— —

1

18
———

—
——————
„3 4
* 4
—
Witulus libꝛi.
4 Clipeus Nhomiſtan In quoſcũqʒ aduerſos:ꝑ yenerabilẽ viꝝ frẽm eix Migri ex oꝛ⸗ die pᷣdicatoꝝ ſacre Theologie ꝓfeſſoꝛẽ nuprime editꝰ. ac inuictiſſimo bncipi Mathie Vnga rie Roemieqʒ; Regi obſeqnter inſcht? piſtolaad Regẽ..
Loꝛioſiſſimo ac iuictiſio dño dño Mathie Sngaric Woemieq; Regi:frater Petr?
Migri ex oꝛdie pᷣdicatoꝝ:ſacre theologie ꝓfeſſoꝛ buexigufelicitatẽ ac de pfido hoſte vi cricẽ palmãiſignẽqʒtriũphũ· Wtũ maieſtãti tue ſi ereniſſime rex dẽat vniuſus ppis tuꝰ: imo cũcta reſpublica xplananeqʒ ĩgeni metiri poſſe:neqʒ ligua ſas explicgri puto. Siqͥdẽ omp̃s ac ſũm deꝰte hac etate ↄſtituit i ſalutẽ ecckie ſcẽ ſ ue:ac te:vt deꝓphiſdẽ: q̃ſi vꝛbẽ eneã poſuit et lapidẽ adamãtinũ adũſus truces ferales ac minũdos turchos coẽs xp̃ianoꝝ hoſtes quoꝛũ iper rabi atq;furoꝛes no ynqᷓ reßſlit· nemoſuſtinuitniſiumagne pncepqeos frequẽter mtta ſtrage mliſq; excidijfatigaſti: fudiſti:ſtrauiſtiilluſtriũq; victoꝛiaꝝ potit in ãpliſſimũrc⸗ gnũ tuũ nõ ſolũ ſpolia captiuoi glanq; poꝛtaſti: veꝝ eriã opidoꝝ:vꝛbiũ aiq; ꝓuiciaꝝ ipiũ detu⸗ ſiſti Jmitaris pfcðvt ceteroſ omittã:ſtrenuiſſimũ vin:magnanimũq; ducẽ ioãnẽ huunhadinũ genitoꝛẽ tuũ:quẽ apð latiã gẽtẽ vulgo bianchũ aꝑpellãt: qͥ nro euo imomttis antea ſecuiis ani moſioꝛ nemofuit:nemo robuſtioꝛ:validioꝛ:gloꝛiſioꝛ:qppeqͥ ſepeniio tm̃ cruoꝛis ex hiſhoſtib? fudeat: qᷓtũ ⁊ vnitoꝛẽtis alueũ cõplẽ atq; inundare poſſet. trũ vo inclite rex eq̃s an ſupes piĩnã vrutẽ aſſeuerare nõ auſim: neſite veliãteponẽ pãite offendãi pãe:ſi vᷣo tibipᷣferã parẽtẽ: minꝰtua pᷣconiaexeq̃r qᷓ; reqͥrãt. Veꝝ audẽter id dixeri:te vnã oĩim eẽ xpianoꝝ ſpẽ:te ſolũ op⸗ pᷣſſis ab truculẽto turchop̃ſidiũ:re piclitãti apłiMetri nauicule:vnicũ poꝛtũ exiſẽ. Mec ſolis armis ac viribꝰppłin tuũ celeberrime pꝛiceps ſplẽdidũ reddẽ tutũq; atq; tñquillũ ßuaredeſu⸗ das:ß induſtria? cẽſu magnope curas eũ boniſartibꝰ⁊ iris adoꝛnare. nſtituiſti nãq; hac ciui tate Muda floꝛẽtiſſia regnitui ſede apðᷣ pᷣdicatoꝛũ oꝛdis frẽs vniuſale gymnaſiũ:vbi cũcti gñis diſcipline phie:cheologie ſcẽq; ſepture. vberti poſſitqðquiſq; cupit haurire. Wpi vero tãpio tanq; moꝛtalib pfuturo.nð ſolũ oꝛigis ⁊ fůdam̃ti vnic auctoꝛexiſtis:ß ge qͥʒ⁊ auctoꝛitatis.cõ huatòis atʒꝓuect? benignꝰes ſp idultoꝛ. Mꝛeceptoꝛes nãq;⁊ qͥ regẽdo ſtudio pꝛeſidẽtes hñt aurum qͥt annis abs tuã maieſtate affluẽter excipiũt:ſcolaribo vero ip̃is ↄuis meis cibos. ve ſtimenta. lectos:⁊ q̃ hoib ꝑ diẽ ac noctẽ opoꝛtuna ſunt abũde largiris. t ꝛeſeferunt nẽpe hec i om̃s bůficia tuate regẽ clemẽtie ⁊ bonitað eſſe demõſtrãt ſapiẽti hũanitatẽ oñdũt muniſicẽti
—
anq; declarant. Ad cꝰdigniſſimi ſtudh ineunda pncipia ex MWerbipoliꝗᷓmanie ciuitate euocat? ſum ꝑ veibilẽ virum trẽm Amoniũ iadratinũ in oꝛdie meodoctrina atq; religiõe pᷣſtãtẽ:quem qtea⁊ tuc maieſtatis regie Tapellanũ ⁊ illuſtriſſime regie Meatriciſ.oꝛnatiſſime amãtiſſimeq conſoꝛtis tue ſpũaleʒ pꝛẽm ⁊ ↄfeſſoꝛẽ ↄgnouerã nůc vero electũ tue clemẽtie gfai oqraß ſẽſem Anriſlitẽ ꝑiocũde cognoſco. M data ſũt rei exoꝛdiaſua:⁊ ſummo opituiãte deo. dulces Nax fructꝰ carpũt᷑ indies:vt nimiꝝ queaſ.⁊ quidẽ ꝓpulchꝛe cũ ſciſſimo apio dicere. Ego plãta ui:rigarunt pᷣceptoꝛes. deꝰnõ increnẽtũ dedit. Mð igit᷑ego qui tanti gymnaſytqᷓuis indigne: ago regẽrẽ ⁊ caput nñcupoꝛ atq; mgqð iq; tibiꝓ tãtoꝝ muneꝝ copiaꝗᷓtitudinis ſignũ oñdã: Duas grãs referã· Mue largioꝛ dona:non poſſum gẽtes ⁊ ꝓuitias dare:nð theſauros ⁊ gem mas:cetera vero minora ſunt tua magnitudine. Picabo igit᷑tibi qᷓ;uis tenuis ſim vixq; minoꝛi bus buis tuis ãnumerãddicabo iqᷓ; libi mẽteʒ gimq; meuʒ: quo p̃cioſiꝰhabeo nihil: adqtianq; om̃s opas meas iduſtriaſatʒ laboꝛes. libꝝ igit q̃ndã ab me nonit editũ tibidedico:cui ↄficiẽdo plurimũ ↄtuli ſtud:plurimũ ſudoꝛiſatq; vigiliaꝝ iſcribo Wodicẽ.& lipeꝰthomiſtan:ca potiſſi mũ rõe:ꝙ beati thome aqnat ſingularẽ icõpabilẽq; doctrinã aduerſus ipugnantes qjſq; defẽdẽ nitar. Duo in ope qͥdpᷣcipue agãde qᷓdiſſeramq́s intendãqͥdẽt dicendoꝝ oꝛco qͥdue cqe me ad ſcribẽdũ excitauit:Piectus aperit ꝓloguſtcapeſcendoqʒ veritas cibo qᷓ;tů officiat emula ſcien tia patefacit. accipito ergo hůaniſſime Rex mcoꝝ laboꝝ ſunmnã haud qͥdẽ vt tue regie maieſta ti ↄdecens munꝰ?ß vr ꝗᷓtitudis erga te mee delectũ pignꝰ· Erit gũt tuc eminẽtiſſime maieſtatii non eo ilibꝛo pᷣmonis cultũ.⁊ elegãtiã flagitare ß veritatis lumẽ atʒ tutellqͥ inſpicere nec min? ppoſitũ aĩ mei quo: pꝰ deuz imoꝛtalẽ ac ĩcõs eiꝰad tuã glam:cũctis ſtudentibꝰꝓdeſſe me cre⸗ didi:qᷓ; reluctãtiũ ÿᷣe ſapie atqʒ doctrine erroẽs ac falſitates intueri. Biq̃ demũ optime rex dig na caſtigatõe videbũt pietare cenſeas coꝛꝛigẽda eſſe. quippe que ⁊ tuende pietatis gr̃a conſcpta ſunt: ⁊ tue regie maieſtati vt pictatẽ aſſequãtur inſcripta. iſfelix perpetuo gloꝛioſiſſime rex Iſtrenuiſime bncipũ. ologus in libꝛum. Vere qͥdẽ apð veteres philolophoꝝ nonnullicqᷓ veritatẽ reꝝ abagnitòe moꝛtgliũ ꝓculeẽ ſtatuerẽt cãq; atere tanq; in altiſſimo puteo definirent. Quãego ſniam ð eadũtatat rõe
8 2
5 73 ℳ 3 8.*„ 1 S——. ꝰMvlt X 5 hnn FeCA

arbitroꝛ dietãꝙ ðitat difficitiqſitio ſit. ⁊ icerta ↄgnitio: ß qiẽt periton hoiʒ darie acdi
ſidẽtes vna ipia ĩ re iueniãt᷑ opinides. hãc vo ſentẽtiaꝝ diũſiratẽ pꝛeſerti iter poꝛes ⁊ poſteros ztiqoꝛes ⁊ iunioꝛes.ſepe ai liuoꝛ iduxit.ſepe laudis hũane cupiditas gñauit. uid auicẽnãme dicoꝝ pᷣncipẽ in ariſtotitfirmã phiam oblocutũ eẽ putamꝰ? niſiaure ſceulariſobtẽtu:cꝰſe mime poſſe cẽſebat niſi ariſtotilẽ oppugnauiſſʒ Mecutoꝛẽ foꝛeuid ab auicẽna ip̃o Aueroym ꝓmẽ⸗ tatoꝛẽ plurimũ diſſenſiſſe ac falſi auctoꝛis nomẽ illi obicciſſe credimꝰ niſiai odio atqʒ rancꝛe:qᷓ ꝛferant vtrũqʒ in glteꝝ violẽtã ꝑniciẽ intuliſſe? Muẽ moꝛẽ imo coꝛꝛuptellã in hec uſqʒ tpa co Auiſſe ↄſpicimꝰ. Muis.n. cnarret in oĩ gie diſcipline. libroꝛũ nũeꝝ atq;ʒ varietatẽ aut emulatò nc aut ʒelo aut faudꝛis hoiʒ ↄſequendi grapcgdẽtẽ? Piuilis iuris et pontificicũcta ſunt plena. Brãmatice. Hyaletice. Oꝛatoꝛie.ceterarũqʒurtiũ liberaliũ volumĩa mẽſura carcnt. hie vᷣo atqʒ theologie tanta codicũ multitudo atq; diůſitas: vt quid legẽ debeas quidue tenere vix ne ſcias. nuiqͥſqʒ.n. in ſuo ſenſuabũdat: adeo vt vix pᷣma rudimẽtaqͥs fuxerit er lbꝝ edere non foꝛmidet. yacile qͥcẽ ẽ cðdere libꝛos · mõ poꝛuʒ ſnias qͥs yſurpet:titulos variet: ſtilũ oꝛdinẽqʒ pũtat. Prtat.n. vulgarũ půbiũ. Muta inqͥt ſtilũ ⁊ feciſti liby. Pic tãtã huc tpis ignoꝛãtiã⁊ opi nionũ ſequacitates cõtenões ⁊ iurgia emerſiſſe noſcũt᷑. Nno himiꝝ auctoꝛe:⁊ illo eximio opꝰ
adfacile pfcẽqʒ enãciſcẽdã vnãqusqʒ doctrinã. faſtidiẽti ſtomacho:ait ſeneca:ẽ multa deguſta
—
rernec cõualeſcit plãraq̃ ſepe trãifert · Muã itaqʒ ob cãm ⁊ in ſacratheologia⁊ in reꝝ nãliũ hu manoꝛũq; actuũ diſciplina vni beati thome aqnaris admirabilẽ celicãqʒ doctrinã ↄplectẽdam sboib eiſe cẽſerẽ. Is nanqʒ tanta ↄſcripſit:taʒ culte grauiter oꝛdinate vt plene erudiri: nobili
ter inſtrui.ꝓfũde integre.ſcẽqʒ doceri. qͥ ñ poſſit ẽ nẽo. ꝛãti ſiqdẽ illi cũ doctoꝛatꝰiſ ignia ſuſce
prurꝰfoꝛet ac heſitantiqᷓ de ſcturis ſniami ſue oꝛdis exoꝛdjũ eẽt alaturꝰ. voꝝ diuia mox affu iti in mẽtẽ ej hoc dauiticũ carmẽ induxit. Rigãſmõtes de ſupioꝛibo ſuiſde fructu opeꝝ tuoꝝ
ſciabit tra. N igat ꝓfẽo motes cũ ſniaꝝ ſblimitate pᷣclariſſima pfůdit igenia:trã aũt exaturat.
cũamplitudine copiaqʒ doctrine. hũani coꝛdis optat?pqᷓabũde ſciarũ fructibo paſcit. hũcẽt de Fpcãtẽ ita ex crucehoim ſaluatoꝛaffat. Pñ iqͥt ſcſiſtide me thoma. ſi hene de chꝛiſto: bñ
qjqʒ de hanis aq; diuinis rebyꝛde moꝛibyrde naturade felicitate ↄſcpſit. hꝛiſtꝰnanqʒ ipc:et
vex hop quẽ fcã ſunt oia:⁊ viae hoĩm⁊ vitaſt vita. Nñ igit᷑ poſterioꝝ modernoꝛũjqʒ doetoꝝ. iĩhꝰ virispliſſima documẽta tãta molitio:vt yiʒ oèm diſſerẽdi ipꝛobãdi. arguendi ↄfutandi. exci ent ⁊ infiãmẽt quo ſapie ſue ſplẽdpꝛẽ: quẽ ⁊ ſi auferre minime valent.vᷣbon ſaltẽ inuolucris ac Fmonis nube videant᷑ obducere!Hõ.n. pquirède aut capeſcende vitatis amoꝛ id cguſe aſligna
„
ri poteſt: qꝛ veritarẽ vitas nõ oppugnat:nec firme ſolideqʒ doctrine. vlla vnqᷓ; ſcie claritas ad-
nerſatur. Quid igit lemulatio. ʒelꝰ. gloꝛicue cupido? Affirmare nõ auſim malo eqͥdẽ:? ſidecipi
arexiſtimare bono aiofacta eſſe que malo:qᷓ; maloq̃ bono. aigit᷑ ꝓpter doctoꝛis hangelici imo diuini mihi ꝑtes aſſumès reſpõdendũ duxi Sdcòꝛiby ↄctis. vt qᷓtů ab luce vitatis abhoꝛꝛe
antq̃ ei nomẽ effůdere q̃ritãt eluceſcat. Beq̃r hũc oꝛdinẽ.ipmis.n.ad modũ ↄmenti ſup Ari
ſtotil dyalerica veteriqdes inducã:ad liberales artes atqʒ phᷣiam plurimũ ↄducẽtes. Ateram deĩde nõnulloſlrãꝝ fama atʒ ſcie p̃ſtãtiſſimos viros:⁊ qͥdẽ ex ſacro oꝛdine fratx minon ioãnẽ ſcotũ quẽ doctoꝛẽ ſbtilẽ vocãt:frgnciſcũ mayronẽ quẽè iluitũ. peiꝝ aureoli argumẽtatoꝛẽ acer rimũ. petꝝ aquilanũ. guilielmũ ochã· antoniũ andree anqʒ landulfů. ex oꝛdie aůt hẽmitaꝝ. gre⸗ goꝛiñ ariminẽſeʒ ex canoniciſ regularib ioãnẽ cathalanũ.atʒ ex alio giie alios.pauliſtas.termi
niſtas. ac noiales quoꝝ oĩm i thomã opiniones argumẽta.cõtrarietates. deſtruere.ſe oluere.cõ⸗
O—
furareẽ hoc in ope ꝓpoſiti mei. Eãq;ʒ ob rẽ hůc ip̃m libn: quẽ ad mathiq Vngarie atʒ Poemie
gloꝛioſiſſimũ regẽ inſcriboꝛclipe ꝰthomiſtmuʒ appello. Poſtremo vo ſbijciãque ad ipfius tho me ſnias ex alis auctoꝛib adijcienda eſſe delegerim vt òpꝰhabe copioſum piter atqʒ pfectuʒ
ectatſum qdẽ ex oꝛdine pᷣdicatoꝛuʒ celebꝛatiſſimos viros lbertũ colonenſem què vu 1go magnũ appellãt herueſ bꝛitonẽ acutiſſimũ petꝝ de palude guiielmũ de maricalmo.ioannem capꝛcoli. tholoſanũ.ac ioannẽ neapolitanũ· ceteroſqʒ ꝓfeſſionis eiuſdẽ doctoꝛes illuſtres qbus in ſancti doctoꝛis ſis atʒ doctring plurimũ lũiſenãciſci põt. Spero aũt me hac editòe iluſtra tn virate multis eẽꝓfiuuꝝ. is p̃cipue qͥlibꝛoꝛuʒ copiã nõ hñtes potioꝛeſdifficultates q̃a ſcoti⸗ ſtis arʒ modernis adũſum thomiſtas jepiꝰpquirũt᷑. ſilcoactus atqʒ abſolutas he deſiderant Ptilo itaqʒ vtar:minime grauiaut oꝛatoꝛio:ß admodũ plano zſee ad phiam atʒ dy aleticã accòmodato. Piqͥddemũ vtile gratũqʒ extitẽritideũ ip̃mẽ referẽdũ bonoꝝ oim dato⸗ rẽ arʒ parẽtẽ:qð vominꝰplene mimſue eruditc Acriptũ iputandũ eẽ yelim inſcitie:caritateqʒ fraterna coꝝectũ iri qᷓmaxime cupio.—
8)
—,
C
5)
d ſu
—
„wnSnnt S—

Qõ Pꝛima
bencſe Pugiumſiue cypeus Thomiſtaꝝ 5tra in coꝛge qbis. Iſtaeſt ſnia Ariſtotilis ʒede Siaonne eeoelluaeneäpie ae vietßleponſtgciereiſnſcic⸗ ougnn kneenonirobdicorüoinstiu ſigejnits eſtobminelect noſtriconcn ent veitriilu odeeardehnrecei notng Mauen B eaccipit dupir: ñ dãqͥditas rei mãlis. 2 uümpen Ira inici betrtnledictdenomiönem .„ 8 E.—. lb enrne eteris artis: puſq; ad gecipit hic. lio mo large:xt mãle dicit de⸗ r.ſekrenn teriu ꝓcedatuuerit noiatõeʒ extrinſocã ſiue intrinſech indinter 3 sig unt Pe duobus. Mꝛimode ſiuc habeat mäm vtptemiui eẽntialẽ ſiue ſit Puä— biectglogick. ⁊dcha aliquid alicui?pñ mãm ⁊ſic large accipitur tberindoh— bitu. ſ obiccto lõ), hic mãle.⁊ ſic acẽns ſenſibilc dicit qͥditas rei gice pꝛimo querit᷑ vtrũ ens rois ſit intellici ñlis q denin Oeit qcts ret nregüth eanobis. Hrarg q potẽtiahñs alicuiꝰpñtis mãm:licʒ ipᷣm acẽns rõhab nipplecm gliquidꝓ obiecto foꝛnali nõ pot vltrarõem materiam. Beclar mutmi ſui obm intellect?m üh b * omitas eit quiditas rei materiat.igit᷑ itel mo pmitate chlitari cfc ep — 6 lectus nõ põi vltra rõemqͥditat mneflalte.———————— wuopeno hens rois noↄtinet᷑ ſubquiditate materiali niſiaccipiẽqogſcnirppbdeſe S nel iat ie igit imellectꝰnon põt imelligere ens raðis jlectus n nõpor pmo moueriadaſ— wutit xPaior norg. quia potẽtia piſiuanõporeſt¶ gnitdeminſtatuput vie miiaccipinq edechith nec auditiua vltraſonj.⁊ ſic aliquo ſenſu ſẽ expiẽtia docet: et Srilee —— 8. E ioem ↄcedũt thomiſte. igit?. cctiqdicit ⁊epoſterion nipi e n irel⸗ we— n ineſſe— niſi— e dox. Ud quod mag.ß minꝰvideret᷑qꝙ nihilei † dngn eretꝙ mhileitas niin rõne motiui ſiue effectiui eſtquidi i eſſet itelligibilis ⁊ entia ꝓhibita vt chime iſenſbilis ſiemit n— eohse pirtcr enſibilis ſiue mãlis qð iqẽ eſt. Secundo ⁊ tñ intelligunt᷑.igit ens rgtiẽ ſi ri 5 Ucutiig..igit chsralieis fic. Potẽtia⁊ obm ßᷣm quãdam ppoꝛiẽ quod magis accedit ad entitatẽ intelligit ſititudini—— ceci c-Se O Rÿdeoq— le melguur ititudinis coꝛꝛdent.qð pʒ.qꝛ potẽtie oœi 8 Rdeo ꝙqꝛ totaditficultas iſtius qois eſt mãli 5d P Potetie oino cerſdcch de obo imelicũs idco pmod qoi& mãlicoꝛꝛdet obm oĩo mãle. potẽtie vᷣo ab⸗ 6 3 noper oꝛdine; tſtracte amã condet ob iam usb'mgec ſuntfaciẽda.ꝛimo ponent᷑ ali notabili enehdetohabſtractũamã. vt —. iqᷓ notabilig. pʒ in angelis. Qhpi— unis aom 2ponentoetocs cum ſuis ſoloibxipuan renelsEinot. Bed potẽtia noſtra oib⁊ ipugna intellectiua nãlj eſt ↄiũctacũſenſuſi mentiſpäi tionib. Vuuanrũad pᷣmũ notandũ pꝛim eeeeſenſiiieurpz. — o dʒſibi coꝛꝛdere oðmꝓpꝛiũ hm ꝓpoꝛtò rs Ren Fobmpöt ſe hie ad ip̃am potẽti inquadtu eiuiiẽſititucinie n Ppꝰi Fm ꝓpoꝛtõeʒ vꝛ ee au riuſdẽ ſititudinis ↄiũctij cuʒ re ſerſibili ſe minoꝝ iin plicidꝛia. Mimoin r&c motiuiqvtʒ oßm hoc nõeſtaliuq qᷓ anletenlibili ſed — 29—— eſt aliuc q; quiditas reiſenſibiliſſi mmo E ouet porchriã. ⁊ in rõne pdicabilis.qa viz mãlis igi S Ebfirmae ſe — 2 obmpcicatde ommi ais igit⁊. ofirmat᷑.ſicut ſc hʒ intel· bemig— nearde ommeoquod pcipitatalipo lectus fepari ens intellicibile· ila 3 5— Pai d ens intelligibile:ita ſe habʒ min tentiaſiuc vniuoce ſiue analogice: ſiue inre intellectꝰiũctus cũſe E ctoſiue in obliquo. ʒoin rõefinis:ſiue meqi Snl beneüenlusdeneſenſbile cre hercc quo.ʒoin rõe finis:ſiue me Fie —— riſiue immediati. ꝗein nhenſe ne 6—— e——— upüst 2ſequit obm intcllem vt intellẽmeſt ttm—„— raq; pfcn 30——. habitudines ipius obiecti ad cãlitas effectiue eid— — entiaʒ pot ipi potẽtie noſtre intellecti iſenl 8 oo multiplex obm nate inteilectiue reiſenſibiliſſiue mãlis. ſnõtra iſtãↄctoeʒ ₰— mo omem— TedaMignari. teno arguñt ſcotiſt k — h landũꝙ obm adequatũalicꝰpotẽticdʒilud ponibi cſte— imoſic. Im⸗ f p nec exccdit neq; excedit᷑ abilapoten habeat— alie caẽ. pẽm „ iicut paſſioadequata di: que neq; cxccdit pmo obo:ß intcllect? esqa ſcol⸗ neexcccitaſuoſubo. vt riñbiepominis. m ſpẽnr ninx petn mands cadẽ potẽtia edelenmt. his notatis ſit hec pꝛi bbm mipemninn hahebit in pꝛiagcrumcirca e ePimacluſio. bm ſbas immãlcs icit ac. bimaßzd bmũ adequar noſtri inelẽs ↄiũctipmi-· ¶ onc&icitcitas reimãlis ndẽ p x oindao⸗ tate cãlitatis effectiue eſt quiditas rei mate e— Amu obm hitꝰnð erce*ſ tun rlis ſiue ſenſibilis. ſtã ocloeʒtʒ ſanctus it pmuʒ obm potẽtic cuius eſt iſte altus: ⸗„6 e⸗
Thons pre pmagg ticun methaphiſica eſt hirintellẽs. pmimobm P pma.. Vicoꝛpe methaphiſice nõ exccdit bnknitr is. Iqe phice no exccdit pmũ ohm itelle qis. dicriccq itoiete bſubiectũ methaphiſice—.— a5
——. E 6— 5
Liber Bibliothecæ
*. Honventüs Wimpinenſis Ordinis Prædicz torum. 5

ex ꝙ methaphiſice ꝗ cũqͥditas rei mãlis ſit ſferioꝛ ad ens nõ erit pmũ obm itellect?mi. Tertio ſic potẽtia q̃ abſtrahit a fantaſma e pabet obicctũ latiꝰfãtaſmate ⁊ ꝑ ↄſequẽs fantaſma uel ipſa quiditas rei mãlis ut tho⸗ miſte accipiũt nõ eit obiectũ intellect? ß in⸗ tellectus abſtrahit a fantaſmate igitur æ. uarto ſic. ſicut intellect?imãlis ſe habʒ ad qͥditates imãles ſic itellect'mãlis ad qͥdi⸗ rates mãles:ß p obm itellectimãlis puta intellect? angelici nõ eſtqͥditas imãlis cum etiã intelligat qͥditates mãles.ꝗᷓ intellectus magterie ↄiũct? nõ habʒ p̃ciſe ꝓ obiecto qͥdi tates mãles. Picẽdũ ꝙ rões iſte in gnãli nd cõcludũt ꝙqͥditas rei mãlis nõ ſit obiectuʒ intellect? ni ↄiũcti ut ↄiũctꝰ eſt in rõne mo⸗ tiui ß bene ↄcludũt ꝙqditas rei mãlis nõ cſt obiectũ intellect? noſtri in rõne terminatiui Jodicẽdũ ad pmãꝙ minoꝛẽ falſaqͥ;alicʒ itel ſeer? ñ maneat hic ⁊ in pria idẽ ᷣm ſpeciem nõtñ ſᷣm eũdẽ modũ eſſendiqa hic eſt ↄiũct“ ⁊ in pria ſeparat? nos autẽ ponimꝰ obiectũ itellect? noſtriut ↄiũctꝰeſt qͥditatẽ rei mãlis .inqᷓ;tů itellect? habet talẽ modũ eſſendi ið noſequit᷑. ů licʒ ſit idẽ fᷣm ſubſtãtiõ ditfert tñ fᷣm modũ cẽndi.ideo nð oʒꝙ ſihic habeat qᷓditatẽ rei mã̃lis ꝓ obiecto ĩ rõne motiui ꝙ etiã B habearin rone terminatiui.¶ Adſe⸗ cũdã dicẽdũ ad maioꝛẽ ꝙ eſt vade obiecto in rõnc pᷣdicatiòis nõ gũt de obiecto in ròe mo⸗ tiui.ens aũt qðẽ ſubiectũ metha.nò excedit obiectũitellect?pᷣdicatiõis licʒ excedat obm intellect? in rõne motiui.ſ Ad tertiã dicẽdũ ꝙ maioꝛ va eſt qa intellectꝰ abſtrahẽs afan⸗ taſmate habet latiꝰ obiectũ ipſo fantaſmate in rõne terminatiui nõaũt ĩi ròe motiui.imo oẽ qð mouet itellectũ oʒꝙ moueat ꝑfantaſ⸗ ma.⁊ ſic ↄcludit ꝙ ens ẽ obm in rõe tminati ꝙ ⁊pↄſequẽs pᷣdicabilita de obiccto. ¶ Ad quartã dicẽdũꝙ minoꝛ eſt faiſa.qͥaqͥditas im mãlis eſt obiectũ pᷣciſũ intellectꝰimmãlis in rõe moti qa ſola iditas imãlis mouet intel⸗ lectũ angelicũ licʒ nò in rõne terminatiuiqͥa intellect angelicꝰ ſicut ⁊ humanꝰ pot intelli gcre illa etiãqᷓ nò mouẽt ſe ß ſolũ terminant ciuſio. obiectũ pᷣmũ ⁊ ꝑſe intellectus ni eſt ens ᷣmꝙ ens et hoc intellige in rõne terminatiui. Hãc cõcluſionẽ tenet auicẽna in — pmaſue metha. Et ſcũs thomaſpte pma..
nta cg= Motãdũ tñ ᷣm herpheůclibeto · duodecima.ꝙens commune eſſe pꝛimũ qðab intellectu ñoↄgnoſcik: ur dicit auicẽ- na in loco pᷣallegato põt imelligi dupliciter. vno modo ꝙens in cõmuniqᷓ;tũ ad rõnẽſibi ꝓpꝛiã diſtinctã⁊ determinatãʒ rõnes alias
*
7
ſupple fubſtõtie ⁊ acciqens:pᷣmo ↄcipiat᷑ abĩ tellectu ⁊ h eſtfalſũ. ecſic intellexit auicẽ na· Mlio modo põt intelligi pꝛimũ imellectũ
eſſe ens ꝓ tãto qͥa qñcũq; intellect? ↄcipit ali quã naturãentis ↄcipit ens iplicite nõ iñ ut diſtinctũ re uel ròne ↄtra hãc nãmuel illãqꝛ oĩa ↄceptibilia ab intellectu ↄtinent᷑ ſub eme ⁊ ſic debet intelligi ens eſſe pᷣmũ qð iellectui nfo impmit᷑ a rebo. Iſtãↄciuſionẽ ꝓbãt ſco
iſte ſic pmo.illud eſt obiectũ inteilect?in q́
ↄcurrũt pmitas pᷣdicatiõis ⁊ virtualis cõti⸗ nẽtie:ß ens eſt hꝰmõi igit ⁊. Minoꝛẽ ꝓbãt qaens de oiby pᷣdicat᷑ ⁊ virtualiter oĩa infe⸗ rioꝛaↄtinet. Iſta rõ nò valet. nam maioꝛeſt falſaqͥ dicit ꝙ illud eſt obiectũ intellectus qð vtualiter ↄtinet᷑ qa ſuperiꝰnò ↄtinet inferi? virtualiter ß ſolũ potẽtialiter. Nnde minoꝛ ex ↄſequẽti etiã eſt falſa. Ens eni in ſuaↄmn nitate nõ cõtinęt inferioꝛa virtualiter ß ſolũ potẽtialiter. Scðo arguũt ſic. illud eſt pᷣmũ obm intellect?qð dicit᷑ vniuoce de oĩ intelli⸗ gibili:ß ens eſt hmõi igit&. ñdeo maioꝛ eſt falſa. qa nõ opoꝛtet ꝙ obiectũ intellectus ſit vnũ vnitate vniuocarõis qᷓ folũ eſt vnitas rõnis. Vnde ad vnitatẽ obiecti potẽtie ſut᷑i cit vnitas ãnologie ut ſtatim poſtea ꝓbat᷑. Tertio arguũt ſic. llud eſt obiectũ potẽtie qp bmo mouet potẽtiã:ß ens ẽ hꝰmodiq;x Rñdeo minoꝛ pot dupliciter imelligi. Nno modo ꝙens ßᷣmꝙens.i.inqᷓ;tũ ſe extẽdit ad omne ens qð moueat potentiã?⁊ ſic eſt falſa. Alio mo ita ꝙ gccipiat᷑ ens ꝓ determinata
naturgentis ſupple ꝓ qͥditate rei materialif
tunc minoꝛeſt va:ß nihil ꝓbat ad intentionẽ arguẽtis imo cõmittit᷑ failacia ↄſcquẽt argu endo ab inferioꝛi ad ſupius in ꝓpoſitionibꝰ ꝑſe.⁊ modo pſeitatis· ſic ꝑſe mouere imei ſectũuenit qͥditati mãliigit᷑ enti fimpliciter eſt fallacia ↄſequẽtis ac ſiqͥs argueret riſibi- le bie Zuenit hoi igit᷑ ꝑ ſe ↄuenit giali. Iſtis ꝓbationibꝰ dimiſſis:aliter ꝓbat ſanct? tho⸗ mas cõcluſionẽ.primo ſic. Pẽ id qð ꝓcedit de potentiaad actũ ⁊ de impjecto ad ꝑfectuʒ pꝛius natumeſt eiſe in potentia qᷓ; inactu⁊ jub actu impfecto qᷓ; ſub actu ꝑfecto: ſed in⸗ tellect? noſter ꝓcedit de potẽtia ad actũ ⁊ de impfecto ad piectũ pꝛius naturgliter nat? eſteſſe ſub noticia imperfecta qᷓ; ſub noticia pfecta: ß noticia entis inqᷓ;tũ ens eſt impfe⸗ ctiſſima.q intellect? noſter pꝛius natꝰ eſt eſſe ſub noticiaentis qᷓ; alicuiꝰalterius. Scho ſic bmũ obiectũ habit? naturaliter acquiſiti ex actibus neceſſario eſt obiectũ potẽtie ⁊ pꝛi⸗
potentie qᷓ; habitus qa actꝰ nec ſunt nec eſſe poſſunt ſine obiectoß ens mens eſt oõm
—
—
—
—
—
—
——
—
—
†

rchnf, mmideſ mensi Oinetinfe Mnium nurß ſoi cludeſyni Wdeciinell, Victonin c inelecus olöeſtmis cupouueſuj npoſenphr. odecipun
ürſcei deeminn eimerialiſ tainemion ne ppoltiond' emouere imel nilimplcier rcxeretrübi bulnr co⸗ Nuqpait woptcu wö nt co:ſdn⸗ ualwütde —— ʒ ibwoc cl npi⸗ sw ceſt s bchft nmiſic
etpu gescioön
—
*
pitus naturaliter acquiſitiex aetibꝰ noſtris ſupple methaphiſice vt pʒ wein⸗ dens ᷣm ꝙ ens eſt objectu pmũ intelleũſ no ſtri in rde termiĩatiuiꝰ I oſic illud ẽ pᷣmũj ob iectũ intellectus noſtri cuius noticia pᷣꝰ ipꝛi mit itellcũi noſtro ſed rdentis ẽ hmõi igit ⁊ maioꝛ nota qꝛ rò pᷣmi obiercti in rõe tmiĩatiui ẽ ad quã pᷣmo termiat᷑ ip̃a potẽtia tmiatia i⸗ telleciõeʒ recipiẽs ab obiecto ipmẽte. minoꝛ ꝓbatꝑauicẽnã pᷣ methaphiſice dicentcʒ ꝙ ens pᷣꝰ ſui ip̃ſſiõe ipmit᷑ in aiam. Wnde iſta ẽ intentio ariſtotit᷑ in pphiſicoꝝ.nec ꝑ aliam ròem ꝓbat ꝙ liber phiſicoꝝ ſit pꝛimus inter omẽs libꝛos phie naturalis niſiqꝛ vłia ſũt
pᷣns nõ igit᷑ cũ ens ſit vłiſſimuʒens erit pus
notũ omnibus alijs hoc tñ intelligendumè apud intellectũ nudũ⁊ per inueſtigatõnem q̃renrẽ naturas? diſtinciòes reꝝ talieniitel lectuide pᷣmo ſenſibili occurrẽtẽ ſtar occur rit ꝙ ſit ens ſed quale cns vtrũ ſba vłaccñs neſcit ⁊ h inueſtigan? Vontra iſtã ↄcłoem arguit᷑ q̃druptr. Mꝛio ſic potẽtia hñſaliqd ꝓ obiecto adeqᷓ̃to pot in œẽ illud naturaliter qð ↄtinet᷑ ſb illo obiecto fmꝓpꝛiam ròem ſin
guloꝝ ſ ſuo obiectoↄtemoꝝ ſeqᷓ obiectũ ad
equatũ ip̃ius intelleũs noſtriẽ ipᷣm ens igit itellcũs nñ̃ põt in oẽ illud qð ↄtinet᷑ ſbente ß deꝰ ⁊ oœẽs ròes attributales ⁊ ocs mõiↄgno ſcendi ipius viↄtinent᷑ ſb ente ð intellectꝰn poteſt in ipᷣm dcũ ⁊ in omnia que ſunt in ipo deo ⁊ ſic põt ꝑfecte ↄgnoſcere ip̃m deũ⁊ oĩa in eo ʒtenta ß hoc eſt impoſſibile ꝓ ſtatu iſto igit ꝛdl ſic.ſi obiectũ intellectꝰnoſtri cſſʒ ens ſequeretq oœẽ ens eſſet p ſe intelligibile ſed hocẽ falſum igit᷑ illud ex quoſ equit᷑.fal⸗ ſitas ꝓbat᷑. qꝛ materia pᷣma ꝓtinet ſ ene et m̃ nõẽ pſe itelligibil ᷣm ariſtotilẽ pphicoꝝ
FItem relatõẽ ens ⁊ tñ nd intelligibilis ſine
fundamẽto vłextremo igit ⁊ãl I ſicfiens eſſet obiectũ intelletcꝰ in rõne pᷣdicabilitatis tůc pᷣdicaret᷑ de oibꝰᷓ ſunt imelligibilia:ß h ẽ falſum.igit᷑ ⁊ illud ex quo ſequitur. falſitas ꝓbat. n nihil et itelligibile ⁊ tñ ens nòp̃di⸗ catur de nihili. Similit ⁊ ens rõnis cſt imel⸗ ligibile ⁊ tñ ens ſimplicit qðẽ œhim itellect? nò pᷣdicgk de ente ròis igit ⁊c¶ I ſic vni? potẽtie E vnũ obm adequatũ ß itellẽs ẽ vn? igit obicctũ ſuũ dʒ e vnñ ſed ens nõ pot eſſe vnũ maxie ᷣm thoiſtas qẽ eqͥuocuʒ a ↄſilio Bquocũ aũt nò ẽ vnů igit᷑ens ᷣm thoiſtaſir
rðnabilr ponit᷑ obiectũ inellcũs ¶ Ad iſtaſ rões rñdeo. Ad pꝛimã rñdet petrus de agla
inbmo ſentẽtiaꝝ diſ ʒ q⁊ dicit ꝙ datoꝙ ens in cœĩ eſſet ohm intlẽsꝓ ſtatu iſto iñ non coðſcimꝰ deũ qᷓ;tů ad oẽm ronẽ cogſcibilitat
Muia illa ba nõ mouet ad itellectõeʒ ſui niſi imaioꝛi lumie qᷓ; ſit lumẽ intlẽs agẽtis. Iſta rſio videt imuẽ ꝙensſit obm intlẽs m̃i in rõne motiui.qð falſũ. ũ pᷣmoqꝛ ſequcret᷑ ꝙ oẽ ens ad minꝰcreaũ poſſet mouert itlcm̃ ⁊ſic ſbe ſepate pſe mouercntãd intellectòeʒ ſni. qð eſttalſũ qg ois itellectio illaꝝ ſaꝝ ẽ p effect?⁊ ſic ſolũ ſe hñt terminatiue ad intlẽm
nfm⁊ n motiue. Tũzqꝛſcq̃ret᷑ꝙ relatio ꝑ
ſe moueret ad intellectionẽ ſui:ß ci mouẽ ſit agene. relatioageret. qðẽ falſũ imo relatio nihil agit ß ↄſcqͥt actionẽ. Tũ ʒqaſeq̃ret᷑ ꝙ mã pᷣmapꝑie eſſet intelligibilis ⁊ ꝓſe mouẽt ad intellectionẽ ſui. qð eſtfalſũ ⁊ phm pᷣmo phiſicoꝝ qͥ dicitꝙ mã nõ eſtpſ e intelligibilis qð dʒ intelligi in rde motiuiqͥa pſe nõ poteſt mouere ad intellectionẽ ſui niſiꝑfoꝛmãlicet b̃ ꝑſe poſſit itelligi.i.termunart imellectõe Rliter rñdet ſcorꝰ⁊ meliꝰꝙ ens nõ eſt obm porẽtie ꝓ ſtatu iſto.iò nò poſſumꝰcoᷓſcẽ deñ m oẽm modũ coqſcẽdi k eſt obm potẽtie ex nã potẽtie. Et iſte ↄcoꝛdat cũ ſcõdoctoꝛe viʒ ꝙ ens nòẽ obm intellectꝰniſimplicit. videlʒ gens nõ eſt obm in rõne motiui ꝓ ſtatu iſto qͥditas rei mãlis ⁊t. Elit rñdeo. ꝙ qñ dicit ens eſt obm adequatũ intlẽs nr̃i ſub rõe pᷣdi⸗ cabilitai. Edeqᷓ̃tio eſt duplex:mutua⁊ mu
ta.iex ꝑie vtriuſq; extremi.el ex ꝑte vni⸗
tm. Adeqtio mutuadicit᷑ qů obm adeqᷓt po⸗ rẽtiã.⁊ ecõuerſo potẽtia adequat obm itaꝙ mhil poſſit ꝑeipiab ipſa potẽtia niſi ↄtineat᷑ ſub ilo obo uel habeat hitudinẽ ad ipm ime diat qͥg videlicʒ. uel eſt puatio eiꝰ uel nega⸗ tio ułipᷣm ↄſequẽs. Jpia eti potẽtia ita ad⸗ cquat obm ꝙ põt in ipᷣm obm⁊ in cœẽ illud qð ↄrinet᷑ ſub obo⁊ ſicẽ adeqᷓ̃tio mutua ex pie
vtriuſq; extremi. Alia eſtadequationò mu⸗ a qñ vidclicʒ ohm nõ adequat potentiam Pxinde ut ſi dicat᷑ ꝙ ſba eſſet obm intlẽs ſed
no adequatũ ex ꝑte obiqͥalʒ intlẽus adequet
amq; põt imelligere cẽm ſbaʒ tñ ipmobm noòadequat potẽtiq qꝛ nòoœe qð itelligit᷑ ẽ ſba Rliqp ꝗt polẽtia nõadequat ohm uiſi dicat ꝙ q̃luas fit obm viſus h eſt verũqacoloꝛ eſt liras: hqᷓlitas jẽ obm adeqᷓ;tũ viſus ex ꝑte
potẽtie qꝛ potẽtia viſiuañ pot ĩi oẽʒ q̃litatẽi
b ſit obm adeqrũ ex pte obi in rõne pᷣdicabi lis qꝛ ot qð videt᷑ ẽ qᷓlitas uel q̃lificatũs Eid ſcðᷣmdicẽdũ.ꝙ cũ ens ſit obm inilẽs noſtriĩ rõne terminatiui⁊ nõ in rõne motiui nòoʒ ꝙ oẽ cõᷣtẽtũ ſub ente imelligat ꝑ ſe: ß ſolũ illud ꝑſe itelligit᷑ qð ꝑſe pot mouere intlẽm.
qa mã nò põt ꝑſe mouere intlẽm nec relatio
iò nõ pñt pſe intelligiſub rõne motiui.i.non
poſſunꝑſe mouerẽ itellcct licʒ bñ poſſint
4

AQueſtio
irelligibilip ſe in rõuc terminatiui. Et ita dʒ intelligi aucroꝛitas ariſtotilis pᷣmo phiſico⸗ rũ ⁊l Id tertiũ dicendũ ꝙ nihileitas non
intelligit᷑ ꝑ ſe ſed paccidens inqᷓ;tů videlicet eſt negario entis qð eſt obm pdicatiðis ipſi⸗ intellectꝰ⁊ ſic ens pꝛedicat de ipſo in obliq; qaut vicit phs pᷣmode aia.rectũ ẽ iudex ſui ⁊ obliqui qͥaqůcũq; ſůt duo oppoſita quoꝛũ vnũẽ poſitiuũ ⁊ aliud puariuũ.růc poſitiuũ. eſt pᷣncipiũ intelligendi puati ⁊ puatio nõ in telligit᷑ niſi motione facta ĩ intellectu a ſpe⸗ eie poſitiui Bi autẽ illa oppoſita ſint ambo poliriua tůc nõ opoꝛterꝙ vnũcon inelligat preliquũ ut ſũt albũ ⁊ nigrũ. Nã tũc qpibʒ
ipſon pot intelligi ꝑ ꝓpꝛ ſpecis Adñ
dicendũ ꝙ ad vnitatẽ obiecti potẽtie ſufcit ynitas ʒnalogie ſtatim ut ꝓbate Pubirq᷑ pmo q vnitate ohm— ſit vnũ.⁊ loquoꝛ de potentia nf̃a intellectiua.ueletiã de potẽ tis fenſitiuis. Ad iſtam dubitationẽ rñdent ſcotiſte. ꝙ okm potentie hʒ vnitatẽ realẽ mi⸗ noꝛẽ tñ vnitatireali nũali. pſpecificguł gene ric realẽ tñ qͥa ponũt plures vnitates rea⸗ les minoꝛes vnitate nũgli.ſ vnitatẽ ſpecificã ⁊ genericã. vnitas t nñjalis ᷣm eos eſi maxi
ma vnitatũ realiuʒ. ſta tñ opinio inferius
impbabit᷑ vbi tractabitde vnitate vniucrſa lis. Vico igit᷑ꝙ vnitas obiecti hitſcientifici eſ vnitas realis còfoꝛmitatisqͥ nõeſtalia ab vnitate nali: ß eſt ipſe vnitates nũales ↄfoꝛ mes. Et ſuꝑ iſta vnitate ↄfoꝛmitatis fundat᷑
tmuniꝰqᷓ; enf mobile qðẽ ſubiectũ phiſice minoꝛꝓbat auetoꝛitate ariſtotilis ꝗmetha. dicentis quẽadmodũ q; omniũj ſalubꝛiũ vna
ſcia ſic ⁊ in alhs. Wñ vult ꝙ de oĩbꝰſalubꝛib?
eſt vna ſcientia.ſ.de ſanitate aĩalis que ẽ foꝛ⸗ maliter ſalubꝛis.⁊ de alis.ſ.de dieta de medi cina de vrina que ſũt ſalubꝛia ſolũ denomia⸗ tiue ⁊ nõ foꝛmaliter. Sic igitur ad vnitatem obiecti ſcientie ſufficit vnitas ã̃nalogie igit᷑ ⁊ ad obiectũ potẽtie cũ ſit cõmuniꝰut ſic ar⸗ guat᷑ in foꝛma. Maioꝛẽ vnitatẽ habet obie⸗ ctũ ſcientie medicine qᷓ; habcat obiectũ intel⸗ lectus.qͥa obiectũ inteilectꝰ eſt generalius qᷓ obiectů ſcientie. igit᷑ minꝰ vnů Minoꝛß̃ ad obiectũ medicine ſufficit vnitas ãnalogie. ut pʒpphm loco ſupꝛaallegato igit᷑ ad obicctũ polentie intellectiue ſirficit vnitas ãnalogie ⁊ dubitat in qͥ differt opinio ſcotiab opi⸗ nione doctoꝛis ſancti.cũ vterq; teneatꝙenſ eſt obiectũ intellect?. Rdeo ꝙcòueniũt in hoc ꝙ ponũt ens eſſe obiectũ intellectus nfi ex nã potentie: nõ tñ itlẽs ↄiuncti niſi in ròe pᷣdicabilitatis. Bifferũt gůt in hoc qʒ ſcotus ponit illud obiectũ intellect? noſtri.ſ.ens eẽ vniuocũ.ſanct?thomas aũt ãnalogi.⁊ſco⸗ tus ponit ens eſſe vnũ ex natura rei vnitate vniuoei reali.minoꝛe tñ vnitate nůali.ſanct? chomaſponit ens gq haberc ſolũ vnitatẽ an nalogõ. Tertio differũt in hoc quiaſcotus falſe imponit ſancto doctoꝛi dicès. ꝙ opinio ſuafuit ꝙquiditas rei materialis ſit obicctũ
vnitas ſpecifica uel generica. ñ vnitas co olenrie intellectiue ex natura potẽtiequod loꝛis qeſt ohm potẽtie viſiue foꝛmaleẽ vni⸗ hu um eſt. imo ſancius thomas non tenet ras cõfoꝛmitatis qͥa oes coloꝛes habẽt cõfoꝛ ſeq dicit ꝙeſt obicctũ ipſiꝰintellectus cõiũcti miratẽ in hoc i potẽriã vi· ym ꝙcõiunctus eſt.i.nõ inqᷓrũ imellectus ẽ ſiuã. Muid gůt ſit iſta cõfoꝛmitas uel inquo poceſt non ex natura potentie ſed ex modo Zqᷓliter ſe habeat inferi? ad plenũ declarabit eſſendi potentie ⁊ hoc nominat intelleciꝰcò· Motãdũ aũtꝙ aliqñ obm alicuiꝰpotẽtieẽ iunctus inqᷓ;tũ coniunctus eſti¶ Tertia con. vnũ vnitate cõfoꝛmitatis ⁊ ſiceſt vniuocũq cluſio pꝛimũ obiectũ intellectus noſtri pᷣmi- pot habere vnã rõnẽ ut pʒ ð coloze reſpectn tate cauſalitatis finalis in generali eſt quidi- viſus qa dicit vniuoce de oibcoloꝛib Ali- ts ſi ubſtãtie:in fpeciali aut ipſe deus. ꝓbat᷑ qñ auẽ obm ndeſt vnů vnitate oꝛmitqtis
ð vnitate oꝛdinis uel q̃nalogie ⁊ non vnitate
51
S8884858735555
36 8
cti intellectus noſtri in genere cauſe finalis
iſtacõeluſio qʒa illuq habet rationẽ pᷣni obic vniuoci. Et iſta vnitas ſufficit ad vnitatẽ ob
iecti porentie ſicut eſt vnitas ipſiꝰentis. ð
pbat ſic. quia nõ maioꝛ vnitas requirit᷑ ĩ ob⸗
cto potemie intellectiue nfe q; in obo ſcien
tie:ß ad vnitatẽ obiecti ſcientie fufficit vnitaf
nalogie ſiue ppoꝛtionis igit ad vnitatẽ obi
Potentie inteliectiue ſuffici vnitas ãnalogie maioꝛ pʒquia obiectũ potentie ukeſt magis vniuerſale uel generale qᷓ; obiectũ habitus. uelnð minꝰ generale⁊ vniuerſale. minoꝛẽ vnitarẽ habet uel nõmaioꝛẽ ſicut obiectũ ha
bitus utens qðẽ obieciũ imellect?eſt latius
in ſpeciali oꝛdinat᷑ tota executio noticie nf̃e Sed totg executio noticie noſtre oꝛdinat᷑ in quiditatẽ ſubſtantialẽ ⁊ in ſpecialii ipm deñ igitur c. Maioꝛ nota.minoꝛ ꝓbatur q́ͥ ad
ad terminũ vitimũ in generali ut in
bmã ꝑtẽ q;a fm phm pꝛimo de anima acca magnã partẽ conferunt a coß̃ſcendũꝙqͥd eſt. quia cognitio accidemiũ eſtꝓpter cogni i
tionẽ ſubſtantialẽ. quo ad ſecundã partem.ſ.
de deoꝓbatur.qͥa ad noticiã in quq conſiſtit
foꝛmaliter beatitudo oꝛdinat᷑ tanqᷓ ad finem omnis noſtra cognitio ſiue ſpeculatius ſiue
S.. ——
—

—
pꝛacticq ſed in noticia de deo cõſiſtit fonmna⸗ liter ipſa begtitudo noſtra.igiteſt pᷣma in ge nere cauſe finalis in ſpeciali. ð qutẽ in no⸗ ticia dei cõſiſtat beatitudo. ꝓbat᷑ auctoꝛitati bus. Mrimo ipſiꝰ ſaluatoꝛis iohis i hec eſt aũt vita eterna ut cognoſcãt te verũ deñ. Idẽ augꝰ pᷣmo derinitate caꝰ go ⁊ cge vlti⸗ mo eiuſdẽ libꝛil Muarta còcluſio ẽ obiectũ intellectus noſtri adequatũ⁊ pmũ pᷣmitate vniuerſalitatis ⁊ denoĩatiue denominatioe reali⁊ foꝛmgli extrinſeca abactu intelligẽdi eſt ens intelligibile ut itelligibilc eſt. vbitria
pꝛobo. Pꝛimo ꝙ intelligibile dictũ de ente
dicit denomiariuc.æꝙhocdenominabile adcquate ſe habʒ ad intlem̃ in via adequatòe terminatiuaſicut ens.ʒ non ſe habet ad⸗ equate ad inricm̃ in via adequatione cõpꝛe⸗ henſiua Primũ dictũ qð pꝛedi cat᷑ de aliquo in ⁊mododicendiꝑ ſe pᷣdicat de eo denomiatiue. Jed ſic eſt de intelligibi li reſpectu enris qñ dicit ens eſt intelligibi- leæt. aioꝛ pʒ. minoꝛ ꝓbat᷑ ꝑ ariſtotileʒ ⁊2mematoꝛẽ ⁊ de aia. quidicũtꝙ iſtaeſt in ſeeundo modo eſſendi pꝑ ſe coloꝛ eñt viſibilis igit a ſitiiſta ens eit itclligibile. quiaſicut ſe habetcoloꝛ ad potentiã viſiuã.ſic ſiomodo ens ſe habet ad potenriã itcllectiuãi Sco ſic.qͥa aut eſtqditatiua aur denoiatiua. Non
qgitnriua quig nic nõ poſſrimelligiens nec
aiqd aliud niſi intelligeret᷑ eſſe intelligibile. Sieut nõ pot aliqͥd intelligi hõ niſiitelligat eſſe animai hoc aůt eſtfalſů qa ſie nihilinteili Cret niſiintelligeret᷑ actus intelligediq; cõtra expiẽtiã ⁊ dictũ ꝓho.qaſicut ſe hʒ actꝰ intelligendiad intlem̃ infoꝛmatiue. Si ſe habet intelligibile ac intlem̃ terminatiue:
ſed act? imelligendiadiquat intleĩ infoꝛma
tiue.ð e terini iopz
⁊minoꝛſilr:qaillud adequat intlem̃ termina
tine qðẽ ſufficiens terminomniũ actuũ po
nibiliũ in intellectu: ſed ens intelligibile eſt hmdi⁊ ʒ dictũ ꝓbo.qᷓͥa illud nõſe hʒ
ad inlcm̃adequate ⁊ cõp̃henſiue ſubquoeſt juenire aliqc qð ab intellectu itelligi uelꝙ ſaltim nòattingit᷑ tm̃ qᷓ;tũab intellectu eſt attingibile in ſe. Sed ſub intelligibili eſt
Aiqͥd qWabimellectu nõ põt attingip ſtatu vie putaarticulꝰ mitatis necdeꝰ im̃intelli- git ab inrellectuꝓquocũq; ſtatu qᷓntũintel ligibilis ẽ nec ꝑↄſcquès itelligibile neeens eſt obm adequatũ intellect?ñ adequatione cõp̃henſiua pcluſio verũ eſt obiectũ in· tellectꝰ noſtri pmũ⁊ adequatũ ⁊ vniuerſaliẽ᷑ oẽm rem cõſequẽs nõtñ ꝑſe nec pppã rõnẽ ſed còlecutiue. Iſtã ↄcluſionẽ tenet ianctus
runa
eſt: ſed veritates in rebus creatiſ plures ſůt-
reſpectij rãtionis ad omniaentia inqᷓ;tũ ad
thomas pte pᷣmnaq. gxarꝰ ʒo ad pmũ. bi dicit ꝙobm intellect?ẽ quodqã coẽ ſicut ens ? verũ. Idem oñdit. q. ⁊a grticulo 3 Bbi dicit ꝙ inrellect? ſimplicit emincntioꝛ ẽvo luntate qa obiectũ intellect? fens ⁊ veꝝ ſim plici⁊ abſtracrieſt obiecto volũtatis. yſta cõcluſio ꝓbat᷑· diſtinerc potentic hñt diñicta oba foꝛmalia:ſed intellect?⁊ voluntas ſũt di⸗ lincte porentie. igit habẽt diſtincta obiecta foꝛmalinſed pmũ ohm volũtatis eſtens ſub ròe boni igit pmũ ohm imellectꝰ eſt ens ſub rone verid Motandũ tñ hm ſanctũ thomã inꝗjſtionib de veritqie. q. pmaarticulo 4eꝙ veritas repit. ꝓpꝛic in intellectu diuino⁊ pu nno in alhs aůt inuenit᷑ veritas relatide ad intlem̃ Vſt aurẽ in intellectu diuino veritas pheĩ bmo. In intellectu aũt humano ꝓpe ⁊ſecundario. In rebus autẽ imꝓpc⁊ ſecun darioquianõniſiin reſpectu adalterã iſtaꝝ duarũ veritatũ. Weritas diuina vna ſolum
ſicut⁊ rerũ emtitates. Exquo fö cuiꝰibet creature eſt triplex veritas uc e põt.ſ.ve ritgs intellect? diuini: veritas intellect?crea ti qmbe dicunt᷑ ꝓpe vitares. ⁊ veritas im ꝓpꝛie dicta hmn quã dicunt᷑ oœia vcra. Veri luieltalecauiacciuainteltet·di uñiã oes res que ſunr uleſſe poſſun que
—
adequgtio nißil aliuc eſt qᷓ eſſentiadiuina ß
* 7„
eqiat ſihi onne ens qð ſil ſicut ipſ itcjligit⸗ tal ens fuiſſe cſſe uel poſſe eſſe uci foꝛe. Ex parte gutẽ rcrũ iſte veritates multiplicãtii kmniultiplicarionẽ rerũ. Vcritas humana pꝛopꝛie picta que cſt inintellectueſt quedaʒ Mcqugtioꝛ cðuenicntia incſcctus adrem ⁊ nõ eſt ſolus reſpectus adequationis ß foꝛ
ma imelleetus ſub rali reſpectu. Et iſtaade auario eſt relario realis terminataad remqᷓ
adequat᷑ conceptioni intellectus. Ex parte gůt reieſt relario rõnis.⁊ hoc intelligo fico gnitio quã habet inrellect?de re qus comi iat vitai ſir gcceptaare ⁊ cquſata abeo. Tůc eni cognirio illa depẽcet ab eo⁊ ideo conſe quent᷑ relatio erit realis. Iʒ ſi cognitio ite lectus nõ cauſcł᷑ arc ſepᷣcedit eñ cuiuſmõi
eſt cognitio artifjcis de domoficnda tũc re⸗ latio ex parte intellectus non eſt realis:ßex pte rei. Veritas autẽ impꝛopꝛie dicta tertio modo licetſit ipſa reienitas tamẽ dicit enti
„ p2
„
tatẽ reix ſuperaddit habitudinẽ intellecius ut ponit ſanctus thomas eadem queſtione articulo ge vbi dicit veritas dicta de lapide claudit in ſua ratione entitatẽ lapidis et ſu peraddit hitudinẽ ad intellectũq etiã cauſat᷑

modo ẽ ſic diffinit Meritas ẽ adeq̃tiorei intellecte ad intlcm̃ ßin id ꝙeſtad id qð ðea ttelligit᷑ intlcũ enũciatiuo. Et ſic vłr⁊ ſolũ e reſpectꝰ rõis ſic accipiẽdo vitatẽ ẽ chmunis emib⁊ nò emtib actu exñ̃tibꝰ⁊fieri poſſibi
3
expte reicũ habeat aliqd m ꝙ referri poſſit
Sʒ vitas dicta de cecitate nò icludit in ſcip̃a puationẽ q̃ẽ cecitas ß ſolũ hitudins cecitai
ad itellectũ. Sic igit᷑ videt ꝙ mẽs ſcithome fuit ꝙ vitas reiqᷓ eſt im ꝓbe vitas eſtipfa rei entitas cũ ipfa relatòe ad itellectũ. Nel me⸗ li. Vpſa entiras rei ſubſiſtẽs tali relatiõi ad eq̃tois ad itellectũ d vitas. Scðᷣm adeqᷓtio⸗
nẽ igit᷑ ad intlem̃ diuinũ res d vera inq;tuʒ
repſet H ad qð eſt oꝛdinata ꝑ intlem̃ diuinũ. Scm gůt adeq̃tionẽ ad intlcm̃ hũanũ res dñ vera incᷓtũ nataẽ foꝛmare de ſe verã eſti⸗ mationẽ. In pp̃ri añt ↄcluſiòe accipit᷑ vitas
libꝰ qa eſt reſpectꝰ rõis ſolũ Wõtrg iſtã cõ⸗ cluſionẽ arguit᷑ q̃druptr. rimo ſic. obm
habitiis nõ pꝛecedit obm potentie cuiꝰ eſt
erd. yſe iſte habitꝰß ens eſt obm metha verum n
——
eſt obm itellectꝭ Scðo ſic. pᷣmũ obm potẽ tie debet hf̃e duplicẽ coĩtatẽ uład minꝰ vnã
ſ.pᷣdicatõis uł vᷣtualis ↄtinẽtie ß verũnõhʒ coitatẽ pᷣdicatõis.qꝛ nõd̃ in qͥd de entibĩtel
libilibcũ ſit paſſio entis nec hʒ coĩtatẽ vᷣtuat
tinẽtie qͥa veꝝ qðẽ in lapide nõ ↄtinet ytua ſt lapidẽ ß poti ecõuerſo lapis tiner derũ igit ʒ⸗ ſic. ſi verũẽ adequatũ obm itel⸗ lectꝰtũc oẽm intellectõeʒ ↄſeqjret᷑ verũ: h cũ falſa intellectio ſit intellectio.igi᷑ falſ itelle⸗ ctionẽ ↄſeqͥrck verũ. Itẽ ſeqᷓret᷑ etiãꝙ falſũ nõ eſſet itelligibile qð eſt faliũ¶ ſic vitas ſeqͥł᷑ ſolũ actũ ↄplexũ qʒ in poſitõc ⁊ diuiſiõe ſolũ ↄſiſtit vitas ᷣm phm pmo piarmenias ⁊60 metha.ß act? ↄplex? nõ eſt oĩs actꝰitel⸗ ligẽdi.igit᷑ nõ oʒ ꝙ actũ itelligẽdi cõſeqͥt᷑ vi⸗
tas¶ K ðdeo ad pᷣmã dico ad maioꝛẽ ꝙlicʒ
obm hitꝰnõ pᷣcedit obm intlẽs qðẽ obmpdi
catiõis tñ bñ põt pᷣcedere obm intlẽs ↄſecu
tiõis· Sic aůt ẽ ens reſpcũ veriqa ens qðẽ ſubiectũ metha.ᷣm rõnẽ pᷣcedit verũ quodẽ
ohm intlcũs ↄſecutiõis ſolũl Ad ſcõam di cẽdũ ꝙ maioꝛ eſt falſa ſimplicit᷑ ſiaccipia?᷑ co
pi uel copulati.ſ.ꝙ opoꝛteat obm itel ett? hre duplict ↄmunitatẽ. ſ.pᷣdicarõis ⁊ v⸗
*
tualis ↄrinẽtie ut patuit ex ſcha ↄcluſiõe. Si añt gecipiat᷑ difiũctiue tũc eſt vera qͥ ad pᷣmã piẽ de obo yniuoco qðẽ obmÿÿdicatõiſ.ſiðt eſtätio S tũc nõ hʒ coĩtatẽ pᷣdicatiòis niſi
inippe. e or dicoꝙ hʒcoita— nis ñi qjditatiue qð nð oʒqʒ iſta coĩtas foluʒ
.
reqͥrit᷑ i chd hit?vniuoto ß hʒ coitatẽ pᷣica
tis denoiiatiue qꝛde oiby intcis apotẽtis
evo ãt dico ꝙ hʒ coĩtarẽ pᷣdicgtio
intellectiuadenomiatiue ßdicat. Vldicẽdũ
ꝙ verũ nõ ẽ obm itlẽs pᷣdicatiõis:b potiꝰſe cutõis niſipᷣdicatio large accipiat Ad ttiã nego minoꝛẽ qafalſa itellectio nõẽ itcllectio niſi ßm nomẽ ⁊ equoce h eit iqrãtia pꝛaue dij poſitiõis qꝛẽ erroꝛ circa obm nec oʒqꝙ oẽm verũ ß oʒ ꝙ œẽ imtlcim̃ poſſit cõſeqͥ verũ ſi intelligat᷑ ſicut ẽ. Ex hoc vlteriꝰ ſeqł ꝙ intellectionẽ falſi ſi imelligat falſũ ſicut faiſũ eſt ↄſcq̃t᷑ verũ. Ed q̃rtõ di⸗ cẽdũ ꝙ vitas ꝓpe accepta ↄſeq́᷑ actũ ↄplexũ largo gũt noie ſũpta oẽm itellectionẽ ↄſeq́᷑.
õ cõcluſio.obm intlẽs adeqᷓ̃tũ adeqᷓtiõe ſe tenẽte ex pte potẽtie bm qð ꝑ obm ipe itlcũſ diſtiguit᷑ a ſenſu ↄſequẽs rẽ ex nã ſua inde⸗ tminatã̃ ad vnñ idiuiduũ m ꝙ eſt obiectiue in intlẽu ut vnaplurificabilis tñ in multisẽ
vniuerſalitas. Mꝛobat iſtaↄcluſio pmoau ctoꝛitate phiæpoſterioꝝ dicẽt.vniuerſaleẽ itelligibile ꝑticulare vᷣo ſenſu pceptibile:ſed
nihil intelligit᷑ niſiqðẽ obm inlẽs igit vłeẽ
obm intlẽs. Rone ſic ꝓbat᷑.ahẽ obm po tẽtie intellectiue ꝑqð ipſa polẽtia intellectia diſtiguit᷑ ab oĩ potẽtia nõ itellectiua. Sʒ ſic ẽꝙ potẽtia itellectiua diſtiguit᷑ ab alis potẽ tijs nõ intellectiuis ꝑvniuerſalẽ app̃hẽiionẽ ßmh videlʒꝙ res ex ſe idetminatas ad vnñ põt vtr intelligẽ igit᷑ ⁊.Minoꝛ patet quia pricularc.igit obm ſenſus ſo
lũ eſt ꝑriculare. Waioꝛ ꝓbat᷑ qꝛ potẽtie di- ſtinguũt᷑ pobaß intlẽs differtaſenſupapp̃ hẽſionẽ ipſivłis igit vfcẽ obm itlẽs. Pici᷑ notãt ĩ ↄcluſiòe pᷣmo ꝙ vłeẽ obm adequatũ intlẽs adeq̃tiòe ſe tenẽte ex pte potẽtie nõex pte obi. qꝛ licʒ intlẽs adequet vłe qꝛ põt oẽm M rẽ vniuerſalẽ intclligẽ.nò tñ vłe adequat itel lectũ qꝛ intlẽs põt etiã intelligẽ ꝑticulare u᷑
nihil ſentit᷑ nili
ſingulare ut ſingulare ẽ licʒ nõ directe. Mð
ãt inrlẽs nr̃ poõt itelligẽ ſingulare ꝓba᷑ qͥnu
plicit. Tũ pᷣmo qꝛ de ſingularibꝰ aliqͥd gffir⸗ mamułnegamꝰ igit ipſa itelligimꝰ Tũ= qꝛ nõ minoꝛis entjtai ẽ ſingulare reale qᷓ; chi mera⁊ glia fictuna ß chimerã itelligim?igit ⁊ſingulare. Tůʒꝰ itlẽs ñ pot abſtrahẽ ab eo qðñ cogſcit:h itlẽs abſtrahit a ſingulari igit ipſũ cogſcit. Tũ qa nihil incognitũ diligẽ poſſuniꝰ:ß depᷣcipit nobis ut diligamꝰ ſẽ⁊ petꝝ ⁊ paulũ ⁊ preʒ⁊ matrẽ igit᷑ ea coqſcimꝰ Tůqnto qꝛ potẽtia pfectioꝛ pot ĩ iq iqð imꝑ fectũ:ß potẽtia ſenſitiuaqj eſt ipfectioꝛ itelle⸗ ctiua põt i ſingulare igit potẽtia intellectiua que ẽ pfettioꝛ. Picit ⁊ in ↄcluſide cõſequẽs rẽ ex nã ſua indẽterminatqͥ ad vnũ ⁊.qͥq vni uerſalitas nõ cõſeqͥt᷑ appᷣhẽſionẽ intlẽs circa qðcũq; obm inditierẽt ð ſolũ circa nãmex ſe
*
12
SSS 5 6 —
S—
—
— —
— S

uligm gi o
5*
ene ecohſam idichinp picuicle⸗
unlu
ſorccus ni x milẽs cir arineri
rm
mdetminatã ad vnũ. Ipſũ eniſingulare vni
uerſalit᷑ intelligi nõ põt. Et ꝑh diſtinguit᷑ ve
ritas q̃ẽ obm intellect? ab vniuerſalitate qͥa vitas oeʒ rẽ ↄcomitari põt nõaũt vniuerſale
igit vitge Pöt eſſe paſſio entis nõ aũt vniuer Lõtra iſtã cõcluſionẽ arguit᷑ dru⸗
Alitas. Cõtraiſtãc arguit qᷓd pliciter· pꝛimo ſic.obm potentie naturdliter
pᷣcedit potẽtiã itellectiuqᷓ. igit᷑ ndeſt oõm po
tẽtie intellectiue. Maioꝛ nota.minoꝛ ꝓbat
per phm pᷣmode aia.vłe nihilẽ aut poſteri? Lßᷣm rònẽ. Et loqͥt᷑ maxie de vnuerſaliintẽ⸗
tionglide qͥ tu cõcluſionẽ tuã itelligis. Se⸗
cundo ſic oĩs porentia pᷣmo fert᷑ in fuũ obm
vtens fantaſmate vtit᷑ ipſo ſm ꝙeſt indeimi
nate rep̃ſetatiuũ ↄueniẽtie ⁊ ↄfoꝛmirat inci⸗ uiduoꝛũ nõ diſtinctiõis uel diſcrepãtie ut cũ inrellect?meꝰintelligit nãm humanã totã nõ intelligo eã infiguratã uel nõquãtã uł nõ co
oꝛatã imo itelligo eã̃figuratã tauibꝰ lineamẽ
tis in gnãli t̃⁊ q̃lificatã talibꝰ coloꝛibꝰ tali
debet pᷣcedẽ ipſã potẽtiã: ß vniuerſalitas nõ
—
adequatũ: ß iteſlect?nõ fert᷑ pᷣmo in vniuerſa
litatẽ igit æ. ſ Certio ſic. nulla potẽtia põt
ꝑactũ poſitiuũ in oppoſitã rõnẽ ſue ratiõis foꝛmalis qͥ viſus non pot ꝑactũ poſitiuũ in nõ coloꝛatũ:ß intellectꝰ pot in ſingulare qðẽ oppoſitũ vniperſali igit vniuerſale non eſt obiectũ ⁊c. ¶ Muartoſic. vniuerſale eſt ens reale ᷣm thomiſtas igit᷑ nd eſt obiectů intel⸗ lect? in rõne cõſecutiòis ac ſi cõſcquaf᷑ intel- lectionẽ imo pᷣcedit intellectionẽ. fiR ñdeo ad pꝛimã ꝙ maioꝛeſt vade obiecto intellect? in tõe motiui.nõ aũt de obiecto imellect? in rdne conſecuti quale obiectũ eſt vniuerſale.
Acd ſcham dicẽdũ codẽ modo. ſpd tertiq dicoꝙ vniuerſale eſt obiectum adequatũ ad equatione nõ mutua qʒa licʒ potentia intelle- ctiua adequet vniuerſale.nõtñ ecomerſo q;a intellectꝰ etiq intelligit ſingulgre ut ſingula⸗ re eſt ſicut ꝓbat᷑ ex dictis. Ad quartã dico ꝙ concluſio iſtadebet inrelligi de vniuerſali itentionali qð eſt obiectũ intellect?conſecuti
quia ↄſequit intellectionẽ circadeterminatã
nãm? nòcirca omncens. Pubitat᷑ quò itel ligi debeat ꝙ pticulare intelligat᷑ indirecte vniuerſale aüt directe. R pᷣdeo ꝙſic videtur debere itelligi. Nã reſpectu oiuʒ idiuiduoꝝ
vni ſpetnõ habemnili vnã ſpẽm itelligibi
lẽ apmo ſignificato illiſpecieiimp̃ſãqᷓĩpẽs imelligit᷑ eẽ ſutficiẽs rõ rep̃ſentãdi oc idiui duũ cũ pᷣmo ipmẽte hůs ↄfoꝛmitatẽ ⁊ ſic illa ſpes intelligibilis directe rep̃ſemtat qᷓ;tũ ẽ ex ſe nãm ſpecificã nõ hido in ròne repᷣſentãdi maioꝛt inclinationẽ ad vnũ qᷓ; ad aliud idiui duũ.ſic igit᷑ ꝓpt indetminatã rep̃ſentationẽ ſpeciei intelligibilis actꝰ imelligẽdielicit?a
potẽtia itellectiua mediame ſpe intelligibili.
Etiã repᷣſẽtat nãm intellectam directe ⁊ non plꝰ ut in illo nel in illo idiuiduo exiſtẽtẽ licet autẽ opoꝛteat m phm ʒ de aia intelligentẽ
fantaſmata ſpeculari. In oieni intellectione
vtit intelleetꝰ fantaſmate⸗t ipſe intellectus
politide uelſituaffectã infra coꝛpus lunare exiſtẽtẽ. Dia aũt iſta ſunt indifferẽtia ad oĩa ſuppoſita ⁊ ſic intellectio q̃ intelligit᷑ hõ ca⸗
racteriſat his fantaſmatiby nõtñ diſcernẽti⸗ bus hoc indiuiduũ ah iſto uel alio tali acci- denre ueltaliß ur ſũt ↄmunia totã nãm ↄſe quẽtia Mõ tñ dicoꝙ intellectio intelligẽtis
nãm humanã tminet abiſto fantaſmate imo
talis itellectio tminat᷑ ꝗ nã hũana nuda affi· P—
cit᷑ gůt ⁊ caracteriſat᷑ talis intellect? iſtis fan
taſimatibꝰ ut qͥlibʒ in ſe expiri põt. Et ſic nã
vniuerſalis intelligit᷑ directe. Wũ aũt volo intelligẽ ſingkare ut ſingtare tale diſtictũ ab
ligibili q̃ intelligit vniuerſale ⁊ eiſdẽ fantaſ⸗ matibꝰnõ intelligit adhuc h ſingulare inqᷓ;tů B ſingulare diſtictũ ab alis: ß neceſſariũ ẽcꝙ
refiectat ſe ad fantaſina idiuiduũ rep̃ſetãs
ur.ſ.itelligat hůc hoieʒ nõ ſolũfiguratũ ſim⸗ plicit ułlocqiũ ß ut talifiguratũ ĩ rali loco ſi⸗ tuatũ ð tali loco uł ꝓuici natũ.⁊ ita diſtictũ
ꝑ iſta ab oĩ alio idiuiduo eidẽ ſpei.qᷓ̃ qͥdã itel
lectio qꝛ nõfit directe fm directã repᷣſentatio nẽ ſpẽi itelligibil vir pᷣm indiaʒ oĩa idiuidua repptani ⁊ actꝰ intelligẽdi ab eadẽ ſpẽ ⁊ itel lectu eliciti cũ fantaſimate talẽ itellectionẽ di⸗ rectã afficiẽte ß potiꝰfit cũ ſpẽ intelligibili ca racteriſata ab F̊ fanxaſiate ſolũ idiuiquũ ⁊ nõ aliud repñtat᷑iðfit reflectio ⁊ nõ direcia itellectio ⁊ ſic credo debẽ intclligi:indiuidua itelligi reflexe nõ mñ id pot diciꝙ idiuidua ꝑ ſe intelligi nò pñt ĩmoꝑſe itelligũt᷑ licʒ nõòdi
recte. Vcluſio.pmũ ołm itellect?ni pmi
tate oꝛdis tpis ꝓ ſtatu iſto eſt accñs ſeſibile
glis:tůc intellectus mewrẽs eadẽ ſpẽ intel⸗
. 3)
ↄcretiue acceptũ. ſtiꝰↄcluſiòis ꝓbationg
ipugnationẽ yſq; ad ſequentẽ q̃ſtionẽd gcluſio. Pcto pñ̃t aſſiꝗᷓri oba intellect?
ni.ꝓbat᷑ iſta ↄcluſio ꝑ ſufficiẽtiã. qꝛ oẽ obm
irellecr?ñi ſumit᷑ ex hitudine obibd ſua infe rioꝛa uel ad intellectũ nm. Welq; ſumit᷑ m
hitudinẽ realẽ ułhᷣm hitudinẽ rõnis. Sip
hẽ duptr.uł ſumit᷑ hm aliq́d reſpectm̃ ułm aliqͥd abſolutũ. Si fm aliqd reſpectm̃.ſ. ᷣm oꝛdinẽ tpis realẽ.ſic pᷣmũ obm intellectꝰeſt accñs. tpis. Si ſumit᷑ ſm aliqͥd abſoluj.ſ.ᷣm ali⸗ quã cauſã abſolutã. ̃ ẽ duptr. Vtſumit᷑ ᷣm hitudinẽ cauſe intriſece uel cauſe extrinſece.
0
vol
ðẽ pᷣmũ obm itellect? nf̃i poꝛitate

4.
rit i minoꝛꝓbat ꝑ phʒ ꝰmetha Ibaẽ poꝛ accñte nãdione⁊ tpe. ⁊oſic.illð pmo d occurrere
Sibmũ.ſcãe imriſece hoe nõ põt e niſiob liue. qʒ vel m hitudinẽ cãe foꝛmalt mãlis.
Fᷣmnũt hitudinẽ cãe mãlis nõ põr ſumi obm cũßʒ phos mã ſit ĩpeditiua iteilcõis.igit᷑ nõ pot cẽ rõ intelligẽdiſicut ſm eſt rõagnoſcẽ di eaqᷓ oꝛdinant᷑ad ipᷣm.igit opʒ ꝙ ſumatᷣm genꝰce foꝛmat. Wã aũt foꝛmalẽ duplex.ſcʒ intriſcce denoĩans ⁊ extriſece denoians. Si umat᷑bʒ genꝰcãe foꝛmalintriſece denoiani
⁊exñt in coꝙẽ in itellẽu ſic ẽ obm pᷣdicgtòis
ſcʒ ens. Siaũt lumat ym hitudinẽ cãe fõꝛlis extriſece denoĩant ⁊ n exñt i eo qð denòiat ⁊ſicẽ aliud obm.ſens intlrigibile. aʒinꝰeidʒ
intelligibit eo ꝙ denoiat᷑ ab actu itlindiqͥ nõ
eſt in aʒino fõꝛl̃. vñ ec intltibile vt hic ſumit᷑ nihil aliudẽ niſi hẽe foꝛmã intlibilẽ potẽtem repñtare talẽ rẽ circa intlẽm. Si aũt obm ſu mat ʒ hitudinẽ cãe extriſcce h ↄtigit dupttr vel in gñc cãe final vłin gie cãe efficiẽt. Si
bmũhẽ duptr. kin gie cõefinalin gali ſie ᷓ;accñt S oſpa. kin gie cãefinalin ſpãli ſicẽ deꝰ ſiæmßrq.i⁊. quã ſequoꝛ que eſt Zꝛia huic. Pꝛo tui
ſcʒ in rõe motiui tũc ẽ qͥditas rei mãl. Siſu- mat᷑ obm bm eẽ rõis qꝛↄſequit᷑ rè ᷣm hitudi nẽ ſuã ad intlẽm h ↄrigit duptr. ktle ohm cõ ſequit oẽm rẽ⁊ ſolũ hm ſimplicẽ hitudinẽ rei inrlẽe ad intlẽm ⁊ ſicẽ vᷣm.knõↄſequit᷑ oẽʒ rè
ſolũ determinatã nãm illã.ſ.qᷓẽ indetmiata
ad vnñ ſingke:⁊ ᷣm hituqinẽ vni intellẽi ad aliud intlẽm ⁊ ſic ẽ vłe. ltia cõcko ⁊ vłis adq̃ſituʒ ẽ. Ens rõis ẽ intllibile a nob. ꝓbat tů qꝛoẽ illudẽ intlkibilc anobis ad quod põt termiari inellẽioꝛß ad enfrõis pot termiari
intlẽio igitæt. Tñ æqꝛfigmẽta pñt intelligi
ðplens rõis. Tũ ʒoqꝛ multade entib'rõis firmam?⁊ neggmꝰ qð eẽ nd poſſʒ ſi ea non intltigeremꝰ. ¶Ecd ròem in oppoſitũ factã in pᷣnẽqõis dicẽdũ ꝙ qͥditas rei mãlis ẽ obm intlẽs nfi in rõe motiui ſolũ: nð aũt in ratiõe terminatiui. Et licet ens ratõis nõ ſit enſqð eſt obiectũ intellectꝰin rõe terminati:tñ ẽ ali quid ip̃iꝰentis.⁊ ſic hʒ hitudinẽ ad obiectum inſles in rõe termingii.⁊ ſic intelligi poteſt.
Mueritætꝝ pmũ qð occurrit intlẽui
ño ſit ſubã kaccs. Et loquoꝛ h de pᷣmitate
oꝛdinis tpis reſpẽu intlẽs ñi ↄiũcticuiꝰco⸗ gnitio hʒ oꝛtũ a ſenſu. tñ eſtq̃rere. Ntrũ pᷣmũ qð intłr ab intlẽu nfop ſtatu iſto ſit ſba velaccñs.e h pot eẽ duplex opio.ſſPꝛia opio dicentiũ ꝙ ſba eſt illud qð pᷣmo intir ab intlẽu nfoꝛqð pbãt multt᷑r. ſpꝛio ſic. ilð qð eſt pᷣus alto tpe dione ⁊ cogniiðe pᷣmo occur intléui nfoß ſbaẽ hmõligit⁊.mgioꝛ nð.
intlẽui ño in quo pfectiꝰſaluat᷑ rdentis:ß rõ
entis pfreti;ſaluat in ſubãqᷓ; aechte igitur& ſic. poꝛ eſt notitia abſoluti q; relati: ſed rõ ſe ẽ rò abſolutiq nõ hʒ depẽqẽtiã ad altex. ròaũt accht eſt rõ relariqʒ accjs eſtens per
inherẽtiã ad alteꝝ igit⁊c. ſic. in demõſtra
tõneꝓpter qͥd bus eſt nota cãpaſſiõis qᷓ ip̃a paſſio:ß ſaeſt cq̃ paſſiõis ⁊ paſſio ẽ eiꝰacchs igit᷑ ſalti qñq; ſubã pᷣus cognoſcit accidente.
hſic. qðqͥd eſteſt pmo ⁊pſe ohm intlẽs ex ʒode gia:ß qð qd eit dicit maxie ſbam igit⁊.
Goſic. qð mouet intlẽm vtute ſbe impmit in intlẽm ſititudinẽ ſbe: ß oẽ accjs mouz intlẽʒ vtute ſbe igit᷑ pᷣns impmit in itlẽmſikitudinẽ ſe qᷓ; ſuã. minoꝛ ſupponit᷑.maioꝛ pʒ. qꝛillud qð agit in vtute alteriimpmit ſiritudinẽ ei in cuiꝰvᷣtute agit. voſic. ſicut ſe hʒ mã ad foꝛ mas mãles ita ſe hʒ intlẽs adfoꝛmas intelli⸗ gibiles:ß pus recipiũt᷑ in mã oꝛme ſales qᷓ; accñtales.ꝗᷓ in intlẽu pus recipit ſilitudo ſbe q; accñt. Eilia ẽ opio herpheiqðlibeto ʒ?
opidis dectaròe ⁊ pᷣme impꝛobade ẽ notãdũ ꝙ ſbam pus occurrere inlẽui ño pot intelli gi duptr. Pꝛiomõ ꝙ ſba pus occurrat itel⸗ lectui ño qᷓ;tů ad ſuã rõem galẽ q̃ẽ eẽẽs ꝓꝑ ſe.⁊accipiẽdo ſbam ꝓ hac nã vłůla in qua talis rõ gñalis fundat᷑. Iſto notato pono qᷓ⸗ tuoꝛ ↄctones:duas neqãtiuas ↄtra pᷣmã opi nionẽ:⁊ duas affirmatiuas ꝓ ↄfirmgtõne ⁊⸗ Pꝛimaↄcto negatiua eſt iſta. Accipiẽdo pam pᷣemõò.ſ.qᷓ;tũ ad rõem ſuã galẽ q̃ eſt eẽ ens ꝑſe: ſßa nõ põteſſe pmũ qð occurrit itel lectui nro. ꝛo iftiↄctonis dectatõc notã dum ꝙqñ di ibaeſt ens ꝑſe. ꝙ ꝑſe ibi nõpõt capiaffirmatiue ß negatiue ·i.ſba nõeſtens in alio ſicut accñs:qðꝓbat᷑ aũcte ⁊ rõe. Pꝛi⸗ mo gůcte dionyſij in libꝛo de dinis nbibca vndecimo.vbi ꝓponit qõcm ⁊ dicit q̃ris aũt quid eſt eſſe ꝑ ſeip̃ᷣam vitã. Mdet dionyſi⸗ ꝙpangelica eſſenrin non eſtꝑ ſeipſamb ſoluʒ illa eẽntiaque eſt im c. Ex h arguoſic. ſi aliqua eẽntiacreataeẽtpꝑſeip̃am: maxie eẽn tia angeliq̃ẽ nobiliſſima int eẽntias creatas illa nòẽ ꝑſeip̃am igit᷑ nec alie. Idẽ pbit dio nyſius codẽ licaꝰꝰ Idẽ ꝓbẽ aũcte boechin libꝛode ebdomadibyin ſoloc ⁊qõis ibimo⸗ te · vbi tenet exp̃ſſe ꝙ nihilp̃ter pᷣmũẽ bonũ pſe nec ens pſe:⁊ h intelligẽdũ eſt poſitiue Roeꝓbſic. Bi ſba pijtalis eſſʒ ens ꝑſe po ſitiue ſiue affirmatie: tůc aut pſe reduplicat gencãe foꝛmalis vel efficiẽtis velfinalis: nullů iſtoꝝ ẽ dicẽdũ igi᷑⁊.maioꝛ nð ex ſuffi ciẽti dione. minoꝛꝓbã nò genꝰcãe mãlis.qa tůc oĩs ſba eẽt mãlis qðẽ im̃ ꝓñaꝓbã. qꝛqð ↄuenit alicuiꝑ ſe ↄuenit oi. Mec genꝰcauſe

inzu foꝛnmnalis qͥatunc nõ ↄpeterer ſoli ſubſtãtieꝝ ¶ ꝙois cognitio nfa oꝛtũ habeat a ſenſu.⁊⸗ cer 4 c ſe eſſe ens h etiã accñti qaaccñs etiã eſt ens ic. ila q̃ pmo nobis dñt eſſe nota dñt eẽ cer- aci eß au pie in gnẽ cauſe foꝛmalis maxime bmilloſq́ tiſſima: ſed ſenſibilia ſũt hmodig. fenſibilia pici enspe ponũt vniuocationẽ entis qͥa accñs ᷣm eos ſũt nobis pᷣmo nota:ß ſeſibilia ſůt accña.igit᷑ Arpaſ Oln nõ habet eſſe formale ſubſtãtie nec gen cãe accha ſunt nobis bus nota. B ſic. imago rei 7 ichß efficientis uelfinalis qͥatũc ſubſtãtia pᷣdica⸗ exñs circainrellectũ bmo videt᷑ illud repꝛe- gocin iu mẽtlis nõ haberet cauſã efficientẽ uelfina. ſentare cuiꝰeſt imagoꝛß imago reiexũs cir- bohnuin lẽmð eſttra phmpmo celi⁊ mundi dicentẽ ca intlem̃ pmoeſt imago accñtis ⁊ nõ ſubſtã miehen er Abh quidãente ſingulis cõmunicatũ eſt cẽ tie igit᷑ pᷣus videt repfrare accũs qᷓ; ſubſtã⸗ ueſte n ⁊ viuere his qͥdẽ clarſ his vero obſcurius. tiũ:h illud pus itelligit᷑c ſilitudo pus iitel⸗ ucjsnn min Idẽ dicit ⁊ metha. Ht tra xp̃ianoꝝ fidem lectu reponit igit accñs pꝛi⸗ itelligit maioꝛ mitn 6 u ãreſtat ꝓbarũꝙ qñ dicit᷑ ſubſtãtia eſt ens ꝑ nð. mioꝛ ꝓbatqꝛ ili;imago pꝛiꝰẽ iintictũ c ma un ſ. ꝑſe nòcapit ibi poſitiue:ß negatiue ut tm̃ imago pus fuit iſeſu:ß imago acchbpꝛi fuit miſt zlu vaicat. i.ſubſtãria nõ eſt ens in alio in qͥ ſub⸗ i enſu qaſpaʒ nõ ſẽtim niſip acchtia igit᷑& aut budi ſtet. Pic aũt acipiendo ſubſtãtiãſicut debet ¶aꝰ ſicqa ſiilanã inqᷓ fundat᷑ talis modus aj nan eapinõ põt eſſe pmũqð occurrit intellectu eẽndi ſupeſſepſexnõ ialio eẽt illud qð pmo iſnint, no. qð pbat q̃drupłrPꝛimo ſic. iludqð occurrit inellectuii vnoqᷓq; tũc talis nã eẽt mnſbas pmo occurrit intellectiino nõ eſt res ſub notioꝛ ⁊ certioꝛ qͥ ad itellectũ ñm qcũq; actu piſtuoſe pabitudine ad aliud:ß acceptio ſubſtantie in ß Fe falſũ de ſbaqꝛ mktis fuit notů alidd eſſe beichtevn ᷓntũ dicit ñeſſe ĩalio ẽ acceptio eiſub habi qᷓtů quibꝰfuit ignotũ. vtrů talis nů iit quãti abuc Pn udine ad aliud.qᷓ pᷣm illã rõnẽ nð pꝛimo oc⸗ tati ſuhiectũ uł non h narrat phus pmo me wabetntit currit intellectui nr̃o.minoꝛ nota. maioꝛ ꝓ⸗ tcha⸗ Muinto fic. qꝛ ñ videt᷑ ꝙ itellect?i alic aiſopin hat qͥa noticia alicuiꝰ in ſe pᷣcedit noticiã cõ heat dubiũ uterret circa exñtiã iliꝰqð pᷣmo us oœunſ eretiuã ad aliuqſæ ſic. Vllud qð dicit pua⸗ occurrit intellectui nfo de vnoqq;. Bʒ itles gü qectis tionẽ nõ põt bᷣmd occurrere iteilectui ño:ß nf dubitat frequẽt uel errat circa exñtiã ſbe cnärtibhe eſſe pſeqð addit ip̃au ſubſtãtinad ens ↄmu reigæ.maioꝛ nota.mioꝛꝓbat᷑. qꝛ ſipponat᷑ op ne pqð ↄtrahit᷑ ipm ens ↄñ̃e ad genſubſtã mii vitrũ hñs ſititudinè cũ lapide pꝛecioſo enapnicpi ie dicit ſolũ buationẽ inherẽtie ad aliquod ſum cerr?de coloꝛe Iqᷓtitate dubiꝰtñ de ſpa: pimuint: ubliſtens adicit en pqð ſuhſiſtetigict· ¶ yrrũvidel ſit lapis pcioſus uknon⸗ß ciu 5 minoꝛ patuit ſupꝛa. Maioꝛ ꝓbat᷑ qͥa ois pᷣ⸗ ſio ⁊ affirmatiua Accs ẽ illð qð poccur⸗ ſigqee hatio cogpoſcit p Habirũ.nec pot eſſe pmo. rrit itellectui nro. Pꝛobat ilaↄckoq pᷣmuʒ ommit ʒ ſic· Illud qð pᷣmo occurrit intellectut qõ occurrit inctii nro ẽens reale ⁊ ẽ ſba. Si nodebeteſſe notů oibꝰ vſũ rõnis habẽtibuf igit&accũs ↄñapbat aſufficiẽti diuiſiðõe.ma pſetirp ßeſſe uel ndeſſe ꝑaliud ſubiectiue illa nõ ſũt ioꝛ nõ qꝛpᷣ⸗ qð occurrit itlctũi nroñ põt eẽ unn nota oibꝰ vfů rõnis habẽtibꝰ. ¶ſic. Illa ens rõis uł nihil qʒ iſtapꝑens reale itelligũt eetre pPi⸗ nðaccidũt pmo intellectui ño qᷓ pñ̃t eẽ du⸗ ioꝛẽ nõ ppmas duas velones. Lofirmat wistöllun bia aliquodlio exire noto:ß eſſe uel noneſſe üp qꝛaccñs pᷣ ẽſenſibile igit poitelligi⸗ hin paliuq ſubſtãtiue pñt eẽ dubia aliquo exñte bile. Tüæqꝛ bas ↄſcim diſtictqs ꝑ accha ticenmi noto ꝗᷓ 2. maioꝛ pʒ. minoꝛ ꝓbat. qꝛ oẽs gen igit᷑ pꝛius hẽmꝰnoticiã accñtiũ qᷓ; ſparũ. Tũ iit tes aliqͥd eẽ qᷓ;tũ dubitauerũt vtrůgliqͥq ſub ʒoqꝛ poticiaentiũ ẽ nobis certiſj ima igit᷑ pꝛi ſti eſſe quãtitatis uel nõ. ſicut patʒ ꝑ phm pᷣmo ma. Tũ qꝛẽ ituiiua? iomincircaeãↄti⸗ „ metha ¶xcõcluſio negatiua accipiẽdo ſub⸗ git errare/cluſio ⁊ affirmatiuaẽ.accſ ſtãtiã⁊mò ꝓhac videlʒ nã uel illa in qᷓ talis eſibile ↄcrctiue acceptũẽ illð qð pᷣꝰ ocurrit anscis rõgeneralis fundat᷑ adhuc ſubſtãtianõẽ i iiellectui nr̃o. Mꝛobat᷑ iſta ↄcluſio qꝛ oĩs co 3 poudo lud qð pᷣmo intellectui nro occurrit cogno gnitio q̃ aliqd coqſcit ſimplicit ẽ poꝛ illa qᷓ ali geboechn ſcendũ. ſta cluſio ꝓbat qͥntuplicit qfꝛi qͥd coꝗſcit᷑ ſ hitudie ad aliud. Bʒ ↄgnitio qᷓ nbino⸗ mo ſic. qa illi intlctũicuiꝰcognitio oꝛtũ hʒ a coꝗſcit᷑ accñs ſeſibile ↄcretie acceptũẽ ↄgni erhnitbon ſenſu pᷣmo occurrit illud qðeſt pmo ſenſibi-· rio ſimpkr. Cognitio ãt ↄſcit accſabſtra idückpoſiu le:ß intellect?n eſt hꝰmði igit᷑⁊t. ed ilud ctiue ẽ cognitio ſb hitudie iqt᷑ↄcretia cogni chenplepo qð eſt pᷣmo ſenſibile eſt accñs.igit᷑ accñs p⸗ tio accii ẽ poꝛ abſtractina eidẽ.maioꝛ nota pien ich mo occurrit intellectui no. maioꝛ nota. quia mioꝛꝓbat᷑.qꝛ coqᷓſcẽ albedinẽ abſtracte ẽe sreifmisß no videt᷑ ꝙ paliud dicatcognitio nñi itellectꝰ ↄſcere ut illud qͥ aliqͥd eſt albũ. Bed iſta co⸗ wonöex ſufi dependere a ſenſu niſiqa pᷣmo cognitaa no⸗ gnitio albedinis eſt cognitio eius ſub habi⸗ ciemiis. ꝗ biz ex quibalia cognoſcimus ſůt ſenfibilia. nuine igit. Cõfirmal qa pus coqſcit ali- oiaptig Minoꝛpʒpariſtotilẽ ⁊ poſterioꝛũ qͥ dicit q in ſe q; ut ſeparabile pᷣm rem uel rationẽ.
jugnu
Secunda

Queſtio
— edepkre Sciẽdũ tñꝙ aliqd ↄcretiue ↄgnoſcipõt ite rit intellectuinfo· Calbů nigrũqᷓtuʒ⁊ſie deꝰ* v mions n ligidupł. Vno moõꝙ explicite coqᷓſcat᷑ ipſũ alijs. Iſta eti rò ꝓcedit ac ſi iſtud qðde ne. 4 fnhas ut ↄcernẽſaliqͥd aliud aſe. Et iſto modo nec ceſſitate occurrit itellectui ſit rõↄmunis ac⸗ nchin itlẽs nec ſenſus qᷓ;tũ ad pmã noticiã ſimpli cidẽtis.eſe ꝑinherẽtiãad altrũ h qᷓt ẽfalſũ zi Ipo ciũ cogſcit accũs ↄcretiue qꝛ ſie pma cogni k illud pᷣmo occurrit itellectui no in qͥ fun⸗ i an tione cognoſceret accũs ⁊ amcui inheret. dat talis itlctũs ſᷣm diciud ꝙ dicendũ. 1* Ko ch Nlio mõ pot irelligi accs ↄerctiue coqſci pᷣ ꝙmaioꝛẽ falſa. pus eni coßſco riſibilitatẽ qᷓ 6* neng mo ꝓ tãto qꝛ itlctũs appᷣhẽdit ip̃m nõ appꝛe cãʒ iherẽtie ſue. Sʒ dicẽdũ clariꝰꝙ habẽ no 4 v* mnn hẽdẽdo ut foꝛmãqᷓ aliud aliqͥd taleẽ. Qñ cre ticiãꝓpter qͥd autqͥ põt vtigere duptr. vno—& hnocci h doꝙx ſenſui⁊itellectui nfo qᷓ;tů adilludq; ꝙpus notaſit cã ieſſendi etfeciũiq; ipſe eife c* iwm pᷣmo occurrit itellectui de noticia ſimplicũ ctꝰ⁊ iſto mõ nõ credo ꝙ aliq;s poſſit hre no⸗ ſs eſt ilud qð ſignamꝰ his noibus albũ nigrũ ticiq ꝓpter qͥd de paſſione q̃ imediate fůdat᷑ mr qᷓrů figurgrũ⁊ ſic de alihs. Et credoqᷓ qᷓ;tuʒ; ſupꝑ ſpam ſed tůc ſolũẽx cã deuenit᷑ ĩ noticiq
illud qð pmo pcipit fenſus ⁊ itlcũs nõdit᷑ effect? qůñ cauſa cadit ſubſenſu. Sicutſicon ferũt niſiq;tũ ad h ꝙillud qð ꝓcipit ſenſus clidam ꝙ ex gere condẽſato ſequat᷑ pluuia. pticularit peipit itlcũs vtr. ¶Wubitat quõs¶ lio mõdt̃ aliqs habere noticiq ꝓpter quid intlẽs nr deducit᷑ in cognitionẽ ibe. rocꝰ de aliquoqʒ ſcit illud habere cãm licʒ non ve dubhdeclaratòe ſciedũ. ꝙ duptr itlẽs ndu niat in cognitionẽ effect ꝑcãm:ß magis ecõ cit᷑ in cognitiõeʒ ſbe. Wno mõĩ gnãli videlð uerſo. Et iſto mõ põtgliqᷓs habẽ noticiãppt ex variatòe accñtiũ cireg iqẽ ſbiectũ putaq: q de accñte reſpectu ſbe qa põt venireĩhac iectũ ũẽ albů iãnigrũiã calidũ iãfrigiũ noticiãꝙ ſbaẽcãacctis. uel põt diciynori iã magnũ iã puũ. Vñ ↄcludo ex iſtiſꝙ nõſit cia cõfula accidentis poꝛ eſtſed noticia con⸗ ꝓcedẽ ĩ infinitů qꝛ oʒ deuenire ad gliqð non fuſaſubſtantie pꝛioꝛ eſt qᷓ; noticia ꝑfeera de ⸗ inherẽs alteriqð imutabile exñs ßᷣm ibaʒ oĩ cidẽtis ꝑcãmd qͥnrãdicdũ.ꝙobm intet
bus mutahilib circa ip̃m fulcimentũ exdi lect?ẽꝙqd ẽ uel ibe uel accñtis nð añrꝙq̃q vᷣbeat. Alio mõ ĩſpẽali deuenimꝰ cognitõeʒ eſt ſoliꝰbe ⁊ illi qͥdẽ intellectuiqͥ coqᷓſcitap
h ukilli?be ex ꝓpꝛhs accñ̃tibꝰ q̃ĩpoſſibilia ripus notũẽ ꝙed eſt ſbe qᷓ; acchtis de intel⸗
ſůt ineſſe aliſ. Nãqñ videmꝰilludqð ineſt leetu aũt nro qͥ cogſcit a poſterioꝛiẽ ecõuer?
hoĩ nò pot ineſſe eqͥ· ↄcludimꝰꝙ hᷣ nõẽ roõne ſo.¶Mq ſextã dicendũ ꝙ nõð eſt ſimplicit veꝝ
quãtitai q̃ẽ in vtroq; nec etiã rõne alcꝰpo ꝙqdqͥdagit ĩn vᷣtute alteriꝰimpmat ſitiuqi nscu ſterioꝛis quãritate ß rõe alic poꝛis qðẽ ſubꝰ neẽilliꝰ ĩcꝰ vᷣture agit⁊ non ſu. Alioqͥn caloꝛ ns cgi iectũ qᷓtitati. Et ex h ↄcludimꝰ vlteriꝰꝙ ſßa ignis nũq; ipmerẽt caloꝛẽ ſed ſolũ foꝛmãᷓſub i em noẽ quãtitas: ß aliqͥd qð eſt ſubiectũ eiꝰ. Et ſtãtialẽ ignis. qð eſt manifeſte falſũ. Hoc añt n neml vlteriꝰↄcludim?ꝙ illud qð ſubeſtquãthatii põt habere veritatẽ de illoqð agit in virtute c tcübbace iſto ad qð ſeqt᷑ tale accñs quod accũs repu ateriꝰnòꝑ foꝛmã imanentẽ ß ꝑpmodũ tran⸗ 1 jes rnscr gnat alteriꝙ ið illud qð ſubeſtquãtitatiĩ iſto ſcũtis ſicut ſunt inſtrumẽts artificũ ſicut ſc⸗ lhis inriig dit ſpẽ ab illo qð ſubeſt qᷓ;titari in alio. Alit curis ⁊ dolebꝛa · Itẽ etiã ᷣm quoſdã accũs ñ& dhibrulſon filia accña iſpẽ pñt eſſe ĩ vtroq; ſi eẽnt eiĩdẽ ggit in virtute ſbe actiue itaqaccipiat viriu q iccyus ſci ſpẽi. Auãto eriã plures ꝓpetates coꝗſcim⁵; tem actiuãg ſubſtãtia ⁊ hoc eſt verũ ſᷣm illof ie zinröclun de rebtõropfectioꝛ cognitio habet inſpẽali qui ponũt ꝙſubiectũ non eſt cauſa effectiua clnbh de earũdẽ ſbhsMid rões alteriꝰ opinionis gccidentis: ſed ꝓ tãto dicit᷑ agerẽ in virtute mt roquitta Rideo ad pmã dicẽdũ ꝙ phus loqt de no ſubſtãrie qa nec eſſe nec agere põt niſiut ini- i innan to ſinipliciter ndaũt de pᷣus noto qͥ ad nos. tẽs ſubiectiue ipiſubſtanic.Mð aũt ſi agit 7 9 n Sñ licet ſbaſit pus nora ſimpliciter ex nã n opoꝛtet ꝙ impmat ſimilitudinẽ eiꝰin cuiꝰ 6 ib reiq; actidens itellectuiad hoc diſpoſito nõ virtute agit:ſed magis ſuã· d vltimã di⸗ ½ ibi k tñ quo ad nos d⁊ dicendũ iikimqo cendũ ꝙ maioꝛ eit falſa quia nõ opoꝛtet ꝙſi⸗ 6t püc ꝙ videlʒ illud inquo ſaluat᷑ pfectioꝛi modo milis oꝛdo ſit inter foꝛmã ſubſtantialẽ ⁊ acci. m ſe rõ entis eſt pᷣus notũ ſimlpicit᷑ licʒ non quo dentalẽ in materia in cſſendo qualis oꝛdoeſt 4 bclasrin ad nos ⁊ ad intellectũ nr̃m cꝰcognitio eſta inter eaꝝ ſimilitudines uel motus apud in⸗ io5 difen poſterioꝛide rebusaAd ʒ dicẽdũ ꝙ mi tellectũ quia illud in eſſendo eſt pꝛius a quo* escl noꝛ eſtfalſa. liccteni qualitas uel quantitas aliud dependet in ſuo eſſe. An coðſcẽdo zůt lesmn hm ronẽ generalẽ.. hm rõnẽ actidẽtalitaꝭ ſit nihil ꝓhibet illud qð depẽqet abãlio⁊ quod& daonn reſpetĩ ymn dici:tj iſta acciqẽtia abſolutaß; eit poſterius in eſſendoducere ĩ cognitionẽ* kwſbdeu dici nõ ſit reſpectiua hn ce inodo dicoꝙil poꝛis ſitur etfect?ducit i cognitionẽ ſue che* ereic lud abſolutũ de accñicẽ illid qð pᷣmo occu MWuerit ʒ vtrů ens ronis ſit non idẽ ipſi. n kh desc

Z Aloci ömiſib
gftur
noñ rn⸗ olljacchsß eipiutrim wüfni ecn půnuin⸗ döiricagi weincui
oponhſi nisonoeſt uspudin tpus coſcio Ml blotcuod wi 3 unmiyi
nihli de hoe eſt duplex opinio. Pꝛima opi nio franciſci maironis in cõflato ſuo dicẽtis ꝙentia rõnis fᷣm ꝙ eis vrũt᷑ ihomiſte ſůr en tia ꝓhibita ſicut chimera? hircoceruꝰ⁊ nd ſůt diſticta nihili. Iſta opinio ꝓbat᷑ triplicit Primo ſic. oẽ qð eſtcitrapꝛimũ hoc eſt fa⸗ ctů:ß ens ronis nòeſt factũ. igi᷑ nòẽ aliqͥd ci tra pmũ. maioꝛ notaqꝛ pmũ cã oius ut ſint ßm phm pmo celi⁊ mundi.Minoꝛ ꝓbatſi ens rõnis ẽ factũ tũc ẽ factũ factiõe uelᷓfa⸗ ctiðe reali uł rõnis nõ reali. Tũqʒ ois factio reglis terminatur ad ens reale.⁊ ad aliqͥd fa ctů reale. Tũ ⁊q́ oẽ factũ factiòc realirea
ſiter refert᷑ ad faciẽs:ß enfròis ad nihil rea⸗
liter refert᷑ igit᷑ ⁊c. Mec factide rõis tůc enĩ añ ens rònis eſſet ens rõnis.ſ.illafactio rõis de qua iterũ querit uel illud ens rois ẽ factũ uel nofactũ. ſicut pus ñ pot diciñ faciũqͥa 05 citra pᷣmů eſt factů nec põt diciꝙ eſt factũq? tũc ꝓcederetin infinitũ qð ꝓhibetariſtotieſ
Ephiſicon ⁊ mectha. igitur ⁊Eſit. oẽ
qð eſi ueleſt ſpa uei accidẽns: ſed ens rardis nõ eſt ſbſtãtia nec accidẽs.ergo nihil eſt.ma⸗ ioꝛ pʒpariſtotilẽ qͥnto⁊ mecha· minoꝛ ꝓ⸗ bai ꝙ ens ronis nõ ſit ſba pʒ nec acccidẽs ꝓ⸗
bal quia oẽ accidẽs eſtens reale cũdiuiſim pᷣdicet᷑ de mẽbꝛis diuidentib?:ſedens rduis
nõeſt ens reale. igit& igit᷑ ens rois ⁊c ze ſic. ſi ens ronis ciſet aliqd extra nihi cumnò
ſit nobilioꝛis cognitiõis qᷓ; accũs oʒ ꝙ uclſit
in rõe uel extra rõnẽ in re extranò extrara-
tionẽ in re extra. qa ſequeret᷑ ꝙ ens rõis eẽt ens reale cũ haberet eſſe pᷣter opus intlcim
NMec etiãens rõnis eſt in ròne. qʒ oẽ qð eſt ĩ
rone ueleſt ſpẽs intelligibilis uelactꝰinelli gendi. uel habit? uł foꝛnmnaſpecularis fmgli
quos uel cõceptus: ß oia iſta fũt enria rcalia igit ens rõnis nõ eſt in alio. ex h fequitur ꝙ ens ròis eſt nihilli Elia eſt opinlo homiſta rũ quã teneo quã dectat herphe itrgærgtu de intẽtõib? vñ ꝓbat duas ↄcluſiões Pri ma cdeluſio. Nns rõnis eſt aliqd ⁊ nð eſt ens ꝓhibitũ. Mñ potiꝰ poſſit poniin eſſe comð quo poſſibile eſt ipſu eſſe. Iſta ↄcluſioꝓbat ſic relatio rònis eit: re⸗ hatio rõnis eſt ens rõnis igit᷑ ens rõnis ẽ.mi noꝛ nota. qꝛ ꝑph differt relatio rõis a relatòe reali. qʒ reiatio realis eſt ens reale.relario ãt rõnis eſt ens rõnis. NMaioꝛ ꝓbat triplicit. Primo auctoꝛitate auguſtini libꝛo ʒ de tri nitate caꝰ xv vbidiẽ augꝰ ꝙ deꝰappellat re lariue dñs ex ipe. Cõcludit aũt ꝙ ila relario nouaẽ relatio rõis ⁊ꝙ ndeſt accis ipſi deo qꝛ ea ñ mũtdeꝰß ip̃i creatureẽ accũs. Pxã̃
nẽ fm augu.⁊ aduenitdeo de nouo igi᷑ uclẽ relatio realis ł rõis nò realis. Ailias eni de* realit referrẽt᷑ ad creaturãqðẽ falſũ igit ẽ rclatio ròis:ß relatio rõis ẽ ens ròis igit᷑= Irẽ eodẽ libꝛo caꝰ iædicit augꝙcreatoꝛre ſatiue dj ad creaturã ſicut dñlad ſeruũ ↄſtat gůt ꝙ illa relatio.ſ.eẽ crcqtoꝛẽ nòẽ relatio re
alis ð ſolũ rõnis igit&. Micʒ autẽ realit de
ſit dñs creature iñ illa rclario eſt tĩ relatio rdis= ſic ꝓbat᷑ cadẽ maioꝛ. Idẽẽ ſile ſibi ipi ß ſiritudo eſt relatioqꝛeſt ilud jah eſt ad aliud ſe hrc. 5 idẽ refert᷑ ad ſeip̃m. Velꝗᷓ ſikitudo q̃ idẽẽ ſi
lit aſeipſo. tẽ idẽ diſtigueret realit aſeip̃o
g relatio rẽalis nõ eſt niſi entiũrealiũ reali᷑ inter ſe diſtinctoꝝ. Ii relatio rõis hetꝓpo ſitũ cñ relatio ronis ſit ens ròis¶ ʒ ſic.ideʒ; cit diſtinctũ uel diſtinguibile a ſeipſo: ßᷣ ila diſtictioeſtrclatiog idẽ fm diſtictõeʒrefer᷑ ad ſeip̃m maioꝛ notaqꝛ idẽ põt ſumiſubrõe
ſubiecti ⁊ ſb rõe pᷣdicati ut dicẽdo petr?ẽ pe⸗
trus. Jed ſubiectũ diſtinguit᷑ ap̃dicato Em
„„—
rdnẽ · igit᷑ idẽ pot diſtiguiã ſeip̃o · mioꝛ ꝓbat qʒ ois diſtinctio eſt ad aliud ſehre⁊ eomõq̃ ẽ aliud eo mõ ẽ diſtictio ſiuc fm rem ſiue Em
rõne. Illa igit᷑ diſtictio qᷓͥ idẽ diſtigui᷑ a ſeipßo ułeſt realis uel ronis nò realis qꝛ idẽ reaii᷑
eſt ſibüpſi idẽ.igit᷑ realit nõẽ a ſe diſtictũ ali⸗ as ʒdictoꝛie vcrif carẽt᷑ de eodẽ qᷓẽ diſtictio hm S rõnis ẽ ens roònis. igit ⁊cl ⁊pncipalit᷑ arguo ſic. de nullo ente Phibito põt cẽ icia: ß de enre rdis pot eẽ ſcia igit ens rõis ñẽ ens ꝓhibitũ Maioꝛ ꝓbat pphm pmo poſterioꝝqʒ de ſbiecto oʒpᷣſup ponẽ qꝛẽ.miĩoꝛ notaqʒ ens rdis pot eẽ norũ xiſc⁊ iſuis paſſionib?⁊ ptib ſubicctis. Cũ etiãqꝛ grãmatica⁊ logic dicũt᷑ ſcie— ñ niſi qꝛ oba eoꝝ ſũt entia rõis igit ⁊cl ʒear guo ſic ſilogiſmfoꝛmalit acccpt?ẽ ens rõis: bſi
igit᷑ ens rõis pot ec.mioꝛ nõ hm oœẽsmaioꝛ pbatqʒ ilò qð ↄuenit rei ꝑß qðẽ obiectiue
i irlcũ diſcuriiuo illudẽ ens ròis:ß eẽ ſiogi⸗
ſrũẽ hmðiigit⁊. Lõfirmat qͥa nullũ ens reale ad ꝙſu pᷣfupponit ens ròis:h eẽ ſilo
giſatũ pᷣſupponit cẽ itltũs ⁊ cẽ affirmatũ uł
negatů q̃ ſũt entia rõis. igit eẽ ſilogiſuũ eſt
ens rõnis. Jqẽ põt arguide als cntibꝰrõiſ de eſſe intellocto eſſe ꝓpoſiro eſſe ilatocẽ añlato eẽ ↄcionato ð cẽ demoſtrato de vni
uerſalitate de ſingularitate de vnitate rènis de diuiſione rationis q̃ oĩa ſunt entia rõnis
1 icreaturee acen ñ dequibus eſt logicg. igitur ens rationis eſt. auctoꝛitate arguoſic. Eſſe dinm dicit relalis ¶ ⁊cluſio. Ens rois ñẽ nihil ꝓbatqꝛ illañ
kirudoqᷓ idẽ ẽ ſite ſibipſiè relatio rcalis u rõnis. Si realis ſcq̃ret᷑ ꝙ idẽ depẽderet rea
logiſmꝰfoꝛmalit acceptꝰpõt cẽ
—— 2

eſtiò
ſunr idẽ de quibverificht᷑ pdicata dictoꝛia diſiue pᷣmariſiue ſecũdari?s ens reale:ßæ⸗ ſed de ente rois ⁊ de nihili verificantpᷣdcua itẽtio nõẽ ens realeigit⁊. Tũqꝛ oĩs cõ⸗ ‧ ↄtradicroꝛiaqæ Maioꝛ nota ex pnio bnci ceptꝰ? foꝛmg ponit ipdicamẽto qᷓitat igit e pio. mioꝛ ꝓbat· qꝛ negare oẽm entitarẽ yifi ens reale· Tů ʒ qꝛ ois ↄceptfoꝛ malpcz n cat᷑de nihili de ente aut rònis negat. Idẽp realẽ. igit eſt ens regle. Tñ 00a ois vcepi⸗ n ſupponẽ aliquã entitarẽ ßificat de ene rõis ſꝛmalpʒ etfectũ realẽ. Chitů.igitẽ ens reg 6„
de nihili añt negat ß iſta ſůt dictoꝛia igi᷑? jle. Tũ qͥntoqʒ oĩs ↄcept? ſiue pᷣmari Rue ſe ñ pclu ioꝙ licz ad F ꝙaliqͥd ſit oino eni cũdariꝰẽ i itlcũ iectie. igitẽ ens regle.Eilia* hi nò reqrat ꝙ dicat gliquã entitatẽ. ſufficit opio. ꝙ ⁊ itẽtio nihil aliudẽ niſi foꝛm ſpe⸗ u ñꝙ ſolů ſupponat aliqus enitatẽ ur ens ra cularis factapactũ itelligẽdi ifrg ĩticim̃ exi⸗ tionis licʒ nõð ponat aliquã cntitatẽ ſupponit ſteẽs iqᷓ iticũs ſpeculat᷑ ipi ra Loòerg qrili
v
ñ̃aliquã eniiqẽ Mihil aũt ⁊ nihil ponit et qᷓponitrã foꝛmã ſpecularẽ. ſſcũs themſæ nihil ſupponin üid rõncsZdpmãdicẽq ſui ſeqces nõ dicũt eã cẽ enfrõis neczaj maioꝛẽ falſa. Ens cpirõnis nõfit:ßↄſect tionẽ: h dicũt cã eẽ vm mentale. Notñ ne⸗ factaicertahitudine ſe hñuia ynde qꝛitẽs ¶ gẽt qn ſit ens reale diſtictũ 3 ens rõnis· Tñ eſtfaer ens reale cſtfactũ qð obmintel ¶ qʒilla foꝛma ſpecularifẽ iitſc Picctiue igit᷑ lecreiß ens ronis nõſecteaurſinr factaſeg ẽens regle. Tů bchnrealLaechiri⸗ inqᷓ;tũ ens reale eſt obiectiue in itellectu.tũc gẽdic iticicũobo· Eñetãqꝛẽ ĩgnẽ le⸗ eſſe irelletm̃ qð eſt ens rònis ↄſcqᷓ᷑ rẽitele igitens reale⁊ nõens rdis utæ imẽti
4
—
₰
rõ. Similit? alia enria rõnis nec faetio aliq opinio diẽcꝙæ⸗ itẽtioẽ act iejiigẽdinõ im ntelligiſic o quod eſt citra pmũqðeſtfacti gʒin d hie ce itẽtionale ꝓqᷓic ſh n
—
bie eitfacr apꝛimo mediate nel imediate. itelligẽdihʒ ee itẽtůſiue ilcri Werai
obatibes alt qͥb ꝓbat ꝙens rönis nõẽ ðↄuenit alicui ꝑ nãʒ ꝑnihilenninſcũpõt etüfactide rlinec factie rõis cõccdãtq ibi auferri:ß eẽ ens reale ↄpetitipſiactui in nihil noſ¶Md⸗ dicẽdũcyſi ens capiat telligẽdi ꝑ nãm.igi᷑ ꝑnulãhitudinẽ ul acœ ipꝛope. ſoe illud dicat᷑ ee qðnõeſtmhitüc prionẽ locoaliteri? põtdiciueies ens rõnis. maioꝛẽ falſa. Si gůt accipiat᷑ ꝓpe ꝓeme re Eeciin accipiat᷑ actꝰ itelligẽdilocorti ali.tůc maioꝛ eſt vaß nihi ꝓbat. qꝛↄcedoœ eſiue nẽ. ſp tñẽ ſubiectiuoĩitieũigit irit ens onis noẽ ens reale. Añ Zarguis igi ensr eaie En ʒqꝛcns rönis cincuioizÿᷣdi ncc onecaccns ↄcecoqrenſiis necẽ 5 camẽta:ß actꝰ iteliigẽdi eriãacceprꝰ vict rei ner aerſie:ßetrãſccẽs ↄnſtamuel accs ieilecte ðcircuitoi pᷣdicamẽta igiinõẽx⸗
wꝙꝙ ſürobictiue iitcũ. Vens yeae di itẽrio· Mñdes ꝙactꝰitelligẽdieircuiiap·
idit i am⁊ accfis nõãt ens lagonoicac dicamẽtanõi eẽndo ß in repñtðdoi Worn eptũ utdiſtinguit ʒ nihilq̃limõens roisẽ eadẽ rõne ſpẽs itelligibilis eet æ itẽtio quia
+—.——— 3 ————*=—
„
SRn
nAd dichdũcens rönis eiròeq; etireppret piaßdicamẽta Tůq repiiare pbas pos qðẽĩ rõne ⁊ dicẽdũches inr rreplter oiapcicameta. üjctrepan po u.— enti rõnis qð diſtiguit titeligicnpt Anoeſubiecrineicbop abentereali Tüqſchaitemioe poſtcryre etiue nic dicoclzo ens qðe irde ſieci m ſuatrſcidẽtia accepta:ſccacriteligen
S—
e ſitt ſpẽs itelligibitutact ielligedirſics dinõ qa poſteri rerealieſtuelens nin etnöodeiloqe ohiecune oi rõe nihil. ꝗopinio. ꝙæ itẽtioẽ termin⁊eim⸗ eeens rdis. Muidãt ſit ce obiectiue irde poſitiõis qͥ nõſignificar imediae rẽ ad extra —. parebit 1 qſtiöe ſequẽti. ucrit᷑ 40 0d ſit 4 Eõtra ſi intelligas vłr ꝙ ois ⁊ intẽtio ſit
prafoꝛmatrMueſtio. nid igit ẽ⁊ itẽtio relatio rõnis de q̃ tractat logicꝰeſt ⁊itẽtio Mceo deſiemitipler opiol ꝛiaopio xᷓnd ẽterminꝰæeimpoſitõis. Tñqꝛ tmin witẽtio æẽ ſecũdari?cepr?de re fmgci x impoſitiõis ẽ vox ad placitũ ĩſtiruẽtis ſi⸗ S pio repreſpetm̃ a aliud iqᷓtũ. ſh eẽ ſupio gnifics æeintẽtões logicgles nõ ſignificãt 0. ris utiferioꝛis reſpcũalteri?. Iiiſta opinio 9 placitũ iſtituẽtis qꝛ nd ſũt voces quaꝝ ſo äm itelliga. qꝛ⁊ iẽtioẽ ſecũdari?ceptꝰobie ũẽſignificare ð ſůt reſpectꝰrõis igit᷑ nõ oĩs Vulobmnde⸗gnt itelligibiiũties pex. 2⁊itẽtio eſt imin⁊ inpoſtiðis li tern⸗ 3 in 3 credo cos itelligere. Siãt itelligarꝙæ nus ⁊ ipoſitiõis ſit ens rõis Imticale. Tůj ẽſecũdarjꝰcept foꝛnial·iſecũd act ci etiãqꝛũi ſic.tůc ſola ᷓmatica conſideraret de ic diqcipio rè preſ ctmad aliud diſtictũẽEm ſcis imẽtionibꝰ qʒ ſola cõſiderat de iminis n rẽ utrõnẽ.tũcẽ talia. Tũqꝛoĩs actitellige ſignificatis ſecũdaꝝ itẽtõm:ß hẽ fim̃ igit& t
ER

Fue d etitioqu Löqrepfim öns ꝙdiſigui emiot poſter rſcd aciulicn ſtuelens wis uel iottemein⸗ vr tacxmn oi vino ſi dics Tiq ogc cſt ito ös Ticinn viiuiteſ⸗ aes möſgufci üt kwe rröis igt was ſröis ſcemi⸗ sqnci L aconcrade dem deinn rhfigi
Eſtigitqnita opinio mgiherpheiin tra ctatn de intentiõibꝰſchis ꝛo cuiꝰopini oniſdeclaratiõe nõndum pᷣmo ꝙ mphʒ 5
metaphiſice. Entiũ h qͥdẽꝓpꝛiũ i.ens reale
F vero alteꝝ eſt aꝓpꝛijs qð bicitens veꝝ qð neſt in reb'ß in meme intellige nõ ſubiecti⸗ ue qꝛalias eſſet in rebꝰſed obiectiue vł cõſe⸗ cutiue:⁊ ſic ens verũ qð ⁊ ens rõnis dicitdi⸗
uidit᷑⁊ ab ente ꝓpꝛio qð ens ꝓpꝛiũ diuidit in
decẽ pñta ᷣm phm in textu ibidẽ. Sicit nõn ter phus entiũ tne e
a ꝓpꝛio vt intelligateſſe diuiſio vocis in ſua ſignificata. Meqenienti reali⁊ rõis qͥd ↄe ipꝛeter vocẽi Scðo nõndũ ꝙens reale
xens rõis ita differũtqʒ ens reale eit ilð habeteſſe in rerũ natura exũs ſiue qð ↄſeqͥt
rem expreʒ in rerũ natura circũſcripta opꝑ tõe intelleciꝰſpeculatiui. Vnde tam accedẽ⸗
tia qᷓ ſtãtia qᷓ; etiã pᷣuationes ⁊ negatiðes ren realiũ dicunt largo noie entia realia m ens reale diuidit ↄtra ens rõis. Silr ⁊fi⸗ mẽta vt hircoceruꝰchymẽa dicũt entia rea
aque licet nõ habeãt eẽ pꝛeter opuſ intelle⸗
tus:tñ̃ in eoꝝ rõne nõ includit᷑ ipia intẽtiõa- litas ſidiffinian᷑ Modi inueſtigãdi enf reale ſunt iſte. Omne qðeſt in genere pᷣdica mẽtali pſe velreductiue tanquã pᷣncipiũ vel ps entis realis eſtens reale. Itẽ oœẽ qðeſt
t entis realis eſt enreale. Itẽ oẽqðẽ in
* Aliquo ſubiectiue eſtens reale. teʒ oẽ qð hʒ cãm realẽ ᷣmqðcunq; genꝰcauſe eſt ens rea e. Itẽ omne qð habet effectũ realẽ eſt enſre gle. Ptẽ oẽ qð eſt rõineſſendi alicui aliqͥdrea keeſtens reale. Itẽ oẽ qð cõpetit alicui pᷣter opus intellect?ſpeculariuieſtens reale. Itẽ
oẽ qð eſt oppoſituʒ realiter enti realieſt ens
reale Itẽ ois pꝛiuatò entis realis eſt ens re ale. tẽ oĩis negatio entis realis:eſtens rea
k. vt nohomo nòquãtũ nõquale. Dia enim iſta ponũt in pñto reali. Mõ genitũ eniqð di cit negatibem vel puatiõem:generatiòis po
nit in genẽ relatiòis ʒ aug. ichnto li. de tnita
te caA Ens q̃t rõis ſic diffinit᷑ens ròiſẽ
illõqð ↄſeqͥtrẽ fʒ qðẽ obiectiue i itellẽu ſpe⸗
culatiuo vt eſſe intellctm̃ eſſe abſtractuʒ eſſe
vnũkm rdem eſſe vle eſſe ſubiectũ eſſe pdica tů⁊ ſic de alis. Mð aũt iſta deſcriptio ſit bo
na ꝓbat:tum qeſt ↄuertibilis cũ deſcripto
tum gꝛeſt diſtinctiua deſcriptiab omni alio
qðndeſt ipm igit᷑⁊c¶ Modꝰinueſtigandi Ens rdis eſt duplex.pmp locũa deſcp̃tiõe
ita arguẽdo iſtud eſt qð ↄlequit᷑rem mqðẽ obieckiue in itellectu ſpeculatiuo.igiteſtens is. Schus modꝰinueſtigãdieſt ſocꝰa ſuffi ciẽti diuiſie ſi arguẽdo. ſtud ndeſtensꝓ
tellect? ſicut eſſe intelletm̃ ᷣm qð dicit refpẽʒ rõnis intellcti ad inrellctm̃ eſſe ſbm eſſe pᷣdi⸗ ratũ eſſe ꝓpoſitũ eſſe vle eſſe ſingulare ⁊ ſi ð alhs. Dia eni iſta ſũtæintẽtões ↄcretiue ac cepte ꝓut intelligũt:vñ pᷣma intemioðꝛens reale vt intellctm̃ accipiẽdo ens reale largo noie vt ſe extendat ad negatiões reales vfp uatiões vel fictiões entiũ reali:⁊ aũt intẽ⸗
te rei intellctẽ.⁊ intellctm̃.i.inquãtũ hʒ hitudinẽ ad intellcti in rõe termiatiui⸗ cu
naleqð deſcẽdit ab ñ noie intemõ dupłr pot
pbitũ nee enfreals generatr dictũpſuppit ñ̃ ens reale.igit᷑ eſt ens rõiſ. Tercio nõn
dũ ꝙ pma inrentio ↄcretiue dicta:⁊ ⁊ inten
tio cõcretiue dicta diuidũt᷑ ᷣm duplex genu intelligibiliũ. Jllud dicit ꝑtinere ad pᷣmůge nus intelligibiliũ qð ↄuenit rei nòꝑ actũ ſpe
culatiuũ ni imellectꝰſicut ſoꝛtiuenit ex nã
ſua ꝙ ſit homo riſibilis cecus vel vidẽs ⁊ nõ sinꝰ· Et alia ſiue ſint negatides ſiue pᷣuatio nes entiũ realiũ ſiue fictides entiũ realiuʒ ſiẽ
chymera⁊ hircoceruꝰ. Wia eni iſta dicũtur
ptinere ad pꝛimũ gen intelligibiliũ⁊ ſůt pꝛi me intendes in cõcreto qñ actuatr itelligũt᷑
—
Ad= gen intelligibiliũ dicunt᷑ ꝑtinere oia
illa q̃ cõpetũt alieuiꝑ actũ ſpeculatiuũ ñiin
—
tio ðꝛ ens rõis.¶ nõnduʒ:g intentiodu⸗
vlicit põt accipi. Vnoex ꝑie itellectus ⁊ ſic dicit omne illud intentio qͥ mediãte jtellectuſ tendit in ↄgnitiõem ip̃irei ſiue ſit ſpẽs intel
ligibit ſiue act intelligẽdi ſiue foꝛmã ſpecula
rris ſiue hitus. Sic aũt accepta intentio non
diſinguitabente realiimo via iia ſůt emia intentio vt ſe tenet exꝑ⸗ ſi
ceſt ipſa res itelletã inqᷓ;tũ ito nõndũ.ꝙinsẽtio
accipi.ſ.eẽntialiter ⁊ denoĩatiue ſicut albedo
diciteẽncialr quale ſed ſupficies denoiatiue ſic intentio ꝑeẽntiam eſt ens ròis foꝛmalr:ß illud qð dicit᷑ intentio denoiatiue eſt ipſa res denoiata ab intentiõe ⁊i.abiꝰ ente rõnis ĩ quãtũ illa res eſt actuatr ſubeo. Vñ oĩa en⸗ tia rõis dicũt ſche intentiões ꝑeẽnciã ß res
dicũt intentiões denoiatiue ſolũq denoiant᷑ ahillis intentiõiby foꝛmalib onõndum Ad hocꝙ intelligatquòentia rõis ſint ĩitel-
lectu ꝙ aliqͥd dupłr põt dici eſſe in intellectu ſ biectiue ⁊ obiectiue. Subiectiue dicit᷑ ilð
eſſe in intellectuqð eſt in eo tãquã in ſpiecto-
BPt iſto inð non dicũt᷑entia rõnis eſſe in intel
lectu:biſtomðactus inellectſpẽs intelligi bilis hitus dicũteſſe in intellectu ſbiectiue qꝛ
ſt accña realia. Alio mõ aliqᷓq viciteſſe in in tellectu obiectiue ⁊ ᷓ duptr. Qno mõſicut il lud qð directe eſt obiectũ ↄgnitů ab intellẽu qß videlicʒ obheik actuiitelligẽdi Et m
2 4„
X 66—.

Queſtio
tã entia realia qᷓ; entia rõnis dicũteẽ in intei lectu. Alio m dicũteſſe aliq̃ obiectiue in itet lectuqʒ.ſ. ꝓſequũt᷑ rẽꝓut eſt obiectiue in itel lectu ſicut eſſe abſtractũ a ſoꝛte ⁊ platone ⁊ſ quit hoiem ꝓut eſt obiectiue in itellectu. EE enim abſtractũa ſoꝛte ⁊ platde nõ ↄpetit ho⸗ mini pᷣmleſſe reale:vel ꝓut eſt in aliquo ie⸗ ctiue qꝛ homo nullibi eſt ſubiectiue nec eſt re aliter ſine ſoꝛe ⁊ platõe hyeſſe ſine ſoꝛe ⁊ pla⸗ tone 2petit homimꝙ eſt in intellectu obie⸗ ctiue ſine ſoꝛte ⁊ platone: ſicut etiã in viſu ob iectiue eſt albedo lact ſine dulcedine. ſtat ãt ꝙalbedo nòẽ in lacte ſÿdulcegine. ſtis nõ tis pono duaſcõcluſiõeſ Pꝛim chcluſio ⁊nẽgatiua. Ens rõis qðdicitæ⸗ intentio nõ eſt ſpes intelligibilis nec ger intelligẽdi ne hitus nec foꝛma ſpecularis nec uliqᷓ alia q̃⸗ ras exñs in intellectu nec res alicuiꝰalterius pdicamẽti. Pꝛobat iſia chcluſio· Jlludqð di niditcõtra ens reale diniſũ in decẽ pñta: iõ noneſt aliquid iſtoꝝ q̃ cõpꝛehẽdũt᷑ ſub talien te reali:ß ens rõis diuidit cõtra ens reale vi uiſũ in deceʒ pñta igit᷑æt. ſla aũt enumera ta cðtinẽt ſubente qð viuiditin dech pñta igi turenſrõis nullũ iloꝝ ẽ Vaioꝛ pmi ſilogi minõ · q ilud qð diuidi᷑cõtra diuiſũ nõↄpe tit alicui mẽbꝛodinidẽtiũq nulũ ilioꝝ vii gui z diuiſũ. Mioꝛ patʒ pariſtotiẽ 6 me tha.qͥdiſtiguit ens veꝝ tra ens realeqð di uidit in decẽ pñta Scða cõcluſio. Ens rõ nis eſt iludqð ↄſequitrẽ fmqð eſt obiectiue initellectu ſpeculariuo. ſta deſcriptio exti- tit pꝛius ꝓbata igitpᷣſupponit nõ. Wotra iſtã ↄcluſiðeʒ ſchaʒ arguitduptr. ꝛimo ſie Siiſta ccluſio eſſer era. ſequereſcacrin eſſet ens rõis ß ↄñs eſtfalſů igit ⁊. Vöſequẽtia ꝓbatqꝛ actintelligẽdi cõfequit rẽ hmqð eſt obiectie in intellen. Wammſi res obciat intellẽui nunqᷓ erit actus intelli- gendi· Ichoſic Iſta eſcriptio onenithitui intellecr?qꝛ e 2 eſt obiectiue in intellectuigienõ bona hꝛimãdico negãdo ↄñam ad ꝓbaribem dice dũ ꝙaſſumit falſũ:iſta enĩdeſtriptio nõcdpe tit actui inrelligẽdi. Nã cõſequi hcapit ꝓpe ʒ cauſariæ tĩ valet ſicut h ex intellectie in obiectoꝛactꝰaũt intelligendi nð relinquit in obiecto ex inteilectõe ß in itel lectu. Mec cõſequit imo cauſat ab opiecto et inteilectu agẽte ⁊ relinquit in imellectu pof ſibili⁊ nõ in etiã excluditur actus intelligẽdiphocqð dici mq;eſ ob⸗ iecriue in intellcctu·licet enĩ actꝰintelligendi cðſeqtur res imꝙ ſůt obiectiue ininteieui. ipotẽriaitellectiua tamen actufiteligẽdi nõ
2
conſequitur res pᷣmqð ſunt obiectiue in itei- ku.i.ĩ potẽtia itellectia ſtãte actuatr ſpactu intelligẽdi.i.ᷣm qð obiectm̃ habet actũ itejli⸗ gẽdi vifůdamẽtu oppoſite relariõis. Etita eſſe obiectius in inreilectu intelligit in ppticõ cluſionei Adæde hitu dicitꝙ hitus non cõſequit ꝓpꝛie ſicut hic capit cõſequi ſʒcãtur 5 ab intellectu— intelligẽdi. Ite nõcõſeqt᷑ rẽ ſed ↄſequit᷑ intellectũ qꝛ nõ reliquit in reßĩ intellectu. Entia aut rõnis cõſequũt᷑ res ⁊ ſi fundamẽtaliter in rebyqᷓs etiã ðnoĩantpᷣſup- poſitoetiã acu intclligẽdi vr fůdamẽioop poſita relationi¶ Ex pꝛedict inferunttria
conelaria Pꝛimũ ens rõiſ in nlloeſt iecti ue. Pꝛobatqꝛ cuicũq; ↄpetit paſſioentis re alis illud eſt enſ reale. Sʒ eſſe biectiue ineſt paſſio entis realis ſcʒ accntis ergoc.ßᷣ ens rõnis nòeſt accs reale.qᷓ ſubiectiue eſſe inõ cõpetit entirõis. Mꝛobat ↄñ̃aqꝛh arguitur negatiue a remotiòe fubiecti ad remotiõem ꝓpꝛie paſſionis¶ Schm coꝛrelariuʒ. Ens rõis g nullo ẽetfectiue. Pꝛobat nmneq;õ eſteffectiue abalio refert realiter ad ipfũai⸗ eſt· Sed ens ròis ad nihil ffert realiter ergo Maioꝛ nota ꝑphni ʒ? metha. MMioꝛꝓp⸗ batqꝛ oĩs hitudo minoꝛ eſt extremocũ depẽ deat ab extremo:ßextremũẽ ens ròis. ergo vhitudoi Scho ſic. Siqð magis videt᷑ in eſſe nõ ineſt.qᷓ nec illud qð min ineſſe videtur ineſt. Sed ſic eſtꝙ hẽre cãm effectiuã magi videret᷑ineſſe relatiõi reali qᷓ; ròis ⁊ tñ nõieſt ibiq relatio realis nõ cauſatß cõlequit cau ſata mn phm ʒ phiſicoꝝ.ꝗ nec relario rõnis cauſat᷑.igit᷑ nõ habet cãʒ eifectiuã ¶ Tertiũ coꝛelariũ. Ens ròis in itellectu eſt obiectiue Bobat ilö dieifin itelectu eẽ obiectiue qð
i intlẽuia põt terminare ip̃am itellecti⸗ onẽ ß ens rõis intleuiæ põt terma re intellectiðemᷓ⁊. Maioꝛ patetex termi nis. winoꝛ nota qʒ ens rõis põt itelligi. ſteprc ii
ſcibile ſcie
zittẽ hm̃ gůit abol abobiecs aliaꝝ vᷣru liũ Pꝛoðcla ratiòe iſtiq̃ſtiois nõndũ pꝙduplex eſt obʒ ſcie ſcʒ cõplexũæ incbplexũ. ncõplexũẽ ref ſignificata ꝑ ſᷣm ↄcluſiõis demoſtrabit. E⸗ plexũ obm ẽ res ſignificata ꝑcluſibemde mõſtrabilẽ. Res. npꝑ ſhm ſigniticata eſt ᷣm ſciede qͥaliqd ſcit. Eõcluſio aũt demoſtrata eobmqõpcã ſcit. In pñ̃tiqᷓſtiõe accipitur ſbm pᷣnio⁊ nõſcðo Icho nõndũq ſcia accipi põt triptt quãtũ ad pñjs ſufficit. ꝛi⸗ mo large vtðꝛ hituſognitiuꝰ vi ſiue nccarij ſiue cõtigẽt. Et ſic extẽdit ſcia ad inticm̃ 5 bncipioꝝ ⁊ ad ſaplam⁊ pꝛudẽtiã⁊ artẽ· Se

cecuet odiciue q mnurt iamitelleci
— em poelex m
nut P vü peywuperchob gexi Juperin ſösdnöbtC⸗ ſuupaculbenbe⸗ hnſgfiucſöm duſo ꝛt denlru Wn Ichonõndiꝗ ſi pisſfu pe in iſuencdr) di cund inlon e cfuitint
3
reiatjois reatillud eſt ens reale:ß m ſcieeh
cũdoꝰ aecipit᷑ ſcia min large ꝓ hitu ↄgnitio vi ncẽar pꝑ cãz ſiue ĩ eẽndo ſiue ĩ ↄgnoſcẽdo Et ſi adhuc extẽdit ſe ad hitum ſapialẽ. Et ſic dicimꝰꝙ metha.ẽ ſcia.tcioꝰaccipit ſcia ꝓ⸗ pꝛie pꝛo hitu ↄgnitiuo vi nœ&arijpcãm non ſolů in ↄgnoſcẽdoß etiã in eſſendo. Et ita ac cipit᷑ ꝓpꝛie vt diſtinguit oẽs itellẽu ales icʒ ſapiam intellectũ pꝛudentiã ⁊ artẽ vt vult areſtotiles Gethicoꝝ⁊ iſto mò acci⸗ pit᷑ ſcia in tituloqᷓſtiðis cũqᷓnitde oboſcibili. Fcia.ſ.ꝓpꝛie dicta cuiꝰactũ elicimu ditfinit phus pmo ꝑterioꝝ dicẽs:ſciẽ eftrẽpcauſõã cognoſct q̃ illiꝰeſt canſa ⁊ ipoſſibiie eſt alit᷑ ſe hre ʒꝰ nõndũ ꝙ in pñtiq̃ſtibe ndq̃ri? de ſbiecto ſcibili ſcie diuine q̃ nõeſt cãtaarebus
ß potieſt cã rexꝝ. Mec q̃ritde obo ſcie ãgelo rů vel de obiecto ſcie infuſe hoiʒ:ß q̃ritde ob iecto ſcie hũane acqlite ꝑexpꝑiemias reꝝ idu ctiònuʒ ac— nõtis ſic de ſcribo ibm ſcibile ſcie ꝓpꝛiẽ dicteg S
ubie ctů icibile eſtens reale totiſcie pᷣſuppoſitum hñs ꝑtes diſfinitiuas ⁊ paſſides realiter a ſe diſtinctas. Pꝛimo notũ. ſcie vnitm̃:ac diſti⸗ tinũ Inqua deſcriptiòe tãgunt ſeptẽ ↄdi ima còditio ſbiecti
*
tun iſta coditio ſic.
% ſcibilis ðꝙ ſhm ſcibile eſt ens reale. Mꝛoha⸗
imo illudqð eſtimin?
termin relatidis realis igit ⁊ MMaionnota Minoꝛꝓbat aüctate areſtotit? methaca de relariòe vbi ponit ꝙ ſcia realiter refertur ſtatſic. Nibil pot realiter referri adidq; eũ actu:ð roſa in hyeme nõ̃eſt actu:ig
nopot realiter referri ad ipᷣam Wᷣdeocꝙſei
entia ſolũ depedeta ſeihiliinfierificu domꝰ
a domificaioꝛe vi valeat tĩ anguereſciaeſt igit ſcibile impmẽs fuitĩ getu vel ĩſe veli ſio còtinẽte vᷣtualiter licet igitrola in hyeme nõ ſit actu⁊ ſic etiã ſcignõ refergtadipamreali ter ſufficit ñ ꝙ qñ actualiigx extitit vr cauſa
ſcie ꝙ tc ſcia referebatadipaʒ reat ſẽenfe⸗
—*
ctꝰad ſuã cãʒ. vñ ſcia ñ reſpiẽꝑẽ actualevtñ et actuali obcti pꝰqᷓ; cãtaẽ qꝛ nichʒidaÿad repſentãdũ ohm ſiue in actu ſiueĩ potẽtiaexꝝ iſtens licʒ ad h ꝙ inpmat reqrat reglis exñ tia ipiobiecti in ſe vel in ſua cã velinſuo et fectu ſcʒ in ſpẽ itelligibili ipꝛeſſa. vnp vnã ſi entiam numcro ↄgnoſco hoiem aciu exñ
actuatr ſbſterni riſibilitati⁊ hoiem i potẽria polſe ſubſterni riſibilitati. Si auẽ ipoſſibili
poſito ꝓ poſſibilidemuraret ilã hitudinem
ſbiecti ad paſiõemæ facẽt hoiem ñ riſibilẽ vt irriſibilẽ tũc deſtrueret᷑ obʒ ſcie ↄplexũ⁊ ſic i poſſibile eiß ſciam manere fᷣm rdem ſcie qꝛli
Pllud qðẽ c entis realis:illudẽ ens eß ſcibile eſt cã ſcie qͥeſtens reale igi?&. MMMd⸗ ioꝛ nõqꝛ nunq; effect?ẽ habilioꝛ ſua cã:ſi igit
pot fieri ſñ obo ipꝛimẽte wn itelli
ſa ſcie: ß nibileſteze jeiemiiens regle:iguut
cet manẽt vt qᷓlitas nõ tñ vr qlitas cbfoꝛnns obiecto qꝛ non repñtaret obmſi eſi:⁊ ſic ex
2ñti illa qᷓlitas noò eſſʒ ſcia ß ignoꝛãtia/⁊ rò
etfcũs e ens reale ⁊ ſua cã.Miĩoꝛꝓbat᷑ quia
res pot fieri ſñ his q̃ nõ ſũt cãe eius:ß ſcia nõ
gibilẽ vtu te itellect?agẽtis. igit⁊c. Lõfirmat᷑ qͥcqd eſt cã cãe eſt cã cãti:ß obm eſt cã ſpẽi ueiicbin ₰ in itellectu exñtis qͥ ↄcq̃liter ↄcurrẽs cũ itel⸗
lectu agẽte cãt acxuitelligẽdi mediãie cau
ſat hirus ſiue ſciaʒigit obiectů ex ↄmiẽ cau
ohmn ſechile eſtensnegled ʒe rdeſt. Kihil n ſcihi niſiq; eſt ſenſibile:ß nihileſt fenſibile niſiens reale igit nibileit ſcibile niſiens a le. Me idrnb Pphm⸗ptcrioꝝ Mioꝛah oibus ↄcedit. Vofirmaißmareſtoriẽ ⁊ pn tenioꝝ:qͥcqͥd feimꝰvelſcinpiductiéem vt p qͥ ſine inductiòe ec nò pt. Inductio vero de certitudo inielleciuaeſi exnã ſenſitiua: hni hil cognoſcit ſenſu niſ ręs real igit mhil eſtn ſcihie niſiens realeſſynitatiſtãrẽem: ꝙſi ſi ereteꝙ de deo ⁊ inelligẽt nò habere mſciam. Sndetq deꝰ⁊angeliſüt emia rez liatigit půteſſe ohm ſeie vel iapie. Ex licʒ nõ ſeniani pſe ⁊ imediate in juis tñeffectibus ſemiũt:nõſic gũtens rõis. Iſte aüt Vitates dedeo ugiin pſẽ nõ notitie jenſi
qnò pñt rediu tiue nò iciũt᷑a nobis ß poliꝰ credut vrẽ arti
culirinicai pſonaruʒ⁊cil rð. Indemon ſtratiò poriſima repiũt ocß mrdiredip ſcʒqrtnoqplegeibternmnoq dicẽdip e
ecelioeprr intoeaſchufiveluner Exß ſcarguitqrt xd pſerſt vbietftciuß aceqharꝰcdeextriſeee cicatð ina cã:ß qrt ocpſe laluigt inmaiꝛippoſitde ſlogiſni miratiui res ſgiiticqia pſtmeſſcag⸗ ens reale igit hrnnaloꝛis ꝓponiseſtentr
cbzlnniaone
aioꝛis xpõniseſtentre Sieiinitioict iff iiociens reäicßviſf nitioadiffmun jbileigit n ibileẽ enſrcale. Jqẽ argui⸗ u de ↄcluſ idemoſtratiui vbi reſ ſignificata ꝑ ſmeſtcã ſbirctiua reiſignifica te ꝑ ſbm. bec cãm ſieciiuã nò ↄpetit niſienti reaii:igit ſbm ↄcluſõis demõſtrate eſt ens re ale:ß ſbm ↄcluſiõis demõſtrgteẽ ſm ſcibile igit᷑ hm ſcibile eſt ens rcale¶ jo⁊ vltio ar⸗
guit ſi. In demſtratiòe potiſima ↄgnoſcii
i diũe ſh5

rdo ß eẽ ĩeẽndo Võfirmut iſta expoſitio au piẽtie nõgůt hitu ſciei Lõtra iſtã cõditio- ctoꝛitate linconiẽſis ſup eodẽ paſſu dicẽi.ſc nẽ q̃tuoꝛ ſůt dubia. Pꝛimũqꝛſi ad Haliqð enria eſt apphenſio ſcibit in nullo depẽdẽtis ſm eet ſcibile qð eetens reaſe.tunc apterioꝛip apprehenſidem cãe eiin eẽndo ens rois nõ eẽt ſcibile:igit logicañ eẽtſciaqð
xin inferendo. Ad idem arguit᷑ auctoꝛitate eſtʒ cõem ſeolã æ dubiũ qð occurrit
cðmẽtatoꝛis 0 metha.cõᷣmẽio pᷣmo ita dicẽ eſt. Nãſiſic ſeq̃retq eclipb futurd nõcẽt ſci⸗
Queſtio inherenuia paſſionis de ſubiecto per cauſam alias nõ cẽt diinirio mediũ bemõðſtrationis Sed in demõſtratione potiſſima cognoſcit potiſſimei ⁊ ſic. Mã ſeq̃retqꝙ iſta eẽt ðᷣmd inherẽtia paſſionis ꝑ diffinitõeʒ ſbiecti igit ſtratiue ↄgnoſcibildemöſtratwe generante diff initio ſene cã iherẽtie paſſibis: ß difi ſciamꝓpꝛie dictã. deꝰ bonſic arguẽdo. e* nitio⁊ diffinitũ fůr ide realiter:qſi diffinitio ens ifinitũ ſimpi ẽ bonũj deꝰẽ itinitũ ſimplr in eſt cã paſſis ⁊ ditfinitů:ſʒ eſſe cãʒ nõ cõpetit igit deeſt bon ñ̃s eſt flm̃. Ses.n.vitates 5 riqð nbeſt ens reale:igitur ſpmeſt ens reale de deo ſũt jolũ ↄgnoſcibiles hitu ſapie ⁊ non 1i Ad iſtã rõem pot rñderi dupłr. Pꝛima rñ hitu ſciei ſic· Nã ſcq̃retqꝙ iſta cetdemd⸗ 4 6 7 ſio ꝙdiffinitio ſiectieſt cã paſſiois noĩcẽn ſtrabit ðmöſtratione generãte ſciam ens eſt zut c
do ſ in iferẽdo.ʒ iſtã rõſiõem arguo auctoꝛi bonũqʒ põt demoſtrari ꝑ cãm in ↄgnoſci ſic f tate ⁊ rõe. Mꝛimo auctoꝛitate phi popꝰterio ar udo. Dẽ ven cſt bonũ.ens cſveꝝ igit t*. rũ vbidiẽ ꝙ demõſtratioẽ ex pmiſ vis cãiſq; en ẽbonũ. certuʒ.n. eſtꝙ rò vieſt notioꝛ fõe m cõcluſiqis ⁊ exponit qᷓſint ila pᷣma ⁊ dicit.di boni ſic arguẽdo. Bẽ ↄgnoſcibile appeti- lu* co aũt ſimplr pꝛioꝛa nõquo ad nos. Tũc ſic bile ensẽ—— eſt appenbile uh. grguo.poꝛa nõ ſůt ſimptr cãe ſolũ in iferẽdo Sʒ roverie rò ↄgnoſcibii.rõ aũt boiẽ rdap on+ heiiãieſſendo. Sʒ demðſtratio fit ex poꝛi peiviligta 25s icoueniẽſqʒ iſta enst i ſimptr.igit ditfinitioẽ cã̃ paſſiis ñ ſolũ ĩ ife nñ cognoſcit hituqͥðꝛ ĩtellect? vel hitu ſa w 1
e
i
ris ſba nò habet ſimplicẽ demõſtratiõem que bilis cũ nõ ſit ens reale qð e inchueniẽſ. 35 reddit cm ⁊ eſſe ſimul:vocat᷑ aũta cõmẽtato dubiũ. Mã ſeq̃retqy roſa in hyemc nõ eẽt ſci⸗ redemõſtratioſimplrq̃ fadit cãʒ. gᷓ a cõtra⸗ bile qꝛ nõ hʒ ec reale in hyemeq 4dubiuz rio ſenſu accñs qð demðſtratde fba pÿdemõ q ſeqͥretcpde actib in prãte nr̃a coſtitut.ſ.ð ratiðeʒq reddit cãʒ. Sür ⁊ſiðᷣmðſtretvnů crib moꝛalibꝰnõ poſſet ee ſcia qꝛ itellect?n ccñ̃s de alio accñte qꝛ idẽ iudici in oüb de nofaliter refertad eoſdẽ. 6ß ip̃i potiꝰrealr re ⁰ mſtratõibſimptrMõe. arguo ſc. Ier i ferũt ad itellectũi Ad pmũ hoꝝ qð tu dicii Pmiſſe nõ ſũt cã ↄcluſiõis ꝓpꝛie dicte pqõcõ inchueniẽs cõccdo qð tñ nõẽ icõueniẽs. ĩm ueniũt cũ ſilogimofalſigrapho vel phiſt nccariũ eſt dicẽ logicã nõ es ſciam ꝓpꝛie di co vel dialectico. Sʒ phqðẽ eẽ cãʒ ĩiferẽdo ctã hʒqð ſcia elicit ſciẽ qð diffinit᷑ ab ariſtoii
ↄuenit ſilogiſm demoſtratiu og ſino le pᷣpterioꝝ vt pꝰea patebii Ad= dic fuiſigrapho⁊ dialectico igit pᷣmiſſe in Smon dũꝙ eclipß futura no eſt ſcibil nec oðm ſcie ſtratiòe nõ ſůt ſolũ cãe in iterẽdo: etiã ine deqͥ loq.i.ndẽ id de quo aliqꝗd ſcit:ſ Sluma eſt ſendo aioꝛ pʒ qꝛſidemoſtratio facẽt ſciẽ ſ cibil⁊ eclipſariſcitde ipia luna pcaàmi xd
phocqð ↄuenit cñ glis ſlogiſinis tẽ oes gi Rñdet negãdo ↄamqʒ licet roſz ĩpye⸗ ſilogiſmifacẽnt ſcii ſicut demõſtratio. Mi⸗ me nõ heat cẽ reale actuale tñ hñit eſſe actua u noꝛpbatqꝛ illatio ſeqͥt foꝛmã⁊ figurãſilogi le in actuali ipꝛeſſiòe ſpẽi itelligibil᷑ cõcurẽtij ſticã In ſiogiſmoãt falſigrapho ⁊ digecti ad itellectiõem⁊ cõcãtiðenſcie de roſa.cãta 5
co optie ſaluat᷑ foꝛma ⁊figuã ſiloligiſtica. igi gůt ſcia de roſa i indns eſt reptare roſam tur illi ſilogiſini ſt ch in iferedo. ⁊ vſio data in actu vcl in potẽtia exñtẽ. Itẽ roſa in hye⸗. adqͥntã rõem arguit ꝙ ðmõſtratio potiſ me etij eſtens reale large accipiẽdo ens rea ſima eſt ꝑcãʒ Mñdet᷑. ꝙ demõſtratio poriſſi- le hᷣm qʒ diſtinguitʒ ens rõiſ ⁊ nihil qꝛ habʒ 6* ma ftpcã m in ↄgnoſci⁊ nõ in eſſe. ¶ Lotra eſſe reale in potẽtia ſue cãe. Mo añt eſt aliqd 1 triptr. Mꝛimo nã ſi gd ꝙaliqᷓ ppõ poſſit ð ipotẽtia ita imaginãdo qꝙ eads eẽntia nume moſtratiue ↄgnoſci ſufficeret hie cãmicog ro roſe ſſternataliqᷓ potentic⁊ pꝰea actui noſci⁊ nò ĩeſſe růc ſcqretꝙ iſta eẽtdemõſtin eni reputo ipoſſibile vtĩ libꝛo pñtoꝝ decla 4
rio ↄgnoſcibit· ho ᷓaĩal. ꝛobatqꝛ pot ha⸗ ratqꝛ roſa ve eſt coꝛru pta in hyeme:igit fin bere cãm in ↄgnoſci⁊ põt ðᷣmðſtrari pnoti pliciter nõ hʒ cẽntiꝗ nec potẽtiã cui ſpſterna ſi arguẽdo. Wẽcoꝛpꝰniatũ ſenſiiuũeſt gial tur eẽntiaꝓpa ipi⸗roſe coꝛ upte. Bʒ roſa in ho eſt coꝛpꝰaiatũ ſenſitiuũ.igithoẽ aial. In hyemeẽ in potetia ita ꝙ fit denoĩatio ip̃i⸗ iſto ſiogino ↄckudit aialde hoie ꝑ notje ſoſea potẽiia extriſeca ſiie cãe.i.roſi hʒ po⸗ ſcʒpdiffinitiðeʒ ſuãqͥ notioꝛ ẽqᷓ diffinitu u effectiuq potẽtẽ ipᷣam dequchex radicr

Zühmiborqhudc i meichuenüs in ſeꝙ difn 2 pat Idzdic nocſtſcibilnec obm ſce vqoalſct:ſʒum ide ipſa luna pcim 4i mlicetrolibyr⸗ acne i hiteſeacm ſpeiucligibit c&curi xtdem ſck derſcit nilns eſtwpiurrolm mexj Jt olinbye⸗ khrg acpioens rea ens ri inbiqꝙbuh ſir c. Nontcſtali nidoꝙeud cm mn porrmie ptaacii hun plor— wuptn in bremh . poumũcui bn okconuyr Srolli vc ful denoiiio W ſhechtirb po⸗
g tn deduc e1 rod
c nctſcim ppꝛeti ariſoi
ginãt
reale. Ideo dicẽdũ ſcᷣo ꝙ uihilẽ ʒ meã con
de nõet ad eꝰ. Voꝛꝛupta.n· hac roſa coꝛꝛũpi tür ⁊ eẽntia ſua. Alias eẽntia rei eẽt ſepabit areſi ipiꝰroſe vt multi flẽ ima
ẽ icõueniẽs imoð actu moꝛali nõẽſciaß pꝛu dentia. Sʒqꝛ teneo ꝙ obʒ pꝛudẽtie etiã ẽ enſ
cluſiõem qꝛ act?moꝛatetiã eſtens reale. Ad
F aũt qð obycitꝙ itellect?nõ refert᷑jrealr ad
actũ moꝛalẽ cuiꝰipe eſt cã. Rñdeo veꝝ ẽꝙ ĩ
tellectꝰnð refert᷑ reakr ad illũ actũ cuiꝰẽ cã di rectiua⁊ regulatiua ꝑhitum moꝛalẽ tñ itel⸗
lectꝰrcfert᷑ reatr ad iliũ actũ moꝛalẽ aqᷓ ſpẽs irelligibilis extitit cãtaqͥ ↄcurrit ad itellecti⸗ onẽ act?moꝛal· Mifi.n.vidiſſem velalic ſen⸗
ſu ꝑcepiſſem aliquẽ actũ moꝛalẽ nũqᷓ; de actu moꝛali poſſeʒ hfe ſciam acqͥſitã niſi foꝛſan co gnitio mea de actu moꝛali cõtinuaret᷑expien tie alioꝝ vt in cõcluſiõib aſtrologicis in qͥbꝰ cðcluſiòes neducũt᷑ in ꝑſe nõ ⁊ expta roti ce⸗
auiaſtronomoꝝ · Añn ꝙ ſcia cãe tur ab vno actu moꝛali⁊
abwnahlia orrſeratreßtnt vmũactũ moꝛalẽ ⁊ ip̃a eadẽ fcia reſpẽu alteri
us actꝰeiuſdẽ ſpẽi ſit cã. Vgulatiua ac directi
ua qꝛ nimiꝝ itellecrꝰreductꝰad actus pſpem
intelligibile ꝑ vnũ numero abiq; Fꝙꝙ unpma
— . * „ *
tur ſibi noua ſpẽs pòt in oẽ ilud qðẽ cõfoꝛ⸗
me ſpecifice tali impmenti. Er ſie jeia refert᷑
realiter ad aliqð idiuiduũ alicuiꝰſpẽi⁊ nõad alia qʒ vnũ idiuiduũ põt ſe hie ad itellectum irõe moriui oib al eiuſdẽ ſpei ſe hf̃ribſo⸗ lũ iròe terminatiuii ⁊ cõditõ ſioeti ſeibir ẽq hm ſcibile ſit toti ſcie pᷣſuppoſitũꝑꝛo⸗ bat. ylludpſupponit roriſcie de qᷓ opoꝛtetp cognoſcẽ qðſit:ß de bo ſcie demõitratiue oʒ
prognoſck qð ſit igit⁊. NMaioꝛ nõ Minoꝛ
ꝓbat aũctare ariſtotilis ppterioꝝ dicẽßcꝙ de ſbiecto opoꝛtet pᷣfupponẽ ſi. uair aũt iſta cõditio itelligatde ẽq̃druplex opinid. Mima opioe mgfiherpheicgde ſiecto ſufficit pᷣſupponẽ ſiẽ nõ repugnãtie. uia videlicʒ ip̃m ſpm nd repugnat deduci ad eſſe eo mõqᷓ ↄpetit illi ee Fwult ꝙ de ente rðis pdr eẽ ſcia qꝛ nò repugnat ipᷣmeẽeo nið qͥpör eẽ· Be chymẽa aũt qꝛip̃ain repugnat eẽ iõde ip̃a nõ põt eẽ ſciaſ Sʒqʒ iſta opio accipit ſciam ꝓpꝛie b ꝙ egoh capio. Se
nò ʒdicit deſcriptiõi mee e eoqꝙ pðit ens rõ
nis eſſe ſcibile. Accipit eni ſcian valde imp pꝛie vr etiã ſe extendit ad illuqqʒ ſolũ hʒ mo dũ ſcie ⁊ eo mo logica eſt ſcia qẽ de ente ròis
ꝙ ſolũ hz modũ ſcie. Mã ſicut in alhs ſciẽtij
viſentia realia diffiniũt᷑ diuidũt paſſõeſq; re ales de ipis demoſtrant᷑· ita logica deſcribit ens rẽis diuidit ⁊ modũ demõſtratiõis hñt.
*
4* dubiũ dicẽdũ pmo ꝙœh nõ C2 nere ſi eſt entitatis realis ita ꝙ ale ſiue in actu ſiue in potẽtia exs tra qʒ licet ad hoc ꝙ ſbm termiat ſciam ſuffi ciat ꝙ ſit ens reale ſiue in actu ſiue in poten- tia exñſnð tñ ſufficit ad ꝙ obʒ cõcurrat ad generatideʒ ſcie ꝙ hẽat eẽ in potẽtia:ß reqͥri- tur ꝙ habegt eſſe in actu.vn
ſio ſpei itelligibitabo ta vtu ellectagentis cõrunrẽtis tanqᷓ cã pncipat
.
obmſeibileeh nihilr eſtactuigi᷑⁊ci ʒopinio pſupponẽ ſie aetualis exßtie ꝓpter qĩſci entjs ꝓceditex ꝓpõnibus veris. nulla autẽ ppðfirmatiug eſt va cuiꝰſpʒ nõhʒ eẽ actu
ſtpbeſt hövelai
ratidem obiecti· de ſcia aũt fieriignoꝛãti ob iecto mutato ndeſt eneine
licet ve nihil demðſtrat pcãm qꝛ ſim ſuũ ſcʒ
ens ròis nihil cãt: qꝛ iſta opinio non dicit
„
mee.id de ipius coꝛꝛectide ſupſeðᷣo. 2 opinio eſt ꝙ de ſbiecto opoꝛtet ſjuppo⸗
Lon⸗
h ꝙ de aliqua ſit ſcia requiri᷑ aciualis imp̃ſ⸗ iecto facta vtute.in ĩ⸗
ad generatiem acritelligediqͥ c̃tur hitus ſeierß ens in potri ſolũ exñs nihil põt imp
mefe in intlẽigit⁊t. Maioꝛ nõ qꝛactꝰitel ligendiqᷓ genert᷑ ſcia cãtur ab itellectu agẽ te cũ ſpẽ inelligibiliM
inoꝛ ꝓbat. Vũ pꝛi? qʒ nihil actu cauſat niſiqð hʒ eſſe actuale ſed ens in potentia tiñ non habet ens actuale qᷓ . Tũ æqꝛ intellecr'rõne ſcie cãte ab itelle etn cauſãte pticularit᷑ ab obiecto ffert᷑ad ip̃ʒ fert actualr ad idqð opinioeꝙ de ſbiecto oʒ
Alis exßtie· nullappaffirmatiua perrinet
d peeſſů ſeietificũ ciiſm nõhʒcẽ actualis
aiorpʒUinorpbatcſi ꝓpoaf veui ſbiettũ nõ hʒ eẽ actuat
xjießoe potiſime vepectðultqſůtinpo⸗ ieiple ſẽ ſunt ilte ſortes eſthohoc gial Fiſte Ppones ſt fiẽ Piectis nõ exñtibꝰ. ſoꝛ⸗
te eni coꝛꝛupto hecẽ flã.ſoꝛtes ẽ hõ ⁊ ſilr ho eſt aial fiã ẽ hoie cdꝛtupto. Wõfirmatqꝛ qð eaial arguedo a ſupioꝛi ad in 2 ſic ꝓpõ ſignicãs eẽ qð
feriꝰnegrlue
nöeeſtfaliaqabeo ꝙres ẽ vlneſt oꝛ ðꝛ
vavelfalſr. Sʒppoes affirmatiue ꝝ ſie⸗
eta nõ ſiſiꝗ̃nt ⁊ expmũt illud eẽ qð non eſt. Soẽs tales ꝓpões ſũt fal
tales Ppoes ſüt falſc Wötra iſtã opi nionẽatguit᷑ qʒ ſeq̃retppe roſa in hyeme ñ Fh eſt fim̃.igit᷑⁊ illud ex qͥ ſeqͥt᷑:falſitaſↄñtiſ pbafqʒ ſi hẽrem ſolũ ſciam de roſa qñ actu exiſtẽt růc ſeq̃retꝙ ſolũ in eſtate qñ actualit᷑ exiſteret hfeʒ ſciam de ipᷣa ⁊ in hyeme igno⸗ rãtiã de eadẽ ⁊ viceũſa in eſtate ſciam. Et ſic ex ſcia fiẽt ignoꝛãtia ⁊ ex ignoꝛãtia ſcia ⁊ h F vicibꝰſed eſt ipoſſibile. igit⁊c. MRpdebiſ foꝛſanqꝙ h nõẽ ipoſſibile ꝓpt mu⸗
Lõtra.ſcia bz
—
arguo ſic. HMd

eſtaial ſꝑ ſůr he ſi vnitoꝛmit accipiat ſupt
eſtpa ſupioꝛi ad inferi neg⸗
ab eoqð res ẽ:vel nõe&ß vno vel dfa cẽndiß alo eeẽndi pñ̃t ſupponẽ termini ꝓpois affirmati⸗ e imo accipiũt vt h ſuppoit ⁊ nõqlio runc
nõ mutat᷑ ꝓpter mutatiõem obiecti ſui icõple xi ſᷣm actualẽ exñtiã vel nõß ſcia mutat᷑ m mutatiõeʒ obiecti ſui cõplexi ſcʒ cõciuſionis ſcibit᷑. vt ſi de hoie riſibili fiat ho nò riſibił tẽ ſcia minaret᷑. Si aũt iſta hitudo ꝑ ſe paſſiõis ad bm maneat ſiue mutet ſm ᷣm exñtiam actualẽ ſiue nõ.ſp de eo hẽbit ſcia. vñ ſpp ſci⸗ entiã de hoie habeo ſciam de ipo hoĩe ſie ſit actu ſiue ð. Mã ſieſt actu ſciohoieʒ actu pof ſe ridẽ:ſiẽ potẽtia tiñ ſcio ip̃m potẽtia poſſe
ridẽ ſic ꝙ ipſa ſcia reſpiciat hitudinẽ ꝑſe ipi⸗
us paſſibis ad ſhma ndeẽ actualis exirie p iecti vel potẽtialis vt ſic argnat. Scia eſt de
ntaris ⁊ ipoſſibilib alirer ſe hie ß muſtã ex iſtere vel roſũ nõẽ impoſſibiie auter ſe habe⸗
re. ʒſcia nõeſt de exiſtẽ nuſte vel roſt ſeqtu r igitcꝙſcia ẽ ð ncẽaria hitudine biectiad ſiã
paſſioemꝗᷓ pſe cõſeqͥteẽnriã ſuaʒſii acrue⁊ paſſio chleq́ł in actuſi in potẽtia ẽ⁊ ir ihel d rões eoꝝ. ad pmã cõcedat a⸗
otẽtia ẽ⁊ in poten
atiõem dicẽdũ ꝙ iſte ꝓpðesſoꝛes ẽ hò. ho mit accipiat ſuppo
5
intellectu ſuo icudithoiema ponialiqeoſoꝛ
„ 7½
tes coꝛruptꝰeſt hocoꝛrupr?·⁊ hocorrupt? e nial coꝛruptũ ſones in potẽtia ẽ ho in poten
ſones in actuẽ hoin aetu. Siaũt diffoꝛ⸗
ſirracrpcᷓtipponestemſnot ſi ſren
Erſbereſtfalrioreſinpawtiaehlem itril ſones ingerueſpiporent
tiue dico ꝙ eo
mquo negatde ſore c e monegatde eo ho. vñ ſi negetde ſoꝛte e in actu itã etiaʒ de
onegat hoin ac Ereo mð quoaffirmat rode ſoꝛte eo mò ⁊hò affirmatde co R rdemdicit ꝓphſins eegöndeſſe faiſa icoꝙ peꝝ eſt ſiſig ſub a mo veldfa qᷓ ſir⁊ in poe ſehßcurfitila ꝓpõ
d
1 5
ucerülebſob aio
fires 2 et p
pꝓqůdẽ alio mõ
talis ꝓpde va ſi ĩxpoſiio ſortes eni põtſi
ponere ⁊p ſoꝛte in ctu p ſoꝛte in potẽtia.
Etpoſilt· Etſiiniigpoe qdicit pos ſigni⸗
*
ficaretur res:alioꝰeẽ qᷓ; ſit cẽt ꝓpõ falſa ſic
valet a 1. re a ſupioꝛi ad iferiꝰnegariue kc⸗ m⁊ pᷣdicatũ vnifoꝛmit᷑ vt expᷣſſum
cipiẽdo ẽ alias nõ· Bico igitꝙad h ꝙ alieqd ſit obie⸗ ctů ſcibile ⁊ ꝙ oĩ mõ ſe hẽat. qͥ obiectũ ſcibile ſe debeat hfe ad intlẽm⁊ ad ſciaʒ nò ſuffiẽ eẽ eñtis reat ſiue in actu ſiue i potẽtia vt diẽ ⁊⸗ opinio qʒ licʒſufficiat ad terminãdũ ip̃m ſciẽ
exſe ideterminatꝰad pducẽdũ H vel illud ne
fᷣm talem ſciamelicium. nõt ſuffiẽ ad ↄcau ſandũ tale ſciẽ. Muia ad h reqͥrit᷑actuat᷑ exñ
tia ſbiecti vel in ſe vel ĩ ſuo vðᷣtualr cõtinẽte vł
in ſuo effictu.ſ.in ſpẽ intelligibili a ſe impſſa Mñ obm ſcie pot ſe hre ad ſciaʒ duptr. vno⸗ in ròe cãe mouẽtis intlcm̃⁊ ↄcãntis ſciam ꝑ actualẽ impᷣſſiõem ſpẽiitelligibit. Et ad ß re⸗ qͥrit actualis exðtia ſbiecti. Alioꝰſpm ſe habʒ
ad ſciam in roe terminãtis ⁊ tůc nõ reqritur
actuatł exðtia: ß ſurficit ꝙ hẽat eẽ in potẽtia yelinactu pᷣſuppoſita tñ generatiòe ip̃iꝰ ſcie Möar reqrat᷑ actuałexp̃tia ſbiectii ſcia hũanitiuẽta ſiue hůanitꝰacqͥſita ꝓpter actu alẽ inÿſſibem ſpẽi itelligibit cõcurrẽtis ↄcã⸗ lirer cu ijclẽu agẽte ad cãndũ actũ inteliigs⸗ qiqmediãte generat bitus. Pꝛobat. Mãm hde duobfi mẽtio Nꝛimũẽ ꝙad generati onẽ actual ſcie reqͥrat actuarexñ̃tiã obiecti qðpbat᷑. Tů pmoqꝛ ois ſcia realit refertur ad ohm:ß nißil realt refert ad ilud qð nonẽ vel nò actualiter exiſtit igit&. Tũ ⁊qꝛ pis ſcia cãtur reałt ab aliquò:ß a nullò cãtur niſi ab itellectu iper còcurrẽte ſpẽ itelligibili ab obiecto impᷣſſaigit cãtur a ſpẽ iteligibili ſie
acã̃ priculari:ß ſpẽs itelligibiłcãt ab obiecto
igitt ſciq ↄña ꝓbatcrccedeẽ cãcãeẽ cã cãti. De aũt obm cõcurrat ad cãtiõem act? itelii⸗
ũ dicateẽ effcũs itellect?
ageris.ß ẽtiã ißis obiocti Nꝛobat᷑ſic nila
gedipeffem ſuũ.¶p ſpẽm itelligibilem vtſic Krihn dinõ ſß
cãvlis finit pcialis ex ſe ilimitata ad pies
Seeepene aliquẽ eifẽʒ
miatü niſicòcurrat aliqᷓ cã ptictaris ad
Pticularẽ. Sʒ ſic eꝙ itellect/ages ẽ cã vlis fi nita pcialis ex ſe illimitarã ad ptes actꝰ itelli
gedi ſpecifice diſlictos. igitad q; determiĩa cauſetc iellectiðeʒ vlilã nccariopʒ de adcã̃ndũtale actůitelligedi⁊ nõ aliũ. a⸗
pbalexẽplo videmn ꝙ ſol cũ ſit cã vłis
cinscſidebeatpquc determare hunc
fectũ puta bouẽ vei aʒinuʒ ꝙcdcurrat bos iue aʒin ſiranã rana vel mã diſpoſita putre
facta ineluſa in nube ſirana in nube genere⸗
ur Me dlias dabit rõ q̃re plyhuius q; iliuſ ir cã. inoꝛꝓbat. qꝛ itellecrages ex ſe eſt finit ⁊ ideterminatꝰad ꝓducẽdũ ẽs actꝰitel igẽdi ſiẽ itellect?poſſibitẽ ex ſe ideterminat? ad recipiẽdũ oẽs actꝰ intelligẽdi. Tůc vltra
h ilud qð cbcurrit cũ intellectu agẽte nõ põt
eẽ nili vel ſpes intelligibit ab objecto impᷣſſa vel ipm obm in realipñtia ſua Sʒdiciᷓ pot ſñ pqſtat ꝙ actualt generetſci abſq
— 5
—
——.—

iurtil cipticiisa cemn klrkscãex eſici
giclern isecäptsf
deiemi
Sdiamal em pduciiß vidlui n
rupduckdermun n
lznchcurrubos mmd iſpoin pun ube ſnminnube geer, bhr prpuusllu
wn gzer ſec . pduciiotsuc 3
ina
os igtad ꝙ eöeirinceniotze hu
— 6*
anſirhoblliorfüatauſa d 2 pal t. inppoſito q aetus iteiligcicußqᷓj
16 5 inq Fr ice onẽ bin hltunſcie t güri 2 2 ² * —
in ie
iectũ ſcibile reqͥrit᷑ ꝙ habentpies
non
ſin acna opreih nin xe „ ab obiecto impꝛeſſa. igit bmũ eſt dicendu tcʒe ſpẽs itelligibit cõcurrat ad cãndũ ctü elligẽdi tũc ſie arguit᷑: Quicqd eſtcã cau ſe eſt cauſa cãti:ß ſic eſt ꝙ obiectũ eſtcã ſpẽii telligibilis que eſt cauſa ptialis ⁊ minꝰ bnei⸗
int
palis ipius actus intelligẽdi xexↄñ̃ti babi·
tus generati per actũ egeati itur obm eſt chuſa hit?ß hitus ẽ ſcig. igit obieetũẽ cã ſiel Wontra hoc arguitoupliciter
hn actus intelli e quo intelligo Sibec nẽ actus iteligenqi cᷓrus abalbeqᷓin e t a caufa. b hoc eſt ebiſ
C ſic. Oblecxũ ſcie eſt ve c ien oren ſci er ↄhtiſeis 1 nre
eſicminis piüuchalie? piearisi actitelligendi Intilectus autaßens bncipzisvlis pſius licet igiur er
—
Fiuiseſtnobiioralheine prielſp ab albedie impᷣſſa non F no u ctus ages chiceriãlice mp² 3
bilioꝛ relo im * viuens utef
ei ipel e
habeat e2 porit phij 8 bpereri rũ. Aue eee adin erſis di ſimode exponit᷑ in diuerſus vtiuhne Mꝛina opinio diẽ ꝙ adho cꝙ aliq
Plöb boeciũ libꝛo nei ſſe nonp öt. eſt iectũ ſcibi
ſa non babet partes. integrales cum
ma ꝗ& Icd dictů boecij dicẽduc ꝙ nõ loqͥtur ibide ſtiecto ſcibili: ß loqͥtur ibi de ac⸗
ſtorilẽ pᷣopoſterioꝝ
Pꝛie ſic effectꝰnunqᷓ; eſt nobilioꝛ ſun tauſa: ßſiob iectumeẽtcã n vr ſialbeo eet
en ſir ſe 6
Vötra qꝛnia itellectiua ile in aliqua pte phie naturalis
cmpoſia glias non poſſeteſſe foꝛ
ciets vi tr anmnutbie 2 oppog au. ctoꝛitas ariſtotilis intclligitde
eurne
Mꝛobãt qꝛ ſcie hůanitꝰinuente nõ t esde
ꝑtieularibꝰ:ſed ſolũ de vłibus eſt ſc
kE de můdo ẽ ſciq o mũdꝰnõ habet ptes ſb⸗
fm ari Lötraqꝛ hn ariſtoti
iectiuas nec hfe põt ᷣm ariſtotilẽ pᷣmocei?
mundi qꝛcõſtat ex tota ſua mãigit& ꝛ terea de grabꝛiele pot cẽ ſcia:ß grabꝛiel on
por pfe ptes ſbiectiuas igitur x. Adaũcte ariſtotilis dicẽqũ ꝙ
nocdeſte ieptei totaʒ
m ſue ſal 6 Fe aliquaʒ — Cüulate eſt puber iciuich iet ſcia gꝛ
ſe vel di i Rngulan pꝛehedes a2 te totã plecteinſ t n i clis quilibet eniangelis nnſue ſpei.ideo pluſesj̃⸗ 10 b ö tquilibet zu⸗ b p feetiem km gen ſt Sei tit ingul
eo modo quo ge
F1* 42
1 groben
3 5 S 5. 8it K w 5
reſt ſingnlre vel
ee
nonquidenonegie
ſirhihtioꝛ alia hoc pꝛoha
niohe generanteß
mente phi patet.
digerſasr e pelalterina
fecti einſue nature tin
ponhntur vrſingulare oeeſ nonqii
qhoc ſöluin pei iturin
luteligenca eſt doß i ich itur ꝙ ad hoc ꝙ de
n ur⸗ ꝙ habeat paites
4 iecſubiectiuas;
innt 381. iiiibile: itacꝙ opoꝛte ae hete dieſ 38 1 tes in Sht
tur duplicitet. Mi ſi mihil ſeitun demon ratio ſientiam niſi per medi en ationisiſt necunn demõſtra e diffinitio pꝛimi termiui ideſt fubie ſe nipül ſeitut demonſtratiue ⁊a
iſi 4 diffinitionem ſubiecti MMaioꝛno ta Minoꝛ pꝛohntur aurtoꝛitate Ariſtotilis — zpj⸗ ioꝛuʒ. ꝙ guteni iſta expoſirio ſir de um pꝛimo quia ſi medi-
um demonſtrãtionis potiſſime eſſet důfini
poſitione. quia eque ignotuʒeſt diffinitionẽ 4
tio ſubiectia paſioni ſecueretur; cotmit teretur falta petitioniſ pꝛincipij in ninoꝛe ꝓ

Queſtio
panond⸗ pꝛedicaride ſbiecio ſiẽ ipᷣaʒ paſ⸗
neni. Tumæ⁊ quia demonſtratio potiſſi
ma eſt pꝛima:ſed illa demonſtratõ in qua me dium eit diffinitio aggregata ex diffinitione ſubiecti ⁊ paſſioniſ non eñt pꝛima quia poteſt
reduci in aliam pꝛioꝛem ſcilicet in illam. vbi
diffinitio ſolum ſubiecti ponitur pꝛo medio. igitur&. Pico notanter in maioꝛi pꝛopoſiti
one ꝙ in demonſtratione pꝛioꝛi generãte ſei
entiam æ.quia vemonſtratio que eſt non p vifinitionem ſubictix a pꝛioꝛi ſea poſteri gꝛi non ſemper generkt felentiam: ſed aliquã e abitumſapiemialem ſi habea⸗ tur demðſtratio a poſterioꝛið altiiimi ſis Bed quando fit vemdnſt mediuʒ qð eſt ditfinitio ſubier
iemifico demonſtrario fit per notinsrſʒ nð poteſt eſſe notts auxtengailludað de dereſſe ratio demonſtrani paionede iu
iecto opoꝛtet ꝙ ad minꝰ vierat ſübiccto kin rauonem ⁊ ꝙ jit exuſa paſſioꝛis fm rem
⁊bec eſtdiffinitiofubiecti Jremniſinarn ti ſeilicet demonſtrans eſet notioꝛi ratio⸗
ne de qua fit demoſtrario tunr cœmmitteret
ccipit qua
Kluci petitionis pꝛi
cus enim humanus pꝛoptei inpercœtio ſuam non capit onms rãtiones tiuigemr
* * ⸗
3
pꝛimum attum intelligendi moꝛdendo pꝛimam ftionem
ſicquaſiaccipi vnamnſumimittendoeper 2verogecipit ſcham rationẽn um exiſtis imul compiexis infertrertiamEt hoc mo
do opoꝛtet omnet m cuiuſcunq; ſcitn
ie habere partesi Vontm Ens eſtſubier
vicendumens nonſt ſuhiec et cienria differta ſapientitfed aſt ſubiecti ſapie· ideo non oponetꝙfit vifinibiiet*
etum ſcientie methaphificalis⁊ tarinon eſt
*.
— oconditio eſtꝙ ſubiect habeat paſſionse bůc
„ 2
conditionem ponitphus pmo poſtenicꝛum
— tipl E imopinioeſt cotini dieit ꝙ ad hoc ꝙaliquidſit iubiectum ſothile
tiplex opiniol œ
requiritur ꝙ hãbeat paſſiones realiter aſedi
ſinctas non tamen eſſentialiter.iſta opinio vicit dno. Wꝛimuʒ ꝙ paſſio⁊ ſubiectum ſuũ diſtinguuntur realiter ⁊ in hoc bent dicunt ⁊ðietũ eſtcꝙ ſimt idem eſſentialiter qð ꝓ nt pꝛimo ſic. Quecüq; funt diſtincta eſſen tialiuer deus poteſt vnuin ſeparare abalio:
oi
ſed deus nõ poteſt feparare paſſionema ſuo ſubiecto.igitur non diſtinguũtur eſſentialit Maioꝛ patet. quia deus poteſt.omne illud qð nõ iplicat ↄtradictidem:ſed diſtincta eẽn tiatr ſeparari ab inuiicẽ nò iplicat ʒdictiõeʒ igitur ⁊. MMinoꝛpbatur. Tum pꝛimoquia ſcqueret᷑ꝙ de ſcientia poſſet fieri ignoꝛantia Tum ⁊quia ſequeretꝙ omnis noſtra ſcien tia eſſet ſolum cõditionalis quia videlicʒ ſciẽ mus paſſiõem de ſubiecto ſi deus non ſeparu ret eam aſoſubiecto.ſiautem ſepararetnò ſciremus¶ ⁊ꝰſic arguit iobes canonicus in phicaſua a nominat iſtam rationem que ſeq́ tur achillẽ· Aerit deniq; ſe nunqᷓ; vidiſſe ali
uem chomiſtam hant ratibem foluentẽ vñ
ienic notaex ter riſibile neſpeotu hois ſecluſo eni omnieoqð nonẽ idem eẽmialiter cum homie vr pomo eſtriſibit vrl nõ Bi fie habeo ꝓpõirũ.ſinõ riahois eitriſiiis ndœentia lapidis. Eilias ſetntia hois nõet riſibilis ſiẽ eẽntia iapidii
ꝙnð onmnis diſtinctioẽ realisvł rõ
* — F* 3 i 11 5 6
Lqbdicũteſtpcumi eeneeen ⁊ ſublecuuim iuun niirerectite nt nanſidemeſſonialierq Wontra iſtã opi nionenarßno pꝛimo contra pꝛimuʒ dictũ eoꝛmno ponunt ꝙ non omnis diſtinctioẽ elis xngrionis · Vmnis paſſio diuiditur ad diniſiunẽ ſui ſubiecri. ſed diſtinctio eſt paſ⸗ ſiormtis. iguur ad diuiſioneʒ entis diuiditur vipludiſtinctio. Sed ens diuiditur in ens re aleens farionis ſchm ariſtotilem ſextd me⸗ thaphiſice. igitur ⁊ diſtinctio diuidetur indi ſtinotionem realem ⁊ diſtinctionem ratio⸗ nis· Sed nulla diſtinctio ex natura reieſt di ſtinctio ratiònis.igitur omnis diſtictio ex na
nialiexnatura reiaiia ꝑopuſitellert?que ₰ 7——
*
tura rei eſt realis. falſum eſt igitur dictumeo
rum ex natura rei alia fõꝛliſ aliaeſfentialis: immo omnis diſtinctio qu

nðeſtper opus neleer⸗ eſtrealisi on
tra ſecundum ⁊ tertium dictumeoꝛum eoꝙ ponunt ꝙ cum diſtinctione reali ſubiecti 7 paſſiis ſiet jdẽptitas eſſentialis arguo quin tupliciter. Pꝛimo ſic. unt idem pꝛeter opus intellectus cõuertibiliter quic⸗
quid realiter pꝛedicatur de vno ⁊ de alio: ſed eſſentia ⁊ res ſunt idem ſecluſa operatiõe in⸗ tellectus conuertibiliter igiturquicquid pꝛe dicatun de vno pꝛdicatum ⁊ de alio: ſec eſſe pꝛincipium conuenientie ſubiecto⁊ paſſioni
cius pꝛedicatur de eſſentiai igitur? derecuʒ igitur ſubiectum ⁊ paſſio chuenianteſſentia⸗ liter etiam ↄueniunt reaiiter igitut ſimideʒ realiter. onkinnatun. aten res velnon res ſipꝛinum di⸗
cgueninta
.— eee
ereienler erant realiier ſequereturꝙdexademeſen⸗ tiafinit yerificarenturpꝛeieuiac„ oiig ſed hoc eit impoſlibile igirursl Imn poſſibilitas—
uinis cunt vnitate eſſentie ioper ſonarum realis enin— infmnitgti eſſentie diuinc. onſtat autemꝙnullaeſſen tia creata eſt infinita igitureun im
ltaeſſen⸗ tiali ynitate creature ſlat diſtictio neglis. ↄle
quẽtia pꝛobatur ſic arguendo pe nn hec eſſentia ſubiecti paſſioni demonſtrando eandè ne iecti non ſubiſcitur paſſioni: igirur heceiſen tia ſubiecti noneſt hec eſſentia
ecti ſit hec eſſentia paſſionis: tunc pꝛedi⸗ eaa contradictoꝛia renlia verificabũtur de quo
ctoꝛia realiap
puat ueanie
eẽntiam diſtincti⁊ ndrealitatẽ:igitur
realiratẽ: necper ambo ſinul: quia ſeq
— ern
bizcitu
paſiõis. Ba oppoſituʒ concluſionis ieczchherrgenn
libet affirmatio vel negatio ⁊de nullo ſimul
quia eſſe ſubiectiue in ſubiecto verificat᷑ de
eſſentia paſſiõis non eſſe ſbiectiue in ſpiecto verificat de eenria ſbiecti. Siigitur fit eade; eſſentia paſſionis ⁊ ſubiecti nĩc p̃icata ʒdi icabütur de eadeʒ eſſentig. qð eſt ipoſſibieꝝ Tertio ſic ᷣm Scotũ. Sub iectũ eſt cauſa paſſibis: vłhoc còpetit ipᷣi ſub iecto per eẽmiã: vel per realitatẽ vel per am bo ſinml. Mon per eẽntiãquia eadẽ eſteſen tia ſubiecri⁊ paſfiõis: ſec eadem eiſenria non
Zn epeieeee Sln ex
ſolũ eſtcauſa paiſidis per eẽmiam ⁊ non et
inmöſtratie potiſima chnreen pᷣſciſaxtoralis ip̃ins inherètie paſſiõis ad
ſ See emtia ß 1
—— czuſa totalis paſ io⸗ Le n poni pꝛo medio in pdriſi S entie
eſteiſtnt e mpſlor eptificetur ee ſibi in rea — tuncnonopotet ꝙſi ynumcau di eieetenete — rrealitas paſſiõis cquſu uune eenle ven paſlio ſſibis non
in Si ſubiectuʒ n hn ⁊differ⸗ rent realirer tũc equeret᷑ ꝙ iſta ꝓpoſitio ho Thiteeneeee 5gr 82a p rno vrckdis. ner in ſecundo e eiiod vicẽdiper ſe eſtq; ſubiectũ . ſubiit᷑ pdicato· ⁊ÿdicatũ per ſe ineſt bhcrwſeciſtt modus nõ põt ſaluari in iſtà — e Saiot nõ. Uioꝛpbat jeüq; alic põr cbpetere om̃ibus par totiu ⁊non cðperit iñ ivnipartiũ tune tale ſimpliciter non poteſt net põt dici cõpeterè toti. Exeplũqui eniʒ albedo poteſt vᷣnoiare oẽs paries hois ſi ſolum ↄueniat vni parti puta Sp non arguit ſimpliciter homo dici aldꝰ niſi phiſtice ſed eſe rntenpe ſubiscto

S
5
erfeetiua paſſisigůiihih
olingutenentictaſ
uncauſe extrinſece ſeq ac hoe cy liquic ſit auſaeſficiẽs alicuius eljuiit viſtinetioel⸗
—
Poienti actiua eſt pi
ns eſtcaul extrinſtcnigit iiſ
—
cöpetere c ratibe eſſenrie ⁊ ratiõe realitati non competit ſibi niſi rariòe realitatis ⁊ non ratione eſſentie: quia hmeſſentiam ſubiectus ⁊ paſſio ſunt idem: ſed idem non ſubici?᷑ ſibi
ipſi nec Stiiſ gji paſſioni non competit per ſe ipſi ſubiecto: quia non ratione totius ſibi competit ſed ſolum ratio nepartis non potentis denominare totum. ¶Siceriã poieſt arguide ineſſe ipſius paſ⸗ ſionis qð non cðpetit paſſioni niſi ratide rea litatis ⁊ non ratiòe eentie: igit᷑ non cõpetit ſi biper ſe. Mec inquartomnpdo per ſe. qui qusdoeffectus per ſe pecicat de ſug cauſa extrinſeca perſe ſeilbekificitinte velfinali. an ſiſbiectů eſ igenitentiilit ipſip irechtierſo: tune iect
4
*
. perpotentiszcriumnſed cipin
16
lusaicuius niſiperpbieniijactiunnſd i musdi ali
—
ineᷓtuz aliuq: hni rinbtüezcntomeiß Pen caplode potentidi t noio niethaphi ice in hneipio. Aliuuute dieit dinelſitgteʒ rdiſinctüabiplofiſtſeniiaz
„
iibiectä nö poreſteſſe
—
..
Enrialis igit ⁊t. Whlitmat qutꝭ diſs fini Perſecrioꝛeſt eo qbeſt tinezt ſecois p tio linnit hmeſſentiigil eſcauſaʒfi
Aeins iunit explectioneeſſenie ferſſect
zlieuius eſt extriſecũ eſie iilius cius e Finis ⁊eſſentiakt diſtinctuʒ ebedꝛſed ſbieet
licuiuse
wödiltingutt eſlenritrpaſſie icſ Whct onpoteſteſſe cauſafinais palſiis· Kelin
quit᷑ ergo iſta opinio üipohatg opinio eſt ʒrãciſei mayꝛonis qi
nenitcumopinioin Seoticpartün nit. Luenit pnio vunrcolo in hocꝙnon
diſchtie omis diftinctio quseſt pten opus intellectus
dicit᷑ realis. ſed porius dieit᷑ diſtinctio ex ja
—
ditinctosagracibus quo ponit
teinehebatetne ee Secuduʒ eniʒ ranciſcũ diſtinttibuʒex na⸗
„
rura reilia iðꝛmalis pꝛeciſe vtdiſtictio foꝛ
ſiguit humnitas ⁊ qʒineitas in potẽtig oh
lectiua antec fuefrcrcate. Aliqmodalis pꝛe ſeiſaqno nnodo diſtinguit᷑ reglitas ⁊ heccei⸗ tãs. Aliafoꝛialitmis modalitatis:⁊ hm im
aelicʒ res ſcʒ humanitas ſit dediuctuadacti
lem exñtiam per cteatõeʒ: in qua quidẽ potẽ ue oniahet tteatict;aducüturiplis.
usret pe entibus inpotétobiecti
o per ſe. quieſt
Poleie Aun ſeſtchuſaeffe
zantomea n ſi
— vtrn nr Felneneded intrineciin
Fiſe neniie nis er tua i 3 tü f
xtionẽ viuerſoꝝ modoꝝ int rinſecoꝝ cumfoꝛ malitatibus dierſe generant᷑ diſtinctòes ex natura rei. ¶ Hiffert autẽ opinio Iranciſci
a ſentẽtia Scoti in materia pᷣſenti de ſbiccto
Sen in hoc ꝙquia paſſio ↄſequit fium iectũ etiam in potẽtia Shcet ja
Perſeiſe rſunricenrcemislit vteab em rea
hic Sii ſtetitihe
5
realitenditferðt
*
icitt
eſtrealis. 2*
ſint Elia dieta Fräci
tttrabütti Wontrapi
—
foꝛmait
rguhſic Wullteſtponen ee ſſitas ponendi p
us viſtinctionis realis:igit æ& x
uz dit a pluralitas ſier
* *
iles ⁊ ſul qijaces viãta pꝛce *
5 2— 8. E eſ Ariſtotiis pmo phiſicoꝝ. Winoꝛ pzt F.*
2
de ülis g
*
pey diſtiitöeʒ renleni vraris nõdehnerit Sitättigt
n*
Sſoluamut ones diſfieult
1
peil
eiletraitbier ſn Rriſtorilẽ c nethaphi
etigitur ⁊ diſtiietio: que eſt paſſio eius. de⸗
dic vr ſupeſius Wontrg ſecũduʒ dictum e. Moiädus pꝛins ꝙ Frãciſcus
nonina potetiani obiectiuaʒ illam qua res
celenut denolabtur poſſbſes cres
ebꝛüargt
„
e imaginat᷑ ꝙ quiditates rerũ fuerint
abeterno:⁊ dictur eile in potẽtia obiectins
uhoe hncunlier pcquchtur adipſameri ſientizntpercregtionem: pr quando dicitur pec quiditas in potentij eſt creabilis ⁊ de·
ꝙ in rali denominatione qua denominatin
litate realiſant᷑ percyeatiðeʒ
tſin Biectü ſint ideʒeſſemiie
Acjus diſtinctiis realis ⁊exna diuiſionemi ſubiecti ſed ens dinditur inens
ducibilis per creationein ad hoc ꝙ exiſtat

