4 UGVSTVS M E 1. A n,
erren auchs,
e
IELLUSTRITS ren nrer- 1oAcurMI DIREOCTOR
BBpENGTLNI. TILIS SENERIAR 18.
MDOCCCXXVI.
1826

sit, in qno quis cum ajont 8 utilitatis et et vluptatis fructu studium operamque suam collocare possit, quam in idonea literariae, quam vocant, historiae explanatione., Nam si ea est animi bene a natt doles et ratio, ut earum maxime rerum co¹ ntemplatione non temere et casu, sed naturae legibus oonvé enienter fieri videat, nihil profecto reperias, duod vel ad ingenuam a Frn bletatiodem jucundius vel ad antiquitatis rationem acourate perspicien amn kructuosius esse pos- sit, quam ei ad earum artium doctrinarumqueé historia m penitus cognoscen- dam te dederis, Juae non’ fortuita- quadam. velut: morum concursione oonflatae vel nmnbesric0 acumine inventae, sed e suis progenitae radicibus quasi per gradus dam e necessäria et immutabib lege naturae ab in- ium adductae sunt, ut posteris
geniosissimis hominibus ad illud fa omnem prope 8 ndi snt pem demi videantur. Itaque et ipse saepenumero dolui et alios doluisse existimo, erudi issimos quosque Grae- oiae interpretes in hac potissimuan antiqnitatis parte ornanda industriam collocare suam noluisse; quod si fecissent non narum tantum literarum rationem nexumque paullo melius teneremus, sed de aliis quoque dootae antiquitatis partibus aliquanto rectius judicare nobis liceret. Nunc vero, ut de cereris non minus gravibus taceam, ne scenicae quidem Graecorum poesios unam alteramve partem ita a quoq expli„ ut quantum effecerint in ea Graeci Tlane- perspectum habeamus. Nam si
eos, quorum integra supersunt opera, exceperis, ceterorum in hoc genere 2 5

poetarum historiam quis unquam dignam habuit, in qua ita chxborase, ut operae pretium fecisse existimandus sit? Quod qui facere volet,
tam copiosam inquirendi disserendique materiam habebit, vix ut unius homi- nis, quamvis industrii et laboriosi, vires tanto tamdue late patenti operi suffecturae esse videantur. Itaque in tanta' rei amplitudine vehementer optandum est, ut alius alium locum sibi tractandum eligat: quod si ita,
ut ipse ejus rei speciem aaimo meo informavi, factum fuerit, deperditam
Graecorum scenam lua vitae redditam novaqus luce collustratam habe- bimus. Sed ne ipse tani
udabilis instituti otiosus spectator sedeam, aliorumque potius qnam meam qualemcundue operam in jucundo illo quidem, sed eodem Propter multarum rerum difſicultates impedito labore versari velle videar, quàmquam haberemus Profcoro Tnare literie nostris gratularemur, si eruditiores viri et ab ingenii copiis instructiores hanb operam impont sibi pater entur, tamen, inxitante oceasione, ipse etiam eorum, quae eam in rem collecta Mabeo; 8 Pärtieulam aliquam speciminis loco delibare doctorumque hominum judittis modéste subjicere apud ani- mum constitui. Et cum comicae maxime poesios cognitionem mancam et imperfectam esse intellésisbem, haud ingratum me haram literarum cultoribus faccurum esse existimnaviyis si Gomicorum graecorum historiam paullo accuratius eahmieandanr mihi sumerem. Qua in re, hi legem dixi, ut
ne disputandi materia in intinensunr crescereb hanc
non omnium poetarum in Noo 3 ne explicarem, sed exclusis, qui Siculann Ttalieamche vamgediam illustravere, Poetis, disputationem meam in una propemödum. Atticorum scena cohiberem. In quo ita versatus sum, ut aingulorum poetarum aetate certioribus, si fieri potuit, finibus circamscripta, quae fuerit cujusque indoles e veterum scriptorum judiciis sive potius indiciis probabiliter declarare, deperdita- rumque fabularum argumenta, ubi quidem id tuto fieri Posse videretur, indagare studuerim, copiosiorem totius rei Arlühationem,„ 8 per novi muneris labores licuerit, alio tempore propositurus. 8

Antiquissimi igitur, qui Cratini aetatem superant, poetae comici apud Atricos. commemorantur Susario, PStes, Euxenides, Myllus, Chionides, Magnes, Wephantides, Tolynus. In his quem primo loco posui SusAnro Megarensise Philini filius, patriam habuit Tripodiscum, Megaricae ditionis profectus apud Icarios, Dionysiacorum sacro- then. II. p. 40. b. et Schol. Iliad.%, 29.—
Lips. p. 269. Quae si vera sunt, ut sunt qubitari posse videtur, quin prima at- ius excultae initia a Megarensibus sint arenses sibi persuasisse, praeter Aspa- totelis Eth. Nicom. IV, a. docet nobilis bimus locus Aristo- poet. III,- 5 Utebantur. autem DMegarenses, e tele teste, duobus potissimim argumentis, quibus sibi comoediae ginem vindi- carent, qucrum alterum„ex. ipso vuodtae bmine petitum utpote le- vius praetermitto; v. Muelleri Dor. II. p. 36¹ et Anonym. de Comoedia Aristophani praemissus p. XXVII. Lips. Graxius Alteru. e populari il- lud, quod apud Megarenses uroredvran inquit,
oruit, imperio. duiotu 1 ijs udr 20undlas ol Meyacets, orers tvraida, Ge E e 2d aurois Jnuoxgarlas 8 Nevofiss, aal ol& TixεXlas. tes,9en 2 Tr Prcaacues Mitto postrema: ad seriora enim pectgut tempor 3 Ar. Ni aebrum Megarenstum democratiam quam tandem intellexisse putabimus isiorelem? Tacent interpretes, nisi quod Hermannus democratiam Megar rensium sublatam esse adnotat Olymp. LXXXIX,. sed ad hano quidem illos, comoediae a se inventae anti- quitatem declaraturos, provocar- n potsse, que noli dubitare, quin eam Megarenses democratiam intelligi voluerint,
non intelligit. Ita-
quae brevi post expulsum Theagenem instituta fuit, quaeque, demagogis ple- bem dulci libertatis Potu inebriantibus, in effrenem plane licentiam degene- ravit. Plut. Quaest. graec. p. 295. D. Me-yadeis Oeeryeun roy Tueavvoy SeaNSvres
6-7od Wgsuey 2εdngary aard u—ohugeiau,&fre, oy— ual Axgaroy auros 2Neveiay d DLa-e7y elvooei dν(raci d ε du
roεs νοννονfos SLehan oœσεεᷣοονο zal ruaudisrres els Tag olxlas aurdu ol e. A 2

4
vnres ielouy rdr dar val Derryeh wourenche 2. r. N. Quibus adde quae his similia narrat ibid. p. 504. E. Sed Theagenes quo tempore expulsus sit a civibus, nusquam notatum reperio; neque multum tamen a vero aber- raverit, qui id Olymp. XLIII. vel XLIV. factum esse statuat. Nam Olym- piade XIII. ineunte adhuc firmam et incolumem fuisse Theagenis domi- nationem ex eo intelligitur, quod illo tempore Cylonem, generum suum, in occupanda Athenarum arce praesenti ausilio sustentavit, Thucyd. II, 126. Corsini Fast. Att. III. p. 644 et Hleinrich Epimen. p. 17. 80. In Megarico autem bello de Salamine insula cum Atheniensibus exorto, quod in Olymp. XLV. incidcre videtur, nullam Theagenis mentionem ab an- tiquis scriptoribus. fieri videas; neque Pr fecto Megarenses, nisi tum tem- poris jam expulissent tyrannum e patria, Lacedaemonios advocassent, qui motam de insula litem arbitrio suo dirimerent, Plutarch. Sol. 10. Quae si recte disputata sunt, procacem illam, quam Plutarchus describit, Popu-- laris dominationis libertatem circiter inde ab Olymp. XILV. vei XLVI. initium duxisse Imalliginn Eodem igitur tempore etiam. comoedia, po- pularis imperii socia et alumna, äpud Megarenses effloruit neque multo post, inter Olymp. L., et IIVW. v. Marm. Arund. Epoch. 34., Susarione auctore in Attigam immigravit. Sed antiquissimäe hujus apud Megarenses et Icarios comoediae quae indoles et ratio fuerit, in ancipiti positum est.
Quamquam Magarenses quidem, quos ipsam naturam ad conviciorum pe- tulantiam finxisse Pittaci dictum in Antho! Palat. II. p. 445. significat Me-yaeex It Oedye mdyras, elo! pae macah Nlegarenses igitur comicorum lusuum facetiis maxime optimates darpsisse, vel S ex eo intelligas, quod ipsi comoediam ſlorente apud se populi imperio natam esse asseverabant. Sed ut ipse ille popularis Megärensium imperii status, Plutarcho teste, in petulantissi licentiam d
generaverat, ita etiam comoedia, qua usi sunt, videtur ad procacissimas cavillationes descendisse et insulsissima quaeque sive praemeditato sive extemporali sermone effutitsse. Eandemque illi rationem etiam postea, Atticorum comoedia jam ad egregiam elegantiae et festivitatis laudem exculta, ita tenuerunt, ut Meheeres“ EXeα, quo tum
contumeliosam irrisionem tum ineptum et insipidum jocandi genus de-

5
signabant, Attici poetae proverbii loco usurparent, Hesychius v. yéog et Muelleri Dor. II. p. 349.*), atque omnino Megaricam comoediam quocun- que modo possent in contemtum adducerent. Suidas s. v. 3Gο T. I. p. 471. Auface 722 1 Me-yaeren ueida Aiea. Admalo 2ueeeanease E-y, velut Aristoph. Vesp. 57.
3 iu*ν eeeeee, Nian asa
en 5 Nora Me-yaes deu zexNeueevey. In simili fabulae parte Pcphähtides apud Aspasium ad Aristot. Ethr. Ni- com. IY, a. haec rerba Dos ferat: Me-lais 2ueodtas A- daᷣ deiu. vd. u*ν 10 dexzue Mevaeu, ois y. quo loco plura. quam debebat, collegit Muellerus Dor. II. p. 350. N que recte interpretarus est 2 stammt mein Lied aus Megara, die Komoedio;
85 oh sus geschieht, ist Keinesiwegs arisch 2un
Seehs land dubie hic est: nolo—— DMegaricae lan meam. insipidis, qua- enim dubitari
Nedque 2 S wa dleuu seribendum
comocdiae carmine: recitmdo; puder enim fabu les Megarensium, Poctarum: sunt, jo⸗ is adsperge potest, quin recte olim ad Menandr. p. 382. conjecerim pro edito dau Naiu, quam rationem. time Peliciani versio lucta apud. Gaisfor 1n1e Ph. p. 96. con- Megaricag. womocdide. Versus ipsi
ex integriore Aspasii, cod firmat: praetereo Gagmf 1 ita digerendi:
*) Similiter uavad AMweees de insulsa machinatione dicitur. ps Arbtab. Acharn. 708. Ceterum ut risus Megaricus ä nia etiam lacrymae Megaricae in proverbium ahiecunt. Mesychius ³. J. Aitzateen Saezua Aiere 1, I) Muhed,(leg. Aered,) 12490de— Ta]„aotfeie ind ri, weocxe nzo? Daxtvirras. Cfr. Bekk. Anccd. I. v. 281. De tragica Megarensium poesi, ad quam tums paroemiam illam tum verbum u/εεεειν lamentari spectare Wätäbuüt. MMrelleras Dor. II. p. 37. nihil plane ianotuit, nisi quod Suidas Alcimenem M3 ſiccum poetam, 8. v. AAxttine, quem
tamen non Megaris sed Athenis aaſi suas docuisse probabile est. Quemadmodum Phoenicidem comicum, ſoxtasse etiam Tolymum aliosque, licet genere Megarenses, fa- bulas tamen suas in Attico theatro docuisse scimus. Cf. chol. Aristoph. Vesp. 57.
ean wai Aguse erwreheen Ubi corrigen-
de aeimeo; Br; eud dars 14174d,: Ar dum iigofs rwrriwrwn inficete,irridentium, non irrisorum.

6 — Mitheen⸗ ruushler 3. daαν o Jfei. Joxursun
10 dedu Me-yaεον οiei.—. Denique ad eandem illam Megaricae comoediae Trulunsiun etiam 7 Maiνd νdμ‿ra pertinere existimo, quae a Maesone. Megarico hi- strione, qui ludicram dicacis coqui personam invenerat, nomen traxisse
suum Aristophanes docer Byzantius apud Athen. XIV. p. 659. a.*) Eandem ridendi conviciandique scurrilitatem- Susarionis quoque co- moediam retulisse credibile est); quamq dam hujus lusus scenici ab Me- garensium ratione eo diſferebant, quod versibus adstricta erant, quae illi nudo sermone effundchant, dicteria. Schol. Dionysii Thrao. p. 748- ri ειμέινοασι z2uedſas Aexnyds Syevero, ex quo nequaquam consequitur, ut etiam literis perscriptas fuisse ejus comoedias credamus, quod reocte negasse puto Bentl. Phalar. p. 358. fqd. Praemeditatos igitur fuisse Susarionis lusus, neque vero ex tempore füsos, non dubitamus: cui non repugnat Aristoteles, qui quum ab initio comoediam auroσemeσάσn fuisse affirmat, vetustissimam ejus formam, qualis iam ante Susarionem apud Atticos aliasque Graeciae gentes fuit, respexisse videtur. Praemeditatae autem si fuere Susarionis comoediae et versibtis utcunqué inclusae, easdem etiam
4 2 1* 7—3 83 *) Non dissimulandum tamen, Pol- D. Athen. h p- 659. c. contra Timaei sententiam Maesonem illum Sieulis dlegnenhas isſierae quos propter Epicharmum et ipsos sibi inventae liae honorem 1. 1. intelligiW Quodsi recte
Polemo de Macsonis patria statuit, Ristrionem illam jam ante Ohmp. LXXIV, 2. virisse necesse est. Eo enim anno Metarenses a Gelone expulsos et Syracusas traductos esse constat e Thucyd. VI, 4. cll. Herod. VII, 156. Ceterum quod Timaeo accidisse vi- detur, ut Sicula et Nisaea Megara inter se confunderet, idem etiam accidisse videtur Oridio Heroid. XV, 54. de Siculis agenti: Nisiades matres Nisiadesque nurus. Magis etiam mirum videri potest, quod Crates apud Diogen. Laert. II. p. 166. de Stilpone Phiiosopho posuit: 4, Mtyaeats, 334 Daol Tngaies 1uνμεε⁴αιν αυ⁴‿e. Nisi is Me- garicorum phil et ⸗öoe, signi voluit.
—) Anonymus de Com. p. XXXll. de Susarione: uinns i, Vihes ei Tarareiwaginven Dio- medes Gramm. IIl. P. 480. Putsch. poetac primi comici fuerunt Susario, Myllus et Magnes; hi veteris disciplinae joculatoria quaedam minus scite et venuste pronunciabant.

3. 7 quibusdam argumentorum finibus oiroumscriptas fuisse probabile est, cf. Muelleri Dor. II. p. 351., ita tamen, ut ipsa illa argumenta neque artifi- ciosius excogitata néque ad certum Serionis finem directa fuisse videantur. Qua in re non uno sed pluribus actoribus usum esse Susarionem, indicat Anonymus de Com. p. XXXII. ol xer Vouxagive*) rd mgννα elai-yev dràwrus, quibus deinde Crarinum opponit, qui primus omnium 1 ey ·† wuεαe ενααꝶν εeννι Teur zartεaτε⁸. Quae si vera sunt, profecto in plau- stris illas comoedias aotitatas esse parum credibile ést, quae Bentleji fuit rmoxis Epoch. 34. ita e conjectura sup- Lhau 2Oog3/oar dd] rdu Laaesν, eesvros
opinio, Arundeliani lacunam plentis: 29 0d v A L.iu ais& Vovodelayos. Cujus rationi etiam hoc obstat, quod plaustra illa, nisi ubi de tragoediae origine. agitur, a nemine usquam corumemoruntur. Quam is igitur Susarionis conatus icos non adeô impe erkecros fuisse putamus, ut vulgo crecditur, vel sic tamen totam ejus rationem admodum rudem et incomptam fuisse: neque populi assensunr tulisse, vel illud docu- mento esse Potest, quoks Proximis octoginta post Susarionem annis adeo obmutuit comoedia, ut nihil quidquam de novade artis progressu et in- qui in eodem ge- Neo tamen post
crementis audiamus, inimo me nomen quidem poetae, neré elaborarit, a a wetustis 1scriptoribus- oommemore¹ nihilque interim incre-
prima illa conamina prorsus exulasse ex AttiW menti cepisse videtur comoedia; sed- cum minus placui get haeo tota con- viciandi j⸗ diq ratio pec mühss, fortäss aliis rationibus ex civitatis statu repetendi- lecedéntibus. faotum est, ut minori poetarum vel histrionum studio colerétur et fere in obscuro delitesceret, fortasse ne in urbem quidem intromissa. Aristoteles de Arte poet. V, 3. i ⁴* ta Jà r6 m ενινεαενεσaν έε x X⁵ev. Octoginta demum post Susarionem annis, inde ab Olymp. LXXIII. vel LXXIV. eodem igitur tempore, quo
*) walss legitur Tanvweione, quae res Casaubono ad Athen. VII. p. 286. c. adeo imposuit, , Phihyllii et Stratti- qualem, antiquae anti- Atssnsdr diceret. Susarionis nomen restitnit jam Pearsonus Vinlic. Psendo-Ignat.
II, 1. Idem error apud Alciphr. Epist. II, 55. cll. Aelian. Var. Hist. XIII, 15.

8
lilia comicam artem jam ad cultiorem formam expoli-
Epicharmus in Si verat, etiam apud Atticos comoedia aliquanto elegantiori, ut suspicari licet, ornatu, quam quo antea induta fuerat, iterum surrexit, oujus rei prima- riam caussam ex aucta popularis imperii libertate repetendam esse sponte intelligitur. His igitur proximisque abhinc temporibus fabulas jam ipsis Athenis docuere EuErEs, EuxENIRS et Mrr/us. Suidas s. v. Erixaos T. I. p. 844e. 7y e(Emfxaehog) 5 TIeg=*, ern i&, Adooxy Sy Tua. oumσανε. Ey I ASipis Euerns Eueylonc kal NMihes(deg. MühAcc) grrdehæruo, hoc est Olymp. LXXIII, 1. Ex his Euetem et Euxenidem praeter Suidam tz at MSNli memoriam Pfaeter Hesychium s. v. Möres ceterosque Paroemiographos a Fabricio laudatos, servavit Diomedes Gram- maticus locoo supra adscripto, et Eustathius 90 Hohe p. 1685, 21. Rom. Mi*Nog, Smee er. 2gie* 9 d o Tahaiod, dᷣ uiενπτοινᷣ ασ⁷ o 2
nemo commemor-
8. exeενεπσασσ, ubi quod histrio dicitur, quem ceteri Craocdiexun poetam dicunt, nemini fucum faciet. Quod autem Hiαaes xanurelois usus esse perhibetur, documento est, inventas jam tum temporis fuisse personas illinendi consuetudinis vestigia
scenicas, sed ita ut Pristiehae vultum mini superessent.„ 7
Myllum cterosdhe qui una cum eo commemorantur, poetas proxi- mus quidem at satis longo tamen proximus intervallo exaipit, CmroNiDEsS Atheniensis, de quo ita- Suidds; Xav d„*), Amalog, uνεs i Aexalas Ka³.&v ual NSIov adara junueru vjevec Oar πHν³ε ³ενραeas nuudtas, Adrxen 4rενι ενπηνσ⁴³ mπ‿ τ‿ ☛1sονρ. Eadem Eudocia p. 456. Quorum si vera est de aetate Chionitis sententia, Chionides jam Olymp. LXXII, 4. vel LXXIII, 1. fabulas docuit atque 1De. ceterisque Panllo antiquior ha-
*) Ita Kust. e cod. pro Xievidus, quod ubique reponendum putabant Vossius de Poetis gr. p. 25. et Casaub. ad Athen. I. p. 119. e. ubi quod Schweigh. scribit. Athenaei MS. A. lconstanter oflerre formam NXawnſpas, repugnat iis quae dixit Vol. VII. p. 487. ubi ex codem libro enotavit Xiondus. Utrumque habet quo cammenierar Alterum wdns est a nomine Xian Xiwvos, alterum a Xious Xudnudes(v. T. H. ad Polluc. T. II.
. 1193. et Thucyd. V, 19.) vel a XeCm, ut Ovidius Ep. Pont. 1u, 3, 42. Eumolpum, Chiones fllium, Chionidem dixit.

