr in sein Inneres zurückgezogen hatte. Fast ein halbes Jahr lebte er unter den Seinigen in der Vaterstadt, beschäftigt, die unterbrochenen Stu- dien Niedar zu li rsgein und für den Wirkungskreis, dem er sich bestimmt hatte, d Fleiſs schenkte er den griechisch Dichtern und dem Studium der Metrik. Viel auch las er in seinem geliebten Shakespeare, der, wie Göthe, neben den Griechen den entschiedensten Einfluſs auf seinen Geist gehabt. Im October desselben Jahres begab er sich wieder nach Berlin, um sich für die Laufbahn eines Schulmanns vorzubereiten, und trat zu dem Ende nach rühmlich bestandener Prüfung in das pädagogisch i für gelehrte Schulen, wel- ches damals unter der Leitung des seligen Professor Solger stand, der ein Freund seines älteren Bruders war. Als Lehrer trat er zuerst am Berlinischen Gymnasium zum grauen Kloster auf, an welcher Amstalt er bis zum Frühjahr 4820 mit dem besten Erfolge als Collaborator arbeitetete. Berufstreue und Gewissenhaftigkeit, Liebe zu seinen Amtsgenossen und zu seinen Schülern erwarben ihm bald allgemeine Zuneigung. Oft zwar hatte er hier nochnim Anfange seiner Lehrerthätigkeit an wegen vielfach von seinem Chef ge- V seinen körperlichen Uebeln zu leiden, wozu damals besonders Engbrüstigkeit gehörte; doch überwand seine Liebe zu der neuen amtlichen Thätigkeit alle diese Hindernisse. Die Hypochondrie verliefs ihn bald ganz, und es schien auch der Wendepunkt seines körperlichen Ungemachs gekommen zu seyn; denn sein Körper stärkte sich auffallend und wurde bald das Bild einer blühenden Gesundheit. Wie sehr dadurch seine geistige Kegzanleelt erhöht wurde, lälst sich aus der Lebendig- keit desselben unter gü Verhältniw leicht schliels In diese Zeit fällt seine Bewerbung um die philosophische Doctorwürde, welche ihm die Uni- versität Halle im Sommer 1820 ertheilte. Im Frühjahr 1821 wurde er als Oberlehrer an das Königl. Joachimsthalsche Gymnasium berufen und bald darauf zum Professor ernannt. Die Anstalt zählte ihn zu ihren rüstigsten und eifrigsten Lehrern und seine neuen Schüler schlossen sich eben so innig an ihn an, wie die früheren, die er jetzt verlassen hatte, sich bemühten, die Verbindung mit ihm zu unterhalten. Gern sprach er mit ihnen, wenn sie ihn besuchten, von ihren Studien und von der Laufbahn zu welcher sie sich vorbereiten wollten. Die früheren Amtsgenossen blieben seine treuesten Freunde, die jetzigen schlossen bald mit dem kenntniſsreichen, bescheidenen und dienstfertigen Mitarbeiter ein eben so inniges Verhältnils. Fünf Jahre wirkte er talt belehrend und ggend auf die Jugend. Einer schönen zum F. der A Zukunft konnte er entgegen sehen. Ausgerüstet mit allen den Kenntnissen, die zur Veredlung des Menschen dienen, beseelt von der Liebe zur Jugend und durch- drungen von einem tiefen religiösen Sinne, dabei in blühender Lebenskraft, deren Reiz für ihn durch die Erinnerung früherer Leiden erhöht wurde, schien er eine lange Reihe von Jahren seine erfolgreiche Wirksamkeit, für die er ganz lebte, fortführen zu können: Niemand ahnte, dals seine herrliche Laufbahn so bald geschlossen sein sollte. Zu seinen liebsten Erholungen gehörten Ferien-Reisen zu seinen Angehö- rigen, die er regelmäſsig alle zwei Jahr besuchte, und Ausflüchte nach den hhönsten Punkten D. hlands. Eine Reise nach Italien trug er lange als Wunsch im Geiste mit sich herum und sprach viel davon. Als aber im Herbste 1825 sich sehr günstige Gelegenheit zu einer solchen darbot, seine höheren Vorgesetzten sich auch kür seine Beurlaubung geneigt erklärt hatten; unterlieſs er sie dennoch, wie es scheint, in Folge 8 Pflichtgefühls, das ihn besti die Anstalt nicht zu einer Zeit zu verlassen, wo ihr wichtige Veränderungen bevorstanden. Auſser den Ferien pflegte er die Mulsestunden ernsten Studien und solchen geselligen Ver- einen zu widmen, die damit in Verbindung standen. Das Schauspiel liebte er sehr und versäumnite selten, wenn seine Arbeiten es zulielsen, die groſsen Meisterwerke der besten Dichter und Componisten zu sehen und zu hören. Was ihn in den VI— letzteren besonders anzog, prägte sich auch seinem Gedächtnisse so tief ein, dals er es auf dem Fortepiano leicht wiederzugeben im Stande war. Unter den zeit- kürzenden Spielen war ihm das Schachspiel das angenehmste, worin er eine so grolse Umsicht und Fertigkeit besals, daſs ihm wenige darin gleichkamen. Selten nahm er aber im traulichen Kreise zu dieser Art der Zeitkürzung seine Zuflucht; da es ihm besonders gegeben war, von Allem was im geselligen Gespräche die Theilnahme besonders erweckt, fertig und gewandt zu reden und seinen Freunden die angenehmste und heiterste Unterhaltung zu verschaffen. Im Winter von 1825 zu 26 wurde zuerst Besorniſs bei denen, die näher mit ihm umgingen, erregt, da sich die Vorboten eines heftigen Ausbruches seiner Krank- heit Ans Nien⸗ zeigton. Kopt und Augen waren fast selten von Schmerzen frei- Die be d, seine Wangen fielen sichtlich ein. Er sehnte sich nach dem Frühlinge. Dieser besserte auch seinen Zustand.