Sdiinndis reals teti
een 0
npusg fcſus obiciusʒ ilm qures
clenpotiuchuc
dacuraipn nonm xiquno diciur
nn abegiln
iectũ nò haberzʒ paſſiõeʒ in potẽ Phoc eſt ↄtra dicta coꝝ igit ⁊c. Mpoꝛtet tur dicere pmuʒjſcʒꝙ eſſẽ cãm paſſiõis cõpe tat ſbiecto reſpectu paſſibis ratiòc foꝛmalita tis:ſed peiieſetentie Di lius entis põt eſſe cauſa:ſʒ ois qditas alia ab eẽmtia diuia eꝝ ſe eſt nipiligit᷑ quelibʒ qditas anteqᷓ cauſet᷑ nulliꝰ entis erit cauſa que põi⸗ ur fm te nò dicit eſſe cauſata igit no pot eſſe auſa paſſibis in aliquo gůe qauſe. qð eſt ↄtra dictũ tuũjqui poniſ ꝙ ſbiectũ eſt cauſa paſſio nis etiã in potẽtia obiectiua. Maioꝛ notaqꝛ nihil nulliꝰ enris eſt cauſa·ſiigitglicuiꝰentis debet eſſe cauſa opoꝛtʒ ꝙ tale nihil deduggt᷑ d eẽ per creatiòeʒ vt ſi cauſare potẽit. Mi noꝛ ꝓbatqꝛ ↄſeruatio dei qua oẽs creaturas
quiditas poſſibilis ꝙipᷣa quiditas denoiet᷑ a
porẽtia in ipſa foꝛmalr manẽte: nò a porẽtia
cquſe effectiue extrinſeca. Wicit᷑ aũt illa potẽ tia obiectiua qꝛ mediãte tali potentia qͥditas eſt obiectũ potetie diuie potẽtistaleʒ quidita teʒ deducere de nõ exiſtẽtia actuali ad actua-
leʒ exñtiã. Iſto pᷣnotato arguo pᷣmoſic. Eſſe cauſaʒ in eẽndo: fm rãciſcũ cõpetit ipi ſie
cto reſpectu paſſiõis.tůc vłergo hoc cõpetit
ſibi ratòe foꝛmalitas: vel ratiõe exñtie ⁊ reali tatis: vel ratide vtriuſq; ſimł· ideſt ratide foꝛ malitas cuʒ exñtia ⁊ realitate iũcti. Scõm di ci non põt. Tum hmoqʒ ſbiectũ ⁊ paſſio hñt
eãdeʒ exñtiã⁊ realitatẽ ßᷣmeuz · qua ergo ra xione ſbiectũ eẽt cauſa paſſiõis eadẽ ratide ⁊
paſſio eẽt cauſa ſbiecti: qꝛeãdẽ exñtiã ⁊ reali
tatem hñt. Tum ⁊ q cũ ſhiectũ? paſſio ha
beãt per creatiõeʒ ſolũꝙ ſint exñtiã ⁊ realia.
*
Fieſſe cãm paſſiois cõpetẽt biecto ſoluʒ ra
tione exũtie ⁊ realiras: tc ſhiectũ in potẽria obiectiua nõ eẽt ſbiectũqꝛnð haberet paſſio nem· qð eſt tra dicta eoꝝ mãileſte. Nec ter⸗
põriqꝛ cuʒ ſbiectũ nd ſi foꝛmalitas a imkx realitas niſi per creatõeʒ tũc Spoꝛtet igi
„
*
moſic ilðqðeꝝ ſe eſi nibilànteq; cquſek nul
ineſſe ↄſeruat nõeſt maioꝛis efficarie qᷓ crea tio. hed fm Bꝛegoꝛi in libꝛo moꝛaliũ oiain
nihil caderẽt niſi manu oipotentis dei cõſer
uarent᷑:igit᷑ oĩa eẽnt nihil niſi manu oipoten tis dei cregrẽtur: ſʒ qditates in potẽti obie⸗ ctiua cũnò create:igit ꝓ rũc ſunt nihili Becũdo ſic. Sieſſe cauſam
paſſibis poſſet cõpetere ipſi ſbiecto ꝓpter di ſtictiõeʒ foꝛmalẽ ſolũſequeret᷑ ꝙeſſe cᷣm⁊ef kectuʒ poſſet cõpetere eẽntie diuine reſpectu
imellect? diuim ⁊ volũtat ⁊ alioꝝ attributo ruʒ⁊ vniattributo reſpectu alteriꝰ?: qꝛ ᷣmte diſtinguũtur foꝛmałr. Rñdeb foꝛtaſſis ꝙ nd qʒ qͥditates creabiles ſunt finite: ſʒ attributa
bilitas ↄñ ꝓbate
eſſe cãtũ cõpetẽt vnitati
.„
6
nem realiſant᷑i ſi iſtð dictũ eẽt veꝝ ſcq̃ret᷑ ꝙ de eadẽ reffinita poſſent vificari pᷣdicata ʒdictoꝛia realia. ſed hoe eſt ipoſſibile ⁊ ↄtra pᷣmũ pncipiũ metha phiſicale:igit᷑.ña ꝓbat᷑. accipio eiʒ illam realitatẽ in q̃ ↄuẽiũt ſpʒ⁊ paſſio. ⁊ ar.ſic ꝑſy
ſunt infinite¶ Cotra qꝛeſſe cãm plus cõpe rtit infinito itẽſiue ⁊ poſitiue qᷓ; finito. vñ eſſe
cãm maxie cõpetit deo qͥeſt infinitꝰ poſitiue x extẽſiue. MRñdeb ꝙ k eſſe cãʒ plus cõpetat infinito tali modo qᷓ; finito nõ tñ eſſe cauſarũ Fu eſt neceſſe eſſe nõ põt eſſe caufatuʒ. Lõtra pluſ reqͥrit ad eſſe genitũ qᷓ; ad eſſe cauſatũ.ſʒ nõ obſtãte vnitate ipiꝰ neceſſe eſſe nec infinitate extẽſiue adhuc repit᷑ ibieſſe ge nitũ:igit n obſtãte vna neceſſitate ⁊ vna infi nitate oius attributoꝝ cũ eẽntia diuia adhuc interea põt repirieſſe cãtuʒ: qð tñ eſt falſuʒ ⁊ impoſſibile: igit᷑ ⁊ illud ex quo ſeqt· ſcʒꝙac nicſ; oßſbinieubbennatd Teo ſi ſiad ᷓ ꝙ ſbiect ſrt
reqret ens qðeſt iectum et cauſa ſuaꝝ paſſiõuʒ. ↄñs
a illud ex quo ſeqͥt᷑. Jmpoſſi
illð qð ꝑſe cõpetit ſupio ailie non pmo. Si igit
igit
ripꝑſe cõpetit infen nbmo· Ziig itati zitati ac bitati qihſ
q; trãſcẽdẽtibꝰ ex ↄtip ſe cõpetat om̃i bõita
ti vnitati ac vitati. Sic igit᷑ eſſe cãtũ cõpetẽt
ynitati vitati ac bõitaridiuie qð eſtipoiſibile
videt᷑ ineſſe ilið q magis videt᷑ ineſſe ineſt:ſʒ
jeret ꝙ qͥditas q̃ eſt in potentia obie
ctiueq̃ ndeſtens reale ſ ſolũ foꝛmalitas nu⸗ da ꝙ ꝙpt diſtictiòeʒ ⁊ entitatẽ foꝛmalẽ poſſit eſſe cquſa paſſiõis. igit᷑ magis quiditas reat vłens reale qð eſt ſpiectũ methaphiſice. que ideo dicit᷑ ſcia reał᷑ qꝛde ſbiecto reali ꝓpt di⸗ ſtinctõeʒ foꝛmalẽ ipiius a ſuis paſſiõibꝰ pote
rit eẽ cauſa ſuaꝝ paſſiõuʒ. ⁊ ex hoc ſequeret᷑ vltcriꝰ ꝙ methaphiſica eẽt ſcia ꝓpꝛie dicta:⁊ nõ ſapia qꝛ gñaret᷑ ꝑ ſcire. ꝓpuʒqͥdẽ eſt pcãʒ rẽ cognoſcẽ ꝓcq̃m dico in eẽndo:⁊ in inferẽ do ſimt ¶ Et nõ ꝙ iſte rões pcedũt de om̃i e cauſe¶ Wotra ʒ dictuʒ eoꝝ qð fuitꝙ idat i baculo harũdinio in eo ſcʒꝙ foꝛmali
tas ⁊ modꝰ intriſecꝰ ditfef̃t ex nã rei: ⁊ꝙ mo
us itriſec? ñ ſit foꝛmalitas qð inferius ipꝛo bauit. Vicũt eniʒ ꝙ ců diſtinctòe foꝛmali ſtet idẽptitas eontiatexñtiał⁊ reai. que qͥditates eadẽ exñ̃tia exiſtũt:⁊ cadẽ realitate ꝑcreatio Wötra hoc ſic arguo. Maʒ
logiſinũ expoſitoꝛiũ. hec realitas ẽ cãta a ſpo Smöſtrqdo ralitatẽ paſſiõis. hec falitas ñ eſt
cãta a ſbo ðᷣmrãndo eãdeʒ falitatẽ 5 ip̃iꝰ ſbi igit᷑ hec realitas ſbi non eit hec realitas paſ⸗

ſionis da oppoſitũ huius cõcluſiõis tůc pᷣdi⸗
cata Idictoꝛia vificabũtin dejeadeʒ realitate
Ad N foꝛſan rñdeb ꝙ realitati q̃ eſt ſbiecti ⁊
paſſiõis cõpetit eẽ cãʒ⁊ cãtũ rõe foꝛmalitatũ ⁊ ſic pᷣdicata Idictoꝛia vificãt᷑ de eadẽ realita
te ßʒ diůſa. h aũt ñ eſt incuẽiẽs4 Woõtrani hil datqð nõ hẽt ſed ip̃a foꝛmalitas ſbiectiin qᷓ;rũ foꝛmalitas talis ſbiecti nullã cãlitatẽ hʒ
non pñt iſte foꝛmalitates eſſe ratio vni reali
realitati ad hoc vt cauſet vel cauſet᷑ pᷣm diuer
eẽnria in qbus foꝛmalitae
ſas foꝛmalitates. Sitit potarguide exf̃tia? ictit paſſionie
dicũrur fm eos ↄuẽire¶ Nertia opinioeſt ab
noialiuʒ q2 mei hhs duab⸗ pteceribq̃dicit ꝙoiʒ paio ſu ſhiectũſo la ratòe diſtinguut᷑. ¶ꝛo cui opiniois ꝓ batde ita poſſent arguere ug. de trinitate ca? Bonitas heix ſapiẽtia
veinõ differũt reatr abipᷣodeo· ſed iſta ſunt
paſſiðᷣes ipius dei igit᷑ paſſio nõdiffert reatr abeo cuius eſt paſſio. WMinoꝛ ꝓbat qꝛiſta pbant in theologia de ipᷣo deo? non niſi vt cboſiclieſe reg
FPlſibesde ſuo ſbiectoli Schoſicſieſſe reg it diſtinctũest de ratbe paſſiis ſcrjret xme haphiſica nõ eẽt ſcia. ↄns eſtfalſuʒ ⁊ contra
n methaphiſice ca pꝛi⸗ diceteʒ eſtſcia quẽdãque ſpeculat᷑ ens inqᷓ;tuʒ ens. Toðſiat güt ꝙ phus ibi oquit de niethaphiſica. ña ꝓbat q vniras que eſt palſio emis nõ diſtin guit᷑ reatt ab ente:vt diẽ phus 4 methaphi
3
F 2
iecto ſcq̃ret ꝙlogicaũ eẽt ſcia ↄñ eſtfalſuʒ cũſir pars ꝑhie tãlis.· a ꝓhal qꝛlogicaeſ de ente rariõis ci ex hoc dicat ſcia rðis. ſcd
paſſio enris ratiõis non põt eſſe ens regle qa
effectꝰeẽt nobilioꝛ ſua cguſa igit paſſioentiſ
ratðis erit ens ratõis. ſ ens rarõis ñ ditfert
ahente ratiõis reatt: igit᷑ nõ eſt de rgtõe paſ⸗
ſiõis differre a ſbiecto regtra uaꝛto ſic ſi
pha paſſio eẽtreart diſtictaa ſuo ſpiectoſe queret᷑. ꝙeẽt accñs qʒ ineſſet ipſi ſbiecto igi᷑
eẽt vnũp̃dicabile cũ accñte:⁊ ꝑñs nõeſſent
nqꝙ; pdicabilia: qðeſt incõuẽiẽsi uito ſic ꝓbuʒ eſſet reatr diſtictũg ſuo iecto itaꝙ
i
„
mero fſpectu eiuſdẽ. ↄa ꝓbat qꝛ fm te ſbie ctũeſt cauſa effectiua paſſõis.cuʒ etiã fm te ſit ſbiectũ reſpectu paiſiis ſequit᷑ ꝙ idẽ ſſpe
ctueiuſdẽ ſit in actu⁊ in potẽtia:qð eſt incon
ueniẽs Sexto ſic.ſi ꝓpꝛiũ eſſet accũs ſpẽi
quia ratio ſpẽi etiã reꝑit in accitibus ſeque
ſupꝛa foꝛmalitatẽ paſſiõis:vt ꝓbatuʒeſt igit᷑
bmoqm Aug.
Tertio ſic ſie reglit diliinguit aſß⸗
ſiectũeẽt cã eifectius paſſidis růc iqẽ reſpe ctu eiuſdẽ eſſet in actu⁊ in potẽtia. ñjs eſt impoſſibile ⁊ tra phm ⁊ phiſicoꝝ dicẽtẽꝙ materia⁊ efficiẽs nunq́; coincidũt in ideʒ nu
retur ꝙ accñtis eſſet accũs: qð videt᷑ incõue
niensi Septimo ſic. Neus põt oia diſticta realiter ſeparare a ſeinuicem: vt vicit Ar.
pariſiẽſis. ſed deus non poteſt paſſioneʒ ſe⸗ parare a ſuo ſbiecto igitur paſſio non ditfert
realiter a ſuo ſbiecto. Võfirmat᷑ habere tres angulos equales duobꝰ rectis eſt ꝓpꝛia paſ ſio trianguli ſed habere tres ⁊:non diſtigui tur realiten a triangulo qp eſt ſuum ſpiectuʒ igit᷑ ⁊c. Jren foꝛna ⁊ circa hoc aliquid con⸗
ſtans fiura eſt paſſio qᷓ;titatis ⁊ non differt realiter aqᷓ;titate alias deus poſſʒ facere qᷓti
taten ſine figura: ⁊ illa eſſet iufinita igit c. tẽ rectituco⁊ curuitas ſun paſſiocs linee ⁊tmẽ nõdiſtinguũtur realiteralinea: lias
de? poſſet ſeparãre ipſama linea:⁊ ſic aliqua
linea poſſeteſſe in reꝝ naturgque neccſſet re cta vel cunua: qð eſt impoiſibile¶ Nonma iſtam opinionẽ arguo octo ratiõibja Mꝛi ma ratio. omis eifectus differt realiter ſus gauſa extriſeca: ſed ꝓpꝛia paſio eſtetfectus ſui ſbieeti qðeſt reſpectu ipſius cauſa exirin ſeca igit᷑⁊.aiqꝛ nata quia idem non cgu
ſat rꝑaliter ſeipᷣm: hn Aug hmo de trinitg
te. ipieniʒeſtũbihicaufa yr ſc. inor pbat. In demõſtratioe poriſſima demſtrar tur palſio de
bicctoper cauſaʒ extriſecãiſed in demõſtratide potiſſima demõſtrat᷑ paſſio de ſbiecto per diſtinctideʒ ibiecti: igit diſtin ctio ſbiectieſt cauſa nſeſ diſtinctio ⁊ diffinitũ ſunt idem realit igit᷑ diſ⸗
finitũeſt cguſa extrinſeca paſſiõis. Meſpode
is foꝛtaſſis ꝙ ſpiectũ eſtcauſa paſſionis fm ratideʒtnon gůt fm remi Wontra ſicutens ratiðis ⁊ regle ita cauſatio ratiðis ad cquſa. tiõeʒ relẽ: ſed om̃eens ratiõis eſtficticiũ qð non habet fundamẽtuʒin re:igit om̃ns cauis tioratiõis eſtficticia que nõfůndat᷑ in cauſa tione reali· Biigitur jbiectũ eſt cauſa paſſie nis hm ratiõeʒ erit⁊ fm rem. Confirmatur Mmis intellectio que non eſt confoꝛmis rei eſt irellectio falſam phm ⁊ periarmenias. ſed iſta intelligitur ſpiectũ eſſe cãuſam pailiòis hᷣm ratiòeʒ non habet funda
mentuz in re ᷣm dictum muum igit eſt intelle
ctio falſa. Iſta ratio confirmat per tres au⸗
cctozitgtes ſuperius poſitas: que ſunt pꝛima
philolophi pmo poſterioꝝ.⁊ ipius linconi enſis ſuper eodem libꝛo. tertia ipſius cõmen tatoꝛis ſexto methaphiſice cõmento pꝛimo. Mð ſi rñdeat᷑ per duplicẽ rñſibeʒ ſuperiꝰda tam in ꝓbatide pᷣme ↄditibis. Impꝛobet᷑ ſiẽ ſupius habes ¶ Secunda ratio: uecũq; res ſunt entia realia poſitiua:⁊ ditferũt ditfi⸗ nitiue ita ꝙ vnũ nõ ponit᷑ n diffinitòe alteri

uſuioratbis alcu
wrnösclfciq
uu qx nofundat nu ur bicüchcuhpu
utfmrem. Lonfimt
e noneſt cohmni
mrnbeznonbaberun dicmn numigt cimel nocoimui per nesAu⸗ us pois qu ſnpun poino jus lnon nlbo rruiplus òun dupbic cmemopuo
Jrnd
upoin
iuntifriwif
us: nec ambo in diffinitòe ttij illa diſtinguũt᷑ eẽntiatr.ſed aliqð ſbiectũ⁊ ſua paſſio ſunt en tia realia poſitiua:⁊ differũt diffinirie modo expoſito.igit᷑ aliqͥ paſſio ⁊ ſuũ ſbiectũ diffeft
eẽntiatt: ⁊ ſic nõ ois paſſio ⁊ ſuũ ſbiectũ ſunt dem eẽntialr: que cſt Zdictoꝛia huiꝰ oĩs paſ ſioeſt idẽ eẽntiatr ſbiecto ſuo. MM
aioꝛ pʒ qͥa diff initio expmit cẽmtiã rei. illa igit q̃ ſic ſe hñt ꝙ vnñ non ponit᷑ in diffinitie alterius: nec ãbo in diffinitòe alicꝰ tth. qð ideo dicoqꝛ licʒ rationale qð eſt diferẽtia hoĩs nõ ponat in diffinitiðe aialis nec echuerſo: tñ quia p
nũtur in diffinitiòe alicꝰ tthſcʒ hoĩs:igit ũt ideʒ eẽntiatr. Picit norãter ꝙſint entia tiua: qꝛ hõx nihil nõdiſtinguitur eẽniat lʒ bene ſint nõ idem eẽntiatr. Minoꝛ ꝓbat᷑ de hoie ⁊ riſibilique ſunt entia poſitiua: ⁊ vnu
nõ ponit᷑ in ditfinitòe alteriꝰad minus qͥdita
tiua: necmbo in ditfinitõe qͥditatiua alicui? reithif Ter ratio Illa diſtinguũtur rea liter de qb vificant᷑ dicata dictoꝛia realia ſedde ſbiecto ⁊ ſua paſſiõe vᷣificãtur pᷣdicata Idictoꝛia falia:igit&. Maioꝛ nota ex pmo
pncipio de qlibʒ affimario vel negatioꝛde„
Nullo ſimt· xMinoꝛ ꝓbat qꝛ ſbiectũ realit 6 ſternit᷑ paſſioi ſed paſſio nõſbſternit paſſði igit&. Vrẽ paſſio realit eſt in ſbiecto:ſubie⸗ ctũndeſt reakr in paſſibe ſʒ ſbſternit᷑ paſſiõi: ⁊ nõ ſbſternit᷑ paſſieſſe reałt in ſbiecto⁊ nd eſſe reatr in ſbiecto ſũrpᷣdicata 3dictoꝛia rea
lia: igit᷑ nõ pñt eidẽ reair cõpetereſ] Muar
nrãrio. liud qeſt cẽntialit idemcumaiiq ⁊p̃dicat in quaie ↄuertit. ilud eſt diferẽtia eẽntialis illius: ſed oĩs paſſio ᷣm te eſt idem
eẽntiatr ſuo ſbiecto:⁊ pᷣdicat᷑ in quale ↄuerti
bilit: igit oĩs paſſio eſt ditferẽtia. cõcluſio eſt falſa igit aliq̃pᷣmiſſau. nõ maioꝛ: ergo minoꝛ falſitas cõciuſiõiſ ꝓbat᷑· q alias eſſent ſolum quattuoꝛ pᷣdicabilia. Iteʒ ſequeret᷑ ꝙ
ſicut dijferẽtia ex eo ꝙeſet de eẽnria ſui ſbie cti. Zid hoc rñdere poſſuʒ dicedo ꝙ licʒ ꝓpa paſioſit ieʒ eẽntiatr cũ iecto nð tamẽ po nit in diffinitibe ſbiecti qꝛ non ſignificat eẽn tiã ſpiecti fm ratõeʒ poꝛis ſed ᷣm ratõeʒ po⸗ ſterioꝛis: qꝛ riſibile per hoc differt a rationa lit quia rationale dicit eentiã hoĩs hm ratõeʒ pꝛioꝛis riſibile aůt dicit eẽntiã hois ſm ratio nem poſterioꝛis ꝓpter relatiòeʒ annexã: vt riſibile dicir cẽniiã pois cũ relaride ad actu 3 ridẽdii] Lõtra riſibile qʒ eſt paſſio pomis vel ſol dicit eẽnti hois:vł ſolů relatõeʒ:vel ambo ſimul. ſiriſibile dicit ſolũ eſſentiã poĩs
ergoerit vel diffinitio veldifferẽtia: qꝛ dicit eentiã hoĩs ↄuertibil. non ditfimitio.igitur
vel ſub ratõe ratio
deberz poni in diffinitde qditatiua ſui huch
differẽtis vicit eẽntiã hoĩs a poꝛi. qðeſtcon tra te. Sidicit ſolũ reſpetm̃ tůc non eſt idem
eẽntialr cũ hoie. quia cẽntia hois eſt abſolu
ta. nec etiã ex ↄᷣti ponet᷑ in eodẽ pᷣdicamẽto cuʒ eẽntia hois qꝛ reſpectꝰ⁊ abſoiutũ diffeft pꝛedicamẽtatr. tem ſi riſibile dicit reſpetm̃ quero ad qͥd dicit reſpectũ. non ad eẽntiã ho minis in qua fundat᷑: qʒ riſibile dicit aptitudi nem ad potẽtiã. ſed riſibile nõdicit aptitudi-
neʒ ad eẽntiã cui iã igẽptificat᷑ quã etiã actu
at. Kiec dicit reſpctĩ ad actũ ridẽdi ꝓboqꝛ reſpectia poſita ſe ponütx pempra ſe pimt vt qn pater actu eſt actu eſt ⁊filius. ðᷣſtructo
pee deſtruit᷑ ⁊ fii ſequit igit᷑ ꝙqñ actus ri⸗
dẽdi nðeſt ꝙ riſibile nõſir: igit homo nunᷓ eſſet riſibirniſiqᷓ actu rideret:qð eſt falſum.
nam ſequeret᷑ ꝙ paſſio nò ineſſet ſemper. Si
paſſio dicit eẽntiã cuʒ reſpectu. vel riſibile di cit eentiã hois ſub ratide gialis cuʒ reſpectu atcũ reſpectu:vel ſub ra tide hoĩs cũ reſpectu. non pᷣmũqꝛ reſpectus riſibiliras nõ fundat᷑ ſub ratione aialis. aligs om̃e aial eẽt riſihile qꝛ relatio põtpᷣdicaride ſuo fundamẽto. nec ſup ratide rationałqꝛrꝗ tio paſſiõis eſt poſterioꝛ eẽnria ↄſtitura ⁊ pfe
a per genus ⁊ differẽtiã: igit rario riſibiis
non fundat᷑ ſup rariõe vifferetie ſcʒ rationat inquãtũ differẽria imelligit᷑ vt ↄſtituẽs bie cůrelinqui igie Tertiũꝙy ratio riſbitfun det᷑ ſup eẽntia hois ſub ratiõe hoĩs itellctã videlʒ ꝙ riſibile nihil alind dicat q; homo ha
bes refpet̃ ad actũ rigẽqiſiue accipiat pßo
mo ſubre pectu ſiue cũ reſpectu.ſed hoceſt
*
impoſſibie. Tumpmoqʒ cqueret᷑ ꝙqñdi cereʒ ho riſibil currit ꝙ cõmitteret᷑ nugatio goſi dicerẽ ho hõnptꝰ ridẽ currit. qꝛhõ poit ſemel expᷣſſe:⁊ iplicite in riſibili mte. ßhoc eſt falfuʒ igit᷑ ⁊ illud ex qͥ ſequit᷑. ſcʒꝙ riſibile ſignificʒ eentiã pois cũ eirett m ſco qʒ ſejret ꝙ paſſio nõ ineſet ſbiecto qꝛ eẽntia
cũ reſpectu ꝙ diẽ riſibile ßᷣm te nõeſt in ſeipßa ſine reſpectinqʒ idẽ nõ eſt realt in ſeipſo. Si rñdeas ꝙ reſpectꝰeſt in eẽntia ſbiectii M
tra reſpectpciſe ſũpr? no eſ paſſio qꝛ hmte
riſibile diẽ centiã hois cũ reſ pectu. Tũʒqꝛ
ſiriſibile dicẽt eentiã hois cũ reſpectu tůc ef⸗ ſentia hois cẽt de ratiòe diffinirina ⁊ eẽntiali ipi hois. ⁊ ſeq̃ret᷑ ꝙ paſſio diffinita pſÿm eet diffinita ꝑadditamẽrus ʒ ppm ⁊metha phiſice. ꝓbat qꝛ qñ aliqꝙd ditfinit᷑ p illð qðeſt ſi intriſecũ⁊ eẽntiale ñ diffinit padditamẽtũ ſʒcẽnti ſbiectieſt de eẽntia paijiis: nãipf⸗ paſſio ßʒ te diẽ ceniã cũ reſpẽu. ſʒ eſtfuſũ ⁊2tra phʒin loco allegato: igit᷑&. Tũ qꝛ ſiſic tůc riñbile eẽt ens paccnſqꝛ icludet res

eeitie
res diuerfoꝝ pᷣdicamẽtonꝝ ſcʒ abſolutũ ⁊ rela ideʒ:igit᷑ non eſſet de gliquo demõſtrabile:qꝛ ſicut ad hoc ꝙaliquid ſit ibiectũ ſcibile reqrit ꝙ ſit vnum per ſe: vt dicit phus qꝰ metaphi ſice: itaetiã ad hoe ꝙ aliquid ſit ſcibile de alio opoꝛtet ꝙ ſit vnů per ſe ꝓpter vnitatẽ medij Tum qͥnoqʒ in fbus ſeparat a mã ſimpli citas ſit ꝑlectiõis tñ in fbus mãlibus qᷓ;to ali qd eſt magis cõpoſituʒ rãto ꝑfectiꝰ eſt vt pfe ctioꝛ eſt ſpa mixta vel aiata qᷓ; ſimplex elemẽ tũ. Tůc ſic:in fbus mãlibus alq̃ res eſt cõpoſitioꝛ tůto eſt pfectioꝛ: ß ſic eſtꝙ riſibile ßn te qð includit eẽntiã hois ců reſpectueſt Spolirüchcbntiahois nucatiglt riibi pecu ᷓ hon ſu paſſieritxfrctioꝛſüic⸗ eſt faiſuʒ⁊ ipoſſibile. ña ꝓbat qx· ceſtpectiꝰ alioqð includit om̃e ilð qð ali udcũ oc plus:ß riſibile ſᷣm te includit cẽn tiã hois cuʒ reſpectuch aũt eẽntiã ſolã:igit᷑
rilibile eſtplectihoie Impoſſibiliraſæmtis pʒc paſſio ſbe eſt acchtist ⁊paſioaceñtis
abſoluti põt eſſe accns?ſpectm̃: ß accñs non eſtnobilioꝛ ba necaccñs reſpecum̃ nohilius accte abſolutoꝛigit ⁊i Muita roò lus diifert riſibile aboie qᷓ; intellect?g volũtus hnellect? t volũtas ſitn alie potẽijc difert reatr ubeẽntia hois:igit᷑ ⁊ rilibile qheſt poi fiohois. Maioꝛ nõ poſſe ridere pᷣfupponit⸗ poſe intelligẽ:poſſe ieligẽ pᷣfuppoi hie in tellecu: igit᷑ poſſe ricere pluppdit hie intelle⸗
ctũtß poiſe ridere eſteſſe riſibiie: ii eſſe riſi
bile pᷣjuppõit inrelleti: ſÿ nibilpᷣſuppoitali ab eẽntia hois reatr ad hocin it ipſi homini niſicy eſt realt diſtictij abipſo
la ſum diſticta reali de ijbus vificani pica
ta ʒdictoꝛia realia:ſ; de intellectu⁊ volũtate ex vna parte ⁊ de iſnxẽmtia hois ex alia par te ʒᷣilicant᷑ pdicata dietoꝛiꝭ realiaMaioꝛ noja:minoꝛ ꝓbat qꝛ potecie mitiplicant reg· lit:cẽntia non mitiplieat᷑ nealri tẽ potẽtie ſimt reatr plures:eẽntia nõ eſt reair plures
Irem poterie ſuntrealr in eẽntia aieaialn
eſtreair in ſeipᷣa: qꝛ ſoiũ Em ratòeʒ ideʒ eſtin
ſeipſo: ſed młkiplicaria non multiplicarieie
realit᷑ in alio⁊ nòeſſe ncain in alio ſunt pᷣdicg ta ʒdictoꝛig realia ⁊ vif. cant᷑ de eẽntia ⁊pꝑ tẽts:igit ⁊. Rñdeb foꝛtaſlis ꝙ potẽtiaaq dit ſupꝛa cẽntiã reſpectũ: vt intelleci? inqᷓ;tũ eſt potẽtia dicit cẽntiã aĩe cũ reſpectu:⁊ ꝓpt młtiplicatõeʒ iſtoꝝ reſpectuũ manẽte vniia- ic eẽhrie dicimꝰ potẽtias mttiplicari nõ eẽn⸗ tici] Votra v potẽtie aĩe dicũt nudã eẽntiã
aic vel ſolũ reſpectũ vel eẽntiã cuʒ reſpeciu.
u
Mon potẽit dici pᷣmũ: quia cũ cẽntia nõ mul tiplicat᷑ nec potẽtie miuplicahunt᷑. ec quia porẽtis eſt pᷣncipiũ agẽdi:ſed nullus re ſpectus eſt pncipiũ agedi imo ſequit᷑ actioe; ⁊ innaſcit᷑ ex aciòe:vi dicit Ariſtoteles ͥmo methaphiſice caꝰ de relatiõtecẽntiaꝑfi citur per potẽtias:ſec cẽntia nòꝑfici pcr re ſpectus:quia alias ſequrrek᷑ ꝙyhaberenin“ fnitas ꝑictioes cũ hberemus infinitos 1c ſpectus. Necʒquia tuuc potẽria eſſetens per accñs⁊ in nullo poneret pᷣdicamẽtoqa includerernaturas diuerſoꝝ pᷣdicamemoꝝ. Iiem etiãpotẽtia eſſet nobilioꝛ ipſa cẽntiu: quia includeret potẽtiã ⁊ cũ hoc pius. Itẽ ſe quereicycõmitieret nugatio quãdodicereʒ homointellectualis: quia intellectuale inciu dit hoieʒ ců reſpectu ac ſi dicerẽ homo aiali ſidicat animalis ab eẽnria non ab operatiòe Sexta ratio cõtrã iludꝙ picunt ꝙ paſio addit reſpcrm̃ ſupꝛa cEntiã. Vnie urguo ſic qᷓ;titas eſt paſſio ſbſtãtie mlis: ed qᷓtitas di cit quid abilutũx realii viſtinctũ a iðſtantia materiali: igit᷑ paſſio aliqua dicit quid abſolu tum ⁊realit diſtitictũ a fuo biecto.· Ad hanc ſequit ila nonois paſſiooſt idem realit cimm ſuoſpiecto queeſtoppoſita ʒdictoꝛin iſtius oĩspaſſiaꝝſt idem roalit᷑ cũ ſuo iecto. NMã ioꝛ ꝓbat quia eſſe qᷓ;inð chuenit oiſbſtãtie
mateꝝiali:⁊ ſoli ⁊fempꝑ: igit᷑ vuerſim pᷣdicat
deſbithtia mãli: nec idicat quid eſteſe ſtan tie materiat:⁊ ſic eſt ꝓpꝛiũ per locũ a diffini tiqe Minoꝛ nota quo ad pmã partẽquiaʒ; oẽs qᷓ;titas ⁊ qualitqs ſunt pᷣdicamẽtaabſolu ta. Euoad liãparteʒ ꝓbat᷑ ꝓ nũc:inferius tanẽ latius ꝓhabit ſcʒcꝙ qᷓ;titas viſtinguat realit a ſbſtãtia· Vumpꝛimo quia qᷓ;tias eſt terminus molus augmenti non ſbſtqtia ⁊c. Pumſecũdoquiaÿtitas eſt imcdiatũ ſubie ctů albedinis non lbſtantig. Tumt᷑rioqe m tatgq́ᷓtitauc non unngi ſubſtãtia. Tumq̃rto quiarãtmutata ſtãtia panis in coꝛpꝰxpi nõt̃ſuutat quãriras:igit diſtinguũtur rea liter ¶ Septima ratio. Motus locꝰ⁊ tẽpꝰ differũttenit ab ente mobiliqð eſt ſbiectum phiſice: ſcd metus locus ⁊ tepus ſunt paſſo negentis mobulis igit paiſio differt regliter aiectojuo. IMaioꝛ notaquiaquecũq; vm
7 eicem ſunt cacẽ ila int ſe ſunt eacẽ. Si igit mot⁊locus ⁊ ips eẽnt idẽ emi mobili qðeſt ſbiectũ eoꝝ:igit eẽnt eadẽ int ſe:qð eſt falſuʒ. uod autem ſingulum hoꝝ diſtinguatura ſbiecto interiꝰ latiꝰ ꝓbabit. MMinoꝛ ꝓbat ꝑ oẽs auctoꝛes ⁊ expoſitoꝛes phiſice ariſtoiii
qꝛdãt rdem ↄtinuatòiſtextꝰdicẽtes ꝙ poſt ariſtotiles determinguit de pncipijs ipſ us

a.TLumftioqm
aunun ſibuAmj
upans n p Mnustiugwnt nurnoMous o'tih
abenc nobüichchtirum
dius oas tepus ſinpaſo
dis i9ulodiinmn
ic vn Mauuci m lhuit imeui Siigi chscinutm mobiiqci
meu nt ſcpeſfii;
ſncnumbot ving punzt
ſc ariſoü
in 3 ⁊ tractatde paſſionibus ſubiecti. Wð ſtat autem ꝙ in illis libꝛis tractat de motu lo
ſpbiecti infieriin pꝛimo lidꝛo ⁊ in eſſe in ſcho
co⁊ tempoꝛe igitur ſunt paſſiones entis mo
bilis ¶ Wctaua ratio eclypſari
etere lune ꝑ iterpoſitiòeʒ tre int ſolẽ ⁊ ip̃a
unã ẽ paſſio lune vt diẽ ariſtotiles ⁊p ſteri
oꝛnʒ ſed poſſe echypſaridtt faliter a luna igit᷑
paſſio ditfert realiter a ſuo iecto. Wino
batqꝛillud qð ſeqkeſſe pfectũ alicui?⁊ ↄpe⸗ 4 ib aligbinci kalaheoilde ſnni realiter abeocui ↄpetitßᷣſicẽꝙ poſ ſe ec
ypſariſequitpfectũ eſſe ipᷣilunex ↄpe tit lune per diſtictuʒ aliqd realiter ab. terre qdiſtinguit᷑ realiter ai
4
6
unaigieecypſaridiſtinguit reatraluna. Nona rõquãfuciit alijðq̃cũq; diſtiguũtur nãtt diſtinguũt nealnqꝛ nãx res idẽ ſũt ßᷣ paſ
ſio⁊ ſuũ hmviſtinguũt nãly. igitc. Ninoꝛ
naturas ſicut oꝛdo realis ẽ iter diſtictas res ſedoꝛdo nature repitinrer paſſidema fuum
„
hiniũ in caꝰ de cõueniẽcia et
dra vivicit pes idẽ añ ſpiiſtir qᷓ;rũad te ꝓ·
86
pꝛiũ do poſtea fit inſpẽ b k nõ por ineligi ðᷣ
auctoꝛitate xpis igititelligi dʒde auctoꝛitate
Becima rõ. Idẽ reat nõpõt rea⸗ iplicari⁊ nõmultiplieari. Sʒ miti⸗ icat paſiõib reatt nõmtuplicat᷑ reatr
igit nõ fůr idẽ reatr. Maioꝛnõer ipioqꝛde nulla re vifcãtpᷣdicata 5qi inopbatq paſſiöes hoiſmultiplic
tes intellecm̃ pdiſurſũ—.
„—. pPm
rabili volũtateꝝet᷑ viſcipliati eẽ riſibilẽ efie
bilẽ· Ipa eſſentia hois nõ multiplicael n decima rõ Muecüq; vni⁊eidẽ ſůt eadẽ iner ſe ſüt eadẽſiigitriſibilẽ ⁊ flebile eõnt de cen⸗ tia hois eẽnt⁊ idẽ inter ſe i Sn
na rõſicut ſe habet aceñs cõᷣmune ud indiui duũ ſic ſe habet accñs ꝓpꝛius ad ſpẽm qſie accheierticsetlautereuhnee oꝛit ſi acñs ꝓpꝛiũeſtq̃litas ſpoiex euipᷣnei pys oꝛit · Sÿaccñs ↄñe realiten eñ diſtinctũ abindiuiduo igitæ accũs ꝓpꝛiũ a ſpẽ ioꝝ iferilariſſime ꝓbati Alie rões adducippt ãs cã bꝛeuitai dimittol Mnarta opinioẽ herpheiq̃ dicit paccipiẽdo ſbmſcibile exten ſo noie vt ſe extẽdit ad ens reale ⁊ens rõnis ſiue ſit ſcibile m rẽ ſiue ᷣm modũ ßmqð ſcia nõdiſtinguit᷑ a ſapia ſic largiſſime accipiẽdo m nðeſtde rõe eihabere paſſiõeʒ g ſe reali ter diſtinctã vñ accipiẽdo ſic ſÿm ſcibile hni differẽtiã ſue cõitaris ᷣm rõemſi q̃rat᷑.vtruʒ de de ſbiectiſcibilſi hc paſſõem a ſe reaii diſtinctã dicẽqůcnõ miſſũ doctoꝛẽqꝛſiſc
„
4— „
*
nec methaphiſica eẽt ſcia nec iogics qðtj e inconueniens extenſa acceptione ipſius ſce Meede rõe ſtiecti ſcibitiſtoo acceptiẽ nõha
bere paſſiõem realiter a ſe diſtinctã qꝛ tůc enf
mobile nõeſſs ſum ſcibile qꝛ paſſio enris mo- bilis diſtinguit realiter abente mobili. Iſta dicta ꝓbãtròne nie ꝑſe ↄpetit ſupio
5 h ſe cõpetit inferioꝛi i
iigit de ròe ſbiectiſci
ilis large acceptieſſet he paſſiõðem realiter dſtinerã velñ realr diſtinci opoꝛteretꝙ cui libet inferioꝛi ↄueniret ⁊ qðcũq; det:mᷓnaĩ
„
cõueni
Eria ſequẽtur. Jaũſit q̃ſtiode mul
tipliciſmeniſcibile nlʒipliciter dici⁊ eſt
„
täaliqnõ. Sedqꝛ iſte doctoꝛ accipit ſ
neAlheniſtmpʒpaſſcdemrealieraſepj
ieewſcibile extẽſonoie. Ideo in mllo coni
1
re da quamtenco ꝙde rõne ſpiectiſcibirjcia xpꝛie dicta ẽ hab
paſſiðem realiter a ſe diſtinctã. ꝛobatgꝛð
„
„
eetiuã ſiue effectiuã ii
brechetpoeiedemire talqp⸗
finalẽ ßoĩs cãrxtrinſeca paſiðis dig rea
cãʒ extriſocã ſiue
6 0
a paſſide igitct.Mð aũt opoꝛteatꝙfiatde
trinſecã iliqð de alteroðᷣ
möſrat P atqꝛ niſi ſic iſte eſſent demõ
frabies perreith hõrſtaiaiſicarguendo
3
Eẽ nialrõngie eſt hõlpe.eſt aial rõnale igiẽ᷑
pe· eſt bõ vbifitdemõitratio ꝑcãʒfomalem
Moiſta opinione ſüt oẽs rònes
„ 5
qñditfinitio paſſiis mit xmedio ⁊ demõ Bebſnene demoſtratio. Tẽ
rat᷑paſſio pcãm foꝛmalẽ q̃ cũ non
diſtinguataſiio ereciurealiter. iõſoiũẽ cau ſain iielligãdo vel in iferẽdo nõ aũtin eſen
doðreqͥrit ad vemõſtratiðem potiſſimã
Sch;conekariũ. Dis paſſio demõſtratiue Pbabilis de ſuo ſbiecro demõſtraride potiſſi ma expmente cãm inbderẽtie paſſionis ad ſ
iectuʒ eſt realiter diſtincta a ſuo ſubiecto.
Bubitat᷑ pꝛimo· In quo genere cauſe ſub iectumeſt cauſa paſſionis. Bicendum bꝛeui ter ꝙ ſubiectum ſᷣm herpheum in pꝛimo ſen
tentiarum diſ.ijꝰeſt cauſa paſſionis in ge
nere cauſe ſubiectiue extriniece ideſt in gene re cauſe materialis in qua ⁊ non ex qua. Et non in genere cauſe effectiue ita ꝙ ſubiectuʒ efficiat ipſas paſſides in ſe quia tunc efficiẽs ⁊materia coinciderent in ideʒ numero reſpe
ctu eiuſdemqeſt impoſſibile. Iteʒ idemęſ ſet reſpectu eiuſdem in actuæ⁊ in potẽtia. Ni
ſifoꝛlan quis dicat ꝙ ſubiectumeſt cãetf̃ciẽf paſſionis non pꝛincipalis ſed inſtruẽtalis
————
———
—

eomð quo claninfixus trabitraereſtcauſa inſtrumẽtaliſ motꝰtrabis ⁊ iſto mõ eẽntia vt iectũ bñ põt eſſe cauſa inſtrumẽtat᷑ etfecti⸗
na paſſionis alias nõ. tñ iſta cãeffectiua bñ põt coincidẽ cũ materia¶ Bubitat᷑æ vtrũ alicd reſpectu eiuſdẽ poſſit eſſe in actu⁊ ipo rentia. Iſtud vubiũp tamo eſt adꝓpoſitum vtꝝ videlicet ſit poſſibile ꝙ ſbiectũ ſit cãeffe⸗
ctiua ſue paſſionis cũ ſit cã ſbiectiua. tem vtn intelectꝰ agens ⁊ poſſibilis ſint vna res
abſoluta. Itẽ vrꝝ aia hijs potẽtias realiter a ſe diſtinctas poſſit dici eſſe cã etfectiua ea⸗
rdem Itẽ viꝝ volütas poſſit mouere ſeip· ſam. Itẽ vrn ꝗuia ⁊ leuia moeanta ſeipſis ita ꝙ grauid ⁊ jeuia ſint cãeeffectiue motus
quiineis eſt biectiue¶ Ad iſtã q̃ſtiem rñ det cõis ſcola ꝙ effictẽs ⁊ mã nunquã coinci dũt inidẽ numero· vr dicitphs ⁊phiſicoꝛuʒ qꝛ idẽ ieſpectu eiuſdẽ nõ põt eſſe in actu ⁊ in
porẽtia. vñ qꝛ intellecrꝰpoſſibikrecipit ipſum
intellectibem ideo nõ poteſt cauſare eandem
Br ea rõne ponit intellect?agẽs qͥ cauſet effe ctiue intellectiõem quã intelioct?poſſibit reci pit. Sitr qꝛ ſbiectũ eſt cã mãlis inqua paſſio nistiõ nõ pot eſſe cã efficiẽs paſſiisi Alia ẽ opinio ſcotiſtaꝝ qui volůt ꝙ aliqd reſpe
eiuidẽ phteẽ in actu⁊ in porẽtianõt midẽ q poteẽ in actu vtuali⁊ in potẽtia foꝛmali.
8
S voluntas reſpẽu
in actu vᷣtuali⁊ in potẽtia foꝛmali:ß
£ nðrepugnat ⁊ſic efficiẽs⁊ m pß̃t coinciẽ u potetia ðᷣn ef e ſiua vnaeſtrõ. Wñ argnoſic ſicur potentia
in idẽ reipectu eiuſdẽ. iõiferit ↄñter cꝙ volñ tas põt mouere ſeipſaʒ. Itẽ nja ⁊leu
mouẽ ſeipa:nec ex iſto ſẽqᷓł aliqðine
imeos. Iðat iẽ reſpectu vni⸗ xeiuſhem
voſſiteſe in actux porẽtia ꝓbãtſic·ſiefficif ⁊mã n poſſent coincidere hoc eẽtꝓ rãto qꝛ ſequeret᷑qꝙ idem eſſet aetiuũ ⁊ paſſiuũ reſpẽu eiuſdẽ ſedh nõeſt inchueniẽs no neceſſariũ S. Mioꝛẽ pbãtqactiomanẽs autmanz inagẽte in eoꝙ agẽs: aur nõ. Si nòↄtra rũc
accidit actiõi manẽti manere in agẽte ß nihi
diſtinguit ahalio pſe ꝑ illud qð ſibi accidit
dit manere in a in agente mq
cipiũ paſſiuũ ſiue ſuſce 2.igit reſpe ctu actiðis manẽtis vt vide idẽ ſit ꝑꝛincipiũ actiuũ ⁊ paſſiuũ ſiue ſuſcepti um.¶ Wotra iſtã opibem arguo qͥnq; rõi⸗
bus. Pꝛima rõ inpoſſiblle eſt vnůũ ⁊ idẽ ſim
reſpeerm
t᷑ neceſſariũeſtꝙ
plex aetu carẽ ⁊ aetu mouereqꝛ clare impli⸗ cat ʒdictiõeʒ actũ hre ⁊ actũ non habẽ. Sed potẽtia paſſiua in eo ꝙ paſſiua caret actiua qlias ab alio non reciperet. Ictiua aũt in eo actiua habet actũ qꝛ alias actũ nõ daret impoſſibile eſt. ꝙ idẽ ſimplex ſit bncipiũ acti uuʒ⁊ paſſiuũ reſpectu eiuſdẽ actus. Adiſtã
rõem poſſent růdere dicendo. ꝙ licet habere
actũ ⁊ carere actu eodẽ mo ſcʒ carẽ actu foꝛ- maliter ⁊ habere actũ foꝛmaliter implicʒ cõ⸗ tradictiòeʒ tñ habere actũ vVtualiter ⁊ nò ha bere foꝛmaliter nõ implicat contradictioem. ¶ Votra habere actũ ⁊ carere actu eodẽ mõ
m te implicat Sdictidem ⁊ eti fᷣm veritateʒ
ſed potẽtia paſſiua ĩ eoꝙ paſſiua regliter ca⸗ ret actu ilo mõquo potẽtia actiua habet. q ſi
idẽ ꝑeẽnciã— ſiuaidè ſimplex carebit realiter actuæ hahe⸗
bit faliter actũ eodẽ mõ qð implicat pdic o ne. Mꝛobo mioꝛẽqꝛexñs ipotẽtia tu alicaret aciu illo mõquo porẽtiaactiua
beractũhabet eni actũmtuaj⁊eit inactu; tuali reſpectu act?ꝓducẽdi. ſedpotẽtia paſſi
ua eſt in potentia nõ folũ foꝛmaliß etiã vᷣua
li. qð ꝓbo duplicit. ꝛimoqꝛ ſicut potẽtiaẽ
gctiua in actu vᷣtuali qꝛpõt actũ potẽtie pa
2—
ſiue dare ita potẽtia paſſiua eſtin potẽtiavir tualiqꝛ põractũ ab actiua recipere. Muare
eni potẽtia actiua plus dabit eiſe in actuvᷣm alieicuiꝰeſt potentia actiua qᷓpotẽtia paſſi-
ua eſſe in poiẽtia ðᷣtuali eicui/eſt porẽtia pa
actiua eſt virt'actiua foꝛmaliter ita potentia
paſſiua eſt vius paſſiua foꝛmatr:ſed potẽtia
actiua ex eo ꝙ virtus actiua dat eſſe in actu vtuali foꝛmaliter· ergo potẽtia paſſiua in eo
ꝙ vᷣtu— dat eſſe in porẽtia virtuali foꝛ malr. Scho eadẽ mioꝛpbat᷑ ſic. potẽtia paſſi ua nõ ſolũẽ potẽtia paſſiua reſpectu foꝛme quã recipit ſed etiã̃ reſpectu vᷣtutiſactiue aqᷓ recipit imo pꝛiꝰoꝛdine nature eſt potẽtia pa ſiua reſpectu virtutis actiue a qua recipit q;
nta P reſpectu foꝛme quã cipit. qꝛ potẽtia paſſiua actio manẽs diſtinguita trãſeuntepſepꝙœ iſta manet ĩagente alia nõ ergo ſibi nonacci te ſed per ſe cõuenit ſibieẽ in ageme ᷣm qðages eit ſed agẽs eſtagẽs p potẽtiã actiuã.q actio manẽs habʒ eẽ in agẽ ie ſubiectiue m̃ potẽtiã ſuã actiuã. Sʒ illud pa actio manẽs ſbiectiue manʒ inagẽte eſt n
inquãtũ paſſiua pꝛiꝰin oꝛdine nature actu re cepto. Tũcq̃ro cũ in illo pꝛioꝛi ſit actu potẽ⸗ tia paſſiua reſpectu cuiꝰdicit potẽtia paſſiua actu. Ndreſpectu act?qʒ nð eſt qᷓſpectu po tentie actiue igit᷑ reſpectu potẽtie actiue eſtĩ potentia ⁊ tůe aut in potẽtia foꝛmali reſpẽu
potẽtie actiue tũc diſtiguit faliter abalia po⸗
tẽtia ſicut realiter diſtinguit᷑ ab actu recepto vel receptibili ꝑ quẽ dicit eſſe ĩ potẽtia foꝛma li. Aut eſt in potẽtia vᷣtuali⁊ tũc habeoꝓpo⸗ ſitũ qn eodẽ mõ carʒ gctu quo potẽtia actiua habet q̃ fuit minoꝛꝓbãdai Icha rõeiuſdẽ

miciiguifumiih
aboc ncple rmwinſ ſm uheſninnwzr
a¶ſeißᷣm noneſt relatio realis ß rõnis tiſed
relatio actini ⁊ paſſiui ſunt relatõnes reales ex 5? methaphiſice igit᷑ relatdes actiue 1pal ſiue nõ poſſunt ↄpetere eidẽ reſpectu ſuiipi
ñdet ad hoccꝙ lʒ oppoſitgabſoluta ñ pñt vpeteneidem reſpectueiuſdẽ tñ bñ oppoſi tarelatlue poſſunt ↄpetere eidẽ reſpectu ei⸗ dem ⁊ talia ſunt potẽtia actiua? paſliua. 45 traqꝛqʒ eſt ꝓpum diuine nature ròe ſie in⸗ finitatis nullo mõ pot nature ereate copete⸗ re ß eſſe illimitatuʒ ad relatdes oppolitas ſo
lum ↄpetit diuine nature rone ſue illimitati onis ⁊ infinitatis igit᷑ ⁊c. temfalſump̃ſup⸗ ponis ꝙ potentia detiua? paſſiua ſunt relati ones imoſunt abſoluta ⁊ de genere qualita?
ð tangit ⁊ qð tangit᷑ vtʒ ·ꝰ phicoꝝ igit᷑ rẽ.
icet᷑ ꝙ hec rò folũ veritatẽ hʒ ĩ coꝛpoꝛali⸗ bus non aũt in ſpũalibo. Lontra qð facit ſit? in coꝛpoꝛibo hoc facit oꝛdo in ſpiritibus.ß̃fi⸗
„
tus in coꝛpibus ſe tangentibuſneceiario ex
tio realis q̃ntitatis vᷣtutis non poteſſe niſiin
qð pboſie· qꝛ vbidiuiſumẽ alicꝰ determinati
gñts diuidentianòſunt alterius giis ſed ei ꝗnytan⸗ nõdiuidit ꝑdias accidentis.
oſentiaque eſtcbiſactiue ⁊ paſſiue non
4 pbal Vůqpncipiũ naturalit
ẽpu qᷓ; bneipiarũ vbi pncipiuʒ⁊ pᷣncipiauũ
attriblunt abſoluris qð dito ꝓprer diuinal
pſonas ſed relario nõ põreſſe poꝛ natuãliter
fuo tortelartuo.ið relatòirepugnateſſe pnci
umponat fonnaliter in d
eciindcinnaſeite actenßralano pqutendit ʒ onthaphiſice· Grd potentia pᷣcedit.
5 5
toemigi
kpotenanoſtreigio Tůtquia
eſt de genere telarblgfoꝛmaliter ergonecdi
—
ſpold gje qualitatiſè qͥ ahſolutũ hpotetia nit᷑ eiſeſpẽs de ge qualitgtis igit⁊c arõmaioꝛdiſtinctõ rgqrit ad relatõeʒ ac⸗
tiuiæ paſſiuiqᷓ funt relatõnes reales qᷓ; ſ
rat a relatõn ſilitudinis mjeſt relatiò reais
quaaliquadicunt᷑ realit ſitia ß ad hoc ꝙaliqᷓ
dict ſitia ſiriudine que eſt relatõreais re
rit diſtinctio in abſolutis pᷣm thoiſtas i.i qᷓli tatibꝰ. vłẽt in ſbiectis qualitatum. Et ſic ᷣm ſcotiſtas que ſunt abſolutg igit ad hocꝙ ali qua referant᷑ ad inuicem Pm relatõnes actiui
⁊ paſſiui requirit diſtinetò in abſolutis ß iqdẽ non diſtiguitur a ſeipſo per abſolutg igitur ſuper eodeʒ abſoluto nò pñt fundari relatio nes reales actiui ⁊ paſſiui. Cõfirmata⸗ nente eadem cõ manet idem effcũs ß cᷓqua re relatio idemptitatis in aliquoẽ relatò rõif ẽ.qꝛ idẽ nõẽ diſtinotũ realiter aſeipſo. cuʒ ſemp idem fᷣm eſſentiam ſit indiſtinctũãſeip
ſo nũq; hẽbit relatònem realeʒ aqᷓ ſeißm. ¶Wnarto rõ. omne agẽs qð ãgit in paſſiuũ neceſtario tangit ipᷣm ß idẽ ſimplex nõ põttã
gere ſeip̃ʒ qꝛ ſemp ẽ diſtinctio realis inter id
ᷓntũe aliudß idemnòe aliu
tulope potentig. te pꝛincipio vbidicit.
aliuq piũ? per oñs nec por eſſe potẽtiacũ bncipie 3 itfinitõe poteniie
igit diſtinctòem realẽ q̃nitatũj molis.ð oꝛdo in ſpiritibus ſe tangentibus vᷣtualier exigit diſtinctòem realẽ q̃mtitatũ vᷣtutis.ſed diſtinc
diſtinctis abſolutis igit ⁊cl uita rõhn cipiũ methaphiſicũtʒ in onnimateria faltẽ creata.ſed pᷣncipiũ methaʒ hiicũ Eꝙ poten
**
—
Pbatauctoꝛitãte
„
olemiap
. e aclia ẽqðẽ pncipiũ mñſmũtòis
hmꝙeſt aliud i in ſe cũ ſit manifeſtũ ꝙnipilagirĩſtihn. Moiẽtia ait paſiuaeſt eſt ilð quod accipit tranſinutatònem inſe ex aliomꝙeſialiud cum ctiamſit manifeſtus ꝙnihilpatiatã ſeitſo· r quibus maiteſte rit diſtinctio eeſtiatabſoluroꝛuʒ Erbis rbibus infero Correlarig. Mꝛimimpoſſi- bileqꝙ voltas mouet ſeipam cauſandoĩ
*
colligi᷑ ꝙ d ho ꝙ aliquid agir in al
tia actiuaeſt pncipiũtranſtandialiudin
—
iud idelnnòẽ aliudaſeipſo· igiu Spotacfe iſeibs malonota mie te phi methaphiſice capi- ennonomethaphilic Zotentia actiua eſt ncipuun tranſm randi aliud inchtũ aliid ab alio inqᷓ;tů eſt aliud ſup quẽ locũ dicitcõ mentgtoꝛ cmcto pmoexponens dictũari
ſe actů volendi guiatumcipla volũras reſpe
qðimpoſſbilol * eecie zen rea ꝓhat itelich pe
phagꝛieließs pollhit ſuſipract igkdiigie eũcãre nòpot· qꝛalias reſpe ctu ejuidẽ act ſſerin acttiin porentia. ð
chrelariũ. impoſſibi sxpolſibiliſ ſint vnareſ
oʒcludabinellectupoſſibiiabiolutſit cauſa effectiua actus intelligendi. Nautẽ obiectũ eſt cã actus intelligendi totalis niſi. foꝛſan ꝑtialis ⁊ minus pncipalis qꝛqñ imei ligo albedinem:tũc actus intelligendiẽ nobi
icraibeteigit nopot ctab araierch a cã pncipali nec albedo vᷣtute ꝓpa pormo
uere intellectũ poſſibilẽ. q omne mouẽs eſt
nobiliuſ motu. Dʒigit᷑ꝙ illud qð mouet in
tellectũ ⁊ cauſat actů intelligendiſit nobiliu vtoq;. hoc aũt nõẽ niſi intellectus agẽſigi᷑
intellcũs agens ditfert rgal ab itellectu poſ ſibili de quo alias meli Tertiũ coꝛciari um. Motẽtie realr differũt abeſſẽtia. ꝓbat ſic. qᷓcũqʒ vnix eidẽ ſunt eadem inter ſe ſunt eadem. igitur quc non ſunt eadem inter ſe: c
„
p f
m 8

Queſtio
poſſunt vᷣniri in tertio. ß ſic eñt ꝙintcllectus agẽſ⁊ poſſibil dꝛñt reair ĩt ſe igit diſfert rea liter Vonfirmat. Muicqͥd repugnat ali⸗ qbus ex ſuis rõnibus foꝛmalibꝑ nihil extri ſecũ põt ↄpetere eiſdẽ:ß differre ab iuicẽ rea liter ↄpetit intellectui agenti vtagens eſt? poſſibili vt poſſibilẽ igit᷑ ꝑ nihil extrinſecuʒ K. Sed ſbiectũ ẽ extrinſecũ paſſioni foꝛma liter qunò intrat ditfinitõnem eiꝰqditiuã ß ſo lum intrat diffinitõem eiꝰdatã ꝑadditamen tum.maxime gũt ᷣm eos qni ponunt poten rias aie reſpect?ꝙ ſiectũ cũ ſit abſolutũ dif fert foꝛmaliter a potẽths igit᷑ æ. Tũc vltra
pl differũt intellect?⁊ voſũtas q; intellect?
agẽs? intellectus poſſibiłß intelicet?ggens
⁊poſſibilis ditferũt realiter igit᷑ ⁊ intellect?
⁊ volũtas.maioꝛ nõ ꝙqʒ ilia plꝰ ditferũtqͥ mi⸗ ↄueniũt:ß minus ↄueniunt imellcũs ⁊ volũ tas q; intellectus ⁊ intclicũs igitur ⁊c Ad ròem ſcotiſtan de gctõc manẽte ⁊ tranſeunte R pdet pheclibeto æq. octauaꝙ impꝛo⸗
pe dẽ actio manens ⁊ actio tranſiens qꝛ hul⸗
la eſt actio manẽs in agente vt ꝓbatů eit:ſed debet dici opatio manẽs opatio tranſienſeqꝛ opatio ẽ ↄñequid ad effectꝰ oĩim cãꝝ vt m terie opatõẽ materiale: foꝛme opatio infoꝛ⸗ mare:etficientis opatio eſt effertiue cauſare Finis operatio finire. patioigit᷑ manens dicitur illaque reſpicit illud cuius ẽ oꝑatio
vt id in quo eſt ⁊ põt ↄpetere cauſe foꝛmali?
materiali vt intellectus habet opatõnem ma
nentẽ i. intelligere qðᷣẽ in imellectu poſibili pcratio auteʒ tranfiẽs ẽq̃ reſpicit illud cꝰ
ẽ oꝑeratio tãqᷓ; id gquo eſt:⁊ nd ſicutillð in qͥ eſtu Wñ ad rõem ſcotiſtau ñdeo.ꝙmiĩoꝛ Eᷣfalſa· ld ꝓbatõem dõm ꝙ pᷣſupponit vnũ falſum.ſ.ꝙ qliqua ſit actio manens qðẽ falſũ nulla enimẽ actio manens. Bigůt loq̃ris de opatðne tũc nihil cõcludis quia illa opatio ñ ẽ actioꝛ⁊ ſic nõdenoiar agens. Et licet ſit ali⸗ quid agens ⁊ heat actõneʒ p potentiã actiu iñ pot hre opadnem manentẽ ꝑ potẽtiã paſ ſiuã ⁊ nõ ppotẽtiam actiuam.vt lucẽ ẽ opatõ manẽs ipfius lucis:⁊ eſt in ipſa luce ⁊ intelli
gere eſt operatio manens ipiintellect?poſ
ſibilis in quoẽ ſbiectiue. vñ nec idẽẽ pncipiũ opationiſ manemtiſ⁊ tranſeũtis. Nã opatio nis manemtis pncipiũẽ mã velfoꝛma oparõ nis aũt trauſeuntis etficiens ⁊ finis· ddit pᷣpheus ꝙ ſi repiatur in dictis doctoꝝ actio mnanens ⁊ tranſiens accipitur actio equiuo- cei Vubitat ʒde h qð dictũẽ ꝙ grauiaet leuia ñ mouẽt ſeip̃a: qꝛſi hoc eſſet vcx ſeque ret pi rõeꝙal nd moueret ſeip̃m qꝛidẽ eſſet jnactu? in potentia reſpectu eiuſdem. Rñ⸗
dcoꝙ nõẽ ſimile de grauib⁊ lcui⁊ deani
matiſque mouent ſeip̃a. Et rõ eſt. quiagiatg
habent in ſe ꝑtes diuerſarum raðnum qus rũ vna poteſteſſe mouens ⁊ alia motaqᷓ ptei ſunt diſtinctaa ſbiecto. Non autem eſtincð ueniens ꝙ idẽ poſſit mouẽ ſeipm ſicut ꝙide poſſit eẽ actiuũ ⁊ paſſiuũ ſpcũ ꝑtiũ diuſarũj
rõm dũmodo ille ꝑtes ſint diſtincte a ſpiecto
vel ſaltem dummoò vna illaꝝ ꝑtiũ non ſit in g
tera tanquaʒ in ſbiecto grauia autem ⁊ leuia
⁊ ſi habent ꝑtes diſtinctas ſbiecti⁊ ſitu. ꝙlle tñ ꝑtes iq;tuʒ hmði ſunt eiuſdem ronis ꝓpt quod nõ poteſt dari ratio quare vna pariſit mouens ⁊ alia motamagiſq; econuerſo. Si vero grauia? leuia ſint diuerſaꝝ rõnuʒ ile partes ita ſe habentꝙ vnaẽ biectie in gltẽa Mñ aũt dã idem non eſtactiuumæ paſſiuuʒ intelligendum eſt reſpectu eiuſdem Wizcti.
Cbtra nã ſiad motũ naturaiẽ nð requiri tur bncipiũ emfectiuũ motꝰabintra ſecjuffi cit ſolũ pᷣncipiũ paifiuũ tunc fequẽpe᷑ꝙmo
tus artificialiũ ⁊ motus violemeſſent mot?
naturales quiahabent pncipium ſui motus paſſiuum. Rñeo negando ↄſcquẽtiamna⸗ tuãlia eĩ? artificialia nõ ditferũtabſolutope nes b̃e ⁊ nõ hr̃e pncipium motus ab intra Scd differnnt penes haberc ⁊ non hahere pᷣncipium ab intra cum reduplicatõne. Vaʒ naturalia habent pᷣncipium actiuum vłpaſ⸗ ſiuũ fui motus inq;tũ naturalia ſunt artißci⸗ alia aũt ⁊ violenta liʒ habeãt pncipiũ ſuijno tus ab intra nõ tamẽ habẽt illud pꝛicipiũ paſ ſiuũ inqᷓ;tum artificialia ſuntſiue inqᷓtũ vio lẽta ſunt quia ſic hñt pꝛicipinʒ iui motus ab
eÿliz inq;tũ nãlia heant pncipiũ ſui motꝰab
itral Bubitat᷑ quarto. Vũ dictum ſupius fuẽitĩ ſeptia rõe ↄtra noĩales ꝙens mobile ſit ſbiectum phiſice cuius paſſionem thomi⸗ ſte ponũt mobilitatẽ. Ntꝝ rationabiliter ſu⸗ ſtineri poſſetet vñ ꝙ ñ rõe ſcotiſtaꝝ q̃ talis ẽ qꝛ rõ foꝛmałiecti? paſſio nũq; coicidẽ poſ ſůt i idẽ ſed mobilitas ẽ rõfoꝛmal ſiecti phi ſice hm te igit᷑ mobilitas non eſt paſio. ma⸗
ioꝛ nota qꝛ rõ foꝛmakeſt diffinitio ſbiectiquc
ẽ mediũ demõſtratõis. Si igit᷑ illa coincide⸗
—
ret cũ paſſiõe ĩ idem tũc idem demõſtraretur
pidem.minoꝛẽ nota ßᷣm te. Rñdeo iſta opi nioẽ ariſtotił qui diffinit motũ ꝑens mobi⸗ le.i.per ẽs ĩ potẽtia exiſtès ad hoc ꝙ mouea tur quod dã ens mobile dicẽs ʒĩ phicoꝛum. MMotus eſt actus entis ĩpotẽtia: Sʒ ꝓpꝛia paſio dʒ diffiniri ꝑ ꝓpů ſbiectũ igit biectũ ipſius motus qͥẽ palſio biecti phiſice:eſtẽs mobile. Vtem ſexto methaphiſice dicit phuſ phica quedam thcoꝛica eſt circa tale ens qð

t violenuiʒhabeir hnchü mntranòm babilwpini Junnnicuuinix uji 1uxbitpichitziun atůniuhẽn pnpiſunm Dau qunoLůdiunin
epei rrunoispes n
aunpbire cuius paſionent
inbiun Ununtt polktetvi ꝙůrde ſcuinqu
bictit paſonißcoicip ſd mobiustẽ tm biij
igi mobuusnncipon qrõſomcoifniolicix demſtus Sigi ibci
ulöeiontirumdem minorẽnufnte Riiu
itinwitene di. nobi diisʒ ftiu difnnip ppůltili nounsqt puſolbic ſtitc Jemſeno in dmibeuclcht
22
qp⸗ uie
poſſibile eſt mouerit circa ſamq̃ kmroneʒ vt h magis nõ ſeparans a materia. Ens ãt poſſibile moueri eſt ens mobile igitur et
ſic ens mobile in phiſicaẽ ſbiectũ adequatio
nis ß ſbſtantia mobilis eſt Piectũ pncipalita
tis:quia pncipalioꝛ pars entis mobilis. Itẽ
vndecimo methaphiſice dicit phus naturat ͥdam enim non inqᷓ;tũentiaß inqᷓ;tum motů participant theoꝛiaẽ ens inqᷓ;tum pticipat morũ eſt ens mobile igit᷑&. Idem dicit ibi cõmentatoꝛ cõmento quito ꝙphica conſide⸗ rat de enti mobili quã opinionẽ ariſtotił᷑ſeqͥ tur ſanctus thomas:que ⁊ ratõnabilioꝛ alqs
videtur vtʒ inducendo ꝑſingulasi Eſtigit opinio ſcotiſtaꝝ ſequentiũ Antoniũ andree
⁊oannemcanonicuʒ in ſua phiſicaqui dicũt ꝙ ſtʒtiafinita in ſuo ↄceptu cdiput abſtra hit a ſbſtantia coꝛpoꝛea ineoꝛpoꝛea:inqᷓ;tuʒ
naturalis eſt Piectũ phice ariſtotil. ꝓbat ſic aſſio nõ debetexcedere ſbiectũ:ß motus
ſt paſſio ſbiecti phiſice repitur in anget
qͥ mouentur localiter igitur angelus ẽ ſtã⸗
tia mobiliſix ſic nec ſba coꝛpoꝛea:nec aliquid
gliud poteſt eſſe ſbiectũ phiſice niſi ſba finita
qᷓe cõis ſbe coꝛpoꝛee ⁊ icoꝛpoꝛee. vñ aſſerũt
ariſtotiles ex inuidia noluit tra⸗
dere ſcientiam phie naturalis.& Sed iſta opinio videtur pꝛeſimptuoſa falſa:pꝛeſum
ptuoſaex hoc ꝙ dicunt ariſtotilem pᷣncipem phoꝛum ex inuidia obticuiſſe tradere ſciam phicalem tur. falſaautemquia motus phiſicus non re pitun niſi in ſbſtãtijs coꝛpoꝛeis ⁊ nd in ibſtã⸗
Puius oppoſitũ totaſcola ſuſpica
ths incoꝛpoꝛeis. ꝓbat ſi enim angeli moue⸗ rẽt᷑ vel mouerentur motu locali: vel motu
generatõnis ⁊ coꝛꝛuptnis vel motu augmẽ
ti⁊ decrementi:vel motu alteratõis ꝑ ſuffi⸗
cientem diuiſionem. Sed nulla illaꝝ ſpẽruʒ
motus mouentur angeli. minoꝛꝓbatqꝛ⁊ ip ſiↄcedunt ꝙ angeli non mouent᷑ motu gija⸗ tõnis ⁊ coꝛꝛuptõnis cum nd habeant materi am buatònẽ hñtem:nec motu augmenti vel
decrememti cuʒ nonſint qitimec motu alte⸗
ratdiſcum nõ hẽant qualitates actiuas ⁊ paſ ſiuas. Oꝛ autem nõ moueant᷑ motu localip bo quia nihil mouetur motu locali phiſico:
niſiqð eſt in loco phiſico:ß angelus nðeſt ĩ loco phiſico igi᷑ ⁊.maioꝛ nota a fimili.ſicut
enim nihil augmentatur niſi qᷓ;tum nihil alte ratur niſi hẽat qualitatem phiſicam ſic nihil mouetur localiter niſi locatũ phiſice. minoꝛ Pbatur quia eſſe in loco phicoẽ eſſe in loco circũſcribente:ß angelus non circũſcribitur aloco: quia non eſt quantus nec commenſu rabilis ioco circunſcribente igitur noneſt in
Quinta
loco phiſ icol Vonfirmatur illa rò auctoꝛi⸗ tate boech in libꝛo de ebdomadib ebdoma⸗ de pma vbi dicit ꝙ cdis animi conceptio eſt ſapientum incoꝛpoꝛalia in loco non eſſe.con ſtat autemꝙ loqͥtur de eſſe in loco circũſcp⸗ Secũdo arguo contra iſtam opinio nem quia contradicũt ſibiipſis:nec ſuſtenta ri poteſt opinio dictis eoꝛum. Acd cuius de⸗
claratõnem nota tria dicta que ponũt Nohã
nes Vanonicꝰ ⁊ Antoniuſandree. Pꝛimũ dictum eſt ꝙ ſbafinita in ſuo concepiu cõi vt
abſtrahit a coꝛpoꝛea t incoꝛpoꝛeaẽ ſbiectum mo⸗ tus vel mobilitas eſt paſſio adequata ſbiecto philoſophie naturalis ſcilicʒ ſbſtantie finite.
dictum ꝙ deus etiam de potentiaab oluta non poteſt ſepare paſſionem aſuo ſb⸗ iecto adequato:⁊ hoc ꝓpter idemptitatẽ el⸗
E
ſentialem que eſt inter ibiectum⁊ ſuam paſſi
onem. Iſtis pꝛeſuppoſitis Arguoſic. Pal
ſio adequataque eſt idẽ eſſentiaſit cum ſuo ſp iecto in nꝰrepiri poteſt niſi conrineat foꝛma liter rõnem ſui ſbiecti. ſed mobilitas vel mo⸗ tus ᷓᷣm te eſt paſſio adcquata ſbiecti phiſice: ⁊ repitur in accidentibuj.igitur adequatuʒ Wiccrum mobilitaris vel motus non eſt ſub ſtantiafinita. Wonfirmatur quiaſtiectumet ſua ꝓpꝛia paſſio conuertuntur ßᷣm ſuppoſi- ta. Mamſicut omnis homo eſt riſibilis: ſic omne riſibile eſt homo:ſed mobile non con⸗
uertiturcum ſubſtantiafinita ſᷣm ſuppoſita.
quia licet ᷣm te omnis ſbſtantia naturaliſſit mobilis non tamen omne mobile eſt ſbſtan⸗ tia quia quantitas in—— eſt mobile ⁊ tamen non eſt ſbſtãtia Reſpon⸗ per miracula⁊ ꝑ po tentiam diuinam Mon obſtat quia ponis ꝙ etiam deus per potentiam abſolutam non poteſt ſepare paſſionema ſuo ſbiecto ꝓpter idemptitatem eſſentialem ſbiecti⁊ palionis ſue:ſed deus ſepat mobilitatem a ſbſtãtia igi tur nõ eſt paſſio ſbſtãtie adequata. Et ſic nec ſpſtantia eſt biectum adequatum mobilita⸗ tis vel motus. Ad rationcm eoꝛum reſpon deo quando arguunt de angelis ꝙ ſunt mo⸗
biles ꝙ minoꝛeſt falſa vt pꝛobatum exſtitit: angelus eyi nulla ſpecic motus phiſici mo
uetur.& Voꝛꝛelarium ᷣm Moecium còmu⸗
nis animi conceptio ſapientum eſt incoꝛpo⸗
ralia in loco non eſſe:ſed ſcotiſte contrarium
huius opinantur igitur ⁊ ¶Rlia eſt opi⸗
nio Albertiſtarumꝙ coꝛpus mobile ſit ſub
iectum philoſophie naturalis.ꝓbatur.quia
illudẽ ſbiectũ philoſophie naturalis cuius
pꝛincipia in fieri determinq̃tur in pᷣmo libꝛo c 2

phiſicoꝛumque ſunt materia foꝛmax pꝛiua tio.ſed iſta ſunt pꝛincipia coꝛpoꝛis mobilis igitur&.& Vontraſi intelligis magnum doctoꝛem Albertum ſenſiſſe coꝛpus mobile eſſe iectum adequatònis paſſionũ male in telligis. quia tũc paſſio excederet ſpiectum nam moius reperitur in accidentibus etiaʒ ſeparatis. Item materia pᷣma per ſe ẽ mo⸗
bilis motu generatònis quia eſt ſbicctuʒ ge
neratõnis? coꝛꝛuptionis que ſunt motꝰlar ge accipiendo motum? tamen materia non eſt coꝛpus ſic igitur ſi vis dicere ꝙ coꝛpus mobile eſt biectum adequationis. Reſpon de ad rationes opoꝛtẽt enim· dicas paſſionẽ poſſe ſeparari a iuo ſbiecto· Si autem dice⸗ re vis ꝙcoꝛpus mobile. i.ſſtantia coꝛpoꝛea compoſita ex materia⁊ foꝛma ſit ſpiectum pꝛincipalitatis quia videlicet ẽ pꝛincipalioꝛ pars entis mobilis quod eſt ſpiectum adeq tionis verum dicis MWotandum tamen ꝙ quandocunq; in aliqua ſcientia ponitur du⸗ plex ſbiectnm.ſ.pꝛincipalitatis ⁊ adequatio nis interroganti de ſbiecto ſimpliciter. e ſponderi debet de ſbiecto adequationis vtĩ methaphiſica interroganti quid eſt ſtiectũ ÿdere habes ꝙ ens inq;tum ens non ſub ſtania pꝛimg: que tamen eſt ſbiecium pꝛinci palitatis inſpãii.ſbᷣa autẽ ſimpliciter eſt ſb⸗ iectum pꝛincipalitatis in generaliſie quid ſit iectuʒ in logica interroganti congrue re⸗ ſpondebis ens rationis ⁊ ñon ſylogiſmꝰlicʒ ſit ſubiectum pꝛincipalitatis. Sie ſuoin li⸗ hꝛis phiſicoꝛum interrogatus de ſbiecto re- ſpondeas ꝙ ens mobile. Tune enim ſine re pꝛchenſione eris hoc enim ſbiectum paſſio non excedit. nec execditut ab ipſo. Sic igit᷑ ſanctus thomas conſiderans ꝙ motus tum in ſbſtanths q; in accidentibus etiam ſepara tis repitur.poſuit ens mobil ſbiectum mo⸗ ius:quod ad vtrunq; ſe extenditi Wonela larium. Ens mobile quod eſt ſtiectum phiſi ce non eſt vnum vnitate vniuoci ß annalogi Pbarur nihil enim eſt cõe ſbſtantie ⁊ geciden ti niſi vo vt dicit poꝛphiriꝰ vt glias patebit. mobilitas aueʒ comunis eſt ⁊ ſtantie⁊ ac cidemi igitur ⁊ ens mobile quod eſt uuʒ ſb⸗ iectum adequatum. Acd rationem Alberti- ſtarum reſpondeoq in pᷣmo phicoꝛum ve⸗ natur Ariſtotiles pꝛincipia ſbiecri pꝛincipa litatis non adequatònis. Ad rõnem ſcotiſta rum in pꝛincipio dub factam ſcilicet ꝙ ratõ foꝛmalis ſbiecti non coincidit cum paſſione: Meſpondeo. verum eſt. vnde mobile inq̃n⸗ tunn ratio foꝛmalise⁊ mobile inqᷓ;tum paſſio ſe ditf rum. mobile enim inqᷓ;tumrò foꝛma⸗
lis dicit pꝛincipia eſſentialia diffinitiua ſubie cti ex quibus oꝛitur mobilitas que eſt paſſio per quid abſolutum diſtictuma mobii. Vn de quando dicitur ens mobile inq;tum mo- bile:tamũ eſt dicere ſicut ens habens pꝛinci piaeſentialia ex quibuſoꝛitur motus. Mo tus autem inqᷓ;tum paſſio dicit quid abſolu- tum ↄñs ſubiectum conſtitutuʒ per talia pᷣn cipia gue expꝛimũt rationem foꝛmalem ſub iecti NMunc reſtat reſpondere ad ratdnes opinionum de diſtinctionc paſſionis ⁊ ſubie cti factas. Et pꝛimo ad rònes pꝛo opinione ſcoti. Ad pꝛimam reſpondeo tripliciter per thomiſtas hm triplicemeoꝛundem opinio⸗ nem. Muidae ʒnim tenent ꝙ deus poteſt ſe parare omniaabſoluta diſtincta regliter gſe
inuicẽ ⁊ ſepaaconſeruare Kelatoneniu⸗
tem licet poſſir ſepararea ſhiecto; non tamẽ ſeparatim conſeruare ſine kbei nent ꝙ deus non poteſt onnig diſtiniajta lier ⁊ eeñalit ſepare aſe iuicẽctiam ii ſintab ſoluta⁊ hoc pꝛopter neceſſariam connexio⸗ nem vnius ad aliud. Terthautem dicuꝙ deus non poteſt ſeparare paiſioneʒ aſuo iecto pꝛopter idemptitatem cſſc exitentie ſÿ iecti? paſiõem& p igit oꝑiniont pᷣmam illon viʒ qui tenẽt ꝙ de poteſt quecũq; abſo luta diſticta realit ab inuicẽ ſcpare. quoe iat
pbabile eſt. Reſpondeo ad argunmntunt. h
mo ꝙ mioꝛeſt falia. Ad pꝛobaiòneſdiccnũ ad pꝛimam.ꝙ hoc non eit impolſibile immo neceſlarium ꝙ de ſcientiafiat erroꝛ ⁊ igno⸗ rantia ſi deus conumpat obie ctum ſcicitie complexum. Muia licet tunc illa qualitas q̃ pꝛius fuit ſcientia quando confoꝛmiter rep⸗ ſentabat obiectum cſſe ſicui erat mantat qua litas deſtructo obiecto non tamen manet ſci entia.i.qualitas confoꝛmiter repꝛeſenãs ob iectum ſicut eſt.⁊ hoc eſt verum de ſcientia km ꝙ ſcientia denominatur ab actu ſcien⸗ di quemelicit. Siaũt accipiatur ſcientia pꝛo habitu derelicto in potentia gñato ex actui- telligendi⁊ intellectu ageme gencrato. Tũc dico ꝙ ſcientia nunq; fit ignoꝛq̃tia etiam mu tato obiecto. quia ꝑ habituʒ non ſcimꝰniſi tñ quã per id quod inclinat in actuſ qͥbus ſcimꝰ Vnde coꝛꝛupto obiecto habitus ille adhuc
nos inclinat ad eoſdem actus ſᷣm ſpẽm exq
bus generatus eſt.licet autem per illos act? non ſciamus pꝛo tunc pꝛopter coꝛꝛuptoem obiecti hoc accidit alicui⁊ ſic ſcientiahm ha⸗ bitum ſemper manet ſiue ille habitus ſiue
ohiectum complexum ſi ſiue coꝛꝛumpatur.
Beldicendum ꝙſcientia ſemp manet ſci⸗ eniia etiam deſtructo obiecto quantus ad id
kin

um deſnufiementig ſnmnqunoconfomintj obecumn ckſcn era mnum ruco obeuononumnmmit aucſt boecſt venmde mun enn denommaur anm cu inacpunſnup relciomn ponugueraui t mrlkcuagtgnnIit nu nunqᷓ fuoꝛiucumm co quu phainnſannt 3 dquod nl lim vupoodno babuusiah n a oenxns fnſin nns ctlan peri ns pwnn prpl— xtimſcſmmn⸗ ſwe ik binsſu mper mx ſu l mm conpenmſln un nmn ndelnocheuon
poſitot Mdæa pbatönẽ dice
itionalis ꝓpter coningemiami ctiſiuc incomplexiſiue complexiad pꝛimaz
ui tenentꝙ deul non poteſt ſeparare omia diſtincta realiter iſtirei ngůdo mgioꝛẽ·ad ꝓbaronẽ dicendũꝙdeuſ
Quinta
quod eſt abolutum in ſcientia licet deſtruat᷑ quantumad id hmꝙdicit relatiuum łm dici Unde ſiſcientia nominet relatiuum ᷣm dici mnc non nnnet conupto obiecto:ſi autẽ no minet abſolutum:tunc etiam manet coup⸗ to obiecto huius ſignum eſt quia nullamu⸗ tatõne facta in illa qualitate que pꝛius fuit ſci entia⁊ iam non deſtructo obiecto ſi deus vi
ceuerſa creat obicctum fiat ſcientia · YVnde
de ratõne ſcientie non eſtqꝙ aciualiter ipa 4li quis ſciat:ſed ꝙipia quiſpiam poſſit ſcire:ſi⸗ cur de ratione albedinis non eſt ꝙ ea aliquis
dicatur albus. Nam ſideus ſepararct albe⸗ qinem abiecto:ꝙ credo eſſe poſſibie: nihil ea eẽt alb.ᷓ bñ ca aliqd poſſit cẽ albũ itaiꝓ
cdũ fm iſtos
*
cum omnes res ſint contingentes referẽ do eas ad cauſam pꝛimam que coningener
*.
omnia ꝓducit ſcientia omnium rerum eſt cõ
„
am ipſius obie
cãm relati. Keferendo autem ipſos effeciꝰ
d cauſas ſe ccundaſ naturales: tunc poſunt ⁊ ſic de neceſſarijs eſt ſcientia.
nde licer riſibilitarem ineſſe homini ſitcò
„
tingens reſerendoad cauſam pꝛimaʒ tamen eſt neceſſarium referendo ad cauſaʒ natura- ſex ſcha. ¶ hüanitatem que naturaliter ſb⸗
cit ipſi riſibilitati⁊ neceſſario ſuppoſito ifiu xu cauſe pꝛime ⁊ ſic km illos qui ponnt ꝙ de? quicũq; abſoluiadiſtincta pot realiter ſe
inuicemcui ſententie adhereo. Alij
—
pondent per ratõncʒ
nd voteſt ſepare paiſionẽ a ſuo ſbiecto: licet
differat reaiiter hoc aulem nò eſt ꝓpter im⸗
plicatònẽ cõtradicrdis: ſed hoc eſt. ꝓpier ne⸗ ceſſariã paſſionis ad ſbiectũ cõnexionẽ⁊ ecò
verſoq̃ talis eſtꝙ ſivnũ ſit ex natura ſus ſi⸗ bia pꝛima cauſa data conſcquitur aliud.licʒ enim in poteſtate pꝛime cauſe ſit creare talẽ
rem vel non creare:tamen non eſt in poteſta te pꝛime cauſe qn ſicrect talem remꝙeõ cd⸗
ſeꝗtur ex neceſſaria connexione illud aliud. Erempluz licet in poteſtate ipſius pme can ſe ſit cregre rem: tamen non eit in poteſtate
pme cauſe ſi rẽ cregucrit ꝙ nò refcrat᷑ ad ip lm pꝛimã cauſaʒ. Et tanẽ illa relatio realit᷑ differt afundameto abſoluto creato. Aliud exẽplũ eſtde triangulo ⁊ hrc tres equaleſdu
obus rectis ꝙ eſt paſſio t᷑anguliquia impoſ
ſibile eſt ꝙ deus fciar triangulũ ſne habere res jicet habere tres fit paiio realiter diſti cta abipſo triangulo. Bi lalti ſit vcra paſſio
vtariſtotiles ponit⁊ ma hematice. Jiautẽ
nõ eſt paſſio ſed eſſentia is dinftrentia trjan
guli nõ opoꝛtet ꝙ diſtinguauur realiter. Ter tiũ exempiũ ẽ de quãtitate ⁊ figuraqueẽqᷓr-
ta ſpẽs qualitatis quia inpoſſibile ẽ fmiſto ꝙ deus facict quantitatẽ ſine fgura ⁊ tamen
diſtinguũtur rcaliter. Muartũ exemplũde
linea? rcctitudine vel curuitare quiaimpoſ ſibile ẽ ꝙ lineafiat ſine rectiudine vel curui-
tate:licet curuitas vc rectitudo ſit paſſio li⸗
nee realit diſtictaa lineai Cõtra hãczg⸗ ſolutõneʒ arguit franciſcus mayrdis ſic. om
nis cauſa totalis liberat nihil pꝛeſupponẽs ad hoc quod cauſat intendẽs ſuper duos ef⸗
fectus resliter diſtinctos poteſt in vnů infiu
ere:nõ ifluendo ſuper aliud ⁊ ſic poteſt vnũ
pducere:nò aliud.ßᷣ deuſreſpectu ſbiectivt
paſſionis ẽ hrdi cauſa igit᷑ pot ꝓducere vnũ
n ꝓducẽdo aliud Iſto igit ſtãtc queroſi paſſio cauſabit᷑ vel nõ·ſi nõpabeoꝓpoſitum iiſic: igit᷑ aliqua res creabit ſine hoc ꝙ deus crcet:⁊ ſic nd erit cauſa vniuerſal omniũ: im moaliquid crcabitur cõtra volũtatẽ dei vel deus crit— ců illius que oia funt im ricymaioꝛ ẽ va de his etfectibo ſolumquiñ habent neceſſariam habitudinem ad inuiccʒ in rònc ↄdi ſe. In hlaũt que habent necef ſariã habitudinẽ ad ſe inuicẽ ⁊ ↄnexionẽ ma ioꝛ negatur:licet ei deus ſit agẽs liben qᷓ;tũ d hocceſt poſſe infiuẽ ſup pᷣmů ⁊ ſupæ?
d hãc rdem poteſt reſponde-
tññ eſt agẽs reſpectu illiꝰ neceſſarie cõnexi
onis qn ſiinfluat fup pᷣmũ nccẽſrio⁊ influ ectſupz ratad cãtdeʒ paſſioĩs ↄtis imo ↄcurrit ſcd nccã̃rio pᷣſuppoito pꝰ ipo. Mec alqd fiet oiũtatẽ dei· qꝛ exqͥ vo iũtarie cauſat pᷣwo ůtaric cõt ⁊ ⁊qꝛ poſſetñ cũre ⁊ pzM. Sʒ poito ꝙ cauſet pmũ ↄtigẽt:nccãrio cau⸗ ſabit ⁊ Sic ẽt cxtide necãriacã iſtoꝝ nccitate ↄditionata non aũt abſoluta. Si.n. pducit hoc ↄtigẽter neceſario ꝓducet reli quũ.i⁊ nccitate ꝓditionata. pᷣma ſolinio
Mecſcqt ex hocꝙ deꝰnð cõcur
Terth rñdẽt ꝙ deus
magis—— 1 T cpãc a ſuo ſbiecto ꝓpter ſ quia
ñ pot accñg
biectũ ⁊ ſua ꝓpa paſſio hñt ið cẽ exiſtẽtie.ið vnñ abalio ñ poticpari. Votra qꝛ doctòꝛ tuus ſ.ſcũs thomas ñ peit ꝙ idẽſit cẽ exiſiẽ tie ſbnc ⁊ accñtis ĩmo dicit ea diſticta vt infe
rius patcbiti. q. de cſſentia? qꝛ ßᷣm te ẽt accñ̃a cdia hñ̃t idẽ cxiſtere cũ ſicc⸗
o ⁊ cñ̃ ſunt ſepabilia a iectoqi ſacramẽto altariſſepat᷑ qñtitaſa ſũa coꝛpoꝛea:⁊ tñ ẽ paſ
ſio cius. Solutio igitur iſta nòẽ admittẽda ym viam ſcithomel Ad rònẽ. io. canonici
%

—
Můdeoꝙ ille paup hcredidit ſe demoſtraf ſe⁊ fuit deccptus pfailatiam equiuocatõnis
eius ꝙeſt cſſe in potentia. nam duplexẽ po
tentia.ſ.foꝛmzlis ⁊ ſbiectiua. Exemplumhꝰ
eſt in potentia ꝑeſſentiam ſuam dico in potẽ
tia icctiua ad actum ridendi? illa eſt poten
tia remotaquia ipſe hõ poteſt eſſefundamẽ⸗
tum remotum velmediatum actus ridendi. ß in potentia foꝛmali? ꝓpinqua ad actumri
dendieſt per potentiam intellectiuamque- quiritur ad hoc ꝙ actus ridendi poſſit dari cſlentic hominis que quidem potentia imel lectiua dicitur potentiafoꝛmalis: quia ipſaẽ ratio ſuſcipiendi actuʒridendiinciſentia ho ninis ⁊ facit ipſum hominem foꝛmaliter po
tentem ſuſcipere actus ridendi. ſto pꝛcſup
poſito reſpondco ad rationem concedendo maioꝛem⁊ negando minoꝛem. Ad ꝓbatõeʒ icendum ꝙ ſecluſo omni coqð non eſt ideʒ eſſentialiter cum eſſentia hominis ho nd eſt rriſibilis foꝛmaliter quia non habet potentii intcllectiuam que eſt immediatum pncipiuʒ actus ridendique eſſentialiter diſtinguit᷑ ab
ſſeutia hominis:licet ſit riſibili in potentia iectiua:tũ mediata:tũ remota ad ꝙ ſuſcipi t actum ridendi. Muando ergoqueris vin nude eſſentie nature hũane deuſpoſtit dare
actum ridendi:⁊ ſi ſic nuda eſſentiaoritriſibi
lis. Keſpondeocdeus non poteſtdare ac⸗ tum ridendi nude eſſentie humane:⁊ ſidaẽt eſſentie non rideret: ꝓbatur nantweus non poteſt dare actum ridendi non inlligendi per modnmactus:quiaridene pꝛeſuppnit mmirgri: quod pꝛeſupponit cognoſtere: uod pꝛeſupponit potentiam intẽilectiuãq̃ diſtinguitur realiter abeſſentiahumans.vn de actus ridendi pꝛoſupponit noceſſario po
mntiam intellectiuam ⁊ ſie nõ poteſt dari eſ⸗
entie nude ⁊ actus · Eſideus darernetũ ti- dendi nude efentie humane:tunc non ridẽt lia non cognoſccret ficut ſideus darctac-
—
um vidẽdi lapidinon ſequerctur ꝙlapis vi dret quia nò hẽret potentiam videndi qua
„
ypoſſet c capax viſiðis: q lapis nð haberet
1
aetum videndiper modum getusilicet bene
ꝑmodũ qualitatis. Vra in ꝓpoſito.ſideꝰpo erel clim intclligẽdi in eiſentia animetc eñentia haberctipm: nõ pmodum actiis: ß
pmnœdun quslitatis· Eentia tamẽ homis
in potẽtia remota ſbiectiua ad aerum ridẽ di vi ipſum habeat per modũ actus ⁊ndef ſentia aʒini. Et ꝓpter hocdeus pot dare ac⸗ tnnnidendieſſentie homis vt ipſũ habcat p mdum actus nõeſentie lapidis pꝛeſuppo⸗
Queſtio
ſcqutiã. ad ꝓbatõnem dieo ꝙ biecti eſtcauſa eſfectiua ipſius paſſionisſec ſoluʒ
ſuſcipiendiaetuʒ ridẽdiin ipfa eſſentia pmo
dũ actus Acd ratònes ꝓ opinionc moder
noꝛum factas reſpondeo. Ad pᷣmãdicendus
ꝙ minoꝛ eſt falſa. quia attribnta diuinanõdi
cuntur paſiones det:cum eſſentia diuianò ſe habeat in aliquo generc cquſaꝝ ab ipſavñ ſi aliqua ſcientiq eſſet que demonſtraretipᷣa
de dro diceret᷑ ſapiẽtia⁊ nõ ſcicntia ꝓpe dic
ta ßᷣn ꝙ ſeientia diſtinguit᷑ a ſapientia: qꝛ att
bura diuina nòdiſtinguuntur ab eſſentiadi
uina:niſi bm rõnem vt poſtea patebitii Id 2cedo ↄñs ad ꝓbatònem falſitatis eius
dico ꝙy pus methaphiſice nominãs me⸗
chaphiſicã̃ ſciẽtiam accipit ſciẽtiam large et
nðppꝛie bmꝙ diſtinguitura ſapia qualiter ego accipio eam hic Acd terti aʒconcedo
2s.ſ.ꝙ logica nõð ſcientia ad ꝓbatõnẽð falſi
ratis ↄſitis dico. ꝙ logica eſt phia ßᷣm quid
mꝙ eius ſiectuʒ eſtens rtðnis eſt etiam ens pᷣm quid vnde ſimpłr phia nodicitur de
logica. Vel poteſt dici phia quiadat moquʒ
philoſophandi: loquendo tamen ꝓpꝛie logi
eanon eſtſcientiade quo poſterius agetur. Zid quartam dicendum ꝙ accidens cci⸗ pitur dupliciter vnomõ hᷣm ꝙ diſtinguicon
traſßm ſic Pbum eſtaccñs.alio mfmꝙ ẽ vnũ pꝛedicaile viſtinenʒ contra alia ſi ꝓpꝛium nò eſt aceidensi irg0
„ 1
ectum nð
biectiuaquiabene pbasꝙ idem reſpectue⸗
iuſdẽ nopoteſt cſſe biectum refficienſ vt de dentis vt quod non eſtaccidens:ß bene vrq
i.vnum accidens reſpectu alterius nonẽ ſ⸗ iectum pꝛincipale ⁊ fundamentum ſiſten⸗ di:tanen bene vnun accidens poteſt cñe rõ adequata fundandi aliud accidens ſicut nu⸗
merus eſt ratio fundandi adequata paritae vel imparitatis? licet ⁊ numerus ⁊ paritas ſint aecidẽtia. Vel dicendũ ꝙ auctoꝛitaſphi oſophi intelligitur de ſiecto pꝛincipali ihe
2
ſionis non de ſiecto ſcibili velde ſbiecto de mfate concluſionisi Acd ſeptimã vicenqũ pmoꝙ artieuli piſienſiũ non iigant niſi eos qui ſimt ſb epiſcopo piſienſi cuius auctoꝛita elirmstifuerũt. Pð ratõne iſtius nõ optet
cedẽ? ſic maioʒ fin aliquoꝛum opinionem poſſet negari? auctoꝛitas cum hoc.⁊ ſic ar⸗ gumenrum non concludit. Aliter tamen po teſt reſponderi negãdo minoꝛẽ immo quam enq; paſſionem realiter diſtinctam deus pt
ſepꝛrare a ſuo ſbiecto:ſicut patuit in ſolutio he argunemtiſcoti. Ad ꝓbarònẽ minoꝛs di
vendij ad exẽplar ßᷣm pniũ modũ in pꝛoxima
mn
chipi
ne urſon

re trianguluʒ ſine habere tres nec quantita
⁊ curuitatẽ. Mon tamen ex hoc ſequitur ꝙ
7 5
xtis eſt paſſio trianguli? ditinguit reglit ab goitunc deus poteſt ſeparare vnum ab alio: ag ſint mutuoſeparahilia ſiſint abſoluta.
liter a triangulo re reſpectiua gulus quidem ſep nſeruari pe bſc; haberc tres:ſed non econuerſo. quia 5 eſſentia relarònis eſt fundamentum⁊ termi nus vtin capitulo de relatõne declarabitur plm defiguraque eſt quarta ſpecies quali⸗ tis dequaaliqui arguuntꝙſi deus facerʒ t quantitatem ſine figura:tunc illa quantitas eſſet infinita. Sicendumꝙfigura dupliciter
*
ccipitur hmn petrum de palude inſeripto
quntiſententiarum diltinetõe duoecima queſt. ſecũda. Nnomodo ytdicit buatouem viterioꝛis quantitaris. Aiio modo gccipitur
gnra pꝛo reali poſitiuo conſcquente ilam puatònemn Etitaaccipirur pꝛout eſtquarta .
3*
pecies qualitatis vnde licet dens non pof⸗
2
3½* †* 5, 5— 6 6
Et faers coꝛpus finitumſine figurapꝛout igurawicit ilampꝛiuatõnrimylteriotis q̃n⸗ itatis tamen deus poteſt facere coꝛpus fi⸗
nitumſine figura pꝛout figuradicit illuc re⸗
—
F
.
cmon lterioꝛis quantitatis Ad aliud exemplum nnckuasßict inee dicendumꝙ chenaltris nni meundemdoctoꝛein pꝛenominatumncurui eetindrmnſün st rectitudo polſunt accipi duplicuer· v⸗ nx¶ciiensporſeti nomodo vt rectitudodicit inaronem linee nlnꝛuxcits ſin ſcilicet ꝙ mediun nõ exht abextremis ⁊ cur nfnindi aennn utas illam poſitdnem que eſtexire medium ims kettmmenstri bextremis lune noneſt mecium inter illa Vidcendyncwiſi eelkaitr de herwpnhe
7
weoſüe poſintaccipirerituoxfuruitgẽ pꝛoutre onl Nyinidin critudq dicit rem abſolutam que conſequi᷑
benmicmnc lineam bm ꝙ eius medium nchexht ab ex⸗ ——. nin tremis ⁊ non econuerſoturuitas poteſt ac⸗ nen cipipꝛo re qbſolutaque conſequitur meciu
— vtexin abextremis· Stſic deus poeſtface⸗ —— ſt⸗ re lineam:que nec ſit recta nec curuag egon nonenchit Alerun
derimcionno imn nem zurdilinctmdelhu o biectſupauti ſn ſcoti nnrsd outeſmn
curua ſine curuitate pꝛopter equiuocatòneʒ ude in quarto vbi ſupꝛai Ad octauumdi coꝙᷓ illa que gñarde eað generanturſẽ ſic ꝙ generentur ſimul natura⁊ tempoꝛe: illa
reſponſione tactum ꝙ deus non poteſt face⸗ tem ſine figuramnec lineam ſine rectitudine urai pontet ꝙüinteade Muinta conditio blecti ſcibilis eſt.
ſint idem realiter. Aliter poteſt reſponderi iectum ſcibile ſit pꝛimo motum in tali ſciẽ
ꝙſi haberetres angulos equales duobuſre
Si autem habere tres æ diſtinguatur rea⸗— eunc trian⸗ aratiʒ conſeruari poterit
in libꝛo pꝛedicamentoꝛum. Ad aliudexem
ale poſiriuum conſequens ilampꝛiuatònem
necdeus poteſt facerelineamquenonſirte cta velcurua ßm iſtuni modum· Aliomodo
ucrſo⁊ ſic erit linea recta ſine rectitudine et
rectitudinis ⁊ curuitatis. Nec petrus de pa
ſunt idem licet autem ſbiectum ⁊ paſſio ge⸗ nerantur ſimul tempoꝛemnon tamen ſimt na g⁊ ſic non opoꝛtet ꝙ ſint eadem res.
tia cuius eſt viectum. Quõ autem intelligi tur iſta conditio ſbiecti.de hoc eſt ⸗ pinio ad pꝛeſens¶ Mꝛima opinio ꝙ ſbiec⸗ tum debet eſſe pꝛimo notum in genere cauſe
lud quod pꝛimo moueat intellectum. Quod
3
pbari porduplicitenꝛimoſic quia ilut eſtpꝛimo notum in genère cauſe etficientis uod virtialiter coninʒ in ſe noticiam om
(„
½
7
mdiigitur& maioꝛ nota. minoꝛ ꝓbatur: ʒnoticia ſbiecti ↄtinʒ ytualiter noticiã par tium ſbiectiuarum: quia de ipſis pꝛedicatur chlietwelieumue virtualit conti nentur in ſuo ſbiecto. Secundo ſic · illud eſt
„
pꝛimo notum in generẽ cauſe efficientis re jpcũ omnium conſideratoꝛum in aliquaſcia
uius cognitõ pmo impꝛimirur in ſenſutſed
5 iect ſeibile eſt hmbi igitur ⁊.maioꝛnota exterminis· minoꝛ ꝓbatur. quia inſcientia
qua demonſtratur eclipfaride luna pꝛimnʒ uius cognitio habetur per ſenſum⁊ intelle tum noneſt ipſum eclipſari:cum pꝛiuatõ ñ poſſiteſſe pꝛimum cognitum nec partes abeat igitur ipſaluna erit pmum cognitũ in generẽ cauſe efficientis. quia per ſpeciem
june cognoſoo mipſam lunam ⁊ ipſum eclip
rin partes ſubiectiuas ſiquas poſſit habe
reh ontraiſtam opinionem. Nrguotripli- Citer Mꝛimo ſie nullũ vniuerſale ppoteſt mouere intellectum ßᷣm te. ſed omne quod ẽ pꝛimo notum in genere cauſe efficientis pꝛi mo mouet intellectum igitur nullum vniů⸗ ſale eſt pꝛimo notum in genere cauſe efficiẽ tis:ſed ſubiectum ſeibile vt in plurimum eſt vniuerſale quod iðo dico: quia de ſiugulari incoꝛtuptibili poreſteſſe ſcientia. igitur ſub iectum ſcibile vt in plurimum non eſt ilud quod pꝛimo eſt motum in ſcientia in genere eauſe etficientis. maioꝛ nota maxime fmte qui ponis ꝙ mouere intellectum eſt ipſius cum actões ſint ſuppoſitoꝛum ilum ſᷣm Ariſtotilem pꝛimo methaphiſice. Tũẽt. quia uihil mouet itellectũ niſi nuer ſenſuʒ vniuerſale autẽ non mouʒ ſẽſum Fm te igitur nec tnrellectus ¶ Secundo ſic arguit herpheuſ in tractatu intentionuʒ
S 64
efficientis ita ꝙ ſit ſenſus ꝙ inter omnia itel ligibitia que pertinent ad ilam ſcientiam; illud quod eſt pꝛimum ⁊ per ſe ſbiectum ſit i
ꝛimo cognite cum nullas
mo

———
n
Qneſtio
llui in aliquo pꝛoceſſu ſcientifico pꝛimo continentiam foꝛmalem ſimilemin ſpeciens occurrit inellectui noſtro quod pꝛiusẽ no in numero quiaeſt eiuſdem ratõnis ij pecifice tum ad ſenſum ⁊ quo ad nos: ſed non ſepi cum cauſato ſed cauſa cquiuocaeſt perfecti- iectum eſt pꝛius notum quo ad nos immo oꝛ qᷓ cauſa vniuoca in ratione cquſandi ſuo aliquando paſſio igitur ã. maioꝛ nota quia etfectu· quia ſemper excedit ipſum in perfe illud quod pꝛimo mouet ſenſum ⁊ intellectũ ctione. igitur cominentia virtualis eſt perfe pꝛimo intelligitur. minoꝛ tet inexemplo ctioꝛ continentiafoꝛmali ſed continẽtij quz deente mobili de quo eſt piſica Lonſtat ei ¶ genus continet ſpecies noneſt perfectiocð pꝛimũ quod oocurrit intellectui noſtro in tinentia qua ſpecies continet genus que eſt philoſophianaturalinoneſt ens mobile im continentiafonmalis quia ſpecies actux in⸗ mo motus eſt ilud quod pꝛimo occurrit no tellectu continet genus vt dicit poꝛphirius bis in philoſophia naturgli. Tum pꝛimo q genus autem polentia ſolum fm confuſuʒ ö ognitionoſtraincipit g ſenſu motus gutes inellectum continet ſpeciem igitur continẽ mensmoblle Tü riageneris quacontiner ſpecies ndeſtcont gunt
„
notioꝛeſtqnoad ſenſu 3
⁊quig philoſophus inqiirit pꝛincipia en nentia virtualiſ. Ex quo ſcquitur ꝙ totũ vni
tis mobilis per motum vtinpꝛimo phiſicq uerſale non conrinet noticiamſugrum parti yn rumibienim inueſtigat materiant᷑ pꝛiuati um ſubiectiuaꝝ virtualiterd Tõnhrum ui onemetiamfoꝛmam per moqufn: quiani falſaeſtilla famoſa Ponſ ſcotiſtarũqua niit hil moueuridquoc habet igitur requiri dicuntꝙ ſbiectum cientie conrinet virtuali tur pꝛiuatio. Jtem in omni motu opoꝛtet ſÿ ter noticiam omniuʒ partium ſbiectinarum— heialiquid per quod ꝓbar mareriam. iem ac paſionum ciuſdem. ¶ Vonfirmatur ⁊ per motum acquiritur illud pꝛopter qðmo quiaillaque ſunt idem eſſentialitet vnumnõ us cſt:⁊ ſic iuueſtigat foꝛmam.igitur philo continet virtualiter aliud ſed iectuni? ſu* ſopbus iquirit pꝛincipiaemis mobiliper pars biectiua funt ieʒ E maioꝛ nõtã qui morum Inquiſttionuieʒ fit per notioꝛ ig ¶ adcontinentian virtuaenrequititur piſt tur motus notioꝛ eſt ente mobili⁊ pꝛius no ctio eſſentiarun. Miſi enim ſo eſſentiaiter tumnin genere cauſe etficienis. Tumʒeꝛꝙ diſtingneretur acaloꝛe cauſato inilis infe motus eſtaccidens:ſbiectum autem eiuſet rioꝛibusmon contineretipſum virtusiter
Wſtantig ßmeos:ſed accidens eſt pꝛius no Fic etiani niſi deuſ eſſentialiter diſtingere
tumq; ſbſtanria vr ꝓbatum fuitſuperius. q tur acreaturis non contineret ipſas virtua igit ãErlicerhrimocognoſtãn ens ne liter quia deus noncbtinet virnaliterſ⸗ leliuod moretenbtämepinocog mioꝛ ꝓhatur quia vnmeſſentialiter pr; noſco ipũim ens mobile inquantum mobile catur de alio. Imnis autem pꝛedicgtòaffir ð videammotum immo quiavideo ale ent matiua veraeſſentialis fundatur ſuper vni None ideodicoiplumeiſeensmohle ae eſſentiaiiigituræii Bſtigirun iaopi Tertio pꝛincipaliter arguo chtrz pᷣmam nio magiſtri herphei in tractatu de intentio con ratònem ſic. In quadicunt ꝙſbiettum nihus quamſequoꝛ: ꝙ illa conditio ſubiecti continet virtualiter noticiamtotius gctus. ſcibilis debet intelligi in genere cauſe finaliſ Vontrahoc ſic ſicur ſe habet ſbiectumgdꝑ videlicet ꝙ obiectum ſcientie ſir pꝛimo notũũ
tiadnoticiam ſuarumpartium iettiugrus ⁊per ſe ſubiertum alicuius ſcientie eſt illud Aſbiecrum noncontinet partes ſuas ie⸗ quod eſt pꝛimo notum:id eft cuius perfecta ctiuas virtualiter ſedſolum hm rationemet noticia intenditur pꝛimo ⁊ per ſe in ila ſciẽ⸗ in confuſo jgur noriciaiiectinon continʒ tigi ſie omne ſubiectum cuiuſcunq; ſcientie noticiamſuãumparrium ſbicctingumniſi eſtpꝛimo notum:⁊ ſiceſſe pꝛimo notum con in confuſo. Pt continemia confuia non eſt uenit fubiecto vniuerſali quod pꝛobatur ſic. oonrineni virtualis ſeq imperfeeta quia Illud eſt pꝛius notumin aliqua ſciẽtia pꝛio alia⸗ ſequeretur ꝙcumdens contineat vir⸗ ritate cauiefinalis pꝛopter cuivconſideratio mlirer heriectiones onniumcreaturarum nen omniaaliacolſicerantu cd omniaa- Finheriecte contineret eaſdem igiturx. lia in ſcientiacõſiderantur pꝛopter cognitio onfirmatur quiaſicut ſe habet cauſa eqq nem ſubiecti igitur æ. Npaio patet ex ter⸗ uoea ad cauſam vniuocam ita ſe habet conti mis. mioꝛ ꝓpbat qʒ ad qõnem factam ppter 3 ientierticnen quid de conſideratõne alioꝛum ſciſicei pꝛo⸗ Ma quiuoca dicitur cauſg per conti⸗ pter qui—— nentim viriualem: cauſanutem b quid nen partes ſubiectiue.

— mwi ufsnſuſnspinn mterie
— i n pumotfer knil c⸗ ——— xce Sli
u noumnin auw
chſem ſwhiern qaqnbrmſ ncrmu ſs
—
Qnuita
paſibes ſubiccti. Keſpondetur ꝙ ꝓpter perfectam cognitionẽ ſubiecti in ſe⁊ in ſuis
partibus ⁊ iſuis effectibus.igitur ſi ubiectũ
imo notum in genere cauſe finalis. d rariones alioꝛũ. Reſpondeo ad pꝛi- mã ꝙ maioꝛ eſt falſa. quialicet iludquod ⸗ tualiter conrinet noticiã onmniũ cõſiderato rũ per ſe in aliqua ſcientia cſſet pꝛimo notũ ſimpliciter in genere cauſe etficientis rcſpe
ctu intellectus qui cognoſceret res apꝛioꝛi: non tamẽ reſpectu intellcctus noſtri quico gnoſcit ſolũ res a poſterioꝛi. inoꝛetiam
eſtſalſax impꝛobata in tertia ratione cõtra opinionẽ facta. Ad pꝛobationẽ minoꝛis di· cenduʒ ꝙeſſentialis pꝛedicatio vniucrſalis
ftibus ſubiectiuis non arguit continẽ
de part
l:ſed confuſam ſolum ßm intel⸗ kectũd ſchᷣanconceqitur maioꝛ:ſed mi- noꝛ negtur· Aid pꝛobarionẽ dicendũ.ꝙ licʒ
Aiquando quo ad nos ſubiectũſirpꝛius in⸗
tcllectuʒ ⁊ cognitũ qᷓ; palſio:maxime quãdo paſio eſt qd pꝛiuatiui ut in pꝛefemti exẽplo.
pꝛius eiim cognoſcolunãqᷓ; eclypſartid eſt pꝛiuni plaʒ lnine. Et pꝛius cognoſcoho
minẽ qᷓ; ſciam euni diſtinctum ab omni glio
quod nò eſt ipſe. tamẽ quãdo paſſio eſt quid
poſitiuũj potens mouerc ſenium pꝛius co⸗
gnoſcimus paſſionẽ qᷓ; ſubiectum. Lonciu
dimus igitur quia conditio ſubiccti ſcibiis debet vninerſaliter conpetere omni ſubie-
„
epꝛlmo notuz in generccauſeef
li⁊ non c
ticienris licct benc gliquando poſſit contin⸗
gere igitur non poteſt eſſe conditio ſubie⸗
cti ſcibilis. net ibſum ſubiectũ ſcibile deſcri⸗
bere. Ande quia iſtuq argumentũ ſilogiſa
tur ex particulãribus in materia contingen
ratione foꝛme! nec ratione
entia capit vnitatem ex obiecto. batur auctoꝛitate⁊ rationibus. Mꝛimo au⸗
ctoꝛitate phipꝛimo poſterioꝛuʒ qui dicitꝙ ſcientia vna eſt vnius generis ſubiecti ptes ⁊paſſiones conſiuerãtes. Ratide ſic a quo
.
habitus capit ab obiecto cẽ igitur K. Ma ioꝛ notaquia per idem aliquid eſt ens? vnũ ex quarto⁊ decimo methiphiſice. Lhino: pꝛobatur. quia habitus ſiue ſcientia cauſat᷑
abactuſciendi reiterato. actus a ſpecie intel ligibili cum intellectu agente ſpecies abip̃o obiecto. ergo a pꝛimoad vltimũ habitꝰcau- ſatur abipſo ohiecto igitur capit eſſe⁊ vni
tatem ab obiecto. Vonfirmatur habitus eſt
Waliq ſubiectũſc terire
pra.q. bn
conditio ſupiectiſcibilis. ꝙſei quod pꝛo⸗
ſimilitudo obiecti quia obiect capit eſe in riicut in actu actualite iu penes obiecta diſtincta erit diſtincta
.
habitu habitualiter.ſi
militudo.⁊ penes obiecta cadem: eadem ſi
milirudo. Scðo ſic. Scienrin
menſuratur
ſcibili ex quinto methaphiſice. igitur ab ipo
iudicabitur ein patet.quia mẽ cõfoꝛmitas.
duid ẽ ſcitů habet cõfoꝛmẽ qᷓ iobiecto. Pꝛo de⸗
ſuratio nõ eſt aliud ni
ideo eni ali lirarẽ in reßlentando ip
iquedam
gul riü ſuccemionẽ. Valigenii ciunt niſihin vniuerfalem habitud inẽ coꝛõ
ad inuicẽ. Aliquand
ditione ſibiecti feibili cundã opinionẽ
iectů ſcibile ct vniuerſale utfre⸗ qerenilehus coruptihilibus chringitque uptibilꝭ foꝛn. ß pꝛopt᷑ incoꝛipiibi in
ndiuidua nõ
iugulare ut itebus incoꝛꝛuptibilibus que mt incoutib iles pꝛopter incoꝛupti- S dictuz fuit in 5. con⸗ Alis arguendo cõtra ſe⸗ cðo notanduq vnitas
obiecti habirſcientit iciquando eſt vniner
fle eſt vitas realis chloꝛmitatis mratðe
foꝛmalitqualiter pticipata ſupꝛaquã fůcat
vnitas gene p tionis. Aliqf autẽ obi ſmitats ſed ſolũ hzde ut quãdo obiectũ ſcicn
4
3
3
Aliquãdoat iec
2
iſeietiade ſole⁊ lung uclinſcienia decelor ndo llis notatis pono ſeptẽ ʒcluſiones
—
8
patebiti M
in eandemrem. zi ꝙyni 48ſ vnitate ſubiecti ſcibilis tqn
ma concunio vnitas ſcientit
Pꝛobat. quta ſcietiat odiectů hadẽtdiſin cias entitateſigilt diſtincras vnitates· Tñ
Iquia ut plurimi ſcientia ſcibile dĩerũt enere pꝛedicamentali ſtientia
.
eniz ſemper
etde genere qualitatis: obicetũ auẽ ſcibile utfrequenter ertra genus qualitatis Kum tertio. quia ſcieutia in anima eſt ſubiectiue:
ſcibile autemutfrequentius extra animam ſubiectiue. Tumquarto. quia coꝛꝛupta ſci⸗ enti non opoꝛtet coꝛꝛũpiſcibile. igitur ba⸗
bent diſtinctas vnitates· Scðq
oars cõclu⸗
ſionis patet quando habeo ſciẽtiãde ſcistia: unc ſcientiat obicctnm coincidunrin dem
Vntatẽ attributiõis
Zin pꝛima dubitatbe
quas mtetipnris queſtionis perlucida
ab vnitate ſubiecti ſcibilis ticq; ab ertrinſecomiliſctenriat fubiecrũcoincidu
concluſio cõtinet duns ras ſelẽtie dependera

numero ꝛen a fcibi taqueeſt ubiectu quã habeo de ſriẽtiq iſta ia ſcientia in vn arte z. ſanuelilã quã haheo eſt obiectuʒ ſeicntie tie differunt ſpecitice⁊ ü ingen iam ineluditur inillaſcientia yni-· igit. M auteʒ poſſit haberi vna ſcjentis illuc quod intelligit vno imel ue ſit xna vnitate ſpeci bet ſe ut quoſciẽtia vni· ſpecialiſime pꝛobatur. Main vnitas ſpeciei
Uicet rõe itmoiphe
*
*
„
itur
ilcdgerztu
moendi⸗ſ
enõmoetin
„.
tlicer ipſoi edſcientia nop
ẽvnitatẽ qᷓ; ſitn
erali
ynitqs numeral
mee que etiam includ uerſali. ⁊ ſic hahet ſe ut nuerſalis imelligil diſe non exclue ſcientie:
eſpecriug eſtm habet maiorẽ Vnita
ſubiectũ hu
ius ſcientie 2r15 3 Peceu yninerfali nõdiffer q Vnitate g nerica patet· quia poſiũ haberet mrem?ſed ſolum m rationẽ. Pphn 3 tractantes de iuns u
verſali no excludẽs tamẽ griſtotiles vult z autẽ ſciẽ⸗
ea ſretalehhel eindem rarionis folun numerodifferenti que omnesi
ociuſio. Nüc;
Initatẽ
————
Queſtio
nremncſeſtianbpiffertre ent generpnaenenene vniuerſalicſidera fectani ꝙ autẽ poſſim habere keipechie
ingulzris duas ſcitrias viſtietas werific ueſin yn
4.*„
hiſicã ⁊ aſtronomi tractantes de lung ut ice ⁊ cõueniũt in genere. in vno infellectu que ſit vna vnitate ſpeciei
ſpecinijime eii vnitas quaplura indiuiqus
*
kientias cöpꝛehendit. wicumur vnunn ſed plura indiuiqua eiuſde ſcientia habet imaice; ſpeciei non poſſunt eſſe in eodem intelleciu ſbiectũ inratide mo⸗ ſimul igit nüc; poteſt haberi reſpectu yni⸗ Pobatut. Namſubioctuʒ ohiecti ſcientiã aliqua vna vnitate ſpeciticz tellectũ niliſub habitudi in vno intellectupꝛo eodem inſtanti:licethñ ilocuiaitribui᷑ ratioſin· ſucceſſiue⸗ Fextaconcluſio quando ob⸗
1
ſoſingijlaritas no ſit ratio jectj eſt yniuerſale⁊ vnũ vnitaie generica
3
ooieſthabere maio une ſcientia poteſt habere ynitatẽ generi-
5
*
umeralis neiſingularisq ram nel numeralẽ ⁊ nunqᷓ; ſpecitfica in yno uelſingulgris ꝓpꝛiarno intellectu:licet bene in dinerſis ꝙ poſſit ha⸗ rima vnitgth igieſcianq; bere vnitate enericam hoe eſt notumm
tõᷓ ſirvnitgs huius ſu o omnes n pecific i eodẽ intellectu pꝛo
eetiin rationemotiui cbliceratai Tertia eodẽ inſtanti in pꝛecedenti concluſione pe⸗
heluſiomioꝛ poteſt ei ſit vnitas ſibiectiinn
dvniaiemmune ſufficit n nus duoqu ite
.
qohmſeibier atibe terninati entie poteſt eſſe equ
vnñindiu tcbioumẽaterireqirunt dmi nns ſciẽtie que poteit eſſe numeralis. igitur emutnã erg— mitatenſedaliqudo vnitas ſciemic kſt Reſpondeoꝙ quando obieccuʒ ſcienie eſt as quaiitatis fünplicis vnirate ſuiſubie vniuerſale nõ eit cauſa vnitatis habitus ut riſtentcchionmitatis vnitare igit aliqñ ſcientie niſiin Igtione motiue. Mꝛo quo ſtieeſtmalor vnitate obiectiſcibüis. vieicet monet inellecrũa růc mouerin e ierſi vuerſale put ſe habeti que 5
jui Wuari conclufioq; emaiorvnirate o— ſtſingulare tune ynitas ſcti ſciẽtie eit:licʒbene aliquando vnitz⸗ ſciẽtie ais vnitatc obiecti uel ſirmaioꝛ ynitate ſubierti ſcibiuis ur termina
riczu
* 6
dundl⸗
ſtienizneitubetyritatẽcpeciſc
aqtẽ numeralis eſt equa
evnitaß ſcientie; monſtratumeſt ꝙaurẽ poſſit habers pnitg⸗ etermingtiuiqu⸗ temmmeralẽ inferius pꝛobabiturꝭ Lð. Pꝛobatun quia tra iſtam concluſionẽ inſtamr. Iict mioꝛ
s ſimpliciter ac⸗ entitas no poteſt eſſe cauſa maioꝛis entita⸗
„ —
„
mis quia tis ſic ninoꝛ vnitas maioꝛis yniiatis cauſa ccepiam eſſe n poteſt: ſeg vnitas obiecti que aliquã
iare anté doeſt vnitas generise minoꝛ vnitas qᷓ yni
2ech
6 4 —* 3 W S
ſeiuichtoiminent vnitas ſubiecti nõeſt cauſa vnitaris ſcientie
eſt vnũ numero ⁊ſic vnitas ſciẽtienõ oꝛ vnirate obiecti ſcibilis· ut cauſatiuũ
„3
uia omniſ tiuũ ſcientie&.& Beptima còcluſio quando
*
gelgene⸗ obiectũ ſcibile ẽ vnũ vnitate ſpecifica: tunc
mſed genericqtipetifica ſciapẽreſie vna vnitate numerali uł vuir⸗ itas numeralis. Vnitas eg nerica. ⁊ nunqᷓ; vna vnital ſpecificain is vnitate numerg dem intellectu pꝛo eodem inſtanti: liget
iuneceſt maioꝛqᷓ; vnitas nuneralis. bene in diuerſis· Iſta concluſio pateteꝝ ſu⸗
vuitas numeralis ue ſpeeifica Nꝛobatur. vnitqtẽ numeraleʒ pater quiãvelina poſů ſirequal baberè vnãqualitatẽ ſimplicẽ que dicit ſc· maioꝛ·i hoc eſt verũſi obiectum cõperetur
ttu nmero pꝛo eod inſtãripoteſtet᷑ rte ſubiecti
uinta cdcluſioquãdo obiectus pꝛadictis. A ſtis ñotaris. eſpondetur ad
4 E
ſcibilis tanq; a cã extrinſeca.
generica? ſec nun; nöoponetq; vnitas ſcientie ſit oino ſimilis
Hang poſſithabere vnitgtiobiegti ſed opotterch vnitas ſcie uel
ecualis vnitati obiectiuel minoꝛ·nüchdt
are tunc vnitas ſcietie ivno dubium. ꝙ cum vnitas ſcientie ſit ab vnita·

ſcientiã in ratione motiui⁊ non in ratio ſcientirð intriſecat foꝛmalis eſt ꝑ ſeipſas ncterminatiui. ꝛobatur.ſicut ſe haberen inqᷓ;tum tales qualitates ſunt dinerſars ſpe ritas effecrus ad entitatem ſue cauſe:itaſe cierũ uel diuerie in numero qualitates ĩ nu- habet vnitas effectus ad vnitatẽ ſue cauſe. mero eiuſdẽ ſpeciei uclctiã ut diuerſe quali dſic E habet entitas etfectus ad entirates rates diſtincte hm genus ſubalternũ. ꝓbat᷑. ſue cauſe ꝙ omnis effectus: nel habet mino vnũquoeiq; diſtingint pillud pquodè ens. rẽ entitatẽ qᷓ; ſua cauſa:uel equalẽ.⁊ nũq; ma Muia per ideai eſt ens ⁊ vnũ ⁊diſtinctũ ioꝛem igitur omnis vnitas effectus uel erit boi alio: ſed vnaq 4 qualitas ſiue ſciẽ tia eſt minoꝛ qᷓ vniras ſue cauſe uelequalis. Nñq; ens foꝛmalit p ſeip igit diſtinguit foꝛmalit Autmaioꝛ. Er his eliciunt tria conelaria. ſeipſi ab oĩalia qualitare que non eſt ipfa. Mꝛim coꝛꝛelariũ. vniuerſalc platonic Tertia concluſo dierſenneiple nel etiã ſcotiſticũ nůq; poteſt eſſe cquſa alic ſiue hm genus ſiue hᷣm ſpeciẽ nõſumitex di⸗
ſcientie vnius vnitate numerali. Pꝛobatur uerßtate paſſioni enſẽ ſubiectiuel diuer
—
s porchahenn ꝛalias vnitas minoꝛque eſt vnitas vniuer ſori ſubiectoꝛi lãq; ex pꝛima ratione diuer⸗ ſalis eſſet cauſa maioꝛis vnitatis.ſcilicet vni ſitatis ilarũ ſcientiaꝝ. Mꝛobat. q ꝓpꝛius pocolen—
di Fconguio. F ideterminata ad vnñ ſuppoſitũ ᷣm exiſiẽ foꝛma niſi in ꝓpꝛia mãteria: ſed paſſio
tis numeralisi! ⁊ coꝛꝛelariũ naturger effactus non eſt niſig Ppꝛia cauſa nec ia
cwuuetnin tiam qus habet in vno indiuiduo poteſt eſſe cti eſt determinatꝰeffectus ſubiectiexeo du ue nunr tnnſecig ture ſpecifice ⁊ hoc ꝓpter vnifoꝛmitatem ⁊in ꝓpꝛia materia. Et tunc quefo. Quidad cecurlxctben ndiurisopi lius indinidui mpꝛimẽte ec ad omnia pꝛopꝛiã paſſione ſi ubiecto ⁊ non poteſt fingi miutʒ genrunpcun glin que ſunt eiuſde ſpeciei 5 coꝛelariũ niſi ꝓpꝛia ratio foꝛmalis ſubiecriꝗ Muarta 5 c iediniln Munqᷓ; eſt maioꝛ vnitas ſcientie vnitate ob concluſio diuerſitas ſcientiaruʒ ſiue ᷣm ge⸗ ———— icctiin ratione motiuilicet bñ in ratione ter nus ſiue ſᷣnj ſpeciẽ non cſt penes obiectum
— knicin minatiui. Muia natura vniuerſalis põt cau- materiale. Mꝛobatur. quia illud non diſtin ntrum A
ſare ſ cientiãhm eſſe quod habet in vno indi guitſe cientias quod vniʒ⁊ idem exiſtẽs po⸗ nmri wwdu niduo ⁊ terminare in omnibus eandẽ ſcien⸗ ieſt in diuerſis ſcientijs cõſiderare: ſed vnuz
ennenſe eet nide obierrimaterizie poteſtindiuerſis ſc uus noporrſtelec niusn pdſentidũde pꝛeſenti cõditiõe ſubiecti. enis cõſicerari igit ⁊c Maio nota de ſe
ſe mnovnius midi mug en Beptimacòditio ſubiecti ſcibilis eſt ꝙ ſ Minoꝛ Pbat᷑· quia pphmæ ppiſicoꝛð. de eſeeoingarſcenit phaturu norüitnte terre cöſderatrphicust ma⸗ Argnis etcnitgte pßiʒode anims.ſecant᷑iciemiequ remaricns cſtat au ꝙrotunqitas terre See indnrres Peodecralone pu npetnitrüdugxſcettründeſtrnan
nöccn onditionis pono octo cõcluſionesa Pi materialit u uinta concluſio. iuerſita cdneluſio· iſtinetio ſeientirũ pobie ſciẽrirũßmeſſe pꝛacticũ⁊ ipeculatiuũẽ ᷣm tanðeſt diſtinctio pintrinſeca:ſed pextrin diuerſũ modũ pꝛoeec dipꝛeſuppoſitatũ di
ea niſi quãdo ſcicntia⁊ obiectũ coincidunt uerſiraterationũ fonnaiiũ ohiectonʒ· ſta in concluſio habetduas ptcs. Mꝛi ðcluſio ꝓbaturcjad dugs ſii ptes/imo m ꝙ diſtincrio ſcientiarũ p obiectaeſtper pbat auctoꝛitate ariſtoriliſpmo ethicoꝝ. vbl rrinſeca. pꝛobat. Mmnis diſtinetio que eſt ſtati aſſignat phus modũ pcedẽdiin moꝛa glicui? ꝑillud qðdiſtingui᷑ eſſentialiter?re libus:qui eſtꝑ experientiũinon erdemon aliter abeoquoddiſtinguit. ila eſtdiſtinctõ ſtrationem inuens diſtincrionẽ ieientiarum pertrinſeca:ſed diſtinctioque eſt ipſius ſci pꝛacticarũaſ chlatiuis fieriper hoc. quia entie ꝑ obiecta eſt diſtinctioque rõpetit ſci jcientie ſpecu ariue per demoſtrationẽ: entie pilludqðeſt diſtincrũejfenriaiter?re etice vero per erperienti concludit. uo liter ab eg nam ſcientia deaʒinodiſtingui ad ſecũdã partẽ patct. quiaqꝙ in moꝛalibus tur eſſenialiter abaʒino. igit᷑ diſtinctioſciẽ modus pꝛocedendicſt per experientiã:⁊ in tie paʒinũ eſt diſtinctio p extrinſecũ.⁊ ps ſcienchs ſpeculatiuis per demonſtrationeʒ cluſionis patet. nſcientiaqueeſt deipn hoc eli. quia mareriain moꝛalibque cſtact? Sieninchnmioiſinguaſciemiaque? pununin patitur demonſtrationes ⁊ ideo ajlnoꝑ obiectũ eſtſibiintrinſecuz. ẽibi aiius modus pꝛocedendi qᷓ in ſcienths citiaeni in coi eſt imrinſeca ois ſcientie. ſpeculariuis. ⁊ſicilie modus pꝛocedendi re Senntl aut de aʒino diſtingui᷑ a ſcientin que ur vltimate in rationẽ foꝛmalẽ obiecti. ſcieitanerrinſtcä p i. Sen concluſio dinerſiras ſcientie Em n ranc; obiectũi ⁊ccluſio diſtinctio genus ab alis virtutibus intellectualibus

demðſtrate pcauſãin inferendol itelligẽdo
⁊ĩeẽndo. er pmů ſcia ↄuenit cũ habitu ſi
logiſmi falſigraphi a dialectice ↄcluſionis.
Per⁊ conuenit cũ habitu ſapienrialiqui
eſt generatus ex diſ curſu ratiðis vbi mediũ
eſt kauſa in intelligendo n ineſ endo. Per
diſconucnit ců habitu ſapientiali⁊ intel⸗
lectu. quia imellectus eſt pꝛincipioꝛũ ſiue in cðplexoꝛũ fiue cõplexoꝛũ· Sapientia aut eſt concluſionũ demonſtratarũ ꝑ cauſam in in⸗ ferendo in imelligendo nõ in eſſendo. Sciẽ⸗ tia autẽ eſt cõcluſionũ demonſtrataꝝ ꝑ cau⸗ ſam:nõ ſolũ in inberendo: ß ⁊ in intelligendo xin enendo Beprima concluſio diuerſi⸗ ias pm genus in ſcienis ſpeculatiuis quali modo diſtinguũt᷑ phiſica mathematica⁊ me thaphiſica eſt ſumenda ᷣmdiſtinciũ moduʒ abſtrahendi ⁊ diffiniendi Hanc ponit phus ð methaphiſice. vbi deckaratꝙꝙ ſcientia diui ditur in pꝛacticã⁊ſ peculariuã. pꝛactica diui⸗ ditur in actinã ⁊ factiuã. Speculatiua aũt di uidit᷑ ᷣm diſtinctũ modũ abſtrahendi diffini tionis. Unde ſanctus thomas ibidẽ ichmẽ⸗ to ſciaꝝ.· alia pꝛactica:alia ſpeculatina. Pꝛa⸗ ctica diuidit in actiuã⁊ factiuã. ctiuaẽ di rectiua in operatiõe imaneme factiua eſt di rectiua in operatione tranſeunte. Specula⸗ tiuarũ autẽ:alia ſine materia conſiderat res ⁊hm eſſe ⁊ fin rarionẽ ut methaphiſicg: alia conſiderat res cũ mgteria.⁊ hoc dupliciter. uelcũ matcria fmeſſe⁊ rationẽ.⁊ ſic eſt phi⸗ ſica. nel pmeſſe t̃non autẽ ᷣm rationem?⁊ ſir eſt mathematica. Idẽ dicit ſanctus cho⸗ mas pᷣmo phiſicoꝛũ ĩn cõmento. Scienduʒ inquitꝙ ců omnis ſcientia ſit in imellectup poc aunẽ aliquid fit intelligibile actuqð aliã liter abſtrahitur amateriã· bm igit ꝙgliqua
diuerſimode ſe habent ad materiam. Ad di
uerſas ſcientias pertinent. Rurſus cũ ois ſeientia ꝑ demonſtrationẽ habeat ⁊ mediuʒ demonſtrarionis ſit diffinitio opoꝛtet mdi nerſů modũ diffiniendi ſcientiã diuerſificari Ex quibus apparet ꝙ diſtinctio ſciemiaruʒ
him genus vel etiam earum vnitas km ge⸗
nus eſt attendenda bm diſtinctionẽ nel vni⸗
tatẽ generalẽ ſubiecti ſcibilis inqᷓ;tůeſt ſcibi⸗ le. Naꝙ omnes ille ſciemie ſint cedẽ ßᷣm ge nus quarũ obiecta reducunt᷑ ad idè genus
ſcibile. E ille differunt gencre quarũ obie⸗ cta nõ reducunt᷑ ad ideʒ genus ſcibile ſcd ad
nere quarũ media demonſtratiua uel pꝛòba tiua.i diffi nitiones nò reducunt᷑ad idem ge nus ſcibile. Iſta cõcluſio poteſtſic pꝛobari.
Queſtio
*
Namdiſtinctio ſcientiarũ fᷣm genus.nel ſu
mil fᷣm genus pꝛimũ entis.i.pᷣm rationẽ en
tis quã ponũt aliqui eſſe vnã. Vel m deceʒ genera pꝛedicamentalia generaliſſima: uet hn generg ſubalterna: uel kin genus abſtra ctibis g matcria modo pꝛedicto. Non pᷣmo modo quia tunc nò cſſct niſi vna ſcienria ſcʒ methaphiſica. Jtẽ tunc nulla eſſet diſtinctio ſcientiarũ m genus: ſed potius cõueniẽtia ſcibiliũ in genere entis· Necæ dicipoteſt quia tunc tot eſſent ſcientie diſtincte finge⸗ nus:quot ſunt gencra pꝛedicamentalia. ⁊ ſic
„
decẽ eſſem ſcicntie diſtincte fm genus gene raliſſimũ: quod tñ non videmus ven. Nam ſoluʒ in p̃dicqmento ſubſtantic? quãtitatis gſſignant᷑ ſubiecta ⁊ paſſiones ⁊ non inij
*
generibus.ut dicit ſanctus chomas in cõmẽ to ſup ꝰ mcthaphiſice capiiulode quãtita⸗ te. Ncc adhuc aliquis tradidit ſciẽti de re⸗ latione ſi ſcibilis ſit relatio⁊ paſſiones hahẽ oſſit. Nũ etiã multi dubitẽt de entitate re⸗ tionis ſi in natura repia᷑. Nec ʒ? daripo teſt. ſequeret᷑ eni ꝙ tot eſſent ſcientie diſtin⸗ cte fm genus: quot ſũt genera ſubalternai
oĩibus decẽ gencribus. Kelinquit᷑ igitq̃rtũ mẽbꝛñ ſcilicet ꝙ diuerſiras ſcientiarũhmge nus ſumat᷑ ex diuerſo modoabltrahẽdi res
⁊ conſiderandi⁊ diffiniendi ontra ar⸗ guit᷑· ſecantur ſcientie quẽadmodũ ⁊ res ex ʒo de anima: ſcd res diuiditur in decẽ gene⸗ raliſſima.⁊ vlterius qðlibet genꝰ genergliſ⸗ ſimů in geners ſubalterna:⁊ illain ſpẽs. igt
tot crũt ſcientie quot genera generaliſſima
ger alterna⁊ ſpecieſ ſpecialiſime. Re põder ſanctus thomas in ſcripto juper bo⸗
ctiũ de trinitate queſtiõe qͥnta. articulo pᷣno
„
ꝙ iſte pies entis exigunt cũqẽ modũ tractã di cũ ente cõmuni. quia ctiã ipſa decẽ gene⸗ ra non dependem ad materiã· ideo ſciẽtiade
iſtis nõ diſtinguitur a ſcientia quc eſt de en⸗
te cõmuni. Nam iſta diuerſitas rerum non
eſt earum diuerſitas inqᷓ;tum ſunt ſcibiles.
Icdeo penes iſtã diuerſitqrẽ nõò ſumitur di⸗ ñinctio generis ſcibilis. Qnde ad auctoꝛit tem ariſiotilis. reſpodco ſecant᷑ ſcientie quẽ- admodũ ⁊ res.nõ im ſuů eſſe:ſed fm ſuã ſci⸗ bilitatẽ. Sic eriam eſt de obicctis potentiaꝝ
Non eniquelibet diuerſitas obiectoꝛuz di⸗ uerſificat potentias:ſed diuerſitas obiecto⸗ rum inqᷓ;tuʒ obiecta ſum. Vnde differentia
cunt ad ideʒ genus icibile ic obicctoꝛũ nõattenditur in obiectis fm rem diu erſa. Similiter ⁊ ille ſcientie differũt ge
conſideratis: ſed fm̃ rõnẽ obiecti inqᷓ;tũ ob⸗
iectũ eſte Wctaua concluſio diſtinctio ſci⸗
entiarũ fm genns ab habitibus intelleciu⸗ qui non ſunt vtutes intellectuales ſcilicʒ ab
iet eicrtt au harrm prqu n

veumuidchiiixeain onis ſimnaur il. juet un uiꝙtcnimit mgenus quotſugnn ſan us dect
S
ſunui q duerſomodochlhi nſdermi difnim Lon f.ecunn ſumiianiim
ie
wi raaemtſpecicſye
mm ſursduuimiiu
opinione ⁊ fide eſt pm rationem foꝛmalem obiecti nõ pꝛeſciſe: ſed inqᷓtũ talis ratio foꝛ⸗ malis eſt illatiua concluſionis ſcite.iinq;tuʒ illaratio foꝛmalis non ſolumſe tenet ex pre obiecti: fed inqᷓ;tũ eſt mediũ demoſtrandi. foꝛmalis enim ratio ſcientie illatiua eſt me⸗
qium demonſtrationis neceſſarium.foꝛma
lis autẽ ratio opinionis illatiugeſt medium ꝓbabile. F oꝛmalis aũt ratio fidei eſt auctoꝛi tas iſta concluſiòe ſequũtur ſex
coꝛelariaſ Pꝛimũ coꝛelariũ.licet ſcientia
⁊fides ⁊ opinio polunteẽ de eoqẽ ſub eadẽ paſſione foꝛmali illius qð cognoſcitu r:nõtñ̃ poſſunt cſſe de eodẽ ſub eadẽ ratiòe foꝛmali qua ilud qð cognirũ eſt cognoſcitur. Vſtud coꝛelariũ habʒ duas ptes. Mꝛima pʒ quia eandẽ cõcluſionẽ nuniero aliqñ ꝓbamus au ctoꝛitate ecce fidẽ:aliquãdoꝓbabili ratione: ecce opinionẽ. aliquãdo demonſtratiue:ecce ſciẽtiã: ut iſtam ꝓpoſitionẽ homo eſt riſibi-
lis que eſt vna ſimpliciter km rem⁊ rationẽ poſumuſcognoſcere pauctoꝛiratẽ quiade? dixit ⁊ reuelauit ꝙ homo eſt riſibilis. Simi-
liter ⁊ phi dicũt.igitur credo ⁊ habeo fidem
de eo. Si auteꝓbemeampꝑ mediũ pꝛobabile ſic arguẽdo onne quod chachinno vtit hoc
eſt rilibile:ß homo cachinno vtit᷑. igit homo
eit riſibilis. ⁊ ſic de iſta ꝓpoſitiðe habeo opi nionẽ Ii autẽ demonitrẽ cam ſic arguẽdo. dẽ gial rationale eſt riſibile. homo eſt qnimal rãtionale. igit homo eſt riſibilis. ⁊ ſicde iſta ppoſitione habeo ſciẽtiã= pars cõcluſio is pʒ quia in ſciẽtia mediũ eſt neceſſaria ha bitudo difinitionis ſubiecti ad paſſionem:
in opinione medium eſt contingens: in fide
autẽ mediũ eſt anctoꝛitas dicẽtis. Et ſic licʒ in his poſſit eſſeeadẽ ratio foꝛmalis ſe tenẽſ ex ꝑte obiectinò tñ eadẽ ratio foꝛmal— poieſt ſe tenes ex pte medyinferendii Woꝛ
relariũæ Biuerſiras in ſeiẽths m genus ndeſt ex diuerſitare modi ſcibiſitaris qͥ ſunt
Pppler quid? qͥa. Pꝛobo.qñ aliqua diocõ⸗
perũt vni fm genꝰilla nõpoſſunt diuerſifi- care tale m genus:ſcd demõſtratio quia et
Ppier quid poſlunt cõpetere vni ſciẽtie m
exus.igit nò diuerſificãt ſciẽtiã ßᷣm genus.
¶oxelariũ ʒdiſtincte ſciẽtie pm gen pft
cſede eodẽ obiecto matcriali ßᷣm ehndẽrg- tionẽ foꝛmaleʒ ſe tenentẽ ex pꝑte obiecti lictt non ex pre mned. ut phiſica ⁊ methaphifica fůrde rorũqitate terre ᷣm eandẽ rõnẽ foꝛma
ẽ ſe tenemẽ ex pte obiecti nõt ßmeandem
rationẽ foꝛmalẽ ſe tenẽtẽ ex parte med hinfe
rendi. quia Loi mnedia ꝓbant terrã eſſe rotundã. N
oꝛclariũ 4 due ſcientie diſti
cte ſpecifice poſſunteſſe de eodẽ ſubiecto foꝛ mali pᷣm ſpeciẽ. Pꝛobat᷑. qʒa ſi vnitas ſub⸗ iecti ſcibilis hm eãqẽ rdnẽ foꝛmalẽ põt ſtare cũ maioꝛi diuerſitate ſeientiaꝝ.ſ.cũ diuſitate generica.ꝗ cũ minoꝛi diuerſitate.i.cũdiuer⸗
iate ſpecitica oꝛꝛelariũqmũ diſticte ſcis rie pᷣm ſpeciẽ diſtinguũt᷑ ᷣm diſtinctas ratio- nes foꝛmales obiectoꝛũ fmn ſpeciẽ iuqᷓ;tum illariue ſunt. patet ex pꝛius dictisi Wonela rinz ſextũ. diſtincte ſcientic m genus ⁊ m
ſpeciem poſſunt eſſede eodẽ obiecto ſonma⸗ li numero m eandẽ rationẽ foꝛmalẽ ſe tenẽ⸗
tem ex parte obiecti licet nõ ex parte medi
inferendi. Matet iſtuq conelarim. Ex his
dictis leuiter poſſunt oẽs ditficultates pñtiſ
marerie diſſolui. ſequit᷑ aliaqueſtio.
¶ Mucritur qᷓruid eſt obiectũ ſapientie
m ꝙfapienria diſtinguit aſcientia. Reſpõ
deo obiectũ ſapiẽtie ſic deſcribi poteſt. b⸗ iectũ ſapientie eſt ens reale nobiliſimũ roti
habitui ſapientialipᷣſuppoſituʒ impartibile
habens gliquidp modũ paſſionis demõſtra bile de eodẽ ſublata ratione cauſe in eſſendo
In quadiſcriptione tangunt quatuoꝛ con- ditiones ſubiecti habitus ſapiẽtialisi ꝛi
ma conditio ꝙ obiectũ ſapientie ſit ens nobi
liſſimũ.hanc conditionẽ ponit atiſtotiles& ethicoꝛũ. vbi dicit. ꝙ ſapientia eſt cognitð di ninarũ rerũ caput hñs int omnes glias ſciẽ
tias. vbi ſcienui accipit᷑ large. Idẽ vult au⸗ guſtinus i⁊ libꝛo de trinitate capitulo vlti- moꝙ ſapientia eſt eternaꝝ rerũ cognitio in
tcllectuaiisi Motanqũ tamẽ ꝙens nobiliſ⸗
ſmũ pt aliquid dici duplici rarione. Vt ꝓ⸗ pter omniũ pfectionũ virtualẽ continentiã ⁊ſic deus dicit᷑ ens nobiliſſimũ. uel pꝛopter
comune de omnibꝰrebus pꝛedicationẽ ⁊ ſic ens dieit᷑ nobiliſimũ. Vnde ſapiẽtia poteſt
ce? de deo ⁊de ente. ideo doctoꝛes theologi
ponũt cheologiã habitũ ſapiẽtialẽ eſſe pꝛo⸗ pter obiectũ.licet nõ ꝓpter mediũ inferendi quod eſt neceſſariũ ⁊ euidens. Jdeo etiãari totilis ponit methaphiſicã ſapientiq ⁊ me⸗ thaphiſicũ ſapientẽ noĩat. cuius ⁊ cõditòes declarat pꝛimo methaphiſice Woꝛꝛelariũ
ſapienria non poteſt eilede coningentibus nec de entibus rationis. quia contingentia
⁊entia rationis non ſunt nobiliſſima. Tum
etiam. quia obiectũ ſapicntie in dignitatepᷣ⸗
cedit obiectũ ſcientie quod eſt ens reale ne⸗ ceſſarium igitur obiectũ ſapientie nõ poteſt cſſe ens reale contingens: minus aulẽ cns
rationis¶1 ⁊ conditio ꝙ obiectũ ſapiẽtie ẽ
toti habitui pᷣſuppoſitũ.⁊ itelligo hoc de ha
bitu acquiſito noinfuſo. Pꝛobat ois cauſa

————
pꝛeſupponit᷑ ſuo effectui: ſed obiectuʒ ſapi⸗ entie eit cauſa habitus ſapientialis igit. Maioꝛ nota maxime in cauſaefficiẽte ſiue totali ſiuc ptiali. Minoꝛ ꝓbal qð eſt cauſa
—*
habit qꝛcquſat per actů reiterarũ: ſed obie⸗
.
ctũeſt cauſa actus ad minus ptialis ⁊ minuſ
pꝛincipalis igitur ⁊c. ꝛobatur hec minoꝛ
quia nel potẽntia nuda intellectus agentis eſt cauſa totglis actus intelligendi nel intel⸗ lectus poſſibilis ſolũ uel ambo ſimul uel ob iectũ ſolũ uelintellectus agens cum obiecto Mamn pꝛim dici poreſt. quia intellect?agẽs cum ſit potentiaex ſe inditferens ad cauſan dum omnẽ itellectionẽ nõ dabit᷑ ratio quare magis iſtã qᷓ; aliã intellectionẽ cauſabit. Vũ etiã ſi intellectus agens cauſaret actů intelii gendi ſine cõcurrentia ſpeciei intelligibilis ſequeret᷑ ꝙ poſſemus intelligere ſine ſpecie intelligibili.⁊ ſine admiculo ſenſus quod eſt falſum. Nec tertiũ dici poteſt ſcilicʒ ꝙ intel⸗ lectus poſſibilis ſit cauſa erfectiua ipſiꝰ act? intelligendi cũ ſit cauſa ſubiecrjua. quia ma⸗ teria?efficiẽs nůc; coincidũt in idein reſpe⸗ ctu ciuſdẽ ut ſupius deductũ eſt. Nec ambe ſimulquia intellectus poſſibilis nullo modo põt cõcurrere effectiue ad actů intelligendi Tů etiam quia tam intellectus poſlibilis qᷓ; intellectus agens eſt illuminatus ad omneʒ intellectionẽ · Ppoꝛtet igit᷑ ꝙ ambe iſte po⸗ tentie determinent᷑ per aliqͥd ad determina⸗ tam intellectionẽ. Mccquartũ dici poteſt.ſ. ꝙ obiectũ ſolum ſit cauſa actus intelligendi actiua. quia ut frequenter effectus eſſet no⸗ hilioꝛ fua cauſa:ſed hoc eſtfalſum. Mam act? intelligendi eſt nobilioꝛ qᷓ; omnia accidentia coꝛpoꝛalia que tñ ut frequenter intelligimꝰ. elinquit᷑ igitur qͥnrũ ſcilicet ꝙ intellectus agens tanqᷓ; cauſa pꝛincipalis cũ ſpecie intel ligibili impꝛeſſa ab obiecto tanq; cum auſa minus pꝛincipali cõcurrat ad cauſandũ actũ intelligendi receptum in intellectu poſſibili. f 22ſic. ſicut ſcibile ad ſciẽtiam. ita ſapibile ad ſapientiã:ſed obiectũſcibile pꝛeſupponit᷑ ſcientie. igit᷑ x.Maioꝛ nota quo ad hoc qͥa omnis habitus intellectualis dependet ex actu generato ex eo. Mmnis autẽ actus ab obiecto. igif᷑ ois habitꝰ ab obiecto. WMinoꝛ ſupius fiit declarata in ⁊ còditione obiecti ſcibilisi Tertia cõditio eſtꝙ obiectũ ſapi⸗ entie ſit imptibile.i ꝙ nd habeat ptes jtrin⸗
ſecas pᷣm rãtonẽ ipſum diffiniẽtes. Et phoc
diftert obiectů ſapientie ab obiecto ſcientie. ꝓbatur inductiue qͥa ens eſt obicctũ ſapien tie ⁊ deꝰ:ſed neutrũ iſtoꝝ diffinibile eſt. vnñ nõ · quia nihil pus eo ſᷣm rationẽ.ſ.ens. Eli⸗
ud vero quia inkinitũ ſimpliciter. ideo diffi
niri nõ pot ut de Muarta ↄditio ꝙ obie
ctũ ſapientie ñ habet veras paſſiones. quia vera paſſio realiter diſtiguit a ſuo ſbiecto: ß
illaque habẽt modũ paſſiðis reſpectu obie⸗ cti ſapiẽtie nõ diſtinguit᷑ realiter ab ipſo igit᷑
. Ninoꝛ ꝓbat᷑ inductiue. Mã poſſe crea
re qð habet ſe ꝑ modũ paſſibis reſpectu dei
pfe petm̃ ratiõis quẽ habet ad ipſů creg⸗
bile ratide cui dicit᷑ poſterius ipſodeo fm rõnẽ nõdiſtinguit᷑ realiter ab ipſo deo: quia
oſſe creare nihil aliud eſt qᷓ; habẽ potenti⸗ iẽdi aliquid ex nihilo:ß potentiadei ⁊ ſua eſſentia nò differũt realiter: ß ſolũ rauie qð inferiꝰlatiſſime ꝓbabit᷑. Attributa autẽ diui na nð habẽt rationẽ paſſionũ neq; modũq́ʒ ſunt intrinſeca eſſentie diuine ⁊ intelligũt᷑ ur poꝛa ſm rationẽ ip̃a eſſentia diuina. Namſi eſſentia diuina diffineret᷑ tunc oĩa attribuig ponerent᷑ in diffinitide cius. ut ſi diffiniret᷑ de dicendo:deus eſt ens infinitũ:ens pone ret᷑ ꝓ genere.⁊ infinitas ꝓ differentiaqqͥqẽ infiniias cũ ſit poſitiua ⁊ nd pnatiua iciudit oes pfectões artributales.⁊ ſic nõ ipſa attri buta nõ pñt habere rationẽ paſſionũ ſed po tius modũ hñt differẽtie quã ⁊ circũſcribũt. Etiã ſiattributa rationẽ paſſionũ haberent nõ tñ diſtinguũt᷑ realiter abeſſentia diuina. Similit ⁊ de ente palã ꝙ vnitas veritas bo⸗ nitas cũ ſint habentia modũ paſſionũ reſpe⸗ ctu ipſiꝰ entis nõ diſtinguũt᷑ realiter abipſo ente. ꝓbat᷑· qa qð diſtinguit᷑ realiter ab ente eſt nihil. ↄſtat aũt ꝙ paſſibeſentis ᷣm modũ no ſunt nihil igit᷑⁊c. yſte igit paſſiones en⸗ tis m modũ ꝓbant de ipſo ente ꝑſilogiſmũ generantẽ habitũ ſapientie: nõ quidẽ ꝑmc⸗ diũ quod eſt ditfinitio ſubiectiquia hoc pꝛo⸗ pꝛiũ eſt ſciẽtie:ſed ꝑ mediũ in inferendo⁊ in intelligẽdo ⁊ in cſlendoꝛnòquidẽ pᷣm rem k ßᷣm rationẽ tali modo. Mam inter paſſiones entis eſt oꝛdo rõnis nõquidẽ reducibilis ad oꝛdinẽ realẽ imediatũ ipſfaꝝ rerũtita ꝙ vni⸗ tas veritas ⁊ bonitas diſtinguant᷑ realiter i vnaquaq; re reſpectu cuiuſſibʒ rei: iſte oꝛ⸗ do ratiõis eſt reducibilis ad oꝛdinẽ realẽ rea lis nõ idẽtitatis tanqᷓ; ad fundamẽtũ remo⸗
tũ ut poſtea declarabit. Nũc igit᷑ ad ꝓpoſi⸗
tũ. Habitꝰcognitiuꝰ quo cognoſcimꝰ ꝓpaʒ
paſſionẽ ſcilicʒ vnitatè que pma eſt inter pa
ſiones entis ineſſe ipſi enti ᷣm rõnẽ non m
rẽ generatꝰex vna pfecta cognitõe ułex plu
ribus impfectis iteratis dicit᷑ intellectus ⁊ nò ſapia.qꝛ ſapia eſt hirꝰ cõcluſiðis ſiẽ ẽ ſcia. Si autẽ per pꝛimã paſſionẽ tanqᷓ; ꝑmedius ꝓbẽ ineſſe ⁊ paſſ. onẽ⁊ per ⁊ ʒůꝛtůc
„
i
pinis finiꝛ yner uinq von ſonsa unch irit
ines n

chſupoſumin uui uccdes unduatst cipun
vpmn badenpiitt
nů birdiftrneqitciti dihnguůi rclucr zdeſenudu ꝛ de eme paliq ynins reim cũ ſn badenumodipuſwinj ſ entis nditngui rmi ydalqaq; dilngui naunu bi. Mhut atꝙ paſöeſenisnni rnnt babui byrine:nqihn
ter mdũn nimn do ncendonòqu fum non ninoio nnm
coworiswqu riuti
n iiſirriſy
re re ouauidinit
generabit habitus ſapientialis ſic arguen⸗ do. omne vnñ eit veri:ens eſt vnũ.igit᷑ ens eſt verũ. Pimiliter ſie rguẽdo omnt veruʒ ẽ bonũ ens ẽ verũ.igit ens ẽ bonũ. Pꝛima autẽ paſſio ſcilicʒ vnitas. eſtindemonſtrabi⸗ lis de ente ſed ſolũ habitu intellect? de ente pceptibilis eſt ⁊ hoc neceſſariũ eſt. quia ha⸗
bitus ſpiemtizlis quieſt habitus concluſio nũ neceſſario pᷣſupponit habitũ pꝛincipioꝛũ qui eſt intellectus. In tali autẽ demonſtra⸗ tione ſicut patet in exẽplis poſterius hᷣm ra tionẽ demonſtrat ineſſe per pᷣus ſᷣm rationẽ per cauſam in inferendo in intelligẽdo⁊ in eſſendo. Non quidẽ ſm rem:ſed hm̃ rationẽ quia vna paſſio entis hm moqũ non cſt cau⸗ ſam remalterius paſſionis. quia ſũt idem realiteri Pubitatur circa iſtum paſſum. Muid requiraturad hooꝙ aliquid habeat modũ paſſionis Reſpondco ꝙ tria requi- runtur ad hoc. ſi autẽ quartũ addatur ſcilicʒ ꝙ realiter diſtingua aſubiecto: tunc habe⸗ bit rationẽ vere paſſionis. Pꝛimũ ꝙſit ex- tra rationẽ ſubiecti. quia omnis paſſioẽ ex- tra rationẽ ſubiecti.⁊ in hoc conuenit cũ par tibus ſubiectiuis: que etiã ſũt extra rationẽ vniuerſlis.i. ſuiſupcrioꝛis. ꝓbatur. quia ni hbi poteſt diſtincte cõcipiſine eoquodeſtde ratione ſua:ſcd ſubicctũ poteſtdiſtincte co⸗ gnoſci nel concipi gbſq; ſua tMne igitur paſſio nõeſtde ratiðe ſubiectilꝰ primũ · Attributa diuina non habent modu paſſionis quiadeus nð poteſtdiſtingte co⸗ gnoſci ſine attributis diuinis.igit ⁊d Coꝛ⸗ relariũ ⁊ male ſchtiunt multitheologi di⸗
oꝛꝛelariuʒ
centes. attributa dinina ꝓbariin theologia
de ipſodeo tanq; paſſiones de ſuo ſubiecto. hoc eni falſum eſt. cuius ratio habita eſt.⁊
ꝙ nõ expꝛimat aliquã rationẽ contractã ſub
ſubiecto. ⁊ per hoc differt paſſio aꝑte ſubie ctiuaque expmit aliquã rationẽ ↄtractq ſub
toto vniuerſali. Vnde nò habet rationẽ paſ
ſionis ad ipſum. Tertiũꝙ expꝛimat gliquã
rationẽ cires ſuũ ſubiectũ poſterioꝛẽ ratiòe ſubiecti: ul ᷣm rationẽ eiuſdẽ latitudinis cũ ratione ſubiecti. exemplũde ente cuius paſ
ſiones hm modum ſnut eedẽ vnů verũ bo⸗ nũx. Vſta eni paſſiones entis ſũt extrara⸗
tionẽ entis pꝛo quãto ens poteſt cõcipi ſinc eis.nec dicũt aliquã rationẽ cõtractã uben⸗ te. quia talis eſt ratio ſubſtantie quãtitatis ⁊ qualitatis. Vnũ aute⁊ vcrũt bonũ nondi⸗
5
cunt determinate uel ſubſtantiq uelqnãtita- tẽ nelaliud genus pᷣdicamẽtale:ſed ſũtmu nia oibus generibꝰ nec dicũt eandẽ rationẽ ců eme. quia eſſet nugatio dicere: ens vnnʒ
ens verũ. Itẽ km rationẽ ſequunt᷑ ens ⁊ ſũt eiuſdẽ latitudinis cũ ente ſicut apparct. Et ſie hñt modũ paſſionũ nõ aũt ſůt vcre paſſio nes.qa ens nõ põt habere veras paſſiones C2 ucritur? vtrũ ens poſſit habere ve⸗ ras paſſiòes de ipſo demõſtrabiles. Rcſpõ deo de iſtaqueſtòe duplex eſt opinio Pꝛi ma opinio eſt ſcotiſtarũqui ſequũt᷑ antoniũ andree in methaphiſica iua. q. pᷣma. qui po⸗ nit duas cõcluſiones pꝛo pꝛeſenti materia. Peima concluſio eit. Ens qð eſt fubiectũ mechaphiſice habet veras ⁊ ꝓpꝛias paſſio
nes. ꝓhat cam auctoꝛitate ⁊ ratide. Mꝛimo
Auctoꝛſtar ariſtotil ꝙo metha.i pncipio vbi Lſtſetenn⸗ que ſpeculat᷑ ens iq;tũ ens que hnic inſunt hm ſe.xn auctoꝛitas in fine capituloʒꝰ quod incipit ⁊ phiſicide omnibꝰ & Vbi vult expꝛeſſeens inqᷓ;tuʒens ha⸗ beat ꝓpꝛias paſſiones.ifatione autẽ ſic. qa quod eſt ꝑerfectiòis in qualibet ſcienria ſim⸗
pliciter nõeſt negandũ in ſcienia perfectii ma ac nobiliſſima.ſed habere ꝓpꝛias paſſio⸗
nes ẽ perfctõis in quslibet ſcientia. Nã oĩs ſcienria realis cõſderat ꝓpꝛias ⁊ regles paf ſiones cinca ſubiectũ.ergo hocnõeſt negan⸗ dũ in ſcientia methaphiſical Wonfirmatur Mam ſcientia ꝓpꝛie ſüptacſt habitus cõciu ſionis demonſirgte ex pꝛimo poſterioꝛũ de⸗
õſtratio autẽ ꝙcludit pꝛopꝛiã paſſionẽ de ſubiecto quo mõigit faluabit methaphiſica eſſe ſcientia vera ſinõ habcat ꝓpꝛias paſſio⸗
nes de ſubiecto demõſtrabilesd zconclu ſioeiuſdẽ eſt. Ens quod eſt ſubiecrũ metha⸗ philice habet veras ⁊ pꝛopꝛias paſſides de⸗
moſtrabiles de ipſo. hanc ſic ꝓbo. in pꝛologo
methaphiſice dicit ꝙ ſcientià methaphiſicc eſt certiſſima ſcientia. certioꝛ autẽ cſtſcientia Ppter quid qᷓ; ſcientia quia ex pᷣmo poſterio rũ. ergo methaphiſica que ꝓpꝛie eſt ſcicmia ex ꝓlogo mechaphiſice eſt ſcientia pꝛopter quid: ſed omnis ſciẽtia ꝓpter quid demon⸗ ſtrat paſſionẽ de ſubiecto:etiã demonſtratio ne potiſlimg igit⁊ xout ſupꝛa arguit᷑qð eſt perfectiðis in qualibet ſciẽtia ſimpliciter nõ eſt negandũ in ſcientiapᷣfectiſſima: ſed p⸗
rctionis eſt in qualibet ſcientia quod demð⸗ ſtrent᷑ paſſiones de ſubiecto fm griſtotilem pꝛimo poſterioꝛũ. Vonfirmat᷑ quia ſcientia
eſt habitus ↄcluſionis demðſtrate ex pꝛimo
poſterioꝛũ. cõcluſio demõſtratõis ↄtinet paſ
ſioneʒ demöſtratꝗ de fubiecto. vñ videt᷑ vili pedere methaphiſicã qͥ negat eã poſſe demõ
ſtrare paſſiðões de ſbo maxie cũ ipſa Hſideret pma pncipiademõſtratiõis quibvtunt᷑ cẽs Aie ſcientie demonſtrantes. ut pʒex ꝗ ⁊0

— b 2 3 4 „
methaphiſicel Alia eſt opinio thomiſtarũ directe oppoſita huic que ponit vnã cocluſi
onẽ vtualiter ↄꝓtinẽtẽ negatiuas iſtan duaꝝ
eſttalis rẽ Ens quod&ſt ſubiectũ mietha⸗ phiſice non habet vcras? pꝛopꝛigs palio⸗ nes·⁊ pcõſequẽs nec de iplo demðſtrabiles ð ꝓbat. ꝛimo qͥa paiones ſunt extra
rationẽ eius cui ſůt magis qᷓ; differẽtia uel
ſaltim nð minſed hm intentionẽ ph̃iʒ me⸗ tha. ens non pot habere differẽtias ꝓpter qa ille differẽtie eſſent extrg rarionẽei⁊ꝑ nes. Miorn
ↄſequẽs eſſent nihil aextraens nõ põteſſe
pallo aii generis nõpᷣdicat de ſpecie inqd: kinqugie. inoꝛ ꝓbat. qao geneerira rõnẽ differẽtie ↄtrahentis ipſũ: ens extra Maioꝛ iteꝝ nota. q ſi genuseſſet deratihe. diiterentie: iũc in oi boñadiffinirde ↄmitfe:
ret᷑ nugatioqͥa cũ genus expᷣſſe ponat ſemel
ſiponere in rõe differẽtie implicite iqehis
ponerekexesdẽ pteqðelliconuenis· Mi noꝛꝓbal᷑.illud qðeſt extra rõnẽ ili tica oð poſiriuũqðeſt extranitililuũ aʒꝙ ſit nihilbſed ens ſ oẽ poſitiuũ qðeſt exmanbir igi ic qð nõẽens ẽnihill ⁊ ſic.qa iſte panibes aur ſunt foꝛnlit ens aut ſůrtoꝛmaliter nõ ens·ſed ptenõſit founalt ens.ʒ ſum foꝛmaliter nõ ens:ſed foꝛnaliter non ens eſt nihil. igitir iſte paſſiones ſunt foꝛmaliter nipil· Vonfirmat quiafingriſto ilene pirmeneeinegeieſſt cgro finito fuppoſitaↄſtantia ſubiegtiin ſun foꝛmaròe ſegui afirmatiuade pᷣcetoinft nito ſed iſtaeſt negatiun dẽ pꝛeqicat fin⸗
eſt vera cüte. ðad iſtã ſequit ilqqꝙ paſſiones
entis ſůt fyꝛmalit nð ens:⁊ pↄſcquens nihil
Er nota hic arguit hm regulãillãhm ſco⸗
tiſtas ⁊ modernos qui dicũtꝙ ens pt infi⸗ nitari licʒ non nthomiſtas ⁊ ſic aguimus ʒtra eos ex ↄceſis abipſiel Ad iſtagrgu⸗ mẽtapõt darirtiplex riſio. Mꝛimz růſi. ꝙ ens accipit᷑ dupliciter. vnomodo pᷣ ↄmuni ad qͥditatiuũ ⁊ denoiariuũ: ⁊ qðẽ extraiſtud ens eſt foꝛmgliter nihil. Alio mõgccipitens ꝓ ente coĩi ad intẽtides quiditatiuas diſtin⸗ ẽtas ↄtradehomiariugs.⁊ qð eſt extra iſtud ens nõ oʒ ꝙſit nipil. Et extra iſtid ens ſunt paſſões entis. Eriſtud eſt ſubiectũ metha. Mötraꝛimo ſic abots care 3rain tionẽ ariſtotilis qui via diniſiõis ineſtigauit
gitens nõ pot hahere paſſio .Maioꝛ nota circa om̃.qͥ differentia ʒſtituit idẽ eſſentialiter cũ genere. ſeſſentiã ſpeciei⁊ pdicgt᷑ in quidde ipᷣſaſicut⁊ genus
önẽ ili qð ſigni
ſubiectũ metha ſicut pʒĩõᷣꝰmetha. hoc mð. Deẽ ens ueleſt reiuel rònis. de ente rẽis qð ſignificat vitatẽ ꝓpoſitionũ nihil adꝓpoſuũ ſed ſolũ de ente rci. Jllud autẽ uclett ꝑacci dens uel ꝑ ſc. de ente ꝑaccñs nihilad ꝓpoſi
ſccſolůde emepſe. Ens ahtple diuicit
ſubiectũmetha necaliud mẽbꝛũ ſoniabit. E patʒꝙ tale ẽ ↄe intẽtidi quiditariue⁊deno mistiue. Lõfirmat· ens pſe qð diuidit᷑ ↄtng. ens rõnis ⁊ ↄtraens ꝑaccidès. lludẽ ſub⸗
iectũ metha: ð coſtat ꝙ paſſiões entis nõfůr
entia rõis nec entiaꝑ accs.igit᷑ cõphẽdunt᷑ ſub ente qð eſt ſubiectũ methaqðetratech dicis ꝙ ens ᷣmꝙeſt ſolũↄñe intẽtiõibꝰqc
taris ẽ ſubiectũ methal ⁊ſic. qamultiplica to inferioꝛi multiplicat ſupius:b inlẽtiones qditatiue ⁊ denoirine fůr aliqd inferißᷣmnte ente ↄmuni vtq;:⁊ jltaßm te nnutiplicantin S⁊ iludens ↄe. Bed ens iludie eſt ren igik muitiplicauntres igikens? paliofi
ſut diſtinete res. Lõfirniskpaugudetri nitate cghhivicit ꝙtres hoies dietuum triaaialia: ⁊ jið vn alalvtres ſubſtãcic non vnã ia. ur ibi declare ad longů·igit muki piicagiterioꝛiimutiplicat? ſupist fiodata argurnẽtap̃dicta diceho·qaffit⸗
mitioꝛ ſegricpñt cipidupit. vno abſo lute iůc vne ver⁊ gliafaila puiaaut peſ oneð entis ſt en qut ſürtiens eccedt pnianegda Blio modo feduplicai pbmnavicẽcipſei. aut paſionescn tis ſůt ens ĩ pmno modo eſſendi ꝑ ſe:aut ſunt noens irpmomvicenipſe neüchcecen 42 ptraq;ẽ fallautdieürz ꝓban ſi. iſtaẽ fllain pmomoco dicdipſe. umant tas eſtehuitas⁊ iliaſilr hũnitasẽ nõequi
nits fpᷣmo nodo dicedip ſe quiaſcqueret
negarid eiſetde intrinſecaratibe poſitim. Loõtra iſtz rñſionẽ arguit᷑· Quiain termi nis abſoluris atfirmatio ⁊ negatio dicũt ꝓ tanto qjuia illud qð afirmatio affirmat: il idẽ negatio negat. Jed hoe pot eſſe in termi
is modificatis:ſicut in terminis abſolutiꝰ
igit⁊. Mocc mirũſiille due ꝓpoſitiones ⸗ Alumũt nõ Sdicant. Tůquiaombe ſũtaf matiue.tũæ quia in ⁊ negatio non fertur ad illud idem ad quod ferebat affirmatio in pꝛima: ſed ad aliquod diſtinctũs ſeparatum afubiecto:quod in pꝛimo modo dicendi per ſe non dicit᷑ de ſubieco cuʒ ſit ab eo diſpera. tñ. Nec eiꝰnegatioꝛcũi ſe ſit qͥddã poſitiun Ied ſi negatio ferrẽt᷑ ad copulã ſi ad eãp
„
maaffirmatioferebat᷑qͥ ſolo mõ accipit᷑affn
mario ⁊ negatò tũc neceſſario cẽnt Zdictoꝛi

dcüpſet unpaſn uhnnnpknich vnnt lalndrcct pbi po ndcpſcquſ no ckenmicrnpin
rnnl Lun
iimn odicendi per ſcſimgen q cõtrate Loõfirmat. Muia iſta eſi per ſe
ʒiſtaequiras eſt hũanitas in bmo modo
eſt in pmo modo dicendi per ſe:eſt verai
nuʒ quia hũanitas ⁊ nõ hůanitas vtrũq; eſt extrateü⸗ ri ſiõibus ſuisi Vum ttioqʒ licʒ inter equitatè
in pmomododicẽdiper ſex nõcqtatẽ inpꝛi⸗ mo mododicediper ſe ſit dabile mediũ: quia equitas pht ifinitari.tamè inter ens in bmo modo dicẽdi per ſe:⁊ inter non ens in pꝛimo nrohiherſensſraiueipele ri Tum qrto quia ſicut ſe habʒ nihil in hmo modo dicẽdi per ſe: ⁊ nõ nihil in bmo modo
limitatòeʒ entis:qð nullo modo pot int
dicẽdi beh leſ habetens in pꝛimo
modo di
ideſt per eẽntiã ſuã foꝛmaleʒ.
a ſʒ oic gut eſt nihil in pꝛi
modo digdiper ſe mclni petit rarioentitat· q peren ten ſoluzeſt ex
oꝛquia foꝛmalt nonſint niii o dicendi per ſe ſun en q
.
tas nõeſ nipil vłergo in dno niod pelin
.
ſecũdo:vel in q̃rto. Non in q̃rio vt uotũ eſt:
nec in ſecũdo qꝛad min aliqͥd põt intelligi ſi ne eoqð competit ſibi in ſecũdo modo dicẽdi per ſe:ſicut homo ſine riſibili: ſed vnitas non põt intelligi abſq; hoc ꝙ nõ ſit nihil: quia tũc
nõ inelligeret᷑ vniras ſiimelligeret nihil ig tur nõ eſſe nihil cõpetit vnitati in pᷣmo modo
dicẽdi per ſe. Luz igit vnitas nõ ſit nihil niſt
per entitatẽ:ſequit ꝙ entitas copetat vnitati in pᷣmo modo eẽndi per ſel· Tertia reſpon
ſioſcotiſtaꝝ eſtꝙ euneideite paſer
bus pot itelligi duptr Vno modo abſolute ⁊ tunc eſt ꝓpoſitio falſa dicẽdo. veꝝ eſt non
ens:bonũ eſt no ens. Elio modo nò abſolute
—
tem nõeſt ſile de hũanitatereſpectu equitatis:⁊ de entitate reſpectu iſtaꝝ paſſio-— ſol hũanitas vt gatide modi huiꝰ quieſt foꝛmatr. . nõ aũt ſic de ente ⁊ paſ⸗
cẽdi per eʒ ⁊ non ens in bmomodo
0do
eſtens ſe
eptima
ſed negatòe relata ad modũ: ⁊ tůc eſt vera di cẽdo:bonũ nõ eſt foꝛmatr ens: ⁊ ſic negatiua eſt vera ⁊ affirmatiua falſa. lla ſcʒ bonũ eſt foꝛmalr ens: ⁊ illo modo paſſiões entis ſunt extra ròeʒ entis: nõ abſolute qͥdem ſed cũ ne icut nos thomiſte dicimꝰ ꝙ latio in diuinis eſt extra eẽntiã nõ abſolute ſed cũ negarde modi ↄuer Vuen quis relatio nõ eſt eẽntia ↄuertibiir Sic? iſti dicũt ꝙens non eſt ſue paſſidis foꝛ malit ⁊ per hoc ſoluũt oĩa argumta Von
tra quia ve quocũq; negat aliqͥd ⁊ vere opo
tetꝙeius ʒdictoꝛie oppoſirũ atfirmet: patz vrbnuß pnciiü. ſede ilis paſibn⸗ne gat ens foꝛmait:er go eius oppoſitũ ʒdicto
ri zſfirmabitſed eius oppoſitũ eſt non ens foꝛmalt: igit& Lõfirmat quia eniʒ negat
ↄuertibilitas int eenriãdiuinã ⁊ eius relãtio
nesneceſſario ponit eius oppoſitũ ſcʒ incð uertiblliras. Vicet᷑ ad hoe ꝙ ens foꝛmnalr ne gatide bonð velali paſſibe põt intelligi du⸗ plicit vno modò q; neget hoc rorů cplieru
Jn tũc ꝓpðſitio negaria eit falſa⸗
7
ſbonüneitens foꝛmatrner
initarenkomeonege enicitnn rüc negatiua eit vera ⁊aff uafall eceizeü fllbomeſtfoma Snsztüto inoqü necatneſoelop ieeſtnec begalneia Peeſi Seltotnakrens:qʒ ſenſus eit benu; ſecnõfoꝛmatt Zd poc aũtqdicit ꝙ quieſifoꝛnrait negt de bo
bomn
diſtüd predicarqð eſt ens modu dehet atfimari. B
peꝝ eſt qui ile nodus oppoſuu
.
hloporte
ir vefofalſqyt dicũti
eſt foꝛinalr extra
hiloporter li fonuttenstecinelndst epli entis foꝛnialr ſed paſſiones emtis ſintforniab extra nihil ergoopoꝛterc ſun ens fꝛilt· öfinnt per bm pneipiũq nihil ⁊ ens ʒdicũt: ⁊ per ↄñs cuʒ nihil neget de paſſiõib foꝛmati opoꝛtʒꝙ eius Sdicteꝛiũõ affirtiiet de eis foꝛmar Secho ſic. Que cũq; ſunt idẽ waterialt ⁊ hẽ foꝛmat illa pᷣdi⸗ cant᷑ de ſe inuicẽ in eõcreto non in abſtracto. yt pʒ de riſibili ⁊ hoie. hec eniʒ eſt vᷣaꝛriſibile eſt homo: ⁊ hec eſt falſa:riſibilitas eſt hũani
—
tas. ergo iſta eſt va:bonũ eſt ens. ⁊ iſta falſa:
bonitas eſt entitas:⁊ ecuerſo. ſed hoc eſt fal ſum? contra ipᷣos quidiffiniẽtes ſimpli ſim per dicunt. ꝙ ſimpir ſimplex eſt illud qðeſt foꝛn hẽt n ſolũ in ꝓcreto ſed eti in abſtracto: ied ens km eos eſt ſimplir ſ e

ras fomalr igic cõpet
habet vonien uierge ens nõ ſoluʒ eſt ponũ in còcreto ſed etiam in abſtracto: ergo
eſt foꝛmat bonũ.⁊ ſi cens? bonũ nòdifferut
foꝛmalr. Vofirmat quia abſiractu ꝓpt hoc
nò pꝛedicat᷑ de còcreto velde abſtracto: qꝛin
ſiecto habẽte impoꝛtat aliqd diuerſuʒ a foꝛ ma habita per pdicatũ expꝛeſi 3. Sed nec bo en vel bonitas nec aliqð ſubiectũ poſitiuũ
oꝛtare aliqd diuſum abente. ergo ens DeQ
1s pꝛedicat᷑ in ablir acto.⁊ ſic foꝛmałr.
Tertio ſic. Quod cðpetit boitati foꝛmatr
inqᷓtuz boitas 36 cõ peit om̃i boitati pʒ per Spetit ꝙ nõ ſit emi
i oii böitati E
coðꝛ ſed bõitati fœꝛniatyc
xper ↄñs hoitati duiine ſi eſtfalt nina bitas foꝛmalt eſtentit i 8
eſt falſu⁊
poſitio foꝛma
iner diuing boitas ig alt 6 itio ſimptt fall eitinptr negã Igictoꝛiac
ien ninn ne inf Si arsfi nalis Ruh va i porie ſeis
tist bſ p tis. e 90 q̃libz illat gric nuʒ eſt fonnalt vna ſin ꝗlia patie ſec ntiras eſt. aitergiſt Stituerit S in riuʒ:igi᷑ ipa erit foꝛniqlt vin te 5 eſldictio rſi pʒatu ad ilam parteʒ. no ad aliã ꝓbal guin aut ens en yyů per raroeʒ aliam poſtiuate n n bn No ꝓpoſitů ſiſic ſcut iuponis: ergo habeo im duas ratões vnitatis piſtiicras a rgriòe enti tatis.⁊ ſic ratio entitas cũ üitis Atituat trina riuʒi per ↄñs eſt vna in ſe Wlrerius que ram de ratibe ilius entita.⁊ parʒ ꝙ velſian duʒ fnit in pmo& ſcʒ c ens per ſepm nihil poſiti ſe diſtinctũ eſt vn ⁊ſcens e foꝛmatt vnn Coꝛxlariũ paſſides ent hin
3
modũ nõdifierũt ab ipſo ente ex narura rei.
pbat nam ſidifferrẽt ex natura rei maxime
ceſſet foꝛmati: vt oẽs cõcedũrqui funt cõ trarie ſed hoc no vt inn pbhe eſt. igit nulio mo differũt ex natura rei Von ra iſtam opiniõeʒ arguit᷑ tr iptt. Mꝛimo ſic Idem ndeſt paſſio ſiiipius ſed vnũ veꝝ bo
ſimptr 1i* ſaeſtfoꝛmgk fall ſciuina entiras eſt fonn it ſimpireſt S Fois
num ſunt paſiões entis igit nõ ſuntens o matri Becũdo ſic. Jlla no ſunt deʒexna ura rei de qͥbus vificãtur pᷣdicata ʒdictoꝛia ex natura reẽi:ſed hoc ↄtingit de paiſiibꝰ cn⸗ tis ⁊ ipſocnte igit R. Maioꝛ nota. MMinoꝛ ꝓbat quia paſſides entis ex natura rei fum piures non aũt ens qð eſt ſiectũ: igitur ⁊ Tertio fic. Bi vnitas vitas x hoitas eẽn idem ꝙ ens iſtineta ſolũ hm ratibeʒ abeme ſequerete eſſenteſiri ratõis:ſed ens rathis non pot eſſe p Wio enris reglittigit Zt.Jte ſecu 5 nthaphiſica no eſſei ſciẽtiq rea
qut aſ ũdemoſtraret entia ratðis de ſuo re poe eitimpoſſibi quiaſi cpa
ni cnðeſſet pfectiſſimaigit cl Adpri 3 růdeo iſta ſe vnu vet bonn nonſunt⸗ 3
aben Frirar ioneʒ.
iöe i ꝙemð e 6n Rd röes aius ðpünis pꝛo pᷣni cluſide factasre ſpoded. a zueſe Rriſtotit dicoꝙ acci e vt eſt quoddã ↄñe ad ſciam perãr xpꝛi. d ſapiam cuiuſmodieſtme ipl iücz hec vnitas viras boitas inſunt Sriintem itaꝙᷓ illa inherẽtia dicht habitu⸗
nee
lesinere ẽtis ad illud q inheretiſed
5 dlñ ülud inene dicit habitudinẽ km rarione; co modo quo idem ineſſe ſibiipi. qꝛens? vnũ fm Ariſtotilẽ ſig
ifict eñdeʒ naturã vt ipſe dicit in q̃rto mechaphiſice. Ens inquit? vnů ſunt idem ⁊ vna natura.ſed nò vt vnara tione.i licʒ ſignificẽt idem realr. tñ differum ratiòe. alias eniʒ cõmitteret᷑ nuggtio dicẽdo. Ens vnñ ſi eẽnt idẽ re ⁊ ratiòe. Et hoc ꝓbat
phus ſic. Quecunq; duo addi vni millam
6 ſe Xhin raiꝰeʒ Erschoc
inckz. Sen
6
oih
yi c.

textudicit phus gens ⁊ vnũ ſunt iꝗem
yni ſunt idem ſicut pncipiũ⁊ cauſaiſt
quid ad foꝛmalt ens:ſi
oinerſiateʒ impoꝛtãt ſunt penitus idem:ſed
vnñ ꝛ ens addita homini vel alteri rei nulla; viůſitatẽ afferũt: ergo ſunt penitꝰ ideʒ· i
noꝛẽ ꝓhat·qꝛ idem eit dicere homo vnꝰ ho
moc Vnde arguo cõtra eos ſic· Muecũq;
diſtincta foꝛmal addita vñi ttio diuſitatẽ foꝛ maleʒ ipoꝛtãt!qꝛ oĩs foꝛmalitas muitat ratio
nem koꝛmaleʒ fn te addita alteri emaiut 8 iuerfitaté
ſedens ⁊ vnů addita alicui nullãdine inpotʒrigit no diffeft foꝛmalti
pꝛincipiuʒ⁊ cauſa. Vx hoc arguoſic&
cauſa nòdifferũt foꝛmalr: igit᷑
&
tfoꝛatt abeo cuius eſt ge em Tomethaphilice ti Thome dicit phᷣs ꝙ ynũ
„..* uoargne t 3 5
Prquo argno ſic. Siur ſe hetalidaden vnũ ita ſe hẽt ad eſſe ens: igit ſicui ſe h
—„
13 h
*.* F.
** 4„ K
211— 8 4 k F N 7. 2 a 1* 37
—
Vhoms in chmẽtot hic bat vnñ ſunt idem ſbierto ditterẽr
eiʒ vnñ ens idiuiſibile ſiue idi
* 6
dit eniʒ phᷣs qꝙ ſignificãt idem trihꝰ natiib
Mꝛima qꝛ vnuʒ pꝛedicat ſicit ens nãturam decẽ geneꝝ: qꝛ ſiÿdicaret aliã narutᷓ opoꝛte rerire in infinit· Secücaqʒ vn homo non icat aliquã aliã nãʒ ab hoie: ſic nec hoe i qʒẽens pdicat aliam nãʒa dec gil Te lutiòeʒ vnius res ad nd eſſe deducit. Exhoc
clare pʒ ꝙ ndeſt intẽtio phᷣidicere ꝙ ens ha
beat veras paſſibes: qꝛ idem nðeſt paſſio ſui ipius:ſed ſolũ hm ratiòeʒ vel ᷣm modũ: quia eẽntiæł ↄditio vere paſſiois ðeſt paſſiõibꝰ en tis que eſt eſſe diſtinctuʒ realr a ſuo ſbiccto. ¶ Ad ſcũdã auctoꝛitaiẽ rñdet᷑ pꝛiꝰ Ad pꝛi⸗
iinoꝛ ꝓbat quia pncipiuz ponit᷑ in anq; genus. Conitat aũt ꝙ
eit ſiidilcieit
ſeiz ꝓptquiq
mã ratõeʒ dicẽdũ ad maioꝛẽ qů arguit᷑. Inõð qð eit pfectiõis ⁊c.ꝙ ſi per pfctiſſimãſciam intelligis methaphiſicam tunc equiuocas de ſcia. xilie ciʒ ſcie dicunt᷑ ꝓpꝛie ſcie. Metha
phiſica autẽ dicit᷑ ſapia ꝓpꝛie ⁊ nò ſcla.vñ ꝗð eſt pfectidis in alhs nd opoꝛtʒꝙ ſit ꝑfectiõis
in methaphiſica. exẽplũ eſſe rudibile eſt pfe⸗
ctiõis aʒini qð tñ ndeſt pfectibis hoin j ſic
qꝛ alie ſcierie ⁊ ipſa methaphi
que ſapia dicitur ſunt diſperari habitus. id ↄfirmatdeʒ dicendũ ꝙ maioꝛ eſt falſa: ſed ſic debet poni ſcia ꝓpꝛie ſumptã eſt habi tus veluſidis derſtrote per cãm in inferen methapbiſich igit nð opoꝛ Ibin ròe hꝛo ſecüda cluſibedico per ecicatoeʒ huius nois ſcia vñ
methaphiſicaeſt cerriſt vr diſtingui᷑ ra he vero accipit ſci
S
8
Wiaʒiſecl large. in 30
dtettãeſtfalſauialicʒ qñ de aliquopoteſt
3
ti ſiaqolan t nõopoietcſit Pietea cetta toticta ſenſitiua eſtcerti gu plernich noelt perchin:vtqp cogno
6 2 cou aibäbaheo certiſlimä
1 nitideʒnö Adfirmaròeʒ dicduz Fißi cs deber eiʒ addi per tin eends iremzroeʒ ta ieeſtimethaphiſica:ncc ꝓpt ba viipeit metiaphiſica vr tu arguis iin niq hon 0 eſſe ſapiaʒ. tuaut 6
onrakoicoeaneſ blan vilipẽdis noians caun ſciʒ quia pabe repades a ſt renkt hiſtinetas noeit pfectio nixalis pecbperet ſcc eſt impkectibis vwitut ex infertds ſbicerl? cius fiitate ac iutate. ntinitũ kür pafſibes habere non
uale eſt deus ßᷣmeſ erit octauo. Biſtitletio paſſionus en⸗ neeſtroriöis iniäbitinctheʒtraſeʒre
1
ſtio pᷣſuppohit vnini querit aliud. pᷣſuppo jureni ꝙ; onnis diſtinctio vatibis habeat fun dainetuʒ in re.ſiue Fhiauüſ iue remotuʒ. Et querit poſtea quid lit fundam̃tuʒ remotũdi⸗ ſtinetidis ratiòis paſſionuʒ entis cum funda
„ 8 5 2— 5*„— 25 „ 6 *— — 2 2— —
„
mentuʒ ꝓpinquũ nõ habeat. Dm̃es eniʒ paſ ſiones entis cuʒ ente hm rem non ponut ibi
numeꝝ:imo junt eadem res. Mꝛeſuppoſitũ
iſtius queſtiðis ꝓbat Herpheus qᷓtibetoʒ
queſtide ʒ ſic. Bicut ſe habet ens ratiõis ad

4 Acd pꝛimũ hoꝝ re
ens reale:ſic ſe habet diſtinctio ratiðis ad di⸗
ſtinctionẽ realen: ſed om̃e ens ratibis quod
non eſt ficticium habet oꝛtum are medtame operatiòe intellectus: igitur omis diſtinctio ratiõis habet oꝛtuna re mediante opatione imellectus:ſed paſſibes entis vm moduʒ di⸗ ninguũtur ſm ratideʒ: igitur diſtinctio eaꝝ reducit᷑ ad aliqnã diſtinctideʒrealem ſi ndeſt ficticia. non auiẽ poteſt reduci ad diſtinctòeʒ realem imediatã: quia ens ⁊ vnum ſignificãt
eãdem rem: igitur reducitur gdgliquã diſtin
ſtinctioneʒ realem mediatõi Vontra iſtud pꝛeſuppoiitũ arguitur qͥntuptr. Mꝛimoſic. Sicut ſe habent plura re ad vnum ratðe.ita ſe babet vnuz ſe ad plura ratòe: ſed plura re
inueniũtur eſſenum ratide non ꝓpter ai
quaʒ vnitatem realem: ergo vnum re poteſt eſſe plura ratiòe. non ꝓpter aliquã plurglita tem realẽ. ꝓbo minoꝛ quia plura indiuidua
nneſpeeinon inbemtahudrnumtea liter cde eis¶ Jecũdo ſic. Muia particula
re indiuiduuʒ⁊ ſingulare cõuciüt glicui vni
exiſtente vna ſola reʒ ſed iſta differit tatione igitur differẽtia rathis poreſt eſſe ſine aliqua
—
diſtinctide realia Verrio ſi. Wi genus ſpecies ⁊ indiuiduũ ditferůt raride exiſteute equũ ci ermino ue n daturrati generis ſi igicur genus ſpecies
xinciuiuũ q;tum ac id quod ãhiolur dicũt cdueni vni ſcd vt differit raride nohchue
vnd ſoloꝛſed hoc non eſſei ſidiſtinerio rat
haberet oꝛtum a diſtinciòe realt Maioꝛ pa
runtratione in diuerſis:ſcdetiamineoden
Wuarto ſic. Idem a ſeipſo e odif⸗
Te ratione: ſc idena ſeipſo nullo mo fert re:igitur non om̃is diſtinctio ra
rentur ex naturg reiqu
od thomiſte negam.
mentuʒ vnitatis ratibis pluriuʒ indiuiduoꝝ
eiuſdcʒ ſpecieieſt vnitas ꝓfoꝛmiratis que eit
inter ea. que quidem vnitas eſt foꝛmaliter in vno:⁊ terminatiue in alio:licʒ non ſit foꝛmali
ter in ambobus:⁊ ſuper hac vnitate cõfoꝛni tatis kungatur vnitas ratidis:vt inferius p tebit Acd ſecũdaʒ dicenduʒ ꝙ particulare ſingulare ⁊ indiuiduũ ↄueniit alicui vni rea lirer: ſed non cõuenirẽt ſibi vt diuerſa ratide vnn ſola re exiſtẽte. vnde particularedicitur
quaſi pars ſubiectiua:⁊ non poſſet cognoſci cõuenire alicui niſieſſet aliquod coõmune con
ueniens pluribus ſicut partibus ſbiectiuis. Indiuiduũ aũt ꝓut dicit puatibeʒ diuiſiõis ipeciei ad indiuidua non cduenirct alicui niſi
eſſent piura actu vel potẽtia in que poſſet di
diſferẽtias: impoſſibie te cognoſcat eiſe genus. Tid cen duʒ qᷓlicz in vno puta in ſoꝛte poſſint funda ri ite rares:non iamẽ in Fz
berorruma rel Wmmoſic. Merfectibes uaiq attriburaies in diuinis differq rarhe⁊ tamẽ tindiſtinctor actui intellig 2c cthis ⁊ p
Qeſtio
nuidi ſpecies. Pꝛout vo dicit indiuiſionẽ rea lem poſſe ↄuenirc vni rei vna ſola ye exiſten
te. Singulare aũt ꝓin dicit᷑ ilud quod con⸗
nenit vni ſoli ⁊ non pluribus ꝓut ſcʒ eſt ſecũ
da intẽtio pꝛiuans couenientia ad plura non cdueniret rebus niſi eſſet aliquod vnum con ueniens pluribus:⁊ per ↄñs eſſent plura in porentia. Mꝛout vo dicit ens non cuniglio
poſſe conuẽire vni ſoli. nam ſi ei; nomẽpꝛi me intẽtõis. ſed nõ credo ꝙ aliquo modo exi
ſlente vno ſolo oĩ diuerſitate excjuſa alielas
vel excluſio alietatis poſſet cõcipi abaliquo imellecuu. Ande notẽcũchin naturaſpeciei onnant due intemões. vnaſcʒ conneite pn ribus.⁊ ſecũdaʒ diuidit in plura. Modolin
gulare ꝓut dicit ſecũdaʒ intẽtõeʒ dicit pꝛiia üionem peimi. iudiniduũauteʒ dieſt pnugio nemſecudil Ad ſeytiũ dico ꝙ maioꝛ eſ faul ſa: quia exquo genus diuidit per oppoſitas
* 4 *
nam in ſozte in cõpare peciei ſupꝛaeücem incõparat cum quo habet minoꝛẽ uenienti
„
dem in cõparatide àd
nirẽt eiceʒ circũſcripta diuſitate reali Zd
quiridic ꝙcumadoiſtiuctideʒ ratiðis ſut ficiat niima diſtictio opoꝛtet ꝙ; ilſa diſtinctio
crione rali virtuali qua icem
—
—
nis. Weid
qua idẽ a ſeipſo ſola ratiòe diſtinguit cogno ſcitur per vnitateʒ realem. vnitas aũt realis
cognoſcit᷑ per hoc ꝙ vnů non eſt plura reali
ter⁊ ſic diſtinctio rationis cognoſcit per di inctiõᷣeʒrealem tanqᷓ; per fundamituʒ remo um Ad qͥntum ꝙ diſtinctio ratiòis attri⸗
butoꝝ in diuinis habet fundamtuʒ in re non
pꝓpinquũ ſed remotũ ſeʒ in creaturis. Nam nnq; poneremus diſtinctiõeʒ attributoꝝ in diuinis ᷣm ratideʒ miſi vidiſſemus ea in crea turis diſtincta ym rem. ⁊ ſic diſtinguunt᷑ fm rem qᷓ;tum ad iluda quo nomen ad ſignifcã qũ impoit᷑.non qᷓ;ti ad id cui nomẽ ad fignifi canduz imponit᷑. Et ſic põt diei diſtinctio at tributoꝝ eiſe ex natura rei: non tanq; ex fun damento ꝓpinquo:ſed tanqᷓ; ex fundamemo
remoto Motůduʒ etiam ꝙ ſicut ſe habʒ di
dꝓbatezdicen
ratòe ad platone funda fun
qua idem ditferta ſeipſofundat ſupꝛa diſtin ciei ad je inuiceʒ conferẽdoꝝ Fnt ratòeʒ Wie S ⁊ pdicatiis vl alteri? hitudinis ratio icẽdus ꝙ illa diſtinctio ratiõis ſola
ſemidi
dii
hergubdi wzm iutz relene wi yrd
ect
pl
bi bion Ahimsi üdi
hyni tän uius m

meẽbꝛů dicit poſitiuũ in
on
8—
ſtinetio ratiõis ad diſtictiõeʒ realem: ſie oꝛdo ratiõis ad oꝛdinẽ realem: ſed om̃is diſtinctio ratõis habet oꝛtum a re:igitur om̃is oꝛdo ra
tiðis habet oꝛtum ab oꝛdine realid Vnde
talis datur regula. Muãdocũq; aliqua repe riũtur fᷣm trãſcẽdẽtiam in pluribus in qͥbuſ⸗ dam diſtincta ſᷣm rem: et in alijs hm ratio neʒ ſolum eüdeʒ oꝛdineʒ quẽ habent inter ſe
in illo: xbi reperiũtur diſtincta m rem eun
dem oꝛdinem habent ſᷣm rationeʒ in illo vbi
ſunt ſolum diſtincta ſᷣm ratiõeʒ. vnde quia in
creaturis vbi iſta ſcʒ eſſentia virtus ⁊ opera tio diſtinguunt᷑ realiter. pᷣmuʒ eſt eſſentia:ſe
oꝛdinẽ rathis in de ratdet uanti autẽ adqᷓſitũ pncipale vbi querit᷑ quid lirfundamnẽtj diſtiuctiõis ratio nis inter entitatem vnitatẽ peritarẽ⁊ bonita
tem. Keſpodeotriad
lifimdel. ſecůdòde piltinctibe enritaris ⁊ ve ritatis. ttio de diſtinctõe peritatis ⁊ pniratis
te entitatis ⁊ vnitatis
Be diſtinete entiratis? vnltatis Noran duʒ pmno hi lanerũ Lhomin chmefiro ſup
nethaphiſiee ꝙ ynunntal
adens nanynumnoleſt pꝛiuatiomtituct nis: alias mltitudo eſſet pꝛioꝛ qui dfis h
bitus pꝛioꝛeit pꝛiuati
ide; ſed ita debet oMin
tur vnitas pꝛo entitate indiuiſa.
„ 8—**
—= —
Ratio autemiſtius diflinctisis eſigu ſiue negatiodiuiſi.· xliud natieʒ foꝛmaliter fundatam in nie ſo. Tertio notãduʒ ꝙ vnum ſiue ij diu
titatis vel ens indiuiſuʒ pꝛiuat diuiſiõeʒ im⸗
uofungt hainatis
poſſibilẽ: yt dicit Herpheus in loco pᷣallega to. quia videlicʒ pꝛiuat talem diuiſideʒ qua
ipfa natura eſt diuiſa diſtincta a ſeipfa.⁊ ex trema iſtiꝰ diuiſibis ſup ip̃a tora 12
alio impoſſibile eſt intelligere vnitateʒ diſtin
ctiõis bm ratiõẽʒ habemẽ niſi intelligat᷑ diui
ſio vel alietas vel nõ idẽtitas quã pꝛiuat: ſed diuiſio alietas ſiue nõ idẽtitas inter ens ⁊ ni
hil eſt pluraliras realis.i·pluriũ nõidẽtitas realis: qualia ſunt ens ⁊ nibil. igit diſtinctio emis ⁊ vnius reducit in diſtinctiòeʒ realem:
—
cunquʒ virtus: ktiuʒ opatio. ſic etiam habet
i rea
em oidihe habz
8 diuiſi 06 — de—8
1
pꝛo indiuiſide ẽutitatis ſiie pꝛ inãilinetide
iavn iud vo dic tihepi iuiſioen
non autem in ratiõe boni neralioꝛ eſt. Erſic patʒ quid ſit reſpõdẽdum GAuerit 9. Vtrũ remota foꝛmalidiſtin ctde obiectoꝝ ſcʒ veritatis ⁊ bonitatis remo ueatur ex ↄñti diſtinctio potentiaꝝ ſcʒ intel⸗
Pmintellectũ. quia ſʒ rem hoc eſt impof e Bloigt gcunvnznhaludi cucißzens inſe inciniuʒc diuiſuzabofi
largo modo accipiendo diſtinctiõeʒ ſᷣm ꝙ re
perit᷑ inter ens ⁊ non ens tanqᷓ; in fundamen
tuʒ remotuʒi e diſtinctõe aũt entitatis ⁊ veritatis. Notandũ ſicutfuit ſupꝛa decara tuzʒ in pma queſtiõe ꝙ veritas ĩpꝛopꝛie dicta ttio modo videlicʒ ſue acceptiòis que eſt paſ ſio entis licʒ ſit ipſa rei entitas tñ ſupaddit habitudine ad intellectũ ſiue ſit ipſa entitas cum habitudine ſiue ſub habitudine:nõcurã duʒ ad pᷣſens ·ſic diſtinctio ratiõis entitatis? veritatis reducit᷑ ad diſtinctòeʒ realem tale qualem diſtinctieʒ realem pñt habere ſupe⸗ rius ⁊ inferius. quia licʒ om̃e ens ſit ven?tñ ratio entis cõuenit oib ex hoec ꝙ ſunt extra nilzil· atio autẽ verpcðpetit foluʒ rebus ex habitudine ad intellectũ. Eſſe auẽ ſimpłr
—
habee eſſeer hahitudine ad inteltectũ difſe runt ſicut ſuperius ⁊ inferius. Juperiꝰ aũt ⁊ iuferius diſtingui realit᷑ poteſt intelligiou
5
alio moo in diuerſis ⁊ ſic bene viſtinguunt vt hůanit
reaiiter diſtinguit. ſi in Ppoſito licʒ omeqʒ
Sadinteiiectn Pntcitecraür rom̃e
e diſtincte gutẽ veritatis ⁊ bõitatis
i
o diltinctio ratiõis eon ſimit pꝛi ex
37
boegfatio deeit ratic bontarribuũturiß inß itpdine gcdiuerſa ſeʒ in habitudi
eltchr voiütate qne ðiſtinguötur
—„
verieſtgfilioꝛ; atio boni Se eiß quod
eſtpöt ſe habere ad nos per ſe in ratiòe veri ex hoe ꝙ poteſt elſe obiectũ vere eſtimatiõis
de ſe fcteivt polſibilis fierj non aůt om̃eqðõ eſt habet ſe ad nos per ſe in ratibe boni. quia caloꝛ febꝛilis habet ſe ad nos in ratione veri:
1*
lectus ⁊ volũtatis. Vſta queſtio oꝛtum habʒ
ex pꝛecedẽtibus. cum eniʒ m phm ʒde aila potẽtie diſtinguãtur per actus: ⁊ actus per
obiecta: ex ↄſquẽti ⁊ potenrie diſtinguẽtur per obiecta. ſed in pꝛecedẽtibus queſtiõibus
determinatũ eſt ꝙ obiectum intellectus ⁊ vo luntatis: ſcilʒ veꝝ ⁊ bonum ſolum diſtinguũůũ tur km ratiðeʒ: igitur ⁊ intellectus ⁊ volůtas
d 3
—
picit⸗ ne ee ſie non eſi ven
dein ſon lint diſtinctattfiquia ens ad eſſecõ⸗
paratüeſtens ledver noneſt vey niſierc pat
S xßᷣm ratõe
ecũdo poteſt ſjmier hoc ꝙ ratio
⁊ ſie ratio veri ge⸗
—