9 bendus est. COfr. Wolſti Prol. ad Hom. p. LXXIX. Quod quo minus recte fieri putem, prohibet gravissima Aristotelis auctoritas, qui cum ipse didascaliarum libros condiderit, ejusmodi in rebus falli vix potuit. Is igitur Chionidem et Magnetem Epicharmo aliquanto aetate minores fuisse testatur: Enixas ToN gTeos dy Xiνεdoν Ʒ Maunrog Art. Poet. III, 5. Jam quum Epicharmus Olymp. LXXIII. vel LXXIV. Iloruerit, Muell. Dor. II. p. 353., Chionidis aetatem vix ante Olymp. LXXX. collocari posse crediderim. Quod verum esse etiam alio. argumento intelligitur. Nam cum Chionides apud 4 XIV. p. 638. a. Gnesippum ludicrum poetam commemoret, is vero Gratini aequalis fuerit, Athen. I. I., Chioni- dem Cratini aetatem attigisse abertum est: quamqaam non dissimulan- dum, teste Athenaeo 1. 1. et IV. p. 137. e. fuisse inter Tetores oriticos, qui ipsam illam fabulam TIroxolh, in qua Gnesippus commemoratur, obelo notarent. Sed de hoc utounque statuatur, InaAchim esses non potest, Aristotelem ita commemorare Chionidem, ut eum omnium, qui apud Atticos floruere, 1c aetate prim ſwisse it, non aliam puto ob caussam, quam quod omnium antiquissimus fuit, cujus scriptae extitisse videncur comoediae, id quod etiam illos si niſicare voluisse puto, hulas ejus Suidas et
qui eum xεeνττανννόσντκν*ſe dexalas nuncuparent. Eudocia commemorant Heus(leg. Héwes), IIro*⅛³, UIgoas. Arενα. Postre- mae nullum superest fragmentum;. IIraxo praeter allata loca laudantur ab Athen. III. p. 119. e. et Grammat. Hermann. p. 5a5·, Heuee denique a Polluce X, 43. emendantibus Bentl. Epist. ad Hemst. p. 944. Lobeck. ad Phryn. p. 253. Porson. Adv. p. 251., ab Antiattig. p. 97. et Suida v. A vs, cll. Pors. Adv. p. 33. Tacito fabulae titulo commemoratur Chioni- des a Vitruvio L. VI. praef. p. 146. et fortasse a Philem. Gramm. p. 30. Os. ubi vitiose legitur NXieylxwaou. 3
Cum Chionide Aristoteles conjunxit MAeNETAII ut eodem quo ille tempore vixisse videatur. Susarioni et Myllo qui aequalem facere videtur Diomedes Gramm. III. p. 486. longe a vero aberrat. Inter Epicharmum et Cratinum medius interponitur ab Anon. de Com. p. XXVIII. Neque repugnat Aristoteli Suidas v. Maryne T. II. 478. emiPANe, Lm-Aeue
B

10 vos meecurn. Grandaevum obiisse intelligitur ex Aristoph. Equ. 517. sdq. quae fabula acta est Olymp. LXXXVIII, 4. Jam si ejusdem Olympiadis anno primo senex obiit, recte sane ejus adolescentiam in Epicharmi se- nectutem incidisse a Suida dici potuit. Non dubitamus igitur aétatem Magnetis ita defimire, ut circa Olymp. LXXX. floruisse dicatur. Sed de reliquis anteduam dicemus, de patria admonere licebit. Suidas: Maryyns, Iuaelou eNecs, Arrioꝓς Agmalos. Pro mo*Beos debebat Diev, qui Suidae est, non librarii error. Praeterea corrige Taublau νeν Arriess) A9alog. Similiter idem de Thespide: Oéam, Iaalev, m⁴.³ᷣ Arrwijs. De formia Iædes Pro vulgari Tacuele⸗ frustra qubitant Reinesius et Casaubonus. Ile- sychius: Iedeios, digos A9uset, ubi AH bn, simili modo dietum est, ut Homerus Sunium pPromontorium Axeer Amir dixit. Jam recte legi vides ap. Athen. II. p. 40. b. Ey Igaugte r*ß Arrmiic. Ofr. Meursius de Populis Att. s. v. lexete. Fähhules docuisse Magnetem novem duasque reportasse victorias affirmant Suidas et Eudocia, quibus quo minus fidem habea- mus prohibet Aristophabes, qui Equ. 518. de Magnete dicit: εαρτα Xeedy ruu dyrird NX vluns kornoe rsαεν. Credendum igitur potius Ano- nymo p. XXIX. undecies eum vicisse referenti. Idem ex fabulis ejus nihil superesse tradidit; quae enim ferantur sub Magnetis nomine novem c. Cum Anonymo consentit Athenaeus, sive potius Eratosthenes, quem' in ferendis de fabularum yynoisru judiciis ubique sequutum esse Athenaeumlisuspicor, Lib. XIV. p. 646. e. NAene u. Cfr. idem IX. p. 367. f. Ne- que obstant Anonymo, ut Bentl. Epist. ad Mill. p. 429. putabat, quae Photius habet s. v. Xuiaαy: Audol Maypres red RKauνεε Neusudo Onν, quae
comoediae, eas esse commentitia
i d moujoas rdc els adru Ayaedoutyas
eadem apud Suidam s. v. Auoo! leguntur; similia apud Hesychium s. v. NNOcr, Xoceior, did ro?s AuJodg, n d⁴οντα ˙ pονεναννένον F elſ. Nimi- rum latissime patet notio zνσ Naxveue, ut passim Necezvatieu dicantur fabulae per omnes fere partes immmtatae. Ofr. Heinrich de Diasceu. p. el. Singulari modo Dio Chrysost. XXXII. p. 391. B. au‿μνοεHaσ k Naaxevde conjungit. Magno cum studio spectatas esse fabulas Magnetis, ut de victoriarum, quas retulit, numero taceam, docet etiam Aristoph I. 1. 519.

11
nisi quod eae, quas senex factus docuerit, fastidiose ab Atheniensibus im- probatas fuisse signiſicat. Minus honoriſice de eo Diomedes Gramm. III. p. 486. judicavit, ut qui iis Magnetem pocetis aocenseat, qui joculato- ria quaedam minus scite et venuste pronunciarent. Contra Anonynus de Com. XXVIII. 7o* Aει △-yrdroi veteris comoediae accenset. Ab Alexandrinis tamen grammaticis in ordinem receptus non fuit, ut neo alius quisquam eorum, qui ante Cratinum fuerunt. Argumenta adamasse videtur ludicra et festivitatis plena, quod Practer Diomedem signiſicat etiam Aristophanes l. I. adoae uun Pardg Ieis val La*⁴er 2en— zal NuDS,cy ad Lnnidan na Barrderos aeu‿xeloig. Indicari his verbis Magnetis fabulas, Baetrides, Oeudes, Avdol, Pijyes et BAreaxon, vetus interpres adnotavit, ex quo sua hausit Suidas s. v. Maryuns. AC Ba1rideg, quidem nomine Paä*nNey signiſicantur.— tamen fabulae titulus. Scholiasta häee halöerr Das hern Qaeiridas rdsoouo ol NS-Yol(2) odes Hasanteer A Ae- Deaa I2,g rod MAryunrog. Bisetus: dedαᷣα emoſnas Baetrdas 3 1 MecSend aurd Tuναςν. idas denidue: rous Bag. iriras dy dy NSyor. Versio Porti, Barbatistas. Bentlejus dubitat utrumne Baeirtdes(sic) an B Barioral vocata fuerit fabula. Atqui Gaeurk qua quis analogia tueri possit ignoro. Verus titulus fuit haud qubie Baε. riοπσα, qua in fahula non qubitamus quin⸗ cantatores. quęsdam, qui bar- bito, lyrae genere Wcontemntissimo, Aristot. Polit. VIII, 6. ab Anacreonte 175. c. impense delectarentur. gvε ε
vel Terpandro invento, Athen. IV. p.a et Av Jo! significari verbis mreewεν et NwdiS„ idem monuit Scholiastes. De Lydis, qua in fabula Lydicarum saltationum fractam mollitiem ri- sisse videtur, supra diximus. Eosdem commemiorant Athenaéus XV. p. 690. ¹. et Pollux VII, 188. Ad Pjjyag praeter Scholiasten: ε meeen (leg. N=nuiεm*) d&ley de rdòs Tode WBius Ayacpéguv, respexit Hesychius s. v. Lnuleuv, rode Pivas Ne*ε odν Maryvnres. Denique BAeuxot significantur verbis Pamreves Paroaxelois. Imitatum esse his fabulis Magnetem varias animalium voces ex Aristophanis loco collegisse videtur Eudocia p. 30a. Reliquae fabulae, quarum mentionem injiciunt veteres, sunt Aουνννυο⁹, B a2

12
cujus duplex extabat recensio, quarum primam habes apud Athen. IX. p. 367. f. alteram ibid. XIV. p. 646. e. ubi qui versus afferuntur, eosdem Pollux VI, 79. Crateti tribuit. Recte Jungermannus MArynres restitui vo- luit. IIirazle apud Suidam s. v. vövdn. Marins e ey TLrrazll.. Elxs oν,*dy Ii ue Saus— Je-hoyeuat, vdy de Sis.
sed incertam facit lectionem Photius s. v.»d Si, ubi ey Iuzeerion legitur. TIodæπσιααιιl) laudatur Schol. Plat. Ruhnle. p. 53- Denique Ta*³εννεμρκνdν Magneti, fortasse ex integriore Suidae exemplari, tribuit Eudocia p. 30. quo- nomine etiam Theodorum Prodromum fabulam scripsisse constat. Praeterea omisso fabulae indicio commemoratur Magnes ab uno Polluce II, 101.
Proximo post Matznetem loco ponimus EcynaxriDEnl, quem inter in⸗ certae astatis poetas retulit Vossius de Poctis gr. p. 89. mediae poetis comoediae aooc Eichstaedt de D Com. sat. p. 38. At reote Naekius Choer. pag- 63. Cratino putat, quod confirmare
Teleclide paullo antiquiorem fuisse at Aspasii verbis ad Aristot. Eth. Nicom. IV. . Tdy dexalay aeiNais ra, oy, eurdy eum appellantis. Quae verba ne cum Muellero- Dor. II. p. 350. ita intellig, ur hantidem vel G ionide et Magnete antiquiorem fuisse gtatuamus, multa. sunt quae prohibeant. Qui ante Magnetem et Chionidem fabulas docuere poetae comici, eos fuisse
GeNowrde h. e. suis ipsos sumtibus choros instruxisse et adornasse, haud obscure significat Aristot. Art. Poet. V, 3. Atqui Ecphantidem non fuisse 69eNovr, expresso ejusdem Aristotelis testimonio constat Polit. VIII, 6. ubi picta tabula commemoratur, quam Thrasippus dedicavit Ewayridn voenvias. Nec minus certum aetatis indicium hoo est, quod An- droclem quendam, quem Cratinus et Teleclides in fabulis suis vexaverunt, etiam ab Eophantide male habitum fuisse ex Schol. Aristoph. Vesp. 1182. intelligitur, unde apertum est, Eephantidem, quamquam Cratino et Te- leclide paullo majorem, horum tamen aetatem Hiisse Ttadu anrianonun
*) Eodem titulo fabulam docuit Phrynichus, quam ArStophons male tribuit Schol. Av. 1297. loco miris modis corrupto. TIse æνs, quam eidem Aristophani tribuit, Platonis est fa- bula, ex dua quem locum attulit, cum respicit Schol. Luciani T. II. b. 696. quo certius de
holi- 1
„ quam verba ie constare debet.

13 poetarum antiquissimum qui Ecphantidem dixit Aspasius, nisi forte justo negligentius loquutus est, ad eos maxime poetas respexisse videtur, a qui- bus emendatior et perfectior comoediae forma et ratio introducta est, hoc est ad Cratinum, Teleclidem, Hermippum, ceteros. Capniae cogno- men, quod Eophantidae inditum fuisse scribit Hesychius v. Karyſas. Ergæy. xihnc— RKamulas exeuaherre, del endey Na⁵ν εαοεm, fortasse Cratino, quocum perpetuas exercuisse videtur simultates, acceptum tulit. Schol. ad Arist. Vesp. 164. uæ'fag" Talc mee) Kecrdoy(leg. Kgarl'eb) Judeiras 70 dàr6 derov ¹) 2a] waxasy, do LeSPavrid Karviar uodgh. Rectius cogno-
menti rationem expediit Naekius I. I. p. 5.„Videtur, inquit, cognominis „caussa fuisse vel fabularum Ecph. argumentum, quod ille tenue et ob- „scurum „et disp di genus.“ Equidem illa Hesychii verba cum veterum sori- ptorum de CratiHo et Platone judiciis comparabam, ae Naασνεεοσν Aæeuwrieu; spllendidum dicendiegenus et troporum luminibus Frequwens attribuint. Hancnigitur virtutent Ecœphantidi deesse puta- bant, fummm pronluce enm dare diotitabant. E fahulis Ecphantidae unus superest titulus Tdruea apud Athenaeutti I. p. 96. c. Non omitten- dum tamen, Naekium apud Steph. Byz. s. v. TIieung, ubi laudatur: TiaHenn:
&y IIpeauug, mon sine magna probabilitatis specie scribendum
eligere consuevisset, vel obscurum et paullo molestius dicendi
Ercperyrhns. Idem fabulam Atéyucos inscriptam egregio acumine elicuit e Suidae verbis Edie. Aouαφ. öyg„eveiagds, cum incerti auctoris (fort. Cratini) versu comparatis apud Hephneste XV. p. 96. Eure, uiαασρρϑ dyarε, Laie, iaon Brdarrlons, Adjutorem Eœphantidae in comoediis scri- bendis fuisse, Choerilum servum, docet Hesychius v. Sæneoeuben. od (asaub. zed) Neighou la. Brcpavrthn hae aih Kanus Neieihes Seedman Jy, &s uyroiedro 2uεαas. Itaque etiam Choerilum illum quodammodo co- micis poetis adnumerare lieebit. Ac perquam scite Naekius quod de epico poeta Choerilo Eudocia tradidit, praeter alia eum soripsisse etiam oomoe- dias, ad Eophantidae servum retulit, cui quae cum domino intercessit ra- tio optime Euripidis et Cephisophontis exemplo illustratur. Cfr. Gaisford ad Heph. p. 96. Sed ad Choerilum comicum, si diis placet, etiam alius

14
IHesychii locus spectät: Naiεν eeavthes. Kéarhes: 70- Eaoavsdog. obras Amey adrsy roy Noikov. de quo suo more hoc est ingeniosissime disputavit Naekius.— 5
Ecphantidi suppar aetate fuisse videtur Torvxus Megarensis, quem unus omnium commemorat Etymol. M. p. 761, 47. Toduey(leg. Tohd. veioy) r3 za⁸⁴⁹oasvey KRéarl'eioy lereo aveHero, Ard Tod Me-Jabtae Tondveu. 2 eo eveareos Kéarhov. Auctor igitur fuit metri postea Cratinei dicti, de quo vide Hephaestionem et Hermannum Doctr. metr. p. 59a. Quem
ne justo daoi icis poetis suerim, quaq verendum videtur: quamquam Athenisne an Megaris fabulas docuerit, ut incomper- tum in medio relinquimus. 4— Postquam eorum poetarum, qui quasi praecursores quidam verae oo- moediae censeri debent, historiam enarravimus, sequitur ut alteram anti- quae comoediae aetatem multis magnisque poetarum nominibus nobi- liratam illustremus. Eju princeps et quasi antesignänus extitit. CnArrxus, de cujus natalium vel obitus tempore etsi nullus veterum diserte tradidit, utrumque tamen ita ad liquidum perduei potest, ut res vix unius duo- rumve annorum discrimine agatur. Grandaevum obiisse Cratinum testatur praeter alios Lucianus Macrob. 25. T. III. p. 227. ed. Wettst. qui eum septem et nonaginta annos implevisse memoriae prodidit. Ut decrepitum senem et delirio propinquum cum risisset eum Aristophanes Equit. 528. quae fabula, Stratocle archonte, acta est Olymp. LXXXVIII, 4., irri- tatus jactorum in se dicteriorum contumelia Cratinus sequenti anno h. e. Olymp. IXXXIX, 1. archonte Isarcho IIurhm fabulam miro omnium ap-
plausu docuit. Sed fuit hic extremus ingeniosissimi senis labor, testante
IL uciano, qui cum hanc fabulam eum aε ⁷ι Ter r0d lou docuisse di- cat, probabile est obiisse poetam nostrum Olymp. LXXXIX, a. unde con- ficitur natales ejus incidere in Olymp. LXV, 1. fallique Schol. Arist. Av. 51., qui Cratinum in Nemesi fabula longo post Aves editas tempore h. e. post Olymp. XCI. 1. Lamponis ut vivi vigentisque mentionem in- jecisse scribit; quod falsissimum esse vel ex eo intelligitur, duod Nemesis fabula post Periclis obitum doceri vix potuit. V. Plutarch. Peric. 3. No-

5 4
stram rationem ipse etiam conſirmat Aristophanes Pac. 700. quam fabu- lam recte Petitum ad Olymp. IXXXIX, 3. retulisse existimo. In Pace igitur fabula I. I. sciscitanti Mercurio, ecquid rerum Cratinus agat, Try- gaeus respondet: Amεαvεν, 59, ol Adxareg eveaoy,— deauidas: od Ae 2E, Xero IDdy i„ vara pdiusvey hou Er. Quo loco non injuria quaeri potest, quamnam dicat Aristophanes Lacedaemoniorum incursionem. Ano- nymo de Com. p. XXIX. primam illam, quae archonte Pythodoro Olymp. LXXXVII, 1. facta est, invasionem intelligenti: rexleure de Aans daioyley 3 e2roy, e Ono AeioHduns: hujus igitur
els Tijy Arrix-hy elo aNor 7. opinioni temporum rationes plane adversantur; neque reliquarum, quas Lacedaemonii in Atticam fecere, impressionum(Thucyd; II, 47. III, 26. IVY, a. VII. ulla est, quae cum Aristophane conciliari Peseir. Itaque misi forte Brasidam in Nisaea recuperanda occupatum* Ol- LXXXIX,
qui Athenie sium fhseh. kerdir
1. exercitus partem misisse statuas„
infestarent, nihil relinqui video, nisi ut Aristophanem, quemadmodum
mortis Cratini facetissimo lusu eommentus est, ita etiam illam Lacedaemoniorum in Atticam invasionem linxisse statuamus. Sed missis, quae in conjectura sunt Posita, illud tanquam veri simillimum teneamus, natum esse Cratinum Olymnp. LXV, 1. obiisse autem Olymp. LXXXIX, a2. Nam quo jure Schneiderus, Quaest. de Xenoph. Conv. p. 139., mortem ejus ad Olymp. XOl,. xetulerit, nescire me fateor. Vidit igitur tum initia veteris comoediae, tum progressus summamque ejus perfectionem. Ipse ad scribendas fabulas provectiore jam aetate animum appulisse vide- tur, siquidem Anonymus de Com. p. XXIX. Post octogesimam quintam
demum Olymp. h. e. octogesimo aetatis anno primam eum victoriam adeptum esse testatu: uux Lera* e OXAπda, duae repugnant quo-
20 1 7...**
*) V. Thucyd. IV, 20. sqd. et Diodor. Sic. Xll, 67. ubi quae de Brasida leguntur verba: vuraa Aakaus'e; rods A,alaus, roureus Al, ikigahe, t= rjs Niaæias, r4- Nà 4Nu,— Arexa- riarns de 4* ν˙ Aaxdateien doævian, hacc igitur neque cum Thucydide neque cnm iyso adeo Dioſlomo conciltari possunt. Seribendum igitur reurevs wir ode iisaeeen, Kadem vocula excidisse viddetur Xll. Sl. zal(„ e5Ai, h⸗ Täeas näcarwes, cli. Thucyd. VI, 7. Gravior ejusdem gencris corruptela latere videtur XII, 39. 74, 9a⁴, eℳ.sr.
Legendum viddetur rν,[Adtxal 94⁴, Zausy.