„Mir iet in diesen „Tagen,“ schrieb er am 3ten Junius seinem Bruder„unbeschreiblich wohl. Wir „haben nach harter Entbehrung das schönste Wetter und, was zum Anfange des „Mai's nach und nach kommen sollte, ist nun mit einem Male da. Mir ist als „hätte ich nie solches Grün gesehen und unser Thiergarten ist mir nie so erschie- „nen. Auch nimmt die reine Luft schon die Krankenfarbe von meinem Gesichte „wes und ich denke, die Reise soll schon, che wir uns wiedersehen, den letaten „Rest weggehaucht haben. Erst jetzt bin ich froh in dem Gedanken, Euch wieder- „zusehen; aber auch froher als ich es je gewesen bin. Als Knabe und Jüngling „habe ich nie den Frühling entzückter genossen als jetzt.“ Es war der letzte, den er genieſsen sollte. Am 14ten Juni trat er auf den Rath des Arztes und mit Zustimmung seiner Vorgesetzten die Reise an, von der er die Wiederh ig seiner dheit hoffte. In Dresden brachte er sechs Tage bei seinem jüngern Bruder zu, der dort Kauf- mann ist. Am 258ten kam er in Osnabrück an und war fast drei Wochen mei- etentheils heiter unter den Seinigen. Sein Kopfübel blieb jedoch nicht ganz aus, hinderte ihn aber nicht an dem vollen Genusse seiner Umgebung. Doch schien er diese, sowohl die Menschen wie die Natur, mit dem Gefühle zu betrachten, als wenn er sie zum letzten Mal sehen sollte. Am 44ten Juli reiste er ab, von dem ältesten Bruder und dessen Sohne bis Bingen begleitet. Auf dieser Reise ward ihm mannigkacher Genuls, und viele Freunde und Bekannte aus früherer Zeit wurden von ihm begrülst: in Münster der Consistorial-Rath Kohlrausch, in Cöln Ernst Schiller, der Sohn des Dichters, in Kreuznach A. Vols, sein Lehrer in Rudolstadt, in Heidelberg die Wittwe Voſs, die er kindlich ehrte. Hier fehlte es ihm auch nicht an Beweisen von Liebe und Anhänglichkeit früherer Schüler, die VII sich wetteifernd bemühten, ihm den dortigen Aufenthalt so angenehm als möglich zu machen. Mit Rührung schrieb er von diesen Tagen an seinen Bruder. Frank- furt ward mit allen seinen Merkwürdig von ihm be h In Gotha freute er sich des würdigen Jacobs, den er früher kennen gelernt hatte, und seines Becker. In Rudolstadt verbrachte er drei schöne Tage in seiner vor- maligen Wohnung bei seinem chemaligen Mitschüler, dem Professor Sommer; auch hatte er die Ehre einer langen Unterredung mit der Fürstin-Mutter. Alle alten Bekannte und Lieblingsplätze wurden besucht. In Jena erfreuten ihn die Wittwe Grielsbach und Göttling. Auch ward ihm in Weimar der lange ge- hegte Wunsch, Goethe zu sehn und zu sprechen, glücklich erfüllt. Sehr geschwächt von der in der letzten Zeit beschleunigten Reise kehrte er um die Mitte August nach Berlin zurück. Seine Freunde und Amtsgenossen konnten ihn nur mit Mühe bewegen, dals er einen Theil seiner Berufsgeschäfte noch aus- setzte, die sie mit Bereitwilligkeit unter sich vertheilten. Die ersten Tage des September gaben bessere Hoffnung, und sein Geist, schon längst mit dem Gedan- ken des nahen Todes vertraut, wagte wieder den freien Ausblick auf ein kräftiges Wirken im Leben. Seine Freunde haben aus diesen Tagen die Erinnerung schöner M. Ach sie 1 den nur zu bald. Um die Mitte des September trat sein Uebel ihn mit neuer Heftigkeit an. Aerztliche Hülfe schien wenig zu ver- mögen. Sein ganzes Nervensystem war zu sehr angegriffen, ja fast zerrüttet. Da- bei blieb seine geistige Kraft und dals Gedächtnils ungeschwächt. An die Freunde schmiegte er sich jetat mit dem wehmüthigen Gefühle, das die Ahnung der nahen Trennung erregte. Ein heftiger Brustkrampf warf ihn den 268ten September auf das Krankenlager. Seine Leiden wuchsen mit jedem Tage. Still duldend ertrug er alles, nur mit dem Gedanken des Todes beschäftiget. So oft ihm ein Nachlals des heftigen zu sprechen vA redete er mit Theilnahme von sei- nen Verwandten und Freunden. Dem Himmel dankte er, daſs er ihm vor seinem Hinscheiden aus der Welt, noch alles, was ihm auf Erden lieb war, nicht in einem Traume, sondern in schöner Wirklichkeit, in den letzten Tagen wie in einem Ueber- blicke gezeigt hätte.„Dieses Bild will ich mit hinüber nehmen“, sagte er,„dies soll mir bleiben.“ Die Qualen welche er zu bestehen hatte, wurden immer ge- waltiger. Seine Besinnung verliels ihn bis zum letzten Tage nicht. Einige Stun- den vor seinem Tode redete er noch einen seiner Freunde, die um ihn waren, an. Am zweiten October verschied er an einem erstickenden Nervenschlage. Zwei Tage darauf b ihn seine den Freunde und Amtsg Zu den ent- fernten Verwandten kam die Kunde seines Todes erst später.