* ℳ — „ — * ₰. . *
na maſſa ollam anfo
alicuius potentie non eſt ipl potemia tentie autẽ diſtinguůrur per detus ſicut per
Aueitio
ſolum diſtinguent᷑ ratione: quod falſumeſt. anc queſtionem mouet Nerpheus quotli beto pꝛiꝰ qõe.·xii. In quaquei ione ſic pꝛo⸗ cedam. obmiſſis quibuſdaʒ que ponit pꝛeno minatus doctoꝛ.pꝛiꝰ oſtendam vnde gliquid
habet viſtingui abalio. ⁊ quomodo poten-
tie diſtiguunt᷑ per obiecta. ʒ per iſta reſpon debitur ad queſtionem Muantum ad pꝛi muzʒ notan uʒꝙ loquẽdo de diſtinctione ipe cifies ⁊ foꝛmali vnůquodq; diſtinguitur ab alio aut ſe toto ſicut ſimplicia: aut dliquo ſui: ſiẽ cõpoſita diſtinguũtur per foꝛmas. Per
incipiaautem eftrinſeca diſtinguũturres
icut per finem⁊ per efficiens· pe fineʒſicu
ſerra ⁊ dolabꝛa.quia diuerſi fines requirunt
viuerſamedia foꝛmaliter differenria quibus
gttingantur. per cauſam autem effectiuam:
*
yr quando agens multa feit ex vnoꝛ vr ex
ꝛani: vłaliquas alias
5
yes velquando pluraefficientia cauſant di⸗
noearum Wuantuz ad æ⸗ n potentie ⁊ actus nondiſtinguũtur perob eta ſicut per pꝛicipia inriiſecainttaria
.
ſemiameax. quiaprimuzt perſe
potentia
fines nam illa que oꝛinantunadãliquos fi⸗
*
nes quoꝝ diuerſitas reguirit piuerſitatem
*
omleʒin medijs oxdinztis afinem̃die tur diſtingui per finem naminteickre?
uerſirateʒ foꝛmalemin pꝛinciphs receptiui Rctus gineʒdiſtiuguütut pet obiectã ſicur
₰ Eeſ sefficieies ⁊ per terminos extrin⸗
vyt cauſantia: ⁊ſic diſtingu
cõparariadactus ůtur acrus per ob
iecoſ. naʒ obiecta poſſint
.
3
et vrper eificientia. velvrterminsiia⁊
ediſtinguũtur per ea vtper fines· Moren tie auteʒdicuntur diſtingui per obiecta ꝓut
ſunt motiua ſicut pꝛincipia paſſiua dicuntur
diſtingui per motiua ſuã quod quidẽ fit quã do motiuuz vel motiua cauſat vel cauſãnt di nuerſos actus requirentes diuerſu pꝛincipia paſſiua receptiua:ſicut velle ⁊ itelligere. ꝓut
vero comparantur ad ca vt ad terſilinos di⸗ ſtinguũtur per ipſu vt per fines¶ Bſt autẽ duplex finis. ſcilicʒ res extrinſeca quam ali⸗ quis aſſeqͥtur:⁊ aſſecutio ipius rei ſicut finis extrinſecus auari eſt pecunia. intriſecus au tem aſſecutio illius pecunie. Finis aũt iſtaꝝn potentiaꝝ vt aſſecutio ſunt actus ſcilicʒintel
ligere ⁊ velle. Extrinſecus finis eſt ipſuʒ ob icctum.⁊ ſiẽ diuerſitas actuum que requirit
diuerſitatem pꝛincipioꝝ receptiuoꝝ dicitur
patet ꝙᷓ neceſſitas diſtinctionis tentiaꝝ wneeen foꝛmalis o tivt termini poſſe reſpondere ꝙlicz idem ſit cognitum
n
cauſa finalis dinerſitatis potẽtiaꝝ: accipien do finem pꝛo aſſecutione rei. Ita etiaʒ quan do obiectum vnum vel plura natumeat⸗ tingi diuerſis actibus requirentibus diuer ſitateʒ talium pꝛincipioꝝ receptiuoꝝ dicitur eſſe cauſainalis talis diſtinctidis taliuʒ pꝛin cipion His pꝛemiſſis ſit hec concluſiorñ ſalis ad queſitum. Memota diſtinctione rea li vel foꝛmali obiectòꝝ non opoꝛtet remoue⸗ re diſtinctioneʒ realem potẽtigleʒ. ꝓbo hanc còcluſionẽ duobus medijs Mꝛimoſic. yl lud ſ conuenit aliquibus ex ſuis ratiòni bus foꝛmalibus per nihil extrinſecus poteſt eis auferri:ſed diſtingui realiter inter ſecdn uenit iſtis potẽtis. ſeilicʒ intellectui⁊ volun tati ex rationibus ſuis foꝛmalibus: igit ⁊. ſed obiectum ſib ratione obiecti eſtextrinſe cum potentie. quiã nulla potentiz ahieit ſi⸗ biipſi incᷓtum potẽtia:igitur ⁊c Becdo ſicl lud quod manet cum foꝛmali vnitate obieẽtinon tollitur ablara diſtinctiõe foꝛma⸗ li ſed neceſſitas diſtincriðis iſtqꝝ potentuꝝ ſtar cum vno ⁊ eodem foꝛmali obiecto ablata diſtinctione foꝛmali.aioꝛ patet ex termi⸗
nisi inoꝛ pꝛobuturquia eadembonias
m boniras eſt reatr qusʒ intelleetus intel
F.
itnroinrsnutrinſenenrn
1
i imelligendi maner neceſſiras diſtincto⸗ nis pꝛedictaꝝ potentiaꝝ vt dietum eſt· quia
dicti aerus requirimt diuerſa pꝛineipia
eceptjuat ergoeriſtente codemfomaliob⸗ iecto vt motiuo remanet neceſſitas diſtin⸗
ktidnis iſtarum potentiaꝝ. Erex hoc etim
d iſta argumẽta videtur
.
marũ:non tamen idem eſt foꝛmale obiectus
iplius intellectus ⁊ volumatis. imo vt vide⸗
tur illud quodeſtcognitum ab intellectuiyt obiectumfoꝛmaleeſtamatum vt obiectum materialet⁊ ecõtra. vbi gra. In iſto bonoeſt conſiderare duo · ſcilicʒ eſſe ipſius bonitutis ⁊bonitateʒ ipſius eſſe. modo obiectũ foꝛma⸗ e intellectus eſt eſſe ipſius bonitatis:ſed ma teriale eſt ipſa bonitas. ſimitr obiectum foꝛ
male ipſius volüratis eſt bonitas ipſius eſſe
materiale eſt ipſum eſſei Contra iſtaʒ re ponſionem arguam ſic. Quia porentiadp⸗
pᷣhendens aliqua vrdiſtincta foꝛmaliter non
appꝛchendit vnum ſubratione alterius: ſed ſic eſt ꝙ imellectus noſter poteſt conciper

Nona
rationes entitatis ⁊ bonitatis vt diſtinctas qua obiecta contenta ſub ente. ⁊ ſie nullum foꝛmaliter:igitur ⁊t. Maioꝛ nota: quia intel obiectum poteſt adequari alicui potentie. lectus apphendens albedinem ⁊ nigredineʒ Fecundo modo poteſt intelligi obiectũ ade vt diſtincta foꝛmaliter non appꝛehendit albe quari potentie non excludendo aliam poten dinem ſub ratione nigredinis. Minoꝛ nota tias ab illo obiecto: ſed pꝛo tanro quia poten maxime bm eos qui dicunt ꝙentitas ⁊ boni· tia ſe extendit ad om̃e contẽtuʒ ſubeo:⁊ n tas diſtinguũtur foꝛmaliter. Conſtat autem ad plura⁊ ſic obiectum adequat potentiam. ꝙ intellectus appꝛehendit diſtinctionem ra⸗? iſto modo queliber potentia habet adequa tionũ foꝛmaliuʒ: igitur ⁊c. Lonfirmat᷑ pꝛi tum obiectum: ſicut viſus coloꝛatum:⁊ gudi nam intellectus affirmãs bonitateʒ inqᷓ;tuz tus ſonum.⁊ ſic obiectum adequatuʒ volun bonitas eſt diſtingui foꝛmaliter abentitate tatis eſt bonum. quia om̃e quod percipitura inqᷓ;tuʒ entitas eſt:aut intelligit bonitqtẽ pꝛe voluntme percipitur ſub ratione boni. non ſciſe abſq; entitate: aut appꝛehedit entitatem tamen ꝓpler hoc ipſe intellectus non poteſt boniratis:ſientitateʒ hbonitaris tunc falſe in· in raticnem bonietiam pꝛrſciſe ſumpiũ. quia telligit: quia entitas bonitatis nondiſtingui nullumi eſt incõueniẽs igem obiectum foꝛma tur Pꝛeſciſe ab entitate foꝛmali: igitur fp le accipiendo foꝛmalitateʒ ipſius rei ſic ſe ha pꝛehdit pꝛeſciſe ipſam bonitatemetiam ſub bere ad plures potentias ꝙ quelibʒ ſe exten ratione bonitatis ⁊ ſi idem eſt obiectum foꝝ dit ad quodlibet contentuʒ ſub illo ⁊ nonad male ipius intellectus ⁊ voluntatis. Confir plura. ⁊ ſic erit obiectum Adequatum vtriq matur ⁊ aut bonitas pꝛeſciſe ſumpta poteſt potentie iſto modo gdequatiõis. quia qᷓ;tum amari vel non. ſi non:igitur nonelt obiectus ad conrenta ſub ipſo neutram illarus poten Foluntatis· quia voluntas poteſt in obiectuz tian excedit. Sedtale obiectum? quodlibet S ſuum · ſi ſic: igitur poteſt intelligi pꝛeſciſe contentum ſubeo excedit qᷓlibet ilaꝝ poten ontraiſtam concluſioneʒ arguitur qua riarum in caufalitate quia nullailarum eſt drupliciter. Pꝛimo ſic Quia vnaqueq; po Capax om̃is actus qui natꝰeſt cauſari aquo emia debet habere obiectum agequatum ſi libet cõtento ſub tali obiecto. ertiomo⸗
biſed boe non eſſet ſiobiectum intellecus? o poteſt ineiligi obiectuʒ adequari ponen
t ung mnpc iu rsu in
Susd Se
5 5 ,
3
oluntatis coincicerent inidem fonmzle o do excludendo aiiam potẽtiamatali obiecto
ectum. ¶ Becundo ſic. Bicureffectus ad non toraliter ſed m talem citatem acceprũ ejm itaptenti ad obiectuʒ: ſed vnuſquiſi ¶ Eiſic dicit Perpheus ꝙ obiectũ intelſectus efectus habet ꝓpꝛiaʒ cauſam itaꝙ impoſi⁊ voluntatis ditferunt ſicur ſuperius ⁊ inferi bile eſt plures effectus eie vnius cauſe imne usnam obiectum intellectus eſt ens:⁊ om̃e diate: igitur impoſſibile eſt plures potẽtias uod eſtens eſt intelligibile per ſe. obiectum eſſe vnius obiecti foꝛmalis. ¶ Tertio ſic. 3utem volũtatis eſt bonum cognitum aman Muia obiectumſe habet ad poiehtiamſicut is. Lonſtar aurem q; non om̃e quodeſtper perfectio ad perfectibile led vnius perfecti· ſeinrelligipile eſt bonum amantis cognituʒ. bilis eſt vna ſola perfectio ita ꝙ impoſibile ſimiliter caloꝛ ſebꝛilis eſt mihi ens:non tamẽ eſt vnam ſolam perfectioneʒeſſe puriʒ per eſtmipibonum. 1 Id ſecundam dicendum fecribiliuꝭ igitur aſimili impoſibile eſt vnus ꝙmioꝛ eſt falſa. quia obiectuʒ non ei cauia ſolum obiectum eſſe plurium potentiarum. effectiua potentie:ſed ipſius actus. Minoꝛ Quarto ſic. Polentie diſtinguũtur fo etiam eeit cauſa excedẽs poteſt malirer per obiecta:ſed hoc noneſſet ſidiſtin habere plures effectus. id tertiaʒ dicen ctaꝝ potẽtian foꝛnaliter eſſet idem obiectus qum ꝙ mãioꝛeſt falſa: quia obiectum non ſe fomale. ¶Ad pꝛimuz hoꝝ reſpondet er? habet ad potentiam ſicut perfectio foꝛmalis pheus quotlibeto qͥnto queſtiòe ge. ꝙ dupli ſed ſicut peifciens extrinſece. Et ſic minoꝛ cirer poteſt intelligi ꝙaliquod obiectum ſit in eodem ſenſu efi flſa. quia licʒ vnum perfi adequatum potentie. Pꝛimo modo adequa ciens foꝛmaliter ſit vnius perfectibilis: non tione mutua ita ꝙ ſe mutuo extẽdat ad totũñ tamen vnum perſciens efficienter:quale eſt ſ uum ambit um excludendo om̃eʒ potentiaʒ obiectũ. Iſte due ſolutiones dantur ab Her atali obiecto: velaquocũq; contento ſubeo. pheo quotlibeto pꝛiꝰ qde duodecima. Ad xiſto modo impoſſibile eſt aliquod obiectus quartã reſpondit Nerpheus quotlibetoqn adequarialicui potenrie ſiue cognitiue ſiue to queſtione nona· dando triplicem ſolutio- appetiue. nam intellectus poteſt in om̃e obie nem. Pꝛina ſolutio eſt ꝙ diſtinctio obiecto ctum cuiuſcũq; potentie ſenſitiue. ſimiliter? rumqua diſtinguit ſuperius ⁊ infcrius fuffi ſenſus appetitus ſenſitiuus poſſunt in ali cit ad diſtinctõeʒ polentiaꝝ.⁊ illo modo patʒ
——— ——*
8——*—————— —

nic per act
3
oxittura
7
Meſtio
de intellectu ⁊ ſenſu. quia om̃e quod eſt obie
ctinn ſenſus eſt etiam obiectum intellectus.
nam ſuperius ⁊ inferius aliquo modo diffe runt realiter m ꝙ non accipiurur in eodem
quia in ambitu ſuperioꝛis continẽtur multa
que ſunt diuerſa a tol0 ambitu inferioꝛis.
Becundo poteſt dici ꝙ licʒ obiectũ foꝛmale illan potentian ſit idem realiter accipiendo
obiectum pꝛimo modo. ſcʒ pꝛo illo quodeſt
pꝛincipale in iſtis obiectis. ideſt pꝛicipaliter intellectum vel volirum. Accipiendo tamen
obiecum fꝛmale ſec
2.
ctun volũtaris poteſtdifferre realiterab ob
3 3
ieeto intellectus qui in obiecto volumatis
inlndit aliquares que non ineludit in obie⸗
ciꝗ intellectus.ſeʒ cogritio veleſſe cognitu
qiſi obictuʒ intelectuseſtipſa bonitas vel
itit 78 ſed obiectun volunraris eſtbonum
.„—
qnitis cognitũ. Bic igirur patʒ ꝙaccipien
5
do Sbiectum foꝛmsle ilan potentian qᷓtum iſieeehſeipale noee ſieſepabent ſcurſuperiusrinferie· Arci⸗ iendo autemobiercumformale ſecũdomo O pꝛo pbiecto totali: tune differũt realiter.
qui in Sbieeto voluntatis ineluirur res ſcʒ
die ccnitũ· queres nonincjudit in
Tertio poteſt dici ꝙ obiecre
non ſunt cauſ diſtinctiis potentnm eticti unquia eas pꝛeſipporũt· nec eriamfoeina⸗ is quia potentie ſeißis diſtinguũtur feꝛma⸗ liter· nec eriam ſunt cauſe diſtinetibis ioꝛm tis ipſon acruns·ſed ohieeta ſunr cauſeviſtin ctibis aetunmeffteriust ſuppoſirꝙꝙ obieeta moueit potentiis Er ſuntcauſatinais po tentiaꝝ loquendo de finẽ extrinſeco· quia po ie per actus tanq; per fines intrinſecos
—
obiecta. Vbiecta igitur dicun
tur eauſadiſtinctionis potẽriaꝝ incᷓtuʒ funr
er.
uhidiſinetionisgetuun indpolibiiũin eadem potentia. Et ad hoe
Dpluriumrealerdiſteremiüſinficitchrale ſit plura non fonnalirer ſed virtualiterſicut eniz ad hoe ꝙ aliquid calefaciat nd requirit
ꝙ ſit foꝛmaliter calidum ſed ſolum virtuali- r. quod nihil aliud eſtqᷓ; habere virturẽ effi ciendi caloꝛem.ita ad hoc ꝙ aliquid efficiat
plura nulla pluralitas foꝛmalis requirit᷑ in
coꝛſed tĩ requiritur ꝙ ſit in eo virtus que ſit
eifectiua piurium: ita ꝙ virtus effectiua po
natur in cauſa: ⁊ pluraiitas foꝛmalis in etfe
ctibus. Moc autem còpetit ſibi inq;tum eſt
cuſa cxcedens. Jic igitur cõcluſine dici po
teſtq pꝛedicte potentie diſtinguũtur per ob
e ſeedo modo pꝛototo illo o talls potenrie: ſie obic
runt aliquo modo. ſiue ᷣm rem: ſiue ᷣm ra
iectuʒ inqᷓ;tuʒ eſt excedẽs in cauſando actus non natos recipi in eadem potẽtia.quia nul la earum ſola ſufficit ad recipiendum om̃es actus qui virtualiter continentur in tali obiecto. 4
Nueritur decimo. WMtrũdeus quieſtob iectum habitus ſapiẽtialis habeat aliquain⸗
trinſeca a ſe ⁊ inter ſe foꝛmaliter diſtinctaha
benria ſe ad ipfum per modũ paſſionũ. Illa queſtio ex bonitate doctrine introducit᷑ · cjʒ eniʒ ſuperius dictuʒ fuerit qde 6.ꝙ deus ſit obioctum ſapiẽtie:⁊ ꝙ habeat aliqua permo dum paſſionus ſe habentia ad ipſum indiſtin cta ab ipſo realiter vel ex natura rei· quod cgo pꝛo eodem accipio · Et quia aliquivocto res ponũt attributz piuins quaſipaſiones dei: licʒ non habeant modum paſſionum vt oſtenſum fuit ſupꝛat? inferius larius decka⸗ rabitur. tquia iſidocroꝛes dicuntiplaat tribura S ab eſſentia diuina ⁊ inter ſe fonmaliter ideo duxi queſtionem ilam ad pꝛeſens mouendam. ueritur igltur in iſta queſtione. Wtrum artribut diin in⸗ ter ſe ⁊ abeſſentig diuina foꝛmaliter indiſtin cta ſe habeant ad ipſam eſſeuriam diuinam que eſt.
eſt obiectumn habitus ſapientialis per modmn paſionumn. Keſpondeovrorin⸗ tius pꝛoecatir In iſta queſtione tes erunt pꝛincipales ticuli. inuſs de di⸗ ſinctione attriburꝛuminter ſen abeſſenia diuina· Becundus de viſtinetione relatio⸗
nis xeſſentie. Tertius erit de fefponſione attrib
uti. Ad queſitum vtrum attribura ha beant modum paſſionumn reſpectu eſſen cxun in quotraetabitur vrrüin aribura diuina diierant ab eſſentia diuina ꝛ inter ſe·
He hoc in genere eſt triplex opinio mo⸗ tributa diuina ſcilicet intellectus ⁊ voluntas
*
vel ſapientia ⁊ bonitas: ⁊ quecunq; talia di⸗ uina: nec retnec ratione differũt. ¶ Vontra. quia opoꝛtet ad minus ꝙ attribita aliquò
modo differant quacunq; differentia diffe Tum pꝛimo quia illa neceſſario diffe⸗
tionem:quoꝝ vnuz intelligit᷑ glio non imelle
cto. quia affirmatio ⁊ nehᷓatio non poſſunt dici de codem hᷣm rem ẽ̃ rationem ſimul. Ied imelligere vnuʒ ⁊ non intelligere ali ud ſunt atfi matio ⁊ negatio:igitur de eo⸗ dem indiſtincto re ⁊ ratione non poſſunt verifcari. Tum ſecundo quia tunc fequerẽ
tur ꝙ attributa eſſent ſinonima⁊ ſice com

m
—. no lu mim
mwer*n u En oſn P †*
ʒratio. di
Decima
mitteretur nugatio dicendo. iuſta ſapientia diuina ſi eſſent idem re⁊ ratione. Tum ʒqꝛ auguſtinus dicit libꝛo de trinitate nõ eo deui
qudò pater ⁊ aiio deus alio pater autigit᷑ gio
hm rem ſed hoc nõ igitur alio bm ròem. Rñ debis foꝛtaſſis ꝙ differunt cõnotatis. ⁊ Cõ
traaliquid qð cõnotgt vnum attributũ õno
tat aliud aut non. ſi ſicnon diferũt ↄnotatis
ſi nõ:hoc nõ poteſt eſſe quin ibi ſit aliqua dif ferentia pꝛeuia cõnotatis. qꝛ cõnotare⁊ non notare ſunt oppoſita:⁊ non poſlunt dicide
eodem km rem⁊ rationem ſimul. ¶ ꝑEopio
eſt ſcotiſtarum ꝙ perfectiòes attribiitales di uine differunt ex natura rei⁊ ab eẽntiadiui⸗ nax inter ſe. imo etiam dirferunt foꝛmaliter
Pãc opinionem pꝛobat ſcotus ſeptem rõni⸗ bus. ¶Pꝛima ratio. Juſtitia ⁊ ſapientia in diuini zut ſignificant ens rationis. autens rejaut compſituz ex his. non pꝛimũ.qꝛ ens
— 4 1 2 5
raridis non dicit periecriõem ſimpliciter:ſed
ex his eſt ens per accidẽs. ergoæ ſed pte
nulla diſtinctio eſt inter ila. igi᷑ habemt vnñ ſigniticatum foꝛmale: ſed noiã habentia vnũ
Inifcztumfonnale ſunt ffnonſ icitunin ſtitia cſapiẽtis ſunt ſymonia qðeſt filſinn.
2rati deus cognoſcit iſta attribura diſtin⸗ cie cognitione intuitiua: ſed illud qð cdnueit
rebus hm ratiõem itelligẽdi nõ cognoſcitur
cognirie intuitiun igitur ditiuetiꝰ iſtoꝛum noneſt hm ratiem iñtelligẽdi tantum. Ma ieꝝ pꝛobatur quia a cognitiðem dei beatifi⸗
cã pertinet iſta ↄgnoſcerẽ diſtincte:ſedwgni
riodeibearificz eſt intuitiun quii cognitioĩ- Niun⸗ omnialia cohnitione:
„
nature. quia dicitur eſſe non ex natura fei.ß
Fmintellectum. Tunc querit ſcotus vtrum imtellect?⁊ natura rei aliquo modo differãt ſinon. ergo quicquid attribuitin vni debʒ at tribui⁊ alteri quia quecunq; fint indiſtineta quicquid conuenit vni⁊ alteri. Si ſinit diſti⸗
cta:aut Pᷣm ròem intelligendi tantumaut ex
natura rei.ſi ex natura rei habeo pꝛopoſitũ
Ii ßm rõem tantum. Contra.quiã nulladi⸗
ſtinctio pꝛecedit ſuum pꝛincipium diſtincti
uum in illo genere:ſed pꝛimum diſtinctiuuʒ in diſtinctione ᷣm ratiõem eſt operatio itelle
ctus.igitur diſtinctio que pꝛecedit operatio⸗
nem intellectus non eſt diſtinctio ᷣm rõnem itelligendi:ſed diſtinctio qua diſtinguitur in⸗ tellectus a natura rei ad hoc ꝙ attribuit᷑ itel lecuidiſtinguere ſᷣm rõneʒ ⁊ non natura rei pꝛecedit operationem itellectus igit K.
4'ratio. Bi ſapiẽtia inhnita eſt foꝛmaliter iu
nctio attribuitur imnellectui⁊ nð
ſtitia:ergo⁊ ſapientia in cõmunieſi foꝛmali⸗ ter iuſtitia in cõi. ↄñs eſt falſum ergo⁊ uñce dens falſitas ↄñtiſapparet:quia ſequeretur ꝙ ois iuſtitia eẽt fapientia.pꝛobatio cõſequẽ tie. quia gradus finitus vel infinitus non tol lit rationem foꝛmalem rei.ſiergo ratio vni⸗ us perfectionis eſt diſtincta a ratione alteri us perfectionis fᷣmſe ⁊ in cõmuni: ſequitur ꝙ gradus infinitus illius perfectionis non
rollat ülam perfectionem. ¶ Quinta ratio
Actus eſt qui diſtinguit vt dicit philoſophꝰ
ſeptio methaphiſicc:ſed perfectiones attri-
burales funt indeo actuzliſſime igiuradi ſtincriſſime. Ex parte emanationum diuina
rumperſonarumaiguunt dulicir dieoe
Bexta ratio quia opoꝛtet dare rationem quare filius in diuinis ſit filius ⁊ pꝛocedit ꝑ modum naturen quare ſpirituſſaneius pꝛo cedat per modum voluntatis. ſed iſta rgrio diſtinctionis non poteſt dari niſi ex ratione foꝛmali pꝛincipioꝛum ipſarum emanationũ igitur R. Minoꝛem pꝛobant. quia iſta diſti ctio vel eſt ex parte relationum.velex parte pꝛincipioꝛum ipſarum emanationum noit ex parte relationum.qnia omne relatiuum naturaliter coexigit ſuum conelatiuum. er⸗
o penes relationes nõ eſt diſtinctio hni nio 3* nature.⁊ ᷣm modum voluntatiſ· Biði caturꝙ iſta diſtinctio eſt m rationem intel⸗ ligendi tantum. Contra quia diſtinctio m mtionem intelligendi tantum non eſt cauſa diſtinotionis realis: ſed diſtinctio emanatio⸗ nis eſt realiſigitur ⁊t. ¶ Beptima ratio bn
cipium pꝛoductiuum idein re ⁊ ratione qua rãtione poteſt in duo eadem ratione in infi⸗
nira quia non poteſt dari ratio que deter⸗
minet ipſum ad certum numerus · ſed pꝛinci pium productiuum diuinarnm perſonaruʒ non poteſt niſi in duas perſonas: quia quic-
quid ibi poteſt cſſe neceſſario eſt ⁊ ibi non ſůt
niſi duo· igitur opoꝛtetꝙ pꝛincipia pꝛoducti
vadiuerſirum perſonarumvifferantte vel
ratione. Si re habeo pꝛopoſitum.ſi rario⸗
ne Comra. quia diſtinctio rationis non ſuf ficit ad cauſandum diſtinctionem realem vi⸗
uinarum perſonarum. Pi dicatur ꝙ relati⸗ ones determinent · Lontra quia illud quod non eſt ratio pꝛincipiandi⁊ eſt poſterius pꝛincipio non determinat pꝛincipium ad pᷣn
cipiandum plura vel pauca:ſed relationes ſunt huiuſmodi.igitur ⁊cetera IſIdeʒ pꝛo bat franciſcus mapyronis in conflãto diſtin ctione octaua duodecim contradictionibus Pꝛima de intellectu⁊ voluntate. Nuia in tellectus diuinꝰeſt pꝛicipiũ ꝓductiuuʒ vᷣbix

non voluntas. Et voluntas eſt pꝛincipium
ꝓductiuum ſpũſſancti⁊ non itellect?:igitur nõ ſůt idẽ ex natura rei. actu itelligẽdi ⁊ volẽdi.
pugnat eſſe maloꝛum igitur non ſůt ideʒ. ʒ⸗ contradictio fundatur in actibus volendi?⁊ nolendi quia repugnat voluntati diuine vel
le iniuſtiriam: ſed non repugnat deo nolle in
iuſtitiam.igitur velle ⁊ nolle in deo non ſunt
idemex natura rei. ꝓ in voluntate ſigni⁊ be neplaciti. Quia deus voluit omniaque fa cta ſunt ab eterno voluntate ſigni alioquin
non fuiſſent facti. ſed nò voluit omnia volũ tate beneplaciti quia mulra fuerunt pꝛohibi
ta. igitur voluntas ſigni⁊ voluntas benepla citi non ſunt eadem. Iteʒ voluntas benepla citi ſemper unpleturnon autem voluntas ſi
gni.igitur non ſunt eadem voluntas. Vuin
ta in potenria abſoluta⁊ oꝛdinata. qnia plu ra poteſt deus de poientia abſoluta vt dam⸗ natos ſaluare que non poteſt de polentia o? dinata. ergo non ſunt eadem potentia. in
ſapientia diuina ⁊ ſcientia accipiendo pꝛope
vt auguſtinus accipit duodecimo de trinita te. Huia ſapienria diuina eſt de ſolis eternis ſcientia diuina de ſolis temporalib? ⁊ ſic de⸗ ſapientiam habet de ſer⁊ non ſcientiam igi⸗ tur ſapientia ſua non eſt ſua ſcientiavᷣ In
iuſtitia ⁊ miſericoꝛdia. quia iuſtitie dei aliqͥd conuenit qð non conuenit miſericoꝛdie ſcili⸗ cet punire peccatoꝛes · igitur non ſunt eadeʒ gein actibus fruendi⁊ vtendi.quia deex na tura rei vtitur creatura ⁊ non fruitur eg. Si militer ſeipſo fruitur ⁊ nd vtitur.igitur act? vtendi⁊ fruendi non ſunt ideʒ ex natura rei ↄin neceſſitate ⁊ infnitate. quia infinitas di
ina repugnat relationi. quia onne infinitũ eit perſectius ſimpliciter:ſed neceſſitas non repugnat relationi. igitur infinitas nonẽ ne
ceſſitas ex natura rei. Pecima in ſubſtantia
⁊ deitate. quia ratio foꝛmalis ſubſtantie òcdi
cabilis creature ratio foꝛmalis deitatis non igitur ⁊c. Mndecima in cauſalitate ⁊ eterni⸗ tate. quia demonſtrabile eſt deum habere et᷑ nitatem ⁊ tamen pluribus eſt dubium ⁊ foꝛ⸗ te non naturaliter demonſtratur deuʒ habe
re cauſalitatem effectiuam ergo. Puode⸗
cimaieſſentia⁊ attributis.qꝛ dina eiſentia ñ
eſt cognoſcibilis per naturam:attributa au
tem ſic. igitur eſſentia diuina ⁊ attributa nõ
ſunt idemex natura rei. ¶pAId idem argui actibus ſanctoꝛum. Mꝛůna eſt auguſtini. Kontra maximũ qui dicit. Bi poteſt patreʒ concedere ſimplicem⁊ tamen ſapiẽtem ⁊ bo
Queſtio
zpdictio fundat in Quia diuine itellecti oni nõ repugnat eẽ maloꝝ ß dine volitibi re tialitate. B ret ꝙ iſta differret ſola ratione argumeniuʒ mulluʒ eſſet. quia non ſequitur ſidifferum ſo la ratione ⁊ non faciuut compoſitionem ꝙp
num 2. vbiarguit anguſtinus ꝙſidens pa ter poteſt eſſe ſapiens ⁊ bonus ⁊ cetera ſine
compoſitione ⁊ ptialitate poſſunt etiaʒ eſſe
tres perſone invna eſſentia ſine compoſitio ne⁊ ptialitate. Jed ſiauguſtinus inellige.
pterea differentia re non facerent compoſiti onem. Alia auctoꝛitas eſt auguſtini in libꝛo
detrinitate. vbidicit· ꝙ iſta ſunt equalia ſapi
entia bonitas ⁊ ſimilia ſed equalitas non eſt
eiuſdem ad ſeipſum.igitur boniras fapiẽtie ⁊ſimilia ſunt diſticta ex natura rei. Pi dica⸗
tur ꝙ ibi ſolum eſtequalitas hm ratidemſi⸗ cut? pluralitas. Lontra. quia ſequeretur ꝙ ßᷣm rem eſſent inequalia.qð falſum eſt. ⁊ſi ve
rum eſſet haberetur adhuc pꝛopoſitum. k
inequalia bm rem ſunt diſtincta a re. ßau
ctoꝛitas eſt einſdem in libꝛo.Sʒ. queſtionum
vbi dicit ꝙ alia ratione conditus eſt homo ⁊
alia ratione conditus eſt equus:ſed hocnon eſſet verum niſi ad cognoſcendum hoiem ⁊ equum diſtincte requireretur aliqua diſtin⸗ ctio ratiõm cognoſcendi deum ¶Mꝛoiſta opinione notandum ꝙ licet cõmuniter om⸗ nes ſcotiſte teneant ꝙ attributa in diuinis di ſtinguantur ex natura rei⁊ foꝛmaliter:tuniẽ diuerſificantur declaratione iſtius diſtinctio nis foꝛmalis. Nam ſcotus in pꝛimo ſentẽtia ruʒ diſ. octaua queſt:ʒꝰ.vult ꝙattributaĩ di uinis dirferãt abeſſentia diuina ⁊ inter ſe foꝛ maliter.ita ꝙ hoc qð dicitur foꝛmaliter ſe te⸗
neat ex ꝑie modi⁊ nõ ex pte extremoꝛũ. vñ
ßm ſcotum licet attributa diſtinguantur foꝛ maliter:non tamen ſunt diſtincte foꝛmalita⸗ tes. quia hoc eſſet diſtictionẽ foꝛmalem reler riad extrema.⁊ non ad modum.ſed omnia agttribura pᷣm eum ſunt vna foꝛmalitas: non
tamen foꝛmaliter.i.hoc non competit ipſis
attributis ex rònibus foꝛmalibus inquantũ
talia ſunt. nam ſapientia diuina non eſt iuſti- tia diuina foꝛmaliter.i.i pꝛimo modo dicendi per ſe. quia iuſtitia diuina nõ ponitur in diffi nitide ſapiẽtic dine ꝑſe nec ecduerſo.igit᷑ nõ ſunt ideʒ foꝛmaliter. Et dicunt ꝙ cautiuſexp mit᷑ ꝑ no idẽtitatẽ foꝛmalẽ qᷓ; ꝑ diſtictiõeʒ foꝛ malẽFrãciſcꝰ gutẽ mayronis ⁊ ſui ſeqᷓces te nẽt ꝙ in diuinis ẽ diſtinctio foꝛmal ita ꝙ etiã talis diſtinctio foꝛmalis referatur ad extre⸗
ma. Ham m eum alia eſt foꝛmalitas intelle
ctus:alia voluntatis ⁊ ſic de alijs attributis eſſentia auteʒ diuina differt ab infinitate mo daliter:non ſicut diſtincte modalitates:ſed ſi cut foꝛmalitas ⁊ eius modus intrinſecns

inseſtc Ex e
mcogi vinn unten Iaoſh, ogoſnd det pi
urdechruone ahiich Fumſonsi moſni
uit tzbelknhdil nurti
boeqdcinr mint vdtwerpe mij tarbun di xnmnft nnſm dil mm⸗ edilicnont mnn nn na mim amſimm nusm rribonon wenßi ndes om cMMn nhprmudu aului nlurr.iipun nde rdumn
Infinitas autem diuinaet exijtia ciuſdem ct
realitas ⁊ hecceitas ditfert ꝑure modaliter ſicut diſtincte modalitates. Iſtis pᷣſuppoſi
tisi Arguo contra opinionem ſcoti ſextu
pliciter. Wixit namq; ſcotus ꝙ attributa in
dinis diſtiguant᷑ foꝛ matr ita ꝙ illa diſtictio ñ refcratur ad extremaſed ad modũſolum. Lontra hoc pꝛimo ſic. icut ſe habʒ indiſtin
ctio ad vnitatem ita diſtinctio ad pluralitatẽ Fq̃cũq; ſüt idiſticta eo jqͥ idiſticta ſũt.ſt vnũ
qſi idiſticta fõtr tůc ſůt vnñ fõꝛkr ſiidiſticta realiter tunc ſũt vnum realiter ſi idiſticta ſpe cie:tunc ſunt vnum ſpecie.⁊ ſic de alis indi.
ſtinctionibus.igitur quecunq; ſunt viſtincta ſint vt ſic plura ſidiſtincta foꝛmaliter ⁊ plu ra foꝛmaliter. Si diſtincta realiter plura rea iter ⁊ ſie de alhs:ſed Eᷣm te attributa diſtin guũtur foꝛmaliter igitur ſunt plura foꝛmali
er. MMaioꝛ tenet per locũ ab oppoſitis. Et pꝛobatur quandocunq; vnum oppoſituʒ cõ quitur aliquem terminum tune oppoſituʒ vnius terminichſequitur aliud oppoſitũ vt apparet in exẽplo. Mam congregare ⁊ diſ⸗ glegare ſunt oppoſita. congrẽgare infertur ex nigredine igitur diſgregare ex albedine iſtaetiam ſunt oppoſita ſcilicet diſtinctum⁊ indiſtinctum.cum igitur indiſtinctuʒ foꝛma liter eo modo quo indiſtinetum foꝛmaliter inferat vnitatem foꝛmalem.igitur diſtinetũ ꝛmaliter eo modo quo diſtinctum foꝛmali ter inferat plures foꝛmalitates. ⁊ ſic ilðqð eſt de ratione diſtinctiõis foꝛnalis vt diſtin ctio eſt.eſtde ratione cuiuſlibet diſtinctioniſ foꝛmalis:ſed habere extrema pluraeſtdera tione cuiuſlibet diſtinctionis.igitur eſt ipoſ⸗ bile dare diſtinctionem foꝛmalem ſine plu⸗ ralitate foꝛmalitatum. aioꝛ patet quia il lud qð eſt de ratione ſuperioꝛis eſt de ratiòe inferioꝛis. WMinoꝛ pꝛobatur inductiue. quia
que ditferunt genere ſunt plura genere:que differũt ſpecic plura ſpecie:que numero plu ra numero. que dr̃nt re ſunt plura re. Quid igitur pꝛiuilegh habebit diſtinctio foꝛmalis vt ſola ſine extremis eſſe poſſit igitur ⁊. ʒ ſic qð eſt de ratione relationis realis vt rela-
tio eſt:eſt de ratione diſtinctionis vt diſtin⸗
ctio ẽ·cũ diſtictio ſit ad alið ſechfe:ſed de ra tione relationis realis eſt habere duo extre⸗
ma realia vnum fundamentum.aliud vt op⸗ ſic. ſiilð qð minꝰ vi
poſitum igituyæc l detur ineſſe ineſt. ergo illud qð magis vide-
tur ineſſe ineſt:ſed minus videretur ꝙ ſimili
tudo falis ⁊ equalitas realis requirerẽt duo
extrema reak diſtincta qᷓ; diſtinctio⁊ tñ illa
requirunt extrema realiter diſtincta m iß
ſcotum vrdicit in cripto ſuper pꝛimo ſentẽ⸗ tentiarum diſtinctione:ʒiꝰ.igitur ad diſtin ctionem requiritur diſtinctio extremoꝛum. Maioꝛ nota WMinoꝛ declarabitur. Nam equalitas ⁊ ſimilitudo fm philoſophũ ʒ me tcha. fundantur ſuper vnitate: ⁊ ideo minus videntur requirere extrema diſtincta qᷓ; di⸗ ſtinctio que fundatur ſuper pluralitatei ʒ ſic. quia non minus requirunt diſtincte qua- litates q̃ ſunt per ſe ⁊qᷓ;ᷓ que ſunt per ſep⸗ mo modo hec pʒ ex terminis: ſed ßʒ eos illa que ſunt per ſe pꝛimo modo requirunt diſti ctas foꝛmalitates ſicut patʒ de ipecie ⁊ gene re que ſunt per ſe pꝛimo modo hm veritateʒ ⁊tamen ſᷣm cos habent diſtinctas foꝛmalita res. quia per candem foꝛmalitateʒ aliqua nõ poſſunt conuenire ⁊ differre vtdicunt. ergo etiam cum attributa ſint per ſe ꝓvnumſi⸗ cut ipſidicunt a foꝛtioꝛi ratione habebunt di ſtinctas foꝛmalitates. Reſpondebis foꝛtaſ ſis ꝙ iſta diſtinctio attributoꝛum non eſt po
ſitiua ſed negatiuaſ Wontra milla indiſtin ctio eſt foꝛmaliter poſitiua igitur nulla diſti uʒ ab oppoſitis inquantum indiſtinctio tollit hoc diſtinctio inquantum diſtinctio ponit. patʒ per locum ab oppoſitis:ſed omnis idiſtinctio tollit plu ralitatem poſitiuam eius in quo ⁊ mqð at⸗ enditur talis indiſtinctio. ergo omnis diſti ctio ponit pluralitatem poſitiuam. Minoꝛ pobatur. quia indiſtinctio fm ſpeciem tollit Pluralitatẽ ᷣm ſpeciẽ:indiſtinctio ᷣm genus
atiua. Sña patet per lo kĩo ſic. ꝙ indiſtinctio
pluralitatò ſʒ genꝰ.idiſtictio fm numeꝝ plu ralitatẽ ſᷣm numeꝝ.⁊ ſic ſʒ omnes mds.⁊ ſic patetꝙ impoſſibile eſt ꝙ aliqua diſtinguant᷑ foꝛmaliter⁊ꝙ non ſint S res foꝛmalitates G ontra opinionem franciſci arguit᷑ mul⸗ tipliciter. Mꝛimo ſic vbicunq; ſunt plures foꝛmalitates· ncẽarie ſũt plures foꝛme:hat
tributa ſůt plures fpᷣꝛlitates.igit ⁊c. maioꝛẽ
pꝛobo. quia in tranſcendentibus plurificato abſtracto plurificatur ⁊ eius concretum pa tet quia multiplicata realitate multiplicat ⁊
reſ multiplicata entitate mktiplicatur ⁊ens
mulriplicata veritate multiplicatur ⁊ veruʒ ⁊ ſic de als:ſed foꝛma eſt pꝛopꝛium concre⸗ tum huius qð eſt foꝛmalitas qð eſt cius ab ftractum ſicut materia huiꝰqð eſt mãlitas ⁊ eſt tranſcendens. quia reperitur in ommi pꝛe dicamento.igitur multiplicata foꝛmalitate ex natura rei:multiplicabit᷑⁊ foꝛma ex natu⸗ ra rei.minoꝛeſt nõ hm te. Iſta rõẽ herpheii qðlibetis qðlibetopqᷓſt. ⁊ ãc rõeʒ ðridet
frãciſcus in ↄflatu ſuo ĩpiogodicẽs ꝙ ilud

argumentũ ꝓceditex aʒinina imãginatione Vnde arguit ſic frãciſchs ſicur foꝛmalitas
a foꝛma:ita eẽnrialitaſab eẽntia:ſed ĩ diuiniſ
ßm thomiſtas ſunt plura eẽntialia· igirur ſe⸗ quitur ꝙ ſint ibi plureſ eſſentie. qð tñ eſt falſũ igitur argum̃tum nòvʒ · Rñdeo miroꝛ quòõ
in acutiſſimũ doctoꝛẽ videlicet mgr⸗ herphe um fatuo ſermde ſtomocharis quẽ nůq; in⸗
5
telligere potuiſti nulla eſt obiectio rua⁊ ex falſo ꝓcedit itellẽu. NMaʒ ſi thomiſte ponerẽt plurã eẽntialia km rẽ vel ex natura rei vtiq neceſſariũ eẽt ꝙ ponerẽt plures eentias: ſed
qꝛ ſolũ ponũt plura eẽntialia ꝓm rõem ideo nõ opoꝛtet ꝙ ponãt plures eẽntias hm rem vt tu arguisi Aliter rdet᷑ ad rõem facta;
dicẽdoꝙ ſiue attributa habeãt pluẽs foꝛma litates ſiue vnã. nòtñ ſequiiꝙ Habẽt plures foꝛmalitares ergoplures foꝛmnas · quia con⸗
cretum pðt ii icari manẽte vnitate ab⸗ ſtracta.nã pnt ele
6.
ſone diuine lunt plureſcoeterne? plura ſup
poſita cœeterna nianẽie vnitaue eternitatis. taergoſilr hic abſtractum poteſt plurjfica
ri manẽte vnitate cõcreti.ſicut patet. ꝙpluri feru ntö aq piuina ſunt in
mẽtales. in eodẽ e
—
um iſtoꝛum quia vnum⁊i
quãtum dulce albuergo ſilt põt dici oꝛn ras eſt litas ſit
litates plurificari nõ piurificgta foꝛmã
cari cõcretũ manẽte vnitate abſtracti.tñ ybi
abſtractum ſe habet eẽntialiter ⁊ cduertibili
2
datooppoſito /illa vel ſunt incõuertibilia vł
ſe haber ꝑaccidẽs vnum ad alteruʒ.⁊ ſic eſſe uertibilia ⁊ non cõuertibilia ⁊ ſe hẽbunteſ·— te ſimplicitatis. igit fũt vnum vnitate cõpõis qðẽ flm̃.qꝛ ſequeret᷑qꝙ deus eẽt cõpoſitꝰ. ma⸗ ioꝛẽ eoꝛuʒ. Linoꝛꝓbatur quo ad pᷣmã ptẽ ſeʒꝙ attributa ſũt vnum pꝑ ſe. alias eni ſeq̃ret deeſſet ens ꝑaccũs. WMinoꝛ pʒquãtũ ad alterã ꝑtem. qꝛqð eſt qͥcquid habʒ foꝛmaliter eſt ſimplex foꝛmaliter:ß vnũ attributũ ndeſt
ſentialiter ⁊ nõ eẽntialiter. qð implicat. Sed foꝛmalitas ⁊ foꝛma ſe habẽt eẽnrialiter ad in uicẽ. ita ꝙ foꝛma ẽ eẽntiale cõcretum huiꝰqð
eſt foꝛmalitas ſicut ⁊ ſubſtãtia huiꝰabſtracti qð ẽ ſubſtãtialitaſa mã huiꝰabſtrati qðẽ ma
teriale. igitur multiplicato vno mitiplicat ⁊ reliquũ. tem ſe habeut cõuertibiliter: quia
in trãſcẽdentibus abſtractuʒ ⁊ cõcretum ad
inuicem cõuertũtur. ficut entitas ⁊ ens.reali
tas ⁊ res: bonitas ⁊ bonum ergo multiplica
ta foꝛmalitate multiplicabit foꝛma. Adexẽ⸗ pla eoꝛum rñdeo. de quãto dico. ꝙ quãtumẽ cõcretum ꝑ accidès ⁊ ſic non eſt miruʒ ſiplu
rif cetur còcretuʒ:non plurificato abſtracto
Acd exẽplum de eternitate dico. ꝙ còcretum
Queſtio
a.nã pñt eſſe in eodẽ hiectoplura quã ta manente vnitate quantitatis Jtem per⸗ P
tiofoꝛmalis ſhlentie⁊ iu nõſic ppitur vnitztifoꝛn
im ſüt albedo ⁊ dilcedo. net idemefectus:led ca vnüef retumomn na idſificat ſbiillas periectiones gue incre meſtqðdicitur aturis diſtingujtur realiter eſt. quia eienti- m ras ei realiterScieiforma liras ſirtonnꝭlitas infinita ⁊fotij ifinita iꝗe tralicer in c&cretoqʒ ſe habet pacchs vrin· tificgbit foꝛnialt ſibiilla qĩctraturiſſürdiſti cduertibiliter ad abſtractum poſſit multipli cta fyꝛinliter ſcilicet iuſtitiam ſapientiam? e bi alia ieie tte diſtinctio ajis elei maiorꝗᷓ diſtincrio fealis. quia ter aq cõcretum: plurificaro vnoꝛplurificqbi eſſentia diuing idẽtificar ſibi viſtincta reglia tur ⁊ reliquũ ⁊ oppoſitũ iducit ʒdictiõem: ꝙæ nð idẽtif
bi inchuertibiliter ſe habet ad abſtractũ ſuũ
Codcretum enim eſt relatiuũ.⁊ ideo põt plu⸗
—
riticari in diuinis. abſtractum autẽ eſt abſo
lutuʒ. ideo non pluriticatur in diuinis ⁊ hoc
accidit ꝓpter incduertibilẽ idẽtitatem ipſoꝝ ad inuicem.ſed ſic non eſt in pꝛopoſito. nam
oꝛmalitas ⁊ foꝛma ſunt ambo abſoluta.igit᷑
plurificato vno plurificabitur ⁊ alið. Idʒ exemplů qð das quo niteris ꝓbareꝙꝙaliquã
do abſtracta plurificantur nõ plurificato cõ creto. Rñdeo.ꝙ hoc eſt pꝛo tanto. quia con cretum⁊ abſtractum in talibus facium vnñ per accidens:⁊ non vnum perſe.⁊etiam q
ipſa abſtracta facium vnum per accidens in chcreto. Etiã ideo quia non ſunt tranſcendẽ
tia. Zic igit patet ꝙ ſolutio eoꝝ in nullo
8
in nulopa letq ⁊pꝛincipaliter arguo ſic non ri 10
1„
1
ponitur diſtictio foꝛmalis vnitati foꝛmali qᷓ
diſtinctio realis vuitati reali ſecd diſtinctiore alis iuſtitie ⁊ ſapiẽtie in creaturis non ſi dp
ti ghin ohi itä
onitur reali vnitati auin diſtinctar
2 * —
iter. ergo d
„
ad diuina ſunt in
3
3
—
foꝛmqis e
eat ſibi diſtincta foꝛmaliter¶ z? ſic
omneqð eſt vnum per ſe aut eſt vnũ ynitate cõpolitiòis:aut eſt vnůj vnitate ſimplicitatis:
ß attribura ſũt vnuʒp ſe ⁊ non ſũt vnũ vnita
alterũ fonmaliter. qq̃ diſtinguunt᷑ foꝛmaliter vnum non eſt alterum foꝛmaliter. ergo non
ſunt vnum foꝛmaliter ſimplex ex natura rei
paioꝛ ⁊ minoꝛ⁊ tota ratio eſt eoꝛum exce⸗
pia concluſione quaʒ negare non poſſunt cõ
ceſſis pꝛemiſſis. Ad hoc poſſent reſpondere
ꝙ vnů attributij licʒ nõ ſit vnũ alteri fõꝛliter
tñ ẽ idem idẽtice.⁊ ꝓpter hoc non cõponumt
1 6 „„. 1
tie in crearris quin vbt trä . aitina ſunt indiſtincta formal- ficãtur in eodem ſbiecto diuerſe rõnes pᷣdica ter. K onfiriakimanenteradem cauſ ma neiietein ctiones gueincre
ſllnn nn dun nins W mim gunn ebn iuic rültu m⸗ bet ien rgſi
₰ cilu nu
milip
unine
ii
wwenim
usre
con
nſcnr ſ

Decima
ſil· Vontra hoc iplicat ꝙſit idẽ identice ⁊ ᷓ ſit diſtinctio perſonarum:ſed diſtictio ma diſtinguant᷑ foꝛmaliter. vnde arguo ſic. Idẽ ioꝛ diſtinctione reali eſtdiſtinctio eſſentialis eſt maxime ynumergo identitas eſt maxia igitur attributa diſtinguũtur eſſenrialiter: vnitas. ⁊ idẽtice eſt maxime vnice.ſed vnum hoceſt impoſſibile igũur⁊ illud ex quoſe attributuʒ pᷣdicatur de altero identice Emte quitur qðeſt. quia attributa diſtiguũtur foꝛ igitur maxime vnice. Sed maxima vnitas maliter m inetce eos ⁊ßrcivi eſt foꝛmalis. igitur pᷣdicqmur foꝛmaliter de tarẽ maioꝛeſt diſtinctio ſpecitica qᷓ; numerat ſe inuicẽ· qð tů negas· Aliter rñdet franciſc k diſtictõ ſpecifica ð fõꝛkdiſtictõ qt numẽalẽ videlicet ꝙ foꝛmalitates in diuinis non faci reałʒ eos.igitur diſtinctio foꝛmalis mgioꝛ untↄpoſitidem ad inuice: quia yna non ha⸗ eſt diſtinctione reali. Si igitur attributa di bet rõnem potentie ad aliam. Vontra. quòõ ſtinguuntut foꝛmaliter pione auteʒ realiter ergo ſaluas ꝙ fctant vnum cumilud vnuz tuncsttribura plus differunt qᷓ; ꝑſonel Fm te non ſit vnů vnitate cõpoſitõis nec vnñ ſic. mnis pꝛopoſitio foꝛmaliter falſa ſim⸗ tate ſimplicitatis foꝛmalil.erit ergo vnũvni pliciter eſt xeganda:ſed iſta pꝛopoſitio eſſen tate hircocerui yel alia qundam vnitate fcta tia diuina eſt japientia.ſimiuter iſta ſapien⸗ qusʒ dhue nullus reppeſiti ſic. ꝙfran tia diuina eſt iuſtiria diuina ⁊ conſimiles: om ciſcijs dicit. diſtinctione octaua conflqci vi⸗ nes ſunt falſe foꝛnmaliter. igit ſimpliciter ſũt delicct ꝙ nuſqᷓ; eſt diltinctio foꝛmalis pꝛeſc negande:⁊ oppoſite egrum̃ ſimpliciter con⸗ nniſii potentia ohiectia. Ex hoc arguo ſic cedende. Sc oppoſite illaruʒ ſunt eſſentia quec bütrtinttnttu dit diuina non eſt ſapientia diuina:ſapienria di⸗ ſerujit koꝛnialiter ila dinteru irplaſc; foꝛma uina non eſt iuſtitia viuina ⁊ ſic de alhs. igit ipiſtinetiopꝛeciſa rales pꝛopoſiriones ſin fimpliciter negan⸗
15 5 ſ ſemulsii thſ ſt 11
1* z.
* ½ 1* 20 5 n
hie tiuſed attihura de. ſed hoc eſt contra doctrinam doctoꝛum
foꝛmał nili ĩ porẽtia
nr Mdin n ui d
diuin ſüt exira porentiame t⸗ ccleſie? valde ſuſpectũ vile. igitur ⁊ WMa
nnfemaliterigitur noniffetnteſei ior pꝛobatur: quin ſicir foꝛmalitas eſt en⸗ foꝛmgliter. ego vitferit ins ier ritas ſimpliciter:ita foꝛmalis veritaſ.veritaſ
5 1 ſe. alis: 8 ſimpliciter:⁊ foꝛmalis falſiras.falſitas ſim⸗ eſt vel foꝛmn alis realis foꝛnalis eentigiif iciter. nriglitetaie pK ho per vnirate. vnde ſi pꝛopoſitio eſt affirmati- inoꝛ manifeltaeſt in tantus 6 1 diuijia fueririt aliquãtiò in potentia& ediltineta taliſeſt falſa eſſentialiter foꝛmnaliter
maler eigh Snferht Plus fo Sed ois viſtinctio queeſt plus ᷓ; ſoꝛmn en Eall Felt as ehtii Qinoꝛ pꝛobatur. quia vcritas om igitut attrihiadifftiſit foꝛmgliter realitet⸗ poſitionis affirmatiue fundatur ſu velfpꝛnaliter eenriitet·cre ſph pe ſereepeiprepoſinoet nit. inortifeltaeſtin tantuzꝙ dicere ua vax eſſentialis tunc fundatur ſuper vni⸗ ↄtrariumeſet ereſisc; viqelicet aitthuts rate eſſentiali ſieſt acciemais vel vera.tũc uclirt Aqudde in potentia ebiectia veritas fundarur ſuper vnitate accigentai. nſeueretchndeſſent neceſſeteehereti Bimilirer oninis pꝛedicatio firmatiua in cũ Muintoſic. ponere mioꝛe diſtinctio abſtrtto vbi pꝛedicantur duo eſſentialiter nem ine attributaq; inter perſonas eſthe reſis fdponetes atilibura diltiuguifom vriſta albedo eſtnigredo:vei albeco eſt dul
titer irã ꝙdiſtinctio referal ad extfema po cedo. tles igitur ſimſimpliciter fule⁊ jun
buuf mſpletw nota. quia ᷣm determina poſitio gfirmatina ⁊ foꝛmaliter vera funda plenunts ig fü vnnm tiõem eccleſie maxima diſtinctio in diunis rur ſuper vnitate foꝛmali. Sed iſte pꝛopoſi⸗ ꝙ ywascici ediſtinctio pſonarum. Minoꝛ ꝓbalqꝛ fcut tiones eſſentia eſt fapientia:fapienua eft iu- nopani ns a ens·ira diſtinctioac diſtinctiõeʒ. N ſtiriat ſunt affirmatiue⁊ nonfunqantur ſup ſicut ens reale eſt nobili qᷓ; ens rõniſita etiã Vnitate foꝛmali.igitur ſunt foꝛmalier falſe ⁊ diltinctio realis maioꝛ eſt diſtinctio rõnis ſimpliciter negande.⁊ oppoſite earumſim — hnin 3 Item ſicutetiã foꝛnn ẽ nobilioꝛ materia itg pliciter concedende. c hor eſt magnumi nerbmuniminit diſtinctio toꝛmlis e perfectioꝛ ⁊ maioꝛ diſt' còueniès ⁊ contra· voctoꝛes quicas ponũt ne onemrerialiwzettanrq diſictio?paf frequener perasigiurãti eipondeb ſhentis iciturpfecrioꝛdinineno pfectõis ẽ ¶ foꝛtais ꝙ licer ſint foꝛmaliter falle.tamenqʒ mmimin am b fhꝛlitas&nobiliens qᷓ; rcalitas qu fõꝛlitaſ eentiai ve vel identice vłregliter.ideo vem e qditas falitas ãt ſolũ ẽ modus intrinfecus ſimpliciter ſunt concedende. Contra. quia
in diſtinctio fornalis maioꝛeſt diſincti ticila ſimpit cetccedẽdꝭ aiglitas eſ rᷣna
vinrju ec diſinctioautrihuroꝝ fmte ẽ litas qꝛ licet ſit falſa foꝛmairẽ tñ va eẽntiali i bnts diſtinctio autem perſonarumrea ⁊realiter qꝛ aialitas ⁊ rõnalitas ſůt ideʒ eẽn — i ut maioꝛ eſt diltinctio attributoꝛum nialiter⁊ realiter knnte⁊ ſoiumdint raiione

Esſrmatqʒ ſialãppꝰ ſmpl et zcedenda
prer Bqꝛ vnũ modũ ẽ vera ſeq̃retqꝙ iſta eẽt ſimplr a. petr?ẽ paulꝰ? q eſt va cẽntiatr
cfoꝛmatr hm ie. qꝛ petrus? paulus habent
„
candem eẽntiam ⁊ foꝛmalilaieʒ ßᷣm te:⁊ ſolũ
differũt modaliter.⁊ ſic iſta eiſentialiter ẽ ve ra? ſolũ modaliter falſa. M⸗ autẽ dicere ta⸗
les ꝓpoſities quales ſunt iſte eẽntia diuina
eſt bonitas ſapia diuinaẽ ſciẽtia diuina ⁊ cò ſimiles eiſe falſas ſit contra dicta doctoꝛum appꝛobatoꝛuʒ ab eccleſia dei paret. quia do⸗ ctoꝛes frequẽter ponunt eas n quã ſimpliciter veras vt aurẽ hoc p
qnadictaex ihis ðtritat iealiiusu
niadqucan rin victi elt in trinitate capitulo hmo vhidicit A
eadem eſt quippe viytus qu
lapin qu virtugttcaden magnüudoq vi
s. Nẽ eodem lihꝛocaeo
eſt foꝛtemeſſe aut iuſtum elie eſſe. Et quicquide illa mullip te velfimplicimitiplicitate dixt ſtãtiaeius ſignificet ſanctus ideo vnii tas quia ſanctitas&
5
ſapiẽs biũs veruʒ ⁊ qu adn indi
3 32 d 2 „* 6 4 E Z 2 3* S 8.3 4 35
gne dici videt ſ
2 2.
iem dicit in?elibꝛo capim enriteſechſadetiil ⁊2. nec qð magnum ibi dicita eſtqᷓ; co quo vere eſt Haniin
6
poc eſt verumeſſe qðe ex hoeeeſſe en it irere vum vniteindeoinlatreis extra intekecnz
magnuß eſſe⁊ hogẽ ngüe
—
dicitur in deo ipa At illa vita que deus&
eſt vrig; ſapiẽs hoc idẽ dieit. Etque iuſtitia ipſa bonitas qᷓ
codem libꝛo casſua eſt ipſe deus ſapiẽtia
uri ain videtur dicere oẽs iſtas ꝓpolitio nes eẽ ſimplr ⁊ foꝛmaliter falſas· xnde argu
it perpheꝰſic. Foꝛmglitas cuinſlibet ꝑfeciio
nis a ttributalis conſiſtit fotmaliter in hocꝙœ babẽs eãẽ foꝛmatr tale:ſed kmbum̃ Nug deus co ſapiẽs quo iuſtus.igit ſapia ẽ fonna
liter iuſticia. Cofirmat᷑. deus ndẽ foꝛmaliter
ſapiẽs niſiſapiẽtia:ßweus e fœrmaliter fupi· ens ipſa iuſtitia. igi iuſtitia eſt foꝛmaliter ia piẽtial Bſt igil j opinio doctoꝛis ſciꝛo cui declarauiꝰ. Nõndũ mdoctoꝛẽ nouum
.
eſt ᷣm mgm iohem capꝛeoli oꝛdinis pᷣdi⸗
Queſtio
in ſuis dictiſtä ue dicuntur quen
repitur in deo. quia dens eſtſapis Jr
6§ 6 8 „—. 3„ . U
ei bierien eniör pprie
cr 3 3
ckelus ug natuta ſetiai teſligt ol⸗
⁊inf n. ẽq; cun dicit vinẽs Lintelliges dehs ſhittomiglenenn⸗ in e
bonitas ipſa btitudo. Item
noueremur ſine motoꝛe per ſe. Et ſtatipoſt
tellectu ſen per intellectum. vnde dicit. Et
eẽntia cum kuerit accepta ꝰmꝙ eſipoſta
*
catoꝝ ꝙ p pfectiðem attributalè nõ elligi᷑
ſola voꝝ vel cõceptus quẽ intellectus deo at
tribuit cõponẽdo yel diuidedo.quia tales ꝑ⸗
fectides attributales de quib loquinur iðo
eternaliter exiſtũt.vox aura coceptex pei creaturis ſůt. Item attribura diuina pᷣnj dẽf
non diſtinguunur cẽntialiter ab iplacſſen tia diuina. voces aũt⁊ cõceptus quiſũti cre aturis diſtinguirur eẽnrialiter abeẽntia di- uina. vñ mꝙ idẽ voctoꝛ narrauit qui vera ciſtim interpꝛes ſci exiſtit docioꝛis fanctus thomas per attributa itelligit ſignificata ta
liũ noĩnn votůvelcõcep
ur qhenoüſigniticatainclinseſtte. periri in aiiquo q; ech oppoſita· Exeplũve japiẽtia ignificarũ eni huiuis termini ſpin
*
cunq;⁊ in quociq; nirlius eſtee tia eſi pfectio ũttriburalis iite luſtiris ⁊ iteh
8 38.
ſapen
neitdanereialitet in ebttiaiui⸗ Sietto vocut tRlia oiſpoſirioes n in iiinielehene tdeb leutpdicatn ſbiecto talia eſſetia deo reatmris Pnonſiarus dottor
teeeiehſtese mdi
4.
1*
4
—
nai
.. *
ito ponit iden do ebcelnlſie Sapt attibura ſüt onio
etabe
hoitas ri⸗
e btur iſta ccinſio auccoꝛita, iatoꝛis · videcio mecha· cõmento. 39. de deoſic dicit. Eſt igitur vnus
*
½
vhiioquens de
7
gemmij oꝛun ponentipus has diſpoſitðes
itas eſlentie E vbi patet. ꝙ vult cõmen⸗
tlorqꝙ ttrſbuta non diſtinguantur realiter Mam iunc deus eſſet per ſe cõpoſitus ⁊res
oſiendit talia attributa non diſtinguiniſiin⸗
ſic inteigendumeſt cum diximus ipſum et viuuʒ ⁊ habenten vitam ſcilicer icem ſubie eto⁊ duo ᷣm modum non qð ſignilicent ide omnibus modis ſicut ſignificaut nomina ſ nonima vtinfra ſubdit. In eis auieʒque ſůt foꝛn nõ ĩmã diſpoſitio⁊ diſpoſitũ reducũt᷑ ad vnů in eſſe ⁊ duo in conſiderare. Iſtaeni

Ur
+ 0 5
4„
„
1 3. ℳ
k„ „
Ai 41 m
+ 3— M 1„ k * 5
r F 1. 1*„„ —
* —
ſice. R
Decima
diſpoſia aliqua diſpoſitione.tunc diſpoſitio
⁊ diſpoſitum vnum erit in pꝛedicatiòe ⁊duo
in pꝛedicatum differt a ſubie
cto. Et infra ibi:ſed cum intellectus compo⸗ n ex diſpoſitiòe ⁊ diſpo⸗ ſito in talibꝰrebus ſcʒ in ſimplicibꝰ tẽ nõ ĩtel⸗
lexit ex eodẽ nũc nomia ſynonimg ita ꝙppo ſitio ᷣm nom̃ ⁊ nõ m intẽtidem: ſed itelligit ea vf̃ntia ſᷣm aſſimilatònem ſcʒꝙ in talib ac
cipit duo quoꝝ ꝓpoꝛtio ẽ ac iuicẽ ſicut ꝓpoꝛ iopdicati ad ſubiectũ. Et ex eis ↄponit pꝛo politidem.quia idẽ accipit eſfe diſpe
„
ſpoſiridem. Intellectus eni põt itelligere ide tennhniserliigieea poic SFtſiitellectus non
nciee cpoſiris
at
citas igitur indeo neſtu
roineſe cðmẽtaioʒ inhe meumvi
E
*
ůcait.
ueaiin io necetle eſtiuom ſupple abſolutoꝝ. opoʒet tauo
— *„ 6 ner 2 E — 3 6 17 — *
—
re ipʒ neceſie eſta
quibus deſig negeſle eit ipli viſtinguere aſlig inducũt pluralitatẽ. Sic yt nõatt einiſi be ſole que nullam facinut n uuher ile ia eugcutoeicemt giſtri ſentẽtiarum octaua queſtioije vlti capitulo ſic ait. huius aute eſſentie ranta ſi etnetinein 5n5
td ideʒ ẽ habẽs ⁊ qð habe ¶chel tributa diuina diftinguũtur rõe. Mu
„
tentinrũ diſ.⁊xqueſt.pma.articulo ʒ? Ratio inquit vt hic ſimitur nihil aliud ẽq́; ilud qð iteilectus appᷣhendit de ſignifatiòe alicuius nois:⁊ i his que habẽt hᷣm ditfinitiðem cſt ip ſa diffinitio rei ſicut dicit phns ꝓmethaphi
finitio. Sʒquedã dicũt habere ròeʒ ſic dictã que nõ diffiniũturſicut: qualitas: quãtitas ⁊
hni que nõ diffiniũtur cum ſint genera ge neraliſſima Et tamẽ ratio qualitatis eſt ii
qð ſignificat noie qualitatis. vñ ratio eſt illð
e belr
3 vitaa ſapia nõ o 3 2 3 4„ * ₰„.£ —— 3
* 15„ bartiſbinli 12 S*
* 2 — 1
Sne ſit ratio declarat ſanctus thomas ſeinets
atio quid ſignificat ꝑ modũẽ eius dif
le ſiuc nò.
huius nomis ſapia:q;uis ſapiẽtia diuina nõ
oſſit habẽ hoc pꝛo notæt 60 ad pns rahuie
aturis a quibus cognitiõem accipimus iſta
attributa ſub diuerſis cõcepribus ⁊ rõibuſa
motoꝛe ↄgnoſcũtur ita ꝙ non niſi ſub illis di
uerſis coceptiõibus ⁊ rõnibus pñt cognoſci. nec iſta attributa ꝓut ſunt in deo poteſt via roꝛgnoſcere niſi⁊ per illas creaturaꝝ rdeſ ⁊ cocepries. crgogttributa diuina diſtiguũ am ad hoc ꝙ gliqua biſti es diuerſis con d Wöfirmatur. nàſié ſicüq; diuerſe realiter pñr dici vmñ uieniant in vnröne iraliquid ᷓ;tõ ſert expinerſcerendht ilares cõcepta ſub
tur rõne pdicati; guãtur rõne ſufficircpeadè r ceptiðibus cogſtat nd am fo
—
euit nifeait
G
vna
5 * P 8
quodſignificat᷑ per nomen:ſiue ſit difrimbi⸗ 3 nd. Sic ergo patet ꝙ ratio fapie ᷓde deo dicit᷑ eſt illudq cõcipit᷑ de ſignificatione
Poꝛbatconclu Mꝛima ratioicre
neſeißa vrconcepta tio. quocüch aliquu ilnemhridiuerſas c5 perfectie diuins excedit noſtrü
Sicrreturts. 2Bes uti
6
wlieetuft
„8 3
„ 6 3
öisn dejeccirelkectent
* bercreain a rer
3, Cr *
ulne perfcſionis iieſſe tealeſic ſehabetin tellectus ad recipiẽdum illi ſinitudine ßm
—
ercellũdiuinepfe bieneum ſititudinem di
eneet iccoceprioheneceſſt eſt ꝙppt᷑ ſui imp tioneex eenei tinensi erſs ccepriones ex quo ſequit itingtiatqᷓſiiſticti rangat npñtat rẽ deq̃ foꝛ cöceptio imellectus pfecichenidiuine eſſentie iina ceptione ne
elſe intẽtiõale: ſec ꝓpterfinitatem ⁊ limitatio
nẽcreatnre opoʒtet ꝙ perfectioneſq̃ ſũt ĩ ðo vnumfmeſſe ⁊ hm rem recipiuntur increa-
turis ſparſim ⁊ diuiſim nec poſſunt in crea⸗ turis rſſe adeo vnite ſicut in deo: ergo ita eſt
ꝙ nec diuina perfectio poteriti mpꝛimi intei lectui noſtro bm eſſe intentionale ſcilicet q; tum ad ſpeciem que repꝛeſenict totam per
fectionem diuine eſſentie. veldicitur quamũ ad conceptiones. Etiã dicit ꝙ itellecius foꝛ
matmediãte illa ſpẽ. imo ſicut pfectides qͥ in
deo ſũt vnitiſſie fůt plures ⁊ diuiſiʒĩ creatuã Ira licet ſedeus vnico verbo plene chcipi

————
ctio actuũitejligẽdieſti iſtincti ſita cum ige
oisekieceric
nullus.tñ creatus itellect?vnica cõceptione
omnẽ plectiem diuinã põt ↄcipere.tůc eniʒ
illa creatura eſſet vnius rõnis cum diuina ef
ſentia. qð eſt erroneũ ·&t iſte ſunt rões capꝛe oli loco vbi ſupꝛa ʒratio · quid iſte ꝑfectio
nes attributaleſ· aut nullomõdiſtiguũt᷑· aut aliquo mõ pʒ · qui ſunt Sdictoꝛie. nd eſt dicẽ⸗
dumꝙ nulio mo qꝛ tũc eſſet nugatio dick de?
ſapiẽs. ergo aliquo diſtinguũtur:ſed nõ rea liter nec tõꝛmatr. ꝗ rone.j arõ.paſſio ade⸗
quata ſpiecto cõdiuidit piecto:ß diſtinctio ẽ
paſſio entis ·igit kin diuiſiõem entis diuidit᷑
diſtincrio: ſed ens diuic
itin ens reale⁊ ens
untteelui rö it nẽ arguit q̃auph. Mimo ſic q riellect nõeſtminus res qᷓ; ahodeW dittrie
iaineſtreriei
guatrarione aſeipf Velahalia ho
velqaliter⁊ guter cipit reals pot caoſare dierſas e
cate vt gcus itegVpe
*
6
⁊ ſentiri: ßꝓpter hot ꝙE AitcrFale tur ndicit diſtinguig ſeiba hin rdem
ſus vel viſus n
rx
rei nõ cauſai diſtinetio roisd ʒſic. ⁊
½ . N 3
er i des põt nliter ali us velviſus nöcauſztens vdnis ßſolimnin ellecr? igit᷑ ꝓpter aliaʒ ⁊ aliã chceptionem ſiactus itelligẽdi ponerẽt in obiecio diſticcꝰ nẽ rõis:tůc cu ad vnum attriburũ poſintdi⸗ uerſi acius irelligẽdi termiari.puta actꝰici
ligẽdi me ⁊ oiʒ hoiʒ:ſeq̃rctꝙ circa idẽ atibu
rum cẽnt ifinite diſficrides rõis. qð videt ma
gnũ ichueniẽsc ſic. qꝛſicut ens rònis ſe
ßʒad eſſe diſtictum vel iqiſtictuʒ realiter:ita
ens reale ad eſſe diſtinctũ vel indiſtinciũj ròe
ß ens ròis ñ põt eẽ diſtictũ vel idiſtinctũ rea
liter. igit ens reale non põt eſſe diſtinciũ vel
indiſtinctũ rõnei Rñdeo ad iſtãſaʒ. Ad
pꝛimů dicẽdũ.ꝙ maioꝛeſt duplex. nam rato dupliciter põt accipi vno mò ꝙ actu intelli endi⁊ hoc m nð accipit᷑ rõcũ dicitqꝙattri⸗ uta dr̃nt rõe.ita ꝙ actul itelligẽdi ſi pᷣnci foꝛmale diſtinctiòis attributoꝝ·licet bene ſit ilud ſine quo nõ. Alioꝰaccipit rõ pꝛoentera tionis ↄñ̃te rem fmꝙ eſtobiectiue in itclu⸗ ctu. Tum eni intelligere ſit q̃dã action ncal ter:ß ſᷣm fictidem rònis trãſiens fmrdemin obm ſicut actio trãſiens in ſiectum opoꝛʒ ncẽario cõcipereꝙ aliquid cauſet.ilud auẽ nò põteſſe ens reale:ßẽ̃ quoddã intelligi pa girq̃dã velatio rõis obiecti Ignitiad iteim diſtinguũtur rõe accipiẽco pneipiů foꝛnjals do rõem:pmoꝰtũcmioꝛe
S
ceſtcpmatiſter herphe wopqueſe videlietclibetatt⸗ nũvicitens reale& vn artridutũ vtdiſi ctumabalio dicitcõpoſirũexente ealixen te rõis· ic obiecridem ſci mõiqů dicitqhez
8
er videri⁊ ſemiri ⁊t nõdicit diſtingui ym ròema ſeip̃aꝓpter hoc Bicẽdũq nõẽit ſite. qꝛeẽ viſũ nõð pot ↄpele⸗ re alieuiniſi eiqð habet eſſe in viſo obiectiue vt albedini vel coloꝛi:ið nõ dicitꝙ eẽ viſuʒſit ens rdis ß ens reale:ß eſſe iniellectum vt eſſe diſtinctũ rõe dicitde gliqbus que vt ſic nulli cubi habẽt eſſe niſi tñmð in intellectu obieci ue⁊q̃ nõ hñt eẽ circũſcripta opatiðe intelle ctus.⁊ ideo eſſe intellectũ ⁊ eſſe diſtincti fm rðem dicũt᷑ entia rõis nõ aũt eſſe viſũ vcleſe
diſtinctũ fᷣm viſiõem Adʒ?dicẽdũj.ꝙcir
ca idẽ attriburũ pñt eẽ infinite diſtictides ro
nis ſᷣm numen quaſi diſtincte:nõ aũt fʒ ſpẽʒ
vñ diſtinctio rõnis ex duplici cã oꝛiri poteſt
—
vnooꝙ illa diſtinctõ ex ſoloꝓucniat itelleci

Decima
ſieꝙ in obiecto nulla ſit diuerſitas nec reat deiſic eſt falſa. ꝙicũ reduplicate hoc epu nec actualis nec potẽtialis vel virtualis: vt cadit reduplicatio ſupipm abſo Aechbioeemamdinin proiltictäaſe lute ſüptum: tũc veraeſt. vtdicẽdo. fapia dei ipfa. Aſlaroradinerſtaſß obiecto in eo ꝙ ſapia nò eſt iuſtitia dei. qquicqd con ierenteaeeusiteligtcl Jloihila nenſp ꝙſapiatuenit omniapien diuerſitas vel glietas Pueiat ex parte reiali tie. ſi aũt fiat rcdu pli catio eiꝰin determinata Pemsdounlim apre rõis quia ſeiiget nat Pul videlicereſt in rali naru ra:tũc eſt in ip̃a re eſt queda m alictas potẽtialis ⁊ vtu falſa. iditsco aptveihnennec— enre inplertiuilicra equi eſt iuſtitia ði ⁊ illg eſt falſa: imo ſapia diuina pollet eminter— us rralitaribus. ⁊ ſic in eoꝙſapia diu ina eſt ommſ perfectio diui Olhleberefulcmetuz vnituis piuibuf n foꝛmaliterr iſte pamones ßabent ortun⸗ Poecneenandiliciatmipemrüc at I vtafundamntoſetoro Etper hoc nibutnpollirdilingu virtuaiter vei füda Adrdeſſcotiadpmãcicocatiipuraſigni
eeeeenenen eren einirſecpacſeiſioinſiitie aſpi oi
Diuerſe abilitateſado cit ens rõis tãtun iij qee„
leſic ſůt ſynoni
6
qoibus ⁊
Sinnoicoicerſianer ſo ſotniitsten egentiläfmn
ehhmeaneremqladuo eede
.
Shhr Piülintodeimelligi Paior falſu. a ꝓbatio
65
guidiſticride rõis ilatan tentis rõis.⁊ de hoc duplex eſt paſſio. vnfmrẽ⁊ lani epöt 2prtere attributis.· alia m rõem i religédi ituitilia t viſtafit lũpitellectum creatũppter uam ccdůpper e impfectiðõem vñ deus ſic nihilcircũſeriptiue uaepfoetioꝛ togitide abſtr ielligit:ß hõ ſicp̃t itelli ere circũſtriptiue tuitiuã: ᷓ tñ ichic leituitiuã ſiẽ qᷓuiſ 5gnitio hoeupliciter. vnoꝛinkeu ſinpüciꝓura iut derlirpfecricogitectegtuðexciuqẽte c
obolemninciecto oꝛte. alioinlen gnirbeʒiñcognitio deie nobilio: ↄgniti
plicuer vclabſoiute negãco vnñ vealtero: lcoilind argumenti pcedit ex maio eieeelin retcumtecu, Fneleen gicit ꝙiila diſincuo e hinsenbeeeplaincumſaplanb eec ernãrelrnon accipit ꝓreiß a
2
S*
irioe abſtrarcia excludẽtei
2
iuſtitia. qðlibet iſtoꝝ duptr. vnoin cõmuni cipittm ꝙdiſtiguit ab oĩente rtali⁊ ſic ens Annre pereminata. Inci. vtdict m rõeʒ diſtinguit cõtra itellecrũ put eſtqͥdã
0. pis non eſt iuſtitia. vel apiemia in eo es in reru mnnarura exßs. vñ idemeſt dice⸗ ꝙſapia non eſtiuſtitia. Etiſic ſmt vere. quia re gcſi diceretꝙilladiien cide ſuperioꝛi. Fi aũt accipiantur in detmi⸗ carur quare iſadiſinctio mage nanrgaut ideoꝛaut in creatura. Giin intellectui qᷓ; nature rei. Bico ꝙĩdiuinis illð deo⁊ abſolute dicẽdo ſ⸗ pia dei nõeſtiuſtiris eſſe rõnis non pluſcõſtituit inteſlecrꝰdiuinuj

in rerum natura diucr
rint ratibein foꝛn
q; natura dina. quando igin diciturquare n diciteſſe ex natura rei dico E hoc iõ ne de
tur itelligi ꝙſit diſtinctior
ealis. Alioorñde
bit ꝙ iſta diſtinctõ rõiſplꝰatir ibuit᷑ itellectui q; nature nd õpprer diuerſitarẽ q̃ ſit imer eaĩ diuinis:ſed qꝛubſolure accepla nata ſunt cẽ
ſa:⁊ habere diuerſas
opationes· Quia ſip impoſibile in diuinis dfingueretur intellectꝰa diuina narura ſiẽ ĩ
creaturis Atri
bucret intellectui ⁊ nd natu re
rei. d 4dicenduʒ ꝙ formalircr duptr
põt acipi ynomnð ʒ ſi fapiaifinitai it tur ſapia in cdiſi it 1 nulla· ñ ſe rigæhueniat pfe
ipoꝛtat noi
e. ſuit
ppleirate yrſit ſenſus ꝙ fäpiae S iuſtitia igi⸗ iuſtirisr ſic
.
en——
ienſe
finitus Fuljtinit Sh tolit dem üdichephiacleiſinute Feli
vliit ratidemillinsci e
piẽtia finitaeſt ipleti 2pieridirini e ſp iet Adita fapittie 2 rgieinf en vr eſt ſub oppe ie5 Zeni Tbicohli
nem foꝛmleni qiiz li einicemlpecieitnin
ributales qu oüprũ
oia attributa ſit vnũ. igit⁊c
kinitas intenſida i üſt arie
piẽtiai finita:aiitet iñtinitaejt nſüiaine Ipiffinitide dehet ehr ponioes e e oütn e pientie finite ſic pe teän erdiifin⸗ onemmnec peri füt iceiiriotditeri“ d dicen üꝙ etu iuren
2 25 eo qð eſt ip̃m ed beoqð
eſt ipfů in
Rure vñcstür
ꝙſiratio eſſet bona;ſcq̃ueretqꝙ attribiita di⸗
ittinguerentur eẽntia atr nõ ſolum foꝛmalitèr. Id o⸗ dicẽdũ ꝙ ideo filius dicitur pdu⸗ ciper modũ intellect? quia ꝓductũ in nalu⸗ ra intellectuali ptinẽs ad intellectũ nõ ncẽa noeab alioꝓductũ. ið qꝛ fili?ẽ pᷣmũ pductũ in natura diuina.non pᷣſupponẽs alia ꝓdu- ctideʒ dieit ꝓquci pmodũ itellecr? ßꝓductũ ptinẽs ad volũtatẽ ncẽario pᷣſuppdit aliã p
ductiõem ſcʒ ipi? itelligere. i ſpůſſanctquia
pſuppdir nceario ꝓductiðeʒ fiih i pduci᷑ p
modũ volũtatiſ⁊ ſicut reałr ſũt iſta ibi.ſic re
glter eſt Ac 7 dico ꝙ
Queſtio
rönd plus còcludit de pncip hñte plura ꝓ
ducta qᷓ; de pᷣncipio hñte vnũ ꝓductũ ſolum qꝛſicut de pꝛincipio ꝓducẽte duo opoꝛtetda
pio pducete— ot plura. K
e ratiõem quare duo ⁊ nd pluraitade pnci oꝛtet reddere rdemq̃re itu dical piõ vnũ⁊pon
plura. qꝛ iliuò zue eſt Aecuwh.
ꝓducẽti vnicn p
cã⁊ego ꝙili ⁊ nõ plures
eſſe üiſi i tres ð
l iltineign
nſtiri vduerſo⸗ Eribchecde Nintitide vult iuſtitiã titlã· Wi dicaiqꝙ nihil põt velle nolitidei ndile volitide Picoꝙ itõft᷑ idẽ oibmdiſ· Pi eſtcyde eadem re verific cet velle ⁊ nõ velle. qꝛ eadẽ litio. dico ꝙ nò eſt incòueniẽs ctoꝛia ve eodẽ reſpectu diu res eſt volitio iuſtitie.⁊ no rtum patet ꝙ volu neplaciti ſunt termini cõnot rum pꝛopter diſtinc rrificetur de vnoqðn beneplaciti diciture gni.ſic iſta contr adictio e in deo. Inſtat Contra hoc dupliciter. mo qꝛ cũ connotar ex non onotar c ſint
Seeebetc pe M elnoliſiorept
0
krine paucioꝛꝗ dle weipiu pducit duas fie36 nepione adequãturi itbti pio. heodicoag rõeʒꝙ i re ⁊onẽ exũs nh eſt Pne duas plonas mitaumð ih Fipläbaaadivis cx⸗ n 0 mnicen niſtunes eet e pi
falfů ẽ vbi volitiox o ꝓteruiatꝙ ipoſſbi cẽt ↄtradictoꝛia ſcii⸗ ẽ res ẽ volitio ⁊ no⸗
verificari 3di⸗
erſoꝝ · quia eaden litio iniuſtitie. I ntas ſigni voluntgsbe atiui.iõ non ẽmi ta cõnotata ꝙ gliquid ve ò de alio quia volunn⸗ fricax ⁊ non volumasi ſt in creaturis nol
„ 1 2 ei 9 1 hi M
n ders git
ita ſua nolitiðe vilt
n 1
extrem
p in
f*
i irpeh
ſiht 0 pit 60
n tuſi
vins ſu 4 enhitunii Wimn i e † m din

cðtradictiòis ſicut pꝛima:aut inſũt a natura ei⁊ ſic non ſunt idẽ ⁊ redit rõ:aut inſũt ꝑ rõ nẽ ⁊ tůc nihil ad ꝓpoſituʒ:⁊ qꝛoĩ crcatura
annihilatur volůtas ſigni habet impedibili-
tatẽ actualiter voluntas beneplacitiq&.
Rñdet ad bmuz ꝙ res non connotat ß tmi⸗
ni. Et ideo ꝑ notare ⁊ nõ cònotare nulla di
Decima
rit Augꝰ· quia ens rõis nihilfacit ad ens fa le. Alioꝰpoòt intelligi.ꝙ ſcʒ alia rõe dicat deu cognoſcere vel condere equũ ⁊ alia hoẽm.qꝛ ſud cẽntia eſt ſibi ratio cognoſcendi vtrũq;⁊ cõdendi ĩeo ꝙeſt ductiua in cognitibem ali⸗
cuius in ſpeciali.⁊ ille ſenſus eſt verus. quia
niſi haberet cognitiõem de eis vt ſũt diſtin cte reſa abſolute ab inuicẽ nõfaceret talia di uerſa.¶ Quãtum ad ⁊ varticulũ ſcʒ de diſii cctide relatiõis ⁊ eẽntic tria tractabũt᷑. PMꝛi⸗ m quõ eẽntia ⁊ relatio ſe habẽt ad inuicẽ f idẽtitatẽ ⁊ diſtinctiõem.⁊ mouebůt᷑tria du bia circa phtem mãm Etʒedebitad arg mẽta ꝓpꝛima opinide facia. ¶ uantũ ad Fñpride radierie pmun ſeʒ de diliincris vclidetitate relatio⸗ iient peeods fpectuct'deʒed ps c dupier gpint Einaöpinic eſi ieuon repugnat relatiõidine dvolüt ꝙelſentiz ⁊ relatio diſtin⸗ ligis iufinitas qᷓ neciras qꝛvtrüg ieſteip Vantur foꝛmnaliter. Et hocpht leptuplicit iitzts cheeniatpñſicelario vininas ifi. imo ſiceunc ſethen ſennſtert er niapplet idetitat cũeõnninitserãeſtpe. nturg reicuiũq; chicatfꝛmaliter vnum.ei cio linplic vreriã viciq oẽ qðð eip ceatꝛ alrerũ ſed. pꝛietas nõcõicatur om⸗ Fenhs implcierznaio niſicuſchicatur eiſentt.igike=ſic illa icedüchprechformitare tz. inqot gireroziicha cheßiihfeaſter⁊ial mnöhnal nbargniviſictiofoꝛ terorenliter drt nõpůteſſe ginoidenrre. qꝛ iſt chfomitas norſtmiſißmeßap⸗ 4ratiòt eſſentco velintellectũ vet obirctas ridicẽ
ſens Stü peiobirctal zumcſolat cöitas annologie und ir bus püt v p chtalew ſu P emia re hmõl ergo. a
oſtohol einellertadotlcts c igncMintpbi
ſtinctio ponit in re:ſed in termis. Et hoc iðo cedo ꝙ lermini diſtiguuntur realiter. Ad ⁊dico. ꝙ omnicreatura ãnihilata iſti imi⸗ ni ſůt cõnotatiui creaturaꝝ poſſibiliũ quari vnz anteq; ꝓducat põt eſſe vlita efficaciter altefanon· Ad qnrã ſextã ⁊ ad ſeptimã peã
cſlutidem rſce· Ad octauã dicduʒqᷓ vti
rtui jvtideoñ ſůt extrema tradieriõ 6„
—
8
ſcotiſtarũq volũrqꝙe
Watioent conucnienttii vnüin eadeʒ ic rarionet in alterorſcc perſone diuine reali vuiuoca erchueſunt üteſentladin tclatiõib igi eie inrtzeieilinöſütidezex naturareið quibus pt veiſicatipᷣich
178 32
Bſedeooenöirabils anezbin⸗
ieipoſeroiltineus rönd hoe hmdlergo⸗ i qꝛ centia eſt rcalit Aprus que vnröe naruralipörvemòtr icahiis pi ribus peſonis nõañt pfnitas ſliet. Acouoderimãvicolic mia nefllticigie Earto ſic. paler rea ſeſegnoleihlis anobis cognitce pitzu ucpiſerranl tergorealrate centi vi ſnppprumrcöeehrũ ira neraliqui aityb Kalicie relatiis ioteaſitate cẽntie qꝛinio hen nn co. ¶acto ueniunt reitate elacõls.igit relatio 7 ritates rñdeo ad pmã dicedũay licer iſta ſiut llenti diltinguũtur exntura ei. ui deo ide foꝛmaltter in remð rjinomnicrca ſo ſicqhcunq;aliquaſteſe habẽt ꝙ vnũ pᷣdi- tuja iu qua inneniũt⁊ in hoc enct ugumen catur iquid de vno ⁊ nõ in quid ð altero: illa umqꝛſiillaqᷓ in aljs hñt tãtamdiuerſitate; opotet eſſe foꝛnliter piſtincta qꝛ aliquid in ſicut ſapia ⁊ iuſtitia inueniũẽ᷑ſ ine poſirione judie in qe ate vi q non icluditi qditate in ðoꝛmulto plus poſſunt inneniriij ↄpõne alerius:ſᷓ aliqͥd pᷣicat᷑ in quid de ꝓpꝛietate in ðoqᷓ minoe diuerſitatẽ faciũti alhs: ſicut relatina qð non pꝛcdicatur in quid de eẽntia ſũt fůdamẽtũ ⁊ relatio. ¶¶ Adæ dicopcᷓ tputa eiſe ad aliud. igitur ⁊. Idem põt ar⸗ litas qᷓ;u ad hoc qʒ ipotat pꝛiugtiõeʒ defe guide adſeita teqponit᷑ in diffinitione eẽntie
ctus ⁊exceſſus in perfecribe ẽ realiter in di⸗ ninis qᷓ;tum ad hoc qð dicit relatiðem rea- lem hñtem realiter oppoſitos termios nõẽ i diuinis. vñ termini eq̃tiratis itelligẽdi ſůt ibi dilicti fʒ rðem ütelligẽdi tiñ. Adʒ? dicẽdũ ꝙdictũ auguſtini dupir põt itelligi. vnoꝰ ꝙ dinerſitas fõnis iner cognitiðemde cquo? de hyie ſit ſibi rõ itelligẽdi equũ⁊ etiã efficiẽ dix iſte enſ plðtur 6 faſus nec ſic itelle
Inõ relatiõis.
Bertoſic qůcũq; aliqua ſic ſe půt ꝙ vnůẽ demõſtrabile ꝓpter qd de vno ⁊ non ð alioilla opoꝛtʒ diſtingui foꝛmakr. qꝛ vbicunq; eſt eadẽ diffinitio poteſt demõſirq⸗ ri eadem paſſio. Et ideo a ðᷣſtructione conſe quẽtis vbi non eſt demonſtrabilis eadeʒ paf ſio ibi non manet eadẽ diffinitio:⁊ per conſe quens ibi eſt diſtinctio quiditatiua. Sed inf nitas eſt demonſtrabilis pꝛopter quid de eſ⸗

————
—————
——————
ſolum referiur ad cõpõnem:ß etiaʒ ad ma. Bidetur ⁊ tic falſumaſumit q
gatideʒ modi idẽtitgtis nõſe taris qꝛ nõ ſeqͥtur/ ſuntñ idẽ foꝛ viſtinguũt foꝛmalter ſicut nõ ſetur.no ſijt idẽ ↄuertibiliter. igit diſtinguũt ↄuen
ſicut etiã nõ ſequit. nò rthmmhan⸗
ſentia diuina non auteʒ de pꝛopꝛietate rela tiug cum ſibi etiam repugnetur.igitur ⁊¶· Mõnduz tñ ꝙ licet oẽs ſcotiſte coueniant
in hoc ꝙ eẽnria ⁊ relatiòes in diuinis diſtin⸗ uãtur foꝛmaliter in hoc tamẽ differũt quia . vult ꝙ iſta diſtinctio foꝛmalis nõ ter- minet᷑ ad extrema:ſed ſoluʒ referat ad modũ
q eẽntia ⁊ relatio ſũt vna foꝛmalitas. hoc tñ
non còuenit ipſis foꝛmaliter. Frãciſcus gutẽ
mayronis vult ꝙ iſta diſtinctio terminetetiã ad extrema ita ꝙ alia ſit foꝛmalitas eſſentie
poſitiõis ⁊ ndextremoꝝ. Iſ
doctoꝛis de qttributis quibus ꝓ
poſſibile eſteſſe aliquã diſtinctioõemqͥn icr tur ad extrema quibus addo⁊ qͥntaʒ rõnen que talis eſt. IMappo cẽntia g relario diliin gumtur foꝛalitᷣr aut eſt vera vtly foꝛma liter fertur adextrema:aut eſtaꝓptercarẽ tiam alicuius modi vniratis. Jidet habel ꝓpoſitũ. qꝛ ců vnm⁊ nujtaſint ime⸗ diate oppoſita ad gmotiõem vnitatis
—
S
lis ſequitur pluralitas foꝛmalitatuʒ
quitur ꝙ diſtinguãtur foꝛmalirer.
₰ℳ
foꝛmaliterergo
„
uũt ↄuertibiliter
igitur diſtinguijtur oibus modis. Necetiaʒ
yalet arguere ſic. deuſndſt oibus modiſ ai bue igitur nöeſtalbus:veliguur eſtniger- ſicigiturquãdo dieis no ſunt idẽ foꝛmaliter
ibinegatur modꝰidẽtitatis nõ lequit ergocy
diſtinguãtur foꝛmaliter. vñ patet ex pꝛedeis ꝙ ipoſſibile ẽ ꝙeẽntia ⁊ relario diſtiguãt᷑foꝛ⸗ maliter. ⁊ ꝙ nõ habeã̃t plures foꝛnglitates. zcluſio cõtra franciſcũ. Impoſſibie eſt ꝙ eſſemia ⁊ relatio diſtinguãt᷑ foꝛmaliter ſie
hñtia ꝓlures foꝛmalitates.
ſta cõcluſio pot
pbari oibus rõnibus quibus ſupꝛa argutuʒ eſt còtra opiniðem hui mgfide diſtinetione attriburoꝝ mutãdo terminos attributoꝛum
in terminos relatiõis ⁊ eẽntie. Exẽplũ do ti
biin pᷣma relariõe que ſic dequci᷑ in pñti mã
Nõminoꝛ ẽ pugnãtia triũ realitatũ reatt diſticrarũ inchicabiliu ⁊ oppoſitaꝝ realiter ad realitatẽ abſolutã ⁊ cðicabilẽ realiter vt ei
acõcluſiophat
. ſi 2 4
idẽtificent᷑regliter qᷓ;triũ foꝛmalitatũ oppo ſitan foꝛmalit᷑ ⁊ ĩichicabiliũ foꝛmaliter adi⸗
malitatẽ abſolutã⁊ cõicabilẽ foꝛmaliter vei idẽtificent᷑ foꝛmaliter. Bed in diuinis n ob ſtãte ꝙtres ꝓpꝛietates reſpectiue ſin iſi cte realiter oppoſite realiter. ⁊ realitet ichi
tate eẽntie realiter. imo eſt neceſſariũ notch ſtante ꝙ cẽntiaſit abſolutaa ꝙicahiis tet ergonecblürfomalitzsphani triũppꝛietalũ relstiuatj ſuricn
cabiles nõ eſt repugnãtiaꝙ idẽrifictt᷑ rea
cucieiiltatcsegſefzuitsiß lit ac ph ꝓpꝛietates ſi idiſticte abeeni c maliter. Miot vitur maifeſta in
3.
Minoiez ißi cSceduit ſzptre 6 itat trinnppieiarũ rektiuãn ſin idemci jegl⸗ itgẽnrie icratum grgumenium paietaſic arguit᷑ nullum infinituʒ ſinplt mod qud inkinitum ſimpir cõpatit ecnʒ
Liijnita ſimpliciter reglireræ famalite ergo non patitdiſtinctionem ſecum alicui
₰
ctis aduerſarioꝛum.⁊ ꝑ rões. Tũqꝛinfinii
vt ſic non chpatit additiõem. qꝛ iam nð eẽtiji nitum ſimplr: ß ſi cõpateret᷑ſecum aliquã di
ſtinctiòem vt ſic iã poſſet pati additiõem. Tů etiã nã ipſi diẽt ꝙ qꝛeẽntia dina eſt ĩfinitare aliter neceſſario idẽtificat ſibiꝓpꝛietates re
latiuas realiter. Minoꝛ notiſſima eſt. quis
eẽntia diuina nõ ſolũ realiter ſedetia foꝛma liter ⁊ ſimpliciter ẽ ifinita. Nã ßʒeos eẽmi
vt diſtinguit a relatiõe eſt infinita ſimpliciter
⁊in hoc ditfert a rclatione. Cõſtat autem ꝙ vt ſic ſumitur foꝛmaliter quia nõdifferta re latione niſi foꝛmaliter: gſic. Pieẽntia di nina ⁊ relario differrẽt foꝛmaliter tunc plus differrent qᷓ; perſone diuine. conſequẽsẽ fal ſum. igitur ⁊ antecedẽs.ꝓꝛobatur ↄa.q il que ditferunt in eo cuius eſt modꝰplus dim
iquã i eodẽ:ſed diuina naturz
in eodem foꝛinalirer:⁊ ſic cẽntia⁊ꝓpꝛietu nõ pñl diſtingui foꝛmaliter. Maioꝛ pʒexdi
t
inrinivi lierdiſin Leiodiſti negtit gürfir elier biahti reinlierd fufin en m mitiis ſn rit

D * R
maliter diſtinguitur realiter:ſedeẽnti din ⁊ relatiodiſtinguũtur foꝛmaliter.ergo rea liter. Jtem ců ſocus a ſuperioꝛi ad inferiꝰte-
Decima
nla que drnt in modo ſolů. ſed ila que bnt fonmaliter d̃nt in qditate cuiꝰrealitas ẽ mo dus:que aũt dr̃nt realiter d̃nt in modo qͥdi tatis. plus df̃nt que d̃nt koꝛmaliter: qᷓ; que
dr̃nt realiter:ergoeẽnria tꝓpꝛietas plus dif realiter:ſed hoc eittalſũ.igit⁊ illud
ſerunt ᷓ realite ſtfaiſü. igit⸗ ex qno ſequit᷑ ¶ uinto ſic.ille qͥditates ſeu oalitates que tãta ncẽitate determinãt ſi
biexðniam ſicut ipſa realitas nõ differta rea
ſtemepörpueſcindi abeſſerealt ſed dine ſithtes ſeu foꝛmalitas ranta neceſſirate de⸗ minant ſibiexßriam ſicutipſaexftia mer
ois ias rfomalas diuin?fme Leeſleelſerr ſic nulomodo in porentia obie
ifirmat· quecunc; dfi formaliter
*„ 6 ₰ 5% 6** e 8 3 1„
tibilirer ⁊ adequate aur realitgs ſe habe plus ⁊fonnlitas inminul vel eeonuerſo idicaru ꝙᷓ füridem chuertibiliter vadeqᷓ⸗ teergoque nõwiſtinguirur realiter nee foꝛ
1
neniſter nec omatr. Sivicatcy reaiitus in
Luotepeeritbennſueecuhiußerbtan
buur infuoinerioriigãbiigitur or⸗
eentitdin
neat negatiue. bene valebit arguert.nõ diſti
guũtur faliter. igitur nec foꝛmaliter ⁊ ſic cũñ eeẽntia⁊ relatio nõ diſtinguãtur realiter git nec foꝛmaliter. Pidicat᷑ ꝙ foꝛmalitas iplꝰſe
pabet qᷓ; realitas ſeq̃retꝙ q̃cunq; diſtingue⸗ rent᷑ realiter differrẽt ⁊ foꝛmaliter. qð eſt fim̃
m eos. Nam ſoꝛtes ⁊ plato diſtinguũt'rea liter km eos. nõ tñ foꝛmaliter. Itemſi foꝛma
litas eſt ſi uperiꝰ ad realitatẽ. ergo a quocũq; remouebit idẽtitas foꝛmalis ab eode remo⸗
uebil idẽtitas reglis:ſed ab eẽntia ⁊ relatiòe
remonetur idẽtitas foꝛmalis.igit᷑ ab eis re⸗
mouebit᷑ idẽtitas realis.patet argumẽtũ per
locuma ſuperioꝛi ad inferius deſtructiue.
fſic acipiam iſtamꝓpem tres plone di
7 0
falſuitres pſone ſt vnn ſummares. ergo dʒ
vifinitibe velde
nes Et E 2 F
S. 6**
yna ſũmareshoc gũt
nine ſunt vna ſumma res:aut iſtaeſt verafoꝛ maliter:aut falſa:ſieſt vera foꝛmaliter:igitur eẽntia ⁊ ꝑſona non diſtinguũtur foꝛmaliter qꝛ veritas ꝓpoõis affirmatiue foꝛmaliter ve fundatur ſup vnitate foꝛmali:ſicut veritas ꝓ
poſitioniſ realiter vere ſuꝑ vnitate reali. Bi
dicatur ꝙ eſt falſa foꝛmaliter tunc ſua ʒdicto
ria erit vera foꝛmaliter. que eſt iſta tres E diuine nõ ſunt vna res ſũma fomalr. Tũc arguo ſic. qñcunq; alique ðue ppoes ſic ſe ha bent ꝙ vna eſt vera foꝛmaliter ⁊ alia nõꝛma⸗ a debet cõcedi ſimpkr ⁊ abſolute ila q̃ẽ va oꝛmaliter q; illa qᷓ nõ eſt vera foꝛmalr:ſð iſta ppoeſt verafoꝛmaliter ſtãte illa diſtinctiõe e nòſt vna ſũma res.⁊ iſta
cdeeciablolute iytres pſone nõſun vñafü⸗ debet negaritres pſone ſunt bſurdum dicere. qꝛ ecqi oppoſitũ determi⸗ determinatio.cuʒ ecẽis res ꝑſonas eẽ vnã
nnangoſic. ſicẽntiax re üingunt formiiter ſequitur ꝙnulap oneſtſimpley ſoꝛmaliter. ergo nò eſt
n diuina honeit ſinplex. ᷣaꝓbatp diffi
itioneniquã ponit augꝰ vndeeimo de ciui-
cax vbi dicit. ꝙ ſimplex dicitur illð üichabet. Ex hocarguo ſic·eo mõ adineſt ſimplereq möeſtqͥcꝗd hʒ. ß pſo uvinanõẽcoehd ʒ foꝛmatr:g nde ſimplex jarminoꝛeſttia. maioꝛ patet p locuʒa
ſcripriõe q eo moqᷓ cõuenit
6
aioꝛi diſtinctide diſtinguũtur ſapia⁊fii
Zrio:qᷓ; eẽntia ⁊ ſapia: ß eẽntia ⁊ ſapia diſtin
Zntun fõꝛtr. igiteẽntia ⁊ filiatio diſtinguũ᷑
Piqᷓ; foꝛmatr. ergo realit᷑ veleẽntialiter· Cð cluſio iſta eſt falſa. ergo aliq p̃miſſaꝝ.nõ ma⸗
igitur æ. Joẽ alia opio thomiſta q̃ hz i
ſci thome pono nouẽ ↄcluſiòes.
ioꝛ. minoꝛ. Maioꝛꝓbatqʒ illa pl diſtiguũ tur que minꝰſũt idẽ:ß eẽntia ⁊ reiatio ſůt mi⸗ nus idẽ qᷓ; eẽntia ⁊ ſapia. qꝛ eẽntia⁊ relatioñ ſũt idẽ ↄuertibilit᷑ ſicut eẽntia ⁊ ſapia hm eos
duplicẽ modũ loquẽdi in pñ̃ti mã.pm ꝰinitit deis doetoꝛis ſci.ſch dictis herphei ¶ Muã tum ad bpmũ modũpcedẽdi in hac mã ßʒ viã PMricö⸗ cluſio. Qꝛ relatio vt ↄpata ad eẽntiã nõẽrc
Pꝛocꝰ ꝓcluſiõis declaratiòe nõndũ ꝙmað
eſt dra inter iſtas duas ꝓpões.ſcʒ inter iſtaʒ
relatio vt ↄpata ad eẽntiam non eſt res ⁊ int

——————— S——— ————————————
——————.—
————
——————
— „—— ehaeett
„
meſtio
lam. relatio compata ad entiã nõeſt reſq eẽt relatio realis eẽt cõpatio adeẽmijqʒ eſt bma ſumit᷑reduplicatiue. ⁊nõ pma cõcedit᷑ fulſũ. tẽ ſeqretꝙ ot cõpatũad eẽntiãcẽtre⸗ a chomiſti·⁊nð. Iſtopᷣmiſſoꝓbo ↄcluſideʒ latio. qWeſt falſuʒ·nã artributapft cpariai pñtem q̃drupłr. Mꝛimo ſic. paternitaſ vtcõ eẽntiãx iñ nd ſũt relatòes. Mꝛobatſcqla ni parata ad eẽntiã non eſt relatio realis. ᷓ non ſicur iſta hõ inquãtum ſenſihile eſt aialinert eſſres. ña ꝓbat.· qꝛ cũ pf̃nitas ſit relatio re iſtam.oœẽ ſenſibile eſt alitaſi relatio cõpa⸗ non cſt res:cum paternitas ponat᷑eẽ res re ad cẽntiã ẽ relatio realis. Eõcluſio⸗ latiue. Añs ꝓbatqꝛ ſi pr̃nitas vtↄpata ad ef ex hoc nð ſequit qui relatio chpataad ſentiã eẽt reiatio reat:iequeret᷑qꝙ pf̃nitas ma ſit vera res realis. hanc ꝓba ſieid nẽt relatio alio amoto alteri? võiſ nem inferioꝛis nõ ſequii negatio ſipion sbeẽntia b ile vł ipoſſibile. vñs ẽ falſůũ terminſũptus cunt eduplieniðexiti S⁊aßs falſitas ↄñris nð eſt remota enifiia oꝛ ſeißo nõſumptoxũ reduplicaueygo ie q̃ eſt alteriꝰrdis ah ecntia pf̃nitaſnon re ſequitqꝙſi relatig vrcðpata ad ctiãn manẽt relatò realis. ↄñaꝓbat. q illud qðeſt res quicòpata ſit rescuminpm tale vel vicit rale ↄpatũ ãd aliquẽ terminũre dupiiea
8
„
mp dicit 8
„
2patio⁊ detern
ind ut e
we latiõis falẽ deimiata hirudoad iminn
oppoitũ. ñ ẽ tat vt ↄpatgad qcq; aliud
d tminũ oppoitũ. Sʒce& tmin⸗
ſi 7*, ——*—
er iermio habebitvererminat erminarã hitudinẽ ad ipſiʒ. 4ſic·iin eſtrelatio realis vt ↄpatũ ãc grnnnũ opp irũ nðeſt tale vt chpatũ ad ilð cuirepug
eẽ fonnalẽ terminũ oppoſit
woliereturcerminus oppoſitus vde fůdm tefieret termninus · vt patet ex ſupꝛadictis.
heluſio· ⸗ ſi relatio vt cõpata ad ein i cuirepugnat tiameſt res eſt viſtincta res ab eẽntia reali- nũ ppoſite relatidis:ᷣrela er· Hã̃c pꝛoho ſic:ſi relatio vt cõpata adeẽn tio vt cõpata ad terminũ oppoſitũ eſt relatõ tiamdiuinã eſt relatio vclres tunc eẽntiaeſt realis:eentia aũt repugnai eſſe terminũ rela onmlis terminus oppoſitus nclationis: ß relario dina vt ↄpa onmis foꝛmalis terminus relationis realis taad eẽntiʒ eſt relatio realis. Maioꝛeſtma eſtdiſtinetus realiter a reiatiòejſibioppoſiu illud qð cõpetit hoi xt homoenon ergo de pꝛimo ad vltimuʒ pf̃nitas.ſ vt còpa petit ſibi ſubalia rõe reduplicariue: ita iið taad eẽntiam eſt relatio realis ſiue res ſeq cohetit relatiõi vt cõpate ad terminũ op ydiſtiguat᷑ realit᷑ ab ea. aioꝛðclarat᷑qꝛre poſitũ:nò cõpetit ſibi vi cõpate nõ ad termi latio rès nõẽ cõpata ad qðcũq; niſi ad termi oppolitiMino apparer quo ad pmaʒ nñ ſuũ ſibi oppõitũ ⁊ vt cõpataad termimʒ ſ5 Prelatio cõpata a rerminũ oppo ſibi oppoſitum. quiaalias non eſſet habitu⸗ it res ſeuflatio realis hoc ii cõcedũt¶ doðterminata. inoꝛeſt nota quianò pot Alia ps ſcʒꝙcẽntie repugnet eẽfomalẽ rer eſſe inter aliqua realis oppoſitio ſine diſin⸗ nu— aetex hoc.qꝛ eentia nli ctione reali.4 5 concluſio. uia ex hocꝙ — 5— copa relatio cõpatah eſſentiam eſt res non auteʒ crad inn etetio realis p ↄñs res. vt còpara nò ſequitq diſtinguantur plus qᷓ ergo inqutũ copata ad eẽntiq eſſet relatio. rõne. Hãc ꝓbo ſic.tota cauſa q̃re relatio df̃t eeſtflſimnergo añs fallitas ↄñtifnðẽ Fatr ſeufetmalr a ſuo tmio oppõitorf ai qtc tẽt ſenſus ꝙᷓ foꝛnalis rõquare pt̃nitar ¶ t.qvt ↄpata ad ipm eſt relatio reat ſiue res

ſed relatio lieʒ cõparataad eſſentiã ſit res nõ
tamen vt cõparata: ergo relatio vt cõparata ad eſſentiã nõ eſt neceſſariũ vt diſtinguat ab ea realiter nec foꝛmakr: nec per ↄs plus qᷓ; ratibe. Maioꝛ eſt mãifeſta. Sieniʒ relatio
4 vt cõparata ad terminũ ſuũ nõ eſſet res non diſtingueret᷑ realirer ab eo. Minoꝛ declara-
6
8
* —
ur per pꝛimãconcluſieʒ.
ine diſtinguibilitqte. Ia
nihilominꝰ eſſe intellig
Bexraconclu o. Eſſentia ⁊ relatio ſunt diſtiguibilia ratòe
Rue chceptibitr. ꝓbat᷑ pꝛi⸗ ſic. Ille inte llect? Muicapit aliqun ſie ꝙ xnuʒcõcipit ad aliud? adſe. aliud vo gd ſe ⁊ nõ ad aliud:neceſſa ratõe ⁊ccepri
ſtücchetp
P——.
5 5 2 0 6 7
6 * 6 ½ r 6.— 1. 4 3* 3 5 6 k 5 172 112 N*„*. k. ₰
2—. 5
5. 2 35
3— — 86 1. 3. 2
*
„ i. 5** 7 13 5 tit 31 ₰ 3 3 3 3 5 3 3 ßnð obſtãteꝙ cipi * Kn igt ineẽ
eatiõtex natura reicẽrgo j obſtãte qꝙ diſtin
relatiòe: nihilomin tñ diſtinguibi zip inerit ex natura rei. Maioꝛ pʒ per ſite nec videt᷑ eſſe maioꝛ repugnãtia in vno qᷓ; in alte
gui actuałr ꝑ intellectũ
nihil ponat ineẽntin ibilitas ipſi
o. Minoꝛetiã patʒq ecntia ⁊ relatio ex na
tura rei ſunt imelli ſieẽt diſtiguibile nõ cõpeterʒ eẽntie ⁊ relatòi eꝝ natura rei hoc nõeẽt ex aſio niſiqꝛ cõ̃pete ret rei in oꝛdine gd actũ aliquẽ pquẽ nihil po nit in obiecto. Iſta eniʒ eſt potiſſima cauſa: ſed iſtud nõ obſſat· ergo ⁊&.x Paioꝛ pʒ. UMi noꝛ ꝓbo.qꝛ ſicut intcllectꝰ nihil poit in obie cto ſuo:ſic nec viſus.ſitr ⁊ amoꝛ nihil pðit in
gibilia. Secũdo ſic. qꝛ
mnto. ß hoc nõ obſtãte viſibile cõpetit ex na
tura rei obiecto in ſecũdo mõ dicẽdi ꝑſe m comẽtatoꝛẽ ⁊ de gia. ſitr amabile ex natura reichprtit eẽntie diuine: ergo⁊t.¶ Octaua ↄclo. Q eſſentia ⁊ relatio pñt necèſſario ex
oe aliqᷓ; nõ idẽtitatẽ. ſcʒ nõ idẽtitatẽ diſtigui biitat ꝓbat duplr. pꝛi⸗ ſic. q̃cũq; funt diſtin
guibiia ↄceptibi illaex nanurarei hůtquã
„
—
* „
.
„ itd 12
*
abea nd iral diſtiguüt: nec per ↄůs ponit
dam diſtinguibilitate. ſcʒ ↄceptibilẽ ſʒ nõ de
„.—
itas cocepribilis eſtquedã nõ idẽtitas ſicut
indiſtiguibilitas ↄceptibireſtqdam iqẽtitas ergo quecũq; ſunt diſtinguibilia ròe: illa hñt qᷓdaʒ nò idẽtitatẽ. ſcʒ nõ idẽtitarẽ indiſtingui
bilitatis.ſic eſt de eẽntia ⁊relatione:ergo& ¶ Becũdo ſic. Quibuſcũq; attribuũtur ex⸗
trema 3dictionis reatr ante oẽmactũ intelſe ctus opoꝛtʒ ꝙ habeant aliqᷓ; diſtinctõeʒ ante
——
oẽm oparðeʒ intellectꝰ? velgliqᷓ; nõ igẽtitatẽ:
ſed eẽntie ⁊ relatiõi ante oẽni actũ iniellectus applicant᷑ extrẽa ʒdictõis: e go opoꝛtʒ pan le dem opacheʒ intellectus heant aliq; diſtin ctiõeʒ vel nõ iqẽtit ieſʒ nö půt hie diliictõeʒ q nec foeml nec teale ergoaliqᷓ nõietit⸗ P Siſolrelu it Sdictio iſtictõeʒ vlhn idetitatẽ aliqᷓ;. Mioꝛ
2p ſtalicq; ñ idẽtitatè.ſcʒ iar pſorenõei ſüt ecdeʒ pſone⁊ tñ 5 b6 ſect millidẽtitatẽ heantich ht
rnie tüt neritate pſone. Be
tiras? j idẽtiras nõ diſtictio indiſtinctio: ß pſo üt indittieriòeʒ aliq ⁊ cũ poc ndiſtictöeʒ I diſtictòeʒ ꝑſone enii. uedetz vnitas eids Shi vitathetaii Fphonhr idaz vnitate ſcz heant. Tonc aluat᷑ optie trinitas
—
— 38 eſenrie⁊ vitab reꝝ q̃tern- nãqi ptröbarata ad iuice ſüt es ⁊ rea iſtiticitmt per ñs reatt ↄſtituũt pſo
nſqichpatateaentiaʒ nð finraſie fes
in numeꝝ cũes⁊ ſic vitat quatnitgs: ſalun
tur articulus trinitat: ⁊ dal moduſquo opti
me ſaluat decretat. ef de ſmatrinitate. que
Dicit ꝙ pater ⁊ filius ⁊ ſpůs ſanctus ſůt yna
ſům res: ndobſtãte ꝙ ab inuicẽ diſtinguãt᷑·
Contra iſtas ↄcluſiòes arguit Frãciſtis
mayronis in pꝛologoↄflati duplici᷑ pꝛiꝰ ſic
„
Relatio vt cõparata ad oppbilũ eſt veic in diuinis: ſed vt cõparata ad oppoſitũ diſtigui tur ab eẽntia: ergo vt in diuinis diſtigui?᷑ qb eẽntia. ¶¶ Becũdo ſic. Relatiõi cõparate àd eſſeniũ ad oppoſituʒ cõpetũt extrema qi ctoꝛia: ſextrema ʒᷓdictotia nõ pñt cõpetere eideʒ oino:ergorelatio vt cõparata ad eſſen tium ⁊ ad oppoſitũ noneſt idem omnino. qð
eſt maius incòueniens qᷓ; de eẽntia ⁊ relate.
autẽ talia extrema ʒdictʒis cpetãt ſpi

————.—————
—— 2
„———. ————
bat qꝛ eſe rem⁊ nõeſſe rem. vñ arguit ſic. dis ꝓbetas relatiua vt cõparata ad terminũ eſt res: nuſla ꝓpetas flatiua vt cõparata ad eẽntiã eſt resiigit nulla ꝓpꝛietas relatiua vt chparata ad terminũ eit ꝓhetas relatiuayt chparata ad eẽntiã. Nertio ſic argnit. ois ppꝛietas relatiua cõparata ad oppoſituʒ eſt incðicabit. nulla ꝓpꝛietas relatiua cõparala ad eẽntiãeſt inchicabilis. igi᷑ nulla ꝓpꝛietas relatiua comparata ad eſſentiã eſt ꝓpꝛietas cðparata ad tminuʒ. ¶Ad iſta eo.ad pꝛi mãdicẽdũ ꝙ minoꝛeſt falſa: qñ dicit ꝙ flatio
* .
iſiertabrentiawereatt
guat reatr ab eẽntiaßiolũ
Fdicocpnoneſt ʒdictiowextrẽa ʒdictiõis applicen᷑ eidẽ niſiiſpeotu eiuſqẽ. daro erga
a ral ad
cðparat ad oppoſiũein — Veſerti venbri ſpee eẽntiat terminꝰ ſibi oppoſi diſt
reſprceivſ
jincrio: ſʒſolů int ilahd qu
omiã rñdeo ex pꝛi chcluſiòeꝙ ſifiat reduplicatio ſupactũ hoc ꝙ cparata. qʒ relationòi
becſit res:ſede nauraſah· Etinhoe
5
niiapponat tequpiicatojnmier ſiun oportʒ:tůc minoꝛẽſt vera:⁊hetonð ſequit
.
Hnoppꝛieras relatiua chpafgtaadcẽntiãeſt es: iicʒ nõ vt còparara: qʒ tũc ſolũeſt ratio.
vt fduplicat arr rõis:ꝛ ſic iteꝝ nò ſequit
noꝛeſt fallaimo dicoꝙ ꝓpꝛietas relatiua cð parara ad eẽntiã eſt incõicabit.ſi aũt accipiat᷑
cũ reduplicatde ⁊ fiat reduplicatio in maioꝛi
⁊ minoꝛi ꝓpolitibib:tũc maioꝛ eſt falſa:⁊ mi
noꝛ vera. qꝛ relatio vt cõparata ad eẽntiãeſt
ſolũ rõ⁊ hʒ ſolů vt ſic eẽ rõis ⁊ ndeſt res ⁊ ið necẽchicabit nec icdicabit vt ſic. Aliꝰ mod? thoiſtan eſt eoꝝ qͥ ſequũt᷑ magiſtrü Herphe
um:qui mod? ↄtinet᷑ intrib? ↄcluſiòibꝰ. Mꝛi
ma ↄcto. 5 mer eẽntiã⁊ ꝓpetatẽ eſt idẽtitas nõuertibil· ꝓbat᷑ illa ↄcło triptr. Mꝛiꝰ ſic.
qʒ illa quoꝝ vnůpᷣdicat᷑ de altero pᷣdicatõe di cẽte hoc eſt hoc: opoꝛtʒ ꝙ velſint ideʒ uerti bilt ⁊ adeqᷓtevel incbuertibitr ⁊ inadq̃te. ſed
ſunt idem cõuertibiliter ⁊ adequate:ergo nd ioꝛ nota. Minoꝛ etiam patet quoad pᷣmam
que ſunt idem ↄuertibitr ⁊ adequate mtupi
lietoverndin taeetitti
uüdiſinguat
eſiidemsltetiade
res:auiẽ vt cõpa
ctonõ ſequi ſi qharguit nul res eſt maic ſeipſat d vct aůt obmittat rednpliatio ⁊ arguitſic qm̃is u nulla ꝓpetas relaiia cõpta ad eẽntiã eſtres: ꝓpꝛieias relatiua cpafaraad tminũeſtres igit Stũc mioꝛeſtfaiſa vi pʒex ʒ eluſioe
e ſitius vtis: qde plurib/ pdicat qᷓrelatio.
ue nõ oponʒ qͥn incluſuʒ ſit iſta res aqua in tðeʒ ſit maioꝛ idẽtitas ꝙ; inter duo qᷓ;ta non iicẽdũ ꝙ nõ eſt ſile. qꝛ ꝙ due qᷓ;titates equã
to qʒ neutra ilaꝝ includit aliqq: nec ꝑmodũ partis integrainec ꝑ modũ part ſbiectie in
eẽntia ⁊ relatio pᷣdicanf᷑ hoe modo nec tamz
ſunt idem incòuertibitr ⁊ inadequate. Ma
partem. quo ad ſecũdaʒ partẽꝓbat. quia ila
cato vnomłtiplicat reliquũ. pedpertequi oppoſitů tenes eſſentia? relatio ſint idre
relariòe mulltiplicat eiſenria. qðeſterror
„..
ibüeee.punit
ſnaritate que eſtſmratiheztotiusin giaie inbeſiveß oqutodemnln do res eiſentie que dicit incõuerribit relarde
n dicit᷑ excedere ⁊ eſſe maioꝛ ipᷣa relare hn rdeʒ totius integrat:ſed magis fm ròeʒ qua
¶d ſecũdũ dicẽcuʒ per ideʒ. ꝙ iiud qð in cludit aliqd plus per moduʒ part integralis noeſt ideʒ ců incluſo: ſed illud qð includit ali quid⁊ cũ hoc plus per modũ partis ſbiecti⸗
cludat᷑.¶ Acd ktiũ dicẽduʒ. qñ dicit ꝙmaioꝛ eſt cõuertibilitas ⁊.ꝙ licʒ inter eẽntiã ⁊ rela
ramen maioꝛ cõuertibilitas. Et cuʒ iu ꝓbas quaſi a minoꝛi.qꝛ ſi iſta funt cõuertibilia⁊.
les neceſſario ſint cõuertibiles hoc eſt pꝛo I
quo excedit alterã.eẽntia aũt ⁊ ſi nð includut

aliqd p moduʒ parẽ integrat in quo excedat
relarideʒ: includit tñ aliqd: vel potiꝰ nõ exclu dit ꝑmodũ part ſbiectie: velqᷓů ſbiectiue ròe cuiexcedit aliã relatõeʒ: ⁊h fufficit ad pñs. alias rões aureoli dimitto: qʒ in ideʒ redeũt. Secũda ↄcło ꝙ ex hoc ſeqͥł᷑ ꝙ int eẽntiã⁊ relatiõeʒ eſt aliq̃ non idẽtitas. ꝓba ynitat põit in ipis aliquẽ gradũ vel modũñ igẽtitaꝭ. remotio eniʒ affirmatõis eſt poſitio negatõis.⁊ ecõuerſoꝛſʒ ois cathegoꝛicꝰhʒ re
üonere abeentia ⁊ relathe aliquꝰ graqũ vel niodũ yniras ſcʒ moqũ vnitas ↄůtipilis. igit
bzpneſeintegaliguè modhndietitat
. ** 6
2
„
ztoio Suihitr eace oppoſſrũem pᷣ ifert oppoſitů ſhiecticerntiat reiat
go nð ſunt oio dr
npaunrren
nõcitrit que
vliesde junt glicmodondea Shyt giiqᷓ nõ ietitmẽ ſʒ ecmis
it tiph e ſc. Sus
3 i5eza— bm ſtare pquoliber ſuo
Soſie. S ſ
e e ſi nullaideritas.coſic Maffirmatiuãde pᷣqicatc infinito ſeci tiun de pdicatofinitoexæpiarinenis per te ibinòeſtaliqidetiras quc eſtaffirm ua de pdicato infinitoꝛergo ad iſlů ſeqł ne
iu depdicarofintotque ctcyinteaſrnl⸗
eſt inferius ad nullã idẽtitatẽ in qi ergo vbi
iſta rpdet. Ad pᷣmuʒqů dicie ꝙ necatio pᷣßᷣo
ſira ⁊. dicẽdũ ꝙ negatio põt pᷣpitmiotripli
cit. vnoꝰ abſolute:ſicut cuʒdico nõ hõ. Elio
Atracte:cũ dico nò hõalhꝰ· Tertioꝰ diſtracti
ue: yt cũ dico non hõ moꝛtuus.tñc dicoꝙ ne
gario pᷣpoſita tmio ſemp ↄfundit ip̃mꝓ oibꝰ
2rẽtis ſub termio eo modo quo accipi᷑. S; ullo ſimne diu c.qꝛt cut ſe hẽt pmũ pncipiũ cõplexi in'ghe qᷓrita
is vel in qᷓ;titate ad infinitq qᷓtitatẽ:ſic ſe hẽt
ei accipit terminꝰ vł facit ipᷣm ſtare ꝓ om̃
bus ↄtẽtis ſubeo vłr. ſicut cũ dico nõpomo
⁊ nullus ho. ſiaddat᷑ termio ↄtracto:vt non homo alhigit᷑ nullus homo albus. Et hoc ti diccduʒ eſt de tmino diſtracte accepto.ſi
cunõ homomoꝛtuus: igit nullus hõ moꝛtu us. B nð ſcqt ꝙ ſiaddat negatio imiotra⸗
cto ⁊ modificato ꝙ ꝓpter hoc neget termi-
nns abſolute ſůprus Icut nõſequi᷑ nõhõal„
bat remo uẽs abaliqb⸗ gliguẽ gracũ vtaliquẽ moduʒ retatmib ümpir ſi es negatòe tmini modi
onon
0 livelter
ecima
bns· ergo nullus homo:lmo cẽtfallacia ↄ̃t
⁊fallacia a fmqͥdad ſimptr. Sic ãtẽ in ꝓpo itoqñ dicit eẽntia ⁊ relatio nõ ſunt cibmo
dis idẽ. igit aut vł nõ ſunt aliq modo nõ ide nõ ſeqͥł᷑ ergo ſunt nõ idem.qʒ iſta negatio nò vᷣpoit termio nõ abſolute ſʒ modificato⁊ cõ tracto.«Acd ſecũdã dicẽdi ꝑ idẽ ꝙſiargue ret᷑ a tmio ſimptr ſũpto valẽt ↄña:nð autẽ a cati. Acd ttiũ dicit᷑ ꝙ ibi cõmittit fallacia ↄpᷓ.qꝛ negatio inferion nõinfert negatideʒ ſupioꝝ. qꝛ ndeſt inferio ſſupioꝛ neceſſario aut in ꝓpoſito ↄcedit᷑ ali qua nd idẽtitas.⁊ ſic ẽ negatio hec idẽtitatis
particularis:⁊ nõſeqt negatio vłis idẽtitas. ſicut ad nõhoieʒ nõſeqꝙ᷑ nò aial· qꝛin plus ſe pẽtnõhõqᷓ nõ gil. ſc in ꝓpoſito. 4 Certia 2clo Ex hoc nö ſechtꝙ int ea ſit aliqᷓ diſtictio ernatmarei. ꝓhut upt pꝛi ſicqſiidẽti. kcouerthlt infettetinets deq dicit a dillinciideʒ ex naut tei iamſtqret ſe infert⁊ſüpt bmrretãlineã eenrdiſtin taex hatura rei. hoc eſtfalſuʒ: qꝛ rñcſecqret muũ fupt pᷣdienrer foꝛnukr editatie de wo inferioꝛi qðeſtmãifeſtefalliʒ. 1 Sco ſieqad negatdeʒgracvelmodifoine non poſirie fotmne vppoſiue q negatio modi. radprſtarerſia cũſhtnaſcurpatʒ; Tnegaiiöeʒ hut qð eſtnòeſſe imeſecaliduʒ Sſeqt politio fwꝛrie oppbite ſcz eſſe frigidũ iltt articuli kotãquʒ ꝙ tria ſint q̃faciũt Sicultatẽ inpßtimãvecentiarelatõibus 5pinn;pneipiũ cöplexũ pinuz pncipiũ di
mohent tyla dubia ꝛi⸗ dubict. yt pꝛi mũpᷣn cðplexũ tendar indiuis. qð eſtꝙ pꝛe
dicatãdieioꝛia nð pollint vificari de eodeʒ. Et videt᷑ ꝙ iei non pñt vificari de eodẽ:ſʒpᷣcticata ʒdictoꝛia vᷣificant᷑
de eẽnrig⁊ rela
ſux nõniſi ꝓpt᷑ hocqꝛ pᷣmũ pᷣncipiũ cõplexũ applicat᷑ eentie ⁊ flatõi. Rñdeo ꝙꝙ de hoc ad
pñs narrabotres opinides. Pl opinioẽ
ꝙillud pncipiũ de quolibʒ eſe vłnðeſſe⁊ de
nullo ſimłnò renet in diuis. qð ꝓbat᷑ ſic. qꝛſi
mũ pncipiũ cõplexũ in entitate ad infinitã
entitatẽ:ſed pᷣmũ pᷣncipiũ cõplexũ inqᷓ;titate
pura om̃e torũ eſt maiꝰ ſua parte. nõtʒ in qᷓ;ti
gte infinita. qꝛ q̃libet pars ifinitieſt infinita. Infinito auẽ noneſt dare maius:⁊ per ↄs nec totů eſt maius ſua parte: alias eiſet vᷣare
maius infinito:ergo hoc bncipiũ no tenet in
ſiloginn expoſitoꝛi Etmh
enict relatõe· ſcʒcõicari⁊ nõ cõicari igi tiut eẽntia ⁊ relatio nõ fůt idẽ. iſta ↄclo eſt fal

—
qᷓritate inkinita:⁊ hec fuit minoꝛ ſequr ergo ↄckoꝙ nec bmuz pncipiuʒ cõplexi in entita
atũ Aug pꝛiꝰ de trinitate. ca pꝛi⸗ qui po nit mltos ẽrroꝛes. Et inter illos dicit ꝙ iſte
eſt potifimus modus errãdi ponẽin deo qð nula natura patitur. ¶ Becũdo ſic. Quia per cãdeʒ ròeʒ poterit dici ꝙ pmuzʒ pncipius
ener in ðiuinis ⁊ nò tenet: pot vificari⁊ non
põt vᷣificari: que ſunt ʒdictoꝛia. Tertio ſic uia per eandem rationem poterit diciꝙ eſſenria diuinaſit finira ⁊ infima. ꝙ deus ſit
„
⁊ nð ſit. qð eſt ↄtra teꝛqui ponis alieꝝ mebꝛů determinate que oñita fun ablurda ¶ſd ratðeʒ dico ꝙ pmuʒ pncipiũ in qᷓtitate lenct quciʒ pars infinitieliininita· dicdůꝙnð
eſtif nitaex parte vtriuſq; extremiex par
te vni tiñ ex parte ainẽ alterius eſt finira:ſi cut pʒ ſi diniat᷑ lineaquaʒ imaginamur infi nitã ex parte vtriuſq; extremi. vbieiʒ ꝓcede
oſigno diuiſiõis ⁊ ꝓcedẽdo ſemꝑ vlteriꝰ erit
—„
ius. diceduʒꝙ
fnitũ ndeſt dare maius. infinno aun ex vna parte:finito voex alteta eſt dare maius inq;
tuzfinituʒ ſeilʒ totum ilud qð reſultat ex il
7
lis duabus partibꝰ copulat. Er itapʒ ꝙ iſla
„„
opinio deficit in ſe ⁊ in ſua ratde. iſ Becũda
opinioeſt ſcotiſtaꝝ voletiũ ꝙ pmuʒ bncipiũ coplexũ optime teneat in diuinis qꝛ ipoſſibi
le eſt ꝙ pᷣdicata ʒdietoꝛia viticent de eodẽ ex
natura rei indiſtineta. vnde qꝛ õdicioꝛia viſi
ctur de eẽntia ⁊ relatiõe ſcʒ reali chicari⁊ j reakr cõicari.ideo ponũt ꝙ eſſentia⁊ relatio diſtinguũtur foꝛmalr in diuinis. ¶ Lontra hm te dẽntia diuina⁊ pat᷑nitaſ eadẽ realitate
realiſant᷑: qꝛ alias eẽnt diſtincta reatr. Acci-
pio igit᷑ illaʒ realitatẽ ⁊ arguo ſic. Nec reali
tas eẽntie eit cõicabil hec realitas relatibis demõſtrãdo eãdem realitatẽ nõ eſt còicabilis igit᷑ hec realitas eẽntie nõ eſt hec realitas re dis. vbi hẽs expſſe ꝙ Idictoꝛia pdicata ſci kcdicari? non cõicari etiã reatr vificant᷑ de eadẽ realitate foꝛmałr ⁊ ex natura reiidiſtin cta.igit᷑ ad vificãduʒ pᷣdicata ʒdictoꝛia de ali
qua re indiſticta realr nõ reqrit᷑ diſtinctio ex natura rei vłfoꝛmak. qꝛ realitas eẽntie ⁊ rea
litas relatiõis ñ diſtiguũt᷑. alias eẽntia ⁊ rcla tio eẽnt reatr ex natura rei diſticta.¶ Becũ
do ſic. aut ad tollẽdũj repugnãtiã ʒdictõis re quirit᷑ tãtã diſtictio qᷓ;ta cſtextra modũ ʒdi⸗ eidis vłſufficit mincꝛ. Hi dicat᷑ ꝙ reqͥrat᷑ tñ
ininita. Et cũ dicit ꝙ infiniro ndeſt dare ma infinito ex ea parte qua eſt in
ta putaſi 3dictoꝛia ꝙ redratdiſin ctio reat:⁊ ũ foꝛmalr foꝛmat. ⁊ ſifʒ rõeʒ rõis
e tenebir in enrirate infinita. f Conra ar⸗ tũc cuʒ in diuinis extrèa ʒdictoꝛia opponãt
Kh Pꝛi ſic. qꝛhoc expſſe eſt ctra
reatr qᷓ opponãͥ᷑ dictoꝛie eẽmie. ſiẽ cdicgri
reałr ⁊ ñ cdicari rcat᷑r. eẽ a ſe realr ⁊ñecaſ
reat:nõ rollit tal repugnãtia ꝑdiſtictdeʒ foꝛ
malẽ:cũ ſit mioꝛ diſtictòe reali: ſinec ꝑdiſi ctõeʒ rdis. Pi dicat ꝙ ſufficiminoꝛq; ſitop poſitio extremoꝝ:cũ extrema in diuinis ſit
oppoſita foꝛmair ⁊ reatr. quia eẽntia cõicat realr ⁊ foꝛmatr: patniras autẽ nõ.iůc ſufficit minoꝛ diſtictio diſtictide reali gc foꝛmaliiſta gůt ẽ diſtiginbilitas rõis vł nò idẽtitas indi
ſtinguibilitat.⁊ ſic ſeql᷑ alteꝝ duoꝝ ſꝙyłdi
gnãtiã Idicrdis in diuis· vłſieſt nicehu
ciat᷑ ꝙ iſia extrẽa cdpetebãt abetnoeẽntiet
relatibindaltdiſticti röis· ideoclzub etnoñ cõpetebat eis diſtictio rõis:tñ abeier
no cãnt diſtiguibilia: pↄñs hebãt non idẽi tatẽ diſtiguibilitat.⁊ iſia nd icẽtitas ſufficie
bat exquo ſufficit minoꝛ nõ idẽtitas qᷓ; ſit op
politioextremoꝝ.¶ Ideoeſtʒ? opiniothõ miſtaꝝ:que hʒ důplicẽ modũ ſoinẽdipꝛimʒ
hneipiũ cõplexũ. vn innitit vbis tſemẽrs ſancti doctoꝛis. alius innitit dict Herphei
im mod ſoluẽdi eſt ꝙ nò idẽtitas di ſinguibilitqð q̃ oꝛi ex nã rei ſuffiẽ ad hoeꝙ pdicata 3dictoꝛia vificẽt de elic oino indiſti⸗ cto reair Ad cui ↄelois declaratioeʒno tandũ ꝙ tripleꝝ eſt diſtictio rõis.ſ.innata:ne ceiſitãs:⁊ nò repugnãs. diſtictio rõis innata eſt que imediate inaſcit exextremis ſicurdi ſtinctio rõis q̃ eſt int intẽtðeʒ gjis ⁊ ſpeix lis diſtinctio dẽ paſſio enð rõis. diſtictio rdis neceſlitãs ẽ diſtictio rõiſ qᷓ nã neceſſitat inte lectũ: vt diſticẽ ↄcepribꝰ cõcipiat:vt pʒdech
ceptib gjis ⁊ die qꝛ eiʒ nã gis repit ingliq
realr in quo nõ nã ſpei. ideo neccſſitat᷑ ipe in
tellcer vt ↄcipiat iſta diſtici ↄceptõibꝰ· diſſi
ctio rõis nõ repugnãs ẽ illa qᷓ idẽ etiũ collatũ ſibiip̃i ↄcipit᷑ vr diſtictũ rõe a ſeip̃o.⁊ hoc ſi repugnat fʒꝙ diſtict actibꝰ intelligẽdi ↄcipi pot ⁊ ad ſe cõpargri. Cõclo aũt nrand inteli git de pꝛiꝰ diſtictòe rõis: nec de ʒᷣꝛſed de me dia.i de diſtictõe rois neceſſitãte Ilie qͥdẽ ſuf
ficit ad hoc ꝙ pᷣdicata ʒdictoꝛia verificẽt᷑ de
vno etiã realr idiſticta. Iſta diſtictòe pᷣmiſſa ꝓbal ſi dictũ pmi modi ſoluẽdi. ꝓᷣmoad tol lendũ repugnãtiã ʒdictiòis nò reqͥri tãtadi ſtinctio qᷓ;ta eſt oppoſitio pᷣdicatoꝝ Zdictõis ergo nõ reqrit maioꝛ diſtictiodiſtictee rois · añs ꝓhat᷑ qꝛ pᷣdicta oppoſita que applican tur eiſentie ⁊ relationi diſtinguũtur realitr.
ſnubii ihu urnid Porche istnöi
dndad
uhpp
ſmorn ſunz unſinc
imrzr

quia relatio diſtinguit realiter: eſſentia nõdi ſtiguit realr. eẽntia chicat reatt: relatio non cʒieatkreatr. eẽntig eſt ad ſe realit: relationõ ci ad ſe realiter. Iſta ſunt pdicata oppoſita realr ⁊ ſimptr: ⁊ tamẽ nullus ponit ꝙ eẽntia 1 relatio diſtinguãtur reatr? ſimpł ſed fm aliquos hmquid:m aliquos aũt foꝛn 53 alios ðᷣo modali:⁊ t intellect? pdit ꝙ ſit tan tadiſtictio ad tollẽdũ oppoſitiõe qᷓ;ta eſt op poſoppoluet que per diſtierio neʒquãibi ponũt.ergono reqrit tta diſtin cio. ↄia phal gꝛercuominoꝛreqit ⁊ſufi cit qᷓ ſit oppoſitio pᷣdicatoꝝ Sdicteioꝝ noia
znöpragauimolete
tem:ratiõe cuius talia pᷣdicata ʒdictoꝛia veri ficãtur de ipſis: ſʒ nõ opoꝛtʒ ꝙ ponat᷑ aliqua diſtictio ſed ſufficit illa diſtinguibiliras in e ſe còceptibili eẽntia eniʒ⁊ relatio neceſſitant
intellectũ ad diſtinctos actus:⁊ terminãt in
eſſe obiectiuo iſtos cõceprꝰ. qꝛeſt aliquanon idẽtitas int ea. ⁊ Becũdũ iſtũ modũ ſoluen
di rñdeo ad ratiõeʒ⁊ dico ꝙ ad hoc ꝙ deali⸗
quo vᷣificent᷑ pꝛedicata Sdictoꝛia nõ reqͥrit di
„„ E
tinctio reglis:nec ex natura reimꝙ capiũt
ſcoriſte. ſed ſufficit diſticrio rardis neceſſitàs vnde licʒ eẽntia ⁊ relatio ſint idem:non tame
funt penitusidem: imo habẽt aliqᷓ nõideti tem vt dictuʒ eſt que ſufficit ad vificãduʒpᷣdi
ꝗᷓ ratiis. Idem firmat qepdicitadicto cnaðdieroꝛiarealia de iplis·¶ Alins mod ſhecsteſuhi bpiniõeʒ Her pheique non videtdegliquo differre abopi nibe doeioꝛis ſnrtniſiin modo loquendi eſttalis· ꝙ vuob niodis pollunt gliquaeſſe icin realirer: vno modoicemrgaliter con uertibiliter. alio modo idem realiter:ſed non cduertibitr inodo dicüt quia de bis que ſunt
riaſunt oppoſita ſoꝛnakt. Jedvthinfum eſtſufficit diſtinctio minoꝛ Fle tio ergo ſufficit minoꝛ diſtinctio qᷓj
oppoſi cuiuſmodieſt diſtinctio ratiõis neceſſitãtis.
Brcüdo ſi. öintegrat ex plurib⸗vn ⁊per amotideʒ tĩ alterius. Iſtapʒ qꝛad de
.
cõſtruẽduʒ mlta reqrant᷑. ſ repugnãtia 5di
ctis integrat᷑ ex reali ⁊ foꝛmãli ⁊ vnitate ra
ſtuyntate eptblicaerghhthlen duʒ eam ſufficit amorio alicui iſtãꝝ ita
ſtddiſtinctio ratidis neceſlitãs ariiltal iſtmꝝ vnitatũ: qꝛ vnitar iitius indiſtiiguiti itatoceptibit· ergo per ſola ſufficit adtolle dus repngnãtiaʒ ꝰdictiõis. Mindꝛweckarã⸗
deſt niſiſit penius de puct
tur qꝛᷓdictio n iſiſit penitus de yne codẽmnihil at eſt penitus idẽ niſi ſit fealitẽr
wnnair ⁊ cdceptiditt ic Alzpaeicheſt 3 F 13 igꝙviſinctioratisis illar vritzte iiſtij gubita. quiailla que funt iniſtiigitii⸗ chceptibilt non pñtpiſtinguichc plibirer⸗ ertio ſic arguit pᷣſupponeß ieccl.
tale illud qð tollit foꝛmalẽ ratõẽj
e
ʒdictiðis directe ſufficit ad tollecũrepu 35 tiaʒ ʒdictiðis: ſed diſtinctio ratiðis eſt huiul modi:ergo&. Maioꝛ pʒiminoꝛ dẽclarabit qdiſtinctio ratiois neceſjario pᷣſupponit di ſiinguibilitatẽ ex natura reidiſtinguibilitas vop̃ſuppðit non idẽtitatẽ:nõ idẽtitas aũt ex
naturg rei directe tollit foꝛmnalẽ ròeʒ dictio
nis: que eſtaffirmari? negatide eodẽ. cũ idẽ titas ⁊ nõ idẽtitas imediate opponant: ergo de pmo ad vltimũ diſtinctio rariõis includit
ſeu pᷣſuppoit iludqð directe tollit repugnan tiaʒ ðdictiõis. Coꝛꝛelariuʒ. Non om̃is di
ſtinctio ratiõis eſt ſufficiẽs ratio yificatiõis pdicaroꝝ ʒdictoꝛioꝝ realiũ de aliqbus: ſ ſo ium diſtinctio ratidis neceſſitãs. q talis oꝛit ex natura rei:⁊ fere pᷣſuppõit aliq; nd idẽtita
duʒ domũ ſutficit amotio pa rietlicz ad
etaſc
bugntie
reſpodendi. E cdplexuʒ ſalnat in iſta mã de eẽntiaa reiatiòi pus. Et m iſtũ modũ facilc eſt rñdere ad ra tdeʒ. qkʒ eẽntia ⁊ relatio ſint ideʒ:nd tñ oĩb
idem realiter vnertibilr non pᷣdicãtur pᷣdi
catã Ijictdꝛia: noe ſtant imt affirmatio nc. gatio ranẽᷓ vere: ſed dehig que ſunt ideʒ rea
liter. ſed nõ cbuertibitraſfirmatio⁊ negatio
pirmuſtare:nerainuice qdicht. ſicur po
nr exẽpluʒ de pomine aninali que ſunt
ſrereſed non auurtibily· Et ideo
teſt verifieiri ahſc; diutdecy animal diu
netet in plures ipeg⸗piidit inreaiter
tün ad terminos diuißõis ⁊ ſi non qᷓ;tum
0 diunviuiſiöczhomo auteʒ non diui qitür ſealiter in plures ſpes· Gimilr homo ichruenrzmaleſtſimiis aʒinorealiter:in; tuüface nomo noneltreatr ſimtimo diſli bittis deeſſnttapiins ꝓpter nonicetitats 2 ieripiaturanti tinulrü phabir ſecus. Iſtummoqũdi cdi repies in Perpheo qtlibeto pꝛi qbe ⁊⸗ tqͥlbeto ze bideiencitituz inodi
tſic habes qũo pᷣmuʒ pncipiũ
modis ⁊ cõuertibitr: ideo pᷣdicata ʒdictoꝛia realia pñt vificaride ipis. ¶ Secũdũ dubiũ
eſt de pmo hncipio diſcurſiuo. vtute cui?te
net ois ſilogiſinꝰ. Puiꝰ foꝛma eſt. Quecũq; vni ⁊ eideʒ funt eadẽ:int ſe fůr caẽ. vix iſtud poſſit applicari eẽntie ⁊ relatòibꝰ. vicet᷑ ꝙnd qꝛ ſeq̃ret falſuʒ ex veris ·ſic arguendo cẽnti⸗ eſt pieẽnria eſtfili:igit᷑ pieſt füi. Mꝛemif
ſa⁊ cõcko falixigit᷑ ⁊c. In hocẽtriplex opi⸗

Pima opinio. E nulla foꝛma ſilogiſti ea tenet in diuinis. ꝓbat᷑ quia vbi ex pᷣmiſſis
veris ⁊ bene diſpoiitiſ in modo ⁊ in figura ſe
quit᷑ cõcluſio falſa:ibi nõ tenet foꝛma ſilogiſti ca: ſed ſic eſt in ꝓpoſito ergo ⁊. Maioꝛ pʒ quia iſte modo Ariſtoriles ꝓbat ↄiugatideʒ
inutilem: pꝛi pꝛioꝝ. Minoꝛ ꝓbat᷑ ſic argueẽ
do. Om̃e cõicabile eſt eẽntiale:nullũ pſonale eſt cõicabile;ergo nullũ ꝑſonale eſt eẽntiale. ¶ Wontra aut habem? qliquẽ ſilogiſinũ qui tenet gratie foꝛme:aut nò.ſi ſic:ergo ille tene bit in om̃i materia:⁊ per ↄſequès in diuinis. ſinõergo om̃is ſilogiſinus quẽ habemuſ eſt cõiugatio inutilis. ¶ Becũdo ſic. Aut ratio neʒ quã adducũt tenkt jn diuinis:aut nõ.ſite net eſt cõtra cos. ſi nõ tenʒ: ergo oppoſita te nebit ibi. ¶Ad ratiões eoꝝ dico: ꝙ nõ valet quia minoꝛe exñte negatia in pᷣma figura di recte ↄcludẽdo nihil ſequit᷑:quia arguit᷑ anõ diſtributo ad diſtributu:vt patʒ intuẽti:⁊ ſic peccat ſilogiſmus in foꝛma. Aliter rñdet᷑.ꝙ ibi cõmittit fallacia ↄñi ꝓcedẽdo ab inferid
riad ſupius negõdo. hoc eniʒ qð eſt cẽntiale eſt inferius vm p̃dicatiõeʒ qᷓ; cõicabile.pꝛedi
cat᷑ enim ⁊ de cbicabili ⁊ de pſonali fm deter minatiõeʒ eccleſie.cõicabile autẽ non pᷣdicat᷑ de ꝑſonali: lieʒ poſſit pdicari de eẽntiali:⁊ ſic non valet. vnde ſicut nõ ſeqͥtur. om̃e animal eſt bſtãtia. nullus lapis eſt aial igit᷑ nullus 3. eſt ſba.ſic nec hic.& Becunda opinio eſt. Que tenet ꝙ foꝛma ſilogiſtica pt appli caridiuinis. ⁊ per ↄñs uugpncp pꝛimuʒ diſcurſiuũ. Ideo qñ arguit᷑.· Quecũq; vni ⁊ eidem ſunt eadẽ&. ꝙ illa maioꝛnque eit pmũ pꝛincipiũ debʒ intelligi ꝙ illo modo quo ex⸗ trema ſumt eadẽ in medio ſunt eadè imer ie. Et ideo quia pater ⁊ filius ſunt ideʒ eẽntiatr in eẽntia ſunt idem eẽntiat᷑rinter ſe. ¶Con tra. Licʒ cõcluſio⁊ applicatio ſint va:iamen modificatio quã ponũt abſolute eſt impoſſi bilis ⁊ falſa. non eniʒ opoꝛtʒꝙ om̃i eo modo uoextrema vniũtur in medio vniant᷑ inter e.Quod pꝛobo pꝛimo. Hmne coꝛpus eſt
imedigte ſb: om̃e aial eſt imediate coꝛp? 6 10
tur ome gialeſt imediate ſbſtãtia. Conclu
eſtfalſa. pᷣmiſſe vere. hoc non eſt niſi ꝓpmo
dificgtiòeʒ. ¶ Becũdoſic. Sm̃is homoeſt quiditatiue aial. om̃e rationale eſteditatiue Pomoꝛ ergo om̃e rationale eſt qͥditatie aial. qeſtfalſuʒ. hoc no eſt niſi ꝓpt᷑ modificatòeʒ Tertio ſic. Quiaeẽntia eit indiſticta pſo⸗ naliter a pie: filius eſt indiſtinct?ꝑſonatr ab eentia: ergo filius eſt indiſtinct? ꝑronaliter a pie. Cocluſio eſt heretica in neceſſario ſequi tur ſip̃dicta regula quaʒ ponũtde intellectu
⁊ſpes. Pic aüt eſti vt mediũ vniatur patuitati dicẽdo eẽntia ei
pꝛimi pncipii neceſarior vł eſet va. deo
alit eſt dicẽdũcilluq pncipiũ. uecũq; yn ⁊eideʒ ſunt eadẽ. int ſe ſimt eadẽ. qð m tatẽ loquit᷑ de medio ſilogiſtico: cui pmo trema vnũtur:⁊ poſimodũ ʒiine ili/ynt nis int ſe vnita cõcludũtur. Sic cit intelli e duʒ ꝙ vbi alteꝝ extremoꝝ vnit᷑ medio ipfů
mediũ non eſt extraneũ ab illo extremo. nec
vt ſic accidat ſibi yniri alteri
extremo. Ex.
trema eniʒ que ſic in medio vniũtur inchc
ſide ve ⁊ recte vnita cõcludãt᷑. Et iſto m e Vn modo cõcludit pꝛim modus pme figure:ad quen
omes alh reducunt᷑. wbi voertremũ vnitur medio:vel mediũ extremo ſicꝙ ipm mediuʒ
extraneũ eſt ab alio extremo:⁊ vt medii
dit alteri extremoꝛ tũc non opoꝛtʒ ꝙillaque ſic in medio vniũtur:ꝙ inter ie in cencſte
vnira ↄcludant᷑. vbi gfa.ſpẽs ⁊ ſoꝛtes yniun tur in hoc medio:qð eſt be vex entz eſt dice⸗
re hoeſt ſpẽs ⁊ꝙ ſoꝛtes eſt hö· ⁊ iñj nõſeq̃ ꝙ ſoꝛtes ſit pes. qð eſt pꝛo tanto qꝛin maio.
ri mediuʒqð eſt ho vt vnit᷑ huic extremo. q5
eſt wes ſibi vtſic repugnat⁊ accidit vnri teriextremo qð eſt ſoꝛ. ⁊ ideo nõ vnitur ſ
„
nꝓpoſiro licʒeniʒeenti
aternitas yel pater:tñ vt ſic accidit ſibivtfi liatio vniat·⁊ vr ſic extraneat᷑ afilio accept ſub quadam habitudine filio repugnãte. ſic
eriaʒ cũ dẽ homo eſt ſpecies. homo accipitur ſub quadã habitudine fpugnãte ſoꝛ. rde cu⸗ licʒ homo in pmo modo dicendi per ſe pꝛi
cet de ſoꝛ. cũ ratiõe ilius habitudiuis extra neat᷑ aſoꝛ.⁊ gccidit ſibi ꝙ dicatur de ſoꝛte. Et
ita in ꝓpoſito cũ dẽ. eẽntia eſt pat: accipitur eẽmia ſubquadã habitudine repugnãte filio Eideo cũ dicit filius eſt eẽntia: nò ſcqui᷑ er go filieſt pat. Et ſic pʒ rñſio ad rdeʒ. Alio
modo dicit ꝙpdicta regula de vnone extie moꝝ ad mediuʒ: vel medi aq extrema imelli
git qñ vniones vel habitudines medhad ex
.
trema velecòuerſo ſibi mutuo nõ repugnãt. tůc eiʒ vniũt᷑ int᷑ ſe. vbi aũt vnides vł hãbitu dines mediad extrema variant᷑ variatde re pugnãtie. qð medium inqᷓ;tuʒ vnit᷑ vni extre mo repugnat ſibi alteri extremo vniri: tunc non vniütur inter ſe. Modo eẽntia inqᷓ;tu; eſt pat fduplicatie fpugnat vnirifilio.ꝛi ſolutio melioꝛ ac planioꝛ. ¶ Tertiũ dubium eſtde ſiogiſno expoſitoꝛid. vtruʒ ille poſſit
applicarimẽ diuinoꝝ. videt᷑ ꝙ nõ Sic argu endo. Beceẽntia eſtpee patnitas realit. hec fiiario eſt hec eſſenria reali᷑. igitur hecfilia- tio eſt hec patnitas realita ſãd iſtud dubiũ
dimiſſis opinidibus qᷓs longueſſet narrare
6
venn fiheo
medepou iniun ſludjln widjs Vic ſioſluipt ghame ſurstſt ie ſieſhicpat ſihipu
ſolane
iftusio ni Jlion muerinia firſetyeuſe wthieparr iuifeceit uitpflon tühtecen ſijtfinch uiupeigt inhoi eode ſügnc inersre iiſppo ſeuti tlüuchn
3 uſf c
ni ic

ccxtſbin
*
iniſrdirit Ann ctm n
Vnn
modun gunſdiarin in
en
dantk qnq; modi ſoluẽdi. aMꝛimꝰeſt.ꝙſi⸗
cut in iermis coibuſ nõ renet foꝛmã ſilogiſti ca nec ſequit᷑ cõcluſio gratic foꝛme niſimod? vniuerſaiitai diſtributiue apponat᷑: ita etiã in termis ſingularib/ qui pht habẽ aliqua ilimitationẽ nõ tenet foꝛma ſilogiſtica necſe quit cõcluſio graria foꝛme:niſi modꝰquidaʒ vniucrſalitais addat᷑. adequariue qͥexpꝛi⸗ mit ꝑ toralitarẽ· We rõne eni foꝛme ſilogiſti ceinqᷓtů ſilogiſtica eſt. Eſt ꝙex veris noſe⸗ quat fallũ. vbicũc; eni ex veris ſiqt falſ:nð eit debita foꝛma ſiogiltica: ſed můgis cõiu⸗ gatio inurilis:in qj defici alqd au foꝛmã ſilo iſtic reqlituʒ. Jicut vbi gia ſuppoſitoꝙ bꝛres ſit niger.⁊ a rguatis ic. poeſtg bſoꝛ tesẽ hõ ſoꝛtes ẽ alb cõcluſio falſa. quia ſupponit ꝙlit niger· iñ ambe pmiſſe ſunt ve Eticũↄcluſiofalſa nõſeqᷓt᷑ ſiogiſtice expᷣ⸗ miſſis veris:ſed opoꝛtet ꝙ depedeat exa liq̃ fala iceo oʒ apponere aliqd circadictas pᷣ⸗ miſſas vñ habeat illa pᷣmiilafalſa. a cuiꝰfaſi tme depẽdeat falſitas cõcluſiõis. Moc auteʒ qjnrũ ad terminos pᷣmiſſos eſt mod? vmuer ſalitatis Diſtributiue. quo addito ad ibicctũ
maiozis Wicẽdo. oĩs ho eſt albꝰhabet ꝓpo
ſitio falſa. ſuppoſito etiãꝙ ſol/ſoꝛtes eit ni⸗ ger tuncaccipiẽdo minoꝛẽ ſ maioꝛe dicẽ⸗ do.ſoꝛtes eſt ho ſcqt bin debitãfoꝛmãſilogiſ
tic. ʒ ſoꝛtes eſt alb· Ped cõcluſio eſt falſa.⁊
pↄñs aliqua pᷣmiſſaꝝ ẽ faiſ. Pic in ꝓpoſito de ſilogiſmo expoſitoꝛio cũ dicit Peceſſen tizeſt hic pat. Wicfili eſt hec eẽntia. hicfi⸗ liſthic pat. ambe pᷣmiſſe ſumt verc cõclu⸗ ſiofalla nõg eit ibi debita foꝛmnaſilogiſtica. Mpoꝛtet aliqd addere ad pᷣmiſſaſ vñ hegt
aliq̃ Pmiſſaꝝ ſuifa uel ambe:ex cuiꝰuel quaꝝ
falirate ſcqͥtvofiã m foꝛmãſ logiſtic. ioc itfit adcito ad pctictas pᷣmiſſas ilotmioto talit Iddito.n.totalit qðẽ moditicatò cꝰd
vniuerſalitat adeqᷓtiue ad pᷣmiſſaſ:pᷣmiie ſũt 2
falſe ſiẽ ⁊ ↄcluſio. Jic arguẽdo. Pec eẽntiaẽ
totalit hic pater.q̃ẽfalſa. qꝛtotalit additũ ad
eẽntiq facit eã teneriꝓ oĩ code qᷓ pdicatcẽn⸗ tia⁊ſic ꝓ filio:⁊ ꝓ ſpů ſcõ. ⁊ ſic in hoc ſenſus Alqa hec eẽntia eit roralit hic pat᷑. includit iſtã Hic filiẽ hic pat. Sicut hoc qðẽ. Wis additũ ad hoieʒ dõo. oĩs ho eſt:facit hoiem teneriꝙ oĩ eode qͥ pot affirmari.⁊ ĩ ſenſu eſt ſall qꝛ neccſſario includit quãlibʒ ꝑticu- krẽ. c in eas reſoluat᷑.⁊ ꝑpↄñs iſtã. ſoꝛtcs ẽ ab qtñ ſupponit eſſe miger. ꝗiliter iy to⸗ lier additũ ad eientiã in minoꝛi. dðo.Wic iieſt hec eſſentia totalit᷑ reddit ppoſitionẽ aãt deo ſeqͥt᷑ cõclufio falla hni debitã ſoꝛ⸗ m ſlogiſticã. ¶ Scðs modꝰ ſoluẽqi ẽ.
ecima
ſiogiſnexpoſitoꝛinð tenetniſiin termis cduertibiib. WMernꝰꝙibi cõmittit falla ciafigure dictiõis. qꝛ mutatquale qͥd ihᷓ au
quid. kẽntia eni ſe habeat ſicut quaic qͥd: p ſona aũt ſicut hocaliqͥd:⁊ etiã ip̃a ꝓpꝛiera⸗
relatiug. aMuartus.ꝙ ſicut ex puris ꝑti
cularibꝰnihil ſequaf:itanecex ſingularib? qꝛ iſti termini ſunt ſingulares ideò nihii ſe. quit· ñſic debẽt argui.oẽ qðeſt cẽntiad uina? pater:ß eẽ qðẽ̃ kilius ẽ eẽnria diuina. igit᷑ filius ẽ pater Muinꝰmod ſoluedi. qꝙ ſi ermini in p̃dictis ſilogiſinis ſumant ſinc modificatòne in pᷣmiſſis: cõcluſio poteſtiub ſano intellectu cocediut ſit ſenſus. ec pa ternitas ẽ hec filiatio·i·hic pr̃eſt idqʒ fur ⁊hec paternitas eſt idqð hec fiiatio. Etin iſto ienſuhylariꝰ⁊ auguſtinꝰ cbcedunt eas. Vñ iſtaeſt va. parer ⁊fii ſunt idẽ eſſentia liter. Siañt ſiogiſin? expoſitoꝛi fieretexꝝ poſiriòibꝰ moditicatis ⁊ inferrerct᷑ cõchuii modificata:tunc nò lenẽt ſicut nec in alys ſi logiſmis. Imer has ſolutiòes elige quã vo lueris aMunc tertio reſtat rñdere ad rgti ones ſcotiſtarũ. Ad pmãdðm.M maioꝛé falſa. quſic debet modificari m pmümodu; rũdẽdi· Muecũq; ſũt penirꝰidẽ ᷣm rem⁊ rd ne indiſtinguibiliter vnum? aliud. Eqʒ eſſentia coicat᷑ tilio non aũt pr⸗ ternitas.iõ bñ ↄcludit᷑ ꝙeẽntia⁊ patnitas ð ſũt idẽ penit*. Scðᷣm ⁊modũ ſoluendi ſi debʒ aumi maioꝛ Muecũq; ſũt idẽ cõuerti biliter ⁊ gdequate. tqꝙ cẽntia coicat᷑ tilioj paternitas.ideo cõcludit᷑nòeſſe idẽ ad cqᷓjtc. Ad rñdet᷑ ꝑ idẽ ꝙ illa rõꝓbatꝙ een tia ⁊ relatòes nõ ſinr penuõ⁊ dequate? ütibilitijð ↄcedimꝰ. d rdet ꝙ ma ioꝛẽ falfa imoeſſentia⁊ relatio it idẽ ex nã rciʒ nõſintidẽ idẽtirare iciſtiguibilitaꝭ oꝛte ex nã rei. nłqꝛ ndſint idẽ ↄueriibiliter.iõde. ficit eis aliqs modꝰ iqẽtitatis.rõnc cuius de
ipſis verificantur pᷣdicata ʒdictoꝛia realiter
Ad rñdet᷑ ꝙilla rò cludit ꝙ relatòõ
entia nõ folũ ditferũtex nã rei: etiã rea liter ſunt idẽ.igit᷑ ꝙ pr diſtinguit aflio rea-
lirare q̃ maner dib modis ide cũ eẽntiauel 35 nòẽ penitꝰidẽ idẽtitaie idiſtinguibilitatiſer nã rei⁊ ſie nõcõcludis bñ. Sʒdebet cõcluqi ꝙ realitas cẽmtie nõ ſi penit?dẽ realitatire latiõis.qð cõcedimus. MAcd qͥmã rdct᷑. x maioꝛẽ falſa. Muia ad hꝙ aliuid dicat de vno ĩ pmo modo dicẽdiꝑſe ⁊ nõ de alio ſine qͥditariue de vno⁊ nõde alio non accidit eis ex h ꝙdiſtiguant᷑ foꝛmalit ułrealit: ſufficit ꝙdiltiguãt ↄceptibilit utꝙ habeãt diuerſos ↄceptꝰſiue ſũt vna foꝛmaliaſtvna realuas

———
——————
—————
—
———
11
6 pfectiões attributalẽs nõ ſůt poſſerioꝛcs
dẽ růdẽdũ eſtde adſcitate. ¶ Adrñ̃ Zet. ꝙ maioꝛẽ falſa paſſio eni demoſtrat de dirf nito ⁊ non de ditfmitionc. vtñdiffinitũ⁊ eiꝰcbpleta diſfinitio nd diſtinguũt foꝛmalit. uficit ð taliadiſtigui ↄccptibiliter eomo qexpolitũẽ. ¶n uãtũ adz? pncipale pñt
netidis vtrů viʒ attributa diuing habeamt a eẽntiᷓ dinã ꝑmodũ paſionũ: knõ·Se poc dico duas ↄeluſides. Mꝛima ↄcluſio y pſectões ñ hñt modũ paſſio⸗ nů reſpectu obi lapibilqð eſtdeꝰ ꝓba· Tů pmoqʒ ois paſſioeſt c; rõnẽ foꝛmalẽ ſui ob etiß attributa nò ſũt hmði. q ſideꝰdiffini ret᷑ in ròne eiꝰfoꝛmgli:ponerẽt᷑ oĩa attribu⸗ tg. Tum ⁊2 qʒ oœe ſbm diſtinete pot cognoſci
abſq; ſua paſtibe. Sʒde nð põt cognoſcidi⸗
ſtincte non cogni ſuis attriburis igitur⁊. &. Tñʒ qꝛ paſio eſt poſterioꝛſü iecto:
pia foꝛmalia iriſeckhinrònẽ reſpectu ihi⸗
cẽmtie dine Jͥropfectides artributalcs n
3
hñt rònẽ paſſionů reſpeeiu tẽjtie dine. 2
chcluſio poſſe ereane poſſe anihilare poſſe beatitica re:poſſeredimere: poiſec⸗ lenare. iſta ſe hñt reſpectu dẽntie pmoũ paſſionj. phat. uig iſtis cdueniũt itioncs ilius qð hmodũ etisbeteiat ſůt. Nẽ iſta oi dichnt ilaquẽ fürexttarõnẽ eẽmtie dine q ire lis au cregiuras q̃ ſñt ej eeiniãdinz. ecdi cũt aliquã rõnẽ ↄrractã ſbeẽntig dina Stt poſterioꝛa ipſa bettia diuin hm̃ rõns einſc iatitudinis eñ cẽntin diuina.itaq quenirent ſoli eẽngicdine ꝛ ſeinp ð ſe hñt p modůpaf⸗ ſion. ¶ Conelariũ. demöſtratioqᷓ alicc p⸗ dictoꝛũ demonſtrat de eſſentia ding generat im̃de
habitũ ſapicntiqlẽ. pʒ ꝓ ſupꝛadieta. E pꝛeſentiqueſtioe ¶ Woſtq; determinatũ ẽ de obo ſcicntie p⸗
plie dicte ex qͥ poteſt leuiter haberi. vrxꝝ eiis rdis ſit ſeibile. Coſequenter determiabit de ipa ſcia hm eiꝰapplicationẽ ad logicã de qua qucritur vndecimo. Auerit᷑ vndecimo vtrũ logica ſit ſciẽtia. mꝙ ſcientia accipit᷑ ꝓpꝛie ut elicit ſcire dif⸗ finitũ a pho bmo poſterioꝝ. Reſpondeo in iſta queſtione tria faciaʒ. Mꝛimo declarabo difinitionẽ ipſiꝰ ſcire ab ariſtotile pᷣmo po⸗ ſterioꝝ.æ ponq̃ duplicẽ opinionẽꝓmã im⸗ pꝛobando.⁊ ⁊ defendendo. ců annexione quoꝛũdã coꝛꝛclarioꝝ. ʒꝰ rndebo ad rationes pme opinionis. ¶ Muãtů ad pmũ ſcicnduʒ
ꝙ phus pᷣmo poſterioꝛũ ditfinit ſcireꝓ actu
babitu.·ſic ſcire opinamur vnũqðq; ſim⸗
Queſtio
ei rde eſt eẽ habirũ certũ:ß de rõe ſcie eſtt
pliciter nõ ſophiſtico modo. qð eſt m gecßj cũ cauſũ alicuiꝰcognoſcimꝰ.⁊ quoniiã ilte cã:⁊ impolſibile eit ſc aliter hie. Inqᷓphus enumerat q̃tuoꝛqͥ pñt ſumipmodũↄclonij Pꝛima concluſio.ꝙ ſcire eſt cognoſcere certũ. ut dicit phᷣus. ⁊ nõ ſophiſticomqʒẽ
ßm accñs. Hoc pʒ⁊ poſterioꝝ. vbidiẽ phs
ꝙndↄtingit iẽ ſcire ⁊ opinart⁊ gecipitopi
nionẽ ꝓut includit foꝛmidinẽ q ur ſicnð ſiht
cũ ſcire certo. Vñ licct ſcire certo⁊ opiiti poſſint ſtare reſpeciu eiuſdẽ rõnis formnji ſe tenẽtis ex pte obiecti nò tñ reſpeciuei; rònis foꝛmalis ſe tenẽtis ex pte mech ſicit ſupius declarabit᷑ in ſeptimãcõditione ſið iecti ſcibili conelario pmo. Mꝛetereadee⸗ ẽ rõe ẽ eẽ habitũ uł virturẽ intellectualẽ de pabitũ uel virtuiẽ intellectualẽ. ur dicit ph ccthicoꝝ.ʒ⁊ habitũ certũ.Maioꝛ ꝓbil. qʒ virtus intellcctualis eſt diſponẽs intlei ad pfect oparionẽ ex ſexto cchicoꝝ. eit cla aũt opatio intellectꝰeſt cognitio demon⸗ ſtrariui veri· Et ideo ois virtus intellectus lis eſtqua vẽrũ dicindeterminate. Mdñ dicimꝰverũ determiate. niſi ꝑhabitũuget certj inoꝛ eſt phi cthicoꝝſſ⁊li⸗ ſio. Beieſt cõcluſio demonſtratã ex aliqo necciſurio pus euidener noto idcophð cirꝙſcire eſtrem pcauſaʒcognoſcete E Pbat pnio auctoꝛitate phi= Poſterioꝝ ii phoe diſtinguit habitů pᷣncipioꝛqᷓiitie itellect? abhabitu cõcluſionis: qͥdirt ſe
ererca oe verũ medigtũ cognoleit e
—
qiũtãc; peauſã ſeitů eſt verð meca.
itapex pno⁊æpoſterion Scisqůi
utctiãſupꝛa ꝓbarũ cxtitit in pᷣnacddiiche
icctiſcibilis in q̃rta⁊ vltima rone· ꝙcũdi⸗
cit. Scire eſt rem ꝑ cauſã cognoſcerẽibinð
accipit cauſa in inferendo ſolũ:uel in imelli⸗
gendo ſolũ.ſed in inferendoin intelligendo ? in eſſendo ſimul. Et hoc ꝓbat᷑ auctoꝛilate
phi pmo poſterioꝛũ.vbi dicit. ꝙ demonſuu tiofi ex pᷣmis veris imediatiꝰ cauſiſq; con cluſionis. Et exponit que ſüt iſta pmapon
aũt ſimpliciter ñ qͥ ad nos. poꝛa autẽ ſimpl⸗ citer nòſolũ ſint cauſe in inferendoul iniri ligendo:ſed eriã in eſſendo. ⁊0 ſic. ꝑ illudp⸗ miſſe demonſtrationis nõ ſůt cauſi condiſ onis ſcientie ꝓpꝛic dicte ꝑqð ↄueniũt cůſi logiſmo falſiꝗpho ⁊ ſophiſtico? dialectico. ſed ꝑ inferre jolũ ↄuenit demonſtrgtiocum ſupꝛadictis. igit᷑ pmiſſe nõ ſunt ſolũ cauſp interre. NMaioꝛ patet quia ſidemonſtra
faccret ſcire ꝑ ꝙuenit cũ alnſilogim
tn gifn auiſlig mün rsi ninign win inno uignin frunſin ninlg curnel itoheb
ihleleiu obe mn
.
ſn Je
weynpil polunſciro rhnchhen verhisihhq on uncgiu ſrigwn hindocaea imiyn⸗ efecusijan
igengün nutu xꝛpiſtort nohuſoſt diuphustin hpuetpyn tictupubi ſ eſt ziuuptis ſnitpol üumum Nütini ſitincpr recſri unet hin inen iiir

e. zi * n*
9 en. 1(On lmnpcut it
Mumtm Him putucet Pin ſikictos zitn chqueridiim inni tnin Fnit 1Mrncippi 1cſi crccniod Sn
mo ee e
oedihngu d Wiſi erbabnch sſn peutit t ymt t nien m mictnjui A Screclnnpd vcabnnf doiüh doſkun m cſcnoſmlki en nom. Ee
4
Fſerpwteo n
Vndecima
tunt oinnes alhſilogiſmifacerent ſcire ſieut
„
deinonſtratio. Minoꝛ ꝓbat᷑. quia illatio ſe⸗ quifmã⁊ figurã ſilogilticã. nſilogiſo autẽ falſgrapho⁊ dialectico⁊ hopico opti me ſaluat foꝛma⁊ figura ſilogiſtica. igit᷑ ⁊ il⸗ lario. Itẽ eriã demonſtratio faciẽs ſcireꝓpe acceptũ nõ ſolum eſt pᷣncipiũ in inferendo⁊
in intciligendo. quiap hoc cõuenit cũ demõ⸗ ſtratione faciente habitů ſapientialẽ ⁊ diſtin⸗
guitur ab habitu ſcientifico ſpecie. Quia ha
birus ſapientialis demonſtrat ꝑcauſq inin-
telligendo:ß nõ in eſſendo. demõſtratio autẽ faciens ſciredemõſtrat ꝑ cauſã in inferendo in imelligẽdo ⁊ in eſſendo. Et ex hoc ſequit᷑ conelarie. Q⸗
alias nõdemonſtraret ꝑcauſũ in eſſendo. qꝛ
nihil eit cãſuiipſiꝰut ſie utdicit auguſtin?p⸗
mode trinirare ca pꝛimo.⁊ÿ concluſio.
Iciẽtia depẽdet ab obo necelſãrio nõ quo- niodocũm le habẽte:ßin habitudine ad ↄcin ſionẽ. Ideo dicit phus quoniã ipſiꝰcſt cauſa
bo patet ꝑ illud ſcði libꝛi poſterion. uia
poſſum ſcire oœẽm mulãeſſe ſterilẽ ⁊ ignoꝛa⸗ rehanc habere in ventre. q qᷓ;uis ſciat vni⸗ uerſalis iſtaqꝛ tñ nõ ſcit inj oꝛdine ad cõcluſi
onẽ hanc pticularẽ.ið cũ ſcientia vniucrſali
ſtar ignoꝛãtia ꝑricularis. ẽ pᷣmo poſterio růhabita maioꝛe de oĩ⁊minoꝛe ſumpta ſub
ipᷣa.ſ. in oꝛdine ad cõcluſionẽ ſimul inducens
cognouit· Itẽ rõne ꝓbatſic. Nualis eſtha⸗ bitudo cauſe ad effectũ in re:talis eſt habitu
domed ad ↄcluſionẽ in intellectu: nũc;ẽ
effectus inactu niſi in habitudine ad cauſaʒ in getu. igit᷑ nũq; habet ↄcluſio in actu niſi in
habitudinc ad pᷣucipiũ in actu. Minoꝛ patʒ exæphiſicoꝝ ⁊ ⁊ methaphiſice. ¶Muar- nchciuſio. ꝙ ſciẽtia eſt veri neceſſ arij. Ideo dicit phus.⁊ impoſſibile eſt aliter ſe habere hec patet ꝑ phm ſeptimo metha.⁊ pᷣmo po⸗ ſerioꝝ. Hoc aũt intelligidebet de neceſſita e inconuptibilitatis: nò tñ ſemp łm̃ incoꝛ⸗
tupribilẽ foꝛmãſed ᷣm incoꝛꝛuptibiſẽ ſucceſ
ſionẽ quõ iſta eſt incoꝛꝛuptibilis rola ei:· uel
ßᷣm iconuptibilẽ habitudinẽ ſubiectiaſuã
paſſione ſuppoſito coi infiuxu caufe vniuer
ais ut declaratfuit aliqualiter ſupꝛaiꝗ⸗ ↄditòye ſubiedti ſcibilis in ſolutione data ad rõnẽ ſeoti. Pꝛobat iſta ↄditione ſcientie.qa habirꝰ neceſſario verꝰẽ reſ pectu verineceſ- ſarij ſcientia eſt habitneceſſario per ſuppo lio tñ infiuru pme cauſe ut expoſitũ fuit
erit reſpectu veri neceſſarij Maioꝛ patzq?
veritas in habitu eſt ex ↄfoꝛmitate ad obm.
Siigit obiectũ nõ eſt neceſſariũ necetiã ha
ois ſeia ꝓpꝛie dicta eſt de ob⸗ iecto hebẽte paſſiões realiter a fe diſtinctas
bitus. qꝛ pmutationẽ obiecti ponit eiſubes falſũ. Hoc aũt intcligẽcieſtlen ſupꝛa cx poſui in q̃rta ↄditione ſbiectiſcibilis. ne ceſſitas habitudinis ſbiectiad paſſionẽẽ ne⸗ ceſſitas ſimpliciter in habitudine ad cauſam
pricularẽ: ßeſt neceſſitas ↄditionata in habi tudine ad cauſj vniuerſalẽ. ¶Et ex iſis qᷓ tuoꝛ cõditionibꝰ ipius ſcie integratdiffinitõ ſcic poſita a ſcoto cui aſentio que talis eſt Bclentia eſt habit?cognitiuꝰveri neceſſary mcdiati demonſtrati ex veris bncipihs ne⸗ ceſſaris in eſſe ⁊in inferreqʒ natũ eſt habẽ euidenti ex aliquo pus noto applicato ad ipm pdiſcurſũ doginen Huãtũ ad ⁊
bneipale.i.vtrũ iſta diffinitio ↄueniat habi⸗ tuilogice. Et vtrũ logica ſit ſcientiade had pñs eſt duplex opinio. ¶ fPꝛima opinioeſt comunis ſcole.ꝙ logica eft ſcientia ꝓbat᷑ au⸗ ctoꝛirate phᷣiqui trãdit nobis ſeiẽtidde ſilo⸗
gilino in libꝛo pꝛioꝛũ. Rõne pmoſic. omnis habitꝰ qui trattat de gliquo tãqᷓ; de ſubiecto ↄſiderãs aliqua tali ſbiecto ꝑp 5 cõuenientia de ipſo demonſtrabilia talis habiteſt ſcien⸗ tia:ß logica eſt huiuſmõi.q⁊c. Maioꝛ nota quia hec vident᷑ ſufficere ad habiti ſcicntifi- cũ. Minoꝛ ꝓbat.· quia logica tractat de ſilo giſmo⁊ de pᷣncipis eiꝰ⁊ de ſuis ptibus ſub⸗ iectiuis demõſtratiuis paſſiones ꝓpꝛieta tes ꝑ ſe ſibi cõuenientes de ipſo. ¶E ſic lo⸗ gica hm petrũ hiſpanũ eſt ſcietia iclentiarũ. igit eſt ſciẽtia. cſequẽtia patet. qꝛ ſuplatiuũ pᷣſupponit poſitiui/ ʒo ſic. iludqðeſt pars phie illud eſt ſciẽtia:ß logicaſiue iciẽtie rõna
les üthniho⸗ nõmioꝛpbatqꝛ logica eſt ps phie rõnalis ⁊. Aliaẽ opi- nio quã teneo. Que ponit duas còcluſiões.
PMꝛima cõcluſio. Ens rõnis non eſt ſcibie
ſcia ie dicta. Pꝛobat iſtacõcluſio. Mꝛi mo ſic. Eo modo ſe qͥd hʒ ad ſcibilitateʒ quõ ſe hʒ ad entitatẽ:ß ens rẽnis ſe habʒ ad enti tateʒ ſicut ꝙeſt ens m quid. igit᷑ erit ſcibile ßᷣm quid ⁊ nõſimpliciter· MMioꝛ nota. quia
ſcientie nõ ſunt niſi entiũ. quiaquod non eſt
nõeſt ſcibile. Minoꝛ ꝓbat· quia ſieſſet ens ſimpliciter iã nõeſt ens rõnis: ſed ens reale. uia ens ſimpliciter fm phm methaphi⸗ ige diuidit᷑ in decẽ pᷣdicamẽta./ ⁊ ſic. ulu ð nõ poteſt mouere intellectũ ad intelligen 36 illud nõ poteſt eſſe ſcibile: ß ens rõnis eſt huluſinodi⁊ẽ. Maioꝛ nota. quia ilud quod ſequitur actũ imelligendi nõ poteſt mouerẽ ad actũ intelligendi:ſed omne ens ronis ſe⸗ quitur actů intelligendi igit ⁊c. Minoꝛ ꝓ⸗ hatur. quia mouere intellectũ eſt agere rea- liter in intellectu. ſed hoc nõ poteſt cõpeteſe
—

enti rationis quia alias operatio excederct cſſenti rci· Reipondct᷑ꝑquẽdã doctoꝛẽ ad poc ꝙ nõ opoꝛtei ꝙ ſubiectũ ſeibite moucat intellectũ: ſed ſufficit ꝙ poſlit terminare itel
lcctionẽ. quia relatio poſſit ſeirix t ñ poteſt mouere intellectũ. Lontra. Quia ſi poſe
terminare intellectionẽ ſufficeret ad hoc ꝙ
alied eſſet ſcibile ſeq̃retqꝙ emia fictici immo
ipſũ nihil poſſit eẽ ſubiectũ ſ cibile· qꝛ vtraq; poſſunt terminare intellectionẽ. Nec obie cio vʒde cũ relatide. quia cũ relatio m iſtũ
doctoꝛẽ nõ diſtinguat᷑ afundamẽto cẽntialit
ſed illud qð ponit in fundamẽto tunc etiam
eſt mouere intellectũ ꝑ illud ꝑqð eſtcẽn tialiter idem cůipſo. cũ fundamẽto:ſecꝰde ente rõnis.& ſʒlic. Nullaſciẽtia realiter re⸗ fert᷑ ad ens rònis:ſed oĩs ſcientia realiter re- ßertadᷓ ſuũ ſbieetũ.igit᷑ ens rõnis non poteſt eſſe ſubiectũ ſeibile. MWaioꝛ nota. qͥa relatio
nbeſt minoꝛis emiieqᷓtermixinap⸗ ice
bal pmo auctoꝛitate phiqnto methaphi capitulo de relatione. Wbi yult ꝙ ſciẽtiare- giter nð refert᷑ ad ſcibile ſed ecouerſo Nꝛo
batetiã. quia oĩs etfectus realiter refert᷑ ad
ſuam cauſã: ß ſcientia eſt effectſcibilis. igit . Maioꝛ eſt ipſiꝰariſtotilis eodẽ capitulo de relarionc. Minoꝛꝓbarur.oĩs ſcienria eſt eaulata⁊ generata. quia nõ innaſcit᷑ nobis ut dicit phus pᷣmo poſterioꝛũ. ułᷓ cauſat anu
da potẽtia intcllectiuguela ſpecie intelligi- bili cñ potẽtia· ukab obiecto eũ potẽtia? ſpe imelligibili ſimul.nõ pᷣmũ. quia ſic poſſemuſ
pabere ſciẽtias rerũ quaꝝ nũq; habuiſſem? ſpecies. qð eſt ð phmæ⁊ poſterioꝛũ. Pidet 2ſcy ſcientia cauſat᷑a potẽtia ců ſpecie in⸗ elligibili. Tůc qucro de illa ſpecie uel habʒ cſe à ſeipſa uł ab obiecto:nõ a ſeipſa igit᷑ ab
obiecto.tunc habco ꝓpoſitũ. quia qdquidè
cauſa cauſe eſt cauſa cauſati.ſi igit᷑ obiectũ ẽ cauſa ſpeciei intelligibilis q̃ cũ intellectucò⸗ curreès cauſat actů intelligẽqi. ⁊ ex cõſequẽti ſcientiã. igit᷑ ohm eſt cauia ſciẽtie. Bidetur ʒꝛmagið habeo ꝓpoſitũ. ¶ ſꝗꝰſic.illud nõ eſtſcibile qð no eſt ſenſibile:ſet ens rationis nd eſt ſenſibile. igit᷑ ⁊.¶ aioꝛ eſt phi pmo
poſterioꝛũ in pncipio vbi dicit. Q ois do·
ctrina ⁊ cœis diſciplina intellectiua ex pexiſte te fit cognitione.i·ſenſitiua. qð dicit ⁊ poſte rioꝛũ. inoꝛpbat᷑. Nuia ſi ens rõnis eẽt ſenſibilc iam eſiet ens reale. quia nihil ſentit niſiens reale. Itẽ ſi ſentirctukp ſuã cauſam qð cſſe nõ poteſt quia nõ habet cauſam realẽ ur ſupꝛa oſtenſũ eſt qͥſtione ꝗ⸗ coꝛꝛelario⁊⸗ Hoc ꝑ ſuũ eifectũ quia nd habet eifectũ rea lem qui ſentiri poſſit. hoc ꝑſuã eẽntiã vt pʒ
Queſtio
igitZ. Obicis foꝛtaſſis qʒ ſequeret ꝙſcin
ria nõ poſſeteſſe de actu intellligendiqͥ eta
nò poteſt ſ entiri. R eſpondcoꝙ actꝰ inteli gendi ſcnit᷑ ꝑſuñ effectũ.i.ꝑylum ſpecieri ſenſibiliũ. quia ꝑhoc etiam debilitat homoꝛ
ſic nò eſt ſile. ¶ Muinro ſic. iludqʒ non po
habere paſſionẽ ilud nõ eſt ſcibile: hens ra⸗ tionis huiuſmodiẽ.igit᷑. Maioꝛ nota mio
pbat᷑. quia œẽ ſubiectũ eſt cã ſue paions q 5
alias damoſtratio nõ eſſet ꝑ cauſã: ßensſg⸗ tionis nõ poteſt eſſe c alicuiꝰ. pbat. ul nò in genere cãe efficiemis nec mãlis qͥ m⸗ ximc ſuſpicamur ſbiecta eſſe cauſas ſuani aſionũ. igit᷑ nec in als de quib? parũcuro ꝛcuitatis cauſa. R debis.ꝙ licet nòſitcan
ſa ᷣm rem ſuaꝝ paſſionũ:tñ eſt cã ßᷣm moqi
¶Contra. Pomodo eſt biectů ſcibieq ẽ chuſa ſuarũ paſſionũ:ß nõ eſt cauſaniſiim
modũ. igil nõ eſt ſiectũ ſcibile niſimmodi
Goſic· Nihileſt ſcibile niſi vniuerſale niſ ſit res ſingularis hñs incoꝛꝛuptibilẽ foꝛm ß ens ronis nõ eſt vłe nec eſt res ſingularis
hñs incoꝛꝛuptibilẽ foꝛmã. igitur ⁊. Maio
nota.qꝛ nihil eſt ſcibile niſi diffinibile. Qui difinitio eit mediũ in demonſtrarõc potiſi. mac:ß nihil eſt diffinibile niſi ſpẽs.ſpecies q eſt vle. igit᷑ ⁊c. Minoꝛpbat᷑· quia id cuiper eſſentiã copetit eſſe qͥillinullo mõ pot còpet eſſe qðᷣ: ß enti rònis cõpetit ꝑeẽntiqeſſequo
quia res dicit᷑ vniuerſalis ab ente rõnis. ſad
abſtractione ⁊ indifferẽtia quã hʒꝑ ens ra⸗ tionis igi᷑⁊c. Cõfirmat᷑. quia ſi ens rõnist vle ⁊ ſcibile erit ſpẽs ⁊ ſic habebit indiuiqu ⁊genus ſupꝛa ſe ⁊ differẽtias. Siigit talem
otdinẽ ponis inter entia rõnis miroꝛquare
nõ ponis pᷣdicamemũ ſigni uel pᷣdicamenti entiũ rationis cum talẽ oꝛdinẽ neceſſarium habeant. ¶ Scða cõcluſio eſt iſta. logicanð eſt ſcientia ꝓpꝛie dicta. ꝓbat᷑· pmo ſic. Mo dus ſciendi nõ eſt ſcientia:logicg eſt modus ſciendi.igi᷑⁊c. Maioꝛ notaqᷓa ſimodiſcien
di eẽnt ſciẽtia tunc idẽ eſſet modꝰ ſuiipſus.
eſtfalſũ. Minoꝛ pꝛobat᷑ auctoꝛitatc phi ntometha. Ibſurdũẽ iquit ſitↄuenire ſci enriã ⁊ modũ ſciendi.i.logicã ᷣmꝙ exponi cõmẽtatoꝛ ibidem cõmenio ſeptimo igit x Acd iſtã rònẽ reſpondet᷑. ꝙduplex eſt logic Jdocens ⁊ vtens. Vtens no eſtſcientiaſ docens. ¶¶ Contra nullꝰnegat quin ipſame thaphiſicd vtamur in oĩ ſcientia eti iniph logica ut patet.⁊ tamẽ ꝓpter hoc nullusdi cit methaphiſicã eſſe modũ ſciendi⁊ nõſci⸗ riã ad minus large accipicndo ſciemiã erg ſequit᷑ ꝙ ipſa logica nõdicat᷑ ideo modus ſc endi quia vtimur ea in comunibus ſcienth⸗
mmuli n ohicol ümn dicicn 6ns l ſdiun ſinpictenni iwlcßt ipelnn re jmEsſ hizaſoſi cblerl ghueli Pu tadu nöhor gin eb Li tetnelßb
ipwipne
ſhrphrr irjquti eetwbiin
— ſiſit pucti d iin
diiuf ne unici orhh 3 ſin iiühunt