16 dammodo Eusebio Chron. p. 559. qui Olymp. IXXXI, 3. adscripsit: Cra- tinus et Plato comici hac detate occurrebant. Syncell. p. 247. D. Kearhyes kal IINXATGN oI ko xo! ſeαεον. Qui ut de Platone manifesto errore lapsus est, ita fortasse ne de Cratino quidem vera praedicavit. Quam- quam non intercedam, si quis apud Anonymum potius in numeralibus erratum arbitretur. Pro erd legendum putabam nard, t autem fort. mu- tandum in d. Certe jam fabulas eum circa hanc Olympiadem docuisse, colligas ex fragmento apud Plutarch. Belloneran pac. Athen. praest. p. 351. a. Steph. ubi Periclis tarditatem, in longis moenibus condendis increpat, quae Olymp. IXXXII, 1.„àLsoluta esse. Muellerus docuit in dissertätione de Topographia Athenarum. In reliquis ragmentis paucissima insunt in- dicia, quae eum jam ante Olyinp. XXXV fabulas docuisse arguant. Non negligendus tamen memorabilis locus apud Plutarch. Pericl. p. 295 0 asriehes Selr dhl Feeegereu 1.36
4 TIeerahens, musdersu eit rod. weauled 11.* xuy, emeihi xeumreanoy eeeei, 1a B an. 355 13 Quae vix alio tempore scribi Potuerunt, quam quo Pericles ostracismi periculum effugerat, h. e. Olymp. LXXXIII, 4. ut Oedrrac fabulam, ex qua versus illi petiti sunt, dut eodem aut, sequenti anno actam esse colli- gas. Ad primum versum respexit Pallux II. A5. De domessicis Cratini rehus nihil compertum habemus nisi quod patrem habuit Callimedenm, Suidas' s. v. Keurhos, et filiam Irenam, pingendi arte claram, Clemens Alex. strom. IV. p. 593.. Taxiarchum et tribulem fuisse ris Oluntdos Oude docet Suidas 8. v. Eyreied Jedreges. brug e-SyEo Reaurhos 6 zuν, oε dia 70 aεεe ie Ohynides OPudie Jeidrenss I2 Qauiar. Quae iisdem verbis leguntur apud Paroemiographos, quorum testimonia apposuit Alberti ad Hesych. T. I. p. 1399. Convicii auctor fortasse Aristophanes fuit. Plagitiosis amorihus deditum fuisse unus Sui- das s. V. Kearloc tradidit, ubi Oiorx s ual aaideu jerrnaeuos dicitur, quae verba Eudoc. p. 271. omisit. Rem ipsam etsi nemo praefracte ne- gaverit, ſieri tamen potest, ut Suidam ratio fefellerit; certe Aristophanem,
quocum perpetuam exercuit inimicitiam, vix illud silentio praetermissu-

47 3 rum, fuisse arbitror. Multum adeo vereor, ne Suidas Aristophanis loco in Acharn. 950. cll. 1179. deceptus sit, uu di alius quidam Cratinus, molliculus homo et delicatus, quem lyricum poetam fuisse Scholiastes testatur, a co- mico sugillatur. Veneris impotentiam in nostro Cratino notavit etiam Acron qui dicitur ad Horatii Epist. 1, 19, 1.: tantae libidinis fuit, ut cubioulum suum speculis adornaret etc. Scilicet legerat aliquid simile de speculato cubiculo Horatii apud Pseudo-Sueton. Vita Horat. 756., idque obscurus iste magistellus pro stupore suo ad Cratinum transtulit. Cf. Lessingii Vindic. Hlorat. P. 204. Verius alterum illud, quod Suidas addidit, vinosum fuisse Cratinum quae res multiplicem Aristophani ri- dendi jocandique materiem praehuit. Pac. 705. Kqu. 400. 551. Ean- dem in rem. Perelegana est incerti auctoris epigramma apud Athen. II. p. 59. 0. inter Nieaenetj carmina receptum a Brunckio Anal. 1. p. 417. quod Cratini monument inscriptum fuisse fabülatur Acron ille ad Horat. 1. c. ubi quae addita leguntur: Cratinus tantae vinolentiae fuit, ut sölitus fueric supra Pelles rec n duas comedere consueverunt, fortasse ex. Aristoph. Equit. 400. emendari poterunt, ubi ꝗ eveuenric ridetur Cratinus: ex e an Au, jeyolum Karbou uddiov. Neque vero ipse, dpo 1 borabatzsvitium dissimulabat, sed ipsam illam bibacitatem suam in Pytine lepidissime perstrinxit; quam ille fabu- lam tanto omnium pPlausn docuit, ut judicums sentenliis at Aristophanis Nubibus et Conno Amipsiae, quae fabulae simul cum Pytine in gertamen commissae fuerant, praemium praeriperet. Hoo tum in argumento tra- didit vetus grammaticus p. 7. Herme tum ipse in parabasi Nubium signi- ficat Aristophanes: quo magis mirum est Solioliastam ad Nub. 5a1. scripsisse od Kgarhey AN Aaeleu deuregos dꝗðArgumentum fabulae, certe par- tem argumenti servavit Schol. Arist. Equ. 599. Scilicet Comoediam in- geniosus poeta uxorem suain esse finxerat, sed divortium cum marito
faoturam et kaxdceac litem, ei intenturam. Quo cognito, qui forte ade-
rant Cratini familiares obsecrant mulierem, ut ne quid temere faciat, et
quae sit tantae inimicitiae causa quaerunt. Tum illa gravissime queritur
de Cratino quod se contemtui habeat totumque sese Temulentiae tradi- C

18
derit: ér vu⁵μν⁷doε unνsrt, odον ⁸ ☚☛ Mé„. Sic enim scribendum pro öri nj 2uedek, I Anutri oSo r. M. Of. Suidam s. v. 26 Noy. Ex oratione Comoediae, qua criminum in maritum conjectorum argumenta dicebat, et quam plane ad judicialium orationum formam effictam fuisse ex loco apud Clementem Alexandr. Strom. VI. p. 265. Sylb. intelligitur, versus aliquot sed admodum mendose scriptos servayit Scholiastes I. 1. Priora ita scribenda sunt: 4
2⁴ Srayε⁴‿ε a glhaurog 2is ⸗ roy NS-yo„
5. ezevos xode ertoan auans bra
70„ u00„.
Indidem Petitns est versus
zpad Schol Tomeri Odyss. 9, 186. Fi) J. exslvou ms regoy 5, 1Dy„ ountr.. Audita Comoediae oratione, amicos, consilia de optima medendi Cratini ratione iniisse colligas e fragmento apud Athen. XI. p. 494 c. Quibus omnibus ita respondisse videtur Cratinus, ut nihil egregii proferre Poetam J posse diceret, nisi qui vino- incaluisseti Ldo Tho„ Aenoroy 2938v A. dy Téuoig, ut est in Nicaeneti epigrammate, quem Cratini versum esse ex hac ipsa fabula desuntum verissime monnit Meie- rus in libro de causarum act, apud Athen. Lib. III. p. 289. AAnue fa- bulae fragmenta persequi non hujus loci est.
Fabulas docuisse perhibetur unam et viginti, testibus. Suida s. v. Ka rhog, Eudocia p. 271. et Anonymo de Com. p. XXIX. Wielandii error ad Aristoph. Equit. 64. nonaginta eum fahularum auctorem fuisse affir- mantis unde fluxerit nescio. Victoriam in poetarum certaminibus, Suida et Eudocia testantibus, novies reportavit, idque eαρl, ut ait Schol. Arist. Equ. 726. Histrione, cui primas fabularum partes deferret, usus est Cratete, Schol. Equit. 554- Commentatores, ut hoc addam, naotus est plures, in his Callistratum, cujus in Ogdrras fabulam oommentarium lau- dat Athen XII. p. 494. b. Scholia in Oratinum commemorant vetus in⸗ terpres ad Aristoph. Vesp. 751. et Pollux X, 64. Lycrophronem quo auctore Fabricius Bibl. Gr. II. p. 454- huc retulerit ignoramus. Galenum
duobus libris a ᷣ Kearlice meNerine 6yéαμee explicuisse, ipse testis est in scriptorum suorum recensu T. IV. p. 4. Ald. Denique etiam

19 Aristarchum nonnihil operae Cratino impertivisse intelligitur e Platonio de Gom. p. XXVII. Lips. Kęaxhycg, Are f aurd d* Aexiνou Qnriceis, auσεος ty Talc Neiheelaic n. r. N. ubi Casaubonus ad Pers. p. 156. miro errore lapsus est corrigens zara ea Agxieu ern Sioas. Scribe pPotius Agiorag. Zor pro Aexixαοερͥάmν quae nomina frequentissimo errore inter se confundi docuit Ruhnk. Pracfat. ad Hesych. p. VII.*)
Cratinum in arte sua nonnihil innovasse, vel sine veterum scripto- rum indiciis probabile esset; nunc disertum accedit testimonium Anonymi de Com. p. XXXII. Lips. qui Bosrquam rudem et incultam antiquiorum comicorum iatjpnem attigisset, ita pergit: Wmidsueuer. ³ G Kéarlos zars. rhoε y roroy rd ey i audie mesouree abxe re ueijsas riy Araglav, vaBl, 1 auelevri rijc vuidas ᷣ‿‿ έφ⁷ν xoα⁵ nue oug aands xgdr royras Naν μκά xu doeg. Deoate Hdeorry vede wehaden, In quibus duo sunt quae praedicantur de Cratino. Actorum enim numerum apud priores promiscuum(7. reru drderus Jehe) ita constituit, ut tres tantum simul in scena 2 Cus 9 hoc quid an non vere de Cratino praedicaverit Grammafſels, Denis dubitari potest, ianſdam Aristot. de Art. Poet. V, 4. ignorari, dicĩt 2 Tàa agsσναα A de ev* roN-yeu ei9, vroreu val sra Tauadra. Argumenti autem ra- tionem ita immutavit, ut quum antiquiores comici fabulis suis risum
i j que cap ipse improborum B um mores acerrime
insectaretur; in quo ita versatus, est, ut convicia, quibus refertae erant ejus fabulae, amullo humanitatis condimento mitigaret, Sed aperto, quod ajunt, capite ceum vitiis manum consereret, fabulisque suis quadam quasi scutioa bjectorum homi quorum largissi fuit apud Athe-
nienses proventus, impuritatem ét flagitia castigaret. Platon. de Com. p. XXVII. ⁴.‿ G!= doree Aisre Pevnc dairee nv Xdεν rols rdᷣ
*) Theognostus ahud Beth Anccd. Gr. Il.. 1382. 17„i⸗, egie. Acieretes evertzzu„s e ee ir4, r0 um al xgxαeεορ⁶ενει, εελνανιν τν a* ve³en uremras. Corrigendum videtur Aaxhees In Schol. Venet, al Ilad. 6, 507. etrahe, eie iera irSd, d, Aefhees irize
7, 4AN, iriwgordo, ros ocl, explicari quidem quodammodo potest edita lectio, ut in simili causa fecit Hemsterhus. ad Arist. Plut. p. 7., malim tamen hoc quoque loco Aelcrae- os, etiam propter εεναι⁵ενι quod Grammaticorum proprium esse constat.
0 2

20
roier— AM Amxdg wan vard Td rageiulay-uf nePaxh ine e SAo- Onulas zard ν Auaeraveyray. Quae res movit fortasse Persium, ut au- dacem Cratinum appellaret Sat. I, 125. In tanta conviciandi libit line, non mirum est fervidi virum ingenii nonnunquam paullo iniquius etiam summos homines patriaeque amantissimos vexasse, veluti Periclem, quem internecino fere odio exagitavit; quamquam idem Cimonem praeclaro or- navit praeconio, Plutarch. Cim. 10. Poeticas viri virtutes etsi difficile fuerit, cum nullam ejus fabulam superstitem- habeamus, certo judicio de- finire, habemus tamen luculenta veterum scriptorum testimonia, ex quibus non tantum summam Cratini auctoritatem et aestimationem fuisse intelli- gimus(Quintil. X, 1. Athen. VI. p. 268. e.), sed etiam ratio ejus laudis perspicitur. Ac vere poeticam viri fuisse indolem Aeschyloque in dispari genere simillimam, diserte tradit Anon. de Com. p. XXIX. Beatäm in- genii venam, qua erat sui confidentia, i ipse praedicat in nobilissimo frag- mento apud Schol. Arist. Equ. 5a3. et Suidam s. aoε.i servato;
Auax AroMen, rir 2ad /y geudrar.
naves odg SeNe dehe aneru 70 rHAlνf 131
IM2½„ SOaevi I1 dy exroiε d0ο
el un Jde 37 Suse Ti, aτιν τ erdſua, 83
drayra, radra waraxuoer, eupaen.
Ita enim correxit, secundum versum, Reisigius in Conjectaneis. Rapido torrenti omnia gecum auferenti praeclara imagine eum comparat Aristoph. Equ. 593. sdd. dignumque dicit propter reportatas olim victorias qui in Prytaneo bibat et unguentis delibutus Dionysiorum spectaculis intersit. Dicrio ejus troporum luminibus frequens(Platonius I. I. 7od ręomis TUXdlve, ubi malim mog) et lyrico quodam colore tincta, maxime in melicis fabularum partibus, quae dithyrambicam audaciam spirabant, Hesychius s. v. Tuereesyxe, Serl ree Pe omnium studio expetebantur, Aristoph. Equ. 5926. dcau J 0dxν ſ v v&νππσαε άõf≅ēͥidee? uvO& e, nal réuroves edraνeν εμeνοννσ), obrus inue“ ewehes.
*) Locum ex Eumenidibus Cratini petitum esse notavit Scholiastes. Frustra Fabricius

21½
Hinc idem eum rauveeHdνoy dixit Ran. 357. ubi procul abesse jubet mysta- rum chorus, quicunque Musarum orgiis non initiatus sit, und Kearhov reu ravęod ou orrne Barxer ereeodn, ad quae verba respexit Etym. M. p. 747, 50. TaugeOa-Yov 10 Aiedey— 5r1 To T0y Saeaeoy vnigan Godc 221Joro, i ro dansiy, ag' ob nal erl Keurhoy erijvewras 1 oyodα. Vix recte igitur Schol. Equ. 5924. dictionem Cratino tribuit simplicem er inornatam, deceptus haud dubie falsa interpretatione verborum à τ ADeNGy eay. Cui repugnat etiam is, quem Suidas s. v. Kęarhos compi- lavit, ubi apmese roy ueuvee dicitur, quod non minus ad elocutionis
rationem quam ad inventioni s virtutem spe ra In métrorum ratione non
minus grandem et magniſicum fuisse Cratinum vero est simillimum, quam- quam Paucissima, quae ejus rei indicia praebeant, choricorum carminum fragmenta servata sunt. Cratineum, quod grammaticis dicere placuit, me- trum paullô antiquioris esse originis, jam supra monuimus. In invenien- dis disponendisqué fabularum argumentis qualis fuerit, docet Platonius 1. 1. p. XxXVII. eSæroxes dy ey ras emiBeNe T, deaeᷣ⁴u dal Nuοesveilg, eIra oody 2aln Narrdy As dmo6geis ox duο‿νν Enger Aà Dedt Quibus verbis signiſicat auctor, Cratinum in inveniendis SRiden argumentis feli- cissime esse versatum, sed eundem in progressu fabulae impetu ablatum actionis rationem turhassc. et quam orsus erat ab initio argumenti telam, non ita pertexuisse, ut esset ingul. Partidim ad certum fa- bulae finem conspiratio.— 3 ¹
t In tanta ingenii artisque Esedchutte non mirum est, plurimos Cratino obtigisse non modo admiratores sed etiam imitatores. Ut Lucilium omit- tam, quem ad Cratini ceterorumque antiquae comoediae poetarum imita- nionem se coinposuisse Horatius testatur Satir. 1, 4. in., inter graecos co-
5 e
EG,DE, malit pro Eotesride„, quae fabula landatur etiam ab Jo. Alexandr. de acc. p. 29. Quamquam in Eunidis ejusmodi cantilenas complures fuisse ex titulo fabulae et Athe- naei indicio Lib. XV. p. 698. c. non male conjicias. De titulo quod dixi, laudare suf ficiat Eiymol. M. p. 393, 35. Eu*1Dar, Tiu, Agi„na Koururez. Alia ralio Kannegieſsero placutt in libro de Com. Att. p. 446. qui fabulae titulum reddidit die Beischläfe- rinnen!

. 22 micos sectatores habuit Eupolin(vid. Anonym. de Com. p. XXIX.), Ari- stophanem(v. Clement. Alex. Str. VI. p. 267. Arist. Eq. 925. cll. Cratino apud Polluc. III, 41.), Cratetem et Teleclidem(v. Athen. VI. p. 26 7. e. et p. 269. e.), Strattidem(v. Athen. XI. p. 475. c. ct Polluc. X, 7o.) alios. Ipse quem sequutus sit scio neminem; suo omnia egisse videtur ingenio. Nam de Archilocho fallitur Kannegielserus in libro de Comoedia Att. p. A5e.: hunc enim non tam imitatione expressit quam parodiae lusu irrisit. Quam vero cum Aristophane Cratino intercessisse diximus simultatem, ea in tanta Atticorum comicorum de principatu Populique gratia aemulatione et mutua obtrectatione n. il habet quod magnopere miremur. Et Aristo- phanes quidem tum aliis in fabulis tum maxime in Equitibus gravissime ei adversatus est, laudans illum quidem propter eximiam ingenii vim et
poesios praestantiam, sed eundem acerbissimorum dicteriorum aculeis vel- licans et lacessens. Quam sibi injuriam illatam Cratinus ipse rursus in Pytine, fabula ulturus, insigni vegetae senectutis et invicti roboris documento, in- genii aciem in Aristophanem strinxit, eumque tum aliorum oriminum in- simulavit, tum quod Eupolidis scrinia in fabulis Scribendis expilaverit, Schol. Equ. 598. Ad eandem simultatem spectat locus a Schol. Platonis inedito servatus apud Seidlerum de Fragm. Aristoph. p. 23. In adver- sariis et inimicis Cratini apud Schol. Arist. Equ. 5ad. commemorantur etiam ol reg Ra-Mlay, quae utrum de Callia poeta an de Hipponici filio explicanda sint s lubitari potest. Hipponic flium acerbissime taxavit in Archilochis abula, Schol. Luciani Jove Trng. I p. 896. fortassis etiam ap. Hesych. s. v. KöMcu wüjea.
Fabulas Cratinum scripsisse vidimus undm et viginti. At tituli dra- matum apud Meursium et Fabricinm enumerantur multo plures. Sed ii quidem aut corrupta fabularum elogia in indices suos mero digitorum la- bore confectos receperunt, aut fabulas nostro Cratino tribuerunt, quas Cra- tino juniori aliisque comicis tribuere debebant. Videamus de singulis. TXaðdzo, apud Athen. I. p. 68. a. Keerlyoe INeuxde. 00 xéss Je ayrdg Eo dεruννααν αeνμέs. Particula ye e Valck. conjectura additur, Pro IAaunn mem-

23 branae Madzon, quod reote praefert Schweighaeuserus. Scribe numeris trochaicis: . Mauzoy od xese auros eorw dgrusa zade—
Oedaor apud Hesych. s. v. Aεᷣοορννσαν ubi Codex habet Oeazv, ita ut ultimae literae superscriptum sit eg. Legendum igitur Oedzaig vel Oearraug. Similiter erratum in Antiattic. p. 104. 2Aε deuNos, Karvos Oeant ubi itidem Oedrras reponendum esse non dubito. Heoesg binis locis tanquam Cratini fa- bula laudatur, a Polluce Lib. X, 64.&y he To Kgaric, Heuxν τ Addurr- Joy za vocde, 2es en. et ap. Suidam s. v. Ayezds.— Kearhos HHuσν. Ty auxer en Wic Ayexar els aurode PhSn. Sed in Pollucis loco non dubito duin reëte Pro Heοσν scribendum gonjecerim Neieuam, cujus
dati- brer u requirat- ipso Polluee Lib. VI, 98. al Bearhos 5 kecepes 2⁵ Araabde(uljunos] Neigav. Unus igitur Suidae locus restat, in quo aut eadem medendi ratio adhibenda est, aut Cratino Cratetis nomen sübstituendum, cujus Hewes saepissime laudantur. Contra apud Etym. M. p. 270, 6. Kedrns Te=cwvt EIDe nal„rsJige aal Disterv, et Schol. Arist. Nub. 96. Reurn er TIard aus Deduars repone Kearhog. Quod in postremo locd monuit etiam Harlesius. Duahes apud Hesychium s. v. A⁵˙οκα ubi 06. dedit IINA2n, quod rete in Ankeaw mutavit jam Sopingius. Kejeca ihid. s. V. wunffsas— Aloxkos zal Kearhos Kéiozrais. Recte Alberrisalee Keijogal za! Kennner utoaare apud FIarpoor. p. 7a. AheeSoe ss va disε,νπηαιο*ππο Vaäuan,; rd⁵ xae evoue 2] Aereuhe 29 Beeveuvſe. 7d. de uyreHhowra g 10 abeneiuee alentai nagd Mois 2¹ Kéauruhce 2y T025 nl2 Haαν ubi legendum Keareod, quod oum etiam Maussaco i in mentem venisset, postea Hhasnaanss rejecit*). Aha 2r 2ie ſasues Chrarini habemus
₰ ldem Beaians Ncedanie opus, in quo ille attiea Dsephismata et alia rerum gestarum ut servato ordine omnem graecarum rerum me- 4 moriam ingennime illustraret, Plutarch. Arist. 26., ab eodem Harpocratione laudatur
v. A!es, p. 40. Naerahizas P. 251. Nöερραν. 255. Izu NiatexerAnt, b. 268.: ad quae sub iisdem vocibus comparandus est Photius. Titulus libri, novem minimum libros com- plexi(Hanpocr. et Suidas v. Ninr oewen, Stephanus Byz. v. Agraiz P. 117. et X=Aenrsgis, P. 75l.) fuisse vidletur=viatari Dnotekdran, ut est apud. Schol. Arist. Ran. 323. ubi vitiose legitur Kagrieés, quemadmodum etiam apud Stephan. Byz. v. Koeie, P. 448.