Wcträ 2omith Smonpbüſt Entht inoclnciin mnit ncdrfnl xahihu mcheuchqh nni bcnunst einid ures dolnuc Eienm rxnon inti mrihyen us witi Ciin xhj ns uynſeidi tin n pons nrc aktnnn
pons cmn iiun a mmsamt Snin
den Scch un
Vndecima
Pan fieetijmethaphiſica diceret᷑ modus ſtiendi. Pʒ ideo qꝛꝑeonti ſui cſtmodꝰ ſci⸗ endi.⁊ nullomodo ſciẽtia ſimpliciter niſi foꝛ
ſandicat ſcientia bm modũ.i.modus ſciẽdi.
⁊ſic · Picut ſe habet ſcia ad hocꝙ dicat alis ut rationis demõſtrationis extriſeca abobiccto · ita ſe habʒ ad hoc ꝙ dicat᷑ ſimpli citer uł ᷣm quid ab obiecto. Nã nõ videtur ratio q̃re cũ ſciẽtia ſit habitꝰrealis dicgtſcis tia rònis. ꝙ nõ dicat etiã ſcientia ſᷣm quid. qꝛ Sde ente rõis qð eſt ens ßᷣm qd. Gʒ illaſcien
tia dieit rõnis qẽ de ente rõnis tanq; de obo
igi ila ſcia dicat ſccaßm quid. qẽ de ente fᷣm q ß talis elogica. igit logica nõẽ ſcia ſimpli giter ß ßm qͥd.ʒoſic. Pecant ſcie quẽadmo
dũ ⁊ rcs vᷣm ariſtotilè ʒo de aia ⁊ ꝗ metha⸗
phiſice:ß res diuidit in rem ſimpliciter ⁊ rè Imqd ſicut ⁊ ens ßmnphm Gmetha. igitur ſia diuidetin ſcienriã ſimplictter q̃ẽ de ente ſimpliciter vin ſciẽtij kmqͥd heſtde eme nõ ſimpliciter b pᷣm quid:ß logicaeſt de ente fm
qeſt de ente ronis qð nõ eſt ſimplicitqð Diuidit in decẽ pᷣdicamẽtaßʒ ariſtorilẽ ĩ loco Feice logica eſt ſeiẽtia ßᷣm qͥd Con⸗
irmat. Pis ſciẽtia pdt dici nobilis ułigno⸗ bilis aſuo ſbiecto: ah ente rõis nihil pot di inobile uel ignobile. igit&. Mioꝛeſt phi
mode gia minoꝛ ꝓbat qʒ iſte cõditiões ſůt en? nõ inteprionü. ſ ſic. Gilogicgẽ ſci ia nel eſt ſcientia pꝛacticauel ſpeculatiua Euia ſcia diuidi᷑ in pꝛactic⁊ ſpeculatiuaʒ
ex Gethicoꝝ.⁊ õometha. Pʒ logica non eſi
n peculatiua. Tůj bmoqʒ ſcientia ſpecu
tiua diuidit᷑ in phiſic machematicã ⁊ me⸗ haphiſics. ſubquaꝝ nuila cõp̃hendit iogica uzois ſcientia ſpeculatiua aliqua pꝛacti neſt melioꝛ.ß logica non eſt aliqua pꝛactica
—
melioꝛ igit 2. Waioꝛ nota qꝛ ſpeculatiua
eſt ꝓpter ſe pꝛactica ꝓprer opus. lluc aut
qðquerit᷑ ꝓpter ſe nobilieſt eo qð ꝓpt ali d t̃ querit᷑. Minoꝛꝓbat᷑· qꝛ nobilitas ſci nie ex nobilitate ſbiecti dependet ßᷣm phm pmode aia. Iʒ ens ronis no eſt nobilius c ibus humanis regulabilibus rõne de qͥbus ſůt ſciẽtie pꝛactice. igit᷑⁊. ⸗ aũt nõ ſit pꝛa⸗ cticg patʒ. Tũ pmo· qꝛ ſciẽtia pꝛactica diui⸗
dit ingetiuã⁊ factiuã ſubquaꝝ nulla cõpꝛe⸗
bendit logica. Tũ etiã. qꝛens rõnis de quo
eſt logicanõ eſt pꝛaxis. ut inferiuſdeclarabi
ur. igit⁊ẽ. Ex his còcluſionib? infero qua- ocorelaria. Pꝛimũ conelariũ. Logi eſtſcientia Ppꝛie dicta: ß ſolũ eſt mod?
ſidi Pꝛobatile habitus qui docet modũ
peculahdi vniuerſaliter ⁊ ꝑticulariter ip̃as
res ⁊ nõ ſpeculat᷑ ꝓpꝛiũ ſpiectů vniuerſalit ⁊
priculariter qui docet oꝛdinare glias res et
nõ oꝛdinat ꝓpꝛiũ ſbiectũqͥ docet ſilogiſare⁊ nſilogiſat ꝓpꝛiũ ſbiectũ:qͥ docet demõſtra⸗
re ⁊ nihil demo ſtrat de ꝓpꝛio ſbiecto:talis habitus non eſt ꝓpꝛie ſcia.ß potius eſt eẽn⸗ rialiter modus ſciendi. Sʒ habiracquiſit?p ſtudiũ oiuzʒ libꝛoꝝ logice eſt talis hibit? igit
—
. Coꝛꝛelariũ ⁊ Brqmatica ⁊ rhetoꝛi⸗ nõſůt ſcie ppꝛie accipiendo ſciẽtiã. ꝓbat.
Tũ pꝛimo.qꝛ iũt de entibꝰrõnis q̃ oꝛiunt᷑er placito inſtituètis variabilibus. quia nihil demõſtrãt. Tũ qʒa ſciẽtie vere ſůt eedeʒ circa omnes non aũt grãmatice ⁊ rhetoꝛice
ũt cedè circa oẽs. ñ coloꝛ rhetoꝛicꝰ ĩ vno ideomate eſt barbariſmꝰin alio. ʒcone⸗ lariũ. boni logici⁊ boni grãmatici? rhetoꝛeſ non dicũt᷑ ycre ſcientes:ß potidicendiſunt
habentes bonũ modũ ſciendi⁊ cognitgex- pmendi. peccant igi᷑ qui in foꝛmatibibꝰ ſilo⸗
iſmoꝛũ totam vitãcõlumũt ſuã ad vlterio- Ampcedentes. ¶uartũ coꝛꝛelariũ. ac⸗ cipiendo ſciẽtiq imꝓpꝛie ⁊ largomodo.ſic lo
gica poreſt dici ſcientia⁊ ita noĩat ſcientia a doctoꝛib⁊ iſto modo tractabit᷑ de ea inſe⸗ guentibꝰ. 4Ad rònes alteriꝰopinionis ad
mů NWuin eſt falſa. Quia ſbiectũ ogice nòeſt ſu habere vergs paſſiòes de ſe demõſtrabilcs quarůſi cã inimo in tota logica nõ repitur aliqua diffinitioqditatiua: ß om̃s deſcripſio⸗ nes entiũ rõnis ꝑentia realia ut inferius de ckrabit· Aliter poſſet rñderi. ꝙ logica licet
biectũ ſcibile ꝓpꝛie nec poreſt
põ ſit vera ſciẽtia⁊ hocppidefectũ entitatis ubiecti ſuitñ habet modũ ſciẽtie ve ex eoꝙ
—
ſicut alie ſcicntie ꝓcedũt diffiniẽdo ⁊ demd⸗
ſtrando: ita etiã giiq̃liter nitit᷑ ſeruare illum moqů licet ninime pfecte ſit applicabilis en ibꝰrõnis ſicut applicat cnribus reglibus ⁊ ideo docet demonſtrare:⁊ nihil demonſtrat Ad ꝓbationẽ minoꝛis dicendũ ꝙ illũ mo qũ ſciediquẽ logicg docʒ aliqliter ipſa logica ſilogiſio applicare ſaragit licct vereſ ilogif
—
mus nõ ſit ſcibilis ꝓpter defectũ entitatis.
Id auctoꝛitatẽ petrihiſpani dico. ꝙ logica
ẽſciemtia ſcientiaꝝ quo ad vñũ ⁊ quo ad mo⸗
qũ docendi quẽ docet quiapplicgri põt reb⸗
ſed ex hoc nõ poteſt cõcludiq ſit ſcientia:ſed
poi mod⸗ſciendi. qꝛ ſuplatiuus infert ſuũ poſitiuñ. Poſtqᷓ eni ẽ ſciẽtia ſcientiaꝝ fm
modů ſcisdi.igitẽ modus ſciendi. ⁊ Adʒ dõm. ꝙ phia diuiditi rõnalẽ ⁊ realẽ:ſcut enſ diuiditur in ens reale ⁊ ens rõnis Vnde ſi⸗ cut ens roͤnis ex hoc nodicit᷑ ens ſimplcit:
ſicinec ſcẽtie rõnales poſſunt ex 5dip ſcie

ſimplieirer. el nð ſunt phia ſimpliciter ß ſo⸗ li ſunt phia ßm qͥd. Ex hoc patʒ qd ſit reſpõ dẽdũ ad auctoꝛitatẽ ariſtotilis pmoallegatã Q videlʒ ariſtotiles nõ tradidit nobis logi eam tanq; ſcientiã ß potiꝰtanq; modũ ſciẽdi liqualiter applicat ſilogiſmo licet impfecte
quia de ente rõnis nihil demonſtrari poteſt
Etiã růderi pot qñ doctoꝛes noĩant logicaʒ ſcietiã: nõ ineliigũt eã eſſe ꝓpꝛie ſcientiᷓ
poiiꝰ qa habet modũ ſciẽtiarũ verarũ. Et ſic exponendi ſüt nò negandi.
.
uerit duodecimo quid ſit obicctů logi
ee adequatũ. Et videt᷑ ꝙ ens regle ſit obie⸗ erů habir? logice.¶¶ Pꝛimo ſic. Xogica cõ⸗ ſidcrat de pᷣdicamẽtis: ß pᷣdicamenia ſũt en⸗ tia realia. igit logicacſiderat de enribus re alib? MMaioꝛ nola. Winoꝛ ꝓbat᷑. Quia antiaquãtitas ſüt enria realia. ¶ſæ ſic. lo⸗
ica eſt de argumẽtatione uel ſiloqiſmo: ſed
qðlibet iſtoꝛů eſt ens reale. Maioꝛ pbabit
ſtatim. Minoꝛꝓbat᷑. qꝛ ſilogiſmꝰ ſiue argu
mentatio ſũt coqnitiones diſcurſiue:ſed ois
cognitio ſiue ſinplex ſiue diſcurſiua eſt ens reale. qꝛ oĩs cognitio eſt ens rcale æ¶ʒic
Logica eſt de modo ſcicndi:ßᷣ modꝰ ſciẽdi e ens reale.igit logica ẽ de emte reali.Maioꝛ
nota. qꝛ logica eif de inſtrumento qͥ vtimur
in oi ſcientia: ſed rale eſt mod? ſciendi. Mi⸗ noꝛꝓbatqꝛ modꝰrci eſtde genere rei cuiꝰeſt
modus. modus entis rõnis ⁊ modꝰentis re
alis de genere entis realis · igit ⁊c. ¶ſ ſic. Logica eſt de co quo vtimur ꝓ inſtrumẽto in oibus als ſcienihs:ſed tale inſtrumẽtũ ẽ ens reale.igit logicaẽ de ente rcali. Maioꝛ
nota.ꝑ ariſtotilẽ qͥnto methaphiſice.⁊ ꝑcò⸗
mẽtatoꝛẽ ibidè cõmẽto xx. Winoꝛ ꝓbatur
p inſtrumetũ oꝛdinatũ ad getũ realẽ eſt ens
reale.ſed logica eſt inſtrumẽtũ oꝛdinatuʒ ad
ſcire qð eſt actus realis.qᷓ ⁊c̃M gũt ens ra⸗
tionis obiectũ adequatũ logice. ꝛo⸗ batur ſi
dit habitũ illius ſcientie: ß ens rõnis exce⸗ dit habirũ logice ⁊c Naioꝛ pʒer terminis
ic. Dẽ obiectũ adequatũ ſcie nòexce
p tanto habitus? obicetũ eiꝰ dicunt᷑ ade⸗
quari qͥa vnũ nõ excedit aliud. Minoꝛ ꝓba tur. qꝛ grãmatica eſtde ente rònis.qa ſigni⸗ ficatio termini nõcoperit ipſi termino ex nã rei: ex voluntate jnſtituentis. igit᷑ nõ ſoluʒ logica eſt de ente rònis. ¶ In contrgriũ ar⸗
guit᷑ auctoꝛitate phi ꝓmdcha·⁊ cõmcnato
ris ibigẽ cõmẽto qͥnto qui dicũt. ꝙ logicus ⁊
ſophiſtica laboꝛant circs id qð phs ⁊ ꝙ logi⸗
us labocirtz oens Vairlaboꝛar eir
caens hm ſuũ eẽ reale. qi eſſet ſcientia realis
igitiaboꝛat de enebmiuũeẽ ronis;ß iiud
Dueſtio
laboꝛar. igit᷑ ens ronis eſt obiectũ habit. gice. K ideo in iſta queſtione triafacijn
Poꝛdiiẽ Pꝛimo pono ditferemiãiſioꝝ no minũ m obiectũ? materia ⁊omultipltin ẽopinion circa obiectũ habitlogiceppa.
labo ꝓbabiles appꝛobãdo ⁊ impptobabies extirpando. Tertiodubia quedamdecrg,
bo. Muãtũ ad e ſcilcerde dirferen, ria iſtdx nomim bi tãdũ ꝙ ſciẽtia circaillud qð dicit obicctůjſi
ieciũ obm materia. No⸗
habei tres actus. Pꝛimẽ ſimpliciter pco⸗
gnitiuꝰ Pcðs eſt ipſi ſubiecti p̃eognitic
ſuppoſiti ꝑ ꝓba pncipia explicatiuꝰqᷓẽ ac⸗
difinitiu“. Lerti? acte demonſtratiuusp
quẽ vemonſtrat paſſiodefubucroprauon dim̃ nitiuã ſbiecti dico igitqꝙ ſbieciũ ſciemi
Fm preſpondet actui pᷣcognitiuo dicit m⸗ teria vᷣm ilã ronẽ kin quã reſpodet aciuidif finitiuo vocat obiectu: hm autẽ iliã rõnẽ hmn
quã rõdet aciui dewõſtratiuo vocat ieci Pꝛimũ pʒ.qa de rõne materie ẽ tam inna⸗
turalibus q; in artificialibꝰpᷣſupponiuleſe
pᷣſupponibile ſicut pmũ fundamemũ: ßſt⸗ iectu ſciẽtie bin ꝙ rdet pᷣmo actui ſinplicit cognituuo gccipit ut pᷣſuppoſitũ p modum pra fundameètiꝗ uiſic accipit᷑ ut materi ⁊ pʒqꝛ ſiẽ ſe habz ohm ad potẽtiã ſic ſub⸗
icctu ad ſciẽiõ:ß ratio cõtineð ohn poiẽi
in rònc obiectiẽ ila ad quã oĩaqͥ cognoſcit
apotẽtia habẽt aitribuuonẽ. ꝗ ro ſubiectiſci
entie còſtiuẽs ipiũ in rònc iubiectiẽ ilia a quã oia alia que cognoſcunt᷑ in ſcientia hůt attributione. Pʒ illa eſt ro difnnitiua ſbiecti ut patʒ qꝛ ipſaeit vltimatũ ꝓpt quid paſio⸗
nũ ommu ⁊c.ʒ patet quiaratio ilaper qum aliquud capitur ut aiteri ſubſtratum eſt ratio ſbiecti:ſed ꝑ actũ demonſtratiuſt
iectũ ſcie capit ut ſubſtratuʒ alteri putaſue paſſioni in cocluſione.qᷓ⁊c. Notandũ etiꝙ
licet obiccrũ ſciẽtie large accipiendo obiecii ſir ex ꝑte rei quid incòplexũ:iñ ex ꝑre imel⸗
ect? nriẽ aliqd cõplexũ ꝑmodũ enũciabiis acceptũ. Bicut etiam obiectũ fideiᷣm ſec pte rei ẽ qͥd incõplexũ:tñ ex parte intellec; eſt quid còplexũ nt articulꝰuel articuliqͥ ſir ꝓpoſities ⁊ nò termini. Pꝛobat hoc ſicq eo modo res eſt obiectũ ſcientie noſire quꝰ mo ipſe intellectus noſter poteſt cognoſeẽ ipſã veritatẽ de re. Sed intellectꝰ noſternd
pot cognoſcere veritatẽ de re niſi cõpargn⸗
do ⁊ diuidendo.ꝗ res nõ eſt obiectũ intelle⸗ crus noſtri niſi ui cõpoſita uel diuiſa⁊ ſic u gõplexa eſt obiectũ intellectꝰ noſtri verital de ipſacognoſcentis. Maioꝛ ꝓbatur. qu
—.—
kin kme alc ſinj finwoh niti parnn guno cichhl ſynreoch pgcl Pechne cihciſ Fntsſuni gen h idinſt irichle pitnenb fius puld ubguh ſerpörchn picitacci iomp dpltlbn lgeniiqi mmteipl omiſetän
bipo inc
pqu inee ſoꝛ cpuu
cidupicie prn hdu ſoſinus c enönbn Aonöpeoe cepnciaſ
ü. Jüp tittjogi ſbucpht et in luheepti
intüiſ
Uſces Fiiſ oyi wifumn whripd uchr poſj büthi⸗

— E. „—
F3 .
— ——
.
%½ S
——
8 E.
clrno ichrim erni lie ci uidinjm
duodecima
cognitũ eſt in cognoſcente p modũcohſest. Etex hoc ẽꝙ eaque ſunt ſimplicia itellect humanꝰ cognoſcit ꝑquandã cõplexionẽ: ſi⸗
cut ecõuerſo intellect diuinincõplexe coq⸗
ſcit eaq̃ fᷣm ſe ſůt cõplexa. Minoꝛpbatur ꝑ phm pmo piarmenias.⁊ qᷣmethaphiſice di centẽ ꝙcrica cõpoſitionẽ ⁊ diuiſionẽ eſt ve e Muãtũ ad ⁊ſ.de quoẽ
logica ſicut de ſubiecto de hoc qͥnq; ad pñs occurrũt opiniones:due coꝛꝛigibiles:⁊ tres cõcoꝛdabiles. Pꝛima opinio cui videt᷑ aſ⸗ ſentire ockan in logica ſua qͥ dicit ꝙ ſubiectũ ogice eſt conceptus foꝛmalꝰ abactu rõnis.
Eeclargt eãſic. qa ille concepteſt cõmunis oibus cõſideratis in ipfa logica. Nã cũ act? rõnis ſit triplex. Pꝛineſt indiuiſibiliũ itel
ligenria. Scðs eoꝝ cõpoſitio ⁊ diuiſio. Ter
idiſcurſus g noto ad ignotũ. Pe cõcepto
igit incõplexo foꝛmato ab aciu ronis ẽ liber pᷣdicamentoꝝ. de cõceptu foꝛmato a⁊ actu rònis putade cõceptu ↄplexoeſt liber ꝑiar⸗
menias. Pe cõceptu facto a ʒactu rõis ẽ no
ua logica. Iſta opio ſi ſane itelligattũc ſuſti neri põt Pinaũt ñ nõndũꝙ du plicit accipit᷑ↄcept?.&
ꝑausẽ intellect ſpeculatur ipſarem⁊ vterq; iſtoꝝ cõceptuũẽ ens reale. Ilio mõ accipit
ðceptꝰꝓ cõceptu obiectiuo. Et hoc etiãac⸗ cipit dupliciter. vno mopeo qðↄcipit quod pariat ᷣm duplex genus inteiligibiliũ. quia poſſumus cõcipere obiectiue entia reaiia⁊ entia rõnis ut pʒ ſupꝛa.q.qᷓrta in ʒ2 notabili. Alio mõ ꝓ eoqð cõſequit᷑ rem conceptã ut
cõcepta eit. ⁊ ſic cõceptꝰeſt mere ens rõnis.
⁊hoc ſupꝛa· q eadẽ declaratũ fuit iſexto no tabili. Ad ꝓpoſirũ. Bi iſta opinioq̃ dicit ꝙſubieetũ logice eſt cõceptꝰ foꝛmatꝰab actu
rõnis accipiat cõceptũ ꝓ cõceptu obiectali
do æ genere intelligibiliũ ſiue accipiatur ut
obiectũj ↄceptũ ut ꝓceptũẽ.tunc iſta opinio põtſuſtineri.qꝛↄceptꝰ obiectiuꝰ de ægenẽ
imtelligibiliũ ſiue accipiat ut obiectũ cognitũ ſiue ut ↄſequẽs obiectũ ſempeſt ens ronis.
isqñt iſta kↄceptũꝓ ↄceptu
foꝛmali foꝛmante ſiue foꝛmato ſiue ꝓ conce
piu obiectiuo de pmo generc inteliigibiliuʒ licet adhuc poſſit ſuſtineritñ ad ſequoꝛ marmperphenz ⁊ ipugno eã. Et arguo ſic
Beiaſiue habitꝰqui eſt de ente reali tãqᷓ; de
pᷣdicamẽto reali.i.in genere q̃litat. LTũæqa
noꝰpↄceptufoꝛma . Alio md ꝓↄceptu obiectio. Foꝛmalis eſt duplex.ſ. foꝛmalis foꝛmãs. ⁊ eſt ipſe actꝰitel⸗ ligendi quo intelligo ipſũ rem⁊ foꝛmalis foꝛ natꝰ⁊ eſt ipſa foꝛma ſpecularis quã ponunt thomiſte eẽ verũ. qui quidẽ ↄcept? foꝛmalis ob ipſo intellectu mediante actu intellectus
ſubiecto habito talis habit dicit᷑ realis ſcia
⁊ nõ rarionis.ß logica ᷣm teẽ de ↄceptu foꝛ⸗
mato ab actu intelligendi qui eſt ens reale.
igitur logica dicit᷑ ſcia realis. Waioꝛ nota.
0 ois ſcia denoiatione intrinſeca aqditate Ppꝛia ſit ens reale ⁊ dicat᷑ realis:tñ denoiĩa⸗
tione extrinſeca dicit᷑ ſcia rõnis q̃ eſt de ente
ronis.⁊ realis q̃ ẽde ente reali. Minoꝛꝓba tur. qꝛ aut ↄceptꝰfoꝛmatꝰ ab actu rõis ẽ act?
intelligẽdi uel habit?ukſpẽs intelligibilis uł foꝛma ſpecularis in qᷓ intellect?ↄtẽplat᷑ ipſã rẽ. Etqðcũq; der᷑ habet ꝓpoſ itũ. qꝛ oig iſta ſũt entia realia. ꝙ ꝓbat᷑. Lůq oĩã iſtaſunti
oia iſta ſůr ſubiectiu in itellectu qð ẽ ꝓpꝛiũ accidentis realis. Tũ ʒoqꝛ oĩa iſta hůt cãs reales ⁊ cauſant᷑ realit. Tů ꝗqꝛ oĩa iſta de⸗ noiant denoiatione reali.qꝛ intelletꝰrealiter
dicit ↄcipiens a cõceptu⁊ intelligẽs ab actu intelligendi. q cĩa iſta ſunt entia fealia. ſeqt
igit cluſio ꝙſi logica eſtde aliq iſton noĩa⸗
— toꝛũſ equit ꝙ logica dicet᷑ ſcientia realis ⁊ ñ ſciẽtia rõnis. qð nõ cõcedũt. ¶Ad ronẽ eoꝝ
rndeo. ꝙ logica nõ eſtde ↄceptibꝰ.i.attibus ↄcipiendi. qꝛ de his terminat phs in libꝛo de aiaſi logica eſtde entibꝰ ronis ↄſequẽribus aetus concipiendi. Wnde in libꝛo poꝛphirij
⁊in libꝛo pꝛedicamentoꝝ determiat᷑de emi⸗
bus rõnis ↄſequẽtib ſimplicẽ actũ intelligẽ di.in libꝛo piarmenias determinatde entib⸗ rõnis ↄſequẽtib?⁊ opationẽ intellectus.
In noua logica determinat᷑ de entib⸗ rõnis qↄſcquũt᷑ʒ opationẽ itellect? ⁊ ſic deficit
in deciaratiõc. Bi autẽ accipiat ↄceptũpcõ ceptu obiectali de ⁊ genere intelligibiliuʒ: ſic bñ dicit. xx opinio eſt noĩaliũj uel termi niſtarũ.ꝙ ſbiectũ habitꝰ logice ſit iſte fminꝰ ſiogiſm ſiue iſte rerminat gumẽtatioꝓbãt
ſuã opinionẽ ſic. Cuicũq; cõpetit diffinitio⁊
ditfinitũ:ß diffinitio ſbiecti ſcie ↄuenit huic termino ſilogiſmꝰ ułhuic termino argumẽ tatio reſpectu habitꝰlogice.igi᷑⁊.Maioꝛ nota ꝑlocũ topicũ. Mioꝛẽ ꝓbant.qa iſte termin ſilogiſinꝰẽ terminꝰ ↄmiſſimꝰin lo⸗ gica pꝛiꝰ notꝰnð excedẽs limites ad quẽ oĩa ↄſideratai ſcia logicali hñt oꝛdinẽ ⁊ attribu tionẽ ⁊ẽ. Iſta opinio. Siitelligarꝙ iſte ter⸗ minſilogiſm ꝰſit ſbiectũ in logica ira videlʒ ꝙ ſit ſubiectũ in ſignificãdo.qʒ videlʒ iſte ter
min⸗ ſilogiſmꝰ fit ſubiectũ logice. qꝛfit ens
rõnis qð ↄſeqͥł᷑ rẽ ßʒqð eſt obiectiue in intei
lectu diſcurſiuoqð ens rõnis ẽ ſßiectũ ĩ logi
caa ſic nò eſt conigibilis. Siaũt intelligant ꝙ iſte terminſilogiſinꝰſit ſubiectũ logice. qꝛ nò loco alteriꝰaccipit᷑ ꝙeſt ſubiectũ.qʒ ipie

—————— ⸗
————
.——— 2
——
kniſe accepr ſit ſubiectũinqᷓ;tũ eſt termin⸗ fignificatiuus ad placitũ. ðtñ nõcredo ali- quẽ doetij poſſc ↄcedere. Tüarguo 2trdcd qnq; rõnib. M imo lic. Piille termin i logiñnꝰeſt ſbieetũ in loica ułhoc cðpeteret ſibi inqᷓ;tů vox: in;tũ vor fignificatiua ad piacitũ. Mon hiů· qꝛde voce inq;tu vor eſt tractar ſcia reglis q ſic regliter immat audi- tůr oclogicand eſtoc ente reali:igit⁊t. Nec 2 poteſi dari. qꝛ dẽ voce ſignificatiua iqᷓtů ñgnificatiugeſt tractat grãmatic igit᷑ de eg i ſic nõ tractabit Sieie e bñ ipſa logi⸗ ea nõ vtat terminis ignificatiuis:hoc tñ eſt tq inſirumẽèrũ.vſeqũẽtia ꝓbat᷑· qꝛde eode ith eadẽ rõne foꝛmaii nõ tractãt due ſcientie pecifice viltinete. ficur funt grãmarica? lo⸗ gia. ¶ſic. I ogiẽa ſolũ traerat de entib? rönis hcquẽtib res ex nrerũpᷣſuppoſito tñ actu iutelligẽdi ntfumdamẽto oppoſitere atiõis:ß ille termin ſlogiſm inq;lů ſignifi⸗ catiuꝰ nõ cðſcquit naturas reꝝ:pᷣſuppoſito
.„.
tñ acru intelligẽdi ur fundamẽto oppoſite re
ßub at iiſe termin ſilogiſminc;tů ſigni icatin?nõ eſt ſiectů in logica· Maioꝛ nota qᷓa nð videt᷑ ali vifferẽtia inrer ens grãmati ene ⁊ logicaleniſi tufingas gliamn · Minor ꝓbat. qꝛille termin ſilogiſu inq;rů ſignifi⸗ kariu eſta volũtate ⁊ a placito inſtituentis·
igi nd cõſect naturas rerũ. ʒſic· lle ter
minꝰilogiſinꝰ inqᷓ;tů ſignifichtiuꝰ nõeſt idẽ tirca oẽsꝛß ſiectůj logice eſt idẽ eircg oẽs. lle termin ſilogiſmꝰ inqᷓtũtermin ignifica tiuꝰnõ eſt ſbiectũ logice. Maioꝛ nota. qʒ ille termin ꝰſilogiſin uel nihil ſignificat hebꝛeis zbochemis:uł nò ilud idẽ qᷓð nobis ſignifi⸗ tat:ner ctiů termin mẽtalis eſt idẽ circa oẽs qᷓ coʒñdet huic rermio uł huie voci nec eriã etiã. qꝛ tũc ſolũ latiniha
rẽt ſubiectũ logice. qꝛ ipſi ſolũ habẽt hũc tminũ lilogiſmꝰut ſigmificgtiuũ. igit ſolů laui ni haberẽt logicã. Wel ſi alie natides habe⸗ fet tunc haberẽt ſciẽtiã ſinc oboq̃ pia ſůt in⸗ tõmenientia. Minoꝛ ꝓbat· q́a eadẽ ogicaq kuit inijẽta circa grecos fuit trſlata in lati⸗
nos. Eites foꝛtgiſis. ꝙ ile terminſilogim
memalis eſt ſhm in logiea qͥẽ idẽ cirqg dès ⁊ nõ votalis lſeript?qͥdiuerſificãt bm idꝰoma ta. Vöirg. Puero ego.qd noias mẽtaleʒ actum uel tõccptũ rei ut᷑ actů itelligendi ut ſimilitudinẽ foꝛmariðis vocis. Si nominas ilũ terminũ ſilogiſmꝰcõtept rei ukactũ in⸗ telligenc tunc cadis in pᷣmã opinionẽ iã re⸗ pbatã. Si dieis illũ terminů ſilogiſmũ men ralẽ eſſe ſimilitudinẽ foꝛmatõis vdcis:tũc cũ ſila ſimilitudo no ſit eadẽ eirea dẽs.igit᷑ ſßie
Queſtio
*2
etũlogice nð eſt idẽ circaoẽs. quiaſicut non vox ita nec ſimilitudo foꝛmationis vocis eſt eadẽ circa oẽs.¶ ꝓ ſic. Biille terminꝰſilo⸗ giſm inqᷓ;tũ ſignificatiuꝰeſſet ſubiecti inlo⸗ gica:ſeq̃retqꝙ adã ignoꝛauerit logicã.ſimilet Tfalomò.⁊ ꝓbat· quia ignoꝛa⸗ uerũt ſignificationẽ h tmiſilogiſmqͥt la tinus ců ipſifuerũt hebꝛei Puinto ſic. Gi ſie ſequeret᷑ ꝙ angeli non vterent᷑logica nec demones:cũ nð vrãt iſto termino ſiogiſm nec alijs terminis vtunt᷑qð eſt incòueniens. — igit᷑ de iſta opinione tenendũ dicoꝙ icut ꝓbarũ eſt ꝑ ròes iſte terminus ſilogi mꝰnec vocalis nec mẽtalis nec ſcriptus nec filogifmꝰnecyox ut vox ſignificatiua ad pa citũ poteſt eſſe fubieetũ in logica. Biaũtte nẽtes iſtã opinionẽ dicere volunt logicãeſſe
de iſto termino ſilogiſmꝰ quia iſte terminu
filogiſmꝰſignificat ens rdis ↄñs rẽßᷣmꝙeſt obiectiue in intelleetu diſcurſiuo: tũc bů ſen tiũt in mente ß abuſiuũ modũ loquẽdi hñt⁊ tirca paucos aſſuetũ. Sinaũt aliter ſemiũt
exponãt mentẽ ſuã clare ⁊ ſententiã rõnibuſ
cõfirment⁊ cõtraria ſoluãt ſi poſſint. Coꝛ relariũ. Pi iſte terminꝰ filogiſmn etiaʒ urſi gnificarinꝰ nõ põt eſſe ſubiectũ in logieaque tamẽ cit ſcientia rõnis:minus iſte terminus ens mobile uel coꝛpus mobile poteſteſſe b iectů in phiſica. Tumquia phiſicaeſt ſciẽti realis· Jſte gũt terminus ens mobilcẽ ens rõis inq́;tũ ſignificariuꝰ cſt. Tũqa motti pꝰ⁊ locꝰ⁊ cõponi ex mã ⁊ foma⁊ alie paſſio nes phiſice ⁊ pᷣncipia nulloꝰ pñt ↄpetere iſi tmio enſmobile. Quia cũ ſit vox nõↄponit
exmã⁊ foꝛma.nec generat᷑: nec conumpit
nec moꝛit᷑: nec eſt in loco: nee intempoꝛe ſic de alhs. igit᷑ nullo modo poteſt eſſe ubie⸗ ctuzʒ in phiſica. VNec ſimiliter iſte terminus
ens poleſteſſe ſubiectũ i methaphiſica que ẽ nobiliſſima ſcian q̃ mime eſt de termis eliã
ut ſignificatiui ſut: ð rebpfectiſſimisdicẽ
ũt cõtrariũ eſt hereſis in phia reducibiis
ad hereſim theologicam Md rationẽilli opinionis reſpondeo ꝙ minoꝛeſt falſa. A ꝓbarionẽ dicedũ.ꝙ iſta ditfinitio ndeſt diſli⸗ nitio ſpiecti ſcibilis. Aliã diffinitionẽ ſbieci ſcibilis ſuperius tibi aſſignaui quãſi potes impugnare nõdeſiſtas ut veritas eluceſea Belim meam ignoꝛantiã tua impugnalio⸗ ne coꝛꝛigi. Lonſcquenter ponam tres opl niones que poſſunt beuiter concoꝛdari. Vñ notandũ ꝙ triplex poſſit aſſignari ſubieciu in aliqua ſcientia. ſcilicct ſubiectij pdicatiòis ſiectũ attributionis⁊ ſubiectũ pᷣncipalit
Et fmh ponũt tres opiniones ſequemes
ſindehll puriliſ ſnploi ncius oue intq hucen ſÿſnpi nigidt. aitnli niennol cſers ktl ciſlmne Nombu ſ hubic iᷣhus umelc
niiost piſnih
umeſtbe
iwoß yisps ſnenng habe icusene Pilno
peipin
ſrnis
Fonasn oo ſiect ſoſipſus vnhidiſ ſ iinin
n Opou
anm iuisg triſtchn iſen Mn ei znön

*
cTertia opinio ſancti thomeꝙ ens rnis eit iectuʒ in logica. qð ꝓbatur tripłr. hmo ſic illudẽ ſbiectum in logica que eſt ſcientia rationiſper qnod ipſa logica diſtinguit aſci
entijs realibus:ß logica diſtinguitur a ſcien
is realibus ꝑ hoc qðẽ de ente rõnis igitur .Maioꝛ nõnquia ſcie diſtinguũtur ꝑob iecta ʒꝰ de aia.niĩoꝛẽt ptʒ qʒ alias logica no diceret᷑ ſcia rònalis niſi eẽt de ente ròis= ſic ſicut ſe hñt ſcientie reales reſpectu entiuʒ realium ſic ſe hůt ſcie rõnis reſpectu entium rationis.ß non obſtante ꝙ multe ſcie reales ſint de ptibus ſbiectis ip̃lꝰ entis realis ad⸗ huc aliqͥ ſcia realis erit de ente reali ſimplr ſumpto ergo ñ obſtante ꝙ multi particulaẽſ tractatus ẽ libꝛi hẽant entia rõnis ꝓ obieci que ſunt quaſi ptes ſbiectiue entis rois. Eid puc erit aliqua ſcicntia que tractabit de enie rdis ſimplr ſumpto:ß tatſcia nõẽ alia a iogi caigi᷑ æ.¶ Ecᷣmꝙ in opponẽdo alle gatũ ẽ dialetticus ⁊ ſophiſticus laboꝛãt cir ca idem notaqð phus pᷣmꝰ.omniby cim cde eſtens. Ex hoc hẽtur ꝙ ſcotiſte ⁊ logice hñt còſikitudinem cũ pho quia ſicut phs tractat de omnibus ita ⁊ logicus. Ex quo arguitur ſic. Subiectũ logicc ⁊ mechaphiſice ſunt eq̃ lis habitus.ß nullum ens rauònis determia tum eſt equalis habitus cum ente ſimplicit: niſi ens rgtõnis ſimplr.igitur ens ratòiſſim ple fm indriam ad omne ens rationis acccp tum eſt Piectum in logica iõ ſcũs thomaſ tʒ loco p̃allegato ĩ ↄmẽio ſup methaphiſi ce cẽs rdis ẽ ᷣmi logica. ¶ Tõtra iſtã ↄpi nionem arguitur ſic. Emne ſbiectum ſcibile habet paſſiones de ſe demonſtrabileſa ſe diſ tinctas ß ens ratõnis non eſt hmdi igitur? aioꝛ nota quia idem nõ eit ſbiectuʒ ⁊ paſ ſio alias idem demonſtraretur ꝑidem ⁊ cſet petitio pꝛincipij.mioꝛpbatur quia paſſio en tis rõnis. aut cſt ens reale.aut eſtens rẽnis NMaon ens reale quia tunc paſſio eſſet nobili- oꝛ ſuo ſbiecto.nec ens rois quia idẽ ñ ẽ paſ⸗ ſio ſuiipſius. Jtem abemte rationis ſimplici ter nihil diſtingui poteſt hm ratònem igitur ens ratõnis non eſt paſſio entis rationis. Reſpondeo: ꝙ maioꝛ eſt verað ſubiec⸗ to httributionis vel pꝛincipalitatis. Non autem opoꝛtet ꝙ ſit verade ſubiecto pꝛedi⸗ eationis immo pꝛo eo dicitur ſbiectum pꝛe⸗ dicationis quia pꝛedicatur de partiby ſbiecti nis ⁊ eſt cõmune ad ipſas. Etiaʒ pꝛedicatur de paſſionibꝰ. Simile huius habemus ime chaphilica vbi ens quod eſt ſbiectum pꝛedi⸗ catur eriaʒ de partibo ſbicctiuis ⁊ de paſſio⸗ nib⁊ ideo eſt biectum pꝛedicatõnis. Et ſic hens ratnis ſimptr acceptum non habeat
—
paſſides j ſcqͥł᷑ ex hoc ꝙ ñ ſit biectuʒpᷣdica tònis: ſ ed bene ſequitur ꝙ non ſit ſbiectuʒ at tributõnis ¶ Hotandum tamen ꝙ quando
Banctus thomas dicit ꝙ ſbicctum logice ẽ
ẽs ròis aut itellexit de ene rõis ſimptr mů to: vel de ente rationis determinato puta argumentatòne velſilogiſmo. Bi altricaris
eum intellexiſſc de ente ratõnis determina⸗
to ſcilicet de argumentatõne vel ſilogiſmo: tunc potis defendere opinionem ⁊ ꝓbare ſiẽ ſtatim parebit. Si autem credis eum intlle⸗ xiſſe de ente ratõnis ſimpliciter accepto: vt
videlicet ſb ſe compꝛehendit omne ens ròis
logicum:ſic poteris eam ꝓbare ⁊ defendere
ſicut audiſti. Hotandum etiam ꝙ pꝛeceden- tes ꝓbatònes nõ concludunt niſi de ente ra
tionis logico non grammatico nec de alio qᷓ
cunq;. ¶ Nuarta opinio eſt alberti.ꝙ argu mentatid eſt ſbiectum in logica. quod intelli ge de ſbiccto attributionis ⁊ non de ſbiecto Pꝛedicatònis quia non pꝛedicaur de omib⸗ de quibus tenetur logica net pꝛincipalitatis.ß eſt ſbiectum attributõnis. Muod pꝛobat albertus ſic quia logica ẽ ſci- entia docens qualiter⁊ per q d ignoti noticiaʒ puenitur in omniſcientia Ped pargumentatònem ſolum peruenitur in onmiſcienria per norum ad noticiam ig⸗ noti⁊ non per filogiſmum igit&. Maioꝛ nota quia logicam non quꝰrimuſ pꝛopter ſe ſoluin quia eſt modus quo fcibilia vera in ucſtigam pbatur mioꝛ. quia ſilogiſinſolũ pcedit ab vniuerſali vniuerſaliter acccpto: qð in multis ſcientijs ficri non poteſt. q̃s ið etiam non nomino ſcieutias vt in rhetoꝛicis in quibus virtutc logicalis hĩtudinis ſemp ennhenenic toni tur.⁊ ſic tales ſcienie nò vtumur ſilogijmo perfecto:ß vtuntur excniplo ⁊ inductione. Becũdo ꝓbo cam ſic. Quandocũq; aliqua ſcientia per ſe tractat de toto vniuerſali⁊ de pte ſbiectiua eius ꝑ pᷣus tractat de toto vni⸗
ica nec eſt ſubiectum
er que per notum
ludit⁊ illud quod queri
nerſali qᷓ; de parte.ſed ſic eſt ꝙ logica pſe tra
ctat de toto vniuerſali.ſ.de argumẽtatde cu
ius ſilogiſmus ẽ ps ſbicctiua.ꝗ pꝛimo trac⸗ tat de argumẽtatoe qᷓ; de ſilogiſmo.mioꝛ no ta ⁊ maioꝛ ꝓbat᷑ qꝛ ſcia vna nõ tractat de to to vłi velde ꝑptibꝰniſiqꝛ alteꝝ reducit᷑ adal teꝝ ß totũ vle nõ reducit᷑ ad ꝑtem.ßᷣ potius ecduerſo ſᷣm ſcibilitateʒ igitur ⁊c. Et iſta rõ erficaciter videtur mihi concludere de ſub⸗ iecto attributòis. ¶ Muita opioẽ ſcoti. ꝙ ſilogiſmꝰẽ ſbiectũi logica. Bi iſta opio itelli at᷑ de ſßiccto attributõis tũcẽ fiã vtʒ ex ꝓ⸗ atòe pᷣcedẽt opinionis. Binãt intelligatur de ſubiecto pꝛincipalitatis. Tunc pbo cam

————
———— —
————-
——————
tale. yllud eſt ſubiectum in aliqua ſcia qð eſt
pfectiſſimum continens omnia ctentai il⸗ ja ſcientia. ſtaꝓpò eſt coꝝ. ß hoc eſt iiogil⸗ mus igitu&. minoꝛꝓbatur quia inferiꝰcð⸗ tinet perfectius ſupius:qᷓecòuerſo quiã ife rius cõtinet ſupius eſſentialiter:ß ſupius ſo lum continet inferius potentialiter. ⁊ ſic ſilo giſinus ʒtinet argumẽtatòem ⁊ nòecòuerſo Kötra iſtas tres vltimas còeluſiones ar⸗ guitur ſie vnius ſcientie ẽ vnũ ſbiectũ foꝛma ſe:ß logicaẽ vna ſcientia. igitur ð ſint tria ob iecta. IRñdeo ꝙ maioꝛ eſt intelligenda ꝙ vniis ſdientie eſt vnum obiectũ foꝛmale po⸗ nens in nüm cõtra alia obiecta ab ipſo dipa ta ⁊ non tamen opoꝛtet ꝙ ponat in nům ha⸗ bentia oꝛdinem ad ipſum.⁊ ſie iſta tria obiec ta ſimpi non ſunt tria obiecta:ß ſunt vnum vnitate ſboꝛdinatòis.¶ Muantũ ad tertiuʒ pncipale hꝰqõnis mountur tria dubia.pᷣ⸗ dubiũ. tꝝ logica ſit de omniby entibo ròis Mÿdenir phpheum bꝛeuiter. ꝙ nõ. vñ nõn dum ꝙ duplicia ſunt entia rònis. qliqua ſunt entia rõnis. ↄ ſequũtur naturas reꝝ nò ſimptr ß poſito actu intelligendi vt fundam̃ to oppoſite relatõis vt ſunt iſta entia rõis eẽ ſpẽmeſſc genus:eſſe abſtractuʒ. ⁊ de iſtiſeſt ſolum logica. Alia ſimt entia rõnis que cõſe quũtir ipias res nõ ex natura ſua ß ex pla⸗ cito inſtituent · vtꝙꝙh vox hoſignificet mihi circa latinoſhanc rem⁊ non aliam:nòhʒ ex naturg vocis:quia ſic circa omnes ſigniftca ret:ſed ex placito inſtituentis. Nã ipſa vox eſt inditferens ad ſigniticandũ oẽfres.ſicut ipſa res eſt inditferẽs ad ſignificare ꝑomẽʒ vocem. Et de iſtis entibus rõnis eſt grãma tica. vñ logica plus appꝛopinquat ad rõnem ve ſcie qᷓ; ipſa grãmaticaꝙ q̃nto entia rõiſlo gicalia oꝛiũtur ex naturis reꝝ mõp̃expoſito noenim ex volũtate iſtitueni ꝙ res poſſʒ in teliiqi vkr vel pticulariter. ſed ex natura rei ẽ poſito tñ actu intelligendi vt fundamen⸗ to oppolite relatõis. Pnig aũt rõis grãma⸗ ticalia ex placito inſtituẽt ſůt. vñ ſcirẽ grãma ticã nõ ẽ gliud qᷓ; fcire bñ modũ loquendi ro manoꝝ ꝗ̃tiquit? circa oẽs ↄſuetũ. t h ↄſtat ex ꝓbauðibus qᷓfiũt in grãmatica q̃ ſunt eſt apð latinos qʒ vgiliꝰſic dicit ⁊ ſic de alhs. ⁊dubiũ. vtrum logicaſit de omnibus entibus rõis ↄñtibus res ex natura reꝝ md pꝛeexpoſito det herpheꝰbꝛeuitercꝙ nõ. qꝛlogica ndẽ ðe dia rõnis q̃ẽ inter pũctuʒ a ſeipſo ᷣm ꝙ ad diuerſa ↄſidcratus dñ pnci piũ i finis. Nec logicaẽ de diia rõis que eſt inter inſtieiq ⁊ ſapiam diuinꝗ q̃dfaẽ ens rõif phaturnã logica ſolũ ẽ de his entibus rõis
Queſtio
quoꝝ cõſideratio valet a hñdũ modũom nem pcedendi in alis ſcienthſqͥ modi ün. ex oꝛdine fupioꝛum ad iferiꝰ.i ex oꝛdine neris ad ſpẽs ⁊ ad drias. Bed cognitio diſtinguitur cognoſcitur diſtinctio ſapiẽtie iuſtitie in diuinis ⁊ pũcti inquantũẽ pnci piũ? finis nõ valet ad hñdũ modũ chen ꝓ⸗ cedendiin omnibalhs ſciẽths ſequi᷑ ꝙo gica ndẽ de iſtis ſcðis intenõniinquãtum ſunt applicate ad certã mãm Añ notanð km herpheü ꝙ entiũ rõis que Iſequũtur ref ßᷣm ſuas nãs nðex placito inſtituetqᷓſůted⸗ munia omnib gñibus entiũ vel pluribꝰ:ſit ſunt genꝰ ſpẽs dria ꝓpũ ⁊ accñs pdicatum ⁊ ſbiectũ añs ⁊ cõſcqᷓnſ⁊ de illis ẽ ka logic
qꝛ illa valent aj hñdiũ modũ gijalemꝓceden
di in omni aliaſcia: alia ſunt emia rõnis que ſunt appꝛopꝛiata determinatò enti ſiem de
ditferentia rõis q̃ eſt interpunctũ inqutũeſt
pncipiũ ⁊ finis ⁊ de dria ronis inter iuſticij ?⁊ ſapiam dei? de talibus nõẽ ipſa logica. Tertiũ dubiũ.vtꝝ logica ſit de intẽrõib? ſcdis adiũctis pmis. Rndeoꝙ logicanonẽ de pmis inrentõnibus qꝛ de illis ſůt ſcie reg⸗ les. logita autem eſt ſcientia rõnis.nec eſtde
ſcðis intenõnibus cũ pᷣmis tunc logicgeſſet
de ente ꝑ accñs qꝛ⁊ intenides accepte cũ p mis faciũt ens ꝑaccñs qð ꝓbat qʒſi ilaque minus diſtant ſcilicet ſbſtantia⁊ accidens cõ iuncta faciunt vnum per accidens ꝗᷓ illaque magis diſtant ſcilicet enſ reale ⁊ ens rationiſ diunctafaciunt ens per accñs.igitur logic non eſt de ſchis intentionibus cum pꝛimis. Relinquitur igitur.qꝙ logicaſit de ſecũdis intentionibus ſimpliciter introducens ſoli pꝛimas intentiones pꝛo exemplis tanqᷓ; fů⸗ damentun ſuper quod fundantur ſccunde intentõnes ⁊ ſic intelligi debet illud dictum auicenne ꝙ logica eſt de ſecũdis:ntentioni⸗ bus adiunctis pꝛimis.AAd rones in pꝛin⸗ cipio queſtionis factas. Ad pꝛimam reſpon deco ꝙ logica tractat de pꝛedicamentis non per ſe:ſed incidentaliter ⁊ exẽplariter inquã tum in eis fundatur ſuum ſbiectum. ſcilicet ens ratdis.⁊ſit maioꝛ eſt falſa. Minoꝛ deſti guitur quia pꝛedicamentus accipitut dupli citer. nomodo foꝛmaliter ſcilicet pꝛo oꝛdi ne ratiònis fuperioꝛis ⁊ inferioꝛis.⁊ ſic pꝛe⸗ dicamemta non ſunt emtia reglia ſed ratdnis ⁊ iſto modo per ſe de ipſis tractat logicus.
Alio modo ꝓ naturis rerum ꝑquas fũdat
ille oꝛdo ⁊ ſic ſunt entis reglia ⁊ ſic logicus ꝑ
ſe non conſiderat de ipſis niſi introducido
pꝛo exemplis.¶Acd ſecundũ refpondet. ꝙ minoꝛeſt falſa. Adꝓbarõem dicendũ ꝙ b
ens wits ginuss hiimchu ioportd iurgn ninenni bgeen ziylog
*
qwelbhi
urmn
gunſ gon qunih
xrnisf nenachin vrelzis
denimp ginodobi MWen
i
ſusnine
neſopnin miulci timboe tusſch ſrhe zeng ninclg ſsvnita uuse Uagge
un u tin⸗
nin

memnst ſu mchgdiuiit nxmxꝙ ogucideſrim
dus auncns pums ilim
apqucſons irm linmi dcoꝙ ogunxux um⸗ nmmcw funr u 2
hentium vc
m aſſumunt ſiogiſmenim⁊ argumenta tio nõ ſunt cognitõnes diſcurſiuc. ſunt en⸗
tia rõnis ↄ̃ria cognitiones diſeurſiuss. Ad tertiũ rñdetur ꝙ peccantꝑ falſam eq́
nocatõnem.nam modus ſciendi duptr acci⸗
pitur. vno md eꝝ parte intellectus ꝓut ſdi⸗
cimns ꝙ aliquid intelligimuſclare velobſcu re. Et ſic modus ſciendi ens reale.ß de iſta
eſt logica. Alio modo ex parte rei intellecte nando.ſ.res denominatur abeo quod con equitur ipſam knꝙ eſt obiectiue in intellec
nu m ꝙdicimus ipſam intelligi vniuerſali-
ter vel priculariter. Eide iſto mð ſciendi eſt logica? iſte eſt ens rõnis ⁊ non ens reale et ſic maioꝛe conceſſa minoꝛeſt falſa. q Adãr- tun růᷣdetur ꝙ licet ens rõnis quod eſt ſbiec
tun logice non poteſt eſſe cauſa entis realis
tamen ẽognitio entis dicitur logica:ille por eſſe cauſa cognitõnis enris realis Quia illa cognitio eſt ens reale quia talis cognitio eſt de tali oꝛdine intelligi
pilium cuius oꝛdinis imelligibilium cogni⸗ tio poteſt deſeruire in omniſcientia diceduʒ
igirur ꝙ maioꝛeſt vax mioꝛeſt falfa. Rd pꝛo
barnem mioꝛis dico ꝙ maioꝛeſt vera etiam mioꝛ igitur ⁊.⁊ concluſio eſt veraque eſt
logica eſt ens reale quod concedo non ſec gůrꝙ ſi logica ſit ens reale ꝙ ex ↄñ̃ti ilð de
quo eſt logica fit ens reale ¶Ad quinũ rñ
qtur ꝙ minoꝛeſtfalſa. Adꝓbatõneiu dõm.
ꝙ grammgtica non ↄſiderat de ente rõniſde quo vr de ſbiectoeſt logica. vt patuit ex de⸗ claratònc pmi dubih. E viʒ logica eſt de en
te rõnis ↄñte res ex naturg rerum poſito ta men aciu intelligendi vt fũdamento oppoſi⸗ re relatõnis ẽ cõmune omnibo generi⸗
pluribuſvt deckaratum fuit in quinto dubio. Et tĩ de qõne.
acquiſitus ex ſtudio logice ſit vna qua
litas vnitate reali. Rdeo de hoc narrabo treſopinioneſ ip opio dicit. ꝙ vnitqs ſcie ẽ vniraſ cꝰdã totalitatis: ſicut domuſæ ſitia. dictur hoc mõ vnum.ꝓbat᷑ iſta opinio. qꝛ
habitus ſcientificus aut eſt vnus vnitate ſi⸗ plicitaris ⁊ hoc non quia per vnam ſimplicẽ q̃litatem gñiatam ex vna conduſione nð poſ
ſum intelligere pmãꝓpoem ſequẽtẽ. Iut eſt
vnus vnitate continuitatis ⁊ hoc non: quia intellectus eſt indiuiſibilis. aut eſt vera vni⸗ tate aggregatõnis.⁊ hoc quia maioꝛem vni tatem habent qᷓ; phiſica ⁊ mathematica⁊ me thaphiſica.qᷓ eſt vnus vnitate totalitatis.
Lõtra. Lu dicis ꝙ habitus ẽ vnius vni⸗ die totaliiatis ſicut domuſ⁊ figura pura tri
angulus ß triangulus nůq eſt vbi pluẽs li
nee deficiũt qᷓ; hůt.ꝗᷓ nec ſcientia dicetur vbi deficit noticia pluriũcłom qᷓ; habearur:im
mo ſi non deficeret niſi vna. Ped conſtat ꝙ
nñq; fuit ita perfectus phus quin ſibi defice
reni noticie multarum cõcluſionum· q nůqᷓ; gliquis quantumcũq; perfectus phus habu
it ſcienriam:ſicut nec hẽtur domus ſi defici⸗
at tectũj. ſic quia vari
atur ſiſibi vltra tres lineas vna add
2 habitus ſcientificus variatur ᷣm ſpeciem in mente philoſophi. Pi noticia glicuiuſ cõ cluſionis pus ignoie acdetur.vel noticia ali cuius cõcluſionis habite perderet᷑ viʒꝑcd⸗ mẽtatoꝛem quinto methaphiſice ↄm̃to· xi ꝙ
k.ergo
vnñ vnitate totalitatis nò recipit additòneʒ
ſicut cõrinuũqͥn variet pᷣmſpẽm nec patitur remotðnem alicuius partis. vñ nòẽ tot hõ qui pati defectus alicuũus manus igit᷑ ⁊
ſic. Qualitares ſenſibiles nõ dict v⸗ ni vnitate totalitat igit nec qualitates iniei ligibiles. Hñaꝓbatur qꝛ qualirgtes ſẽſibiles ꝓpinquioꝛes junt q̃miratiq; qlitates intelle crus. añs ꝓbal ſieni ponant᷑ dulcedo albedo ⁊ frigiditaſ odoꝛ in pomo nð dicũt vnů vni tate oralitatis. Lonfirmatur.vnitas totali tab Huenit aliqby ròe qᷓ̃ntitat.ß inicllcũs nõẽ q̃niꝰ igit᷑ 2 Quarto ſic vnů vnitate totali tatis nõ cẽſułgit ex pluriby eiuſdè rõnis cuʒ eo ſicut domus nòↄſtituitur ex domib. ſed quilibet illoꝝ hituũ prialiũ ẽ ſcientia ſicut ac tus ex quo cauſat᷑ eit ſcire. ð ſcia dicẽs vnu vnitate totalitatis nõ ↄſtituit᷑ ex pluribytali bus pꝑtialib habitibo ſicut fingit iſta opinio iõs. opio ſcotiſtaꝝ. ꝙ vnitas ſcie è vni
taſ giiſcy tot ſhrio hir quot ſůt ↄcluſi oneſſcite. ß qꝛ ſcibilia hñt magnã ↄueiẽtiã.io
eoꝝ hitus dicũt᷑ vna ſcig vnitate gůis ꝓpin· qui nð aũt vnitate ſpecifica.⁊ ſic dicũt iogicã vnameẽſilr phiſicã ⁊ theologiã. hãc ↄcłoem ꝓbt illi ſic. ¶ Mꝛimo illi habit? quoꝛũ vn⸗ poteſt eſſe ſine alio⁊ ſiſint ſimul compatiũt᷑ ſe ine odeʒ intellectu illi differunt ſpecie. ſcd habitus reſpicientes diuerſas concluſionel in logicaſiue in geometria ſunt huiuſmodi . E. Waiòꝛ ꝓbatur:quia illa que pof ſunt eſſe ſiuè inuicem differunt realiter:⁊ ſi poſſunt eſſe in eodem ſbiecto indiuiſibiline ceſſario differunt non ſolum numero: ſed et ſpecie quia duo accidentia ſoluʒ numero dif ferentia non poſſunt eſſe in eodẽ ſil. mioꝛ de clarat᷑ qꝛ hñs hitũ acqſitiuũ p vnã demõſtra toem ſolũ nõ habet habitũ reſpectu aliarum cõcluſionum donec hẽat alias demõſtyatðef Muod patet quia aut habet hitů reſpců alia

aꝝ ↄcöckoin quaꝝ nõdũ habuit demõſtratõ⸗ neè aut nõ.ſi nò hr ꝓpoſitũ ſiſic. Cðtra habes
habitum reſpectualicuiꝰ cõctonis vłaliqua
ruʒ poteſt exire in actũ reſpectu caꝝ: ßᷣ hůs
hitum reſpectu pme cõcluſioniſquòpdemò
ſtratòem acquiſiuit non poſſet exire in actuʒ reſpcetu aliaꝝ quaꝝ nòdũ demõſtratõnẽ ha
buit ergo nõ habʒhitium reſpectu eaꝝ.ß ſo
lũ reſpẽetu pᷣme ↄclonis in qua habuerit de moſtrardnem de alhs edeluſionibo ⁊ acqſierit pirum reſpectueaꝝ· Watet quis ille habit ſtar euʒ pꝛimo.ᷓ differt realiter a pmo ⁊ ſtat tů eo ergo vitferũt ſpẽ. æ⁊ ſic.illi habit? qͥ hůr diſtincas generetðneb ⁊ coꝛꝛuptònes et diſtinctas intenſiones ⁊ remiſſiões ⁊ ſe com patiunt᷑ ſil in eodẽ imellectu illi ſunt diſtine⸗ ti hitus ſpẽ.ß hitus acquiſituſex ſtudio libꝛi phicoꝝ: ⁊ habitus acquiſitus ex ſtudio libꝛi de anima ſunt hmõjigit᷑ æ. Item hñjs vtrũ
ꝙ; babitum põt vnũ depdcrẽ alio buato. tẽ
hñs vtrunq; hitum pt frequentatiotie ac⸗ tuum circa obicctum vnius vnñ intendere: ⁊p ceſſatdem actuũ circa obiectũ alteriꝰalte rum remittere igit ⁊c. ſic ꝙ⁊demd⸗ cauſat habitum ſcie cũ ſit ſiogiſmus faciens ſcire. Aut ð ſciam eandẽ quã pma? boc non. qꝛ iqcãta ẽ. ut aliam ⁊ ſie habeoꝓ poſitũ quia nd poteſt alia ſola nño diterens igitur differũt ſpẽ. ¶ Muarto ſic. quia habi tus qui compatitur ſecũ erroꝛẽ alicuius con cluſionis nõeſt habitus pquemſcitur illa cõ
cluſio lias oppoſiti hitus eſſent ſil ß hirus
ꝑquẽ ſcitur aliquaꝰcko in logica ↄpatit ſecũ erroꝛẽ de alis cõckeonibo logice ſicut hitcon cuſionis pᷣme ↄpatitur ſecumerraꝛem qͥnte decime igit᷑ nõ ſunt iqẽ hitus. ¶ Pe iſta opi nione notandũꝙſi intelligat iſtã opinioꝙ di uerſitas cõckom ſeitaꝝ requirès diuerſũ me dium demonſtrandi faciat diuerſitatem ſpe⸗ cificã hituũ ita vt hitus dicant᷑ ſpecifice diſti ttiqui ſunt de obiectis diſtinctis ſᷣm ròeſ foꝛ
males ſpecificas. Nõ ſolů ſe tenẽtes ex par te obiertoꝝ.ß vt illatiue ſunt.tune iſta opioè va⁊ eam tenet doctoꝛ ſanctus inqõnibð ve riiate. q g. articulo.j6. Id Per vbi dicit. Vna rota ſcia ↄpꝛehendit ib ſe diuerſaſ ſciẽ tias priculães in qͥby ↄcłoes diůſe ↄgnoſců tur ⁊ tales ſcie diuerſe nõ pñt eẽ vna ſcia niſi ßm genus. ⁊ hoc ſi velint ꝓbare ratõnes ad mitio eaſtanqᷓ ꝓbabiles. Si autem iſta opi nio velit ꝓbare ꝙ quelibet diuerſitas ↄclom Nerur hm ſpẽm vkquelipet diuerſitas obie ctoꝝ Em ſpẽm ſit cauſa diſtinctois hituũ ßᷣm ſem vt vf ſonare in verbis tune eſt fiſaet vreifalſitas detegatun ideo pono. Terti
V
am opinion᷑ que ẽ doetoꝛis ſci ꝙ cuius ej
dẽtia notãdũ ꝙ circa obiectaꝝ ſciag inuenit duplex genns habituũaliquieniſum habi.
tus recoꝛdatiui? memoꝛatiui ſolumq́I. ſun hitus cognitiui rerminoꝝ ꝑquos obiectain telligentiũ ꝓponũtur· ⁊ iſii habitus nõſin aliud niſi ſpes intelligibiles. ten ſigu⸗ ficaran ptmios. qð patet ex quia iſish⸗
bitib ñ attribuũt᷑ al act? miſi iliquiauri
unt᷑ ſpẽbuſ.alh ſunt hitus qui ſunt cognitii vitatũ obiectoꝝ ꝓpoſitoꝝ p ſ hitus et iſtiſunt aſſenſiui vitatũ ꝓpoſitaꝝ ppmoſfh bitꝰ ⁊ iſti dint a pᷣmis: qꝛ pᷣmi pnt acqͥriſie ſcis.⁊ pᷣmi poſſuni hi ců hitibꝰ foꝛnliter oppoſiẽſicut expmit᷑ ꝙ infidelis qͥ nlliaſe tit quod ↄtinct᷑ in ſacrãſcriptura ꝙ non dir ſentir totaliter pot hie pfecie hitũ memoxi t oim eon ã̃i ſacra ſchtura cõtinent᷑ Tun qæꝰcauſata pmo. Tů quia ᷣmpᷣcedit o nẽ gctů itelligẽdi ⁊ aũt ex actib gñat pu poſito F pono tres cõcluſiones. ¶ Pꝛin cõcluſio hitus qͥ t̃ ẽ memeꝛatiuuivel recoꝛ datiuꝰ aliquoꝝ obiectoꝝ dictoꝝ fm ſpẽnl illa obiecta ↄueniũt in vna ratòne foꝛmaliʒ quã vna paſſio de eis demonſtrari poſſitnð ẽ vnus vnitate ſimplicitatis. ꝓbat᷑ iſta cdclo duptr Pꝛimo ſic qꝛ hituſ im̃ recoꝛdgtin ⁊ memoꝛatiuus eoꝝ que in aliqua ſciaↄtrg tanur licet ſint ſpecifice diſtincti talinqua
hitus nòeſt aliud qᷓ; ile ſpecies imelligibie tales repꝛeſentantes res ſpẽ dintes. vłẽtge
nere ß ſpẽs intclligibiles diuerſaꝝ ſpẽꝝ ſi ren diſtincigꝝ genere nõ ſunt vnũ vnitaeſi plicitai qʒ ſũt diſticte realiter igit ⁊ maic patet ex ſupꝛadicto ſtatim ⁊pot ꝓhari qꝛi
ad actũ recoꝛdandi⁊ memoꝛandi ponereta
liquis habirꝰali?a ſpẽb ſupflucret cůſpẽſp intelligibiles eliciãtur ſufficiẽter. mioꝛẽtpʒ qʒ ꝓpter ilð ꝓpter qð antiqui phi ponebãt giazʒ itellectiuã eẽ ex oibꝰpoitã ꝓpter po
nit ariſtotiles animã habere oim rerum ſpe
ciem vnde dicit lapis ndeſt in anima ſpẽs lapidis. Jed antiqui ponebant in animan ceſſario plurrlitatem naturaꝝ. ꝗariſtotiles ponit pluralitatem ſpẽꝝ. Et patet ꝑeuʒ qui
dicit intellectus eſt locus ſpecierum ʒdeaia
to ſic. quia impoſſibile eit intellectumaſſi
milari ꝑ vnñ ſimplex ⁊ indiuiſibile pluribus
diuerſarum ſpecierum ⁊ patet. quia ideʒ coꝛ
puide albedinem nõ efficitur ſimile niſig
o.ß per ſpecies imtelligibiles diuerſan ſpe cierum de quibus tractat aliquaſcia intelle tus aſſimulat pluribus rebus diuerſexꝝ rati
onũ⁊ diuerſaꝝ ſpecieꝝigit᷑ illi hit⸗ recoꝛda tſiue ille ſpẽs ñ ſũt vnuʒ vnitate ſipliciatis
n
rnnn Jhbe ſt
i
jlüh mo niðne juoht
ſaſo
ſriliq nſöb chint
nm
vonemen ſrm riain chſobe
inim mii ohicis
enwe
meſinph pii. ij eologich piusin ppoſti.
pesſon
ſodfnn vcplode ß/nehe fů Nuijſ inſpicio ſobieclin iſemmimn vmupeln ur poleji
ſicht
fnpbn tius n iſritai
ünſine
ſmnmtne n
hbina
ſinum
ſcinb Nnnur
ninti ſtnufn Kierins
Michſi nnhe üe

P autem iſta cõcluſio ſit de mẽte ſancti cho ne. ex hoc patet quia vt ipſe frequenẽr dic vnitatem habitus eſſe collectòem ſpen imel ligibili oꝛdinataꝝ ad inuicẽ ad intelligẽduʒ ↄcloes illatas ex pncipis. Mel nominat v⸗ nitatẽ hitus ↄgregatã oꝛdingrõem ſpẽꝝ itel ligibiliũ exiſtẽtiũ ĩitellectu vr de vitate.q· xx articulo.i. loquens de aia xp̃idicit ꝙ ad cog nitõnem creaturarum habuit hitũ qui ẽ col lectio ſpẽn oꝛdinataꝝ ad inuic. Bilr ⁊ imt⸗
ris alijllocis vt allegat trapeolꝰiplogo bmi ſtripti q.ʒckoe pmna. Et ↄſtarꝙ doctoꝛſic tus nõloquit᷑ de hitu aſſenſiuo diuerſaꝝ cõ⸗
cłoʒ ßᷣm eandẽ ròem foꝛmalem ex pᷣmiſſis il
iatarum. Sed loquitur de habitu recoꝛdati-
no ac memoꝛatiuo qui in vna ſcientia eſt col ectio multarum ſpeꝝ intelligibiliũ oꝛdinata rũ ad inuicẽ ⁊ ad vnã rdem foꝛmalẽ. ſæ cõ cluſio. habitus cognitiuꝰ vitatũ ⁊ aſſeuſiuuſ vitatũ multoꝝ obiectoꝝ etiã ſpẽ diſtictoꝛum dum tñ ille veritates cognoſcantur de talib
obiectis diſtinctis genere ſpecie vł gñe Em
eandẽ ròem foꝛmalẽ tał habitus ẽ vnus vni tate ſimplicitat. Iſta cõcluſio ꝓbat᷑ quadru plicit. ¶ Mꝛimo ſic aut reſpectu oĩʒ vitatũ theologicaꝝ vł phiſicaꝝ vłlogicaꝝ hf̃ vnus hitus ſimpłr:aut plures Gipmo md babeo ꝓpoſitũ. Si æ mõꝛaut illi habitus ſunt plu res ſolũ ſm nim ⁊ h nõ. Muia plura ſolum no df̃na non poſſunt eſſe ſimu ᷣm dioniſiũ
capło de diuinis nominibus bmariſtoti-
kẽ yo methaphiſice. aut plures Fᷣm ſpẽm⁊ nõ. Quia ſicut ſe habent obiecta ad potẽtiaʒ ita ſbiecta ad ſcientiam. Sed hoc md habent ſe obiecta materialia ſpecie diſtinguantur ñ inferunt tantum diſtinctionẽ ſpeciſicã in po⸗ rentia vel in actu potentie ſi ſolum obician⸗ tur potentie ᷣm ꝙ cõueniunt in vna ratione foꝛmali cõi⁊ maxime ſiſit vna km ſpẽm non ßm ꝓpas ratõnes: Sicut homo ⁊ aʒinus a bi qᷓ;uis enim diſtinguãtur ßᷣm ſpẽm: nd tam̃ inferũt aliquã diſtinctõem ſpecific in poten tia viſiua vel in eius actu. Si ↄſiderent᷑ ᷣm iſtam ratõnem foꝛmalem q̃ẽ eẽ album. ergo hoc modo ſe hbunt obiecta ↄſiderata in ali quo habitu ad ipſum habitum ꝙ qᷓ;uiſſpecie diſtinquantur nõ faciunt tamen diſtinctõneʒ ſpecificͥ in habitu vel in actu habitus. Si ↄſiderentur ab habitu Pᷣm ꝓpas rões ſed ß̃ʒ m in vna ratõne foꝛmali ⁊ maxime ſiſit vna ᷣm ſpẽm igitur ſequitur concko.ſ. diuerſitas ſpecifica obiectaꝝ ſß cadem ròe
foꝛmali cõſideratoꝝ in aliquaſcientiand im
pedit quin habitus aſſenſiuus ſit vna quali⸗ tas nũo vel vna vnitate ſimplicitatis. ⁊ ⁊
ſic ſicut ſe habent diſtincta media ad cauſan
di diſtinctos habitus Im ſpẽnita vnũ medi um ſᷣm ſpẽm ad cauſandũ vnũ habitum Fᷣm
ſpẽm:ſed diſtincta media cauſant diſtinctos
hitus ᷣm ſpẽm ſicut medium demoſtratiuuʒ
⁊pbabile⁊ mediũ ꝓpter qͥd ⁊ mediũ quiaer
go habitus habens vnum medium łm ſpeʒ
cauſabit vnů habitum fm ſpẽm nõ obſtante
quacunq; diuerſitate materiali ⁊ ſpecifica in
obiectiſ ſolum ſiↄueniũt in vna ròne foma⸗ licauſabitur vnus habitus ᷣm ſpẽm. Gʒ tat vnus in vno intellectu nõ poteſt eſſe niſi vn· vnitate ſimplicitatis. quia płes habitus eiuſ dẽ ſpeciei non pñt eſſe in eodẽ itellcũ igi᷑⁊c.
ßſic. Nõ pius repugnat ꝙ vnus Pabit?
vnitate ſimplicitatis ſit de pluribus obiectiſ diſtinctis ſpecifice vel generice ſtante vnita⸗
te rõnis foꝛmalis ex parte medi inferendi qᷓ; ꝙ diuerſi habitus ſm genus vei fm ſpẽm ſit
de eodem ᷣm nũerũ uel fm ſpeciem pꝛopter diuerſitatem med inferendi.ß ſic ẽꝙ de eo⸗
dem fᷣm nũm vłkmſpemlpoſſunt eſſe diſtin cti habitus ᷣm genus ſiue ſᷣm ſpeciem pꝛop
ter diuerſitatem foꝛmalem rationum inferẽ rtium.igitur de pluribus obiectis diſtinctis ſpecifice vel— poteſt idem habitus ĩ ninnero vel
malem mech inferentis. Maioꝛ nota. quia
pecie ꝓpter idemptitatem foꝛ⸗
equaliter fit comparatio v tur. quiade eadem re nũo poſſum habere
fidem opinionem ⁊ ſcientiam: qui ſunt habi⸗ us diſtineti genere. Jtem de eadem re poſ⸗
ſum ſcire phiſice ⁊ mathematice ſcʒ eandem
rotunditatem terre ᷣm nũm ⁊ ꝓpter diu⸗
ſitatẽ medioꝝ demoſtratiuon. MQuarto ſic
Muia nò mioꝛ vnitas reqͥrit᷑ ĩ hitib itellcũs
reſpiciẽtibꝰ vnã materi ſbſe multax varia Ninentem q̃m in habitiby appetitus.immo
maioꝛ vt videtur. quia mẽ moꝛalis ponitur in intellectu vna pꝛudentia in appetitu vero ponuntur multi appetitus qui pꝛudẽtie coꝛ
reſpondent. Ped i appetitu habitus qui eſt
reſpectu vniꝰ inaterie qᷓ;uis ſ ſe multa⁊ va ria cõpꝛehendat:eſt tamen vnus vnitate ſim plicitatis ſicut patet de temperantia reſpcũ qualis ⁊ alia reſpectu q̃mi.⁊ alia reſpcũ mo di:⁊ alia reſpcũ cibi.⁊ alia reſpectu potus q peãdẽ latdeʒ ponentur alie ⁊ alie pꝛudentie
iſtis temperantijs coꝛꝛeſpondentes qᷓ in itel
lcũqͥẽ reſpcũ vniꝰ mãe qᷓmuis illa materia
varia compꝛehendat crit vnus habitus vni⸗
tate ſimplicitatis quod eſt ꝓbandum. ¶M⸗
autem hec cõcluſio ſit doctoꝛis ſancti paet: quia dicit. ¶ Mueſtione. lii articulo qjr⸗
o. ꝙ habitus kſt vnaqualitas ſimplex nõcd

——————————.
—
——
————
—
4 .———————— ————
———
ſiuta ex multis habitibus etiamſiad mu
ta ſe extendat non enim vnus habitꝰ ad mi⸗ ta ſe extendit niſi in oꝛdine ad vnum̃ ex quo habet vnitatem h ille:⁊ ibidem ad pꝛimum. Bucceſſio inquit in generationem habitus
non contingit ex hoc ꝙ pãrs eiuſ generetur poſt partem. Bedex eoꝙᷓ ſubiectum non cõ benlen foꝛmam diſpoſitonis ⁊ difficile mo bilem ex eoqᷓ pꝛimo incipit eſſe in ſubiecto
imperferte ⁊ poſtea perfecte. Bimiliter ibi⸗ tem ad tertiuʒ dicit. ile enim qui in aliqua ſci enti acqüiſiuit ſcientiam vnius concluſiõis
per vnam denionſtrationem habet quidem habitun: ſed imperfette cum non acquirit
per aliam demonſtratõnem ſcientiam alteri
us concluſionis non adgeneratir in eoaliꝰ
habitus:ß qui pꝛius erat fit perfectioꝛ: vtpo te ad pliira ſe extendens eoꝙ concluſiones
⁊demonſtratõnes vnius ſcientie odinate ſit
⁊ vnaderiuateꝝ alia. h ille. Ex iſta cõeluſiõe infero tria toꝛꝛelariã.¶ Mꝛimum eoelari um. Habitus theologidus eſt vnus vnitate
ſiniplicitatis non obſtante maxima ðiuerſi- tate rerum que in cheologia tractantur quia omnia iſta conueniunt in vna ratõne foꝛmali
non ſolum que ſunt vna fm ſpẽmß etiam ßʒ nm.ſ.in ròe diuinitatis que ẽ ratiofoꝛmalis ſe tenens ex parte obiecti⁊ in ratõne reuela
bilitai que eſt ratio foꝛmalis ſe teiens exp te potentie noſtre. Pmnia eniʒ atributa cõ ſiderantur ibi vt quedam diiinaẽ felatòncſ
ↄſiderãtur ibi vr diuine ꝓpiietates create.
Eriam conſiderantur noñ ßii rationes ꝓp as ſed pꝛincipaliter vt ſint quidam effectus
diuini igitur qᷓ;uis iſta obiectadifferunt non
ſolum ſpecie ſed etiam genere.non tamen in habitu aliquam diuerſitatem arguunt. Con firmatur. non minoꝛdiuerſitas eſt inter eaqᷓ cognoſcuntur per fidem⁊ amant ꝑcharita temqᷓ; inter ea quc cognoſcuntur ꝑ dininaʒ relationem. Bed non obſtante tanta diuer⸗ ſitate ⁊ ᷣm ſpẽm⁊ Em genus reſpectu tamè omnium ponimꝰ ſolum vnam fidem⁊ vnsʒ charltatem igitur æ&. reſpectu omnium poſ
ſumus ponere vnum habitum vnitate ſim⸗
plicitatis omnibyaſſentientib ꝑdiuinam re uelatònem. Et ex hoc etiam datur ratio ĩ ha bentibʒ eandem fdem bᷣm ſpeciem quare v⸗ nüs multa eredit ⁊ alius non tanta. quia viʒ habet plures i pecies rerum credibiltium qᷓ; alter. Bit etiam in habentibus vnm ſcien⸗ tiam m ſpetiẽm alius plures contiufiones ſcit q; alter quig habet plures ſpeeiet tetuz ſubtali ratõnc foꝛmaliſpitaꝝ hine eſtq vnñ poteit in derem toncluſionestlter dix itreſ
Sieſtio
tſcientia huius concluſionis ſatcumer rc alterius vt infra declarabitur. ¶¶ Secn
dum coꝛꝛelarium de plurith rebiplcicen
ſtinetis vt půter in aliquo cõmuni pabenn vnam ratðnem foꝛmalem per quam depꝛi-
moa per ſe demonſtrgtur aliqua paio. E
de illis ſpeciebus per ſe⁊ non pꝛimo noneſt
niſi vnus habitus vnitate ſimplicitatis. Ex
emplum vt de homine boue leone ſimeg et
alhs animalibus m ꝙ cdueniunt in ratione animalis ⁊ demonſtratur de ipſis eſſe ſenſi bile per ratõnem animalis de omnibus iſtis
non eſt niſi vnus habitus numeroquiper
eandem rationem foꝛmalem ſpeciticam de
omnibus iſtis demonſtratur eſſe ſenſibile
Et notandumꝙ licct ipſe ſpecies inquani comparate ad ſe inuicem vt diſtincie ſpecifi⸗ ce poſſint dicieſſe vnum nitate generitg:
tamen ᷣmqð compamtur ſoluʒ bni ꝓueniẽti am quam habent in genere tune habenteã⸗ dem rationem foꝛmalem ſpecificam⁊ eande ditfinitionem nec differunt vt ſic ſpecifice ſolum mꝙ compamtur ad ſe inuicemperdi ſtinctas rationes.⁊ ſic dicuntur onnes ſef habere vnam ratõnem ſpecificam pett vnius paſſionis:quia reſpectu huius quod eſt eſſe ſenſibile nulla diuerſitas domieſtin
homine ⁊ aʒino. Et licet animal ſit genus t men ratio ſua reſpectu ſenſibilis dicitur y⸗ na vnitate ſpecificax poterat eſſe dubiun pluribus. ¶ Tertium coꝛelarium. Phiſi ca hm ꝙ diclt noticiam ipſius entis mobilis inquantum ens mobile demonſtrans paſſio
nem vel paſſiones de ipſo per ſe pꝛimo ⁊de partibus ſuis ſubiectiuis per ſe ß non pmo
peãdẽ rõeʒ foꝛmalẽ ẽ vna qͥlitas ſiplex vnita te ſipliriras Jiãt phiſica dicat mihi noticii gñialc ipſiꝰẽtis mobil⁊ ſuaꝝ rõm ꝑrdeʒ ii cni mobil dem̃atan ⁊ cũ H noticiq oĩm ꝑtiů ſßiectiau.ſ.celi aiał⁊ paſſionũ ⁊ ꝓpetatũ eoꝛů
dẽ ꝑrões ꝓpas diſtictaſ ſpecitice de ipſiſde mfataꝝ tũc phiſica nõ ẽ vnhit? vnitate ſin
plicitatis.ſed eſt vnus vnitate generica. Et
hoc poteſt ꝓbariillis q̃tuoꝛ ratõnibqᷓ adu cte fuerunt ꝓ Pe ſcoti. enim ibi non
cõcludant tgmẽ pᷣ cõcludũt ꝰ cõcluſio et riſalis p q̃ſito ſit iſta logica hm ꝙ dicit noti ciaʒ ipſius argumentatois qð eſt ſbiectuʒ at tributõnis ⁊ ip̃aꝝ ptium ſuaꝝ demoſtrãs de ip̃o ſpiecto paſſiones vłhñtia modũ paſlio⸗ nů ⁊ de ſuis ptib ſbieetiſm vnã̃ rõeʒ fonn
lẽ tal inq;tum hituſ inclinans in talem noi
ciãẽ vnꝰ vnitate ſimplicitat. Siõt logicg di
noticiã gñalẽ ip̃i argutatdis ⁊ oiʒ palſio⸗
ſuarumẽ ſuarũ partium ſbiectiuau ⁊ omniũ
0 vh
m ſnean
Pctn
ſduert ſonum Phnili
tencin
ungohict
hißji ſcobonien ino
fobhmn
nealeſtho ſimcoc ishahine iwrchn inpabi gircame ſwcorill
rdnesi
anchm ſitjwa uymner irol ſimlon hütinn
ähurt niti
—

3 S
ſrarur homo eſfe ſenſibilis calius ex dron
umnoneſt pprer dinetſitatemconcluſio nñmaterialẽ queẽt 19
paſſionum eoꝛũdẽ ↄuenium eiſdeʒ per ſepᷣ⸗
mo ⁊ non ròne generil. Tunc logica non eſt
vyn hir? vnitate ſimplicitai imo potiꝰ vn⸗ pituſ vnitate generis ſpalterni.vnde habit?
qui gencratex demſtrarde qua demõſtrat poſſe cbuerti de ꝓpõneẽ diſtinctus ſpecifice
b habitu qui cauſatex demoſtrade quade⸗
monſtratur poſſe pꝛedicaride vli⁊ nò ſaciũt
ynñ vnitate ſimplicitatiſ faciunt vnů vnita t generica quia ſim due ſpecies reglirer di
toracucte g opiniont ſcotiſtaꝝ queſitũ
—
tuntſtWifettigitur opinioſcotiſtan ab ginde tpolniſtat inhoecſcotiſte volunt mdiuerſitarẽ cõcluſiom ſeitarimcaa
fur diuerſicas habituum t hin hoc qli ha us cauſatur ex veinðſtratõne qua demon
„
röne qnz demonſtral ſimea eſſe ſenſibil edicati tamnen ditferunta parte ſbiecti
8
ſunn diuerſe concluſiones ⁊ ideo volunt ꝙig
noꝛantia vnius ſtet cum ſcientia alterius.
Tpmiſte antem volunrq;dinerſfitas habi⸗ naterialè que ẽ kri ſpiecta· Beci ex diüſi te medioꝛm demoniſttatoꝝ· vnde qusntũ
—
—
*
cunq; obieci ſunt diuerſa· ſide eiſdem idem poilit demonſtrariper eandeʒ rõnemn foꝛm
lemunc nullo mõ generarlir diuerſus habi
*
Sieni iamaial
inchtüakeſſe ſenſibile pvnũhabitũ nõo pote ro ſenſibilitatem demonſtrare de oinniani⸗ malicuius ſpẽm habeo. Et licet ſcientia qua
ſcio hominem eſſe ſenſibilem poſſit ſtare cuʒ
ignoꝛantia qua ignoꝛo cocoꝛdillun cẽ ſem⸗
ſib lẽ qꝛ nunq; vidi illud al nec ſcio aliquod
ralc aleſſe hoc nõ eſtꝓpter hoc quia hoc qð
ſciam cocoꝛdillum eſſe ſenſibileʒ requiratur aglius habitus.ſed hoc eſtꝓpter defectum ha bitus recoꝛdatiui vel ſeniu intelligibilis. vt eriam patebit in ſolutionibus argumẽtoꝛuʒ quia circa me non habco ſpeciem intelligibi⸗
lem cocoꝛdilli vł alterius animat᷑ nõ viſi.
Acd rõnes igitur Scotiſtarum inqᷓ;tũ vi⸗
demur cõtra me licet ꝓhent intemõnemßñ ſuã Rñdeo ad ppꝑ itẽptõeʒ maioꝛiſpʒ.n.
pbmo ꝙ materia nutriti ⁊ nutrimẽti ditferůt
realiter ⁊ poſſunt eſſe ſine inuicẽ ⁊ pñ̃tetiam eſſe ſimul quia quelibet nutriti eſt nutrita et ß padditõnem materie nutrimẽti? tamẽ nõ diſtinguũtur ᷣm ſpẽm. Ad minoꝛem q dici
tur pñs habitũ per vn ↄcluſioneʒ ſolũ per
vnam demoſtratonẽ nõ hñt de ea hitum re⸗ ſpectu aliaꝝ cõctom dðm immo ꝙ habʒ hitũ reſpectu alian ↄcłoʒ ptinentiũ ad eandẽ ma teriã qᷓ;tũ ad eeñtiam hitus vt patuit ex uer
bis doctoꝛum infine ſecũde ↄckonis poſitis
ß nõ hʒ qᷓ;tum ad œẽm ꝑfectõm ſibi poſſibileʒ ſicut puer cſt perfectus ho eſſentialiter lʒ n
ſit pfectus quantum ad oẽʒ pfctõm ſibi poſ ſibilè. Ad ꝓbatõʒ qñ arguiſq qð hʒ hitũ põt
exiẽ ĩactũRdetur ꝙ vex ẽ ſi hituſhẽat oia illa que reqͥrũtur ad illud exire in actũ. Siãt nõheat nò opoꝛtet. Mõ ſic ẽ in ꝓpoſiro. qꝛ
hyñs hituʒ reſpectu pᷣme ↄckois iolũ lʒ heat
hitum eſſentialiter qui qᷓ;tuʒẽ de ſe natus eſt inducere in cognitõne oĩm aliaꝝ que ↄtinẽt ſb foꝛmali rõne ſbiecti illius hitus n tamen hʒ eum ſb determinato reſpectu ad aliaſſine
quo nõ poteſt exire in actũ. Si obiciatur cõ
iarcſpecus nð poteſt eſte pncipiiagendi.
Rÿdeoꝙ ven eſt tamẽ bene põt eẽ pᷣncipiũ
ſine non potagere ihoc ↄbuſtibile:miſi heat p determinatů reſpectũ
—
pꝛopinquitatis ad ipᷣm· Siautem queraur pquid heat determinatũ reſpectũ ile hitus kioeelalineSclaloneipoe
dico pl hñs hitum acquiſitum foꝛmalit᷑ p
pmm demöſtrarönent ſolunn pabeat ilum hitun reſpectu oĩm aliaꝝ cõctonñ eſſentiali
ter non tamen poteſt exir in acrů reſpectu alian ppier hoe.ſ.qꝛ deficit ſibi habitus me
moꝛatiu ipſeſſpẽs reꝝ ſignificataꝝ pꝑ ier⸗
minds pquẽ obiecta illius habitus intellec
iuipponůt· Et qꝛ nullus hitus pot exire in getum ſine obiecto nõ ſequitur iſte nõ poteſt
exire in actu ergo non habet habitum. Naʒ
ibi commirtitur fallacia ↄñtiſargupdo a plu ribus cauſis veritatis ad vnam ¶ Mon e⸗ nim poſſe exire in aliquem actum alicuius habitus ⁊ poteſt contingere et pꝛopter ca- rentiam obiecti. Et ideo ex non poſſe exire in actum non licet inferre determinate carẽ tiam habitus ſicut patet.ꝙ non habens pe⸗ cunias non poteſt exire in actum dationis
liberalis. ergo non habet habitum liberali-
tatis non ſequitur ſicut in pꝛopoſito. Ad ſe⸗ cũdũ quando arguitur illi habitus qui ha⸗ bent diſtinctas gencratõnes ⁊ coꝛꝛuptõnes. Sicendum.ꝙ aliqua poſſunt habere diſtinc tas generationes ⁊ coꝛꝛuptiones dupliciter ⁊ ſimilit᷑ intenſioneſ⁊ remiſſiones. Vnomo doꝙ illud quod generatur ⁊ conumpitur in tenditur: vel remittitur diſtincta genergti- one ab alio vel diſtincta coꝛuptione imten⸗
ſione vel remi ſſione non ſit iiud aliud: nec alius quidem: que nec ambo ſint aliquod

—————
—————————
——
ʒnum ſimplex. Et in hoe ſenſu maioꝛ eſt ye ra. Alio moꝙ illud quod giat diſtincta qa tione ab alio vel coꝛꝛumpitur:⁊ ſic de alhs. ſic ſc habʒ ad illud aliud ꝙ vłẽ aliquid eivel ambofaciunt vnum ſimplex ſicu ponitur ð gradu intenſo per eõpatõnem ad remiſſum. Sꝛadus enim intenſus acquiritur diſtincta gñatòne a generatõe a qua requiritur remiſ ſus quia cum iſte gradus eſt aliquid pꝛecedẽ tis vłecõᷣuer ſo:vel faltem ambo ↄſtituũt v⸗ nam ſimplicẽ qualitatẽ. Ideo nd rcquirit᷑ ꝙ ila que ſe hin ſiẽ diſtinctas gñ̃atões ⁊ coꝛu⸗ ptõnes ꝙᷓ nõſit vna ſimplex foꝛma. Bic autẽ eit in ꝓpoſito de habitu reſpectu diuerſari ↄcluſionũ. Wer pᷣmã demõſtratonemgcqui
ritæ pæintenditur ⁊ ſic de alijs. Er ſic ſůt
ibidiſtincte gñatõnes ⁊ coꝛꝛuptònes ſimpli⸗ cis foꝛme nõ repugnãtes · Alio modo poſſit
diciꝙ vbi ſunt in hitib diſtincte gijatònes ⁊
conuptònes illi hitus realiter diſtinguũtur verum eſt ſi ille giiatònes ⁊ generatònes di ſtinguuntur ſimpliciter: ſed non opoꝛtetſi hm quid diſtinguant᷑:ſic gſt in ꝓpoſito· Eid ilud quod additur qꝛ habens ytrunq; habi⸗ tum poteſt vnum deperdere alio ſeruatodi cendũ cꝙynõ pdt deperdere ynũ fm eeitiam: alio ſeruato. ß bñ poteſt habitũ memoꝛatiuũ vnius pdere:alteriꝰ habitu memoꝛatiuo ſer uato.ß ex hoc nõ ſequitur ꝙ ꝑdat habitũ aſ ſenſiuũ de quo loquiturs Ad ilnd qð addi tur ꝙ habens vtrũq; habitum põt frequen⸗ tare getum circa obiectum vnius dõmꝙ eſt verum ꝓpter diſtinctũ habitũ memoꝛati uumqui poteſt intendẽ reſpectu vnius con cluſionis:alio nõ intẽſo. Et remitti:alio non remiſſo. Jed ex hoe nd concludis ꝙſint di⸗ ſtincti habitus aſlenſiui vt tonaris. a¶Ac tertiũ· Cum argnis ꝙ ſecunda demõſtratio
cauſat ſciẽtiã cum ſit ſylogiſmꝰfaciens ſcire.
dicendi q; vel eauſat ſcientiam vel cauſatam intendit. Et tu dicis eſt ſylogiſinꝰfaciens ſci
—
re. dieẽdũ ꝙ bene arguis ꝙ ſecũdademõſtra
tio non cauſat actuʒ ſciendi:ß nõꝓbetꝙ cau ſat habitum. Aliter dicẽdũ ꝙ illa demonſtra tio cauſat ſcientiam vbi nõ ꝓcedit per termi nos qui nò cõtinentur ſb foꝛmali rõnc obiec ti ſcientic pꝛius acquiſite. Wel quia nõ hůt i ſua ſcibilitate attributõneʒ ad ip̃am rationeʒ foꝛmaleʒ obiecti illius ſciẽ vbi autem ꝓcedit ꝑ tios. qui vel ↄtinentur vel habent attribu iõnem ad rõem foꝛmalẽ obiecti ſcientie acqͥſi te tũc ſecũda demoſtratio non cauſat habitũ ß tantummò ſtiendi actum ⁊ intendit ipſum habitum gcquiſitum. Ad quartum quando ar guitur habitus qui ↄpatitur erroꝛem ali⸗
cuius cõeluſionis non eſt habitus pousf
tur illa concluſio quia habituſ cabe fimul ⁊. dicendum ꝙ habitus qui t
eſt de ſe natus eit elicere ſcientiticum acum
circa aliquãcõcluſionem ꝙↄpatiat ſeerzha bitum erroneũ eiuſdẽ edcluſionis pot itel⸗
igi duptr. vnomòꝙ habitꝰille ſit determij tyad ilð cõclonem h habitũ memontinn ⁊ recoꝛdatiuũ ⁊ ſmõ ndẽ poſſibileꝙꝙhabit? erronens ſit ců habitu ſcientitico velꝙhab tꝰſeiẽtificꝰvpatiat᷑ ſecũ habitũ erronceij dem cõcluſionis quia tales habirꝰců ſint c neratiex actibꝰ cõtrarijs ſunt cdtrarh To⸗ trarietas enim in habitiby accipit᷑ ndablol te penes ſcirc ⁊ errare.ß peneſcire anecht cluſionem ⁊ errare circg eandem. Alion do põt intelligi ꝙ habitille nõ ſit determi recoꝛdatiuũ.ſcʒ per habitũ ꝑ ſpẽm inelig
bilẽ pꝛeponentem obiectũ licet ſit determi
tꝰad aliam. b tůc dico ꝙ põt ſecũ ↄpatictro rem vel habitũ erroneũ taliſclonis adqi nõ eſt determinatꝰ:quia talis habiterron
nð eſt ↄtrariꝰ eſſentie habit abſolute ßſolu
gradui determinaro. Ideo bene excluciti lů gradũ ß nõ habitů· icut pncipiiligg dꝰſtatſimtcũ eſſentiahabitꝰ ſciẽtifieiſichtt iſte habit errone Weritq̃rtodecimo. Wtꝝ logieaſitp Rricg vel ſpeculatia. Reſpondeo reſo nio iſtius queſtionis ſtabit in ſeptem grü ulis. pꝛimꝰ tractabit quid ſit pꝛaxis aqun nominatur habitus pꝛacticus. ⁊grticuius erit quis habitus ſit pꝛacticus⁊ quis ſpecu latiuus.ʒꝰvtrum pꝛacticũ⁊ ſpecuiatiuũ ſunt drñe habituum · Wuart? quò pꝛacticumet ſpeculatiui ↄpetant habitui vtn exfinevel obiecto. Muintuſ qũo intellcũs ſe habeatad
ſpeculatiuum et pꝛacticum. Beptim quiet
ex bonitate doctrine vtꝝ cheologiaſit pꝛaci ca vel ſpeculatiua. ¶MPꝛimus articulus eſt de hoc quid ſit pꝛaxis in iſto articulo facim ꝛimo ponã diffidem pꝛaxis datamaſco⸗ to. ⁊ candem ipugnabo. Tertio dabog liã ditfideʒ. ⁊ꝓbabo eaʒ eſſe ſ ufficiẽtẽ. Mugr to ad rõnes icotiſtaꝝ reſpondebo. WMuan tñ ad pᷣmum notandũ. ꝙ Icotus in ꝓlogo pmi ſnãn qòc de pꝛaxi ita diffinit pꝛaxim. pu xis eſt actus alteriuſpotentie q; imelllecus naturaliter poſterioꝛ intellectiòe nauus clci confoꝛmiter rationi recte ad hoc ꝙ ſit gctus rectus. In qᷓ diffiõe tãgũtur q̃tuoꝛ. ꝛimu ꝙ pꝛaxis eſt alteriꝰ potẽtie act?q; ipſ imele ctus. ꝓbat᷑ quia ſtando pꝛeciſe in actibus in tellcũfndeſt extenſio intellcũs. qꝛextenòcre
iwen urn Shnn igum
iumntn gliden on
iin
iuuinp utgercire
anbiht
zis
uthe tptt
pian
iiccnzlio
Wbilo 6
auizobirn linjnsi wichim ningi ſin ſer
mdii iiun
8
6 cutſin

vel erlnu ¶Wn dbawliwnin — ʒu idoie itaoꝗjdii to rnes mnnn
c hnmnn gw
extẽdit᷑ notitia pꝛactica vt aceſeephentine c
* 65* * — 5 »*
eſt extra ſe tẽdere: ſed intetiectus nõ tõdit ex traſe niſiq̃tenꝰ actus eius reſpicit actuʒ alte rius potentie dirigẽduʒ per ip̃ʒ: igit᷑ pꝛaxis eſt actus akerius potẽtie qᷓ; intellectus. Se cũduʒeſt ꝙ pꝛaxis naturatr poſterioꝛ eſt in tellectõe. hoc pʒ. nam actus nd hñ̃tes oꝛdinẽ ad intellectiõeʒ cuiuſmodi ſunt actus vegeta tiui aut etiã act? naturatr pᷣcedẽtes intellcòs
vt actus vtad eos ũt pꝛioꝛes intelle
nus pᷣcedũt actũ itellect? nõ ſunt pꝛaxes nec
reſpectu iſtoꝝ actuũ eſt noticia pꝛactica niſi pꝛo quãto eſt aliquomodo moderatiua ipo ctuũ ⁊ pꝛo quãto iſti actus ſequũtur intelle
ctiõeʒ moderatiuã vtper ipᷣaʒ moderati. Ex
„„„
his duabus ↄditiõibus ſequit᷑ coꝛꝛelariũ fm
eo pꝛaxis ad quã extẽdit᷑ habitus pꝛacti cus n eſt niſi actus volũtas elicit? yelimpa s quianullus alius acius ab intellectione pꝛimo.qõe illa que querit vtrů ſciẽtia metba eſt naturalt poſterioꝛ intellectòe. quia quecũ qꝙ;glit detur om̃is eiuſdẽ rdis cum iſto poſſet eſſe pꝛioꝛ: ſicu pʒdiſcurrẽdo per actus oiuʒ potẽtiau. ¶ Tertiuʒ qð tangit in diffintide
pꝛaxis natus elici ↄfoꝛmit ratiði recte:vel in
tellectui recto. ꝓbat. Tuzex q ethicoꝝ vbi
dicit ꝙelectio recta neceſſario reqͥrit rõeʒ re
ctam · Et ſi hoc eſt veꝝ de electiõe qui eſtact? elicitus volũtat.pari ratòe ⁊ de actu impato
Ex duabus yditiõibus vltimis infeft coꝛ relariũ. qð eſt ꝙactus impatꝰ a volũtate nõ eſt hmo pꝛgxis: ſed quaſi per accs.qð pʒex hoe quia nò eſt pᷣmo poſterioꝛ itellectide:nec
mo natus elici ↄfoꝛmit ratiòi recte. opoꝛtet
erg aliũ actũ pᷣmo eſſe pꝛaxi iſto modo eſt nifi
niſi actus elicitus volũtat qui eſt nolicio:qꝛ* per nolitõeʒ bʒ dictas ↄditòes act? impatus cx bonun dom
⁊ip̃anõ per aliud. Et hec eſt ratio eius ꝙeſt in eſſe pꝛimo ex pꝛiꝰ poſterioꝝ. capto de vłi.
Tunc vltraarguũt qů aliqð eſt bᷣmo tale chiũctũ cum alio poſterioꝛiadhuc eſſe tale ſi poſtab illo ſeparari:ergo ſi actꝰ volũtat po
teſt eparari ab actu alteriꝰ potẽtie erit pꝛa⸗
xis:etii ab illo ſeparat?. Beparat᷑ aüt cirea quodcũq; obiectiũi circaqð pot eſſe act? volũ tat:⁊ nõactus alteriꝰ polẽtie inferioꝝ: cuiuſ
modi ſůt oĩa imatialia ergo circa oĩa talia ſo
lus actꝰ elicit? volũtai eſt pꝛaxis. ¶ uar
um q tangit in deſcriptide eſt ꝙ pꝛxis eſt actus qui põt recte vel nõ recte eiici. Et hoc ſitis in deſcriptiõe ipſiꝰ pꝛaxis eſt talis. Mꝛi
ſignal cumdicitur ad hoc ꝙſit rect? namſt m at
nõ poſſʒ recte⁊ nð recte elici fruſtra poneret᷑
reſpectueius ſcia pzacticg directiua. nð eniz
Vlteriꝰdeclarãt qũo ſci
entia pꝛactica extẽdat ſe ad pꝛa ximꝙ videl; ſed actus elicitus volũtatis non eſt pꝛimus
egeret directiuo.
relatiòe aptirudinali.ſcʒ
ſpeculatiua.quod eſt impoſſi
cõcluſi
larhſcõi elicit ex duab? ditidi
iſta extenſio ſcie pꝛactice ad pꝛaxim vtregu⸗
le ad regularũ ↄſiſtat in vuplici reſpectu vel onmitai ⁊ pꝛioꝛita
tis naturat· Be poꝛitate pʒ per illud ꝰ ethi
coꝝ. ꝙelectio recta neceiſario reqrit ratiòcʒ recta: no neceſſario aũt eam reqͥreret niſi eẽt
pꝛioꝛ. Se ↄfoꝛmitate habet᷑ ibidẽ ꝙ vitas cõ⸗
ſiderachis pꝛactice eſt ofeſſe ſe hůs appetitui recte. Becarãt etiã quare dicũt a titudinali
„
quia neutra relatio reqrit᷑ actual Q enim
„
pꝛaxis actuatr ſcquat ↄſideratòeʒ cui ſit ↄfoꝛ
mis hoc non accidit ↄſideratiõi ſiab actuali extẽſiõe diceret pꝛactica nulla ſciẽtia eſſet ne
ceſſario pꝛactica. ſed eadem qq; pꝛactica: q; le. Bufficit ergo duplex extẽſio aptitudinat. ¶ Panc de claratòeʒ huius ditfiniròiſ ſcoriponit antoni
us andree in queſtiõibꝰ quas ponit in cõmẽ
to ſuper libꝛos methaphiſice ariſtotit᷑ libꝛo
hiſice ſit pꝛactica vel ſpeculatia. Et hoc ſuf
icit qᷓtum ad pꝛimũ. ¶ uãtuʒ ad ſecũduʒ norãduʒꝙ pꝛaxis multipir accipit fm cõme
ta toꝛeʒ ſuper pꝛiꝰ ethicoꝝ. Pꝛimo pꝛo opa tione cuiuſcũq; potẽtie vel vᷣtutis libere vel
naturalisoc expꝛeſſe ponit ibi còmẽtatoꝛ quia pꝛaxis ſm eum ibi idemeſt euergenia.
Euergenia vo m eum eſt opatiocuiuſcũq;
——
potentie vel vᷣtutis: ergo. Secũdo mo
„
do accipit᷑ pꝛaxis pꝛo opatiõe vel paſſiòe cõ ſequẽte cognoſcẽtem inq́ᷓ;tuʒ cognoſcẽs. Et hocmodo cognitio ⁊ appetitus ⁊ paſſiones ⁊ delectatiòes ⁊ triſticie ⁊ loqui ⁊ comedere ⁊ bibere ſimt pꝛaxes quedam. ¶ Tertio mo do dicit᷑ pꝛaxis opatio exiſtens in noſtra po teſtate. vnde dicit. pꝛaxis aũt qð cõſueuerũt
trãſſerre in actum eſt km electiõeʒ nominis euergenia ⁊ operatio. ¶ Pac diſtinctide pꝛe
miſſa ſuppono ꝙ doctoꝛes cum dicunt ſciaʒ eſſe pꝛacticã in oꝛdine ad pꝛaxim: ipſi non ac cipiũt pꝛaxim pᷣmo vel ſecũdo modo tumſci entie ſpeculatie pꝛaxim habeant illis modis
⁊ perſequens falſuʒ. opoꝛtet ergo ꝙ accipiãt ftio m
o.(Argu
endo igitur contra ditfinitiðeʒ pꝛaxis datãʒ
a ſcoto:pꝛocedo per tres concuſides. Nꝛi⸗ 0 que eſt. deſtructiua totius fundamẽ ti iſtiꝰ ditfinitòis.⁊ eſt ſtũ cone
Vvltimis po
—„
mus actus quieſt in poteſtate noſtra nõeſt ectus elicitus volũſatis. ꝓbatur duptr. pꝛi
uia pꝛimus actus quieſt in piãte nfa nð eſt niſi pꝛimus actus hominis ſequens electeeʒ
8

„—
—
—————
aetus hominis lm eleetioneʒ: igitur non cſt
actus pꝛimus exiſtens in poteſtate noſtra. Maioꝛ ꝓbatur quia da oppoſitũ tũc ſeque retur ꝙ actus potenti purẽ materiales eẽnt in poteſtate noſtra. Tum etiaʒ quia ex coꝙ aliui actus ſunt in poteſtate noſtra. nos pabemus ad eos colingeter in acceptando vel reſpuedo: ſed hoc non habemus niſi per electioneʒ: iSn nullus actus eſt in poreſta te noſtra niſi ſequens electideʒ. Minoꝛ pꝛo batur quia pꝛimi appetitus ⁊ pꝛimi morus
reſpectu interioꝝ non ſequũtur hominis ele crionẽ. quia alias imputarent homini? eent
vitiofi: ſed pꝛimi motus ⁊ pꝛimi appetitus? pꝛime volitiones ſun actus eliciti volũtatis
igitur pꝛimi actus eliciri volũtatis nò ſequũ tur bominis electioneʒ Cum igitur nihil ſit
in poteſtate noſtra niſlillud quod ſequit ho
minis electionẽ: igitur actus volůtatis elici
iyt eliciti non ſuntila velillud quod pꝛimo
cſt in poteſtate noſtia Becüo ſic. Hihil
eſt in poteſtate noſtrapꝛimo niſi pꝛimo voli⸗
tum: jed pꝛima volitioque eſt pꝛimus actus volũtatis elicitus: nõeſtpꝛimo volitumigit pꝛimus actus eliciius nõ eſt pꝛim qeſt in poieſtaic noſtra Maioꝛ not quis peimu⸗ qðeſt in poteſtate ndſtra veleſt volitum vel non volitum. non volitum vrclaret. nec non volituʒ quia ſic actus naturales enent in po teſtate noſtra:ergo nihil eſt in poeſtate nra
niſi pꝛimo volitus Bʒ pꝛims volitio noneſt
pꝛimo volita: quia ſequeret᷑ ꝙ non eſlet pꝛi⸗
ma volitio:igitun ſequit ꝙ pꝛimus acius vo luntatis elicitus non eſt in poteſtate noſtra.
Ex iſta concluſide ſequit᷑ conelariũ. Mꝛi
mus actus elicitus volůtatis non eſt pꝛaxis
ꝓbat᷑ quia pꝛaxis eſt operatio fmelectiòeʒ vt patet per dictum cõmentatoꝛeʒ ſupꝛg alle
gatuʒ:ſed pꝛimus actus elicitus non eſt ope
rario hominis fm electideʒ. quia ante electio
nem elicimus aliquos actus volũtatis: igit᷑. Tum ſecũdo quia pꝛaxiſ eſt operatio volita ſed pꝛimus actus volütatis elicitus non eſt volitus: igitur pꝛimus actus volůtatis elici tus neſt pꝛaxis. Maioꝛ nota.quia pꝛaxis
eſt in poteſtate noſtra:ſed nihil eſt in poteſta te noſtra niſi volitum:igitur. Minoꝛetiam quia alias ante pꝛimũ actum volũtatis eiſet alius actus volůtatis. qð implicat. Tumʒ⸗ pꝛaxis eſt actus qui eſt in poteſtate no⸗
ra: ſed pꝛimus actus elicitus volũtatis nõ eſt in poteſtate noſtra: igitur ⁊. Maioꝛ no
ta etiaʒ fᷣm cos. Minoꝛ ꝓbatur.quia pꝛimi
motus circa actus vitiolos ſunt actus clici-
ti ipſius voluntatis:⁊ tameu non imputant᷑
nobis hoc non elt niſi quia non funtiipot ſtate noſtra. Tum q quia actus mere iat ralis non eſt pꝛaxis: ſed pꝛimus actus elici tus volũtatis eſt mere naturalis: igit. h
ioꝛ nota. Minoꝛ ꝓbat᷑. quia appeiitus inel
lectiuus naruraliter ſequit appꝛehẽſibeʒ bo ni. Tum 5 quia ad nihil voluntas ſehabet üibere niſi ad ilud reſpectu cuius habettʒ
actiui etiam km eos. Quia raiiji
rtatis exiſtit in actiuitate: no in paſſibili teꝛ ſed reſpectu agtus mereelicitiipfayhn tas non ſe hẽt actiue ſed ſolum paſſiue: ii qlias ſequeret᷑qꝙ eificiens ⁊ materia coincie
rem in ideʒ ſeſpectu ciuſdeʒ. quod ſuperis iariſineeſt inptohabinꝗcleongieſb.
icti ſcibili in ſolutibe ſecũdidnbij igl yd⸗ untas reſpegtu acrlicitl vtelicuuseſtnen
e pnxis. Tufn ce quiailaeſt ſolapunis aquã ſciẽti, dicitut pꝛacticacqupu
is denðiat ſcientiã practic Bed nonoſi⸗ ſciefia diciut pꝛaetica a ſolo acu volin licito: ergo ⁊Maioꝛ nota Minoꝛpba auiars donicatqꝛia vicitut perſebti caã domiticarie⁊ medicina q ncdieinie
. 5 4
ſd iſta nõlun qetiis volũtatis elicit. e
ſunt eſſenitiaft pꝛares ꝓba iſta roirlſic i ſic. omis operatio exiltens inpotiſ 3 noſtra ſequẽs elccihez ell verereliſu pꝛaxis: capiendo pꝛaxini illo itio inodoſtu
ſperius deckratũ eſt· ſdmulttaemsii⸗ eetus ſum huiuſmodi: vtde ſe purʒ Iul
gimus eniz cum volumns:ergot. Mii
atʒ Minoꝛ patz per expieitã. hecico ſic. Omnis operatio de qus ſicut de obc
ſarios illos qui negãt om̃eʒ operatideʒin
— „ „ 31
kectus eſſe pꝛaxim. qui ponunt ꝙ noticuhn ctica dicitur per extẽſioeʒ ad pꝛaxim ſedde
multis actibus intelligendi eſt noticiapꝛii caſicut de obiecto. Be opatiõibus eniu que ſunt in poteſtate noſtra eſt ſciẽtiapni ca: ergo tales actꝰ ſunt vere pꝛaxes· Ile
tioſic. Sm̃is actus impatus a volũtatel
vere ⁊ eẽntialr pꝛaxis.patʒ per aduerſuri ed aliqua itellectio poteſt eẽ impaiaaſo⸗ luntate. IAcd iſtam reſpõdent aduerſarjdi
centes.ꝙ licʒ ſpeculatio ſit quedaʒ opeta
⁊ per ↄñ̃s pꝛaxis.extendẽdo nomen tamv pꝛaxis dicitur operatio ad quaʒ poteſt in iectꝰextẽdi nulla intellectio eſt pꝛaxis. do dicitur ꝙ cognitio pꝛactica extẽditur⁊ pꝛaxim. ergo cum argui᷑ intellectio eſtin⸗ perata a voiñtate:ergoeſt pꝛaxis:nõ ſeqi fed bene ſequit᷑: ergoeſt pꝛais vel pꝛcli
*
uchaſdeſt uoiſ asinclec vjnowlin ſuiue cuſ itopeno ihio iomkteſh tictayßp ſsſani ſlimplc ryolliot iui r hitti innri

—
*55S5S*
accipere ↄns.
Ipſa eniʒ nata eſt denomiari acchtalt apꝛa xiari qᷓ; extẽditiue: vel eſt extẽdibilis noticia ꝛactica: flon autẽ eſt terminus talis exten fie: ⁊per ↄñs eſt pꝛactica ⁊ non pꝛaxis · vn de eſt fallacia ↄñtis arguere ſic. opario impa ta eſt pꝛaxis vel pꝛactica: h intellectio eſt ipa ta: ergo⁊ pꝛaxis ðᷣterminate. ſi accipere eſt ns. PBed cõtra pꝛiꝰ quia tu pꝛe
ſupponis vnum falſuʒ. ſcʒ ꝙ pꝛima pꝛaxis⁊ per eſſentiã eſt actus volůtatis elicitus. hoc
plicata ſtat qucdaʒ appꝛchenſio medioꝝ pꝛo aſſecutiòe finis vłis ⁊ confuſa: Et loquit᷑ de pꝛimo ꝓceſſu pꝛactico: in quo intellectus ad huc non eſt determinat? ad hec media vel ad illa. ideo ratiòe talis appꝛehoſiõis ↄfuſe me⸗ dioꝝ velex alia cauſa exſurgit q̃dam dubita tio apud intellectũ: quod mediuʒ vel que me dia ſint congruẽtia ad aſſecutiòeʒ finis.⁊ tůc intellectus dictat inqͥrẽdum eſſe per yſilium ⁊ deliberatiõeʒg volũtas vult talem inquiſi-
eniʒ eſtfalſum: Ahiht in bmaↄcloe tiðeʒtanq; quoddã bonum:in qua inqſitione Secũdo etiam aſſumis falluʒ. ſcilʒ ꝙ nullus coneludit᷑ ꝙ emplaſtrů eſt congruẽtius qᷓco
actus intellectus poteſt dici pꝛaxis:ſed bene ctura.⁊ tunc ſequit clectio volůtatis. Sedvi pꝛacticus. quia certuʒ eſt ꝙ aliquis actusin terius:qꝛ emplaſtu haberi non pot niſi habe
.
3
ellectus poteſt eſſe operatio agẽtis per ele⸗
ctõeʒ:ſed talis eſt pꝛais· v patuip ſiupꝛa per
—
dictum cõmẽtatoꝛis: igitur ⁊. ¶ Tertioar guo. llnd noticia pꝛactica extẽi᷑ àd pꝛarim peẽntias
eſt pꝛaxis per eſſentiã. ꝓbat᷑qꝛ
pominat praerica araüptari aqaner⸗ endit: ſed intellectio impta potelteſſe w minul noticie:igitur&. inoꝛ ꝓbat·quia
e
eſſe terminũ noticie pꝛactice ⁊ cauſatuʒ ab ea
mediante impio volũtatis
Muartotu di
antur herbe:nec herbe niſi ambulet᷑ ad agrů vbi opoꝛtet ꝙ herbe colligant᷑: ⁊ collectis cõ iciant᷑ ⁊ terant᷑:⁊ poc modo fiat emplaſtruʒ ratio intellectus pᷣſuppoſita cõcluſide illa de tali medio determinãte⁊ electiõe volente di⸗ ctat poſtea oier ambulãduʒ eſſe ad agrum: herbe fint colligẽde: ⁊ collecte ↄterende: volũras vnlt anibulatõeʒ herbaꝝ collectio nemx eaꝝ attritieʒ emplaſtri cõpoſitiòeʒ x poſtmodů appolirdeʒ eius ad vuinus.⁊ ſic ſcuit aſſteirio ſanitatis: que fuit finis pꝛi⸗
—
cis qy talis noricia non eſt pꝛaxis ſed ſolum debere ſpecularide deo. talis noticia non eſt
volitus· n hoe aũt pceſſu ſicut apparet ſunt opatiõetʒ multe volite a volũtate ⁊ ab in ellectit volůtate etfoctiue cauſata ab imel- ectu dictatiue:⁊ q volũtate impulſiue vel im perarine Eſtinqſitio de cõgruentia medio⸗ ruʒ ſed talis inqfitio ðfoꝛmalietr ⁊ ſbiectiue debere e Mis noticia nor etus intellectusergoactus intellectus eſt auſatiua vlterioꝛis pꝛaxis. vłſi ratio dictat operatio pᷣmo volita ⁊ pꝛimo ab intellectu⁊ iudẽdum in methaphiſica:vel in geometria polũtare effectiue cauſata. t hec fuit minoꝛ 4 volůtas impat: illa noticia impata noneſt. pncipalis ratihis: ⁊ totus ꝓceſſus patet per cauſatiua vlterioꝛis pꝛaxis: ſedeſt termin expientiam. ſ Secudo ſic. uia actus qui viterioꝛis noticie pꝛactice. igit per eẽntiam pᷣmo eſt in poteſtate noſtra:aut eſt actus de⸗ eſt pꝛaxis:⁊ non pꝛctica denoiatiue· ¶ Ter iberãdi: aut actus deliberatus.ideſt conclu
ctat impidi:⁊ voiũtas im
W
— tia cõciuſio eit iſta. pꝛima pꝛaxis in ꝓeeſſu ſio deliberata. Bed conſtat ꝙ nec actus deli pꝛactico in quo milte ſunt pꝛaxes eſt aliquis berandi: nec actus ad quem pᷣmoattingim? gctus intellectus. ꝓbat᷑ quia pꝛaxis eſt opa mediante deliberatide eſt actus elicitus vo⸗ caſuudtonb— tio pᷣmo volita ⁊ a volũtate ⁊ intellectupmo lnntat. Be actu deliberãdi cõſtat ꝙ eſt actus imnporluw eifectiue cauſata:vt ſtatim declarabit᷑: ſed ta intellectus de cõcluſiõe deliberata.patʒ etiaʒ exrrgousm m⸗ leeſt operatio itellectus: igitur eſt pmo pꝛa ꝙ non eſt actus volũtatis elicitus. quia noti Ps rxris. Winoꝛ ꝓbat᷑· quin in ꝓceſſu pꝛactico cia concluſiõis deliberate ad quam pꝛetingi ver nſert⸗ in quo mte ſunt pꝛaxes talis eſt oꝛdo. Mꝛi mus cumdeliberauðe eſtacruselicitus iuel ed nqui wpori enieſt apphẽſio. ibi eiʒ incipit ꝓceſſus pꝛa⸗ lectus ⁊ non volijratis·igirur ⁊c. Moꝛela hnn. Vinnit⸗ cticus: ſicut in pꝛimo pncipio talis ꝓceſſus. riim. ꝛi condirio ipſius pꝛaxis poſita in — ighunoſi Ad applicatibeʒ aũt finis ſequitur appeti difinitiðe ſcotieſt male poſita: quia nõ opor s panmin tus ⁊ volitio talis finis pura ſanitat. In ipᷣa tet ꝙ pꝛaxis ſit actus alterius potentie qᷓ; in dimwn 1 aũt appꝛeh?ſione finis apparet intellectuiæ tellect?. imo pma pꝛaxis eſt actus intellect?. pꝛmꝰ mlmi finis appꝛehoſus non poſſit haberi imediate quia pᷣma pꝛaxis eſt ipſa deliberatio impara
rer'criu vr
dodcur ywhn purm e tuder h
per intellectiðeʒ ⁊ volitiòeʒ: ſed opoꝛtet alqd gliud operari: ⁊ ꝙ per alia media ꝓcedatur.
Ex quo apparʒ ꝙ cuʒ appꝛehoſione finis ex
ſed deliberatio impata non eſt actus volũta⸗
is. quia deliberatio includit diſcretiõeʒ que non eſt actus volũtatis elicitus. ſed potius g*

ℳ
————
—
—
—— S
———————
Ettãtů de ſecũdo hui pᷣmiarticuli.ſMu uʒad ttium huius articuliſciẽduʒꝙ pꝛaxis ita poteſt diffiniri ʒ thomiſtas. Mꝛaxis eſt
mediãte vult: igit᷑ opoꝛtʒ ꝙ pꝛaxs ſe h
actus intellectus. igit᷑ ſequit᷑ ꝙ pᷣma pꝛaxis non eſt actus altius potentic qᷓ; intellecius.
Exllicʒ alie conditiões poſite in deſcriptione pꝛaxis poſſent aliqualiter cõgruere pꝛaxiali quo modo pꝛet vitimaʒ: de qua etiam poſtea patebit.⁊ pᷣmã cum applicatio illaꝝ conditio
mʒ ad actuʒ volũtatis elicitũ eſt irrationabi
lis totakr:ſicut ſatis patʒ per pñtes ch6h Muã
operãtio per intellectũ ⁊ volũtateʒ gvolũtate o
iecto imellecius pꝛactici· Iſta ditfinitio tra⸗
hit ex dictis Herphei qͥtlibeto pꝛio qde pꝛiꝰ.
1qöez. Quam etiam in foina ponitmagi⸗
ſer Wuiliclmus niariealnio oꝛdinis pᷣdicãid
rum. In qua raugũtuqᷓtu? que fnt dera
tione pꝛais. Mꝛimũeſiꝙ hꝛaris eſtope
tur auctoꝛitate cõmẽtatqꝛig· quia pꝛais ẽ
6
operatio agentis bur electideʒ ſegelectioeſt
5
habetis intellecrũt volirgt igit Turetis
quia pꝛaxis eſt operatio agẽtis per l
bitrinʒ: ied libeꝝ arbitriůeſtf⸗ tas öt
⁊ voluntatis: vt patʒ penmagiſttũ ſeyjt iibꝛo qnto diſtinetidẽ xxiie engo et ſſchch cundusʒ eſt ꝙpꝛaxis itobieciie volita9 juntars deſlbeztie
non vt actus ſeq poriis vt obiect
quia nibileſt in poteſiate noſtra niſi pol ſed actus ad quẽ ſe habet volũtas ·vtadatii titust ſeqili
quo vult talis non eſt v
—
0 Rrin
ad intellectũ tanqᷓ; obiectusi⁊ nõ taic; actuj Er ex hoc habeniꝰetiaʒ ipſe volitides ſüit in poteſtate noſtra vt impater ⁊ inq;tu ſe h bent ad intellectũ ⁊ volũtatẽ obiectiue:t nõti elicitiue ſolum: vel vt actus ſolum.vnde quã do dicto per ratõeʒi⁊ impero per volũtatem qũo debeo amare deum: tunc amare deuʒ ſe habetad volůtatem obiectiue: licʒ etiam por ſit ſe habere ad ip̃m clicitiue:ſed inqᷓ;tuʒ obie
ctie volitũ:ſic eſpin poteſtate noſtra:⁊ nõin
qᷓ;tum elicitũ. ¶ Tertiũ eſt ꝙ pꝛaxis cſtope ratio effectiue cauſata ab iniellectu⁊ volũta te. ꝓbat. quin pꝛaxis eſt operatio ꝓpcedẽs ex
libero arbitrio. ſed libeꝝ arbitriũ je habz aq
omes actus ſuos effectie. vndcex diffinitide liberi arbitri poſita ab lperpheo qͥtlibero
3 qðe pꝛiꝰ que talis eſt. Kibeꝝ arbitriũ eſt
ncipiuʒ quo poſſumus actiue pmo⁊ perſe ⁊ imeciate in aliquẽ actuʒ:vel in eius oppo⸗ ſirum ʒꝛie vel ʒdictoꝛie circa icem ſbiectum
ueſtio
iectie volita: ⁊ ab itellectu? vo luntate effectiue cauſata: per ſe incluſa in ob
ratioãgemis perimeleerii polürteʒ pha cicu intengir infumobietůſucogut Stn
m volütates biectũ. pbati
3 7 aheut
cndeſcripto:⁊ per extriſeca nihil cõtinẽs ſi upfiuinec omit⸗
pꝛo eodem nune x diuiſim. poc ctiamvm ſcotus in pᷣmna diſtinctiòe.ʒo. vbi vicitq volũtas noſtra ſit ꝓductiua⁊ receptiui bertas videt᷑ eius inqᷓ;tumeſt opa inqᷓ;tumeſt receptiua. uartũeſt xis per ſe icludat᷑ in obiecto intellectp
ciPan ponit Perpheus loco ſupꝛ aien
10. qde 3 pbat ſic Mꝛie quiaſciemi:
ur pꝛacricã a ſuo per ſᷣ obiectot ſed ſchoci
per ſe in obiectoſciẽtie pꝛactic. xecg
.
ſic Muia autſcientia pꝛacticg anijigtſium
obiecũ medijte aeru cicitonaut mn actuelicito cumimpato. ſi pᷣmuʒ deturun om̃is ſciemia eſſet pꝛerica. ſiponit vigt ſecogniũtaitienua onfinntet
ve ſun cogniride· que eſt actus licius inele
cfus:vei mediante cognitoꝛſed intelect pn
incuinatiirpreris xeleücogn imielertus veleſtrarig in obiertocognig
1 li K cgniteiugquoqinchcnpyrt
icpino rpleinoblectoſee i ienitipeübereee en lbetopꝛi goeʒ. ſcpꝛaxis eſcp cyeiaciunb vel hablrinair vtdirec
obieeto illius ſcientie igit prxisn
per ſe incluſa in obiectointellectus
pꝛacticix conſtat ꝙ redit in idem. aue
ciptio
leiniio ſit bone xlat.qeicrtn
2
.
tens aliquid neceſſarij igit ⁊c. cutũaq
quartũ iſtius articuli. In quo reſtatreſpon dere ad motiua eoꝝ per que ꝓbãt diffinitio
nemæ ſingulas particulas. Muãtuʒ ad pi mã particulã diffinitòis pꝛaxis. Muia dicůt
ꝙ pꝛaxis eſt actus alterius potẽtie qᷓ intelle ctus. dicẽduʒqꝙ falſuʒ eſt ſicut patʒ exæ ⁊ʒ
cõcluſiõibus. Ad ꝓbatõeʒ qñ ꝓbantquia li⸗
ſtẽdo pꝛeſciſe in actibus intellectus nulla fit
exrenſio. Picẽduʒjy ſlipſi intelligũtꝙ imelle ctus fit pꝛacticus extenſione ad actů alteriꝰ
potentie patet ꝙ ipi petunt hoc quia iſtaeſt
concluſio ꝓbanda.ſed conceſſo ꝙjintellecus fiat pꝛacticus extenſide alterius potentioad actum. Picẽduʒ pᷣmo ꝙ tunc falſum aſſumit in pbatiðe. ſtando eniʒ pꝛeſciſe in actibus in tellectus foꝛmał por ficriextãſio imellecus
pPaliua:⁊ non
Sphi alicius ſciẽtie includit in pꝛimo
e
uiseniſ ützön E erenier
benen n üuu inupen iniht erit en po bih lhn mt l

8
„
rim foꝛmalt eſſentiakn fit imellectus pꝛacti cus vnde par ꝙ peccat per fallaciaʒ equiuo ctiðis huiuse
modis ſc obiectiuer iectiue: Wömititu⸗ etiãfnllacia ↄñjris.ſic ar ucdo. Mullus act?
inoeißs vrapparet. Aliomodopolol cicꝙ cum dielt intellectus fit pꝛacticus exten
remie ab intellectu:
enen inteſiecrus eſt canſopitits: que
eireneſeineittene eiectite nonpoſſer inteletust ieetuinui veret pprie eſſer pꝛaris inezquigenöſtrerprictic apr
xis
ad aetus alterius potentie:puts ad aetuʒ vo eſtinp untatis. Buobus eniʒ modis dicit aliquis getus eſſe volũtatis. vno modo ſbiettie:⁊ ſic non opoꝛtet ꝙ actus ad quem ſicut ad pꝛã⸗ xim foꝛmnlit extendit ſe intellectus ſiractus volũtatis ſbiectiue. alias currere:bibere:co⸗ medere eſſent ſbiectiue in volũtate. Alio mo dqo dicitur eſſe actus voluntat obiectiue. ſcʒ
dnia volitus ⁊ impatus.⁊ hoc modo actus
voluntatis cauſaliter ⁊ obiectiue. ⁊ abexten
.
atiðis hnius quodeſteſſe acruʒ alterius po entie intellectus. uodoicitur duobus
intellectus eſt actus voluntaris non ſequi᷑
o poſſʒ di
*
ſone a aetuiʒ alterius potẽtie: puta ad actũ
voluntatis: non ſicut ad actimqui fitfoꝛnia titer pꝛaris exeo 6 eſt actus altetius po ſed ſicut ad actũ: qui vna
. 3.
Begeſtſucopreſtiſe ihaeti⸗
—
radnetum volũrztis ſitutad cauſas ſiein
ristnee 5. 1
Li Feaſtando preſeſe inactib intellecius
iꝙnillus gets volütatis foꝛmat tſubie
ane ponnk pꝛaris nomtamenpꝛeſimendo rt sctuʒ volůtatis dt cõcauſaʒ alicuiꝰ opatibis c inrellectuſpoſſum habere vere ⁊ eẽntialiter
pꝛaxim. ¶Wertio poſſet diei ꝙ intellect? ſit nacricus extẽſiõe. quia ſcʒ vltra id qð eſtco⸗
gnoſcere ſuum obiectum ſe extendit ad cau ſandus ip̃m. Et quia hoc modo intellect? po
teſt ſe extendere ad habitum velad actũ ſuũ
ine eſt ꝙ tam accſitio habitus qᷓ; alicuius
actus 59. cauſabit intellect? poterit dici pꝛa ab ea denomiari intellectus pꝛãcticus. Duantuzʒ ad ſecũdaʒ particulim in qua
pliciter. vno modo per moduʒ quoeffectus naturalit eſt poſterioꝛ ſua cauſanaturali.⁊ꝙœx hoc modo eſt pᷣmo poſterioꝛ intellectiõe non
opoꝛtet ꝙ ſit bhmo pꝛaxis:vt patʒ de delectd
que naturakr ſequit᷑ intellectiðeʒ.⁊ ideo non
Nune minoꝛ cẽt
— ₰ * 5* „ 5 S . Xn
motus ⁊ pꝛimus acius volũtatis elicitus:⁊
ideò non ſunt pꝛaxes. Alio modo poteſt ali⸗
„
quis actus eſſe poſterloꝛ intellectide per mo
dum quo etfectus artificiat᷑ poſitus in actu poſterioꝛ eſt ſuo pꝛincipio artiiiciali modo
ctus poſterioꝛ eſt ſuo pꝛineipio artificiali.⁊ hoc mode actus poſterioꝛ intellectòe eſt pꝛa xis. Er hoc modo actus voiũta eiicirenon
eſt poſterioꝛ intellectide naturatt poſterio potius deberet dici arrificiatr velↄingẽter
poſterioꝛ: vt denotet᷑ actiuitas ⁊ libtas ip̃ius
iiberi arbitr reſpeetiactus pꝛactici dRd ratõeʒ igit eoꝝ quãdo arguũt. Ille actus eſt
pꝛaxis qui bmo eſt poſterioꝛ naturałr ipᷣa in
tellectiõe: ſed actus elicitus volũtatis eſt hu
iuſmodi igit&. Keſpõdeocꝙ maioꝛ eſt falla
imo potius ita deberet argui. Ille actus eſt
pmopraris qui hmootingetchſeauit iam
inteilertdeʒ bneipiiteʒpermodũarris ↄeur renie actu intellect⸗
olũtatis tanqᷓ; cõcauſa. faiſa. ſcʒ ꝙ actus volũtatis eſt huiuſinodi q iha volütas mediã ctu yolũtab elicita eſt ↄcauſa ipius actus icimodo paxpoſito igit&. cMnãrũ
icirõeʒ recte:hicẽduʒ ꝙ iſta particu eſt fſa. qui ſequereret ꝙacr? foꝛ itioſi non eent pꝛaxes vr ſunt furari- ccid qð eſt faiſum· K ſic iſta ꝓpoſi eſt vrr vera videlz ꝙ pꝛaxis eſtacrus poꝛmitelicirõeʒ recte: licz qctus neu ri.ſcilicʒ ire ad gccleſiaʒcomedere ⁊ bibere vrerinnon vies polinthionmn cl ra tii recteꝛt tñ non omes actus pꝛactici. Naʒ odire deiim eſt pꝛaxis:⁊ tamẽ talis actus nd eſi natus elici foꝛmit ratiõi recte. M auteʒ tgles actus foꝛmalr vitioſi ſint pꝛaxes ꝓbat Tum quia tales actus ſunt in poteſtate nña alias non eſſent vitioſi Kum quia diffinitio cönenit. quia ſunt actꝰ ahẽtis per intellectũ⁊ volũtarẽ a volijtate obiectie voli ti:⁊ ab imellectu ⁊ volůtate eftectiue cauſati. igit&. Num ʒ quia noticia pꝛãcticg maxle extendit ſe ad tales actus ipſos ꝓhibõdo ne
„
* —
—
.
ker mſt flant Tum& ſeq̃ret g illudcaptm rodi dicitur. Intellectiõe naturakr poſterioꝛ. dick dumꝙ iſta particula etiam eſt falſa ſimplicit ßmꝙſonat. Wnde notãdum ꝙ aliquẽ actum eſſe poſterioꝛẽ intellectiõe poteſt intelligi du
xx? eſſettotů ſpetujlatm̃ inquo tradunt᷑ de⸗
ein mãdata eð heipir fieri bonos actus ſim pliciter:⁊ ꝓhibet actus malos ſimpłr. Tum
qnto quia talibus actibus · ſcʒ bonis ſimptt meremur:⁊ malis ſimpłr denieremut. hoc ñ
eiſet niſieſſent pꝛaxes ⁊ in poteſtate noſtra.
Num6 quia ethica eſt de actu mioꝛali: ſed
Netus moꝛalis eſt actus circũſtãtionatꝰ bois
circůſtãtijs:igit᷑ ethica eſt de actu circũſtãtio 8 5

—— —
——————
—
————
ur adhoc vtrecus ſlinᷓtumli tden cauſam rectitudiniꝰ getus pꝛictici. quiã elicitur ↄfoꝛmit ratidi reete;que ſolunij po
yt videlicʒ interficiat in ea hor
———
nato:ſed ethica eſtde pꝛaxi igit actus circũ⸗
ſtanrionatus eſt pꝛaxis.¶ Ad rationeʒeoꝝ quãdo arguũt. Iſti actus vitioſi foꝛmaliter non ſunt in poteſiare noſtra vt bene fiant: igi uur nõ ſunt pꝛaxes nec ſunt per ↄñs in pote ſtate noſtra. Vicẽduʒꝙʒ hic cõmittit᷑ fallacia ↄſequẽtis: arguẽdoab inferioꝛi ad ſuperius
negatiue. quia licʒ actus vitioſi foꝛmat non ſunt in poteſtate noſtra inqᷓ;tum vitioſiqᷓ;tuʒ ad determinatideʒ actus:ſunt tamen in pote
ſtate noſtra qᷓ;tum ad exercitiuʒ actus.quia poſſum eas cuuſare vel non cauſare.⁊ reipe⸗
etu talis exercith egeo noticia pꝛactica que virigat me ſi debeaʒ odire deum vel non odi
elnonſemp. Er hoe ſequit᷑ ꝙ quarta particulafalſe jnf 5
dictare in actibus neutri Poc — ratio recta ⁊pꝛctica etiam urari:non odire deus non vi dictanti ꝓpꝛiaʒ nõfie
Jremaliq
8
quia tu dicis ꝙ ac
*
iicariabinelieciu volun
riabintellectunon per volũtzteʒ nonhabe ꝙſit pꝛaxis ii ectu:fed ali erati
nes pꝛactice ſut hu ioꝛnota. ¶Minoꝛ ꝓnai cdificare domuʒ optir
„.
ter medicus poreſt ſanare mulierem vt foꝛni
115
ceturcumea. Picetur foꝛte ad hoc ꝙ licʒ vo
lunas non ſit recta moꝛaliter:non poteſt ta⸗ men tale opus fieri niſi ipſa impet rectitudi
nez in executiòe operis. Poc non valʒquia
ſicut aliquis nõ poteſt facere aliquod opus rectum niſiipſa voluntas imperet rectitudi nem in executione operis: ita non poteſt fa⸗ ccre opus rectum niſi bꝛachia moueant᷑ re⸗ e:ſed nullus diceijꝙꝙ domificatio habeat ꝙ ſit pꝛaxis a recta motione bꝛachioꝛum: igi⸗
tur ⁊t.¶ Mhhcis. quia dicitur ſexto ethico
rum ꝙattifex indiget moꝛali virtute. Bicen dum ꝙ verum eſt non ad hoc ꝙ poſſit facere rectitudinẽ operis in ſuo genere: ſed ad hot vt agat bene moꝛaliter ⁊ bonofine. ¶Coꝛ⸗ rclariuʒ. Extrauagans. Maxima pietate
Queſtio
— funt pauperes ſcotiſe qungu ugubꝛatione ⁊ inonerabili laboꝛ nuʒ Scoti de pꝛaxi ſuqãtes mtriplicideei 3 unt᷑ fallacia. E ti de brarticulohꝰqi
Ecundus articulus huius queitionis eit videre quis habitus ſit pꝛac quis habitus ſit ſpeculatiuus. ae hoeeſ
duplex opinio. Nꝛima opiniorſt Scou
rum. videlicet ꝙ ille habitus diciurprai. cus quiſcil babetdupicemteſpeciun
* 02
iot
3 6
thaphiſice.⁊ cõmẽtatoꝛ ſcilicz parseſtpin iuʒ mouens. ⁊ cmentatoꝛ ibidemcnen oxh Confirmat. Muia pꝛaxis grece idem eſtꝙ operatio latine. Pꝛobatur eiij ratde ſie· Euia pꝛacticare eſi vere ⁊realie agere:⁊ pꝛaeticans eſt agens:ergo pꝛactici
eſt actiui pey locuʒ a ciugatis Minoꝛp tet per Ariſtorileʒ qͥnto phiſicoꝝ. Bicuteiz
reſpectus non eit terminus actionis:itane
pꝛincipiũ. Tum ctiam quia reſ ectus inaſci
tur ex actòe: igit᷑ actio non inaſcit᷑ ex relde
añs eſt Ariſtotilis qnto methaphiſice. Ti etiaʒ. quia ſi reſpeeius eſſet hp vel hoc eſſʒ vniuoce vel equoce. Non acios vniuoce.qꝛ reſpect? nõ pdt eſſe tminꝰ actii pphm qͥnio phiſicoꝝ. Mec equoce qꝛ tuc ſ cauſaretur reſpectiunʒ: ſed abſolutuʒ ⁊ rel tioeſſet nobilioꝛ abſoluto. qð nullus chci Eit igit᷑ alia opinio qus teneo videß O⸗ ilie habius dicit᷑ pꝛacticus qui hʒ rmõcb cciphactiui ⁊ effectiui non ſolum clicitiu ri⸗ ſpeetu pꝛaxis eo modo quo habitus diei pꝛincipiu.non quideʒ q: ſed quoiile hab
e queſiio,
uniſci
Puſoh Smipr uyign uperain üunloen

5 5 *
„„ 4 *„ * ℳ„* *
nsdiatur practens quincint intelecuʒ
ad actum pꝛacticum ad ipſum cognoſcendi ⁊effectiue cauſandũ: cœncurrente tamẽ actu voluntatis · Nabitus autem ille dicitur ſpe⸗ culatiuus mediante quo elicitur ſpeculatio.
aue ſpeculatio eſt actus intelligendi ad ſolaʒ
vonditionem veritaris finaliter oꝛdinata ha bens ſe ad ipſum habitum pꝛincipalirer per
* ½ „
—
3
eetu talis aetus non diritur ſeienij p 3. ——4 cticgquia hoe ẽ cõmmme ſpecultinc eri⸗ ndOon 0
— 3
. 4 6 63 2 * N ½ 5 3 4
—
nodumarius. Bd comtra arguitur. ſe⸗ queretun er hoeꝙonnnis eientiafit pꝛacti- c. Quis ila ſcientia eſt pꝛacti a cuius actus circã obiectum pꝛopꝛium po teſt eiſe pꝛaxis: ſed getus pꝛopꝛins omnis ſci ie ſpculatiue eirea vhiectum propꝛi
„—
3 5 * 5 3.„„ 63 8 8 6
actus. ſecundario vt obiectum actus refie⸗ xi reſpectu talis actus non dicitut ſcientia pꝛctica. quia quelibct ſcienria tam ſpecula- tiua qᷓ pꝛactica vt manens in oꝛdine ſuo po
reſt e reflectẽ ſupꝛa actũ ſuum intelligendi.
Muartoꝰpoleſt aliquis actus reſpicere ſeientiam⁊ per modum actus ⁊ per modum obiecti pꝛimo tamen per modum obiecti.⁊
ſecundario per modum actus ſiue eliciti ſi-
ue imperati vt ſunt intellectõeſque ſũt actus
cliciti vel operationes potentie motiue que
obiectum dicitur imperio ⁊ dictamini ratis
nis· lla enim pꝛimo conſideratur per mo⸗
dum obiecti poſſibilis fieri. ¶ Secundo per
modum actus dictando ⁊ imperandoquo-
modo⁊ qualiter ſintfienda.⁊ reſpectu talis oherarionis dicitur ſcientia pꝛactica. qð ap⸗ paret inducẽdo in membꝛis aſſ umptis. Om nis enim ſcientia reſpicit actum aliquo pꝛe⸗
nulla ſcia ſpeculatiua reſpicit ſuã puramſpe culatiõeʒ ꝑ modũ obiecti pꝛimo:⁊ per modũ
dietoꝛum modoꝛum tunc ad ratisem reſpõ·
detur. Qe illa ſcientia eſt pꝛactica cuius act? et obiectum ꝓpꝛium eſt pꝛaxis. dicẽdũcꝙ ve
rũ eſt. ſi illum actum reſpicit pꝛimũ ꝑ modũ
obiecti. ⁊ ſcðario per modum actus.ʒmodo
„
actꝰſchario:ſed ſola pꝛudẽtia dictãs ſpecula
— „ 1—
i
tiõeʒ eſſe qðdã bonů cligendum. Et cuʒ dicit ppꝛius actus cuiuſlibet ſcie ſpeculatiue ſcʒ ura ſpeculatio prcẽ pꝛaxis reſpettu illius hitusquicreſpicibinop moduz obiectia ſchario ꝑmodũ act?j aũi modo nõ reſpicit
ſcia ſpecularia purã ſpeculatõʒß ſolũpmnðʒ
F
ger liciti medianteqtendit in obm ſpẽcula- pꝛucẽtiʒ ſlů reſpicit purã ſpecula
6„
„ 5
n polente cauſabilem ef⸗ huq coꝛum dicenduʒ· Qui ene pꝛacticum conſiſtit in du
ie equirit rationem rectã i Pelectio ſir actus volũ noeiectioeſtgetus übe⸗ arbitrium incjudi itel tem cum actibus ſuis. Quia
5 ihm ententiarum libr O
incthe xrü ⁊ non eſt nuda potẽtia vo vt ipſi tenem.⁊ ſic electò recta pꝛeſup
üratis yti
„
Ponir rectan deiberationem. Peliberatio
utem recta: pꝛeſupponit rectam rationem
.
oſtendentem. Eligere enim vt dicit ſanctus homas=ſententiarum diſtinctide. xxiij. ar
ticulo æad tertiã rationem. impoꝛtat diſcre-
tionem ⁊ deſiderium. Biſcernere autem nul
lo mõ pt competere voluntati. Wnde pꝛim? actus elicituſ voluntatis non eſt electio:licct actus voluntatis concurrat ad electionem. vñ licet recra volitiopſupponat rectã ratio
nem vt rectus appetitus rectam cognitiõeʒ
ramen non concludit ex hocꝙ in iſta pꝛioꝛi
tate qua vnus actus pꝛecedit alium neceſſa-
rio quia nihil amatũ niſi cognitum conſiſt eſſe pꝛacticuʒ. Vnde committitur fallatia cõ
ſequẽt. Arguẽdo ſic. clect rẽapᷣſuppoitrẽe
rectã igif ẽ pꝛacticↄſiſtit ĩiſto fſpecru pon

3
. ſ . 1
is· Tußſppbis ꝙeleetz dt gervolützt ꝙſit pꝛaxis per eẽntias. qð eſt falſum. Et ſi
aliquãdo electio vt cheiuſapliverũ arbitriũ eſt in ptãte noſtra qꝛ poſſumꝰeligere quãdo
dictamus eligendũ tamẽ hoe eſt inquãtũ im
[ ibero arbitrio. Sed tunc volumal 3 e
habet obiectiue ad cam? non elicitiue niſi
*..
onan poſten elitiat ez. Tamẽ pᷣmo accehtat eameligendam dictamine recte ratiois. Sd npꝛobationẽ de confoꝛmitate Vicenduʒ
ꝙetiam peccãt per fallam ↄñtis. Muia licet recta conſideratio ſit confoꝛmis recto appe⸗
titui⁊ viceuerſa. nõ cõcludiſ ex hoc ꝙe pꝛ
etietnn conſiſtat in iſta confoꝛmitate. quia vᷣ
„
ſupponis ꝙ rectus appetirus naturaliter ſe quens cognitidem ſit p xis.⁊ ꝙ talis appe
tirus ſit liber elicitus a voluntate que eſt po⸗
entis ibera bn te que omniaſuntfalſa. imo ipla voluntas non eſt libera reſpeetu pꝛimi actus eliciti.ſed mere naturgiter ſe habet ad pſum de hoc vide herpheum qðlibeto pmo queſſione pꝛimain repꝛobatide opinisis ſto⸗ vbiclare pꝛobar ꝙ nuda poteniiu voluntꝭ tis non eſt liberum arbitris. Ertius articulns hui queſtioniẽ quõ MWecuiatiuũ ⁊ pꝛacticum ſe habeant ad pbitus · vtrum tanqᷓ; dre acctales vel rãq; de eẽntiales. We hoc eſt duplex opinio· p mn ſcotiſtaruin ꝙ pꝛaeticum? ſpeculatiuuꝰ
₰
non ſunt ditferentie eẽntiales habirustſed ſo ũacchtales. Muod ꝓbant ſic. ullus reſpe“ ctus eſtdria eẽntialis alicuabſoluti.ſed eſſe
pꝛacticum conſiſtit in duplici reſpectu:ſpecu itiuũ in pꝛiuatione iſtoꝝ reſpectiuũ. igi᷑nõ5 ſunt differentie habituũ:ſed paſſiones. Bict ctiam ꝙlicet habitus pꝛactic?⁊ ſpeculatiuuſ vpfant eẽntialiter non ramen df̃nt eẽntialiter per eſſe pꝛaeticum ⁊ ſpeculatiuũ:que ſolum t paſſiones habituuʒ.⁊ ita ſaluãt dcã ſcoti
ſequaces ſui. Wontra tu dicis pꝛeſuppðis
vnum falſum ſcʒ ꝙeſſe pꝛacticum cõſiſtat in illo duplici reſpẽu. Tum quia eſſe pꝛacticum
ẽet̃ actiuũ.ß actiuitas nulli competit per re⸗
ſpectum· Tumʒꝰ q;ſi ille reſpectus ad pꝛa⸗ xim facit habitum pꝛacticum· aut hoc eſt re⸗ iptetiis actualis. Kt B nð ßᷣm eos quia ſalti donmiẽs non haheret actum pꝛacticum: aut reſpectus aptitudiał⁊ non · quia reſpectu aptitudiakẽ reſpectus natus ineſſe habitui.
ut aptitudo habitus ad reſpectum non b⸗
mum quia reſpectus natus ineſſe habituieſt ipſe reſpectus actualis acceptus foꝛmaliter obiectiue. Ex hoc ſic id qð dicitur actu tale ñ vicitur foꝛmaliter tale per illnd qð ſolnm eſt in potemia ⁊per acceptum ſolum potẽtia di
it ſcistia dieitaetu poteiia pꝛaeticidno habens eam actu non opetbmeam ergo nõ dicet pꝛactica foꝛmaliter per ilum rẽſpectiʒ
aptitudialẽ qᷓſolů accipitur potẽtialier. Si
ntem per iſtum reſpettuʒ aptitudiaiẽ icſl⸗
unt aprirudinem habitus ad reſpeciuʒ hoc
eſt contra eos · quia aptitudo habitus ad re⸗
ſpectum eſt ipſa eſſentia habitus. oboꝙ; aut eſt eſſetia habit a uraa Jieſſen aut in eſſentia habitus eſt aptitudoaq ilam aptitudineʒ aut non· Si non impoſſipile eſt ꝙ illa aptitudo inſit habitui. Si er de ipſa habitudine eſſentie habitus ad aptitu 3 dinem illam. Vtrum ſit idem habitus ciʒef⸗ ſenia habitus:aut non · Iiſic. pari rõne ſů
dum fun in pꝛima. Ji non. opoꝛtebit pꝛoce⸗
ereinirnwinapnwändrsſoin, peſbeernonnichehe reſpeetum fm quem habitus dicitur foꝛma⸗ liter pꝛacticus vm eos ſit eſſentia habituss per ↄſequens pꝛacticũſir dirferentia eſſeniia
iis pabitis· Eum cuarto quia hm eos pi⸗
cticum lacit foꝛmaliter habitum ſpeculatiuũ ſed relpectus non facit habitun fonnalut. piacticum igitur net eius pꝛiuatio facit fo mãliter habitum ſpeculatiuum· Tumquin⸗
t5 qui ſi pꝛiuatio iſtius duplicis reſpectus
ad pꝛaxim faceret ſeientian fomaliter ſpe⸗ culatiuam iã ſciẽtia dei qn habet vegeam conſequens eſt falfum km ſcotos licz ipſi cð
cedant. Conſequentia pꝛobatur.ihuia gſc
entiadei de creatura auffertur reſpeciuſ re
alis pꝛioꝛitatis ⁊ confoꝛmitatis Mecrnio
eoꝛum concludit. quia minoꝛ eſt falſa xt ſuis
patet Eſt igitur ſcha opinio magiſtri gul ielmide maricalmo oꝛdinis pꝛedicatqrũqu ſcquoꝛq; ponit duas conſuſiones. Din
concluſio.ſpeculatiuum ⁊ pꝛacticum non
petunt ſcientie vel habitui eẽntialt in pꝛino
modo dicendi per ſe. Pꝛobatur. quiaqòc
petit ſeientie vel habitui inellectus in pꝛimo
modo dicendi per ſe non trahit ipſam ſcien⸗ tiam extra pꝛimam ſpeciem qualitais. ſc ſpeculatiuum ⁊ pꝛacticum trahunt ſcientian extra pꝛimã ſpeciem qualitatis. ergoc· mi
ioꝛ patet. quia ſcientia in pꝛimo modo dicem
di per ſe non competit niſi genus? differen⸗ tia: ſed genus non trahit ipſamext/d pun ſpeciemcuʒ genus pꝛoximum ſeientie put⸗ habitus in pꝛima ſpecie reponitur vrdiffer tia eſſentialts. patei. qꝛ differẽtia pꝛopꝛ jci
genſuum remotiuũ. puta qualitaiẽ c&m
—
iſii jhi ten ſimt biu nn wnln un pl ieipil u ſſuch iuii mil ſnlnin ſuuu ihuſgne
jiseobic
inicpiu unp
pnpht icndeeini
üſpecl
winzrcul inperali merinſec ictoer aurdica
guhun

hunt ſciamẽ pꝛimã ſpẽm qᷓlitatis. Mõndu
atrqð ʒẽ per ſe pꝛimo modo. ilij vero di⸗
guli non cõpe tůt per aliquid diſtinctũab ef
Sdicit hme cõeluſlque ponit ꝙ dfia ꝓpꝛia
ad pᷣmã ſpẽm qualitatis ⁊ fic ptʒ ꝙcd qð ↄpe
tit ſcie ĩpmo mõ dicepip ſe. nõ trahit ipᷣaʒ ẽ pmã ſpem qᷓlitatis. Minoꝛ ꝓba. q eſſe po tentiã actiuã vci paſſiuã ptinʒ ad æ vſpeciẽ
q̃litatis:ß ſpeculatiuũ ⁊ pꝛacticũ dicta de ha⸗
bitu ptinent ad potẽtiã actiuã ſpeculationis
vel pꝛaxis. ergo ſpeculatiuus ⁊ pꝛacticũ tra⸗
tů hic ꝙlicet vterq; habir ſine ſpeculatiſi nẽ pꝛacticus ſit pꝛincipinʒ acr?:⁊ dicitur eſſe
porẽtia haturulis ⁊ ponitur in ⁊⸗ ſpecie qua litatis tamẽ eſt dia.quia habitus pꝛacticꝰeſt
pꝛincipiũactis adquem nos habemimpa- tiue ſiue ſit elicitꝰn nobis liue non jpabitus
nolhemeliciivevndimpatine v ſichabit? tus ſpecuiatiuꝰ ccluſio· Speculatiu 5 ⁊ pꝛactieũ comperunt eẽmialiter ſcie⁊ hit i intellegiꝰin⁊ꝰmodo dicend perſe. pꝛoba* nnquiailuckcompent ſciontie vlzbian e ſentialiter inæmodovitendip nſe qöcöpe rirſibiprẽntiãſuamextrinfec copulataʒ; ſpecnlatiuũa pꝛaeticũ vperuntſtientiepeẽn. iqnrmertrinſece copulatam qꝛnoñ per⸗ aliquod adaiumceẽntie ſcionti ex parte ip⸗ ſius ſcie:ß per gentiamextrinſecꝰcc Phlatä.
gůt ſyeculatiuꝰẽ pꝛicipiũ actus ad quẽ ſoln
finis ⁊ obiectiꝗᷓ&nioꝛ patet. huien
foꝛme rompeti eſle foꝛmam per cůntiſuum eluricopulaanpnanuteric oincclꝙni competitinpꝛimomocjovicendiperſaquin iannon poſſitfieriſine materiaqðeſt faiſiʒ Muia tamenon competi tſibi peraliqach ditum eẽntie foꝛme:hinc eſt ꝙopetitſibi cõt tinliter· xuia vero inhitudinead exttiſtein ideo oompetit ſibiin ⁊ mododicẽdi penſt MinoꝛꝓpbatMuia pꝛacticũ⁊ ſpeculatiu dicta de eẽntia dicunt ſciam eſſe pꝛincipium
getiuũ ſpeculatõis ⁊ pꝛaxis:ß eſſe pꝛincipius
actiuuʒ ſpeculatiõis ⁊ pꝛaxis ↄpetunt ſcien⸗ tie non per aliquid additũ eẽnrie ſcie ßpeen tiam extrinſece ſᷣm aptitudinẽ copulatã fin Tx ebiecto. ergo&. Pʒ in hoc ſenſu poſſũt cõcoꝛdgri dicta voctoꝝ quoꝝ quidaʒ dicunt.
—
ꝙ ſpeculatiuũ ⁊ pꝛacticũ nð ↄpetůt ſcie eẽnti cunt ꝙcõpetunt ſcie cẽntialit.qð etiã eſt vm
ſentiaſcic.lij vero dicunt ꝙ ſũt q̃dam pꝛo
hrietates ſcie qh etiãe vepqꝛcõppetũt ſeie
pſemo:ß tüce ſtvna. Pubitatio:uia poc ois dra cõpetir ſcie in ⁊mð dicẽdi
SLulkeſtofaq̃ſhinon cperatin oꝛdine Merminſecũ ſcʒad fnẽ ⁊ ad obiectũ.ß iſtud
*—
ad obiectũ ſicut pat
2 rnielſctchper ſibi in pꝛimo ið dicẽqi 10
pſeaccipiẽqo iaʒ ñ pꝛo gñ̃e ß ꝓ ſpe pdfiaʒ ↄſtitutq. Mid iſtã dubitatõem ridet pnoia tdoctoꝛðicendo. ꝙ ois ſcie dra nobis no⸗ ta conpetit ſcie in ⁊mõdicẽdi per ſe qꝛ nullã habenſnobis notãqᷓ nõ cõpetat ſibii oꝛdine 3de ipn met ſititudine re pꝛeſentatiua obiectide q̃ dicit herpheꝰ eſt
da cẽnrialſcie. qð ñ ↄſtat. q cõpetit ſh ĩoꝛ
dine ad obm. nec cõpetit ſibi in ꝓmo mõ qa 3 tunc ſeq̃rcẽꝙ nõ poſſit accipi ab intellectuvi dente clare hanc ſciam qñ vident᷑vt repñta tiua obiqð flm̃eſt. qꝛ eẽntia dinaq̃ pfectius ẽ repñ̃tatia creature qᷓ;q̃eunq; ſcia crenta ſu obi põt ciare videri inquãtũ eſt hec cẽntia.tñ nõ videt inquãtũeſtcreature repñtatiua:ali .8 pirenn reuelatòes. ergo eſſe repñtatiuus rature no includit per ſĩpmo m vicec pſeirõ cõntit dino v& fhꝛrioꝛ rõe necĩ rõe ereare ſcie⸗ Erſieneritudinẽ obi.vel eẽ re pñtatiuũ obireti noncðpetit ſcle in pmo mõ dicendi perſe necqᷓetine ulia nobis nõ. Mi hilominus per vras riobis notas ⁊ cõpeten tes ſcie in ⁊mõ dicsdiper ſe circũloquimur dris ppas eẽntinles in pedicẽdi pſe. Etp B pñtio nröes ille qᷓvidẽt ꝓbare ꝙſpecula tiui practicũſintdjevẽntiales hituj. Eẽn tiates inquãtũ inp odicẽdipſe ſſEt nota ectiui? ſenſitiuũ. vnoꝰjüt ꝓpeta dieeẽntines ppꝛietates qᷓtum adidqðdecis nohis jiotij Sſe vo eẽntia leg inqᷓtũ ꝓ ens vifeſocmur dfas intrinſe asaiap ſic ecippoſitode ſpeculatiuo⁊ 5 tico. Lontra opin Em hanc arguit lan dultus ſic Muia pm pᷣdẽn v ꝙ ſcia dicat᷑ fõꝛ liter pꝛactica abactiuitate itiijeca. ßß efim. iSechnier pbntcrnpt ꝛimoſicq inrelẽs extẽſione fit prꝛactic? n extẽdit᷑ ad actinitatẽ ſuã:q⁊. ſjæſic. Muiacis hitus ẽ actiu?⁊ hʒactiuitatẽ reſpẽuꝓpꝛij act?ſui ß nõ oĩs hit?ẽ pꝛacticus.ꝗᷓ hirꝰnõ ẽ pꝛactic?fõꝛ liter⁊ pactiuitatẽ ſuq ʒſic actiuitas hit? ẽ idẽ ci hitu:pꝛacticũ añt eẽ nòẽ ideʒ cũ hitu fõꝛtr. illa actiuitaſnõẽ pꝛacticũ cẽ. NMaioꝛ nõ minoꝛ pbatqꝛ reſpectu ndẽ idẽ abſoluto
. 4 ſic. Muiaſiactinitas in hitu ſufi-
cẽt ad faciẽdũ pitun foꝛmalt pꝛacticũ ſiſten
dopſciſe iactib itellectpoſſemꝰpe hitũ ve pꝛacticũ cũibi ſit miti hitactiui.ſjß ẽ fim̃
coraintẽtiõðem ariſtotilis vieth cir. veritas cognitidis pꝛactice eñ ↄfeſſe
ſe habere appetitui recto Multas alias
auctoꝛitates aqducit landufiſque videntur
ſonare ꝙ pꝛacticum non eſt ſine actu volun⸗
tatis ↄcurrente cuʒ actu itellectꝰ?. Intellect?

3 6½ 1 1¹ 3
enim⁊ appetir ſunt vnum pꝛincipiũ pꝛaxis Iſis nõ obſtantibus dicẽdum vt pus ꝙ mioꝛ iſtius rònis eſt falſa. ⁊ imo ſciadicitur pꝛactica ab intrinſeca actiuitate. Muãdo harur pꝛimo. Intelectꝰ⁊ habitus extenſiòe ſiunt pꝛactici Picẽdunrpꝛimo ꝙſi iſta ratio valeret ↄcluderet etiã contra facientẽ argu⸗ mentun qui ponit ꝙ habitus dicitur foꝛma⸗ iiter pꝛacticus ex reſpectu poꝛitatis ⁊ cõfoꝛ mitatis · ſed habituſ non extenditur ad reſpe ctuʒ:ſed magis ad pꝛaxim.ergohabitus nõ eſt pꝛacticus per reſpectum. deo dicen⸗ dum ꝙ in extenſibe intellectus vel habitꝰ eſt duo conſiderare ſcʒ extenſibem foꝛmaleʒ vel virtualem⁊ terminũ talis extenſioni· MMo do a termino talis extenſionis non dicit ha⸗
bitus vꝛmaliter pꝛacticus ſicut pater nõ di⸗ citur pater foꝛmaliter filio:ſed habitus dici⸗
tur pꝛacticus foꝛmaliter extenſione virtuali ⁊ intrinſeca:ſicut pater dicitur pater pater⸗ nitate intrinſeca.iuando ergo dicitur itel⸗ lectus ⁊ habitus extenſione fů pꝛacticus di⸗
cẽdum ꝙextenſione ideſt termino ad què ex
tenditur non dicitur foꝛmaliter pꝛacticus ð olum terminatiue· Errenſione ʒero viriua
ii dicitur toꝛmaliter pꝛacticui. ſ Pt quano
„ 8
dicitur nõ extenditur ad actiuitãtẽ ſuaʒ. dicẽ
5
dum ꝙ verum eſt terminatiue. quia nonẽ ob
ictum ſue extenſidis ſed actiuitate ſua extẽ⸗
ditur foꝛmajliter vel virtualiter.⁊ ideg aucti-
uitate ſua eſt foꝛmaliter p ꝛacticus ſid= dicendum ꝙ licet omnis habitus ſit actiuns
reſpectu ſui actus eliciti pꝛopꝛij. tamen non
omni eſtactiuus pꝛaxis ſed ſolum pꝛãcti⸗ ca. ¶ſAid ʒdicendum pꝛimo ad maioꝛeʒ ꝙ
ipſe habitns ⁊ pꝛacticuʒ eſſe lic; conueniant eẽntiatr tamen differũt modo denoa ndi. qꝛ inquãntum denominat vel pot denoiare ſub iectum quale per modum qualitatis perma⸗ nentis diificuiter mobilis exiſtens naturat
ſimilitudo ipſius obiecti tunc dicitur habi
tus. Vnquantum aũt qualitas conſtituit ſub icetuʒ ineſſe ptãtiuo quia videlicet poteſt eẽ
pꝛincipium ꝓductiõis alteri? ſic accipit᷑ ip̃a
— vt copulata eẽntie extrinlece que ip pꝛicipiare poteſt.⁊ ſic dicitur potẽtia.⁊ ſic dfnt realiter ⁊ in ròne denoiandi. Ad mino⸗ rem dicẽdum ꝙ eit falſa. ad ꝓbatidem dicẽdũ ꝙfalſum aſſumit. qꝛ pꝛacticũ eẽ nõ dicit reſpe ctũrſed dicit eandeẽ qualitatẽ ſiue eẽntiam ha bitus vt akrerit copulqtã vel copulanieʒ ꝑ modũ pꝛincipij actiui. ¶ Acd quartũ dicẽduʒ
ꝙ actiuitas prialis que cõſiſtit ĩ rõe imꝑatiui
dictãris leges ⁊ ptam regulatiui alioꝝj bene ſufficit ad faciẽdum habilũ foꝛmaliter pꝛacti
4
Queſtio
maliter tale ab co makr ⁊ ſbiectiue.ß
cum ⁊ſtando pᷣſciſt in getibitellecr?bñ habe tur talis actiuitas. Et qñ dicitꝙeſt ↄtrai
tcntidem ariſtotilis dicentis.ꝗ veritas co
gnitibis pꝛactice eſi vfeſſe ſe habẽs appetui recto. Picẽdũqꝙ iſta aũctas ⁊ cõſites ioiũ ꝓ⸗ bantꝙ appetit currit cũ intellectu adcau ſandũ pꝛaxin:ß nò pbant qn intellecrꝰx⁊ hirr itellectiu ſint q̃dã ca uſa pticularis actiua ʒ ſe ipſi pꝛaxis ex q̃ actiuiiate ſũt foꝛmaliter
nactici. vnde iſta auctoꝛitas eſt ↄtra faciẽtẽ urgumẽtũ qui ponitꝙ actꝰvoluntatiſelitit? eſt pꝛaxis.qð ex auctoꝛitate ptʒ falſũ. Muia acrvolũtatis rectꝰeſt pꝛincipiũ pꝛaxii ↄcur rit enicũ actu intellectꝰſicut vnũ pꝛincipiuʒ
Sed pꝛaxis nõ eit idẽ cũ pꝛincipio pꝛactic.
3 pꝛais nõẽ idem ců actu volũtaiis clcit Et poſſer dici bꝛeui ꝙ refert diui pꝛacticuʒ pꝛacticãs. Me pꝛacticũ eit eẽ pꝛincipiũ pꝛa xis qð vere põt verificari etiã de pꝛincipiop tialipcedẽte abalio pꝛincipio ptiali. Wꝛacti cʒs aũt eſt eẽ cãm ponẽtẽ inetfeciu pꝛaxim qð vificari nõ porð vna cauſa ꝑrialiſiue aia
te cõcurrente. Nũc ergoꝙ veritas coſide·
atiõis pꝛactice inquãti pꝛacticãs ẽ vponẽs
in eifeciu pꝛaxin neceſſario exigit actũ rẽm
appetir?ſed non opoꝛtet inquantum pꝛacti .Muia ſi deus ſubtraheret volůtareʒ abi elleetu hñie hitus pꝛacticos adhuc ille itel⸗ lectuſa eius hitus eẽnt foꝛmaliter pꝛacticiiʒ no poſſent eẽ foꝛmałr ⁊ in actu pꝛacticãteſ i expreſſe ptʒ ⁊ tidearticulo
ariꝰarticueſt. Quð pꝛacticũ ſpe
cuiatiuũ ↄperũt habitui ex fine ⁊ obie⸗
d Pe iſto articulo pono ſex ↄcluſiõeſ pma
ↄcluſio. hitus ndẽ foꝛmair ſpeculatiuus del pꝛacticꝰex obo.ꝓbat· Muia nipil ðꝛfoꝛ⸗ 6 eſt diſtinctũ ab ipſo foꝛ
ic ẽ ꝙ ſcia mea ⁊ aʒinitr
ſcia ãgeli ⁊ morceli drnt fõꝛlr ⁊ eriã boigi ſcia nð dicit fõꝛłr ſpeculatiua vel pꝛactica ex obo. Et loq́ꝛ de denoiatiõe foꝛmalir⁊ itriſeca q̃ denoiant q̃tugꝛ pꝛima pñta. ſ.ſha qᷓ;titas q
„
tiras ⁊ rclatio.iEt loquoꝛ vt in plurimũ ꝓpt
ilã ſciam q̃ coincidit ců obo. vt qñ hẽo ſcian
de ſcia vłitũc enĩ hit& foꝛmałt ſpeculatiꝰ
ex oboqʒ coinctdit in idẽ foꝛmałr. Tů etia qrnihil denoiat᷑ foꝛmair⁊ itriſecc a ſua cã cf
ficiẽte.ß obmẽ cã efficiẽs hit ꝰigit ⁊c.igiur hitus nõ dicit ſpeculatiuꝰvel pꝛacticus inri ſeca denoiatòe ab obo. Et qʒ iſta ↄcluſio pꝛa naẽ ið ſupledeo de multiplici xbariòe q̃pb ri cluſio hit?nõ dicit᷑ i peculatiu ve
malſe tʒ ex pte obi etiã tãqᷓ; ab extriſecode⸗
noiante hitů ſpectatm̃ kpꝛacticñ ꝓbiiſtaꝰ
ꝛacticꝰex foꝛmali rõe obi ßʒqꝙ ill ro foꝛ

*
culatiuus vel pꝛacticus: quodẽ cde habitui
fubeadem ratione foꝛmali ſe tenente ex par
—
tur ⁊.Maioꝛ patet minoꝛem pꝛobo. Quia idem motus celi ſub eadẽ ratide foꝛmali ẽ ob iectum notitie noſtre ⁊ notitie angelice:ſʒ no titia noſtra reſpectu motus celieſt ſpecula⸗ tiua:notitia pꝛactica ergo ⁊. Wilr notitialibꝛi ethicoꝝ in itellectu ãgeliẽ ¶peculatiua.qꝛ hitꝰ reſpectu actuũ moꝛaliuʒ in intellectu angelico licet poſſet elicere actũ cognitiuũ tamen nõ habet rationem pꝛinci⸗ peifecti in ratione dirigentis in ipam pꝛa⸗ im. quia ãgelꝰ nõ agit temperate. non libeã er:licet cognoſcat ipſum actum pꝛacticũ vt pꝛacticuſeſt ſuboĩetiã ratione qua homo co gnoſcit talem actum ⁊ ſub omnicircunſtãtia imiliter ⁊ deus ſub omni ratione cogno⸗
tio ſui reſpectu actus moꝛalis non dicit᷑ pꝛa⸗ ctica: ſed noſtra ſic. vt inferius pꝛobahirur.
Ed iſtam rationẽ reſpondet landulfus in pꝛdlogo ſcripti pꝛimi ſententiarum qneſtiõe ʒde pꝛaxi. ¶ſMꝛimo ad exempluʒ de noti ialibꝛiethicoꝝcꝙ obiectum ethice hunanei quãtum obiectum talis ethice continet gliqd
ynde pꝛaristrahit rectitudinẽ· nãtchtier obiectun Bic etiaʒ noliti vel cognitioquã Paberdexiamatinairtintedinn ſpe is cognitioeſt pꝛa⸗
culatiua ⁊ in te medicinalis cognit ttics. Bat autem rõem huius quia obiectum continet virtualiter rectitudinem pꝛaxis. ⁊ ideo dat eſſepꝛacticum habitui ¶ Contra h ð tu dicis ꝙ obiectũ continet yiutualiter re ctitudinem pꝛaxis arguo ſic.& Ab eodẽ ſũt actꝰ liber ⁊ circũſtantia actus liberi:ſed act? liber non poteſt cõtineria non libero.igitur rectitudo que eſt circũſtantia actus pꝛãctici ac liberi non poteſt eſſe a nõ libero. Maioꝛ nola minoꝛ ꝓbatur. quia effectus eẽt nobili oꝛſa cauſa ⁊ tẽ vltra obiectuʒ actꝰ liberi vt fequenter eſt non liberum vt pecunia que ẽ obiectum liberalitatis eſt non libera. igitur pecunia eſt non virtualiter continẽs rectitu- dine actꝰ liberi. Cõfirmat᷑ qꝛqð ñ ↄtinet vᷣtu alit actũ moꝛalẽ ñ ↄtinʒ vtuatr rcitudnẽ actꝰ moꝛal ß pecuniaque ẽ obiectuʒ liberalitatis non continet virtualiter ipſum actũ liberali nec rectitudineʒ fuam.⁊ ſic falſũ eſt ilud qð aſſununtꝙ obiectum continet v tualiter rectitudinen praxis. Siilla pꝛopoſitio eſſet vłr vera ſcʒꝙ obie⸗
* 6* 2„ 3. 3
Muia qla non dieitur foꝛmalit habitus ſpe⸗ ſpeculatiuo vel pꝛactico:ſed idem obiectum
t obi eſt cde hitui ſpeculatiuo ⁊ pꝛnctico igi
eit actum moꝛalem. vthonio⁊ tamen ʒgni⸗
xarguo ſic
ctum pꝛacticum contineret virtualiter recti tudinem pꝛaxis ſequeretur ꝙ actus foꝛnican di contineret virtualiter rectitudinem ipſiuſ pꝛaxis ſᷣm ſcilicet ipſius nolle quia ᷣm nolle eſt actus volutatis elicitus qui eſt pꝛaxis fʒ te. ſed hoc eſtfalſum.igitur ⁊c. Antecedens pꝛobatur.quia ſicut non fomicari ad velle: ita foꝛnicari ad nolle. ſed hm te non foꝛnicari continet velle. quia velle virtualiter clicitur rarioni recte reſpectu non foꝛnicari. igitur ⁊ foꝛnicari continebit virtualiter ipſum nolle. falſitas conſequentis pꝛobatur. Nuia nihit virtualiter continet illum actum ad cuius 3 rium naturaliter mouet:ſed foꝛnicari natu⸗ raliter mouet ad ipſum velle pꝛopter bonuʒ delectabile qð in ipſo contineiur.igitur non continet virtualiter ipſum nolle.nec etiã vel e potet conrineriab ipſo non foꝛnicari.quia negatio aetus coꝛpoꝛãlis non poteſt contine tüalis⁊ tamen velle confoꝛmiter eticitur ra- ioni recte reſpcetuhuius negationis actus pura nò foꝛnicari. Et ſic patetquomodo iſta opoſirio eſt falſa que dicitꝙꝙ omne obiectũ
ohtinet virtuialiter fectitudinem pꝛaxis.
ittunlicer contineret rectitudinem ipſius ꝗPearis adhic reſponſio tua non valet: de argio ſie. Euia non minus con tinet cauſaeffectiua ſuum efectuʒ qᷓ; obiectũ Cottineat rectitudineni pꝛaxis.ſed cadẽ cau afoꝛmaliter nulla muratione facta ex parte reſ ctu vnius obiccti virtualiter conti⸗
e 1 ₰— 3 F 44
Sed poſito ⁊ non conceſſo ꝙ obiectum
— — 3
*
erfectum reſpeetu alterius non continet Exẽplum ſicut idem ignis foꝛmaliter reſpe- tu acris cõtinet virtuatr caloꝛeʒ.⁊ reſpectu olis nõ ergo⁊ idẽ obiectũ foꝛmatr reſpectu diuerſoꝛum hituũ vel etiã intellectuũ pot cõ
rinere rcitudinẽ pꝛaxis nulla mutatõe foꝛma
li facta in ſe. Et ſic poſito ꝙ act?moꝛalis cõti
neat virtuatr rcitudinẽ pꝛaxis:reſpectu no⸗ titie hũane ⁊ nõ ctineat virtualit reſpẽu no⸗ titie angelice:nõ oʒ ꝙ fat mutatõ in actu mo rali. ſufficit ꝙfiat mutatio in potẽtijs. qꝛ còtinere ⁊ nõ cõtinere ſint oppoſita ⁊ vificen tur de eodẽ obiecto:ſicut de eodem actu mo⸗ rali:non tamẽ h eſt reſpectu eiuſdem.¶Ad exemplů qð dat de medicinaquam ↄgnoſcit in me dicendũꝙ iſtud exemplũ nihiẽ ad ꝓ⸗ pſitũ. Quia iſte due ↄgnitiões ñ accipiũt᷑ re ſpectu vniꝰobi. Quia mea ↄgnicio medicia lis ẽ reſpẽu coꝛpis ſanabił.⁊ẽ pꝛactica.tua ẽ de mea medicia tãq; de obo ⁊ẽ ſpeculatiua ſi mee medicial notitie obʒ eẽt ipe hitꝰmedicie tũc etiã eẽt notitia ſpeculatia ſiẽ tun notiia

Queſtio
4 a aliud exemplũ ſcʒ de motu celi. Rñ⸗
detur ꝙ motuſ celi materialiter ſumptꝰbene eſt iqẽ reſpectu notitie angelice ⁊ huane. ſed nofoꝛmaliter. uia reſpectu notitie angeli ce eſt opabilis:reſpectu vero humane nòeſt operabilis. opabile qutẽ⁊ nò opabile nõ ſut idem foꝛmalier. ¶ ontraquia nõ ſolũ co⸗ gnoſcimus motũ ckli inquãtum motꝰ vel in quãtum actus quidam eit ed etiã inquanruʒ opabilis lʒ nò a nobis. ſed ſub rõe opabilis ẽ obiecti foꝛmale noritie angelice. ergo ſubea dem rõne eſt obiectũ notitie noſtre⁊ angeli⸗ e. ¶Löfirmat:aut tu itelligis ⁊ cognoſcis
in motu celi ilam rõem foꝛmalẽ quaʒ angel?⸗
aut nõ. Si ſic habeoꝓpoſirũ. Bi nõꝛde rõe
angeli loqͥris ſicut picꝭ ¶ Ad rõem eoꝝ Kñn des. Cun dicit opabile ⁊ nò opabile nò ſunt
idẽ foꝛmalit. Picendũ ꝙ negatò impoꝛtata i
poc ꝙ nò opabile non iclucitur in ròe foꝛma non poſſit cõpetere aftirmatio ⁊ negatio puj Steſt ↄpetere het
eidẽ ſubſtrato foꝛmaliter por
ſioque ſequitur ex iſta ⁊eſt.
pꝛacticus vel ſpeculatiueꝝ foꝛmali rõe ohie cti ᷣmqð illa ratio foꝛmalis ſe tenerex parte medij pꝛeſuppoſira tamenviſpolitione fuh⸗ iecti ad talem hitun requiſita. Pꝛobat iſta
concluſio. Quia plus ditferunt fides ſeien tia⁊ opinio q; ſciẽtia pꝛactica ⁊ ſpeculatius Huia ſcientia pꝛactica⁊ ſpeculatiua conue⸗
niunt in hoc ꝙ iunt ſeientia.ideo conueniunt i genere pꝛopinquo ⁊ min ditferůr qᷓ; ſciẽtia fdes ⁊ opinio:ſed ſcientia fides ⁊ opinio pit eẽ de eodẽ obiecto foꝛmali b eadẽ ròe foꝛma
liſc tenẽte ex parte obiecti.licet nõ ſub eade; ròne foꝛmali ſe tenente ex parte medij. Ma
rie ÿm landulfum qui tenet ꝙ fides ſcientia ⁊ opinio poſſint eſſe de eodem obiecto foꝛma li.igit ſcia pꝛactica ⁊ ſpeculatia pñ cẽ de eo⸗ dem obiecto foꝛmali ſub eadem ratide toꝛma
liſe tenẽte ex parte obiecti licet non ex parte med. ¶Katio autẽ foꝛmalis medij ipiꝰ pꝛa
xis que libera non eſt querẽda in obiccto nõ jibero:ſed in potẽtia libera. Wñ quãdo dico
actus moꝛalis inquãtum pꝛacticabilis vt fi⸗ at reduplicatio ſuper rõnem foꝛmalem ſe te⸗
nentẽ ex ꝑte medij· iunc tantumẽ dicere act? moꝛalis vt habens pꝛincipium effectiuũ ſini
eẽ aquo libere cauiari poteſtẽ obiectũ habi nus vel intellecius pꝛactici. Ei ſic pabitꝰpꝛa⸗ cticus ⁊ ſpeculatiuꝰ non poſſunt coincidere
ipectu
in hitudine ad diuerſa. pura ad angelum ⁊ hoiem. ¶ Lertiãconein hitus dieit
nem pꝛimi.igitur ⁊. qð per ſuam rationeʒ foꝛmalem expꝛimit ra
in idem obiectum foꝛmale ſe xenens ex par⸗
e medu. Etſic ſaluatur quò notitia angelið
virtutibus moꝛalibus cſi ſpeculatiua ſoluʒ? notitia hois ẽ pꝛactica. quia non eſt idẽ obie⸗
ctum virtuſq; notitie ſub eadẽ ratione foꝛma
li ſe tenẽte ex parte medi. Auia acius moꝛa
iis liber reduplicatus ſuꝑ ratione mcd lið⸗
tatis in intellectu angeli non habʒ pꝛincipiũ
effectiuũ ſui a quo vitra actuʒ eliciiuʒ ab ha bitu poſſit attigi. In ücllectu ãt hũano act? moꝛalis habet pꝛincipiũ etfectiuũ quo vliya actum elicitum ab habitu poſſit attingi⁊ ſic non eſt eadem ratiofoꝛmalis ſe tenens ex ꝑ ie medij. Et ſic licet angelꝰ cognoſcat actum
pꝛacticum: non tamẽ pꝛactic. Ita pomolʒ cognoſcat motumcelipꝛacricumnon ramẽ pꝛactice. quia nõhabet pꝛincipiũ actiuuʒ re
moius ceirdne cuius ſi cauaeffecti Picitur autem in ccluſione pᷣ⸗
33 3„
ua ipſfius. ſuppoſita tij diſpde ſubiectiad talẽ habitum
hiſita. uia licet poſſiʒ attingẽ liqð ob iectiũ neceſariũ per aliquẽ gctum̃ pꝛacticuʒ
Tihm deum per amare qð eſt pꝛzxis. noin ſeguitur ꝙ reipectu ipſius dei habeã notitià pꝛacticam. quia non eſt tale ſubiectũqð heat vdiſpoſitionem obiecti habitus pꝛachici quia
ipſe deus nõeſt pꝛaxis vel opatio· Ende ra io foꝛmalis obiectipꝛactici ie tenens ex par te medij requirit rdem materialem ſetenenẽ exparie ohiceti qð eſteſſe praxim. Ideo ſe⸗ quitur cꝙꝛꝛelarie ꝙ theologia noneſt pꝛati- 4 ſpeculatiua. ¶ Gnnondue. ieciun hahitus pꝛactici inquãtum pꝛacticuſ ẽ:eſt pꝛaxis inquãtum pꝛacticauit. con cluſid. Nabitus non eſt pꝛacticus vel ſpecu⸗ htiuus foꝛmaliter ex fine pꝛopꝛio. pꝛobatur
Pꝛimo. quia illud qð eſt tale foꝛmalitcr⁊ i
actu alio non exiſtente:non eſt tale foꝛmali⸗ ter ⁊ in actu per illud. ſed ſcientiaẽ ſpecula riua vel pꝛactica foꝛmaliter ⁊ in actu ſpecu
ktione ⁊ pꝛaxi non exiſtente:ergo⁊t. Ma
ioꝛ patet. Quia effectus foꝛmalis in actu re qͥrit cãʒ foꝛlẽ in actu. Minoꝛ pꝛobat᷑. Muia qð ↄpctit alicui m ròem act?pmi cõpetit ſi⸗ bi foꝛmaliter ⁊ in actu non exiſtente actu.⁊
Anima eniß intellectiua eſt actu foꝛma da toꝙ actu non inteiligat. Bed ſpeculatiuũ? pꝛacticum dicta de ſcientia expꝛimunt ratio Bcðo ſic. Quia ilð
tionem pꝛincipij non habet tale foꝛmaliter eſſe per erffectum ſuum. ſed ſpeculatiuũ ⁊ pꝛa
cticum circa ſcientiam ſm ſuam rationeʒ foꝛ malem expꝛimunt rationem pꝛinciph ſpe⸗ culationis ⁊ pꝛaxis ergo ſcicntia nõ habet

rtnaperiu i imi non ipun wn¶cxiuruy
eſſe formaliter ſpecuiatiua vel pꝛactica⁊ ſpe
culatõnem? pꝛaxij· Mꝛioꝛ patet qꝛ pncipi um ex natura rei puſ k ↄſtiturũ ex natũa rei
in rõne añquam hẽat ef
fectuniß ilud quod eſt tale foꝛmaliter per⸗
fertum non eſt bus ex natura rei ipſo etfec
tii igit bncipiũ nõ pncipiũ foꝛmaliter ꝑ etfe
eunn⁊ ſic patʒ maioꝛ. mioꝛ patet qꝛ pꝛacticũ dietum de habitu ponitur ab ariſtotile ſ ra tione potentie actiue. Et ſpeculariueiiam ðietum de habitu habetyões pꝛincipij cũ ex aeus generetur(/Erpbaundryr i
eſtpꝛineipium ſecundi ſed ſpeculaiuũ⁊ pꝛa eticñ habent rationem pꝛimi actus ſicut di⸗ eit phus ʒ de animaergo¶Motanduz tanen. ꝙᷓ licet pꝛaxis denomintt pꝛacticã ſci entimdenoniingtionecu denoimi pretafinrdempiediesmentiaethnis 1 eſe pꝛactieß denðia bitun denoiatònc intri ſecaqu ſpeetar ad genns qualitatis· jnde
eiperrineinre ad genus qualitatis ſpecuia
ti⁊ pꝛactic“ Bpeculatõ at tpꝛaxiſqᷓ̃
ſuntextrinſoca habitib denomingn denois— tione extrinſeca ptinenre ad gentis zctõis hoc clarius declarabitur in libꝛo pꝛeicanẽ
ton. Muinta concluſio yhabitus ſ klüntpraetteus er vtroc; ſetobcton eyfine terminatiue:quia vtrun q;ſfiniſ? ob
iectů ſunt termini appoſiti rẽlariu denoĩntd
denomiat foꝛma
cto
nis qua dicitijr intellectus ſpeculatiuius aut
Iſtacõcluſio ꝓhatur breuiter
ſiet tiſi qulaterminzre altpeſtee dif finiðnem yel partem diffinitõniſ cñ ditfini tio ſit quidam terminus.ß hitis ſpeculatiu?
pꝛacticus diffiniũtur pfinem? obiecñ. er
go ſun terminus eoꝛum. ¶ Becundo ſie qꝛ
quod ponitur in diffinitione foꝛmali vniꝰ re
latiui in obliquo: non eſt id quo foꝛmal ter
t intrinſice relatiuũ eſt tale:ſed tantun tmiĩa iiie Secd in diffinitòc hitus ſpeculari ⁊ pꝛa tticique ſunt quedam relatiua fundamenta- lrer ponitur finis ⁊ ohiectum in obliquo. 6 finis obiectum non ſunt illð quo eſt habit? foꝛmaliter ſpeculatjuus vel pꝛacticus ſedtã tumterminatiue. Maioꝛ patʒ ꝑ diffinitõeʒ paternitatis. in cuius diffinitòne ponit᷑ filia tio in obliquo que non eſt id quo paternitas eſt talis foꝛmaliter; ſed ſolum terminatiue. Mi etiam pʒ igit᷑ t ↄcluſio. ¶ gexta ton ⸗
duſio ꝙ in hac denominatõn qua denoĩat
hꝛbitus pꝛacticus a fine ⁊ obiecto perfecti denominat rõfinis q; ratio obiecti. ꝓbat᷑ qꝛ vt frequentiuſloquitur de denominatõe ſ pe
culatiui⁊ pꝛacticiꝑ finem ſicut pᷣncipiumin
ſpeculatiuis:ſic finis in pꝛacticis. Itezz
de anima Intellectus ſpeculatiuꝰextenſide
fit pꝛacticus ⁊ differt ab eofine. ¶ tem ⁊
methaphiſice. Theoꝛicefinis eſt ẽritaſepꝛa
ctice vero opus. ꝓbateadem cõcło rõnibus ¶MPꝛima rõquia qð ᷣm ſuaʒ rõnem foꝛmg
pot eſſe cõe diſtinctũ ⁊ nò hm rõem finis a
gis diſtinguit ſb rõne finis qᷓ; ſ rõne obiecti
Scd obiectum hm rationem obiecti⁊ ſb ròe
foꝛmali ſe tenente ex parte obiecti vtcõdiſti
ctum contra finem poreſſe cõe ſpeculatiuo⁊?
pꝛactico nunqᷓ; autem ſp ratione finis. ergo
Ma nota. Mi. ꝓbatur quia eundẽ nio⸗
tum ſiperiorem: quem conſerataſtrono⸗ mus vyt de etfectibus nãlibo valeat indicarc
conſiderat medicus yt ſanitatem poſſit indu
3
cere. Sec aſtronon ſlſprculetiue
dicina aũt pꝛacricg.ꝗᷓ ſpeculatiue ⁊ pꝛacticeẽ
idem obiectũ che differens penes finẽ ⁊ iſt
Plludẽè forialiꝰ in rõne termiin pꝛacticiaq;
ſunitur ro bmi piiic rofinis eſt hmõi
igit X hiꝓ
igit.cPi. Pbat⸗ Pßicoꝝ. iẽ pncipiũ in pecülgriuis ſie finis in pꝛacricis. id pãc ier anqulphus ꝙaſine non ſumit᷑ ratio
pꝛincipy in agibilibus ſp ratione finis ß ma
gis rõne obiccti. Vontraquia iſta foiutio
Schtya inẽtem griſtorilis qui in ⁊ phiſicoꝛũ
4
loquens de eaut accipit in auctoꝛirare pꝛe⸗
qitztnem ilaröne ſhqu habereſetut⸗
xfoꝛmalis Sedoe fine ſic accepro dicit icut ſe habet pꝛincipiũ in ſpeculabilibuſſic finis i pꝛacticis igirur ⁊. Ponfirmat᷑: quia ſb illa rõe ohiecti accipitur pᷣmũ pꝛincipium in pꝛe dictiſ: ßᷣ quia obiectum habet eſſe pᷣmo ꝓſe quibile ⁊ appetibile ⁊ patet de ſe quia pec eſtratio foꝛmalis fmquã intellectus pꝛacti cus vt diſtinetus a ſpeculatiuo ex pte ohiec ti foꝛmatur. pꝛimo in obiectum ſuuu. Sed obiectum pᷣmo habet eſſe ꝓſequibile ⁊ appe tibile m rationem finis nec aliquoq plequi tur vel appetit niſi in oꝛdine ad fjnem 5 tra iſtam concluſionem arguitãdulphus q̃druptr. Mꝛimo quia habitus dicit᷑ pꝛacti-
cus ꝓpter extenſionẽ. aut ergoꝓpter extcn
ionem actualem ⁊ hoc nõ. qꝛtune faber doꝛ micns non haberct hiruʒ pꝛacticũ. Aut pꝓp ter aptitudialẽ ß gptitudo nõ repugnat vni nature ⁊ ↄuenit alteri niſippter aliquod ab ſolutij in illa naturaqʒ.n. hec natia ẽ talis i5 uenit ſibi talis aptitudo Ip̃ſupponet ĩ ha⸗ bitu aliquã intrinſecã ↄdiiòᷣnẽ ꝑquam uẽit
h

Queſtio
ſibitalis aptitudo. Et iſta conditio necef-· ſario eſt ab aliqua cauſa pꝛioꝛc ſed cauſa eiuſ
pꝛioꝛ eſt obiectum ⁊ non finis ergo ſcientia eſt pꝛaetica ab obiecto⁊ nõa fine. ꝓbatio iſti is vltime minoꝛis que eſtfinis non ſit egu⸗
pꝛioꝛ quiafinis non eſt cauſa niſi inquan
tum amatus vel deſidcratus mouet efficiẽſ
3. agendum ſed aptitudo conuenit habitui ſiue finis ſit amatus ſine non. immoſi volũ tas non eſſʒconiuneta intellectui adhuccõ
neniret. ergo aline tanquama finalicauſa onuenit aptitudo habitui. Nibil enim ineſt ratione alicuius cauſe quod eſt illa cauſa ſon cxiſtente.
gnitioni. Contra quia effectus non habʒ ꝗlquid ab aliqua caula ex eoquod ẽ apta na⸗ ta cauſure niii actu cauſet. ſed cauſa finalis non exiſtens actu nõ poteſt aliquid actu cau ſre ſb ratiõne finis igitur ⁊. ¶ Secundo ic aut finis ut illicituũs extrafacit cognitio nem pꝛacticam ⁊ hoc nõquiaẽ poſterioꝛ ha bitu? effectus non diſtinguit cauſam. Aut vt pꝛeueniens ⁊ cognitus ⁊ ſic eſt obiectus. gut vr amatus ⁊ hoc impꝛobatũ eſt. Ter it quia intellectus aliquis eſt pꝛacticus ali⸗ cuius potentie inkerioꝛis. ß actus potemie inferioiis non eſt finis potentie ſupioꝛis cũ ſit ignobilioꝛ. Muarto ſic quia ſi hitꝰpꝛa⸗ cticus vel ſpeculatiuꝰ dicitur ſpeculatiuus vcl pꝛacticus a fine. tůc ſequit ꝙ moꝛat. phia
dicktꝙ ei finis ẽ felicitas ih ſpeculatòõe cõ⸗
fiſtit quartoethicon. Ad pmũ hoꝝ rñðo pabitus ꝑaptitudial extenſionem ſit pꝛa
cticus. uando arguis illa aptitudo eſt ne
ceſſario abaliqua pꝛioꝛe cauſa. Loncedo. qñ
erguis illa cauſa pꝛioꝛeſt obicctum. dicẽduʒ
ꝙ non eſt veram immo eſttinis. Contra pbas ꝙłinis non eſt cauſa niſi inquã amat? Ideſideratus. Concedo. Quando ibi in⸗ fers. Nihil cauſat in actu niſi quod eſt actu: ß fnis vt deſideratus non eſt actu. Vicen qum ꝙ aliquid hahere eſſe pꝛacticum abali quo poteſt intelligiduptr. no mõ cauſati ue alio mð terminatiue. Item duplexẽ fi nis ·ſfinis elicitus ⁊ finis pᷣdicamẽtalis · tůc ad ꝓpoſitum licet non poteſt habre illam ap titudinem ad extenſionema fine clicito qui rſt poſterioꝛ inquantumelicitus eſttamꝰ po teſt habere talem aptitudinem ab eo inquã⸗ tum habet eſſe virtuale in fine pꝛincipali vel dicendumꝙ licet habitus nd poteſt babere
ſlam aptitudinema fine elicito cauſatiue:tꝗ
men benc terminatiue. Et licet finis elicitus non habest eſſc actu ante babitum vt elici⸗
on cxiſte Sidicat ꝙfiniſ aptus na⸗ tus ſit amari antequã illa aptitudo inſit co⸗
⁊ pꝛacticũ expꝛimũt pᷣnci pat ſpeculatiuũ qͥdem pncipiumſ peculatòis pꝛa
tus eſt⁊ in piopꝛio eſſe conſiſtens tamẽ ha⸗ bet eẽ actu virtuale ĩ fine pꝛicipali qui ſpex⸗
iſtit ⁊ ſic vt in ipſo cxiſtens poteſt cauſareia
lem aptitudinem. Ex hoc habes ꝙ illa reſꝑõ ſio non eſtdataad memem noſtramqnoſñ
ponimus aliquic actu cauſare quod nonſit
ctu. Ad ſcm dieendũ ꝑ idem: ꝙ rò tamẽ
bñ pbar ꝙinis clicitus extra non facit ilam cognitionem pꝛacticam vt elicitus extra et
poe cauſatiue:ß non ꝓbat ꝙ non habeat ab
„
eoeſſe pꝛacticum vt in cauſa pꝛincipali fina licotinetur. Item non ꝓbat quin etiam afi
ne clitito habeat eſſe pꝛacticum terminatiue Effectus enim quanuiſ ſit poſterioꝛ ſua cau ſa: poteſt tamen eius ratõnem terminare et acceptus vt ꝓducibilis ⁊ acceptus vt ꝓduc tus. Rd tertiũ dicendũ ꝙ licet actus potẽ tie inferioꝛis non poſſit eſſe fmis pꝛincipali porentie ſupcrioꝛis quia ſemptalis finis eſt nobitioꝛ tamen poteit eſſe finiſ ſbtine quia
„
opoꝛtet ꝙ talis finis ſit fempꝑ nobitioꝛ eoc?
dicitur eẽ finiſ.ſicut nec cauſa inſtrumẽtalis
peſt nobilioꝛ eo cuiꝰ eſt cauſa effectiua. ſic
eſt recte define tali per quem vt per quod in ſtrumentum attingit finis pꝛincipat. Ad q̃rtum dicendũ ꝙyfelicitas non eſttinis ꝓxi⸗ mus ſcientie moꝛalis ß remotus. Scientie autem nõdicuntur ſpeculatiue afine remo⸗
to ſcd ꝓximo. Zllio modo poteſt dicih giqua ſcicmia poteſtſe habere ad felicitateʒ quã conſiſtit in ſpeculatòe dupliciter. Vno modo ſolum elicitiue et ſic ad eõ non compa ratur ſcientia moꝛalis ſed ſolun ſapientia. ilio modo obiectie ſicut ad obiectuʒ a quo trapit rectificarõᷣnem ſuoꝛum operuʒ ⁊ hot modo comparatur ad eam ſcientia moꝛalis ⁊er hoc habetqꝙ ſit pꝛactica Vñ pura ſpecu latò poteſt cõſidergre pꝛactice VMintus articulus Quomodo intelle
cius ſe habeat ad pꝛacticum ⁊ ſpecula⸗ tnm. Et dicendum ad hoc ꝙ ſicut ſpecula tio ⁊ pꝛaxis dicunt oparðneſiic ſi peculgtiuũ
„
pia illaꝝ opadnuʒ
—„—
%„
cticum vero pꝛincipium ipſius pꝛaxis· Et
quia duplex eſt pꝛincipium paſiuum vi et
5
actiuum ideo pꝛacticnn ⁊ ſpeculatiuum pñt
dici pꝛincipiũ paiſiuũ ſpecularõiſ pꝛaxiſerẽt ð pncipio actino. Quibus poſitis pono quatuoꝛ concluſiones. Mꝛima concluſio
g intellectus poſſibilis in nobis per eſſemi
am ſuam eſt ſpeculatiuus ⁊ pꝛacticui accipi endoſpeculariuum pꝛo pꝛincipio paſſiuo ip ſius ſpecularðis et pꝛacticum pꝛo pꝛincipio paſſiuo omnis actus intelligendiqͥ ẽ pꝛaxis

Rko modocbenini rahu rercuirmiunꝝ modocomyrn imin
n
Pꝛoboſic. Muia eſſe ſpeculatiuuʒ ⁊ pꝛa
cticum ilo modo eſt eẽ pꝛincipium paſſiuũ ⁊ receptiuum ſpeculatõnis ⁊ pꝛaxis.ß intel⸗
lectus per eſſentiam ſuam eſt pꝛincipiuʒ paſ ſiuum receptiuũ omiſſ peculatõnis ⁊ onmniſ actus intelligendiqui eſt pꝛaxis ergopeſſe
tiam ſuam eſt ſpeculatiuuſæ pꝛaetichs. 2 ſc. Quia illudeſt ſpeculatiuum inquo ẽ ha hitus ſpeculatiuus ⁊ pꝛacticum in quo ha⸗ birus pꝛacticus intellectualis.ß intellectuſꝑ
eſſentiam ſuam eſt illud in quo ſunt hahitus
ſpeculatiuus ⁊ pꝛacticus igitur ⁊. ¶Mon⸗ fumatur quia concretum non ſoluni ſuppo nit ꝓ cõpolito ex foꝛma⁊ iceto:immo etii ꝓbircro alias hꝓpðeſſet falſa. Toꝛpus eſt album ſili albuʒ ſupponit tantim ꝓ compo ſioex ſiecto ⁊ albedine quia coꝛpus nõeſt
compoſitumex coꝛpoꝛe ⁊ albedine: Suppo
nit ergo pel ꝓ habente albedinem vel ꝓcõ⸗ poſuꝰ albedinis. Et vłr concretumdeſcen⸗
dens ab aliqua foꝛina poteſt ſupponere vel ꝓ habentc ilam foꝛmam. vel pꝛo compoſito
ülius fonne ⁊ non tantum ꝓ foꝛma vel com poſiro ex biccto ⁊ foꝛmq habituſ Se intel lectus dicitur ſpeculatiuus velpꝛcricus ſnt quedam concreta materialiter eoꝛund dicuntur ſpeculatiua vel pꝛacticg foꝛmzliter
puta hituum vel actuum ſicute eniʒ glbefyeit
Sngliter abumita habirus ſpeculativel ahhs facit foꝛmliter ſpecnlariuumergo o3 eculatiuum? puidiette el uſupponant vel pꝛo foꝛma puta vel ꝓ ha bitu vel ꝓactu ſpeculatiuo vel Fe p compoſito ex foꝛma habita ⁊ ſhiecto velp Perropre foꝛmaʒ ⁊ ꝓ compoſito ipſi?foꝛ meß pꝛimum ⁊⁊eſt falſum. quia intellcũs non eſt habitus vel actuſſpeculatiuꝰvei pꝛa cticus nec eſt compofitum ex intellectu? ha biru ſpegulatio vł pꝛactico ꝗʒ oʒꝙ li ſpecula⸗ tiuum? pꝛacticum dicta de jntellectu cum dic inrellectus eſt ſpeculatiuus vel pꝛacticꝰ ſupponant ꝓ ſiecto habente habitum ſpe⸗ culatiuum ⁊ pꝛacticum ⁊ pꝛo compofito ha⸗
bitui ſpeculatiuo.ß intellectui ꝑeſſentiaʒ ſu
am competit eſſe ſbiectum habitus ſpeculati ui? pꝛctici? eſſe compoſituʒ habitui ſpecu latino⁊ pꝛactico.ꝗ intellectus ꝑ eſſentiaʒ ſu ameſt ſpeculatiuus vel pꝛacticus ⁊ ſic patet
ↄcluſio. x ↄcluſio ꝙ intellectus poſſibiliſ
pſunm eiſentiam nõ poteſt eſſe ſpeculati? vł pꝛacticus accipiẽdo ſpeculatiuũ ⁊ pꝛacticuʒ pncipio actiuo ſpecularònis ac pꝛaris ſed fihoc competit ſibi tunc ſibi competit pactũ vel per hitum. pꝛobatur quia eſſe ſpeculati⸗ numt pꝛacticuʒ ilo mõ cit eſſe pꝛincipiũ ac
tiuũ ſpeculatòis vel pꝛaxis. ß imtelleetuſ poſ ſibilis ꝑeſſenriaʒ ſuã nõeſt pꝛincipiuʒ ſpecu latõis ⁊ pꝛaxis actiuũ peſſentiam ſuam nõ eſt ilo m ſpeculatiuus vłpꝛacticus. Ma. patet. Mi. ꝓbat᷑ qꝛ paſſiui ꝑeſſemiã ſuam nõ põt eſſe pꝛincipiũ actiuũ eiꝰcꝰeſi pꝛincipi um paſſiuũ vt ſupꝛa ꝓbatũ fuit in quartacõ ditòne ſbiecti ſcibilis in ſecundidubij ſolutõ ne. Tertia ↄcluſio ꝙ nullus actus intelli⸗ gendi poteſt eſſe pꝛacticꝰ per eſſentiam ſuaʒ accipiendo pꝛacticũ ꝓ pncipio actiuo totali pꝛaxis ſed opoꝛtet ꝙ cẽcurrat actus volun⸗
is ſicut cõcauſa. Mꝛobatur pꝛimo ſic. qꝛ
ſi alicui actui intelligendi poſſet ↄpetere eẽt cauſa totalis pꝛaxiſhoc maxime competerʒ actui intelligendi pꝛactico dei cum ſit etfica
tioꝛ omnialio ⁊ ↄtineat in ſe pfectõnem cꝰcũ ꝙ; alterius actus intelligendi pꝛactici. Sed
aci intelligendi diuini intellectus nõ com
pelit ꝙ ſir cauſatotaliſpꝛqxis aliaſabeterno fuiſetcreatũ poſuac totalipꝛaxiſq̃ eſt pꝛo ductiocrearaan relper ru intellcũs diuini.
quodeſtfaſumergogctu intelligendideiñ
ↄpetit ſit cʒuſa totlis praxis niſicurrẽ⸗
teactu voluntatis vt dicunt ſanctidoctoꝛes ergoafatioꝛi rõne net cuicũq; actui intelli⸗ Sedi. ſſchecundo ſic. quia hncipio pꝛactico acriuq ipial poſito poteſt immeqiate ſequi pꝛaris vel opus pꝛacticum. ß poſito quocũ ctu intelligendi circſcripro gctu volũta tis nohis non pdteſt immediate ſcqui pꝛaxii vel opus pꝛacticum&. Mapatet. Mi. hatur auctoꝛitate aꝛiſtotit ʒ de anima vbi dic ꝙ intellectus ſpeculatiu? nõ mouet. q⁊ nihil pꝛepipit vel ibe de fugibili vel pꝛoſe⸗ quibili. Nt dato ꝙ pꝛecipiat vłiubeat adhuc non ſequitur motus. Vnde dicitur in textu Amplius pꝛecipiente intellectu⁊ dicente in telligentia fugere aliquid aut ꝓſeqni nõ mo uetur ß ſᷣm concupiſcentiam agit ⁊ inconti⸗ nens totgliter autem videmus ꝙ habens medicinam nõ ſanat᷑ tanq; alteriꝰquidẽ ſit ꝓ pꝛium agere ſᷣm ſciam ⁊nðſcirẽ ⁊ ſic ptʒ mi noꝛſequit᷑ ergo cõclo. ſ Muarta ↄcluſio. ꝙ actus intelligendi poteſt cſſe pꝛacticꝰꝑ eeñ⸗ tiamſuã accipiendo pꝛacticũ ꝓ bncipio acti uo partiali ipſius pꝛaxis. ꝓbat᷑ faciiter. qʒ il le actus intelligendi qui ꝑ eſſentiã ſuãẽ pꝛin cipiũ actiuũ pꝛaxiſ vcl opcriſ pꝛactici⁊ non eſt pꝛincipiũ totale:neceſſario eſt pꝛincipiuʒ priale. Sed aliquis actus itelligendiꝑ ecpᷣti am ſuã ẽ pᷣncipiũ pꝛaxis actiuũ⁊ non eſt pᷣn
cipium totale:ergo ꝑeſſentiã ſuam eſt pꝛac⸗
ticus prigliter Made ſe ẽ manifi ſta. Mi. ẽt qᷓ;tů ad ⁊ ptẽ patet ex 8

ꝙᷓ ſit bncipiũ pꝛaxis vłopis pꝛactici patʒ q impare ẽ agere ð impatiuum eſt actiuum p locum a cõiugatis:ß intellcũs pꝛacticus ẽ unpatiuus patet pꝛimo ꝑ ariſtotilẽ ʒ de aĩa vbi dicit amplius pꝛecipiente intellectu.vbi ꝑtʒ in textu ꝙ ariſtorileſattribuit intellectui peipe ⁊ inbere qui ſunt act ipati. ⁊oſic. qꝛ dictatiuꝰlegis ⁊ regulatiuꝰ oim glioꝝ ꝑ legẽ ẽ impatiu? ꝓpꝛie patet plocũa cdiugatis q victare legere ⁊ ꝑeainaliũ regulare ⁊ oꝛdia teẽ ipare ðᷓ dictariuꝰ legiſx regulatiuꝰẽ alio tump legẽ dictatam eſt impatiu?:ß intellcũſ ð dictatiuus legis rõnis ⁊ oꝛdinatiuus ⁊ re⸗ xulariuus oim alion km legẽ dictatam Zeſt ůnpatiu? ꝓpꝛie ⁊ iſta fuit minoꝛ.ſequit᷑ ð con clufioꝙ intellectuſ vere eſt actus ⁊ pꝛincipi um actiuum pꝛaxis.⁊ ſic pater quintus arti tulus tus articulus. Vin logica ſit pꝛac⸗ V rica vel ſpeculatiua. Se hoceſttriplex Spinio. Pꝛima opinio eſt Auerrdis què fequitur petrus aureoliqui ꝝult ꝙ logica ſit pꝛactica qðᷣꝓbat multiptr. ¶MMꝛino ſic. oif hahitus actiuus eſt pꝛacticus: ß tafn logica ᷓ rhetoꝛica ſunt habirꝰ actiui igit᷑ x. Ma⸗ va:ß minoꝛ ꝓbatur pᷣmo ð rhetoꝛicaqꝛ pmo ethicoꝝ vocat eam griſtotiles vᷣtutem q̃ndã vbi connmentatoꝛ Kuſtatiꝰdicit ꝙ eſt quedã facultas ⁊ poteitia quedam ⁊ vᷣtus. e logi ta ꝓbatur quia rhetoꝛicaeſt aſſecutia dialec tice ſiq rhetoꝛitaẽ hitus actiuꝰ mukomagit togicd. 4? ſic hitus qui nð caret reſpcũ po ritatis ↄfꝛmitatis ⁊ directiuitatis nõẽſim⸗ plr ſpeculatiuꝰ qʒ iſte vidẽt᷑ eẽ ð ↄditòe hit? pꝛactici. ß logicg e hidi igit᷑ logicanòẽ ſim⸗ plr ſpeculatia ß pꝛactica.mioꝛ ptʒ de pꝛioꝛi⸗ ſate qꝛ ↄueniens ẽ ſikquerẽ ſciam⁊ modum ſeicndi.i.logicʒ id logica pꝛecedit noticiã ali⸗ aꝝ ſciaꝝ. he ↄfoꝛmitate patet mn o⸗s alie vrũ tur logicd ⁊ regulõtur ꝑcam. ſic. hit? finis ꝓptis nòẽ actus ꝓpus ẽ hitus pꝛacti⸗ cꝰlogicaẽ hmi igit ⁊. mgioꝛꝓbatq logica oꝛdinatur alias ſcias. ſic hůus quiex⸗ t.dit᷑ ad actũ alteriꝰ hitus ẽ hitus pꝛacticus logica eſt hmõi igit᷑ æ.mioꝛꝓbaf qꝛ ipſa lo⸗ gica vtimur in oĩſcientia. mgieꝛ nõq intel⸗ ſcũs extẽfione fit pꝛacticꝰ ſ) Muito ſic. ha⸗ bitqui diuidit in vtentẽ ⁊ docẽtẽ eſt pꝛactic⸗ exde medicina logica ẽ hmdi igit᷑ ⁊c. 6⸗ ſic Nullus habitus ſpeculatiuꝰfacit ſuum
m.ß logica facit ſbᷣm ſuũ q ⁊c.maioꝛ pið ex
dria inter hitꝰattiõs ⁊ paſſiuos poſita a phᷣo
&o methaphiſice. mioꝛ noꝛa quia logica fcit
pꝛonem ↄcłoes ⁊ ſilogiſmũ ⁊ talia ſunt ſhm z logica. Coutra iſtam opinionẽ arguo ſie
VQueſtio
q ois ſciẽtia dicitur pꝛacticaex hoc qðeſtre gulatiua ipfiug pꝛaxis ⁊ qpia eſt de pꝛaxit q; de ſbo ſuo. Ex hoc ſic. Mmnis ſcientia dicit pꝛaerica ex obo ſuo qð eſt pꝛaxiſts ob⸗ iectum logice nõẽ pꝛaxis igitur logica non eſt pꝛaetich. ngioꝛ nota⁊ hẽiur a pho Oethi coꝝ qui diſtjnguit pꝛacticũ ⁊ ſpeculatiuũ ex obiecto. ſtẽ ʒ de aia aſſit phs ſm pꝛa⸗ ctice bonũ ⁊ non quodcũq;:ß bonũ agibile.i.
opabile ſiue pꝛacticabile. mioꝛꝓbat᷑· ois pꝛa
xis eſt etfectiue cauſaibi ß nullum ens rõnis ẽ effectiue cauſabile igitur nullũ ens ronis ẽ pꝛaxis.maioꝛ nora ex diffinitde pꝛaxisi. ſupꝛa eſt ꝓbata qone coꝛclarioꝗ ſ/Ad ròes rñdeo ſicut rñdct anthoniꝰandree ĩme thaphiſica ſua. Ad pᷣmã reducẽdo eq ſic. oĩs hitus actiuꝰẽ pꝛacticus: ß oĩs hitus intelle ctualis eſt actiuꝰ ꝗᷓoĩs talis ẽ pꝛacticꝰ. qðẽ abſurdũ euidẽter. qꝛ tũc nulla icia eẽt ſpecu⸗ hria. NMi. ꝓbalqʒ ois talis ẽ facubtas ⁊ vr⸗ qͥdã pᷣm griitotilẽ ethicoꝝ qͥ intellectus ſa piam ⁊ ſciam ndiat int viutes intelleciuales Zd toꝛmã dico ꝙ maioꝛẽ vaſic glolando Wis hituſdirectiuꝰ in pꝛaxiẽ pꝛacticꝰ. Ettẽ mioꝛeſt falſaq nec logica neq; rhetoꝛicadiri gunr inpꝛaxi b ſolũ in entiborõis q̃ non ſunt pꝛaxes. Mo aůr dico ꝙ logica ꝑſc dirigatin entiby intellcũs:ß F eſt per accñs qʒ entiarõ nis ↄſequũt᷑ act? itellcũs igit᷑ ex ↄnri dirigit iactiby ĩtellcũs tanqᷓ; in fũdamẽtis oppoſita rũ relatõnũ entiũ rònis. Itẽ dico ẽt ꝙ logica nõẽ vtus inellectualis lmpł h iolu ʒmo⸗ dũ eo mõ quo ẽ ſciẽtia ⁊ iõ nofacit coqnolce- re determiate veꝝ ß dat modũ cognoſceni determiate vex. Adæ dðʒ ꝙ mgioꝛẽ ya ſi iſte hitus ſir directinꝰ in iſta opatõne ꝗeſt pꝛaxis ⁊ alt eriꝰgeneris aſpeculaòe ¶Müc mioꝛẽ falſa. ã logica non ẽ hmdi qꝛlogica ñ dirigit in pꝛaxi ß ſolũ dirigit in mõ ſciendi quo vtũt᷑ œẽs ſcientie vt viʒ pᷣmo venent oia ingularia in vlemʒſideraiònẽ m vnifonẽ cõfoꝛmitatem aſcribendo eis ſic cõia ꝓba ⁊ notificando eg ᷣm vłem ↄſideraiònẽ ⁊ hoc docet logica. Moſito eri ꝙ dirigeret igciu rõis q̃ pot eẽ va pꝛaxis ñ ſequit᷑ꝙcẽt pꝛacii ca.qꝛ dir igit in actu rõniſin ròem veri non Fᷣm rõem boni fmꝙ hitꝰ pꝛacticꝰ dirigit. Si rigẽ aũt m rõem vᷣi ↄuenit oĩ hitui intellẽs Ad tertiũ pʒꝑ idẽ. qꝛ maioꝛẽ va ſi heac tů alteriꝰ gñis a ſpeculatòe ⁊ ſic mioꝛẽ falſa dðmꝙ iſta rõ vr ↄcludẽ ꝙ logica nõſit
ſpeculatiꝗ ꝙ ſit pꝛactica nò ↄcludit vt ſtati
oñdet᷑. d q̃rtũ dõm ꝑ idẽ ꝙ maioꝛ eſtfal ſaßſi aſſumeret᷑ ita habitus qui extenditur aq actũ altcriꝰ act?qᷓ; ẽ pꝛaxiſ taliſẽ pꝛactic

du comqwtſiutiiu
n dexrmiu ſpunig derrmiunx. j
ſiik bius duin uuz mioꝛi fala Miogumij ñdoign npmi vidnun
nů ais vnenn nʒulrunrinünn chomummnb tit donbga Prürüſn rs qpo uuziin⸗
iectieĩ itellectu. Becũda opioẽ. ꝙ logica ẽ ſcia ſpeculariua pbat iſtu opinio ic
nnn
XI
Tůc mioꝛebt falſà. Edꝓbatðneʒ maioꝛis
vñꝙ itelleũſextenſiòe fit pꝛacticꝰ quomodo B irelligat viſum fuit ſupꝛa in p articulo h?
Eid qͥntů dðʒ ꝙ maẽ falſa. qʒ aſſũpta ma⸗ ioꝛe reduco ſilogſimnũ ſic ß mep
qðis in ꝑte articuli rõdendo obedibo ſcoti
ſextãdõm ma.
ſiogiſinũ necꝓpõem acceptafoꝛmaliter. qꝛ
noſunt niſi entia rhis ñtia res hm ꝙ ſůt ob
tus vel illa ſciaẽ ſpeculatia cꝰtotgłfis ⁊ vlti
ẽſcire. ß logica ẽ hmbiigit. xa. ptʒ per mttoꝛẽ ʒode aia dicẽtẽ ⁊ finis fpeculati hit⸗ ſcia docens diffinire diuidẽ ar guẽ ⁊ verua
falſo diſcernere igit᷑ finis eiꝰẽ ſeire. 2eſic.
ogica cſt ſcia ⁊ nõẽ pꝛaetica i itur ſpeculati na. ↄña pʒqꝛ pꝛacticũa ſpeculatiuuʒ ſufficiẽ ter diuidũt hirũ ſciẽtificã ʒoſic. is vtꝰin tellcũalis ẽ ſpoculariua vel pꝛactica:ß logica ẽ tus intellectualigit᷑&. maioꝛ nõ ẽpphn ethicoꝝ ⁊ Gmethaphiſice. qꝛ diuidit itel⸗ lectualẽ vturẽ i pꝛacticũ ⁊ ſpeculatiuũ.Mi. Pbal qꝛip̃a detmiate inclinat ĩ veꝝ ↄgnoſcẽ qũigitc Iſtã opinioẽʒ nò teneoꝰopio nis impꝛobatdne pono rertiã opinioneʒ cuʒ ſuis opinionib ↄtrariã his duab ¶ Tertia
opinio logica nec eſt ſpeculatiua nec pꝛacti- ca ꝓbat᷑ multipł. pmoꝙ nõ eadit in genus nec in ci driam.ß logica nõ cadit in genꝰſcie
igil ⁊:ß pꝛacticũ ⁊ ſpeculatiiũ fůt dfie hitu
un vtad micircũloquũt᷑drias ſciaꝝ igit ⁊ Mnõ · qꝛ qð nõẽ gial nõẽ rõle net irrõna le. Mi. ꝓbata fuit ſupꝛa qõe vndecima
ic.ilõ qð d̃ẽ i aliqua ſpẽn ſcie neci aliq
ſpẽ ndẽ in ge ſcie. ß logica non eſt ſpẽs ſciẽ⸗ tie necẽ in aliqua ſpẽ ſcie igit᷑ nõẽ ſciẽtia.ma. ẽphi. ꝙ thopicon. Mi. ꝓbatqʒ ſcie fʒ ppʒ Smethaphiſice ⁊ hᷣm ↄmẽtatoꝛẽ ibidẽ ↄmẽ
10. per æphia diuidit in pꝛacticãæ ſpecula⸗
tiuas. pꝛactica diuiditĩ actiuã⁊ factiuã. Spe
latia diuidit in phicãq̃ſigerat foꝛmaſre üpictas motui mãe jenſibilißʒeẽx rõ i mathemaricãq̃ſideãt foꝛmafreꝝ ʒiůctaſq
emtmeẽ mãe lenſibili lepatas vo m rdeʒ
cadiu ditur in pocẽtẽ ⁊ vtẽtẽ ᷓ methaphiſica ẽ pꝛa⸗ ctica. ꝓcło ẽ euidẽter faiſa. ʒaliqua pꝛemiſſa nõmioꝛ ergo maioꝛ. Ad mioꝛt᷑ dico ẽtꝙip⸗ ſa eſt falſa in iſto ſenſu ſi accipiat᷑ logich diui⸗ di in docẽtẽ vere vt ſit vera ſcia tũc eiʒ nego imopꝑ eẽntiã ſuqᷓ logica ſolũẽ modꝰſciendit nð ſcia vt alias ꝓbarũ exiſtit. ß d logica do⸗ cẽs qꝛ hʒ modũ docẽt ſcie ⁊ ẽ niſimo⸗ dus diſcendi ⁊ docẽdi. Ac
ẽ falſa. qꝛ entia rõis nõftibilia nec logica fcit ſicaẽ ſpeculatiua.ß iſte modꝰar
Etinmethaphiſiczqꝓſigerat formafreꝝ ſe
paras hm eẽ ⁊ fm rõenoſtat aũt ꝙ logica necẽ methaphiſica nec nlathẽatica nec phi ſica igit᷑ nõẽ ſcia ſpeculaſia. Itẽ nec ẽars ne
q; pꝛudẽtia igit᷑ nõẽ facrla neq; actia.⁊ ꝓñ nec pꝛactica igit᷑ ⁊c. ñ ↄcludit phꝰs in tex- tu ibidẽ ᷣm ſniam vmẽtatoꝛis ↄmẽto.i. di⸗
ces. Mi igitur phie eẽntiales ſũt tres ſcʒ
mathemgticꝰnãlis ⁊ diuinus ſupꝛa in textu. ſic. ſcie ſpeculatiue ſunt nobilioꝛes ſciẽ tis pꝛacticis.ß logica nõẽ nobilioꝛ aliq̃ ſcien tia pꝛactica igit᷑ ñẽ ſcia ſpeculatia. Ma. ꝓ⸗
hatertextu ibidẽ. ãpbat pßſqꝛ mthaphi
ſica ẽ ſpeculatiua ex hocqꝛ methaphiſica eſt circa honoꝛabiliſſimũ genus ſciaꝝ.ßᷣ tcheoꝛi⸗ ca eſt alhs ſciis honoꝛãbilioꝛ igit᷑ methaphi guẽdi nõ va⸗ leret niſi mioꝛ eſſet vłr vaſcʒꝙ oiſ theoꝛica E alhs ſcientijs honoꝛabilioꝛ igit᷑ ⁊. QMi. ꝓ
batqʒ ſciade ente rõis nòẽ no ilioꝛ ſcienjs de ẽtibo reglibo.ß pꝛactice omneſſůt de ẽtibo
realiby igit æt.na. ꝓbat᷑ itex. qꝛ nobilitas ſci
entie ẽ ex nobilitate ſbi ex pᷣꝰde aĩaẽteꝝ iſto lextu phᷣi õꝰmethaphiſice qꝛ gliaſ methaphi ſica nò eẽt nobilioꝛ. ¶ ſic. Bcie ſpeculatie p dr̃m a pꝛacticis quia pꝛactice ſuntde his rebus quaꝝ pꝛincipia ſunrin nobis vt dicit phs i methaphiſice ⁊ ↄm̃ratoꝛ ibið ↄm̃to p Wꝛicipiũ factiuaꝝ ẽ i faciẽte intellcũſaut ars ẽ porentia. pncipiũ aũt actinaꝝ ẽ ꝓhẽſif idẽ eiagibile ⁊ agibile quare oiſſcia pꝛactics vel eſt actiua vłfactia. pᷣncipiũ aũt ſciaꝝ ſpe culatiuaꝝ ẽ ab cxtra in reby. Ex hoe ſic pᷣnci pia rexꝝ ſpeculatiuaꝝ ſunt in rebuſÿmꝙ res diſtingnit᷑ ab co qð habʒ eſſe ꝑ opꝰinteilcũs
ß pncipium emis rationis noneſt talimõ in rebꝰ igit᷑ æcigit᷑ ens rõiſnõ ẽ res de nũo ſpe culabiliũ. ſMuito ſic Cuiuſlibet ſcie ſpecu latie finis pᷣncipalẽ ↄgnitio ſui ſbi:ß iepng pallogice nõẽ ↄgnitio ſui ſbi igit iogica nõð Eſcia ſpeculatia.maioꝛ ptʒ ꝑariſtotilẽ ⁊me thaphiſice fiſſpeculatie ẽ veritas ñ q̃t alia qᷓ; vitaſquã elicit circa ꝓpꝛiũ ſuũ ſbʒMi. ꝓba tur qʒ nullꝰpꝛudẽs ſtudʒ logicᷓꝓpt ſe necꝓ ptↄgnitõeʒẽtis rõiſi ſeqdlias mlti decipe rẽt᷑ qͥ paucũ curãt ꝑſcrutãiqͥd ſit ẽſrõiſhito ſolũ md arguẽdiqͥ ncẽarioegẽꝰ i als ſciis. vñ fis pꝛicipat logice ñẽip̃ʒſcire qð elicit ß ipfů ſcire cui deſeruit. ſſoꝰ ſic illð qð ẽ id̃nſ
ad vtrũq;.ſead ſpeculatiuũ⁊ aq pꝛacticũ nõẽ
aliqd eoꝝ:ß logicaeſt hmõi. Maioꝛ.nõ mi.
pbat qꝛ logicg ẽ ad oĩm methadoꝝ pꝛicipia viã hñs pꝛimo topicoꝝ ⁊ docʒ cauere a matł
ipꝛaeticis ⁊a falſis in ſpeculatis vt dicit ſim
plici ſicut p̃dicam̃ta. yille diẽq 5

licuiex fie liarie ile pñr ↄpetere iliq; mn iũ hʒ finẽ. ß pꝛacticũ ⁊ ſpeculatiuũ ↄpetũt ob
iectis ex fie termiarie igit⁊t.ß ens rdis hʒ fi
nẽ qꝛ ignobiliꝰ ẽs rõis puatde enris rõis q̃ tñ reductie poĩt᷑ in pᷣdicamẽto:nò ãt ẽs rõis
pu atio rearnò hʒfine pariſtotilẽ. gometha pꝑhiſice vbi dicit ꝙecliph cꝰ cã.i·fis nõẽ qꝛ ea qᷓꝑtinẽt a deſectũ nõfiũt ꝓpier fiuẽ igit⁊
ico igit· ꝙ ꝓpe loquẽdo logica non eſt
ſcia vt ſupius ꝓbat ß largo noie ſcie põt dici jogica ſcia· nd aũtꝓpe.i.nõqͥẽ ꝓpter defec⸗ tůhitus:ß ꝓprer defectũ ipſiꝰ obimaxie. et qʒ ſolůẽ ſcia ym modũ ið ẽt ſolũ ẽ pꝛactica vt peculatiua fm modũ.i.ẽ modꝰ ſpeculãdi et pꝛactica ⁊ ſpeculatia ⁊ indins ad vtraq;. Si ũt queratde logica inquaniũ eſt ſcientia ʒ modũ cuius ſimilitudinem plus hʒ vłhitus pꝛactici vel ſpeculatiui rñdeo dõm ꝙ ꝓpter actũ quẽ elicit aſiiat magiſ ſpeculatiue.qꝛ ſo ů elici ſpeculũitð nò hʒ ſimilitudinẽ cũ pꝛa xi. ß ppter hitũ plus aſimilat pꝛacticis.i.ꝓ pter impf ctonẽ pꝛactican q plus Mitant᷑ im
pfectis habitibus qᷓ; ſcie ſpeculatiue que ſůt
nobilioꝛes ⁊ plus diſtaui ab impfectis habi
tibus. ſid rarònes ſche opinionis rpdeo. maioꝛ ibi debʒ moditicari. Iſte habitus eſt
ſpeculatiuꝰcuius finis totalis ⁊ vltimꝰẽ ſci
re ꝓpꝛium quod elicit. ⁊ tunc minoꝛ eſt falſa Eid ꝓbationein minoꝛis dicendum ꝙ doce⸗ re diffinire diuidcre ⁊ demonſtrare non ẽſt ſcirc ſed eſt docere modum ſciendi. Nnde q ſcit quò debeat diffinitò oꝛdinari? diꝰ fieri ſcit aliquid.ſed ſolum ſcit modum quo aliqd ſcitur · ſed ſcire modum ſciendi non eſt ſcife ipſum ſcibile nili foꝛian ipſe modus ſciendi
ccipiatur per modum ſcibilis: quod tamen
impꝛopꝛie tinquia ſic poteſt fieri ꝓceſſus in infinitum. d ſecũdum dicendumꝙ ame cedens cit kalium quo ad pꝛimam parteʒ co pulatiue que eſt ꝙ logica eſt ſcientia vt patu it ſatis. d tertium dico negando minoꝛem Ad ꝓbationem dicendum ꝙ ipſa logica nõ inducit nos determinate in cognitionem vc ri immediare ſed inducit nos in cognitònem modi inueſtigandi veritateʒ ſcilicet per vni⸗ uerſalem abſtractionem eſt ꝓpꝛiarum paſſi onum venaðdnem ⁊ in demditrationem. Bʒ arguis. Tontra quia in logica multe ꝓpoſi tiones vère ponuntur quẽ innoteſcunt nob per logicamſcilicet de ſcieniaꝙeſtens per ſe⁊ꝙ non eſt in alio. Et de accedẽte qð inhe ret alteri? de ꝓpꝛietatibus eoꝛum. dicendũ
ꝙ hoc totum eſt gratia exempli. Sd logi⸗ c per ſe tractat de ente rationis quoq mtũ
Queſtio
deſicita rõne veriſicut rdebicitaratione en tis. Jiautem accipis verum multumn large
ꝓ omni pꝛopoſitione vera. Tunc dico ꝙ de cpimera poteſt eiſe ſcientia. quia de ipſa poſ ſum habere actum⁊ habitum generaumex frequenti ſpeculatione qua ſciam determina teiſtam veritatem de ea. himeraeſtchime raſieſt vera; vel oppoſitam cius ſieſt xera: quodeunq; dederis ſequeretur pꝛopoſituʒ. Vnde quando dicitur ꝙ virius intellectuat᷑
elt que inducit intellectum ad dererminate
cognoſcendum verumſic debet exponiver i.verã rei entiratẽ vt intellectioni de ſe facte confoꝛmem. Nec ibi accipitur verum vt ex⸗ tendit ſe ad entia ⁊ non entia. quia alias de ð
enribus haberemus ſciẽtias pꝛopꝛias quod
*
fallũßſt. Eptimus articulus eſt. Jtrum theo⸗ logia ſit pꝛactica vel ſpeculgtiua. Iſte
rticulus licet non ſit ad pꝛopoſitum intro⸗
ducit᷑ tamẽ ex bonitate doctrine vt iuuenes
diſcant applicare cauſas vniuerſales ad ma
terium theologicaʒ Wc hoc gd pꝛeſenlſo lum narroduas opiniones. IPꝛima opi⸗
nio Scoti ⁊ Aurcoli. ꝙ cheologia cit mere pꝛactica maxime iheologia nccioꝛum. Vn⸗ de notandus Im eos.ꝙ theologiaeſt duex ſcilicer neceſſarioꝛuʒ ⁊ contin— ologia neceſſarioꝛum dicitur cognitio veri⸗ tatum ad intra vt deus eſt trinus ⁊ vnus de us generarur ⁊ conſitium · Vheologig auteʒ contingentium dicitur veritatum ad extra vrilarum deps creat mupdum: deus ſaluat pominem. ¶Becundo Motandum fmeoſ M. cheologia ſumiti duobus modis ſci⸗ licet in ſe⁊ in nohis ¶heologiam in ſe vo cant cognitionem illam quam natum eſt fa⸗
ere obiectum iheologicum in intellectu ſi
bi pꝛopoꝛcionato qualis eſt intellectus diui nus. Theologia auem in nohis eſt rei cog⸗ nitio qualem intellectus natus eſt habeye
de illo obiecto. Iſto pꝛeſuppoito dicuntiſte
tres Woncluſiones. ſPꝛima concluſioꝙ cheologia neceſſarioꝛuʒ tam in intellectudi uinoqᷓ; in intellectu creato angelico vel hu⸗ mano eſt pꝛactica. pꝛobant iſtam concluſi⸗ onem lic. Pꝛimo. Ille habitus vel illa noii cia cſt pꝛactica que habet duplicem reſpec⸗
tum. Ad volitionem que vere eſt pꝛaxis ſci⸗ licet pꝛioꝛitatis et conſoꝛmitatis. ſd theolo
gia neceſſarioꝛum eſt huiuſimodi reſpectu ommnis intellectuſigitur ⁊t. MMaioꝛt ſuppo nũt alias ꝓbatã. ioꝛcʒ ꝓbãt ꝙ eiſit pꝛioꝛ
patet ex oꝛdinc intellectus ad voluniatem
nipi t inch
ſiiupoi ut kins, üluwe nüni tnn

S S
drun keu n ſetunbs
cn coqxmmninqnu
„„
n
aũt ſit ↄfoꝛmis volitiõi pʒ. qi illa noticia
ehfoꝛmis volitidiac obo ſumut᷑ pncipiare ctificʒtia volitõnẽ ⁊ ꝙ itletin determinãt ad
coꝗſcẽqũ rectitudinè volitiðis:ß ab obo the logie neceſſarioꝝ ſumũt bncipia rectifichtia volitionẽ· Ipm etiã obmtheologicũ detmi
ngt intlctm creatũ ad coqſcer
—
dũ rectitudinẽ
volitiòis.ꝗᷓ ⁊. ⁊ſic. hitcꝰpncipia ſũtpꝛa⸗
1
ctica hzʒ eriã ↄcłones pꝛacticas. qꝛꝓ ſpecu⸗ ſtiua no ſeqͥt ex bncipio pꝛactico:ß pᷣncipia
theologie ſůt pꝛactica ⁊ ↄciuſiões:⁊ ꝑꝓñs
tota. ꝓbo minoꝛe qꝛ ab vlrimo fine vbifinis
vltimꝰẽ ohm ſumt᷑ pncipia pꝛactica:ß vlti⸗ mfinis ẽ obm theologie. igitct. ð ſic ar guit a petro aureoli. I lle hitꝰẽ pure pꝛacti
cqẽde obo attigibili ſciẽte excellẽtioꝛibꝰ
opatihib⁊ nohilioꝛibꝰ actib qᷓ; ſint act? illi? pirꝰ. Et pʒ. Tů qꝛ tgle obm ↄpatad ſciẽtẽ nut ſpeculabile tinß ut opabile. i.opatõib⸗
gttigibile:ß hirthcologicꝰ hʒ deu p obo qẽ g nobis attigibilis exceilẽtioꝛibꝰopardib qᷓ;
—
ſi itelligẽ crẽdita ſiilli adhereat płidẽ: aſur gatpſpem ⁊ diligat ꝑ caritatẽ.⁊ eiobediait
ilhs ac pᷣcept. iglt᷑ ille hityẽ pꝛacticꝰ. 40d
iqẽ arguit frãciſcꝰmayronis. Muia hitꝰ qui tor innitit pᷣncipio pꝛacticoeſt pꝛactic? ſed
theologia è hꝰmi.igit ⁊t.Maioꝛ
pbat. qꝛ tota theologia innit huic pᷣncipio · demẽtiri nõ põt. Ex h ei infert᷑ quãlibet
ppoſitionẽ ↄiẽt in heologia eẽ verã tãqᷓ; clonẽ:ß deũ nõ mẽtiriułnò poſſe mẽtirip⸗ tinet ad ſciaʒ moꝛalẽ ⁊ pꝛacticã igit᷑⁊t ⁊ theologia ↄtigẽtiũ ĩ ſe ẽ ſpeculatiua ꝓ⸗ bt ſic. qꝛ oĩs noticia q̃ nò hʒ ex obo ↄfoꝛmi⸗
tatẽ ad pꝛaxim añ oẽm actũ volũtat nõẽ pꝛa ctica: ſʒ theologia ↄtigẽtiũ i ſe ẽ hꝰmði.ꝗᷓ⁊c.
pbt mioꝛẽ. qꝛ cũ ↄtigẽtia añ volũtatẽ deter
minãtẽ ñ ſit nõ poterũt aliquã determiatòeʒ
pꝛaxis oſtẽdẽ. Et xe B ↄꝓcludit᷑ꝙ theologia
igẽtiũ i itellectu dinoẽ ſpeculatiua. 3 Theologia ↄtigẽtiũ in itellectu crearoẽ pꝛa etica. ꝓbãt.qꝛ illa cognitio q̃ hʒ ohm vtualit inẽs rectitudinẽ pꝛaxis ẽ pꝛactica.ß theo⸗
logia cõtingentiũin intellectu creato eſt hu⸗ iuſnodi igit ⁊c. ¶ õtra iſtas cõcluſiones arguo ⁊ pᷣmo cõtta pᷣmã omins noticia pꝛa
eticaeſt de aliquo ope noſtro qð eſt in ptãte
niatanqᷓ; de obo.qꝛ ᷣm phm õꝰ metha.⁊ hm auicẽnã pᷣmo metha.i B diſtiguit᷑ pꝛactica a ſpeculatiua:ß theologia tractat de multis 3 ñ ſůt ab oꝑe nro nec ĩprãte nf̃a.ſiẽ deꝰẽ trin
⁊vnꝰ.ꝙ deꝰ gencrat⁊ ſic de alis. ſte q̃t ſũt
ↄckones theologie necccſſaric.igit᷑ maxime
iſte ↄckoes ſũt ⁊ñ̃ pꝛactice. Ad iſtã roònẽ rñdet ſcot?ꝙ iſtevitateſſũt pꝛactice
ca. qðẽ ʒ ariſtotilèẽ pᷣmo metha.
. iſte deꝰ trin*⁊ vᷣnicludit vᷣtualt rectitu
inẽ dilectòil tẽdẽt ittias pſonaſtitaꝙſiact⸗ elicẽt᷑ circa vnã ſolã excludẽdo alias eẽt act?
nõ rect? ſiẽ ifidelis elicit. Sitit iſta deꝰ gnãt cludit rectitudinẽ act? tẽdẽt ĩ duas ꝑſonas jrũ vnaẽ ab alia igit᷑ ⁊c. Cõtraſi talis vᷣtuat dtinẽtia ſuffickt ad ꝙ noticia de aliq ſitno ricia pꝛactica. Tũc cũ hõ qᷓ;ũ ad imaginẽ dei fact?⁊ ãgelꝰ ↄtineãt ĩ ſe talẽ rectitudinẽ dile⸗ ctiõis qꝛqðlibet illoꝝ phẽ mag diligẽdũqᷓ;
aʒinꝰ h ẽ pꝛactica.hoẽ ad imaginẽ dei. Et
hſitit ãgelꝰẽ ad imaginẽ dei. Silit iſtaaurũ eẽ ĩaiatũ erit pꝛactica. qꝛ ex ẽ min diligẽdũ. Tüc vltra hm iſtũ doctoꝛẽ de eodẽ ñ po hi noticia pꝛactica ⁊ ſpeculatia.qde iſta aurũẽ
iaiatũñ potit ſciaipeculatia hr5i Võfirmat᷑
qſi iſta ẽ pꝛactica. oẽ ad imaginẽ dei łaĩat
àgelꝰẽ ſuppoſitũ rõngle ut pʒp pᷣdcã.qð ais
rõnali ⁊ de qgelo põt hji noticia pꝛactica:b ð
eodẽ ñ põt hi noticia pꝛactica⁊ ſpeculatiua hm iſtů doctoꝛẽꝗᷓ de aig rònali⁊ ð ſbijs ſepa
tis ẽ pꝛactica. deꝰẽ trinꝰ⁊ vnꝰ deꝰgnãt. cadẽ
ròe ⁊ iſta deꝰẽ vn·q̃ᷓ icludit rectitudinẽ dile⸗ ctõis tẽdẽt ĩ vnñ deũ:⁊ ñĩ ples. Siẽ iſta de· ẽ trinꝰ icludit rectitudinẽ dilectiõis tẽdẽt in
tres pſonas.⁊ ñ i vn ſolã.qᷓ ſilit erit pᷣ iſta
ſiẽ illa. Siłit᷑ iſta deẽ ens pifinitũ pmo uẽs erit pꝛactica:ß iſte ſũt ↄcłoes methaphi ſicales ut de ſe pʒ.igit᷑ meiha.ẽ pꝛactica qᷓ;tũ ad ↄckones. Et vltra cũ km iſtũ ↄckoes pꝛa⸗ ctice ñ reſoluãt᷑ niſiĩ pᷣnꝰ pꝛactica.q metha.⁊ qᷓtũ ad ↄctonẽ ⁊ qᷓ;tũ ad pᷣncipia erit pꝛacti 2 rpdet aureolꝰdðo.ꝙ lʒ deꝰ nõ ſit a nobis opabilis hm ſe:tñ ẽa nobis opatiõibꝰ nobilioꝛib?qᷓ;tũ ſit jpſum ſpeculari? cognoſcerc attigibiis. Wotra.qꝛ noticia hñs obm qð ſᷣm ſe nõẽ opabile ſʒ ſolũ opationibꝰ attingibile nõ hʒ ꝓ foꝛmali rõne ſui ſubiecti rõnẽ abſolutã ſui obiecti ſm ſe:ſʒ magis hʒ ꝓ foꝛmali rõe ipſũ opationẽ qua attigit uł᷑ foꝛmã ꝑquã opatio nẽ ꝓducit.patʒ. quia eni obm medicine ẽ hõ ułcoꝛpus humanũ qð nõ eſt opabile ᷣm ſe. hinc eſt ꝙ medicina nõ habʒꝓ foꝛmali rõne ſui obiecti rõnẽ abſolutã homis uł humani coꝛpis:ſʒ mag ꝓ foꝛmali rõne ſui ſubiecti hʒ oꝑatòeʒ q̃ attigit hoĩeʒ k ſanitatẽ quãeficit ꝑ ipſã. Bʒ theologia hʒꝓ obo Pm eos deuz qᷓ Pm ſe nò ẽ opabilis a nobis ſʒ opationibꝰ alijs qᷓ ſint ſpeculatiões attigibilis.qᷓ rò foꝛ⸗ malis obi theologie nò erit rõ abſoluta dei⸗ tatis ſᷣm ſe. ß ut ipſa dilectio ut᷑eſſe dilectu. Sed h eſt falſũ ⁊ ↄtra eos qͥ ponũt ꝙ de? abſoluta ròe deitatis eſt rõ foꝛmalis obiecti theologie ut attingibilis ẽ ꝑ actũ dilectiðis·

.
*
etiöis neceſſario ut ſie induit rõns bonitai ch nihil diligit᷑ niſi bonũ:ß deeſt obmn theo⸗ logie ut artigibilis ꝑ actũ dileetiõis p̃nñ iſtaʒ
5 Lõtra qꝛrð deita ut atrigibilis ꝑ aetũdi
ſoſueʒ.ohm theologie ſ rõe boni ß ß eſtʒ eos exp̃ſſe. qꝛ hec rõ ñ mediat int deũ⁊
alias röes. he rñdet frãeiſcdicẽs ꝙ ila tõ biñꝓbat qᷓ theologia nõẽ pꝛactica ex õboiß
pbat qͥn ſi pꝛacticgex agẽte n er æcitiꝰ
bagetke·uhöttanoricia fußponẽs päc vul⸗ tionẽ ĩagete. ſ· nõ mẽtiri ß eẽ veraeẽ eſtnoti⸗
eia pꝛacricaß os ſcie habite ꝑ doetrinq̃ fup
ponůt ſcie ſůt pꝛactice· tẽ ſcqᷓretq; Sis loc gh auetoꝛitate ꝑtinẽt aqᷓ ſciaʒ pꝛacti cã: hĩ oĩ ſcia locꝰab auctõitate hʒ locũ ⁊ ↄclu ſiõeſoẽs ſcie pñ trbor p locũ ab auctoꝛitate
ↄclufiõeg ois
cie pñ̃t eẽ pꝛactice.qð videt᷑
ẽẽ falſũ. e qʒ vbi ſittitin ſola ſpeculariòe ve ritq ibi ſolů eſt habitſpeculatiuꝰex ⁊ me⸗
iha. ⁊ o ß hir? theologic qᷓtů eit ex nia cõ⸗
ditiõe agẽtis nuillo alio adqitoułex pte ob⸗
iecti ułex pte finis ſiſtit tm in ſpeculatðe ve⸗
ritatis ⁊c.Paioꝛ pʒ minoꝛ ꝓbat᷑ qꝛci⸗
ca illud ſiſtit hitꝰtheologicqᷓ;tů eſt ex ilacð diriõe agẽtis qð p illã vditionẽ agẽtis ꝓbat ſbeſſe dictis ſacre ſcripture. ʒp illã cõditi onẽ agẽtis ꝓbat᷑ ſbeſſe dictis ſacre ſcripture qðeſt veꝝ · ſicut pʒex deductione ſua ᷓha birꝰ theologicꝰ qᷓ;iů eſt ex illa cõditiòe agẽi ſiſtit in ſpeculatide veritatis hec fuit minoꝛ. ſeqł&& ßo qꝛ pit/eſtceon de qbð icᷓt
pꝛacticꝰẽ.qꝛ p hoc diſtiguit᷑a ſpe culatiuo ut
pʒ methaß phpẽ initi veritati dicentis nõ ineſi habitui ꝙ; ſi cã eoꝝ de qͥby eſt ſiẽ ptʒ
5
de hitu tognitiuo⁊ creditiuo hiſtoꝛiau. aiia
ſeq̃ret ꝙ hitꝰcreditiuquẽ pabco de deitru⸗
55
ttide troye eẽt cã deſtructiõis troye:qð ẽ ab⸗
ſurdũ.⁊ ſic patʒ ꝙ illę rſiones incidũt ĩ in⸗ cõueniẽtia maxia ſꝓſpecialiter areʒᷓ pᷣmã tõcluſionẽ: qi ponii c cognitio dei reſpectu vitatũ theologicaꝝ ad intra ẽ piactica. Cõ⸗ traqʒ noticia realit pꝛactica hʒ reglit regula re etfectiue opationẽ uł opabile a q̃ ułaqᷓdi cit᷑ pꝛactica:ß in dinis nõ eſt aliq̃ opatio uel opatũ qð habeat eʒ effectiuõ realit᷑. qualit᷑- tůq; ð reſpectu taliũ nulla eſt noticia pꝛacti- ta realiter. WMaioꝛ ꝓbat᷑. qꝛ ex dicit᷑ noti⸗ tig pꝛactita ex qᷓeſt regulatiua erfectiua opa tibis ułopabilis ſicut fupiꝰ dictũ ẽ.⁊ iðſi nõ ſcaliter eſt etfectiua nõ eſt regliter pꝛactica. Mioꝛ pʒqꝛ nullů dinũ pðt dici reglit᷑ effe⸗
ctus. ſſz ſic. fruſtra ponit regula reſpectu
iliqð hullo mõerrare porcß veriras dinañ pdt errare in eliciendo actũ ↄfoꝛmem boni⸗
ſi obi. igitæt. Sʒ noticia pꝛaetieaꝓpter B
oniketia km eos ut ſit regulzriun volũtati
eliciendo actũ ↄfoꝛmẽ bonitati obi.igit᷑&. Pſic. vbi nulla ẽ poꝛitas realis int intelle etũ ⁊ volũtatẽ ibi nõ põt repiri eſſe pꝛacticũ ꝓbatqʒ ſᷣimn eos eſſe pꝛgeticũ ↄſiſtit ꝓtialiter in reſpectu poꝛitatis:ß nulla poꝛitas realis põt eſſe intet intellectũ ⁊ volũtatẽ dininam. igitæ Bimilitet are de ʒfoꝛmitate quãpo⸗ nůt intei pꝛaxim ⁊ rectã rõnẽ dictꝗẽ reſpcũ obi. ut illa Sfoꝛmitas ẽ realis uł᷑ rõnis. ed tealis volũtas dina intellect? dinꝰ ⁊ eſſemig dina diſtiquũt᷑ realiter.qꝛ relatio realis non pot eẽ niſi inter diſtincta realiter. Biẽrcig⸗ tio rònis.igit᷑eẽ pꝛacticũ ſolů repit᷑ ſᷣm rdnẽ ⁊ſic deꝰñ hʒ de ſeipſqutẽ qðᷣdã bonũ amðdũ noticiã pꝛacticã. ſMoõtra zcluſionẽ ar guo ſic. Illa noticiaq̃ cũ volũtate ẽ reguiati uaeffectiue alicui?opabilis ułfactibilij ẽ no ticia pꝛactice:ß noticia dina cũ voluntate eſt regilatiua realiter oĩuʒ ↄtingẽtij extrinſe⸗ toꝝ. igit᷑ ialis noticia reſpectu oiuʒ extrinſe coꝝ ↄtigẽtiũ ẽ pꝛattita⁊ non ſpeculatiua ⁊ ſie. noticiaqͥ ſe hʒ ſicut ars ad artificiatꝭ illa eſt noticia pꝛactica:ß noticia dei reſpcũ oiuʒ extrinſecoꝝ reſpectu tigẽtiũ ſe hʒ icutars ad artificiata. igit᷑&c. Maioꝛ qʒ ars ponit noticia pꝛacticg qᷣmetha.⁊ Sᷓethicoꝝ mioꝛ ꝓbatqꝛ ars ẽ pncipiũ eoꝝ qᷓ depẽdẽt ex ipa effectiue pᷣter actũj quẽ elicit cinca ip̃a: hhch uenit noticie dine reſpectu ↄrigẽtiũ vitatuʒ theologicaꝝ qʒ noticia dina pᷣt actũ quẽ eli⸗ cit circa ercaturas ẽ cᷓ effectiug creaturan.
igit᷑ de ipis hʒ noticiã ve pzacticã⁊ realiter
pꝛncticã? nõ fpecilatiuã. õfirmat᷑.qtars
redicit᷑ ad pncipiũ etfectiuũ ⁊ ñ niſi reſpeũ
artificiatoꝝ ↄſtat atꝙ noticia deiẽ cifecti creaturaꝝ · igit⁊c. Votra ʒcluſionẽ ar guo ſic. Ji illa ↄcluſio eẽt va ſeq̃ret᷑ ꝙ noti⸗ cia itlẽs mi reſpectu iſtiꝰ ↄcluſiõis. deꝰ creat eẽt noticia pꝛactica:ß hẽ falſũ.igi᷑ ⁊c.ña ꝓ bat. qꝛ iſta. deꝰ creat eſt vna ↄciuſionũ theo
logicaꝝ ↄtingẽti. ꝓbat. falſitas ↄñt.Mui illa noticia qᷓ vltra ſpeculari nihil actiuitatis
hʒ circa obm talis ẽ mere ſpeculatiua:ß no⸗ ticia itlẽs circa iſtã ↄcluſionẽ deꝰcreat ẽ hꝰi quiaad ipſum creare mere ſpeculatiue me habeo: ⁊ nulllo modo pꝛactice. ¶fMñces foꝛtaſis ꝙ imo quia ex iſto actu rkgulat᷑ ipia voluntas ꝙ vtat᷑ creato ⁊ nð fruat᷑. ontra
in illa ꝓpoſitione nulla mentio habetde ob⸗ iccto cregto ß ſoluʒ actus creandi pᷣdicatur
de deo ad quẽ mere ſpeculatiue ſe habet to⸗
noſtra. Itẽ ſequeret᷑ vm tuã reſpoij⸗
ion ꝙ omnis ſcientia eſſet pꝛacticã que eẽt de kreaturisq́a dis talis notieia eſt oñſiia
miuwicuuc re winicuse is pyr bœ
liciciiniu smndl
—
mnn. teüdd

dʒ ercaoðntisimin nuicis cnii xin quu pimommiſn jons ꝙinoqunmi vnus qrufi⸗ nl ppehnn⸗
dedronqnie⸗ byom weuh wenrhihn
obiecti ſuifiniti pꝛopter quod regulamurꝙ debemꝰ eo vti nõfrui quod emanifeſte falſũ
Ad rõnes quibus ꝓbat pmacõcluſiore⸗ ſpondeo ad pmã. ꝙ maioꝛ eit ſimpliciter fal⸗ ahmꝙ ipſfi eam intelligunt. qꝛ putãt ꝙ pꝛa⸗ xis ſir act? voluntatis elicirꝰ ut clicitus eſt· Et hoceſt falſũ.⁊ ſic maioꝛ eſt vniuerſaliter
falſa. inoꝛetiã eſt falſa vniuerſaliter· Ad
pbatione dicendũ.ꝙ eſt inſutficiẽs. quia nõ
jufficit ad hoc ꝙ alicuius noticia ſit pꝛactiea ſic ꝙ ſit cõfoꝛmis recte volitioni:ß vltra hoc
reqrit ꝙ in ipſo obiecto includat pꝛaxis.i.ꝙ ipſuʒ obmſit operabile a nobis. Itẽ reqͥrit
etiãꝙ illa noticia pꝛeter actum quẽ elicit ha⸗
beat rõnẽ pnciphactiui reſpectu iꝑſiuſ obie cti:ſicut ars domificatiua habet rònẽ pᷣnci⸗ pijactiui reſpectu factõnis dom ß iſta duo deficiunt noticie que eſt de ↄcluſionibꝰ the⸗
ologie neceſſarioꝝ tam in intellectu dino q;
in intellectu humano. Al rñdentqͥdemꝙ minoꝛeſt falſa.ad ꝓbationẽ dicũt.ꝙ non oʒ ꝙ ois illa noticia de cuiꝰ obiccto poſſunt ac⸗ cipi pncipia rectificantia pꝛaxim uc opatio nẽè ⁊ ad rẽctificandũ hoĩem in opatiõib ſuis ſit noticia pꝛactica. Muia tunc vere oĩs no⸗ ticia de rebus naturalibꝰ eſſet pꝛactica. Ex⸗ einplů ut noticia qua cognoſcit᷑ ꝙ oĩs ignis eſt calidus. et ꝙ ſoi eſt calefactiuus. ꝓpter hoc enĩ ponit coquus cibũ ad ignẽ. qu ignis eſt calidus. ꝓpter hoc homo tranſit ad ſolẽ quia ſol eſt calefactiuꝰ ⁊ ſic a ſe ab igne et ab alijs rebus naturalibꝰſumũt᷑ pᷣncipia rectifi czntia oꝑationes nr̃as. Et hoe tñ nõ obſtan te de eis hẽt᷑ noticia ſpeculatiua puta phia naturalis. Sic eti de deo poſſunt ſumi pn- cipia multa reetiticantia opationes noſtraſ ⁊ hoe tñ nð obſtante habet᷑ de eo noticia ſpe culatiuas. d ⁊ diccendũ. ꝙ minoꝛẽ fal⸗ ſa. Ad ꝓbationẽ dicendũ.ꝙ licet finis ⁊ obie ctů coincidũt in idẽ:tñ pᷣncipia theologie ne ccſarioꝛũ nõ ſumũt᷑ ab illo obiceto ſub ròne vlimi finis.ſ.ſub ratione bonitatis. Iã cũ iqẽ ſub eadẽ rõne ſit ſubiectũ ſcientie ⁊ pᷣnci⸗ pioꝛũ ſcientie fequeret᷑ ꝙ deus ſub ratione bonieſſct obm theologie qð eſt contra eos. Sumunt᷑ igit᷑ pᷣncipiatheologie ab illo ſbie⸗ cto ſub pᷣma ròe irreſolubili in gliã.i.ſub rõe deitas. Becꝰde theologia ↄtingẽtiũ.ſ.de co gnitione q̃ cſt reſpectu ipſiꝰ ↄcluſibis. deus cregt. deꝰ ſaluat hoĩiem.he enim reſolubiles mag eẽnt ĩròe bonita. Et ſic iſte dicẽde ſũt pꝛactice magis qᷓ; pᷣme. Et ſic ex còſcquenti theologia pot dici pꝛactica pncipalit:tñſpe⸗ culatiua ut poſtea patebit. d ʒ vdicen ⸗ dũ ꝙ maioꝛ eit falſa ſimpliciter etiã ᷣm argu
entẽ. quia ipſe ponit ꝙ actꝰvolůtatis ſit act nobilioꝛ actu intellect?.ß ois ſcia attingit oh iectũ ſuũ ꝑ actũ voluntatis:nò eni habenies ſcienrias ſolů intelligũt obiecta talia ſciẽtiaꝝ
imo eni volũt.q oĩs ſcia erit pꝛactica.æꝰ ſiue
actus nobilitatis ſit nobilioꝛ ſiue act? intiẽs
nihil facit ad faciendũ noticiq pꝛacticã. qꝛ cõ⸗
ſtat ꝙ faccre ſotulares eſtq̃dã opatio igno· hilioꝛ actu intellect?:tñ intellectꝰeſt pꝛacticꝰ
qͥ obm ſuũ.ſ.ſotularẽ attingit ꝑillũ actũ vl⸗
traſpeculari. Bicẽdũ ꝙ ille habitꝰ eſt pꝛa⸗ cticꝰ qꝛ vltra ſpeculari habet aliũ actũ ꝓmo
dũ obiecti inciuſuʒ in rõne obiecti ſui.quod
qͥdẽ obm non ↄſiderat᷑ niſi inqᷓ;tũ ſb rõne ills atingibile eſt.⁊ ſic talis hit? e ſolũ pꝛactic?ꝰ
Sic aůt nõ eſt in ꝓpoſito. qꝛ ille actꝰ ad queʒ dirigit hit?theologicꝰ nõ ↄtineł᷑ in rõne foꝛ⸗
mali obi pᷣneipalis.i.in rõne deitatis qͥ eſt rõ
foꝛmalis pᷣncipioꝛũ theologie neceſſarioꝛũ.
Wen eſt tñ ꝙſi talis hitꝰhẽat vltra ſpecula-
ri aliquẽ actũ pꝛacticũ in qͥ dirigat qͥqͥdẽ act? nõ icludat᷑ in rõne pncipali obi hit?:hſit re⸗ ducibilis in aliã rõnẽ qẽ poſterioꝛ rõne pᷣn⸗ cipali obi:tũc talis habitpot eſſe ex ↄſequẽti ⁊minꝰ pncipalirer pꝛactic:ſicur eſt hiterhe⸗ ologicꝰ qͥ multũ cõſiderat pꝛacticabiliaij re⸗ ducunt᷑ in rònẽ bonitgtis diue:q̃ vlteriꝰredu cit᷑ in rõnẽ deitatis. ¶ Ed dicẽdũ cõcedẽ do maioꝛẽ. ad minoẽ ꝑ iterẽptionẽ.ad ꝓba⸗ tõnẽ dicẽdũ ꝙ refert dicere deũ nõ poſſe mẽ tiri ⁊ deũ ñ mẽitri ĩ reuelatiòe ſcturc.pꝰ eĩ fimplicit ꝑriner ad ſciaʒ ſpeculatiuã reſperũ cꝰcůq; ĩteilect?: ß deũ nõ mẽtiri in reuelatõe ſcripture ptinet ad ſciaʒ pꝛacticã in deoꝛß ad ſpetulatiuã i hoie ut angelo ſiẽ noticia ðgeli q cãt motũ ĩ eoẽ pꝛactica ĩ nobis vᷣo noticia de motu creato ab ãgeloẽ ſpeculatia. Et ſic ẽ ĩ ꝓpoſito de ꝙ deꝰ nõ mẽtit᷑ ſcripturã re uciãdo pꝛactiea ẽ ĩ deo: ſpeculatiuai hoie uł iangelo. It cñ dicit᷑ ꝙ nò. qꝛ veritas ⁊ mẽda tiũ ptinẽt ad ſciam moꝛalẽ. dõm ꝙĩillis ĩqb pñthie ꝑmodũ obi⁊ ꝑmodũ actꝰpᷣncipalit tñ ꝑmodũ obiiĩ illis ꝑrinet ad ſciaʒ pꝛacticã ß iilis ĩ qͥbhñt ſe ſolũ ꝑmodũ obi⁊ nꝑmo dũ act?ſolũ ꝑtinẽt ad ſciaʒ ſpeculatiuã.ſi᷑ pʒ de motu cei creato ab angelo⁊ abhoie ſolů cognito. Nodo ſic ẽ de Fqð ẽ deũ eẽ vera⸗ cẽ? nõ mẽtiri ĩ reuelatide facre ſcpture ſe hʒ ad deũ ꝑmodũ obi⁊ gct?:i nobis vere ꝑmo dũ obi tm̃.⁊ ſic ſciaeiꝰin nobis ẽ ſpeculatiua ideo aũt pꝛaetica· Acd rònẽ ⁊ ↄcluſibis rñ deo dõm.ꝙ maioꝛẽ falſa imoẽ ad oppoſituʒ noticia eni nõ habʒ ↄfoꝛmitatẽ ex actu impa toqͥ eſt va pꝛaxis: ſed pꝛaxis habʒ bonitatẽ ex noticia:⁊ rectitudinẽ in ratione directiui
3

—˙—‧——————————
* un—
4 .
.——————.„—..* 82½ 1 ———— 2 ⸗————————.—— 6. ————————————— 1 n
——————————— 2— 2—
. 4
effectiue. Et cum hoc cõpetat noticie diuine circa cðcluſiones cheologie cõtingẽtiũ ideo theologia cõtingẽtiũ eſt pꝛactiea in intelle⸗ ctu dino: ⁊ nõ ſpeculatiua.j id rationem tertie concluſiõis dicendũ.ꝙ minoꝛeſt falſa ſaltim vniuerſaliter·nã iſtaꝰ cõcluſio theolo gie cõtingentiũ. deus creat ⁊ tamẽ nõẽ pꝛa⸗ cticz i intẽllectu creato: ſʒ mere ſpeculatiua
x. ſunt cõquſiones pꝛactice. quia regulãt
intellectũ ⁊ voluntatẽ in actibus impatis.et
ſic habent rationẽ directiui effecriue ĩactibꝰ impans iu imperari ſůt.⁊ ꝓ tanroſunt pꝛq⸗ ctice. ñ eſt notandũ ꝓ regula illaꝙ omnis noricia ilaſiue oi concluſiotheologicaco⸗
nita cuius obiectů eſt aliquis actus impa⸗
lis a nobis quẽ quidẽ actũ in poteſtate no
ſtra exiſtentẽ reſpicit notica talis ſuh rõne actus ⁊ ſuh ratione Congeptus obiecti. pꝛi⸗ mo tamẽ ſub rõne obiecii ⁊ ſecundario ſub ratione actus. que quidẽ noticia eſt regula⸗ ria imtellectꝰ noſtriciicatalẽ actũ impꝑabileʒ a nobis ſiue ſit cõcluſio pᷣceptina utiſtaden rime:⁊ mandata eiꝰcuſtodi. Piue ſit ꝓhibi⸗ tiua. ut nõ accipias nomẽ deltui in vanũn furaberis⁊ ſic de alijs oẽs igles noticie ſũt pꝛactice. Moticia aute illa ad quð ſe habʒ in⸗ tellectus noſter ſolů cogniriue⁊ nõ impati⸗ ne cum vnluntate:ipſů etiã obieciũ ſc pahʒ o liberũ arbitriũ noſtrũp modũ ohietic no ꝑmodũ actus ut iſti den ereat deꝰredee mit mmndũ. xpᷣus crugifix eſt.tales omnes ſunt in intellectu nfo ſpeculatiue. n intel⸗ lectu vero diuino ſunt pꝛactice. quia ipe re⸗ ſpicit iſtos ꝗus pmodum obiecti:⁊ ꝑmo dũ actun. ſ Eſt igit᷑ ſccunda opinio docto⸗ ris ſci quã teneoq̃ ponit duas cõcluſiones
„ cõcluſid. Theologia ſimul eſt ſpe Ci
atiua ⁊ pꝛactica. quia ille habit?quiẽ co⸗
gnitiuus obiecti nò cõpabilis a nobis ⁊ co⸗
gnitiuus ⁊ dictatiuus opabilis eſt ſimul pꝛa
cticug eſt ſpeculatiuus: ſed theologiaẽ hu⸗ iuſmõi. Fſt enĩ cognitiua dei qui Pm ſe nò ẽ
opahilis a nobis ⁊ multoꝝ alioꝝ quoꝝ co⸗
gnitioneʒ tradit nobis ſcriptura. Eſt etiam
Cognitiua? dictiua actionũ humanaꝝ. ergo
eſt ſimul ſpeculatiua ⁊ pꝛactica. Maioꝛ p̃ʒ. qꝛ noricia dei ponit᷑ ſpeculatiua⁊ pꝛactica. Ppeculatiua inqᷓ;tũ eſt de intrinſecis dinaꝝ ꝛactica guiẽ inqᷓ;tũ eſt dictatiua creando rů. Wingꝛex ſe patet ⁊ pꝛius pꝛobata eſt.
Icðo ſic. nõ minꝰ denoĩat pꝛacticũ⁊ ſpe⸗
ciilatiu ſciẽtiã q; inellectiuã potẽtiã: ſed in tellectus dicit᷑ ſimul fpeculatiuus ⁊ pꝛactic? qᷓſil ad pꝛacticabilia ⁊ſpecualbilia fe extẽdit
eſtio
8⁊hin ß talis eſt theologia qʒ ſe extẽditaꝗ ñ opabili ꝑ ipſãſicut ad deñ⁊ ſbas ſepatas ⁊d opahiliaꝑ ipſů ſiqut ad aciꝰvtutijigit K. ßo ſic nõminꝰ pfecte tractat theologi⸗ de moꝛibus q; natufalis ppinimopfectins. Püguiamotlintheologie funtexccleuo⸗ ra. Tum quiaad finẽ altioꝛẽ oꝛdinantur nec
minus trgtatde ſpeculabilibus q; metha⸗ philicus; ſed ſcientiatractans de moꝛibus apud philoſophos eſt pꝛactica:⁊ ſciẽtiatra
cians de deo⁊ de diuinis apud methaphiſi
que vtrũq; ſimu copꝛehendit erit ſimupa
ctica ſcientiapficiens in vita actiua:⁊ ſpecu⸗
latiua pficiens hominẽ in ↄtemplatiua Sʒ
theologia eſt huiuſmodi. ꝓficit enĩ homiueʒ melius in vita cõtẽplgtiua: qᷓ; omnes ſciẽtie huzanitus inueme ſimiliter ⁊ in vita actiua
Scða còcluſio·theologia pncipalius eſt
ſpectlariua qᷓ; pꝛactica ꝓbat᷑ dupliciter. pꝛi⸗ moſic. ille habitus qui pꝛincipalius eſt pꝛa
cticus qᷓ; ſpeculatiuus habet ꝓ foꝛmali obie ctox pꝛincipaligliquod opabile ꝑ ipſam:ſeg theologig nòhabet pꝛo pᷣncipaliobiecto ali quid enipfne3 nö eſt pꝛincipa
hus pꝛacticq qᷓ; ipeculatiua. Minoꝛ patzp
ſex panerſa ios qui panit pꝛincipale ob⸗ iectũ deum mꝙdeus. aicꝛ pbaturia illa licnria que ſlud quod conliqerat magiſ conſiderat Stiehiccei quinſcunq; ſpeculationis: habet ꝑ pꝛncipgli⁊ fonnali oblecto opus ipſamPꝛincipale eni ohie⸗ cnieſt ilud gratia cuius alis cõſiderantu: ſed ſciẽ tia pꝛactica pꝛincipalius qᷓ ſpeculati naohiectumqõcðſiderat magis conſiderat gratigopcris q; gratia ſpeculationis. ergo c. ſ Bcðo ſic ⁊ poteſt aliter foꝛmari ratio Habitus cõſiderans pᷣmo aliquod obiectũ ſuhaliqua ratione reducibili ad aliã in eodẽ habitu minus pꝛincipaliter denominat᷑ ex eo qð ſibi minus pꝛincipaliter cõpetit ex iia
ratione ſic reducibili in aliam quod ſibicom
petit ex ratione ad quã terminat᷑ tota relo⸗
—
lubilitas ⁊ reducibilitas ſcienti eꝛ ſed theo⸗
logia inquantuʒ pꝛactica pꝛimo conſiderat deum ſub ratione bonitatis. quia illa eſt ra tio aqua tanquãa radice pꝛimo accipit ſua Pꝛincipia pꝛactica cum eaaccipiat ab vltimũo fine cuiꝰrario ẽ fũmñ bonũ. Et hec ratio re⸗
ducibilis eſt ad ratides deitatis fcut ratio pꝛedicati ad rationes ſubiccti ergo theolo⸗ gia min ꝰpncipglit denoĩabit ab eo qð ſibicõ petit ex coſideratione dej ſub rẽe bonitatis — eo qð ſibicompelit ex ↄſideratione dẽi ſ abſoluta rõe. heẽ pꝛacticũ cõpetit theolo⸗
ilci kz tßninuimne ütimbun niinun inttirsdu midii
5

ſwnurnnnii
dodun ms ymcir
rMione ſcrcucdininni pemet rmor qi m ubins t rcducdi ii
lis: eſſe añt ſpeculatiuũ cõpetit ſibi pꝛimoet pꝛincipaliter ex cſieratione dei fub abſo⸗ ergot. ¶ Sed contra iſtas cõcluſides ar⸗ gui pꝛimo ſic. quia cum theologiaconſide⸗
uerſo. Si pꝛimoꝰ erit toig pꝛacticaſicui pʒ
de moꝛali ſcientia que conſiderat potentias
anime. que tamẽ ſunt pure ſpeculabiles Em ꝙcòſiderat eas ppter operabile ſcilicʒ pꝛo⸗ pter actus moꝛales· ideo eſt tota pꝛacticg.
Siſecundo modo erit tota ſpeculatiua.qͥa
ſicut ſe habet ſpeculabile conſiderarꝓpter
operabile ad ſcientiã pꝛacticam: itaſe habet operabile conſideratũ ꝓpter ſpeculabile ad
ſcientiã ſpeculatiuã pꝛimũ facit ſcienriã pꝛa⸗ cticã ⁊ ſpeculatiuã. ⁊ ſic arguit. var⸗ ro magiſter ſcoti idẽ no ſpecificat a duobus pꝛbentibus modũ contrariũ in ſpecificõdo glias idẽ poſſit eſſe homo ⁊ aʒinus: ſed pꝛa
cticũ ⁊ ſpeculatiuũ habẽt moduʒ contrariũ in ſpecifcando. ergo theologia vnaexiſtenſ ſcientia nõ poteſt eſſe pꝛactica? ſpeculatiua. Tertio ſic maioꝛ incõpoſſibilitas ẽ int᷑ pꝛa cticũ ⁊ ſpeculatiuũ qᷓ; inter mathematicũ et
phiſicũ:ſed vna ſcientia nõ poteſt eſſc ſimul
mathemathica? phiſica.igit᷑ vna ſcientia nõ
poteſt eſſe ſimul pꝛactica? ſpeculatiua. pꝛo⸗ bat᷑ nam habitus diuiditur pꝛima ſua diuiſi
one in pꝛacticũ ⁊ ſpeculatiuũ ex ꝰ metha phiſice habitus autẽ diuidit᷑ ſcða diuiſioneĩ
phiſicũ ⁊ mathematicũ ⁊ naturalem ibideʒ. Munc aũt maioꝛ incõpoſibilitas eſt int᷑ pꝛi⸗ ma dinidẽtia qᷓ; inter æquia magis cõpo⸗ nunt. Quarto ſic. quia eſto ꝙ ſit ſimulpꝛa ctica⁊ ſpeculatiua.tamẽ videt᷑ ꝙ debeat dici bncipalius pꝛactica qᷓ; ſpeculatiua. quia ille pabitus eſt pꝛincipalius pꝛacticus cuius fi⸗ nis bncipalioꝛeſt alia operatio qᷓ; ſpeculari: ſed finis pᷣncipalioꝛ theologie eſt alia opera tioqᷓ; ſpeculari. ergo ⁊c̃· Naioꝛ pʒ. minoꝛ
batur. quia vbi habitus habet duos fines ſemper melioꝛ eſt pᷣncipalioꝛ.ſed theologia hʒ duos f nes ſcilicet ſpeculari deũ ⁊ amare
Amare autẽ eſt melins. quia elicit᷑ a carita-
te que eſt melioꝛ hm illud maioꝛ autẽ eoꝝ ca ritas. Muinto cotra hoc quod, dictũ eſt ꝙ theologia habʒ ꝙ ſit pꝛacticaex obiecto ſuo quod eſt deus ſub rõne boni. Quia ex ròne pure ſpeculabili nõ habet habitus ꝙ ſit pꝛa- cticus: ſed ratio boni eſt pure ſpeculabilis ſi cut ratio deitatis cũ deus nõ plus ſit opera
rct peculabile ⁊ operabile. opoꝛtet ꝙconſi-· qeret ſpeculabile ꝓpter operabile uelecon
bilis a nobis ſmꝙ bonuʒ qᷓ; mqꝙdeus. Ad iſta.ad pꝛimũ dicendiꝙ theologia cð ſiderat operabile ꝓpter ſpeculabile.⁊ pꝛaxi pꝛopter ſpeculationt vie poſſibilẽ haberi ꝑ
habitũ theologie. Tum quia perfectioꝛeſt
contemplatio ⁊ ſpeculatio theologieiq; con⸗
templatio ⁊ fpeculatio habitꝰ methaphiſice
ꝓpter quẽ tamẽ a moꝛali pho conſiderꝭtur ctus humani virtuoſi. Tum etiã raminie
ge veteriqᷓ; in lege noua ceſſandũ eſt aliquo determinato tempoꝛe ab operib actiue ut vacet᷑ cõtemplatiue quod nõ eſſet niſiopera
bilia eſſent ꝓpter ſpeculabilia. uãdo ifer
rur tota erit ipeculatiua dicendum ꝙ illud habẽt veritatẽ ſi operabilia cõſideraret gra tia ſpeculationis ⁊ nõ ſᷣm ſe gratia operis. quia cõſide rat ea ut boni fiamus. Et poſſet poni exemplũ de appetente medicinã nõ ſo⸗ ium inqᷓ;tů fanatiua: ſed etiam inqᷓtñ dulcis. patet ꝙ ralis per ſe appetit medicinã inqᷓ;tũ
dulcis ⁊ inqᷓ;tů ſanatiua pᷣncipalius cim in⸗ qᷓ;tů eſt ſangriua⁊ ſic de opabili conſiderata theologia. Zid exemplũ eoꝝ de moꝛali phia patet quod cõfirmat pꝛopoſitũ meũ. chui eni moꝛalis phia conſiderat potentias ani⸗ me ſolũ gratia operis ⁊ ñ grariaſpeculatòis ideo dicitur ſcientia pꝛactica. Sic autẽ nõſe habent operabilia conſiderata in theologia ad ſpeculabilia in eadẽ ſed magis ſe habent
ſicut opabilia ↄſiderata in moꝛali phia ſe ha
bent ad ſpeculabile ſapientie puta ad ſůmũ
bonũ ⁊ nobiliſſimũ obiectũ: ſic ſc hñt opera bilia cõſiderata in theologia ad nobiliſſimuʒ ſpeculabile in eadẽ. ⁊ ideo ſicut nõ obſtãte ꝙ moꝛalia conſiderata in moꝛali phia pꝛopter ſpeculationẽ pᷣme phia moꝛalis dicit pꝛgeti⸗ ca ꝓpter hoc ſcilicet quia in phia moꝛali cõ ſiderant᷑ nõ ſolũ gratia illius ſpeculationis ſed etiã gratia operis. qꝛ.ſ.ut boni fiamus: ſic etiã in theologia. Ad ⁊ dicendũ pᷣmo hm ſanctũ doctoꝛẽ.ꝙ dato ꝙ iſte ditferẽtie.ſ. ſpeculatiuũ ⁊ pꝛacticũ pꝛo ut ſumũt᷑ex ob⸗ iecto habit? nõ ex fine habitꝰdiuidãt eſſenti alit᷑ ſcienti naturali luie generatã: nõ tamẽ
ſcientiq diu ino lumie reuelatã. Sicut enim
coloꝛ ⁊ ſapoꝛ ad diuerſas potẽtias ſenſitiue partis exterioꝛis pertinent que tamen ſen⸗ ſibiliũ drie ad eandẽ potẽtiã cognitiuã inte⸗ rioꝛẽ ſ.ad ſenſum ↄmunẽ ptinent:nec illum diuerſificant. Similiter oẽs ſenſbiliũ drie ad vnam potentiã intellectiuã reducuntur.
Et ſicut appetitus ſenſitiuus diuerſificat᷑ p cupiſcibile ⁊ iraſcibile: nõ tñ potentia vo⸗
litiua.ſic ĩ ꝓpoſito pꝛacticũ ⁊ ſpeculatiuũ ꝑ⸗ tinẽt ad diuerſas ſcias infericꝛes.Ij tñ drie

põdiuerſifickt ſup̃mẽ ſeiẽtiã quc nõeÿ ſigi⸗ krione reriinaiaʒ puenit quẽaniodã giie potieꝝ vir noticie mione· Scðmeni beettiſeeoipdeet rti. pᷣmoad ⸗fides ẽcuedãſigiliato hmeve⸗ ritaiis in mẽte ⁊ pte pᷣma. q bma ar The ologa nigeſt quec inpᷣſſio diuine ſcie. ñ irpõtfeꝛmarirõ leur ſe habent diſtineta obieerg diſtinctarũ potẽtiaꝝ inferioꝝ ad po
tentis ſupioꝛẽ:ſic ſe pñt diſtineti habit? luis äte:ß ſic ſe habẽt di⸗
naturalis ad lumẽ ſupn incta obiecta diſtinetaꝝ potẽtian inferioꝝ lieer diſtingut potẽtias inferioꝛes: nõtñ ſupioꝛes · igit᷑ ſic ſe habebůt diſtincti habit? qui lieʒ diſtinguãt᷑ in luie nãlinon tñ diſtin⸗ guunt᷑ in luie fupnãliſiue in luie fidei. Ideo dicendũ ad minoꝛẽ ꝙ mino eſt veraĩ ſumie naturali:nõ aũt in luie ſupnãli uelfidei. Hñ vnitas theologie ẽ ex vnitate obiecti ⁊ liis fiiqit illo luie reuelẽt᷑ ſpeculatiua⁊ pꝛactica la nõ diuerſificabũt ſeientiq· Aliter põt rñ̃⸗ deriny licʒ eadẽ res ßyeẽntiã nõ poſlit ſpeci⸗ kicariquobꝰ habẽtibcõtrariů modũ in ſpe⸗
eificãdo in ſubſtãrijs:iñ hoc hñ poſſibile ðin qᷓlitatib? ⁊ hoc ꝓpter diuerſuʒ mocj dend⸗ minõdi. Muia ditietio ſpecifien in quglititi bus ſumit᷑ bin diſtinctũ moqũ ſpecifice de⸗ noiandi ſuſtõtiʒj. Jicurctiã diſtinctio gene⸗ in accidẽtibꝰ ſijmit pm diſtinetů modu⸗
denoiandi ſam. Mnde eadẽ qᷓlitas põt dici pabitus Pm ꝙ denoĩat vño modo. ⁊ por diei porẽria nůlis inqᷓ;tũ denoiat alio mõ ide eadẽ ſcia pot dici habit? ᷣm ꝙ habilitat ſub⸗ ſtãtiã.⁊ pdr dici naturalis potẽtia ᷣmq; on⸗ ſtituit ſbſtãriã in eſſe poteſtatio in hituiqine ad qliqð extrinſecũ habitu ſpeculatiuo⁊ pꝛa ẽtito. Muia habit? hcologicꝰ reſpectu ſui pncipat obiecti ſolũ elicit ſpectari: reſpectu gůt alion.ſ.reſpectu aliquaꝝ cõcluſionũ ha⸗ bentiũ tij oꝛdinẽ ad tale pncipale obiectũ me diante tñ aliqua rõe foꝛmali reducibilii rõ⸗ nẽ pᷣncipaliſ obiecti põt habere rõnẽ pᷣncipij getiui coſtituẽs habẽtẽ talẽ habitů in eſſe po teſtatiuo. Et quia hoc eſt ſingulare in theo⸗ ogia quig in oibus als ſcientijs nõ ſunt ta⸗ les cõcluſiones q̃ bᷣncipaliter habeant᷑ ꝓpt᷑ regul in opationibus dandis:licʒ adhuc re ducgnt᷑ in ròneʒ pᷣncipaliter còſiderati. ideo iſte Hbit?habʒ puilegiũ.⁊ hoc ꝓpter ſecun titarẽ obiecti? luis. Ad ʒv dicendũ ſimilit
ꝙy bi tõcludit ꝙ idẽ habit nõ poteſt dici pꝛa
cticus ⁊ ſpeculatiuꝰin luiĩe naturali.nõ tiñj in
iuie ſupnãli uelfidei. Bic etiã eadẽ fides ex⸗ tendit e aq ſpeculabilia.⁊ pꝛacticabilia nlta
ðifferenti poſita in ipla Gi obeiat.Eqᷓ
imio in diü
itas umis eſt rãtio·quare vna ſcia erite
pꝛeritai fpeculatiua ſcqueret᷑ ꝙ œes feien⸗ tie erũt vna ſcia in lmie naturali.⁊ quia ila ſcieritia etiam erit pꝛactiea⁊ ſpeculatina. Rñdeoq habitſcientiaꝝ nãliũ lʒ habeant vnũ. ſlumẽ naturale:tñ differumt ꝑdiuerſa media demonſtrandi:⁊ ſie lumẽ cde naturg⸗ lenõ eſt. cognitòis omniũ ʒcluſionũ b ſtientijs diuſa media illatiua pa bent. Bic aüt nõ eſt in theologia. quia ipm umẽ in theologiaeſt tota rõ cognoſeẽqi pe⸗ ritates oiuʒcõcluſionũ theologicaꝝ quiaoi bus taliaſſenrim que reuelate ſůr noda mus gliã rön aſſenſus ſie nõeſt ſimile de luie ficei ⁊ de luie naturali. Zd pcẽqu fmherpheß lich in genere reiptils ano ſit melioꝛ ndti in genere reinobilis. Bicit ineecheertomelcet acinnm lapides ponẽdos in cdifitio:melioꝛ inquam in genere rei vtilis;q; martell de auro: non genere rei nobilis· Neldicendũg amoꝛ eſtmelioꝛ ſiaccipiat quãtũ ad oĩaqᷓ ſuppoſt. uppoitt cogitions· ideo melioꝛeſt ᷓ ſoß ognitio ſicit dud bona melioꝛa ſůt qᷓ; vnu honü ſolũ: amoꝛp ſe nò. Hicendũ igirunꝙ inoꝛẽ falſa finis eni pncipalioꝛ theologie nheſt amoꝛ:ſ ſpeculatio. ut pus dictumeẽſt. ad obm· Vno mo in oꝛinc d obiectũ radicale ⁊ nõ pᷣncipiatiuũ ſiueꝝ⸗ tütis actiue. Kt hoc niodo pðt dici pꝛacticg mit pncipia. Alio mõ ad obiectum ſue vitu tis terminatinũ. Et hoc mõ noticia nd dicit piactiqa i oꝛdic ad pure ſpeculabile:ß neceſ ſapie oʒ ꝙ ſit opabile a nobis ⁊ ꝙᷓ ſit pꝛais. Auerit᷑qntodecimo vtrů logica ſit intui tiia uelabſtractiug. In iſta queſtione erunt quatuoꝛ articuli. ꝛimus.qͥd ſit noticia in⸗ tuitiua. Scðus quid ſit noticia abſtractiua. Tertiꝰquõ noticia ĩtuitiua ⁊ abſtractiu di⸗ ſtinguunt᷑. Martꝰvtrũ logica ſit intuitiua uel abſtractiua. Pꝛimarticulꝰ tractai de hoc. quid ſit noticia intuitina.ad hoc rñdeo ßᷣm magiſtrũ guilielmuʒ de maricalmo oꝛdi nis pᷣdicatoꝝ in ꝓlogo pᷣmi ſcripti.q. ꝓ noticia intuitiua ſic diffiniri poteſt. Mo⸗ ticig intiitiua eſt noticia certa⁊ euidẽès pſc imediate ⁊ attictiua obiecti ſui in ſua exiſtẽ⸗ tia⁊ reali pñtia. ꝓbat᷑ hec diffinitio. quia no ticia intellectiua dicitur intuitiua ad ſimili⸗
tudinẽ noticie ocularis. Vnde etiam in deo
noticia intuitius dicit᷑ noticia viſionis. Bʒ nolicia uel cognitio ocularis ẽ noticia certa tuidens p ſe imediate attinetiua obiecti ſui

in ſuaexñ̃tia ⁊ reali pñtia. ergo noticia intui
tiua intellectiua que ad iſtius ſiłitudinẽ dicit intuitiua erit noticia certa euidẽs ⁊. La⸗ ioꝛ eſt manifeſta m omnes loquẽtes de itui- tiua ⁊ abſtractiua. Minoꝛ declarabitꝙ eniʒ viſio ocularis ſit noticia certa ⁊ euidẽs patʒ
pmo auctoꝛrate ariſtotiis pmometha di cit. hic fenſuũ maxie nos cognoſcere facit: ⁊
ia ſenſibiliuʒ per alios ſenſus eſt certa.ſiẽp
ractum ꝙ ignis eſt calidus:⁊ ꝙ aqua eſt frigi
da per guſtumꝙ mel eſt dulce:⁊ fel amarum per olfactũ ꝙ lutum eſt fetidũ.⁊ pomũ odoꝛi ſerum. ergo ⁊ nolicia viſiua. x auctoꝛitate riſtotilis pmo phi· quidicit ꝙ innata eſt nob vin ꝓcedendi excertioꝛibꝰnohis ad certioꝛa nature:ſed omnis noſtra cognitio oꝛika ſen⸗ ſ. ergo illa que appᷣhendũt᷑ per ſenſus ſunt nobis certa. Certiſſima autem cognitionuʒ ſenſus exterioẽs eſt noticia ſenſus vilns.igi tur ⁊c. Ptex hoc habetur ꝙ noticia ituitiia eſtcerra ⁊ euidens. Er 2 habet nomen icitur imuitiua ſie ſcia yiſtõis turthomi ſus. Vnde teſtimoniũ de viſu pꝛefertur te⸗
ſtimonio de auditu. quia certius eſt. cum igit noticia intuitiua ſit ex hoe dicta intuitiua q
aMtatur viſiue noticie ſenſitiue. igitureſtcer a? euidẽs. Qæ aũt noticia oculi ſit attinctia imediate·⁊ per ſe obiectiſui. patet. Muia vmn nis noticia mediata:aut eſte pꝛeceden
denti co⸗ E cognitoſed noricia vi
ſiua non eſt ex pꝛecedenti cognitiðe vt paiet necex medio cognitoꝛ⁊ hoc per ſe pmo ſicut pparetergo· Wico aũtꝑſe. qꝛ per acch põt eſſe.ſicut qᷓ mediãte vitro coloꝛato viſo cognoſcit S— vltra dyaphanei taiem medij· dec igitur duo ſic cognoſcunt᷑ quia vitrum inquãtum coloꝛatũ ꝑ ſe pᷣmo vi det. Voꝛpus veroqð eſt vltra dyaphaneira rẽ med poſt vitrů iquãtũ quãtũ ł motũ per e videt:ß non pᷣmoꝛlicet aũt poſſʒ noticig vi ſiua habere mediũ reſpectu viſibilis ꝑ accns ireſpectu motuſeiqðeſt pꝰdya haneitatẽ medhvel reſpectu eiuſqð eſt viſibile ꝑſe. ñ pmo non tñ reſpectu eius qð eſt viſibile pꝛi⸗ puta reſpectu coloꝛis vel lucidi. aũt no⸗ ticia viſiua ſit attinctiua obiecti ſui in exñ̃tia ⁊pñtia reali patet pꝛimo p expientiã. Expe rimur eni nos videre albedinẽ exñtem in pa riete pñtem realiter. quia ſi viſio poſſet eſſe de re realiter nõexiſtente ⁊ pñte ſequere tur ꝙ deus non poſſʒ nos certificare de qua cunq; re ſenſibili ꝙexiſtẽt realiter ⁊ pꝛincipã liter:ſed hoceſt iun⸗.falſitas añt ponit᷑.ↄña ꝓbatur.quia ſideus certificaret
cog lo videntis. ppter iſtas cauſas magis důigerur:ſed noti—
3 tücꝛ conelaria Mꝛimũ coꝛꝛelariũ. nlia no icia intuitiua reſpectu eið quo eſt ꝑpſe pᷣmo immediate poreſt eſſe falſa.ꝓꝛobatquia nul h noticia certa poteſt eſſe falſa ſed omnis no ticia piſiua que eſtrſpectu pꝛimi obiectiæ im
nos ðẽ re ſenſiblli ꝙ exiſteret realiter ⁊ pñ̃⸗ rialiter. aut hoc eſſʒ per noticiã abſtractiuaʒ ⁊ hoc non. quia põt eſſeð non exiftẽte ⁊ non pñre· qut ꝑ intuitiuã ⁊ hoc non:ꝑeandẽ rõeʒ ß re· Tertio quia demonſtratũ eſt in ꝑfectia ꝙ oẽ qð videt:videtur ſub figura pyrãmida⸗ li cuius baſis eſt in re viſa:⁊angulus in ocu 0. Et hoc patet per expientiã. quia qᷓ;to res videt᷑ a remotioꝛi: pꝛo tanto videtur minoꝛ.⁊ hoc ſuppoſita eademdiſpoſitide me dij qð non eſt:niſiqʒ res viſa videt᷑ ſub tali fi
ura pyramida ita ꝙ ſi oculus diſtet a re vi ſa diſtantia maioꝛi qᷓ; ſit diſtantia balis illius figure ab angulis in quo figura illa termina
rur res ipſa non videt᷑ vt expientia docet.ſed
oculus magis diſtat a re realiter non exiſten
teqᷓ; poſſit diſtare g re pꝛedictanfigurã⁊ pᷣ⸗
dictum angulum faciente.ergo rem nõ exiſtẽ rem realirer non põt videre. ¶ſ Euia illð neeeſſario requirit ad viſiðeʒ eꝰ ſubtractio ſß trahit viſõeʒ ß fubtractio pñtie ſubtrahit vi
ſionem:ſicut patet pexpientiãĩ augmẽtatio
eſe dependet naturaliter a cãpticularia
diſtantie qů aquila volat in celum. igitur uiꝰ eſſe eſt in cõtinuofieri illuc in
ůñs realiter exiſtente ⁊pñ̃te: ſʒes
iſionis oculoꝛů eſt in cõrinuofieri nõminuf
S
lmen in apre:⁊ cã pticularis mouens ⁊ a⸗
ſenſibile pariſtotilẽ⁊ð aia. ergo vi
ſio oeularis totaliter depencet ex ſenſibili re
2
ter pñte. Ex iſtis inferoqᷓ
„
mediati eſt certa. igitur ⁊. ſſæcoꝛrelariũ
obiecto nulla alia cognitiòe pᷣuia ſieut pʒde noticia intuitiua oculari.ſic in ſtatu huiꝰ vie
non habemus nec habere poſſumus natura
lirer aliquã cognitionẽ intellectiuã que ſit itu itiua.pꝛobatur quia omnis noticia intuitiua pꝛo ſtatu vie huius pᷣſupponit noticiam ſen⸗
ſitiuam. ſ coꝛrelarium ꝙ ſiaccipiat᷑ noti
cia ituitiua immediata immediatiòe obiecti cogniti data ꝙ ſit mediata mediatiõe cogniti
onis:ſic intellectus in via de quacunq; rẽ ex-
terioꝛi nõ poteſt habere noticiã intuitiuã. ꝓ⸗
batur. quia ꝓ ſtatu vie omnis noticia noſtra inxuitiua eſt mediante fantaſia ſicut obiecto
vel medio cognito. ꝛobat ur⸗Putelligeme
—
enim neceſſe eſt fantaſinata ſpeculari. Spe⸗
culariautẽ eſt cognoſcere. ⁊ ſpeculgtio ẽ co⸗
Snitio· ergo⁊ ſpeculatũ cognitum per
— —

a chiugat fantaſna antem en ſpeculatuʒ igi
nr cognitum.igitur omnis noſtra cognitio
ẽ mediata mediatione obiecticogniti. 4
coꝛelarium: ꝙ ſi gccipiatur noticia intuitiua imediata imediatione medij ↄgniti licet non
imediata imediatione cognitionis: ſic intelle
ctus poteſt habere pꝛo ſtatu vie noticiaʒ ali⸗
quã intuitiuã. ꝛobatur. qi noticia certa ⁊
imediata atrinctiua rei pñ̃rialirer ⁊ realit exi⸗ ſtentiſeſt intuitius:ſed intellect?pꝛo ſtatu vie
teſt habere talem noticiam.ergo&.¶Ma
ioꝛ nota. inoꝛpꝛobatur. quia intellectus eſt potẽtia perfectius cognitiua q; ſenſus ex terioꝛ vł imaginatiua.ſed ille potẽtie habent
noticiã talem.ergo⁊ intellect?. M⸗ aũt hẽat
noticiam imediatã ex pte obiecti patet. quia alias eſſet pꝛoceſſus in infinitum.
abſtractiua pono peecſnen c
ꝛima cõcluſio. Noticia abſtractiua nõeſt Jolum illa que dependet realiter ex aliqua p
cognirione vel pꝛecognito. vt quidaʒ doctoꝛ
dicit. ꝛobat᷑q ſi nõticia abſtractiua cẽt ſo
lum illã que realiter dependẽt ex pᷣeoghitiðe
vel pꝛec ognitoꝛtũc in deo nulla eiſet noticia abſtractiua realiter:ß hoc eſt falſuʒ. igitur Saꝓpbatur. quia in dẽo nulla eſt noticia que resaliter de
*r 1
pᷣcognito. led omnil noticia gbſtractiua depẽ
et velpexigit realiter aliquã pᷣroghitiõeʒ vt
ßrognitů·xtiſte doerorvicit erg indeont
heſ noticia abſtractiua⁊ ſic pãtet ↄñ̃. pꝛd bo falſitatem doctoꝛes po⸗ nuntꝙ in deo eſt dup
cia ſimplicis intelligentie:⁊ noticia Shen.
Iſta ergo noticia ſimplicis itelligentie:autẽ ſoꝛmaliter abſtractiua:aut foꝛmaliter intui⸗
tiua. Spmohabeł᷑ ꝓpõitum. Bizergo
non ẽ alia a noticia viſionis:⁊ ꝑ ↄñs nugato rie loquerent᷑ ſancti⁊ docioꝛes cum dicũt. ꝙ in deo eſt noticia viſidis ⁊ ſimplicis itelligen
tie. qꝛ hoc eſſet dicere ꝙ in deo eſſet noticiq vi
ſionis ⁊ noticia viſionis. ⁊cõcluſio.ꝙ no
rieia abſtractiua eſt alicuius vel aliquoꝛũ ab
obiecto ſuo excluſiua. ꝛobatur ſic. cMuia in omni ſepatide opoꝛtet ꝙin eo a quo fepat
aliquid nõ aliqua neceſſario excludant᷑:ſed in
omni noticia abſtractiua eſt ſepatio ꝑ quam
obicctum cognitum ſepatur. ergo abeo ali⸗ qd vel aliqua excludũtur aiot pòt patẽ
⁊ in ſepatide ſm rem.ſieni ſepant᷑ oues ab he
dis opoꝛtet ꝙ oues ab hedibꝰexcludant᷑:⁊in ſepatione ſrrdenr quia fm ratidem vle ſe⸗ parẽtur a cõditiꝰibus indiuiduãtibus ⁊ ideo
opoꝛtetꝙ ab vti ↄditiones indiuiduãtes ex⸗
cudantur. Minoꝛpbarr. qu q5 aqᷓ ſi
qdem realiter ⁊ foꝛmaliter ſupqð cadit vmʒ denoiando? reliquũ ꝓbatur.quia enim albe do ⁊ dealbatio ſunt idem realiter ſuper qðca dit dealbatio foꝛmaliter denoĩando ſuperi
ud ⁊ albedo ⁊ econuerſo:ß abſtractio actiue accepta grãmaticalirer eſt idem regliter⁊ eẽ
foꝛmaliter qð cognitd. ergo ſup illðqð cadit Ignitõ ðᷣnoiando ↄgnitũ juꝑ il idẽ cadi ab
ſtractõ denoĩandoabſtractũ.ß ↄgnitio dend
miando ↄgnitũ cadit t̃ ſt̃ obʒ. ꝗ ſup ipfũca dit abſtractio ↄgnitdiſ denoĩando ip̃ʒabſtra ctum. Et ſicut obiectumeſt illud tantum q; per cognitiõem cognoſcit᷑:ita obiectumsiið qð per abſtractlonẽ que cſt cognitio abſtra⸗
ctiua ⁊ que facit cognitiðeʒ foꝛmaliter abſira
ctiuam abſtrahit᷑ igit᷑ ſequit᷑cõcluſio. Muia
veicerinonninðrein abiraerunen qů
Bubitatur.quia ↄcluſio vel ſepatio per quã
ſiquid excluditur ꝓuenit ex imperftetide co gnitiðis ſiẽ prʒ in cogniriðe vtis:ſed incogni
tione abſtraetiua fit talis excluſio yr patetꝑ iſtam cõcluſiõem:ergo cognitio abſtractius
eſt cognitio impfecia: ſed in deo ndeſtaliqu cognitio impfect·ergo in deo non eſt cogni
—
tie abſtraetiua.qð eſt contra dicta maioꝛiſ
ñdeo ſie Wů dicitur excluſio Kdicẽdum ꝙ cum ſepatio vłexcluſio que fitꝑ cogniti
nem impoꝛtetquẽdam negatõem · Jſta neg⸗
tio põt accipi dupliciter. Vnomõcꝙydicarne
gatemzgnitis aberciuſoſicercuſun
non gnoſeatur ⁊ tunc talis ↄguitio pꝛoueit
eximperfectione cognitionis:ſicht patet de cognitione vłi⁊ de multis alhs. Alio ꝙ vi⸗ cat negatiðem excluſi ab obiecto ſub hoc ſen
ſupeÿcluſum ↄgnoſcatur nõ ineſſe obiecto
⁊talis ſepatio vel excluſio nõpuenit ex imp fectiðe ↄgnitionis. imo dicit pfectiõemↄgni⸗ tionis inquãtum ꝑ cognitiõᷣem ↄgnoſcit nð ſolum obiectũ ſed qͥd nõ ineſſe ipfi obiectoco gnito. Et talis noticia bene pdt poni in deo ⁊ ꝑↄñs noticia abſtractiua fm quã cognoſei
tur ꝙ habere eſſe diſtinctuʒ a creatura exclu
ditur ab ipſa creatura a deo cognita. ʒch cluſio magis ſpecialis. ꝙ abſtractiua cogni⸗ tio vt diſtincta ↄtra intuitiuã ab obiecto ſuo abſtrahit conditiones quas intuitiua cõcer⸗
nit. Mꝛobatur iſta concluſio. quia noticia qͥ vdiſtinguitur ab alia non per rationem intri⸗
ſecam noticie ſed per rõnem obiecti ſcilicʒ in
quãtum capit obiectum ſuum ⁊ ab ipſoaliqd vel aliqua excludit ⁊ per hoc differt a notici condiuiſa:opoꝛtet neceſſario ꝙ illa excludat que noticia condiuiſa ⁊ condiſtincta cõcernit

5 8
—
Rurergodiſinguiter ptenoticieh
abun ohiecti? hoc opoꝛtet cõcedere. Tunc quero ſit ꝓpꝛia ratio obiecti abſtractiue inquãtũ
inſech iſta patet· quia denoiatides modaleſ e eidẽ ſimplici noticie pñr realiter cdueni· re non poſſunt diſtingui ꝑ rdem noticie itrin ecã ſed opoꝛtet ꝙ earum diſtinctio accipiat
5— . 2—
1 includit. Sed noticia abſtractiua diſingui
tur ab intuitiua ⁊ non per ratidem intrinſecã
noticie ſed per ròem obiecti. ergo ipſa etiam inquãtum capit obiectũ ſuum aiiquaab obie ccto ſuo excludit.⁊ per hoc differt a noticia in uitiua. ergo opoꝛtet neceſſarioqꝙ illa ſint q̃ concernit intuitiua que eſt contrg eam viui⸗ ſa. nioꝛ patet. quia ſi viſio diſtingueretur ab audituñ per rationẽ noticie. quia ſieſſent vna? eadem realiter ſed tĩ per rationem ob iecti tunc viſibile nnenetet viſibi pꝛie ab auditu opoꝛtet neceſſario ꝙ ila exciu deret que auditus excluderet ⁊ ecòuerſo ali- os non differrʒ Minoꝛ pꝛobatur quantum ad oœEs ptes. bma pars ẽ ꝙ noticia abſtracti hem noticie in⸗ alef
Et per hoc differrʒ ꝓ
intuitiunʒ
iral
£**
zconch 10
neepars eſtabſtractiuaphoc diſtigui tur ab intuitiua patet quia noticia imeqiate diuiditur in noticiã inruitiuã ⁊ zbſtractiuam
vr patuit ꝑpbationẽ pꝛime pris· Aur ex pte
nu diſtinguitur ab imuitina. Aut enim includit
omnia que obiectuʒ includit intuitiue. aut ex udit aliqua que obiectum intuitiue inquan um obiectum inuitiue includit. Si pꝛimoꝰ n sbſtractina nodiſtinguit ab intnitiua. Siz modo habeo pꝛopoſitum. Confirmat᷑. quia noticia abſtractiua diſtinguitur ab intuitiua nonex parte noticie vt pꝛobatuʒ eſt:ſed ex parte obiecti. quia L.excludit ab obiecto.Eſt enim noticia foꝛmaliter excluſiua vt pꝛobatũ nit inæde. Ipſaergo noticia abſtractiua aut diſtinguit᷑a notici intuitiua quia abſolu e aliqd ab obiecto ſuo excludit.aut qꝛab ob iecto ſuo excludit illud. vel illa que intuitiua in obiecto ſuo concernit. Nõ pmooquia no⸗ ici quã habet deus de ſeipſo eſt noticia que abſolne omnem imperfectionem⁊ omnem polentialitatem excludit ab illo pꝛimo⁊ ſum mo obiecto.⁊ p ↄñs abſtrahit obiectũ fuum
*
gel deßo eſſet in
ſtractiuũ ſunt diſtincte ⁊ diuerſe denoia⸗
tiones modales noticie que pñt eidem noi e ut paterin deg. igit&. 6 Spars minoꝛis eſt. ꝙ abſtractiua noricis aliqua ab obiecto· Aſta patetex ⁊ conch neqerhoe foꝛmnaliter denoiatur abſtracti⸗
nicyr initn
abomni imperſtetione rẽt foꝛmaliter quedã
conſtat ꝙ reſpectu illius obiecti nõ eſt noti ia abſtractiua contra intuitiuã diſtincta.er⸗ ₰ 6 noticia abſtractiua contra intuitiuam di⸗
ineta non eſtilla que abſolute ⁊ ſimpliciter
sb obiecto ſuo aliquid vel aliqua exciudit.ß
illa que ab obiecto ſuo illud vel illa excludit
qe intuitiua concernit. Et tm̃ de ⁊ urticulo
Ertins articulus eſt. Quð diſtinguũt᷑ olic ia intuitiua ⁊ abſtractiua. vtrũ vi⸗ delicet diſtinguanur ſpecifice vel non. de
pono tres concluſiones Pꝛima cõcluſio
ꝙ noneſt neceſſarium abſolute ⁊ vkiter: imo
impoſſibile eſt ꝙ vliter diſtiguãtur ſpecifice
Wrꝛobatur iſta conciuſio. quia fi noticia ab⸗
ractiua diſtingueret᷑ vtiter a noticia intuiti
uatunc noricia abſtractiua quõ haberer an⸗ timpfectioꝛ⁊ ignobilioꝛ qᷓ; itui een vebalio viliſi
luʒ ergo ⁊t fulſitas cð
33
Alias enim ariſtoriles nõ
gumnde febus nobiihus ᷓ multüde rebus Fnobilibuſæ celix můdi Mrobo ↄſcquẽtiã Rlgulus probationem ſuppono pꝛimo ꝙſi
Iabſtractiua ſpecie diſingnãtur oʒ ꝙrnaeoꝛumſit pfetiꝛala⁊ noiloꝛ v
nincontingit darevuas ſpecies in eodem Lradupfterdis ⁊ nohiirans luppono
ſi ſpecifice diſtinguantur ꝙ pfectioꝛ⁊ nobi
sꝛ ſpecies erit intuitiua qᷓ; ahſtractiua.⁊ iſta
ab omnibus concediturul ʒſuppono ꝙ vbi aliqua duo ſpecifice diſtinguũtur opoꝛtet
omne indiuiduum contentũ ſub ſpecie perfe ctioꝛi ſit nobilius ⁊ perfectius indiuiduo con
entoſub ſpecie ignobilioꝛi⁊ impfectioꝛi pa- et. Muia eniʒ homo ⁊ aʒinus ſpe diſtinguũ tur. mne indiuiduum contentum ſub Poie eſt omni indiuidno qð continetur
ſub azino. Wnde debiliſſimus homo perfe⸗
ctioꝛeſt foꝛtiſſimo gʒino. Ex his pꝛobo ↄaʒ MAuia omne indiuiduũ contẽtuʒ ſub ſpecie ꝑ fectioꝛieſt perfectiuſomni indiuiduo conten
to ſub ſpecie imperfectioꝛi. patet ex ʒ ſuppo ſitione:ß abſtractiua in angelo de deo conti-
netur ſub ſpecie ignobilioꝛ q; intuitiua de tri
angulo vel alio viliſſimo obiecto vt patet ex
pꝛima⁊ ſcha ꝙ vna illarum ſit imperfectioꝛ glia ſpecifice ptʒ ex pꝛima. ꝛ ila ipfectiõ ⁊ ſit abſtractiua patet ex ⁊.
autem ſub illa contineatur abſtractiua ange
lide deo patet ex rerminis quia eſt quoddaʒ indiuiduum illius ſpei.⁊ ſic patet conſequen tia ⁊concluſio noticia ⸗
*
bſtractiua certa
etꝙdelectabilius eñ cognoſcere modi⸗

——— ——
e obiecti vel medij. quia ſu
habita de eodem obiecto foꝛmali imediate ð
quo ⁊ intuitiua non diſtinguit᷑ ſpecifice dato ꝙ illud obiectuʒ non accipiatur modo pñtia li vel non accipiat᷑ ab illa noticia vt pꝛeſens
Pꝛobatur iſta cõcluſio quia noticie non di⸗ ſtinguũtur ſpecifice · niſi vel rõne obiecti vel
ratione medh vel ratione formalis modi ròõe
obiecti:ſicut noticia phica ⁊ methaphiſica ra
tione medijſicut de codem obiecto ſcientia ⁊ opinio.ratione foꝛmalis modi:ſicut veſidera re ⁊ delectari in effectu ⁊ ꝓpoꝛtionabiliter in actibus intellectus.ſʒ noticia abſtractiua ex
onitur ꝙ ſit no
ſuppoſito mõ differt a een ex ꝑ
ticia certa habita de eodem o mediate ad excludendum abſtractiuam que eſt per medium. Mec differũt ratione foꝛma lis modi.puta quia illud obiectum non acci-
5
ab illa noticia ſicut pꝛeſens. quia cũ pꝛe
entia obiectiexcludatur a talicognoſcẽte ex
qua excluſione vocatur noticia ãbſtractiua:
aut excluditur per modum compoſitòis ⁊ di uiſionis.puta dicendo obiectum non eſt pñs
aut excluditur per modum ſimplicis appꝛe· henſionis. quia appꝛchenditur obiectun ſed
non eius pñtia. Si pꝛimo modo:tũc faiſitas
eſt in appꝛehenſione dicendo ndeſſe pꝛeſens qðeſt pñs:ſicut eſſet falſitas in appꝛehenſide
qui diceret. lac non eſſe album:qð eſtalbuʒ.⁊ tunc talis noticia abſtractiua non eſt illa de
qua loquimur.quia loquimur de noticia ab⸗
ſtractiua certa. Si⁊ei.ꝙ excludat᷑ pñtia ob
iecti ꝑmodum ſimplicis appꝛehenſionis qꝛ
ſcilicet appꝛehenditur obiectum ſed non ein pꝛelentia. Contra illa pꝛeſentia excluſaautè aliqᷓ ↄditio reat obi:aut ↄditio tin rõis cõpe
tens obiecto ex cognitione. Bi pꝛimo modo
tunc eſt contra ſuppoſitiõem. quia ſupponit abſtractiua ⁊ intuitiua ſin de eodem obie⸗ cto foꝛmaliter:ſed hoc non eſt hic. quia om
intuitiue includit aliquid reale:qð nõ includit
obiectum abſtractiue ſi pñtia dicat conditio⸗
nem realem.⁊ per ↄſequès non eſt ideʒ obie ctum eſt contra pꝛeſuppoſituʒ in coneluſione iſtius noticie ⁊ illius. Si⁊⸗ Contra qʒ iꝰ pñtia rationis que excluditur ab obiecto abſtractiue per qð diſtinguit᷑ abi tuitiua:aut itelligit᷑ in obiecto intuitiue vt ra
tio cognita:aut non. Si ſic. ergo viſus nullã
haber noticiam inruitiuã. Quianullum ens rationis poteſt cognoſcere.⁊ per ↄñs necpᷣ⸗
ſenti rõnis. Siergo pñtia rationis includi
tur in obiecto intuitiue vt conditio cognita viſus nullam habebit noticiam intuitiuàm ⁊
ſis viſus non videbit cũ deficiat ſibialiqua cõ
Qneſtio
iecto foꝛmalii
ditio obiectihot aũt eſt manifeſte falſum er.
o t. Ji gůt illa pñtia rõis non includatur
in obiecto intuitiue vt ↄditio cognita. habet ꝓpoſituʒ quia obiectũ intuitiue cognoſcitnð cognita pñtia rationis:ſed hoc fit etiaʒ in co
gnitione abſtractiua reſpectu illius eiuſdem
obiecti foꝛmalis ergo cognitio intuitiua ha⸗ bet modum cognitiòis o.⁊ per ↄñs non diſtinguũtur ratione mo⸗ di. Bi ergo non diſtinguãtur nec ex ꝑte obie ctinec ex pte medij:nec ex ꝑte modi patʒ ꝙ
ſtractiue ⁊ ecõuer⸗
non diſtinguãtur ſpecifice ⁊ratio. ¶ʒcon
cluſio. D aliqua noticia abſtractinade alq
obiecto diſtinguitur abinuitiua ſpecifccde codem obiecto. Pꝛobatur. Muia noticia fi dei quã habet viatoꝛ de deo eſt noticiaabſira ctiua:⁊ noticia quã habet cum efficitur com pꝛehenſoꝛ eſt noticia intuitiua. quia facie a
faciem videt.⁊ accipiendo rationẽ foꝛmalem ex parte dei cogniti per hanc noticiã Et per illam eadem eſt ratio foꝛmalis vtriuſq; noti⸗ tie:ſed pꝛima noticia ſpecifice diſtinguitur a
xßᷣm omnes. quia pꝛima btifica:⁊non bea⸗
tifica. Ex iſtis concluſiòibus infero vnũ coꝛ⸗
relariumA Woꝛelarium.qꝛ cum noticia ab⸗
ſtractiua abſtrahat a còditiõibus quas intui tiua cõcernit. Si abſtractiua abſtrahatara⸗ tione gertitudinis ſic eſt noticia falſa vel du⸗ bia. Velabſtrahit a ratione immediatiõis. ⁊
ſic eſt noticia diſcurſiua vel mediata.vel ab⸗ ſtrabit a rõne pñtialitatis:⁊ ſic poſſet vocari abſtractiua imaginaria vel memoꝛatiua.
Vontra pꝛimam ⁊ ⁊ concluſiones arguit landulfus dupliciter.pꝛimo ſic. Mue ſũt ciu
dem ſpeciei poſſunt ad inuicem adequari pi tentionem ſicut patet de caloꝛe intenſo⁊ re
miſſoꝛſed abſtractiua non poteſt intantumi-
tendiꝙ intuitiue adequetur.igitur ⁊ 4 ſic que differũt plus q́; numẽo df̃nt ſpẽ ſaltiʒ ſed abſtractiue ⁊ ituitiue dn plus qᷓ; numẽo quia differunt plus qᷓ; due intuitiue eiuſdem obiecti.⁊ due intuitiue eiuſdem obiecti dim numero.ergo abſtractiua ⁊ intuitiua diffeit
plus qᷓ; numero¶ AMd pꝛimũ dicendum ma ioꝛe conceſſa.ꝙ minoꝛ eſt falſa.licet enim ab⸗
ſtractiua ⁊ ituitiua nõ poſſunt adequariquã
tum ad rationem denoiatiõis:tamen adequã
tur ⁊ poſſunt adequari quantum ad raiiõe pfectionis.patet de deo i quo ponitur abſrà ctiua ⁊ intuitina de quibus conſta ꝙ abſtra ctiua in deo adequatur intuitiue quamum in ratione perfectionis. Sicut poſſet poniexẽ plum de paternitate ⁊ filiatione in diuinis.
quia nullum adequatur alteri in ratione de⸗
noiatõis. iicet bene ĩ rõne perfetionis · Alius

exemplum datur de pꝛoducere ac pꝛoduciin ereaturiſque adequantur in ratõne perfegti onis · licet non in ratione denoiationis/ Ed ⁊Sdicendumꝙ ſiratio valeret tunc pꝛoba ret ꝙ album intenſum ⁊ glbum remiſſumdiß ferrẽt ſpecie· quia differũt plus qᷓ duoalbai tẽſa vł duo alba remiſſa. ⁊ ſic dfnt pluſ qᷓnu mero. ergodifferunt bm argumentũ tuũ ſpe exeo ꝙ male accipitur differre plus qᷓ; num ro.oc eni poteit fieri dupliciter. Ano mð vniuerſaliter. quia ſi dicãtur diferre plus q; numero.i.plus qᷓ; quecunq; dra numeroi ea dem ſpecie ⁊ hoc modo verum eſtꝙ talia dif
erumt ſpecie. Et hoc accipiunt ili maioꝛeʒ ſuam. Ilio modo poſſunt dicidifferre plꝰq; numerò particulariter. quia ditferũt plus qᷓ;
quedam duo ſingulariter ⁊ partickariter gc⸗
cepta infra eandem ſpeciẽ.⁊ hocmodo fal⸗
ſũ quiatalia differunt ſpecie femper · Quia ſequitur ꝙ album intenſum ⁊ remiſſuʒ differ
rẽt ſpecie· qʒ eſt faſum. Bi ergonccipiũt ma iotẽ in pꝛimo ſenſu:tunc maioꝛ eſt vera. ⁊ mi⸗
noꝛ falſa. Pima.in ⁊ſenſu ⁊ mi.ſub ea ma⸗
ioꝛeſtfalſar minoꝛ vera. Si aũt accipiatun maioꝛ in pꝛimo ſenſu⁊ mioꝛ in ⁊vt ſie. vtra⸗ q;ſit vera tunc minoꝛ non aſſumitur fubma⸗
ioꝛe·⁊ ſic eſt fallatia equiuocatiõis⁊ cuʒ hoc
eſt fallatia conſequentis. Arguendo ſic. hec
duo differunt plus q; quedam duo differẽtia ſplo numero: ergo differunt plus ᷓnumero
vkiter eſt fallatia conſequẽtis.
Mantum ad 4 articulum ſcʒ vtrum V Mogica ſit intuitiua vel abſtractiua deh pono q̃tuoꝛ ↄcluſibespꝛima cõcluſio:logi- Ca non eſt ſcientia intuitiua vel abſtractiua. Pꝛobatur logica non eſt ſcientia.ergo neci
titius nec abſtractiua. yña ꝓbatur a toto in modo ad ptem in modo arguendo deſtructi⸗ ne:vel ſi vis a ſuperioꝛi ad inferius. ſlæcon
cluſio. logica non eſt noticia intuitiua.pꝛo⸗ batur quia noticia intuitiua terminat ad ob⸗ iectum pꝛeſens in ſua exiſtentia reali.ſed ens rationis qð eſt obiectum logice non habʒ exi ſtentiam realem.ideo non poteſt eſſe pꝛeſens in reali ſua exiſtentia noticie logice.igitur ⁊
ʒconcluſio. logica eſt noticia abſfractiua
MWꝛobatur logicã eſt noticia quedaʒ non in⸗
tuitiua:ergo abſtraetiua. ↄa pꝛobatur. quia iſte noticie vacuant nãm noticie ſimpliciter.
Mec eſtdare mediã noticiam per abnegatio n· vnde oĩs noticia que non eit intuitiua eſt abſtractiua. concluſio.logica eſt ſcietia
„
bſt ctina ßm modum. non aũt m rem ꝓ⸗
bnu· Eo modo competit logicam eſſe ſciaʒ
„— S
abſtractiuamquo modo competit ſibi es ſci
entiã:ſed logica non eſt ſcientia niſi ßʒ modũ
ergo non eſt ſcia abſtractiua niſi fm modum
one ſupſedeo.
Sſtquã determiatuʒeſtde obiecto ha⸗ bitus. ⁊ de natura habitus in generali
onditionibus earundem ↄñter gccidendo
ad materſam huius libꝛi in ſpeciali oꝛdine ta menqueſtionum ⁊ numero non mutato. Weritur ſextodecimo.vtrum vniũſale ð eſt ſubiectum huius libꝛiſit gen ad
inq; vniuerſalia. In iſtaqueſtiõe erũt duo
articuli: pꝛimus vtruʒ vniuerſale ſit ſubiectũ noricie huius libꝛi.ſchus vtrum ſit genus ad quinq; vniuerſalia. ſyMuãtum adpꝛimum articulum poteſt arguiꝙ yniuerſale non ſit ſubiectum in hoo libꝛo. Illud qð non habet paſſionem non poteſt eſſe ſubiectum:ſed vni uerſale non poteſt habere paſſionem. igitur RMaiot nòta. Minoꝛꝓbatur quadrupli citer pꝛimo ſic. eꝝ i paſſio. vniuerſalis vłeẽt vniuerſale vel ſingulare:non ſingulare. qꝛ ſin
ulare non conuertitur cum vniuerſali:qð e eratione paſſionis. Mer vniuerſale. qꝛ tůc idem eſſet paſſio fuiipſius qð eſt falſum. quig pꝛopꝛium non indicat eẽntiam rei. Item iqẽ demonſtraretur de ſeipſo⁊ eẽt demonſtratð
nugatoꝛia. 4oſic. quia ſi vniuerſale habẽt
ſionẽ aliquam:tunc illa paſſio ineſſet om⸗
niſolia ſemp⁊ ſic eſſet pꝛopꝛium ſed hoc eſtĩ
poſſibile ꝛobatur. omne ꝓpꝛiumalicui?ẽ Squalis amhitus ſicut ſuũ ſubiectum:ſed pꝛo pꝛiumqð eſt ſpecies vniuerſalis nõeſt equa
lis ambitus ſicut genus ſuum:ſcilicet vle. er
go ſequitur ꝙ vniuerſale nõ habeat paſſiõe que eſtppꝛium ipſius. ſſic. Accñs non eñ
ſubiectum acc̃tis:ß vniuerſale eſt accis igi
turãt. Maioꝛ eſt ariſtotilis 40 methaphiſi⸗ ce. Mioꝛ pꝛobatur. quia iſta? pꝛedicatio ac
identalis. homo ẽ vniuerlale ſed hoc non ef
ſet niſi arcñs pdicaretur ibi de hoie igit&.
ſſic. Dmnis paſſio ẽ mioꝛis entitatis ſuo
ſubiecto. quia cauſaur aſuo ſubiegto: ſed mi nus ens ente rationis eſt nihil.igit᷑ ens rõis non habet paſſionenſed vniuerſale ẽens ra tionis. igitrur⁊. ¶n contrariũ arguit᷑. qꝛ
ſicut ſe hahet ſcibile hm rem ad ſciẽtiam fᷣm
rennita ſe habet ſcibile fm modum ad ſciam
hm modum:ſed illuq dicitur ſcibile fm rẽ łm ſciam reglem qð eſt bmum pmitate intentio⸗
nis ad qð etiaʒ omnia conſiderata in taliſcia hñ̃t oꝛdinẽ ⁊ attributioneʒ. Si igitſic erit in ſcibile ᷣm mocd ſcʒ ꝙ ſubiectus ſcibile fʒ mo dum in aliqua ſcla erit ilud ad qð oĩa cõſide⸗

rata in tali ſcia habẽt odinẽ ⁊ attributionem
d hoc in iſto tractatu nõ põt eſſe niſi vk.igi
tur vle ẽ ſubiectũ huius tractatus.¶⁊ſic i
poſſibile eſt aliquam ſciam cõſiderare plura
vt plura niſi inquãtum illa plura reducãtur
ad aliquod vnum:ſcd habitus acquiſitus ex ſtudio iſtins tractatus reſpicit pluã. qꝛ reſpi eit genus ſpẽm diamꝓpꝛiuʒ ⁊ accns. opo?
tet ꝙ cõſideret de iſtis vt reducũtur ad vnuʒ
aliqð: ſed iſtud non eſt niſi vle. igitur&.ma⸗ ioꝛ nora. quia ſcig vna eſt reſpectu vnius ge
neris ſubiecti. Minoꝛetiam patet. Muã tum ad declarationem huius articuli notan
dum pꝛimo. ꝙ ſicut triplex eſt actus rationiſ ſimpliciũ appꝛeheſio compoſitio ⁊ diuiſio
tdiſcurſus. nam entia rõis haben ſeintri⸗ plicidfia. Aliqua enim ſunt que conſequun- tur ipſas res hm ꝙ ſunt obiecriue in intellẽu
ſimplici vt eſſe abſtractum eſſe itellectume
ſe vnum. bmratiõem:eſſe vłe. eſſe genus·
ſpecies.eſſe ſuperius. hm rõem.eſſe
⁊liber pñtoꝛuʒ ariſfotilis. Alia ſunt entia ra tionis que conſequũtur res hmꝙ ſunt ohie ctiue in intellectu coponente ⁊ piuidende. ſi ſunt eſſe enunciatuni.eſſe affirmatum· ſe ne gatumeſſe ſubiectũ.eẽ pᷣdicatũ.⁊ ſic dẽ ali
de quibus eſt liberp armenias. Alia ſüten⸗ tia rationis que cðſequũtur res fmꝙſi n iectiue in iteliectu diſcurrẽte de vno cõplexo in aliud. vt eẽ ſilogiſatum.eẽ cõſequẽtionatiiʒ eẽ antelatũ.eſſe illatuʒ eẽ demõſtratũ. de iſtis ſunt libꝛi noue logice.ſcilicet pꝛigꝝ poſteriò rum topicoꝛum elencoꝛum. ¶ Motãdũ
ille terminus vie eſt nomen ene cut alh termini cõcreti pot accipi tripliciter.
vno mo pꝛo re ſubiecta intẽtioni vniuerſali tatis. Aiio modo accipit᷑ vłe foꝛmaliter ꝓ ip
ſa intẽtionalitate a qua res denoĩatur foꝛma
liter vna ⁊ vłis. que quidem intentionalitas
conſequitur ipſas res kmꝙ ſint obiectiue in itellectu.ʒvłe accipit᷑ ꝓ aggregato ex hijs duobus icʒ ex re ⁊ intẽtionglitate. his pᷣnota tis ſit hec. ¶ꝛima ↄcluſio ⁊ negatiua. de vłi.ʒaccepto nulla eſt ſcia tãquã de ſbiecto ſcibili.ꝛobat quia de nullo ente ꝑaccñs pᷣt eſſe ſcia ꝑ phm vi.metha.qui dicit. nullaẽ cir ca ens ꝑaccñs ſpeculatiotſed vle ʒaccꝑptũ eſt ens paccũs. igit&. Maioꝛꝓbat. Tum quia ens per accñs nõ ẽ diifinibile vna diffi⸗ nitione. Tum quia non habet vnuʒ cõceptũ
quiditatiuũ de quo aliquid ſit demonſtrabile
Tum ʒquia non habet vnã paſſionẽ ſed plu res non habentes oꝛdinem ad inuicẽ. Tum
quia non eſt ſpecies. Tum qͥntoq; non eſt
es eſſe ſuperius. m rdem eſe inferiis ym rõem.⁊ ſic de alijs. de quibus eſt liber iſte
de vłiæacceptoð
3
ſub vno genere ſed ex diuerſis generibuscʒ piexus ea igi rõne qua diffinere᷑ᷣm naturã vnius genẽris · ea rõne ⁊ ᷣm naturã alterius Minoꝛ pꝛobatur. quia ſi ea que minꝰ diſtãt adunara faciuut ens paccñs.igit eaquema gis diſtãt adunata faciunt ens ꝑacchs:ß ſa ⁊accñs que minus diſtãt qᷓ; ens reale⁊ rõis
adunata faciunt ens ꝑ accñs.igitur ⁊ ens re
gle ⁊ ens rõnis adunata faciunt ens per acci
dens:ſed vle ʒacceptum dicit tale ens. igit
t. ⁊concluſio. liber iſte non eſtð vninej⸗
ſali bᷣmo modo accepto. Mꝛobatur qꝛ lier iſte non eſtde ente reali:ſed vle pꝛino modo acceptumeſt ens regle. igitur ⁊.Mgioꝛ ꝓ⸗ batur. qꝛſubiectũ piis logice nõexgedit me⸗ tas emitatis ſubiecti totilogice. Minnõ ẽ¶cõcluſio. Bcie reales ractanr de vni ſali pꝛimo modo accepto tanqᷓ; de ſubiecto. ꝓ batur qꝛ ſcie reales ideo dicũtur fales deno⸗ miatiòe extrinſeca qꝛtractant de entibus re·
zlidꝰſed oes ſcie reales tractande vlib ig
rur vniuerſali de quibus tractãt ſci reales ſunt entia realia. ⸗ Jiteliderci barur qꝛiſte liber eſt de vniuerſaltmgeenſ rationigſedſœlum acceptumeſtens rõiſ
igitur ⁊. Pꝛimuʒ coꝛrelariumogiche
Kia rationis ʒ non realis licet logiea ſitqua litas realis. ꝛobat. qꝛ ſcia vel dicit ſciz rg tionis quia eit ens ratiois.⁊ hoe non · qꝛom nis ſciaeſt ens reale. vel quia eſt in ratde. ⁊ non. quig ſic omnis ſcia eſſetens rationis q omnis ſcia eſt fubiectiue in rõne. 2 de ente yationiſ vt dicatur ſcia rationis. quia licet ipſa ſcia ſit quedam qualitas realis:tam uia dirigit in cognitiõe entis rationis vicit cia rationis denojatiðe extrinſeca ab obie cto qð ẽ ens ròis.Pt talis ẽ logica. quia logi⸗ cadirigit nos in cõgnitione entis rõnis. aũt logica ſit qualitas realis. Pꝛobatur. qꝛ
omnis habitus acquiſitꝰex actib intelligẽdi eſt qualitas realis fpoſita in pꝛima ſpẽ quali tatis:logica eſt hmõi.igi᷑⁊.ſæ⁊coꝛelariñ logica non eſt de intentõibus pꝛimis adiun ctis ſchis. Pꝛobat᷑. quia intentio pᷣma adi cta ⁊faẽ ens ꝑ accs conelariũ logi non eſt de intentiõibus pꝛimis fmqꝙ bmaitẽ cio diſtinguit᷑ aæ⁊ᷣm duplex genus intellgi biliũ. ꝛobatur.qꝛ ſie accipiẽdo intẽtionem pmã.tunc eſt ens reale. ¶ Mcoꝛꝛelariũ log
ca eſtde intentionibꝰſchis foꝛmaliter adiun
ctis pmis tanquã exemplis ⁊ fůdamẽtis⸗ inrentionũ. Pꝛobatqꝛ logica eſt fonnaliter de eme rationis. Si aũt introducãtur res re
ales ſicutfit in liꝛo pñtoꝛum hẽ gra exẽp

3
5
38
denoiatiõem ab eadẽ foꝛma.ß̃ vle acce
vtdiſtamus enta ratõis ꝙꝛdinate applicare entibus realibus.⁊¶Cõcluſio rſalis ad pꝛi mã ptẽ queſiti. Ite liber eſt de vłitanquam
de obiecto adequato ſue noticie. patet qꝛ ſibi
cõpetunt ↄditides ſubiecti ſcibilis m modi qeſt pꝛimo queſitũ pꝛimitate cãe finaliſ cui
noticia intendi᷑ in ſe⁊ in ſuis ptibꝰ ſubiectis ſiquas habet:⁊ in ſuis paſſionibꝰ oia iſta ſas patẽt. Muãtum adæ varticulũqeſtde⁊ pre qᷓſicſſeʒ vrn vle ſit genus ad quinq; vniůð ſaia de hoe eſlouplex opinio aꝛimaop nio yleeſt genus S uiidqðpqauxde viiqul 18 myVnum nomẽ t hm vnã rõem ideſt genus vle reſpectu quinq; vłiumeſt hmõi.igit⁊. ſicde vłieit ſcid ergo eſt vniuoci. ñn
*
—
vniuorũt non ſpecies: ergo genqꝛ pdica᷑ inquid. ergoãt. ¶ Wötrdiſtàm opinionem urguo quadrupliciter. Wꝛimo ſic. Illud
eẽntialiter eſ quo nullo modo põt eſſeq; 53
maliter bm ꝙ de eo tractat pñs liber
Maioꝛ nota quia albedo nunquam dicitur
albadenoiatiue abalbedine. ſed ipae quoai q dicit abũ denoiatiue ſi igil cũ vle imẽ
eſt vie nullopoterit dieiqð igit᷑ nõ eſt genus.
Seqͥtur ad hoc ꝙ licet foꝛmna realis nõ poſſit
denoiare ſeipᷣam qꝛ nulla foꝛma realis refle⸗
ctitur. ſeipſam:tñ bñ entia rationis pñt
applicatur rebuſ vtqu
nus MWontra dupliciter.ſi aliquid ex hocdi
ceretur genus quia accipit᷑ꝑabſtractiõeʒ vt enus vt qð ſequeretqꝙ nihil eſſet genad ni
nomen ⁊ ſᷣm rõeʒ ab ipſis gxſic. ſiex hoc ꝙ
aliquii accipit vi qð itellcti attribuat ſibi rñ tio generis reſpeciu inferioꝛum de qͥbus pꝛe
dicatur cũ entia ratibis in infinitũ poſſint ac
cipi vrqð ⁊ vtquo:ſequeretqꝙ genera⁊ ſpẽs
eent miiiplicabilia in ininitũj. Et ci oẽ gen ſit ſcibile. igitur ſcibilia mitiplicabũt in ifini⸗ umqðeſt impoſſibile. ¶ſic qð nõ cðtinet᷑
ſubdiuiſo nec ſubaliquo mẽbꝛodiuidentium
vle quo.iipa intentioæ?non cõtinetſub di
ensr diuidit remin rẽ vłemqͥ dici
us diſtinci ſpe
Pbatur· quia de nulio ecquiuoco eſt ſcia ſeſt
tiam ſuameſt quo· quia ręs dicũtur eſſe vles Vyniuerſalitate accepra foꝛmaliter. igit ẽ.
hpꝛa ſe ⁊ denoiare ſe. vñ licet albedo non poſſit dici alba denoĩatiue. iñ vłitas que — o põraccipi vtqð itel⸗ lecium vłitare q̃ͥ ſe habet vr quo.⁊ ſic erit ge
leitatẽ poſſibiſe ⁊ nihil ipoſſibile. qꝛaccipi⸗ tur vtqdaʒ ʒpabſtractidem diſtinctũ m
uligtmio nota.· i. phat qꝛ vteqð ale ᷣm ariſtotilẽ pmo eriarmeniasq vłis vtqðx rè
S. *„ —* 4
pienlarch ilud yle inqðpluſdtens realeß
ſtytequo i.vte inttionale ß vie q; igit ⁊e. Wöſirmat. ſicur ſe habz vie qð ad eendum quo:ita ſe habet vle quo ad eendumqʒ: ß yie qð ivſereale nquã pores vle quoidq; ð nolnlbple qilludeſtintetiottvlecnun⸗
mmodũ. Cdtraigit ſoluʒ eẽt genus n moanöperen ſindit. Weſie Sicu a acchᷣ le habetadinticemadhocꝙ vnto⸗
in aliquo hᷣm pꝛedicãdi modum:b ſubſtãtie t
bitur igit ſubltãtiatr pᷣdicaria accijtaliter pᷣ
ar
dictur aliter ⁊ accñtaliter. igi
*
pdieataccideraliter de ſubiecro ⁊aliter Shac albeditie ⁊ ſic ide pqicarur ſtaliter ⁊ ac
F accñte vniuoce vniuocatõe deno
voltinn ſʒ nõ qͥdiiatiua q vre nopdicaẽ ddi
tariue de baxacchte. xetiam exempiuʒ
*
nii valz de albedine q icʒ fbalit gccñtatt
1
nuʒ cbe hm ſubiectionem:nd tamen hůt Sehn ahſtraeröez cſit abſtrabbtl
—
terti abſtrahẽſab vtro
⁊ ſic rñſio eoꝝ nlta
iſtis qnq; vtibus igif⁊c inoꝛ pbat· q e ynum in mulris non dieit᷑ vniuoce de genere
tialiter accñ accidẽtaliter.igi᷑⁊c. ¶WMico igi
ver eſtꝙaccipiẽdo vtibus vel vie largo ⁊ nò ppꝛie tunc vłe pot habere modũ generiſ
v0modo quo poteſt habẽ ſpecies ſcʒ im mo
dum.⁊ eo mõ quo põt oꝛdo inter entia rõnis
ad bmum pmo.ꝙ minoꝛeſt fa a. quia nonpᷣ⸗
us põteſſe vie qð.idenoiatum ab intentidse igitnumqᷓ; pot eſſe genus. ñdes ꝙ põt dic
cent in aliquo fm rennita ſbaliter⁊ accidẽtu- titen pꝛedtcari ſe habet ad hoc ꝙ vniuocẽtur
d bec tÿdent imo ꝙᷓ vfe vniuoce pdicat
de bꝛ raccßte ⁊ alie intentibes· Fit ⁊ albe
vuobmois pᷣicandialiqs modus pdicandi
⁊de accñte. genus eni eſt vnũ in multis cẽn
tur· D accipiẽdo vle ꝓpꝛiẽ nec vniuerſalita eſt vniuerſalis vel vte ß eſt ilue qᷓ aliqdẽ vre
accñti nihil eſt cõe hm rem:vt inferius ꝓba
etaliter. Ina ririo nipil valetq vie pᷣdi ßie blractoquenire⁊ ſi habet
ledeguibuſcungnödicütptes difin· tiis vniuoce nec ipʒ diffinitũ. pʒ iſta· pres diffinitiis ipſi vlis non dicuntur vniloc ð
repriri. ¶d argumenta eoꝝ dicendumeſt
dicatur vłede ipſis bm ynam ratibem. aliter rñdetur. M licet pꝛedicet᷑ ſm ynũ noment
Fm vnam rationem. nõ tamẽ equaliter ptici-
uerſalinon eñ ſeia niißm modiʒ nonfm rẽ
—
patam. ð requiritad veram vniuocatiem. Addicẽdum maioꝛeſt falſa ꝙ de vni·
Sed huius rei defectus eſt nonex parie ha bitus ſedex parte obiecti ſcibilis. ore
*

Queſtio
ſponſione ad rationes in pꝛincipio queſtio
nis factas notandum ꝙ iſte ⁊ intentionẽs
non opponũtur niſi vtraq; accipiatur vt qͥd
vel vtniodus. Muando igitur vicirur ꝙ de vniuerſali eſt ſcienria certum eſt ꝙ vniuerſa⸗
le ibi non accipitur vt quoddam vnũ vnitate ſimplicitaris:ita ꝙſit vnum hin genus velꝙ ſit genus vel ſpẽs:ſed accipit᷑ibivt quoddaʒ
vnum vnitate anologice pᷣdicatiõis· Et inqᷓ;· tuʒ accipit᷑ vt habens modũ ſubiecti⁊ ipſius quid de eo eſt ſcia m modũ. non quidem ſciẽ tia pfcta vt ſepe dictum eſt.nec vr ſic eſt ge⸗ nus:ſed eſt habens moduʒ generis. Ex hoc ad rõnes. vnde ad rationem negãda ẽ minoꝛ ad pꝛimãpbatiõem dicendũ.ꝙ paſſio vłis nõ ẽpriculare nec ſingkare. nec hʒ paſſionẽ ꝓpe dictam ſed aliquid habet ſe ad ipſumpꝑmoqũ — ratione tamẽ vniuerſalis:⁊ põ ubröne pticularis. Et ſic ipᷣm vłe acceptu vt quid põt habere aliquid vt moduʒ ſubròe tamẽ vłis conſiderationis· Et ſic vr quid ẽb iectum ⁊ vt modus:eſt paſſio. uãdo argu⸗ ie2 idem erit paſſio ſuiipſius. Meſpõdeꝙ nõ ſequitqꝛ differũt ↄceptibiliter ⁊ ᷣm roneʒ ⁊ iſta diſtinctio ſufficit ad ſcibile ßᷣm modum Wotra arguis. qʒ tẽ methaphiſica ẽteẽt feia Fm modũ Keſpõdeo negãdo ↄñaʒ ꝛ ſciepia mecha. ſapia. qꝛ hʒ obnĩ reale:nec ſequit ꝙ ee ſit ſapia. qꝛ deficit ibi entitas obiecti⁊ nobilitas ¶ Adæ⁊v rñ̃deo concedẽdo ꝙ illa paſſio habebit modũppꝛij ñ arguis · om⸗ ne ꝓpriũ eſt equalis ambitꝰſicut iiud cuius ẽ ꝓpꝛiũ WCõcedo· qñ dicis in mioꝛuß ꝓpꝛium qðẽ vłe nð eſt eq̃lis ambitꝰ qꝛẽ ps ſpiectiua vłis. Wicẽdum ꝙ mediũ equicocat᷑ q maioꝛ inrelligi᷑ de ꝓpꝛio accepto vt modꝰtůc eniʒ eſt equalis ambit?:ß minoꝛeſt—— ac cepto vtqͥd ſi eni habet modũ pris ibi
qñ ibi cõciuditqꝙ vłe nõ põt hr̃e.ꝓpꝛiũ· negat pa ꝓpter iſtam equiuocatiõem medh⁊ d ʒdicit cꝙ maioꝛeſt va de ſubiecto pncipali qꝛaccũs nõ põt eẽ ſubiectum pᷣncipale accñ⸗ tis: ß bñ põr eẽ rõ fũdãdi aliud accns.vt quã⸗ titas eſt rõ fundandi albedinẽ. ⁊ ſic quantitaſ pot eẽ ſubiectũ paſſiõis realis.minoꝛ etiã eſt hlſa ii itelligatcꝙ vłe ſit verũg ccñſreale. Ad pbatiõem dicendum ꝙ vłe pot hie modů ac⸗ idenris pᷣdicabilis nd aũt eſt accñs pᷣdicam taie. Et ſic vte põt hr̃e moduʒ ſubiecti ſibit licet non ſit ſcibile vere ⁊ realiter ¶ Ae 4„ dicẽdum ꝙ; minus ens ente rõis ſimplicit qð erxtendit ſe ad oẽ ens rõnis rale opoꝛet ꝙ ſit nihil:ß minus ens determiato eme rdis non oportet ꝙſſit nõens ß ſufficit ꝙ ſi determia⸗
tum ens rõis. WMaioꝛ etiã nd eſt verap tan⸗
pboui? ſicde alhs. igit⁊c.
to.ꝙ qꝛ nõ opoꝛlelꝙᷓ ſhm emtis ròis qðe ens rõis ſit nobitius paſſione:ß ſufficit ꝙ habegt ratiðem nobilioꝛis. q ſubiectũ hz ròem quid ⁊ paſſio rdem modi. Et hoc ſufficit⁊t. B Verit decimoſeptimo vrꝝ vle ſit qᷓlita mentis. Be hoc eſt quedã opinio q̃ diẽ uta ſubiectũ vel aliud ens reale e ziaʒ exi⸗ ſtens· ß eſt quedam qualitas mẽtis pᷣdicabit᷑ de pluribus:non tamen pꝛo ſe ſed pio ilplu ribus. Que qͥdem q̃litas licet fmſuã naturã ſit qualitas ſingularis·iñ mꝙtalis quai iign naturale pluriũ q repñjtat pluã na⸗ pluribus. Ideg il qualitas licetſit finguls⸗ tis hmescſttai viherſelisp ſiglicite Rliter nõðclarant ſuã opiniõeʒ. ¶ Mapi nio ſiitelligat ꝙ vniuerſaleẽ qualitãs mentiſ Eeis ieenee pꝛelentando quia repftar vniuerſalt tune e era.ſʒ nd credo ꝙita accipiãt· Biait veli gilin ꝗitas mẽtis ſit vle inpdicohad⸗ Pucdupliciter porimelligiynocila qliſ memis ſir ve ptanto. qꝛqulitos tis?ꝙ dam gen ad hãcqᷓlitate⁊ adilãſi ipaſcin ã ſiq̃itas memis? gen i hãc⁊ diliãſcim xcuexegerac nderedochtal ielig Alio ira pot intelligiq oẽ vle ſit qualitai nẽ tis ⁊ꝙ jolũ vte ſirqiitas memis itaꝙ nulu
ve reale ſit extra mẽtẽ· Er itatredo witelli
gůãt dictů ſuũ. deoʒᷓ eos arguo ſextupli 3 Srer⸗ ſpꝛimo ic 1e ilu ötec vlecuipõt tribui intẽtio vłitas: ß muls reb'q nõ ſůrq̃· litas mẽů p̃t attribui intẽtio vłitat puta hoi ⁊ſic.illud dicitur vłe ĩpᷣdicãdoð qͥ ad ꝓpoſitũ. qð pᷣdicatð pli
pus ⁊ẽ in pluriby: ß nõ ſola q̃litaſmẽtis pᷣteẽ
inplurib?⁊ pᷣdicari de pluribꝰ igit᷑ nõ ſola qᷓi tas mentis ẽ vłe. NMa. pʒ ex diſfinirie vłis. Vpi. ꝓbatqꝛ hõ pᷣdicgt de pluribſikr aiala ma alia ⁊c. Mñdeb foꝛfan imo ois resẽqᷓi tas mẽtis. qꝛ ois res repñtat᷑ꝑ qjlitarẽ mẽtis Wontra hic nõ loquimur de vniſaliin rep⸗ ſentãdo: ß de vłi in pᷣdicando. Aliter rñdeig illa qualitas mẽtis pdicatur de pluribꝰnonp ſe hp illis pluribus · Contra nihil pᷣdicatu de pluribꝰpꝛo pluribus niſiqð eſt in plurib pꝛo pluribus:ſed qualitas mentis non eſt in pluribns pꝛo pluribus.igitur qualitas men tis non pꝛedicatur de pluribus pꝛo pluribu aioꝛ nota. q dicide alio pꝛeſupponit eſſe in alio. Minoꝛ pꝛobatur. quia qualitas men
tis que eſt in intelleciu eſt repꝛeſentans ho⸗
mineẽ:⁊ ex ↄñti petrũ:nd eſt ĩ petroꝓ hoĩ:qk homo per ſe eſt ĩ petro uñ̃ qᷓlitas mẽt igit

8
* 2„*. S. 2. 8 3„„ K
ꝙ qñ di hõeſt ſpẽs: alal eſt gen? itelligat ꝙ ꝙ illi tmini hõ ⁊ aial ſunt vłia in ſignificãdo. qʒ ſcʒ ſignificãt vłia.i.ſignificãt res q̃ ßʒ ſuas naturas jñ ſunt detmiate ad vnũ ſuppoſitũ ſi ue ad vnã ſpẽm.tůc iſta opio nihil mali dicit. Si auteʒ dicẽ velint ꝙ ille tminꝰ ho ſit vłe in pᷣdicãdo⁊ in eẽndoꝛſikr iſte termin aial. ⁊ſic nò video qũo iſta opio potẽitðfendi. Ande arguo ↄtra cã ſex modis ad pñs. ¶Mꝛi ſi
¶Tertioſic. Eo modo qᷓlitas mẽtis pᷣdicat de re extra: puta de ſba quo modo q̃litas mẽ tis pot denoiare ſam ⁊ eſſe in aque eſtex tra intellectuʒ:ß q̃litas menð que eſt in aia no pot denoiare ſbaʒ extra niſiðnoiatðe extrin ſeca⁊ accñtali: vt dicẽdo homo eſt intellect qñ videlʒ fit denoiatio hois ab actu iniellige di ipᷣm repñ̃tãte. igit᷑ q̃litas meni nõ pᷣdicabi
—
——.
tur de ſba extra alam exñteʒ niſiß
¶ Lonfirmat. quia illa foꝛma que eſtqliras
mens nõpdicat intrinſece niſive eoqð deno miat xinquo eſt: ß nõeſt niſiin itellectu.igit
ſiũpᷣdicat de iteleetuinrrinlece:lic nõqͥdi
reʒ niſipᷣdicatede noiatiua ⁊ acc̃tali. igi᷑ nunq; vie qdiratiu hdicatde re extra⁊ ſic nulla eeßale
ille tmin ho eſt ve veleſt vle inqᷓtů voxr fm ſuũ eſſe reale pʒꝙ imurat auditũ:velf peſt vox ſignifcatia ad placitũ.ſi pᷣmo cũ vox ſit
res nãlis ⁊ reſ realr ej̃ aĩaʒ exñ̃s:igit vłe eſt res realis extra animaʒ exiſtens ⁊ nõ iminꝰ Si ſecũdoꝰ Cõtra vłia ſunt eadẽ circa oẽs:
tgrie:ß ſolů denojatiue. ¶ Muartoarguẽdo voy ſignificatia nò eſt vke. Waioꝛ ꝓbat᷑· qꝛ
ſic. S̃is qlitas ment eſtens fegle: ed vle ym teeſt q̃litas ment: igit vle eſt ens reaie.
ſcie ſunt eedẽ circa oẽs:igit᷑ ⁊ eadẽ eaꝝ obie⸗
eta ſun cadeʒ circa oẽs:ſʒ obiecta ſciaꝝ ſunt
qheſtxtrate. Maiornota q dis qjura⸗ in ¶ vlia igit vtia ſunt eadè circa os. Mioꝛpʒ is: vel eſt act intelligẽdi vei habir vłſpes ex hoe ꝙy illa vox h que ſignificat nãʒ rõna
„
inelligibit vel foꝛma lpecularis ßᷣquode
iozuʒ ponis eſt ens reale. Winor eit tug.
Ein ligna latia ñ ſiqreãdẽ in ligua hebꝛaica. git nõeẽt idẽ vłe in igua latia ⁊ in ligua he
uiro ſic. m̃is ↄcept inia eſtmeſſe hniað eſt valde incòuẽiẽs. Rñdeb ꝙ licz parara ſingtarib in reꝝ natuta ep̃aum tmin vocat vel ſcriptꝰnð ſit idẽ circa oẽs:tñ exrib ſbiecrie:ß om̃e vle hmteeſt ceprus in mẽtal. Wötra ad min hicille tmi mẽtis: igit alicð vle hmn eſſe eſt ſeparstũaſu ſhᷓriu hönðẽ vle inpdicãdo: in voce:vel in
* .
7 85
is ſingkarib in reꝝ natutn eÿ̃ iniellecti
¶ Sexio ſic iiis cbcept nien eſi q̃litas om̃ vi ei ↄcepr? menst igit om̃e vie eſtqli tas. cko eſtfalla: qꝛ ſe
—
ſaꝛx eſt erroꝛ Nlatoms. eeſtq̃itas
—
nera:ß ꝙ oia vtia ponerent᷑ in pᷣdicamto qᷓli⸗
eor dicẽdũ ꝙ nihil ꝓbat: ß ſolũðclarat ꝙã̃li tas mẽ ſit vle in repñ̃tãdo:ſʒ nõ inhdicãdo. Werit decimooctauo vtꝝ vte ſit imin?
e hoc ẽ opinio noialiũ qui dicũt ꝙ ſic
Er põt ita pſuaderi. te eſt iludqð põt pᷣdi earide pluribꝰ. igit᷑ nulla res reatpot eẽ vte aioꝛ pʒex viffinitiðe vfis. Ninoꝛ ꝓbat qꝛnihil pot pᷣdicari de plurib niſi qð pot eſſe tminꝰ ꝓpois. pʒ qꝛ pᷣdicatio fit ꝑꝓpdes. ſed
nlla res põteẽ tminꝓpõis:aiias ſcq̃re? ꝙ veẽnt aliqᷓ ꝓpões q̃ꝝ ſpiecta eẽnt rome:⁊ pᷣdi⸗
ata in almania. qð videt᷑ incõuẽiẽs: igit æ. ¶Secũdo ſic. ꝓpões nõ ſunt niſi in mẽte:in Joce:vł in ſcripto.ð ptes eius nõ ſunt niſi in mẽte:voce: vłin ſcripto. ß vłe eſt ꝑs ꝓpõis:
ißil vle ñeſt niſi iĩmẽte: in voce:vłin ſcripto. Cotra iſtã opiniõeʒ arguẽdo notãdũ pꝛi⸗
ꝙſiiſta opio intelligatꝙ vte eſt minꝰ itaſcʒ
tat. qð eſt falſuʒ:igit᷑ aliquapᷣmiſſaꝝ eſt falſa. nd maionergo mioꝛ:igit ei⸗Idictoꝛigeſt va. que ẽ: aliqð vle nõ eſt ↄcepr? ment. qðncedo Fpʒigitꝙ iſta opio ñ pot ſuſtineri. ¶Ad roòcʒ
*
, . 7
ſeripto. qꝛ ſic nðeſt idẽ circa oẽs. Irẽ dicẽdo cptmin? mẽtakeſt vłe in pᷣdicãdo cadis in pꝛi
nã opinibeʒ ꝙ actꝰ itelligẽdi vel ↄcept?men Malis: ſed vniuſale in p̃dicãdo ꝙ videlicʒ con eptus queʒ habeo de homine pᷣdicetur qdi- tatiue de petro quieſt in reꝝ natura exiſtẽs.
12 6
quod tamẽ eſt falſuʒx ipoſſibile. Tuʒqʒille ceptus mẽtis eſt accñs ⁊ non põt qͥditatiue Pdicaride fbſtãtia. Tum quia ille ᷑min men alis quẽ habeo de homine quẽ ↄceptũ dicis eſſe vłe ßᷣmeſſe ſeparat᷑ a petro ⁊ ab aʒino:
git᷑ vniůſale ſᷣm eſſe ſepargt᷑ a ſuis inferioꝛi
bus. Tum quia ille cõceptꝰ eſtſingtaris ⁊ in diuiduus qui reſpectu vnius ſpeciei non hẽt niſi vnů cõceptũ nũo: ſed vnuʒ nũo non põt pᷣdicari de pluribꝰ qͥditatiue:ſed de vno ſolo.
vnde infinita ſequerent᷑ incõuẽientia ex hoc
ꝙ dicis vte eſſe tminũ mẽtalẽ. ¶ Becũdo ſic qñ dicit homo eſt aial:ibi genꝰ pᷣdicat᷑ de ſpe Imo logicos ßʒ te: igit᷑ ille tminꝰ aĩalẽ ge nꝰ⁊ pᷣdicat de illo ẽmio hõqͥẽ ſpẽs.¶ Cõtra genꝰ eſteẽntialr in ſpẽ:hille tminaial nd eſt eſſentialr in illo imino hõtq nõ eſt genꝰeius.
aioꝛ nota. qͥa ndeſt genꝰextra ſuas ſpẽs ex 4 topicon. um etiã· quia niſi genꝰ eſſet eẽntiatr in ſpecie non poſſet pᷣdicari eẽntialr
de ſpecie. quia diei de altero pᷣſuppoiteſſeij eo· Minor ꝓbat· quia ille tminꝰ homo ſcri⸗

prus retiaʒin voce põt eſſe ſine dlo termino aial ſcripto⁊ in voce. Simitr concept?alias põt eſſe abſq; hoc ꝙ cõcipiat᷑ aliqua iun ſpẽs. ⁊ ſic cõcept? aialis põt haberi abſq; cocepiu
cuiuſcũq; ſpeciei.igit᷑ ſi chceptꝰ aiaiis eẽt vłe tůc vle qð eſt genus poſſʒ eiſe nulla ſuaꝝ ſpe rieꝝ exñte. Jimilr põt arguide ſpecie. Con
tidem̃. qð eſt falſuʒ. quia tůc nulius eſſet oꝛdo ratiõis inter ea. quia oꝛdo ratõis eſt inter di⸗ ſtincta hᷣm rdeʒ. Vtem diffinitides eẽnt nuga
toꝛie. quia idem diffiniret᷑ per idem. Si non
hẽo ꝓpoſitũ ꝙ cõceptũ aialis poſſuʒ habere nõ habito cõceptu alicui? ſpẽi.igit ſicõcepiꝰ
aialis eſt genus:⁊ chcept? ſpẽieit ſpes: tunc
enus pot eſſe ſine a
liqua ſpecie. ſed hoc eſt
luʒ⁊ ipoſſibile:igit⁊t. ¶ Tertioſſic. Muc
ro egoa te.quare ille terminꝰ homo eſt ſpẽs ⁊ nõ ile terminꝰ petrus. Mon poteris rñde reꝙex natura ſua habet ila vox homo ꝙſit vle. quia ex naturaſua nõeſt termin ſigniſi⸗
cans:ſʒ ſoluʒ ex placito inſtituẽtis.ſimir ille
terminꝰ petr?. Wpoꝛtʒ igit᷑qꝙ dicas ꝙ ille tet minus homoeſt vke:quiã ſignificat vte.⁊ ille rerminus ꝑetrus eſt ſingtare: quia ſignificat ſingtare· Tunc ſic. ꝓpt᷑ qð vnquodq; tale ⁊ ipᷣm̃ magis: ſed ile termin homoeſt vlis: qꝛ ſigniſicat vle. igit᷑ id qð ſignificat᷑ magis eit vle:ſed id qð ſignificateſt res: igit᷑ res eſi ma is vłe qᷓ; termin?ſed nò eſt vtẽ in ſignifican do: igit in eẽndo. Wices ꝙ ille terminus ho mo eñt vle: qu ſignificat cõceprũ mẽtis ytem. Contra. in iũa ꝓpoſitibe homo currit?ſi
debet eſſe vera tũc opoꝛtʒ ꝙ pᷣdicatũ ↄueniat
iiqð ſignificat᷑ per ſbiectũ:ſʒ curſus nõcon nenit ↄceptui mẽtis ſed rationali nature exi
nẽti in reꝝ natura.igit᷑ ille tminꝰ homo nõ ſi
gnificat conceptũ mẽtis:licʒ ſignificatio que eſt in voce non ſit ſine cõceptu: tůj ſignificatũ nòeſt cõcept?.¶Mnarto ſic. Dm̃e vniuſale eſt incõꝛuptibile:nullus iminꝰ eſt inchꝛupti- bilis: igit nullus tmin eſt vle. Ad qð ſequit per coůerſideʒ ſimplicẽ iſta. nullů vie eſt ter⸗ minꝰ. Maioꝛ eſt Ariſtotiliſpꝛi poſterioꝝ. quia ſolũ de incðꝛuptibilibꝰ eſt ſcia. Minoꝛ ꝓbat᷑· quia tminꝰ mentatnunq; eſuniſi qñ eſt
actualis cogitatio. ⁊ tminꝰ vocał nũquaʒ eſt
niſiqᷓ eſt actualexp̃ſſio. nec ſcript? niſiquã- do nõdelet. AMuinto ſic. Wmes ſcie junt de vłibus. ſiergo vniũſalia eẽnt fmini.ergo
oẽs ſcie eẽnt ſolũ de fminis: ⁊ ſic nulla ſcia ef
ſet de re extra aĩam: ⁊ ex ↄñti omẽs ſcle eẽm
ſermotionales. Kñdebis ꝙ oẽs ſcie ſuntde
nrmins mẽtalibenðde voeſy yrſerpttet
minis. quia alias noiarent᷑ ſcie ſermotiona- les. ontra phiſicg eſt de illo tanqᷓ; deſub
iecto cui per ſe chpetũt paſſiones phiſice.ſc
motus:tẽpus:⁊ locus. ſed iſte paſſiões nõch
etũt terminis mentalibꝰnec tminis voca
us: nec tminis ſcripi: igit ⁊. Rÿdebisꝙ
firmat· vel cõcipiẽdo rõem aialis cõcipio ra phiſica nõ eſt de termino mẽtali vt de per ſe tiõem hois ⁊ oiuʒ aliaꝝ ſpecieꝝ:vel non.ſi ſic igit᷑ genus ⁊ ſpẽs ſunt ideʒ ↄceptalr⁊ᷣmra purſt 40
do phiſica eſt de ente mobili quo modo chue
ſbiecto:ſʒ eſt delente mobili qðeſt res realis put ſtat ſub f᷑minomẽtali. ¶ontra eomo
niũt ſibi paſſòes phiſice: ſʒ paſſies phiſice
nd conuẽtũt enti mobili melle cõcepiuʒ: ye
ßᷣmeſſe qð habet in mẽte:fed kmeſſeqðpʒin reꝝ natura: igi᷑ ⁊c. ¶Pexto ſic. Vniuiaie de quo eſt phiſica: vel eſt tminꝰ vocalis: yel ſcriptusi vel mẽtalis. Non pꝛiꝰ duo:qꝛ ter⸗ minus vocat vel ſcript? non dicunt᷑ termini niſi ꝓpter relatòeʒ ratõis eis attributãabin tellectu. quia tmini vocales ⁊ ſcripti ſuntaq placituʒ. Si igit᷑ phiſica eſſet de illis tminis pbiſica eiſet de entib rõis.⁊ ſi non eſſerſci realis. Widicis ꝙ phiſica eſt de vli qðeſt tminꝰ mẽtal. Lõtrg. quia eſtſimpir ⁊ ſoiũde termio mẽtaliyelſoluʒ de re extra giam rep ſentara per fminj mẽtalẽ vel de ambabus j e re realiæex tmiomẽ tali nõ pot fieri vnů per accũs. quia exaʒino ⁊cõceptu mẽtali net põtfierivnũ per ſtnee racchs. Mec bmũdici põt. q paſſõeſphi . còpetũt ↄceprui vłtermio mẽtali nec ⁊*. qꝛ pailides phiſice nõcpetũt reie aia vt ↄcepta eſt: ß potius pʒeſſeqð hʒ in reꝝ nã Relinq́t igitꝙ phiſica ſimptr eſtde re extra aiaʒ exnte ⁊ reali bʒ eẽ ſuũ reale. Cũ igit phi ſica ſiude vłi igit᷑ vteẽ ens reale exñs reatr in reꝝ nã · ¶d rões eoꝝ rñdeo. Ad pmam dico ꝙ minoꝛeſt falſa. Ad ꝓbarõeʒ dicẽdũ cd ceſſa maioꝛe ꝙ mioꝛ iteꝝẽ falſa. ꝛoquo notãdũ ꝙ triplex ẽ terminꝰ ꝓpðis.i.termin imediat?:mediat? ⁊ vltimꝰ ſiue reſolutoꝛiꝰ. Terminꝰ imediat? icipiẽdo a parte itellect?
⁊pmẽↄcept? rei qͥ termiat reʒ ducès in nã
leʒ cognitideʒ eius nãlit᷑ ranqᷓ; nãlis ſtitudo cãta gb itellectuagẽte ⁊ ab ipa re e aiaʒexi te. Terminꝰ mediat?qui nõ eſt tminꝰ niſiad
placitũ inſtituenꝭ diuidit᷑ in tminũ vocaleʒ:⁊ ſcriptũ. Terminꝰ aũt fſolutoꝛi dicit᷑ ip̃a res in quẽ oĩs viticatioq̃ eſt in ꝓpoibus reſolui᷑
que res pᷣbet fulcim̃tũ vitat oĩbꝰ enũciatõibꝰ
xin iſto ẽminos ſtat?. Pico igit᷑ ꝙʒ res rea lis ßʒ eẽ rcale ſiue reſpectu ratõis nõð poſſit
eſſe?minꝰ mediatꝰ?ſ. vocat vel ſcriptꝰ:põt tñ
eeẽ vltiat? ſiue ſſolutoꝛi. Itẽ etiã res reateſt
tminꝰ imediar? ſcdceprꝰmenðqeſtens fale

———
— reales
nheẽ ens ratòis. ꝓ reſpõebis ad q
.. . 4„. E*
Ree obſtat ꝙ tales termint reales reſolito rij veritas ꝓpoſitiðis ſint in locis diſtitibus qñ dico Roma diſtat tricẽtis miliarib? 2
anglia niſi termini ꝓpolitòis eẽnt res iſta
ꝓpoſitio eſſet falſa. quia ille tminus roma a me platus non tantũdiſtqt ab illo tminoan glia: imo in nullo diſtãt. ¶d ſecũdã dicẽdũ ꝙm ioꝛeſt falſa. quia etiã ꝓpoſitões ſunt in
requia eſſe enũciarũ eſt eſſe ꝓpoſitũ cõpetit
etiam ißis rebus hmꝙ ſint obiectie inintel lecru. quia om̃ia entia ratiõis ſcʒ ꝓpohtides ſilogiſini om̃ia fundãt᷑ in rebus. vnde ſicut ſunt reales ꝓpoſitibes ·i.ſicut ſint res reales quibus cduenit eſſe ꝓpoliruʒita res quibus chuenit eſſe ſiectũ veleſſe pᷣdicatũteſpectu
alteriꝰ ſunt partes ꝓpolitibuʒ realiũ. Et ſie s ſi nt cõpoſitiões vel diui⸗ 5es reꝝ pᷣbe ntiũ fulcimẽtuʒ vir atũ dm̃ ibus enũciariõibꝰ vocalibus velſcriptis.
Werit decimonono. vtruʒ vłfomzl
er acceptũ fm ꝙde ipſo tracrat logic ſrens rarõis. In iſta qðe fic ꝓcecã pꝛi po
*
po kent quedam notabilia. ⁊ ponet de ie
vniůſal intẽtional· ʒ? ꝓhat vniiſale intẽt
4
iũ.
Fjaliratẽ vel vniũſalitatẽ.⁊ ſic pꝛima intẽtio
jrabſtracto vt intelligit᷑ dicit᷑ ſecũda intẽtio
in cõcreto Intẽtio vo ſecũda in abſtracto di
citteſpectꝰrardis reꝝ de ſecũdo genere intei ligibiliũ ad intellecti.⁊ iſte reſpectꝰ iteꝝ qᷓñ
intelligit᷑ dicit᷑ ſcha intẽtio in cõcreto ⁊ habi
mudo ſua ad imellectũeſt ſfecũda intẽtio in ab ſtracto:⁊ ſic in infinitũ.quod non eſt ipoſſibi
ke in entibus ròis que nõ ſunt vergemia dicẽ tiapfctõeʒ. ¶Morãdũ ʒ ꝙ ſufficiẽtia iſtau
intẽtbuʒ ſic pbt accipi. quia om̃e qð intelligi᷑ xl priner ad bmũ gen intelligibiliũ: velad ſcðm.ſi ad bmũ ſic üla res qů intelligit dic᷑ pmn intẽrio in ↄcreto.⁊ eius habitudo ad in tellectũ dici᷑ pꝛima intẽtio in abſtracto.ſipti nradæ genn intelligibiliũ.tunc illudqð in telligit diciẽ ſca intẽtio in cõcreto:⁊ eius ha birudo ad intellect dicitur fecũda intẽtio in
ele 4
Intẽtio pma in cõcreto dicit᷑ res depmo ge nere intelligibiliũ vt intelligit᷑· Mima intẽn riin abſtraeto eſtipſa habitudo⁊ intẽtionàs litas ſine reſpect? rõis rei de bmagenerein relligibiliũ ad ipm intellectũ. ¶ Secũdo no andũ ꝙ intentio ⁊ etiaʒ diuidit᷑ in intẽtõe; ſecüdaʒ in ↄcreto⁊ in abſtracto. Intẽtio⁊ in cõcreto eſt om̃e illud/qð prinet ad ſecũdus genꝰ intelligibiliũ vt itelligi?· vt qñ intelligo
toqintelligũtur diennt᷑ ſecũde intẽtões in
crero. quia ſunt de ſecũdo gije intelligibiliũ
¶Muarto notãduʒ ꝙ inter ſecũdas intẽtio nes ᷣmꝙ ſecũda intentio nominat ens rõis eſt magna ditferẽtia. Aliqua eniʒ ſignifcant
entia ratiõis poſitiue. liqua puatiue. Mo
ſitiue vt genꝰſpecies: vniũſale:⁊ ſic de alhs- Mꝛiuatiue: vt vnum ſᷣm̃ ratõem:indiuiſibile
fᷣm ratõem: abſtractũ fm ratiõem que quidèẽ
entia ratiis puatiua pᷣſnpponũt enria rõis poſirina. Nam eſſe abſtractũ: ⁊ eſſe vnũ pꝛe ſupponũt eſſe in inrellectu:ſicut in genereen tiuʒ realium puatiões pᷣſupponũt entia poſi tiua:ſicut in genere entiũ ratiðis. Enria etiã ratiõis poſitia ſunt młtiplicia. Nuia aliqua entia ratidis cõſequũtur res ßᷣm ꝙ ſunt obie ctiue in intellectu.vt eſſe intellectũ qð eſſe in⸗ ſk tũqb ihus entibus rariðis diſtinctũa ſepᷣſuppbit· lia ſimtentia rõis que ↄſcquũ tur ynã rem det᷑rjiate nature vt inreſiectiuã aaitäcemveinſarz. yreiſe vteeſte gemee ſpeʒeſſe inferiſſe ſipius hm rõem. B̃ia iſ entiã rõis chuẽñit reh itellecs in oxcdine adalias res itellectas. is enriũ quedicdſe Seine in itellectu. Rliq ſoquütur res hnic ſunt obiectie inin telleciu ſimplici. Ajia cõfequũtur res nꝙ ſunr obiectie in intellectucõponẽte ⁊ diuiqẽ⸗ te· Ijlin ↄſcquũtur res hinꝙ ſunt obicetie in ieleen viſcurrete Wuino notãduʒꝙ ple dupli por gccipi. vnoꝰ foꝛmakr.ſ.pꝛo in⸗
tẽtionalitate ip̃ qua res denoiat᷑ vłis. alio preßiecra intẽtionaiitati. Mueſtionfa que ritde bmo vłi qð ndiat᷑ vłe intẽtionale:⁊ nõ de æð noiat᷑ vte regle Muãtum adz ſeʒqͥdſr vte intẽnonale. Wicoꝙ vle intẽtio nale ſic pot deſcribi. Vniulale intẽtionale eſt
—
detmiatã ad vnñũ indiuiduũ vt abſtracta itel
lecta eſt yt vna ꝑpmã opatiòeʒ itellect? inoꝛ dine ad ſua particularia. In iſta deſcriptide tãgñt᷑ quiq. Mꝛimũ qʒ vle eſtreſpect?rõis qꝛ vł dicit reſpectũ rõis ad ꝑticulare:nõ rea leʒ cũ vłe⁊ pticularia nd diſtinguãt᷑ reali᷑.⁊
ſefſpectꝰ rdis pbit loco gis fmn ꝙ tatreſpe
etꝰ rðis qui dicit᷑ vłe ↄſeqͥt᷑ rem ex nã ſua nð
determiatã ad vnuʒ pqð notat᷑ ꝓpꝛiũ funda
mẽtů iði vtis inẽtionat nõeniʒ vłitas cuili betreiapplicabiteſt ſolů illis rebꝰque nõ ſunt detmiate ad vnů ſuppõitũ. ¶ Tertiũꝙ rat vłitas ↄſeqͥ᷑ eãdẽ reʒ ſolũ vt abſtracte in tellecraẽ vt vna qꝛ de ròe vlis ẽ vnitas: lic vłras nõ dicat foꝛmalt illaʒ vnitatẽ:tñpᷣſup
pit eaʒ. Eſſe aůt vnũ ßᷣm ròeʒ pᷣſuppðit eſe
abſtractũ neq; eiʒ naturã ↄſeqt vnitas rẽis

niſi vt abſtraeta eft.i vt natura conſiderata eſt hm cõfoꝛmitatè quã habetinſingularibꝰ
oĩhus diſtinctinis ſecluſis que diffoꝛmitateʒ
pariũt inter ea.⁊ ſic intelligitur abſtracte:yt vna vnitate ↄfoꝛmitas in ißis in diuinis. quã chſideratòeʒ ↄſequit vnitas ratiòis ⁊ indiffe rẽtie tal nature ad ipa iferioꝛa ſua. zuhen tus per huibe intellect? ad excluden atiòis que conſequũtur res mꝙ ſunt obiectiue in ⁊ opatide intellectus ⁊ ʒ*. Eiduertẽdus tamẽ ꝙ licʒ iſta intẽtio ⁊.ſ.vni
duʒ entia rati uerſalitas ↄſeq̃tur actũ inte reſpecĩ non tñ ↄſeqͥtur actuʒ intelligẽdi
particularig nihil affirmo vł nego. ⁊ ſic talis cognitio reſpectiua ꝑtinet ad pᷣmã opatiõeʒ
intellect?. ſMuintũ in oꝛdine ad ſua ſingu⸗
kria. ð rationabilr ponit᷑ ꝓpter hoc. qꝛ ye dicit reſpectũ ad ſingtare. idco vnũ relatiuũ
ditfinit per aliud. Ex quo patʒ ꝙ vłe intẽtio
nale foꝛmalr dicit reſpeciuʒ rauõis ipius na ture ſᷣm indifferẽtiã accepte ad particularia ſua. Et dicit foꝛmal vnitatẽ:licʒ eaʒ in qͥdira te ſua includat. vnde tali oꝛdine intellectiõis
cõſequit᷑ vniſalitas que eſt intẽtio ipaʒ rem
quiapmo vidẽs ipſa ſingularia intelligo ea
eſſe diſtincta:hñtia tamẽ cõfoꝛmitatẽ ad inui cem. qua cõfonmitate intellccta ſecluſis oĩb⸗ que diſtinctideʒ pariũt inter ea intelligo talẽ naturq vt abſtractã a diſtinctiuis ſingtariuʒ vex ↄñ̃ti vt vnam cõſideret fm rõemin oꝛdi ne tamẽ ad ſua ſingularia in qͥbus eſt. Et ſic vniuſalitas que eit reſpect? rois ad ſingiare
vnitatẽ ratòis: que vnitas radis pꝛe
lecte ad intellectũ. qui quidẽ reſpectꝰ rõis eſt pꝛima intẽtio in abſtracto: ⁊ pſuppoitur ab dibus alijs intẽtidibꝰ ſſcMuãtuʒ ad ʒ arti⸗ culuʒ. pᷣmo ꝓbo per dicta doctoꝛis ſancti.ꝙ vniuſale foꝛmair loquẽdo eſt cns ratibis.⁊ ꝓbabo per rpes etficacit om̃intelligẽti c
adduco pᷣniuz dictũ qð dicit doctoꝛ ſanct? in
comemto ſupꝛa.v methaphiſice. lectõe. xiiy
vbi mouet queſtio gb Ariſtotile. vtꝝ vniuer
ſalia ſint ſbſtantie. bi notat doctoꝛ ꝙ vle ac
cipit duptr. vno pꝛo ipſa natura cuiintelle
ctus attribuit intẽtiõeʒ vłiratis: ⁊ ſic vniucr
ſalia reꝝ:⁊ pᷣdicant᷑ in qͥd.gĩal enim ſigniticat ſbſtãtiã: ſimilr ⁊ homo. Kloꝰ põt accipi vre
inqᷓtů eſt vniuſale. iinqᷓtuʒ natura pdieta g
cipit cum imẽtiòe vniũſalitat cui ſbeſt ᷣmꝙ cdſiderat᷑ aial vel homo vnum in multis.&
ſic poſuerũt plaronici aial vel hoiemeſſeſ ub
ſias reꝝ. qð Ariſtotiles in hoc caplo iniẽ
on in ↄlectur gẽdi coplexũ.vn⸗ de qñ intelligo vlem naturã in oꝛdine ad ſua
uppbit eſſe intellerm̃ ⁊ reſpectĩreiintel
dit repꝛobare · oltẽdes ꝙ alal cmnne velho mocdmunis no eſt gliqua ſpſtãtia in reꝝ na tura: ſed hãc cditatẽ habet foꝛma aialis hꝙ
eſt in intellectu qui ilaʒ ſoꝛmã accipit vt vnã multis còeʒ inqᷓ;uʒ abſtrahit eam ab oibus
cõditiõib indiuiduãtib?· hec ille. Ex quoha
demus ꝙ vnitas vniülal ndeſt vnitaſ realis
ſed ſolũ vniras ratdis ila aũt vnitas ratòis pſuppoit in vniüſali imẽtionali tanqᷓ; pꝛinci
piũfoꝛmale fʒ modũ inelligẽdi. igit vnner
ſale inretionale eſt ens ratibis ſm dictũ ſan
cti doctoꝛis./ Secůduʒ dictũ eiuſdẽeſt par
tepmu. gde lerxi artiꝭ ad ſecũduʒargu metuzʒ vbi ſic ait cuʒ vicit· vte abſtractůduo intelligũtur. ſcʒ iplã natura rei vniuerſai⸗ tas ſiue abſtractio ipſa. Naturs igit᷑ cui acci
dit abſtrahi vel inteiligi: vel intẽtio vniuſal-
tatis nõ eſt niſi in ſingkaribus:ſed hoc ipʒqð eſi imelligi vel abſtrahi vel intenrio vmuſali tis eſt in intellectu ſcʒ obiectiue nõ ſiectie Erdat exẽplus ibidẽ dicẽs.· naʒ coloꝛ ſolũcſt obiectie in ßiſu ſine odoꝛe. ſilt ⁊ eſſe ſin cddi tib indiuiduãrib nõ cõpetir iinature niſt
ſnꝙ peipit᷑ ab imeileciu inquo eſtſimiliu-
do ngure ſpein non indiuidualiũ pncipiop. keehehraopaeenteini quia nðõen ens realẽ ð ſolů eſt in app̃henſiðe intellegtus.⁊ſiceſt ens rõis. Wrellat ꝓban duʒ. ertiů dicr eiuſde voctoꝛis ibcẽyi det᷑ in libꝛo pᷣallegatotn in eadem qbe arte ʒe Zcd ſecũdũ vbi dicit ꝙ vłe acceptũ cuʒ inen tie vniũſalitas non eſt bſtãtia nec bᷣncipiuʒ
cẽndi: imo poſteriꝰ indiuiduis. ſed accepiiʒ
qᷓmʒ ad naturã que eſt in ſingtaribꝰ quodã⸗ modo habet rdeʒ pncipifoꝛmat reſpectu ſin
gulariũ. hec ile. Ex quo patʒ ꝙ vlt itẽtiong e eſt poſteri indiuiduis.⁊ ſic nõeſt ens reg⸗
le exñs in ipis indiuiquis: igit eſtens ratõis
Muartũ dictũ eſteiuſdẽ ⁊ libꝛo ↄtra gen
tiles ca? lꝛxiꝰ vbi ſic inqͥt. Ad hoc ꝙ ſcie ſim
de vrib nò opoꝛtet ꝙ vłia ſint extra aiaʒ per ſe ſubſiſtẽtia ſicut Plato poſuit. licʒ eniʒna tura ſpecici ⁊ generis nunqᷓ; ſint nili in indi⸗ uiduis./ntelligit tamẽ intellectus naturaʒ ſpeciei vel generis nõ intelligẽdo pncipiain diuiduantia.⁊ hoc eſt intelligere vniuerſali⸗
—
Erſic hec duo non repugnãt ꝙ vniůſalia nsð
ſubſiſtan extraanimnaʒ?ꝙ intellectus ime ligens vniuerſalia inrelligat res que ſunt eꝝ
tra animam. M autem intelligat res extra
animam denudatas a pꝛincipis indiuidu-
antibus conuenit ex conditione ſpeciei intei ligibilis in ipſo recepta que eſt imaterigis
Sferta per intelleerũ agemeʒ vtpinabſti ciaa mert ⁊n ↄdiuðibis inaterit her il
nnt
—„ henſie

S
—
cam? albedine: n
C rx quo patʒ ꝙ vniũſalitas imẽtionałcon nenit rebus per hoc ꝙ ſint obiectiue in intel⸗
lectuꝰ Muintů pictũ eiuſdẽ eſt in⁊ ſupæ?
de aĩa in illo caꝰ Senſitm̃ aũt pᷣma mutatiòe
⁊.vbi dicit ꝙ vniůſaliras intẽtio aduẽit natu
re.ſed qð abſtrahit᷑ a materia indiuiduali nõ realr: vt plato dixit. ſed obiectiue cuʒ intelle ctus app̃hẽdit naturaʒ pꝛet᷑ pꝛincipia indiui
duãtia ſine qͥbus eſſe non pt in reꝝ naturg. Non eniʒ intellect app̃hendit ꝙ natura ſit ſine bnciphs indiuiduãtib?. quia hoc eſſet ful
ſuʒ. ſed app̃hendit naturã cdem nõ app̃hẽdẽ
do pncipia indiuiduãtia.ſicut poſſumꝰ hoieʒ
phodere abſcʒ hoc ꝙ app̃hen val on tñ poſſuʒ eum app̃hẽde re nõeſſe albũ: poſito ꝙ ſit albus: niſi fulſe ap
quieſtalbuſ a
pxhederẽ· Mon igit᷑ exigit᷑ ad itarẽ appꝛe
penſiðis ꝙ qui apßẽdit rem aliqᷓ; app̃hedat oia queite Pe imellecr? abſq; fal ſitare appꝛehẽdir narurã gijis nõ imelligẽdo pec ilel Exquopatꝙin
tenſio vniſalitati.vte imẽtionale adiiẽit ng ture per abſtractiõeʒ ratõis non rei ſedq; ßmabſtractõeʒ ↄuẽit rei eſt ens rõis. igit vie al pñs qᷓ̃tuoꝛ rariðes Vꝛi⸗ ratio. Kogica ſolů tractatde entibus ratis: ſed logicd tra
do eſt ens ratõis. WMaioꝛ quia logica nõ tra
ctat de ente reali cũ eme rõis.quia tůc tracta retde eme per aecñs.igit᷑ ſoluʒ tractatde en tibus ratõis. ⁊ ſiadducant᷑ entia realia ꝓex-
emplis tanq; illa qͥbus applicãt᷑ ila que per
ſe tractant᷑ in logica. Minoꝛ eſt nota. quia li ber poꝛphirhqui eſt vnus de libꝛis logice ſo lum tractat de vniſaliſ Secũda ratio eſt iſta. Õe illud qð hẽt vnitatẽ rõis hẽt enti- tatem ratibis:ſed vłe intẽtionale hẽt vnitatẽ ratõis:igit᷑ ⁊t. aioꝛ nota.quia ens ⁊ vnñ cõuerttur. Minoꝛ ꝓbat. qʒ illa vnitas que pabet᷑ ſolũ per abricteorn rõemeſt vni⸗ as rõis: ſed vnitas vłis intẽtionat᷑ ſoluʒ ha bel per abſtractõeʒ a rebus:igit vnitas vlis intẽtionałeſt vnitas ratõisi Tertia ratio. Jlludeſtens rõis qð cõſequit᷑ rem ᷣm ꝙeſt obiectie in intellectu ſpeculatiuo:ſed vle intẽ tionale eſt huiuſmodi:igit=. Maioꝛ nota.
quia ex ſpeculariõe intẽllect? nihil mutat in
reſed ſoluʒ res ſe aliter hẽt aliquo modo ßm
eſe intellectũ. Qinoꝛ ꝓbat per dictus Iri
ſotirpꝛide aia· quia vle aut nihileſt: ant po erius ſeʒ ia re. qʒ ſolũ por imelligide vni⸗ nerſali inẽtionali. qð eſt poſteriꝰre reali: fun
atů tñin eo fm qðᷣeſt obiectie in intellectu.
dduco
ſomal loquẽ
his:⁊ ſic de ratiõe alb
TMAuarta ratio. Illud qð neceſſario pᷣſup poni ens ad hoc ꝙᷓ ſit iludeſtens rõis: ſed vle intẽtiongle eſt huiuſinòi: igit ⁊t. Maioꝛ nota. quia iludens reale pᷣſuppõit ens rõis ineſſendo. quia põt eſſe cõꝛupto om̃i ente ra tiðis. WMinoꝛ ꝓbat᷑.quia vlitas intẽtionat᷑ hſuppoit eſe abſtractů: ⁊ eſſe abſtractũpꝛe ſuppoit eſſe intellectũ igita pꝛi ad vltimuʒ vle intẽtionale pᷣſuppðit eſſe itellectũ: ſʒ eſſe intellecrũ.i.eſſe terminũ actus intelligẽdi eſt
ens ratiõls: igit vle inrẽtionale eſtens rõis: E aüreſſe abſtractũ etiaʒ ſit ens ratiõis qð
pᷣſuppðit᷑ ab vniſali. ꝓbat· quia eſſe abſtra⸗ ctuʒqð cõuenit homini ſᷣmꝙ abſtrahi᷑ a pe
tro paulo ⁊ glijs hoibus: vel cõuenit nature
hůane ᷣm rõem: vel ßmrem. ſi ᷣm rdem ha⸗ beo ꝓpoſitus.ſi kin rem: cum eſſe abſtractuz ſit eiſe ſeparatũ:ſequeret᷑ ꝙ homo realiter ſe ?paulo ⁊ alhs hoib? qðeſt falſuzx inpoſſibile. ſeqrur igit᷑ ꝙeſſe abſtra⸗
etum ſireſſe rõis: cum igit᷑ vie vᷣſuppõit eſe abſtyaeti:igit᷑ vłe pᷣſuppoit ens ratiõis:igit c Sed hic mouent᷑ duo dubia. Ipꝛimũ
qũo differũt vniuſale intẽtionale:⁊ vniůſali⸗ tas intẽtrionat. Wico ꝙ differũt ſicut cõcretũ xabſtractũ. Mam vniſalitas dicit foꝛmalr ilnd reſpectm̃ vt abſtracte cõcipit᷑. vniſale aũt dicit eũdem reſpectũ ratiõis foꝛmat: vt tamẽ fundamẽto applicatũ.⁊ ſie cõueniũt in ſignificato foꝛmali:⁊ ſoluʒ ditferůt in modis
ſignificãdii Mubitatæ lla diffinitioque
datur a pho.⁊ poſterioꝝã eſt. Wniůſale eſt
vnũ in multis:⁊ vnun pꝛeter multa: cui vn
uerſaliↄuenit vel reali vel intẽtionali ꝛo ſoluriõe hui dubh notaꝙ vłe exquoeſt ↄcre
tuʒ dupir põt accipi
ſn vt eſt cõpoſitũ ex albi eſt piectũ ⁊ qualitas.
quiaeſt ens per accidès. Ilio modo accipit album vt dicit cõpoſitũ huic. Et hoc duptr. quia velaccipit᷑ pꝛo albedine foꝛmat que cõ ponitur ſbiecto. vt quãdo dicimus. albũ diſ⸗
regat inqᷓ;rũ albuʒ. Alioꝰ pꝛo ſbiectoquod
ſubſternit᷑ illi qualitati. vt quãdo dicimus al bum eurrit. Sic ſimili modo dicẽduʒ de vni
nerſali qð vniüſale ph̃ accipi vnd modo vt dicit cõpoſitũ ex his.ideſt ex re ⁊ intẽtide ſi-
ml. ⁊ ſic dicitens per accidẽs. Allio modo vt
dicit cõpoſitũ huic.⁊ hoc dupłr.vel foꝛmair
⁊ſic accipitur pꝛo ipſa intentide ſecunda. vel marteriati. ⁊ ſic accipitur pꝛo re cui attribui᷑ talis inrẽrio. Et ꝑhoc rñdeo ad dubiũq iſta
diſfinitio dat de vłi m ꝙnoiat cõpoſitus ex
his. iex itẽtie ⁊ natura ſbiecta.pꝛi ſcʒeſſe
vnñ in miis ↄuenit yniuerſali ratiõe nature ſbiccte. queẽ vna vnitate ↄfoꝛmitai in mktis

Queſtio
Secũduʒ auteʒ ſcʒ eſſe vnũ pꝛeter multa duenit vli ratde intẽtionis aue eit poſterioꝛ ipis idiuiduis:⁊ eſt pter eg.qꝛ eſt ens ratiòis
diſtinctũ plus qᷓ; genere ab indiuiduis reali⸗ bus.⁊ iſta vnitas ratidis nò eſt in muli:ſicut
nec vnitas còfoꝛmitat eſt pᷣter muitaſ Ex ̃olutione iſtius dubi infero duo coꝛꝛelaria.
i⸗ ch̃ꝛelariũ. D iſta dirfinitio vłis quã dat phuſæꝰ poſterioꝝ. nõ eſt diffinitio qdita tiua:ſed ſolů eſt veſcriptiua. ꝓbat qꝛ ens per accns nõ eſt diffinibile ſed vie ſic acceptũ. ſcʒ
vteſt cõpoſitũ ex his eſt ſolũ ens per accñs
* P cõpetẽt ſibi iſtaðſcriptio: igit ⁊c. Simili modo diffiniret albũ qñ accipit pꝛo cõpoſito ex his dicendo.albuʒ eſt res habẽs
albedinẽ. ecce diffiniriõeʒ deſcriptiuãi Se
cũduʒ cõꝛelariũ de vti ſcʒ accepio ᷣmꝙ diffi
nitper Eiriſtotile ⁊ poiterioꝝ noneſt ſcia. pba qꝛ de nullo ente per accis eſtſcia· ſed vniülule ſie acceprũ eſt ens peracgs cocer⸗
nens ens reale? ens ratidisi uätuzad 4articulũ quieſt detminatiuus qois dico ꝙ vlefoꝛmatr loqucio pmcꝙdeipiotractat
logicꝰ eſt ens ratibis. ꝓbat qꝛ vle de quotra
crãt logic nõeſt ens reale. quia alias logic
eſſetſcis realis. nec eſtens copoſiuʒ exẽus ratòis ⁊ reali.quia tale eſt enð per accñs. igi
uręſtmere ens rabis. Werit viceſimo. vtn vte de quo cõſide
Nãt ſciẽtie reales ſit ens reale. Se ho duplex opinio. Mꝛi opinio eſt noialiuʒ
Gui volũtꝙ vte nò ſit ens reale. qð põt mulii Pꝛi ſic. om̃e quodeſtextra giam ideo eſt quia vnũ nůo eſt ᷣm Moeciuʒ in libꝛo de duabꝰ naturis in xpᷣo:ſed vle non eſt vnuʒ nũo:imo plura realit· igi᷑ vte ndeſt ens reaie extra aĩam ſbſiſtẽs¶ Secũdo ſic vle aut nihil eſt: aut poſteriꝰ ſuis ſingtarib patʒex pꝛiꝰ de aia: ß vle nõeſt 5
plicit ꝓbari⸗
eſt poſteriꝰ
nihil eſt. WMinoꝛ ꝓbat. quia ve aquia tunc diſtingueret᷑ realt a ſuis inferioꝛi- bus. Mec poſteri hm ròem. quia tũc poſteri
ns intelligeret᷑ pꝛius Fᷣm ròem qᷓ; ſua— 1
rria. qðeſtfalſuʒ. q pꝛius aliqd inteiligit ꝙ homoqᷓ; knꝙ ſoꝛtes: igitur ⁊
pdicat depdicate pdica ⁊ deſbieero: pph in pᷣdicamẽtis:ſed genꝰ pdicat᷑ de giali. dicen
oaialeſt genꝰigi qðpdicat᷑ eẽntiattde ge nere pdica ⁊ eẽntialr de aiali: ſʒ ens ratidis Fpdicat᷑ eẽntiatr de genere. qa genus eſtens ratibis:igit᷑ ens ratiõis pᷣdicabit cẽntialr de giali in comuni:ſed aial in cdixſt vłe:igit vie
eſtens ratdis ⁊ nens reale Muartoſic
reireglis intellecte⸗ nei ad igen gen' int ndo eſt mereen
ym rem vel fʒ rareʒ. Mon poſteri fmrem
2 Pertio ſic. Muãdoalten p edicat᷑ de altero. quicqd
NMon maioꝛis entitat eſt potentia Sacr p de ſe:ſed eſſe intelligibile dicit potẽti:eſſein
tellectm̃ dicit actũ. Eſſe auteʒ intellectũ dicit
ens ratidis.igit eſſe intelligibile dicit ens ra
tionis. alias potẽtia eſſet maioꝛis emitas qᷓ; actus: ſʒ gial in chi vel homop ſuã eẽntiãeſt intelligibit igit aial in cõi per eẽntiã eſtens
ratiõisi uinto ſic. Habitudo mouentis
d motũ ⁊ ipm mouès ad ideʒ gen imellig piliũ vident᷑ ptinere: ſʒ gial molet intellectũ
⁊eius habitudo ad intellectũeſt ens rdis: igi
tur ⁊ ipᷣmgaial mouẽs erit ens ratõisi e yto ſic. Sicut res intellecra hʒ ſititudin aq
intelletijnita intelleci a rein intellectaʒ ſed habitudo intellectꝰ ad rem realẽ intellectã ⁊ ipe intellectus:ptinẽt ad ideʒ genuz intelligi bili. quia vtrũq; eſt ens reale. igit habitudq ſ res inicllecta peri
telligibiliuʒ ſe ipa habi
udo eſt merẽ ens ris.igit ⁊iplares inule S entisrds ö reeipil inalio recipit incokimoqũec aextraintellectuʒ hoc eſt in partichiari vt emdſtrat phus chrra platonẽ·ꝰmethaphi quit vle erit particulare: qeſt filů
2* *
7
„
Eonelncti mocnſpretensme ⁊ mullo modoòens reale¶ Becüda opinio eſt realiſtan ſiue antiquoꝝ. qui dicun ꝙ vie de quo tractant ſciẽtie reales eſt ens reale ſe cluſa opatõe intellectus in reꝝ naturaexjjs. Iſta opinio ꝓbatur auctoꝛitaribꝰ ⁊ ratiòib⸗ Pꝛi“ auctoꝛitas eſt ipſi Anihelmi in libꝛo
mionologion. caꝰ xxvh⸗ vbi ſic ait. Cum ois
ſtãtia tractet᷑:aut eſt vłis que pluribꝰſub⸗ ſtãths eẽntialr cbis eſt: vt hoieʒ eſſe cõmune eſt oĩbus hoibus. aut eſt indiuiduaque vni⸗ uerſaleʒ cdem eẽntiã cum als habet quẽad
modũ ſinguli holes cde habent cuʒ ſingulis vt homies ſint. Mũo quis ſůmaʒ natureʒ in
alioꝝ ſßiectoꝝ tractatu chrineri itelligit quẽ
nec in plures ſas ſe diuidit nec cum aliqua
alia per eẽnrialẽ cicatõeʒe tollir hec ile qj diceret nullo modoꝰ Ex quo dicto argio ſic. Dm̃e diuiſuʒ pᷣdicat᷑ de mẽbꝛis diuideni
bus: ſed ſbſtãtia diuidit᷑ in ſpſtantiaʒ vtem?
in ſbaʒ particularẽ. igit᷑ aliqð vle eſt ba ſicut
aliqð particulare eſt ba. Mlteriꝰ hẽs ex iſta
auctoꝛitate ꝙ deus nõponit᷑ in pᷣdicam̃o vt claretde hoc ahbin Becũda auctoꝛitas eſt
oech in libꝛo de duabꝰ naturis in xpᷣo vbl poſis q̃ruoꝛ acceptõib ipius nẽ infert. Rur ius ſbaꝝ:alie vłes:glie priculares. vłes ſunt que de ſingnlarib? pdicant᷑: vt hoꝛaial:lapis:

£
ciſün vliaiſß iſta
orpzpleuſuz.
emplůde vii vr homo. de ſingtari: vt⸗ hnoaeens reale in rex ngturaerfs: igit ⁊. uarta gucthitas eſtip̃ius Ari⸗ Erhoeſc. Hme ehei dicit de ſbiecto 13 ome ens reale dicit de ſbiecto particulatih igit᷑ homoquieſtens reale eſt ye.
lignũ: que vłgałſpẽs fũt. Partienlares ntebe cicero plato
ſn vłibus vᷣo ꝑſona dici non pot ſʒ in ſingu
ribus. hec ille. ſ Ex qua auctoꝛitate argui
tur ſic. Subſtanria eſt vłe: ſba eſt ens reãle: igit aliqð vle eſt ens reale. igit᷑ ʒdictoꝛia iſti us cõcluſiðis eſt falſa. nullũ vte eſt ens reale.
Linoꝛ nota: qꝛens reale diuidit in am⁊
gccñs. Maioꝛ eſt ipius Woech. Secũdo
ſta ſcʒ homo aial lapis lignũ ᷣm Boe
5
Ertis auctõitas eſt Ari
11
piarmenias dicent. m̃ aũt ſunt qdemreꝝ vłiailta ÿo ſinglaria. dico aut cvte qð de plurib ntů eſtpᷣdicari. ſingu o cö n hec ille Ex qia auctoꝛitate
lare voqð nõ pec ille· Ex qůn auctoꝛi pahetclare ꝙ vleeſt res. alias diuiſus nõpꝛe
retde nehtis ditidetibus. Barphs er⸗ ivthomo. de ſingtariyrplato. 8:
5
ℳ
ſciodiebt: iyſbiecto zo
liquò pomie Shec ille.
8
4
3
,
7* 4 8* 4
„ 2
iam om̃es. Ninoꝛeſt ip̃ius Poꝛphirihit etiñ Ariſtotit in multis locis. qui etiã exẽpli ſicãt de gñe aial. de ſpecie hoieʒ ⁊ ſie de alhs. In iſto qrgumẽto nulla cõmittit᷑ fallacia. qꝛ ratio ſolũ ꝓbat ꝙ aial põt bſtãtiari intẽtioni giis. ſ Jexta auctõitas eſt ipius Wilberti poretani᷑ qui et auctoꝛ ſex pꝛincipioꝝ nũcu
pat:queʒ doctotes ſic allegãt dicẽtes: licʒ nõ
iim verba textus in foꝛma. Natura occuite
opat in rebus.q́a ꝓducẽdo ſingulare ſimul cum ſingulari ꝓducit vteE hoc ſic. Il.
iudqʒ ꝓducit per opus nalure in fingulari
oceulte eſt ens reale:ſʒ vłe ꝓducit per opus
nature in ſingulari occulte:igitur vłeeſtens reale. Maioꝛ nota. qꝛ ꝓductio nature non terminat᷑ ad ens rõis:ſed aq ens reale. Qhi noeeſt ipius auctoꝛis. ſMũc adducent᷑ ra
libes ad pbãduʒ vle eſſe reale. Et eſt pꝛi ra
tio. Pbiectũ intellectꝰeſt ens reale:ſedobie- u intellectus eſt vtexigit᷑ vleeſtens reale.
ſunt entia realia:igit vtia ic ex auctõitate.Mi
culare non e
Qaioꝛ nota. q lud eſt obʒ itelleer⸗qð pt
monẽ intellectũ: ſʒ nihil pt mouẽ intellectũ
niſi ens reale: igit ſolũ ens reale eſt obiectuʒ
intellect?. Minoꝛ ꝓbat᷑.qꝛ ſi obm intellect⸗
eẽt ſingkare detmiatũ tũc intellect? nihil poſ
ſer inelligẽ vltra illud ſin are. qö eſt faliuz. igit cũ obm intellect? nõ ſit ſinglare erit vłe.
eſt ipᷣa natura reałßʒ indfaʒ gccepta. Lõõ
firmat᷑ ꝓbatio mioꝛis pncipat. qꝛ hocẽ obm
intellect? ꝑqð ipe inteliect? diſtiguit a ſenſu.
qꝛ potẽtie diſtiguũt᷑ ꝑoba.⁊ de aia: ß ꝑhoc
inellecr? diſtiguit᷑ a ſenſuq ſenſus eſtſingn kariũ: intellect?o vliq;. pꝛi poſterioꝝ. igit obʒ intellect? eſt vłe. ¶ Secũda ratio. Sub
eit ſcia real Auterg
iectũ phiſice eſt ens reale.pm phiſice eii vie igit᷑ vłe eſtens reale. Foꝛma ſilogiſtica ẽ bo⸗
na. qeſt ſilgiſin expoſitoꝛi inʒ figura ſj cut? pꝛi ratio. Maioꝛ ꝓbat᷑. qꝛ phiſica di⸗
it ſcia reat. Aut ergo hoc eſt qꝛeſt in poren eẽt reat. vel qꝛ eſt hitus real⁊ hoc non:qꝛ ſic
eti ois ſcia eet real vrqʒ elicit actũ reaſe ſcʒ
ſcire. ⁊ e
erealivrdeſo.cſi p einer kitzeſtyli
eleſcreqheacr⸗
Kelinqt igik 4* pidelz eſ deen⸗
Piſicaeſt de ente reali Minoꝛ phaf. Tum pꝛiqꝛ ſcia ſo uʒ ·pꝛi polterioꝝ. Tuʒæ qꝛ phiſi
caeſt de ente mobili: vel de coꝛpoꝛe mobili:
iqucthitas eſt eee vbidiffiniens gen datexẽplũ de aiaſ. x oſic. Oije gen eſt vle aliqð:ens reale eſt
veidee
phiſice quodpiffinit inp
6
nte naturali. ſec quodubʒ ilon eſt vte ſuia p̃dicat de pluribust igit᷑ ⁊c. Tumʒoqꝛ pilbaber partes ſblegtiuas niſi yle: ſſöm philice haher partes ſbiectiuas phiſice: igit
iectũeſt vre. Tum lud eſt iectů
hiſica:⁊ de quo de⸗
mõſtrant paſſiões ß nihil diffinit᷑ niſi ſub ra tione ſpeciei.quia ſola ſpecies diffinibiteſt.
„
Tum quia ſbiectuʒ per ſe paſſõis phiſice noneſt aliqð ſingularetiglt tc. ſ Tertiara⸗ tio · Vllud cuius coſeruetid per ſe attendit᷑ a
natura id eit ens reale: ſed cõſeruatio ſpeciei
⁊ non indiuidui intẽdit᷑ a natura per ſe: igit ſpes eſt ens reale: ſed ſpecies eſt vle: igit ⁊ẽ.
Baioꝛ nota. quia q intendit a natura ac⸗
quirit᷑ per operatiòeʒ nature.alias intentio nature fruſtraret᷑ ſuo fine. ſed per operatdeʒ nature non cquirit᷑ ens ratiõis ſed ens rea le:igi᷑ ⁊c. UMinoꝛ ꝓbat᷑ auctoꝛitate Auicen
ne in pꝛi methaphilice ſue:vbi dicitꝙ natu⸗
ra non cõſernatòeʒ indiuid
ui: ſed nature ſpe
cifice intendit./j Matide ſic ꝓbat᷑ eadem mi noꝛ quia natur intendit conſeruatiõeʒ eius qð cõſeruat: ſed non cõferuat ipm indiuiduũ in ppetuũ eſſe. ſed foluʒ naturs ſpecificã: igi
rur intendit ſerua iindiuidui. alias fruſtraretur ſua intentione.
—
ez nature ſpecifice:⁊ nõ

Cõfirmat᷑. Mam ad hoc ponił generare
ſibi ſite eiſe opus nãliſſimũ in oibꝰ viuẽtibꝰ:
vt per generatòeʒ qua aliqͥd generat ſibi ſite per hoc ↄſeruet ipa natura ſpecifica: vt diui
ſo ⁊ imoꝛtali amimilent᷑ in ꝑpetuitate: vt di
cit phs.ih de aia: ß nulla natura hñs ꝑpetui
tatẽ per gatiðeʒ participat ꝑpetuitate in in⸗
qdiuiduo ſed ſolũ in ſpecie:igit ꝑpetuitas ſpe ciei intẽdit᷑ a natura peꝝ gatideʒ cõſeruari:
igit: Cofirmal ⁊ Muia ↄditio realis nõ
pot cõpetẽ enti rõis ſed ſolũ enti reali ſÿ ppe tuitas eſt ↄditio reał⁊ quenit ſpẽi per gene⸗
ratiòeʒ cõleruate:igit᷑ ſpès eſt ens reale:⁊ lo
quoꝛde ſbſtrato intẽtõis: nd de ipſa intẽtiõe.
Mnarta ratio. llud qð per ie ponitur in pdicamẽto ilind eit ens reale:ſʒ vte per ſe po
nit in pᷣdicamẽto:igit vie eſt ens reale:Ma
ioꝛ ꝓbat. omc diuidẽs participat nãʒ ſui di⸗ uili:ſed deceʒ pᷣdicamta diuidũt ipᷣm ens rea
le:vt patʒ per phʒ methaphiſice.ca de en
te.⁊ per comẽtatoꝛẽ ibidẽ comẽto. xiihꝰ dicen
teʒ:ꝙ poſiq́; declarauit modos entis per ac⸗
cides diuidit ens per ſe. ideſt qð eſt ens eſſen tiair in decẽ figuras pᷣdicam̃toꝝ. Ecce ꝙ ens
eſſentiatj. ideſt ens reale diuidit in deceʒ pᷣdi
cam̃ta.Minoꝛ patʒ per oẽs logicos.⁊ ꝓba
tur ſic. Pllud ꝑ ie ponit᷑ in pᷣdicamẽto qð per
ſe participat rõem duplicis hitudinisicʒ ad
intra ⁊ ad ſupꝛa: ſed vłe eſt huiuſmodi ⁊ non
particulare:igit ⁊.¶ Muinta ratio. Ilud qð diuidit per coꝛpoꝛeũ ⁊ incoꝛpoꝛeũ eſt ens reale: ſed ſba diuidit᷑ per coꝛpoꝛcũ ⁊ incoꝛpo reuʒ:igit᷑ ſba eſtens reale:ſed aque ſic diui dit eit vłe:igit ⁊c. Tuz qꝛ pdicat de plurib? etiã vniuoce hm vnũ nomẽ ⁊ vnã rõeʒ. Tum uia nullů ſingkare diuidit᷑ per coꝛpoꝛeũ⁊ in coꝛpoꝛeũ tanq; in partes ſbiectias de quib? pꝛedicet᷑ qͥditatie: licʒ bene diuidat aliqð indi uidnũ per coꝛpoꝛeũ ⁊ icoꝛpoꝛeũ tanq; in par tes itegrales:vt hic homo in cœꝛpꝰ ⁊ inaiaʒ. ſequit igit ꝙ vłe ẽens reale.]j exta ratio. Homo eſt vfe: ß homo eſt enð reale igit᷑ vte eſtens reale. Maioꝛ nota.qꝛ homo pot pᷣdi earide pluribꝰ ym vnũ nomen⁊ ròem. Mi noꝛ ꝓbat᷑. qꝛ vel homo eſt ens reale: velens rõis:vel nihil.nõ nihil vt patʒ. qꝛ alias ſeque retur epqů lius dei aſſumpſi hoicm:tantuʒ eſiet dicere ſicut filius dei aſũpſit nihil. Mec ens ròis.qꝛ eiſe hoiem nõ ↄuẽit glicui ex hoc ꝙ ego intelligo eum eſſe hoiem: igit eſt ens reale:igit᷑ vte eſt ens reale. oꝛma ſilogiſtica eſt bona. q eit ſiogiſius expoſitoꝛiinʒ fi gura in iminis ſupponẽtib ſinglarit. Se
prima rario. llud qð pᷣdicat de plurib ſin⸗
gularibus realibus cẽnial ⁊ inqd ilud eſt
ens reale: ſed aliqð vle pᷣdicat᷑ de plurib⸗ ſn
gularibꝰ realibus eẽntiatr ⁊ in quid: igit᷑ vee eit ens reale. Maioꝛ eſt nota.qʒ illud qð nõ eſt ens feale nò pdicat eẽntial vere de eme reali.nam oiĩs pᷣdicatio eẽntiat vera fundat ſup eẽntiali. Minoꝛ ꝓbat· q homopdicat de petro ⁊ de paulo centiair ꝓqditatiue: qui ſunt enria realia: igitur ⁊c. ctaua rauo. Illud qð cõparat enti reali in pſectde ilweſt ens reale. pbat᷑ quia cõparatio eſt imer ea que ſunt eiuſdẽ ſpei vel generis:ſed vte cõpa rat᷑ emi reali: igit ⁊. MMinoꝛ ꝓbat᷑ aucioꝛi tate Nriſtotilis dicẽtis pꝛiꝰ poſterioꝝ ꝙ vte nò eſt minꝰ ens qᷓ; partiqulare ſed magis. q ipm eſt incoꝛꝛuptibile. ſ Confirmat·qex⸗ cedens ens reaie in ꝑfectde eſt ens reale: ſed vłe excedi ſinglre qðeſt ens reale in pfectde igit᷑ æ. ¶Mona ratio. Aecñs eſt vte:ſacci dẽs eſt ens reale:igit᷑ vłe eſtens reale. a ioꝛ nota. quia eſt vnũ de qͥnq; vłibꝰ. Minoꝛ ꝓbat. iuʒ qꝛaccũs reair eſt in ſbiecto: qᷓð nð cðpetit enti rõis. Tum ⁊ quia accᷓs intrat realẽ cdpoſitòeʒ. Tuʒqꝛ accñs reglit differt
a ſba qðnd cõpetit niſienti reali. Tum qq ccñs eſt pncipiũ realis trãſmutatõis vtter
mims altatidis vel augmẽti. Tumqꝛgccs eſt obiect realis potẽtie vi coloꝛ obm viſus igit ⁊c. ſhecima ratioPaſſio realis non põt eſſe per ſe niſi ip̃ius vlis: ſʒ paſſio realis nõpot eiſe niſialicuius emis realis: igit ali quod ens reale eſt vle. MMaioꝛ nota.qꝛ paſ⸗ E demoſtrat per diffinitiõeʒ eius cuius eſt paſſio:ſed diffinitio noeſt niſi ipſius vlis igi tur. NMinoꝛ ꝓbat᷑. Tumqʒ paſſio eſt in ſuo ſiecto: ſed paſſio realis non pot eſſe inente rõis. Tuʒqꝛ ſhm eſt aliquo modo cauſa paſ ſiðis. qð non põt cõpetereeꝝti rdis reſpeciu paſſibis real: igitur ⁊. Mndecimaratio. Mobilitas qua hõ dicit᷑ nobilioꝛ oĩbus crea turis coꝛpoꝛalibꝰ talis nobilitas non porcõ
— homini niſi ßmens reale: ſed iſta no⸗ i
ilitas cduẽit homini km eſſe vłe:igit᷑ vle eſt
ens reale. aioꝛ nota.q talis nobilitas at tẽditur pᷣm exceſſuʒ in ꝑfectõibus eẽmialib que pfectões ſuntentia realia. Minoꝛ ꝓh tur. quia ſi iſta nobilitas cõpetẽt hominiln eſſe particulare: tũc vnꝰ homo particularis excederet om̃es creaturas coꝛpoꝛales: ergo vnꝰ homo particularis excederʒ oẽs hoies alios in ꝑpfectiõibus eẽntialibꝰ qð eſt falſum. ergo ſequit᷑ ꝙ iſta nobilitas cõpetit homini ßᷣni ſuam indifferẽti ad oẽs hoies.⁊ ſic cõue nit ſibi m eſſe vle:igit æ. Buodecima ra tio. WMꝛdo cẽntiałtotius vniũſi eſt oꝛdo rea⸗ lis: ſʒ oꝛdo iſte eſt oꝛdo naturaꝝ ⁊ ſpẽꝝ: igit

cto
nĩeꝛ ſẽs fůt reales:ſʒille nie ſůt vles igit᷑ refertaq aialenõ aũt aialad iutellectũ refer? vniuerſalia füt entia realia. Maioꝛ nota. qa realiter:ß ſolũ ᷣm ronẽi Zd ſextũcm.ꝙ ſecluſa oĩ opatiõe intellectus adhuc Bineſt nõeſt ſilede re reali inrellecta ⁊ de ipſo itel pfectioꝛ planta. Minoꝛ ꝓbat᷑ qa vna ſpẽs jectu ipſq ipᷣa res ut intelligit᷑i kmtotã latitudinè indiuiduoꝝ ecedit ate⸗ nullo realit depẽdet abipſo intellectu:ß ipe rãß hoc nõcſſet niſi talis exceſus zpelelet itlẽs depẽdet ab ea:⁊ quãtũ ad actũ.⁊ quãtũ ſbiex gradu eſſentie quẽ tenet int alias ſpeſ a ſpeciẽ.⁊ ſic itellectorefert᷑ realit dipfãrẽ igit · ilie rõnes půt acduciquas cãbꝛeui ngůr ecõuerſol Adſeptimũdõᷣmꝙ habẽ atis dimitto¶ ꝛo folutide ronũ moder⸗ eſſe in vno pticulari põt intelligi dupliciter. non nõndũ.ꝙſi faciẽtes illas rones volunt vno modo hm rònẽ vniꝰptis ſubiectiue inte pbare ꝙ vłe logicũ ſiue intenrionale ſit ens ratiue ↄcurrẽtis ad eſſe totiꝰvniuerſalis ⁊ ſönis ⁊ ſit nihil Jeale.tũc ↄcluſiòes eoꝝ ſunt ic vlc habʒ eſſe in vno p̃ticulari. Alio mõꝙ ccdẽde licʒ ahq̃ nõdinecte h cõcludant. Si habeat eſſe in vno pꝑticulari ᷣm totã ind iffe⸗ ãt volũt ꝓbareꝙ illi vniuerſali logico nihil rentiũ ſuoꝝ ſuppoſitoꝝ ⁊ ſᷣm totum ſuũ eſſe coneſpõdeat in re ita ꝙ ſit ſolũ vnitas ficañ poteſtatiuũ.⁊ ſic negamꝰ.⁊ t̃ de pñtůũ hñs fundamẽtũ inrC.tũc ſůt negãdec Ad Auerit᷑ vigeſimopꝛimo vtrũ vnitas qua bmůqñarguit᷑ auctoꝛitate boech· ẽqðeſt vniuerſale dicitur vnũ in ſuis indiuiduis ſit ⁊c. dðᷣmaliquid põt habere duplicitereſſe vnitas ex natura rei? realis minoꝛ vnitute Vnomoeſſe ſuppoſitatũ ut indiuiduatũ.? numerali. hoc tantũẽ querere.vtrũduo in⸗ le eſt vnũ numero. de tali iqqui᷑ boecius diuidua de genere ſpſtãtie ſicut foꝛtes ⁊ pla⸗ Eilio maliqd põt habẽ eſſe vle.idetermia tdꝛuelde genere qualitatis ſicut albedo hec 15 a vnqͥq nã ſuaeſt ꝙpoſſitr epiriipluri 4illa: uelquecũq; alteri? generis pᷣter ope⸗ bus ſuppolit: de ralin loqt boeci. ilia ſo rationẽ inteilect in aliquò vno reai ↄucniãt iutio ꝙlicʒ iludqð eſtſit vnů nuneronon„ ltaꝙ tale ſiti vtroq; foꝛmaiiter. Rñdeo ad iludqeſtilaq ſũr qꝛtale nõeſtvnũnu⸗ iſtsqueſtionẽ ꝙ de hoc eſt opinio ſcotiſtarũ mero. Wniue rſale aũt nõ eſt iliud qðẽtedé qͥtenent ꝙy ſicut repiunt᷑ vnitates diſtincte ĩ iludqðeſt ilaq̃ ſůt. quia vniuerſaieeſt ſun entib⸗ rdis:qlia eni eſt vnitas indiuidui: alia ngulariaqᷓ ſütz vle nõeſtp̃ciſe ſuũſingula vnitas ſpecificg: alia vnitas gencrica: ita il- eqe q alias ſingulare eẽt vfea Adx is vnitatib⸗ rõis coneſpondẽt diſtincte vni dom. ꝙ auctoꝛitas zriſtotilis in ilo paſſulo⸗ tates ex natura rei diſticte. Ptaꝙalia ẽ vni⸗ guil de vmuerſali inẽrionalix nõdevtirea„ tas indiuiqualis que eſt maxima vnitatũ re Aniuerſale aüt jutẽtionale bñjð poſteri atiũ: alia eſt vnitasſpecieiq̃ eriãẽ realis:mi⸗ detalib cecdod Ad minoꝛẽ dicoꝙyleẽ oꝛ tñ vnitate numerali ʒu adhuc eſt minoꝛ poſteriꝰm rẽ:nec hoc eſt incòueniẽs ꝙ ſin⸗ qᷓeſt vnitas enerica q̃ iñ etiãẽ realis. IJta gulare pus intelligat vti. qꝛpus mouet in⸗ ꝙ petrꝰ? pau ecluſa oi opatione intelſecr? ellectũ. qꝛ pus intelligo hůc jol intelligo cõueniũt in aliquo vno reali.ſ.in humanita⸗ wle hm indiferẽtiãacceptũ¶ Adʒdᷣm teq̃ vna exʒs foꝛmaliter eſtin vtroq; forma ꝙilla regula eſt vera de pᷣdicatòe eſſentiali liter. Similiter de hoiĩe ⁊ aſino dicũtᷣm con pſenõ aũt in pdicatiòe intèrionali.ſeu acci eniẽti eon genẽ. Volũt igit᷑ꝙ vnitaſvtis dentali? denoiatiug. Wenaute ßm Paccipi ſit vnitas foꝛmał⁊ ex nã rei. Jtaꝙ eadẽ foꝛ tur ꝓintẽtiõe ⁊ nõp̃dicat de aiali eẽntiait malitas exiſtat ĩduobꝰ idiuiquis eide ſpẽi kaccidẽtalit. qꝛ accidit aiali ꝙ actu fũdet᷑ fu numero diſtinctis. Ad ꝓbandũ h inducunt itẽtio vniuerſalitai iʒ nõaccidit ꝙſit fů plures rõnesſ Pꝛima rò. Si natura ſpe abilis. Nãaialpſe põr fubſiernitaltimen cifica nõ eſſet vna realiter:ß realiter plurifi tioni exñte tñ actu imelligendi urfũdamen⸗ caret᷑ ad plurificationẽ ſuoꝝ idiuiduoꝝ: tũc to oppoſite relatiois¶ Zid ꝗᷣdm Ppo de ea nõ poſſet eſſe ſcientia. ↄñs eſt impoſſi⸗ tentia eſt duplex.ſ.ad eſſe regle ⁊ adeſſe rõis bile. igit ⁊ amececẽs. ña ꝓbat. qꝛ ſi ngturg öcedo igit ꝙ potetia ad eſſe realenõẽ ma vniuerſalis nõhaberet vnitatẽ ꝓpꝛiãß plu⸗ ioꝛis entitatis qᷓ ſit ſuus actꝰ ad quẽ oꝛdina rificaret᷑ ad plurificationẽ indiuiduoꝝ:tunc
nõ aũt eſt ver de porẽtia ad eſſe rõis. qꝛ ta⸗ ſicut ipſa indiuidua ſunt cõringẽtia ac conu*
is põt eſſe maioꝛis emtitgtis qᷓ; ſit uus acr⸗ pribilia ita⁊ naturg humanacẽt cõtingẽs
o 3 is põreſſe intemionalis. Ad qͥntũdõm coꝛuptibilis:ß de cõtingenribꝰ⁊coꝛꝛuptibi 3
* S naio vera de motu phico vbiẽ mutug libus nõeſtſcientia ut patʒpᷣmo poſteriorũ w babirudo. hñ aütaial mouet imellecrũtũc igiturc cðg rõniſi ſores ⁊ plato eẽnt mch 5 meſt mutua habitudo.qʒ intellectꝰ realiter indiſtincta in aliquo vno reali: tunc joꝛtes

tantů differret a plarone quãtũ a lapide. pz. quia nihil realiter eſſet in oꝛte ⁊ in platonei quo quenirẽt⁊ ſic differrẽtꝑomne illud q5 eſt in ipſis: ꝑ nihil pius differt ſoꝛtes a la- pide niſip oẽ ilud quodeſt in ipᷣo. igit᷑ tantũ differt a platone quantũ a lapide. Ex quop nihil ſui idẽtificat cũ ꝑlaton e:ſicut nec cũ la⸗ pide ʒ rõ. Mue ſůt cõpabilia ſecluſa ope ratiðe intellectꝰ illa habẽt aliqd vnũ realiter ſecluſa opatione intellectꝰ in quo cõperent᷑ ſed foꝛres ⁊ plato ſũt cõpabiies ad inicẽ ſe⸗ cluſa oparione inrellectꝰ· igit᷑ ſecluſa opatõe inellectus aliquid vnũ erit in ipis. UMaioꝛ nota. qꝛ ois ↄpatiofundat ſup vnitate. i noꝛpbat᷑ quia ſecluſa opatione intellect?ſoꝛ tesſtſiris ihumanitate platoni⁊ nõ aſino. 4 rõ. Si vnitas inter ſoꝛtẽ ⁊ platonẽ nð en realis:tũc ſequere᷑qꝙ diuerſitas q̃ eſt int poieʒ⁊ aſinũ in coĩnd erit realis:cuʒi ſa ſit munis omnibindiuiduis ↄtenris ſub illis naturis ſub hoie ⁊ alino in cõmuni:ſed ẽ falſů. ſequẽtiaꝓbat· qg ſi nihil cõmune erit reale equit᷑ ꝙ ců illa differentia ſit chmunis oibꝰindiuiduis ꝙetiãnd erit reglis⸗ Mui ta rõqð eſt cõmune ſecluſa opatione intelle⸗ ctus hoceſt vnñ ſeciuſ opatione intellect? pꝛ· quia oẽ comunę eſt vnũ ßᷣ aliqua nqturꝰ eicõmunis ſecluſa opatione intellectꝰergo aliqua natura eſt vnaſecluſa opatione intel lectus.Minoꝛ ꝓbat. q; quãdo aʒinus ap⸗ petit cibũ. ułq; appetit cibů iſt in pticulòri. ułcibũ in cõmuni· Mð cibů hůc in pticulari. q̃anð babʒ cognitionẽ de hoa cibopticulari quem nõ videt. igit appctit cibũ in cõmumi. igit aliquiseſt eibein cõmuni ſecluſa opatðe itellect¶ porò. Jgnis generat ignẽ ⁊ coꝛ⸗ rũpit aerẽ:ß hoc nõ eſt. ꝓpter vnitatẽ còce⸗ ptus quẽ hʒignis cũ igne· qꝛᷣfacẽt datoꝙ nllceptꝰeſſet.igit Bẽ ꝓpt aliquã vnitatẽ realẽ que nõeſt numeralis· igit mino? vnita te mimerali. Bicũt igi?ꝙdue ſpẽs eiuſdeʒ eneris ex natura rei fũt idẽ foꝛmaliter ſikit duo idiuidua eiuſdẽ ſpeciei ex natura reiſũt iqẽ foꝛmaliter. differunt tñ regliter km aliqs uei modaliter hm franciſcũ.Mã duo indiui dus eiuſdẽ ſpeciei habẽt quidẽ eandẽ foꝛma ſitatẽ: ß differũt ꝑheceirates que ſunt modi inrinſeci.⁊ ſic diferunt modaliten Von⸗ tra iſtã opinionẽ arguo duplici via· vmne pauctoꝛitares.⁊pꝑ rõnesi Quãtü ad pꝛi nã viã. Arguo pꝛimo auctoꝛitate guguſtini pꝛimo de trinitate ca x vbi ſic dicit. M potius in filio qᷓ;fili in atre:ſicut caro meà nis ſit alia ſubſtãcia abaia mea:tamẽ plus eitũbi vnita qᷓ; aia alterius homis ad anin
Queſtio
mez. Ex hac auetoꝛitate arguo ſic. Ila que ſũt idẽ foꝛmaliter inter ſe ⁊ habẽt eandẽ foꝛ⸗ malitatẽ inier ſe incluſã magis cõueniunt qᷓ; ilia que nõ ſunt idẽ foꝛmaliter inter ſeꝛßᷣ gia mea⁊ aia tua ſůt idẽ foꝛmaliter inter ſex ſo⸗ lũdimerunt modaliter. oꝛp autẽ⁊ anima ea nd ſũt idẽ foꝛmaliter imo differũt ſub⸗ ſtantialiter m au guſtinũ. igit᷑ aiamea? aia rua ſum magis vnũ qᷓ; aia mea⁊ caro me. ſta cöckuſio eit falſa. igit᷑ aliqua pᷣmiſſaruʒ ſð maioꝛ.ᷓ minoꝛ. nõ ròne⁊ ꝑris q̃ẽ dictuʒ guguſtini.igitquo ad bmãque eſtꝙ aia mea ⁊ gia tua ſunt idẽ foꝛmalitcr. Et nota ꝙihac auctoꝛitate capit auguſtin carnẽ uteſt alia ſuſtantia ab aia.⁊ nõgecipit᷑ ꝓfoꝛma carnis. quiadicit ꝙ eſt alia ſubſtantia abaia Vau ctoꝛitas ẽ magiſtri ſentẽtiaꝝ libꝛo pmodiſti ctiõe.xix. vbi ẽx auctoꝛitate bti auguſtini. ꝰ de trinitate caꝰõ ꝓbatꝙ eſſentia dina necẽ genus nec ſpecies. Mflendituutẽ magiſter in eo loco quõ aliqua differũt numeroꝛſic in quiens. Aiiqua dicunt᷑ pifferre numeroqᷓ ita dirferũt ut hoc noſit illud eſtuelin ipſoẽ qualit᷑ diiferũt ſoꝛtes ⁊ plato hm phos. hoc magiſter. Ex quibꝰ clarerꝙ ſoꝛtes ⁊ plaio ita dimferũt numeroqꝙ nihüqweſt in ſoꝛte in platone. hoc nõ eſſet verũjſiuna nã realii ueffoꝛmaliter eẽt in duob x auctoꝛitas eſt auguſti inlibꝛo⸗ de trinitate cavbi pbans ꝙ eſſentia diuina nõ eſt gennec ſpe⸗ eies ad tres pſonas · dicit ꝙ ꝙnus realiter multiplicat in ſuis ſpecichꝰ· Mꝛ ſpecies re gliter plurificat in indiuiduis. Namtres cqᷓ ſůt tria gialia⁊ abꝛahã yſac⁊ iacobſunt tres poies. Eſſenria autẽ diuina nõ plurifica in trib ꝑſonis reglirer. igit᷑ nõ eſi genꝰnec ſpe cies ad ipſas A Iſta pꝛobatio nullaeſſet ſi eadeʒ eſlet humãnitgs foꝛmaliter in petro? paulo:⁊ ditferrʒ ſolũꝑ modos intrinſecoſt ealitates. imo potiꝰↄcludit᷑ oppoſitũc eẽn tia dinina eſſer ipecies reſpectu patris ⁊filh ⁊ ſpůs ſci. quia eſteadẽ foꝛmaliter in tribus diſtinctis realiteri¶ Itẽ arguoſic illud nõẽ iqẽ foꝛmaliter uel reliter in plurib'qðres⸗ liter ⁊ foꝛmaliter multiplicat in plurib! ſe gial regiiter ⁊ foꝛmaliter multiplicat in hoie ⁊ in aʒino ⁊ in tribequis. quia tres equi ſůt nõ ſoiũ tres equi: ſed etiã tria gialia. eſpo debis ꝙ iſta eſt in modalibꝰ⁊ nõ in foꝛmali⸗ tatib Vontra nò ſequit᷑ꝙ ſi modalitates mmerant᷑ ꝙ ꝓpteres eſſentia⁊ foꝛmalitas plurificet᷑. Auguſtin/autẽ dicit ꝙ tria indi⸗ uidua ſub equo ſt tres equi:itaꝙ eqhnitas i ipſis plurificatur⁊ ſũt triaaialia itaq aia⸗ liras in ipſis plurificat. Et certũ eſtq; alias

2 6 3 — 2
ſtinctionẽ rõis. Cõtraois paſſio diuidit ad diuiſionẽ ſui ſubiecti ßdiſtictioẽ paſſio ent mcxi.vbi dicit· ponet autem ſcireꝙ igit ad diuiſionẽ ent viuidiꝰ⁊ ißa diſtictio: aliudeſtre cõlderare? aliudrõnexcogniti ns diuidit iens regle? ens rdismo⁊ one· Igitin oibus creaturis hypoſtaſimq· metha⁊ nihil int iſta meqiat. igi᷑⁊ diſtictio dẽdiuiſiore chſideraret. Ke giuʒ petrus a diuidit᷑i diſtinctionẽ realẽ ⁊ rõis. ⁊ nulla erit pauloſcharat cõſiderat᷑. Coitas auẽrco mediadiſtinctio inter eas: diſictiofoꝛma ulatio rõne ⁊ cognitione cſiderat. Incel lis nõẽrõis.igiteſtdiſtictio reglis. igitque.
Quarta auctoꝛitas eſt damaſeeni libꝛo p
ligimꝰ enĩ imellectu ꝙ petr? ⁊ paulꝰeiuſdẽ cũq; diſtiguũt᷑ rcaliter diſtinguũt᷑ foꝛmalit.
ſir nature⁊ cõmunẽ vnãhabent natur hec 4Cöfirſnat. Dis diſtictio pter op imelle
igit cõᷣmunis naturs rõne eſt cliderabiis ctüs è realis: diſtictio foꝛmlis ẽdiſtinctio neq; eni he hypoſtaſes in ſe inuicẽ ſunt ſeoꝛ pᷣrer op itellect?igit&=ſic. qͥa ſi nã vłis
rt fi ruzutiiſinui nylns nin iit csMpisl Ju
ſ̃aũt vnaqueq; ⁊ in prẽ⁊ hm ſeipſãſepata. eſſet vña realit:
hec damaſus. Ex hoc arguo ſic illaq̃ diffe rũt⁊ km ptẽ⁊ ßm ſeipſa.i.ᷣm totuʒ qð eſt in ſpſis nihil habẽt ↄmume reale petrus ⁊ pau- lus ſůt huiuſmodiæt. ¶ Muintaauctoꝛitas
eſtphiin. x· methaphiſice in hncipio pꝛima lectione. bi dicit numero idiuiſibile ingu lare.ſpecitice vo qð noticig⁊ ſcienria. Exqᷓ arguo ſic. Aludcuiꝰ idiuiſio uł vnitas ẽ kmj
—
notciſolůiudioiũ habctvniẽ röniseʒ
ſeientiã.igit᷑ eſt vnitas rõnis. I
ſcientiã. igit eſt vnitas rõnis. AKeſpond bis ꝙ veriᷣꝙſpẽs etiã habet vnitatẽ ròis:
*
nõ ꝓper hoe ſequitꝙ nõ habeatynitatẽ re⸗ alẽ. Contra ariſtotiles igitdiſtinguit
uit vni tarẽ ſpecific; ab vnitate nunnerali qa vnitas numeralis eſt realis. vnitas ſpeciũicg nõ ſed rõnis· quia ſi eilet realis nodifferret ꝑhoc ab vnitate numerali¶Itẽvmet ic ꝓbat cõtra platonẽ ꝙ pᷣniuerſale ndeſt ſuh⸗ ſtantia vñ realis exiſtens in pluribus.⁊ ſic arguit. Bubſtãtia eni ꝓpꝛia vniuſcui?q; nd
ineſt alteri vniuerſale vocmune· hic text⸗
ccludit ex hoc ꝙ vniuerſale nò eſt ſubſttia Vbiſic videtarguere. Nihil vnñ redliterẽ cde pluribule ẽcoẽ plibigit vle nòẽ vnů realiter. Vnde vult ibi phs expe ꝙ ſubitã tia que eſt invno indiuiduo no eſt in alio:ſed heſt talſů ſi in duobindiuiduis eſt vng ſub⸗ ſttia. Itẽ cõmẽtatoꝛ.x. methaphiſicc cõmẽ topicit impoſſibile eſt ꝙaliqd ſi cõmune pluribꝰ ut ſubſtantia niſi kn ꝙeſt in aiatm̃. Munc conſequent᷑ arguoæ vig rõnibus ⁊hoc multipliciterꝛimo ſic. Cõtra hoc eter pauldiſtinguũt᷑ realiter ⁊ ridẽ fꝛmalirer· hoc enieſt falſũ qð pꝛobo Quecũq; diſtinguũtrealiter iladiſtinguũt fomzliter.ß per us ⁊ paul hm te diſtinguũ lur realiter. igit᷑ R. WMaioꝛ ꝓbat᷑. quia ois diſtinctio ueleſt realis uł᷑rõis.ß diſtictio foꝛ
malis ẽ diſtictio hm te. igit uł realis ułròis
bpe diſtictio rõis.igit᷑ realis. Picas ꝙ diſti ctio foꝛmaliſẽ media int diſticròeʒ realẽ ⁊ di
ynias ſpecieiſiue ingiuiſio eſt hm noticij⁊
vna reglit:tůc ſeq̃rekœꝙ creatio nò fierʒ ex mere nihilih ẽ ʒ fidẽ. ᷓ⁊ illud ex quo ſe⸗
quit᷑ ↄña ꝓbat.· ponat᷑ ꝙaia hodie creatur.
Tüc arguo ſic. Illud nõ fit ex nihil cui p̃
ceſſit aliquaentitas:ß entitas ai que hodie regliter cůgia qᷓẽ hodie creata Hec aũt alai coip̃ceſſit creationẽ ⁊ ꝗliqua entitas poſiti- ue exñs in aia creata igit iſta aia nò ei facta de nihilo. Ad hãc tdet iohes canonicus
pina q ſup libꝛo phiſico adʒꝙ creariofit xniete nihilo piiculatinõex mere nipiloi ci Cötra pnioaderõis cuidentii notã dũy it iohefcanonic arguit ʒfrãciſcũ po
uetẽ qͥditates rerũ in potẽtia obiectiua ꝙſe qͥditates reꝝ eſſent in
qret ꝙ nipilcrearet ſiqditatesr— poiizotiecung chexdiroſuoarguoſc ioꝛis emitatis eſtqͥiras vlis qᷓ; quidira in potẽtia obiectiua iolũ. Gʒ bmieccclu⸗ dis5franciſcũꝙcdiraſin potetia obiectiua pluppolicz ipedit creationẽ ꝙ nibi ſicrea⸗ bil igitditas vkis pᷣſuppolitaimpeditcre ation aioꝛ notaq; quiditas vłis puta hois habʒeſſe actuae iireꝝ narurapcrean onẽ qͥdiras gůt in potẽtia obiectiua nò ß ſo⸗ lũ habet eſſe foꝛniale ⁊ qditatiuũ. ¶ↄtra eandẽ rñſionẽ grguo ſic. creatio aĩe hois.ſ. dãeſt eiuſdẽ rõnis cũ creatie aic hominis hodie creati. ꝓbat᷑. qꝛẽ idẽ obm ᷣm ſpeciem igik eadẽ opatio ⁊ eãcẽ virtus igi᷑ ⁊. cre ario gie adã nihil pᷣſupponebat. igitur nec creatio hui aĩe hodie create.⁊ ſlic.ſi hoc eſſet verũ.ſꝙ creatio fieret ex incre nihilo pticulari nõ ex nihilo vniuerſali: tůc ſeq̃ret᷑ vnũ de duobichueniẽtibꝰ ſꝙułnihil crea⸗ retur uelꝙ gia ſit ptibilis intrinſece quoꝛuʒ vtrũq; ẽfaifũ. ſequela ꝓbharur. qꝛ qñ deꝰ cre⸗ at aiam aut dat? coĩicat ſibi illud eſſe vniuer
ſale⁊ nihil aliud: aut dat ſibialiud eſſede no
no p̃ter illud eſſe vniuerſale. Sidetur pᷣmũ ſeqtur ꝙ nihil creetur cũ tot eſt coĩcata pᷣcedat. Sidetur ⁊ ſequiturqꝙ gia erit ꝑtibilis intrinſece.i.in ilud vE 2
entitas qͥ huic

——
rin uaespticmare qð ſibiẽ datũde nouo
Et ſic ſᷣm eſſe vniuerſale erit coĩs ⁊ nõ coĩs
ꝑticularis ⁊ nõ ꝑricularis que ſũt abſurda
42 ſequeret᷑ ꝙ aia añxpi eſſet aliqͥd ⁊ nihil quia eſt nihil quia creabilis eſt aliqd bᷣmen⸗ titatẽ vniuerſalẽ q̃ i actualitẽ.qðẽ abſurdũ
ſic. Si petrus ⁊ paulcõuenirèt foꝛma
liter ⁊ eſſentiali᷑ ⁊ ſolum ditferrẽt ꝑmodos intrinſecos:tůc ſequeretꝙ generatio ſubſtã tialis ſolũ terminaret᷑ ad modũ intrinſecuʒ:
ß5s ẽfalſũ. quia ſequeret᷑q generatio eſſet alteratio · ¶. petrꝰheriſit generat?⁊ paulꝰhodie generet᷑ tũc arguo ſic. Ad illud terminat᷑ generatio pqð indiuidua differũt ab inuicẽ: ßᷣ duo indi nidua eiuſdẽ ſpeciei differũt ſolũ modaliter Fm te ⁊ nõ foꝛmalit᷑ neq; eſſentialiter. qꝛ hñt eandẽ qͥditatẽ ⁊ eſſentiã.igit᷑ generatio ſoluʒ
terminabit᷑ ad modũ ⁊ n ad ſubſtãtiã. igitur generatio nõ eſt mutatio ſubſtãtialis:ß ſolũ
numeratio modalis qð eſt falſũ. qꝛ tũc nò eẽt
õſequẽtia ꝓbat᷑· poſito caſuqꝙ
diſtincta abalteratione. Maioꝛ nota qͥa ad illud terminat᷑ generatio qð pᷣus nõ fuit. qa
Fernen⸗ de modo nõeſſe ad eſſe:
ſðapaulißus fuit. qꝛẽradẽ cñ fubnãriape
tri.igit᷑ ſubſtãtia pauli nõ deducit᷑ de ndeſſe
ad eie.¶¶ Bices foꝛtaſſis ꝙ lʒ pus fuerit ſß⸗
ſtantia pauli nò tñ ſub iſto modo ad quẽ iam deducta eſt ꝑ generationẽ. Noe nihil valet. quia hoc etiãfit in alteratione vbi eadẽ ſub⸗
ſtantia iã eſt ubalia qualitate qᷓ; bus nec di⸗
citur ꝓpterea generata ſed ſolum alterata.
Aliter poſſes rñdẽ ⁊ dict ꝙ generatio nð
eninet ad moqũ ſolũ:ß ad hãc fubſtãtiã quã
cõðſcquit᷑ talis heceitas. Coõtra quiaſi he⸗
ccitas cõſcquit hãc ſubſtãtiã:tũc hec ſubſtã⸗
tia eſſet pus h ſine heceitate que ipſam cõſe quit᷑. pꝛeteres iſta generatio pauliaut termi
nat᷑ ad heceitatẽ: aut ad eẽntiã vtem:aut ad eẽntiã ꝑticularẽ. nõ ad heceitatẽ ut pbatũẽ.
Nec ad eẽntiã vniuerſalẽ. qꝛ illaẽ ĩgnãhił⁊
incoꝛuptibilis tẽ illa añqᷓ; generaret᷑eẽt
⁊ poſt coꝛꝛuptionẽ eẽt. nec ad eẽntiã hãc pti
cularẽ pauliqͥa tunc eẽntia pauli hec diſtin
krealit᷑ ab eẽntia vłi.ꝓbat᷑. quia illaq i
ic ſe habẽt ꝙ generato vno nõ generat᷑ ali⸗
ud:⁊ conuptò vno nõ conũpit᷑ aliud:illa di⸗
ſtinguũt᷑ realiter m te ⁊ etiq ᷣm phm me
thaphiſice:ß ſubſtãria pauli ꝑticularis ſic ſe
habet ad vłem Pᷣm te. quia eẽntia pticularis
enerat non vniuerſalis: ⁊ conũpit᷑ ꝑticu⸗ kri cẽntia nõ conupta vłi.igit᷑ fůũt diſtincte cẽntie realiter qð eſt abſurdũ etiã in via iua Q aũt eẽntia vniuerſalis pᷣſupponitur ᷣm viãtuã⁊ nõ generet᷑ põtꝓbarip iſto. Quia
—
Qeſtio
ius ſupponit generatio qᷓ creatio:ßerea
tio pᷣſupponit fmte eẽntiã vtem.igit⁊ gnã
tia ꝑticularis: nec mod intrinſccꝰ qui ndeſt ſubſtãtia. igit nihil gnãt quodè abſurdũ di⸗
cere uarto ſic. Si duo indiuidua eiꝰdẽ
ſpei haberèt eãdẽ eẽntiã? foꝛmalitatẽ ⁊ ſolũ differrẽt ꝑ heceitates ⁊ modos itriſecos ſe⸗ q̃ret᷑ iſtud dictũ honẽdũ. ꝙ vna hoſtiacòſe⸗ crata eẽnt oẽs alie hoſtie in toto můdo ex⸗ iſtẽtes ↄſecrate:ß hoc ẽ falſiſſimũ ⁊ hereticũ dick. ¶ Contra.quia cœẽs hoſtie ꝑ te habent eãdẽ eẽntiã cõmunẽ. Tůc ſic quecũq; ſũt idẽ
eſſentialiter ⁊ ſuſtãtialit trãſſubſtãtiato vno
tranſſubſtãtiat ⁊ reliquũ:ß ſic ẽꝙ hoſtia cõ⸗ munis ẽ eadẽ eontialiter ⁊ ſuſtãtialit cũ hac hoſtia ꝑticulari.ꝗᷓ trãſſubſtãtiata hac hoſtia
priculari tranſſubſtãtiabi᷑⁊ hoſtiacõmunis ⁊ in vłiſʒ hoſtia vniuerſalis ẽ idẽ eẽntialiter
eadẽ ròne cũ oibus alijs hoſtis pticularibꝰ. igit oẽs hoſtie ꝑticulares in toto můdo vna 3 ecrgta cõſecrabũt᷑.Maioꝛ ꝓbat᷑.cuʒ trãſſubſtãtiatio tminet᷑ ad bam.ila q̃ habẽt candẽ ſbaʒ eadẽ tranſſubſtãtiatòe trãubſtã tiabunt᷑. Minoꝛ nota ẽ etiã ᷣm eos quia ho ſtia vkis ſubſtãrialiter ⁊ eẽnrialiter affirmg⸗ tiue ⁊ ve pᷣdicat᷑ de hoſtia pticulari:ſʒ ois p⸗ dicatio affirmatiua⁊ vers fundat᷑ ſup idem tirate. igit E. Confirmat᷑. uiał᷑ hoſtia iſta cõſecrata cõſecrabit᷑ eẽntia hoſtie cõmunis ⁊ vlis uł ſolũ eẽntia ꝑpticularis huius hoſtie uł᷑ ſolũ modintrinſecꝰſ heceitas. ¶ʒ nõ pot dici. qa nõeſſet tranſſubſtãtiatioſʒ poti
tranſmodificatio.qꝛ eẽntia hoſtie hui?ſoluʒ
mutaret᷑ de vno modo in aiũ. Necz* pot dici. qꝛ ſi tranſſubſtãtiaret᷑ ſolũ eẽntia pticu⸗
laris ipſiꝰhoſtie ⁊ nòeẽntia vlis:ſequeret᷑ꝙ
hoſtia pricularis ⁊ hoſtia vłis diſtiguẽnt᷑ ei ſentialiter. qðẽ falſũ.qꝛ tůc hoſtia vlis nõpᷣ⸗
dicaret᷑ ve ⁊ affirmatiue ⁊ eẽntialit de hoſtia
priculari. Nec pot dici pmũ.q ſi trãſſubſtã tiaret᷑ eẽntia hoſtie vłis.tůc habeo ꝓpoſitũ ꝙ oẽs hoſtie mũdi tranſſubſtãtiarẽt᷑ qðẽ he reticũ dicẽ. Pices foꝛtaſſis ꝙ trãſſubſtãtia⸗ tio terminat ad eẽntiã ſub mdexñtẽ. ¶Cð⸗ tra ille eſſentia ſub modout᷑ ẽ eẽntia vłis u pticularis. Si vłis:habeo ꝓpoſitũ. Si ꝑti⸗ cularis.¶ õtra illa cẽntiaẽ ſub modo qui pticulariſa᷑ ꝑ modũ ⁊ indiuiduat᷑:ß ꝑticula⸗
ris eẽntia nd pticulariſat᷑ ẽ pus pꝑticularis
„
Pꝛetea ſeq́᷑ ſieẽnria pticularis tranſſub ſtãriaret᷑⁊ nd vłis ꝙ eẽntia pticularis cẽntia lit differt ab eẽntia vłi.ꝓbat᷑. Tu non ponis
aliquã eẽntiã pticularẽ. qꝛ dicis ꝙ indiuidua
oia ſůt idẽ ĩcẽntia ⁊ ſolum differůt ꝑ modos
hninih uuh imitbl iwtwnih vuuloinbl winhnoper iimtiw ibeifi iuienünic ſmmibob mupw wövop ſiutis t⸗ iitrlen
inpe
inünbümci iiuiundc imwet her uhn Strisr

n ſuvls hdnun ding uxtjepdcidh nii ux giã. ¶yi Rnilhüt chwaucw tin ebünri uf
nunt᷑de non iſrj
duꝙſnnl Niiut ri doeim nim e
mrincos ſue pe rheceitates. pꝛobat.illud trſinitatqð deſignat ꝑ termios foꝛme ↄſe⸗ cutibis. iſta noiaẽ bm theoligos·ꝑ termios foꝛme chſccratõis deſignat᷑ mutatio ſbe ⁊ nõ ſoiů moqiigit⁊c. ß ſpaoĩuʒ hoſtiarũẽ vn. polſe aniilare vnũ idiuiduũ qͥnãnihilaret aun idiuidua:ß h ẽ falſũ. igit&. ña pʒ quia qᷓcůq; habẽt eandẽ ecntiã? eancẽ foꝛmalita⸗ te ãnihilato vno ãnihilabit᷑⁊ aliudiſʒ petr?⁊
₰
paulm te habẽt eandẽ eẽnriã ⁊ eãdẽ foꝛma tiratẽ ⁊ ſolũ ditferũt ꝑmodoſintrinſecos ſi ue heceitates.igit᷑ ⁊c. Rñdebis foꝛtaſſis o znihilato petro nð oʒ ãnihilare paulũ. qꝛlicʒ pzbeãt eandẽ foꝛmalitatẽ:nõ tñ ſub eodẽmò
intrinſcco. Wõtra illud ãnihilatcuiꝰnullũ
pncipiũ eẽnriale manet:ß ᷣm totã ſuã eẽntiã
cadit ĩ nihil:ſʒ ãnihilato petro nullũ pᷣncipiũ eẽntiale pauli manʒ igit⁊t. Mioꝛ ꝓbat᷑· qꝛ qͥdias petriẽ nihilata. Ad h ſi cade ponat ꝗᷓditas paulix oiuʒ hoiuʒ ſcquit᷑ꝙ ãnihilato vno homie tota nů ſpecifica ãnihilaret᷑. õ⸗ frmat coꝛupta ułãnihilata tota qͥditate ſpe
cifica coxũpit᷑⁊ ipſa ſpes kãnihilat?ß ĩqlibʒ
indiuiduo ẽ tota nã ſpecifica.igit᷑ annihilato yno indiuiduo ãnihilat᷑ ſpẽs. aioꝛ nota. mioꝛ ꝓbat᷑· qꝛ niſi tota qditas ſpecificg. hu niana eẽt in petro:petr?nõ eſſet pfectꝰho. ꝓ⸗ bt.niſi tota nã hũana eẽt ĩ petro dico totali tte cẽntic illa eẽt falſa petrꝰeſt hhᷓqꝛ hoſi⸗ ghificat totã eẽnti nãc humane Bicerẽ᷑ foꝛſitʒ ꝙ ar gumẽtũ haberet vitatẽ ſitotanã humana cẽt in petro tota ⁊p tota:ß qꝛnòẽĩ petro ꝓ totaið nd oʒꝙ ãnihilato petro ãni⸗ hilarent᷑ alh hoies Cötra duptr Pꝛimo qñ aliᷓ fůt idẽ realit᷑ eẽntialiter foꝛmaliter ⁊ Auertibilit:jnihilato vno ãnihilat᷑ ⁊ reliquũ ß nã hůana exñs in petro ẽ idẽ eẽntialit foꝛ⸗ maliter ⁊ cõuertibiliter cũ ſeipſa ut exiſtit in paulo. qꝛẽ eadẽ ut tu dicis.igit᷑⁊c. xoquia naturã eẽ i petroꝓ totaẽ de eẽntia nãe hũa⸗
ne. ulẽ accñs.ſi ẽ de eẽntia nãe humane. igit᷑
cũ tota eẽntia nãe hũane ſaluet᷑ in petro ſal⸗
ubit ⁊ ibi ꝓ tota. Siẽ accũs nãe humane uł᷑
cdmune k.ppꝛiũ. Si coẽ igit᷑ oꝛit ex pncipis indiuidui⁊ nòẽ accñs nãe. Si accũs ꝓpꝛiuʒ ipſi'nde tůc erit ibi vbiẽ nã. qꝛ accũs ꝓpꝛiuʒ ſpſeqnãm:ß tota nãẽ in petro. igit᷑?ꝙ toto Lofirmat.qͥa vbi ẽ hõ ibiẽ riſibile:ſi igiteſſe in petroꝓ tota eſt paſſio nãe hũane:erit ⁊ in petro⁊t. 60 ſic. Si ſic ſeq̃retꝙ vnũ coꝛpꝰ
t in dinerſis locis: ß hoc ẽ ipoſſibile. igi᷑
na pbat. q nã hũanaẽ coꝛpꝰ cũſit infe⸗ ad coꝛpꝰꝛß hõi coĩ vnꝰ idẽ foꝛmalr ⁊ een⸗ titerẽ in petro⁊ in pauloqͥ ſůt i diuerſis
locis.igit᷑ vnũ coꝛpꝰerit ĩ diuerſis locis. Bi dicat᷑ ꝙ vnů coꝛp ingulare nd põt eſe in di⸗ uerſis locis:tñ bñ vnl coꝛpꝰↄmune q̃le ẽ hõ
Lötra. Mñcũq; aliqͥd ẽ tãta idẽtitate ſibi ipſi idẽ:quãta idẽtitate alteri: ſi cũ altero eſt idem numero: ⁊ cum ſeipſo eſt ideʒ numero ſed ſi idẽtitas hominis ĩ cõmuni cit idẽtitas realis tãta idẽtitate ẽ idẽ ſibiipſi: quãta idẽti- tate ẽ idẽ cũ guilielmo ut de je pʒ. quia nihil idẽtificat᷑ alteripluſq; ſibi:ß cũ guilielmoeſt iqẽ in numero.igit᷑⁊ iibiipſi crit idẽ numero Sʒ còceſſũ eſt ꝙ ho in coĩi eſtĩ diuerſis locis I idẽ coꝛp'numero ẽ in diuerſis locis qð eſi 3 phm 4 phiſicoꝝ. y ſic. Biſic ſeqret ꝙ ſoꝛtes eẽt coĩſ.ↄpa ꝓbat᷑. qꝛpte ex nã rei hõ eſt coĩis ⁊ vłis. Cůc ułralis coĩtas ẽ de eẽn⸗ tia hoĩs uł ꝓpꝛia paſſio eiꝰ. Si ſit de eẽntia hois:tůc pᷣdicat eẽnrialiter de ſoꝛte. qð ꝓbat quiaqͥdqᷓd eential pᷣdicat de hoie pᷣdicat᷑ gẽn tialit de ſoꝛte:ꝓ regulã añp̃dicamẽralẽ ñ aliqͥd de alio pᷣdicat ut de ibiecto⁊. Tũqa ille homo cois eẽntiatr eſt in ſoꝛte.igiteſſen tialiter pᷣdicat᷑ de ſoꝛte dicendo ſoꝛtes eſt hõ coĩs. Bidicit᷑qꝙ illa coitas eſt paſſio hoĩs.ſe⸗
quit iterũ ꝙ pᷣdicat de ſoꝛte lʒ nõ pmo ut ha⸗
be topicoꝝ.qͥaqͥdqͥq p̃dicat ꝑ ſe de ſupio riꝝ de inferioꝛi:licʒ nò pmo.iõiterũ ſequitqꝙ ſoꝛtes ſit coĩs:ſicut ⁊ hoqðẽ falſũ. Si dicas ꝙ illa citãs ſit accũs nãc humane ſeq̃rct᷑ꝙ de hoie in coĩ nõ eſſet ſcĩa. quia de nullo ente paccñ̃s eſt ſcientia:ſ homo cũ illa coitate fa cit ſolũ vnũ paccidens⁊ nõpſe.igi᷑&.ſg⸗ ſie. Mð eſt plura realiter nõ eſt vnj realiter qꝛ alias cõtradictoꝛia verificarent᷑ de codeʒ pʒ etiã ex decimo methaphiſice vbi dicit᷑. ꝙ vnũ ⁊ multa opponũt᷑.⁊ pↄñs quod eſt vnũ nò eſt plura: ß̊ natura vniuerſalis eſt plura rcaliter. patʒ quia pdicat᷑de pluribꝰrealiter qð nõ eſſet:niſieſſet plura realiter. igit᷑ nõeſt vnñ realiter. R ñdebis ꝙ iſta cõditio nõeſt ßᷣm idẽ. qꝛ nã vłis eſt vna vnitate ſpecifica:⁊ plura pluralitate nũerali. ¶Cõtra qꝛ ᷣmte eẽntia ſpecifica eſt plura numero.qꝛalias ñ pᷣdicaret᷑ de pluribꝰ numero:⁊ ipſa eadẽ eẽn tia eſt cuilibet ipſoꝝ eadẽ mumero.ꝓbat᷑.qͥa uł ip̃a natura humana facit vnů numero cũ petro ułn. Sinð. igit᷑ petrus ndeſt vnus numero: qʒꝛ petrinciudit illã̃ naturq hũanã q̃ ndeſt eadẽ numerocũ petro. Biſic habet᷑ ꝓpoſitũ. ꝙ nã hůana ſit idẽ numero. quia nõ poſſet alterieẽ idẽ numero niſi eſſet idẽ nu⸗ mero ſibi. Tũ quia alias magis idẽtifica⸗ ret᷑ alteri qᷓ; ſibi. Tũ qꝛ nã hũana exñs ipe⸗ tro nõp̃dicat de pluribꝰ:ſ;de vno ſolo.igi᷑⸗ eſt vna numero. ſgeſic.ſi ꝙ

petrus ⁊ paulꝰeſſent idẽ eſſentialiter int᷑ ſe ↄſequens eſt falſũ. igit&. ꝓbat᷑ ↄſequemia 9 quecũq; vni ⁊ eidẽ ſũt eadẽ iter ſe ſũt eadẽ pte ſoꝛtes ⁊ plato ſunt idẽ eſſentialiter hoĩ igit᷑? idẽ eẽntialiter inter ſe.ſld hoc rñdet frõciſcꝰcedẽdo ↄcluſionẽ.ſ.cꝙ ſoꝛtes ⁊ plato uel petr?⁊ pauiꝰ ſũt idẽ eſſentialr ß differũt rcalit.i.ꝑ realitates ⁊ heceitates.⁊ ſic ſoꝛtes ⁊ plato jũt idẽ foꝛmalr ⁊ cẽntiatr:ß ſolů dif⸗ ferũt modaliter. õtra oĩs ꝓpoſitio foꝛ- maliter ⁊ eẽntialt dera ſimpliciter ẽ cõcedẽ⸗ da:ß iſta petrẽ paulꝰẽ foꝛmatr⁊ eẽntialiter va igit ſimplicit ↄcedẽda:ß h è falſũ. igit vc⸗ oöfirmat᷑.qꝛ ſic ſe hʒ aliqͥd hm es foꝛmale d entitatẽ:ſic ad veritatẽ.ß oẽ illud qðẽ enſ foꝛmatr eſt ens ſimptr.igit᷑ oẽ qð eſt veꝝ foꝛ maliter eſt veꝝ ſimpłr:ſʒ iſta eſt vera foꝛma liter.igit ⁊c̃.ꝙecio ſic. Quecũq; ſũt idem eſſentiair ⁊ foꝛmaliter qͥcqͥd pᷣdicat᷑ de eſſen⸗ tia vniꝰ⁊ de eſſentia alteriꝰ: ſʒ xp̃us ⁊ iudas ſůt idẽ eẽntialiter ⁊ foꝛmaliter.igit᷑ qͥcqͥd ⁊c̃. Fde eẽnria? foꝛmalitate iude pᷣdicat eẽ dã⸗ narũ. qꝛ eẽntia?⁊ foꝛmalitas iude eſt dãnatg. igit᷑ eſſentia⁊ foꝛmalitas xp̃i eſt dãnata. Bi ces ꝙ lʒ xp̃s ⁊ iudas ſint idẽ eẽntialiter ⁊ foꝛ maliter.tñ differũt modaliter ßᷣm heceitqtef ið nõ ſeqͥt᷑ꝙ ſi vnꝰ eſt dãnat?:ꝙ⁊ alter. Võ⸗ tra qꝛ ułkiudas dicit ſolũ foꝛmalitatẽ.ſ.hũa⸗ nitatẽ:⁊ ſic habeo ꝓpoſituʒ ꝙ hũanitas xp̃i que eſt eadẽ foꝛmaliter cũ hũanitate iude ſit dã̃nata.uł iudas dicit ſolũ modũ itrinſecũ.ſ. heceitatẽ tũc ſolũj heceitas iude eẽt dãnata᷑ diẽ iſta ãbo ſimul.ſ.foꝛmalitatẽ cũ heceitate tůc iteꝝ habeo ꝓpoſitũ ꝙ hũanitas xp̃iẽ dã nata. quia xp̃s ⁊ iudas hñt foꝛmaliter ⁊ eſſẽ⸗ tialiter eãdẽ hũanitatẽ.vel iudas dicit qͥd ʒ reſultans ex foꝛmalitate ⁊ modalitate. Tůc quero de illo ʒꝰ vłülud ʒ ẽ modus intrinſe cus uel foꝛmalitas. i eſt modus intrinſe⸗ cus.tũc cũ iudas ve ſitillð tertiũ reſultanſqꝛ ho ẽ illð qð reſultat ex matia⁊ foꝛma ſeque⸗ ret᷑ ꝙ iudas eẽt modꝰ intrinſecꝰ. Sidiciſꝙ illud tertiũ ẽ foꝛmalitas tůc ſcqueret᷑qꝙ iudaſ foꝛmaliter diſtinguẽt᷑ a chꝛiſto qð tu negas. MPꝛetẽa quõcũq; tu dicas oʒ ꝙ ↄcedas hůa- nitatẽ xp̃i eandẽ eẽntialiter ⁊ foꝛmaliter eſſe dãnatã? hũanitatẽ iude ſaluatã qꝛ eadẽẽ cũ hũanitate xp̃i ⁊ dr̃nt ſolũ ꝑ modoſintriſecoſ ſMudecimo ſic. Vlla nãque nõẽ vna niſip excluſionẽ pꝛincipioꝝ indiuiduantiũ eodem mõẽ vna qualiter excludit illa pꝛincipia idi- niduõtia pꝛe iſta ex termis. ß natura hũana ſiue quecũq; alia nõexcludit pꝛincipia indiui duãtia ßᷣm rem ſed ſolũ ſᷣm ròem.ſ.vt eſt ob⸗ iectiue in intellectu ſine pꝛincipijs indiuidu
platonẽ.
ãtiby. igitur ſeqͥ᷑ ꝙ nã hůana ſiue q̃cunq; ala ſolũ ẽ vᷣna km ròem igit᷑ realiter non eſt yng.
Suodecimoſic. Sicut vnũ fm rẽſe habʒ a pla hmrdeʒ ſic plura fm rẽ ſe hůr ad ynů pm rõnẽ:ß vnů hm rem nõ põt eſſe niſiplura
Fm rõnẽ. igit᷑ plura m rem non pñt eſſe niſi
vnũ ſᷣm rònẽ. petr?⁊ paulꝰſũt plura fmrẽ igit nò ſit niſi vnũ hm rònẽ quod cõcedo.
cquit Ad rõnes alteriꝰ opinionis rideo ad pmã dico ꝙ maioꝛ cit falſa.ad ꝓbationeʒ cũ dicitqꝙ ſi plurificaret᷑nã ad plurificationẽ indiuiduoꝝ cũ de ipſis pticularibꝰ nõ poſſit eſſe ſcia eoꝙ cõtingẽtia ſunt ⁊ coꝛꝛuptipilia: pari rõne ⁊ de vłi nõ poſſet eſſeſcia. Rñj· deo duplicit.pmo ꝙ de ꝑticularibꝰ eſſe ſciaʒ põr intelligi dupliciter. vno modo accipien⸗ do pticularia pᷣm ilud ᷣm ꝙ ſint ꝑticulariſ ta indiuiduata ↄtingẽtia⁊ ifinita? hmꝙ ſůt ditfoꝛmia? diſcòueniẽtia.⁊ ut ſic de eis ndẽ ſcia. qꝛ ut ſic accipiũt᷑ nulla rõ ↄmunis ab eis
põt abſtrahi.nec ſic ſumẽdo ſůũt finita. lio
modo pñt cõſiderari ip̃a pticularia ᷣm ilud pciſe in quo ſũt cõfoꝛmia⁊ ↄueniẽtia nõcdci piendo coꝛuptionẽ eoꝝ nec cõtingentiũnec infinitatẽ:ß ſolů cõſiderãdo ipſã nãturãin oĩ bus ſub quadã cõfoꝛmitate exiſtẽtẽ ut conſi⸗ derãdo oès homines můdi ut hoies ſum? ut ſic cõcipiũt᷑ võt abeis abſtrahi vna ròcð⸗ munis.⁊ ſic oĩa ꝑticularia cuiuſcũq; nãe ſůt apud intellectũ finita cũ intelligant᷑ ut vnuʒ ⁊ſic imelligẽdo ꝑticulariade eis põt eẽ ſcis.
Vnde dico ꝙ de coꝛꝛuptibilibꝰpõt eſſe ſci nõ ut diffoꝛmia ſũt:h ut cõfoꝛmia.⁊ ut ſic in⸗ coꝛꝛupribilia ſũt. ¶ Aliter rñdeoꝙꝙde vni⸗ uerſalibꝰ eſt ſcia. qꝛ icoꝛꝛuptibilia ſůt. aliaq;⸗ dẽ ꝓpter icoꝛꝛuptibilẽ foꝛmã ut angelꝰ⁊ce⸗ lů· xilia aũt ꝓpter incoꝛꝛuptibilẽ indiuiquo rũ ſucceſſionẽ ⁊ nõ ꝓpter incoꝛꝛuptibilẽ foꝛ⸗ mã ut muſca roſa bos aʒinꝰ⁊c. Vel qʒ incoꝛ ruptibilia funt ꝓpter inconuptihilẽ indiui- duoꝛũ ad ſe inuicẽ cofoꝛmitatẽ. Ad⁊ cũ dicit ſeqret᷑qꝙ ſoꝛtes tãtũ differret a platone quãtũ a lapide. Wico ꝙ duplex ẽ diuerſitas. quedãẽ diuerſitas excludès maioꝛẽ entitatẽ realẽ illi?a quo tale eſt diuerſum ⁊ſic dicoꝙ tantũ differi ſoꝛtes a platone quãtũ a lapide Eilia eſt diuerſitas excludès foꝛmitatẽ ſpe
cificã⁊ idẽtatẽ ſpecific ili? aquo ſic dicit eẽ
diuerſũ⁊ ſic nõ tãtũ differrẽt ſoꝛtes ⁊ plato quãrũ ſoꝛres ⁊ lapis. quia diuerſitas q̃ẽ int ſoꝛtẽ ⁊ lapidẽ excludit cõfoꝛmitatẽ ſpecificqʒ quod nõfacit diuerſitas que eſt inter ſoꝛẽ? one. ſAd ʒ* dicit qů dicit que ſũt com pabilia rẽ· ꝙ ly vnñ pòt determinare extre⸗
ma copatiõis.⁊ ſic maioꝛeſt verg.⁊ ſub eodẽ

—
— ftui q¶dui
Zuciduiunui duerſotſi vmnn⸗
4 „
hnnſrii⸗
mcym m
ſenſu curritminoꝛ utpõtdeterminare aliqõ ʒab extyemis in quo extrema cparehtur
fcut imagina᷑ iſta opiniode naiayniuer ſali.⁊ ſic ẽ hlſũ⁊ ſub iſto ſenſu qurrit maioꝛ
reſtlufu liomò demcaipiechaſn
cõpabiliaſecluſa oparione intellect ſufficit vnitas cõfoꝛmitatis de qua inſequẽtiqᷓſtibe tractabit᷑. Ad ꝓ negat cõfequẽtia. quià nõ valet vnitas homis aʒini ndeſt reblis. igit nec diuerſitas. ꝗꝛdiuertaſeoꝝ ẽ realis
vnitas eſtrdis. ¶õtra ohheil·qxnitas pois in coĩ⁊ aſini in coĩ nõ eſt realis:ð rõis rijnß ens rõnis ab alis non differt realitet. Sicendũꝙlz vnitas hois ⁊ aſini incotdiffe
„. 2
cte iſti vnitati dimferůt realiter. f Adqͥntuʒ
dicendi ꝙ aliqd põt dici coœ̃ dußpliciter. vno modo bn abſtractione ur ho inqᷓ;tũabſtrahi tur aſoꝛte ⁊ plarone. ¶lio modoqðeſt cõ mune pdiſiunctionẽ ułindifferẽtiã.i.ꝙ ſit
nkilluq. Mñ qᷓdicil qð eſt cot ſecluſa opati⸗
one intellect Poc eſt vnů:ccedo ſi intelliga
tur de vnitate indifferẽtie ſiue diſiuncturis
⁊ in eodẽ ſenſu mioꝛ eſt vera. Mñ vlteri⸗ q̃ritde appetitu aſini uł tendit in cibũ pricu⸗ larẽ ułvłem. Bico ꝙ nd tendit in cibũ vłem ßᷣm abſtractionẽ.qꝛ nõ abſtrahit nec in cibuʒ pricularẽ hũc quẽ nò cognoſcit:ß in cibũ cõᷣ⸗ munẽ coitate indifferentie.i in hůc uel iiliũ
cibum. Siliter ⁊ ego tpe ſitis appeto vinũã
nõ Em abſtractõnẽ gcceptã ß ho uel un iliud vinũ boyũ qðcũq; ſit ilud qð poſſit extiguẽ ſitim. Wd ſextũ cum dicit᷑ ignis generat
ignẽ:cõcedat maioꝛ · ců dicit in minoꝛi ꝙ hoc eſt pprer vnitatè ↄcepr cheecoqfintert
igit eit ꝓpter vnitatẽ realẽ. Wico ꝙ falſũ eſt
ßhoc eit ꝓprer vnitatẽ cõfoꝛmitatis realis
q̃nd eſt vnz in vtroq; foꝛmaliter:ß i vno foꝛ
maliter ⁊ in alio terminatiue. Et hoc etiã eſt
ppier oꝛdinẽ vniuerſi. quia vnũqðq; quãtũ por tĩ cõſeruat ſe in eſſe.
Werit vicefimoſecũdo. Mtruʒ vnitas
vniuerſalis realis ſit vnitas cõfoꝛmita ſim id qð cõponit in re ab vnitate nume⸗
rali indiſtincta. de hoc eſt opinio oiuʒ tho⸗
miſtarũ.ſ. herpheidurandi:petride palude. Thome anglici holkot. bernardi lombardi
guilielmi de maricqlmo. Et capꝛeoli qͥtenẽ̃t ſic. Qnde ꝓ declaratiòe huiꝰq̃ſtionis ſex
declargbunt᷑ ꝑ oꝛdinẽ. Mꝛimo quare oʒ po⸗ nere talẽ vnitatẽ cõfoꝛmitatis.⁊ quidẽ iſta
cẽfmitas. ʒvtrůſit realis vnitas ukrõnis
ꝙ vtrů ditferat ab vnitate numerali. Quin tovtrů ſit ens reſpectiuũ ł abſolutũ. quõ
iſta vnitas cõfoꝛmitatis ſit fundamẽtũ vni⸗
igit᷑ ois ynitas rõnis eit fictiria que nõ hab fundamẽtũ in vnitate ręgli: ß nulla eſt vnitaf
acuia reais jupa quzpoſit funcrivnins vni⸗
rant ſolũ rõne · q ſůt entia rõis res tñ ſubie
ſit iſta vnitas chfoꝛmitatis ꝛodeclà ratione huiꝰ notar herpheus qðlibeto pmo · o aliquid põt eſſe duoꝝ duplicit. Vno
atis rõnis uãuad bmni ſquare opor teat ponẽ ill vnitatẽ cõfoꝛmitatis. Dico ꝙ ꝓpter B. qꝛ ſicut ens rònis ad ens rcale: ita
Nnitgrõlsgdynitate reale. bo ens rõnis eitfictitiũ qð nõ habʒ fundamẽtũ in re reali.
„
ctitia que nò habʒ
uerſalis que eit vnitas rõnis qᷓ ſit vnitas cõ
foꝛmitatis. igi᷑ oʒ eã ponere. ¶M⸗ aũt non ſit alia vnitas realis ꝓbatur
realis: uleſſet vnitas numeralis ⁊ hoe nõ qꝛ tũc tot eẽnt ſpecies qͥt eſſent numerodiſtin⸗ cta. Tũetiãq vnitas numeralis utp̃ciſe ac cepta eſtfundamẽtũ vnitatis ſingularis uei ſingularitatis.igi᷑ nò vniuerſalitai. Necfũ⸗ damentũ vnitatis vniuerſalis põt eẽ vnitas realis minoꝛ vnitate numeralique ſit foꝛma liter in oibus indiuiduis. qͥah eſt ipꝛobatũ
peedentiqᷓtide.igitfundamẽtũiſtiꝰvnitaris föns eſt vnitas cõformitaris nuuucquens in oib indiuiduis eiuſdẽ ſpẽi
oꝛmaliter in vno:ꝛ reriinatiue in oninib⸗ lys mõquo exponet. Muãtũad= ſcilz
modoꝙ ſit amboꝝ ſhiectiue. Et accipio hic
uenire ſubiectiue nõ reſtringẽdo ad modũ quo accñs eſt in ſbiectoꝛß ꝓ cduenire glicbo
ifoꝛmatiuẽ:ut ita dicã: ułp idetitatẽ:ſiẽ alal chuenit hoĩ⁊ cq́;:ſiue ꝑ inherẽtiã.ſicut accs Zuenit biecto ⁊ vnũ eſt cũ eo ſic coẽ pluribꝰ eſt vnũ ᷣm rònẽ ⁊ ẽ ipſůũ vłe de qͥtractat poꝛ phiriꝰ. Alio mo aliqd põt eſſe pluriũ vnius ſbiecti in quoeſt alteriꝰut termini ad quẽ
eſt. Et iſto mõ vna ſimilitudo nũero ẽ duoꝝ
ipſi?ſinqͥẽ ſicut in ſbiecto· puta ſimiliudo ſoꝛtis ẽ ipi ſoꝛtis foꝛmaliter⁊ ierns ad quẽ ẽ.ſplatonẽ ut aliũ. Kt ill
vnũ qðE duoꝝ iſto mõ ñẽ vnũ hm rõnẽ:ß vnũ ᷣmrẽ. Et iſto modo ẽ ↄfoꝛmitas iter res exnã rei uel quõtũ ad nãm ſhſttialẽ uel quãtũ ad ac⸗ cidẽtalẽ. Werbi gra inter duos hoies ẽ ↄfoꝛ mitas ĩ humanitate. Cõfoꝛmitas vniꝰad al⸗ ter eſt vna cõfoꝛmitas nũero exñs vniꝰ ut ſpiecti ⁊alteriꝰut termi⁊ ecòuerſo. Biliterẽ de ↄfoꝛmitate duoꝝ giali in aialitaie licʒ nõ
ſit tãta quãta bma. Et ab iſta cõfoꝛmitate re aliqᷓ eſt in rebextraaccipit᷑ vnitas kmꝙeſt
vnitas generis ułalicuius alterius pᷣdicabi lis ſicut g remoto fũdamẽto.hoc herpheus in foꝛma. Vt ſic patʒ qͥd ſit iſta confoꝛmitas. Vnde iſta deſcribi poteſt. Confoꝛmitas eſt entitas vniuſcuiuſq; rei qceptaßm 5.

3
——
tas vᷣo cõfoꝛmitai eſt vnitas rerlis entis qð
eſt foꝛmaliter in vns:⁊ terminatine in aitero Auãtũ ad ʒ ytrũ iſta vnitas cõoꝛmita tis ſit vnitas realis uel rõnis.Pico ꝙẽ vni⸗ tas realis ut clare dicit herpheꝰ in declgrgti
one ſecũdi. vnitas eni cõfoꝛmitatis eſt foꝛma liter in ipᷣa re quod nõ cõpetit enti rõis: ⁊ ſic
denominat rem foꝛmaliter vnã. Confoꝛmi⸗ tas enĩ petriad pauluʒ eſt foꝛmaliter in pe⸗
tro⁊ denominat eam foꝛmaliter confoꝛmẽ e
terminatiue eſt in paulo: ſic cõfoꝛmitas pau
„
liad petrũ eſt foꝛmaliter in paulo ⁊ termina
kiue in petro. Muãtũ ad* ſcilicʒ vtruʒ
diterat ab vnitate numerali. Picoꝙ nõqĩ oĩs vnitas realis eſt numeralis.ců igit᷑ vni⸗
ras cõfoꝛmitatis ponit᷑ realis. igiterit nume ralis Cõtra ſi vnitas vniuerſalis fundat᷑
ſup vnitate cõfoꝛmitai ⁊ ſi illa eſt vnitas nu⸗ meralis ſeqͥt᷑ ꝙ vnitas vniuerſalis fundabit᷑ ſuper vnitate numerali.igit᷑ tor erũt vniuer ſaliaqͥt vna numero quod eſt inchueniens. Rÿñdeo.ꝙ vnitas ip̃i vniuerſalis nõ fůdat᷑ ſup vna ↄfoꝛmitate numero.ßᷣ ſup vnitatib? cðf̃ꝛmitatũ.i.vnitas ipſivniuerfalis fũdat ſupꝛa ipa ſingularia foꝛmia ut cõfoꝛmia ſint ipſaaũt ſingularia ut ſic nõ habẽt vnq̃ cõfoꝛ⸗
mitatẽ numero b plures confoꝛmitates foꝛ⸗
maliter. Illiter põt rñderiq vnitas vniuer⸗ ſalis fundat᷑ ſuper vnitate mutue còfoꝛmita⸗ tis. Biaũt querat᷑ illa mutua cõfoꝛmitas uel eſt realis uel eſt rõnis. Bico ꝙ eſt realis
realitate extremi:nõ aũt realitate medi.i.i-
la vnitas inter duo diſtincta regliter ĩ vtraq; extremaẽ realis:ß̃ ſiaccipiat᷑ illa cõfoꝛmitas tanqᷓ; mediũ foꝛmale ut foꝛmaliter in vtroq; exiſtens.tůc ẽ ſolů vnitas ròis. Patet igit᷑
ꝙ vnitas cõfoꝛmitatis nõ differt ab vnitate
numerali. Nnitas autẽ mutue cõfoꝛmitatis differt ab vnitate nůerali eo modo quo oĩa ſinguiaria accepta ut cõfoꝛmia differunt ab vno ſingulari ſeoꝛſũ accepto ut cõfoꝛmi alhs Et ſic patet quid dicendũ ad argumentum.
Muantũ ad qͥntũ.ſ.an vnitas cõfoꝛmita⸗ tis ſit abſolutũ uel relatiuũ. Reſpondet her phcus qðlibeto pᷣmo qᷓſtione nonaꝙ iſta cõ foꝛmitas m ꝙ de ea hic loquit᷑ nõ eſt relatio licet poſſet eſſe fundamentũ rlarionis. hoc
ita intelligo. Q iſta cõfoꝛmitas repitur nõ
ſolů inter abſoluna ß etiã inter relatiões.Nã vna paternitas alteri paternitati eſt confoꝛ
mis ⁊ plus paternitati qᷓ; filiationi cui oppo
nit relatiue: ſiniliter vna albedo alterialbe⸗ dini eſt cõꝛmis. Bed in hoqeſt differentia.
pabʒfonnaliter in yno:x tminatine jaltero ſiue talis res ſit abſoluta ſiue relatina. Nri⸗
qula ſunclomitate abfolutoꝝ põt fundari relatio: ſup cõfoꝛmitate autẽ reigtionũ nõꝙꝙ
ↄias eſſet pꝛoceſſus in infinitũ. Euomodo uts relatio fundetur 0 lutũ. Se hoc eſi duplex opinio ſcotiflarum. Nam aliqui
eneniꝙ relatio diſtinguitur a fundamenco etiaʒ x ilud quod ponit in eo. Jbi habẽt di. cerech entitas relationis fomaliter ꝑinhe⸗ rentiãfundat᷑ in abſoluto. Ai auteʒqui ſe⸗ quunt᷑ herpheũdicere hñt ꝙ relatio nò fun⸗
datur in abſoluto ſᷣm emtitatè quaʒ ponit in
ſubiecto. quia ſᷣm hoc nõ differt a kundamẽ⸗
to uelafubiecto:ſed itafundat. quia pꝛeſup⸗
ponit entitatẽ ſubiecti coꝛꝛequiiita entitate ierminia quẽ eſt ratiðe cuius diſtinguitur a ſubiecto rcaliter ⁊ nonpillud quod pont in ſubiecto.⁊de hoc alibi videbit᷑] Euãtũ ad ſextũ dicendũ ꝙ duplexꝝ ponit᷑ fundamẽ
tũ vnitatis vniuerialis ſcilicet remotũ⁊ pꝛo pinquũ. Fundamentũ vnitatis vniuerſalis que eſt vnitas rationis remotuʒ eſt muma confoꝛmitas ſingulariũ.hundamentũ autẽ pꝛopinquũ eſt mutua cojfoꝛmitas ſingula⸗ riũ ut intellecta eſt. quia ipſa vnitas ratiòis ip̃iꝰvniuerſalis pᷣſupponit eẽ inteilectiuũ.i. reſpectiuũ entis ipſoꝛũ ſingulariũ ↄfoꝛmiũ ad intellectuʒ pꝛo quanto ipſa ſingulariain⸗ telligunt ut confoꝛmia ſunt. Ei ex hoc patet quomodo vnitas cõfoꝛmitatis eſtfundamẽ⸗ tuʒ ipſius vnitatis ratiòis. per hoc patet re ſponſio ad queſtionẽ.
„
WMeritur viceſimotertio. Huidè vni⸗
nerſale reale. NHotãdũ pꝛo huius quc⸗ Kionis declaratione ꝙ vniuerſale duplicuer poteſt accipi. Vno mo pꝛo ipſa natura m ſe conſidcrata ſecluſis omnibus his que c petunt ſibi per opus intellectus. Aiio mo⸗
do vniuerſale reale poteſt accipi pꝛo iplana tura ut eſt actuale fundamentũ vniueriaiiia
tis hm ꝙ eſt obiectiue in intelleciu.id eſt ᷣm ꝙ actualiter ipſe intellectus per actum in⸗ telligendi feratur in ipſam naturam que eſt vniuerſalis. Secundũ duplicem iſtam acce⸗
ptionem duplex ipſius vniuerſalis poteſt
dari deſcriptio. Mꝛima deſcriptio vni⸗ uerſalis eſt. Uniueriale reale eſt omniaſin⸗ gularia fua ut cõfoꝛmia ſunt. In iſta deſcri⸗ frre ponuntur duo. Pꝛimũ ꝙ vniuerſa⸗
e eſt omnia ſua ſingularia. pꝛobatur ſic. qꝛ omnis pꝛedicatio vera⁊ affirmatiua dicens hoc eſt hoc fundatur ſuper vnitate pꝛedica⸗ ti cum ſubiecto:ſed vniuerfale pꝛedicatur de omnibus ſuis ſingularibus vere ⁊ affirma⸗ tiue. igitur eſt ſua ſingularia. Minoꝛ noi. MWaioꝛ pꝛobatur inductiue. quia pꝛedica-
nicinsiwi rehine rrtnin itnnun timunu inizſng ſinenm:
euin

io eſſentialis fundatur fuper hnitatẽ eſſen ⸗
tiali:pꝛedicario accidentalis ſuper vnitate accidentali⁊ ſic de alhs. igitur ãt. Bicitur ſe cundo ut cõfoꝛmig ſint. pꝛobatur. quiavni⸗ niuerſalc non eſt ſus ſingularia ut vnũ ſunt ſed plura non ſunt vnuz vtdiffoꝛmia ſunt: ß potius vt confoꝛmia ſunt. Naʒ petr?⁊ pau⸗
lus non dicuntur vnum ex eoꝙ petrus ẽal
bus ⁊ paulus niger: ſed potius vt petrus ẽ
bomo ſimiliter et paulus.igitur vninerſale
non eſt ſua ſinqularia inquantum diffoꝛmia ſunt:ſed ſolum inquantum confoꝛmia funt VCoꝛclarium. Iſta deſcriptio datur de vniů ſali reali n ꝙeſt fundamentum remotuʒ ip ſius vniuerſalis intentionalis. ¶ Becunda
deſcriptio vniuerſalis eſt. vniuerſale rcale ẽ
ſua ſingularia accepta⁊ inteliecta fᷣm id pꝛe ciſe in quo ſunt confoꝛmia. hanc diffinitõneʒ
vel deſcriptionem dat ſanctus Wincentius oꝛdinis pꝛedicatoꝛum in ſuo tractatu de vni
tate ipſius vniuerſalis. Et differt a pꝛima e
me data in hoe. quia ipſe difinit vninerſai reale hm ꝙ eſt fundamentum ꝓpinquum ip
ſius vniuerſalis intentionalis:ego autem in
quantum citfundamentuʒ remotum./ P⸗ ſta ditfinitio ſancti vincẽch concoꝛdat deſep tioni date ab herpheo quotlibeto tertio.q p
ma. Quiitadiffinit vniuerſalitatem realem ſic dicens. Wniuerſalitas vniuſcuiuſq; eſt
indifferentia eius ad plura quoꝛum vnum⸗ quodq; eſt ipſum ſᷣm hoc vniuerſale in con⸗ creto ita poteſtdeſcribi bm herpheum. Wni nerſale eſt res indifferens ad piura quoꝛum
vnumquodq; eſt ipſum. Ji iſia indifferẽtia
accipiatur pꝛo indifferentia competente na⸗ ture rei per abſtractionem:tunc diffinit᷑ vni uerſale reale vtfundamentum pꝛopinquum ipſius vniuerſalis intentõnalis. Gi aut iſta indifferentia accipiaturꝓ indifferentia reat᷑ confoꝛmitatis ſingularium tunc diffinit ᷣm ꝙ cſt fundamentum remotum. CLonela-
rium. Iſte deſcriptõnes non diſcoꝛdant nec
opponũtur.quia dantur de eodẽ pᷣm diuer⸗ ſs conſideratõnes. Pubitatur quidẽ ali qua intelligere vt confoꝛmia ſunt. Hoc dubi um declarat ſanctus vincentius in tractatu ſuo ſic.ſingularia inquit hominiſpoſſunt du pliciter conſiderari. no mõ bmea in quibꝰ differunt ſicut ſunt puitas ⁊ magnitudo: det minatio locique ſignificatur per hic:⁊ deter minario tempoꝛis que ſignificatur per nunc ⁊ſe de alhs gccidentiby in quib poſſunt diſ⸗ conuenire. Alio modo poſſũt accipi ſiue itel ligibm illud pꝛeciſe in quo ſunt cõtoꝛmia ſeu omnino conuenientia:ſicut cum intelligun᷑
non oponet ꝙ intelli
3 2
2 3 3
omnes bomincs Pulunthomie pꝛeiſe vel omnia animalia ꝓut ſunt animalia pꝛeci ſenon intelligendo rarionalitatem vel irrari onalitatem eoꝛun nec alia in quibus diffe⸗ ataliuq· quiaquiinei ligit ferumbronreifabu keingerreica
rꝰvelſudioſus chꝛiſtis nus pelſarracenus vel quantur ad condið
porisrſicdeaihs circuntans indiuiduus
ſignantibus Iſto modo qui intelligit vnum ſingulare non opoꝛtet ꝙ intelligatãiud: ſed ſerundomodogecipiendoxintelligendoſin gulari opoꝛtet ꝙ qui intelligat vnmꝙð ne ceſſitate intelligat omnia aliq habemia ↄfoꝛ⸗
mitatem cum ipſo. Nui enim intelligit petn
non hmꝙeſt niagnus vel paruuſß fmꝙho moeſt nihil plus intelligendode eo iſtomo⸗ do neceſſario intelligit omnes homines in⸗ quantum quilibet eoꝛum eſt homo. Bimili⸗
ter qui imelligit petrum vt animal intelligt omnia alia animalia vt animalia ſunt. ſimii-
ter? in alijs. Iſte autem actus intelligeudi quo intelliguntur omnes homines: v ho⸗ mines ſunt non poteſt terminari ad omnes homines vt vnum ſun. ð pꝛobatur dupli
citer. ¶ Mꝛimo ſic. Nui intelligit plura vt
plura ſunt intelligit ea per que plurificantur ⁊diuerſificantur patei iſta. ſed ille qui intcl⸗ ligit omnes homines vt homines ſunt pꝛe⸗ ſciſe non intelligit ea per que plurificantur. igitur qui intelligit omnes homines vtho⸗ mines iunt intelligit eos vt vnum: ⁊ non vt plura. ¶¶ Becundo ſic. qui intelligit confoꝛ- mia vt contoꝛmia non intelligit diuerſa vt di nerſa.ſed qui intelligit omnes homines vt homines ſunt intelligit confoꝛmia vt confoꝛ mia.igitur non intelligit cos vt diuerſa: ſed
Weritur. Wigeſimoquarto. Ntrum
vniuerſale ſit aliquid in rebus ſtſiſtens Ant habeat eſſe in ſolis nudis puriſq; intellec
tibꝰ. Pꝛo declaratione huius queſtionii
Notundum pꝛimo. ꝙ ſubſiſtere quantum ad pꝛeſens ſufficit: dupliciter poteſt accipi. vnomodo pꝛopꝛie.etſic ſolum ſubſtantie cõ⸗ petit ſubſiſtere. Alio modo large vt illud di⸗ catur ſubſiſtere in rebus quod habʒ eſſe rea le non per operationem intellectus ſpecula tiuam. ⁊ hoc ſecundo modo accipitur ſubſi- ſtere in pꝛeſentiqueſtione. Becundo no⸗ tandum ꝙ eſſe in ſolis nudis puriſq; intelle⸗ tibus poteſt accipiduptr. vnoꝰ vt ponãt᷑ iſta nominaad maioꝛẽ expꝛeſſionem viz vt circũ

² 1 1. 3 ½ 1 1 3. . 7
ſcribatur iſtam excluſiuam. Atrum vniuer
hliaſint in rebuſ veltanuus ſint in iMellcen Alio mõ poſſunt accipi vt per iſta ndia vili cte tes ſignificentur ⁊ illuc vicitur eſſe in ſo⸗
lo intellectu cui extra intellẽʒ nihil coꝛñdet
S.
dicatur inteilectus quiꝗ ſpeciebus intelligi⸗ oe eſt ſeparatus · Vert ipra patultꝙvicitu ziiquidcontingirẽin
intellectu. vnomodo ſbiectiue. alio modo ob
iectiue. Sbiectiue dicitur illud eſſe in intelle ctuquod ohijcitur intellectui. Subiectie au tem cui intellectus ſpᷣſternitur ſiue ſiẽ iec⸗
tum accidentiſiue ſic inferius ſuperioꝛi. et iſto modo intellectus ſᷣm ſuam generalitatẽ
conſideratus vt vniuerſale dicitur eſſe in in⸗
tellectu meo:non quidem obiectiue ſoluʒ
etiam ſbiectiue. quia pꝛedicquur de ipſoqui ditatiue. Muarto notandum.ꝙ duplexẽ
vniuerſale.ſcilicet intentionale ⁊ regle ⁊ ᷣm
ambo iſtaqueſtio poteſt terminari. ſtis no tatis hm pꝛimam expoſitõnem terminoꝛum
ono octo concluſioues. Mꝛima conclu
ſio vniuerſale intentionale hullo mõ habʒ eẽ extra intellectum ſbiectiue.ꝓbatur quod ha bet eſſe ſpiectiue extra inteliectuʒ iludẽ ens reale. ß vniuerſale non eſtens reale igit᷑ ⁊c. Secundo. quia illud quod conſcquitur res ᷣmꝙ ſint obiectiue in intellectu illud non ha bet eſſe ſubiectiue extra intellectum:ſed enſ ratõnis eſt huiuſmodi igit᷑ ⁊. Secun⸗ da concluſio. Vniuerſale intentionale habʒ folum eſſe in intellectu obiectiue. ꝓbatur.q⁊ illud quod ꝓ tanto dicitur eiſe in intellectu: quia obijcitur intellectui: vei Nuia conſeqᷓ᷑ res intellectiuas illud ſolum habet eſſe in in⸗ tellectu obiectiue ſed vniuerſale intemiona le eſt hmõi igitur ⁊c. ¶ertia concluſio.oẽ vniuerſale reale poteſt eſſe extra intellectuʒ obiectiue ꝓbatur. quia illud quod poteſt eſſe
in rerum natura pꝛeter hoc ꝙᷓ obicitur intel lectui illud poteſteſſe extra inteliectuʒ obie
ctiue ß omne vniuerſale reale eſt hmõi igitur & Muarta concluſio omne vniuerſale re ale pᷣoreſt eſſe in intellectu obiectiue. ꝓbat. quia illud dicitur eſſe in inrellectu obiectiue
quod obicitur intellectui.i.ad quod ipſe ao
tus intelligendi terminari poteſt. ß ad omne vniuerſalè reale poteſtterminariactuſimel ligendi igitur ⁊c Muinta ↄcluſio. Eliqõ
vniuerſale reale habet eſſe folũ in intellectu
ſiectiue. ꝓbhatur quia hoe diciteẽ ſolũi iticũ ſiectiue cui ſcitur intellcũs tanq; Wiectũ acchti nel tanqᷓ; inferius quiditatiue ſuperio
ri ß aliquod vniuerſale reale ſic ſe habet adi tellectum tanqᷓ; illud cui intellectus ſbhcitur tanqᷓ iectumaecũtivt iſtud vniuerſale ac⸗
tus intelligendiſimiliter ſpecies intelligibi⸗ ſis ⁊ habitus. Exemplum ſecũdi vt intellẽs quieſt vniuerſale ẽ iectiue in hoc imtellec⸗ rtanqᷓ; in ſuo eſſentiatr inferioꝛi igit᷑ tẽ. Bexta ↄcluſio· Aliquod vniuerfale reale
pabet ſolum eſſe extra intellectum ſpiectiue
⁊ nullo mõ in intellectu ſuhiectiue.ꝓbat᷑ qꝛ nulla bſtanria habet eſſe ſbiectiue in intellec tunec pꝛimo necſecũdo mõ.ſed aliqð vniũſa leẽ ſᷣſtantia vt homo igit æMaioꝛ
nota m phm pᷣmo philicoꝛuʒ quia quod ve
re ẽ:ẽ accidens nulli. Mec ſecundo mõqꝛſß⸗ ſtantianon pꝛedicarur quiditatiue de accũte xẽ. Beptima concluſio. Aliquoc vniuer⸗ ſale reale habet eſſe et extra inellectum ſbie
ctiue ⁊ in intellectu ſbiectiue. ꝓhatur quecũ⸗
ꝙ; ſunt idemeſſentialiter vbicũq; eſt vnumet reliquũ. ß vniuerſale⁊ ſua ſingularia ſũt idẽ eſſentialiter igit᷑ ⁊c.ß ſingularia alicuiuſvni
uerſalis ſic ſe habent ꝙ aliqua ſunt extrain⸗ tellectum ſpiectiue.aliqua in in imtellectuſß⸗
iectiue. nam ſingularia aliqua ipiius qualita tis que ẽ vniuerſale ſunti itellecru ſbiectiue. vt hec qualitas demonſtrando actum inrel⸗
gẽdi⁊ hunc habitum. Alia ſingularia extra
intellectus ſbiectiue vt hec albedo hec nigre do igitur tgle vniuerſale habet eẽ ⁊ extra in tellcctum ſbiectiue ⁊ in intellectu biectiue.
Wetaua cluſio· omne vle reale habeteẽ extraintellectum.i.pꝛeter opatònem imelle
ctuſ.ꝓbatur omne enſ reale habʒ eſſe pꝛeter
opatõnẽ intellcũſ.ß omne vniuerſale realeẽ ens reale igitur ⁊c̃. Ex iſtis cõclufionib ſa
atʒ intellcũs queſtionis Em pꝛimam expo⸗ itionem terminoꝛum. Muantumad ſech dam declaratònẽ terminoꝛum pono quatu⸗
oꝛ concluſiones. ꝛima concluſio. nulũ vle reale ðĩ ſolo itellectu obiectiuẽ ⁊ hẽ veꝝ
fih ſoio capiat excluſiue qʒſicapiat ſpecii
catiue tũc vłe fale põt eſſe in folo inieilectu.
i.in intelleetu quiè ſolus ꝓbatur quia vniu
ſale habet eſſe in rerum naturg.igitur nõ ha
bet eſſe ſolum in intcliectu. Jecunda pars
patet. quia vniuerſale poteſt habere eſſe ob⸗ iectiue in intellectu quieſt ſolus.i.in intellec tu meo ⁊ ſic poteſt habere eſſe in ſolo intelle ctu capiendo li ſolum ſpecificatiue. Secũ da concluſio.aliquod vniuerſale eſt ſoluʒ in intellectu ſubiectiue ita ꝙ nullo modoeſt ex
tra itellectũ ſbiectiuc ſiẽ quarig cõcluſiopᷣce dens. Tertia concluſio. nullum vie reale
vłrationiſẽ in inrellcũ creato nudo obiectie
unc n nh imbcn qinön urhnce wülung unſon unnne lipo tubnodi iun irurporch unpont im
nih eees
ncn
mecn ni ſinn Sit hu wethinn ty nn

ihb cxni zim cuu intixcritt tnmxu¶quibsn lar badacknm
ꝓbatur quia eſſe obiectiuc in intellectu ẽter ininare intclicctõnem:ß nullum vniuerſale ſi ur reale ſiue rationis terminat intellectõneʒ intellectijs ipio intellectu exiſtente nudo igi tur ⁊.Ma nota. Mi. ꝓbatur quia nullus inrellectus intelligit ſine ſpecie intelligibili. Muarta concluſio. Mmmne vniuerſule re⸗ ale vel rationis poreſt eſſe obiectiue in intel lectu puro.ꝓbatur quia maioꝛis perfrctiõiſ eſt intellectus ſeparatus qᷓ; coniuuctus · ſed omne vniuerſale reale vel rationiſ poteſt eẽ obiectiue in intellectu coniuncto qui eſt ob⸗ fuſcatus.igiturx in puro qui nõ eſt obfuſca tus ſed clarus. Ex iſtis ſatis patet quid dicẽ qũ ad qõnem. Veritur Wiceſimoquinto. Ntrů vni uerſalia ſint coꝛpoꝛalia vel incoꝛpoꝛa- ſi Siqueſtio iſta querat de vniucrſali intẽ tionali tunc certum eſtꝙ vniuerſale nec eſt coꝛpoꝛale nec incoꝛpoꝛale. Tumquia iſte dif
ferentie ſolũ compeuumt eniibus reglibus. Tum quia relatõnes reales nobilioꝛis con⸗
ciõnis ſunt qᷓ; relatònes rõis.ß relarões re- ales nec ſunt coꝛpoꝛales nec incoꝛpoꝛales. igitu& Kum quia eſſe coꝛpoꝛcum vel icoꝛ poꝛeum vel competunt alicni ratione ſbſtan tie vel ratione quantitatis.ß mullaæ intẽtio eſt ſbſtantia vel quantitas igitur&. ⁊ hocẽ vcꝝ ſi incoꝛpoꝛcuʒ accipiatur vteſt dria en⸗ tis realis km ꝙ dicimꝰ bſtantias incoꝛpoꝛe⸗ as vel immateriales. Pi autem accipiat᷑ ne⸗ gatiue tunc poteſt dici ꝙ vniuerſale intentõ nale eſt incoꝛpoꝛale. Tuius aliqui aſſignant rationem quia guicquid recipitur:recipitur per modumn recipientis.ß vniuerſale inten⸗
iongle quod eſt ens rationis recipitur in in
tellectuqui eſt incoꝛpoꝛalis:igituy yniuerſa ie imentonale eſt incoꝛpoꝛale. Montraqᷓ ro quomodo vniuerſale intentõnale eſt in i⸗ tellectu aut ſbiectiue aut obiectiue. Si obie⸗ ctiue tũc nihil ꝓbas qͥa ſeq̃retur ꝙ quanti- tas eſſet incoꝛpoꝛalis:quia etiam eſt obiecti ue in intellectu. Si ſbiectiue falſum aſſumiſ quia illud quod eſt biectiue ĩ itellectu eſt enſ
reale cum eſſe iectiue in ſit paſſio acciden is realis. dðm igit᷑ ꝙ minoꝛ rõis eoꝝ eſtfal⸗ himaginqtenimꝙ vniuerſale intẽtionale ſit iectiue in inteilectu ſicut verba vident᷑ ſo⸗
nare qð n ↄcedo rões aũt pᷣme ſatvidè᷑cõ⸗
cludere. Bi aũt querat᷑ de vłi reali. Sc hoc
ẽduplex opinio ad pñs. Mꝛima opio.ꝙ nn vle ẽcoꝛpale. ꝓbatqnq; rõiby. poſicqꝛi· qð abſtrahit a qᷓntitate ncẽe ẽ eẽ icoꝛpale ß ovleabſtrahit aq̃nritate igi᷑&.ma. videt᷑ ciſe nota. Mioꝛ pꝛobatur qꝛ qͥcqd abſtrahit
le abſtrahit a materiaſi
hoꝛjabſtrahit t a poſterioꝛi: ſed om̃e vn F qut eſt pꝛioꝛ abſtrahit a q̃nti⸗
quantitate igitur omne v taleß q̃ntitaſẽ illð qᷓ aliqͥdẽ coꝛꝓeũ igitur& Becũdo. Pmne ſimplex eſt incoꝛpoꝛale ß omne vniuerſale eſt ſimplex igitur&. ma.
quia omne coꝛpoꝛale eſt diuiſibilc:nullũ ſim⸗
plex eſt diuiſibile. ¶i. pꝛobatur quia omne
vniuerſale eſt foꝛma ſed foꝛma conſiſtit in ſi
plici in variabili eſſentia fmn auctoꝛem ſex pꝛincipioꝛum igitur ⁊c. ¶ Tertio ſic. Si vniuerſalia eſſent coꝛpoꝛalia:aut per ſe: aut per alia. non per ſe quia eadem ratòne⁊ ſin⸗ gularia eſſent coꝛpoꝛalia. Biper alia vel illa pꝛincipia ſunt coꝛpoꝛalia:vel non. Si nõ Nõ tra quia pꝛincipium coꝛpoꝛalis neceſſe eſt eẽ
coꝛpoꝛale. Siſic. queritur ſicut pꝛius ⁊ ſic in
infinitum. Muarto ſic. Bi vniuerſaliaeſ- ſent coꝛpoꝛãlia eſſent alicui? certe figũe ⁊q̃n titatis ⁊ per ↄñs intellectus noſter eg inteili gens eſſet coꝛpoꝛalis ʒfiguratus ⁊ quantu
uod eſt impoſſibile.// uinto ſic ſi vniuer alia eſſent coꝛpoꝛalis cum ſint pꝛincipia itri
ſeca ſingularium vei vniuerſale⁊ ſingulare
cuius eſt pꝛincipium ſunt vnum coꝛpus aut dno. non poteſt dici pᷣmũ:quia tunc idem eẽt pꝛincipium ⁊ pꝛincipiatum:conſtituẽs ⁊ cõ ſtitutum quod eſt falſum. Mec pdt diciæ quia tunc duo coꝛpoꝛa Cſſent ſimul in eodeʒ
loco quod eſtfalſum. Contra iſtam opini oneʒ arguitur triplicitei.pꝛimo ſic. quod po
teſt eſſe ſbiectum trine dimẽſionis hoc ẽ coꝛ
poꝛeũ:vniuerſale ẽ hmõi igitur&. maioꝛ no
ta quia ꝓpterea aſinus dicitur coꝛpoꝛcus: quia poteſt eſſe ſbiectum trine dimenſionis ſcilicet longitudinis latitudinis ⁊ ꝓfunditas Mi. patet ad ſenſum.nam ſbſtantia lapidis ⁊ aſinique ſum ſbſtantie vniuerſales poſſũt
eſſe ſbiecta trine dimenſionis. ¶ Secũdo ſic Bba coꝛpoꝛegeſt coꝛpoꝛea:ß̃ ibſtq̃tia coꝛpo
rea ẽ vniuerſale:igitur vniuerſale eſt coꝛpo reuʒ. Ma. notg Mi. ꝓbatyr quia poteſt eẽ
in pluribus. ertio ſic. Coꝛpus de gene
re quantitatis eſt coꝛpoꝛeũ foꝛmaliter: ᷣ coꝛ
pus de genere quantitatis eſt vniuerſale igi
tur vnilerſale eſt coꝛpoꝛeũ Si igitur aliqð vniuerſale eſt coꝛpoꝛeum igitur iſta ꝓpoſuõ eſt falſa.nullũ vniuerſale eſt coꝛpoꝛeumque
eſt eius cõtradictoꝛia. //Eſt igitur alia opi⸗
nio quã teneo viʒ. ꝙ de vniũſali poſſũ? loq dupłr Vno m ſm totaʒ latitudinẽ ſue com munitatis ⁊ ſic abſtrahit gcoꝛpali ⁊ incoꝛpa li:qꝛ ſi eẽt coꝛpale:tũc nullũ vlẽ eſſet incoꝛꝝs ie eſſet incoꝛpoꝛale tũc nullů vie eẽt coꝛÿo rale. Alio mõ poſſumus loquide vniuci fali
6

reali bʒꝙ reperitur in detmiata nã⁊ tůc po
teſt dici ꝙ vniuerſale eſt coꝛpoꝛale pᷣm deter
minatas nãs diuerſas. Mam ſi ſingulariaa⸗ licuius vniuerſaliſ ſint coꝛpoꝛalia utſunt pe trus paulus que ſunt ſingularia hominis et fauelius ⁊ bꝛunellus que ſunt ſingularia eq: rũc ⁊ ipſum vniuerſale eſt coꝛpoꝛale. Si gůt ſingularia alicuius vniuerſalis ſint incoꝛpo ralia pꝛiuatiue pꝛiuatòne dico in genere: vt
funt michael gabꝛiel.tũc ⁊ vniuerſale.ſcʒ an gelus eſt incoꝛpoꝛale. Pi auteʒ ſint incoꝛpo ralia negatiue vt paternitaſ⁊ filiatò omẽſq;
glie relatòõnes ſic ⁊ ipſum vniuerſale eſt icoꝛ⸗
poꝛale negatiue. ꝓbatur. nam illaque ſůt idẽ eſſentialiter quicquid eſſentialiter competit vni ⁊ alteri.ſed vniuerſale ⁊ ſingulare ſũt idẽ eſſentialiter igitur ⁊ ß multa iingularia ſũt coꝛpoꝛalia igit⁊ eoꝝ vniuerſalia. Itẽ mul⸗ ta ſingularia ſunt incoꝛpoꝛalia igit᷑ ⁊ coꝛum vniuerſalia. ſd rationes alterius opinio nis. R ñdeo gd pꝛimaʒ maioꝛeſt falſa quia
ſequeretur ꝙ ſbſtantia coꝛpoꝛea eſſet incoꝛ⸗
poꝛalis quod eſt falſumquia abſtrahit a quã
titate. Bimiliter mioꝛ eſt falſa. quia ſequere tur ꝙ quantitas abſtraheretur a ſcipſaquia
quantitas eſt vniuerſalc. Adꝓbatõnemmio ris dicendũ. ad minoꝛem ꝙ matcria ſignata
non eſt pꝛioꝛ ipſa quantitate m pꝛioꝛitatem abſtractionis. nam ipſaquantitas nõ abſtra
hit a materia ſed ab bac quantitate quc nõẽ materia:ſcd hec particulariſ foꝛma ilia mi noꝛ ctiam eſt falſa illa ſcilicet que dicit ꝙquã
titas eſt iliud quo aliquid eſt coꝛpoꝛeum.nq̃
hoc verum eſt de coꝛpoꝛeitate que eſtde ge⸗ nere quãtitatis:non auteꝝ de coꝛpoꝛeitateq eſt de genere ſbſtantie ſd ſecũdãdicendũ
ꝙ mi.eſt falſa. multa enĩ vniuerſalis ſunt ↄpo ſita vi homo aſinus. Ad ꝓbatònem dicendũ ꝙ vniuerſale ꝓ tanto dicitur foꝛma:quia vni uerſale ẽ communicabile. non autem ꝓptẽa negat qͥn mkta vniuerſalia ſint ↄpoſita. Ad auctoꝛitatẽ dicenduʒ ꝙ intelligitur de foꝛma que eſt compoſita:h non de foꝛmaque ẽ com poſita ex his qualeſ foꝛme ſunt vniuerſalia
Acd tertiuʒ dicendum ꝙ vniuerſalia ꝑſe ſunt compoſita.i.ex natura ſua hahent ꝙ ſůt compoſita vt hoc vniuerſale hõ⁊ eadem ròe ſingularia hominiſſunt compoſita. quia vni uerſale non eſt aliqͥd pꝛeter fingularia: ſed ẽ ipſa ſingularia.igitur idem iudicium erit de
vniuerſali ⁊ de ſuis ſingularib quia ſunt igẽ
eſſentialiter. Ad quãrtum dicendum. M⸗ cõſequẽtia nihil vʒ imo intellectus inrelligẽſ quantitatem velfiguram non efficitur figu⸗
ratus nec quantus. quia talis figura nò reci
pitur in intellectu ſbiectiue: ſed ſolũ obiectic
igitur non ſequitur. ſMd q̃rtum dicẽdum ꝙ vniuerſale? ſingulate funt vnum coꝛpus ⁊ non diuerſa coꝛpoꝛa. Ed impꝛobatõnẽ q
infertur ꝙ idem eiſet pꝛincipium ⁊ pꝛincipia
tum. Loncedo ſed de pꝛincipio fᷣm ratònem
non autem de pꝛincipio fm reʒ. Mniuerſa⸗
le autem eſt ſolum pꝛincipium ſigularis Em rationcm.non autem fᷣm rem⁊ ad talem pn
cipiarònem ſufficir diſtinctio fm rgtõem.
Meritur Vigeſmoſexto. trũ vuiů ſalia a fingularibus ᷣm eſſe lint ſepara bilia. We hoc duplex fuit opinio inter anti⸗
quos phos. ¶Pꝛima opinio platonis m ꝙ narrat phulſeptimo methaphiſice qui vo luit ꝙ vniuerſale m eſſe eſſet ſeꝑatuma ſin gularibus. ꝛo qua opinione põt argui
multipliciter. pꝛimoꝰoẽ quodẽ tale ꝑpar
ticiparònem reducitur ad aliquid qð eſt tale ꝑ eſſentiãglias ens ꝑ participationẽ cſſet p mů.ſed qðlibet ſingulare eſt ens per ꝑticipa tionẽ. ut petrꝰeſt homo.qʒ pticipat naturaʒ humanã. igitur hõſimplicit eſt tale ꝑcſſen- tiã.ſʒ nihil ꝑticipat illud qð eſt idem realiter ců ipſo igitur ho ſimptt diſtiguitur realiter a petro paulo ⁊ alhs hoib?. ſſxꝰ ſic. nullũ i
coꝛuptibile ẽ conuptibile.ẽ vniuerſale eſt
icoꝛꝛuptibile. igitur nullũ vłec̃ coꝛꝛuptibile
ſßð oia fingularia ſũt coꝛꝛuptibilia.igitur nul
lů vniuerſale ẽ aliqð ſingularc ułaſiquaſin gularia. igitur vnuerſale diſtiguitur ʒeſſe aſingularibꝰ zꝰ ſic obm intellect?opoꝛtet eẽ ꝓpoꝛtionatũ intellectui:ſʒ intellect? ſepa tus a coꝛpoꝛe.igitur ⁊ vłe.qðẽ objectũ inic lectus erit ſepatũ a ſingularib?. ſic vl
habet eiſe reale exirsa intellectũ ⁊nda ſingu⸗
laribꝰ igitur pᷣter ſingularia. ſMuinto ſic qðẽ in ſingularibꝰ eſt hic ⁊ nůe. ſʒ nullůũ vni uerſale ẽ hic ⁊ nũc. igitur nullũ vte eſt inſin⸗ gularibꝰ.igitur eſt pter ſingularia. ᷣ ſic.
dis ſepatio eſt realis cuiꝰ extrema ſůt reglia ß extrema ſcpationis qua ſepatur vłeg ſin⸗
gularibſũt extrema realia. igitur ⁊ ſepatio ẽ realis.igitur vłe realiter ſepatur aſingula ribus. ſic. licut ens rõnis ad ens reale: ita ſepatatio roͤnis ad ſeparationẽ realẽ. ſed enf rationis pꝛeſupponit enſ reale.igit᷑ ſep ratio ratõnis pꝛeſupponit ſcpatònẽ realem ß vte t aſingulari fm rõem igikẽt eritſe m rè aſingulari. ſPctauo ſic. cis intellcũs inreiligẽs rẽ alr q; ẽ:ẽ intsllcus fal ſus ſed intellcũs intelligens vle ſepatũ a ſin gulari intelligit vniuerſale alit q; nbẽſe 1 aſus Ad intelligendum iſtam opinionem. Mo
patũ?
patũ a ſingulari igitur eſt intellcũs
ighct ſnim
iinindooor
tumnzeſt iunman
nnnine

. .
tidum tota radix diuerſitatis opinionũ
platonis? griſtotili pꝛoceſſit ex diuerſo mò
ahſtrahendi. NHam vt dicit ſanctus thomas
in cõmento ſuꝑ pꝛimo methaphiſice in lcõne qncipit doctoʒ aũt phos plaronis ſuperue
„
ni negociũ plato in ſua poſitõne errquit:q credidit ꝙ modus rei imellectiue in ſuo eſſe
ſit ſicun modus intelligendi rem. Et ideoqꝛ
inuenit intellectũ nim abſtracta intelligere vno moſicut vniuerſalia intelligimus abſtra
ctione a ſingularibuſ.alia ſicut mathematica abſtractaa lenſibilibus vtriq; abſtractõni in rellectus poſuit rñdere abſtractionẽ in eſſen vs rex. vnde poſuit ⁊ mathematica eſſe ab⸗ ſtracta⁊ ſpecies ß hoc neceſſarium non ẽ.no ſter enim intellectus ⁊ ſi intelligat res ꝑhoc qð ſimilis eſt eis quantum ad ſpẽm intelligi
bilem ꝑ q̃mfit in actu non tamen opoꝛtet ꝙ
mõ ilie ſit ſpẽs in intellectu ſicut in re nec ecð
nerſo. Ham omne quod eſt in aliquoẽ ꝑmo
dum illiuſ in quo eſt. Et ideo ex natura intel lectus que eſt alia a natura intellecta neceſ⸗ ſarium cſtꝙ alius ſit modus intelligendi. qͥ inellectus intelligit:⁊ alius ſit modus eſſen diquo res exiſtit:licet enim illud in re eſſe o⸗ poꝛteatꝙ intellectuſinrelligit non tamen co
dem mõ. Vnde quãuis intellect? intelligat
mathematica. nõ itelligẽdo ſenſibilia ⁊ vniu
ſali pꝛeter particularia non tamen opoꝛtet
y mathematica.ſint pꝛeter ſenſibilia ⁊ vniũ ſlia pꝛeter particularia. Ham videmus ꝙꝛ viſus pcipit coloꝛẽ ſine ſapoꝛe cum in ſenſibi ſic ſapoꝛ? coloꝛ ſimul inueniantur. doctoꝛ
in commento. ¶Notandum ſecũdo. ꝙ ſicut
inter antiquos ita tota radix diuerſiſitatis opinionũ inter doctoꝛes modernos eſt mo⸗ dus abſtrahendi. Nam ſcotiſte ſequũt᷑ mo⸗
qũ abſtrahendi platonis ß thomiſte Ariſto tilil. plato in inueſtigatõne ↄgnitionis rerũ
pꝛoceſſit ab inlligibilibus ad ſenſibilia.ari ſtotiles autem ꝓceſſit a ſenſibilibus adintel ligibilia qui reuera certioꝛ modus iueſtigã⸗ dicſ. Et ideo ariſtotiles in inueſtigatòe cog nitionis rerum minime erraſſe inuenit᷑ pla⸗ to gůt ptimũ.ꝙ aũt thomiſte ſequant᷑ ariſto tilem? ſcotiſte platonẽ ita oſtendit᷑. nã fᷣm vi am ariſtotilis que ⁊ vcritatis via ẽ nullaẽ ſci entianiſi ex ꝓpõnibo vniuerſalibus ⁊ per fe nãdemonſtratio ex ꝓpoſitõib vłib⁊ pſeẽ ſiogiſmꝰ manifeſtatio autem vitatis ꝓpõis
vnierſalis nõ habetur niſiꝑ inductònẽ ſuf⸗
ficientẽ oĩm ſingularium. Singularia auteʒ ſunt per ſe ſolum ſenſibilia ideo modus ab⸗ ſtrahendi m viam ariſtotilis incipit aſenſi- bilibus. Exemplů quia enim videmus ꝙ in
telletus ⁊ voluntas in creaturis ſunt diſtin cta realiter. In diuinis autem non ſunt diſti cta realiter ideo quando volumus facereꝓp- poſitõnem per ſe⁊ vniuerſalem attendimui ad ea a quibus abſtraximus.vnde dicimuſꝙ iſta ſimpliciter ẽ falſa. ntellcũs inquantũ in tellcũs differt a volũtate ſimiliter iſta. intelle ctus inquantum intellcũs eſt idẽ cũ volunta te quia veritas iſtarũ ꝓpõnũ inueſtigari hʒ ex naturis quibus applicatur. Etiſtum mo dũ abſtrahendi ſcquũt᷑ thomiſte.ſcotiſte vo a pꝛioꝛiꝓcedũt non attendenteſnaturas reꝝ qttes ꝓpoeſapplicari debẽt vñ dicũt iſtã eſſe veram Intellcũs inquãtũ intellectus di ſtinguit᷑ foꝛmaliter a volütate inquãtũ volũ⸗ tas Ideo concludunt ꝙ tam in diuinis qᷓ; in creaturis differunt foꝛmaliter.hj aũt fallum ẽ. quia opoꝛtet ꝙ plus dirferunt in creaturi ; in diuiniſ.in diuinis aũt ßᷣm eos differumt foꝛmaliter. ergo in creaturis plus qᷓ; foꝛmali tcr. Wnde ex iſtofundamẽto ꝓcedit ꝙquia ſba põt itelligi ſinc coꝛpoꝛeitate ⁊ coꝛpꝰ ſine coꝛpoꝛe animato.⁊ coꝛpus aĩatũ ſine ſenſiti uo ⁊ ſenſitiuũ ſine aiali eo ꝓpter ponũt ea di ſtingui ex natura rei. Et iõ bm diſtinctũ mo dũ intelligendi ponũt diſtinctõnũ foꝛmalita tů ex nã rei. Thomiſte vᷣo multitudinẽ ſine neceſſitate ponere pꝛecauẽtes. Ex fecũdita- te rei ↄpate ad diůſa pᷣm uenientias ⁊ dr̃ias intelligẽdaꝝ rerũ optimũ ſeruant oꝛdinem. Pꝛdo enim pꝛedicabiliũ in vno oꝛdine pꝛe⸗ dicamentali non ẽ oꝛdo ex nũ rei.ß oꝛdoẽ rõ nis quẽadmoqũ clare in ſequẽtib declaran⸗ dũ reſtat. Eſt igit᷑ alia opinio ariſtotilis. cuius declaratõne ta videbũt᷑. Pꝛimo qͥd z. abſtractio.⁊ ꝑ qͥd alicui cõpetit eẽ abſtra ctũ.ʒ ꝙ vłe ndẽ ſeparũ a ſingularib?ᷣm rẽ: ß ſolũ hm rõem. Quantũ ad pꝛimum ſcilcet quid ẽ abſtractio. dico ꝙabſtractio ẽ intel⸗
lectio pꝛioꝛis ſine poſterioꝛi et ponitur intei
lectõ ꝓ genere quia abſtractio h deſcribitur inquantum accipitur ꝓ actu intelligendi. di citur pꝛoꝛis ſine poſterioꝛi. quia ad hocq
gliquid abſtrahitur abalio.i.abſtracte conſi⸗ deretur optʒ ꝙ habeat oꝛdinem ad aliudet
ꝙ ſit pꝛius ratione pꝛimi: homo non poteſt
abſtrahi ab aſino ratione ſecũdi petrus non
poteſi abſtrahi ab homine quia ho includit
in rone petri. hõ aũt pt abſtrahia petro. Capitur autem h pꝛius ſecundo modo pꝛio ris vt habetur in poſtpꝛedicamẽtis quo mõ
gliquid dicitur pꝛius aquo non conuertitur ſbſiſtendi ↄ̃a quod eſt eſſe pꝛius fᷣm rõnem Vnde ad hoc ꝙ aliquid abſtrahitur ab alio nd opoꝛtet ꝙ ſit pꝛius eo ſm rem h ſolum ʒ

——, ———
rationis.i
rönem. uantum ad ſecundumſcilicet pquid alicui conipetat eẽ abſtractum. Vico
eſſe abſtractum conipetit ipſis rebus per hoc ꝙ ſint obiectiue in intellectu.ꝓbatur nã eſſe abſtractuma ſoꝛte ⁊ platone vel compe- tit homini Em eſſe reale ſic ſequeretur ꝙquã do abſtracte intẽlligerctur ſcilicet ſine ſoꝛte plarone ꝙ homo realiter eſſet ſepatus a ſoꝛ
te ⁊ platone quodeſt impoſſibile. Wel ᷣm eẽ is bi hoc ꝙ homo obicitur intelle
ctui abſq; ſoꝛte ⁊ platone.i.inquantum intel lcũs fertur per acium ſuumeꝝ repꝛeſenratõ ne ſpeciei intelligibilis que indifferens ẽ ad repꝛeſentandum̃ omnia indiuidua eiuſdem ſpei in humanitate non in ea per mue ſoꝛteſæ plato ditferunt. Noc auteʒ non eſt impoſ ſibile ꝙ ea que ßᷣni rem ſunt coniuncta ſint ſe parim conceptibilia ꝑ ratõem. Nam hoc pᷣt enſus qui eſt vtus materialis. NHam viſus appꝛehendit albedinem ſine dulcedine in la⸗
cie licet hm rem albedo nõſit in lacte dulciſi
ne dulcedine. Si hoc poteſt vtus materiali ſcilicet ſenſus plus intellectus hoc poteſt. Quantũ ad tertium ſcʒ ꝙ vniuerſale non
ſit ſeparatum aſingularib in rem ſed ſoluʒ
ie ia ſicut ea que ſunt ſepa habent ad hoc ꝙ coniungantur
ßᷣm ròem. ta ᷣm reʒ
m rationem:itaeaque ſunt idem fnremſe
hahent ad hoe ꝙ ſeparantur ah inuicem fm
roneʒ ſed eaque ſunt diuerſa vel diſtincta fʒ
rẽ nullo modo poſſunt coniunginiſifm rati onẽ. igitur que ſunt idem Pm reʒ non poſſůt ab inuicem ſeparari niſi m ratõnem: vniů ſale ⁊ ſua ſingulari ſunt idem ſᷣm rem igitur . U autem vniuerſale ⁊ ſingularè ſint idem realiter ꝓbat phus ſeptimo methaphi ſice. Tů qʒ ilið qð atfirmariue ⁊ vere pꝛedicq tur de aliquo ⁊ eſſentialiter opoꝛtet ꝙ ſit ideʒ eſſentialiter cum ipſo.ß vniuerſale ve affir⸗ matiue ⁊ eſſentialiter pꝛcdicatur de particu- lari igitur ⁊. Mi. nota. Ma. ꝓbatur quia omnis pꝛedicatio affirmatiua⁊ vera fundat ſuper idemtitate ſicut falſa nõ ſuper idemti- rãte. Tumquia illud quod eſt pꝛincipiumi- telligendialiud hoc eſt idem cum ipſo.ß vni uerſale eſt pꝛincipium intelligendi ſingula⸗ ria ſua igitur ⁊t. Maioꝛ nots. quia tadẽ ſũt pꝛincipiaeſſendi⁊ inrelligendi. Ande peap que res eſt:per ea intelligitur. Wnde petruſ intelligitur ꝑ animalitatem ⁊ rõnalitatem et
.ꝓbatur quia quoqli
poſterius intelligitur neceſſario per ſua
pꝛioꝛa vniuerſale aũt pꝛius eſt ſinguiaribus
km ròem. Tum tertio quiaſi vniuerſale fm eſſe eſſet ſepatũ aſingularibo tunc eſſet vnuʒ
numero. ß vniuerfale non eſt vn mnnero.
igitur vniuerſale non eſt ſepatuʒ ab ſingula
rit. Maioꝛẽ ꝓbat ſeptio methaphi⸗ U
ſice quia nihil cõe ſubẽ.i.cõitas vel multo.
ibidem amplius vnum per multa noneritſi
rum vnitas non eſt niſi fm ratõnem. Item
mul ſivniuerſule ſepargtum eſt vnummrẽ nberit multaʒ rem. Item ibidem. ubſt tia enim ꝓpꝛia vniuſcuiuſq; non ineſt alteri vniuerſale vo ↄñe. igitur vniuerſale ndẽ ſÿ ſtantia immo eſt vna in pluribus non łm ſẽ
igit᷑ ſolũ hm rõnem. Ex hoc ſic Sbahomis vniuerſalis eſt ꝓpꝛia ſibi igitur non ineſtg ljs. Tum quario quia ſi vniuerſale tᷣmeſſe eſſet ſeparum a ſingulariby tũc eſſet dabilece lũ pꝛeter hoc celum:⁊ lunam pꝛeter hanc lu nam:⁊ tempus pꝛeter hoc tempus.que ſunt impoſſibilia. u Notandum tamenꝙſique ratur de vniuerſali intentionali. trumſit ſcpatuma ſingularib fᷣm eſſe. dico ꝙ nò ſo⸗
lũ ſepatum immno diſparatum eſtabipſis in gularibus realibus quiaens ratònis ab en⸗ te reali differt plus qᷓ; genere. Vnde imen⸗ tio vniuerſalitatis que fundatur ſup natura
humana diſparata ie habet ad indiuiquana
ture humane. Ex iſtis infero duo conclari ¶Pꝛimum corelarium. vniuerſale nonẽ
cõceptuſmentis ita intelligendoꝙ cõceptuſ
mentis quem habeo de homine non eſt vni⸗
uerſale quodeſt homo. ꝓbatur quiacõcept⸗ mentis jepat᷑ a petro⁊ diſtinguitur eſſentia
liter ab ipſo⁊ ab alis indiuiduis nature hu⸗ mane. vie aũt non ſepat᷑ a ſuis indiuiduis
z coꝛelariũ. vłe nõ eſt termiꝰ vel voxp batur qꝛ termini ⁊ voces ſepant᷑a ſinqulari⸗ bus vt ille termiꝰ hõ ſepgt᷑ ab ilis terminis petrus ⁊ paulus quia poteſt eſſe ſine ipſis. igit᷑ nõ habet ròem vniuerſalis reſpectuip⸗ ſoꝛum. Item ille terminꝰho ſeparatur are⸗
bus ſignificatis per illos terminos petrus 2 paul igit᷑ nõ ẽ vłe reſpectu ipſoꝝ.igit᷑ ile
factas ꝓ opinione platoniſẽt dito. Ad hm dm. ꝙ mi.eſt falſa quiaſingulare⁊ vl ſun idẽ eſſentialiter.idem aũt nõ ꝑticipat ſeipmn.
vñ argumẽtũ fundat᷑ ſupꝑ falla imaginatione
quaaliqui imaginant᷑ ꝙ hõ vniuerſatẽ ſim⸗ pir hõ. Et ꝙ homo particularis ẽ hõpptici
parõeʒ qᷓi no ſimptr eẽt hõ ⁊ pꝑeſſentiã ¶d
ſecũdũ dicendũ ꝙ mioꝛ eſt duplex. Nanle cEincoꝛuptibile põt intelligi dupliciter. ⸗ nomodoꝓpter incoꝛꝛuptibilẽ foꝛmã etmð
homo equꝰ muſca roſaũ ſunt icoꝛuptibilia
ho nec habet rònem vniuerialis reſpectu illoꝛũ tminoruʒ petr?⁊ pauiꝰ nec reſpeũre⸗ ruʒ igit᷑ nullo mòẽ vniuerſale. ¶ Acd röònes
imiym num nſinn n iyinuſm iinq
imih ſxinidia

—
—
₰.
3₰ ₰ 6
⁊*cdxüſdnt unp xmitiit xs nikn bilgith
S
kn
licet fint gniuerfalia. zngelus autem? celum
poc modo ſunt conuptibilia. Nlio mõaliqd
dicitur eſſe inconuptibile ꝓpter incoꝛꝛupti- pilem indiuiduoꝛum ſucceſſionem⁊ ſi vnii falia quoꝛum aliqua ſingularia generãt᷑ alia coꝛumpuntur dicuntur eſſe inconuptibilia Erſic licet omniaſingulariaſint coꝛꝛuptibi⸗ lia tamen ſucceſſio indiuiduoꝝ in illa natura
eſt perpetue durationis:? ita non ſequi᷑ ꝙœ
vniuerſale diſtinguatur aſingularibo Emeẽ Id tertium dicendũ ꝙ inter obiectũ hitũ velpotentiam non opoꝛtel ꝙ ſitꝓpoꝛtio ᷣm modum eſſendi vt declaratum fuit in pꝛi- no notabili alias ſequeretur ꝙ intellectus ĩ telligenſ vniuerſale eẽt ſingularis hm eſſe vt ⸗ mcus intellectus ꝙetiam vniuerſale eſſer ſin culare ꝓboꝛtionaretur bʒ modũ eſſendi tůc hene cõcedoꝙ inter obiectum? intellectum eſt ꝓpontio mouentis ⁊ moti co modo quo cauſa minus pꝛicipalis ꝓpoꝛtionatur moto nam in cauſatõne actus imelligendi intelle ctus agens eſt pꝛincipale mouens? ꝓpoꝛti onatur itellectui poſſibili in nũalitate. Vbie ctuʒ autemẽ minus pꝛincipale ⁊ poteſt eẽ ig nobilioꝛis cõditònis bm modum eſſendi Itẽ argumentũ male cõcludit ſedita deberet cò⸗ cludere igitur vniuerſale eſt ſepatum acoꝛ⸗
poꝛe ⁊ ſic ſequeret᷑ꝙ nullũ vniuerſale eẽt co?
poꝛeum hquia maioꝛ falſe applicatur igitur non min ſiſequeret᷑ concluſio fallas Adãr tam negatur minoꝛ immo vniuerſale habet
eſſe foꝛnaliter a ſingularibus ⁊ etiam ſingu
aria ab ipſo quia ſunt idemfoꝛmalit. Et no⸗ tag iſta pꝛepoſitio a quando dicitur aſingu aribus ſolum dicit circũſtantiam cauſalitat ßmeſſe rdis non m eſſe reale quia vniuerſa le nõ eſt cauſa realis ſingularis nec econuer ſo dico cquſalitate reali lʒ bñ cauſalitate el ſerõis¶ Id quintã dicendũ ꝙ moioꝛẽ fal⸗ ſa quia quod eit in pluribuſſingularibꝰ diſti ctis realiter non eſt hic ᷣm ꝙ ꝑꝛlij hic deno⸗ tatur determinatus locus ſingularis: ſed in luribus locis hᷣm illa in quihus eſt. ß bñ va
jetſiſicaſumat᷑ illud qðẽ in vno ſingulari
ẽ hie. ß vniuerſale nõẽ in vno ſingulari ßʒã⸗ bitum ſue vniuerfalitatiſ ß ſolũ m vnã ꝑieʒ iectiuã⁊ ꝓ tanto etiam d eẽ h rõne ꝑtis ⁊ nõ pſe. Mi. ẽt poteſt negaric viʒ vle ndẽ pᷣ⁊nũcqꝛ vnluerſale bñ oͤh ⁊ nũc rõne ꝑo liʒ rõ bm totũ ambitũ ſue cõitatis ſi habeat mt taſingularia. Si autem ſolũ hẽat vnů ſingu ſeyt vłeqðẽ ſol ſolũẽ idetmiato· ãt geci dit ſibieꝝ eo ꝙ ñ hzniſi vnã ptẽ ſiectiuãac m vnñ locũ occupãtẽ ßñ ↄuẽit ſibi fʒꝙ vłe Rliter põt rñderiꝙ vieẽ ſemp⁊ vbiq;:ſemp
g 8 4
determinatur ad vnum locum:
quidam quia ſuceeſſio indiuiduoꝝ ſubilla na tura eſt perpetue duratõais. Vbiq; quia liʒ rõne vnius indiuidui determinet᷑ ad vnuʒ lo cum ⁊ hoc km vnam partem ſbiectiuam ram̃ rõne multoꝛum habet nõ
diuiduum ſed eſt indifferens ad plura ioca: ⁊ ſic dicitur eſſe vbiq; ſᷣm idifferẽtiã ad plura ra loca per omnes ſuas partes. quia ei inde terminatum ad vnum locumquia videlicet ynum indiuiduum eſt hic aliud alibi ⁊ſic de ſingulis: non autem dicitur vbiq; poli⸗ tiue: nec etiam eſt vbiq negatiue. vt aliqu dicunt ſic enim Thimera etiam eſt vbic; Nelaliter poteſt diciꝙ vniuerſale eſt vbiq; inquantum vniuerſale reale accipitur ꝓut eſtfundamentum pꝛopinquum intentionis yniuerſalis intentònalis quia ſingularia ip̃a intelligũtur vt confoꝛmia tunc nõcð iderantur vt hoc ſingulare eſt in iſto loco t aliud in alio ⁊ per hoc ſunt diffoꝛmia.ſed in⸗ telliguntur vr vnum. Et ſic vniuerſale põt dici vbiq; abſtractõnem adeterminato lo⸗ co ipſius ſingularis Ad.õ⸗ dicenduʒ ꝙ maioꝛ eſtduplex Muiaſiimelligat᷑ ꝙ omniſ ſepatio eſt realis cuius extremã ſimt realia i.cuius vtrunq; extremũ eit ens reale tuncẽ falſa. Ii autem intelligatur ꝙ omnis ſeꝑatõ eſt realis cuius extrema ſunt realta ideſt cu ius extrema ponunt in numerum contraſe id eſt ſunt diſtincta realiter tunc maioꝛẽ ve⸗ ra ⁊ minoꝛẽfalſa. Aliter poteſt rñderiꝙ vni uerſale ſepariaſingularidetermiato poteſt intelligidupliciter· nomðf̃m illudeſe q5 pabet in taii ſingulari⁊ ſic falſumẽ. Aliomð ßm illud eſſe quod habet in alio ſingulari: qꝛ pomo in pauio ſepatur a petro · ſed hoc ẽ ra tõne determinate ptis ſbiectiue ⁊ nd ſimplr Ad ſeptimãdicendũ ꝙ ſeparario illa rõis pobet oꝛtum ab illa ſepatõne realiqua vniů ſaie fm vnam partem ſbiectiuam realiter ſe patur abalia parte ſbiectiuain diuerſis licet non in eadem. Et illa ſepatio ſufficit ad dan dum occaſionem intellectõnis ſeparationis rationis ipſius vniuerſalis a particularide terminato¶ Ad octauam dicendũ ꝙ intel⸗ lectum intelligere rem aliter qᷓ eſt põt intel ligi dupliciter· Vnomodo ꝑſecũdam opatò
nem intellectus ſcilicet componendo aliter
vrdiuidẽdo alit qᷓ; eſt i re ⁊ ſic falſa intelligit Zllio modo per pꝛimam operationem inici lectus quia videlicet appꝛehendit vnuʒ non telligendo aliud licet in re vnum non ſit ſine alio. ⁊ ſic falſe nec vert quia nec componit necd
*
icut vnuʒ in

Veritur Vigeſimoſeptimo. Vtrum
Vniuerſale verius habeat eſſe in ſeipio velin intellectu vel in ſingularibus. Iſtaq̃⸗ ſtio pꝛeſupponit ꝙ vniuerſale habeat plex eſſe ſcilicet in ſe in ſingularibus ⁊ in intellec⸗ tu⁊ querit vbi habet ẽſſe veri ꝛo ſup poſito notandum. ꝙ cõmuniter diſtinguitur de triplici eſſe vniuerfali. Eſt enim vniuer⸗ ſale ante rem in re⁊ poſt rem. yniuerſaleã⸗ te rẽẽ duplex.ſ.añ rẽ natura tij⁊gñ rẽ ñãt tempoꝛe ſimui. Vniuerſale ante rem natũa ⁊tempoꝛe ſimul eſt natura communis acce⸗ pta ßʒ eſſe quod habet in intellectu bme cãe m ꝙ eſſe natura duratõne pꝛeceſſit pꝛoduc ngularium Pꝛo declargtõne hn ius notandum ꝙ poteſt natura quantũ ad p ſens ſpectat dupliciter accipiq Vnomodo vt natura tantum valeat ſicut eẽntia cuiuſli- bet. Alio modo acipitur natura ꝙ naturali inrelligentia? Secũdo notandimqꝙ aliqd dupliciter poteſt habere eſſe in intellectu pꝛi me cauſe. Vnomodo eſſe obiectum ⁊ ſie om nes creature habuerunt eſſe abeterno qðñ eſt aliud niſi intelligi obiectiue ab intellectu
ꝛime cauſe. Et hoc non eſt habere eſſe rea⸗ eß rationis tantum vt quando chimera in⸗ telligitur tunc habet eſſe rationis Alio modo poteſtdici aliquid habere eſſe in imel lectu pꝛime cauſe ſicutetfectus equiuocuſin ſua cauſaequiuocai Tertio notandumꝙ natura ſiue eſſentia ante ꝓductònem ſingu⸗ larium nullum eſſe habet immo eſt merũni⸗ hil poſſibile tamen. Muando enim drꝙ na⸗ turaante ꝓductònem ſingularium eſt in po tentia nõ oʒ imaginari ſ ipſa eſſentia ſpſter natur ipſi potemtie:ſedi ſius nihilis poſſibilis tamen a potentia dei qua poſſibile dicitur tale nihil ⁊ non tentia ꝓpꝛia.⁊ hoc etiam inferius clarius di cetur Ad ꝓpoſitum. Itadebet intelligi iſta deſcriptio vniuerſalẽ ante rem natura? tempoꝛe ſimul eſt natura communis accep⸗ ta ᷣm eſſe quod habet i itellectu pꝛime cauſe hm eſſe obiectum quod habetin intellectup me cauſe quod eſſe obiectumẽ cẽ ratõnis et non reale quia nulla natnra ante ꝓductõneʒ ſingularium habet eſſe reale. Vnde natura kmeſſe intellectum pꝛecedit ſeipſam meſſe reale.⁊ ſic vniuerſale in re ⁊ ante rem natura ⁊tempoꝛe ſimul ſunt non idem eſſentialiter: quia eſſe rationis ipſius nature ⁊ eſſe reale diſtinguuntur ſicut ens ratõnis ⁊ ens reale.
%
tõnem ſi
—
icitur autem notanter durgtõne⁊ nõtem
poꝛe. quia ante ꝓductionem ſingulariũ na iura non menſuratur tempoꝛe ſed neq; duã
ifitdenominatioip ip̃i? apo
—
tõne quia ens ratõnis non mẽſuratur dur⸗ tione aliqua. ſed quia actus intelligendidiui nus meniuratur duraõne etnitatis ratðne illius dicitur illudeẽ intellectum duratòe ct nitatis menſurgri. Ailiter poteſtſic imelligi
vniſale ante rẽ natura? tẽpoꝛe ſimuleſtn tura conmunis accepta m eſſe ſcilicʒ iq le quod habet in intellectu pꝛime caulei fn
eẽ quod habzʒ in eẽntia diuina q̃s eadẽ cij in tellectu diuino quodè eẽ reale mꝙcẽñ dif fert ab eẽntia diuina niſi hᷣm rõnẽ. amiðg ßᷣm berpheũ quotlibeto⁊ qõe ʒo ẽ eẽntiadi uina ꝓut relucet in eaaliud a ſeꝓducibieaq imitatõneʒ ipſi ſiue magis ꝓpꝛie putmotʒ ad ↄgnitõnẽ talis relucẽtis in ea?m iliuq e ipſa natura commumis cõmunitate vtualij
foꝛmalip̃cedit naturg.i.meſſentiam⁊dinq ne.i. ctnitate ꝓductònẽ ſingularii Hni
ůſale añ rẽ naturs tantumẽeadẽ natura c⸗
munis cõſiderata pᷣmſe ⁊ quantuʒad ſuapn pia eẽntialia ſiue reſpectu ad ſua ſingulia oc ſic intelligo. Wniuerſale ante remna⸗
tura tantum.i.naturali intelligẽtiaquis yg⸗ tura vniuerſaliſ vt in ſe conſiderata pꝛececit naturgli intelligenia ſe vt conſidẽataʒ in iin ularibus eſt eadem naturanon jmſemiß
oluʒ ʒ nomẽqͥ mõ equiuoca equiuocata di
cuntur idem.I nomine non autẽ re& Lo.
munis cõmunitate foꝛmalis pꝛedicatẽnis ñ virtualis continentie quo mopꝛimum vni⸗ uerſale erat cde coſideratim fmſe 2. i inqᷓ
tum obiectiue ẽ in intellectu ſine ſingularix Ppꝛimam opatòneʒ intellectus ſicu tacum fuit in ſolutione vltimi argumẽti pꝛecedẽus
queſtionis. Et tale vniuerſale non difterta ſuis ſingularibus niſi naturali imelligentia i.ᷣm rationẽ. Nec pᷣcedit duratõne ß potiul intellectione ipſa ſingularia non quidẽ p̃ce⸗
dit intellectònẽ tẽpoꝛe ß potius pꝛioꝛitae cõ
ſequẽtie ſbſiſtediquiaquiitelligit pũchẽiem neee ẽ ꝙ intelligat hominẽ nõ autẽ econuer⸗
d. Et ſic natura comunis ꝓ vtẽ obiectiuei
intellectu ſine ſingularibus ſic dicitur vni⸗
ale añ rẽ.i.ante ſingulare natura.i.naturgi
intelligentia ↄñtie bſiſtẽdid Lomtrgob⸗
citur qðeſt añ rẽ ẽ añ ens:ß quodẽ añ ẽseñ es igit᷑ quodẽ añ remẽ nõẽs.ß vnuerſuleßʒ te eſt hmõi igit᷑ ⁊ Wicoꝙ illudqðẽ ghrẽ ãtẽioꝛitate nò idẽptitatis realis igitẽ nõens ⁊ nihil. Mon autẽ eſt veꝝ de illo quodẽ ante rẽ anterioꝛitate nõ idẽtitatis rõiſi Alſol uunt dicẽdo ꝙ q dicitur ante rẽ debʒ intelli
gii añ ſuppoſitũ. Contratunc albedoytin uomn ſe conſiderata non eẽt vninerſale añ rẽ iq eſt Fnbtuch
ante ſuppoſitum quia bec albedo non dict

1
—
in iinen
ſuppoſtũ Al ſoluſt ſi añrẽ i aß ſingare. Whtra qꝛ qʒnd eſt vnũ nihil eſtetiã inelligẽdode vni⸗
videt᷑ clarioꝛ ke in re eſt ip̃a eadeʒ natu
ra cõis accepta m eſſe qð hẽt in ſuis indiui
duis. hoc ſic intelligo. Ałe in re eſt ipaeadeʒ nãtura que dicebat᷑ pꝛius vłe ante rem natu
ra tm̃ nõ differẽès abea niſi b rõem accepta
per imellectũ ᷣm ilud eſſe reale qð hʒ in indi niduis. vnde vle ante rem natura tĩ ⁊ vniů ſile in re ſoluʒ differũt ratòe. qꝛ eadẽ eſſentia eſt que ↄſiderat᷑ vtĩ ſe.i. pſciſe⁊ vt in idinidu is ſolũ differẽs rõe aſeipᷣa Vniũſa remeſt eadeʒ natura cðis accepta fᷣm eſſe qð pẽt in intellectu no¶ Mꝛo declaratide hu ius norãduʒ ꝙ duplt põr aliqq hie eẽ in itelle ctu.ſ.iectie ⁊ obetie.⁊ dußtr. qꝛ vel tanqᷓ;
obiectuʒ cognituʒ: vel tanqᷓ; illud qðↄſequit᷑
obiectũ cognirũ. qð eſt eſſe intellctm̃ ſiue re⸗ ſpectus ròis qui cõſcquit᷑ rem ſᷣm ꝙeſt obie etie in intellectu. ¶ Iſto notato ſic intelligẽ da eſt pñs deſcriptio. Vniũſale poſt rem eſt eadẽ natura cdis: eadẽ dico ßᷣʒ eẽ̃ntiã accepta ßm eſſe qð hẽt in intellectu nfo obiectie.ideſt inqᷓ;tũ eſt obiectũ cognirũ.qꝛ eadẽ naturaeſt que ↄſiderat vt hñs eſſe in ſe in ſuis ſuppoit ⁊que obicitur intellectui tanqᷓ; obiectuʒ co⸗
gnituʒ. Et dicit vłe poſt rem nõ poſterioꝛita ie nð idẽtitas realis. qꝛ tale et nihil: ſʒ poſte rioꝛitate nõ idẽtitat rõis& Voꝛelariũ. vni⸗
nerſale poſt renn ⁊ vniůſale intẽtionale diffe rũt. qꝛ vniůſale poſt rem eſtens reale mnꝙ
eſt obiectie in intellectu.i.ᷣm ꝙ ſtat ſub intui u intellect?. Vniſale aũt intẽtionale eſt ille
reſpectꝰ rõis qui cõpetit ipi rei fnꝙ eſt obie ctiue in intellectu. vnde iſtud dictuʒ phi pꝛi de aĩa.vłe aũt nihil eſt.aut poſterius debʒ in
telligi de vniũſali intẽtionali:⁊ nõde vłi poſt rem qʒ tale nõeſt poſterius niſi ᷣm roeʒ. vłe aůt intẽtionale eſt poſteriꝰ re ßʒ nõ idẽtitatẽ realẽ Muãtuʒ ad queſitũ qð eſt pncipale
ſcʒ vbi vle hẽat verius eſſe vel in ſe vłin indi
niduis vel in intellectu. Se hoc dico tres cõ
cluſiões. ꝛi ↄcło. vłe reale nõ habʒ veriꝰ
eſſe in vno q in altero ꝓbat᷑ qʒꝛ eadeʒ natura noht veriꝰ eſſe ſeipᷣa:ß eadeʒ eſt natura que
dieit habẽ eſſe in ſe in ſuis ſingtaribꝰ⁊ in in⸗
tellectu tanq; obm cognitũ:igit᷑ ⁊c. aioꝛ
pbat. q vex vt hic accipit᷑ dicit illudqʒ eſt pun⁊ aliene rei impmixtũ. vnde dicimꝰ ven aurũqð nulla alia re ꝓmixtũ eſt.eadẽ aũt el⸗ ſentiaiſto modo ñ eſt plus pmixta ſeißa:igit
eſt ante ſingkare eſt nõ ens quia pn Boeciů in libꝛo de duabꝰ naturis inxpo
tate nñnli quia nulla alia vnitas eſt real nec vniras nũnlis:yt ſupꝛa patuit. Mꝛi ſolutio
pi⸗ qᷓ;tus eſp
l Wontra zrguit᷑ quadrupłi Mꝛi ſe. vniůſale veriꝰ eſſe habet in illo cui dat nomẽ ⁊ rðem qᷓ; in illo cui nõ dat nomen ⁊ rõem:ſed dare nomẽ ⁊ rõem ↄuenit ſibi hm eſſe qð heẽt in ſingularib?: ⁊ nõ fmeſſe qð habet in ſe vel in intellectu: ergo videt᷑ ꝙ veriꝰeſſe hẽt ʒꝙ eſt in ſingkaribꝰ Wonfirmat. qꝛ veriꝰeſſe hʒ ibi vbi cduẽit ſibi finis actus ſbalis qᷓ; vbi nðõ Auenit ſibi: ſed actus ſbalis vłis qui eſt dare eſſe ↄuenit ſibi hm illud eſſe qð habʒ in ſingu laribus: ⁊ nò m aliud:igit᷑ ⁊ Secundo ſic. vłe ibi habet nobilius eſſe vbi depuratuʒ eſt a materia qᷓ;titate ⁊ alijs accñtibus qᷓ; vbi nõeſt depuratũ: ſed bm eiſe qð hẽt in ſeipᷣo:⁊ in intellectu hᷣm illud eſt depuratũ a materia ⁊a qᷓtitate ⁊ alijs cõditiõibꝰ indiuiduãtib? nðõ
km eſſe qð hẽt in indiuiduis:igit Z Ter⸗
tio ſic. vle ibi hẽt verius eſſe vbi eſt in quiete q; ibi vbi eſt in motu:vt dicit᷑ in topicis:ß vłe in ſeip̃o cõſideratuʒ ⁊ in intellectu habet eſſe in quiete. in ſingkaribus aũt hẽt eſſe in motu igit ⁊ Muarto ſic arguo.vłe nobiliꝰ eſſe hẽt in illo vbi ſibi cõuenit pᷣdicatũ nobili?:ſed vłe exñtii ſeip̃o cõueiũt pᷣdicata eẽnrialia rea lia. exñti in indiuiduis cõueniũt ſibi pᷣdicata accñtalia realia.exñ̃ti in intellectu ueniũt ſi bi pᷣdicata accñtalia rõis.igit᷑ nobiiiꝰ eſſe hẽt in ſe qᷓ in indiuiduis.⁊ in indiuiduis nobili⸗ eſſe qᷓ; in intellectus Zid pꝛi hoꝝ dicẽduʒ
ꝙ accipe gb alio nomẽ ẽ rdem. vel dare alicui
nomẽ⁊ ròem põt cõtingẽ duptr. vnoꝰ datiõe reali⁊ acceptòe.⁊ taliter vłe nõ dat nomen ⁊ rõem indiuiduo. quia ſunt eadẽ res. Alioꝰ ʒ rõem.⁊ ſic vniůſale dat rõeʒ indiuiduo.qꝛ ra tio que eſt ſolius vłis ex ↄñti eſt indiuidui:lʒ nõ per ſe pmo: ſed per ſe ⁊ Ex hoc nõ ſeq́ł
verius eſſe hẽat in indiuiduis q in ſe vłin Ier Ad ↄfirmatdeʒ dico ꝙ mioꝛ eſt viſtinguẽda qñ dicit᷑ ꝙ dare eſſe eſt act? ſat hoc eniʒ põt intelligi de datõe reali vel datòe ßᷣm rdem ſi intelligat bmoo falſa eſt. ſi ſchoe ideſt hm rõem tůc va eſt: ſed ex hoc nõ cclu
dit᷑ verius eſſe vkis in ſingulari qᷓ; act? rõis
vel cõfert ad veritatẽ rei vel puritatèẽ Ad ſecũdaʒ dicẽduʒ ꝙ maioꝛ eſt falſa.qʒ in rebus quon eſſe deducit᷑ de potẽtia ad actũ eſſe de⸗ puratũ a qᷓ;titate nð eſt quid pfectiõis.naʒ la fectioꝛ lapide non qᷓ;to. ſimikr
apis coloꝛat?⁊ calidus eſt pfectioꝛ lapide ñ
coloꝛato vel calido. Ad minoꝛẽ dicẽdũ ꝙ eſſe
depuratũ a qᷓ;titate ßm eſſe qð hẽt obiectie in intellectu põt intelligi dup. vno depura- tione reali.videl ꝙ reałr ex hoc abſtrahit᷑ a
8 qᷓ;titate ⁊ depurct᷑.⁊ hoe eſt falſum quiap
ꝙ lapis eſt obiectie in intellectu ſine Stine

Queſtio
non ſequit᷑ ꝙ in reꝝ natura ſit finequãtitate. Alio depuratòe rois ꝙꝙ ſcʒ per hoc ꝙeſt oh iectiue in intellectu ßᷣm ròem abſtrahit᷑ a quã titate ⁊ ab alis accijtibꝰ ⁊ ſic cocedo ꝙ hãbʒ eſſc depuratuʒ a quãtitate per hoc ꝙ eſt obie ctiue in itellectu. Sed ex hoc nõð ꝓbas ꝙ ha beat eſſe verius in intellectu vel in ſe q; in in diuiduis? Ad ʒ dicẽduʒ ꝙ aliqd dicit ha bere eſſe pfectiꝰ in quiete q; in moin ex eoꝙ motus eit ꝓpt terminũ.⁊ hoceſt vpeꝝ ſi?᷑mi⸗ nus ſit poſitiuus.⁊ ſic hic nihil ꝓbat iſta au⸗ ctoꝛitas. Iteʒ ſi aliqd ꝓbaret. ꝓbaret de ꝑfe ctide accñtali non ſbali.nam ho quieſcẽs non habʒ verius eſſe qᷓ; hõ motꝰ. Minoꝛetið eſt
falſa. nam homiyt in ſe ↄſiderato. ⁊ vr in itel
lectu nec còuẽit ſibi motus nec quies imo nò in intellectu niſifoꝛſan qͥeſcat ᷣm ↄſi eratiõeʒ. ſed ex iſta ↄſideratide cõcludere ve rius eſſe nõ admitto! Ad q̃rtaʒ diccduʒ ꝙ licʒ homi exñti in intellectu ↄueniũt pᷣdicata gecñtalia intẽtionalia:non tñ ſunt.quia etiaʒ ſibi cõueniũt pdicata eẽntialia ⁊ realia.qꝛ ho ita bene pot intelligi currere vel aialſicut in telligit omne genꝰ vel ſm ꝓpois. q ex hoc ꝙ Poeſt in iteſlectu obiectie nulluʒ pdicatu eẽntiale vel reale ſibi infert᷑. Et ſic ſiue ho deret᷑ vt in ſe ſiue vt in idiuiduis ſiue vt in in tellectu ſemp ↄueniũt ſibi oia pᷣdicara realia queſibi pñt ↄuẽire. Mec opoꝛtʒ ꝙ ſibi ↄueni amt iſta pᷣdicata realia yt ſic vel ſic ↄſiderato qꝛex iſta ↄſideratide nihil mutat in obiecto. ₰ tem nobititas ex ↄſideratiòt habita eſt no bilitas ratiõis ⁊ nõ realis. Secũda cõclo. Wniuſale intẽtionale vius eſſe hẽr in intelle ctu qᷓ; in re m opatdeʒ ipꝛopaʒ. ꝓbat qe vte intẽtionale nullů eſſe hẽt in re. habet aũt eſſe obiectiue in ròe. ideo vius eſſe hẽt in intelle⸗ ctu obiectiuc ⁊ non ſbiectiue qᷓ in re ſtaau teʒ eſt ĩpꝛopa cõpatio Tertiacõcto. Dle vcrius eiſe het m rõem inqᷓ;tuʒ cõſiderat᷑ vt in ſeip̃o qᷓ; vt in indiuiduis in roe obiectiue exñs·⁊ verius eſſe hẽt kmrdem inqᷓ;tuʒ cõſi cerat vt in indiuiduis qᷓ vt in irellectu obie⸗ ctine. ꝓbat᷑. qꝛ ibi vius eſſe hẽt vl ßmrdem vbitmrdem ʒſderat᷑ vt purius ⁊ abſtraxi⸗ ⁊ poc modo chuenit ſibi inqᷓtuʒ cſiderat᷑ vt in ſe reſpectu aliaꝝ ↄſide ratõm Item vt cõſi derat᷑ vt in ſingtaribꝰ veriꝰ eſſe hẽt; ßmꝙ ſiderat᷑ vt ohm imtellectꝰ quia indiuidua ſi
i ſunt intriſeca ⁊ idem eẽntiatt cũ ipſa natu ra vniuſali:nð aũt itellect? qui oio eſt extrin ſeccali nature.⁊ ſic minuſ miſcet᷑ nã vtis ců indiuiguis qᷓ; cum imellectu. Et ſic pʒ cõcko. Werit viceſimooctauo. vtꝝ cadem ſit Rẽnria ſʒ rẽ que ↄſiderat᷑ vt hñs eſſe in nſingkarib'⁊ in inelleciu vei nõ· Ve iſta
qde en duplex opinio. Mꝛi opinio ꝙ vni ſale eſt vnũ per eẽntiã in ſe in ſingularib'rin intellectu:differens t̃ m eſſe. qꝛ in ſe eſthm
ſuñ ſimplex eſſe. in ſinglaribꝰ eit beſſe natu
rale. in intellectu eſt hm eſſe intẽtionale. ⁊ ſic
vt dicũt natura ↄſiderata in ſeip̃a pꝛeceditſe
ipam vrꝓlideratã in ſuis ſingtarib? ⁊ cõſide ratꝗ vt ſic pꝛecedit ſeipam vt eſt in itellecu. ¶ta opinio dicit tria. Pꝛi⸗ꝙ idẽ eſt v
in ſe in indiuduis ⁊ in intellectu im cẽmiam
qð veꝝ eſt. Secudũ ꝙlicʒſitidemtmeẽmij bitfert tamẽ km eſſe. quia in ſe habeteſſe ſin plrin ſinglaribꝰ het eſſe mãle:⁊ in intellectu pabʒ eſſe itẽtionale. Tertiũc ipᷣa natura y
in ſe pᷣccdit ſeipam vt in idiuiduis;⁊in idiui
duis pcedit ſeipaʒ vt in irellectuꝭꝰ Lontta ⁊dictũ arguo. quia quero quo accipistẽ qñ dicis ꝙ illa eentia dinert a ſeipa fmeſſe: aut accipis pꝛo cſſe reali: aut pꝛo eſſe ratcis. tunc eꝝ hoc no debʒ negari qn ſir in iſtis tri. bus hʒ vnñ eſſe ſimplex. Siaccipis pꝛoeſe reali Noõtra.tum quia vłe nò habʒ eſſe rea ie ex hoc vt cõſiderat᷑ vt in ſeꝛſcd ex hoc ſoñ habʒ eſſe ↄſderatũ: igit nec ex hoc pẽtaliud
eſſe reale aſeipᷣo cõſiderato vtin indiuiquis. Tumz? quia velibi accipis ele pꝛo eſe een tie:vel pꝛoeſſe exñtie.nõ potes accipe pꝛotẽ
eẽntie. qꝛ eadẽ eẽntia non hẽt tria eſſe eintie NMecpꝛo eſſe exitie. q eſſe exũtie fluitytph ſio ab eẽntia. paſſide aũt plurifcata plurifies
tur ⁊ ſᷣm · vñ ſi ſint tres exñ̃tie ſunt tres ein tie. ⁊ ſic nð erit ide vłe ᷣm eẽntiã. qðᷣeſt cdti
re in bmo dicto. Tum ʒ quia min differit
eſſe ſbale:⁊ eſſe acchtale q; eſſe reale:⁊ eſſe ra⸗
tiõis: ſed mulla vna eẽntia pòt hie eſſe ſaleꝛ eſſe accñtale: igit᷑ nulla vng eẽntia põthabt eſſe reale ⁊ eſſe intẽtionale:qðeſt eſſe rarðis. Irtẽ declarãdũ eſſet qũo an gelus quieſt vle pẽat eſſe mõle in hoc angeloꝛ ⁊ relatio in hac relatibei Wontraʒꝰ? dictũ eſt ꝙ non bene declara᷑ vtꝝ vłc vri ſe pᷣcedat ſeipm vti indi uiduis pceſſiòe reali vel pceſſide rõis: qðfuiſ ſet boni pꝛo iuuenibus. Eſt igit᷑ alia opinio que ponit tres cõcluſiòes. Mꝛi concko. Eꝛ
dem eẽntia eſt que cõſiderat᷑ vt in ſe vt inin⸗
diuiduis ⁊ vt obiectie in intellectu realral indiſtincta. ꝓbat mltiplicatio reſpectui rdis non arguit ittiplicatiòeʒ realis eſſemie ſup quaʒ talis reſpectus rõis fundat᷑: ſed eẽ rem in ſeipa eſſe in indiuiduis eſſe obiectie in iel lectu mttiplicario iſtoꝝ eſſe nõ eſt niſi mktipli catio reſpectuũ rõisigit᷑ non arguit mupl catdeʒ eẽntie Maioꝛ nota. quia in vngetn⸗ tia pñt fundari młti reſpectus rõis. AMino⸗
vbat. qꝛ ad relatdeʒ realẽ requirit diſtincii

nnpwcitiin
cnx ꝙcicumin pwcktgiti
ſoꝛbeinnpntu
nr t n viiungjti
n.iſmürkinii
hnodc Injn
aibirut
realis extremoꝝ: idẽ nõ diſtiguit realiter a
ſeip̃o:nec vniuſale diſtinguit᷑ reatr a particu lari: nec eadeʒ eẽntia diſtinguit᷑ realr a ſeihe vt eſt obiectie in itellectu.igit᷑ exquo iſte re⸗ ſpectꝰ nd ſunt reales erũt reſpectus rarõis. Pꝛeterea eadẽ eẽntia põt ſtare cummktipli
catide accñtiũ realiũ: igit᷑ pot ſtare cun mul
riplicariõe accñtiuʒ intẽtionaliũ. ¶ ecũda
còcko. Mem eſſe reale hẽt ip̃a eẽntia ↄſidera
ta vt in ſe vt in idiuiduis ⁊ vr in intellectu ob
iectiue. ꝓba᷑ ꝓpt alietarẽ ſideratòis eẽntie
nulla realis mutatio accidit circa ip̃aʒ: ßᷣ eẽn tia cõſiderata vt in ſe ⁊ cſiderata vt in indi⸗ uiduis ⁊ vt in itellectu. iſta alietas eẽntie nõ
eſt alietas niſi ↄſideratõis: igit᷑ eſſe reale eẽn
tie non muta ex iſta ↄſiderãtibe:igit᷑ manet idem. ⁊ ſic idẽ eiſe hẽt natura ↄſidẽrata vt in ſe vr in indiuiduis ⁊ vt in irellectu. vnde ſieſt liquaglieras ibi tůc eſt alietas nd realis ſed rois. E qñ dicit᷑ ꝙ res hẽt in itellectu eſſe in
tentionale debʒ exponi.i.habʒ eſſe intentũ: ⁊
non het eiſe intẽtiòis. ⁊ qꝛ tunc eẽt ens rõis ⁊exↄi nòeẽt eadẽ eèntia cuʒ re exñ̃ti in ſe ⁊ in indiuiduis realibug ⁊ ſic etiã haberet di nincta eſſe m genus. ¶ Tertia cõclo. Res
ſiue eẽntia cõſiderata vt in ſe 6ʒ
rdem cõſideratã vt in ſingtaribꝰ:⁊ ↄſiderata
in ſinglarib pᷣcedit ßm rõem ſeip̃aʒ chſidera
tm vr hẽr eſſe obiectiue in itellectu ſub intẽ tde vniſalitat. ꝓhat᷑ qʒ res vt ſtat ſub actua li intẽtiòe vritai pᷣſuppbit duplicẽ reſpectus ſeʒ reſpectũ rei itellecte ad intellectũ:⁊ reſpe
ctuʒ vnius rei intellecte ad aliaʒ rem intelie⸗
ctã. Mꝛimreſpect? oꝛit᷑ ex cõlideratõe eẽn nexrin ſe. Becũdus reſpecr onk ex cõſie ratde eẽnrie yt in ſuis idiuiduis. quẽ duplicẽ reſpectũ pᷣſuppõit vłitas:⁊ ſecũdus pᷣſuppo
nit pꝛiꝰ. ome aũt poſteriꝰpᷣſuppõit hus:igi tur iha res ſub bmo reſpectu pᷣcedit ſeipam yt ſub ſcho: ⁊ vt ſ ſecũdo reſpectu pᷣcedit ſe
w ihaʒ vt ſub ttio. nõ aũt pᷣcedit ſeipaʒ m rem
ſed ſolum ſᷣm ratiõis cõſideratiõeʒ.
Werit viceſimonono.viꝝ vniůſale per
uaʒ realẽ pñtiã ſit pñs intellectui. We eſt triplex opinio. Pꝛi opinio p vnůſale eſt realit᷑ pñs intellectui ᷓᷣm realẽ pñriaʒ. Vntellctĩ ſiue natura intellecta illa eſt pñs itellectui p realẽ pñtiã:ſʒ vle eſt natu
raabſtracta ger itellectũ ⁊ intellecta: igit eſt ens inellectũ Waioꝛ nota. Minoꝛ pʒ quo
ad bmipartẽ. quo ad ſecũdaʒ ꝓbat᷑. quia ni
ſieſſet pñs intellectui nulla cauſaret᷑ intelle⸗
clio· quia cauſe partiales cõcurrẽtes ad vnůñ effctů opoꝛtʒ ꝙ ſint ſibi mutuo pñjtes: ſ Sob
ictũ ſeʒ vle x potẽtia intellectia ſunt eiuideʒ
* . 8.
igi. ¶ Secũdo ſi. Om̃is foꝛma denomi nãs aliud eſt in eoqð denoĩat᷑: ſed intẽtõ vni
uerſalitai denoiat foꝛmatr narurã vieʒ:ergo erit in natura vniüſali.ſʒ intẽtio vniuſalitat cum ſit ens rõis nõ eſt niſi in intellectu:igit᷑ ⁊
natura cui intentio vniůſalitas attribuit᷑ erit
in intellectu. Contra. lapis nõeſt in ala ſᷓ pes lapidis:ſÿ lapis eſt vłe: igit᷑ nõ om̃e vłe
eſt in aia per realẽ pñtiaʒ. Xÿdet᷑ per res in telligũtur ſingkariq.per reꝝ ſłitudines intel ligunt᷑ vniůſalia. Contra vbicũg eſt vniu ſale ibi eſt particulare: qꝛ alias ſeqᷓret᷑ ꝙ vłe etiã loco ſepararet᷑ a particulari: ſed ſpẽs la
pidis per quã intelligit vłe ym tus expoſitio
neʒ illa eſt in intellectu per realẽ pñtiaʒ: igit᷑ lapis per realeʒ pñtiaʒ eſt in intellectu.qð eſt faiſuʒ. Becũdo ſic q̃ro.ſi eẽntia lapidis eſt in aĩa: vel eit in ea foꝛmatr extrinſece: velfoꝛ malit᷑ intrinſece vł obiectie. ſi foꝛmalr extrin ſece:tũc eſt accs.qð eſt falſuʒ. qꝛ qð vere eſt eſt accñs nulli.pꝛi phiſicoꝝ. ſi ſecũdoꝰ tunc ala eẽt lapis. qꝛqð eſt foꝛmatr ⁊ intrinſece in
aliquo pᷣdicat᷑ quiditatiue de eodeʒ. ſi ſit pñs
obiectiue: ex hoc nõ̃ ꝓbas ꝙ ſit pñs realit:ſʒ
ſolůꝙ eſt pñs obiectatt. qñ eniʒ intelligo ro mã nò opoꝛtʒ ꝙ roma ſit pñs itellectui meo.
Ftem iſto nõ ſolũ vniüſalia ſed? ſingularia nnt pñtia intellectui no. Jtem ad pñtiã ob
iectiualẽ nò reqͥrit᷑ pñ̃tia realis in ꝓpꝛia eẽn
ria ſʒ ſolũ in repñtatiuo. Mam ad hoc ꝙ itel- ligo ſimeã:nõ opoꝛtʒ ꝙ real ſimea ᷣm ꝓbaʒ
eentiaʒ ſit mihi pñs: ſʒ ſuffirit ꝙ in ſuo repñ tatiuo ſit mihi realit pñs. d rdes opinio nis rdeo.ad pmaʒ dico ꝙꝙy maioꝛ eſt faiſa. qꝛ
non opoꝛtʒ ꝙ ſi aliqd itelligat᷑ etiũ abſtracte ꝙ ꝓpt hoc ſit realit᷑ pñs intellectui in ꝓpꝛia eẽntia: ß ſufficit ꝙ ſit pñs in ſuo repñtatiuo. Acd ꝓbariõeʒ mino. dico ꝙ ad cãndũ intelle⸗
ctuʒ per ſe ſufficit ꝙ obm qʒ eſt cauſa intelle ccðis ſit pñ̃s in ſuo repñ̃tatiuo q ⁊ cauſauit
quia e intelligibilis impꝛimit᷑ ab obiecto.
Acd ſecũdaʒ cõcedo cõctoẽʒ pmi ſilogiſmi ꝙ intẽtio denomians rem vłem eſt in natura vniũſali tanqᷓ; in fundamẽto:non tamẽ eſt ibi foꝛmałr reali denoiatiòe: ß ſolũ denoiatione ròis. nec eſt in fundam̃to ſbiectie. ñ vltius Aſumit᷑ꝙ itẽtio vł tat ñẽ niſi in itellectu ↄge⸗ do obetienõ ſbiectie. qꝛ tũc eẽt ens fale. hñ igit cludis qð ſequit᷑qꝙ natura vlis etiã erit
in itellectu. còcedo eo modo quo intẽtio.⁊ſic etiã erir in itellectu obiectie. Bʒ ex hoc nihil ↄcludis. noneniʒ ſeqt᷑ ex hoc ꝙᷓ ſit reatr pñs
intellectui pñtia reali: ſed ſolum obiectali. Nlia eſt opio que dicit ꝙ vłeñ eſt ꝑ realeʒ pñtiaʒ pñs itellectui: ſᷓſolũ Fiiitimdne

pbal. q in illo eſt vre realiter cuidat eſſe no mẽ ⁊ ròem:ſᷓ vłe dat eſſe nomẽ ⁊ roem ſingla rinò intellectui: igit eſt in ſingulari realiter ⁊
no in itellectu.¶ Secũdo ſic. vte foꝛmalreſt
in illo de quo pdicat᷑ foꝛmalr ⁊ eſſentiati: ſed
vle nonpᷣdicat de irellectu ß de ſingtari: igi᷑
. Tertio ſic. Sivł eſſet reait in intclle
etu ſequeret᷑ ꝙ nò ſolũ eẽt ſeparapũg ſingula ribus fm rõem: ſʒ etiã pmeſſe. Wontra ar
guoſicut tu arguis. ibi eſt vte realit per ſuas p
ñtiaʒ realẽ: vbi dat eſſe nomẽ ⁊ ròem: ß po teẽtia inellectia que eſt ſpẽs pᷣdicamẽti qᷓlitai ⁊ cſt vle dat eſſe nomẽ ⁊ ròeʒ huic intellectui demõſtrãdo meũ vel tuñ intellectũ:igit eſtſi birealit pnlpñtiareali. Secioſic ſpẽs intelligibiteſt vte: ſʒ ſpẽs intelligibiteſt pñs intellectui: igit aliqð vłe eſt pñs intellectui etiã reali pitia. Jimilr ſrdeen in elligediquieſi phs ineſiecti⸗ opimõis rñdeo ad pᷣmã ꝙ nĩoꝛeſt falſa. quia vl ſcʒ intellect? dat eſſe nomẽ ⁊ rõeʒ huic in tellectui ſingkari:⁊ ſic eſt ſibi pñs.¶xd ſecũ dam mioꝛ iteꝝ eſt falſa imo vniůſale pᷣdicat᷑ de intellectu.dicẽdo intellcct?petri eſt intelle ctus.ibi eniʒ ſpes pᷣdicat᷑ de idiuiduo. Zid tertiã neget᷑ ↄña.qʒ vłe qð eſt in itellectu nõ ſeparat᷑ feali ab intellectu: ſ ſolũ mabſtra ctdeʒ. veꝝ eſt aũt ꝙ vniuſalia reꝝ vcl ſingula riuʒ que ſunt extra intellectũ talia nõ ſunt in intellectu:ſed ſunt ibi vbi ſunt ſua ſinglaria. Eſt igitʒ opinio quã teneo.ꝙ illa vniuſa
lectui:⁊ eſt vłe.ſimi
li quoꝝ ſingkaria ſunt pñ̃tia inellectui per
ſuã realẽ pñ̃tiaʒ. talia vłia etiũ ſunt per realẽ ſuã pñiaʒ pñtia imellectui. Exẽpluʒ. vt hec vniuſalia intellectus eſt pñs eẽnriatr ⁊ reair huic intellectui. Iteʒ ſpes intelligibitque eſt vnůſale ⁊ pᷣdicat᷑ de pluribꝰ differẽtibꝰ nũo in qd.⁊ ſic eſt ſpẽs etiã eſt pñs itellectui ſimi lit᷑ actus intelligẽdi.ſimit habitus. Vlla vo vniüſalia quoꝝ ſinglaria nõ ſunt pñ̃tia itelle
ctui: vi hec vłia aʒinꝰlapis:lignũ. talia vtia nõ ſumt per realẽ ſu pñtiaʒ pñtia intellectui ꝓbat᷑ hoc vnicg ratòe tali. qʒ illa que ſunt idè
eẽntialr⁊ realit᷑ vbicũq; eſt vnũ per ſuaʒ rea lem pp̃tiam⁊ aliud: ſʒ vle⁊ ſingiare ſunt idẽ eẽntiab ⁊ realit:igit᷑ ⁊. Sʒ ſinglaria aliquo
rus vniuſaliũ ſunt realr pitia intellectui. ſin gulariaaũt aliquoꝝ vniũſaliũ non: igit᷑ ⁊ ali
qua vniũſalia ſunt realr pñ̃ria itellectui: ⁊ ali qua non. ¶ Lontra arguit᷑. qð abſtrahit ab pic ⁊ nůc non eſt pñs huic rei que neceſſario
detmiat᷑ ad vnũ locuʒ: ß vłe abſtrahit ab hic
⁊ nůct igit&. ñdeo veꝝ eſt de eoquod ab ſtrahit ab hic ⁊ nůc ßʒ reʒ · vłe aũt nò abſtra⸗
Sueſtio
pit ab hic ⁊ nůc ᷣm rem:ß ſolũ fm rõeʒ · vnde
vle eſt ibi realit vbieſt ſuũ particulare. hoc veꝝ eſt kz vn partẽ ſblectiaʒ:nò autẽ fʒ totã incfaʒ ſuoꝝ ſuppoſitoꝝ. qꝛ meti intellecr?di
ſtincti nũo nd ſunt in vño intellectu:nec mite ſpẽs intelligibiles eiuſdẽ rõis ſunt in vno in
—
tellectn nũo:vt patʒ.
erit᷑ triceſimo. vtꝝ vłe in ren natu⸗ aſit ꝓducibile. Be hac qðe eſtduplex dpinio ad pñs. Mꝛin opinio pi duas ↄciu pot dici ꝓducibile vupkr. vno per ſe: vtqð per ſe actũ ip̃ius agẽtis tminat. ⁊ hoc modo nihil eſt ꝓducihile niſi ſuppoſitũ qð per ſex
non in alioeſt ſbſiſtẽs. llio in alio: vtquod
ꝓducibile eſt ad ꝓductòeʒ altius:vt illins in quoeſt. Et hoc dupłr. vnoꝰ ex ↄñti.qꝛ ſcʒeſt
de ſpſtãtia ⁊ eſſentia illius qð ꝓducit᷑. Alio
qꝛ accidit ip̃i ꝓducto.⁊ ſic ꝓduqt glbumvel
muſigũ qꝛ illud qð ꝓducit᷑ eſt albũ velmuſi⸗
cũ. ¶ Iſio ſic declarato: pꝛiconcko quã po nunt eit. Vniüſale pmo⁊ per ſe in reꝝ natu ra nõ eſt ꝓducibile. Iſta ↄcto ꝓbat mitiprr ꝛiꝰ ſic. illud folũ pmo ⁊ per ſe eſt ꝓducibi le qð per ſe pꝛiꝰ natů eſt actũ ꝓducẽi tmiare: ſ i ſuppoitũ ẽ huiuſmdi: igit ⁊. a. nð pinoꝛ ꝓba. qꝛ act?⁊ opatòes ſunt lingla⸗ riũ: m phm pꝛiꝰ methaphiſice. Secũdo
ſic. De qð eſt ꝑ ſe ꝓducibie pẽt ideam:ſpe
cies nõ hẽt ideam: igit ſpẽs nõeſt pſe ꝓduci
bik. Cofirmat᷑. qꝛ cũ ſuppoſitũ ſit pſe ꝓduci
bile cſtar ipʒ hie ideam ſi igit hm ſe vit erit per ſe ꝓducibile ⁊ ip̃n vłe hẽbit ideam cum igit vle ſit idem bin eſſe ſuo ſinglari ſeqͥturcꝙ
idee. quod eſt ſupfluũ: igit ⁊. ¶¶ Tertio ſic.
m̃e ꝑ ſe gabiie vl ꝓducibile gñat vłpꝛo
ducit᷑ ex aliquo ß gñatide cõpleta eſt pars illius qð gñat vel ꝓducit᷑:vt dicit ·vmetha phiſice: ſʒ nò eẽt dabile gliqð qð cõpleta ꝓdu ctide vłis eſet pars vłis. qꝛ vł fm ſeeli ſin plex nullã hñs partẽ. pʒ ex diffiniÿᷣ fome
—
date per auctoꝛẽ ſex pꝛincipioꝝ. Muarto
ſic. Bicut ſe habʒ aliqͥd ad eſſe:ſic ſi habet ad generare vel generari vel ꝓducere vel ꝓdu
ci. qꝛ gatio ⁊ ꝓductio iminãt᷑ ad eſſc: ſ; vle
pſe ⁊ im ſe nõpẽt eſſe. q nõ exiſtit niſi in ſup poſitoa quo ei gccidit eſſe: igit mſezpſeñ
eſt ꝓducibile. Muito ſic. llud qð mſu
totã rõem ⁊ eentiã pᷣexiſtut ꝓductiòi ßmſe nd eſt ꝓducibile. qꝛ ꝓducibile eſt fmin ꝓductio
nis: ß vle ßin totã eẽntie rõem pexiſtit gñari
ſaltiʒ vniuoce.qʒ in tali gians eſt particula. re ⁊ indiuiduũ eiuſdẽ ſpẽi cuʒ gijato. Vnpar
ticulari aũt tota eẽntia⁊ ratio vlis ſeruatur
S—
— —
— —
iani gihtvi vinpic m ſun Mmn
nlliinin
reſpeetu vnius rei ꝓduceni plures ponan nung
—

*— 2 — *. 1
tl ců gians pexiſtat gjitiipte hin ſuãto tgteieher atiöi. igit nõ gſat. exto ſic. i vłe hm ſe eſſet ꝓducibile ſe
neretc ad ꝓductiòeʒ alic vlis ꝓduceren᷑ ree Peii ipoiidile: igit e in vi ieſt:oib iup
cia pricularia illi vłs. 2hja pdal· 105 niß
poſi ieijilivlis · qꝛqð eſt in ſe ↄuẽit oñi·
iyt oiſuppoſtochusiʒrtiam poſtoꝙ
ynůſo pduceret. eptioſi. eners
pꝛiꝰ poſterioꝝ. Simiti ſi bʒ ſe Zuẽirʒ ꝓduci
aliquid gjat᷑ ita opoꝛtet ꝙ ꝓpõtionent quo
ad vłitarẽ ⁊ pticularitatẽ: ſʒ gfians ſolũ eſtꝑ
riculare. qꝛ actðes ſolũ ſunt ſuppõitoꝝ:igi?᷑?
genitũ ⁊ ilud ex quo fit gñatio ſolũ ſun Zr
cut ꝓbatů eſt de giariita etiaʒ pt ꝓbaride
cxpl velpꝛoduci aveni⸗ luuibibus⸗ ¶Secũda chcko iſtoꝝ eſt. iuſale ex ↄñti inreꝝ natur eſt ꝓducibile. ꝓbãr · q cũ yfia nõ ſint pmũ ens ⁊ per ↄñs nec etna cepůtes anðaſeißi· Nnihi gior ſeihʒ ergoabalo pducẽte ipſa vłia igit vtia ex ↄñti in reꝝ na
tura ſunt ꝓducibiliã. Vreʒ pʒ hoctiã aucto ritate auctoꝛis ſex bncipion. qui dicit. ꝙ na⸗
tura occulte opat᷑ in his. qꝛ ꝓducẽdo ſingia re ſimtin ilo ⁊ cum illo ꝓducit vle. Vdqũt auoq; ꝙlicʒ vte nõſitillud q; ꝓduciteſt iũ ratio ꝓducẽdi aliud. qꝛeſt rò eẽndi ipi ſingu kari igit᷑ ⁊ rõ ꝓducẽdi vel agẽdi.⁊ ſic pʒ intẽ⸗ tio iſiiꝰ opiniðis. Kllia eſt opinio: quã teneo.
afſꝛo cui declaratòe notãdũ pꝛlꝙcũdu
piet᷑ ſi vłe. ſcʒ realein intẽtionale. Sifiatqꝰ de vnilſali irẽtionali:nõ eſt dubiuʒ qͥn nulloꝰ
pſe polſit ꝓduci vel gñ̃ari velchꝛůpi: cuʒ ſit ens ròis. Jntẽtio qðis eſt querere de vniuſa
li reali. ſcʒde nã hũana. vtn videlʒ ꝑ ſe ſi pꝛo ducibil: vel creabil vel ſolũ in alio. ¶fMotã dã⁊ ꝙpꝑſe põt dupłr accipii gñe. vnopꝓp
ſe logico: vt illud dicat᷑ alicui ↄuenire ꝑ ſe qð;
Huẽit ſibi m ꝙ ipm·i.reduplicatie: que redu plicatio nõ ineſt rei niſi ꝑhoc ꝙ eſt obiectiue in imellectu. Er de iſto ꝑ ſe tractat᷑ in pꝛi po
ſterioꝝ vbi dicit᷑ ꝙ ꝑ ſe pᷣſuppòit de om̃i:⁊ di
ſtinguũtur q̃tuoꝛ modi ipiꝰ ꝑſe. Kliud eſt ꝑ
ſe meihaphiſicale. de quo tractat phs ðome thaphiſice. ca de pſe.⁊ cõmẽtatoꝛ ibideʒcõ⸗ mẽto.xxiij vbi dicit ꝙ vn modus ꝑſeẽ foꝛ
ma. vhi gra. Aliqͥd dicimꝰ bonũ ꝑſe cũ fuẽit
bonpſuã foꝛmã⁊ per ſuã ſaʒ. Alio dicit᷑
vliqd in aliqꝑſe cü fuẽit in eo ſine medio. bi
ga.cũdicimꝰ coloꝛẽ exiſtere in e eme
*
⁊in coꝛpoꝛe nõꝑ ſe. Int ꝑ ſe logicũ:⁊ p
mis dictis
da rõis. Kxẽpluʒ.petrus inqᷓ;tuʒ alal eſt ſen ſibilis:⁊ nò inqᷓ;tuʒ hõ.lʒ aialitas petri ⁊ hñai ras ſint realr idẽ:ſufficit eiʒ ad viñcãdũ iſtud Ppſe diſtictio ròis. Ad pſe aũt methaphiſicũ qð videlʒ de aliquo verificet᷑ ꝑſe ⁊ nõde alio opoꝛtʒ ꝙſit diſtictio reat. Ex de pᷣmo hõ pſe eſt rationat· qꝛꝑ ſuaʒ foꝛmã.illud igit qð nð eſt per ſe hoc mo rationale opoꝛtʒ ꝙ diſti⸗ guat᷑ reatt ab hoie. Exemplũ de ſecũdoꝰ ſu
pfcies ꝑ ſe Wſtat albedini. ſiigit ꝑ ſe ſtare neget᷑ de aliqͥ oʒ ꝙ piſtiguat᷑ rẽalr a ſupſicie. [Woꝛꝛelarium aialitas petriꝑ ſe eſt ronalis x riſibilis ꝑſeitate methaphiſica nõ aũt ꝑfei tate logica. ꝓbat᷑. qꝛ aialitas pctri ꝑ ſuã foꝛ⸗ mãẽ rònalis ⁊ riſibilis:cũ in petro nò ſit niſi vna foꝛma ſbſtãtialis. Me ꝑſeitate logica pʒ qʒ ratiocinari kridere ſiↄpeteret aialitati pe tri ꝑſe inqᷓ;tum aĩalitas oi aĩalitati ↄueniret qð eſt faiſũ. Motãdũ ʒ ꝙ cũ ſolutio iſti?qᷓ ſtiõis plꝰptincat ad methaphiſicũ qᷓ; ad logi cñ qa videlʒ q̃rit᷑ vtrũ act*ſ. gnãre uel gnãri ſint ſuppoſitoꝝ łnaturaꝝ. J diſſolutio iſti? q̃ſtionis aptiꝰrit accipiẽdo termios metha⸗ phiſicalit᷑ q; logicalit. ñ ꝑ ſe potiꝰ dʒ acci
pimetha. q; logice. ¶Hotãdũ ꝓꝙcũ vłe no ſit vnũ ſingulare k ẽ oĩg ſingularia ut cõ⸗
foꝛmia. ſigliqͥd cõueniat oibus ſingkaribꝰ vt ↄfoꝛmia ſunt. runc dici᷑ ⁊ vniüſali chuẽire.ſi aũt aliqͥd cõuẽiat vni ſingłari⁊ nò alis:tũc ñ ⁊ nð oœẽs: nò dicit᷑ tota natura gari nec vłe. ſimilr de cõꝛũpi. Si aũt oẽs hoies ſimkcre ent᷑ dicit᷑ vle creari. qꝛ oẽs hoies in hoc hñt ↄfoꝛmitatẽ ꝙ ralis actio eis attribuit᷑. Iſtis notaß pono tres cõcluſiões. Cſꝛi⸗ cõcko. Aliqð vle ꝑſeeſt gñabile ⁊ cᷓꝛuptibile ꝑſei- tare jogica. hꝛobat hec ↄcło dupt. pꝛi ſic Se cõpoſituʒ ex ʒꝛijs pſe eſt coꝛꝛuptibile pſeitate logicatr accepta.i.coꝛꝛuptio ↄuenit cõpoſito ex ʒꝛhs in aliquo ꝑſe: ſʒ aliqð vleẽ
cõpoſitũ ex ʒꝛhs: igit᷑ aliqð vłe ꝑſe eit coꝛu
ptibile. Mꝛioꝛ nota. qꝛ poſſe coꝛũpi eſt pꝛo pꝛiapaſſio ent cõpoſiti ex ʒꝛs: vt dicit ppᷣs
⁊2 de gijatiòe.qꝛ chuẽit om̃i ſoli⁊ femp.Mi noꝛ ꝓbat᷑. qꝛ muſca eſt cõpoſita ex 3ꝛhs: ſitr alia inũabilia:ß muſca eſt vłe: igi᷑⁊. MRñde bis foꝛtaſſis ꝙ mullũ vłe eſt cõpoſitũ ex ↄtra
rijs: ſ oüpi ſta nõeſt rñſio còfo nis dictis ſancti Thome. naʒ.v methaphi ſice. lectõe. ꝑ in cõᷣmẽto dicit ꝙ opinio Aui
cẽne eſt ꝙqͥditas ſpẽi eſt cõpoſita ex mã⁊ fo mat nh mã⁊ ex hac foꝛmaex his ei
cðpõit᷑ indiuiduuʒ ecce ꝙ vleſcõpõit ex mã ihaphiſicũ calis eſt dia. Muiaad hocꝙppſe
Pcu las Eit dꝛa. ſe foꝛma coib?. Addit etiã ibidẽ doctoꝛ ſanctus logicũ ʒificet de vno⁊ nõ de alio ſufficit ſola
ꝙ nulla mã nec cdis nec indiuidua