24 apud Choerob. in Bekk. Anecd. III. p. 1176. ragd Kur 1νοra-Idernn 2mir Hoσν QκρεαQëne. Quae ex Hephaest. I, 3. emendanda sunt. His igi- tur remotis triginta restant fabularum tituli, quibus rursus eximendi sunt et juniori Cratino tribuendi IIu HayoelHevres et Tagayrlves, quibus in fabulis Pythagoreos risisse poetam ex Diogene Laert. VIII, 36. intelligitur, quod proprium fuit mediae et novae comoediae argumentum, velut Mne- simachi in Alcmaeone, Aristophontis in Pythagorista, Alexidis in Pytha- gorizusa, aliorum denique in aliis. Contra nihil ejusmodi in antiquae comoediae reliquiis deprehendas*). Porro qpev JoureoNHAos, quam junioris Cratini fabulam esse vel Platonis commemoratio docet in frag- mento apud Diogen. Laert. III, 28., et Aloνuαᷣ ᷣA νs, oujus fa- bulae argumentum ad Alexandri Magni expeditionem, Dionysiacae pompae adsimulatam(v. Arrian. VI, ag. cll. Diodor. Sic. XVII, 106. et Plutarch. Alex. 67.) spectasse ex
ominis ratione perspicere mihi videbar, quam 6 1 4
praeterea laudatur a Plutarcho Cim. 43. Polluce VIII, 120. Schol. Arist. Av. 1073. Steph. Byx. v. Anpitarho; p. 513. et X4onνν xp. 750. Practer psephismata Craterum etiam historie imonia in sul vocasse docet Plutarch. Arist. l. l. de quo admonuit jam Kruegerus de Pace Cim. p. 211. Eundem inxitante occasibne etiam Aristophanis historica attigisse et illustrasse, intelligitur e Schol. Arist. Ls. 313. ubi rursus literiz transpositis scriptum legitur Kagreeiei cujusmodi error, ut hoc addam, etiam Euryli Hrici poetae löcum obscuravit apud Jo. Lydum Fragm. de Mens. p. 282. ubi Eeuas dicilur Arαν⁵εακ⁵ενε, quod erudilissimo editori negotia fecisse vehementer miror. Legendum enim&/αινtid“s, qua voce Lexica augeri possunt. 8 *) Cratinus junior quà actate vixerit, nemo veterum diserte tradidit. Mediae non antiquae ut fuisse credam poetam comoediae, faciunt fabularum tituli Tlxaras, O&εᷣ ε⁴£ ν, Terart, (Achen. Vl. p. 241. c. nisi leg. Tiyæz.), Xeiges. Dubitationem movere hossit fahula 0 geeime, quam laudari putant ap. Athen. IV. p. 170. a. Kearios&"drtgos i, Onea- zin quod aliis in Oneafeine, mihi in Oneatetn mutandum videtur. Rem confccit locus „ Tikanibus allatus, ubi Cordum parasitum habemus, qui Demosthenis aequalis fuit, nec nisi a mediae com. poetis commemoratur. V. Timocles ap. Athen. VI. p. 240. e. Alexis p. 242. d. Denique, ut nihil dubitationis relinquatur, Aristopl in junioris Cratini loco commemoratum habes ap. Athen. p. 469. c. quem eundem esse parasitum, qui apud Ptolemacum fuit, teste Athen. VI. p. 244. b. d. haudquaquam improbabile ridebitur, si cogites etiam Corydum Ptolemaei tempora attigisse. V. Machon ap. Athen. VI. p. 242. a. b. et Lynceus VI. p. 245. f. Quibus argumentis jam allae non minus gra- ves rationcs accedunt, ex iis petitac ſabulis, quas propter argumeuti rationem Cratino majori eripuimus. 4.

25
conjecturam egregie conſirmat fragmentum ejus fabulae apud Macrob.
Sat. V. p. 5664.
3 e. hv d Sh h ee, rour6 οι edooy. B. Oueoy, Lonurdy, rofkoy adeεο.
Sio enim recte primum versum emendavit Porsonus ad Eurip. Hecub. 782a. 8 do versui sua bit ratio, si romlNoy a sequenti vocabulo com- mate separaveris. Photius:—omloy, r Atovuiaudy 1udrio» obras ENe-hoy. Cf. Pollux Lib. VII, 4. Pe auctore fabulae eandem Porsoni fuisse sen- tentiam, colligas ex hujus verbis in Praefat. Hec. p. XILV.„Cratinus junior apud Etym. M. et Suid. v. Bj. 6 J Sies ds mεεον Bi Bi Aαν Haligen“ Quem versum ex: hac ipsa fabula petitum esse, ex Etymologo constat. Denique eidem Cratino tribuendam puto. Beueieu, ab uno com- memoratam Polluce X, 81. Eodem titulo fabulas docuere Antiphanes, Ephippus et. DMnesimachus. flis igitur fabulis probabiliter juniori Cratino wmdicarn duindue et viginti restant tituli: Aexoxer, BeuzoNor, Anuldeg, Ies, Ey 2, Edet-des, Euve⸗dau, Sedirrau, KXeoou Xha³ε, Adauvec, Maxanol, lämseie Nuc, Odurveie, IIardπτ⁴α, DTukala, IINod. rar, Tvram. urLo e De, TVodnes, Neuasueno Xelouyeg, a. Itaque si verum est, quod supra de Cratini fabularum numero diximus, ne nune quidem atei perhurgata- est; Gnamqnam, si OM2 eah as, Euyelqas et Aduuwvas
5 8 7
indicia,
exceperis, ceterarum fabularum quibus majori Cratino vindicantur. 4 Cum Cratino Cnxruris historiam conjungimus, nomine Suidas duos Poetas 1 Verba haec sunt: Keurne, Ad/valo, 2wredc. e 5— AdeNSOs Ealhp. 9, omric Srd. deduνuαe aurod elo! 9. Pelroyes, Hecues, Oneta, Maiuia, TIeajra, Tauuch. eyeebe E zal Aeedm rud. Kodrus, ASndees, zo‿μν ereos, xal uτs ris Aexalas zu, tag. Qeerra auνταν Sea.
Haaura rolu, Onxauede, Oeudes, Oiae Ives. Sed hoc inane est grammatici
bommentum. Unum tantum et recte quidem inter reliquos Cratetas com-
memorat Diogenes Laert. IV, 23. Eadem, quae Suidas dedit, habet etiam
Eudoc. p. 271. nisi quod verba*εᷣνε— ad, quae de alio quodam
Cratete Suidas legerat, omittit. De Epilyco, poeta epico, qui praeter D
ͤ—

26
Suidam tradiderit novi neminem. At bene novimus Epilycum antiquae, ut infra docebimus, comoediae poetam. De aetate Cratetis si quaeritur, Groddeckium list. liter. p. 160. qui persicis eum bellis superiorem fuisse fingit, meliora docere poterat Aristophanes Equit. 554. sq. post Cratinum eum commemorans, cujus eum histrionem fuisse tradit ad Aristophanis locum Scholiastes: zu³ν daεα sν xνοie ôs euos(leg. Tedro) dmexeluere(r) Keurdou, nal* αero vareoy To⁵τ 2-yyετ. Lihns junge Anonym. de Com. p. XXIX. roTroy drexery Daxi Te-eveias ⁷0 eεετν εs 2mi,5SAnae Kearhe. Denique ut omnis dubitatio tollatur, Eusebius ad Olymp. LXXXII, 4. adscripsit: Orates comicus et Praxilla(sic enim legendum pro Telesilla) cognoscebantur. Sed Groddeckium seduxit, ni fallor, Aristotelis locus de Art. Poet. V, 5⸗ in quo ita commemoratur Crates, ut, nisi alia de Cra- tetis aetate indicia haberemus, non mirarer equidem, si quis hunoc Cratino aetate superiorem fuisse sibi persuaderet: rodð* Ludue Tu⁵y Emlxaelios val Odeus Sekay. r6 e 0dy Te2ro- Se ZueNlas Ihge. 7du 2 AS june Kedrns xeuroe Jeten, dgeusies ris I2³Be Meas, Lad ho- No-yeue ¹ nsSeue, N0is-y. Ubi qui N-er d der 0 ur, nus de r di: argu mentis intellexit, quae neglectis conviciis implicatior em aliquam et solutionem haberent, hoc est de fabulis vere. hooc nomine dignis
Atqui
ejusmodi fabulas quum jam Cratinum in scenam p. sse cons quis etiam apud Aristotelem pro Cratete Cratini nomen reponi velit, alia
interpretationis via inennda est. Ao
nisi
dnidem hoc Aristoteles signi- fioare voluisse videtur, cum Cratinus ceterique ntiqniores comigi certos quosdam homines in fabulis suis exagitassent Populoque ridendos pro- pinassent, cratetem primum apud Athenienses extitisse, qui Ehjeharmi exemplo comicae poesios materiam a singulorum hominum irrisione ad generales morum notationes rerumque descriptiones traduceret, quarum
quum alias e communi hominum vita alias autem e mythicarum fabula- rum cyclo petiisset, non male, ut equidem opinor, toteles Cratetem aεεes No-eus i ous meuceu, perhibuit. Ac conſirmant hanc interpre- tationem quodammodo ea, quae Anonymus xFeel Kaudas p. XXIX. de Pherecrate, Cratetis imitatore, tradidit: egν&νλμακ Kedrnra, nal rod ty No¹do.

27 eey dméarn, xedra t eiz-jcuueves 2a nòdouluer heyd eyog edesrνς a9.y. Cujus rei exemplum in Pherecratis Crapatalis vere agno- vit Tiber. Hemsterhusius ad Polluc. IX, 83. Quod autem lacessendi consuetudinem omississe Crates ab Aristotele dicitur, id plane fragmenta fabularum confirmant, in quibus nihil prorsus reperias, ex quo certos quosdam homines eum carpsisse intelligatur. Omnino plenum festivitatis poetam fuisse Cratetem, doçent expressa veterum scriptorum testimonia; quamquam Aristophanes in Thesmophoriazusis prioribus apud Athen. III. p. 117. c. inficetum ejus de elephantino salsamento commentum riserat. Sed idem in Equit. 535. 8d. haud ülEsibus eum ornavit laudibus, licet ironiae quodam colore adsp ee dr arede Daxanns vfade diu axeneumen dν veærdreu re‿μμττε Hdrrun dæreiordras tnolas. Scholiastes;: Teu nds xeurys GNySria meujuara yedbag, ubi auεes repo- nendum, nisi is Scholiastae error est, nostrum Cratetem cum philosopho eodemdue tragoediarum poeta confundentis Alius ibidem: ruubd Srole ual rsore rou⁵ 2esranis JedDay idéa. Quibus Anonymi judicium convenit, yeNooy Mal Maess Poctam eum fuisse dicentis. Inde etiam est, quod, eodem teste Anonymo, primus atticorum bomicorum ebrios in scenam induxit, xε os ¹ us du*οus» vu ſuch de reoiherye sive potius magfyaye, quod quo auctore, quaque in fabula fecerit, ex Athendeo Lib. X. P. 4 9. a. discimus: avοονιεσι Ts eI NE-Yoyreg †e» Emtxaguey r. T dxnvv maen ede, suoyra,*⁹ 8y Kérnra Teironn, quod jam ante Epicharmum fecisse Aeschylum in Ca- biris, de quo of. Lobeckius Myster. graec. I. p. 8. Itaque hac etiam in re Cratetem Epicharmi vestigia sequutum videmus. Ut ceteros fere poetas
i ita etiam C. Popularis aurae inconstantiam expertum esse tradidit Aristophanes Equit. 53. Ubi quod Scholiastes narrat, Cratetem largitione spectatorum volt et applausum sibi redemisse, fortasse
merum grammatici commentum est. De fabularum, quas docuerit, nu-
mero non consentiunt veteres socriptores. Ac Suidas alteri, quem lingit,
Crateti tres tribuit fabulas: Onaavesy, Oeudas, GhAeuov, alteri septem:
Tetrouas, Heuas, Onela, Adiwy, IIehijras, Zapfeus. Ubi aut corruptus est D 2

28 numerus& aut unius fabulae titulus excidit. Septem fabnlas ei adsignat etiam Anonymus de Com. p. XXIX. octo alius ibidem p. XXXIV. At praeter novem istas, quas nominatim Suidas recensuit, fabulas, commemo- rantur ejus IIaidiat, Piroges et Téhflan. Nam quae praeterea sub eius no- mine passim laudantur fabulae, eae dubitationes movent gravissimas. Quam Stobaeus Serm. CXVI. p. 475. Cratetis servavit eclogam, ei in Gesneri margine adscriptum legitur: Cratetis ex Antiphane. Simplex Cratetis nomen posuit Grotius. Fortasse antiquitus scriptum fuit Kedrnres AvriPävcue, cujusmodi errores in Stobaei margine sunt frequentissimi. Eogra! laudantur a Polluce Lib. VII, 9a., sed incertam facit lectionem idem Pollux Lib. X, 54. ubi quod olim edebatur Ecerals, nuno cessit co- dicis lectioni Torweng, ut idem etiam altero loco reponendum videatur. Merolzous habet Etymol. M. p. 698, 10. sed pro Keryg legendum vi- detur Deeekedrne, cujus Meéromei frequentissime a grammaticis commemo- rantur. IIacazara ien laudabatur olim Poll. IV, 175. ubi nune Cod. Voss. Sosicratis nomen dedit*). Oduogets apud Euym. M. p. 367. ao, Hlavéxrasg apud Schol. Arist. Nub. 96, Ilur»y apud Etymol. M. s. V. Naavuicehs, Too Oduioy ibid, p. 270, 6, TeerOlous npud. Schol. Arist. Nub. 691, denique Xelewvas apud Athen. IX. P. 293. f. Cratini non Cratetis fabulas esse, tum ipse supra monui, tum ex parte etiam ab aliis monitum est. Zuyaelorucui, quae Menandri fabula est, quo er-
4
*) Sasicratis nomen dssidera etiam apud Maxim. Con. 3 9.198. Ge n. ubi Sooratt haec verba tribuuntur: Fra, xe, t a] crigyen AiTt 7uh, g s ae. 2dses: 770, J, Niyut zaud. Quae e comico poeta ducta esse non dubito:
Ora, 7o2)„etn, os aa] grlvyee An,
— 0 8od rae' Auri, ⸗sior d, Al7t ared.
Similis in Woraihan error est apud Schol. Arist. Equ. 959. ubi Socrati Gratette gram- matici nomen substituendum esse monuit Gcelius Bibl. crit. I. p. 62. Idem. Crates in- nuitur apud Hesychium V. inszia, ubi fuere qui in corrupta voce inzos Crateteae fa- bulae titulum Tliee: latere Putswent, et apud Schol. Kristoph. Equ. 790. ubi editur Ee2 di Ouxu Irt raas erunz, 2ura ven eöras(Tvxdeer) Se6eeaL. Corrigendum edrus e Suida s. v. Torπνesi. Quamquam etiam Cratini cujusdlam grammatici men- tonem inſectatt viles apud Eiym. N. P. 112, 17. i rß keirttß Reeizuſhes risi een. eweu⁵ ANiktas.

29 rore in Cratetis fabularum recensum irrepserit, discere licet e Porsoni Adyv. p- 74. Oolyigoar laudantur Schol. Arist. Vesp. 879.—»y nan Axanicnv Neες˙æε Oοr Kedrne onfaaaic. Sed ibi Cratetis grammatici commenta- rium in Aristophanis Phoenissas significari probabilis est conjectura Val- ckenarii Praefatione ad Euripidis Phoenissas. Remotis igitur, quas non scripsisse videtur Crates, fabulis, restant hae duodecim: Delrousg*), Hæueg, Onela 1*), Onoaus, Aduia, Oeuides, TIaudial, IIedran, Piregsc, Teuio, PoNHa, OuAeypeoc. Qui numerus quum neque cum Suida neque cum Anonymo conciliari possit, rem ita fortasse expedire licebit, ut inter fabulas Cratetis aliquot fuisse statuamus suppositicias, Suidam autem et Anonymum eas tantum recensuisse, quas ipsi sive potius n, eum ai vesticlis insiste-
rent, genuinas esse putaverint.
lisdem ferme temporibus, quibus Oratinus et Crates Hornerunt, vixit etiam TErEoOTIDES Atheniensis, acerbus Periclis adversarius, Athen. p. 436. f. Plutarch. Pericl. 3. et 16., ubi qui afferuntur Teleclidis anapaesti, brevi post expulsum Thucydidem, Milesiae filium, scriptos suspicor, h. e. post Olymp. LXXXIII, 4. Fabulas docuit sex, teste Anonymo de Com. p. XXXIV. in quibus fuisse etiam, quas spurias judicarent veteres erit telligitur e Phrynichi Ecl. Att. p. 291. Sefxen dur! red Lew ey ruu Au*dſe, dexale eornSeueun T-MRevneldy 19 va. Fabularum tituli commemo-
„ in-
rantur quinque, Aκeveg, ALeuhes, Hloos, IIęvrdyeig, Treééol. Ex qui-
bus quae fragmenta afferuntur, nihil habent, ex quo de argumentis fabu- larum conjecturam capere liceat, nisi quod Androclem, Asopodorum,
²) Grammat. apud Bekk. Anecd. I. p. 144. Eeuru⸗ Tairoor ti coeos f. Corrigendum Kedrac. Idem error in ejusdem fäbulse commemoratione Fodjeis ope sublatus est ap. Polluc VII, 179.
**) Ka in fabula ipsas feras qnentes Doigſor poetam docet fragm. ap. Kihen. III
p. 119. c. ²e ze, éagA'an iihan Te“(hic excidit versus clausula) izbö⸗ e dera, reds e zasiraus, ire3 N drs iise igicsen Ex codem dramate quae mendosiseime ecripta al- feruntur a Polluce VI, 53. 21, 2elas, ds dack 1i711, 2⁴0u S“, a0) Aad ras.
Rupolideo metro concepta fuisse videntur: Osx Ae' kar' eu. 3,76 LDS2es3“ LN!, iE 405, AuN rdxana
Proxenidem, Philos Diopithem aliosque ejus generis homines acer-

.30 rime exagitatos esse intelligimus. Eidem Teleclidi fuisse qui areglay Texiarnn, ab Athen. VII. p. 232. e. laudatam tribuerent, nescio quo auctore tradiderit Schweighacuserus. Teleclide paullo junior, sed Eupolide et Aristophane prior fuit HER- MIPPUsS Atheniensis, Lysidis filius, testante Suida v. Muerihos, et Myrtili
comici poetae frater. Suidas: Eelummos— Eresακφη⁵ανκε, AekO Mugrlheu,
decuαra dorae A. Eadem fere habet Eudocia p. 167. Acrem Periclis obtrectatorem fuisse vel eo argumento intelligitur, quod Aspasiae impie- tatis litem intendit, teste Plutarcho Per. 3a. quod factum videtur Olymp. LXXXVI, 4. Ipsum Periclem contumeliosissimis versibus persninzit apud Plutarch. Per. 33.
Bached Tarugoy*), rl or oun EdAs
dogν aerade, AN N6-) Aby 3
xeòl rod oNeHoνꝗJerode megee
Lrxne e Teros rterns;
Quae eo scripta sunt tempore, quo Lacedaemonii primum Atticam inva-
serant, Pericles autem, quamquam praecipuus belli suasor et auctor exti- terat, aciem tamen contra hostes instruere non sine magna eivium offen- sione cunctabatur. Plane conveniunt Thucydidis verba Lib. II. a1. TIayri
7ε Tedr Q να mᷣ᷑ν ν TIegeta dy eeJh exon ual dy xueſeae re⁴reeev
eeeurnyro oudér, AnN eeædre„ Sr4=rbermere Gy eux 2reanet Ex quo liquido
intelligitur fabulam, ex qua hos versus P. lutardh
fuisse ex Athen. VIII. p. 544. c. et XV. p. 668.
—..—
attulit, d m ar Maleas lobabiter fei
*) Acerbissi di qum illud cum Aristopi- Duer Sxes Ran. 1085.
et titulo fabulae Timocleae Anesodruees apud Athen. IV. p.. 165. f. de quo pessime statuit Schweighacuserus. Eodem spectat fortasse Eerhanddr, Phrynichi, Cratini et Ophelionis ſabularum clogium e27us.e
VLonge alio seusu Choerilus iragicus a vetusto 4 quodam scriptore dictus est i Tardests Saeuntus, ad quae Naeckius Choer. p. 265. com-
Parare poterat Lucian. Rhet. pracc. T. III. p. 12. 3‿κια⁶εεςαε eis 3Ts. Ceterum quo
sensu Mlermiphus Tardgevs, eodém xrovs Posuit Phrynichus i in loco b. Schol. Arist. 11. ita, ni fallor, refingendo: Miydovs uous a' ietevos rude Aiu„, Awxia,,
rmhian, TI ieerJee,, Eenrsrinen. Qujbus alter interl A 4
1ias riixsds, n) Aia..0 2i, 7⁴ d565, NI 24na*, 4 N' as 1795, Zihs T 5 riragres.