ſpẽi ßᷣm ꝙ ſpes ſumiłpꝛo foꝛma.ß̃ fᷣmꝙ ſpes ſumit᷑ ꝓ vłi.ſiẽ hoieʒ dicimꝰ ſpẽʒ. ſic mã cdis
pſe ꝑrinet ad ſpẽʒ. hoc voctoꝛ ſanctꝰ in cõmẽ
to ¶Scðo ſic. oĩs ſcia ſolů eſt de vłi:ß de co:
ruptibili inqᷓ;tũ cõꝛuptibile ẽ ſe eſtaliq̃ ſcia. igit aliq; ve ꝑſeẽ cðꝛupribiſe. ¶ Lõfirmat ens cõꝛuprtibile ꝑſe ẽ còꝛuptibile:ß ens conu ptibile eſt vłe: igit aliqð vte ẽ ꝑ ſe conuptibi
e. Maioꝛqʒ iſta ꝓpdens coꝛꝛuptibile ẽ coꝛ ruptibile eſt in pᷣmo modo dicẽdi ꝑſe. ſiẽ iſta
poeſt rõnale. MMioꝛ ꝓbat᷑. qꝛ pᷣdicat᷑ de plu⸗ ribus in qd differẽtibus nũo vel ſpẽ:igit. Löõfirmat᷑. qꝛ de gabili inqᷓ;tũ gh
ir jabili inq;tũ gabile ẽ põt eſſe ſcia:de conuptibili inqᷓ;tũ cõꝛuptibile eſt
põt eẽ ſcia:ß ſcia ñeſt niſi vłiuʒ igit aliqð vfe
pſeẽ giabile vłcõꝛuptibile. ¶Cõtra arguit
q diẽ phus pꝛiꝰ poſterioꝝ ꝙ ſcia ſoluʒ eſt de
incõꝛuptibilib?: ſed ſcia ſolũ eſt de vribꝰ:igit
vlia ſunt inchꝛuptibilia. Rÿᷣdeo ſciaẽ de in⸗ ſiue ſint icõꝛuptibilia fʒ foꝛmã ſiue
ſint incõꝛuptibilia hm icõꝛuptibiiẽ idiui⸗ duoꝝ ſucceſſiõeʒ: ſiue ſint incõꝛuptibilia m incõxuptibilẽ indiuiduoꝝ ad inuicẽ oꝛmita
teʒꝝ:ſiue ſint incõꝛuptibilia ꝓpt᷑ incõꝛuptibilẽ
paſſiõis ad ip̃m ſbm eõnexiòeʒ. oibꝰ iſtis mo dis ſcia dicit᷑ eſſe de icõꝛuptibilib?. Mmia ãt cðpoſita ey 3ꝛhs hñt ad inuicẽ incõᷣmptibilẽ düm in hoc ꝙ oia talia ſunt incõꝛjpti bilia:⁊ ſie de eis pot eſſe ſcia certiſima¶ Se cũda ↄcło. Alicui vłip ſe ↄuẽit gjiari vel coꝛ rũpi pſeitate methaphiſica.ꝓbat᷑. ilud cõpe tit glicicuiꝑ ſe ꝑſeitate reali ⁊ methaphiſicg qð uẽit ſibip luã foꝛmã: ß roſe vel muſce cð petit ꝑ ſuã foꝛmõ cõꝛũpi:igit᷑ cõpetit ſibi pfe
methaphiſicałr. WMaioꝛ nota ex ⁊ notabili
inoꝛ ꝓbat qꝛ foꝛma ois muſce coꝛꝛũpi tur ⁊ coꝛupribireſt. R ðdeb ꝙ licʒ foꝛmapti cularis coꝛũpat:nõ tñ foꝛma vłis. ¶Mõtra
ſeßjret᷑ ex tua rñſiõe ꝙ foꝛma ptictariſmuſce
⁊ foꝛma vłis ipᷣiꝰmuſte eẽm diſticte realit᷑ et cẽntialſ:qʒ ille foꝛme diſtiguũt᷑ rea lit ⁊ eẽnti alit q̃ ſic ſe ht ꝙ vna gata:altera ñ gat᷑ꝛet vna coꝛuptataitera ñ conũpit᷑ ß ſʒ ie foꝛma prictaris roſe coꝛꝛũpit᷑ ⁊ ñ foꝛma vtis ·igiſt
diſtiete realit᷑ ⁊ eẽntialit᷑. ⁊ ſie vna ñ pdicabit de alia ve ⁊ affirmatie qð ẽ ftn. ¶ ofirma
rur kcõis nã roſe kmuſce coꝛũpiti hyeme oĩ bꝰſingkaribꝰcoꝛuptis łmanet. Si coxũpit᷑ hẽoꝓpoſitũ. Si manet.¶ Wöõtra nulla ẽ pri cularis roſa. igit᷑ nec vłis. a ꝓbat᷑ phm ipñ̃ð. deſtruct pᷣmis ſtãtijs ipoſſibile ẽ ali⸗
qͥd alioꝝ rẽanere. öfifat qꝛ i q̃ſi idẽ
eẽntial vnũ ñ ſepat ab aſed vtia ⁊ pticftria
ſuaſtide eentialt vnũ ðſepal gbalio. et poñ̃s ðſtruct ptick
ribꝰ oibꝰipoſſibileẽ vit
t*kñ.
femanere.igit᷑ ẽt coꝛũpit. ¶ Ireʒ ſeq̃retꝙ
vle fᷣm eẽntiã eẽt ſepabile ab oib ptickaribuſ
qðẽ piatoniſare.· ſic. illud ↄneit alicuip
ſe methaphiſicalf ⁊qð ↄpetit ſibiñ paliud
vt phs dat i rexmu exqꝛ pſe ſupficiei ↄpetit libercoꝛpi ãt ᷣꝑ ſe:ſʒ ꝑ ſupficiẽ. ſʒ vłiↄue
nit gfuri ⁊ coꝛrũpiẽt ꝑte ex ⁊n tua cõcluſiòe
⁊ñꝑ aliud igit ꝑſe.¶ Kñdebis ꝙ imo vłiy nẽit gñari⁊ coꝛꝛũpiꝑ ſingulare ⁊ nonpſe. LCõtra.qꝛ ſingulare nẽ aliud ab vf̃i.igit᷑ vłiñ còpetit ꝑ aliud a ſe:⁊ ſic cõuenit ſibiꝑſe. ʒ ſic arguit᷑. Sole creato kſol vłis ꝑſe ẽcrea⸗ Sinc hẽo ꝓpoſitũ. Siñ. ¶ õtra. n⸗ diſtinctio rõis pot eẽ cã ſufficiẽs veriſicatõis pdicatoꝝ cont radictoꝛioꝝ faliũ de aliquo; a ſe indiſticto. Sʒ ſe creari⁊ nõpꝑſecreari ſunt pᷣdicata cõtradictoꝛia realia.igi᷑ n di⸗
ſtictio rõnis poteſt eſſe cauſacꝙ iſtaduo veri
ficentur de eodẽ.ſed ſol vkis ⁊ ſol pricularis ſunt idem tealiter ⁊ non differunt niſi ratide igitur ſi particularis per ſe creatur ⁊ vłis et
ecõuerſo. Reſpondebis foꝛtaſſis ꝙ licet hic ſol ⁊ ſol vniuerſalis ſint idem in actuxe⸗ tiam conuertibiliter:non tamen ſuntidemi — conuertibiliter:quia ſol in vniuerſa iieſt communicabilis pluribus:ſol in parti cnlari non eſt communicabilis pluribus.
ontra. Si imelligis de cõmůicabilitate
rationis tunc nihil impedit. quia cum iſta cõ
municabilitas ſit ens rationis non poterit eſſe cauſu:quare pꝛedicata contradictoꝛia re
alia pꝛedicentur de eodem realiter indiſtint is ꝙ ſol vniuerſalis rea
to. Siautem liter eſt communicabilis:nd ſol particularis ¶Comra. Muia illud quod non habet idẽ⸗
titatem realem pꝛeter numeraleʒ illud nonẽ
tommunicabile pluribus exiſtens maxime idem numero exiſtens ſecundum rem. Sed ſol vniuerſalis non habet identitatem realẽ
pꝛeter nũalẽ. igit᷑ ⁊c. ¶q ſic. Illa deqb vifi
cantur pꝛedicãta ʒdictoꝛia realia illa neceſſa rio ſunt diſticta realf᷑:ß de ſole vniuerſali ⁊ ꝑ ticulari per te verificantur pꝛedicata conirg dictoꝛia realis ſcilicet realiter creari⁊ per ſe ⁊ non per ſe creari.igitur ſol vniuerſalis et
particularis realiter diſtiguũtur. Iſta con
cluſio eſt falſaſylogiſmo exiſtente in modot figura.igitur aliqua pꝛemiſſarum eſt falſa. non maioꝛ. ergo minoꝛ. ¶ MQuinto ſic. vn⸗ nerſale ᷣm te eſt ens reale. uero igitur de ilo eẽ quod habet in rerum natura. aut habʒ a ſeipſoeffectiue:aut ab alio:non a ſeipſo p
caufaut fit. Sl ab alio. vel per creationem? per gñationẽ łp aliã mutationẽ. Muacũqʒ
ji
Aus vpy de trini. Muia nihil eſt ſuipſius 2
——
— —
₰
S
88
—— 8
— S S
.— ——
L
S2 S
— —
—
—
iitnwün muigi
.
— mwgip g

dnta. argno ſic Treari del gartẽ pati ß iſts
vpetum vłi igil pati conuenit ipi vniueriali
Zd poe reſpondent ꝙ vniuerſale ſolum cre
gtur in ſuis ſuppoſitis. ¶ ontra quia vni⸗ uerfale fm te habet eſſe reale ⁊ nða iuppoſii
igit adeo pereatòeʒ. ꝙ nõ a ſuppoſi· q vleẽ
ncipiũ eẽndi ſingularibꝰ igit nõ ecõuerſo: ß nihilẽ pᷣncipiũ eẽndi alis mili pus imelligat
he eẽ:igi? antequã vłia itelligãt dare eẽ fup⸗ poſis irẽiligũt hre eẽ. ¶ Cõfirmateo mõ vre
paccᷓs generat qͥmõẽĩ ſingulari:vel quo mdẽ poſteriipis ſingularibꝰ:ß vłe nõẽĩ ſin gularibnec diſtiguita ſingularib?mer ẽ po⸗ ñeri/eis niſim roem igit generaripſe ñ ne gatde vli niſi ſm rõemn⁊ nõð Pm rẽ. igit vie ꝑ je generat᷑ m rẽ. ¶ ʒcõcluſio. vle reale ꝑ ſe eſt giabile. ꝓbat e ſe generat᷑: igi? pſeẽ generabile. ↄña ꝓbat ĩoi repcedente de actu ad potẽtiã porẽtiaẽ pꝛioꝛ actu. ¶ Vico igit ðciuſine ꝙ aliq̃ vłia fũt ghabilia ⁊ conupti⸗ bilia aliq̃ nõ:ß ſolũ ꝑ creãtiõem incipiũt eẽ:ſie vte ãgelꝰ⁊ mã bma⁊ celũ. vñ ſi ſingularia glicui?vłis hñtæfoꝛmitatẽ in hoc ꝙ ẽeẽ ga⸗ bile qꝛ videlicʒ oẽ ſingulare illi?vłis ẽ gabi⸗
je:růc etiã ip̃m vle ẽ pſe gabile. qꝛ vlẽ nihil
gliudẽ niſi ipᷣa ſingularia vt ↄfoꝛmia ſũt. Ta
le ãt vłe licʒ ſit generabile ⁊ coꝛꝛuptibile ⁊ ex
vñtiñ ſit igenerabile ⁊ incoꝛꝛuptibile ꝓpter icoꝛnptibilẽ foꝛmã.ẽ tñ icoꝛꝛuptibile ꝓpter jcoꝛꝛuptibilẽ idiuiduoꝝ ſucceſſiõem. Bi autẽ ſingkaria alicuiꝰvłis hẽant ↄfoꝛmitatẽ iqð
ẽ igfiabile. qꝛ ot idiuiduũ illi?vtis ẽ igenẽa
pile:tũc tale vłeðᷣꝛ ſimpłr igñabile:qꝛ nec per
ſe nec ꝑ accñs ẽ generabile. Si añt aliq̃ iferio
ra illiꝰnãe generẽt᷑⁊ alia nõ tůc ſingulãe nec
gatur ꝑſe nec nõ gñatꝑ ſe:necẽ ꝑſe gabi
e nec pſe ingenerabile. qꝛ nibil ↄuenit natuẽ
vriniſiqð cuenit oĩbidiuiduiſ ei?hʒ ꝙ ↄfo
mia ſũt. ñ ſi vnꝰhõ moꝛiat᷑ alijs viuẽtidꝰ: ñ ðꝛꝙ nů vlis ſit moꝛtua: niſi foꝛtaſſis pᷣm vnã ptem ſbiecrinã:q̃ nõ ẽ ſufficiẽs denoĩare totũ vłe. Sinaũt oẽs hoies moꝛiãt᷑ vel oẽs muſce tẽ nã vłis muſcaꝝ dici᷑ eẽ moꝛtua⁊ conupta ſimplicit. vñ ſi coꝛrůpi vel gñari ↄueniat ali⸗ cui yti ᷣm oẽs ptes ſuas ſpiectiuas inquãtũ cõfoꝛmes ſũt:tůc põt vificari de ip̃ᷣo vli alias nõ· ¶Rd rões alteriꝰoplniòis. Nñdeo ad pᷣ mã nego minoꝛeʒ. ad aũctem ariſtotit dicit᷑ ꝙ qñ ðꝛact?⁊ opatiðes ſũt ſingulariũ:ibi ſingu kre accipit᷑ ꝓ famoſioꝛi ſignificato ſcʒ ꝓſin⸗ F genere ſbſtãtie. vñ act?⁊ opatiões it fingulariũ.i.ſuppoſitoꝝ⁊ ꝑhoc negatur eſſe actio in ſingularib accñtiũ: ⁊ nõ negatur
actio in ſtãths vłib?. Sʒ ctra.qꝛ iſta ſo
lutio nõ videt ve mẽte ariſtotil vt pʒ ex textn
ſe habʒ ad eſſe:ita ad generari: ſed ſic te vniuerſale eſt pꝛincipium gſſendi ſuis gularibus. igitur ⁊ pꝛincipiuʒ generandi. igi
* 8„ 7 5
dicit eni acrx epatibes ſůt cinca ſingularia
gmectensſenaboieninchth ſocrve aliquẽ gliũ in Peiren vbi exp̃ſſe negathõ i cði.i.vłis hõ ſa
anari. Bico igikꝙ act⁊opa riðes determinate ſůt circa ſingularia.i.iquã
i diffoꝛmia ſůt alhs eiuſdẽ ſpẽi ſingularibuſ Et hoc oñdit ex*. qꝛ medic'nð ſanat hoiem in cdi.ß ſocratẽ. quia infirmari nõ ↄpetit cĩi
ſingularibꝰ nãe hũane vt cõfoꝛmia ſũt. ß po⸗
i ifirmari ↄpetit ſoꝛti vt diffoꝛmis Eae linguluripeſt. Siaũtaliquaactio vł paſſio
cõpetit oibus ſingularibꝰalicui?vlis vi cõfoꝛ
mia ſũt tůc talis nõ negat᷑ ↄpetere ipi vłiim⸗ mop ſe pmo cõpetit vñi⁊ ſingularibex ↄti vt poſſe coꝛꝛũpi pmo p ſe cpetit enti cõpoſi to ex ↄtraris qð eſt vłe.⁊ ex ↄñ̃ti ip̃is indiui duis.⁊ ſᷣm pleitatẽ logicã. ¶dænege tur mi. imo argumẽtuʒẽ oppoſitũ ⁊ reducit᷑ ſic. Mẽ qð habet ideã hoc ẽ pꝛoducibile:ß oĩs ſpes imo ſola ſpẽs hʒ ideã. igit ſola ſpẽs ẽ ꝓ⸗ ducibilis. MMi. ꝓbat Muia idea ẽ exẽplarp qð agẽs ꝑ itellectũ ⁊ volũtatẽ pꝛoducit ides- rũ:ß nõ opoꝛtet ꝙ tot ſint exẽpiaria qͥt ſingu⸗ aria. vñ artifex reſpectu oim domoꝝ non ba bet mii vnã ideam ⁊ nõ tot qͥt ſim pꝑticulares vom. Bic plato non poſuit tot ideas quot i qiuidua:ß qͥt ſi ſpẽs. ¶ Acd confirmatideʒ di co.ꝙ ↄñs non ſequit᷑. Wuia ego nð pono ꝙi diuiduoꝝ ſint idee ſpãles· Et ad hoc ꝓpoſitũ onar dictũ augꝰ in libꝛo de octogita qõnum vbi dicit. alia ròe eõdirꝰeſt hõ.⁊ alia equꝰ: ſiin telligi dẽat de eẽ ideali vt cõiter doctoꝛes ex⸗ ponit. nõ aũt digit ꝙ glia rõne ↄdit? ſit petr? ⁊ alia paulꝰ. ¶Ad ʒdicẽdũ negãdo mino
rẽ. qꝛ ho vłis còponit᷑ ex mã ⁊ foꝛma cdibꝰ⁊ſiẽ hõ pticulariſex hac foꝛma⁊ illa mã vt narra- rũ fuit in pᷣma ↄcluſiðe ex intentide ſancti do ctoꝛis ¶Ad dictũ auctoꝛis ſex bncipioꝝ rñ⸗
deo dupliciter.ꝛimo ꝙ ibe ditfinit foꝛmaʒ
acctaleʒ ⁊ nõ ſbſtãtialẽ. Aliter rñdeo.ꝙ ipſe
oqͥtur de foꝛma que eſt ps.i·de foꝛma ptis q̃ eſt ↄpoſitioni contingens.⁊ non de foꝛma to
tius. quia talis non eſt compolitiõi cõtingẽs ideo foꝛma partis in ſimplici eſſentia conſi⸗
ſtit. non autem foꝛma totius:qualis eſt vniů
ſale. illa ei bñ poteſt eſſe cõpoſita¶ Adq̃rtaʒ rdeo reducendo rationem ſic. Sicut alid
in
tur ſingulare generatur per vniuerſale ⁊ nðõ
econuerſo. ¶ Acd rationeʒ dico conceſſa ma ioꝛe ꝙ minoꝛeſt falſa. quia vniuerſale per ſe ⁊ non per aliud hʒ eſſe qꝛ ſingulare nõ ẽ alið ab vłi.⁊ ſie etiam hʒ eẽ ſᷣm ſe qð idemeſt. quia

3 †
1 3 1 1 ½b ſ 8 4 1 5 3 1
pʒ es ſecluſo ol alio abipoEt qů dicieꝙ vre no exiſtit niſi in ſuppoſuo. Pico ꝙ illud iexi
ſtere dicit ſolũ reſpem rõis:⁊ nõ realẽ. Muia
vle ⁊pticulare ſoiũ df̃nt rõe in eodẽ accepta dqntidocherlamaiec negãdo mc
ſit pᷣcedere ꝓductiõem aliquoꝝ ſingulariu. xt
añ exitẽtes pluribus ſuppoſitis in rerus na tura aliqu ꝓducũcde nouo. Tůcenvfe nõ za pluriumtß non
emp hocgtingi. ponamenicꝙnã pqucarur
Fᷣm oia ſu ſuppolita vt qñ naiurahüana fu⸗
Ferllo fuit· Erlicer pus eẽnria na ture hůane fuerit in potẽriattam̃ illa potẽtia neſtrealis potẽtia creaiure poſibiis. ʒdei
creare poteris. ¶ſtudaũtarhʒapparen
tiã ex generatiõ vniuoca vbi ſemp naturapᷣ cedit in eentiã ipm generatũ In gencratio ne autẽ equoca no elt ncõe ꝙ naturã pᷣexiſtat m tolã ſuã eenriam. Nã ſi nulla muſca exi⸗ ſtete generet ex influẽria celi muſce in talige neraie nã ñ pexiſtit hʒ rotã ſuqeẽntiã. Etũic in àrgumeẽto ↄmittit fillatia ↄñ̃tiſ. qꝛliciĩge neratione vniuoca hoc fiat:nò opoꝛtet tamẽ ꝙin oialia ꝓductide natura pᷣexiſtat hm to⸗ tã ſuã eẽntiam.¶ Ad*dicẽdum cõceden⸗ do ↄnam? nego ↄñl e ipoſſibile imo ncẽari umẽ.ꝙqñ vie ꝑ ſe generatꝙ generẽtdĩia ci ſuppolira vt in generatide equiuoca:lʒ inge⸗ neratiðe vniuoca ſit ipoſſibile.ſic etiã in ãſys ꝓducriõibꝰ. ſilam qñ pono ſolẽ vtemcrea ri.pono oia eius ſuppoſiia creari. Si ponat vnũ iuppoſitũ tĩ generari:tũc vłe non gnã
tur. quia oĩa ſuppdita nõ ſut cõfoꝛmia in; ꝙ
generetur ſir hoc at ſoluʒ dieimꝰ cõpetẽ vłi
q còpctit oĩbus ſuis ſingularibꝰvt ↄfoꝛmia
ſunt.⁊ hocẽ veꝝ in nã hiie plura ſuppoſita: ĩ
natura aũt ſoli vnũ ſuppoſitũ hhte ilo gene rato ⁊ natura generat vel ꝓducit᷑.¶ſdꝰ
uuminans ⁊ ſolẽ vłe.illuminare aũt ẽ actus ⁊ opatio. Kt nõ poteris dicere ꝙ ſolpticula- ris iolũ iluminat ⁊ yõ vłis.qꝛ viis ſol nõd̃t
a pticulari niſi rõei Acd aücteʒ dicẽdũ ꝙ acti
ones ꝑrictariũ ſůt ſolũ ſuppoſitoꝝ inquãtuʒ
6
ſuppoſita agẽtia ſũt diffoꝛnia ab alhs inna⸗
tura vli hñte multa ſingularia. Siaũt natuã
vłis noheat actu niſi vnů ſuppoſitũ· act?ili ſuppoliti cenſetactnãe vłis qͥ nõ diſtingui᷑ niñ ròne a tali ſuppoſito. Etꝓducẽs yeſcoꝛ
ir creata in adãůc eni natuã hũana nòpfuit
tã naturã. q iota ſaluati vnico ſuppoſico. Wuianò ſeqtur vfia hñt eẽ abalio. igiex q ſequẽti ſůr pꝛoducibilia ⁊ nõꝑſe pᷣmo.immo
rũpens tale ſuppoſitũ ꝓducit velcoꝛũpitto
dieo q vliã ꝑſe recipiũt eẽ zdeo poſt nbeſe
⁊ nõa ſingularibqͥ nõ ſũt aliud.igit ꝑ ſe ſunt creara ꝑſeitate methaphiſica maxine&Eid
ẽ tñ ratio ꝓducẽdi aliud. Aſtud n videt eiſe rõnale. qꝛ arguã ego ſiẽ ipſi in vltia rõe argu unt. Muia generãs ⁊ generatum⁊ idq; ali generat᷑ ⁊ ipʒ gencrari oʒ cẽ ꝓpoꝛtionaia vᷣlicatẽ ⁊ ꝑticularitatẽ:ſi igi᷑ vteẽ rò generã di:tũc ẽ illud qͥ aliqd generat᷑.⁊ ſic vłeerit ſin ꝙ rõ generãdi ꝓpoꝛtionet generato fm pli⸗ tatẽ vel ſingularitatẽ.ß generatũ ẽ ſinguſare
igit rò generãdi nò erit vle ß etiã ſingulare.
Pbatniſirògenerãdiſit ingulare nð poterit dari rò cur plus cõducit ad generatioem ipi⸗ qᷓ;alterius.
MWerik.xxxi.vtx vle ſit ba veluccjs.ð
.
emltiplex opio. dnopioecot qdicũt ꝙ vle ẽ cõceptꝰmẽtis ⁊ iſti noiant yc
priſte q ncẽario hůt dicẽ ꝙ œ vleẽ accs q nio iupꝛaipuobara ẽMeopiniodicktim; vłia ſůt termini⁊ ꝙ res nò iint vles tales ne
ceſſurio hit dict ꝙ vle ẽ accs ſici accipuẽ᷑ voce. Jiaũt accipiat ꝓ voce ſigificativt
Lontra licet enĩ genera ⁊ ſpẽs accñtiuʒ pñ̃t
habere modũ ſbſtantie pᷣm pdicatiõem. qp dicãtur in qͥd. Se ſuis iferioꝛib.tñ vteqð eſt accidens non poteſt dici ſubſtantia Emmo⸗ dum:nec pꝛopꝛium qðpᷣdicatur in quale: nee etiam differentig que eſt vniuerſale poteſtd ciſpſtantia bm modum. Ed hoc tamẽ po ſet dici⁊ bene ꝙquando queritur. Ntrũ vn uerſale ſit ſubſtantia vel accidẽs ꝙ hic queri tur de natura ſubiecta intẽtioni:⁊ non de iß intentione. Matura autẽ ſubiecta intention neceſſario vel eſt ſubſtantia vel accidens. Si ẽ ſſtãtia:tũc eſt ſpa ᷣm rem. Siẽaccũs ẽ ſßa m modũ:ſub rõne tñ generis vel ſpecieicò ſideratũ: alias nõ:⁊ hoc pꝛetendit urgimuũ
liud qð addũt videlicʒꝙꝙ licet vłe nõꝓdica
ẽaccs ⁊de genẽ qᷓlitatis.iſta opi
igificatiua e:tůc nœcarie hñt dick ꝙ vleẽ ens ròis grãmaticale qʒ ſignificatòqᷓ upadditur vocit ens rois grãmaticale.⁊ ſictractarede vtib ẽt ipigrãmarici ⁊ nò logici. ¶ opio ẽeoꝝ qͥ dicũt ꝙcapiẽdo ſbaʒ ꝓ oi illoqðẽ ba ſiue Em rẽ ſiue ᷣm modũ:tũc oẽ vłe vt ſie pot
dici ſba.ꝓbãt. qꝛ nã vel quiditas vłis ñ dicit niſi ꝑcõpatidem ad ſingularia vel ad inferio⸗ . t rra quoꝝ ẽ iba vel ᷣm rem vel mmodum. dico ꝙ maioꝛ eit falſa. qꝛ no opoꝛtet ꝙꝓducẽ ⁊pductũ ꝓpoꝛtionẽt in vłitate vłpticularita te vł in vnilate ⁊ ptalitate. Mã vnũꝓducens pot ſimul mttaꝓducẽ. Bitr plura ꝓducentia
pñt vnũ ſolũ ꝓducẽ. QMi.etiã ẽ falſa. qꝛ ſol ẽ
iirwily tnti:
lc
uwſhat
iumintd niſnnd zuywel

lux ¶ti ſu nn¶iiit
dun da ytiguxxiui mi pcipaninqnn rnqot banmſimn
Lmoiznſr c
ſeʒintentionalex reale. S q̃ratur de vniuer
ſali inrẽtionali Kndeoꝙ vle necẽ ſba necac
cids. quia tam accñs qᷓ; bſtatia ſunt emia re
glin. Ens eni reale diuidi᷑ in bam ⁊gechs
poc ẽ vᷣn accipiòdo accñs pꝛopꝛie. Si aũtac cidons accipiat large ſeʒ pꝛo omni eo qð acci qtaliter pot pᷣdicari ⁊ẽ accñs ſiue reale ſine intẽtionaie:tunc põt dici ꝙ vle intẽtionale ſit atcũs i nũt queſtio fiat de re ſbiecta inten tiniide vrireali dicꝭdum ꝙ vle nec ẽ pᷣciſe ſßꝛnec pꝛeciſe ſolumaccñs: aliquod vle eſt Wſtantia vr iſtud vle homo c yt iſtud vłe albedo pꝛobatur quia llaq̃ ſunt idẽ realiter ⁊ eẽntialiter ſi vnů ẽ ſubſtãtia vel acchs ⁊ reliquum: vlex ſingularia ſua ſunt idẽ realiter ⁊ eẽntialiter. igit᷑ ſi omnia ſingu⸗ lariaſunt acctia:⁊ip̃m vł⸗ eſt accs. Siom nia ſingularia ſüt pſtãtie:⁊ ip̃m vle eſt ᷣa. erit᷑triceſimoæ? vtrů eontia ⁊ eſſe ex iſtẽtie drant in creaturis· e hoc ad pᷣ⸗ ns narrabo q̃tuoꝛopiniões ſMpꝛima opi nio frãciſcimayronis ꝙ eẽntia⁊ exñtia drnt foꝛmlitas: exñtia aũt eſt ſuꝰmodꝰintriſecus ponit aũtcycreatura ab eterno habuit eẽnti qm ⁊ qͥditatẽ in potẽtia obiectiua ßᷣ p creatio nẽ ex tpe deducta fuit ilaeẽntiaad exiſtẽtiaʒ q̃qlemexñ̃tianòẽ in potẽtia obiectia. Et ſic iudit ꝙ eẽntia⁊ exñ̃tia drnt modaliter non ſicut moꝰa modꝰ: ſicut eẽntia vł qͥditas? mod? ¶ Wontra. Bi eẽntie reꝝ vel qͥditates fuerũt abeterno ſeqͥrekqꝙ nihil de nouo poſ⸗ ſetcreari. quiacreare eſt aliquid ð nouo facẽ eterea iſtud es qͥditatiuũ qð habʒ crea tura ab eterno vłhabʒ a ſe vel ab alio.nõ aſe
qvt dicit iohãnis pdia per ip̃m facta ſunt.
iab alio. igitnõẽ eterm cũhm te ipoſſibi⸗ leſitaliuid accipẽ eſſe abalio effectiue ⁊ eẽ coeternũj ſibi vt tu niteris defũdere. Alias rõ
nes addugã cðrra iſtʒ opinionẽ in libꝛo pᷣdica mẽtoꝝ. Scda opinio eſt hẽrici de ganda⸗
uo quẽ pluẽs ſequũtur qui dicit ꝙ eẽntia ⁊ ex iſtẽtia ſie differũt. Muia eſſentia creatuẽ diẽ naturam exiſtẽtem in genere cũ reſpẽu ad ex emplar diuinũ ⁊ ꝙ conſtituitur in eſſe eẽntie per iſtum reſpẽm:ſed eſſe exiſtentie dicit eẽn tiam illam cũreſpectu ad deñ ſicut ad cauſaʒ efficietem. Contra iſtam opiniõem arguit herpheꝰpnꝛo minoꝛiqðlibeto.q. vi.⁊ pᷣmo impꝛobgt eã quantum ad id qð dicit de eẽ eſ⸗ ſentie. Wontra qð dictũ arguit tribꝰrõnibh
Mrimo ſic nulla relatio eſt de integritate eſ
ſentie alicuiꝰabſoluti:ſʒ aliq̃ creature ſũt eẽn
tie abſolute. igit relatio ad deñ ſicut ad exem
o:aliud eſt accidẽs
vitriſcc?⁊ foꝛmalitas. WMã eẽntia
.
plr nõ eſt de integritate esntie ahſoluta itri ieca. 22 ſic illõqðẽ ens rõis ti nòẽ de ite gritate eẽnrie entis realis:ß relatio ad deum
ſicut ad càm exẽplarẽ circũſcripta cãitate ef fectiua ẽ ens rõis tin igit᷑ ñ ẽ de itegritate eſ ſentie realis. Waioꝛ nota. Mi. ꝓbat᷑ quia
rrelatio ad eẽntiã diuinã ſicut ad exẽplar cir⸗
cũſcpta cãlitate effectia ẽ relatio repñtati ad repñtans:ß talis relatio ẽ relatio ròis· igitur oſic ſicut aial includit ens ita aialitas iclu dit eẽntiã ⁊ꝑ ↄñs eẽ eẽntie:ß aialitas nõð iclu⸗ dit ip̃m reſpẽm vt ip̃imet dicũt.q reſpectus ille ẽ aliquid additũ ad nãm exñteʒ in genere geſſe eẽntie nò includit talẽ reſpẽm ad exem⸗ plar. kꝛimpꝛobat poſitiõem pᷣdictã quãtũ ad illud qð dicit de eiſe eẽntie ſic arguẽdo. Vl le reſpect?quẽ ponũt ad deũ vt ad cãm effici- entẽ velẽ realis vel rõis. Si reſpectꝰrõis tm̃ nõ pot ↄſtituere eẽ realis expᷣtie. ſi ẽ reſpect? realis ¶Wõtraqꝛ reſpectꝰrealis qͥẽ inter cre aturã? deũ fũdat᷑ ſupꝛa crcaturãexñtẽ actu ĩreꝝ natura. igit iſte reſpect?eſt poſterioꝛ oꝛ dine nãe ip̃a exiſtẽtia creature.⁊ ſie p̃ſuppdit creaturã actu in reꝝ natura exñtem: idem non pᷣſupponit oꝛdine nature ſeip̃m. igitexñ tia creature nõẽ reſpectꝰrealis ip̃ieẽntie ad deũ ſicut ad cãm efficiẽtẽ¶ ʒopinioẽ mgri
herphei qðne eiuſdẽ qðlibeti vt ſupꝛa. ꝙ eſſe eẽntie ⁊ eẽexjnie d̃nt m diuerſos modos ſi
gnificandi permodũ verhi⁊ per modum no minis ſignificatoꝛum. Acd cuius euidẽètiaʒ
notat ꝙ ſicut ⁊ luccre ⁊ lucidũ dr̃nt:ita eẽntia
eſſe ⁊ ens taꝙ eẽntia dicit illud quo aliqd ẽ ens ſicut lux dicit illud quo aliqͥd ẽ lucidũ. Et eſſe eſt habere eſſentiam ſicut lucere eſt habe re lucẽ. Ens vero eſt habens eſſentiam:ſiẽ lu cens eſt habere lucẽ. Applicando autè iſtud ad creaturas. Pſſeptia creature eſt habere eſ ſentiam creatam. Ens vrocreatumeſt ha⸗ bens eſſentiam creatã. Vx iſto notato quo modo differunt eſſe eſſeutia ⁊ ens. Eſſe autẽ eſſentie ⁊ eſſe exiſtentie ſic ditferunt ſcilicet ꝙ verbum põt accipi in vi verbi vel in vi nomi⸗ nis verbi gratia currere quandoq; accipitur in vi nominis vt quando dicimus ꝙ currere
eſtquidã actus:⁊ ſic accipitur in vi nominis
Accipiendo autem currere in vi verbi: tunc
currere foꝛmaliter loquendo quantuʒ ad mo
dum ſignificandi verbglem non eſt ipſe actuſ ſed eſt habere actum. Sicut currere non eſt ipſe curſus:ſed eſt habere curſuʒ. Similiter ſi hoc verbum eſſe accipiatur in vi nominis tunc eſſe ſtat non pꝛo hoc quod eſt habere ef ſentiam:ſed pꝛo ipſa eſſentia habita.⁊ tunc
dicitur eſſe eſſentie quando accipitur pꝛopꝛie

in vi nols. Muãdo autè accipitur in vi verbꝰ ũc accipit᷑ ꝓeſe exñtie. quia tũc idẽ eſt ſicut
bie eeniiã. einde oñdit ꝙ cregtura non eſt ſuum eſſe eẽntie nõ obſtãfe ꝙ eẽ eſſentie ⁊ eẽntia re ſint ideʒ pᷣ euʒ. Mꝛo quo notat bmo ꝙ creatura põt ſignificari abſtractiue ⁊
cõcretiue:ſiut homo⁊ hůanitas quoꝝ vnuʒ ſignificat cõcretiue ſcʒ hõ:hũanitas vero ab
ſacriue.xnotãdum in oi creatura ſub ſiſtẽte ccõᷣpoſitio plurium̃ eẽntiaꝝ ꝓpter cõ⸗ poſitibẽm foꝛme ibſtamiałcũ mã vłpprer cõ poſitiõðem foꝛme accñtalis cuʒ iocio. llud
vo qð ſignificat cõcretiue ſicut albũ vrhomo
impoꝛrat nòex pncipaliſignificato:ß ex mõ ſigificãdi qͥcqͥd habʒ naturã aq̃terminꝰↄcre mus accipit⁊ iõ cõcretũ dicit ſignificare ꝑmo dũ totius. Abſtractũ aũt nð ſignificat niſi i lam naturãa qᷓ iponit nec ex mð ſignificandi ipoꝛtat hñſillã naturã imo magiſ ex ſuo mo do ſignificãdi excludit oœ aliud abilla natuã
abſtracte ſignificata. Et ꝓpter hoc nulla cre
atura cõcretiue dicta ẽ ſiũ eẽ efntie:ſicut nec
hoẽ hüanitaſ. Monelariũ. Eſſentia reicre
ate differt ab ip̃a creatura accñtalt nõ qͥdem
pioꝛmalẽ incluſiõem.ß ꝓpter acctium non
exqlulionẽ q̃ norãtur in cbnotatiòe concreti. Mꝛo iſta opinide vidẽtur ſonãe plurima dicta boecðj in iibꝛo de ebdomadibꝰ. ã eb⸗ domade tertia dic. ð eſt pticiparę kliquo ör:ß ipm cẽ nulloꝰaliquo ꝑticipat. Ex qͥha⸗
tꝙ ipſa creatura ſignificata ↄcretiue vt id qðẽ ꝑticipat eẽ.i.eẽntiã vel eẽ cẽntie vteẽ exi ſienrie id è habet ea vt ꝑtẽ. qꝛ cõeretũ iſtaici dit ⁊ cũ alia nò excludit imo cõnotat ſſVtem
q̃rta ebdomade dicit. Jllud qðẽ hie aliqͥd p⸗
ter qᷓ qð ipᷣme p̃ter 5 voeẽ nihil aliud p̃ter ſe habʒ admixiu. Vbi vult ꝙ idqðẽ.iip̃a cre
arura cõcretiue ſignificata icludit eẽntiã x ñ eſt ibmqẽqꝙ ſignificatũ ꝑ modũ totius rõe ↄnolati nõẽ ſignificatũ ꝓmodũ ptiſ. Vñcre atura fiue ens nõẽ ipᷣa eẽntia.ſicut nec homo Ehumanitas:ita qð eſt nonẽ quo ẽ:licet ipm includat ⁊ habeat. ſtẽ ebdomade ſexta di
cit. Mẽ qð ẽ ꝑticipai ẽo qðẽ eẽ.i.ilud qðᷣe vł̃
ↄcretũ vel ſignificatũ ↄcretiue pricipat eoqðᷣ
ẽ eſſe qꝛhabʒ ſe vt qudã totů reipectu ipſius eẽ qðẽ ſoluni quo. Erꝑ iſtudꝭtiã pzq dõm de iſto dubio quo querit᷑ Vꝝ qð qͥd ẽ dif⸗
ferat abeo cuius ẽ quid.i.yrꝝ huanitas diffe rat abhoie Ide iuciciuʒ è ſicut dequoẽ ⁊gð eſt. Pllud eni qð habet qͥditateʒ differt aqdi⸗
tate. qꝛ hitum ſe hʒ in rone ptis reſpẽu hntis
inciudit hitum ⁊ cõ̃notat aliqd ròe cuiꝰhʒ hitudinẽ totius reſpẽu habite qͥditariſ ſM pinionẽ doctoꝛis huiꝰnolo impugnareq; ſa
ris rõnabilis videt᷑.⁊ in nullo videt᷑dictis ſn
toꝛum⁊ philoſophoꝝ p̃ria ↄſonaq; rõni.
Eſt tñ alia ſolẽnis opio videlicʒ doctoꝛis ſci
quã cõiſ ſeqͥtur ſcola. Qe vilicʒ eẽntia ⁊ eſe
eẽntie drm realt abet exĩtie.ꝛocui opio nis declaratiòe pono ſex cõcuiiões. dꝛi ma cõcluſio.· nulla creatura ſbſiſtes ẽ ſuũ eſe quo actu ſbliſtit in reꝝ nã. Iſtã cõcluſipeʒ po nit in tractatu de ente ⁊ eẽnria.itẽ.i.libꝛo con tra gẽtiles cali·Etꝓbat iſta concluſio pau ctoꝛitatibꝰ ⁊rõnib. Mꝛima aũctaſẽ phi ⁊poſterioꝝ dicẽtis. E eẽ nõẽ ſba rei. Exꝗj
sũcte arguit ſic. illa diſtinguũt realt quoꝛum
vnũ nòẽ aliud rẽãliter.ß eẽntia aliquaeſ ᷣa
reies zũt nõẽ ſba reigiteſſe noeſi eznti·
aciasẽ auic qiomechcohmo⸗
pmo phicoꝝ ca.vliio· Mui vbiq; ẽ iſtiuieꝙ
eẽ accidit enti in oĩ alio pterq; in ncẽe eſſe. Er qus aũcte arguii ſic· Vlud qð acciuit al cui faliter illud noẽ id cui accidii. qꝛ alias idẽ
accidẽt ſibiipi:ß cẽ in oi eoqp ndẽ ncẽe eẽ ac⸗
cidit eẽntie. igit eentia ndẽ iuũeẽ ʒaũctat ẽ alggzelis in logica ſua: vbimultiplici᷑ ꝓbat ꝙ eſſe nf̃m ſit accñs. Ex qᷓ arguit᷑ ſic.nuilum
accñs ẽ id cui eſt accns:ß eiſeẽ accñs eſſentie
igitndẽ eẽntia. Maioꝛ notaqʒ alias idẽ acci eret ſibipſi. Mi. ꝓbafaũcte algaʒet. ⸗ auctoꝛitas ẽ hilarhõdde trinitatẽ quidici ꝙ
eſſe in deo nõẽ accũs ſicꝝt in oicreato. Exqᷓ
auctoꝛitate ſie arguit. cð ẽ ꝓpꝛiũ deo milli creato ↄpetẽ pot:b ꝙeẽntiax exñtiaſin ideʒ hoe ẽꝙꝓpꝛiũ deo.igit&· Ma. nota. i. pꝛo bat᷑aũcte hilarij.⁊c. ſRõnibꝰꝓbat eandem concluſionẽ in ſummã cdtra gentiles libꝛo.h. caoli.uarũ vt euidentia innoteſcat eas in debitam foꝛmã raptim ponere curaui; non eo oꝛdine quo doctoꝛ ſanctus ponat. i ma ratio. Subſtãtia vniuſcuiuſq; reiẽ ſibi ꝑ ſe⁊ nò per aliud:ß eſſe cuiuſlibet rei createẽ
ſbi per alið. igitur eẽ cuiuſlibet rei ereate nõ
ẽ ſua ſubſtãtia. Maioꝛ nota.qeſſe lucidum actu non eſt de ſubſtãtia aeris · quia eſt ei per
aliud. Minoꝛ pꝛobatur: quia niſi ſic ſeqere tur ꝙ eſſe reicreate non eſſet creatum. bertus magnꝰↄſikiter arguit in libꝛis de cau
ſis caꝰoctauo. Mmne qð eſt ex alio aliud eſt
eſſe ⁊ hoc qð eſt. Qx enim aĩal ſit animala ho mo:hoc qð eſt:non habet ex alio. Semp eniʒ homo eſt homo:homie exiſtẽte hm actum vł non exiſtẽte. ꝙ auteʒ eſſe habeat in effectuex ſe non eſt ſibi.ſed potius ex pmo eſſe ex quo fluiteſſe in omneqð in effectu eſt. Omne igi tur qð eſt ab alio habet eſſe ⁊ id quod eſt. ſic eſſe hoc modo accidit ei quod ab alio ſi⸗ bieſt. Ft ideo in ipſo queri poteſt an eſt.
imbiun uzenlt
3

*
an nõẽ. Et eſt q̃ſtio determinabilis p cãm ei⸗ qʒ eſteẽ· In pᷣmo aũt bncipioꝓpter h qð eẽ n habetab alio ß ꝑ ſe eſtqueſtio an eſt nuilũ locũ habeat. Et ſi qucrat᷑ hoc ſolũ erit ᷣm di ctioem⁊ determinari nõ põt. hoc eniqð ipſů eſta eſſe ſuum vnuz eſt. hoc capꝛeol¶ Iſta ratio ſic põt poni in foꝛma. Jlud qð aliquis habet ex ſe non eſt illudqð habʒ ex alio ßᷣꝙ homo ſit ho hoc habet ex ie. quia ſemper pomo eſt homo. ⁊ ab eterno hõ eſt hõ. ãt actu exiſtat hot nd habet ex ſe. igit eẽntia nõ eſt exiſtentia ⁊rõ doctoꝛis ſanctieſt. Bſſe ſubſiſtẽs ⁊ in vllo receptũ eſt eſſe infinitů:ſed nulla creatura habeteſſe infinitum.igit᷑ nulla creatura habet eſſe ſubſiſtens. Maioꝛpbat qꝛ ſicut ſe habʒ albedo ſepata⁊ nulli acherẽſ ad hoc ꝙ ſit ifinita in ſpẽ ſua:ſic ſe habet eſſe ſimptr ſſiſtes ad hoc ꝙſit vir ifinitũ:ß ſic eſt qſi albedo eẽt ſepata:eſſʒ ifinita in ſpe ſua.qꝛ cotineret totã ſpẽi poſſibilẽ ſibi.igi tur eiſe ſi ſit iiſtẽs cõtinebit ꝑfectionem ois entis:⁊ ſic erit infinitũ ſimpliciter. Minoꝛ ẽ nota ſm oẽs· ſequit igitur ↄcluſio. videlicʒ ꝙ ltacreatura hẽat eẽ ſiſtes igit cẽ cuiuſſibʒ reatureẽ recepiũ ialio. ſ in cẽntia. ß aliter cipiẽs ⁊aliter receptũ diſtiguũtur realiter igitc¶ zratio. nullů eſſe ꝑſe ſubſiſtẽſẽ cre gũ. Wis Creatura haber eẽ creatũ. igit᷑ nulla Creatura habet eẽ pꝑſe ſubſiſtẽs. ſylogiſmꝰ eſt in ceſare. Maioꝛ ꝓbo. qꝛ entipſe bſiſtemi cõpetũt nobiliſſime cõdiribes entis:puta eſſe pmũceifinitũ ec:neceſſe eẽꝛ⁊ ſic de alhs ſed
nulle creature cõpetũt nobiliſſime ↄditione
Rſſumo cõcluſideʒ pᷣncipalis ſilogiſni.⁊ ar guoſic. Mulla creatura habeteſſe ꝑ ſe ſbliſtẽſ igit ois creatura habet eẽ in alio receptũ ſed eẽ nõ recipit niſi in eẽntia.igit⁊ci rõ· E ſe ſepatum p ſe ſubſiltẽs nd niſi vnum ſed dꝛus eſt cẽ ſepatũ ꝑ ſe ſbſiſtens. igit deus nðeſt niſi vnus.Maioꝛ nota.qꝛ oĩs intelle ctio habet oꝛtuʒ a re ne lit ficta. Sicut igitur ilud qð abſtracte intelsgit᷑ puta ipſa natura ylis ſi abſtracte còſideret nò pot ↄſiderari ni ſiv vna igit ip̃m eſſe ſi ſit abſtractũ ab omni
pricipãte 6 diuerfo ab ipſo nõ põt eẽ niſi vnů Et ſic patet maioꝛ. minoꝛ nð eſt. qꝛ deus ee pſe ſubſiſtẽs ᷣm glios.igitur eẽ deieſt vnum igirur nihil pter ip̃ʒ eſt ſuñ eſſel] Ex hoc ſic arguo. Eſſentia diuinaẽ ſuuʒ eẽ.qꝛ eẽ diuinũ eſt eẽ ſepatum ab omni coͤtrahẽte vel recipiẽ te ſed nullũ eſſe creatũ eſt eſſe ſepatũ velab⸗ ſtractũ ab omni recipiẽte.igit nulliꝰ creature eſſentiaeſt ſaũ eſſe¶ Muita ratio. Eſſe ſßſi ſtenti nihil adiũgi pot:ſed omni creature ali⸗ qͥd adiũgi pot. igit nulla creatura eſt eẽ ſubſi
ſtens. Ex hoc vlterius ſcquit᷑q cuiuſibʒ cre ature eſſe eſt receptum in cẽntia ⁊ diſtinctuʒ ab ea. Mi. patet. Maioꝛẽ ꝓbo.ab eſſe enim inquãtum eſt eẽ nihil eſt diuerſuʒ:ſed nihil ad iũgit᷑ alteri niſi inquãtũ diuerſũ ab eo.igitur Wöfirmat᷑. qꝛ eẽ fubſiſtẽs eſt eſſe infinituʒ ſed infinito nihil adiungi pot:ſed oĩeẽ creatu re aliquid adiũgi põr. igit᷑ nullũ eſſe creature eſt infinitũ:⁊ ſic in eẽntia receptuʒi Sexta rò. qð cõpetit alicuiꝑ naturã nõ cõpctit alhs
aſle niſiꝑ ꝑticipariòeʒ: ſed eẽ cõpetit pᷣmo agẽ tiꝑ naturã:eẽ eni eiꝰeſt ſua ſbſtãtia.igit aljs
ↄpetit ip̃m eſſe per pticipatiõem qð aũt ↄpe⸗ titalicui ꝑ pticipatiõem nõ ẽ ſubſtãtia eiꝰ igi tur ipoſſibile eſt ꝙ ſſtantia alicuiꝰentis pᷣter pmũ ſit ſuũ exo.ih. Sumqui ſum:hoc dices filijs ilrt. Eiſe miſit me ad vol In hehꝛaice ſie habet. Ehied ſelachani ale⸗ chem ratio. Impoſſibile eſt eſſe duplex
eẽ infinitũ:ſed eſſe ꝑ ſeſubſiſtẽs ẽ infinitů. igi
tur impoſſibile eſt eẽ plura eſſe pſe ſubſiſten ria. Maioꝛ patet. qꝛ iludẽ infinitũ qð cõpꝛe hẽdit oẽm ꝑfectionẽ eẽntialiter:hſi eẽnt duo
infinita vnum aliud nõcõpꝛehẽderet. qꝛ infi. nitũ nõ põt cõpꝛehendi. Ninoꝛ ꝓbat᷑ quia il
ludè infinitũ qð nõ terminat᷑ aliquo recipiẽte iÿm:ſed eſſe ꝑ ſe ſubſiſtẽs nullo recipiẽte ter⸗ minat᷑. he ſeptẽ rònes tracte ſũt ex libꝛo ʒtra
getiles gratio põt trahi ex verbis docto
ris ſancti pᷣmo ſĩarum dil. vih q.ꝗ. articulo h.⁊ẽ talis. lla nd ſunt idẽ faliter qͥ ſic ſe hñt ꝙ oppoſitũ vnipᷣdicat᷑ð altero:ß eẽntia ⁊ eẽ exñtie ſic ſe hñt ꝙ oppoſitũ vniꝰpᷣdicatde al⸗ tero.igit᷑ nò ſũt idẽ realiter. maioꝛ nõ.qꝛ ex h ꝙ diffinitio ⁊ diffinitũ ſũt idẽ realiter nõ pdt diffinitio pᷣdicari de oppoſito difiniti:alias ſeq̃ret᷑ꝙ ʒdictoꝛia vificarẽt᷑ð eodẽ:qð ẽ ipof⸗ ſibile. Ii.ꝓbatqꝛ nõ hfe eè exñtic ret pᷣdi carið eẽntia. Mã iſta aliqñ ẽ vera eſſentia ro ſe nõ exiſtit.i.exiſtere nõ eſt idẽ cũ eẽntia roſe qꝛalias exiſtere ⁊ nõ exiſtere pᷣdicarẽtde ea⸗ dẽ eẽntia? Võfirmat᷑. Illud qð nõeſt de in tellectu eẽntie ĩmo ẽ talc ꝙ eẽntia ve pot itel⸗ ligi ſub oppoſito illi:illud nõẽ realiter idem cũ eẽntia:ß eſſe exñtie nd eſt de itellectu eẽn⸗ tie create. imo eẽntia cuiuſſibet nature põt ĩ telligi p nõ eſſe. ꝗᷓ nulliꝰcreature eẽntia è ſuũ eẽ öfirmat᷑æEſſe eẽntie polſſuʒ itelligẽ ſ nõ eẽ. eẽ exñtie nõ poſſuʒ itelligẽ ſub nõeẽ igiteẽ eẽntie nòẽ eſſe exñtie. ¶ ãrò⁊ẽ rõſci thome iqðlibetiſ. q.i. articulo pᷣq̃ tal ẽ.illud
qð hʒ eſſe ⁊ non habet totuʒ eſſe tale pticipat
eſſe:ſed creatura quecunq; ſubſiſtẽs habet eẽ ⁊ nõ habet totů eẽigit creatura quecunq; ſb⸗ ſiſtenſpticipat eẽ. MMaioꝛ patet ex terminis

quia pticipare eſt ptem accipere. Vnde bici mus qꝙ angelꝰnon pticipat eẽntiam ſuã. quia habet eã tõtq̃:⁊ non habet eã ᷣm ptem:ß an⸗ gelus nõ haber totumcẽigit ꝑticipateſſe.
Lum ſic quclibet natura pticipat eẽ: ⁊ plici⸗ pat eẽntiam: qꝛ fotgm eẽntiaʒ habet.igit eſſe non eſt eẽntiaſ Wecima rõ. nulla res eſt in actu ⁊ ĩ potẽtia reſpectu eiuſdẽ per ide:ß cre
atura ꝑeẽntiam eit in potẽtia per eſſe aũteſt in actiigiteſſe actualis exitie differtab eẽn
tia Wndecima rõ. nulluʒ poſſibile fit actu niſip hoc ꝙ aliquid ſibi impmit pqðfit actu
„
qð eſt aliud ab ₰ poſſibili:h eẽntia creature 6
eſt poſſibilis eſſe. igit᷑ non fit actu ens niſi per
hoc ꝙ aliquid ſibi impmat aliud ab eo: h̊ aũt
non eſt niii ipᷣm eſſe. igit᷑ eſſe ⁊ eẽnria df̃nt rea tirer in creaturise] ⁊cluſio ẽ iſta. Eſſe cre ature non ſic ſe habet ad id qð eſt vel ad eẽn⸗ tiam creature dino ↄſititer ſicut foꝛma aliſ ad materiã. Pꝛobat iſta cõcluſio ꝑ doctoꝛeʒ ſanctů in ſũna cõtra gentiles libꝛo.h.ca lih: vbi dicit. Mõ eſt aůt eiuſde rõnis còpoſitò ex materia ⁊ foꝛma ⁊ compoſitio ex ſubſtantia
Leſſe. Nam ſequeretur omnes foꝛmas eſſe
accidẽtia ſicut oẽs antiqui naturales opina⸗ hant᷑:ſed materia eſt ꝑs ſbſtãtie ⁊ nd ſba tota
2qꝛ ipm eſſe nõeſt ꝓpꝛius actus materie ſed ſbitãtie totius. acteni⁊ ip̃ʒ eẽ eſt eiꝰ ſolũ de quo poſſů dicere ꝙ ſit. Eſſe aũt non dicit᷑ de materia.ſed de toto. vnde materia nõ põt dici qð eſt:ſed ipᷣm totũd ʒcõcluſio. eſſe exi ſtentie nõ ſe habet omnino ad eẽniã vłſbam creature ſicut acchs ad ſᷣm accipiẽdo gccñs ppꝛie ꝓ qͥditate acc̃talifpoſita in aliqͥ gene re acchtis. Jſtam cõcluſiõem ponit ſanctus thomas de potentia dei qde. v. articulo.. ad ʒ.vbi dicit. Q eẽ nõdicit accũs quaſi ſit in genere acchtiſ loquẽdo de eſſe ſbſtãtie. Eſt ei ãctus eẽntie. ſed ꝑquẽdam ſikitudinẽ dicit ac cidens. qꝛ non eſt ꝑs eſſentie: ſicut nec atcs
Idẽ dicit pmo ſulaꝝ diſ.g.in expoſitiòe littẽ
vᷣbi vult ꝙ qñ acchs dicit illud qð nõeſt de in tellectu glicuiꝰſicut rationale dicit᷑ aĩali accið re. Et ita cuilibet quiditati create accidit eſſe qꝛ nõ eſt de intellẽu ipᷣius qͥditatis. põt eniʒ in telligi hůanitas:⁊ tñ dubitari vrꝝ homo ha⸗ beat eſſe vel nõeſſe. hoc ille¶ chcluſio. Eſ ſe creature quo foꝛmaliter eſt actu nd eſt de⸗ nec ꝓpꝛie crenura:nec eſt ꝓpꝛie ens. vłid qð eſt. eſſe cregture nò ſit deus ꝓbat doctoꝛ ſanctus multipliciter in pꝛimo libꝛo ↄtrg gẽ⸗ tiles caꝰxxvi.⁊ pſnĩaꝝ. diſ. vih. q. pᷣ⸗. Tůqꝛ nullius crcature eſſe fuit ab etẽrno. Tũ xqꝛ
deus nõ vnit᷑ rebus. nihil aũt eſt vnitũ rebus
q; ſuum eſſe. Tumqʒ eẽ rei eſt ſimpliciter m
Queſtio
capacitatẽ recipiẽris: deus aũt ẽinlinit⸗ nec in aliquo recipi pot. ⁊ps qõnis ſcʒꝙ eſe
ſit ꝓpꝛie creatura. Mꝛobat nã ſicur diẽ p⸗ ma pte qõne. xlv. articulo ꝓ Crearieſt fieri fieri aũt oꝛdinat ad eſſe rei. Vnde illis ꝓpꝛie
cõuenit ficri⁊ creari quibus conuenit eẽ:hoc
aũt ppꝛie cõuenit bſiſtẽtihꝰ:ſiue ſit ſimplicia vt ſunt ſſtantie ſcpate.ſiue ſint cõpoſita. ſcʒ ſtantie můles. Flli autẽ ꝓpꝛie cõpetiteẽqð habet eſſe:⁊ hoc eſt ſubſiſtens in ſuoeſſe. foꝛ⸗
me aũt ⁊ accidẽtia⁊ etiã ip̃m eſſe non dicun᷑
eſſe q̃ſi ipſa ſint. qꝛ eis ẽ aliquid ſicut ipaal⸗
bedo ea rõne eſt ens. quia ea ſubiectũ eit albů
Cum ergo eſſe creature non ſubſiſtat patet ꝙ ipſum nõ creat᷑. ꝓpꝛie ſed ↄcreat. Arguit igit ſic. llud eſt ꝓpꝛie creatura qð creat.eẽ
Minoꝛ ꝓbatur. qꝛ illõ creatur quod eſt: ſed eſſe nò eſi id qð eſt ſed potius illud quoẽ. igit non creatur:ſed cõcreatur.⁊ ſic non eſt crea⸗
tura:ſed cõcreatũ. MQuitaconcluſio. aliqð e
eſſe ẽ ipſa eontia creatuẽ. aliqð vero eẽ ẽ aciu alis eius:aliqð autẽ eſſe non eſt hoc nec iiud Iſta ↄcluſio habet ex dictis ſancti thome pꝛimo ſniaꝝ diſ.ʒʒ. qõne pma.articulo pmo ad pmũ vbi ponit ſequẽtia verba. Scienduʒ inquit ꝙ eſſe dicit tripliciter. vnoꝰdiciteẽ ipa quiditas vel natura yei ᷣmqð dicit diffinitio eſt oꝛatio indicãs quid eſt eẽ rei.diffinitioeni ſignifict qͥditatẽ rei. Alioeſſe dicit ipe eentie ſicut viuere qð eſt eſſe viuẽtibus ẽ act? aie:nð quidẽ actus ichul qui eſt opatio:ß act? pꝛimꝰ.ʒdicit eſſe qð ſignificat veritatẽ ꝓpo ſitiõis hm qð eſt dicit copula.⁊ bm hocẽ in in tellectu còponẽte ⁊ diuidẽte quanũ ad ſuicò plementum. Tale aůt eſſe ⁊dictuʒ vt ponit egidius pᷣmo qðlibeto qòne 7. Nihil gliud? q; quedã actualitas impſſa oĩbus entibꝰa pꝛi mo ente. Mulla eniʒ eẽntia creature eſt tauie actualitatis ꝙ poſſit actu exiſtere niſiei imp matur actualitas quedaʒ a pꝛimo ente: ⁊ ila actualitas imp̃ſſa vocat᷑eſſe:ſicut igit᷑res coꝛ poꝛales alie a qᷓ;titate non ſunt actu de ſe ex⸗ tenſe ſed potẽtia vtextẽdant᷑ ꝑquantitatẽ:ſic oẽs alie nature a pᷣmo ente ð ſe non exiſtunt
actu:ſed ſunt in potentia ad eſſe. egidiꝰ cui
concoꝛdat Sanct?thomas pᷣma pte qbe.ʒ articulo qodicẽs.ꝙ eẽ eſt actualitus oĩs foꝛ⸗ me vel nature:non eni bouinitas vel humai⸗ tas ſignificat᷑ in aetu:niſi put ſignificamꝰeõ
eſſe:opoꝛtet igit ꝙ eẽ cõpetur ad eẽntiam: ſiẽ
actus ad potẽntiã.hoc doctoꝛ. G cõcluſio Eſſe exiſtentie accidentis diffent realiter ab eſt exñtie ip̃aꝝ ſbſtãtiaꝝ.iraꝙ accis non ex iſtit per eſſe exñtie ſubſtãtie Vſta cõcluſio eſt
ipe actuſ
S————— —
S—
— W ₰
S —
—
8* —
S
nnmmr iminmm mbam
uhlten i(ribwl
„
imum
aupteng ſumiigi

doetoꝛis ſancti pᷣmo fniaꝝ. d.g.q. 4 articulo
1
tracta ex dictis anicẽne. Dmne inqͥt qðeſt
in genere haber quiditatẽ differentem abeẽ ß foꝛmaeſſentialis ponirur in giie igirur eèn
„
tia foꝛme accñtalis nõ eſt ſuũ eſſe. J
rius dicit in quarto ſniaꝝ di. xh. q· ꝓma ar? pmo queſtiũcula ʒ.in rñlione a ⁊ vbidiẽ
ꝙin acchtib ſeꝑatis in ſacramẽto eucariſtie differt eſſe ab eſſentia⁊ eſt ibi ↄpoſitioex qð ẽxquo eſt:ſicut in angelis WMotandũ autẽ ꝙi iſta opinione doctoꝛis ſancti nihilð meo
poſui: ß folum poſita p alios narraui ponen
do roes doctoꝛis ad foꝛmã malens tanto do ctoꝛi obtempare q; aliquid de meo ſine vtili⸗ te adhcere. admonitos aũt velim omnes Thomiſtas ne credant doctoꝛẽ noſiꝝ iſtius fuiſſe ſnevt dicant eandeʒ eentiã nño blie jipꝰ potentieft polteq ꝰeruiexiſtẽqilaq aue rõnes pꝛetẽdant quoniã inpoſſibileẽ hoe marũne hmn ſanctũ doctoꝛẽ qui ponitqᷓ eſſentie reꝝ non faciunt ãb eterno. Vndeẽ ſentiz dicitur equiũòce de eſſentia in potẽtia qmᷓʒ creataẽ ⁊ de eſſentia exiſtente ib actu
exiſtendi per potentiam creantis de nihili
gd actum entitatiuum reducta.hec enim opi nio eſt franciſci mayronis ſcilicet ꝙ qͥditatei rerum fuerunt ab eterno in potentia obiecti ua ⁊ per alia pꝛincipia q; doctoꝛis ſancti defẽ
qi habet. ¶ Contra pmam ↄcluſioneʒ argu ur pꝛimo ſic. llud quod habet eſſe per ali
quod additum eſſentie ſue illud non habʒ eẽ
ꝑſe.ß hm te omnis creatura habet eẽ per ali
quod additum eſſentie ſue iguur nihil crea⸗
tum habet eſſe per ſe:⁊ ſic nulla creatura eſſʒ ens per ſe. ¶ Becũdo mo ſic.ſi illud eſſet ali quid ſupodditũ eſſentie create opoꝛtetꝙ cuʒ illud eſſe nõ ſit deus nec deus ⁊ res creata ſit igitur erit res creata. Lum igitur quelibet res creata de ſe nõ habcat eſſe ſed habeat eẽ pticipatum ⁊ acquiſitũ. Bi ergo eſſe partici- patũ ſemp ſit aliud ab eo a quò participat᷑de
illo eẽ illi eſſentie addite ſcilicet de eſſe exiſtẽ
tie quero vel habet eſſc per ſe vel ꝑaliud. Si pſe haheo ꝓpoſitũ. Jipaliud quero de illo glio.vel erit tranſire in intinitũ:vel deuenie mus aq aliquod quod habet per ſe eſſe⁊ ſic
andũ erat potius in pᷣmo:quia qua ròe ſtat᷑
in vna re creataeadem ròne ⁊ in alia. ¶ er tio querode illoeſſe exiſtentie:aut ẽ ſba vłge eidẽs. aut ſupꝛa ſbam ⁊ accñs.ſ.deus. Iieſt dechs ſequit᷑ ꝙ ſba hẽat eſſe ſuum paccidẽs ſic nðẽ imo pſe accs magis diccretur ẽs pſeqᷓa. Jreʒ eſto ꝙſit accidens: dic in ß dicamento. Si ſbſtantia aut materia uet
Ideʒ cla
foꝛma erit ꝑpmãm. quiafoꝛma eſtx eẽ. Nee compoſitũ quia omnis talis a eit pſe ſubſi ſtens. Nec foꝛmaquis nec gccñtalis: quia ſÿ
ſtantiaꝑ illam non habet eſſe. nec ſbſtantialiſ quia autẽ ꝑ ſe Wſiſtẽs.⁊ ſic nõ habet eſe per Aliud aut alteri inherẽs vtẽ pars eſſentie rei ̃ in ipſacreatura creatur ⁊ ſic optebit dare ꝙ quelibʒ natura heat eẽ ꝑ ſuam eſſentiam. nec eſſe erit res aliq̃ addita eſſentie. Muar toſic. Alla ſunt idem que eadẽ gñatõne gene rantur:⁊ eadem coꝛꝛuptõne conumpũt᷑.ſed hõx exiſtens ho eadem giitòne generant᷑ et eadẽ coꝛꝛuptõne coꝛũput᷑.igitur ſunt idem. ma. hẽtur ex tertio methaphiſice. Mi. ꝓba tur quia vnius generationis eſt vnus tmi Wuinto ſic nõ minus pficit actus ſbſtan⸗ tialis qᷓ; actus accñtalis.ß actꝰ accñtalis dat ſeip̃o eẽ accñtale. igitur actuſaccñtaliſdat le
ip̃o eẽ ſbſtantiale igitur nulloalio eget ad; ꝙſitg Sexto ſic. Illud quod aduenit alicui
poſt ↄpletam eius eſſentiaʒ eſt neceſſario ac cidẽs.ßᷓ illud eſſe aduenit rei pꝰↄpletã eẽntiã
rei igitur&. Mcd pᷣiſton reſpondet&
maioꝛ eitfalſa. Nã hm linconienſeʒ pᷣmo po ſterioꝝ.c. ꝓpꝑ ſe dicitur triplicit vnoꝰ dĩ ülð
pꝑſe quod nõẽ ꝑ cauſam efficientem ⁊ ſic fola
pma caula eſt per ſe. ⁊dicitur aliquodp ſe
quod ndẽ ꝑcũm mãlẽ ⁊ ſic dicũt᷑ intelligẽtie ꝑſe entes velp ſe ſtantes. P̃ etiam pſe eſſe
quod ꝑ ſᷣm nò eſt.⁊ ſic omnis ſba eſt per ſe. ʒ0 l per ſe reduplicat foꝛmale pᷣncipium et ſic nec eſſentia ſbe: nec eſſentia accũtis ꝑſeẽ ens:ß̃ ꝑ aliud foꝛmaliter.ſ. ꝑ eſſe. ⁊ ſic enſper ſe= poteſt eſſe per aliud tanq; ꝑ pncipiuʒ
foꝛmale ſibi additum.ad ſecũdã dõm.i.ꝙ dictũ fuit in quarta acluſione ꝙ eiſe iið non
d cregruraꝑ ſe nec ibſiſtit nccꝓpe ẽß ẽilð
mnaiaut totum compoſitum. Bi materia tũc
quo ſbſiſtens ẽ ⁊ ẽ quid ↄcreatũ tale aũt ñ oʒ
ꝙ ꝑticipet aliud eſſe diſtinctũ a ſe ß ibiẽ ſtar? Fiemiʒ tale dicatur eſſe ẽ alio mõ qᷓ; eẽntia vñ illud eẽ nõẽ id qðẽ ẽ iliud quo aliquid eſt. ¶Ad tertiam negat᷑ illa diuiſio. Wãquã do diuiditur ens in ſbam ⁊ accñs:tũcens ibi accipit᷑ vt dicit eſſentiam non ꝓ ut dicit actũ exiſtendi vt dicit ſanctus thomas.ʒ. quotli-
beto.q.h. arꝰ pᷣmo ⁊ ſic licet omniſeſſentia ſit
ſba vel accs nõ tamen omne quod eſt aliqd cntis eſt ba vel accñs niſi reductiue. Eſſe ei ſpe reducit᷑ ad pꝛedicamentũ ſbe eẽ qualitas
ad genꝰ qualitatis ⁊ ſic de aliſ⁊ redicit᷑ eſe ad genus tanqᷓ; pᷣncipiũ foꝛmale actus enim
⁊ potentia ad idem genus reducũt᷑ ⁊ ſic non opoꝛtet ꝙ ſit mã vel foꝛmg vel totũ ↄpoſitũ nec ſequitur ꝙ ſint tres ſbe in compoſito.
due tĩ.ſ. materia⁊ foꝛma:⁊ actualitaſ ↄpbir

que reducit ad idem gen· Pſſe enim lapidiſ nd eſtin genere ſbe ſicut eſſentia eius ꝑſe eſt tota ſ genere nec ſicut pars eſſentie iõnecẽ poſitum ſbale nec pars cius:ſed quiaeſtac tus ↄpoſiti ⁊ ſuarum ꝑtium. Moteſt etiã di ciꝙ eſſe exiſtentie ſit accidens iuxtamodum ioquendi declaratũ in tertia concluſione m ꝙ accñs dicit omne illud quod eſt pꝛeter rõ nem alicuius ⁊ ſic ſba poteſt dici accidens. Be tali accñte loquendo ñ oʒ ꝙ pᷣſupponat m ſuuʒ exiſterc. nec eſt inconueniens ꝙ ſ ſtantia exiſtat ꝑ tale accidens.aut ꝙ tale ac⸗ cidens ſit actualius qᷓ; ba. Nec ſequit᷑ ꝙ ſpa que habet eſſe illud accñs ſit ens ꝑ accidens co mõ quo ariſtotileſloquitur de ente ꝑ acci dens vi. methaphiſice. vt illud dicgtur enſꝑ accidens quod includit res diuerſoꝝ pꝛedi⸗ camentoꝝ. Nec ſequitur ꝙ tale ens ſi ens ꝑ ſe hmo non eniʒ eſt ꝓpꝛie quod eſt idqͥ eſt. Zid quartũ dðm ꝙ maioꝛ eſt verade hiſq̃ generant vnica ratione ſic ꝙquodlibet illoꝝ eſt id quod gñatur. Jõcòcedit᷑ ꝙ hõ ⁊ exñs h ⁊ vnus homo idem ſunt realiter quia v⸗ nica generatòe generãtur illo modo. Biãt maioꝛ itelligatur de generatiſquoꝛum vnuʒ ſe habet vt quod:aliud vtquo:vel ambo vt qͥ tunc non eſt vera vt paiet. Naʒ lapis ⁊ pari eius eſſentialis eadem gencratõne generan⸗ tur: ⁊ tamẽ lapis nõ cſt pars ſua eſſemialis. Ad ꝓbatõnem minoꝛis dicendum ꝙ vnius gencrationis eſt vnus terminus quoq et hoc ſufficit. ¶Nd quintã negat᷑ minoꝛNec rĩ eſſe accidentis ẽ ip̃mmet accſſicut nec eẽ lapidis eſt lapis. Nam in accñtihns etiaʒ dif frt eſſe exiſtentie ab eſſe eſſentie. Vnde ſic foꝛma accidentalis dat eſſe eſentie ſuo ſbiec⸗ to vt denominetur abeo ſicut foꝛma ſbſtanti glis dat ſuũ eſſe eſſentie vt ſbiectũ intrinſece ſtituat᷑ ꝑ ipſum.non tamen ex hoc habetur ꝙ exiſtat ꝑ ilið eẽ eẽntie: ſed potiꝰ per aliqð additum ſicut etiam foꝛma accidentalis. Ad ſextã dicendũ ꝙ maioꝛ eſt vera de acci deme ülo mõ accepto quo aliquid dẽ acccidẽ glteriquodẽ pꝛeter ròem alic?vt declaratuʒ fuit in tertia còcluſione.⁊ in reſponſione ad ʒargumentũ ſupius. Pt iſto mdeẽ exiſten rie dicitur accidens ⁊ non alio mõ.— Verit᷑ triceſimotertio. Vtꝝ eẽ exiſtẽ⸗ Vtie poſſit eſſe genus vel ſpẽs vel dra.re linio iſtius qõnis ſtabit in quinq; cõcluſio nibus.¶Pꝛima cõcluſio ſola eſſentia poni tur in genere pꝛedicamentaliꝑ ſe nõ exiſten ria. ꝓbat᷑ quia ilud ſolũ poniiur in pᷣdicameẽ top ſe qð pticipat nãm diuiſiin decẽ pᷣdicam̃ ta ſed ſolũ cẽntia participat naturã ꝑſe eni
diuiſi in ðecẽ pꝛedicamẽèta.igitur folumeſſen tia ponitur in pꝛedicamento. aioꝛ nõ er terminis. i. ꝓbatur. quia ens bmꝙdiui. ditur in decem pꝛedicamenta ſumitur ab eſ⸗ ſemia⁊ non exiſtentia. ꝙ autem exiſtemia
ponatur in pꝛedicamento.pꝛobat᷑ qꝛſi exiſtẽ
tia rcieſſer ratio poſitionis rei in pꝛedicamẽ to ſequeretur ꝙ res aliquando inp̃ dicamento.aliquando nd.ß He
dican falſumigit c. ñaꝓbatur. quia non omnes res ſemper exiſtunt. omnes autem res ſemp ponuntur in pꝛedicamento.igitur exiſtẽtia nò eſt eiſrõ poſitõnis in tali pꝛedicamento veltali. Ex iſto hès ꝙ exiſtentia ꝓpe nòð ens fmꝙens ſumitur ab eſſentia h eſt modus emtis. Exi- ſtenria tamẽ eſt ens bʒꝙenß diſtinguittrg nihil. ¶ Secũda ↄcluſio. Eſſentia bm fuam tranſcendentiã accepta poteſt bſterni imen tõiby giiis ſpẽidricꝓpi ⁊ acctis. ꝓbat aliq̃ eẽntiaẽ genꝰvt hec eẽntia aialitas. aliq̃ ſpẽs
vth eẽntia hůũanitas. alia dia vt hcentiarõ⸗ litas aliq̃ ꝓpi vt hec eẽntia q̃ntitaſẽ paſſiop
be ipſius ſbe mãlis ⁊ albedo in ↄcreto acci rõnem hʒ reſpectu ſbe cũ iamẽ ſit eſſemtiare⸗ poſita in pꝛedicamento.cõcludit᷑ igitur ꝙeſ⸗
ſentia ſᷣm traſcendentiam ſuã poteit ſbſternt
cuilibet inrẽtioni qͥnq; pᷣdicabiliũ.ꝙ Tertia chcluſio. Exiſtentia non poteſt ſbſterni intẽ⸗ rionibus generis ſpẽi⁊ die. ꝓbatur quia illð
ð diuiditur cõtra eſſentiaʒ nõ põt eſſe gen
pẽs dra.ß exiſtẽtia ẽ hmoi igitur ⁊t. Mi. nõ Ma. ꝓbatur. quia genuſ⁊ ſpẽs pdican tur in quid eſſentialiter ß exiſtentia non põt pꝛedicarieſſentialiter cũ non ſiteſſentia nihil auteʒ pꝛediqatur eſſentialirer niſi qðẽ eẽntia igitur ⁊. Lötra arguit᷑.illõ dr̃ genus qð
pᷣdicat᷑ de plibh df̃ntib ſpe i eoꝙ qd.ß exiſiẽ
tiaẽ hmõi reſpcũ exiſtentie ſbe ⁊ accʒtiſ. Itẽ reſpectu exiſtentie ſbe eoꝛpoꝛee ⁊ incoꝛpoꝛee
igitur æ. Rdeomi.ẽ faiſa. qꝛexiſtemianõ
ẽqð pᷣdicatur niſi hm modũ ⁊ nõᷣm rẽqð re qͥrit ad rõem gis.ſ.ꝙ ſignificet totů. qꝛ vleẽ rotů ⁊ ndẽ ps. vñ lʒ hẽat ròeʒ gis ʒ modũ ↄcipiẽdi notñ df genꝰ. Cofirmat᷑ iſta ſolutõ ſiad ꝙ aliqd ſit genꝰ ſufficet ꝙ hiet mo⸗
ũ pꝛedicãdi giis ſequeret᷑ ꝙ diia eſſet gen
reſpectu dre aſini⁊ dfe hois ß ẽ falſumigi
rur ⁊.falſitas ↄñ̃tis ꝓbat qꝛeẽtꝓceſſus ini finitũ. vñ̃ꝓbatur qꝛdfa pꝛedicat de dfigsſi
ni⁊ de df̃a hois diſtinctis ſpẽ in quid igiteſt
gen⸗ Beꝗ̃retẽtꝙ nihil eẽt gen·ad nihil pol ibile ⁊ ad nihil ipoſſibile de qͥby pᷣdicat᷑ ĩqͥd dicẽdo nihil poſſibile ẽ nipil.ß iſta ſum abſur da nð igit᷑ ſeqͥtꝙ omne ill ſit peꝝ gen qðhʒ
modũ giis Muartacõcluſio. Exiſtentia
S
=
S 2
—
4 ₰
Awn
—
S 1
—

— dꝛitin fn ur nqucleuuich nrpridui
rü.nm
winnãctuin c ⁊ piun
6
X nura? ſuppoſitum ſint diſtinta in crea
poroſt Nhere röem pprh reſpectu eſſentie.
pur ilud habet roem. ꝓpꝛyreſpectu ali⸗
cuius qð ↄucuit omni ſol ⁊ ſemp. ð exiſtẽtia E habet iſto modo reſpectu cẽnu. igitur⁊. a. nota.Mi. pbatur. quia omnis eenid getualiſexiſtit.ſola eſſentia actualis exiſtit ſẽ
per eſſemia aciualis exiſtit. Concluꝰpſic paſio ſemper ineſt bo ſuo. ß exiſtenia non
ſempꝑ ineſt eſſentie igitur non eſt paſſio eius
Becundo ſic nullum ſhm eiii vere itel ligi oppoſico ſuc paſioniſ· quia homo licz
oſſet inielligi ſine riſibilitate:non tamẽ pot nrelligi eſſe riſibilis. ß cſentia poreſt vere i⸗ telligi non exiſtere.igitur exiſtentia nou eſt Acd iſta ad pꝛimã
paſſio reſpeciu eſſentie. ia Pꝛin dicoqꝙ exiſtentia ſemp ineſteſſentie. Exiſtẽ⸗
ia actualis eſſentie actualiexiſtentia poten
tialis eſſentie potentiali⁊ ſic ſemper vnifoꝛ⸗ miter accipiendo. Ad ſecundã dicendum
ꝙ Mi.eſt falſaqui eſſentia que nõ exiſtit id eſtque nd ſbſternit᷑ exiſtentie actuali non eſt
eadem eẽntia cum illa eſſentia que ſubſterni
tur actuali exiſtentie quia ditferunt ſicut eſ⸗ ſentia creata: ⁊ eiſentia in potentia que eſt ni pil in ſe ßẽ ens in potentia creantis potentii
ale poſſibile reducere de nihileitate inemti⸗
iremeſſentialem. Wnde eſſentia creata di enritatem poſitiuam extra nihil ⁊ eſſentialeʒ entitatem. Eſſentia vcro creabilis ſiuc in po
tentiaeſt ſunpliciter nihil ⁊ nulli ſbſternitur
potemtie in ſe foꝛmaliter exiſtenti: ſed ſolum dicitur poſſibilis potentia extrinſeca eifecti uaipſius creantil· Er credoꝙ iſta ſit ſnia do ctoꝛis ſancti quam etiam ꝓſequoꝛ in queſtio
ne libꝛi pꝛedicamentoꝛum ibi oſtenditurꝙeſ
ſentie rerum non ſunt abeterno ſed ſunt per creationem ⁊ ante creatõnem ſunt nihil. Muinta concluſio. Exiſtentia non poteſt habere rationem entis pꝛedicamentalis:licʒ poſſet habere rationem entis large accepii ꝓbarur quia om̃ accidẽs pᷣdicamẽtale dicit eſſentiam rei? eſt genus vel ſpecies vel dif⸗ erentia vel indiuiduum.ſed exiſtentia nullũ iſtoumẽ igitur non eſt accidens pꝛedicamẽ tale ꝙ autcʒ ſit accidens large accipiendo ac cidens oſtenſuʒ eſt in tertia concluſione que ſtionis pꝛecedentis. Et ſic patet quomodo eiſentiat exiſtentia ſe hahent ad rõnem vłis ſiue pꝛedicabilis Beritur trigeſimoquarto. Vtrum na
fris. In iſta queſtione duo articuli erant. p m qui ſignificatur nomine ſuppoſiti.⁊ qͥd nomine nature. ⁊quðò differũt a ſe imuicem.
Quantum ad hinumarticuumnotãduʒ
duum ibſtantie completum non innitens a teri ròne cocretionis termini pᷣme impoſitio
nis quo ſignificatur includens illa impiicite
ſiue non excludens ſine qunbo tale indiuiduũ ireꝝ natura nò bſiſtit. Ex qua ditfinitðe ba betur ꝙ tria ſunt de ròne ipius ſuppoſiti. Pimum ꝙ ſuppoſitum eſt indiuiduũ ſp ſtantic completum quia omue ſuppoſitũ eſt
omni genere. ð ſuppoſitum ſolum in gie ſte
⁊ ſic indiuiduum in plus ſe e ſitum ⁊ pon iur loco generis. Bicitur ibſtã⸗ tie od differentiam indiuiduoꝛum glioꝛuʒ ge neꝝ q̃ñ dicuntur ſuppoſita.dicit᷑ compleia: Ad diferentiã anime ſepatc que licet ſit in⸗ diuiduũ ſbſtantie tamen eſt incompletumq: ps naturalis ipſius hominis que eſt bſtan⸗ tia completa. Pecũdumẽ.ꝙ non innitat alteri ideo natuta humana in chꝛiſto non d ſuppoſituʒ quia iicet ſi natura indiuidua ſÿᷣ ſtans accidentibꝰ tamen quia imitiur ſup⸗ oſito diuino ideo non habet rõnem ſuppo⸗ ſiti. Tertium eſt ꝙ ſuppoſitum ſignifica⸗ tum nomine pꝛime intentionis vt ꝑ illuʒter minum homo vel petrus ròne modi ſignifi- candi ipſius cõcrelònis includit illa implici- te ſiue non excludit accidentia.ſ.ipſa ſineq⸗ hotale indiuiduum in rerum naturs non ſp⸗ ſiſtit. Ad cuius decleraònem notandum pmo.cꝙ nomen ſuppoſitum eſt nomen ſecũ de intentionis vt dicit Sanctus chomas in tertio ſcpto diſt. vi.q.prna articulo pmoque ſtiuncula pꝛima. Nam ſuppoſituʒ ſignif cat habitudinem ꝑricularis ad naturam cõmu⸗ nẽ inquantum ſubſiſtit in eg. Et ſic qꝛ habiu do particularis ad vniuerſale eſt ens rõnis idco hoc nomẽ ſuppoſitũ eſt nomẽ ſecũde in tentõnis petrus autemẽ nomen ſuppoſitiꝰ genere ſubſtantie:⁊ eſt nomen pꝛime impoſi tõnis. Kes igit᷑ dr ſuppoſirũ ſignifcata hoc nomie ſcʒ ſuppoſitũ qð nò cõcernit acca im plicite qꝛ nomẽ ſuppoſitũ ſigniticat indiui duũ de genere ſubſtamtie vt eſt obiectiue i in tellectu⁊ ſubſternit᷑ ipſi narure. Sʒ eadẽ ref ſignificata ñ ndie petr?qðẽ nomẽ cretũ vł E noie bho re ↄcretõnis includit implicite accñaſiue nõ excludit ſine qͥbus nõ pot ſubſi ſtere que accidentia eadem res ſignificata nomine abſtracti oino excludit. Secũdo notandiũ ᷣm herpheum in quoilibeto.i.q. vi. ꝙ reſduplici mõ ſignificãdi ſignificaripo teſt.ſ.abſtracte ⁊ crete. Cõcrete dupłr ſub ſtantiue vt ho:adiectiue vt hũanũ vłaliquid talc. Vbſtractuʒſemper impoꝛtat naturã

„ ——
——
-„————* m n————„—————— ———.———————————————— aMe———
—
vtquo aliquid eſt tale. Exemplum vthůani tas eſt illud quo homo ſignificat ho.& Won cretũ autem ñgnificat ſeinper vt habẽs: aut pmodum habentis ſiue ſit ſbſtantiuum ſiue
adiectinũ. Vnde quantum eſt ex mõ ſignifi cõdi ſemper impoꝛtat nãm in obliquo puta
albii.i.habens albedinem ⁊ hõ habens hůa⸗
nitatem. ß in hoc eſt ditferentia inter ſbſtan⸗
riuum⁊ adiectiuum quia concretum ſſtan⸗
tiuum impoꝛtat hñs ꝑmodũ ſbſiſtentis. vñ
⁊ adiectiua bſtantiuantur quantuʒ ad modum
te habente. Concretum autem adiectiuũ
ignificandi ſtant pꝛo ſubſiſten- ſtat ꝓ habenie qualitercunq;:ſiue ſit bſiſtẽs ſine nonſiue habeat illud ſicutfoꝛmam ſuꝑ⸗ uenientem ſiue vt ſbicctum pꝛeexiſtens. Bi cut quando dicitur ſuperficies eſt alba. albũ
ibi ſtar ꝓ habente glbedinem. Econuerſo ãt
quando dicitur albedo humana humanum
qð pꝛedicat ibi de albedine nò ſtat ꝓ habẽte humanitatẽ vt ſibi inherentem. ßᷣꝓ habente hominem vt ſbiectum ſbſtractum. Poteſt
etiam fieri denominatio ab extrinſeco ſicut
quando dicimus ille etfectus eſt diuinuſ. ibi cnim dinum adiectiue acceptum ſtatꝓ hñte dcum? cauſam. Mlia diferentia eſt inter cõ
cretum ſbᷣſtantiuum ⁊ adiectiuũ. Muiaa cõ
creto ſbſtantiuo deſcendtt adiectiuum vt hu manů ab homine.ß a concreto adiectiuo nul
lum concretum deſcendit. Ex digtis ſufficiẽ ter poteſt elici quid ſit natura. ¶Mnde na⸗ tura fᷣm ꝙ hic de ea loquimur eſt illud quo
aliquid eſt tale foꝛmaliter ſiue innitatur aite⸗
ri ſiue non. Exemplum vt hũanitas abſtrac
te accepta eſt illud quo petrus eſt hõ. dicitur
ſiue inniratur alteriſiue non quia natũa ab⸗
ſtrahit ab F qð eſt inniti alteriſiue non. Na
tura enim humana quando innititur ſuppo ſito diuino ſeruat nomen nature. Siautem
non innitatur ß deponeretur abaſſumẽte tẽ
enim non inniteret᷑ alteri ſed ſicut in ꝓpꝛio ſuppoſito quod non eſt aliud ab ipſa natura
nec realiter diſtinctum ab ipſa natura ſbſiſte
ret:adhuc autem ßuaret nomen uature. Muantũ ad ſecundũ articulũ ſedquomò
differũt ſuppoſitũ ⁊ natura notãdũ pᷣmo ꝙœ
cum omnis modus ſignificandi ſumat gmõ itelligẽdi modꝰ gñt itellgẽdi ſumat᷑ a mõ cẽn
di. modꝰ ſignificãdi ↄcreti ⁊ abſtracti ita ad
nãſreꝝ adaptari pñt. Muia ſi oẽs nãe reruʒ eẽnt ſbſiſtentes itaꝙ nulla inniteretur alteri tũc qᷓ;tũ ad denomiatònem eoꝝ intrinſecam
inter ils que ſůt idẽ ſuppoſita nulla eſſet dr̃a
tmre imner abſtractum ⁊ ↄcretũ nec quantũ ad illud qð expꝛeſſe dicũt necquantũ ad ilð
qð impoꝛtant qʒ ců dfa ↄereti? abſtracti ji ꝑmoduʒ quo differt hůs ⁊ habitum: velper
modum quo differt babens ꝛ⁊ illud quo gli⸗
quidẽ tal᷑ fœꝛmaliter. puta hũanitas ⁊ hñs hůanitatẽ. Si ergo ndeſt ibialiquid habens alteꝝ diuerſum a le nõ eſſet ibi aliqᷓ dra inter
abſtractum ⁊ concretum ꝓpter quod ynum
*
pꝛedicaret᷑ de altero ſicut in deo. Vnde iſta
e vadeus ẽ deitas:immo nulla eſſet talis di⸗
uerſitas modoꝝ ſignificandi ſi vo moſignifi
caretur ipſa natura vt natura eſſet ſimptret
ſſiſtens cſſet tamen tunc ↄcretũ denomin tiuũ quo aliquid denominat᷑ ab extrinſeco.
Mãdiceretur ß eſt diuinũ. Mam effeci? dei
qui nd eſt deitas diceretur diuinus. Mũct quia in alhs a deo puta in creaturis ſuntdi⸗
unerſe res quoꝛum vna innititur alterix per
vñs aliquid eſt habens diuerſum aſe in co⸗ dem ſuppoſito velſicut ſbiectumhʒ fonmʒ ſibi inherentem vel ecõuerſo.ſicut ioꝛma h bet ſiectum ſibi bſtratum.ideo ibi habens ⁊ habitum differrent. Et ↄcretum quod ſig nificat per modũ hñtiſ⁊ ipſa natũaaquad. gliquid tale que ſignificat p modũ habiti.i vnum eon ex ſuo modo ſignificandi impoꝛ tat aliquid diuerſim ab alio. Nec hic dicit᷑ ꝙ diuerſitas modoꝝ ſignificandi diuerlific aliquid in re ſed quiaexiſtẽte tali diuerſirate rerum requiruntur tales modi intelligendi ⁊ ſignificandi eas ad ñ ꝙ illlð qð de eis ſic c
cipitur ⁊ intelligitur vificetur de eis. Etq́;
minus ꝓbe aliquid dr habere ſeipſum qᷓ; ha bere alten a ſe ideo in talibus vbi non eſt cò⸗ poſitio pluriũ naturaꝝ ↄcretum nòp̃dicgtð abſtracto ſᷣm eandem foꝛmam.vt dicendo ol bedo eſt alba.ß ↄcretum vnius bene p̃dicat de abſtracto alterius vt dicendo quantitas ẽ alba vel albedo ẽ quanta. WMotandum ſe
cundo ꝙ ↄcretũ aliquando impoꝛtat accidẽi
ad foꝛmam aqua deſcendit ſicut album ipoꝛ rat ſßam habentem albedinem ⁊ nũq; tałfoꝛ maẽ ſuppoſitũ nec eſt ilud quo fuppoſituʒ Pſiſtit quia natura qua ſuppditũ Pſiſtit nul
ã naturã cui innitit᷑ ſupponii. Aliquandoãt
ↄcretũ nõ impoꝛtat aliquod accñs ad foꝛmj
aqua deſcendit ſicut ho in alhs achꝛiſto non
impoꝛtat aliq̃m nãm cui innigtur natũa hu mana:licet poſſit connotare aliquod poſteri
nus quod poteſt habere cuʒ natura humana
Tertio notandũ.ꝙ natura in abſtracto
accepta quantuʒ ẽ ex md ſuo ſignificandi ſii
non excludit aliquod poſterius qð ſecuʒ ha⸗ beatur ſic nõ inciudit aliquod añcedẽſquod ipſam habeat ⁊ hoc ex ſuo modo ſignificẽdi vñ ꝙ h nd excludat nec includat dependet
ilhaniqe inipirde ug
riicunido:

.
.
njuait brri itunin
bedoelium
qunurꝙfiiusgeiaſniſetſat
la naturarei bmquzaliqua nalura pot n rei alteri vel non. Sed cõcretũ ſbſtan tiui tmiex ſuo mõ ſignificãdi excludit ali 5 diůſũa ſe pꝛius ipſo cui innitat qꝛ ſuppoli tñ ⁊ ſbſiſtens eſt ſiue accipiat vt habens hãc
foꝛmã vel illã ac důmð accipiarur vt ſſiſtẽes pabenlionmã nd innitit alteri pꝛeexiſtenri· q ſic non eſſet qnppoſitũ. Vñ lʒ hůana nã inni rat alteri in chꝛiſto: tñ hõ vt ſtatꝓ pñte hũanitatẽ etiaʒ in chꝛiſto nõ innitit ate i his pꝛemiſſis pono ſeptẽ cõcluſiones.
ſuppoſito
Pꝛima concluſio · natura innitens alteri
diifert a ſuppoſito ᷣm rem ⁊ ſm rationem ·
Krxemplum vt natura humana in chꝛiſto in nititur alteri.i·ſuppoſito diuino quodẽ alið
q natura hũana:⁊ talis natura differt realit᷑ aſuppoſito. Exemplum aliud vt natura al⸗ pedinis innitit alteri aſu poſito hois iõ rea iter differts ſuppoſito ꝓbat ↄcluſio ꝑ rõem qꝛqð dependet realiter ab aliquo illð differt ealiter ab eodem.ß natura innitenfalteridi ſtincto hm rẽ qꝛ alias nõ eẽt aliud dependet reꝗliter ab ipſo quia illa natura ſbſiſtit reali ter iillo ſuppoſito: ⁊ tale ſuppoſirũ realit ter miat depẽdẽtiã talis nãe ⁊ xgli natura realit᷑ dpiffert a tali ſuppoſito. Wecunda ↄcluſio
—
Fuppoſitũ nãe nõ innitentis alteri quantũ a iliud qð expꝛeſſe ⁊ explicite impoꝛta non
dicit aliqð diuerſum abipſangtura mrem:
ſolũ bm rdem. ꝓbatur.nam ſi ſuppoſitum nature nõ innitentis alteri ditferret realiter
b ipſa natura: hoc eſſct ideo qꝛ vi ip̃m ſup⸗ poſitũ includeret aliquid quod nò includerʒ
natura. Tunc quero de illo inckuſo:vel ilud
incluſum eſt ſbſtantia vel accideni. Si ſba vł
mã vłfoꝛma: vel totũ ↄpoſitũ. nullů illoꝝ eſt
dicendũ.Ma. nõ qꝛ ſba diuidit᷑ in mãm foꝛmã ⁊ totů ↄpoſitũ ⁊ode aiab nuilũ illoꝝ addit bhomo ſupꝛa hanc humanitatem. vel
pomo ſupꝛa humanitateʒ quia aliaſſequere
tur ꝙ cum humanitas hec includat᷑ in hoc
pominc. ꝙh hoeſſet vel duo rota vel haberʒ
duas mãs vel duas foꝛmas. Muoꝝ vnumẽ
eq inconueniens ſicut aliud. Ii aũt dicas ꝙ phoincludit accidens ſuper hãc humanita⸗ tem ſequeretur ꝙ ſa ſuppoſitaret᷑ ꝑacci⸗ dens. Tum zquia hic homo eẽt ens ꝑ acci
dens ⁊ ſic non eſſet pᷣma ſpa. Tum tertio ſe⸗ quia aſſumpſit naturam cũ actidenti ſequcret᷑ ꝙ homo non pꝛedicaretur
itatiue de hoc homine ſi h homo include- retacchs explicite quia nõeſſet idem eſſenti gliter ⁊ quiditatiue cum ipſo. Zimiliter dicẽ dum eſtde homine reſpectu hůanitatis ꝙ vi
Tuz
tur quia hůanitas di abſt minis:vel igitur abſtrahit ab accidentibus pomo concernit vela ſbſtantia. Mona
dentiaexplicite. igitur implicite.
gelicet hõ non includit aceidentia explicite. Vuʒ pꝛimo quia eſſet ens per accidès.ct ſic
non eiſet diffinibilc. Tum⁊quiꝭ biffinitio xdiffinitũ idem ſignificant. ß diffinitio null accidens includit igitur nec difinitum. Tũ
tertio quia conceptus ſpecificus ſubſtantie
nullum accidens includit.ß homo impoꝛtat ceptum ſpecificum ſbſtantie igitur ⁊. Aũ
quarto quiaſi homo ſupadderet accñtiu ad
pumanitatem cum chꝛiſtus aſſumpſerit ſub ſtantiam humanam cum accidentib. igitur chꝛiſtus aſſumpſiſſet hominem vel ſuppoſi⸗
tum humanum quod eſt falſuʒ. patet igicur
concluſio ꝙ ſuppoſitum uon ſuperadditac⸗ cidentia ſuper naturam.nec includit ea expli
cite. ertia concluſio. Suppoſium na⸗ ture non innitentis alteri ratione connotati
implicire differt a natũa realiter. ꝓbatur iſta „cinſio dupliciter. fſpꝛimo ſic concretum
differt ab abſtracto p hoc quia concrttuʒ c cernit illud a quo abſtractum abſtrahit. ß ab
—
ſtractuma natura nð innitente alteri abſtra hit ſolum ab accidentibus ⁊ non a ſbitantia. igitur concretum ſolum concernit accidẽtia
a. ex vi terminoꝛum patet. quia ib dicit᷑
abſtractum reſpectu concreti quia ahſtrahit abeoquod concretum concernit. Mi. ꝓba
——
abſtractum reſpcũ ho⸗
ſtantia quia abſtractum ⁊ concretum ſig⸗ niticant eandem ſtſtantiam.igitur abſtrahit abaccidentibuſ que ho ↄcernit rõe ſui modi ſignificandi concretiui.ß non concernit acci Secũco ſic totum in eoꝙ totum difert rcaliter abv
na parte ſeoꝛſum accepta.ß concretumrone connotationis ⁊ ex minus pꝛincipali ſigni- ficato ſignificat totum.abſtractum autem ꝑ tem:quia eſſentiam vt nude conceptam. igi᷑ ↄcretum ratione connotatõnis ⁊ ex minbn cipali ſignificato ditfert rcaliter ababſtracto h eſtquod dicit doctoꝛ ſanctus ꝑ.ʒ· qone.]y articulo pᷣmo. ¶M⸗ hoc nomen hõ ipoꝛtat ha bentem humanitatem indiſtincte iicut Eno men deus indiſtincte impoꝛtat habenleʒ dei
tatẽ. hoc tñ nomẽ petrus impoꝛtat diſtincte
habente humanitatem.ſ.ſb determinatis in
diuiduantibꝰ ꝓpꝛietatiboſicut hoc nomen fi
lins dei impottat habenteʒ deitateʒ ſß deter
minata ꝓpꝛietate perſonali Muarta con
cluſio. ꝙ in naturis abſtractum pꝛedicaturð
concreto in fonmis generalibus non autem
ſemper in fomis ſpecialibus hanc ponit ſã
gr thomas de veritate qðe xxi.arꝰx. ad q̃r⸗ 5

ri de gbſtracto vt dicatnr ꝙ albedo eſt albat᷑
caloꝛ ẽ calidus vt patet etiam per dioniſium ⁊ cg de diuinis nominib. ß in foꝛmis gene
raliv hec pꝛedicatio recipitur. dicimus enij
ꝙ eſſentia eſt ens ¶ atio ſua videtur ibi
eſſe quia tranſcendentib non poteſt fieri ad
ditio ⁊ ſic habens ⁊ hahitum diſtinguerẽtur
concretum ⁊ abſtractũ. ¶Muinta cõclu- ſio in bſtants naturalibus differt quod qͥd
eſt ⁊ illud cuius eſt. Iſtam ponit ſanctuſtho mas ſuper ſeptimo mechaphiſice lcde xi.vbi
dicit ariſtotiles h verba quod quid erat eſſe ⁊vnumquodq; in quibuſdam quidem idem eſt vt pni ſbſtanchs vt curuitas ⁊ curua eſſe idem ſi vera eſt. uecunq; vera vt mate
ria aut cõcepta cum mů non idem neq; ʒac cidens vnum vt ſocrates ⁊ muſicuʒ ſuperqᷓ-
bus verbis dicit ſanctus thomas in ſcripto. Attendendum inquit ꝙ ab hac ſententiaquã ſupꝛa pofuerat ſcʒ ꝙ quicquid eſt idem cum vnoquoq; cuiuſ eſt duo excipit ſeʒ ſpſtantiaſ
materiales:⁊ ens per accidens ſicut enim ſu
Pꝛa dicrñẽ. ꝙ q quid erat cẽ idemẽ qðdif F̃nitio. Piffinitio auteʒ nõaſſignat᷑ indiuidu
is ß̊ ſpeciebus ⁊ igitur materiũ indiuidualis
q̃ẽ bncipiũ indiuiduatõnis eſt pꝛeter quod qd erat eſſe. Jmpoſſibile eſt autem in mã eẽ
ſpẽm niſi in indiuiduo. Vñ oʒꝙquelibet fs nãe ſi hẽat mãmq̃ẽ pars ſpẽiqueẽ ptineſad qð qd ẽ: ꝙ ẽt hẽat indiuidualẽ q̃ nõ ꝓtinct ad
ð qͥdẽ vñ nulla ret nature ſi mãm hẽatẽ ip
ſum quod quid eſt ß è hůs illð vt ſoꝛtes non ẽ hũanitas ð ẽ his hũanitatẽ. Si aũt poſſi⸗ bile eſſet eẽ hominẽ ↄpoſitů ex coꝛpoꝛe ⁊ gia qͥ nõeẽt h hõ cõpoſitus ex h coꝛpe ⁊ hac aĩa: nihilominꝰ eſt ſuũ qð— erat eẽ qᷓ;uis habẽt
mãm. Licet aůt ho nõ ſit pꝛeter ſingularia in reꝝ nãẽtñ in ròe qð ptinet ad logicã ↄſidera
tðnem. Ideo ſupius vbi logica cõſiderauit
eodẽ libꝛo lcõne.q̃rta vbidixerat ꝙ vnumet idem eſt⁊ nõ pᷣm aecs vnumqðq; ⁊ qð quid
ergt cẽ nõ excluſit ſbas materiales qñ̃ in ilis eſſet idẽ g qͥdẽ ⁊ ilð cinꝰẽ hõ enim ciſe idẽ
cũ ſuo qðᷣquidẽ loquẽdo logice. Nũc auteʒ
poſtqᷓ; deſcendit ad pᷣnnãliaqᷓ ſunt mã ⁊fo
ma⁊ oñdit quõ diuerſimode ↄpant᷑ ad vłe et
pticulare qð ſiſtit in natura excipit hoc ab eo qðſupꝛa dixerat idẽ cẽ qð quid eſtab vno ejq; cꝰẽ ſbas mãles in reꝝ natura exiſtentis. hdoctoꝛ ſcũs. ¶ Võtra iſtã cõcluſionẽ argu it Scotus in qõnibus ſupꝛa ſeptimo metha
phiſice. hmo quia ſi ſic tunc nõcẽt verumq;
tů vbiait. Aliter eſt in foꝛmis generalbus liter in foꝛmis ſpecialibus: quia in foꝛmis ſpecialibus non recipitur pꝛedicatio concre
dicit phus.ſ. ꝙ ſingulum non eſt aliudaſu
„
ba ¶ Becũdoſi ſic vel eẽtfoꝛmaliterſciuʒ
vel ens ↄñs ẽfalſuʒ ↄñatʒqꝛ vnũqðq;ẽ ſcit!
velens ꝑ intrinſecũ ſibi⁊ hoc eſtqð qd e.
¶Tertio ſic qꝛ idẽ cẽt ipᷣmmet⁊ nð eſſetp⸗ hbat qꝛ bonũ cſt bonũꝑ natur boni.b ſinarn
ra velqðᷣquidẽ boniẽ ſepatũ rdẽ illuq. 82
qꝛ erat ꝓceſſus in infinirũ ¶Ecd iſtaad bni
dicendũꝙ auctoꝛitas phi intelligenda ẽ m ↄideratòem logicã inquãrũ viʒ qͥditateſreꝝ
ſunt i appꝛehenſione diſtincte ab inuiceʒ tůc
ei habens ⁊ habitũ nõ df̃nt nd aůt hm olide- rationem phicam vel naturaleʒ ſᷣmꝙ coſide ratur reſhabere eſſe in rerũ naturaquiatũc
ſemp res ↄponit᷑ ex diuerſis naturis ⁊ſic rõne ↄnotati intrinſece aliudẽ hñs ⁊ habitũ nd quidem alietate eſſentiali ß accñtaliqd ſecũdũ nega ↄña Res enim ſcit ↄnotqtis ii iſqᷓ pſe iſunei⁊ qad talia nõdiffertqðᷣqdẽ ⁊ iliud cꝰẽ.ß ſolum raiòne eoꝛum que inſunt paccñs ſic etiam qðqͥd ẽ non ẽ aliud abcoc ẽ rõne eoꝝ que per ſe inſunt ß ſolumeoꝛuʒqᷓ paccidens inſunt. ¶ Ad tertiũdðm ꝙ ndeo dem mõ idem eſt ip̃m met ⁊ diſtinctũ g ſe ac⸗ cidentaliter rõnc connotati t ſic eſtdiſtinctio vnius a ſeipſo mꝙſignificat᷑ cũ pꝛeciſione ⁊ ſine pꝛeciſione. d q̃rtũ negat ↄña. quia qð qͥdẽ nec eſſentiam: quia nõ includit aliqʒ ertrinſecũ ſignificat᷑ ꝑmodũ partis. ſquo Aiquid eſt⁊ ideo talia non differũt a ſuoq; quid ẽ. ¶Eñ ↄcludo ꝙ illud qð quid eſt dif fert a ſuã qͥditate rõne extrinſeci ↄnotati⁊ h claꝝ ẽ Bexta ↄcluſio. ꝙ i ſbihſi půalib ere atis cꝰmndi ſunt angeli abſtractũ nõßdica᷑ ð creto nec ſuppoſituʒẽ idè õnino fm rẽq; ſua eſſentia vcl nã. hãc ponit ſcũſthomas qᷓt libeto.æ.q.⁊.arꝰæ. ad pᷣmũ vbi ſic dicit. Vo ſolum in compoſitis ex materia⁊ foꝛma ine nitur aliquod accidens pꝛeter eſſentiam ſpẽi
kẽt in ſbijs ſpũalibus q̃ nõ ↄponũt᷑ ex nũet foꝛma. In ſbis ei numeralibus creatis acci
dũt quedaʒ aliqua pꝛeter rõem ſpẽique non ſunt determinatia eſſentialiũ bᷣncipioꝝ qꝛip ſum eſſe angeli eſt pꝛeter eiꝰ eſſentiã e nãmet alia q̃dã eiaccidũt q̃ omna pertinent ad ſup poſitũ non aũt ad nãm. Nãnec ſuppoſitum materiale nec immãle creatũ includit eſſe in ſua rõe explicite ß implicite inqᷓ;tũ ſignificat
vt hñs ⁊ vt totũ. Eſſe aũt hẽtur a ſuppoſito cregto⁊ non eſt ipſum ſuppoſitum creatum
¶ Ex quo ifero coꝛꝛelarie. ꝙ eſſe differt a
ſuppoſito crento ſicut habitum ab habente ſi cut abſtractuma concreto igitur ens eteſſe
⁊ens ⁊ eſſentia et ſuppoſitum x eſſe exiſten- ic ditterunt realit er ſolum rattonc concreti
— ſntdeo iohn nnß
iimian nniſ ninjc
micſ bnnynec uniui üut im ierbor Anhouo xiitinul inſn irimin mrümbl eiin

vonriyyjit ſurmu di inij kewqꝛriii hmnncmim Sanbwhüſin ——
Srp
¶RRRMM
onis? non alirer:ficut vult herpheus. 3 Scptima concluſio. In ſolo deo nõ diffe
rint uppoſitũ⁊ naturg abſtractũ ⁊ concre
tum. Iſtam ponit doctoꝛ ſanctus eodẽ qðli⸗ beto ⁊ eodem articulo ſic dicens. Cuicunq;ʒ
poteſt accidere aliquid quod nõ ſit de ratiõe
nature ſuc in codiffert res ⁊ quod quidẽ ſi⸗ ne ſuppoſitũ⁊ natura. Nam in ſignificatio-
ne nature ſol includit᷑ ilud quod eſtde ra tiðe ſpeciei. ſuppoſitũ aũt nõ ſolũ habetea qᷓ
ad rationẽ ſppciei ꝑtinem:ſedetiam aliaque
eiaccidunt. Ideo ſuppoſitũ ſignificat ut to⸗
tjnatura auiẽ ut quiditas uel pars foꝛmał᷑⸗ In ſolo autẽ deo nõ inuenitur aliquod acci⸗
dens pꝛeter eius eſſentis. quia ſuũ eẽ eſt ſua
eſtnia. Ideoindegiẽ eifuppoſſtũt na⸗ tura? nð in alijs ¶ ontraßdicta arguitur ſextupliciter· Pꝛimno ſic.⁊ pꝛimo cõtra dif̃ nirionẽ ſuppoliti. Nbi dicis. ꝙ ẽ indiuiduũ
ſubſtantie completũ nõ innitens alteri. quia nulla negatio eſt de ratione alicuius poſiti⸗ ui. ſed ñ imiti alterieſt negatio. igit᷑ non eſt de ratione ſuppoſiti de genere ſubſtantieqð eſtquid abſtractũ. ¶ Becundo ſic arguitur
contra ilud qð dicit᷑ de concretione. uia ilnd per quod aliquid differt ab aliquo vi⸗ derur eſſe de eſſentia ſua:ſed ꝑte ſuppoſituʒ
ditfert a natura ptale cõnotatũ quod qñq; ẽ
accidens. igi᷑ accidès illudẽ de eiſentia ſup⸗ politi. ſed hoc ẽ inconueniens.igit᷑ ⁊. ʒ
ſic. quia videtur ex hoc ꝙ accidens ſit dẽ ra⸗ tione indiuidui ſubſtantie. Nam accidẽs im
poꝛtatur in ſuppoſito hm te.ß ſuppoſitũ eſt indiuiduũ ſubſtantialiter. igitur⁊c. Muar
to ſic. quia ditferentia abſtracti⁊ concreti ni
hil facit ad ditferentiq realem.ß ßᷣmte ſuppo ſicũ ⁊natura videntur ſolũ ditferre ſicut qb⸗ ſtractũ ⁊ cõcretũ.igit nõ differunt realiter. uinto ſic contra illud quod dicit᷑ꝙ ſup poſitũ differt a naturaꝑ hoc ꝙ cõcernit acci demiaquiaſcqueretqꝙ xp̃s filius deiaſſum⸗ pliſſet ſuppoſitũ. quia qſumpſit naturã hu⸗ manã cũ gccidentib? Pexto quia ſecluſis aceidenribadhuc videtur ꝙ ſuppoſitũ diffe rat realiter a natura. quia illa ditferůt reali-
ter quoꝛũ vnũ ẽ̃ aſſumptibile ſine alio: ß na⸗ tura humana ẽ aſſumptibilis ſine ſuppoſito cocernente accidẽtia. igit᷑ eti ſecluſis acci⸗
dentib a ſuppoſito gdpuc ſuppoſitũ ditfert realiter a natura. ¶ Ad pᷣmũ hoꝝ dicẽdoqꝙ negationẽ eſſe de rõe ſuppoſiti põt intelligi dupliciter. Sno modoꝙ ſit quid intrinſecũ ſuppoſito tãqᷓ; pars ei? ⁊ ſie impoſſibile cſt. Zilio modo qͥa ptalẽ negatione circũloqui⸗ mur differẽriã idiuiquoꝝ in Pſtanths ⁊ indi
uiduis accñtis ců ppꝛiã differẽtis ignoꝛem⸗ ⁊ ſic negatio ẽ de ròne ſuppoſiti circũlocutie ¶d dicendũ ꝙ maioꝛ habet veritatẽ de his que differũt xſe ⁊ cẽntialiter ſᷣm ilð ðßciſe dicunt. ⁊ quãtũ ad ilaquib differũt
eſſenrialit nõ aũt habʒ veritatẽ de illis q̃ dir⸗
ferũr accidentalit. Non enide eiſentia rei oẽ illud ꝑquod aliquid differt accidẽtaliter
ab ilio alio. ũc aũt nã ⁊ ſuppolitũ ſic ditfe rit accidentaliter reglit aſe inuicẽ ⁊ nõ reali ter ſubſtantialiter. Idʒ dictdũ ꝙ nõ oʒ ꝙ gccidens ſit de rõne indiuidui ſubſtantie.
n ſicut cõcretũ accñtis nõ ĩpoꝛtat foꝛma⸗
lit ſubſtãtiã. ita cõcrerũ ſbſtãtie nõ impoꝛtat foꝛmalit accñs.licʒ nò excludat ꝓpter talem cõnotationẽ. ułdicẽdũ ꝙ ĩ pncipali ſignifica to nõ ſignificat accñs:ſed ſolũ ex cõnotato t iplicite. ¶ Ad ꝙdicẽdũꝙ mod ſignificãdi diuerſus nõẽ cã diuerſitas reꝝ: ß quia ioĩb citra pᷣmũ ſũt diuerſe res quarũ vna inniti᷑ alteri.ideo aliquid eſt habens dinerſũ a ſe.iõ exñte tali diuerſitate habentis ⁊ habiti ſigni ficat᷑ ꝑmodos ſignificãdi. Wnde iſta diuer⸗ ſitas nature ⁊ ſuppoſiti rõne cõnotati oꝛigi naliter ẽ in rebꝰ⁊ in terminis ſicut in ſignd. Acd qͥntů dicodũ ꝙ licʒ ſuppoſitũ includat accña ⁊ ꝑ hoc ditferat g natura.i includere aocidẽtia nõ eit pciſa rõ cõſtitutiua ſuppoſiti ßetiã alie cõditiões ut cit iſta.ſ.nõ inniti alte ri. que cõditio nõ cõuenit nature humane in xpᷣo. ideo nõ habet rònẽ ſuppoſiti/ d õ dicendũ. ꝙ nã hůana in xpᷣd licʒ habeat oẽm entitatẽ poſitiuã quã ſuppoſitũ habẽt ſiilla nã hůana nò initeret᷑ alteri:nõ rñj hʒ rõnẽ ſup poſiti. qa de rõne ſuppoſitiẽ nõ initi alteri.r qꝛ nõ hůana in xp̃o initit᷑ alteri.iõ nõ hʒ rõnẽ
ſuppoſiti. Nñ ꝙ nã hũanaĩ xpᷣo nõ hʒ rõnẽ ſuppoſiti eſt ppter defectũ vniꝰcõditõis ſup
poſiti. ſilimẽ nõ initialteri. Ex qᷓ ↄditòe nõ põt argui diſtictio realis.qꝛ eadẽ nã realiter
pöõt inniti⁊ no inniti alti:nulla diůſitate reali
exñte in ea.⁊ h ut dicit herpheꝰ in rñſiðe ad argumẽtũ pncipale.tigit ĩ creaturis ex ap titudie ſua i ↄpatiõe ad vᷣtutẽ dinã. Euia v· tute dina pot fieri de q̃cunq; nã creataꝙ ᷣm oẽ ſuũ ſuppoſitũ etiã ſipᷣus hẽat rõnẽ ſuppo
ſitiꝓpe nãe innitat alicui nãe poꝛi.ſ dine nãe
et ex hoc taliſ nã ĩpoꝛtat rõnẽ ſuppoſiti.ß ex iſto ñ põt arguig ip̃a nã realit diat a ſuppo ſito ꝓpe nãc.¶ Bubitat᷑ vtx vłe ſit ſuppoſi⸗ tũ uł᷑nã. dicẽdũ bꝛeuit ꝙ vle itẽtionaie necẽ ſuppoſitũ nec nã.vłe aũt rcale ẽ nã ⁊ nõ ſup poſitũ. qꝛ vłe füdat᷑ ſup illa req̃ nòẽ determi
nata ad vnũ:ß ſuppoſitũ detmiatad vn. qꝛ
idẽ ẽ ſicut ſingulare ſbſtãtie nõ innitẽs alteri

Natura aut nõ determinatur ad vnũ quia vna natura vnitate cõfoꝛmitatis poteſt eſſe in piuribus modo ſupꝛadicto nð aũt ſuppo
ſitů.igit᷑ vte nde ſuppoſitũ: k nã.
crit᷑ triceſinioqnto. Ntrũ cõpoſitũ
pſe vnñ dicat aliquã enritatẽ diſtinctã Nãliter ab entitate ꝑtiu. We iſta ſũt quatuoꝛ bpiniones ꝓ nũc recitãde. Mꝛima opi⸗
nio eſt que dicitꝙ totũ differt a ptibꝰ quoũã
vnus modeſt in qͥẽ aliud ſicut in materia ⁊ ſpiecto:⁊ ille ẽ modꝰmaterie. Aliꝰ modꝰẽeẽ
in glio ſicut ꝑfectio ĩ ſuo pfectibili: qẽ mod?
foꝛme. Micũt ⁊ꝙ iſti modi differũt realit a pribquoꝝ ſũt modi.ſicut modꝰ pſtãtieqͥ eſt pſe differt a ſubſtãtia:⁊ modꝰ qͥeſt eſſe ĩalio
difert ab accidẽtib Mßdicũt ꝙ iſti modi nõ
faciũt cõpoſitionẽ cũ ipſis ꝑtibꝰ.qꝛ alias re⸗ ſultaret totũ ⁊ eẽt eadè difficultas quò illud totũ differret ab iſtis ꝑtib ⁊c. ¶Motra iſtã opinionẽ arguit᷑. qꝛ aut iſti modi ſůt ꝑtes to tius. aut paſſiones totiꝰ:qut ſũt ipfũ totum: gut ſũt paſſiones ꝑtiũ. Si dicis ꝙ ſũt ꝑtes. Cõtra.qa totũ nõdiffert ab oĩbꝑribus per aliquas ptes: alias idẽ eſſet pᷣncipiũ ditferẽ⸗ dia ſeipo.qð eſt impoſſibile. Si dicis ꝙ ſũt paſſiones totiꝰ ¶ Wotra qa nihil ditfert eẽn tialiter ꝑ illud quod eſt poſterius eo.ſedſicẽ
ꝙ paſſio totius eſt poſterioꝛ toto. ergo totũ
nec realit nec eẽntialit᷑ nec foꝛmaliter põt dit
ferre a ptibus ꝑ paſſionẽ ſuã: qͥ eſt poſterioꝛ eo. Si dicis ꝙ iſii modi ſůũt ipᷣm vorũon tra qꝛ iſtimodi nõ ponũt᷑ in pᷣdicamẽto qꝛ ut eſſe in alio ułeſſe in quo aliud nõð ponũt᷑ iĩpᷣ⸗ dicamẽto.qꝛ ſolũ eſſentie reꝝ ponũt᷑ in pꝛedi camẽto:ß eſſe in alio uł᷑ in qͥ aliqͥd ꝑ ſe talia ñ ſũt eẽntie rerũ: fed ſũt modi eẽmigꝝ rex.igi tur. Si dicis ꝙ ſũt paſſibes pꝑtiũ. Contra qͥa nulla res differt eſentialit ab alio ꝑ illud qð ẽ paſſio alteriꝰ:ß ſie ẽ ꝙ iſti modi ſũt paſſiões
ptiũ bm te.ʒ ip̃m rotũð differt ꝑ iſtoſmodoſ
eeẽntialiter àb ip̃is ptibꝰ. Tũ etiãqa idemeſt pncipiũ eẽndi ⁊ ditinguẽdi:ſʒ totũ nõẽ eẽn⸗ tialit ꝑmodos ꝑriũ.igit᷑ nõ diſtinguit cẽntia liter ꝑ modos ptiũu⁊⸗ opinio eſt. ꝙ totuʒ ditfert aꝑtibꝰ ꝑ modũtotiꝰ que eſt eẽ pſe.q modus nulli ꝑtiũ conuenire põt. Muiaſi eſt materia:tũc ẽ ilud in qͥ aliud ſubiectiue. Bi
eſt foꝛma eſt ilud in quo aliqͥd foꝛmatr ĩ alio
⁊ ſic nulli ꝑtiũ cõuenit eſſe ꝑ ſe. ¶Möõtraar⸗ guit᷑. Muia id eſſep ſe ueieſt ip̃m totũ.⁊ hoc no. uia tũc totũ ſeipſo differreta ptibus qð eſt ↄtra tc. uelẽ paſſio totiꝰ hoc ẽ impoſſi bile. qꝛ nihil ditfert eſſentialit᷑ ab alio ꝑ illud qðẽ poſteriꝰeo. Veleſt modꝰtotiꝰ. qð etiãẽ impoſſibile. qꝛ nihil pot differre eſſentialiter
abalijs ꝑillud qð en poſterſ?alijs. cd de modꝰtotiꝰ eſt poſterioꝛ ptibꝰ. qꝛ nũqᷓ;ẽ totũ
nec modꝰ? toti niſi bu⸗ ptes ſint. quia alias totũ eſſet ſine ꝑtibꝰ. Nũ etiã. ʒ iſte mod?qᷓ̃
dicitꝑ ſe ułaccipit᷑ poſitiue ucl negatiue hmn videlicʒ per ſe dicit᷑· i.nõ in alio. õ nega⸗
tiue qa mulla negatio pòt eſſe cauſa diſtincti⸗ onis eſſentialis vniꝰab alio.quia illud qðeſt cauſa entitas eſt cauſa ⁊ diſcretiõis. Wec po teſt gccipi poſitiue. quia nihil ẽ pꝑ ſe poſiriue
niſi ſolus deus: ut declarat boetius ĩ libꝛope ebdomadib? in ſolutiõe æ q̃ſtionis moteq̃ẽ
Vn res ꝑ ſeipſas bone ſint an pticipatione. vbi reſpondet ꝙ nihil eſt ꝑſe poſitiue bonũ niſi deus.ſicigit patet ꝙ iſta opinio non pot ſtare. ¶ Tertia opinio eſt. ꝓ cuius notifica- tione notandũ pᷣmo.· ꝙ quãdo q̃ri᷑ vtrũtotũ dirferat a ſuis ꝑtibus. M⸗ iſtaqͥſtio ſolũ ha⸗ bet locũ in cõpoſitis ex ꝑtibus ex quibus fit vnñpꝑſe. Non in cõpoſitis ex ſubiecto⁊ ac⸗ cidente:ex quibꝰfit vnů ꝑaccidens. nec habʒ locũ in ſimplicibꝰut vult phus 7 methaphi ſice.⁊ comẽtatoꝛ ibidẽ ↄmẽto lviꝰScðo notandũ. ꝙ duplex eſt totů.ſ.homogeniũ.⁊ ethrogeniũ. Totů homogeniũ eſtquod eſt eiuſdẽ nature in toto ⁊ in ꝑtibns.ut aqua cõ ſiderata ad ꝑtes ſuas que ſũt aque. quia par tes aque ſůt eiuſdẽ rõnis. Totů ethrogeniũ eſt qð nõð habet ptes einſdẽ rõnis.ut aquain qᷓ;rů cõponit᷑ ex materia ⁊ foꝛmaque ſůt par
tes nõ eiꝰdẽ ròis. ꝙ fnde pʒ ꝙ idẽ pordici
rotũ hõgeniũx totũ ethrogeniũ mꝙ cõpat ad diuerſas ptes uel eiuſdẽ rõnis uelalteri ⁊ alteriꝰ rònis. ut patuit in exemplo. is de claratis pono ſeptẽ cõcluſiones. ¶ſhꝛima
cdcluſio. Totũ nõ eſt ptes nõ remanentes i toto immo realiter differt abeis. ꝛobat. qꝛ actus eſtqͥ diſtinguit. ſed alius actus ſub
ſiantialis ẽ mixti⁊ alius elementi. igit᷑ elemẽ
rũ ⁊ mixtů diſtingnũt ſubſtantialiter ⁊ realit
gaioꝛeſt phiꝰmethaphiſice. Minoꝛp⸗ bat᷑. qꝛ elemenra nõ ſũt ꝑtes remanẽtes iig⸗
to.ndeni remanẽt in mixto fm foꝛmas ſub ſtãtiales: ᷣ materia coꝝ de nouo infoꝛmatur foꝛma mixti deſinẽs eiſe ſub foꝛmis elemen toꝝ. Wñ ↄmeẽtatoꝛꝰꝰmetha.circafinẽ cõm
ti vltimi. dicit. Necte dicit᷑ ꝙ iſta nã que di cit foꝛma ſit ſubſtãria additaelemẽto.⁊ẽ ali⸗ ud abeis.⁊ loquit᷑ ibi de foꝛma totiꝰ reſulan tis. ut patet. huius dicti rationẽ ponil dices Mam ſi mixtũ fuerit cõpoſitũ ex elementis itaꝙ elemẽta remanerent in mixto km ſuas
foꝛmas ſubſtantiales non feret ex elemen⸗
tis aliquid vnũ ſed plura.igitur partes non
remanentes in toto differunt realiter atoio
imna ſintudit ninwndwol iu he ſinninim
himprp
t

iritaen
conclufio. Totů homogeniũ idẽ eſtꝙ ess ptes ſue vnite. ꝓbat iſta cõcluſio aucto⸗ ritate ⁊ rònibꝰ pᷣma auctoꝛitas eſt cõmẽtato ris bmo phiſicoꝝ ſipꝛone motaa pho de toto ⁊ ptibꝰ vbi dici. Totů nihil aliudᷓ eſt qᷓ; cogregatio ptiũ vnaq̃q; eni pti dicit᷑ aliud totoꝛß oẽs iſil nò pñr dici aliud atoto. Sʒ nõ por verificari de roroethrogenio·igit inrelligi᷑ de toto homogenio. Idẽ cõmẽta⸗ oꝛ dicit i 4 phiſicoꝛũ. Nihil eſt totů niſi pres ei?· Idẽ ꝓbat ꝑdicrũ ↄmẽtatoꝛiſeme haphiſice cõmẽto vltimo vbi in textu dicit phus ·ꝙ ſillaba ba eſtaliud qᷓ; b⁊ a. qꝛ ſillaba eſt aliud qᷓ; lirtere ſue.ſ. vocalis ⁊ cõſonãs ex
uib cõponit. vbidicit cõmẽtatoꝛ. Billaba
neſthoe ex quibponit᷑· ſedeſtaliqd addi rů ißis litteris. Et ſignũ huiꝰ ẽqꝛſillaba nõ reſoluit᷑ in ſillabas:ſʒ in lrãs.i.ĩ vocalẽ ⁊ con
ſpnãtẽ. Et ſic rõ quare totũ non eſt ſue ptes
diuerſaꝝ ròni igit achtrario ſenſuſirotũcõ cõponit nòreſultabit aliqᷓ tertia entitas di⸗ ſergaptib⸗aKationbſic ꝓhat. lin
05 ẽ eiuſdẽ nature genere ſpẽ? numero cũ
Aiquoilud nõviſtinguit᷑ reaiter abipſoſ orů bomogeniiic oes ſue ptes vnite ſůt hu
iuſnoi.igi?c. Maioꝛ eſt euidẽs qꝛquecũq;
diff růt reatr. aut differůt genere:aut ſpecie
aut nñero actu ui duo ligna: potẽtia ut due
pies einlẽ igni. Minoꝛ. pbat· q pres aqᷓ quia ſůt einſce rõis ſpecifice. ibſi currant no půt facere niſi vnũ numcro. Ex dicitur
totũ homogeniũ qꝛ hʒ ꝑtes eiuſdẽ rationis Itezq muis vna pars poſſit in toto tali ab lia ſepari:⁊ ꝑ ↄñs ab eo numero diſtinguit᷑ tñ ipoſſibile ẽ quacũq;ᷣtute eẽ ułimaginari totůj ſcpatũ ab oibꝰ ptibſit vnitis ułoẽs ꝑ⸗
tes ſik vnitas eſſe ſepatas a toto.&æ rò im
poſſibile eſt eẽ uł imaginariduas quãtitateſ
eiuſdẽ rõns ſpecifice ut duas lincas ułſup⸗ ficies duas cẽntias realit᷑ diſtinctas niſi aut ſitu aut vbi diſtinctas ut pʒ ꝑ phm phiſi⸗ coꝝ. vbi ar guit cõtra ponẽtes locũ eẽ dimẽ⸗ ſiones ſepatas:⁊ h hm̃ phos: aut ſaltim ſbie eto ßnrtheologos. ut cũduo coꝛpa ſũt ĩeo⸗
dẽ loco. Ped linea ⁊ oes ꝑtes eiꝰ vnite ſunt
pres eiuſdẽ rdis ſpecifice ⁊ ſũt indiſticte ſiu
⁊ ſubiecto ut de ſe pʒ.igi᷑⁊c. Eadẽ rgtio eſt de ſupficie ⁊ coꝛpoꝛe ⁊ ptibꝰ ſuis. impoſſi⸗ bite eſtꝙ tales quãtitates ſint aliquid reali᷑ diſtincri ab oibus ptibus fil ſumptis. jʒ⸗
oncluſio.otů ethꝛogeniũ ſicut eſt humana natura reſpectu materie ſue ⁊ foꝛme ẽ aliqͥd reale differẽſa ꝑtibſuis etiã inter ſe vnitis
pbat iſta cõcluſio auctoꝛitatibus ⁊ rõnibus Pima auctoꝛitas eſt phi metha.ca? vltimo qui dicit ꝙ vnitas cõpoſiti nòeſt vni tas acerui.ßẽ vnitas reſultans ex his.i.ex ptibus. Vnde ſillaba baẽ aliud qᷓ; b⁊ a. con cludit ᷓ rextus dicens. Eſt igit᷑ aliquid ſil⸗ laba:nõ ſolũ elementa vocglis ⁊ cõſonans:ſʒ diuerſũ quidẽ. vbi dicit cõmcntatoꝛ cõmẽto vltimo. littere ita ↄponũt ſillabã ſicut ignis ⁊ terra carnẽ. Caro eni nð eſt hoc:ß ex his ſi cut ſillaba nõ eſt littere vocglis uł cõſonans ſed eſt ex his. ¶ Ex q̃ auctoꝛitate arguit᷑ ſic rorũ eſt ex pribus. ſed ꝑtes etiã ſikſupte.nõ ſunt ex ptibigit᷑ torũ ndẽ ꝑtes ſiłſ ũpte ma ioꝛ pʒ ex textu.minoꝛ ctiq.quia idẽ nd eſt ex ſeipſo.=auctoꝛitas eſt cõmẽtatoꝛis ʒede gia cõmento qͥnto vbi dicit. ꝙ cõpoſitũex in tellectu ⁊ intẽtione intellecta nõeſt aliqd ʒ ab eis ſicut eſt de alhs cõpoſitis cx materia ⁊ foꝛma. Ex hoc habetꝙ in entibꝰpſe vbi eſt cõpoſitio ex materia ⁊ foꝛma cõpoſitũ eſt ʒxgliud a pribus quod nõ fit in entibus ꝑ accñs. Nãq; ex ſubicto ⁊ albedine nõ reſu⸗ tat ʒꝰ entitas. qꝛ nõ fir ex cis ens pſe vnum. B* auctoꝛitas eſt phiæ de aĩa in pꝛincipio vbi diſtinguit ſubſttiã in materiã foꝛmaʒ totũ còpoſitũ. hec aũt diuiſio nulla eſſet ſi ſᷣ ſtãria ↄpoſita nd differret a materia ⁊ foꝛma etiã vnitiſ. Bicut⁊ incõuenienter diſtingue
ret᷑linea bicubica in tres lineas.quarũ pᷣma
eſſet vniꝰcubiti.⁊ ſimiliter ſcda.ʒ gůt duoꝛũ cnbiton. Et foꝛmat᷑ fic ròõis diuiſio ẽ mala vbi mẽbꝛa diuidẽtia coincidũt ß ᷣm te mẽbꝛa iſtidiuiſiõis quãfacit ariſtotilis coincidut qꝛʒmẽbꝛů.ſ.cõpoſitũ coincidit cũ ptibus. igit᷑ mala. R·debis foꝛtaſſis ꝙ ʒmebꝛũ nò coincidit cũ duobꝰ.qꝛ pꝛimo duo mẽbꝛa ᷣm ꝙ accipiũt᷑ diuiſim fciũt duo membꝛg. ᷣmn ꝙ gccipiũt᷑ cõiũctim:faciũt ʒmẽbꝛů. ¶on⸗ traſi ſic tůc lineã bicubicã poſſem diuidere ĩ tres lineas.ſ.iĩ duas ſeoꝛſũ acceptas:⁊ iʒ ex his ſilſũpris cauſatã: qðᷣẽ abſurdij igitur ptes etiã ſit fũpte nõ faciũt mẽbꝛũ ſe ſcoꝛſũj gcceptas/ auctoꝛitas ẽ auicẽne ʒemctha. ſue caoqͥnto vbidicit. D denariꝰ eſt aggre⸗ gatio ex nouẽ ⁊ vno cũ accepta fucrit vxraq; ſir.⁊ ꝓuenit ex his ↄiũctis aliqd aliud ab eis qð eſt decẽ.⁊ꝓpt h dicit egregiphſ.ariſto tiles.nõ putet᷑ ꝙ ſex ſint tria? tria.ſed fůt ſe mel ſex. Ex quo clare pʒꝙ ſenarius non eſt duo ternarq etiã ſimul accepti AMationes ad idẽ fiũt. Ad quarũ euidentiã notãda ſunt tria dicta. Pꝛimũꝙ ꝑ gencrationẽ ſimpłr aliqua ſubſtãtia incipit de de nouo. Etpccꝛ⸗ ruptionẽ ſimiliter aliqua ſbſtãtia icipit nõcẽ

Veneratio enĩ eſt mutatio quedã de nõ eſſe
ad eſſe ⁊ hʒ ꝓ nuino ad què eſſe alicuius ſub ſtantie ſeu auquã ſubſtãtiã.ſiẽ altcratio qua- litatẽ:⁊ auginẽtũ quãtitarẽ: ⁊ motꝰ localis
vbi u pʒpphn v phicoꝝ Er corꝛuptiocſt manec ſepata r— ßut vnita. Contra illud qð nullo mõ por
mutatio dr eſſe ad ñ eſſe alicui? Pſtãtie ut pʒ
peundẽ ibidẽ.= diciũeſt Mx materia? eẽtermin⸗ is no põt eſſe ꝙ lit termingeneratiõis.ß vnio cũ ſit reſpe ctus nõ põt eiſe terminꝰgeneratiòis. ñ pot
foꝛnna vnite nõ differũt ã ſeip̃is nõ vnitiſin- qᷓtů Bſtantie rales:ß ſolũ quãtijad reſpecrũ vnionis quẽ hñt qñ ſůt vnite:⁊ quo carẽtqñ
nõ ſunt vnite. ʒ dictũ ẽ ꝙ poſt couuptio
nẽ hoiĩs materia eiꝰ⁊ foꝛma remanẽt.ut oẽs cbcedũt ſaltim hin fidẽ. materia etiã eiꝰpᷣex⸗ iſtit etiaʒ duratiòe generationi homis ⁊ foꝛ⸗ ma ſaltim nature.quia aĩa rõnalis accipit eẽ adeo ꝑcreationẽ ⁊ crcata materie infůdit᷑ ⁊
mn ¶ uibꝰſuppoſitis arguoſiccſth ma rõ ꝑ generationẽ homis natura hũana
incipit eiſc ut eſt talis ſbſtantia:⁊ ꝑ couupti- onẽ deſinit eſſe:ß materia eiꝰ⁊ foꝛma ut ſunt tales ſbſtantie nò incipiũt eſſe p generatio- nẽ nec deſinũt eẽ ꝑcoꝛuptionẽ.q naturapu mana realiter differt a ꝑptibꝰ ſuis etiã ſit᷑ ſũ⸗ pris. Maioꝛ pʒ ex pmo dicto. Per gene rationẽ eni ſimpliciter incipit eſſe aliq̃ ſtã⸗ tia ut eſt talis ſbſtãtia: ß cõſtat ꝙ illa ſſtãtia eſt ſtantiacõpoſira. Minoꝛ paiʒ qͥa quod pᷣexiſtit gencratiði nõ incipit ciſe ꝑgenerati onẽ. Er qð remanet poſt conuptionẽ nõde⸗ ſinit eſſe per conuptionẽ: ß materia⁊ faꝛma homis ut tales ſubſtãtie pᷣexiſtũt hoĩs gene
ratiõi foꝛma quidè natura.materia autẽ tem
poꝛe:⁊ remanẽt poſt coꝛꝛuptionẽ ut pʒ ex ʒ? dicto.qᷓ ut ſunttales ſbſtantie nõ incipiũt eẽ per generationẽ:nec deſinůt eſſe ꝑcoꝛupti onẽ:ß ipſe vnite nd ditferũt a ſeipſis nõ vni ut ſunt ſbſtantie tales: ß ſolũ quãtũ ad reſpe ctů vnionis ut patʒ ex ⁊ dicto.q materia⁊ foꝛma homis etiã ut vnite ut ſunt tales ſub⸗ ſtantie nõ incipiũt eſſe ꝑ iene de ſinũt eſſe ꝑ coꝛꝛuptionẽ:s totũ incipit eſſe ꝑ
tal generationẽ· ⁊ deſinit eſe per coꝛꝛuptio nẽ. igit᷑ totũ nõ ẽ materia⁊ foꝛmna etiã vnita
Cofirmat᷑. Quia illud qð põt eẽ termin generatidis eſt aliud ab his que nullo modo pñt eſſe termini generatiõis: ſed totũ eſt ter
mingeneratidis ⁊ nõmateria?⁊ foꝛma erge totuʒ diſtinguit᷑ a materia⁊ foꝛma.Maioꝛ
nota· qꝛ alias cõtradictoꝛia verificarẽ᷑ de eo dẽ.ſ. eiſe terminꝰgenerationis:⁊ nõeſſe ter⸗
minꝰgeneratiõis· Minoꝛ eſt ipfiꝰ ariſtotir
70 metha. lectiõe ſeptima ybi dicit. Matia no generat᷑:nec ſpecies.i.foꝛma:ſyhoc aliqͥd
vbicõmenratoꝛ cõmẽto xxx dicit. ꝙ inlẽtio ariſtotilis eſtqꝙ matcria nd gencrat nec foꝛ⸗
Uueltio
mæß aggregatůqðfit er materiar fone id qð generãt᷑· Ide dicit phus in go mecha.
Specie inquit hull genergr:nec facit ſit gůt qð ex his. ñdebis toꝛtaſſis ꝙ matia? foꝛ⸗
ma nec ſepata nõ ſũt terminꝰ generationis;
eẽ termingenerationis nò pot eſſe alteri rõ
dare matcrie ⁊ foꝛme ut lint termini generg tiõis. qꝛ nihil dat qð non habet.] Becundg
rò. Si totũ eſſet ſue ꝑtes ſcq̃ret᷑ ꝙ conupto
toto remaneret ipfũ iouũ: ſed hẽ ipoſſibie.
2t. ſcquẽtia ꝓbat· ſic arguendo. Sitorũ eſſet ſue ꝑtes:tůc remanẽtib ptibꝰ remanet
totũ.ß homie coꝛupto remanent ptes.quia materia nõ coꝛꝛũpit᷑ nec foꝛma que eſt aiara tionalis.igit᷑ totũ manet.igit homine coꝛu⸗ pto hõ remanet. V. ᷣdebis ꝙ licʒ homie coꝛ rupto remaneãt ꝑtes eiꝰ:n iñ vnite.totum
aũt nò eſt ptes niſiquãdo vnitc ſũt. Con
tra nullus reſpectꝰeſt de eẽmia alicuiꝰabſo⸗
luti:ß illa vnio ꝑtiũ eſt reſpect? homo gůt ẽ
abſolutũ.igit vnio nð eſt de eſſenia homls. Löõfirmat᷑. qð accidit alicui nòc᷑ yere.i.j
eſt ſbſtãtia nec de eſſentia ſbſtantie ex pꝛimo
hiſicoꝝ.ß ſic cſt ꝙ ila vnio accidit ipis pu⸗
us pot cõpetere ptibꝰ uł nõ còpetere. qꝛ
aliqñ ſũt vnite aliqů nõ.q illa vnio nõ põt et
L
de eſſentia ſſtantie ſi totũ eiem ſue ptes:
quõcũq; haberent ſẽ ꝑtes: ſiue cẽnt ſepara te:ſiue vnite ſp totũ remaneret totũð hoct impoſſibile. igit᷑ ⁊c. z? rõ. liud qðeſt di.
uerſũ zuth iſeei is: ß nã cõpoſita ex ma teria⁊ foꝛma. ut natura humana eſt diuerſe nature a ꝑribus ſuis etiã ynitis. igit naura humana realiter differt ab eis. Maioꝛẽ nõ ex terminis. q̃ eni ſũt diuerſaꝝ naturaꝝ ila ditferũt realiter. Minoꝛꝓbat quiaque nõ
ditfert rcaliter ab ip
ſũt eiuſdẽ nature inter ſe nõ ſũt eidẽ nature cũ ʒq̃ eni ſunt vni ⁊ eidẽ eadẽ inter ſe fůr ea
dẽ: materia⁊ foꝛmaetiã vnite ſũt diuerſaꝝ naturaꝝ inter ſe qꝛ ꝓpter vnionẽ nec matia
deſinit eſſe materia ucl potẽria in genere ſb⸗
ſtãricnec fonnadeſinit eiſe foꝛmaut act' de gnẽ ſbſtãtie. ateria ãt⁊ foꝛma ſůt diuer nature un de ſe pʒ.igit᷑ ſunt diuerſe nature
atoto ↄpoſito. rd. Natura cõpoſita ex materia ⁊ foꝛmaeſt ſbicctũ ꝓpꝛie paſiòis ⁊ etiã effectiuũ pᷣncipiũ ad ninꝰ inſtrumtatr ß materia eiꝰ⁊ foꝛma etiũ vniia ñ ſůt ſbieci
utłcʒ ppꝛic paſſionis aut glicꝰ opatiòis ð nã 2poſica eꝝ mãx foꝛmadt̃t realit aptibꝰ juis cii vnitis. Maioꝛ ꝓbat. ͥa paſioinherct
ſuvt ki michchel jlllop nb mlntp⸗ſ inpusſug iuuiiwin
uwinim

Xi
—-
—
4
ſůt totoꝝ ⁊ non partiũ ut dicit phs bᷣmo aia. videlʒꝙ oes opariones ſijnt cõiunctiex
ſubiecto nõ pᷣncipijs ſubiecti:⁊ ee bmode
coꝛpoꝛe ⁊ gia:⁊ ñ ip̃aĩc tm̃. Itẽ in alio loco eiuidẽ libꝛi dicere animã gaudere uel triſta-
ri ſimile eſt eam dicere texere uel edificgre.
Minoꝛ ꝓbat᷑· qa materia ⁊ foꝛma vnite ſiẽ
ſpiectũ ⁊ efectiuũꝓpꝛie paſſiòis aut opatio
nis:aut eis cõuenit ut ſũt tales ſbſtantie vni te pᷣmũ dici n põt. qꝛ cedẽ ſůt quãtũ ad ſub⸗ ſtaniã ſepate ⁊ vnite. Pepaie aũt nð ſut ſub iectũ ułetfectiuũ ꝓpꝛie paſſiðis aut opatio⸗ niſnãe ↄpoſite gᷓ nec vnite. Nec põt diciæv qʒ relatio nõ pol eẽ pᷣncipiũ receptiuũ ułef⸗ fectinũ totale uł ꝑtiale łrò receptiua uł effe ctina totalis ułptialis ip̃iꝰaccidẽtis abſolu⸗ ti qᷓle ẽ aliq̃ paſſio ułopatio.relatio eni inni tit᷑ abſoluto tanq; bᷣncipio ſuſceptiuo uł cf⸗
fectiuo⁊ nõecduerſo. ſ Muira rò. llud ꝑ qð vnñ differt ab alterd nð põt ↄuenire alte
rib ſie ẽ ꝙ totũ vłe differt a toto integrali.qꝛ
totũ vle pᷣdicatur de ſuis ꝑtibꝰetiã ſiłũptis
ut hop̃dicatde petro⁊ paulo⁊ ſic de alijs.qᷓ̃ ſůt ſue ꝑtes ſbiectiue.igi᷑ totů integrale non ßᷣpicat de ſuis pribꝰ eti ſit ſůptis. ſn ròſiẽ ſe hʒ illud qðẽcõpoſitů ex aliqͥ ut ſit illud ex
qͥcõponit᷑. ſic ſe hʒ còpoſitũ ex aliquibꝰ ut ſit iila ex qͥbcõponit᷑:ß illud qð eſt cõpoſitñ ex
aliqͥ nòeſt illud. q pars integralis nõ pᷣdica tur de toto nec ecòuerſo.igit᷑ ilud qð ẽ cõpo
ſitũ ex aliqbnõ ẽ illa.ſſꝰrõ. Muia qð nòẽ
vna pars ⁊ alia nec ꝑſequẽs ambe.ꝓbat᷑. qꝛquelibʒ copulatiua ifert quãlibʒ ſuã prẽ:ß totũ nõẽ vna pars ſua.qꝛ pars integralis ñ ßdicat de toto.igit᷑ totũ nòẽ ambe ꝑtes ſue.
Bidicat᷑ ꝙ totũ non ẽ vna pars ⁊ alia diui⸗
ſiʒ:ß bñ cõiũcti.¶ Cõtra qꝛ hec cõiũctio aut diuiſio aut refert᷑ ad pᷣdicationẽ ⁊ hoc ẽ nega re nãm copulatiue q̃ infert quãlibʒ ſui partẽ ut dictũ ẽtgut refert᷑ad rem ur ſit ſfenſuſꝙp- tes vnite ſint torũ ß nõ diuiſe.⁊ ñ etiã dici nd põt. Tũ pᷣmo.qꝛ totũ nõ ſolũ nõẽ pars diui ſuß nec pars cdiũcta cũ alia. alioqͥn pars in toto itegrali exſpᷣdiqaret᷑de toto qᷓa ſilinò eſt e cõiũcte. Tũ ⁊qꝛ adhuc ſtat rõ pᷣcedens. qꝛ. feſt hec pars ⁊ illa cõiuncte ẽ hec pars ⁊ alia parg ꝓpter nãm copulatiue qwẽfaſũ. ¶ Sarõ. Muliũ cõpoſitũ ex his eñt cõpoſitũ hiic etiã ſilſũptũ ß oœẽ totů integra k ẽↄpoſitũ ex his ptibꝰaut ſũt ↄpoſita huic xeli ambe ſil ſũpte nõ ſũt cõpoſita ułcõpo ſcjex his. igt᷑ totũ nõẽ ptes· Minoꝛ nota Mioꝛ pbãt. qꝛ cõpoſitũ nõẽ ſimplex rò nulũ ſimplex pot eſſe plura licʒ poſſit eẽ ex plurib':ſʒ oẽ totũt ſimplex. qꝛcentiareꝝ
—
ↄſiſit iindiuiſibili: xtes aut ſůt pluręs. igit
nullũ rorũe ſue ptes. Vecima rõ. Torũqð eſt vnũpſe nð eit totũqðẽ vnñ vnitate con⸗ gregatiòis ⁊ aceruiut vult phus metha.
comentatoꝛ ibidẽ cõmento. lviꝰ ſed iliud
qð eſt vnũ vnitate acerui eſt ſue ꝑtes ſił ſũ⸗ pte. igit᷑ totij ndẽ ſue ꝑpies ſilſumpte. ¶Mn decima rò. Vauſe differũt realit᷑ a cauſato:ßᷣ pteſſe hñt ad totũ ut cãe. qꝛ neutraẽ cauſate necãbe qꝛãbe ſůt cãx pncipiaglteri? totũ realit difert a ptibꝰ ſuis. conclulio eſt iſta. Iſta entitas cõpoſitiãlia ah emitate ꝓ⸗ tiũ eſt entitas abſoluta.ꝓbat᷑. Tũqꝛ gene⸗ rario ⁊ conuptio nõ terminãt᷑ ad reſpecu ꝑ ſe. Tũæqꝛ mã ⁊ foꝛma quc ſunt abſoluta ñ pñt eſſe cauſa intrinfeca alicuiꝰreſpetiui: ſũt aũr cauſe itrinſece ip̃i?toriꝰ. Tũ ʒqꝛſeque⸗ retqꝙ oia entia eſſent ynigencris.qꝛeẽnt re ſpectiua eſſentialit. Tũ qꝛ nulla res eſſet vnap ſe. qꝛ ex abſolutis ⁊ reipectiuo non fit vnñ per ſe.utꝓhatᷣmetha. ¶Muita con⸗ cluſio foꝛma totiꝰnò eſt alia foꝛmna vltra foꝛ⸗ mã ꝑtis foꝛmalit ꝑficiẽs quaſi foꝛmã ⁊ mate riq. ꝓbat᷑.qꝛ oĩa que pficiunt᷑ ab vna foꝛma hñt rõnẽ vniꝰ ꝑfectibilis: ß materia⁊ foꝛma ꝑris nò habẽt roõnẽ ynipfectibilis. Tũjquia ſũt diuerſaꝝ rònũ. Tũ qꝛ vnů eſt ꝑfectibile ⁊ aliud perfciens:⁊ hec eit rõquareeꝝ ipis fit vnũ ꝑſe. Tů etiã qꝛ alias in cõpoſito eſſemt plures foꝛine ſtantiales.¶ cõcluſio foꝛ ma totiꝰ eſt ipſa tota eſſenti ſiue qͥditas to⸗ tius nõ dicta foꝛma quia infoꝛmãs.ſʒ qa foꝛ- maliter denominãs.ꝓbat᷑.qꝛ homo dicit hõ nõð ab aĩa nec a materia pma:ß rone totalita- tis que eſt qͥditas hoĩs nõ exñs he ꝑtes: ſed ex his ptib eo modo qͥ loquit᷑ auicenna ⁊2 metha.ꝙ ecnitas eſt tĩ Hcõcln⸗ ſio. Torũ ſcipſo differt g ſuis ꝑtibꝰ.¶Mꝛo declaratide iſti? cõcluſionis notãdũ Pm her⸗ pheũ. Q aliqͥd põt dici diſtingui a ſeipſo ab alio dupiici᷑. Wno mõfic ꝙ illaqᷓ diſtiguũt᷑ vnũ n ſolũ nòẽ alterũ: ß nec aliquid vnius põt eſſe aliqd alterius.ut duo angeli uelduo homies.⁊ ſic nõ diſtinguũt᷑ totũ ⁊ ptes.quia ꝑtes ſůt aliqͥd totiꝰ. Nlio mõ dicunt᷑ aliqͥ di⸗ ſtingui ſeipſis ſic nõꝙ illud aliud a quo diſtĩ guit᷑ nò ſir gliqͥd eius uelecuerſo:ß qꝛ ex en titate ſua foꝛmali hʒ ꝙ nõ ſit iliud gliud ł ecõ uerſo licʒ vnũ ſit aliqͥd alteriꝰ. Et iſto modo intelligit cõcluſio ꝙ torũ diſtinguat ſeipſoa ſuis ꝑtibus.quia nõ eſt ꝑtes nec cõiũcte nec ſeparate ß ex ꝑtibꝰ. ꝓbat᷑ iſta ↄcluſio. uia totũ ditfert aſuis partibus nõ aliquid ſui. quia illud aliud uel eſſet modus totius uel paſſio: ſed nullů illoꝛuʒ eſt dicendũ ut pꝛius

ꝓbatů fuit arguendo cõtra pᷣmã cõcluſionẽ. nee differta pribus per ꝑies uelper ali nid ptiuʒ. igttur torũ ſeipſo differt ab omnibus partibus ſuis etiam ſimul acceptis · Mo⸗ tra iſtã ↄcluſionẽ arguit vupliciter. ꝛimo
ſic. ilaque differũt ſeipſis abtuic differt
qðlibʒ iui.ſi igit torũ⁊ ꝑreſdifferũt ſeipſis diiferũt ꝑiqðlibʒ ſui.ſcqͥt igitꝙ totũ dif⸗ ferat a priboib ꝑ quãlibet ptẽ. iſic q̃dit᷑ ſerũt ſeip̃is in nullo coĩcãt: ß totũ ⁊ ptes coĩ⸗ cãt in ꝙq̃libʒ pars ẽ aliqͥd totiꝰ igi᷑ nõdil⸗ ferũt ſeipſis. d bmũ hoꝝ domꝙ maio ei vade his q̃ diſtinguũt᷑ ſeipis pᷣmo non de pis q̃ differũt ſeipis ⁊ mð· ⁊⁊md ſolũ totũ tpres differũt ſeipis Adæ⁊dm ꝑidè ꝙ maioꝛ eſt vade illis q̃ differũt ſeipis pmo modo ⁊ nõ ⁊mõ uarta opinio eſt. O⸗ totũ nõ differt ab oibſuis ptibꝰſit ſũptis: totũ eſt ipſe ſue ꝑtes ſil ſũpie ditferẽs a qᷓli⸗ bet ſua pte ꝑ ſe accepta.ꝓbat᷑ Muia ſi foꝛma toti differret a ptibꝰ⁊ a foꝛma ptis ſejret᷑ in hoie eẽt pfectioꝛ foꝛma ſubſtãtialis qᷓ; ipia aĩa intellectiua.ß ↄñ̃s eſt falſum.igit⁊ accũs falſitas ↄñi pʒ Tũ qꝛ foꝛma totiꝰẽ coꝛꝛnpti⸗
bilis: aia gůt eſt incoꝛuptibilis. Xũæqgia
eſt beatificabilis: ß̊ nulla alia foꝛma in hoie ẽ beatificabilis.igit᷑ nulla foꝛma eſt ꝑfctioꝛ qᷓ;
aia in ipſo hoie. ñaꝓpbat. quiaſicut totũ ad
tẽ:ita foꝛma totiꝰ ad foꝛmã ꝑtis:ß totũ ẽ ꝑ⸗ ectiꝰſua pie.igit᷑ foꝛma totiꝰ eſt pfectioꝛ foꝛ⸗ ma ꝑtis.⁊ ſic pʒña.¶¶ ſic qᷓcũq; abſoluta diſticta realr deꝰpdt ſepare a ſe iuicẽ ßᷣ pᷣm te totũ ⁊ ptes fũt entia abſoluta diſticta realit᷑. 16 de ꝰpõt facẽ totũ ſine ꝑtib?⁊ ſic fieret hõ ine coꝛpe ⁊ aia. qð ẽ ipoſſibile ajꝰ ſic. Sito tũ ditfert a pribſeqͥret᷑ꝙ ditfinitio ñ diceret totã qͥditatẽ ditfiniti ↄñs ẽ falſũ.igit⁊ accũs. ↄña ꝓbat᷑. qꝛ tũc i cõpoſito cſſent tres res.ſ. mã ⁊ foꝛma⁊ ipſa totalitas ſiue foꝛma totiꝰ. diffinitio aũt nõ dicit niſi materiã⁊ foꝛmã. uł genꝰ⁊ differẽti. ſic arguit phs 7 me- tha. Mã ſi totũ diceret ʒentitatẽ diſtictã a pribꝰ ſeq̃ret᷑ꝙ ĩ copoſitiõe rerũ eẽtꝓceſſus in infinitu.ↄña ꝓbat. Mãq̃ret᷑ de illa tertia entitate reſultãte.ułeni ex iſta tertia entita⸗ te iũctaduabpmis reſultabit aliq̃ tertiaen- titas alig: uel nihil reſultabit. Si reſultahit: q̃retde illa·⁊ ſic in infinitũ. Si nõ reſultabit. igit ſtandũ erat in bmis duobentib ex qͥb⸗ mibil opoꝛteat reſultare. Wötra iſtã opini onẽ ſũt oẽs rõnes facte ꝓʒꝰ opiniõe. ¶Ad rõnes eius rñdeo. Ad pmã dicẽdũ.ꝙ licʒ in hoie nõſit aliqᷓ ꝓfectioꝛ foꝛma infoꝛnðſ qᷓ ſit aia rdnalis:tñ ẽ ꝑfectioꝛ foꝛma reſultãs q; ſit gia rõnalis q̃ foꝛma eit ꝑſe vna cõp̃hendẽs
alam rõnalẽ ut ptẽ fui necẽ foꝛma infoꝛmẽs ß ẽ foꝛma relultãs ⁊ denominãs · ¶Md pꝛi⸗ mũqð obicil videlʒꝙ foꝛma totiẽ conupti bitse eineeriprblie⸗13t aaeſhf⸗ ctioꝛ qᷓ; foꝛma totiꝰ. Megat ↄlequẽtia. Nãſi
*
argumẽtũ valeret ſeq̃retꝙ terraeſſet nobi⸗
Terra inconuptibilis m iliud. Ferra aũt in eternũ ſtat.igit᷑ terra eſt nobi⸗
jioꝛ hoie.· qð eſt tallů.igit c incoꝛuptibiſita
te non põr argui nobilitas in 6 igit᷑ ꝙ ip foꝛm̃a totiꝰẽ ꝑfectioꝛ foꝛmaptis fœꝛ ma totiꝰin actu eſt ꝑfectioꝛ foꝛma pꝑtis iactu foꝛma totiꝰin potẽtia eſt pfectioꝛ foꝛna ptis in potẽtia. AArguis 3. qꝛ aliqů foꝛmaptis ndẽ exhte foꝛma totiꝰ: ß ens eit nobili non ente. Picẽdũ ꝙ qñ foꝛma totiꝰ ndẽ rũc ndeſt nobilioꝛ nec ignobilioꝛ foꝛma ꝑtis:qñ̃ ãt ſoꝛ ma totiꝰẽ ſp ẽ nobilioꝛ foœꝛmapꝑtis. qʒ icludeſ aliqd ⁊ ců h plus nobilieſt ip̃o icluſo.ſie igi tur cũ foꝛma totiꝰtineat foꝛmã ꝑtis ⁊ cuʒhᷣ plcõſtat ꝙẽ pfectioꝛ foꝛma nd qdẽ infoꝛmãſ ß pfectioꝛ foꝛma reſuitãs licet ſit ipꝛopacõ⸗ patio. ¶Ad id qð ⁊obicitur dõm. ꝙ foꝛma totiꝰeſt beatificabilis licʒ h cõpetit ſibi rõne pᷣſuppoſiti.i.rde ptis:⁊ licʒ nuilafoꝛma aliaĩ — qlietate ifoꝛmatidis ſit beatificabilis: i hñ alia alictate reſultatiòis licʒ cdpetat ii foꝛme totiꝰꝑ foꝛmã ptis q̃ eſt aliqd ciꝰpotẽs venomiare totã:ſiẽ qů dicimꝰhoẽ criſpꝰ licʒ ſolũ caput ſit criſpũ.ſic eti hic. d⁊di cẽdũ ꝙ maioꝛẽ verade illis q̃ diſtinguũt᷑aſe ip̃is pmo mõ. nò gůt ⁊ md. Kiiter dicẽdůꝙ maioꝛ eſt vera niſi vnũ illoꝝ ſe habeat ut po⸗ ſteriꝰeẽntialit pᷣſ e iẽ in ꝓpo⸗ ſito. qꝛ entitas totiꝰẽ eẽntiałt pᷣfupponẽs en titateſꝑtiũ.⁊ ſic entitas totiꝰnò põifieriine pribus. d ʒdicẽdũ ꝙ diffinitio dicit io tũ es diffiniti in rõe pᷣncipiati ſiue fm rẽ ſiue ßᷣm rònẽ. Aliter ſoluũt alih dicẽtes ꝙ diffini tioẽ qðdã totũ hñs ptes ſicut ⁊ diffinitũ. ſi igitur pres diffinitionis ad ꝑtes diffiniti ſic tota diffinitio ad totũ diffinitũ. Et ſic c dit⸗ finitũ ſit res diſticta a pribꝰ igit᷑⁊ diffinitioẽ res diſtincta a ſuis ꝑtibꝰ¶ Rſta ſolutionihil valet. nã ptes difinitionis.ſ.genꝰ ditferen tia nd diiferũt miſi ᷣm rõnẽ ur inferiꝰꝓbabit igit ex ipſis nõ reſultabit aliqᷓ entitas poſii- naalia. Md ꝗrñdet phs ⁊ dicit. ꝙ argu⸗ mentũ ↄcluderet ſiillaʒꝰentitas haberct ra⸗ tionẽ elemẽtiqð nõ habet.qꝛ clemẽtũ ptinet ad cauſq materialẽ:ß illa ʒ? emtitas habet ra tionẽ ncipifoꝛmalis ⁊ eſt hncipiũ foꝛmale Et ſic nihil reſultabit ex illa entitate. Tertia addita ex his que reꝑte ſuni.

8. 5. 8
4
E
an cũ qua conſtituit totů derarinon inquãtuʒ pres: ſed vt pabent mo⸗ dum totius vłis vt videlicʒ materia põt con
— Meritur triceſimoſexto vtr vłe ſimã fnmna veitotum ↄpoſitũ. n iſta qõne krũt duo articuli.pꝛimꝰde mã? foꝛna:ſcðs
de toton] Muãtum ad pᷣmũ articulũ iſtaq̃·
ſtio duplicem pot habere intellectũ. Pꝛimũ
vtrum yle ſit materia vel forma.i. vtꝝ mate⸗ ria poſſt vłiteritelligi.i. vtruʒ poſſit habere weʒ vlis reſpectu huiꝰmaterie vel illiuſ.⁊ ſenium pot habere ta lẽ videlicʒ. vrx materia habeat vel habere poſſit rõem vlis reſpectu ilius cuius eſt materia ilius cuiꝰeſt parſ Mꝛo declaratiòe pꝛimi ſenſus queſtiõiſ no tandum bmo. foꝛmaeſt triplex.ſcʒ infoꝛ mans.⁊ foꝛma foꝛis manẽs ſiue nò infoꝛmãs ⁊foꝛma refultãs foꝛma infoꝛmãs dicit᷑ ila qᷓ getuat diſtinctuʒ a ſe eſſe entiatr. v foꝛmaptis qᷓ̃actuat ip̃aʒ materiã a ſe eẽntialiter diſtictã in ſoꝛis manens eſt illa que nõ actuat al⸗ terã prem cõpoſiti diſtinctam aſe eẽntialiter ſiper ſe ſubſiſtit nihil pꝛeſupponẽs tanquã pres ſuas ex quibꝰreſultet.⁊ hoc dicitur pꝛo peer foꝛmã reſultantem.foꝛma rcſultans eſt ma totius nominans perfectã quiditateʒ ilius cum eſt foꝛma pᷣſuppones ptes diſtin⸗ ctas tanquã aliqͥd ſuiex quibꝰreſultat. nec oʒ ꝙiſti triplici foꝛme coꝛꝛeſpodeat triplex ma⸗ teria: q ſolum foꝛme infoꝛmãti roꝛꝛeſpondet mneriaque eſt infoꝛmabilis ⁊ actuabilis.
Motãcũæ0n materiax foꝛma pt dupli⸗ eier poſſunt ſiderari.vno mõ inquãtũ ptes
ſuntqðeis cõpetit eẽntialiter. qꝛ anima hũa⸗
napetntiam ſuam habet ꝙ poſſit eẽ ps.⁊ ex
hoc habet naturalcʒ inclinatiõem ad materi
Alioꝰpoſſint conſi
v ſdergri in öi vt quoddã cõe tm abſtractiõeʒ
2. mM
a hãe velad illã materiã. Et ſic cðſiderando materiã nõ cõſiderat᷑ vt ps:ſed vt totũ vniu⸗ ſale habẽs ſub ſe ꝑres ſiectiuas ſcʒ hc⁊ illã
materiã ꝑticularẽ. Hirr ⁊ foꝛma ptis cõſide-
ripot vt forma cõis p abſtractibem. Ex⸗ vgia põt cõliderarinð in hitudine ad coꝛp⸗
yriad hoiem · ſed vt qhdam che pabſtractio-
nemad oẽs gias. Et ſic cõſiderat vtq;dã to⸗ tum vle inditferens ad multas pꝑtes ſubiecti
in uas. Bſtis pꝛenotatis pono duas cõcluſi- risru⸗ ones. Mꝛima cõcluſi
irna cöcluſio. materia ⁊ foꝛmna p til pñt vniſał intelligi.qð p̃t itelligi vtvm
kmablraetideʒ indins ad plurainqpus eẽn ialiter incudit de quibus etiã eentialiter p dicatur:ß materia⁊ foꝛma ſunt hmdi.igit⁊.
rnoler ditfinitiõe vtis veigeneris vr pecici Minoꝛpbat. ã materi ßmindit
rẽti conſiderata pot diciaride hacade i
accepta non eſt pᷣnci
la materia. Simit foꝛma vt ala hũana fmi ditferẽtiam cõſiderata põi pᷣdicari de aia pe⸗ tri⁊ de aia pauli.ct.4=cõcluſio. materia ⁊foꝛma ꝑtis ex hocꝙꝙ vłter poſſint inrelligi non ſequit᷑q ſint vlia. ꝓbatur. qꝛ vlt ẽ qðdaʒ orumn per ſe reponibile in pñto non reduci- bile ad gliud vt ſui generis ⁊ pars:ſcd tã m teria ⁊ foꝛma nõ ponunt per ſe in pñto redu ⸗ cunt᷑etiã ad aliud eiuſdẽ generis.ſ.ad totum qð ꝑſe ponit᷑ in pñto vt ptes ⁊ ſic nõ dicunt᷑ vlia: ſcd bene dicũtur ptes vłs integrales ¶Cõtra iſtã cõcluſibem arguit᷑ q̃druplicit.pᷣ mo ſic. oẽ illud qð pdicatde pluribus eſt vlt: ſed materia ĩ cõi ſᷣmteẽ hmoi.igit⁊.¶æoſie Illud qð eſt pꝛincipiũj idiuiduãtiõis nò põt eſſe indfns ad plura:ſed materia hmdi igit ⁊.ʒſic. llud qð non põt pſe intelligi nõ
põt habere ròem vłis irelligibilis:ſed mate⸗
ria nõ pot pſe intelligi vt pʒ per phm pꝛimo phicoꝝ.ergo non põt habere rõem vtis itel⸗ ligibilis va¶ſic. nihil põt pᷣdicari ſub rõe vni uerſalis de alio niſi qð habet rõem foꝛme:ſed
materia nõ pot habere rõem foꝛme. qꝛ vnum oppoſitoꝝ nõ põt habere rõem alterius op⸗
poſiti igitc. WMd iſta ad pᷣmã dicẽdũcꝙ mi.
eſt falſa. Nam materia non eſt illud qð eſtqð
hdicatur vt per ly qð denotet totalitas pdi⸗
cabilis:ſed poius mareriaẽ illudqð eſt eius tẽ ex hoc ꝙ põt vtr intelligi non
kquit᷑qꝙ ſit vle. ſcd bene fequit᷑ꝙ velſit vte ſi
ſit qðdã toruʒ per ſe reponibile in pñto velꝙ
ſit aliquid ip̃ius vtis: puta ps integralis ip⸗ vtis Widædicẽdũꝙ materia pʒ indfiam
pncipiũ indiuiduaiiõis:ß ſo⸗ lů mareria hecq̃dicit ſignata inquãtũ videli⸗
cet monſtrat᷑la tens ſubhis velilis accidẽti- bus. ¶ Zid ʒdicẽdu ꝙ. WMi eſt falſa. immo
materiapſe põt intelligi.iꝑſe pot terminare
irellectiõem:licʒ non poſſit per ſe mouere ad
inellectideʒ ⁊ itadʒ itelligi dictũ griſtotit
Ad4⸗ dicẽdũqꝙ licet materia nõ poſſit ha bere ròem foꝛme phice vel mecha.accepte:iñ
hñ põt habere rõem foꝛme logice accipiendo foꝛmã ſcʒ pꝛo omni eo qð eſt coicabile Fm ra⸗ tiðem.⁊ hoc ſutficit ad hoc qð aliquid poſſit
vtr intelligi. Vnde dicit ſanctus thomas
in commento ſup ſeptimo metha.lcõe nona. otãdum aürꝙ nilla materia nec cõis nec idiuidua eſt pars ſpeciei pꝛout ſpecies ſumi⸗
tur pꝛo foꝛma ſed ſoluʒ Put ſpecies ſumitur ( foꝛma vti ſicut hoiem dicimus ſpeciem ic materia cõis per ſe pertinet ad ſpeciẽ non
Vnde allegat auicennò dicenteʒ ꝙ foꝛma to⸗
aũt materia indiuidua inqua nů ſpẽi recipit
tius que eſt ipſa quiditas ſpecieieſt compoſi

taex mareria ⁊ fornna⁊ non er hae materia xex hac foꝛma. Ex his eni ↄponit indiuiduũ
Px quo habes ꝙ eſt aliqua materia hec:x eſt
aliqua materia vlis que eſt pʒ vniuerſal᷑ ne eredis me ſomniatũ fuiſſe. ¶ Muãtũ adæ⸗
intellectũ quẽ põt habere ſcia de mã ⁊ foꝛma.
Vtn viðlicʒ mate ria⁊ foꝛma hẽant ròes vni nerſaliũ reſpectu illoꝛum quoꝝ ſunt materia ⁊ foꝛma. de hoc ad pñs eſt duplex opinio. ¶Pꝛimaopinio ꝙ vłe nðeſt materia⁊ ma⸗ jime reſpectuillius cuius eſt ps. Nꝛobatur tripliciter· Mꝛimo ſic quia vłe dat eẽ nomen ⁊ ròem ſingllaribus:ß materia non dat eẽ ſi laribus ß a foꝛma recipiũt eſſe. æoſic de rõe vłis eſt ieſſe ſingularib?:ſed materia nul⸗ lipõt ineſſe. igit⁊ ſʒꝰſic vie pluribeſt cõica pile: ſed materia cum ſit pncipiũ indiuiduatò nis nulli eſt cõicabilis.igi?&. Similiter di⸗ cunt de foꝛma ꝑtis ꝙ nõ põt pᷣdicaride eo cu ius eſt foꝛma pꝑtis.igitur reſpectu ip̃iꝰnð põt habere rdem vłis. ¶ Alia opinio eſt quaʒ te neo.ꝓ cuius declarktione nõndum. Wꝛ pᷣdi catuʒ põt ſe habere quadrupliciter. pᷣmo mnð pꝛedicarũ põt ſe hre vt ꝑs deſignata etiamꝑ modũ ptis.⁊ ſie ſemp eit pᷣdicatio falſa. vt cũ dico homo eſt man pies eſt albedo. Ilio mð põt habere rõeʒ totius. Et hoc dupliciter. xt totius quiditatiui:veltotius denoiatiui. Il⸗
lud dicit habere ròeʒ totius quiditatiuiq; vt totum deſignatũ pᷣdicatur qͥditatiue de eo de
quopᷣdicatur. vt dicẽdo homo eſt aial. Aliqͥd põt habere rõem totius denoiatiui duplicit. vel totius eẽntialiter denoĩatiui vel accñtatt denoiariui. Tůc aliquid dicit᷑ habere ratideʒ totius eẽntidliter denoĩatiui qů pᷣdicatdeno⸗ minatiue ⁊ ſumit᷑ ab eo qð icludit᷑ in eẽntia ei aquo denoiatiue pᷣdica᷑ · vt dicẽdo homo eſt
rationał᷑ homo eſt foꝛmalis. homo eſt mãlis
tales pᷣdicatiòes ſunt eẽntiales ᷣm rem deno minatiue ᷣm modum.Eñ aũt aliquid pᷣdica tur denoiatiue de aliquo veſt acc̃ſilli? tunc dicitur pᷣdicatio accñtalis denoĩatina. ¶ Hi co igitur.ꝙ licʒ materia vel foꝛma ꝑtis reſpe ctu eius cuius eſt materia non poiſit habere rõem generis ſpeciei ꝓpꝛijvel accidẽtis: põt tñ habere modum pdicandidfe:licʒ nõ ſit va dra. Se genere ⁊ ſpecie patet. quia illa pᷣdicã tur eẽntialiter qͥditatiue.ſed materia non pꝛe dicatur eẽntialiter quiditatiue de eo cuiuſeſt
materia. quia iſta eſt falſa.petrus eſt materia
igitur&. Be ꝓpꝛio ⁊ accijte patet. qꝛ pꝛcdi
cationes ꝓpꝛ⁊ aceßris funt pdicatiòes de oiatiue gccidentales Iſta autem pᷣdicatio
qua pꝛedicatur ps eẽntialis denoiatiue de eo
euius eſt pars eẽntialis non eſt accñtalis pꝛe
Queſtio
dicatio. imo eẽntialis vtqñ dico homoẽmz lis. hõẽ foꝛmat eſt pᷣdicatio eẽntial⁊ nõqditatia ð ẽ eẽntialdenoiatia ⁊ ſic reducit ad moduʒ pꝛedicãdi dre que pꝛeqicatur inq ym rem.⁊ in quale fᷣm modum. e aũt nõſit · vera dr̃aꝛobatur.qꝛ vera dr̃a dicit tetam eẽntiam illius cuius eſt dra:g eſt idem eẽmia liter cum eo cuius eſt dr̃a. Materiale auteʒ non dicit totã eẽntiam eius de quo pᷣdicatur licet dicatur per modum totius:nec eſt idem cum eode quo eẽntialiter denoiatiue pᷣdicat igit. Similiter dicendum de iſta pᷣdicatio ne homo eſt foꝛmalis. ¶ Vontra arguit᷑ da ſumitur a foꝛma:ſʒ materiale non ſumira ſoꝛma.igit᷑ non eſt dra. Rñdeo ꝙ maioꝛẽ ja de dr̃a foꝛmali que ſumit᷑a foꝛma nonde dfa materiali. Similiter cõcluſio eſt vera. quiañ pono ꝙ materiale ſit dfa: ſed dico ꝙ iſtapᷣdi⸗ catio reducitur ad pᷣdicatiòem dfe:⁊ habet ſi militudinem maioꝛem cũ ea qᷓ; cum alhs pdi cabilibus. Ex pꝛemiſſis poſſunt eliciduoco: relaria. ¶ Pꝛimũ coꝛꝛelariij. ps alicuideſi⸗ gnata. ꝑmòdum pris non põt pdiqgri veret affirmatiue de eo cuius eſt pars. Scðm co relariuʒ. ꝑs eẽntialis alicui deſignata ꝑmo dum totius põt pᷣdicari eẽntialiter denoĩati ne de eo cuius eſt ꝑps.patet ex dictis.⁊ ꝓtãto pñt iſte opiniones concoꝛdari:rðes tñalteri⸗ us opinionis non concludit. ¶ Vnde adp⸗ mam dicẽduʒ ꝙ minoꝛ eſt falſa. quia materia dat eſſe materiale his cuius eſt materia.licet non det eẽ foꝛmale. ¶ Ad ſcõm dicẽduʒꝙmi noꝛ eſt falſa. quia licet materia non poſſit ieẽ ſicut foꝛma ideſt foꝛmaliter. põt tamen eſſe in alio ſicut ſuperius in ſuo inferioꝛi. qui etiam eſt vnus modus eẽndi.¶d tertiũ dicendũ ꝙ licet materia hec ſit pꝛincipiũ indiuiduatio nis non tamen materis cdis que põt habere rationẽ pꝛedicabilis. Similiter dicenduʒ de foꝛma plis ꝙetiã põt p̃dicaride eocuius eſt pars:licet non eẽntialiter quiditatie.iñ eẽn tialiter denoiĩatiue ¶ſMuãtum ad⁊ꝰgrticu lũ ſcʒ vtꝝ vle ſir totũ cõpoſitum hoc tiẽ que rere ſiqueſtio conuertat in terminis vtrum totum cõpoſitum ſit vłe. ꝓ intellectu hui'no tãdum pᷣmo. M⸗ dupliciter põt conſiderari ipm totum.vno modo hᷣm ꝙeſt determinatũ ad vnuz vt hoc totũqð eſt petrus. Be itoñ querit queſtio. Klioꝰmꝙẽ indeterminatus ad vnũ:i quo quantũ eſtex aptitudie naturẽ. iri in pluribus. vt homo.
talis poteſt reperi de iſto querit queſtio ſ xnotdum.ꝙ mod pᷣdicandi fundat in reipᷣſuppoſito tñ actuic ſigẽdi vt fundamento oppoſite relatiõisiðo dicitur cditer ꝙ modus pdicãdi pꝛeſupponit

funni ih vendij ſ
mnuhn nn
N
— e
au
n
hucin— ita pdmun igilitellecrus pol
ſit yceptibiliter ſepare 62 que ſũt councta 63 rem:ſic etiã viſus.nã viſus põt videre albedi nẽ non viſadulcedine. Nine cõtingit ꝙitelle⸗
ctus aliquòdo abſtracte cõſiderat aliquã rem
⁊ ſepatam fm ròem ab eo cuʒ quo eſt idẽ een tialiter. vt hñanitatem abſtrahendo ab hoie
Mi ip̃a humanitas vt pꝛeciſe cõſiderata ha bet ròem abſtracti reſpectu eius fm ꝙ ↄſide ratur vt ñ excludit illa ſine qbuſ in rerũ natu ra non pot ſubſiſtere. Et hinc eſt ꝙ hũanitas
reſpeciu hois habet rõem pꝑtis. ꝑs aũt nõ pᷣt
pᷣdicari de toꝛo. igit᷑ hůanitas nõ põt pᷣdicari de homine vere ⁊ atfirmatiue.¶ʒnotandũ triplex ẽ abſtractio · vna eſt nature a ſup poſiro. vt hois ab hoc hoieRllia eſt abſtra⸗ ctio foꝛme a ſubiecto⁊ non a ſuppoſito vt ab
ſtractio albedinis a pariete licet non ab hac ⁊aſuppoſito: ⁊ illa ſignificatur hoe noie albe itas. In gbſtractionẽ aũt nature a ſuppoſito aduertẽqũ.ꝙ gligů eẽ tale abſtractum natuẽ a ſuppoſito qð cõuenit ip̃i nature hnꝙẽ ob⸗ iectiue in intellectu ſignificat᷑ abſtracte ideſt
ʒoeſt abſtractio foꝛme a ſubiecto
noie abſtracto vt noĩe humanitatis. Et talis
abſtractio nature a ſuppoſito ſiue ab indiui-
duo qð idẽ eſt ꝓ nñc impedit rõem vłis reſpe
ctu n cõcrete ſignificati.nã hůanitas nonh
licet bñ habeat rõem vłis reſpectu huiꝰ hůa⸗
nitatis. Aliq; aũt eſſe abſtractũ ſignificatur cbcrete. vt eẽ abſtractum hois ab hoc hemie ſiſignificet noie ↄcreto:tunc habet ròeʒ vtis reſpectu ſingularis cõcrete ſignificati:vt hõ habet rõem vniuerſalis reſpectu huius hoiſ um igit cöcretũ⁊ abſtractũ in eodeʒ pñto ponãt ſi hõ hʒ ſinglaria:⁊ hũanitaſ hʒ ſingu laria.ſcʒ hãc hũanitatẽ ⁊ illam. Iſtis notatii ſit hec. öcluſio reſpoſalis:vłe eſt totũ in dfns ad multa deſignatũ ꝑmodũ totiꝰreſpe
t rdem vlis reſpectu huius homis
ctu coꝝ reſpectu quoꝝ accipit᷑ vt totũ nð re⸗
ucibie ad aliq eidẽ generis. vt ps iteßᷓlis ad funʒ totuʒ. In iſta deſcriptiòe tangũt᷑tria
pmůg vle è totů indfns ad multa.ꝑhocex⸗
dudit totũ ſingulare: qð non eſt vłe. ⁊eſtꝙ
oponet ꝙ ðſignet ꝑmodũ tetiꝰreſepectu eo⸗
rů reſpectu quoꝝ accipit᷑ vt totũ.qꝛ licet hũa
niras ſignificet ꝑmoqũ totius reſpectu hui
hůanitatis ⁊ illius:nõ tamẽ reſpectu huiꝰho
minis ſic nõ habet rdem vłis huius homiſ licet b reſpectu hui hũanitatis.tertiũ eſtꝙ nõſit reducibile ad aliquid eiuſdẽ generis vt
Ps integralis. ꝑ hoc excludũt᷑ materi ⁊ fo⸗
ma:que licet poſſint vt itelliginõ tñ ſũt vłia
ſed ſunt ptes vłium. Et ex hoe habeſqꝙ non ponũt in pñto per ſe:ß ſolů reductiue vt pief coꝝ q̃ ponũt᷑ in ꝑñto. Wõtra arguit᷑.vnuſ reiẽ tm̃ vna diffinitio:ß vłis ratio eſt ſolum vna:igit ſolũ vna diffinitiõe explicari pot cur igit aliter diffinis vłe. Rñdeoalibi diffiniui vte reale hʒ eſſe qð habet in reꝝ natura.⁊ vte inentionale hm cẽ qð habet obiectiue iimel lecru.· Nunc diffinio vłe fm eẽqð habet in in tellectu ipᷣm intelligeute ⁊ cõcrete velabſtra- cte ipſuʒ p terminos ſignificante. Et ideo hie aliter vle notificat᷑q; pꝛius.— Verit᷑triceſimoſeptimo vtꝝ irebꝰmã⸗ libus materia ſit ps qditatis ſpecifice. Sẽ iſta qðe duplex eſt opinio ¶Mꝛima opi nio. auerrois ⁊ albertiſtaꝝ. M materia non prinet ad quiditatẽ ſpecificã reꝝ materialiuʒ Wöðpbant auctoꝛitatiby ⁊ rõnibus.pmaau⸗ ctoꝛitas ẽ qͥnto metha.caode cã. vbi dicit phs D oœes ꝑtes diffinitiõs ſunt foꝛme:ß mã nõ ẽ foꝛma.igit᷑ materia nõ ꝑtinet ad diffinitideʒ ⁊pꝑↄñs nec ad qͥdiratem.⁊aũctas eſt phi⸗ mecha.vbi frequẽtius phus nominat foꝛmð ꝙqd eſt eẽ teich habet mãm hoc eſt gene⸗ rabile ⁊ coꝛꝛuptibile:ß qð quideſt nõ pot gnõ ri vel iei nò habet mãm.ma.eſt phᷣi 7metha. vbi dicit ꝙ mã eſt qua res diciteſſe vel nõeẽ. Ni. ꝓbat.qꝛ alias ſcientie eent de coꝛꝛuptibilibꝰſi qͥqitates reꝝ eẽnt coꝛruptibi les. vſærõ. Möðqd eſt. eſt bncipiũ ↄgnoſcen di illud cuiꝰeſt qͥditas:ß materia nõ eit pᷣnci⸗ pium ↄgnoſcẽdi rem.igit᷑ imo eſt impeditiua cognitiòis hn vmetha.⁊ pᷣmo phicoꝛuʒ qꝛ materia hm ſe eſt ignota.igit⁊. ʒaratio Mihil ꝑtinʒ ad rei ipedit identita⸗
itatẽ
tẽ qͥditariſcũ eo cuiꝰeſt quiditas ſcʒ materia
ẽ hmõi.igit᷑æ.Ma. nota ex terminis qꝛ ni⸗ hilpᷣt ꝓhibẽ idẽritatẽ iter rẽ ⁊ ſuã qditatẽ niſi qð eſt eF̃neũa reiqͥditate. Mi.ꝓbatꝑ phm 7metha.q dicit lcõe.xi.ſm diuiiõem docto⸗ ris ſci. Dꝛ qd eãt eẽ ⁊ vnñqðq; in qͥbuſdã idẽ vt ipᷣmis ſbſtãths. WMuecũq; aũt vt mã⁊ ce pꝛa cũ mã nõ idẽ ne z accñs vnũ. vt ſo⸗ crares ⁊ muſicũ. WAlia eſt opinio thomiſta rũ. qui ſequũtur doctoꝛẽ ſuũ in ꝰmetha.lce nona. arguentẽ ↄtra cõmẽtatoꝛẽ qui dicebat totã eẽntiã ſpecicieẽ ip̃am foꝛmã ꝑ hoc qð di ctum ẽ ꝑ phʒ in ſexto mecha.ꝙ nãles res hñt in ſua ròe mãm ſenſibilẽ. ⁊ ꝑh d̃nt a mache. non põt aũt dici ꝙ ſbſtãtie nãles ditfiniantur
paliqͥd qð nõ ſit de eẽntia eoꝝ. Nñ allegat a⸗ nicẽnaʒ qui v ult ꝙ foꝛma totiꝰſiue ipᷣa qͥditas
bſtãtie mãlis ſit ↄpoſita ex mã ⁊ foꝛnna⁊ ñ
ex pac materia⁊ ex hac foꝛma.vnð arguoſic in foꝛma. Mulla res dimnit ꝑiliudqðẽ exira nn

eentiã ſuã: ß res naturales diffiniunt ꝑmãʒ ſenſibileʒ. igitur materia ſenſibilis eſt de qui ditate rerũ naruãliũ. Ma. nota. Mi. ꝓhat qꝛ ꝑ hoc d̃nt diffinitices natnraleſa mathe. otandũ etiã ſᷣm ſanctũ tho · in locop allegato. ꝙ nulla materia nec cis nec indiui⸗ duqeſt ꝑs ſpecieiꝓut ſpẽs ſumit᷑ x foꝛma: ß bñꝓut ſpẽs ſumitur pꝛo vłi ſiẽ cuʒ hoĩem di⸗ cimus ſpeciem:non gůt materia indiuidua i ua natura ſpeciei recipitur. vnde knꝙ dif⸗ dniur ſpẽs tůc ſumit᷑ ꝓfoꝛma ⁊ſic pres eius ue ſunt ꝑtes diffinitiõis ſůt foꝛmales. hoc equitur quia caro⁊ os non ponũtur in diffi nitione hois. qꝛ non ſunt ptes eius mꝙ eſt foꝛma:ſed ᷣmꝙeſt vłe hoc ile.¶ Hoc ſic in⸗
—
. en Homo vel quodlibet alind vte dupliciter põtcõſiderari.vel m ſuam totali tatem realem.⁊ ſic cõponitur ex entibus rea libus.ſcʒ ex coꝛpoꝛe ⁊ aia:⁊ ex carnibuſ⁊ oſſi bus. vel m ſuam totalitatẽ rõnis.i.inquãtũ eſt quoddã torum ↄfuſũ.i.cofuſe intellectum reſolubile ꝑ partes cõceptales. ⁊ ſic pres ipi⸗ non ſunt materia ⁊ foꝛma.ſed genꝰ⁊ df̃ia que ponũtur in ditfinitide eius ⁊ pᷣdicantde ipᷣo. In pma cõſideratiòe cõſiderat᷑ homo vt vle ideſi vt res vl intellecta hᷣmn ꝙ cõſtat ex pꝛin cipijs in eiſe reali ipᷣam cõponẽtibꝰ· In⁊cõ ſideratione homo vt foꝛma.i.hm eẽ cognitũ qð hʒ in intellectu:ß ꝙ ſibi attribuũt᷑ ròes co⸗ noſcendi ſcʒ cõueniẽtie ⁊ dfe.t.rde generiſ⁊
eciei. Et ſic pncipia eius nõ ſunt materia?
dma:ſʒ genꝰ⁊ dra. Bicitãt ↄſiderari vtfoꝛ ma.qꝛ foꝛmaẽ ratio cognoſcibiliratis rei km ꝙ ↄpat᷑ ad intellectũ i rde motiuia.nihilenim
mouet intellectum niſi exñs in actu. Manc
—
opiniodem ꝓſequẽdo pono q̃tuo cõcluſiões
Mꝛi ↄcluſio materia i tracta.i.m vteʒ rdem ↄſi ern prinet ad qͥditarẽ ſpecificãrei materialis. hãc oñdo ſic. Mam phus vi · me tha. ſᷣm diuiſiõem cõmentatoꝛis comenio vi.
recitat opinides dijfiniẽtiũ res mãles quoꝛũ quidã diffinierũt pmðʒ ſ olũ:quidã ꝑ foꝛmaʒ voꝑvtrůq;? iſtidiffinierũt pfecte. vñ ibidem cõmendat architem qui cõplexus eſt
in diffiniriõe mãm⁊ foꝛmã· Arguoꝑ röneſ p mo ſic. eẽntia ⁊quiditas cuiuſcic; ſbſtãtie eſt ſibi ſufficiens ratio itrinſeca eẽndi circũſcri- pra q̃cunq; alia re realiter dijferẽte atali qͥdi iate:ß per te foꝛma ignis ẽ tota eẽntia? qᷓdi⸗ ras ignis. ergo circũſeripta materiaque etiã ẽa foꝛma reaiiter diſtictã. foꝛma ignis erit ſuf
ficiẽs ratio eẽndi ignem.ergo Eee
rit ſupflua in na reſpectu ei'qð eſt in tãto: ß res naturateſt in
materia ignis.⁊ p ↄñs nã erit
cauſato můliter. igitftuſtra ponicauſa mit in rebus nãlibus.
nälibus. ¶ ʒ ſic ois cauſa intriuſe⸗ ca eſt de eẽntia eius cuiꝰẽ cã.ß mã eſt cã itrin
ſeca rei mãlis · igit ⁊c ¶aioꝛ nota. q phdif ferunt cãe intrinſece a cãiſextrinſecis. Qi.
pbat᷑. qꝛ mãeſt cã intrinſecax non rei imnmũtr
qꝛ illa nõ habet mãm. igit᷑ rei mãlis. ¶ſic omne ens cõpletũ in genere nulli alteri vni⸗ tur ad faciendum vnũꝑſetſed ſi alteri vniat faciet cum eo vnů ꝑaccñs vel vnů aggrega⸗
tione vt eſt aceruus:ß ſi quiditas ignis ẽ ipſa
fonna ſiue materia tunc foꝛmaignis erit ens còpletũ in genere.igi᷑cuicũq; additcum illo
aciet ens ꝑaccñs:ſed vnit materie ignis. igi
tur ignis qui includit mãm⁊ foꝛmã erit ens vnum per acchs.qð eſt euident᷑ falſuʒ. Ma
ioꝛ pncipalis ꝓbat:qꝛ que faciũt vnũ ꝑſe nõ
ſũt cõpleta entia in genere:ſed funt in genere ꝑ reductiòeʒ vt pꝛincipia ⁊ partes reꝝ perſe poſitarum in genere. Minoꝛ patet. qꝛſi foꝛ⸗ ma ignis eſt totaquiditas ignis cum res po nantur in genere ꝑſuas qͥditates ꝑſe ꝑer foꝛ mã ſuam ignis poneret᷑ in genere. ¶ Muito ſic. qð nõ includit aliquã qͥditatẽ in genereex iſtentẽ ⁊ qð eſt tale ꝙ etiã nulla quiditaſexps in genere includit ip̃m:illud nec per ſe nec re
ductiue ponitur in genere:ſed per te materia
eſt hmoõi vt oñdaʒ.igit᷑ materia nec per ſe nec
reductiue ponit᷑ in genere. Maioꝛ nota.&
qcquid ẽ in genere ꝑſe. vel eſt quiditas inclu ſa in alisvel eſt includẽs quiditatẽ. q veleſt genus veldfa.⁊ ſic includit in ſpecie veli ſpe cies.⁊ ſic includit quiditatẽ vel eſt pꝛincipiuʒ reale ſpẽi intrinſecũ⁊ ſic iten includit in qdi- tate ſpẽi. Mi. ꝓbat ex dictis tuis. qꝛ mã nð icludit iqͥditate rei nec habet quiditatẽ q nð habet foꝛmã que eſt tota quiditas rei igit⁊t.
6ſic. illud qð aduenit enti poſt cõpletã ei? quiditatem illud eſt accñs:ſed materia fmte aduenit enti poſt cõpletam quiditatẽ eiigit eſt accs.maioꝛ nota. minoꝛꝓbatqʒ ſiue ma⸗ teria ſit ſiue nõ ſit:foꝛma eſt tota quiditas rei
zcõcluſio. materia hec ptinet ad quidita⸗
em huius ſbſiãtie mgreriilis. ꝓbal· Lauſ intrinſeca multiplicat ad multiplicatioem cà
toꝛum:ſed materia ⁊ foꝛma ſunt cẽ intrinfece rei.igit᷑ qͥt ſunt cãta tot ſunt cauſe intrinſece. ſed multa ſunt cauſata numero diſtincta igi multe ſunt cãe mãleſ numero diſtincte que ꝑ tinent ad quiditates ſingularium ſpſtãtiarũ naturalium.¶ʒconcluſio.materia exps ꝑ⸗
tinet ad qͥditatem totiꝰreiexitis. Pꝛobatur qꝛpncipia eẽntialia torinſextis fun exitis non enieſt intelligibile ꝙex non exitib po
natur exñ̃s:ſed materia eſt pᷣncipiũ eẽntil
„ m
—
S
L2

——
₰
6
— 8 9 17„. 8
vwnt m sinc 1 hi n 5ülht
6 .
n in csn
rei c oſitt eien ere. Sre õcluſio.matera qcceptaꝑ parte itegraꝑ Spn adqditarẽ vplichenepeßpiſch p ptetad natẽ logicã.
1
ſeꝑtinʒ ad quiditatẽ philicã qð pſe ioifinſtöem phiſicã:ſed materiaeſt
hmði.igit⁊. Maioꝛ nota ex terminis. Ni
noꝛꝓbãt· qꝛ phiſicus ꝑ ſe diffinit pmãm: igi
tur ⁊. ¶Rpbatqʒ illud qð nõ habet rõem eneris bel dfe non ꝑtinet per ſe ad qͥditateʒ
ogicam:ſed materia reſpectu totius cõpoſi
er pꝛinciphſin eſſe. quiditas logica oꝛitex pᷣn
cipis in cognoſci ¶ Ad motiua alteriꝰopi⸗
nionis rñdeo.ad aũctem phi dico. ¶M pies diffinitiõis logice ſunt foꝛme reſpectu diffini ti qꝛde ipſo foꝛmaliter pᷣdicãtur: non auem ptes diffinitionis phiſice ¶ Ad⁊ vaũctem dicendũꝙ foꝛmaeit ꝙ quid erat eẽ in ratione
pncipij cognoſcitiuiappꝛopꝛiate. quia poriu jacit cognoſcere qͥditatẽ reiqᷓ; materia. nõ tñ
phoc excludit᷑materia. ¶d pmã rdemdi⸗
coꝙ minoꝛeſt falſa. Ad ꝓbatiõem ꝙ ſcia eſt
de incoꝛꝛuptibilibnõppter incoꝛꝛuptibilem eoꝝ foꝛmaʒſed ꝓpter inconuptibilẽ idiuidu oꝝ ſucceſſiõeʒ. Adæ⁊negat᷑ minoꝛ. adp bariðem dicẽdũ.ꝙ materia eſt impeditiua co gnitionis cõpatiue loquẽdo:cõpando videli cet rẽ materialẽ ad imãlem:res immãlis pfe cta pfectius ↄgnoſcibile ẽ qᷓ;tum ẽex ſeqᷓ; reſ mãlis. qꝛ plus eſt in actu:iðo plus pot moue re ad cognitiõem ſui:nõ aũt fequit᷑ꝙ ſit ipedi tiua cognitiõis rei cuiꝰeſt pꝛincipiũ tanquaʒ
ꝑ cauſã intrinſecã imo cũad ↄgnitiðeʒ piectã
rei requirat ↄgnitõ oim ſuarũ Cauſaꝝ.igitur requirit⁊ cognitio materie. ¶ Aliter dicitur ꝙ licet materia p ſe ſit ignota in rõ̃ne motiui. qꝛ non pot pſe mouere ad cognitiðem ſui.nõ tñ ẽ per ſe ignota in rõe terniiatiui. qꝛ ꝑſe pᷣt terminare itellectiõem.⸗— ſicut 7 eſt magis ens q; mã ⁊ magis pncipiuʒ in eſſe qᷓ behn ichen b eſt in cognoſci qᷓ; materia.ex hoc tñ non abetqͥn aliquid cõferat ad noticiaʒ rei ſicut ad eius entitatẽ ↄfert Ad ʒ? dicendi. M⸗ materia dupliciter põt accipi. Vnopꝛo nu⸗ da eẽntis materie. ⁊ ſic non eſt impeditiua qͥn ꝙquiderat eẽ ſit idẽ cũeo cuius eſt. Alio mð pogccipi pꝛo materia ⁊ꝓut aſfecta eſt accñ tibuſ⁊ ſi materiaeſt inipeditiua ꝙ qðqͥdeſt
non ſi igẽ cum eo cuius eſt quid vt ſuperius
i declarati fuit, vnde multis accidentibꝰ aſfecta dicimꝰentia mãlia:paucis aũt accidẽ tibus affecta dicimuſentia foꝛmalia.
8„— ** —
timaterjalis:nec habet rõeʒ generis necdfe igit ⁊. Katio huiꝰẽ qꝛ quidiias phiſica oꝛit᷑
Geritriceſimooetuno. trů in vifft
nitione quã dat poꝛphiriꝰde genere di⸗
cẽdo. genus eſt quod pꝛedicatur dẽ pluribuſ ⁊.ditfiniat imentio pſe vel natura ſubiecta intentioni&. Arguitꝙ natura biecta itenti oniditfiniat᷑.qꝛ illud diffinit cui cõpetit diffi- nitio:ß pᷣdicari de pluribus prmibſpẽ in q no ↄuenit intentiõi.igi?⁊c. aioꝛ nota. mi. ꝓbatqꝛ ens ris nõpdicatqditatiue de ente
„„
reali.igi᷑⁊ẽ.& Lõtra logicꝰ ſolũ dʒ diffinire ilð qð ꝑſe ↄſiderat.ß illðᷣqð ↄſiderat logicuſ pſe ẽ itẽtõ:igit logicꝰſolũ dʒdiffinire itẽtões Maioꝛ nota. qꝛ qð diffinit᷑ ab aliquo cogno ſcitur ab eo tʒ fuũ qð quid eſt:⁊ itaꝑſe. MMi noꝛ ꝓbaturꝙ tãto. qꝛ logic dicit rõnalij pps quia ↄſiderat ꝑſe de enie rõis. Et qꝛ ſᷣm ſuũ
eſt ens roõis vt ſuperius ꝓhatum extitit.
ꝛo rÿſione notãdũ pmoꝙ ad hocꝙali qua ditfinitio ſit bona ⁊ eẽntiaiis requirun᷑ quiq; ßm albertũ. Mꝛimũꝙ oia que ponun?᷑ in diffinitiõe Huenlãt eẽntialiter ip̃i ditfinito ⁊ꝙ dfa vltia ſit ↄuertibilis cum vditfinito- bmũ poſitũ in diffinitione ſe habeat ad
ſequẽs vt determinabile ᷣᷣm cõceptũ ad det⸗
minans. ⁊ ſic magis cõmune debet pᷣcedere
minus cðe ſcʒ genus dr̃am.qꝛ illud quodẽ in
potentia Em modum intelligẽdi debet pᷣcedẽ actũ fmmodũ itelligendi.ꝗꝙ poſita in dif⸗
finirie ſint nota quẽremicognoſcere ditfi ni tum. Hiffinitio enim habet notificare diffini tum. Ex quo ſequi?᷑ pmoꝙ idẽ non põt diffi⸗
nire ſeip̃m ⁊pignotũ non pot diffiniri per eque ignotum:ſed per notum.qntum etaꝓcedata pma
ꝙ diffinitio eẽntialis ⁊ cõpletaʒ potẽtia m rõem vſq; ad vltimũ actum ideſt a pᷣmo genere vſq; ad vltimã dram cõuertibi lem cum diffinito. Et dico in diffinitiõe eẽnti ali ↄpleta. Ille autem diffinitiones que non habent pꝛedictas cõditiões dicũt᷑diffinitiões deſcriptiue ⁊ nõ quiditatiue q̃ dantur per ac⸗ cidentia ꝓpꝛia ipſius ſubiecti et nõ cõmunia quia illa nõ notificant ſuũ ſubiectũ: quia ꝑea ſubiectũ non diſtinguit᷑ abalis. xnotãdũ ꝙ logica foꝛmaliter eſt de imẽtionibus ſchis
⁊ non de imentiõibſchis cũ pmis:nec de pꝛi
qͥnta. determinat aũt de itentiõibp mistanqᷓ; de illo ſupꝛa qð fundantur intentiones ⁊⁊ ñ p ſe. ſtis notatis rñdeo ad qdem.pᷣmopo⸗ no důas opiniones cõtrarias quas ꝑtim im
pꝛobabo.⁊ ʒaveram quã tenendo confir⸗ mabo. ¶Mꝛima opinio. quam tenent ſcoti- ſie ẽ in iſta ditfinitione qua diffinitur vniuer ſale qð genus eſt illud qð pꝛedicatur de plu
ribus dimerẽtibus ſpecie ⁊c. hic diffinit n3
„ .