31
potest, aoctam esse Olymp. LXXXII, 1. Fabulas, Suida teste, scripsit qua- draginta, actore usus Simermnone, de quo vide Schol. Arist. Nub. 539. 541. 54e. Tituli dramatum servati sunt decem: AOmds yoyat, Aeroxuahes (quam post Olymp. LXXXIX, 4. actam esse ex Arist. Nub. 559. colligere licet), Anuérai, Eugdmn, Oeol, OeaοεοQο, Kéonarec, Molean, Srardrar, Dog. uoεο. Ex his Oeauoéeeue unus laudavit Pollux NX, 122. docens ille, Hermippum hac in fabula Ty wuaDoy ual Ti ehexdny dal 5 Avxrlon et si- milia dixisse anxla et Aaulh. Ubi Casaub. ad Athen. XV. p. 700. d. corrigit OPoguoPsoig, quod praestat certe Fabricii rationi, non comici poetae fabulam apud Pollucem laudari existimantis, sed Hermippi Smyrnaei opus de legislatoribus. Atqui Hermippus Smyrnaeus scripsit xeel Nouods. 7ν non Oeοορςρο Athen. XIII. p. 555. c. et Origenes c. Cels. I. p. 13. E OogoPodois, ut TIesych. s. v. Aiose SAkazch et Amtiatt. P. 82. docent, sumta sunt longiora fragmenta apud Athen. I. p. 27. a. et- a9. c. quorum p dia H. icorum versuum continetur; ut non dubitem, quin
— ad hame ipsam fabulam respexerit Polemo apud Athen. XV. p. 699. a. xewolmus ² raasèie⸗ aal Eeuumros 6 eije Agxalas waoJa⸗ xoirijc. Quae
intellexerunt, quasi Hermippus parodias proprie sic i pl ediderit. Mihi Hermippus parodias istas nabulis suis internisse viderue LPicharun Cratini aliorumque exem- plum sequutus. In hoc fal Hari H pp sulto omisi Ko. Sdgveuc a Polluce laudatam VII, 203. regeur 2& re Teagryor Acr. roelrne 2m TEöuerner 5 2» ro KoHSgreis Srar. 6 a⁵ros e&y Agroduot
Onam ds area oern val zdraua. At Cod. Falck. habet Danth⸗? ey Tolc RaSdgyoig, et postea Eeguxxcs s pro d αréc, quod verissimum esse docet Pollux IX, a29. ubi huno versum e Philonidae Cothurnis attulit? xcves jeic yevsdy, xogyore-dSyas, Me-hagelg, Deno) Ta‿αλμ́ ο. Praeterea laudantur Hermippi Dimetri, lambi et Tetrametri. De quibus quid statuam, non habeo. Dimetros semel ad partes vocat Schol. Arist. Vesp. 1164. ubi legendum videtur: dæregey d Aursv rgarn)e— RKal aoa⸗douecy eDo]Kal geaxune ueeny, quae in effeminatum ho- minem et pathicum dicta sunt. Ex Iambis duos troch. tetram. affert

32
Athen. XI. p. 461. e. Trimetrum iambicum ex iisdem habet idem Athen. III. p. 76. c. fortasse etiam XV. p. 700. d. De alio 1oo XV. p. 667. d. nihil certi definire licet. Prorsus singularia sunt quae attulit ex eo car- mine Schol. Arist. Plut. 7ou., ex quibus colligit Hemsterhusius, Iambos non comoediae fuisse titulum, sed operis ex pluribus diversaeque mate- riae carminibus iambicis conflati. Atqui vidimus in iis etiam trochaicos versus locum habuisse. Tetrametros denique commemorat Schol. Arist. Av. 304. loco corruptissimo.
Hermippi fratrem MrnriruVnT fuisse, supra e Suida monuimus, oujus vitam utpote in cauponis et tabernis transactam tangi putant ab Athen. XIII. p. 666. f. ex quo loco, oum mendosissime scriptus esse videatur, nihil ejusmodi efficias. Ejus duas fabulas commemorat Suidas, alteram Eçorec inscriptam, ex qua nihil fragmentorum superest, alteram Trras. xayeg, passim a grammaticis sed fere corrupto fabulae titulo laudatam. Apud Schol. Arist. Av. 1490. Muerthes 2u x Tauordsn legitur Pro 2 Te- Tarεπασα. Minus rechs Ksterus ad Suid. II. p. 590. Tiralsmaiot, seductus Meursii crrore Bibl. Att. p. 1573. qui ex Aspasio ad Arist. Eth. Nicom. IV, a. fabulae titulum fuisse credidit Turauéxaides. Sed hic etiam scriben- dum Muerfhos(non Muerhe;, quod etiam Suidas habet): εν Trravdraot. In accentu peccat non Eudocia tantum p. 304. quae habét Turavomeiyec, Sed etiam Suidas, apud quem legitur Trraoxdnes. Grammat. apud Bekk. Anecd. III. p. 1198. T2Aelc dy Myorra e do, uνdera, Lasueeen— oloy Laasran Ayrtmav(fort. Arfiaau), Tiravsmar. Stebhanus Byz. s. v. Axagin, 10 29. vdy, de Aluar, ASaiadn, Algan drxda Ae. 10 Trralsrar ougerov. Dée argu- mento ex paucis fragmentis nihil elici potest, nisi forte ex ipso titulo suspiceris, risisse poetam hac fabula increbescentem illis temporibus con- suetudinem, qua diversa deorum numina in unum nomen conjunge-
rent, cujus generis fuere Panapollo, er- P Her- II. erotes alia. Sic etiam Titanopan, quod nomen non male Berckel. ad Steph. Byz. p. 24. de wonjuncto Panis Solisque nomine interpretari videetur. Nisi forte argumentum fabulae ad eudeεαde spectasse dicas. Certe Titanes dxο οdν rirahew hanc conjecturam optime sustentant. Hesych. II. p. 1392.

33
Trray, aideaaris, ubi confer Albertum. Vide eundem sub v. IIaeg. Omisso fabulae indicio rarissime laudatur Myrtilus, ofr. Pollux VI. 40. et Phrynich. Ecl. Att. p. 435. Ceterum fallitur Fabricius Bibl. Gr. II. p. 471. eundem hunc Myrtilum laudari putans a Suida s. v. Argvey. Is enim historicus est Myrtilus, Lesbi um auctor notissi de quo ofr. Voss. de hist. Gr. III. p. 39¹; idem Myrsilus vocatur apud Plutarch. de Aquat. et terrestr. p. 984. E. ubi quae afferuntur, ex ejus In roενακν mabedogois ab Athen. XIII. p. 610. a. laudatis desumpta sunt.
Eorum, de quihus adhuo disputavimus, poetarum aequalem fuisse suspicamur AfcrarRieise aufus fabulam Kouhucan inscriptam e Ptolemaeo Hephaestionis f. rar Photins Bibl. Cod. CXc. p. 534- d. 571 7e Xeurs rod Ten delou 6 ukiey TeNNes xsᷣ ν Qεᷣ ν euee, 23 rac d* Rahuapaas ANzBAvvS bοr—* Ʒα̈αν Tutden(ita Nae- kius de Choer. p. 39. pro corrupto Trredxeu) ro Na*xideuc eter iat Paan, xode„ Pgereaes Eumcſdoe eos 1 EPAcu, rodc e ELuveldas Keurliou
xEes 2 77 MMega, dee Ubi corruptum AXxεμα⁴'vus Ronaen non in AMæuαlovos, ut voluit Welckerus Fragm. Alcm. p. 9. sed in AXxiuiꝭou mutandum esse docet Suidas s. y- Axwigenns T. I. p. 117. kor I al Ereges ANwifds AOn. valos, euxas. Illud autem verissime monuit Welckerus, quas idem Sui- das, sive suo ipsius sive aliorum errore deceptus, Alcmani lyrico tribuit Kohudsas, non diversas putandas esse ab iis, quas nunc ipsum Alcimeni comico vindicavimus. Aetatis utem, qua vixit Alcimenes, certissimum, ni fallor, indicium Ptolemaei verba pracbent, quippe qui Kohunᷣaaus fa- bula Tynnicl Chalcidensem imp delectatum fuisse significet. Jam
quum Tynnich— paeanis laudatissimum, Aeschyli aequalem fuisse constet e Porphyrio de Abstin. II. p. 152. de quo loco disputavit Menagius ad Diogen. Laert. II, 42. Aeschylus autem obierit Olymp. LXXXI. non incredibile quidem videri possit, Alcimenis aetatem vel Cratino fuisse superiorem: at quum tanta Alcimeneae fabulae praestantia fuisse videatur, quae non cadat in eos, qui Cratinum pracgresssi sunt, poetas comicos, Tynnichum autem nihil impediat quo minus vitam ultra Aeschylum pro- duxisse statuamus, mihi quidem, temporum rationibus probabiliter sub- E

34
ductis, vix dubitari posse videtur, quin Alcimenes Cratini Teleclidis cete- rorumque, quos recensuimus, poetarum aequalis fuerit.
Accedimus jam ad eorum poetarum historiam, quorum opera tantam Comoedia perfectionem nacta est, ut quo ultra procederet non haberet. Nam aucta mirum in modum popularis imperii licentia, et succrescente in dies nequissimorum hominum, qui reipublicae statum labefactarent, proventu, fieri non potuit, quin totis comoedia insurgeret viribus. Quam aetatem ita finibus suis circumscribere licebit, ut eam inde ab Olymp. LXXXVI. usque ad Olymp. NXOlII. pertinuisse statuamus: quamquam jam inde ab Olymp. XCI. passim extitisse, qui effrenem comicae Musae liber- tatem coercere conarentur, facile doceri potest*). Hano igitur aetatem,
*) Antiqusssi pI di⸗ ggustioribus fnibus iptae habemus apud Sehol. Aristoph. Acharn. 67. ex quo iatelligimus, archonte Jloryehidle k. e. Ohmp. IXXXV, 1. senatus consulto cautum Huisse* zuusdeh, qllam legem tertio post anno, Olymp. LXXX, 4. archonte Euthymene rursus sublatam esse ibidem legimus, cujus rei eausas illorum temporum historia suppeditat. Ab hoc igitur tempore comoedia in- tegram nec a quoquam imminutam libertatem retinuit, donen Syracosius quidam eam llul labeſ- Schol. Aristoph. Av. 1297. doxsf Nt al PaieuaM 11e0E hha ₰ euephege, dnaeri woe, 2e Dederes à, Mewrimg Onet, quam ſahuiam actam eloe Ohymp. XCl, 2. archonte Chabria praeter Argumentum Avium docet Schol. Kv. 997. *e ra, 5 Mengrgeros 1i 1,5 aSr, Teelsw digyrat, quae ita corrigenda sunt iz'-o edras Xaeſeo, ds tienra, vel xeeuigarat. Ilaqque Probabile est, legem istam latam fulsse Olymp. NXCI, 1. quae etsi non diu valuit, ea tamen sequuta sunt tempora, quae co- moediae libertatem haud leviter attererent, ipsisque adeo pœetis pericula intenderent: eujus rei documentum habemus pervulgatam illam de Wupolidis nece narrationem, quae fingi profecto non potuisset, nisi inſesta comicae Hicentiae tempora talis figmenti occa- sionem praebuissent. Similem legem latam esse ab Antimacho, traditur ap. Schol. Arist. Acharn. 1149. quamq ad quod illa tempus pertinuerit non additum est: 120er Ni 6 Arriwaxos obros Pigecua xixeluel et, 1eh den, vutttsDehh ig. S„6 eæres, quae ad Morychidis psephisma traxit Boeckhius Oeconom. Att- T. 1. p. 346. quamquam ex ipsis Aristophanis verbis nihil effcias, nisi Antimachum, choregi munere in Lenaeis ludis ungentem, choreutas paullo parcius habuisse; idque eo ipso tempore, quo Acharnenses docerentur, factum esse, h e. Ohmp. IXXXVIII, 3. non est quod dubitemus. Postea OPhmp. XCII, 2. cum democratia etiam comoedias libertatem solutam fuisse, etsi nemo diserte tradidlit, maxima tamen est zuspicio. Sed restituto mox populari imperio, denuo omoedia antiqzuam vim obtinuit, cujus rei luculentum testimonium habemus Aristo- hanis Ranas Ohmp. XIII, 3. actas. Inde ab Olymp. XClll, 4. triginta viris saevien- tihus rursus arcli legibus adstrictam fuisse diam, qubitari non potest. At- que ad haec tempora mihi referenda videntur quae narrantur in Vita Aristophanis p.

3⁵
quamquam partem ejus etiam Cratinus ceterique, quorum post Cratinum historiam enarravimus, comici attigere, maxime tamen illustravere splen- didissima comicae poesios sidera Eupolis, Aristophanes, Plato, Phrynichus,
Pherecrates aliique, de quibus deinceps ex„ initio ab Eupolid
P faoto. 4
Euporas igitur, Atheniensis, testante Anonymo de Com. p. XXIX. fa- bulas Athenis docere coepit, magistratum tenente Apollodoro, Olymp. LXXXVII, 3. quocum consentiunt fere quae Cyrillus ex antiquis chrono- logis tradidit c. Julian. Lib. I. p. 13. B. 3 Jonxoor-Ddn T0 uu‿⁵μ O
XXXVII. Lips. I"iuærss Ta Vnefeinsv Ta6„Te5(leg. 2ε*0?, Scri εα⁹αOωνασκ½ u*.
Na, rnæ,— T7e*e— Kdxadon quam prius scriptam fuisse argumentis probari non potest.
Tam grariter igitur eum comoedia aflligeretur, non mirum est, cirez, cum zua comoe- 1 bul issi
diae materia deesset, junctas cum impensas facere amplius noluisse. Cfr. Platonius de Com. p. XXXIV. Lips. Quo accedebat, quod, cum bellum Peloponnesiacum et publicas et privalas Atheniensium opes i bili vulnere atflixisset civibus ne in summa quidem faciendi voluntate sumbtus ad choros, in quibus praecipua veteris comoediae laus fuit, rite digneque i 1 OQuar enm
comici chori non, eo, quo tragici, splendore gaudebant(fieraldus Animadv. in Salm. Observ. ad Jus. Att. et Rom. VI, 8, 5.), eos tamen sumptus requirebant, quos in tanta omniam rerum clade vix ac ne viv quidem erogare possent. lIta factum est, ut jam Eu- polis, quem nitra Ohhmp. X HII. vitam prodaxiste doceri non hotest, de sordida choregi paupertate quereretur, apud Polluc. IlI. p. 329. H?“ eenvs,„ärer, Coxaedreger Tosh, ef. J*s; Omnium autem maxime Cinesias, dithyrambicus pocta, quum a comicis poetis cru- delissime sed suot merite ketur, nihil in liquisse videtur, quo veterem chori magnit let dignitatem conpelleret. Schol. Aristoph. Kan. 153. 406. Quod lactum esse Dreui ante Pluti editionem secundam k. c. Olymp. XCVII. docemur in Vita ArStopb. p. XXXVIII Lips. Similiter Aghrrhius, futilissimus homo, comoediae rim ei dignitatem eo labefaciare vomatus est, quod poetarum mercedem imminueret. V. Schol. Atistoph. Eccl. 102. et. Ran. 367. emenilaute Brunchio. Quod factum videtur Ohmp. XCVI, 3. quo tempore maximam faisse Agyrrhü in ciritate potentiam in Historia demagogorum atticorum docebimus. Ita igitur factum est, ut tum civilis libertatis jactura pri que rerum calamitate, tum sing hominum, quibus molesta cssci comoedia, invidia vetus comoediae licentig graxissime aflligeretur, et chorica car- mina fere prorsus obmutescerent. Mutata igitur rerum conditione non mirum est, etiam parabasin, cujus in. antiua comoedia vim ohtichc declararit Plalon. de Com. I. l. p. XXXIV, ab hoc inde tempore prorsus e fabulis exulasse. Quamquam enim etiam inter vetustioris comoediae fabulas fuerunt, quae nequc chorica carmina neque parabases ha- berent, ex quo genere Cratini Odvtis fuisse scimus; tamen hac et numero fuerunt pau- cissimae et iis fortasse scriptae temporib quibus diae digni Morychidis hi lal esse docuimus, i. e. inter Olymp. LXXXV, 1— 4. E 2

36— AcioroPvne Eörekſy re nal TINATuve yeyéo æν, quae non de natali anno, sed de eo tempore, quo illi florere coeperunt, intelligenda esse verbo mo- muisse sufficiat. Eidem Olympiadi Eupolin et Aristophanem assignat Syn- cellus Chron. p. 205. c. Natalem annum Eupolidis facile e Suidae verbis cum Anonymi loco comparatis elicias. Is enim s. v. E'xozus hunc decimo septimo aetatis anno primam fabulam egisse diserte tradidit, quae si vera sunt, Eupolin Olymp. LXXXIII, 2. natum esse apertum est. Nonnihil tamen qubitationis injicit, quod legem fuisse perhibent, qua caveretur ne
quis ante trigesimum sive, ut alii volunt, quadragesimum aetatis annum fabulas doceret. Cujusmodi legem si vere fuisse Scholiastae ad Aristoph. Nub. 526. credimus, ea certe non ad sequiora tempora valuit, siquidem Menander etiam, cum nondum ex ephebis excessisset, fabulas docuit. Vide Proleg. ad Men. p. XXX. Minus etiam certa de anno, quo mortuus est Eupolis, pronunciari possunt. Ac vulgaris quidem narratio si vera esset, qua eum ab Alcibiade in Siciliam navigante propter Baptas fabulam, de qua infra dicetur, in nfare dejectum esse ferunt*), obitus ejus incideret in primum annum Olymp. XCI. media aestate. V. Thucyd. VI, ag. et Diodor. Sic. XIII, 3. Sed redarguit hoo, ut Ciceronis verba ad Attic. VI, 1. mea faciam, Eratosthenes; affert enim quas ille post hoc tempus fabulas docuerit. Idque verissimum esse vel e fragmentis effici potest, siquidem Eupolis in versu 4 Schol. Victor. servato apud Heynium ad Iliad. T. VI. p. 646. Aristarchum aréarnyey Atheniensium commemorat, quem imperatorio munere functum esse Olymp. XCII, 1. infra docebimus. Itaque multo magis ad temporum rationes apposita sunt, quae Suidas, alios auctores sequutus, de obitu upolidis narrat: dεaνe zard EhNjomoyrov 8—— me0g Aauedatelove TNE, Kl& ourou SxανυνqõoM~σulwUAreuso dar oinriy.**) Quibus verbis quin aut celebris illa
*) Eodem fuerunt qui traherent Oridii verba in lbid. 593. Comfeus in liquidis pe- riit dum nabat in undis, Et tuasicstygius strangulet ora liquor. Quae rectius de Menandro capias. V. Proleg. ad Menandr. p. XXV.
**) De hac lege qui praeter Suidam tradiderit scio neminem. Choreutas vacasse militia notum est. V. Petiti Legg. Att. p. 555. 3

37 Atheniensium victoria de Laced iis ad Cy*)(Olymp. X0II, a.) reportata aut proelium ad Aegospotamos commissum(Olymp. XClII, 4.) signiſicetur, dubitari non potest. Prius si accipimus, commode explicari
potest, qui factum sit, ut Eupolis ab Alcibiade in mare dejectus esse di- ceretur. Nam si Eupolis in ipso illo ad Cynossema proclio, in quo ma- gnas Alcibiadis partes fuisse constat, interiit, non improbabile est exti- tisse, qui id Alcibiade machinante, quem Eupolidi iratum scirent, factum esse dicerent. Quem rumorem, ubi semel increbuit, non mirum est po- stea ad Siculam expeditionem translatum esse. Haec enim, ut inkra do- gebimus, proxime Baptarum commissionem sequuta est. Sed vereor ne
frustra conjecturis indulgeamus in re neque per se magna et multis di-
versisque narrationibus obscurata. Nam Aelianus H. A. Lib. N, 41. et
Tzetzes Chil. IV, 24g. Eupolin in Aegina insula mortuum sepultumque*) tradunt, Pausanias autem Lib. II, 7. monumentum ejus in agro Sicyonio se vidisse narrat. Itaque nihil certi tenemus, nisi quod vitam ultra Olymp. XCII, 1. produxit. Boessius Misc. p. 546. et Pet wius ad Themistium, a Bernhardio Eratosth. p. 2 29. laudati, num certiora attulerint, mihi incom- pertum est; nec magis Vossium Art. hist. IX. a Fabricio laudatum con- sulere licuit. De domesticis viri rebus**) nihil quidquam memoriae pro- ditum est, nisi quod servum habuit Ephialtem, qui, cum aliquot domini fabulas surripuisset, ab Augea, Eupolidis cane fidelissimo, morsibus neca- tus est. V. Aeclianus et Tzetzes 1. l. Ac fortasse is idem Ephialtes est,
*) Cynossematis situm in nostris tabulis geographicis male in inſima Chersonesi parle indicatum esse, e Thucydidis narratione(VIIl, 104.) paullo operosius quam necessarium erat demonstravit eruditissimus Poppo P. I. Vol. 2. p. 333. Rem optime declarat Strabo Lib. Xlll. p. 318. Lips. ferass de(inter Abydum et Dardanum) d Pehies keri. vrns eraese, 2ad 3) i, ·f NaEgendc, r8 Kunds ciud ler. 3
.3) Toriassc'igitur cleruehus fuit Aegiaetieus, ut Aristophanes. V. Muelleri Keßio. p. 184. et Schol. Plat. MS. ap. Seidler. Fragm. Arist. p. 23.
8) Patris nomen fortasse Suidas servavit: Eöxeεν⁵ε, Sacia oNis,*aαικεs. obros etc. ubi Kust. aut ds Sweimehec, aut TwzerdNses legendum suadet. Debebat certe artreedes. Hac opportunitate invitatus moneo, ne quis Sopolin comieis graecis accenscat e Grammat: ap. Bekk. Anccd. Gr. III. p. 192. Tarenus e axneet, k771 Je tkea sterzes. Cor- rigendum E'xολμιςα τοινσ EHεν⁴νHes.

38
ad cujus caput Eupolidis fabulam, Tßeiwrodiwen inscriptam, post mortem hominis repertam esse scribit Ptolemaeus Heph, apud Photium Bibl. CXC. p. 554. d. rous'geirrodfeas Eoxd)udoc reos II LSAou ean eugeSiual Qach. Ubi ne celebrem illum Periclis amicum significari putemus, tem- porum rationes prohibent: eum enim jam Olymp. LXXIX, 4. vel LXXX, 1. interemtum esse, e probabili temporum computatione effccitur. Itaque aut orator Ephialtes intelligendus est, de quo cf. Ruhnk. ad Rutil. Lup. p. 33., aut noster Eupolideis.
„De poetica Eupolidis facultate fabularumque, quas scripsit, ingenio ita judicat Platon. de divers. char. p. XXVI. ut in argumentorum tracta-
tione eum ingeniosissimum fuisse dicat: eua rd orw ele dreeoNi,
xard rds umodtrεi. Quibus deinceps haec addit: xal imeg ey abadgei Qayraclay nnodo ol Noirol, raurnv eusos ey Tos ded‿ν, dya jaryen Iauds dy 8 Adou voοerdy resrꝶας. Ubi Oayragiay intellige quam Cicero de Orat. III, 5a. rerum quasi gerantur sub adspectum quasi subjectio- nem appellat. Cf. Longinus Subl. XV. p. 58. Similiter Quint. Instit. Orat. VI, a, 29. quas Oavragslas Graeci vocant, nos sane visio- nes appellamus: per quas imagines rerum absentium ita re- praesentantur animo, ut eas cernere oculis ac praesentes habere videamus. Itaque sensus verborum Platonii hic esse videtur: quas reliqui poetae visiones vel absentium rerum imagines in parabasibus excitare soleant, eas Eupolin in ipsa actione spectatorum oculis subjicere, ut qui mortuos ex inferis excitatos in scenam producar et de rebus ad civitatis administrationem pertinentibus consilia conferre faciat. Quae ad Aiuouve fabulam spectare infra docebimus. Neque vero hoc Platonii judi- cium in eam partem intelligi debet, ut nullis Eupolin parabasibus usum fuisse statuamus, quod falsissimum esse e fragmentis intelligitur, in qui- bus haudquaquam obscura parabasium indicia reperiuntur. Ceterum illa mortuorum ab inferis excitatio non potuit quin sublimitatem quandam Eupolidis fabulis impertiret, sed eam sublimitatem, quae venustatis et elegantiae illecebris mirifice esset temperata. Platonius enim, daree éorb nRdg, inquit, obro z* εrixaeis aal reel rà uulre edrroxos, qua quidem

39
clegantiae laude ipsi adeo Aristophani palmam eum praeripuisse deinceps addit grammaticus. Ab eadem virtute commendat Eupolin Macrobius Sat. VII, 5. Quod autem xeel rdà aiᷣε⁵ᷣee eioroes fuisse dicitur, id quamquam haud inepte ad aptam et concinnam argumentorum disposi- tionem trahi posse videtur, collato Schol. Aristoph. Nub. 54. ubi habe- mus uνν aν ε eeea eeyny, non dubitamus tamen, quin Platonius meh rd ud asua scriptum reliquerit, ut in dicteriis et conviciis jacien- dis concinnus et ingeniosus fuisse dicatur. Idem tamen ab Anonymo de Comoedia p. XXIX. Cratini exemplo immodicus in conviciis et ineptus fuisse perhibetur, xohu h Noldogoy aal uauisy ahabeei, quorum prius indicat etiam Persius Sat. 1, 1244. iratum Eupolin dicens, et Lucianus Iove Ado. T. II. p. 839. Wetst. qui Eupolin et Aristophanem vocat Jeuoue dndeas emuseroiass dε‿ vsd eudreu d zakds Exovre, quae maxime ad Socratis irrisionem spectare puto, cujus indicia sunt apud Lucian. Pisc. I. p. 595. Etymol. M. p. 18, 10. cfr. Curas crit. in Athen. p. 61. Deni- que 70 eaidy, quod Anonymus eum Cratini exemplo ostendisse dicit, spectat ni fallimur ad ea, quae Telent Schol. ad Arist. Nub. a96. ubi Eu- polin et cratinum Atoyras re ual Erega aloed eoioyras in comoediis suis induxisse dieit, et ad Pac. 741, ubi ridet poeta alios comicos, qui éazo. Oogodyras in fabulis induxerint: aytrrsra t val els Euöxohi. Cfr. Schol. Nub. 54.. 0*
Histrione usus est Demostrato, teste Athen. V. p. 216. d., certe in Autolyco fabula: quem d„roy laudat Suidas s. v. Adges. Anudereaos Ankomourar
ei y weονεeoy 0 deans neos Ti dæbav. Ut Cratetis aliorumque exemplo, cum primum aliorum fabulas docuisset,
esse P, cujus Anpg
postea ipse comicam artem exercuerit. Aristophanem quoque Eupolidis histrionem fuisse, unus omnium narravit Kannegieſserus in libro de Co- moedia Att. p. 427. Nam in Scholiis Arist. Equ. 528. 559, ad quae ab- legat lectorem, nihil ejusmodi reperias. Omnino falsissima sunt, quae vir ingeniosissimus de Aristophane et Eupolide narrat, quorum huno Aristo- phanis doctorem et magistrum, cui omnia sua debeat, fuisse fabulatur
**

4⁰ p. 453. 456. 438. Quae e literarum monumentis effici possunt eo re- deunt, ut, qui mos fuit comicorum graecorum, alterum alterius versibus tanquam suis usum esse statuamus. Eupolin in Marica imitatum esse Equites, ipse testis est Aristoph. Nub. 549. Contra Aristophanem in Equi- tibus Eupolidis opera usum esse, tum hic ipse in Baptis retulit ap. Schol. Nub. I. I. et Equit. 188, tum Cratinus testatus est ap. Schol. ad Equ. 528. ubi Aristophanem perstringit ds Edr⸗εs Ne-ſoyra. Cujus rei quam causam comminiscitur Kannegieſserus I. c. p. 428. ea nulla est, cum ipse Eupolis passim Cleonem riserit; nedue profecto is erat Eupolis, ut quem- quam extimescendum sibi putaret; quo aoccedit quod ipsi illi versus, quos Aristophanes Equ. 1238 sdd. ab Eupolide sumpsisse dicitur, nihil in Cleo- nem dictum continent. Etiam in Vespas nonnihil Aristophanem ex Eu- polidis Neuosh Jéve derivasse, e Schol. ad 1318.(1269.) intelligitur, ubi
paeonicis numeris scribendum est 5
ara ae uiad‿edare. Hano enim Eupolidis fabulam ante Vespas commissam esse infra docebitur. Porro Eupolin tangit Aristoph. Pac. 762. ubi Schol. alurrera elg Eüohuy al roug meel aντν ς υα⁸ενν sεεννdν axu‿ rah⁴alerges eguiεμονεέ, quod ipsum in Aristophanem jecerat Eupolis in Autolyco ap. Schol. Vesp. 1020. qua in fabula etiam illud ei crimini dederat, quod Pacis statuam in Aegina insula positam evertisset. V. Schol. Platon. Ms. apud Seidlerum Arist. fragm. p. a3. Denique ad simultatem hanc utrisque intercedentem spectare vi- dentur elegantissimi versus Eupolidis apud Stobaeum Serm. IV. p. 53. quibus conqueritur poeta, quod Peregeinis tantum Possis aures rahemm Athenienses:
iy dé. ru 1 ν νν saαυτ 2oas⸗ vnde Oeorde
rirtnras 17 ougei, xeru Douer ad⁵ Oeovely, 4 et quae sequuntur, quibus praeter alios etiam Aristophanem, genere Rho- dium, tangi, haud temere opinor. allrmamus.
4 Fabulas Eupolin scripsisse quatuordecim dicit Anon. de Gom. p. XXIX.
Rectius Suidas septendecim fabularum eum auctorem perhibet, quibus ad-
denda fortasse decima octava Neuwwmai inscripta, quam ab uno Aristophanis scholiasta in Argum. Achar i atam recte Elmslejus ad

4¹ Eurip. Med. p. 71. e solis Didascaliis innotuisse monuit. Fabularum ta- men tituli commemorantur aliquanto plures, quamquam in his etiam haud pauci, qui nonnihil dubitationis moveant. Ao Açaxéras ab Etym. M. p. 174. 50. laudatam removit jam Gaisfordius ad Hesiod. p. 119. ad codicis duotum verissime refingens: Eömojus Ardeo-uvai. Neque rectius UIes, aA⁵ 09 tanquam fabulae titulus receptus est e Quintil. Inst. Orat. I, 10, 17. Eupolis, apud quem Prodamus et musicam et literas docet, quae ad Alyas spectare docet Theodosius p. 11. sive apud Bekke- rum Anecd. III. p. 1163. rods urodg gla Sida‿udnous nal ouumije al Je uarns, dso d Eoxohis el⸗drje. r Algl. Porro IHIö;at apud Schol. Arist. Av. 1297. Eörohis ey IINaus, ubi valde probabilis est Fabricii conjectura Hé¼oeo pro Huxzi reponentis. 2re Hayoxd⁴eμαας apud Athen. IX. p. 384. c. recte Eubulo vindicasse videtur Casaubonus. 2i-yes uno Suidae loco nituntur s. v. vEανεεaν Legendum, ni fallor, EU'rehie Alty. His igitur remiotis, viginti supersunt fabulae, quas deinceps enumerabimus. Alyyes, notissima fabula, in qua praeter alios Hipponicum ridet apud Hesychium s. v. legeus Aicvooy, unde de tempore, quo acta fuerit, conjectura fieri potest, siquidem Hipponicus Olymp. LXXXIX, 1. obiit. Eandem fabulam fortasse oommemorat Stephan. Byz. v. Ayreov P. 89. eienrau nal dyrealos des ErJ Aleh, ubi legendum esse puto Eömchis. Similiter apud Marium Vict. p. 257. Euripidis nomen pro Eupolide reponendum est; cf. Gais- ford. Hephaest. p. 513. Acredrevro Audeeyöüran pleno titulo ab uno Suida laudatur s.-v. Ei=xohus, reliquis eam simpliciter Aœrodrevroi Vo- cantibus; semel Etymol. M. Ardeo/ualr½. De argumento fabulae dixit Ar- naldus ad Hephaést. p. 99. Ipsi alias plura dabimus. Sequitur AUr-R⁴os, in qua fabula non illum Mercurii natum, ut T. Hemsterh. ad Polluc. X, 161. putabat, sed Lyconis, qui Socratis accusator fuit(Maxim. Tyr. IX, 3.). et Rhodiae filium(Schol. Arist. Lysistr. a7o.) perstrinxit, puerum corfbris venustate praestantem, Xenoph. Conv. I, 9. er Athen. V. p. 188. a., Cal- liae, Hipponici filii, amores et delicias, Maxim. Tyr. XXVI, 8. eamque ob causam, opinor, tanquam muliebria passum ab Eupolide traductum, cujus rei tenue quidem sed idoneum tamen indicium habemus apud 34 F

42 Etymol. M. p. 399, 17. Eurgicies, raed 16 rere der τν AurekvEoy 6 EV. mohus xdærei. Eironois wohi Aexadeuj. Is quum in magnis Panathenaeis quinquertii victoriam consequutus esset, Callias in honorem dilecti pueri lautum et opipare convivium apparavit, quod descripsisse constat Xeno- phontem. Quo anno fabulam hanc docuerit Eupolis ex Athenaeo perspi- citur Lib. V. p. 216. e. Er! rourou(Aristionem archontem dicit) EöroktS rdy AdrKoy Aedeeas Ae., Ankuoredrou evager Tiy vinn rod AurokUzov, h. e. Olymp. LXXXIX, 4. eodem igitur anno, quo Autolycus pancratii victor evaserat. Sed hic gravis oboritur dubitatio. Nam quum magna Pana- thenaca vigesimo quoque Scirrophorionis die quarti anni cujusque Olym- piadis celebrata fuerint, Boeckh. de Tragicis graec. p. 203., qui tandem fieri potuit, ut Eupolis in hao fabula, sive eam Lenaeis sive urbanis. Li- beralibus actam statuas, Autolyci victoriam commemoraret, aliquot de- mum post mensibus reportandam? At bene sit antiquis Grammaticis, qui duas Autolyci editiones fuisse diserto testimonio tradiderunt, Schol. Arist. Nub. 110. Pollux VII, aoa. Quae quum ita sint, dubitari non potest, quin Autolyci victoriam non in prima sed in secunda fabulae recensione irriserit. Prima igitur fabulae commissio fuit Olymp. LXXXIX, 4. falli- turque adco Scholiastes, qui Aristoph Vesp. 1030. ad Eupolidis Au-
tolycum respexisse dicat, cum Vespae jam Olymp. LXXXIX, 2. actae fue- rint. Altera dramatis actio cui anno assignanda sit, certo definiri non potest; licebit tamen conjecturam periclitart. Nam cum in versu ejus fabulae in Schol. Victor. ap. Heynium ad Iliad. VI. p. 646. Aristarchi mentio injiciatur, on vae Aelsraexoy erearnyodur doas, Aristarchus au- tem imperatoris munere functus sit Olymp. XCII, 1. Thucydid. VIII, 98. et Xenoph. Hell. II, 3, 40, probabile est hunc versum ex altera Autolyco, quae eodem anno in scenam prodierit, petirum esse. Ex ceteris fabulae fragmentis nihil ad cjus argumentum elicias. Sequuntur BAäxæau, de qua fabula paullo uberius disputabimus. De ea memorabilis Platonii locus est de Com. p. XXXIII. Lips. I7³⁴lμε ονν ⁴ν EUxohi eml ed AJekas reux Barras dorvreyra ele i SaANaxgay de' exehhuwy els ous deie o. Jedua. Qui fuerint ii, in quos hanc fabulam scripsit poeta, praeter Ciceronem

45 Epist. ad Att. VI, 1. docent Themistius Orat. VIII. p. 110. B. AMuiſei Dne — val rabra rarnzoe dy algeros odx oirus Aabveuser EOu,— Tous Bamras, et Schol. Juven. II, 99. Baptae ergo molles, quo titulo Eupolis comoediam scripsit, ob quam ab Alcibiade, quem inprimis perstrinxerat, necatus est. Quae postrema paullulum immutata et insigni additamento aucta Georgius Valla ita exhibet: ob quam Alcibiades— necuit ipsum in mare praecipitando, di- cens, ut tu me in theatris madefecisti, nunc ego te in mari madefaciam. Quae Vallam ex integriore Scholiasta hausisse, probabilis est conjectura Buttmanni de Sacris Cotyttiis p. 7. quamquam nihil im- pedit, quominus ea Vallam ex Scholiasta MS. Aristidis duxisse statuamus, cujus hunc locum e Codice protulit Creuzerus ad Plotinum de Pulcr. p. 465. a2νdels(Alcibiades) maed Euxs ahoe 00L'ey Aurd ey Sadrrn — elnrdr 13. Bäares u.&y Nno, B- de 7⸗ zuõuuν πvrou Barrloorν dXᷣ&ον và, wiugoregois. pro Gamre He ενꝗ. Certum igitur est traduxisse hac Quod qua ratione fecerit si quae-
Sic enim legendum in fabula Eupolin maxime Alcibiadem. rimus, respondet nobis Schol. Iuvenalis: Baptae titulus libri(h. e. comoediae, ut apud Quintil. Lib. I, 10, 18. ubi dubitat Spaldingius), quo untur ab Eupolide, qui inducit viros Athe-
impudici descri ad imitationem feminarum saltantes lassare psal- triam. Baptae ergo moölles etc. Quae si quis cum ipso Iuvenalis loco, Romanorum turpem nequitiam, qui clandestinis conventibus mulie-
nienses
rum habitu orgia peragerent, acerbissime taxantis, contenderit: Talia secreta coluerunt orgia taeda,
Cecropiam soliti Baptae lassare Cotytto,*)
* *) Lassare Cotytto Buttmannus cum aliis interpretatur frequenti prece invo-
care, ut Horatius! Vestam prece fatigare dixit. Fortasse reclius ad cymbalo- im trahas, quibus Baptae illi deam suam obtundebant. Ac Athenaeum IV. p. 183. f. et Schol. ApolloniiRh. I. 1139. let
F 2
rum tympanorumque strepitum fortasse spectant huc loci ap.

3 44½ intelliget profecto, Eupolin hac in fabula Alcibiadem ejusque socios ita in scenam produxisse, ut nocturnis conviviis Cotyttiorum sacrorum tur- pitudinem imitarentur et, accedente noctis licentia, nihil facinoris nihil flagitii praetermitterent. Cum his si esychii locum conjunxeris, in quo diserte Eupolin odio erga Corinthios permotum Cotytto deam in scena exhibuisse testatur, T. II. p. 331. Korurrdh d 2d Eürehus kar Exdos 70 eos rods Koendiove Pegriusy ua& daluova Nartderas*), haud levis oboritur suspi- cio, Eupolidi praeter Alcibiadis irrisionem etiam hoc fuisse propositum, ut flagitiosam Corinthiorum, apud quos summa fuit Cotyttiorum sanctimo- nia, libidinem taxaret, eoque ipso Cotyttia sacra in contemtum adduceret, et ne Athenis reciperentur caveret. Prorsus enim assentior Buttmanno, nulla dum Eupolidis aetate Cotyttia ab Atheniensibus recepta fuisse sta- tuenti. Sequitur ut quibus causis permotus Enpolis fabulam suam Bapta- rum nomine inscripserit doceamus, de cujus verbi interpretatione viros doctos in diversissimas partes abire videas. Ac Tib. quidem Hemsterhu- sium ad Aristoph. Plut. 864- Baämrag de tinctoribus explicantem non est quod moremur, Aliter Gesnerus ad Eucian. T. III. P. 122. qui Baptas solenne Cotyttus sacerdotum nomen fuisse conjectat, in quo acquiescebat olim Lobeckius de Morte Bacchi P. II. P. 12. ipsum Alcibiadem isti BaPptarum collegio adscriptum fuisse existimans. At Baptarum nomen quum ex nullo scriptore nisi ex Eupolideae fabulae elogio cognitum ha- beamus, certum quoddam et peculiare Baptarum collegium fuisse probari non potest, id quod, monente Struvio Observ. crit Fasc. 13. p. 15, eam quoque ob causam non probabile est, quod Cotyttia a solis feminis pera-
IV; f44. ad quae respexit Photius: Piteges(leg.& 66e),& kweven, oi tzig uudenrts d⸗ ri‿αν. 6dra EUr. Saxa voce vel strepitu. fatigare eodem sensu dixit Ovi- dius Metam. I, 573. et Trist. Y, 1, 62..
Similiter hoe verbo in re scenica A8 1aA** ½ 19 NrA⁴ον εαντιαι— Sr
ͤͤ proprio usus est Dio Chr)sost. Or. XXXI. p. 631. 2977, 747 Awεε*, a8 28, Aus,weo, im, 1), Se irrga, Narihiagi. Adde quae monuit aceuratae vir doctrinae et elegantissimi ingenii Ad. Gottl. Langius Vindic: Trag. Rom. p. 25. Ceterum Eupolillis illud erga Corinthios odium
non de privata alidua simmltate intelligendum asse, vix est duod historiae peritos admoneam.

45
gebantur, neque igitur a viris sacerdotibus administrari potuerunt. Quam- quam id e Papiae annotatione apud Burmannum ad Anthol. T. I. p. 435; colligi vix potest. Cocitos, inquit, fuit dea Atheniensium, quam solae feminae colebant, quae psaltriam exercebant*). Quae e Scholiasta Iuvenalis ipsisque Iuvenalis versibus imperite compilata esse, recte monuit Buttmannus I. c. p. 3. Denique Struvius ipse Baptarum nomine Athenis viros insignitos fuisse statuit, qui nefanda libidine cor- repti secreta illa feminarum orgia Cotyttia imitarentur. Quae interpre- tatio quum ipsius nominis nullam rationem reddat, non video quid restet, nisi ut Enpolin, cum Cotyttiorum sacrorum obscenam foeditatem et Alcibiadis effrenatam libidinem irridere vellet, rem ita instituisse existi- memus, ut quosdam quasi antistites Cotyttiorum sacrorum fingeret, qui mulierum habitu induti inter varias ceremonias, quibus ridicule Cotyttia- imitarentur, etiam sacris uterentur lotionibus, iisque ipsum Alcibiadem lustrarent lustratumque solenni ritu initiarent, et peracta initiorum cere- monia omni nequitiae generé se inquinarent. Itaque recte quodammodo Scholiasta Iuvenalis Baptas Eupolidis molles h. e. madwzous appellat, sunt- que iidem plane quos semiviros vocat Synesius. V. Angeli Polit. Misc. X. p. 347. Cfr. Coelius Aurel. IV, 9. molles sive subactos Graeci A‿ανod(quo nomine Cratinus fabulam inscripsit) appellaverunt. Hinc etiam Lucianus Adv. Indoct. III. p. 1e. Avé pec rade Bàmrac; 70 deauα o; er oddeu, gou dmer aa uero, ud igudelaoas yvuelaas auraà; Deam ipsam, quo magis Cotyttiorum sacrorum religionem in contemtum addu- ceret poeta, meretricis habitu in scenam fuisse introductam, haud- inepte ex Scholiastae ad Iuvenalem annotatione conjicias: inducit viros las- sare psaltriam, quae nescio an non recte Buttmannus e Scholiastae errore fluxisse statuat. Ad ridiculas istas ceremonias fortasse etiam ob- testationes illae spectant, quas passim veteres e Baptis afferunt, veluti va* ud ras vodν⁵as apud Priscian. de metr. p. 416. et Athen. p. 370. b. ve)
²) Pro Cocitos Scaliger corrigit Cotytto; sed praestat suum homint impertto errorem relinquere, in cujus societatem veniunt etiam Scholiastae Iloratii Epod. XVII, 56.

46 ud i, A/Henay apud Herodianum. uowieove Neg. p. 6. denique alor et al ap. Io. Alexandr. de acc. p. 36, 16. Lotionibus si usos fuisse Baptas ponimus, jam etiam argutior epigrammatis Alcibiadi tributi sensus apparebit, in quo marini fluctus, quibus se Eupolin immersurum minatur 3 quos ipse in fabula Eupolidea subierat. Neque
Alcibiades, opponuntur is omnino ejusmodi supplicium de Eupolide sumptum fingi potuisset, nisi peractae in fabula ceremoniae talis ſigmenti ansam praebuissent. Cf. Butt- mann I. I. p. 6. qui ut de Baptis similem fere explicationem exhibuit, ita reliquum fabulae argumentum paullo aliter adumbravit. Neque enim Cotyttia sacra ab Eupolide exhibita fuisse statuit, sed nocturnas illas Al- cibiadis ejusque sociorum commissationes, in quibus illi Eleusinia sacra scurrilem in modum ita imitabantur, ut Theodorus quidam praeconis, Polytio daduchi, Alcibiades hierophantae, ceteri denique socii mystarum partibus fungerentur. Vide praeter Plutarchi Alcibiadem a Buttmanno laudatum ejusdem Sympos. p. 621. c. Quorum hominum impietati quo majorem conciliaret invidiam, Eupolin deam illorum orgiorum praesidem Cotyttus nomine appellasse atque Eleusiniae Cereri opposuisse. Die Göt- tin, inquit, welche solchen Mysterien vorstand nannte der Komiker, zum Gegensatz gegen die attische Demeter, Co- tytto. Quae quamquam ingeniosa est conjectura, multum tamen vereor ut accuratius pensitata probari queat. Nam si impietatem Alcibiadis per- stringere voluisset Eupolis, quis non multo aptius poetam facturum fuisse i per vela ex longinquo ostendisset. Ipsa mysteria totamque earum ralionem et ceremonias in
videat, si rem suo nomine appellasset, neque q-
istis conventibus ab Alcibiade ejusque sociis scurrili imitatione expressas fuisse diserte testatur Andocides Orat. de Myst. p. 88. Bekk. Itaque vix aliquam vim habiturum fuisse crediderim, si Cotytto Cereri substituisset eoque criminis invidiam praeter consilium suum imminuisset et quasi obfuscasset. Sed aliud etiam est, quod Buttmanni opinionem minus pro- babilem efficiat. Scilicet expressis veterum constat testimoniis, istam mysteriorum violationem in ipsum illud tempus incidere, quo Athenien- sium in Siciliam expeditio lparabatur, id est Olymp. XCI, 1. mensibus

47
Munychione et Thargelione. Cujus impietatis rumorem jam ante ipsam reorum delationem, quae sequentis demum mensis initio Hermarum mu- tilationem sequuta est, Thucyd. VI, 27. Diod. Sic. XIII, 2., plane nullum inter cives percrebuisse, nemo non ooncedat necesse est, qui attento animo legerit Thucyd. I. I. Andocid. Orat. de Myst. p. 88. Bekl. Plutarch. Alcib. 19. oll. Aristide Oratt. T. II. P. 54, 13. Neque dubium est, si vel levissimam ejus rei suspicionem populus Atheniensis habuisset, quin ob- trectatores Alcibiadis violatae religionis litem in recenti facto ei intenturi nec quidquam intentatum relicturi fuissent, quo minus praetor exercitus in Siciliam mittendi crearetur, quod jam Munychione mense factum esse e Thucydide constat Lib. VI, 8. cf. Dodwelli Annal. p. 689. Lips pote- rantque profecto Alcibiadis inimici tanto certius quem vellent accusationis contra Alcibiadem motae eventum exspectare, quo majorem esse scirent religiosissimi populi superstitionem et in ulciscendis divinarum rerum violatoribus iracundiam. Ex his liquido mihi constare videtur, ejusdem anni Dionysiis fabulam, in qua Alcibiadis mysteriorum profanatio sive aperte sive occulte taxaretur, exhiberi nullo modo potuisse. Itaque se- quentis anni Dionysiis hoc factum ab Eupolide dices, praesertim quum sequentis demum anni initio, absente Alcibiade, in ejus causam inquisi- tum fuisse constet. Atqui id jam primis secundi Olymp. XCI. anni men- sibus factum esse, docet narratio Thucyd. VI, 30— 54- ell. Diod. Sic. XIII, 5. Damnato autem jam Alcibiade et per populi decretum exilii poena multato, Eupolidis fabulam committi non potuisse, quis est qui non intelligat? Omnino parum credibile est, Eupolidem Baptas absente Alci- biade docuisse, quod si vere factum est, probabiliter explicari mihi velim, qui rumor ille de Eupolide propter Baptas per Alcibiadem necato oriri potuerit. Quam ob rem una tantum restat solennitas, qua temporum ra- tionibus accommodate impietas Alcibiadis perstringi potuit, Panathenaea mense Scirrophorione celebrata, quorum festivitatem fabularum commis- sionibus celebratam fuisse, fuerunt qui e Diogene Laert. III, 56. collige- rent. Sed de hoo quidem loco abunde jam dixit Boeckhius de Trag. Graec. p. 207. sqd. et de Spectac. Dionys. p. 98. sd. Itaque nihil relin-

48
qui video, nisi ut Eupolidis fabulam Olymp. XCl, 1. ludis Liberalibus ur- banis, tribus ante Siculam expeditionem mensibus, actam esse, ejusque argumentum non in mysteriorum violatione, sed in Cotyttiorum sacrorum et Alcibiadis ejusque sociorum irrisione positum fuisse statuamus.
Non multo minorem celebritatem adepta est fabula Aiucor nomine inscripta, cujus argumentum quale fuerit e fragmentis quodammodo co- gnosci poterit. Nam mortuo Pericle Ol. LXXXVII, 4. cum pessimorum hominum consiiliis civitatem misere afflictam videret poeta, ofr. Valcken. Diatr. p. 255⸗, nobiles illos, quorum olim ductu felicissime civitas Hlorue- rat, publicarum rerum antistites et propugnatores Solonen, Miltiadem, Aristidem et Periclem ex inferis excitatos in scenam produxit, eosque de rebus ad rei publicae administrationem spectantibus interrogatos respon- dentesque exhibuit. Schol. Aristidis MS. apud Valcken. Diatr. p. a59. Eumohus erofncey Aadντα oν LIriAdnp na Aeireldm val LDeNayd aal LIeer. xXta, ubi pro Gelone Valckenarius Solonem, Elmslejus ad Eurip. Med. 389. Cimonem reposuit. Recte Valckenarius. Nam Aristides Orat. Plat. II. T. III. p. 574. c.(ed. Cant. a. 1604.) 72* vuενꝓis, inquit, erοπασ rerraas ruy reoοarur dyeororag,&y og SUuo rouroy Eveieiy i. e. eofum, pro quibus tota ista Aristidis oratio contra Platonis criminationes in Gor- gia§. 151. p. 515. d.(cfr. Plutarch. Arist. a6.) dicta est, Miltiadis, The- mistoclis, Cimonis et Periclis. Quo accedit Platonii, qui ad hanc ipsam fabulam respexit, auctoritas in scripto de Comoedia p. XXVII. ubi de Eupolide, haec verba posuit: auurrere mands dy ek ddou vo ο ινειτν xνε. ora aal e auray eln-εeς π⁸ον-déσενς vöiwy 1 xarταλσες, vix ille legislatores ab Eupolide excitatos fuisse dicturus, nisi Solonem etiam in iis a poeta commemoratum esse meminisset. Ad eandem fabulam respexit etiam Aphthonius Prog. p. 57. Cam. elduNoreiia 1 n96 oy dy&ourd vvd⁴e*. 0", reves Ie 2al Ted NSe Tanxdeyo, ds er Aios Eörchus éehage: quod Eupolin Cratini exemplo fecisse, qui et ipse Solonem ex inferis excita- verat, docet locus apud Diog. Laert. Lib. I, 62. Periclis ex Orco adscen- sum iterum tetigit Aristides T. III. p. 433. B. oyhel Ty o oux dy etaro ayoorivas(Perielem), Sœrs ady Tos deα de dyeoττα Gdνεε euedlovro,

49 et Valerius Max. VII, 2. ext. 7. Axistophanis duoqdue—— prae- ceptum, qui in Gomoedia introduxit remissum ab inferis Atheniensem Periclem vaticinantem, non oportere in urbe nutriri leonem. Qui respexit quidem ad Ranas Aristophanis, sed re- missum ex inferis Periclem dicens Eupolidis fabulam cum Aristopha- nis Ranis confudit, quae res fugit Lobeckium de Mysteriis in Friedemanni et Seebodii Miscell. critic. II, a. p. 263. Similis fortasse error in argu- mento Sophoclis Oedipi Col. p. 5. Elmsl. Aeiarodvns éy rox Sarea oic m. Kanſou dyd-ei rods reurn-oe Umte ije, cujusmodi nihil in Ranis legitur. Sed de Pericle, cujus etiam eloquentiam hac in fabula praeclaris laudibus ornavit, v. Leopardus Emend. V, 14. XVI, 14. et Wyttenbachius ad Plu- tarch. 8. N. V. p. 7. quorum notatis adde Aristid. T. III. p. 215. c. et Olympiod. ad Alcib. p. a9. Cr., de Periclis igitur hac in fabula partibus unus omnium maxime insignis est Plutarchi locus Pericl. 3. et ad. ex quo etiam Myronidem, celebrem illum proelii apud Oenophyta commissi victorem, in scena adfuisse discimus, ad Periclis interrogationem de fflio, quem ex Aspasia susceperat, respondentem; ad quem fabulae locum re- spexere etiam Schol. Platon. p. 139. et Harpocr. p. 79. Ex Miltiadis ora- tione, monente etiam Elmslejo ad Eurip. Med. 389. servavit aliquot ver- sus Longin. de Subl. 16, 3. Ou 7de, ad ij Magadu iy Ln exen,.. Xaleov ris auroy rouν Aαvver zsag. Neque ad aliam fabulam hos ego versus retulerim a Stobaeo Serm. XIII. p. 69. allatos: 3 val uny S-y reN, raAsran oix eXo 1 N 00*σς m⅜σ⁷ν roNreiay 6dν ae ud. Vide cetera, in quibus gravissime de funesta reipublicae conditione con- queritur, cujus rei culpa maxime in exercitus duces transfertur, quorum pravitatem et nequitiam exagitat etiam in loco apud Schol. Aristidis I. I. Heigdna voufei 8r ra* νεοᷣ Noyra n„ Tgerrn-ley, et apud Harpocr. s. v. Heiu ο⁴ p. 240. Neoc dubitandum, quin de ali- G

50
quo eorum hos versus ab eodem Harpocr. s. v. xα‿εμ⁴α εσασ P. 264. servatos poeta posuerit:
dy xeir& e rals rei6ois Kàrν rels 6εν‿ꝓuleis
xs‿eεaiey Täs rohecs Kale Seu rererIra. Ita enim haec emendavit Porsonus Adv. p. 253. Indidem haec ducta su- spicor apud Villois. Anecd. II. p. 88. x*⁷ Xs yovI-pe Ta Heigdxi meorrd. Heva rais Ardedaw, duae omisso fabulae titulo afferuntur. Neque jam ambi- guum est, quo sensu diota fuerint verba 2m au⁵h τά zouα, apud Photium et Suidam servata. Cujusmodi arhes rels kouols rieuev, fuere Hippo- cratis filii, Telesippus et Demophon, acerbissime taxati in fragm. apud Suidam T. III. p. 514. Schol. Arist. Nub. 999. et Demostratus Bovꝗune cognomine dictus, Aristid. T. III. p. a15. c. et Schol. Aristoph. Lys. 393. Salsissimo dicterio perstringuntur imperatores, Laespodias et Damasias in versibus apud Schol. Arist. Av. 1568.
radh 2 Dérdea Aais rodias zal Aahaclas
auralos rals vyikaio Axoeuodct no, ad quae respicit Eunapius Liban. p. 99. ubi vide Boissonadum, cll. Plu- tarch. Symp. VII, 3. p. 712. A.
Ex ea fabulae parte, in qua emendandae reipublicae et melioribus legibus regundae consilia inita esse videntur, non inepte, ut equidem opi- nor, hunc versum petitum esse suspiceris:
8 AvaxvTijoai ½Mojoer Ti huy, Quem non addito fabulae indicio servavit Etym. M. p. 200, 50. At Sui- das s. v. Ayaſeraycν&, 70 yaega. E'rohic Aiaos. Ckr. Eustath. ad Iliad. G. p. 1095. Rom. Denique in fine fabulae, heroum umbris ad in- feros redeuntibus, hosce versus locum habuisse conjicias-
Aduey wd Tüueis reures rari rAs elescus
a* ορσνπννά‿μεν εxνres.— Talbere xdyres.— Jexéεενει˙α.
Quae servavit Suidas s. v. Ahch et Lex. Seguer. I. p. 3a8. emendante Porsono apud Gaisf. ad Heph. p. 278. De tempore, quo acta sit fabula, nihil habeo, quod pro certo afferam. At cum Demostratus, quem hac fabula perstrinxisse Eupolin vidimus, unus omnium maxime Siculam expe-

5¹1
ditionem, funestissimorum malorum caussam, commendaverit, Aristoph. Lysistr. 598. Plut. Nic. 12. Alcib. 18. eoque ipso Eupolidis omniumque prudentium et patriae amantium virorum odium excitasse videatur, haud inani, opinor, conjectura quartum annum Olymp. XCI. fabulae commis- sioni adsignabimus. Quam pici- etiam Laespodi ario confirmare videtur, quem Olymp. XCI, 3. imperatorio munere functum esse, e Thucydide VII, 105. intelligitur.
Quae deinceps sequuntur fabulae Aiaurdè, Aids, Eukcreg, KNomal et
Adwoyeg, earum paucissima fragmenta servata sunt. Atatrrdy laudatur ab uno Polluce VII, 168. ubi Anaxila, mediae poeta comoediae, commemo- rato, ita pergit: 7⁴ν ε Eri vecreeey ris Lümohue zad Ti rueNoy— Hdergay GvdEdeνεν ds el uDy, XSe: yody 2“ Aicurrdvrr.. elc PeNcnele————. eiceXOdy SNorijene r0 uBatoprd do els Tiy Kdurey. 4
sic enim legendum. In his verba 76y dt Er, vewrseο is Fabricium adeo deceperunt, ut Aatrdvra juniori Eupolidi, qui nullus unquam fuit, tri- buerit. Recte haec verba desunt in MsS. inserta post Eupolidis nomen particula èE. Aidg fabula eidem debetur Polluci IX, 27. Eöroht„ 13 Aids, ubi Iungerm. Auaht, Kuhnius Anidæt. Neutrum probabiliter. EIXa ras laudant Athen. IV. p. 138. e. Pollux IX, 74. XN, 98. KXoOTds et
Adzovas Erotianus s. v. iνσιαμααα p. 179. et s. v. urroréc p. 246. Multo frequentior apud veteres scriptores ejus fabulae mentio injici- tur, quam K-Ndxwy nomine inscripsit, cujus argumentum cum in Callia maxime, Hipponici filio, exagitando versatum sit, primum de hujus vita moribusque paullo aocuratius exponendum videtur*). Callias igitur noster Eupolideus, Melitensium dijzc adscriptus, Schol. Luciani Iove Trag. T. II.
*
*) De nobili Mipponicorum familia egerunt Palmerius, Io. Fr. Gronovius alüique, quos vide apud Sluiterum Lect. Andoc. p. 95. Boeckhium Oecon. Att. II. p. 15. et Dahlmannum Ounest, bistoric. T. I. p. 11. De nostro Callia complura veterum auctorum loca cu- mulavere Sluiterus l. l. P. 94. et Heiadorfus ad Platonis Prot. 5. p. 465. sed explica- tius qui ejus histori it, novi nemi
G 2

5²
p. 696. cll. Schol, Arist. Ran. 504, patrem habuit Hipponicum, cujus tantae fuerunt opes, ut, quum eas in privatis aedibus, quarum magnifi- centiam praedicat Himerius Or. XVIII, 3 satis tuto asservari posse de- speraret, veniam in acropoli habitandi sibi concedi voluerit, Heraclid. Pont. ap. Athen. XII. p. 573. b. Apostol. XI, 74. P. 139. Hujus uxor postea. Pericli(Plut. Per. e4.), filia autem Hipparete Alcibiadi nupsit, quod factum esse Olymp. XCI. docuit Dodwellus Annal. ad Thucyd. VI, 50.: ex quo intelligitur non Hipponicum, ut nonnulli voluerunt, sed, mortuo Hipponico, Calliam Alcibiadi sororem in matrimonium dedisse, PIutarch. Alcib. 8. Post Periclis obitum Hipponicus una cum Euryme- donte capitali proelio Tanagraeos fudit, testibus Thucyd. III, 91. et Athen. p. 218. e., quod factum est Olymp. LXXXVIII, 2. Idem Olymp. LXXXIX, 1. procelio ad Delium interfuit, in quo eum occubuisse tradit Andocides. V. Schneideri Quaest. de Xenoph. Conv. p. 136. Ita igitur immensae patris divitiae hereditario jure Calliae nostro. obtigere, qui proximis post aditam hereditatem temporibus omnium Atheniensium opu- lentissimus fnisse perhibetur, adeo qyuidem, ut Calliae opees vel in pro- verbii consuetudinem abirent. Cf. Libanius Orat. X. p. 295. B. Plutarch. de Am. divit. p. 527. B.*) Sed Callias, quum secus ac pater fecerat, cujus οραοσννν laudat Andocides de Myst. p. 1¹1. Bekk.*), omni voluptatum generi liberrime indulgeret, acceptas hereditate divitias tam strenue dila- pidavit, ut suo merito inter dadreue numeretur ab Athen. IV. p. 169. a.
*) Aaxztweures dicitur Themistio Or. XXIII. p. 294. quod cognomen ceteri scriptores rectius secundo Calliae tribuunt. V. Boeckh. Oecon. Athen. II. p. 16. Alcibiadem ci, ut ipse opibus patiretur, necem intendisse narrant Andoc. c. Aleib. P. 150. Plutarch. Alcib. 8. Schol. Luciani love Confut. p. 638. T. II. quam rem ut anteverteret, populum opum suarum heredem scripsit, si absque liberis obiiset. Quae res eventum nec habuit nec habeere potuit, tum quod fillium postea genuit, tum vero etiam quod opes suas jam Olymp. XCIII. 3. haud mediocriter attritas(Arist. Av. 284.) decem annis post eo usque abüigurrierat, ut ah Iphicrate per ludibrium eenmaxPutzus appellarctur. V. Bocckh. l.. p. 17.
**) Eundem tamen"2 48N A½½ dicit Lucian. Tim. 24. et lææeuon vocat Arist. Ran. 432. ubi vide Scholia. Rubicundum oris colorem, nimio vini usu ductum, indicat Eu-
vensar. llesychium s. v. àegeh« Auo,drsv, Eöxshus Alehhh l=a uxon exdxrar, ds iewbes, 27 2 Len.

55⁵
summoque jure quidam quasi xeτijeio Irinponici Anisse dicatur ab Andoc.
de Myst. p. 101*. Bekle. Immanes hominiM maximeque insa-
num scortorum amorem tangunt Aristoph. Ran. 432„ cum scholiis et He- raclid. Pont. ap. Athen. XII. p. 537. b., puerorum amores et adulteria Eu- polis in Autolyco, Arist. Av. 34. et Cratinus apud Schol. Luciani T. II. p. 696., perjurium Andoc. de Myst. p. 149., bibacitatem Aelian. V. H. IV, 16. Denique effeminatum hominis ingenium arguit immodicus unguento- rum usus, de quo cf. Xenoph. Conv. II. in. Aedes suas, quarum alteras in Melitensium duρ, Schol. Luciani, Iov. Trag. T. II. p. 696. alteras in Piraeeo omni deliciarum genere instructas habuit, Xenoph. Conv. I, a., non scurris tantum et tibicinibus aliisque id genus hominibus, Xenoph. Conv. L, 11. II, 1. verum etiam Sophistis, in quos incredibili fuit muni- ficentia, aperuerat, Heind. ad Platonis Theaet. p. 558.„ quorum hominum consuetudinem jam ante patris obitum avidissime eum expetiisse ex Aeschi- nis Socratici dialogo Calliae nomine insoripto apud Athen. V. p. 220. b. perspicitur, qua ex re nonnihil simultatis ipsi cum patre extitisse, ibidem legimus. Mortuo autem Hipponico, quum neminem voluptatibus suis impedimento esse videret, vix dici Potest, quantam adulatorum parasito- rumque multitudinem in domum suam receperit, Feracl. Pont. I. 1. p. 537 b. Ex eo genere fgerunt Gorgias, Prodicus, Protagoras, Antimoerus ceterique Protagorae discipuli, quibus capiendis quum aedes quamvis am- plissimae non suffigerent, éexsvdoas e reieov redð οοσπταυο eviva are. uevdraæe, ut est apud Themistium Or. XXIX. p. 347 0. quae ducta sunt e Platonis Prot. p. 489. 484. Heind. Haec tot et tanta vitia nullis ille animi vel ingenii bonis compensabat. Nam quod tibiis scite cantasse di- citur a Chamaeleonte Heracl. ap. Athen. IV. p. 194. d. id valde vereor ut magnae laudi ei ducendum putaverint Athenienses. Dootissimum autem qui eum dicit Macrobius Sat. VII, a. haud dubie ipsam illam oum Sophistis consuetudinem spectavit, ex qua non mirum est si aliquem eru- ditionis cultum literarumque amorem congepit. Contra, stupidum bardum- que(xo△ϑeaoy) eum appellare non dubitavit- Aeschines Soor. ap- Athen. V. p. 220. b. Scurrile hominis ingenium et vanitatem oum pari insolentia

54 conjunctam optime coghoscas e Nenoph. Gonv. II, 20. III, 10. W. in. et Hellen. VI, 3, 6. ubi generis nobilitatem a Tlepolemo ducti intolerabili jactat arrogantia. Ex his qualem in domestica vita se praebuerit facile intelligitur. Matrimonio junctam sibi habuit Glauconis filiam, ex qua Hipponicum suscebit, Andoc. de Myst. p. 119. quem ut Aspasiae erudien- dum traderet, auctor ei fuit Socrates, teste Maximo Tyr. XXVIII, 4. Mortua uxore, Ischomachi et Chrysiadis filiam duxit, annoque interjecto eo nequitiae processit, ut socero mortuo etiam Chrysiadem duceret, adeo- que simul et matrem et filiam haberet. V. Andocides I. I. Chrysiadi junctus, ex qua quem susceperat filium primo ejuravit, Epilyci filiam sibi uxorem petiit, cui rei cum Andocides intercederet, huic adeo mortem in- tendit. V. Sluiteri Lectt. And. p. 935.*) In re publica tractanda quas par- tes sequutus sit, ex eo satis intelligitur, quod Lacedaemoniorum proxenus fuisse perhibetur apud Nenoph. Conv. VIII, 39. Hellen. V, 4, 2a. VI, 3, 4. Quo factum est, ut aliquoties Spartam Pacis conciliandae causa missus sit, qua de re ipse magniſice gloriatur apud Xenoph. Hell. VI, 3, 4. Quas legationes duo tempore obierit, ignoramus, nisi quod postrema in Olymp. CIl, a. incidit. Eundem priori tempore cum IUphicrate in bello Corin- thiaco exercitus praetörem fuisse constat e Xenoph. Hell. IV, 5, 13. et Harpocr. s. v. Eeuwsy. Daduchi munere in Calliaiim familia prope here- ditario(Krueger de Pace Cimon. p. a37.) functum esse docent Andoc. 1. I. p. 119. Xenoph. Hell. VI, 3, 3. Conviv. VIII, 40. De tempore quo obierit, nihil certi constat, nisi quod vitam eum ultra Olymp. CII, a. produxisse e NXenophonte vidimus, unde pergrandem natu hominem obiisse intelligitur, quod in tanta Hlagitiosissimae vitae turpitudine mirari lice- ret, Iisi orpore usum esse scirenus robusto et ad omnia ferenda idoneo. Cf. Nenoph. Conv. V 40. Mortis rationem unus tradidit Aelian. V. H. IV, 23. cujus tamen marratio Thas Haber ad persuasionem obahilitalis
18) Practet duGs istos etiumn— ejus ülium commemorat Theopompus apud Schol. Ari-
7 estoph. NVesp. 1260.(1216) eNren, Nha A4exo. Tis woirns N. ieri àh,— Aes
a ee, 4 en, 12² 6 10v 77. Ad quem locum respexit etiam Schol. Av. 31. ubi leg. X4rr, Pro Tæris et in Cratini versu„9er109.

55
Hujus igitur Calliae luxuriem et adsentatores impudentissimos Eu- polis hac in fabula exagitandos sibi sumserat, qua in re ita versatus est, ut nulla fere cjus fabula majorem laudem sit consecuta. De tempore, quo eam docuit, omnem qubitationem eximit Athen. V. P. 226. c. Hlip- Ponicum obiisse dicens xeν τπρ er Axatov didaxzahilas Id Ldmso Ko. auuv. Acta igitur Olymp. LXXXIX, 3. duobus annis post Ilipponici obitum. Asperrimis autem facetiis Calliam a Poeta sugillatum esse, tum per se probabile est, tum vero ex fragmentis intelligitur. Nam dqugd Athenaeus XI. p. 506. f. dicit, gravius etiam, quam ab Eupolide factum sit, Calliam notasse Platonem in Protagora, id, qui Protagoram legerit, nemo concedet. Extremam hominis mollitiem tetigisse videtur Eupolis his versibus npud Athen. XIV. p- 630. a tr vrr
6s Xaelro„2dy Se, raNeſSiJas 3* zacen„
cnoαα⁴saα Xee, hike 2 eiunera.
Cfr. Schol. Arist. Av. a8 4. Contra Hipponici parcitatem et Berearhun Auamquam non sine quodam ironiae colore indicat fragmentum apud Athen. VII. p. 398. e. Alcibiadem etiam male habitum esse, docet locus ibid. XII. p. 535· a. Sed praeter ipsum Calliam maxime omnium, quan- tum quidem e fragmentis fabulae intelligitur, Protagoram tum temporis Athenis versantem, Schneid. de Xenoph. Gonv. p. 133. sd. ceterosque Cal- liae as⸗ et p ecοναιεiεα Athen. III. p. 100. b. tus est, dnes nec ferro nec igni- ab epulis removeri Posse dicit in fragm. E. Plutarch. de Amic. et Adul. p. 50. D. et de princ. vir. philos. P. 778.
E. cll. de Amic. et Adul. p. 54. B. ubi qui affertur Eupolidis versust 8 Ta—eel ra-ynvcv wal er. deiοτο QOlNM, 3 ex Sadsm fabula ductus videtur. Chorum fabulae ex ipsis illis adulatori- bus constitisse ex Athen. VI. p. a37. intelligitur, ubi munia sua totamquo agendi vivendique rationem festivissimis versibus describunt. Lautissimis
„, inseeta-
Calliae epulis, in quibus scorta et pocula assentationis pracmia propone- bantur, Maxim. Tyr. IV. p. 46. Athen. VII. p. 206. b., ex qua fabulae parte petita sunt quae Athen. I. p. aa. f. servavit, lautissimis igitur epulis excepti adsentatores rapacissimi, denique, ut est in loco apud Polluc. Ix, 9⁰

56 OPoeodoo demdeoue eu Tije olælas r8 evoloy ra ugie,
bonisque regem suum spoliant. Praeter Protagoram aliosque Sophistas adfuisse etiam Melanthium poetam tragicum, gulositate infamem, docet Schol. Arist. Pac. 803. Orestem, nocturnum grassatorem, Arist. Av. 712., et Marpsiam, turbulentum demagogum, Arist. Acharn. 701. cum Scholiis, inter Calliae adulatores commemorat Aclian. apud Suidam s. v. Boεodon, ut hos etiam in scenam introductos fuisse conjicias. Nomen fabulae ut hoo addam, praeter Phrynichum Ecl. p. 439. attigit Athenaeus p. 236. e. v⁸axug ab Eupolide dictos esse admonens, duos sequiori aetate aαεfroug appellaverint), qui quo habitu, certe quo vestium colore in scenam pro- dierint, docet Schweigh. ad Athen. Vol. III. p. 391. 1
Celebris itidem multisque scriptoribus memorata est fabula Maeiuds inscripta, quo Hyperbolum, turbulentissimi hominem ingenii, ab Eupo- lide significatum esse diserte testantur Arist. Nub. 54h. sq. Quintil. I. 10, 17. Schol. Arist. Ran. 577. aliisque locis. Nomen non graecae sed barbarae originis esse indicat Hesychius: naadεe, iaidov. oi N vmoxd εᷣ☚ Fadteu Aegevos Baueανον, quo loco qui usi sunt ad Aristophanis Nubes Berglerus et Brunckius, non viderunt legendum esse eepaeixév. Ex per- sica lingua deduxit Bernardus ad Ilesychium, admonens ille etiam Etym. M. p. aa1, 41. Taeigeas&& Toν Maeiras, ij ew rod yableas xal haelnas. Pae. Hdou It r6 S'eue, Kal ¹ 2iois za] 6 1os. Quae non uno nomine corrupta sunt. Compara Hesych. v. Taeiras rois Baegdecus, quod non reote in Taeduavras mutari puto. flinc apertum est apud Lucian. Lexiph. T. II. p. 326. pro Kaeigdvran legendum esse Tagidνιν. Cfr. Hemsterh. Anecd. I. p. 70. Sed utcunque de origine vocis statuatur, non inepte compara- veris vocem Baetan, dua r0 ije vveuss Hsioy indicari auctor est Theo- gnostus apud Belek. An. Gr. III. P. 1596. Flexum nominis attigit Hero- dianus ap. Eusth. ad Hom. II. G. p. 300. a2. 6 He⁸ανοςα res elentvos
—
*) Parasiti nomen, antiquitus honestissimum, primus omnium Alerxis ia deteriorem sen- zum usurpavit. V. Casaubonum ad Athen. VI, 285.

57 ragarp-pde wal reν agd Kahan(Aristoph. Nub.) Mazucy 16 deago 6voοααι d eν r uxvas NS-e ad‿εέερκνꝙέρνσν raurn. AN ody Syryé—e Xο Maerdera n wehdgen quo loco usus est Blomf. ad Aeschyli Pers. 66. sed duplici errore lapsus, tum quod incerti auctoris versum Aristophani tribuit, tum vero quod etiam apud Aristophanem Nub. 549. formam Ma- emdra Pro Maerdy reponi voluit, contra Eustathii admonitionem, qui verbis ry raod Kauνυ Maeuxd perspicue ostendit, Herodianum etiam in suo Aristophanis codice editam lectionem reperisse. Itaque Herodiani admonitio hanc vim habet, ut Maerds, quod parisyllabum fecerit Aristo- phanes, etiam Maerdyros flexum fuisse edoceamur. Idque ille deinoeps incerti poetae versu, duem Eupolidis esse putamus, confirmavit. Itaque probabile est in Eustathii verbis ante d excidisse aal. Cfr. Lobeck apud Wolfium Anal. III. p. 50. sqq. ad Phrynich. p. 434, et Bekkeri Anecd. III. p. 1186. Apud Schol. Aristoph. Nub. 545. semel flectitur roν Mamod. Quo anno docuerit fabulam Eupolis, constat e Schol. ad Nub. 549. ubi ex dida- scaliis tertio post primas Nubes anno h. e. Olymp. LXXXIX, 4. actam esse docetur, mortuo jam Cleone et Hyperboli auctoritate in dies crescente. Di- dascaliarum fidem qui haudquaq; idoneis arg is elevare conatus erat Callimachus, satis jam refutatus est ab Eratosthene apud Schol. I. I. sive ap. Bernhard. p. 21. Titulus fabulae passim miris modis corruptus est, ut apud Erotian. p. 396.& Mala, Lex. Seguer. p. 467. y Maxdodrn et Antiatt. p. 111. Mazaeeαμαæ De argumento non est quod dubius haereas,
quamquam quae ratio fuerit irrisionis fabulaeque oeconomia, ignora- mus. Adscribam tamen Aristophanis locum ex Nub. 549.
Eömous dy r»
enστε⁴αᷣς oνς duεreoove Iaéag uaxds aands,
xeos dek aurih heady ueuen, roi udedares cinex,*) de
Deurgos meNar erolnx, 1» rο vρ os 1 disv.. Ex quibus hoc certe ad argumenti rationem colligi posse videtur, ut
xdrioy raeln„
M. 6
*) Verba rod vieJages edeszz ad sequentia traxit Scholiastes. Formulam ipsam ex Aristo- e 4 54 phane mutuatus est Aristides Orat. T. III. p. 708. B.
II

— 4
58
quemadmodum Cleonem ab Aristophane, ita fere Hyperbolum ab Eupo- lide irrisum fuisse intelligamus: cujus imitationis luculenta afferri possunt exempla, quorum unum Posuit Spaldingius ad Quintil. I, 10, 18. Sed Eu- polis etiam matrem hominis, temulentam mulierem, deridendam spectato- ribus propinaverat, in quo eum Phrynichi vestigia scquutum esse crimi- natur Aristophanes.
Quam IISXeoy nomine insohipsit fabulam, ejus argumentum haud dissimile fuisse videtur ei, quod in Asuoi tractaverat; certe graviter tra- ducit Atheniensium ducum pravitatem apud Athen. X. p. 425. b. et Schol. Arist. Nub. 588. item Demum Pyrilampis filium ap: Schol. Vesp. 48. ubi leg.: Tο ITIueiα⁵eκαυ deu Diuc rNn Eysorir, et Adimantum apud Schol. Ran. 1561. ubi pro Aeuwokd eu scribendum Aeuwokolhou, de quo homine vide T. IHemsterh. ad Lucian. I. p. 157. et Heindorf. ad Pla- tonis Protag. p. 486. Neque lenioribus conviciis exagitavit Amyniam (ivs Aminiam, cujus nomen etiam incerto poetas apud Hephaest. VI. p- 36. Pro Aerlelay restituenduin) apud Schol. Vesp. 1463., Sinronem apud Schol. Nub. 350., Autolyci matrem apud Schol. Lysistr. 70. ubi leg. 266ei aus Aue, multosque de eodem genere alios. Ejusdem fabulae ver- sum auétoris nomine celato servavit Dio Chrysost. Orat. NXXXII. P. 656. Rsk. rodra u Teiis wuudddfeis NSye da Si es ibalxns Jdgueov ſs d Tiov dmd u ο, zal 1 r A9nvlοε, 6 ed‿νμ☚ μe d KM dy. Ubi frustra laborare videas interpretes. Prior sane notissimus Aristophanis est versus ex Equitibus petitus, alter autém, qui ita scribendus est:
l Lor Admuioix e,-b dAriorou; ad eam, de qua agimus, fabulam referendus est, ut intelligas e Lexic. Seguer. I. p. 441. De tempore, quo commissa sit fabula, si quaeris, haud sane post Chiorum defectionem ab Atheniensibus Olymp. XCI, 4. doceri potuit, ut ostendit locus apud Schol. Arist. Av. 981. aurn Xloc, va⁴‿) dzug, wéerer yae ijad vade nareds Apheas O', 5rau deijcy.
Aliud temporis indicium praebet fragmentum apud Schol. Pac. 1031. quamvis corruptum:

* 2
ds ad 0&οα Hπα α τπϑ ν udvrear; mrsos 2r Aεοsεν⁴ ¹ Tr ldns. 2
Stilbides vates nobilissimus et Niciae familiaris, ut e Plutarchi narratione
1, 31
Vit. Nic. 23. pr. iliter efficias, sup diem obiit Olymp. XCI, 3.. quod quun in ipsa sicilia evenerit, quo ille una cum Nicia profectus erat, Stilbides autem in Eupolidis loco ita commemoretur, ut tum Athe- nis fuisse videatur, vix dubitari potest, quin fabula nostra ante Siculam expeditionem h. e. Olymp. LXXXVII. vel LXXXIX. in certamen com- missa fuerit. Sed quae dicenda restant de Eupolide ejusque fabulis, quamq
uberrimos fructuosae disputationis fontes continent, tamen, ne in justo
majorem molem accrescat libellus ei, quam in titulo posui, solennitati indicendae destinatus, eorum explicationem in aliud tempus differamus. Quod igitur reliquum est, Virum Excellentissimum, Illustrissimum, Regiae potestatis Ministrum, Liberum Baronem ab ArrarsTmrr, Summum Prae- fectum Provinciae Brandenburgicae, Generossimmm Dominum a Bassnwyrz, Summi Senatus rerum sacrarum et scholasticarum curam gerentis Consi- liarios Amplissimos IIlustrissimos, Synedrii sacri in Provincia Branden- burgica Consiliarios summe reverendos, denique omnes quicunque litera- rum studiis er IIlustris Gymnasii Joachimici rebus favent, ea qua decet reverentia et pietate quaesumus et rogamus, ut frequentia sua solennitati supra commemoratae decus et honorem addere ne degienentun Serib. d. 28. m. Iunii a. MDCCCXXVI.

“ veu
—