ſeq́tur ꝙ intentio hic ꝑſe di ſitum. ¶ Wõfirmat᷑ ꝓpter qð vnũqðq; tale ⁊
imtentlo ⁊ nð res ſpieeta intentioni.⁊wicunt ꝙ iſta diffinitio eſi ditfinitio qditatiua: ⁊non
deſcriptiua. ¶ꝛmũ dictũ ꝓbant. pꝛino p
ròem fuperius in oppoſitũ factã.ſcʒꝙlogic
ſolum debet diffiniẽ illud qðꝑ ſe ↄſderat.⁊
ſic arguũt ilud qð hic diffinit cõuenit vniuo c rebus oĩim generũ.vt aiali coloꝛi quãtitari
⁊ ßᷣm idem nomen ⁊ ᷣm eandem ròem. ſed
ipoſſibie ẽ aliquã rem qualẽcun; ſub inemti
one iſtoꝛum poſitam cõuenire vniuoce rebuſ
oim generũ. igitur nulla res vel pma intẽtio
pic difinit᷑·aioꝛ nota.mioꝛ etiã patct.qꝛ poc maxime eſſet ens:h ens no eſt genꝰ. igit nõdiffinit᷑ens. Item ſequeret᷑ꝙ nihil eẽt ge⸗ nus niſi ens.qꝛ nihil eſt cõe vniuocũ oĩbꝰ ge neribus niſi ens ſᷣm vnã opinionẽ:ßᷣ genꝰqð hic diffiniteſt vniuocũ ad oœẽ genuſ ſiue ſbſiã
tie ſiue accñt. ʒeſic ſi res ſ itẽtòe diffineret᷑
tunc res ꝑ accs diffineret. qxperhoe ſcʒꝙĩi tentio ſibi accidit: ß omne paccs reducitur ad aliqð pl aquo illud ꝑ accñs dici.cũ igit᷑ res non habet niſi ab itẽtiõe ꝙ hic diffiniaiur niat. qö eſtꝓppo
„
ꝙpᷓm magis:b res ditfinit Pprer intentioneʒ
igitur intẽtio magis. ¶⁊dictũ ꝓbant ſcilʒ ꝙ ſit diffinitio qͥditatiua: mo aũcte ꝓbat᷑ poꝛ phiriqui dicit in cade ſpeẽ loquès de diffini⸗ tiõe ſpẽi⁊ generis · ꝙ neceſſe eſt in vtriſq; rdi pus vtriuiq; vti: ß rò quam ſignificat nomen eſt eius ditfinitio.igit⁊c¶⁊ſic. Illa rõq̃ cõ⸗ nertit᷑ ců diffinito⁊ non datur ꝑaccñs illa eſt
itatiua diffinitio:iſta eſt hmõi.maioꝛ nota mioꝛpbat᷑ quãtũ ad pᷣmã ptẽ. qꝛ iſta diffinitõ cõuertit᷑ cũ difinito vt ꝓbauit poꝛphiriꝰi te⸗
rru. Duãtũ ad ⁊ptẽ. ꝓbat. qꝛq̃ ponũt᷑ in dirfiniriòe gis ſt eidẽ gris cũ dirfinitoq ſi
⁊intẽtides · qðlibet aũt eiuſdem generis ꝑ ſe ẽ ſuperius ad ip̃m.igit⁊.¶ʒſic.illa diffini⸗
tio que eſtex pꝛedicatis perſe in qua non po
nitur ſubiectũ diffiniti nec aliqð accs ⁊ẽ cõ⸗
uertibilis cum diffinito illa eit ditfinitio qͥdi
tatiua:ß iſta eſt hmi.igit⁊t.¶⁊opinio eſt contraria huic que etiã dicit duo.pmũ ꝙ hic
ri alys diffnitibibꝰ vłium diffinit res ſubie
cta intentioni⁊ nõ intenõ.⁊dictũg iſta dif finirio ẽ diffinitio deſcriptiua ⁊ nõ qͥditatiua ¶Mmũ dictum ſicpbant pmoprdem pꝛi mã in rõe qðis politã ante oppoſitũ ſcʒ quia
res ⁊ nõ intentio pᷣdicatur de pluribus in ͥd
igit᷑ iſta diffinitio nò cõuenit itentidi generis qᷓ iſta itentio generis.nec de intentõe ſpeciei nec de intẽtiõe ſbiecta pᷣeicat᷑ in qͥd/ Ad iſtã ròem rñdent ſcotiſte dicẽtes. ꝙ licet genꝰnon
ðᷣdicet in quid de ſpeciebus hmn actũ ſignatũ
Queſtio
tamen bñ fm actũ exercitũ ideſt licet ipᷣa iten tio non pᷣdicatur in qͥd de pluribus ſpeciebu tñ res ſubiecta intenrionipᷣdicat᷑⁊ exercitat pᷣdicare dicẽdo homo eſt aial:aʒinus eſtaia Kötra arguit ꝙ hoc nihil valet⁊ arguẽdoſc
Kodem modo diffinit hic genus qͥ m ↄneni
unn ſibi ꝑtes diffinitðis:ß ptes dittmitòis no ↄueniũt ſibi niſi pʒ actů exercitũ ⁊ nò ſignatũ igit diffinit ſol pᷣm actũ exercitũ⁊ ʒſignat hm nãm ſubiectã diffinit pᷣmquã cduenit ſbi exercitari illã pᷣdicatiõem.¶ ⁊ſic vnum diſperatũ nòpᷣdicatde diſperate ſibi oppoſi toꝛ ß ſic eſt ꝙ genus ⁊ ſpẽs accipiẽdo ꝓiten⸗ tiõibus ſũt diſpate oppoſita.igit vnũ nõ pꝛe dicatur de aliõ:igit diffinitio generis nõdat
ſ
de ipſo ᷣm intentidem: ſᷣm nãm ſbiectãͥ iten
tioni. ¶ʒꝰ ſic Nam poꝛphiriꝰexẽplificat de
genere ditfiniendo gende hoie ⁊ giali ꝙaial pdicatur de homine inquid.igit aialẽ ditfini
tum⁊ nò intentio¶ ⁊dictũ ẽ.i. ꝙ iſta diffini tio eſt deſcriptiua vbi pus ſᷣm rdem difinit ꝑ poſteriꝰ pmn rõem:ß iſtaẽ hmdi.igit⁊c.ma ioꝛ nota ꝑ pmã cõditiõem bone diffinitionis
ſupꝛa poſitã.mi.ꝓbatur. qꝛ pᷣdicari eſt extra
rdem ipius vłis ⁊ poſteriꝰeo ſicut ꝓpꝛia pa ſio eſt poſteriꝰſuo lbiecto⁊ ponit in diffinitõ ne ipſius generiſ.igit ⁊c. ¶xoſic. Dis illa dit
finitio ẽ deſcriptiua⁊ nõ ditfinitiua vbi in dit
finitiõe ponit᷑ aliquid qð eſt extra gen ijfini
ti: ß iſta eſt hmi. igi᷑ ⁊cmaioꝛ nota.qꝛidifi⸗ nitide nõ debẽt poni niſi ea que ſũt idẽ eẽntia
liter cũ ditfinito.ß exñs extra genꝰ ditfinitiðᷣ
eſt idẽ eẽntialiter cum eo. Minoꝛpbat. quia
ens reale ẽ extra genꝰentis ròis:ß in diffini⸗
tiõe generis ponitens reale. igi᷑ ⁊c. Mi.ie rum ꝓbo. qꝛ plitas illa q̃ ponitĩdiffinitde ge neris ẽ płitas realis.qꝛẽ ptitas entiũ realiũ
qñ dicit de pluribꝰdf̃ntib ſpẽ. vt ſůt hõ⁊ aʒi
nh płitas realis eſt ens reale:vel entia rca⸗ lia plura.quòcũq; accipiat ſempeſt extra ge⸗ nus entis rõnis. igit᷑⁊c. ¶ ʒopinio eſtquaʒ teneoq̃ accipit ex vtraq; iſtaꝝ opinionus
melius ẽ:⁊ ponit duas cõcluſiões /Mꝛo de
claratione quarum notandum.ꝙ quandodi
citur intentio per ſe diffinitur.ꝙ ille tminus per ſe dupliciter poteſt accipi. vno modo ex parte ſubiecti vt videlicet determinat ſbiectu ⁊tůc illud dicitp ſe diffiniri cuiꝰnoticiaplei tendit ꝑ diffinitionẽ explicari adiffiniẽte 5 pꝛopter aliud. Alio modo ille ernipi pt determinare hocqð eſt ditfiniri:itaꝙ ſit ſen⸗
ſus qꝙ ditfinitò ſit data ex his q̃ pſe iunt ipi
dim̃nito ⁊ cũ hoc in bᷣmoicendip ſexrpſe diſtinguit᷑ʒ paccidens ¶ une dieit ſic hec pꝛima conclo. Dꝛ in iſta diffinitide ⁊ in omi

**
ſed in diffiniòibꝰ logice diffiniũtur ſecůde
initibus logicis kecũda intiopſe dedhe li ſe vt deimiatdiffinitũ
poteneo cü pꝛiꝰ dicto pme opiniõis · ꝓ enrhno qꝛilud ꝑ ſe dĩnit᷑ ab ipᷣo logi
cocuſꝰnoriciap ſe intẽdit per aʒdiffinitio
nem:ß ens rõis ſiue intẽtio ſecũda eſt huiuſ⸗ odi:igit Z. Maioꝛ nola.ꝙ diffinitio dat
ad bñdum noticiã diffiniti. Minoꝛ pbat· q in tota logicaſiue incidat in via diuiſua ſiue via diffinitiua nò intẽdit᷑ niſi pfecta cognitio
emis rõis in ſe ⁊ in ſuis partib?⁊ paſſicibus ⁊ſiquid aliud diffimat᷑ nò eſt niſi pꝛo tãto ꝙ
noticia eius oꝛqinat᷑ ad noticij entis rõis ſu pꝛaſefundati Tũæ qꝛ hoc qð diſfinit dicit᷑
yniuoce de decẽ gib⸗ vniuocatde denoiatia iratiua:ß nulla pma intẽtio dicitde de
non 4 —— vniuoce:vt nüc ſuppono · Tum oqſiens reale ſiue pᷣma intẽtio diffiniatnõ
dit hoc niſi ꝓpt ſecũdaʒ inẽtòeʒ notificdaʒ
igit alia magis ßm illaʒ regulã. ꝓpt᷑ qð vnů quodq; tale xillud magis.
per entia rois: ſed ens reale ſiue pᷣma imẽtio nò pot notificar iper entia rdis:igit᷑ hma in⸗ tẽtio nõdim̃nit᷑. Maioꝛ nota · qquãdo dici tur genus eſt quod pdicat: ibi icludunt᷑ duo
„
entiarõis. pmo datur intelligi vnitas ratõis per bocqð dicit. genus eſt quod. ⁊ ponitur
pꝛedicat. qð nõ cpetit hme in tẽtiõi niſi per opus ratiòis: igit᷑ ⁊c. Uinoꝛ ꝓbat· qꝛens ròis nò põt eſſe notius ente reali. Rñdebis ꝙpicdiffinit pꝛimg intẽtio vr ſtat fubſecũda Tontra. Moticia pᷣme intẽtidis hic nõ inqui rit niſi per accñs. ideſt pꝛo quãto ſecũda fun dat inea:igit nullo modo per ſe hic diffnit᷑. Tum quia ꝑfectius ⁊ citius põt acquiri noticia pᷣme intẽtõis ſine ſecũda qᷓ; cum ſecũ da. quia cognitõ abſoluta eſt pꝛioꝛ⁊ pfectioꝛ cognitide reſpectiua: igit᷑ ⁊. ¶Pecũdacd cluiio. Iſta diffinitio generis ⁊ aliaꝝ ſecũda rruʒ inẽtiòuʒ ᷣm ꝙ dantur in logica ſunt de⸗
—
ſcriptiões ⁊ non qͥditatiue diffinides. quod eſt cõtra ſecũduʒ dictũ pme opiniõis.⁊ ſic in iſta difinitde non diffinit᷑ ſecũda intẽtio ꝑ ſe fmꝙiſta dictio ꝑ ſe determinat illud verbũ dim̃nit. qꝛ difinitio non eſt data per ea que per ſe inſunt diffinito:ſed eſt data per addita menuʒ⁊ per accidẽs:fᷣm ꝙ per accũs oppo nitur iii qð eſt per ſe qditatiue. ꝓbat cõcto. quia maioꝛẽ dependẽtiam habent entia rõis a ſun fundamẽta in qͥbus fundant᷑. ſed quã⸗ dodifiniũtur accidẽtia falia per ſua ſbiecta caulant deſcriptões:vt patet. igit᷑ quãdo en tia rdis diffiniutur per ſua fundamẽta tunc cauſin deſcriptiones:non autẽ dijf nitibes
um quiaiſta diffinitioqua gen diffinit᷑ eſt diffinitio dala
intẽties per ſua fundamẽtg. nam ꝓpoſitio
que eſt ens rationis ditfinitur per orationẽ.
que eſtens ratiõis cðſequẽs intellectũ cõpo neẽtem ⁊ dinidentẽ. cõpoſitio autẽ ⁊ diuiſio ft unt in coniũetiõe iminoꝝ · ſiogiſmꝰ cðſequi᷑
diſcurſuʒ ratiòis circa rem quia eſt ens ròis
cðſequẽs ttiam opatdeʒ intellectus ideo dif
finit᷑ per oꝛatõeʒ plures · ſic hic de genere·&
illa intẽtio que eſi genus fundat᷑ ſuper naru
ra reali intellecta vt in pluribus ſpecifice di ſtinctis. igit᷑ talis natura cum ſit ens reale eſt fundamẽtuzʒ ip̃ius intẽßiõis generis põi
tur in diffinitide generis. VMaicꝛ nota. quis
illud plus depẽdet quod eſt minoꝛis entitat· cum igit᷑ ens ratiõis ſi minoꝛis entitai qᷓ; ac
cidens reale: igi᷑. Minoꝛ nota per gmes etiaʒ per te:igit᷑ ⁊. ¶¶ Secũdoſic. ſicut ſe ha
bet accñs reãle cõcretiue ſignificatuʒ ad hoc ꝙ diffiniat᷑ per additamẽtuʒ⁊ per ſuuʒ ſubie
ctuʒ: lic ſe habet ens ratiòis cõcretiue ſignifi
catũ ad hoc ꝙ diffiniat᷑ per additaĩtũx per
ſuum fundamẽtuʒ:ſed accidens cõcretiue ſi
diffinit per acditamentuʒ. vtquan
o dico album:ꝙ licʒ ſignificet ſolam qualita
teʒ:tamẽ ſignificet illa; vt eſt in ſbiecto. vnde
ad hoc ꝙ cognoſcas albũ non ſufficit cogno ſcere albedinem: ſed opoꝛtet eam cognoſce⸗ re vt ponentem effectum ſuum foꝛmalem in ſubiecto denominato tali albedine. igi᷑ ens rationis concretiueacceptuʒ ditfinietur per ſuum fundamentum. ſed quando ditfinitu accidens per ſuum ſubiectiʒ:tunc eſt diffini tio deſcriptiua ⁊ non ditfinitiua. igitur quã⸗ do ditfinitur ens ratiõis per ſuum fundamẽ tum erit dirfinitio deſcriptiua.ſed quãdo dit finitur genus diffinitur ens rationis cõcre⸗ tiue acceptum per ſuum fundamẽtum. quod eſt ens reale. ſcilicʒ per naturam cicabile multis in quibus eſt eſſentialiter: igitur ⁊̃. Wontra arguitur. quia pꝛedicari ſoluʒ eſt inrentiõuʒ. quia pꝛedicari cõpetit per intelle ctum. kcſpondeo imo pꝛedicari cõpetit re⸗ bus licʒ hoc cõpetat rebus per operatòeʒ in tellectus. Nam illud pdicat᷑ qð per pꝛedics tiõeʒ ſbiectã ineſſe ſignificat: ipia res deno tat᷑ ineſſe ꝑ hatae alteri rei ſi fmini ꝓpo ſitidis ſignilicẽt entia realia in ꝓpde affima tiua:igit᷑&. vnde pᷣdicari cõpetit rebus non intẽtòibus niſi pꝛo qᷓ;to vna intẽtio ſecida in cõcreto acceptq pᷣdicat᷑ de alia: ſʒ hoc nõ ſem
per fit:igit᷑.¶ Nis notatis rñdeo ad ratòes
6
que ſuni contra iſtas cõcluſiones. Ad ratio nes igitur ꝓbantes pꝛmuʒ dictum opinio nis que videntur eſſe chtrapmãmes ↄcloez.

ci ↄpetere diffinito duplicit vnoꝰ ß̃ʒ pꝛedica
tionẽ:qꝛ videlicet partes diffinitiõis eẽntiali terpꝛedicãtur de diffinito.⁊ hoc requirit᷑ ad diinitionẽ qditatiuã.&lio mõ di diffinitio cõpetere diffinito quo ad notificationẽ. et; mo diffinitio deſcriptia cõpetit diffinito. nec opoꝛtet ꝙ oia que ponuntur ideſcriptiõe ꝙ
pꝛedicenrur dediffinito nii foꝛſan ĩ obliquo
r ſic eſt hic. ¶ Ad rõeʒ cõceſſa maioꝛe ne 0
minoꝛẽ ⁊ dico ꝙ licet pꝛedicari de pluribꝰin
tentõnis gᷓis. Ad⁊“ rationẽ rñdet᷑ per
dẽq̃ nihil aliud pꝛetẽdit qᷓ; pma videlʒ ꝙ in⸗ tẽtio gñis ñ pᷣdicetur ð itẽtiõe ſpẽi ß nã ð nã.
Ethocẽ qð dicũt ſcotiſte ꝙ genꝰnõpꝛedicat᷑
de ſpẽ ᷣm acrů ſignatũ.ſʒ Pm actij exercituʒ ideſt itentioq̃ſigniſicat᷑ ꝑ gen ñpdicat dei
tẽtione ie per illů terminũ ſpecies ſed res iecta p actůj qjpᷣdicat᷑ de re ſbiecta vñ licʒ pᷣdicaride inferioꝛi quiditatiue ñ cõ⸗ petat itẽtioni pᷣm pꝛedicationẽ:tñ bñ ſmn no tificarõnẽr ſic ide qð pꝛius niſi foꝛſů itẽtio ca pial᷑ vt qͥd ſupiꝰad alias itẽtiones ſecũdas. Adʒ* dicendũ ꝙ iõ poꝛphirius dat ex de aiali qð pꝛedicat᷑ de hõie nõꝙ aĩal diffini⸗ uiſſet:ſed qʒ illud qð diffinitũ extitit fundat᷑ꝭ niali ⁊ aliquo mõ noticia eiꝰdependet ex fun damẽto ſuo:iõ dat exẽplũ de aialiqðẽ pꝛima itẽtio. ¶ Ad rationes ꝓbãtes ⁊dictũ ſco⸗ tiſtarũqᷓ fũt cõ̃tra cõcluſionẽ meãæ⁊ rñðᷣo ¶Ad pmũ dicẽdũ ꝙ illa auctoꝛitas nihil ꝓ batquia duplexẽ ratio· ſeʒ diffinitiua ⁊ de⸗ ſcriptiua ⁊ poꝛphiriitelligit de rõe deſcrip- tiua:vnde dicit poꝛphiriuſꝙ phi deſcribẽteſ aſignauerũt. Er ifine capłidicit ꝙ nihil ſup flui:nec nihil diminmti cõtinet dicta generis deſcriptio:igitur cõtrariũ hẽt᷑ ex textu. (¶Sd= negat minoꝛ. Ad pbationẽ dõʒ. ꝙ licet ↄuertat cũ ditfinito hoc nihil ꝓbatqꝛ etiam diffinitio dara per additamẽtũ ſcilicet per genns ⁊ ppꝛium illa conuertitur cũ dif⸗ finito. ¶ Muantum ad⁊ partẽ dico ꝙ li cet aliqua enria rationis ponantur ſcilicet p dicaride pluribus ⁊ vnitas rationis in ditfi tione generis:tamen non omnia que ponůt ſunt entia rationis. Nam pluralitas que po
nitur in difinitiõe generis eſt pluralitas re⸗
alis que eſtextra genus diffiniti: igitur ⁊t. dʒ conceſſa maioꝛe negetur minoꝛ.
Acd pnmãque ponitur in pede chcluſiõis añ oppoſitũqqᷓ dicirur.illud diffinitur cuicõ petit vitfinitio. diſtinguo.nã dimfinitio põt di
quid de rebus ñ ↄpetat intẽtiõi gis ſʒÿpᷣdi cationẽ/ ñ ſibiↄpetit fm notifcatiõʒ q per boc notificat᷑ rãq; ꝑ paſſionẽ que ẽ pdicarið pluribꝑ naturã ſplecta tãqᷓ; ꝑfundamẽtũi
que eſt realis: idegeſt ditfinitio data per aq⸗
ditamentum. ¶¶ Siautemqueraturnonob ſiante ꝙ accidens concretiue ſumptum po⸗ ditfiniretur diffinitione deſcriptiua: tamen poteſt diffiniri diffinitõne quiditatiua. Sic igitur nõ obſtante ꝙens rationis cõcretiue ſumprumdiffiniatur diffinitione deſcriptius tamen ſi accipitur abſtracte poteſt ditiniri quiditariue. ¶Muomodo igitur diffinitur genus vel ſpecies fmꝙaccipiuntur pꝛo in⸗ tentionibus. icoqꝙ ſicutvifficile eſicogno ſcere differentias ſubſtantiarum ita difficii us ditferentias accidentium ⁊ difficillimum
eſt ditferentiaſentium rationis blata conſideratione fundamenti:tg⸗ men hoc non obſtante conſtat entia rationi in genere ſuo intrinſice ⁊ foꝛmaliter diſtigui Vnde ſi uis diffinire genus per ea que ſint intrinſeca ſibi tunc debes ſic diffinire. ¶e
in ſe a
nus eſtens rationis a vt a ponitur pꝛodꝛg
Bpecies eſt ens rationis b:differentia ẽ ẽs
rationis c⁊ ſic conſequenter. Et iſte ſunt qui
ditatiue diĩinitones ſᷣm modum eo modo:
quaens rationis poteſt habere quidiratem Pubitatun ſi aliter poſſet diffinirigenus qᷓ; textus diffinit. Picendum ꝙ generis non poreſt eſſe niſi vna diffinitio qͥditatiua.⁊ iſta ſtatim data eſt.poſſet tamen clarius itade⸗ ſcribi genus aliler dicendo. Penus eſt reſpe ctus rationisↄñs naturã rei itellecte vt vna ẽ ßʒ rõʒ ad ſeipſũ vt młtiplicã ẽ fatr fʒ ſpẽs i
qͥbꝰ eẽntr bʒ rẽ ⁊ modũ. Et põit᷑ hfſpẽi rõi
gie· ⁊ponit᷑ ↄñs p nãʒ fiitellecte ad ſeip S:qꝛgen diẽ fſpeʒ vnii itellecte ad aliã tʒ rõeʒ diſtictã: qꝛ gendiẽ reſpeetũ ad ſpeʒ licʒ
hupponattſpeobiectigditeliectũ. dzad ſe ipſã ad diaʒ ꝓpi⁊ accᷓðq̃ diẽt fſpẽs rõis ↄñ
tes resↄſideratas ꝑrſpẽʒ ad alias agbfalr
diſtiguũt ſilit ye ꝓbetates ⁊ gccñ P vrmt tiplicataẽ pᷣm ſpẽʒ ad dĩaʒ ipſiſpei qͥ ſolũeſt
mẽtiplicata pʒ ididua iqᷓ;tũ ſpẽſd ĩqͥbꝰẽ eẽn tiatr ßʒ rẽ ⁊ modũ ad excludẽdũ ipſãdãam.
Nã tzdi ſit i ſpẽ ti ſpẽbꝰ vt dia gjata:tñ ðñ
ẽeiſeãntiatr p̃ʒ rẽ ⁊ modũ:qꝛ modꝰẽ acctat
lia. Rÿdeq igit ad qðeʒ* q̃rit viꝝ itp ſe diffiniat. ico ꝙ ſi y pſe ðᷣlmiet ſbʒ tũci tẽoꝑ ſe diffinit᷑ qꝛ eiꝰↄgnip diffinitdeʒ expli
ſ ẽt poteris imaginari alia vłia eẽ diffini i
aarip ſea diffiniẽte itẽdit.ſiãt ly ꝑſe ðimiet illud verbů diffinit᷑ qð fit rigoꝛe verboꝝ tũc dico ꝙ nõ ꝑ ſe hic diff nit᷑ intẽtio: ſed ꝑaddi
tamẽtũ qꝛ diffini ñ datpillaq̃ꝑ ſe lunt emi rdis i pꝰdicẽdi per ſe:⁊ t̃ð pñtiqõnc.
uiaẽ falla quia in ratione generis ponin ndamentum realis ſcilicet pluralitas ſen
S 8
u. nt
aitins
obno üößch wüutipch

erit.zoocirca iſt textũ. truʒ ita Sen ſit bona. Wenꝰẽ qð pᷣdicat de prus dꝛinib ſpe ineoꝙeꝙ. Arguitꝙno.
mẽ vnũ nòpdicat de pliby gen vnũ: ſpẽf
„—
po ples. igit gennd pᷣdicat de ſpẽbo. mi.nõ.
quãdo dicit᷑ genꝰ quod pᷣdicat᷑ ꝙ ly qð põt referre vel vniuerſale vrpdicabile:ita vt taʒ vłe qᷓ; pᷣdicabile poſſit hic poni ꝓ gje q taʒ vłe qᷓ; pᷣdicabile hʒ idifferẽtiã ad quiq; vłia ⁊ pᷣdicabilia. igitur qðlibʒ ipſoꝝ pot hẽre rõeʒ generis.⁊ hoc cðſiderãdo ipſuʒ pꝛedicabile vt modũ nõ vt quid. qꝛ tunc ẽ paſſio⁊ ñ pot hẽre ratiõeʒ gñis. Videtur ꝗ̃rgliquib?ꝙ hic ßgen⸗ po ipei.igitnõp̃dicatde ipẽ. ʒ ſic. Potius debeat poni pꝛedicabile pio genere Jiaefnſſpees gen igitgenenõßcifals, I vleiſia dicintio dat per pꝛedicricij pe. Rßdebis foilang intẽtões non predi p eẽ in plibus. Bʒ hoc nõ obſtat: qꝛ ſubiectũ ideſe innicẽ ß nãe ſbiecte. ẽqðvictah hie notificatur per paſionẽn ſcdeſcriptio gen icatde ſpẽ pᷣdicatõe exercita:nò ſ no qͥditatiua ditfinitio. Etiã hic ponitur fun nata. vtdicẽdo hõẽ aial. ¶ Lõtra ſihec eſt damẽtum intẽtiõis puta plures ſpecies c vera. hõẽ aial. ð hecẽ va. hüanitaſ ẽ aialitas ſtat igitur ꝙ hec notificatio non ẽ quiditatia 3ñsfalſus:q eadeè ratiòe hec eẽt vera hũa ſed deſcriptiua vt ĩpꝛecedẽti patuit qene. Iæ notandũ ꝙ cũ pᷣdicari hic accipiat᷑ pꝛo
itas ẽ rõnalitas Tüc argno ſic expoſito cũpᷣdicarihic accipiat pꝛo 1 pꝛie ad hoc ꝙ aliquid de alio pꝛedicet᷑ tria re
—————
oꝛpwi. qꝛ vnũ nõẽ pla· igi᷑ nõpᷣdicat de nne oĩs pᷣdicatio affirmatia fundat᷑ ſup eſſe. æſic. ꝓs nõpᷣdicat de toto topicox.
—
—=
5 S=
3b
—
* —
„„. 2.
——
rie hec hůanitas eſt gialitas:hec humanitaſ
ẽrationalitas:igit᷑ hec rõnalitas ẽ gialitas ⁊ecduerſo:cõclũſio ẽ falſa:ergo aliij pꝛemiſ⸗
ſuꝝ velambe: non magis vna falſa q; alia
autẽ cõcluſio ſit falſa ꝓbarur: ꝙ oĩs predi
catio ĩ abſtractoẽp ſe pꝛimoꝰ qꝛ genꝰ nonpᷣ̃
—
dicat per ſe de va vt dicit᷑ ꝓotopicoꝝ⁊ itio metha. oñ̃a autẽ ꝓbaf. qꝛ qñ in cocretis ẽ P
dicatio per ſe ĩaccte tůc tenʒ ↄña cocred adabſtracta. Exꝰ licet non ſequit᷑ muſicũ
zalvů. igit muſica ẽ albedo qꝛ pꝛima nõeſtꝑ
ſe tamẽ bene valet. albũẽ per ſe coloꝛatũ p?
* albedo ẽ coloꝛ ¶ð ſiẽ affirmatio aſini e
pabetad affirmationẽ aialis: ſic negatio ad negarionẽ.ß hene ſequitur ẽaſin? igit hẽ animal gů bñ ſeqͥł᷑ ſ nõeſt aſinꝰ:igitur
poc ñẽ aial. ſed ↄñs ẽ falſũ. qꝛ ſequeret᷑ ꝙ hõ nõ eẽt aialqꝛ nòẽ aſinus.̃a ꝓbat᷑ pariſto · pmo poſterioꝝ.ſi affirmatio eſt cã affirmati onis:⁊ negatio cauſa negatõis. ¶o ſic ſci
quiruntur. ꝛimo ꝙ habeat rationè foꝛme ideſt ꝙ habeat rationẽ cõis. Mec opoꝛet ꝙ ſit foꝛmaquia ſequeretur ꝙ materia ĩcõi ac⸗ cepta non poſſet pᷣdicgrið hac ⁊ illa materia quod tamẽ ẽ falſũ.y õtra arguis. qꝛpᷣdica tũ dicitur ineſſe ſbo. Vneſſe autẽ ẽ pꝛopꝛieta
foꝛme.igitur nihil pᷣdicat᷑ niſi qð eſtfoꝛma Reſpondeo hic eit fallatia equiuocatõis. nã ad hoc ꝙ aliquid pᷣdicet᷑ opoꝛtet ꝙ ſit ĩ ſßo. ideſt i iferioꝛi.non autẽ ſicut foꝛma in eo cui?
ẽ foꝛma.⁊ ſic equiuocat᷑ eẽ in. Itẽ ſiſic ſeqᷓre tur ꝙ ĩidiuiduũ accñtis pꝛedicgretur ꝓpꝛie.
tamẽ ẽ ſalſũ qꝛẽ i ſpo⁊ nõ diuerſimode
öo ideſt de iſerioꝛi. xt můifeſte declarat phs in añpdicamẽtis. Sic igit᷑ ad hoc ꝙ aliquid
pꝛedicet᷑ nõ opoꝛtet ꝙ ſit foꝛma ſʒꝙ hẽat ròz
foꝛme cõis reipcũ eius de quopᷣdicat /⁊ ditio.ꝙ ſi totum eẽ illius de quo pꝛedicatur. quia pars non pꝛedicaturde toto. Et hoc iò
kii ꝙ nõpᷣdicet᷑ de plurib ſpeb. Muecũq; cõue 2 ois pꝛedicatio vera⁊ affirmariua fun⸗ niphir 1jt niũtialiquo idiuiſibiliꝑ eẽntiã illa ſũt idem atur ſuper idẽtirate in eſſe illa igitur queñ wmi 3i esnrialiter ⁊ ſpecifice. ſ quecũq; cõuemũt in habent idem eſſe ⁊ ſunt idẽ.illa de ſe inuiceʒ nſ gie conueniit i aliquo vno idiuiſibiliꝑeẽn⸗
—
imqʒ genẽ idiuiſibile fm eẽntiã igit᷑ que- cũg còueniũt in genere gõueniunt in ſpecie.
igit nõdifferũt ſpecie. ¶ ꝙ genus non p̃
dicet᷑ de ſpecie in quid ſed in quale ꝓbatur.
que ſignificant eandẽ naturãſi vnũp̃⸗
icetur in quale ⁊ aliud. ſed genꝰ ⁊differẽ⸗ ſigniſicant eandẽ naturã igit᷑&. ſed differẽ⸗
pꝛdicatur iqᷓle. ergo⁊ genus.¶ 7 ſic. oe
dicens quale videt᷑ pꝛedicari iquale. ſed oĩs ⁊ſaſignificar qle quid vt dicit᷑ ĩ. cxde ſbaiʒꝰ ꝓpꝛietate ſbi.igi᷑ ⁊. In cõtra
riũẽ poꝛphiriꝰitextu dans iſtã ditfintiõʒ. et
ariſo ipmo topicoꝝ. ¶ꝛo rñſione notã
dũpꝛimo ꝙĩ pñtidifinitde ipſius generis
vere pꝛedicari ñ pñt. Cũñqᷓps⁊toñſt ide
0—
3 ps de toto pᷣdicari nõ põt: i illð qð pᷣdica reſpectu illius quod pꝛedicatur opoꝛtʒ ꝙ ha beat rationem totius. Mon opoꝛiet auteʒꝙ ſit ſimpliciter foꝛma totius quia tunc mate⸗ ria nõ pꝛedicaretur de hac matcria quia non eſt foꝛma totius. ¶ Item quando dico albe
doeſt coloꝛ. coloꝛ non dicit foꝛmã totiuſ albe
dinis. quia ibi non reperitur foꝛma partis ⁊
foꝛma totius · ſicut ⁊ in ſubſtantijs cõpoſitiſ
ex diůſis partibꝰ. Mec opoꝛtʒ ꝙ ſit totũ eſſe
ilið qͥ pᷣdicat fm oeʒ mõ⸗ intelligẽdi.ß ſuf
ficit ꝙ dicat torũ eſſe ipſius ð qpᷣdicatu ᷣm illum modum fm quempdicatur de ipſo vt
genus dicit totũ eẽ ſpẽi fᷣm imodũ determia

bůis r eonkuſi xfa ãt ðicit totuʒ e ſpei Em
modũ determinãtis.⁊cõditio ꝙ deſignetur per modũ totiꝰin pꝛedicatide:nò ci ſuffici ꝙ S ſignificet totů eẽ ſi:ſed requirit᷑ ad
cꝙ ſignificet᷑ ineẽ ſbo ſine pꝛeciſione ideſt nõ abſtracto.vñ iſta ẽ falſa petr?ẽ humanitaſ licet hũanitas ſit foꝛma totius petri:qꝛ deſi⸗
gnatur vt abſtractas petro⁊ ſic deſignatur vr pars:petr autẽ vt totũqnotãdũꝙxqõð
dicit᷑ genus ẽ qð pᷣdicat᷑: pᷣdicat᷑ ibi dicit apti tudinẽ ⁊ ndactũ pꝛedicãdi: quia ibi poniiur pᷣdicari in diffinitione vt paiſio vłis. nd vt ac cidẽs:mo pᷣdicari vt dicit aptitudinẽ:tũc eſt paſſio vlis qʒ cõperit om̃ix ſoli⁊ ſemp: vtãt pdicari dicit actualiter pᷣdicari n ieit ſemp. igit᷑ vt ſic nõc̃ paſſio vłis.⁊ ſic nõ ponitur in difinitõe vłis. ꝰ nõndijꝙ capiẽdo vłe foꝛ militer res nõ ſpẽ vłis. Mx vt hoc vle hõ non ẽ ſp vłe foꝛmalit᷑ ß illa nã ſbiecta:ſed tũc
ſolum eſt vłe foꝛmaliter qñ actuatr itelligit
natura hůana vt cõfoꝛmis ĩ pluribꝰ idiuidu is:⁊ tunc habet actualẽ vnitatẽ rõis ⁊ ptita
tẽ rei actu k᷑aptitudine.qð dico ꝓpt᷑ hoc vte ſolqð non habet actualẽ pluralitatẽ. Bicẽt tunc nã hüana nõẽ pꝛedicabił᷑ niſiqð itelligi tur vt vna natura cdis płibꝰ:⁊ ſic lʒ eẽ pꝛedi cabile ⁊ eẽ vłe ſe habeant cõuertibilit:tñ eſſe p̃dicabile nũqᷓ; attribuit᷑ rei ad extra: niſiqů itelligitur vt vna ĩ pkibꝰ ⁊ ſic hʒ vnitatẽ ⁊ cõi
tatẽ fſpectu pluriũ:⁊ ſic pᷣdicari ẽ paſſio vtis
⁊ non rei ad extra vpatet. vñ pꝛedicgri pꝛe ſupponit vłr itelligi: ⁊ loquẽdo de pᷣdicariꝓ pꝛie accepto: nò largo md. vnotãdũ qñ dĩ: ꝙꝙ genus pᷣdicatur de płibdĩntibus ſpecie. ꝙ genus cũ dicat cõfuſũ cõceptũ det itelli⸗ git᷑ contrahi ad ſpẽs per dias oppoſitas fõ maliter. Alla autẽ cõtractio nòẽ realis ſicut diſtictio iter genꝰ⁊ dias vt ſcotiſte volunt ꝙ
n diſtincta ex natura rei vt inferiꝰꝓbabit
Muiaxotus oꝛdo pñtalis vnipñti eſt ſoluʒ oꝛdo ròis⁊ pꝛopterea qʒ ibi ſolũ eſt pꝛioꝛitaſ ⁊ poſteriqꝛitas ibi ſolũ ẽ cõtractio ròis. üde
etiã de ſůt ſolů in genere hm rationẽ ⁊ nõ 5ʒ
rem: qꝛ genus nõ dicit vnã naturã ſᷣm rè: ni ſi foꝛſin vnã vnitate ↄfoꝛmitaris· Mec addũ tur ipſe die generi ſʒ rẽ. ſed ſolũ fᷣm rationẽ chſiderãqi. Wia iſta pꝛobãt vnica rõe ſic.
Ko mdie diuidẽtes genꝰcòtrahũt ip̃ʒ ge nꝰ⁊ diuidũt qͥ mõ genꝰeſt vnũ.⁊ qᷓ mõ ditfe⸗
rẽtie differunt ab ĩpſo genere.ſed genus nõ
eſt vnñ niſ bmrationeimnec genus vifferta ditferentijs niſiᷣm rationem? diuiſio ⁊ con tractio:⁊ iſta additio nonẽ niſi additio ßʒ ra
tionẽ ⁊ diuiſio ⁊ contractio.maioꝛ nota:quia
ad diuiſionem realem requiritur diſtinctio
realis: ad diniſionem rationis ſolum ſuſti. cit diſtinctio rationis · ¶¶ vexto notanqum ꝙ ꝓpter ilud qð dicit᷑ ꝙ genus pdicat i qq
aliquidᷓ dicitur quid triptr quãtũ ad pñs
ſufficit. Nno mõ aliquid dicitur quid fm rẽ
⁊modũ ſimul:⁊ hoc mõ genus ⁊ ſpes de ge·
nere ſbe dicuntur quid pꝛimaꝝ ſparũ.⁊ogl dicirur quid fm modũ tantũ:⁊ ſic giax
pẽs acctiũ dicuntur quid ſuoꝝ inferioꝝ q; unt qualirates fm rẽ⁊ habẽt ſolũ modũ ip
ſius quid quia pᷣdicantur iquid. Tertio mõ
aliquid dicitur quid fm rem tĩ:⁊ ſic differẽ tie ibales poſſunt dici quid ſuarũ ſpẽn. Wñ
igitur dicitur ꝙ genus pꝛedicatur in quid. ſutficit ꝙ pꝛedicetur in quid fm modum tan
tum:nec opoꝛtet ſemper ꝙ m remquia ge
nus ita bene reperitur in accidentibus ſicut
in ſubſtantis Jſtis notatis ſit hec conclu
ſio reſponſat. Wiffinitio generis dara a poꝛ
phirio eſt bene aſſignata licetſit ditfinitio de
ſcriptiua. quia notificat eſſentiamdiffinitip oſterioꝛa ⁊ conuertitur cum ditfinito. igit na ðſcriptio. per pꝛimum ditfert a difini tione quiditatiua. per ⁊a deſcriptione ᷓ datur per accidens cdeq̃ ñ chuertitur ců dij⸗ finito nec notificat eſſentiã. Jolumenimac cidentia pꝛopꝛia magnã ptem conſerumad cognoſcenduꝙquid eſt.vr dicit phs i pꝛolo⸗ o de anima.vnde omnis bona ðſcriptio da itur ex genere ⁊ex pꝛopꝛio.vt dicendo ho mo eſt animal rationale. Bubitatur vtrum genus ſumatur amateria. Vicendũ ſimplici ter ꝙ non. Wam ſiſic tunc genꝰñ reperiret᷑ in accidenibus cum non ſit cõpoſita ex ma⸗ teria ⁊ foꝛma. Vnde quando dicũt auctoꝛes ꝙ genus ſumatur a materia debet exponi. ideſt ab eo quod habet modum vel ſimiitu⸗ dinem materie. Illa tamen ſimilitudo ẽ mł̃ tum equiuoca pꝛo tanto ꝙ cum res conci⸗ pitur conceptu confuſo vt conceptu generiſ vt quando homo concipitur concepiu ani⸗
malis vel ſubſtantie:tunc valde confuſe cog
noſcitur ratio hominis. Muando autem cõ cipit᷑ cõceptu rõnalis:tunc determiate et di· ſticte ↄgnoſcit: ⁊ vt dins abals ſpebꝰ aqͥb⸗ cõceptu confuſo non differebat. Sic etiam cum albedo concipiturſub ratione qualitai.
kcoloꝛis adhuc cõfuſe ↄgnoſcit᷑ ⁊ cõcipitur. Lum auteʒ ſub ratione deſignati albedinis
tunc differenter cognoſcitur:cũ ſub ratione
albediniſ tunc determinate. Sitr ð pf̃nitate
ſiↄcipiat᷑ ſb rõe cdi relatiõis iperfecte ↄgno ſcitur ⁊ indiſticte. Si autẽ ſub rõe paternita
tis tunc determinate cognoſcitur. Vlla autẽ
diſticta ↄgniꝰ qjſi perficit᷑ in eẽ itellecto per
miuiuin ülihmn ſuripri jmnihr insta ziicjc

ſn lu— sunr n deodu min nn jht„ u pen muni hn
determiats lellectiõeʒ:⁊ ſic hʒ rõeʒ potẽtie: rmodũ reſpectu determiate irellectõis:mttů tñ diſoꝛmit qᷓ; ĩ reb· Bicũt pic aliqͥꝙi bi můlib gen ſumat amã nõ rñꝙſitinã. Eu qꝛ genus dicit totã eẽntiã cius cui ẽ genus. Půq gendicat ð co cui gen habeatet nle reſpectu ei“ aquo ſũit dia. J nſpijs ðo jmãlibꝰ ſi eẽntia eo ſit ñ ſie ↄpoſita ex actu potẽria:tũc genus ſumit᷑ ab eẽnia. Sido ẽcõpoſita ex actu⁊ potẽtia:ũc genuſ ſũitur potentia: dia voabactu. ¶Lõtra arguo
cʒ veritatis ihrẽde. ſi ſic tñc ſequeèret᷑ ꝙ gen⸗ nõ diceret᷑ hm Vnã rationẽ de ſbijs còpoſitis
ſeparatis ⁊ acctib igit᷑ ñ vniuoce: qð tñ eſt cõtra oinʒ opinionẽ · Quia etiãpʒ th omidat qꝛ licet nihil quiditatiuuʒ vniuoce de decem gib dici poſſittñbñ aliqð denõiatiuũ ſcʒ eẽ
ſtellectũ:eẽ geneẽ ſpẽʒ:⁊ alij reſpcũs rõnis
pbat.ilud dicitur de aliquibꝰvniuoce
qð non dicit de ipſis hm vncãm· ſed fʒteh
chtigit taliter: qꝛi ſpſpoſii genꝰſumi᷑ ab
eẽ můli iſhs aüt cõpoſitis ex eẽ ⁊ eẽmtia: ge nus ſumitur ab eẽntia:ſed mã kmãle nõ ſunt iẽ eũ eẽntia q̃ dicirfoꝛmã totius. ¶Jæſic. ſi poceẽt veꝝ tũc accßtia ⁊ ſbe ſepate hẽrẽt ma joꝛẽ cõueniẽtiã ad iuicẽ ĩ rõe fundationis ge neris qᷓ ſbe ſepate⁊ ſbe mãle s: ſed hocẽ im⸗ poſſibiie: qꝛilla q̃ ſůt eiuſdẽ gis maioꝛẽ hñt
cõuenientiã ad fundãdũ rõeʒ gñis:
qᷓq̃ ſuntdiſtictn gi. ¶ſʒ vellẽ declarare: giud mãle rqð hʒ modũ mãe ſi ſit aliquid pᷣt
ſniaʒ pꝛius dictã p me ĩbma ſecluſo ope itel
lectus:kſi illud mãlẽ ſit ſolũ in re finita ut in⸗ telligit᷑ vt ego volo· qꝛ iſta multũ differũt. Jtẽde ſhs ſeparatis ⁊ accñtib qñ dicis:ꝙ runf genus ſumit᷑ a potẽtia: dia vero abac⸗ tu. Si aũt eẽntia eoꝝ j̃ ſit cõpoſita:tũc genꝰ ſumitur abeẽntia. ¶oõtra nulla opinio diẽ ꝙeẽmia ſit cõpoſitã ex potentia⁊ actu: enĩ dicat ſanctus thoas ꝙ ãgeli ſint cõpoſiti ex eẽntia⁊ actu ⁊ etiq̃ accñ̃tia:nõ tñ ꝙ eẽntiaã⸗ eli qꝛ tunc eẽt ꝓceſſus i infinitũ qð bñ pꝛo⸗ oe tamẽ ꝑ ipoſſibile ꝙ eẽntia alicꝰſit olita ex eẽntia⁊ exũtia nd opoꝛtʒ ꝙgen⸗ ſumatur ab eẽntia. ⁊ dr̃a ab exiſtẽtia. Nuia poſſibileẽ ꝙ differentia ſumatur abeoqðeſt extra omne genus:ſed exiſtentia ẽ extra oẽ genus igitur&.licet reductiue ſit in genere vt exñtia ſubſtantie in giie ſubſtãtie. exiſtẽtia actis in genere accñtis ⁊ ſic de alijs. Pꝛeterẽa multi ponũt ratiòes generuʒ ⁊ diferentiaruʒ in ſbijs ſeparatis ⁊ acctibꝰ. quitamen non ponũt ea eẽex eſſentia ⁊ exñ tia:velex potentia ⁊ actu ſupꝛa quid: igitur
i eẽntia eon ſit cõpoſita ex actu⁊ potentia.
lli dicunt kundari rationes generis ⁊ dfa
rum. ico igitur ꝙ intentio generis funda⸗ tur ſuper eſſe potentiale ⁊ confuſum: ngn in eſſe reali:ſed in eſſe vt conceptũeſt. ð tra arguis ſi ipſi intentioni generis non cor reſpondet aliquid in re:tunc eẽt ficticia: quia omne ens rõnis cui nil coneſpondet in re eſt
ens rationis fictum. dico ꝙ illa intentio ge.
„
neris non eſt ficticia ⁊ habet fundamẽtum i
reipſam motionẽ rei que mouet pꝛimo intel lectum poſſibilem ad conceptum confuſum ; ad diſtinctum licet eẽ eẽntia rei ſit implexꝝ in eſſe intellecto: quin perfecte ⁊ iperfecte et confuſe intelligi poſſit ⁊ pꝛimo confuſe qᷓ; di ſtincte. Obicitur ↄtra:quia ſiſic tunc ſeque retur ꝙ deus non haberet de rebus concep tum generis:neq; angeli qꝛ intellectus eoꝛũñ non mouetur a rebus pꝛimo ad conceptum confuſum qᷓ; ad determinatum.¶ Reſpon⸗ deo ꝙ mouere intellectum non eſt cauſa ade quata eius quod eſt cõfuſe intelligi rem: ſed ipſa res ex natura ſua habet ꝙ poſſit confu⸗ ſe vel determinate concipi ad quemcũq; in tellectum ↄparetur. ¶¶ ontra ſideus poſ ſit rem contuſe intelligere: tunc poſſet ha⸗ bere intellectionem confuſam: ⁊ ſic actuʒ in telligendi confuſum ⁊ imperfectum. Bieo ꝙ quando dico deus poteſt intelligere rem cd⸗ fuſe: quia ly conſuſe debet determinare rè:x non actum intelligendi: quia in deo non eſt niſi vnus actus intelligendi diſtinctiſſimus ⁊ perfectiſſimus:tamen iſto actu intelligedi poteſt intelligere rem in generali⁊ in ſpetia liſimul ⁊ ſemel abeterno qualitercunq; intel ligibilis eſt. ꝓbatur:nam quicquid poteſt cã ſecunda poteſt et cauſa pꝛima ſi non ſit imp⸗ fectionis: ſed cauſa ⁊ꝰ ſcilicet homo poteſt intelligere oꝛdinem pꝛedicamentalem reruʒ qui tamen nõẽ intelligibilis ſine cõceptu cõ fuſi ⁊ diſtincti igitur ⁊ denf:igitur ⁊ Ad rationes pꝛincipales. Acd pꝛimũ dicendum. ad maioꝛẽ ꝙ vnũ ſᷣm rẽ non pᷣdicat᷑ de plib? ßᷣm rem:qꝛ ipoſſibile eſt ꝙ idẽ ſit vnum⁊ plu ra ßᷣm rem:tñ vnum ʒrationẽ poteſt pꝛedi cari de płibus ſᷣm rẽppter confoꝛmitatis v⸗ nitatẽ inter ea in eſſe itellecto rõne euius eis põt còpetere vna intentio logicalis. ¶ Ed pbationem dicendũ:ꝙ licet vnum fmrem: non ſit plura fm remitamẽ vnũ hm rationẽ põt eſſe plura m rem: quia iſta non ſunt op poſita. ⁊ ſic eſt hic quia genus eſt vnum Em rationem:⁊ ſpecies plures ᷣm rem. ¶Rd
2dicitur ꝙ minoꝛ eſt falſa: quia genus ñ
eſt pars: ſed totum. Vel aliter glij dicũtꝙ genꝰ dupkr ↄſiderari põt. voohm ſe kiꝙ eſt

₰ expꝛimens conceptum confuſũ ſpẽi:n ſic cõ⸗
ſideratur vt toruʒ ⁊ pᷣdicat᷑ de ſpecie. Klioꝰ
cõſideratur genus vt pars ditfiniens diffini
tõʒ ſpẽi:⁊ ſic iquãtũ dijfiniẽs ꝑtiat ñ pᷣdicat
de ſpecie:qꝛ pars diffinitdis ñdiffinit. Et ſic
neq; pars reatnec pars ròis pᷣdicat de toto iquãtum pars niſi capiatur per modũ totiꝰ. d ʒdico ꝙ bene rñdet ꝙ qñ dicit:gen?
pᷣdicatur de ſpecie:non debet itelligi de ĩten
tibibus·ſed de ahſtractis intentionũ. ſciʒꝙ
aial ſupꝛa quod fundatur intẽtio generis pᷣ
dicat᷑ de homie ſuper quo fundat itẽtio ſpẽi
Ad idẽ qð obicit ĩcõtrariũ. Rdeo negãdo
ↄñaʒ. Ad ꝓbationẽ dicoꝙ illa ↄñ̃a nõ tenet i cõcretis ĩ cocretione ad ſubiectũqualis con⸗ cretio reperitur ĩ accñtibꝰ:in alhs vero non Nã vt duplex eſt abſtractũ:ita duplexẽ con tretũ. Mã eſt abſtractũ qð abſtrahit a ſbo.
yt albedo⁊ẽ abſtractũ qð abſtrahit a ſuppo ſito. Sic duplex eſt concretũ:ſcʒ cõcretũ in
ſuppoſito:⁊ cõcretũ in ſubiecto. rguendo igitur a concretis in ſuppoſito ad abſtracta a ſuppoſitis in pᷣdicatione eontiali non valet Arguendo autẽ a cõcretis in ſibiecte ad ab
ſracta a ſubiectis in pᷣdicgtione per ſe valet ſed hic non ſic argulur. ¶ Rd quartũ dicen
dum ꝙ ſimilitudò non vaiet:imo cõmittitur
fllacia ↄtis. Ad pꝛobationẽ dicẽdũ ꝙau⸗
ctoꝛitas ariſtotilis imelligenda eſt de cauſis ꝛeciſe quando videlicet affirmatio eſt cau⸗
a pꝛeciſe affirmationis.tunc etiã negatio ne gationis · ſed ſic non ẽ hic. quiacẽ aſinũ non ẽcauſa pꝛeciſe eſſe aiał quia ex alhs ſpẽbus etiã aliquod ẽ aĩal. i hoc patet ex exemplo
ariſtotilis ĩl̃a.vt ſi habcre pulmonẽ ẽ cauſa
reſpirandi. non habere pulmoneʒ eſt cauſa non reſpirandi:quia ſine pulmone nihil reſ⸗
pirat:ſine aſino aliquid autẽ bene põt eẽ aial
igitur eẽ aſinũ nonẽ cauſa pꝛeciſa ipſius qð
ẽeſſe aial. ¶Eid S dicendũ ꝙ maioꝛẽ faliu
quia licet ſpecies cdueniat in aliquo vno idi uiſibili ᷣm eẽntiã. hoc tamẽ eſt km conceptũ confuſũ còtrahibilẽ vlterius: ideo non opoꝛ
teat ꝙ conueniat eẽntialiter ſpecifice:ſed eẽn
tialiter gencrice bene conueniũt& Vd 6 dicendũ ꝙ maioꝛ eſt falſa. licet eni differẽtia ⁊ genus ſignificẽt eandè naturã:non tamen
ßᷣmeũdè modũ inrelligendi: qꝛ genus ſignifi
eat illã naturam ſubeſſe intelligẽdi contuſo da ſubeſſe intelligendidiſtinetiuo: ideo ge⸗ nus habet rationẽ quid qualifcabil:differẽ⸗
rationẽ q̃lificantis. ¶Rd vdicendũ ꝙ nõ
ſufficit ad hoc ꝙ aliquid pᷣdicerur in quale ꝙ
ſignificet quale quid ideit qualitatẽ vtiter ac eeprã. ſed requirit᷑ ad hoc ꝙ ſignifcet eã per
modůgualitatis vrdiferentiaſgnicatg Seritur quadrageſimo. Stn diccde homos animaiſitpicatio naioꝛis de inoꝛi. rguit ꝙ nò. Pꝛimo ſic. vuũq⸗
g pdicatur de aliquo m ec quod habʒicoꝛ ſed alal ilud eſte qð haber in homie nõ pʒ in alia ſpecie: ergo pdicatio aialde hõie nõt dicatio maioꝛĩs de minoꝛi:ß eq̃is de equai. idẽ cumhomine. aut animalqð aliudabho mine. Bi aial quodẽ aliud ab hõie:tũc pos falſa.ſigialquod ẽ idẽ cũ hoie:tůc iqẽ ʒicat de ſeipſo⁊ non maius de minoꝛi. 2 dicẽ do ſichono eſt aial vel tota natura:aial ᷓqi catur de hoie vel pars: ſi rota igitur vis ſpet gialis pᷣdicarur de homine:q tota naturaia lis eſt ipſe oẽs ſpẽs aialis:ſed ſolũ pars aigt igitur aial eſt in homine ᷣm quid ideſt fm ʒ tem non fm totuʒ⁊ ſic homo ndeẽt perfe⸗ ctuʒ aial. In cõtrariũẽ dictũ poꝛphiri ĩcg? de ſpecie vbi dicit ꝙ dicendo homo eſt anigl ibiẽ pᷣdicatio maioꝛis de minoꝛi. ꝓbatur hec cõcluſio ſic. Abi ratio pdicati cõpetit alteri qᷓ; ſbo ideſt ẽ ᷣdicatio maioꝛis de minoꝛi:ſeq rõ aialis ꝙ de hoie pᷣdicat ↄpetit alteriqᷓ; ho mini puta leoni ⁊ ecõuerſo:ergo ibi ẽpᷣdica
maioꝛis de minoꝛi: maioꝛẽ nota: qꝛexquopᷣ
dicatũ ſiue rõpᷣdicati cuenit alieriqᷓ; ſbo iʒ
non habet ròõnẽ adequati: ergo vel maioꝛis † minoꝛis:ſed non minoꝛis. ergo maioꝛis. mi⸗ noꝛ ꝓbatur per phm in pᷣdicanẽtis vbi diẽ
ꝙ aial pᷣm vnã ⁊ eandẽ rònẽ pᷣdicatur de hoõie de leone ⁊ equo⁊ de oĩibus alijs ſpebus igit S. ¶ Contra iſtã rationẽ arguitur q̃ ꝓbat ip̃a concluſio pꝛimo cõtra maioꝛẽ ꝙ ſit falſa ſic. Abi eſt pᷣdicatio maioꝛiſde minoꝛi:ubi rõ pᷣdicati cõpetit alteri q; ſbo. veꝝ eſt ſi cõpetit
alteriq; ſbo hm idem eſſe:ſed ſi ᷣm aliud⁊ ali
ud eſſe cõueniat alteri qᷓ; ſbo non erit pdica? maioꝛis de minoꝛi.ſed pᷣdicatũ non pᷣdicetur
de ſßo niſi ᷣm illud eẽ fᷣm qð ròpᷣdicaticòue
nit ſbo. K.atio autẽ alhs fm aliud eſſe cõuẽit homini: km aliud eſſ.aſino cü in hoie heat eẽ rõnale:⁊ in aſino irrationale.igit᷑ nòẽ p̃dica
tio maioꝛis de minoꝛi: igitur maioꝛẽ falſa.
Cõtra minoꝛẽ arguit᷑ ſic. ſi rõ aialis con⸗ nenit alteri q; homini:aut illa rõque cuenit hoi cõuenit etiam equo fm rẽ aut hm rõnem
ſolů. non ſᷣm rõnem ſolũ. cũ equus ſit realii aial. nec ẽt m remqꝛ tunc eẽt eadẽ realitas.
aiat in hoie ⁊ in equo.⁊ ꝑ ↄñ̃s aĩal homoeẽt
aial equ?Rñdeo ad pꝛimã queeſt ipꝛoba
tio maioꝛis ⁊ dico ꝙ maioꝛ ẽ vera.ad minoꝛẽ
dico ꝙaial licet cõueniat hõi ⁊ equo fʒaliud saliud eẽ ᷣm rem:couenit tamẽ eis ⁊ pdicai
— sinbün tgf mkpm
enmncn Rütuitiue
uninngh

„ „
——
de eis idẽ eſe fm rõnẽ ⁊ ſufficit adiſtudꝙ eſt coicabilis multis ſpeciebnãſj peciei⁊ vif† gial ſit ſupi?⁊ ho inferiꝰ. Quiaſupioꝛitas? ferẽtie nõcſt coĩicabilis multis ſpecieb:ß cõ inferioꝛitas in ppoſito nfo nõ ſůt alindq;ꝓp municari⁊ nò cœicari multis ſpeciebꝰſũt op pꝛietates ↄſequẽtes rehm modũitelligendt poſita. igit⁊c. lla in quoꝝ vnoaliquo cò⸗ ułut imellectaẽ · ¶ MAdædico ꝙẽ impꝛo⸗ uenitex nãrei⁊ in quoꝝ alio differũt ex nã batio minoꝛis. q rõ alalis ẽ rõ realis· ⁊ ſicut rei: illa ndſůt idẽ ex nã rei.ß in genere plu⸗ rõilla ↄuenit hoi realiter:ſic etiã chueniteq res ſpẽs ↄueniũt ex nã rei⁊ infia differũt realiter. qꝛtã ho qᷓ; equus ſũt realit aial. Tñ ex nã rei:igit genus ⁊ differentia nõ ſũt idẽ illa rõ realis q cõpetit realiter hoĩ⁊ eqͥ nõẽ ex natura rei. 4ſ ic.nulla duo quoꝝ vnũ yna realiter i hoĩe ⁊ equo:b bñ eſt in eis vna ſtat cũ oppoſito alteriꝰilla nõſũt idẽ ex nan hm ronẽ · Wñ ẽ notãdũ ꝙ in materia iſtamo ra rei ß nã generis ſtat cũ oppoſito differen dica variatio ⁊ in mõ loquẽdiẽ variatio ſen⸗ tie. qꝛ aial ſtat cũ oppoſito rõnalis. igit᷑ nòe tẽtie. vñ iſta locutio eſt vera· vna rõrealis cõ idẽ qð rõnale ex nã rei. Maioꝛ nota.qꝛ vnñ nenit hoi ⁊ eqͥ realiter. Tñ iſta ẽ falſa rõ rea oppoſitoꝝ nõ ſtat cũ altero oppoſitoꝝ.ut ra lis q̃ cõuenit realiter hoĩ ⁊ equo eſt vna rea⸗ tionale cũ irrationale. Minoꝛ notg.qͥg giali
liter. In bma illnd aduerbiũ realiter deter- tas ſtat cj rõnale ⁊ irrònale. In Sriũ arguit᷑
mina extrema. In ⁊ determinat modum quecũq; ſũt idẽ eſſentiair ſũt idẽ realiter⁊ ex ynitatis Acd rònes bncipales ad bmã di⸗ nã rei:ß genꝰſpecies ⁊ ditferẽtia ſũt idẽ eẽn⸗ coꝙ maioꝛeſt vera. ad minoꝛẽ dicoꝙlʒ aial tialit. igit᷑&. Maioꝛ nota.qꝛ eſſentia ⁊ res nõ habeat in multis ſpẽbvnũ ⁊ idẽ eẽ ᷣm rẽ iqẽ ſũt. WMinoꝛ ꝓbat᷑. qꝛquecũq; ſunt vni habʒ tñĩ multis ſpecieb vnũ⁊ idẽ eẽ fm ra eidẽ eadẽ eẽntialiter.ila ſũt idẽ inter ſe eſen tionẽ qꝛ vnitas ròis neſt ficticia.qꝛ ſibi coꝛ tialiter.ſed gen?⁊ differẽtia ſũt idẽ eſſentiali reſpõdet vnitas cõfoꝛmitatis murue in ẽre ter ſpeciei. qꝛ pᷣdicant᷑ de ſpẽ eentialiter ⁊ ſũt ali ut de vnitate vłis declaratumeſt. Ad in diffinitide eſſentialifpecici ⸗ᷓ inter ſe ſunt ⁊dicẽdũ ꝙ aial qð pᷣdicat᷑ de hoĩe non eſt idẽ eſſentialiter. 4ſæ ſic quecũq; ſũt idem i gliud ab hoie:b ẽ idẽ cũ hoie:nõð tñ adequae pmo modo dicẽdi p ſe illa ſůt idẽ eẽntialiter qꝛnõouertibiliter. ⁊ hoc ſufficit ad pᷣdicatio ⁊realit. ß genꝰſpẽs ⁊ diiferẽtia ſũt ide in pꝛi nẽmaioꝛis de minoꝛi. Nec ſequit᷑ ꝙ idẽpᷣdi mo modo dicẽdip ſe.igit᷑&. Maioꝛ pbat. cet᷑ de eipᷣo · q licʒ ſint idẽ: non tñ adequate qꝛ maxima idẽtitas eſt idẽritas pᷣmi modidi
=
— —
S— ——
.
—
2 ——
idẽ. ¶Ad tertiã dico ꝙ tota nã gialis inq;tũñ cẽdipꝑ ſe. Minoꝛpbat᷑· qa in pmo mẽõ dicẽdi gialis vᷣm eſſentiã pᷣdicat᷑ de hoĩe nò gůt tota pſe genꝰ?⁊ differẽtia pᷣdicãt᷑ de ſpẽ urpʒ per mijmn nůã gialis pᷣm cõtrahibilẽ prãtẽ. Et ideo nõ ſe phm pᷣmo poſterioꝝ.¶ Pdeo tria ponẽt ete z quit᷑ ꝙols ſpes gialis pᷣdicẽtde hoĩe qꝛſpe¶ poꝛdinẽ Mꝛimo opinio falſacũ ſuadeclara lawi nümnj des nõ còrinet᷑ in genere pᷣm eẽntiã: ſed ſolũ tide·⁊ arguit᷑ cõtra eã.ʒponet᷑ opinio vera eg n— ßᷣm piãtẽ.⁊ tm̃ de pꝛeſenti. cũ ſuis moriuis:⁊ ſoluent᷑ rõnes opinionis Weritquadrageſimopmo. vtꝝ genus cõtrarie: ¶ Muãtũ ad pᷣmũ eſt opinio ſcoti
pẽs ⁊ differentia dicant eandè remexꝝ in pmo ſentẽtiaꝝ diſ.ð.q.de ſimplicitate dei
morgrei indiſtinctã. Et arguit᷑ ꝙ nd. Jlla dicentis.ꝙ genꝰ⁊ ditferentia dicũt diuerſas ſůt diſtincta ex nã rei de quibꝰverificanẽpᷣdi foꝛmalitates realiter ditferẽteſ:ſpẽs ãt dr̃t a caaqdictoꝛiaex nã rei.ß de natura generis genere ⁊ dfferẽtia ſicut cõplectẽs duas foꝛ⸗ ditferẽtie ⁊ ſpeciei verificãtpdicatã ↄtradi inalitates reales diffcrũt ab vnaquaq; eoꝝ. cioꝛiaex natura rei.igit ſůt diſtictaex nã re¶ Vnde ſpecies ſe habet ad genus ꝑaaditio- Maioꝛ nota.qꝛ ad tollendũ repugnantiam nẽ realis foꝛmalitat:⁊ eodè mõ ad diferẽtiq picnoꝝ ↄtradictoꝛioꝝ ex nã reiſpiectis co¶ Species antẽ ſimplieiter ⁊ realiter differũt ueniẽtiũ requirit᷑ aliqua diſtictio ex natura n ſe totis. qꝛ cõuenũt ĩgenere⁊ differẽths reltalius ctradictoꝛia verificarentde eodẽ. diterũt. diſerẽtie aũt ſe rotis differůt dicũt Minoꝛ ꝓbat· qꝛde genẽ vificat ex nã reip gůt ꝙ diſtinctio dictaꝝ foꝛmalitatũ incream eſcrahibile ꝑdifferẽtias:nõ aütde ditfe- ris eſt maioꝛ qᷓ; diſtinctio foꝛmalitatũ in diui ia ſpecic. Itẽ difere:nia ex naturareiẽ nis ⁊ditferũt ab eo in hoc. Quia foꝛmalitai ctrahens gen ⁊ nð ecõuerſo. Itẽ ex nã rei in diuinis quãrũcũq; pᷣciſe ⁊ abſtractine acci ſpẽs cðſtiut exgenẽ⁊ differẽtia. ⁊ nõecon⸗ piat᷑ ꝓpter infinitatẽ juã vna eſt alia idemti⸗ nerſo igit⁊t. 4 ſic. Illa ſũt diuerſa ex nẽ ce.in creaturis aũt nõ ſic. Wñ in creaturis
ſůt oppoſira ex nã rei:ß gen ditferẽ· qñ accipit᷑ foꝛmalitas quã dicit diifetentiat v. 1s fnut oppoſita ex nã rei.igitur⁊t. foꝛmalitas quãdicit genin abſtracto:xnañ Maioꝛ nota.mioꝛ Pbat· qꝛ natura generis eſt alia iqemtice. Vñ ᷣm eos rõnglitas nüc;

ẽ aialitas foꝛmaliter. Vſta opinio pꝛobatur
rõnib in pncipio q̃ſtionis factis. Iſtam
—
opinionẽ ſcoti ſub eiſdẽ verbis recitat her⸗
pheus qðlibeto pmoqjſtide nona·⁊ arguit⸗
eã̃ qͥntuplicite r. pᷣmo ſic. Biditferentia gene ris addita generi differt realiter a nã gene⸗ ris ſequit᷑ꝙ qðlibet indiuiduũ cuiuſcũq; ge⸗ neris ſit copoſitũ ex tot rebus quot ſůt gnã differentie inter generaliſſimũ⁊ ſpecialiſ⸗ ſimũ.ß Bẽ falſũ..ñ̃tiã ꝓbo.qa ia iſtaqᷓ
ſüt ſupioꝛa ⁊ fütĩ vno idiuiduo ciſintĩ ipſo
idiuiduo vnũ aũt ſiẽ vnũ pꝑ ſimplicitatẽ aut
ſũt vnũ ꝑↄpoſitõnẽ. No potis dicẽ ꝙ pſim
plicitatẽ. qꝛ ſimplicitas excludit a ſimplici
oẽʒ pluralitatẽ realẽ ß hʒ te qðlibʒ idiuiduũ inciudit plures res. ſ generaliſſimũ cũ ſuis
differenths intermedijs ⁊.Falſitatẽ ↄñt —— geneꝝ ſunt foꝛme imp
mplices ſicut indiuidua qᷓlitaris.ſ. albedo
hect hec nigredo:⁊ hec patnitas: h ſimpli⸗ ci repugnat eſſe cõpoſitũ ex aliquibꝰ. ⁊ ſic hm pdictã opinionẽ nã generis ditfert reali
ter a nã differentie ⁊ determiat᷑ ꝑipſaʒ ſicut
potẽtia ad actů quẽ dicit differẽtia pura aiã
itas ad ronabilitatẽ. ut expᷣſſe dicit ſcorꝰ diſ. S. q pallegata. Hoc poſito arguo ſic. Wẽ qð regliter ẽ ĩn potẽtia ad actus oppoſitos na⸗ tos fieri circa idè pot idẽ numero tranſinu⸗ rari ab vno in alteꝝ. ß hm iſtã poſitionẽ aiali tas eſt in potẽtia ad oppoſitos act? realit q̃ ſůt rõnalitas ⁊ irrõnalitas.q vna⁊ eadẽ na⸗
tura aialis poterit tranſmutari ardnaii rõ
nale ⁊ ecduerſo· ⁊ ꝑ ↄſcquès idẽ aial qůq; po terit eiſe rõnalc ⁊ qñq; irrònale. Si dicat᷑ ꝙ
nů gencris nõeſt in potẽtiapᷣm rẽ ad naturã di
terẽtie:ß pᷣm rõnẽ tm. Tůc habet᷑ ꝓpoſitũ
qod hoc ꝙ aliqͥd dicatee in potentia ad alte
rũ bm rõne tĩ ſuficit. ꝙ tĩ differũt rõnc.⁊
ſic genus ⁊ differemia nõdifferüt re:ß rðne
tiñ̃. qʒſic arguitur aialitas hois ⁊ aialitas aſinieircũſcripta oi rediuerſa abeis. autdif Ferunt ſpecie aut nõ. Si diferũt ſpeciccum
per animalitatẽ conueniũt genere ſcquitur
ꝙp idẽ cbueniũt in gnẽ ⁊ differũt ſpeẽ putap
giitatẽ. Et ſic habe ꝓpoſitũ. ꝙ genꝰ⁊ dif
erentiadicãt eandè rẽ. Si nõ ditferãt ſpecie
ſcqͥkcꝙ aial dicat ſpeciẽ ſpecialiſimẽ q nãcð nmunis no còrinens ſub ſe ſpecies eſt ſpecies
pecialiſſima.ß hoc ẽfalſũ. Sidicat ꝙn dif⸗ ferãt ſpẽ ꝑ ſe:ß ꝑadditamẽta. Noc nd yalet.
qꝛdifferentia que ↄpetit alicui ꝑaliquã rem
bi adiũctãẽ accidẽtalis ſibi.ſicut differt hõ
albꝰ⁊ niger· Siqaialitas ndiffert niſi ad iũcta ſequit᷑ꝙ aialitas hm ſe cẽmialit ↄſide⸗
rataerit ſpecies ſpecialiſſima. ꝙſic argui
tur. Scotdicit idẽ g. q pᷣallegata. W⸗gen⸗
ſumit abaliqua realitate q̃ m ſe eſt poietia lis ad realitatẽ a q̃ accipit᷑ differẽtia. Si itas
ſꝙ aialitas dicat aliũ realitarẽ deiminabiſẽ g ronabilitate ſequeret᷑ ꝙ aial qðẽ hocircũ-
ſcripto oĩ alio ab hoic eẽt genꝰ⁊ nõ genus.
p falſũ eſt. qꝛ hoc eſſet verificare cõtradicto
ria de eodẽ.ꝓbatio ↄñe.qꝛ aĩal qð ẽ hõcircũ
ſcripto oi alio ab hoie dicit naturã determia
bilẽ ꝑ diſferẽtiã m pᷣdietã poſitionẽ.ß oẽ tu⸗ le eſt genus. ⁊· Bequeretetiãꝙ nò ectge nus. Muia poſitoꝙ nò poſſet eſſe aliqð gial
niſi hõꝛtũc alal nõpcicaret de pluribdiferẽ tibus ſpẽ actu uel aptitudine:ß qð nòp̃dicgt
actu ułaptitudine de pluribꝰ dirferẽtibꝰ ſpe non eſt genꝰ igit᷑ gial eſſet genꝰ⁊ nògenus. Muito ſic. qꝛ ſi realitas ditferẽtie differt realiter a nã generis ⁊ eã tminat ſicut actus potentiã re ditferẽtẽ ab ea. ſeqt ꝙ oꝛdo pdi⸗ camẽtalis ſit oꝛdo rcalis.⁊ res in eſſe realiũ in eſſe rõniſ:ß nihil tale xtinet ad cðſiderati. onẽ logice ꝑ ſe.ð ꝑ ſe oꝛdo pᷣdicamẽlalis nõ ptinet ad cðſiderationẽ logici. ß hocẽ falſuʒ igit ⁊. Ideoeſt alia opinioquã tener frãciſ⸗ cus mapronis in cõflato diſ.g. quã ſequitur bonetꝰin ſua metha.qͥ dicũt ꝙ genꝰ⁊differẽ⸗ tia nõ differũt rcaliter.ß ſũt idẽ realiter. dif⸗ ferũt tñ foꝛmaliter ⁊ ex nã rei.nã tot ſunt foꝛ malitateſ in vnoquoq; indiuiduo qͥ ſů iipᷣ genere ſpẽs ⁊ dierentie q̃ ocs foꝛmalitates fůt idẽ realiter. ꝓpter eandẽ realitatẽ ⁊ exi⸗ ſtemtiã. qꝛ multiplicata foꝛmalitate ñ oʒ nul⸗ tiplicare modů intrinſecũ. realitas aůt ẽmo dus intrinſecꝰ. Acd intelligendũ gůt hoc dit finiũt foꝛmalitatẽ ⁊ modũ intrinſecũ · Vnde foꝛmalitas ⁊ qͥditas vnicuiuſq; rei habẽtis qͥditatẽ ſiue ſir diffinibile ſiue nõ· Ei dicit ſi le ſit difinibile ſiue nõ ꝓpter ens qðcſt foꝛ malitas. hec tñ nð eſt diifinibile. Vñ dat re⸗ gulaſi aliqd eſt foꝛmalitas ut cognoſcat qᷓ⸗ cũq; aliqd ita ſe hʒ ꝙ aliq̃ foꝛmalitas uel ali fonnalitates ſũt de eſſentia ſua ułipſumẽ de cſſentia alteriꝰ foꝛmali.i.ſiue ipſů ſit diffini bile ſiue ipſů ponit in diffinitiòe alteri qci tate tale ẽ foꝛmalitas. Wñ oœẽ qð ponit inp⸗ dicamẽto eſt foꝛmalitas: ipſũ quoq; ensẽ foꝛ malitas quia eſt de qditate cuiuſlibet enis xincludit foꝛmalit in ſubſtantiat inacciden te. ¶Modus aũt intrinſecꝰ ſic deſcribit.ẽ illud qð adueniens rei nõ variat rõnẽ ci foꝛ malẽ uł recedens ab canð variat rõnẽ ſuam oꝛmals. Exemplũ ut exñtia realitas hecii⸗ tas gradus foꝛme. Iſta eni in nulliꝰrei dit finitde ponũt᷑· Vnde ſi diffinia homoexn⸗ tia nð ponit ĩdif̃nitiõe ſua· Vñ accedens

Lizi
un
biiz
12Nuci piſir —— hn — mmj nunnuit M mi mütmm nni deunit wipt Lunſint nit ſidefndit iun Sint. — Pu
in ſ⸗ cmcltn np Se
⁊rcedens a re nůc dariat rõnẽ fꝛmalem bominis· Simſliter realitas· vnderesede qiratẽ habet⁊ in potẽtia obiectiua ⁊quãdo
gctnaliter exiſtũt. Similiter de heccitate
„„
mð intrat diinitionẽ cũ ſi modꝰintrinſecus Siarguatde accidète ꝙ adueniẽs ſubſtãtie nel recedès nõ variat rònẽ foꝛmalẽ ſubſtatie etiã ditferũt foꝛmaliter ab ipf ſpecie qꝛ ſpecies dicit ʒ* foꝛmalitatẽ ex foꝛ
Riñdent ꝙ licʒ nõ intret diffinitionẽ ſubſtã⸗
tie nec variat:iñ intrat diffinitionẽ acciden ₰ un coloꝛ intrat diffinitionẽ albedinis. Etſic poſimodũ vni eſt foꝛmalis foꝛmalitas. Ex ꝓpoſitũ dicũt ꝙ gen⁊ differentia di cunt diitincias foꝛmalitates:⁊ oĩaque ſuntĩ eodẽ pᷣdicamento que oẽs foꝛmalitates ſunt
idẽ eſtentialiter ꝓpter eandẽ actualẽ exiſten riã ⁊ ſunt idẽ realiterꝓpter eandẽ realitatẽ.⁊
ſun idẽ numeraliter ꝓpter candẽ heceitatẽ uiaeni foꝛmalitas ⁊ modus intrinſecꝰ dif
ferũt ex natura rei multiplicato vno: ñ opoꝛ
et multiplicari aliud. vnde in vno⁊ eodem
multiplicitaris foꝛmalitatibnõ opoꝛtet mul
riplicari realitatẽ actualẽ exiſtentiq⁊ hecei⸗
tatẽ que oĩa ſunt modi intrinſeci ¶ſta opi nio differta pᷣma pmo. quia opinio ſcoti nd its diſtincte loquit᷑ de modo intrinſeco⁊ de
fonmalitate ip̃a notificando ſicut iſta opinio Vnde dinerji ſcotiſte diuerſe notifcauerũt
foꝛmalitatẽ ⁊ male. ut fanciſcꝰꝓbat in cõfla
to Iner qͥs fuit antonius andree qui in ⸗ meihaphil ce q̃ſtide ⁊ſic diffinit foꝛmalita- tẽ. Foꝛnalitas eſt rõ obiectiualis cpꝛchẽſa
in re ab inteilectu ex nã rei quã non oponet
mouere ſemp inellectũ dũmodo actũ intcl⸗
lectus poſſi terminare. Naz ſi iſtadiffinitio
eſſet bona ſequeretꝙ modus imrinſecꝰeſſet
foꝛmalitas.qð tamẽ ẽ ipoſſibile ᷣm⁊Mopi
nioneʒ qa ditferũt ex natura rei. Vnde cla⸗
rioꝛ eſt opinio franciſci qᷓ; ſcoti cxꝰ diferũt Fpdicte opiniones. qꝛ opinio ſcoti dicit ꝙ ge⸗ nus ⁊ diferẽtia differut ſicut diſtincte reali-
tates ex natura rei⁊ idcirco licet realiter di
ſtinguant᷑ tamẽ ſunt idẽ eſſentialiter ⁊ foꝛma
iter. Opinio aũt franciſci dicit ꝙ diſtinguũ ur ex natura rei. qꝛ ſecluſa opatione intelle
ctus nõ ſunt diſtincte realitates. Muia ſolũ pabent vnã realitatẽ ⁊ vnůj modũ intrinſecũ realitatis:ß ſunt diſtincte foꝛmalitates.⁊ ſic Fmeñ Mnguütgae ⁊ differentia foꝛma liter ⁊ nõ realiter neq; eſſentialiter. Et ex cõ
ſequẽti genꝰnð ſumit᷑a realitate que eſtĩpo⸗
entia ad realitatẽ differẽtie determinabilis
peã quia ſunt idẽ realiter licet ex natura rei diferãt. ¶ Iſta igt᷑ opinio franciſci dicit q tuoꝛ Mꝛiinũꝙꝙ genꝰ ſpecies ⁊ differẽtia dif
ferütex natura rei ⁊ vꝙ nõdiiferũt realiter
2 — 3
*
„
quia euz realitas ſit modꝰintrinfec?oos ille foꝛmalitates exiſtẽtes ĩ vno indiuiduo⁊ de quiditate eius oẽs realiſant᷑ vnich realitatre vnde diſtinetio realis ſe habet ad diffinitio⸗ nẽ ex natura rei ꝑ additionẽ ut pʒʒndictuʒ eoꝝ eſt. ꝙ genꝰ⁊ differentia differũt foꝛmai
ter inter ſe.⁊ etiã ditferũt foꝛmaliter ab ipfa
maliatib generis ⁊ ſpeciei vnitis. Aliq aũt dicũtꝙ nð dicat ʒ. foꝛinalitarẽ. quia gias in diffinitide eẽt nugatio cũ diffinitio nòex⸗
pꝛimat illãʒ foꝛmalitatẽ. dictũ eoꝝ eſt
2 en?⁊ differẽtia foꝛmaliter diferũt inter ſe arealitate differũt modaliter. quia diſti ctio ſpecificat᷑ a minoꝛi extremitate utdiſtin
— 6—„
ctio realis ⁊ entis rõis dicit᷑ diſtinci
2
Maioꝛ nota ꝑeos.qͥa modꝰ intrinſecus in
mullientis ditfinitione foꝛmali includit qa
in ditfinitionẽ foꝛmalẽ ſolũ foꝛmalitates in⸗
trãt. Minoꝛ pbal: quiaſi diffiniat heceitas tas aũt eſt modus intrinſecꝰh:actualitas eſt
modꝰintrinſecꝰ ponẽdo modũ intrinſecũ ꝓ
qꝛ illud qð cõuenit alicuiqditatiue ↄuenitſi
bifoꝛmaliter cũqͥditas ⁊ foꝛmalitas idẽ ſint: mocitrinſeccbpetiriſis tribenmeras qᷓditatiue.igi᷑&. aioꝛ nota. minoꝛꝓbat. uiaſiinterrogrtqs qd eſtrealitgs ilhe⸗ ceitas. rñdebit ꝙ fůr modi itrinſeci. Tũʒeq; illud qð ↄuenit alicui in pᷣmo mõ dicẽdip ſe. illud cdperit ſibi foꝛmalit: ß eẽ moqũintrinſe cũ cbpetit realitariexiſtẽtie ⁊ heccitatiipno modicẽdipſ᷑ igitfomalt: nipi cpetu g terifoꝛmaiit᷑ niſiqð eſt foꝛmalitas. igi mod? intrinſecꝰeſt foꝛmalitas ⁊ ſic foꝛmalitas non diſtinguit᷑ a modo intrinſeco. qð tñ volum.
ilud ſine qͥaliqd nõ pot itelligiillud cõ
uenit ſibi foꝛmalit ⁊ intrinſece:ß ſine m itri ſeco heceitas uel realitas ul exiſtẽtia nõ põt itelligi igit x.¶ õtra pm dictũt ⁊ it arguo ſic. NHã ditũt ꝙ gen⁊ vitferẽtia d̃nt
exnãrei iñ nõ reali Cõtra q̃cũq;pf̃nt ſecluſa opatðe intellecriladfut ryalit. nus ⁊ diia fmn te drni ſecluſa opatiõe itelle
*
0*
— 0 rõnis; aminoꝛi extremitate.¶ Contra iſtãopinio nẽ arguo pᷣmo ↄtra diffinitõnẽ ipſius modi intrinſeci. Wbi dal ꝓ exemplo. ꝙexiſtentis ⁊ heceitas ⁊ realitas ſũt modi intrinſeci Oð ra hoc arguo⁊ volo ꝓbarcꝙ mod intrin ſecus eſt foꝛmalitas ſic. ¶ Illud qð includi᷑ in diffinitione foꝛmali ul in õceptu foꝛmali glicuiꝰ illud eſt foꝛmalitas: ß mod intrinſe⸗ cus includit᷑ in dirfinitde foꝛmaliexiſtentie heceitatis ⁊ realitatis. igitur eſt foꝛmalitas.
gnẽ a be diiferẽtijs nobis ignotis. Tũ

et* igi&. inoꝛ nð hmte. Maioꝛ bat᷑. Fdiſtinctio eſt paſſio enxis.ꝗᷓ ad diffinicionẽ entis diuidit diſtictio: ß metha. diuiditur ens pens reale ⁊ rõnis. igit diſtinctio diuidi tur ꝑ diſtinctionẽ realẽ ⁊ rõnis. ß iſta diſtin⸗ etio generis ⁊ differentie nõ eſt rõis. igitur realis. qð eſt contrate. A Adß rñdent ꝙ di⸗ ſtinctio realis duplicit᷑ põt accipi. Vnomð generalit ut ois illa diſtictio dicat᷑ realis que
no eſt rdis ⁊ ſiccõcedũt ꝙ eſt diſtictio reaiis. Ailio mð diſtictio realis capit᷑ ſpãlitꝓ certo
modiſtinguendi ex nã reiq̃ eſt modalis cau
Wis paſſio diuidit ad diuiſionẽ ſui ſu iecti.
ſata ꝑ realitatẽ que ẽ modus intrinſecꝰ ⁊ ſic
nõdifferũt realiter ß foꝛmaliter. ¶ Nſta rñ⸗ ſio peccat in tribꝰ.pᷣmo.qͥa fundat ſe ſup hoc qð ipꝛobatů eſt ſꝙ modꝰintrinſecꝰ diſtigua tur a foꝛmalitate ⁊ cauſat ſpeciales gradꝰdi⸗ ſictdis ex nã rei.q⁊ꝰqꝛcũ termi ſciarũ de⸗
beant eſſe cõmunes nuiquã repiminuento
res ſciẽtiaꝝ diſtinxiſſe multos grad diſticti⸗ onis realis.ſ diſtinctionẽ eſſentialẽ foꝛmalẽ
⁊ realẽ:ß inditferenter vſus fuiſſe diſtinctiꝰõe
reali ꝓ diſtinctione que nõ eſt ꝑ opus intel⸗ lectus. ʒqꝛ adhuc nõ habes phol itũ ꝙ di ſlinguat᷑ ex nã rei:imo ſũt idẽ realiter ⁊ diſti guũt᷑ ſola rõne. arguo ſic. Vuccũq; ditferũt ficut res ⁊ res illa realiter diſtiguũt᷑:ß hm te genus ⁊ differẽtia differüt ſicu res ⁊ res
.Maioꝛ qa diſtinctio ſpecificatur ex ter⸗
minis. diſtinctio realis a reali diuerſitate:di ſtinctio ronis a diuerſitate rõnis. Minoꝛ pbal. qꝛ genꝰ⁊ differẽtia ſůt enrig rõiſ Em te.qᷓ ſũt entia realia. R ñdebis ꝙ foꝛmnglita tes iſte nð ſũt res:ß foꝛmalitates reꝝ.¶ Lð tra ꝑ auguſtinũ libꝛo pmo de doctrina xp̃ia na.qð oĩno nulla res eſt nihil eſt:ſiq foꝛmali tas nõẽ res.ẽ nihil. Rñdebis ꝙẽ res idè tice nõ foꝛmalit᷑.¶ Vodtra illud qð ẽres no⸗ biliſſimo mõ idẽtitatis ẽ res foꝛmaliter:ß foꝛ
malitas ſᷣm te ẽ res nobiliſſimo mõ idètitas.
q idẽ idẽtice qꝛ idẽtitas eſt nobiliſſimꝰmod? idstitatis.qa ẽ eſſe idem in ſubſtãtia q;ẽ̃ res foꝛmaliter. Si igit᷑ foꝛmalitas ẽ res foꝛmali ter: diſtinguit᷑ etiã realiter ab alia foꝛmalita te.¶ Cõtra ʒ⸗ dictũ franciſci.ſ.ꝙ genꝰĩ dif ferehtia differãt foꝛmalit· Arguoſic. Hue- cũq; ſũt idẽ eſſentialiter ſůt idẽ foꝛmaliter: ß Z dirferẽtia ſũt idẽ eſſentialiter. igi᷑ ⁊c.
Maioꝛ nota. qꝛ eẽntia ⁊ foꝛma ſũt idẽ realit᷑ ⁊ ſola rõne diſtinguũt᷑. Minoꝛeſt phi in/
metha. vbi dicit. opoꝛtet aũt vnůj eẽquecũq;
in diffinitiõe. xqð pbat. qꝛ genus qðdiffinit ẽ vnů in ſubſtãtia ⁊ quecũq; ſůr idẽ quidi
Queſtio
ipoſſibile ẽ ꝙ in e
tatiue.illa ſůt idẽ foꝛmaliter:ß genus ⁊ diffe⸗
rrẽtia x ſpẽs funt ide qͥditatiue.igitæ. a⸗
ioꝛ nota qꝛ foꝛmalitas eſt qditas fm te. Mi noꝛpbat· qꝛ quecũq;vni eidẽ ſũt eadẽ inter ſe ſut eadẽ:⁊ eo mõ quo ſunt eadẽ in ʒoco mð
ſüt inter ſe eadẽ:ß genx differẽtia ſůt eadeʒ qditatiue in ſpẽ.igit inter ſe. Maioꝛẽ not. 4 virtute huiꝰꝓpoſitidis tenet oĩs ꝓceſus
ſilogiſticꝰ. Minoꝛ ꝓbat᷑. qꝛ genꝰ⁊ ſpẽs co nituũt qditatẽ ſpẽi. Et loquoꝛ hicde qͥditaic reali:nd de diffinitide ut ẽ ens rõnis.¶ ʒoſic
quecũq; ſũt idẽ in pᷣmo md dicẽdipꝑ ſe illa ſůt
idẽ foꝛmalit:ß gen diſferẽtia ⁊ ſpes fůt idem
iĩ pmo mõ dicẽdip ſe:igit᷑&.aioꝛ ꝓbatur qꝛ q̃ ſũt idẽ ĩ pmo mõ ſũt maxie idẽ: ß maxia idẽtitas ẽ idẽtitas foꝛmalis etiã hm cos.igit ⁊c.Mioꝛꝓbat᷑.qꝛ genꝰ⁊ dfia pᷣdicãt᷑de ſpẽ i pmo modo cũ ſint ꝑtes diffinitidis.c ſic.
qcũq; ſignificãt eandẽ foꝛmã ſigniſicãt eãdẽ
foꝛmalitatẽ.ßᷣ genꝰdria⁊ ſpẽs ſignificãt eãdẽ foꝛmã. igit᷑⁊.Maioꝛ nota.ſicuteni mãlita᷑ a mã:ſicfoꝛmalitas a foꝛma ſiẽ q̃cũq; diſti guũt᷑ mãliter oʒ ꝙ habeãt diſtictas materiaſ
igitq̃diſtiguũt᷑foꝛmaliter oʒꝙ habeãtdiſi- ctas foꝛmas. Mioꝛ nõ.qꝛ albedo ⁊ coloꝛnõ
ſůt diſticte foꝛme.alias tot eſſent foꝛme ĩcd⸗ oſito.qͥt ſůt gnã ⁊ drie in qð eſt Aſ etià ᷣm te.¶ Rÿñdett᷑ranciſcꝰin ꝓlogo cõflatiꝙ iſta imaginatio ẽ aʒininaqñ arguit
ſiẽ mãlitas a mã.ſic foꝛmalitas a foꝛma. Wñ
arauit ſic. Sicut foꝛmalitas a foꝛmaſic eiſen
rialitas abeſſentia:ß i diuinis hᷣmthomiſtas ſũt multa eẽntialia. qꝛ multa attributaqᷓ mul
te eẽntie Mñdeocꝙ nòẽ gʒininaß mßralis imaginatid. Wñ bñ cõcludẽs ſi eſſent mult eſſentialia realiter q̃ eẽnt multe eontie realit
hqꝛ ſũt multa eẽntialia ſolũ fm rõnẽ r vnuʒ ſolũ eẽntiale pᷣm rè:ꝓptereañ ſůt multc cẽn
tie. Ergo bñ ſeq́ foꝛmalitas ſumit afoꝛma: ſed ᷣm te ſũt multe foꝛmalitates ex nã rei młte foꝛme ex nã rei. qð ẽfalſũ ⁊ʒᷓ totã phiũ ·
Muartũ dictũ apparetfalſũ ex h ꝙp̃ſup
pdnit foꝛmalitatẽ ⁊ modũ itrinſecũ dit erre ex nů rei. qð ipꝛobatũ fuit. nã mod⸗ itrinſec
ẽ foꝛmalitas ⁊ ecõuerſo.nec ditferůt ex natu
ra rei. Eſtigit opinio ſancti doctoꝛis thome
que ponit. ꝙ genꝰ dria? ſpẽs drnt ſola rõe⁊
nò eꝝ nã rei. nec realit.nec eẽntiatr. ¶Mꝛo cuideclaratòe notãdũ pmoꝙ ſupi?⁊infri ditferre realiter pot duplicit inteiligi Vno modo ſic videlicetꝙ ſupiꝰ ipoꝛtet aliqͥd i eo⸗ dẽ qð nõ impoꝛtet᷑ pilerius ieodẽ.⁊ iſtomꝰ
periꝰ⁊ inferiꝰ aial⁊ ho in hoie. Alio modo tintelligicꝙ diſtinguãt᷑ realit ex eoꝙipm upiꝰad aliquid ſe extendat in pᷣdicatione qð
ẽ realiter diſtinguãt᷑ ſu⸗
uibuin ijinici
inihingeit ſlmsꝛle nv iligntan

vx
—— S——.
— —
—
5
——
.
₰ℳ S. +.— B =
muei üin ichutſntg n Pphilin i nrni
3 1
negal dedetminto iferioꝛi: ſis alal ſe extẽdit
pdicationẽ eſſentialẽ ad aſinũ qð negat de bhe ⁊als inferioꝛibꝰ pꝛeter qᷓ; de aſino. Et iſto mõ ſupiꝰrealiter pot diſtingui ab ipo in⸗ ferioꝛi iſto mõ multa pijt còuenire ſuꝑioꝛiqᷓ;
nõ cõueniũt inferioꝛi.¶æ notãdũ ꝙ aliqua
eſſe idẽ põt dupliciter intelligi. Nno modo ꝑcõuertibilẽ idẽtitatẽ ſicut diffinitio ⁊ ditfi⸗ nitũ. Alio mõꝑincõuertibilẽ idẽtitatẽ: ſicut ſupiꝰ⁊ inferiꝰ. Et illaque ſũt iſto mõ idẽ non opoꝛtet ꝙqcqͥd cõueniat vni cõueniat ⁊ re⸗ liquo:ex eoꝙ in aliquo repit vnůũ i quo non repit᷑ reliquũ. Iſta icuertibilis idẽtitas tol lit— pᷣdicatoꝝ cõtradictoꝛioꝛũ int ilaque ſůt idẽ:ſicut etiã apparet i diuinis.ſ. coicari ↄuenit eẽntie ⁊ nò paternitatiꝓpter idẽtitqẽ icõuertibilitatis.ſic etiaʒ de genere ⁊ſpe.¶ ſtis notatis ſit hec cõcluſio reſpon ſalis. Benus dr̃ia ⁊ ſpẽs ſpla rõne diſtiguũ tur. ꝓbat iſta cõcluſio ſic. ꝓlla nõdifferũt re aliter qͥ ſit vnitaĩ ʒenõ faciũt cõpoſitionẽ re⸗ alẽ:ß genus ⁊ dria ſũt huiuſinodi.qᷓ. MWa ioꝛ eſt nota.qa due res ſiue duc eſſentie non poſſunt faeere vnũ ʒ3. niſi faciẽdo cõpoſiti⸗ onẽ realẽ.Mioꝛ ꝓbat. qͥa coloꝛqͥ eſt genus ⁊ diſgregatiuũ qð eſt differẽtia ſimul vnita i
ſpẽ aibedinis nõfaciũt in albedine cõpoſitio
nẽ realẽ: cũ albedo ſit foꝛma ſimplex.ſititer ſubſtãtia qðẽ gen?:⁊ itelligibile qð eſt diffe⸗ rẽtia ſit vnita iſpẽ angeli nõ faciut cõpoſitio nẽ realẽ:cũ gngelꝰ ſit foꝛma ſimplex uel eèn⸗ tia. ⁊. Ad rònes alteriꝰ opinionis i pᷣn cipio q̃ſtiõis poſitas. Ad pmã dicẽdũ maioꝛ eſt vera:ß mioꝛ ẽ falſa. ad ꝓbationẽ dicendũ ꝙ nõ pbat diſtictionẽ ex nã rei: ſʒ ſolũ diſtin
ctionẽ rõnis. Mã genꝰẽ cõtrahibile ſolũ ᷣmn rònẽ ⁊ nò realiter.ſpẽs aũt non:nec dr̃ia. t
ex hoc nõ cõcludit᷑ diſtinctio realis ſʒ ſolum rõnis. Sititer dirferẽtia ſolũ ẽ cõtrapẽs ſᷣm rònẽ: ⁊ nõßm rem. Spes etiã ẽ cõſtituta ex gnẽ ⁊ differẽtia:nõ cõſtitutiõe reali: ß ſolum rdis:ß ex iſto nullg diſtinctio realis ułex nã rei ꝓbat᷑ ut pʒ. Edæ nego minoꝛẽ. id ꝓbationẽ dicẽdij.ꝙ nã generis ẽ coĩicabilis pluribſpeciebhm ronẽ ſolũ: cũ ſolũ genſit vnũ bm rõnẽ⁊ nõ hm rem.ut ſupiꝰoſtenſũẽ. Spes aũt nõ ẽ coicabilis ſᷣm ronẽ. ßᷣ ex hoc no arguis diſtictionẽ realẽ:ß ſolũ diſtictionẽ rònis. Ad ʒ dicẽdũ ꝙ maioꝛẽ vera: ſed minoꝛeſt falſa.qꝛ licet dirferẽtia faciat ditfer re realiter ⁊ hoc nõ inqᷓ;tů vniuerſale: ſed in rnefundamenti.ij genus nõfaciat cõueni re niſ hm rõnẽ:ſed iſta nõ ſůt oppoſita ex nã rei ſconenire hm rõnẽ.⁊ pm rem. Mãſpes differũt m rè ⁊chueniũt m rõeʒ
⁊ ſic ſupius ⁊ inferius pñt dici diſtingui nõ 8
Er ſie de genere ⁊ differęntia nõ verificant᷑ cotradictoꝛia ex nã rei. ⸗ Ad ꝗ dicenduʒ Ad ingioꝛẽꝙ ſi intelligat᷑ de eadẽ ſᷣm rem tũc eſt falſa. Mã aialiras que ſtat ĩ hoie cũ rõna- li nõ eadẽ ſᷣm rem:ſed ſolũ eadẽ m rònẽ ſtat iaſino cũ irrõnali. Et ex iſto nõ põt ↄcludiqꝙ
genꝰ ⁊ ſpeès differãt realiter:ß ſolũ pᷣm ròneẽ
qꝛ idẽ bij rem nõ ſtat cũ oppoſito alicui?ᷣm rem ⁊t¶ Sed inſtat aduc foꝛtiſſime ſic ar⸗ guendo. Muecũq; nõ ſũt oibus modis ideʒ ex nů rei:illa ſũt aliquo modo nõ iqẽ ex natu ra rei:ß quecũq; ſũt aliquo modo nð ideʒ ex nã rei:ſunt aliquo modo diſtineta ex nã rei. igitde pmo ad vltimũ.quecũq; nõ ſunt oib? modis idẽ ex nã rei: ſunt aliquo mõ diſticta ex nã rei.ſcd gen ⁊ differẽtia⁊ ſpẽs nõ ſunt oibus modus idẽ ex nã rei. qꝛ nõð ſũt ideʒcõ uertibiliter. que idẽtitas ẽ aliqᷓ idemtitas ex nã rei.igit&. Maioꝛ eſt nota ꝑ egulecſ ollentiaꝝ. quia nò oibus modis idẽ eqpo et:aliquo mõ nõ idem.quia negatio pᷣpoſita vniucrſali affirmatiue facit equipollere ſuo cõtradictoꝛio. Minoĩꝓbat. qꝛ inter idẽtits tẽ ⁊ diſtinctionẽ nõ eſt mediũ.ꝗ a negatione vniꝰarguendo ad poſitionẽ cher eſt bom ↄña 3i iſtã rõnẽ rñdeo pma ꝓpoſitio ad mittit·⁊ppoſitioẽ falſa.illa.i. quecũc; ſũt aliq modo no idẽ ex nã rei.illa ſũt diſtictaex nã rei. Muia ut dicit ſanct?thomas ĩↄmẽto ſup xæ metha. lectide qͥnta.nõ idẽ in pl ſe hʒ qᷓ; diſtinctio. lã ens ⁊ nõens ſůt nò ideʒ.tñ no ſũt diſtincta.qꝛ diſtinctio eſt paſſio emiũ. Tamẽ inꝓpoſito iſta ꝓpoſitio pt concedi qꝛ tam genꝰᷓ; ſpẽs fůt entia. Et ſic iſtis dua bus ꝓpoſitionibꝰ cõccſſis in pñti mã: cõce⸗ ditetiã cõcluſio. Tũc ad illã que ſubintelligi tur.ſ.ꝙ genꝰſpẽs ⁊ differẽtia nõ ſůt oĩbꝰ mo dis ide ex nã rei dicendũ: ꝙ iſta eſt falſa ſim- pliciter. adꝓbationẽ qñ ꝓbat᷑.qꝛ non ſůt ice cõuertibiliter:ß idẽtitas cõuertibiliter ẽ idẽ- titas. ergo nõ ſüt idẽ oibus modis. Rñdeo genꝰ⁊ diffrrẽtia eſſe idẽ cõuertibiliter põt intelligi dupliciter. Vno mõ in vno ⁊ eodeʒ ut aialitas ⁊ humanitas ĩ hoie.ſic nõ ſũt ideʒ cõuertibiliter. Alio mõ ita accipiendo.ſ.hu⸗ manitatẽ in hoĩe ⁊ aialitatẽ ſᷣm indtiaʒ ſuoꝝ
inferioꝝ.⁊ tũc dicendo ꝙ hũanitas ⁊ aialitai
—
uel rõnalitas ⁊ aialitas diffcrũt ex nã rei nõ quidẽ ita ꝙ gialitas ᷣm oiĩa ſua inferioꝛa di⸗ ſtinguatur a rõnalitate realiter. quia ꝑ aĩali⸗ tatẽ homis nõ differt a rõnalitate realiter:ß rõne determinataꝝ ptiũ ſubiectiuaꝝ.quia.ſ. aialitas icludit aĩalitatẽ bouis aſini⁊ leonis ròõne quoꝛũ differt a rõnalitate homis realit᷑
5
14

„ 62.
olů ex nů reitſedetiã realiter. Quando igi᷑ vdicimꝰꝙ genꝰ⁊ differẽtia nò diffe run ex nã rei.inteiligimꝰ in eode: in diuerſis ece⸗ pra dfnt realiter. ⁊ ſic ſupiꝰ⁊ inferi pi dici diſtingui realiter. nõ ſoluʒ ex nã rei. In vno gůt ⁊ ẽodẽ ſũt idẽ cõuertibiliter. ⁊ ſic ſůt oĩby modis idẽ.⁊ null modꝰ idẽtitatis negat᷑ ab ipſis verc. Et ſic pʒrſio ad argumentũ. Verit᷑cõſequẽter.ꝗ⁊vtrũ inter extre ma realia.ſint hominẽ ⁊ gial poſſit eſſe pitinctio rõis. Et videtꝙ nõ. MQuia ſicut ſe pabet diſtinctio realis ad entia realia: ita ſe pabet diſtinctio rõnis ad entia rònis:ſed di inctio realis nõ pot còpetẽ entibrdis.igit nec diſtictio rõis pot ↄpetere entibꝰ realibo. ſed hõ ⁊ aial? ſic de alis: ſůt entia realia.igi tur nò pñt diſtingui ròne. ¶¶ Woòtra.q inter extrema realia quoꝝ vtrũq; eſt res pòt eſſe vnitas rõnis.ᷓ⁊ diſtinctio rònis. Eñs ꝑtʒ. q petr?⁊ paulus ſůt idẽ rõe ut ſupiꝰpatuit. ⁊ ſůt entia realia. ↄñ̃a patʒ · qꝛ non magis eis kpun vnitas rõnis qᷓ; diitinctio.ut vide tur. F̃deo bmo ponit᷑ opinio quoꝛũdã cũ ſuis fulcimentis.⁊ opinio contraria cum ſuis rõnibus.⁊ añ opinionẽ pᷣmaʒ ſimular- guitt ponẽt᷑ quedã circa entia rõis ex qby oluet᷑cõtraria opinio. ¶Muãtũ ad pꝛimã dicunt petrus aureoli⁊ tranciſcꝰ mayronis ꝙ inter entia realia nõ poteſt eſſe diſtinctio rõnis: imo opoꝛtet ꝙ ip̃i dicũt ꝙ vbicũq; de⸗ bet eſſe diſtinctio ròis ꝙ vtrũq; ſit ens rõis nuel ad minus alten. ⁊ dicũt ꝙ vniuerſaliter loquendo opoꝛtetꝙ vbicũq; eſt diſtictio fm opoꝛtet ꝙ ynũ mẽbꝛũ diſtinctidis ſit ens mquid. ¶ſPꝛimũ ꝓbantſic. Pñcũq; ali⸗ quod ſubiettu ↄdiuidit alteri ſubiecto ex op poſito quãtũ paſſio vni ſbiecto adequata re- pugnat alteri ſubiecto tĩ ecòuerſo.ſed ens reale ⁊ ròis cõdiuidunt᷑ex oppoſito.qᷓqusãto paſſio adequara enti regli repugnat emira tionis tĩ ecõuerſo. Eſſe aũt idẽ rõne ⁊ diſti⸗ gui rõne ſunt paſſiones adequate enti rõnis teſſe idẽ re ⁊ diſtingui re ſũt paſſiones ade⸗ quate enti reali. Piſtinctio aůt realis repu⸗ nat emi rõnis.qᷓ diſtinctio rõnis repugna⸗
it entibus realibus. Maioꝛ vera eſt. quia
quãto riſibilitas repugnat equo:tãto hinibi
litas enr homi. Minoꝛetiã claret. q rentias ꝑquas diuidit᷑ ens diui
peaſdẽ di dit diſtinctio. ¶⁊ ſic. Lui repugnat actus pmus repugnat actus æꝰ.quia actus ⁊ꝰ de nereſſitate pᷣſupponit actũ hmne eſſe fm rõnẽ eſt actus pn diſtingui hᷣm rõnẽ eſt actus ⁊ꝰ.qᷓ cui repugnat eſſe ᷣm rõnẽ.eideʒ repugnat diſtingui m rõnẽ:ßᷣ extremis rea
Queſtio
libus repugnat eẽ b ronẽ. eis repugnn diſtingui km rònẽ. pʒ. quia ſiſic:tũc pen ret a rõne. qð eſt faiſũ.
ed eſt faltü. ¶ 32 ſic. Biextrema realia habent diſtinctõnẽ rõnis ukut ſũt res uel ut ſunt extrema diſtinctiòis. Mõ ut res. qꝛſi ut res haberẽt diſtinctionẽ rõis.tũcres a re diſtingueret᷑ ᷣm ronẽ.ut res nõdiſtin
guũt᷑ ᷣm rònẽ. Hi autẽ ut ſunt extremadiſti ctionis ⁊ nd ut ſũt res: růc habe᷑ꝓpoſitũ.ſ ꝙ diſtinctio rònis nderit inter extrema re⸗
Alia. exquoextremaut ſic..ut diſtinguũt᷑ nõ ſũt res. ¶ſic. ſi diſtinctio rõnis reciperet ĩente reali foꝛmaliter ſcqueret᷑ ꝙſupponẽt
potentiã in ente reali foꝛmaliter ꝑquam in
tali ente reali foꝛmaliter recipet᷑.còſequès ẽ falſũq;⁊ antecedès. ↄñ̃a nota.qa nihil recipi tur in alio niſi ꝑ potenti receptiuã. falſias
ↄñ̃t̃ apparet.qꝛ ſiens rõnis pᷣſupponẽt po ⸗
tentiã in ente reali:aut illa potẽtia eſſet rea⸗ lis ułrõnis. Nõ realis cũ potẽtia ſit eiuſdeʒ generis cũ actu. Nec rõnis qꝛ tůc bmů ens rõnis pᷣſupponeret aliud ens rõnis.⁊ de eo iteꝝ queret᷑. ⁊ ſic in infinitũ ſ⁊dictů eoꝝ ꝓbant ſcilicet ꝙ diſtinctio bm qͥd nd pt eſſe iter aliqua niſi vtrůq; extremũ ſit enſ ᷣmq́q uł᷑alteꝝ. ut ſi ponat᷑ hõ⁊ aial diſtiguibmqͥd: oʒꝙ uł᷑h ułaial ſit ens bmqd.⁊ hᷣ ſic ꝓbant ꝛimo. ſicut ſe hʒ relatio ad ſuſcipe neg
2minꝰuład hoc ꝙ ſit mainoꝛ ułmioꝛ: ſic ſe
habet diſtictio ad eſſe bᷣm quid ułſimpliciter ß relatio nõ habet ſuſcipe magis ⁊ minꝰ uel ꝙſit maioꝛ ⁊ minoꝛ niſi rõne extremoꝝ.⁊ ſi nõ põt eſſe diſtinctio ᷣm qͥd niſi extrema uel
ſalti alten ſit ens ᷣm qͥd. aioꝛeſt claraex
termis.qꝛ idem iudiciũ videt᷑eſſe de vrraq;. Minoꝛ pʒ qꝛaliq̃ nð videnteſſe magis ſmi lia niſi m ꝙ ꝑticipãt magis eundẽ gradum qualitatis cũ relatio ſᷣm ſe nõ ſuſcipiat mag ⁊ minꝰ. ¶ ſic talis ⁊ tãta ẽ diſtictio diſin⸗ ctoꝛũ:qulis ⁊ quãta eſt entitas pꝛincipioꝝ. ſed entitas pꝛincipioꝛũ eſt entitas ᷣm quiũ· ʒdiſtinctio km quid nõerit niſi int extrema Pabẽtia eſſe fm quid. Maioꝛdeckarat iqeo eni hõ⁊ aſinꝰpꝑ rònale ⁊ irrõnale diſtinguũt
ſubſtãtialiter. qꝛ ipᷣa bncipia diſtictiua dicůt
pneipi ſubſtãtialia. Minoꝛetiã nola. qu ncipiũ entis ſimpliciter eſtens ſimpliciter ⁊ pncipiñ entis km quid eſt ens mqd./ſq ratio eſt talis. entia habẽtia eẽ utdiſtinguũt ſe toris:uł diſtinguũt᷑ aliqͥ ſui ⁊ alio ↄueniut. Siſe totis diſtiguũt᷑. ſimptr diſtiguit ſi aliquo ſui. Tunc qᷓro vtyꝝ illud aliqdſit fim⸗ plicit ułmqdſi ſimplicit idẽ qð pus. ð ſin⸗ pliciter diſtiguũtſi. m qͥd:⁊ ens kmquiãnꝰ tepitiente ſinpliciter. nec diſtictiomq

opäckdimi m riuc utsi ut enisgünu nin nimyprni it
Muartoſic qualis eſt multitudo int᷑ ali⸗
qua talis eſt ⁊ diſtinctio. ßentia ſimplicit᷑ hñt
multitudinẽ ſimpir entia m qͥd hñt multitu dinẽ ßʒqͥdʒ entia ſimplt hůt diſtinctòeʒ ſim pliciter cnia bmquid diſticiòeʒ ʒqͥd. Ma joꝛeſt clara quia diſtinctio cauſat multirudi⸗ nem. Minoꝛetiam nota. quia multitudo ex tremoꝛum realium quoꝛum vtrunq; ẽ res ẽ nultitudoentium ſimptr. ¶ Muinto ſic. q̃n g eſt entitas cuiuſcũq; rei tanta eſt eius vni⸗ tas.ß vnitas dicit indiuiſionem in ſe⁊ in omi glio diuiſionẽ.qᷓ tanta eſt diuiſio ſiue diſtinc⸗ tio vnius ab alio: quanta eſt vnitas cuiuſlibʒ ⁊pↄñs non poteſt eſſe diuiſio vel diſtinctio hm quid niſi vtrunq; extremoꝛum ſit ens ſʒ quid. ¶ Ex his inferũt duo coꝛelaria. Coꝛ- relarium pmum inter hominem?⁊ animalñ eſt diſtinctio ratõnis quia vtrunq; eſt ens re ale. Item nec inter attributa in diuinis ſciliʒ inter bonitaten ⁊ ſapientiamquia vtrunq;ẽ ens reale e pꝛimo dicto. ¶ Coꝛelarium ſe cũdum. Supius ⁊ inferius.ſ. homo ⁊ aial ſi diſtinguantur opoꝛtet ꝙfimpłr diſtinguant᷑ Irealiter qꝛ nulloꝰ poteſt diſtingui ᷣm quid qꝛnullũ illoꝝ ẽ ens bmquid.opoꝛtet ergoꝙ nihil diſtinguat᷑ realiter⁊ nulloꝰ hm rõem:qᷓ ẽ diſtinetio km quid velſi nõ diſtinguat᷑ ꝙ ſit ilem re ⁊ ratione. quoꝛum nullum concedit opinio cõis.¶ Contra iſtam opinionem ar⸗ guendo pond duas concjuſiones cõtrarias duobydictis eoꝛum.¶ꝛima concluſio in ter duo extrema realia quoꝝ vtrunq; eſt res ſeʒ inter hominem ⁊ animal inter volũtateʒ diuinam ⁊ intellectuʒ diuinũ poteſt eſſe diſti tio rationis. ꝓbal iſta ↄcluſio ſie pmo quan⸗ docunq; aliquod ſbiectum alteri ↄdiuiſuʒ hʒ duas paſſiones quaꝝ vna non eſt magis ade q̃ta qᷓ altera nec maioꝛi neceſſitate ſeqͥt᷑ vna altera. vna non eſt magis ichicabilis q; al tera. ß diſtinctio rõnis ⁊ identitas rdis q̃ ſũt paſſiones entis ſic ſe hñt ad ens ròis ꝙ vna eaꝝ non eſt magis adequata enti rõnis qᷓ; al tera⁊ identitas rònis cõmunicat᷑entibreali byquia duo extrema realia hñ̃t vnitatẽ rõis q⁊diſtinctio ejs cõmunicabit᷑. Pa.ẽclara ex terminis. Mi. declaratquo ad vtrunq;. bmoſcʒꝙ diſtinctio non magis ſequat᷑ ens rdnis q; vnitas velidentitas· Muia ſicut ſe hʒidenritas ⁊ diſtinctio realis ad ens reale: itaidentitas ⁊ diſtinctio rõis ad ens rõnis.ß diſtinctio realis nõ maioꝛi neceſſitate ſequit᷑ ens reale qᷓ; vnitas realis vel identitas vłe⸗ cõuerſo. diſtinctio ròis non ẽ magis adeqᷓ⸗ ta nec maioꝛi neceſſitate ſequit᷑ ens rõiſqᷓ; v⸗
nitas rõis· Et ſic vnitas põt cõicari enti fali
eſt vnitas rõnis vt— ſuperius qu 1
⁊ diſtinctio rõis. ¶ Secunda ps.ſœꝙ vnitas ronis poſſit competere extremis realibus clare patet. Nam ſoꝛtes ⁊ plato vere ſunt en
tia realia habentia vnitatem ſpecificam e
öe de vnitate vniuerſalis. ¶ Se cũdo ſic. cuicũ
q; non repugnat actus pᷣmus nec ſecũdus qͥ
de neceſſitate ſcquit᷑ pmũ. ß entiby realibnnd repugnat cſſe ratõnis ad quod ſequit᷑ diſtin gui ròcᷓ nec diſinctio patet. Mi. de caratr. Nam eſſe conceptum eſſe appꝛehẽ ſum· Iſta non ſunt niſi entia rõis cũ ↄſequũ tur res hᷣmꝙ ſunt obiectiue in intellectu ⁊ ta mẽ ↄueniunt entib realibus quia entia falia ſunt appꝛehenſaꝛ concepta.&. ¶ Tertio
fic. Quibuſcũq; nõ repugnat eſſe extrema re latõnis rois eiſdẽ non repugnat eẽ extrema diſtinctõnis rõis ß entibus realibus non re pugnat eſſe extrema relatõnis rõnis igit⁊t.
Mapatetqꝛ ſicut relatio realis pꝛeſuppo- nit nò identitatẽ vel diſtinctõem realem ſer latð rõis diſtinctõeʒ rõis. Mi patet fm itẽ toem phi ꝓmethaphiſice vbi ponitꝙqjlibet
res hʒ ideitatẽ ad ſeipßᷣam que ẽ relatio rõ nis. ¶q ſic. nò magis repugnat eiqð eſt de noiatũj ab actu rõis hie potẽtiã vł᷑ aptitudi⸗ nẽ ĩ re ex nã reiqᷓ; eẽ denoiatũ a potẽtia viſi ua.ß ei qð hʒ eẽ denoĩatũ g potẽtia viſiua nõ repugnat hfe potẽtiã vłaptitudinẽ in re ex nã rei.qᷓ nec repugnabit eiqð denominat᷑ ab actu rõis. a.patet ẽt hm eos.qꝛ maioꝛis
pfectionis eſt actꝰrõis qᷓ; cuiuſcũq; potentie
Npi. patet. quia eſſe viſum quodẽ eſſe deno minarũ a viſu pᷣſupponit ve eſſe viſibile qðq
dẽ cẽ ẽ aptitudo rei extra vt dicit phs ⁊ de
gia vbi dicit ꝙ illa aptitudo qᷓẽ eẽ viſibile ieſt
coloꝛi in ⁊dicendip ſe. qᷓ⁊ eſſe imtelligbile i
eſt intelligibili in ⁊dicẽdipfe. ʒ&. ui
to ſic in oĩ pᷣdicatòne oʒꝙ S ditferat a ſpiecto ad minus ratõne.ß poteſt eſſeꝙ res
pꝛedicetur a ſeipſa. ᷓ vt ſic poteſt eſſe diſtin
ctio eiuſdẽ a ſeipſo. vñ cũ dico hoẽ hõ reſibi citur ⁊ res pꝛedicatur quia alias pꝛedicatio eſſet falſa ſi ſubiectum eſſet ens reale:⁊ pꝛedi catum ens rationis vel econuerſo.ſed diſti⸗ ctio eiuſdem a ſeipſo non eſt niſi diſtinctõ ra tõnis:igitur diſtinctio rationis poteſt eſſe in ter entia realia. ¶ Seꝝxto ſic diffinitio ⁊ diffi nitum differunt ratione ⁊ ſunt idem reslit᷑. ſed diffinitio ⁊ difinitum ſunt vere res igi tur alique res diſtinguuntur ratione. Ua ioꝛ nota. quia niſi ſic diffinitio non haberet rationem magiſnoti qᷓ; diffinitum. Wec po⸗ teſt dici ꝙ differ̃t fal kfoꝛmalit qꝛ diffple ta icludit qͥccͥd falitaũ t foꝛmalitaò ẽ ĩ ditfito

alias non eſſet eompleta. onfirmatur aue⸗ toꝛitate Smẽtatoꝛiſxij.mẽ ↄmẽto.ʒg · vbi di De intellectus poteſt multa in re diuidere q̃ ſunt adiuncta in te⁊ diuiſa adungre. Mue roquomodo poteſt diſtinguere vel diuidere vel etiaʒ adunare· quia vel hoc fit realiter vł hm rationem. Non realiter quia ad hoc ſeñ extendit vtus rõis ð bm rõem⁊ ſic extrema realia poſſunt babere diſtinctõnem rõis vel vnitatem rõnis quando videlicet diuiſa reali ter adunãtur. ¶ Becunda concluſio eſt iſta. diſtinctio km qd non arguit extrema ʒquid de neceſitate habentia eſſe ſʒ qͥd iſta ↄcluſio pbat ſic. Biẽ ſe hʒ maioꝛitaſ⁊ mioꝛitas idi ſre ⁊ maius ⁊ minuſ ad maioꝛem entitatẽ vel vnitarẽ extremoꝝ vel fundm̃atoꝝ ita di⸗ ſtic ſimpłr ⁊ pᷣm qd ad eẽ extremoꝝ vel fũda mentũ ſimpłr vł Em qͥd.ß maioꝛitaſdiſtictõ nis vel magis diſtingui non arguit maioꝛe entitatem extremoꝛum.ꝗᷓ diſtinctio ſᷣm qui nõ arguit ẽxtrema Pm quid vel alten. Cha. nota mi. declaratur: quia ↄſtat ꝙ duo hoies minuſdiſtinguũn qᷓ; albedo ⁊ nigredo⁊ ta men ſunt perfectioꝛa extrema. ¶ecundo ſic. Bi maioꝛitas diſtinctõnis argueret ma⸗ ioꝛitatem diſtinctoꝝ veleconnerſo ⁊ minoꝛi⸗ tas minoꝛitatem ſequeretur ꝙ magis diſtin⸗ gueretur pater a filio in diuinis qᷓ; pater a
creatura. ↄñs ẽ falſum ergo ⁊ añs. ↄñ̃a nõ
ẽquia maioꝛ eſt entitas patriſ⁊ filjex parte vtriuſq; extremi qᷓ; patris ⁊ creature ſaltẽ ex parte alterius extremi. ¶ Tertio ſic. Sicut ſe habet relatio ad magis ⁊ minus ita diſtinc tio bm quid ⁊ ſimptr ad eſſe extremoꝛum: ß magis in relatõne non ſemp arguit magiſeẽ
„
termini. ꝗ nec diſtinctio ßᷣʒqui
Kccipio duo alba quoꝛum vtrunq; eſt albuʒ
in decimo gradu:⁊ alia duo quoꝛuʒ alterum
eſt in.xx. gradibuſt gliud in · xxx.pꝛima duo ſunt magis ſimilia q; ſecunda duo tamen ⁊⸗
due qualitateſſunt magis intenſe q&. 42 ſic ſi maioꝛitas diſtinctõnis argueret maioꝛi
tarem extremoꝝ 3ᷓ ⁊ maioꝛitas identitatis maioꝛitatẽ extremoꝝ.ñ̃ſeſt falſũ ᷓ ⁊ añs.cõ
ſequentia ꝓbatur: quia ſicut diſtinctio ſequi tur extrema vnde innaſcit᷑ ita⁊ identitas. fal ſitas ↄñtis ptʒ. am albedo ⁊ albedo maio⸗
rem idemiratem habent qᷓ; deus ⁊ bomo⁊ta men nõ hñ̃t mgioꝛẽ identitatẽ igit᷑ æ. ſ Ad euidentiam ſolutõnis ratõnũ tria ſunt aduer
tenda. pmumqueẽ illa diſtinctio rõiſque eſt adequata paſſio entis ratõnis. Becũdũ vtrũů illa diſtinctio rõnis que nòẽ adequata paſſio
ẽtis rõis oꝛiatur aliq mõ eꝝ naturarei. Ter
Queitio
io hʒ quid extrema ʒ quid. Maioꝛ pateta ſiti.IMi.ſic declaratur
tium vtrum diſtinetio talis rõnis ſit in extre
mis realibus ſbiectiue. ¶irca pꝛimumſc endum ꝙ diſtinctio rõis eſt duplex. Euedi eſtq̃eſt in mente fabꝛicata a rõne. quꝭdam 3 non eſt in mente fabꝛicata a rõne ñ mente: ſi cut illa que in mente oꝛitur ab extremiſtõis vt inter genus ⁊ ſpẽm ⁊ alia entia rõis. Iſt non eſt a rõne niſiquia fundumenta relatio⸗ numex quib innaſcit ſunta ròne. Vñſqᷓ rat᷑ que iſtaꝝ eſt paſſio adequata enti rònis. dõmꝙ illa que innaſcitur ⁊ nõillaqᷓin mente ẽ ab inellectu fabꝛicata. ꝓbatur quia diſti ctio rõis fabꝛicat in memte a ratõne pel ex eo ꝙ ratio ↄpat idem ad ſeipſum velex eoꝙcð par aliqua vltimate ad diuerſa ß ita poteſtcõ pare ens reale ad ſeipſum ſicut ens rois. er go ita bene poteſt competere emti reali ſicut
rationis.⁊ ſic non eſt adequata paſſio emis
rationis. Et ſic patet ꝙ diſtinctio rationis que eſt in mente fabꝛicata a ratione illanon eſt paſſioentis rationis quod erat pꝛoban⸗ dum. ¶Contra hoc arguitur ſic. diſtinctio rationis eſt inferius ad diſtinctõnem:diſtin ⸗ ctio ãt eſt adequataenti in tota ſua eommu⸗ nitate. ᷓ diſtinetio rõnis non poteſt eſſe adeq
taenti in tota ſui cõmunitate.eſſet tamen ad
quata ſi ↄpcteret tã entib realibo qᷓ; entibrõ nis. ¶ Becundo ſic. quia ſi ſic ſequeret᷑ ꝙdi ſtinctio rõnis eſſet maioꝛis fecunditatis qᷓ; di ſtinctio realis quia non eſſet dare niſi vnum membn diſtinctònis realis.ſ.illam que innai citur ⁊ tamen dantur duo mẽbꝛa diſtinctᷣniſ rõnis.ſ.innata ⁊ fabꝛicata. MR ñdeo ad pꝛi⸗
můꝙ diſtinctio rõnis que fabꝛicatur ab ani
ma nonẽ inferiuſ ad diſtinctõnem ſed diltine tio rõnis que innaſcitur ex extremis ratio⸗
nis. Mam diſtinctio ſic diuiditur.omnis di⸗
ſtinctio que innaſcitur:aut innaſcitur ex ex⸗ tremis realibus aut extremis rònis.ſiẽ pꝛi⸗ mů ſic eſt reglis ſi ſecũdũ ſic ẽ ratõnis ⁊ ſi di ſtinctio qͥ fabꝛicat᷑ remanet cõis toti latitudi ni entis. ⁊ iſta diſtinctò nõẽ impoſſibi vt pʒ iſuoſiki.paſſio ent diuidit᷑ in vnitatẽ vitateʒ ⁊ bonitatẽ. Et tñ vitas ita ẽ adequma emtiſiẽ paſſio qʒ illaẽ diuiſio entis in tranſcendẽtia tõnemq̃ inaſcit᷑⁊ diſtinetõemqᷓñ inaſcit ſii trãſcẽdẽtia. Ad ſecũdũ dðʒꝙ ñẽ ròe mno
ris pfectòis vel fecũditas ꝙ ẽs rõis dicatmt
tiplr ⁊ ñ reale:ß poriꝰẽ ròe impfectõis wẽti
fali rõne ſue pfcdis fpugnat eẽ fabꝛicatũ ab
gia nõ aũt 7pugnat diſtictò rõis ẽti rõiſꝓpt ſuã debilẽ ẽritatẽ. vñ ↄcedit᷑ꝙẽtia rõnis fo t młtiplicari iifirũqð nõ ↄceditde ẽtibꝰfalib
Muantum ad ſecundumaduertenduʒ ꝙ di
ira poſſum dicere ꝙ diſtinetio diuidii diſie

nninmut hi
mi un
n ndni min
mxmij m
.
ſtinetio fabꝛicata dicitur exr natura rei altera
trium modoꝛuʒ. quia vel ex natura rei neceſ
3
natura rei non repugnantis. Ex naturarei neceſſitantis dicitur diſtinctio ratõnis quia
natura neceſſitat intellectũ vt concipiaturdi ſinctis conceptibus.vt patet de coceptu ge
neris ditfereutie quia illud a imponit᷑ genus repitur in multis ſpecieby illud vero
aquo imponitur nomen differẽtie non imt
tis ſpebus ⁊ ſic mouetur intellectus ⁊ necer
ſitatur vt concipiat vt diſtincta rõne iſta duo
Ex natura rei non repugnantis dicitur di- ſtinctio rationis quando rei non F telligidiuerſimode ⁊ talis eſt inter ditfinitio
nemdiffinitũ quia res non repugnat con ⸗
cipiimplicite ⁊ explicite. Ex natura vero rei
repugnantis dicitur quando fingitur diſtin⸗ ctioque repugnat extremis ſicut ſifingeret
inter ſolo numero diſtincta diſtinctioſpecifi ci.&. ¶ Contra. hic ſunt duo dubia.pᷣmum quia rõdiſtinctònis pmi mdi debet mag di⸗ ciex natura reiq́; rõnis cum ex natura necef
ſtetur ratio. Becundum dubium quia uide
mur ꝙ nðſit aliqua diſtinctio ex natura reire pugnantis cum nulli rei repugnat compatð qui ratio poteſt comparare rem ad ſeipſam ⁊ſic diſtinguere eam. ſ&d pᷣmũ dico ꝙ de⸗ nominatio debetfieri a tomplemento ⁊ iðo
atoꝙ res excitet rònem ad pꝛedictam diſti ctionem:tamen non habet denominaridiſti ctio rationis quia a rõne habet ſuuʒ finale cõ
lemẽtůj.¶ Ad ſecũdũ dico ꝙ dato ꝙ queli-
et res poſſit diſtinguia ſeipſa rõne non ta⸗
men quolibet modo diſtinctõnis ratõnis: q⁊ yt patet non diſtinctõne ſpecifica nec generi
caſed comparati ad compatum.idco pmaẽ repugnans ratõne.& uantũ ad tertiũ.ſcʒ vtrum illadiſtinctio ſit ſbiectiue in extremis reglibuſ. Rdeo de illa que innaſcitur certũ eſtcꝙ cſt in extremis ratònis ⁊ non realibus Pe illa autem que fabꝛicatur ⁊ non innaſcit᷑ dicendũꝙ talis diſtinctio nõ ẽ in illis extre- mis ſbiectiue ſed eſt ſolum in intellectu obie ctine. Etiam in illis extremis eſt ſolum ß̃ʒqꝙ ſunt obiectiue in intellectu.ñ nõ obſtante ve. rum eſt dicere ꝙ inter extrema realia eſt di⸗ ſinctio ratõnis. Cuius ratio eſt. quia ſiact? pꝛimꝰ vere dicit᷑ ↄpetere alicui non ſbiectie: ſed obiectie. ⁊ actus ſecũdi qui ſequũt᷑ actum pꝛimũ eodẽ mõ dicũt᷑ ili ↄpetẽ.ß res vere hʒ cẽ intellectum datoꝙ eſſe intellectum nomin ſit ſbi iectiue:ſed folum obiectiue ⁊ relarie 7 denointiue igitur ⁊ act? fecũdus.ſ diſtictõ rationis. ¶ Acd ratònes altcrius opinionis
ſitꝛntistvel ex natura rei repugnantis. vłex
Acd pꝛimam dicendumꝙ maioꝛeſtfalla. vi deo enim ꝙ ſbſtantia accidens ex o—
cdens polcſt elle in ibſtantis
⁊per accidens differentia accñtalis. Nec ta- men Pe hoc ſequitur ꝙ ſba poſſet eſe in
diuidũtur⁊ accidens poteſt eſſe in
accci ente vel differeniia eſſentialis. Miẽt eſt falſa. quia diſtictio rationis que eſt in mẽ te cauſataa ratòne nõ eſt paſſio adequata en
—
ti rarõnis.ſed illaque naſcitur ex extremis ⁊ de iſta concedoꝙ non poteſt ↄpetere entib⸗ realibus.
Ad ſecũdum quando arguit᷑ cui repugnat actus pꝛimus ⁊ actus ſecũdus cõ
cedo accipièẽdo vnifoꝛmiter moquo ſibi cõ⸗
petit actus pꝛimus. Ad minoꝛeniqñ dicitur peſſe rõnis repugnat entibuſrealib dicoꝙ verum eſt ſbiectiue ß nõ obiectiue relatiue ⁊ denominatiue lʒ quiditatie eis repugnat. qꝛ entia rcalia nò habẽt eſſe rõis qͥditatine ß ſo⸗ lů denoiatiue. Bic ẽt ſbſtantie repugnat eſſe accidentale qͥditatiue: ß non denominatiue. ¶Acd tertiũ quando dicitur aut ſunt extre- ma diſtinctõnis vt res vel vt non res.dico ꝙ nec ſie nec ſic. qꝛ ſi vt res tůc nihil diſtinguẽt᷑ ròe niſi res nec vt nõ res qꝛ tũc res ñ pñt rõe diſtingui cuius oppoſitũ ego dico. tẽ ſi vt nõ res ſolũ illa que nõ ſüt rẽs poſſent rõe di⸗ ſtingui. Siãt querat᷑ ſb qua reduplicatõne
extrema realia ſunt extrema rõis dico ꝙ xt
ↄpata ꝑ ròem¶ Ad quartũ dicendũ ꝙcum dr ꝙ ſi entia rònis fundarentur pꝛeſuppone rẽt potentiam ꝑquam recipent᷑ dico ꝰm ſen tentiam ſupius poſitã tenendo ꝙentia rõnii nõ ſint ſbiectiue in intellectu velin rebꝰꝙ nõ oʒ dare talem potentiam receptiuam ꝑquaʒ recipiatur cũ nuſqᷓ; ponant᷑ ſbiectiue. Eñ in ducitur ꝙ potẽtia ⁊ actus funt eiuſdem gñis igit᷑ nõẽ potentia realis.dico ꝙ quedaʒ ẽ po tentia que fit actus ⁊ de illa hʒ vitatẽ ꝙẽ ĩco dẽ gñe cũ actu ſuo. Aliaẽ potẽtiaqᷓfit ſb actu ⁊ de illa nõ habʒ vitatẽ. Kes aũt que ĩ potẽ⸗ tia ad intelligi nõfit enſrõis ß bñ fit actu itel lectu qñ actualiter refert᷑ ad actũ ròis.vł᷑ ałr poſſet dici ꝙ potentiaſimpliciter eſt eodem genere cum actu ſuo ſimpliciter:non autem potentia ᷣmquid ſicut hic. ¶ Ad rationes pꝛo ſecundo dicto eoꝛum. Ad pꝛimam cum dicitur ſicut ſe habet relatio ad h ꝙ ſuſcipiat mag ⁊ minus æ.poſſet diciꝓbabiliter ꝙ da to ſuſciperet mag ⁊ minus hoc eẽt ex fundamẽto nõ tñ ᷣm eẽ kʒquid vel ſimptt qꝛ ᷣm e ᷣm quid⁊ ſimptr ſp diſtiguũt᷑ ſpeci fice. Magis auteʒ ⁊ minus poſſunt ptinere ad eandem ſpeciem. Sed tamen conceſſa ma ioꝛe minoꝛeſt falſa ſimplłr vt patet ꝑ iſtãtiaf ſupꝛa poſitaſarguẽdoʒ iſtã opinionẽ ¶ Ad

ſecundam quando dicitur Talis x tanta eſt
diſtinctio diſtinctoꝛuʒ qualis ⁊ quãta& Re ſpondeo ꝙᷓ iſtaeſtfulfa. igit᷑ malt ↄclucit᷑·
Acd tertiũ cũdf̃ ꝙ vel df̃nr ſe toi ⁊c̃ dicoꝙ extrema habentiaeſſc ſimplr pñr eſſe vt nec diſtinguãt᷑ ſe tol nec aliquo ſui intrinſeco. ß
folum aliquo conſecutiue vłaliquo mõſe ha
bediq́ ſoluʒ facit differre Fm quid ⁊ñ ſimpkr Ad quartũ dico cum dicitur qualis ẽ mul titudoqꝙ entia ſimptr poſſunt habere multi⸗ tudinem km quid jicut ⁊ diſtinctõnem ⁊ vni⸗ tarem ᷣm quid. Vnde ſupius angelus ⁊ deꝰ habent vnitatem Pᷣm quid:⁊ tamen ſũt entia ſimptr. ¶MAd quintum cum dicitur quanta eſt entitas&. Sicoꝙ ſi intelligatur de vnita te ſeu indiuiſione eſſentiali nõ videtur eẽ ve⸗ rum quia quelibet res eſt indiuiſa a ſe eſſenti gliter ⁊ ſic non videtur ꝙ vna ſit magis indi⸗ niſaa ſe qᷓ; alia. Quãdo dicitur ĩ minoriꝙ v⸗ nitas dicit diuiſioneʒ ab omni alio dico.ꝙ ve rumeſt de diuiſione innata non autem de di⸗ niſione ñ innata. Wnde iſte rationes omneſ
ſi aliquid ꝓbant tunc ſolum ꝓbant ꝙ diſtin⸗
etio ratõnis innara non pteſt eſſe inter extre ma realialicet bene diſtinctio rõnis ꝑactum ratõnis eiuſ obiectiue attributa⁊ ſic intelligi
tur quando dicitur ꝙ diſtinctio rònis poteſt
cſſe inter extrema realia.⁊c.
Weritur conſequenter quadrageſimo
tertio. Vtrum genus ſit pꝛincipiuʒ ſu⸗ arüm ſpecierum. Arguitur ꝙ non. pᷣmo ſic.
Si genus eſſet pꝛincipium fpẽrum vel tota
e vel partiale. NHon totale quia alias ſuper⸗ fluerʒ differẽtia:nec partiale quia non pꝛedi caretur de toto:cum pars de toto non pꝛedi cetur. ¶ Secundo ſic. Cotum non eſt pꝛin⸗ cipium juarum partium.ßᷣ potius econuer⸗ ſo.ſed genus eſt quoddam totum ⁊ ſpecies
artes igitur ⁊.maioꝛ patet. quia pꝛincipiũ
abet rdem pꝛioꝛis.ß̃ totum habet ròem po ſterioꝛis.MMi. ꝓbatur quia alias non pꝛedi
caretur de ſpeciebus nec haberet rõnem to⸗
tius. ¶ Lertioſic.illa que ſunt ſimul natura vnum non eſt pꝛincipium alterius:ß genus
⁊ſpecies ſunt ſimul natura igitur⁊. Ma. notgquia pꝛincipium eſt pꝛius pꝛincipiato.
Minoꝛ ꝓhatur quia genus ⁊ ſpecies ſunt
relatiua. ¶ n contrariũ eſt poꝛphirius in iſto capitulo de genere dicens. ꝙ genus eſt
pꝛincipiuʒ eau que ſb ipſo ſunt ſpẽruʒ. Re ipondeo quia vniuerſalis regulaeſt phoꝛuʒ
ꝙ nihil pꝛincipiet ſeipſum.id iter pꝛincipiãs ⁊ pꝛincipiatuʒ opoꝛtet ꝙ ponatur diſtinctio igitur hen diuerſum moduʒ diſtinctionis ge
ntris ⁊die diůſidiuerſimode ponuntgẽ
npꝛincipiare ſpẽʒ vñ triplex depꝛeſemij ſtione pateſt eiſe opinio. ¶Mꝛima opini⸗ ꝙ genus non eſt pꝛincipium ſpẽrum:nec hin rem. nec hm ratõnem ꝓbatur. quia imer pn cipians ⁊ pꝛincipiatum opoꝛtet ꝙſit diſtinc- rio: qꝛ nihil pꝛincipiat ſeipſum. ß imer ge⸗ nus ⁊ ſpecies nulla eſt diſtinctio igit&. mg⸗ ioꝛ nota hᷣm omẽs.Mi. ꝓbatqꝛ pmo nddi⸗ ſtinctõ realis. Tum quia diſtinctò rõnis ſo⸗ lum eſt entium rationis:ſed animal cui com petit ratio generis:⁊ homo cui competit rò peciei:non ſunt entia ronis igitur imer eañ poteſt eſſe diſtinctio ratõnis. Bi reſponde as ꝙ genus non pꝛincipiet ſpecies fᷣm ꝙeſt res ß ymꝙ eſt intẽtio. Contra quiauꝙge nus ⁊ ſpẽs capiuntur intentionaliter tůc fůt coꝛꝛclatiua:ſed vnum conelatiuoꝝ nd pᷣnci⸗ piat alterum cum ſit ſimul natura. nec iimili ter genus eſt pꝛincipium ſuarum ſperumß;ʒ rem:quia illa que ſunt idem fm rem:vnumð pꝛincipiat aliud m rem.ß genus ⁊ ſpẽs ſunt idem hm rein. Ma. nota quia inter pꝛincipi um ⁊ pꝛincipiatum opoꝛtet ꝙ ſit diſtinctio.ſi eſt pꝛincipiatio hm rem.tunc eit diſtinctio tʒ rem.ſi eſt pꝛincipiatio m ratõnem tuncẽ di ſtinctio hm ròem. Mi. ꝓbaf· Tumqglias genus non pꝛedicaretur regliter de ipẽ. nec poneretur in diffinirõne ipſius ſi diſtingue⸗ retur realiter. ¶ Bccunda opinio dicitꝙꝙ inter genus t ſpecies eit diſtinctò ex natura rei:igitur genus eſt pꝛincipium ſpecieieꝝ na natura rei:⁊ non ſolum bm ròem rectamcd⸗ ſiderandi. quod ꝓbatur ſic. Qmne ↄpoſiuʒ ex aliquibuſhabet illa ex quib ↄponit tanq pꝛinctpia ſui.ß omne quod ↄꝰponit᷑ ꝑſei ge⸗
nere eſt compoſitum ex aliquib etiam com⸗
poſitione reali.igitur realiter hahet ilaex quibus ↄponitur tanq; pꝛineipia ſui eſſe ſed cẽ qð ꝑ ſeeſt in gñe ↄpoit ex gie⁊ differẽtia igirur genus ⁊ differemiarcaliter ſunt pꝛin
cipia ſpeciei.¶ Secũdo ſic. omis res diffini
buis eſt compoſita ex diſtinctis partibus in trinſecis. ſed omnis res per ſe exiſtens i ge nere eſt difinibilis igitur ⁊t. Maioꝛ palet per philoſophuʒ ſeptimo methaphiſice vbi
„
ſic dicit. Quoniam omnis diffinitio ratioẽ.
⁊omnis ratio habet partes. vt auremnio ad rems partes rationis ad partes rei ſii
liter ſe habent. Vbi patʒ ꝙ intenſio philoſo
phi cſtqꝙ ſicut torad ffinitio toram rem ſig⸗
nificat:lic pars diffinitionis ſignifica part rei et per conſequens omnedifinibile bab
partem ⁊ parteʒ · vbi ↄmentatoꝛ ↄ̃o· xxxi
quejnadmodum ditf nitio declarat qͥitaem rei ita pars diffinitõnis declãt piẽ qͥdiat rei

—— vin vn Aih W min wmnd it nnuc mn gth nn umm Wint w un cuin n vn nt
1
iridnz ſ bhdom —
5 . 5
*
Confirmtquiaſiila realitas a qua gccipt
tota quiditas rei folum
tur genus eſſet vere totaduid olt cnus complete diffiniret. tem commilte
retur nugatio ſi genus ⁊ differentia ſignifi⸗
carent eandem realitatem quia idem bis rea
liter poneretur p genus ⁊ differentiam
Tertio ſic. ſinon omne diffinibile eſſet cõ oſitũ ex genere ⁊ differentia compoſitione
reali maxime hoc eſſet verum in accñtibus que videntur cſſe foꝛme ſimplices. ſed hocẽ
iſum quia omnis mutatio per ſe vna eſtad tminů ꝑſe vnů. ſed dealbatio ẽ mutatio ꝑſe
vt patet. ergo ad terminũ per ſe vnum. Ille
autem terminus non et ſimplex. quiafoꝛma ſimplex non fit niſi per accidens vt dicit ph in ſeprimo mechaphiſice ergoeſt compoſitũ
er ke de genere accidentis. Et ſic poteſt ar⸗ guide qualibet foꝛma accidemali. ertia
opinio Thomiſtarum que contradicit hihs duabus et ponit duas concluſioncs. WMꝛi ma concluſio. Wenus ⁊ differentia non pꝛin cipiant ipfam ſpeciem realirer necex natura rei quod idem eſt ᷣm coſ. ꝓbatur iſta conclu ſio ſic. Quia illud qð eſt idem cum alio reali ter illud non poteſt pꝛincipiare illud realiter ſed genus eſt idem realiter cuʒ ſpecie igitur
X. aioꝛ nota. Tum pꝛimo quia ad hocꝙ gliquid pꝛincipietaliud rcaliter opoꝛtʒ ꝙ dif ferat ab eo regliter.alias ideʒ pꝛincipiaret ſe
ipſum. Tumſecundo quia pꝛincipiaum rea
iter refertur realiter ad ſuum bncipium fm phm quinto methaphiſice caꝰ de relatòne. b idem non refertur realiter ad ſeipſum. Mi.
ꝓbara fuit ſuperius: ꝙ genus differentia et
ipẽs non differant ex natura reinec realiter
ecundo ſic quecũq; ſunt idẽ foꝛmaliter
vnũ nõ poteſt eſſc realiter pꝛincipium alteri nus.ß genus ⁊ ſpecies ſunt idem foꝛmaliter.
igitur&c.maioꝛꝓbatur. quiaquecũq; ſũt idẽ foꝛmaliter vnum non poteſt eſſe pꝛincipium glteriuſrealitcr. igitur ⁊.de pᷣmo ad vltimũ quecũq; ſunt ideni foꝛmaliter vnum non pdt eſſe pncipiũ alterius realiter. Maioꝛ pbati onis maioꝛis ꝓbatur ſic. vel foꝛmalitasẽ reſ velñ res. Si res& quecũq; diſtiguũt᷑ re foꝛ
mlitate diſtiguũt᷑⁊ q̃cũq; diſtiguũt᷑ foꝛma⸗
lit diſtinguunt᷑ realiter.ß genuſ⁊ dr̃a nõ dif⸗ ferũt realiter igitur nec foꝛmaliter a deſtruc tionc ↄñtis arguendo.igitur quecũq; diſtin guuntur foꝛmaliter diſtinguũt᷑ realiter. Si
autem foꝛmalitas ndẽ res:tunc quecunq; di
ſinguũtur foꝛmalitate diſtinguuntur nõ re quocun; diſtinguũtnr ñ̃ re diſtinguũt᷑nihi li6 kin diſtiguũt᷑ foꝛmalitate diſtiguũt ni bilið quecunq; nihili diſtinguũtur ſũt idem
igitur 46 diſtinguũtur foꝛmalitate ſunt
idem ⁊ ſic habeo znn Mi. pncipalis pẽs ſunt idẽ in pmoꝰ dði
pſe quia vnů ponitur in diffinirõe alteriꝰidẽ
titas auteʒ pꝛimi mõiẽ maxime identitas qᷓ eſt identitas foꝛmalis. igitur ſunt ideʒ foꝛma liter Becundaconclufio. Benus ⁊ dra hn cipiant ipſam ſpem hmrationem. Iſtacon cluſio pꝛobat᷑ ſie. Vllaq̃ ſunt ratio intelligẽ
dialicuius a pꝛioꝛi illi pꝛincipiant illud Fm
rdem⁊ a poꝛi.ß genus ⁊ dfa funt rõnes intel ligendi ipſam ſpeciema pꝛioꝛi igitur hncipi
añt ipſam ſpẽmfm rationem ⁊ pꝛioꝛi. ma⸗ ioꝛ nota quia nihil inelligitur a pꝛioꝛi niſip
ſua pꝛincipia intelligendia pꝛioꝛi.Mi. ꝓba
tur 3o ad duas parteſ.pᷣmo quantũ ad pꝛi mã.ſ.ꝙ genus ⁊ df̃a ſint pꝛincipia intelligen⸗
diipſam ſpeciem. Hoc ꝓbatur ſic. Flla ſunt pꝛincipia intelligendi iplam ſpeciem que füt
pinebi diffiniti⁊ cognoſcendi ipſam ſpe; genus ⁊ ſpecieſſunt pꝛincipia diffinite ⁊ di ſtincte cognoſcendi ipſam ſpeciem qꝛ diffini
tio dirffinite ⁊ diſticte facit cognoſcere diffini
rũ igit᷑&. Mꝛ aũt a poꝛi ꝓbat᷑qꝛillðqð cog
noſcił ꝑ intrinſeca ⁊ eſſentialia cognoſci᷑ apß
oꝛi.ß ſpẽs cognoſcit᷑ ꝓ genus ⁊ dram tanqᷓ; ꝑ intrinſeca ⁊ eſſentialia igit᷑ a poꝛi⁊ ſicẽ · Becũdo ſic. Benꝰ⁊ dr̃a eodẽ mõ pncipi ant ipſam ſpẽʒ qͥ mõ diſtinguunt᷑ ab ipſa ipẽ ß ip̃a nõ diſtinguũt᷑ ab ipſa ſpẽ niſi fm roncʒ igit nõ pncipiãt ſpẽm niſi fmn ròem. Maioꝛ
nõqꝛ pncipiare pᷣſupponit diſtingui qꝛ nihil
pncipiat ſeipᷣm. Ma.pᷣſupponit ſepius pꝛo bata. Iſtis ſic poſitis. Rndeoad ròes pᷣme opinionis. Ad pꝛimãqñ dr inter pꝛincipiãs ⁊ pꝛincipiatũ opoꝛtet ꝙ ſit diſtictò ↄcedo qů dicis in mi. inter genꝰ⁊ ſpẽm nullaẽ diſtictõ nego:imo inter eaẽ diſtinctõ vłis. Idꝓbhati onem qñ dicis ꝙ diſtinctõ rõis ſolũẽ entium
rònis dico ꝙ iſta ꝓpõ vaẽ de diſtinctõe inata que eſt ꝓpꝛia paſſio entis ratõnis non auiẽ
de diſtinctõne non innata vt declaratumfu it in pꝛecedentiqueſtione. ⁊ illa reſponſio qᷓ
ibi datur non ẽ bona quia nec res ſcilicet am mal eſt pꝛincipiuʒ reique eſt homo quia ſũt eadem res nec intentio queẽ genus ẽ pꝛinci piũ inrelligendi intenrio enim que eſt ſpecicſ pluſq; econuerſo. quia ſimul ſunt naruralii⸗ telligentia. ſed illa res que eſt aial fm ꝙ intel lecta eſt pꝛincipium eiuſdem rei que eſt ho⸗ mo ſᷣm ꝙeſt intellecta diſtincte ei ſic genus eſt pꝛincipium intelligendi ſpeciem. Eiſic a
cipitur natura animałnò ſb rõne gjis pꝛeci
ſe inquantum gen ſed ſ rõne iniellecti ui
poteſt attribui intentio generis ⁊ qua E

Queltio
reſpectus generis pꝛeſupponit. quia omneſ
ſecunda intentio pꝛeſupponit pꝛimamin ab⸗ ſtracto ſcilicet eſſe intellectũ. Pꝛobatio quã ipſidan ſolum pꝛocedit de iplo genere inqᷓ;⸗ tumgenus accipitur pipſa intentione gene ris ⁊ ſic non eſt ſpe ciem qᷓ; econuerſo. cum quoli
Ad rõnes ſecunde opinionis rñded ad pᷣ
mam maioꝛem cõcedoꝓpoꝛtionabiliter. HNã
ſieſt ↄpoſitum ſᷣm rem habet pꝛincipia ᷣm remi fm rationem hahent pꝛincipia fm ra tibem Mi. eſt falſaet fuperius impꝛobata. igitur omnia illa que ibi ſequuntur ſunt falſa licet enim omne quod ponitur in genere cõ⸗
ponitur ex genere ⁊ differentia:tamen illa cõ
poſitio non eſt realis ſed ſolum compoſitio rõnis quia etiam reſpectibus poteſt conue⸗ nireLelarionibus que ſunt foꝛme ſimplices
Acd ſecundam concedo maioꝛem ad ſenſũ iſtumſcillicetꝙ ommnis res diffinibilis ẽ com poſita exꝝ diſtinctis partibus intrinſecis m rõnem non ſm rem. Mi.eſt vera ad ꝓbatõ
nem maioꝛis pꝑ auctoꝛitatẽ ariſtotilis ſeptio
methaphiſice pquam realiter ꝓbatnrꝙ res diffinibilis realiter componitur dicoꝙ phs
loquitur ibide diffinitõne ſbſtantiarum pfec
tarum:que per ſe ponuntur in genere inqui bus quidem genus ſumitur a materia id eſt ab eoquod haber ratõnem potentialis.ſcilʒ 3 confoꝛmitate ↄfuſa. Et differentia a ſum⸗ ma id eſt ab eo quod habet rõnem foꝛme ⁊ a confoꝛmitatc diſtincta fᷣm quã indiuidua v⸗ nius ſpecieidiſtinguuntur ab indiuiduo alte riꝰ ſpecici.Et non loquitur ibide diffinitõe ſmꝙ reperitur in onnibus generibus. Nã in eodem libꝛo ſeptimo.c.ꝗ. dicit. ꝙquid igit᷑
erat eſſe ⁊ diffinitio ⁊ ratio aut ſolum ſbaruʒ
eſt autcm maximum ⁊ pꝛimum ⁊ ſimpłr pa⸗
lam. Ex quo hẽtur ꝙ hm ar iſtotilẽ accsnõ
habent diffinitionem nec quiditatem quia ſunt emtia. ſed emis vt inferius ꝓbabit capi tuio de ſpecie. Et ſic non poteris elicere ex
iſto accidente ꝙ ſpecies ↄpone regli ſi com poſita ex genere ⁊ differentia ſed ſolumꝙ in naturs ſupꝛaquam fundatur ratio ſpeciei ſit
compoſitio generis ⁊ differentic. Item con ſbſtants ꝑfectis ſed ſolum de diffinitõne ſb ſtantiaꝝ materialiũ. Picit enimꝙ in ſimplici bus eſt alter modus. Ex quo elicitur ꝙ ſolũ inelligit de quiditatibus ibarum matcrialiũ kiliter potett reſponderi vt rñdet capꝛcol?
ꝙariſtotiles vocai materiam omnc potenti
tpoſſit aliud diffinire ſicut coꝛclatiua· Alium ptem pba⸗ õnis eiuſdem opinionis concederetẽꝓ me.
ſiat etiam ꝙnon loquitur ibidem de omnib?
ale:⁊ foꝛmam onne aetuale. n quolibetzu tem quod in genere ponitur eſt illaduo repi Pꝛima autem reſponſio magis mipi pia eer ſcilicet ꝙ ratio generis ſumitur a confoꝛ mitate confuſa ⁊ ratio difftrentie a confoꝛmi tate diſtincta: ſed diſtinctum habet raònem foꝛme reſpectu confuſi ⁊ ſic dicit phusꝙref habet partes non partes reere parteſob iectiuales fᷣm quas ipſares diſtincte poieſt obihei intellectui ſb ratione confuſi ſcʒ ð rõe generis vcl ſ rationẽ diſtincti.i.ſub ratione ſpeciei.¶ Ad ↄfirmatdem dicoꝙ nð ſufficit ad hoc ꝙ vnum diffiniat alterumꝙ ſignificʒ
totam cſſemiaʒ diffiniti qualitercunqʒ:ſed oʒ
ꝙ ſignificet explicite pꝛincipia intelligẽdi ip⸗ ſum.i.diffinitu. Wede dicitnr pꝛimo phicoꝝ ꝙditfinitio diuidit in ſingula id eſt diffinitio facit cognoſcere diffinitum m ſingulos mo dos concipiendi.ſcʒ fm conceptum̃ confuſũ Vnde diſtincte coqnoſco hominem quãdo pꝛimo cognoſco cum vt vuum cum aus:et mꝙeſt diſtinctus abalhs ⁊ ſie cognoico eñ ßᷣm ronem conuenientie ⁊ ditferemie. ʒ obici diſtincia ſunt pꝛincipia intelligẽd ho minem.igitur diſtincta pꝛincpia eſlendi Re ſpõdeo iſta ꝓbatio pꝛincipia hominis inel ligendi ſunt diſtincia iſta eſt vera refetendo diſtinctõncm ad modũ non ad exirema. Id illud quod additur viʒ ꝙ ſinõ ſignificaret ge nus ⁊ ditferentia diſtinctas realitatos tune committitur negatio in diffinitdne. Rÿdeo
nego conſequentiam licet enim repetaurea
dem res non tamen eodem modo. Nam lic genus ſignificet totum qð diffinitio non a men eodem modo. genus non dicit par
reſniſiimplicite:ditfinitio vero explicite ⁊di
tincte. Jtem genus ñ dicit ſolů illaʒ quidia
tem quam ſigniticat dirfinitio ſed plureſai. as.igitur genus non pꝛedicatur conuertibi lirer de diff inito ditfinitò vo conuertibiliter pꝛedicatur. Bic ergo patʒ ꝙ gliter ſignificat genus rem:aliter ditfinitio· E ſimiſier dfa aliter qᷓ; genus. Et ſic non eſt ibinugatio.
Zd tertiam rònem rñdetur ꝙ fome ae cidentales ſunt fimplices:Et cumpbaurꝙ non· qꝛ omnis mutatio per ſe vna ⁊t dicẽd
ꝙ terminus mutatònis æ poteſt accipi du⸗
kr. Vno mo dicimus ꝙ ſbm quando degl⸗
barur mutatur adalbedineʒ⁊ niateriæad 3 mam in generatione ſubſtantiali. alio modo
— quãuis minus pei copo ito ex ſiecto ⁊ termino foꝛmaliſi
raiònis ſtanialis ⁊ tunc dicendũ ꝙ ſie ſu⸗
mendo in pꝛimo ſenſu icrmini. maioꝛẽ ver
cui cöpoſt tuʒ ſtantiale poteſt eſſe terminus tranſmu

=
— —
— S=
A 2 S
„
in ſenſu ſecũdo falſa. quia nullius nutatiõis ſoluʒ ᷣm partẽ poteſtat. Et ſic qů argui᷑. o niſiſbſtãtialterminit ſumptus eſt vnũ per tuʒ nõeſt pncipiũ ſuaꝝ— cõcedo inqᷓ;rũ ſe quia ex ſbiecto ⁊ accire nð fit per ſe xnuʒ. rũ.⁊ ſic genus nd eſt bncipiũ ſuaꝝ partiũ Mn ꝓbal auctoꝛitate phi.v methaphiſice. ßᷣmꝙeſt totũ poteſtatiuũ.ſed ᷣmꝙ eſt pars
— *
eenn a nõfit niſi per aceßs. Bicẽduũc ven ideſt ʒꝙ ʒhit᷑ pꝛo poteſtate ſue poteſtai ſic —* gfarnotnintz ſecũdoꝰ non hmo. In eſtpꝛincipiũ ſpei ⁊ ſie genus pncipiat ſpẽm. Ann 3 pꝛimo accipiẽdo růc foꝛma per ſe fit. ideſtp Bed ↄtra inſtabis. Wenus inqᷓtuʒ cõius nin nit ſeeſtterminus fomale⁊ non totuʒ cõpoſitůũ. ¶ pꝛedicat de ſpecie: ⁊ tj ꝓbaſti in iſto capto (4j Vu Vbixit adhuc. qꝛ ſimplicitas eſt pfectio ꝙpᷣdicatio qñ pꝛedicat gialde hoie eſt pᷣdica pnmt un ſimpłr: m oes alios cõpeterʒ deo · ergo q;to tio maioꝛis de minoꝛi: ſ genus nõeſt cõius cun aliqð ens eſt ſimplicius:tãto pfectius. igit ſi vnica ſpecie niſiinc;tuʒ accipit᷑ pꝛo tota po⸗ Sachi accns non eſſʒ cõpoſirůrſed penitus ſinplexꝝ reſtate ſua: ⁊ nòꝓilia parte poteſtai fmquã udfn intrinſece: im eſſet ſimplr pfectius ſbſtãtia eſt in ſpecie. Ziergo pᷣdicat᷑ hm torã ſus pe — cõpoſit. qðeſt falſum·&d poc dicoꝙ ſimpli teſtatẽ de ſpẽ:tůc pʒ rolã ſuã cðitatẽ eſt in ſpe ke citas eſt plectio ſimplr in ſſiſtẽtib ſimplici cie. quia alias aliter pᷣdicaret᷑ qᷓ eſſet in ſe. qð o bus: ⁊ ndin ſbſiſtẽtib; cõpoſii. quia alias na⸗ eſt incõuẽiens. Vicẽdũ ꝙ dicit genus inqᷓ;tů — 1 tura hois eſſʒ pfectioꝛ hoie. Naʒ vt dicit ſun cðius pᷣdicat de ſpecie. dico ꝙ iſta ꝓpoſitio Mdine ctus Tho.parte pꝛi. qõe ʒ. arti? yad ſec eſt vera ſily inqᷓ;tuʒ reduplicet modũ pᷣdican wogwio duʒ. Apud nos cõpoſiia ſunt melioꝛa ſimpli di:non aůt inqᷓ;tuʒ reduplicat cãm vel ratõeʒ ridünc cibus. quia pfectio bõitai create nò repit᷑ in pᷣdicãdi vel vificãdip̃dicarũ de ſbiecto. vnde nm vno:ſed in mitis. ſed pfectio bõitat diuinere licʒ genus qð eſt totuʒ poteſtatiuũ pᷣdicet᷑ de mdtnmi peri in vno ſimplici· Ideo accñs licʒ ſi ſim pecie. rñ illa toralitas nõ eſt ſibi ratiopᷣdica ngdi bn plicius ſbſtãtia cõpoſita:nò tñ pfectius. quia tiõis cõis:ſed potius pars poteſtai. quia vi⸗ ootuyhe in creatura còpoſita habet nobilioꝛes opatoes delicʒ genus ſᷣm vnã partẽ poteſtai chtinet anuidii— qᷓ Wſtzria cõpoſita ſimptr. nam homo habet in ſpecie. Et ſicut genus qðeſt cde reſpectu
vnni zn nobilioꝛes oparbes qᷓ terra vel ignis· Id qdem cde eſt in ſpecie:nõ tñ pꝛo rõi. heno vun din rardes pncipales in pncipio qõis poſitas re pic ipm cõe exñs pdicatde ſpecie:nð tñ ꝑꝛo
— 3 podeo · Ad pmã eſt bncipiã coiſʒ pꝛo detmiata parte ſue poteſtatd —. nn ſpecieitotale ⁊ partiale. Totale ↄfuſũ t par ʒdicẽduʒꝙ in genere eſt duplex reſpectꝰ. tiale diſtinct inqᷓtum vna cumdifferẽtiadi jimilt ⁊ in ſpecie. pꝛimꝰ eſt quo natura gis ſincta facit cognoſcẽ ſpẽm cuius ſpẽi diffini putg natura aialis reſert᷑ pmrdem intellecti tionis pars eſi. nec ꝓptea ditferẽtia ſupfluit d ip̃m intellectũ.⁊ pᷣm iſtuʒ reſpectũ natura enicnint inn nia licʒ genus dicit totũ qð ſpẽs: non tamẽ aialis nõ induit ròem giis. Mius eſt reſpe
wmn ub om̃imodo: ſʒ ſolũ ſub modo ↄfuſo deter ctus qui pᷣſuppðit iſtũ qui eſt reſpect? ip̃ius rinnptact in miabili. differẽtia aũt ſub modo diſtinctode-· nature aialis vt ſic intellecte ad naturas ſpe terminariuo: ꝓptea dia nd ſupfluit. Mec va cierũ vt ſic intellecte funt ſub habitudine ad ler pbatio quã ꝓhas. ſidicerer pncipiũpar ipm genus. ſic induit naturaaialis ròeʒge rinie nõpdicaret᷑ de toro · Picẽduʒꝙ veꝝ eſt neris· vnde genus nõdicit foꝛmatr relatioeʒ uAdeim Wmt ſiſignificaret ilud per modũ part. Bed hoc rei intellecte ad intellectuʒ licʒ bene pᷣſuppo wcn bet jui nõeſt: qꝛſignificat pncipiũ partiale viſtictuʒꝰ nar. ſimitr ⁊ de ſpecie. d ꝓpoſituʒqũar — per modů totius vſignatũ:⁊ ideo põt pᷣdica guis. lla que ſunt ſimul natura.i.naturali —— mn ride ſpecie. Ad ⁊ dicenduʒ ꝙ genus du intelligẽtia:vnũ nð eſt pꝛius altero. cedo in —— picitaccipit᷑. vnoꝰ inqᷓ;tuʒ totů poteſtariuũ ruʒ ſunt ſimul natura. Ad minoꝛẽ:genꝰx
m quoddã: ⁊ tũc ↄſtituiter partibꝰ ſuis bmju ſpes ſunt ſimul natura. dicoꝙ genus ⁊ ſpẽs ſitzoeeptüin ipᷣo genere cõcurrètib? ⁊ ſi nð ſunt ſimul naturg inqᷓ;tuʒ tam genus qᷓ; ſpẽs nngm eſt pncipiũ partiũ: ſʒ pncipiat⁊ integrat᷑ ab dicũt relatiõeʒ vnius intellecti ad aliud intel
oibus ſuis ſpẽbus ᷣm foꝛmitatẽ cõfuſaʒ ad lectũ. nd aũt ſunt ſimul narura inqᷓ;tuʒ intelle vnʒ oeeptů gis cõcurrentẽ. Alioꝰ accipit᷑ cta ⁊ ſub pᷣmo reſpectu exñtia. Et hoc eſtꝙ gnus vt pars ↄtracta per diuiſiòeʒ ad ſpeʒ; alqj dicũt. ꝙ licʒ flatiua fᷣm foꝛmalia ſin ſimt quiadia Zhit totũ poteſtatiuũ ſolũ ᷣm vnaz natura:non iñ hᷣm materialia.vnde materia
oW
inn ſum partẽ poteſtas ad vnaʒ ſpẽm quia tota le hic noiat᷑ natura reglis ſub pmo reſpectu werb poreſtas gjis nõeſt in vna ſpecie: ſed ſolum exñs:⁊ foꝛmale exñs ſubæ? reſpectu. vel ali mn N* pals poleſtat. Exẽpluʒ. rationale non Zhit ter genus eſt pncipiũ ſpei ſub rõe torã poteſtatẽ aiaiis ad cõſtitutiõeʒ hois. q vłs.nd aũt ſub raròe qᷓisRi⸗ ſolutio eſt
nobnfn
alalnðfm toraʒ ſuã poteſtatẽ eſt in hole:ſeq magiſtral ideo ſeqt eam ꝓ nůc.⁊ tãtů de iſto

————— en.—————* 2———————————————— 2——————————=—————————— —————————————————— 2———————————————————*.— S 8
—
Werit ↄñter. xliie vrꝝ gen? poſſit ſal uari in vnica ſpẽ. vĩꝙ nõqꝛ illõ de cui
ðẽ eſt pdicaride pluribꝰ:ilud non põt ſalua
ri in vno illoꝝ pluriũ: ß de rõe gjiis eſt pᷣdica
ride plurib? ſpẽb?: igit᷑ nò põt ſaluariin vni
ca ipẽ. Maioꝛ nota· qꝛ niſi ſic tc genꝰ eſſet
ſpẽs nam ſpẽs q̃libʒ pdicat de vnd ſpẽ. quia de ipſa. niſi igit᷑ genꝰpdicaret᷑ de ꝑlurib? ge nus nõ eẽt genꝰ· Minoꝛ pʒ ex ditfinitiòe ge
neris. Cõtra.quecũq; ſunt idẽ eẽntiałr po ſito vno in eſſe poit᷑ ⁊ aliud:ß genꝰ ⁊ ſpẽs jůũt idẽ eẽntialr:vt patuit ſupiꝰ.igit᷑ poſita ſpecie etiaʒ vnica põit genꝰ Maioꝛ nora.qꝛ nii ſic tůc ʒdictoꝛia poſſint vificari de eodẽ eẽntiali ter. ſcʒ eſſe ⁊ nõ eſſe.qꝛ poſito hoĩie ⁊ oĩbꝰalis ſpebꝰ deſtruct:tůc ſpẽs eſt.igit᷑ cũ aĩal ſit idẽ eẽntialr cũ hoie: ⁊ aĩal eſt genꝰ:igit᷑ genꝰeſt.
KRÿdeo pꝛo declaratòe notãdũ pꝛiꝰ ꝙ eẽntia
cspit᷑ dupłr.vnoꝰ vt etiã emia rõis dicũt ha bere eẽntiã:hoc tamẽ multũ impꝛope.⁊ ſic ac cipiẽdo eẽntiã: tunc genus ideſt ip̃a intentio eneris dicit᷑ hãe eẽntiam que differt a ptãte ſ ßᷣm rdem ſolũ. Alio mõ accipit᷑ eèntia ge neris ꝓ eẽntia ſbſtrati intẽtõni gis vt dica mus. ꝙeẽntia gñis:qð eſt aialẽ eẽntia aialis mꝙ ſbſternit᷑ intẽtòi ænõ tñ includès intẽ⸗ tionẽ ⁊. ænotãdũ ꝙ ptãs giiis non eſt aliud niſi ipᷣa diuiſibilitas gis in ptes ſpẽs. que qͥdeʒdiuiſibilitas ↄſequit ipᷣaʒ naturã ge neris intellectã vt vna eſt ſʒ rõeʒ:ʒhibilis tñ per diuſas dĩas in płes ſpẽs. ꝓbat᷑.qꝛ pote ſtas gis eſt Zhibilitas: Ihibilitas eſt diui ſibilitas:igit ptãs gñis eſt diuiſibilitas gñis aioꝛ nota.qꝛ ptãs gis eſt illud quo gen? pot eſſe ſingule ſpes ſub ſe cõtẽte: hoc heẽt ꝑ Zhibilitatè ⁊ diuiſibilitatẽ. qꝛ videlʒ Zhibilis eſt ꝓdĩas in ples ſpẽs. Ex hoc habet ꝙ po⸗ teſtas giis fundat᷑ in natura gñis mediante vnitate gñis. Qð pʒ naʒ ptãs gjiis eſt diuiſi bilitas gijis: ß oĩs diuiſibilitas pᷣſuppoit vni tatẽ.qꝛ nihil diuidit᷑ niſiqð eſt vn. nam ipſa que actu diuiſa ſunt nõ ſunt diuiſibilia:igit ſe
quit᷑ ꝙ ptãs generis pᷣſuppðit vnitatẽ gñis.
ſtis nota ſit hec pᷣma cõcko. Poteſtas ghis eſt ptãs rõis nõ realis:⁊ ſic eſt ens rõis nõ reale. ꝓbat᷑ qꝛ illud qð pᷣſuppõit ad hoc ꝙ ſit ens rõis illud eſt ens rõis:ß ptãs gis eſt huiuſmodi. aioꝛ nota. Minoꝛ ꝓbat᷑· qꝛ ptãs Fi⸗ eſt diuiſibilitas gjjis vt dictů eſt:ß diuiſibilitas gñis pᷣſuppõit vnitatẽ gis. vni
tas aũt generis eſt vnitas rõis: igit᷑ ptãs ge
neris eſt ens rois. Becũda cõcto eſt iſta
Poteſtas giiis differt fim ròeʒ ab eẽntia:ac cipiẽdo eẽntiã impꝛope bmo fm ꝙ dicimus entia rdis hẽe eẽntii· Nec cðcto ꝓbat᷑ pꝛimo
Queſtio
ſic. Quecũq; ſic ſe hñt ꝙ ambo ſunt entiara tiõis ⁊ vnů fundat᷑ in alio opoꝛtʒꝙ ila diſtin guant rõeꝛß ſic eſteẽntia generis accipi do genꝰ pꝛo intẽtiõe ⁊.⁊ ptãs ſua ſic ſepjt ꝙambo ſunt entia rõis:⁊ ptãs fundat in een tia: ⁊ nõeconũſo. igit᷑ ſunt diſtictarõe. Non tñ volo ↄcludere ꝙ ptãs gis fundet in vni rate gjis ſicut in fundam̃to pᷣncipali ſoluʒ ſicut in ratòe fundõdi. q iſta entia rõis ſyn tas ⁊ ptãs fundat᷑ in ipa naturageneris tan q in fundamto pncipali. vñ gendicit diuiſ bile inptes ſpẽs:⁊ nõ intẽtio generis.⁊ſᷓe cũdoſic. ſicut ſe habẽt vnũ⁊ mlta ᷣmꝙfunt paſſðes entis regł ad diuiſiõeʒ realſic ſepʒ vnũ fm ꝙeſt paſſio entis ratõis ad diuiſibeʒ ßᷣm ròem: ſed ſic eſt ꝙ vnũ qð eſt paſſio emis reałeſt buatio diuiſiõis reat. igit vnũqðeſt paſſio entis rõis eſt pᷣuatio diuiſiðis mrdeʒ ſed minqᷓ; poſitm̃ ⁊ puatm̃ eiuſdẽ ſunt idem. nam ſi ſunt in re růc ſunt non idẽ re.ſi ſunrin ròe tůc nò ſunt idem ròe:ſed vnitas gñis ⁊di uiſibilitas generis hñt ſe ſicut poſiti ⁊ pua tiuũ ſᷣm rõem:igit᷑ ſunt non idè ròe. Maioꝛ nota.qꝛ ſicut paſſio entis reat᷑ ad ens reale: ita paſſio entis rõis ad ens rõis. ¶Minoꝛ ꝓ⸗ bat᷑. qꝛ vnitas eſt pᷣuatio. vel igit eſt pꝛiuatio mttitudinis:vel diuiſiõis. nõ mititudinis: qq alias młitudoeſſet ante vnitatẽ.qꝛ oĩs habi
tus eſt ante puatõeʒ:ergo eſt puatio diuiſio
nis vt ſic oꝛdinet᷑. Ens in pꝛimo loco:poſtea nõ ens.⁊ ſic capit᷑ diuiſio:poſtea vnũ q dicit pꝛiuatõeʒ diuiſiõis.⁊ ſic vnitas dicit pᷣuatõeʒ diuiſiõis:⁊ nõ mktitudinis: vt diẽ ſcũs Tho. in cõmẽto ſup ꝗ methaphiſice. Et ex hoc cõ cludit᷑ ꝙ vnitas generis:⁊ diuiſibilitas gñis nõ ſunt idẽ rõe.qð erat ꝓbãdũ. Tertioar guo ſic. Impoſſibile eſi ꝙ vnũ ⁊ idẽ ꝑideʒ ſit indiuiſibile bm rõem:⁊ diuiſibile m ròem; gen per vnitatẽ ſuã eſt indiuiſibile: per diui ſibilitatẽ aũt ſuaʒ eſt diuiſibile:igit᷑ vnitas ge neris nõ eſt diuiſibilitas eiuſdẽ generis:ß di uiſibilitas generis eſt ptãs generis: vnitas aůt generis nõ.igit᷑ prãs generis eſt diſticta
a genere. Siceres foꝛſitan ꝙ nõ eſt ꝓbatũꝙ
diuiſibilitas nõ ſit cẽntia generis: ſʒ ſolũꝙñ eſt vnitas generis. vnitas autẽ eſt paſſio ent rdis:ſicut vnitas reakeſt paſſio emis regis. Cõtra.poſito ꝙ vnitas ſit paſſio genẽis ꝛ non eẽntia adhuc hẽo ꝓpoitũ ꝙ diuiſibilitas differt abeẽntia genẽis. qð ꝓboſic. qꝛqðeſt poſterioꝛe:eſt poſteriꝰ poꝛe:iʒ diuiſi ilitas eit poſterioꝛ vnitate que eſt paſio ge
neris lʒ nõ adeqᷓta: igit᷑ eſt poſterioꝛ ipᷣo ge
ßᷣm ròem:igit᷑ diſtincta ſᷣm rõem.qꝛidem m
roem nõ eſ poſteriꝰ ſeißo fᷣm rõem. Tuʒz 6

—
B.* —=
—
. —
——
————
—
vetücint i
cwiyem
vimtiiget
pniit
buni
xxvcnin 3
citin xrri
1
quia ſi ilud quod magis pidet᷑ ineſſe nõineſt nec ilud ineſſe inelt: ſʒ magis videt᷑ ꝙ vnitas generis eẽt ipm gen⁊ tñ nõ eſt genus ip̃m binte. igit nec diũiſibilitas eſt
Um gen' que minꝰ videt eſſe genꝰ. Tumz 3 ſe hñt hm oꝛdine ſiædiffert apꝛi ni⁊ʒ⸗ differt apꝛio ſʒ iſta tria ſe hñt per oꝛdinẽ gen vnitas:diuiſibilitas.ergo ſi ynitas differt a genere:⁊ diuiſibilitas.ſÿdiui
ſbilitas eſt potẽtia genẽis ⁊ ptãs. vnitas ꝗᷓt
genẽis ⁊ eẽntia generis non eſt ptãs.igit ge
nus⁊ ſua ptãs dint fn rõeʒ. qð erat ꝓbãdũ.
Hertia ↄctoeſt iſta. Biuiſio gis in ptes pe⸗ ndeſt diuiſio reał ſʒ ris. qꝛ eodꝭ
modo genꝰeſt diuiſibile in plures ſpes quo
modoeſt vnů:ſʒ genꝰ nõeſt vnů in mktis ſj pe
ciebꝰ niſi hm rõeʒ:igit᷑ nð eſt diuiſibile niſi 53 rdem. Maioꝛ diuiſibilitas pᷣſuppõit. nõeſt niſi vnů ßmrõe
ndeſtdiuiſibile hiſi m rõem. Minoꝛeſt ſu perpbata. ¶uarta ↄcto. Hoteſtas ge neris eſt diuſa abeſſentia generis accipiẽdo eentiaʒ generis ſco ſcʒ ꝓpe. ⁊ ditfert abea ſent enð rõis abente reali. Beclarat᷑ ſic. acci piẽdo eẽnti ꝓpꝛie: tũc eẽntia genẽis eſt res ſtynta intẽidi generis. vt eẽntia ißius gis
qðeſt aialeſt eẽntia ipſius aialis. Poteſtas autẽ generis eſt diuiſibiliras generis que nõ
cõpetit alalitati niſi bm rõeʒ. nam alalitas ʒ
rem vna exñs non diuidit᷑ in bouẽ ⁊ aʒinũ ⁊
vnitatẽ. Illud igit᷑
hoieʒ iſta diuiſio cõpetit aiali ᷣm roeʒ: igit᷑ ptãs generis eſt ens rõis. ¶Cunc foꝛmat᷑
ſic ratio · Pm̃e ens reale eſt diuerſuʒ ab ente rdis:ſʒ eẽntia generis eſt ens reale:ptãs aũt
generis eſt ens ſᷣm ròeʒ: igil eẽntia generis eſt diũſua prãte generis.¶Ex his ſequit᷑ ʒ
cõckoꝛ⁊ reſpoſalis ad queſitũ. Benꝰ ᷣm totã
eẽmtiã ſaluat᷑ in vnica ſpecie:nõ aũt ßʒ ptãtẽ
FIſta còcto hẽt duas partes. pꝛi? ꝙ genꝰ ſal⸗ uat in vnica ſpẽ ſᷣm eẽntiaʒ. ꝓbat᷑ ſic pᷣmo.qꝛ
illaque ſunt ideʒ eẽntiałr poſito vno in eſſe ⁊ aiud põit᷑: ß genus ⁊ ſpẽs ſunt idẽ eẽntialr: igit poſita ſpẽ põit eẽntia generis. ¶ Secũ doſic.ilud qð ſaluat᷑ in vna ſpẽ fᷣm toiã ſuaʒ
diffinirdeʒ ſaluat᷑ in eodẽ ᷣm totã ſuã eẽntiã:
ßſiceſtc genꝰ ſalua in vna ſpẽ fn ſus diffi
nitbeʒigil&. aioꝛ nota. qꝛ diffinirio exp mnt eontiã rei: veſt idem reatr cuʒ ditfinito.
Minoꝛ pʒ. quia poſita vnicaſpẽ aialis ve
qʒ min videt ineſſe ineſt: ʒ magis
„ 2
eritdicere: hec ſpẽs eſt coꝛpꝰ aiatũ ſenſitiuũ
ſhecẽdiffinitio gñis: igit ⁊c. ¶ Tertio ſic
Sinut ſe hẽt ſpẽs ad ſua indiuidiia plura:ſice
ehg ad ples ſpẽs:ſed ſpes mnetntig;
pot ſalunri in vno indiuiduo ʒ nõ Pᷣm ptãte
igit genßmeẽntiã ſaluat᷑ in vnica ſpẽ:lʒ nꝰ
vtis adhuc ſpes partie igit etiã ſic erit de gñe. Minoꝛ pʒde ſole ⁊luna: que ſaluant᷑ in vno indiuiduo ⁊ ſunt
ᷓᷣm prãteʒ. Maſoꝛ nõ.qꝛ ſicut idiuidua ſunt inkerioꝛã ſpei qð eſt vle: ita ſpẽs ſunt inferio ra generis F eſt vte. Si igit᷑ nõ obſtãte ròe
pẽs ſaluari põt in vno particula
vtia ¶ Jecũda pars cõckois pʒ.ſeʒ ꝙ gen* ßᷣm ptãteʒ nõ ſaluae in vnica ſpẽ. qð ꝓbatur pꝛimo ſic. Illud qð eſt diuiſibile in ples ſpẽs per oppoiras dĩas ilud inqᷓ;tũ tale nõ faluat in vnica ſpẽ:ſʒ genꝰ ᷓᷣm ſuã ptãteʒ eſt diuiſibi le in plures ſpeẽs per oppoiras dias:igit æt. Maioꝛ notg.qꝛ oĩs diuiſio eſt vni⸗ in plura qꝛ per diuiſibeʒ ꝓcedit᷑ ab vno in młta. vnde vnũ nodiuidit᷑ in vnũ. Mioꝛ. qꝛ illud qð eſt ratio cõuẽientie pluriũ illud nõ põt irelligidi uerſificari in illis pluribꝰ niſi paliqua queiin telligunt᷑ vt diůſa int ſe: ß genꝰeſt ratio cõe
„
pluriũ ſpẽn: igt genꝰ nõ pot intelligi diůſifi p
cari in płibꝰ ſpe niſi ꝑaliq̃ que ſunt diůſa int ſe.ſ; illa diůſa nõ ſunt niſi die ille. igit ſi gen⸗ intelligat plurificari opoꝛtʒ ꝙ hocfiat ꝑdif⸗ ferẽtias. hecũdo ſic. Iliud qð põteſſe in pluribꝰ illud pʒ illã potẽtiã nõ ſaiuat in vno: ß genus pot eſſe in pluribꝰ:igit᷑ ⁊c. Maioꝛ nota qſip eſſe in vno poſſet faluari poſſe eẽ in pluribꝰ:tũc idiuiduũ eẽt vłe:qꝛeſt in vno. igit᷑ poſſet eſſe in pluribus. igit᷑ poſſe eſſein
pluribꝰnò ſaluat᷑ in vno:ſʒ ptãs gis eſt poſ⸗
ſe eſſe in pluribꝰſpẽhꝰigit᷑ ptãs generiſ non ſaluat in vna ſpẽ · ¶ ůbitat pᷣmio. vtꝝ potẽ tia generis ſit latioꝛqᷓ; eſſentia vel eque lata. Rndeo ad hoc ꝙ accipiẽdo eẽntiã gjis im⸗ pꝛope ᷣm ꝙ dicim?ꝙ ens ròis hʒ eẽntiã: tũc dico ꝙ eẽntia giſ accipiẽdo genꝰꝙ itẽtde at
tributa rei⁊ ð ꝓ re ſbiectaẽ eq̃ł ãbitꝰ cũ ſua
poren. ꝓbatqꝛ paſſio adeqᷓta eſt eq̃rãbit? ſie ſuũ ſbin ⁊ ecõuerſo: ſʒ poſſe dinidi in plures ſpẽs ẽ paſſio gñis. qꝛẽ poſteri itellectu iðᷣo gñe. qꝛ pꝰ intelligit geneẽ ⁊ eẽ vnũꝛx⁊ poſiea intelligit᷑ poſſe diuidi. igitẽ eqᷓlis ambitcum ipᷣo gie ſie accepto. Accipiẽdo aũt eſſentiaʒ ꝓpep eẽntia nãe gjiſ ſup quãfundat᷑ intẽtò generis:tũc dico ꝙ eẽntia generis nõẽ eqᷓlis ambitꝰ cũ prãte ghis. Pꝛobalqꝛ ptãs giiis
eadẽ exñs foꝛmalt eſt cõis oibꝰſpebß gene 8
reↄtẽtis qꝛ reſpectu oim ſpẽꝝ gennð habʒ
niſi vnã ptatẽ:ſʒ eẽntia ſup quã fundat᷑ inten
tio giis nõt eadẽ foꝛmalf in oibꝰſpẽbꝰ imo aialitas hois eſt foꝛmalt diſticta ab aĩalitate aſini ⁊ eẽntialr⁊ realf.Et hẽ ꝓpt᷑.qꝛ ptãs
generis ẽ ens rõis ⁊ ẽ vna ßʒ rdemſʒ eẽntia
generis ẽ ens reale ⁊ ẽ diſticta in ptibꝰſpẽb⸗
m rẽ.ʒ ens rõis poſſit es cõe płbſpẽbus ßm̃ roeʒ: tñ ens reale nõ põt eẽ cõe pluribus

1*.—
—
ẽb hin re igit ptãs gis execdit eſſemia; arguis. qꝛ ex iſto ſeq̃ret᷑
Sntia chis nõ eẽt vna foꝛnar in plurib Segienoetgen nößdicaret iomal terdẽ piuribipẽb? qðeſtflſuʒiꝛ ↄtra diffi nitòeʒ vniuoci. Sico ꝙ na nOV k. qꝛfunda mẽtuz illiꝰ pᷣdicatois vnoce No oʒ ꝙ ſit vni tas foꝛmal ſᷓ ſufficit vnitas ↄfoꝛmitat.⁊ p pe
ſtã vnitatẽ ↄfoꝛmitat. aialitaẽ in pluribꝰ
cieb? gen pᷣdicat᷑ vniuoce de plibꝰ non ꝓpt᷑
vyniratẽ foꝛmaleʒvt ſupiꝰ latius fuit declara
tuʒ. q aialitas hois eſt foꝛmalr in hoie:⁊ ter minatie in aʒino.⁊ ſic eadẽ aialitas nõ eſt foꝛ malr in pluribꝰ ſpebꝰ.¶¶ Bubitat᷑ ⁊ vrꝝ ea
deʒ ſit ratiode— ⁊ſpẽ ꝙ ſicut genꝰm eſſentiã poſſit ſalu nica ſpecie no ptãteʒ: ſic ſpẽs pdt ſaluari in vnico idiuiduo
uari in vnica ſpecie non m hm eẽntiã:nd ſm ptõteʒ. Kñdẽt gliqꝙ nò. qꝛ diuiſio gñis eſt pdias foꝛmales:ſed ſpeieſt ꝑ dias mãles. ¶Cõtra. qꝛer hoc heo ꝙ ſpẽs etiaʒ diuidit᷑:licʒ nõ tali diuiſide ſicut genꝰ:ſʒ
ois diuiſio eſt vniꝰ in multa. Item ptãs ſpẽi
etiã nõ ſaluat᷑ in vno idiuiduo:licʒ bñ eẽntia. Rÿñdebis imo.qʒ ſol hẽt ſolũ vnũ indiuiduũ in quo ſaluat᷑. rñdeo ſol nd dicit᷑ eſſe ſpes niſi
0 qᷓto poſſibile eſt ꝙ ſol hẽat aliquè aliũ ſo k diſtincrũ ah ipo nůo cuʒ quo hẽat ↄfomi tatẽ ſpecificã. Et ꝓ tãto dicit᷑ ſpẽs qꝛ põt pdi cari de pluribꝰ:lʒ actu non pᷣdicet᷑. tem cũ prãs ſpei ſit eius diuiſibilitas per dias mate riales ßᷣm te.ſi illa ptãs poſſet ſaluari in vno igit ſpẽs per dias mãles poſſʒ diuidi in vn nũo.⁊ ſic vnũ nůũo haberʒ diſtictas dĩas nũa
les:⁊ ſic nõ eẽt vnũ nũo:ſed plura nůũo. Bico
igit᷑ ꝙ ſicut genꝰ ſᷣmptõteʒ nd põt faluari in vna ſpẽ licʒ bñ hm eẽntiaʒſic ſpẽs fᷣm ptãteʒ nõ põt ſaluari in vno idiuiduo: licʒ bene m eẽntiãũ.¶ Vubitat᷑ ʒo viꝝ ptãs gis ſit adeqᷓ ta paſſio ip̃ius generis. Kñdeo ꝙ ſic. qꝛ pol ſ diuidi in plures ſpes foꝛnmałt qð eſt paſſio giiis ↄuẽit om̃i generi ſoli gi⁊ ſemp. Vico aũt poſſe diuidi foꝛmati ad dĩaʒ ip̃iꝰ ſpeciei.
que licʒ ſit diuiſibit᷑ nð tñ foꝛmatr ſʒ materia- it. Quid aũr ſit diuidi foꝛmatr:qͥd materiali
ter:declarabit᷑ in capto de ſpecie. ¶ Muarto dubitat᷑. vtxꝝ poſſe imedtate materiatt diui- di ſir adeqᷓta paſſio ipiꝰ ſpẽi. Bico ꝙeſt paſ⸗ ſio bmo qʒ cõuenit ſoli: ſʒ nõ om̃i ⁊ ſemp. qꝛ
gabꝛieleſt ſpẽs: ⁊ tñ non põt diuidi mãlit. qꝛ nec actu vel aptitudine pñt eſſe ples gabꝛie
les.⁊ hoe fm antics. nõtñ ꝙ deus nõ poſſi facere ꝓpt᷑ ſuã ipotẽtiã: ſʒ q res nõ põt ficri ⁊ ſic eſt repugnãtia ex parte rei. Vtruʒ aũt gabꝛiel ſit ſpẽs vel nõtractabit᷑ ca de ſpecie
ubirat qnto. vt deus ſit gen ⁊ videt
ꝙ ſic. qꝛ illud eſt gen qðp̃dicat᷑ de dĩntibus ſpẽ in eoꝙ genus
modi:igi᷑ ⁊. Maioꝛ nõ a diffinitide ad dif
finituʒ·Minoꝛ ꝓbat. qdeus pᷣdicat de pie
⁊filio⁊ de ſpũ ſancto inqͥd.qꝛ q̃libet iſtaꝝ eſt cẽntiat. pat᷑ eſt deus. fili·eſt deus. Pi ſcũs eſt deus. Qe aũt pat filius ⁊ ſpůs ſcůs dint ſpẽ ꝓbat. qꝛ illa que dint plus 5 noꝛilla dint ſpẽ: ſcd pat ⁊ filius dint plus qᷓ noꝛigit A. Maioꝛ nota. Minoꝛ ꝓbat. k
plus dint pat ⁊ filiꝰ qᷓ; pai⁊ pat:ſed pat⁊ pa ter dint nũo: igit᷑ pat ⁊ fili dint plus qᷓ můo ſed oĩs dia que eſt maioꝛ qᷓ; nũalis eſt vel ge nerica vel ſpecifica. iſta nõ eſt gica: igit ſpe
cifica: igi᷑ ⁊c. Ad hãc difficuſiatẽ rñdet u guſtin7 de trinitate. capꝰ ꝰ dicẽs. ꝙſige
nus eſt eẽntia: ſpẽs aũt ꝑſona: vt nõnulliſen tiũt oʒ appellari tres eẽntias ſicut tres pſo nas.ſiẽ appellãt᷑ tres equi eadeʒ ꝙ aialiatria cus ſit ſpẽs equꝰ:⁊ aial genꝰ neq; eiʒ ſpẽs ibi pluratr dictaeſt:⁊ gen ſinglarit: tanqᷓ dice⸗ rẽtur tres equi vnlʒ aial. ſed ſicut tres equi ſpeciali noie: ita tria aialia noie gali. Wſi dicãt noie ꝑſone ſingiari vel indiuiduũ ſigni ficari reſpectu eẽntie eadẽ ratio eſt vt⁊ties eẽntie dicant᷑. Bicut eniʒ dicunt᷑ Abꝛaham ſaac ⁊ Jacob tria idiuidua: ita tres hoics ⁊ tres aie. Illud dico ſi eẽntia genus eſt vna eèntia iam nõ hẽt ſpẽs ſicut qꝛ genus eſt aial vnũ iam nõ hẽt ſpẽs. nam ſicut ho ſbdiuidit in bꝛaham J ſaac ⁊ Jacob:ita nò vnus hõ ⁊ in aliqͥs ſingulos hoies ſbdiuidi pdt. oino eniʒ eſſe nd pot: qꝛ vnꝰ ho iam ſinglus hoeſt Hoc Aug' in foꝛma.vñ Sugꝰ iſtam hrẽdit rõem. Ome genꝰqð diuidit in ſpẽs mltipi cat᷑ in ilł ſpẽbꝰ:ſʒ eẽntia diuina nòmktiplica tur in tribꝰ ꝑſonis: igit᷑ nõ eſt genꝰ. Maꝛio reʒ ꝓbat.qꝛ ſicut dicunt᷑ tres equi quia ſpẽs non eſt vna in eis fᷣm rem:ſed mliplicat km rem:ita dicũt᷑ tria aĩalia. Minoꝛẽ ꝓbat. qꝛli cet ſint tres pſone:nò tñ ſint tres eẽntie ꝓpt hoc ꝙ eſſentia non mttiplicat in pſonis. igi᷑
eẽntia diuina ndeſt genꝰ fſpectu triũ pſona
ruʒ. Bitr eadẽ rõe nec ſpẽs ꝓpt eãdeʒ rdeʒ.
Cðꝛelariũ. vnitas giis vel ſpei nð eſt vn tas reat᷑ ſʒ rõis. Naʒ dicit Augꝰ· Si eẽni vnaꝛergo nõeſt genꝰ Bilrego arguo.ſiad vnũ:ergo ndeſt genꝰ Cõꝛelariũ 20. Pe us nõ põit᷑ in pᷣdicamẽio qꝛ om̃e qð poni in
p̃dicamto:yeleſt genꝰvel ſpẽs:vel idiuiquũ
ſpeciei. nuliũ illoꝝ eſt dicẽdi de deo: igi ⁊
Ad rõem rdeo negãdo mioꝛ quoad ſe⸗ cũdaʒ partẽ nego ꝙᷓ pat᷑ ⁊ filius ⁊ ſpůs ſcũs in ſpẽ. ad ꝓbatiõeʒqᷓ dicis ꝙ dint plus qᷓ nũo.iſta eit falſa. qꝛ pat ⁊ filius ⁊ ſpůs ſcü:
—
—
——— „
.
—— * — —
— —
—
—

4
*„ 24
—
=—
edint nño fub dna ſpe: nec dint ſpecie ſub rogegeegreendotſeteietnt ſpès nũat in eis:vt petr ʒ pau
tur vnꝰ hõ:ſed duo hoies. Sic autẽ nõeſt de e ⁊filio⁊ ſpů ſancto. qꝛ deꝰnõ nůat ineis.
m nõ ſũt tres dij· vnde nec ẽ dia ſpecifica nec
ñat dico talqᷓ ſutficiat ad vnitatẽ ſpecificaʒ
Bico igitꝙ pi⁊ fili⁊ ſpůs ſcũs dꝛñt nũo nõ tñ nůoitate eẽntie:qð—. addꝛãʒ nůalem
one.// Ecd ratòem
vna ſpẽ:ſʒ nũoſitate ꝑſon ratòe pncipale ↄcedo ↄcłonẽ⁊ vico ꝙde rõe gjis ẽpoſſe de plib pᷣdicari.ſᷓ aũt non ↄpetit ſibi rde eẽntie:ſÿʒ rõe prãt.qꝛ eẽntia gis nð pꝛedi calde plibocũ nõ ſit vng in plibꝰ ſʒ bñ prãs. ⁊ſie rõ nihil aliud ↄcludit niſi ꝙ gen'ᷣmſuã ptãtẽ nõ põt ſaluariin vna ſpẽ vt oñſuʒ fuit. ⁊hec ſufficiãt ad pñs.ſequit capłmnde ſpẽ.
Verit xiv xtrů pmna diffinitioſpẽiiq
di. Spes q̃ ponit᷑ aſſignato gñe.ſit aſſignara.(Arguitqꝙ nõ pmo. qꝛmmnagis che nõ ponit ſ minꝰcõi.ma. nõ. mi. ꝓbi. qꝛil ludẽ nagis cõe qð de pkibpdicat᷑ ſʒ ſpẽs eſt pmði qꝛ ptes ſynt ſpẽs qᷓ; gña.igit ſpecieſde ptib pᷣdicat·=ſic.illa ẽ flã důfinitio q̃ cõ⸗ uẽit alteri a diffinito: ſed iſta eſt huiuſmodi: igit ⁊c.¶aioꝛ nõ. Minoꝛ ꝓbat᷑· qꝛ iſta dif finitio ↄuẽit idiuiduo gis:vt eſt hoc aialqð ponit ſub gie:⁊ tñ nõ eſt ſpẽs.qꝛ alias tante rẽm ſpẽs ſub aiali qᷓta ſunt hec aialia. qð eſt falſuʒ. ¶ Tertio ſic. om̃e inferiꝰ reſp ectu ali cuius includit aliqͥd ⁊ addit ratòe cuiꝰeſt mi noꝛis ambit? qᷓ; ſupius ſuũ: ſed ſpẽs nihil in cludit vel addit ſupꝛa genꝰigit nõeſt inferi⸗ Maioꝛ nota. Minoꝛ pbat. qʒ iliud additũ veleſt reale: vel rõis. nõ reale:tuʒ qꝛ ſpẽs rea liteẽt cpoſita. tuʒ ⁊qʒ tũc genꝰ nõ dickt to uzeſſe ſpẽi. iccirco etiã nec pdicaret᷑ de ſpẽ.
nec rõis.qꝛ illadiſtinctio rõis eẽt figticia cũ ſi binihil cõꝛeſpõdet in re: igit x. ſMuarto
ſic.entis per accũs nulla eñ diffinitõ: ſʒ ſpẽs ſtens per gccñs:igit᷑. Naioꝛ pbat tuʒ qꝛ nõdicit vnã naturã.tum ⁊qꝛ nð eñ diffinibi ke. yd eti dicit phus methaphiſice. ¶pi not ꝓbat. qꝛ ſpẽs dicit reſpectũ rõis cũ re:ſʒ iſu faciũt ens ꝑaccñs:igit᷑ ⁊c./ Contra ar dut auctõitare poꝛphir in texru. Secũdo⸗ ic ꝓbat. om̃e inferi⸗ põit᷑ ſub ſuo imediato ſupioꝛi: ſʒ ſpes eſt inferi reſ pectu gñis ime in poitur imediate ſub gĩe. WMaioꝛ noqilud põit᷑ ſub aliquo qð minoꝛis ambi ns kmpicatiõeʒ exñs eẽntiatꝭ eſt ſubalio. Minct etiaʒ pʒ. ꝙ videlʒ ſpẽs ſit mioꝛis am dims fmpᷣdicatõeʒq; genꝰigit ⁊c. Pꝛo reſpoſe nõnduʒ pmoꝙ natura ſpecifica du licit pᷣtſderari. vno in ſex abſolute ſine
us nò dicũ
cðparatõe aliqua ad extrinſecũextra ſuãab⸗ ſolutã ↄſ ideratõeʒ acceptũqð dico ꝓpt᷑ indi uidua que nõ ſunt extrinſeca naturẽ:;ᷓ bene ſunt extrinſeca vt ſic abſolute ⁊ abſtracte ↄſi derara:⁊ ſic nec eſt vnanec ples: nec vniũſat nec particularis.qꝛſi lingularitas eẽt de ròe eius nullo modo natura poſſʒ mitiplicariin pluribꝰ ſuppõii. nec eſt vlis. qꝛ ſic nullomo
do poſſeteẽ in vno ſuppõito. vñ ſie abſolure
cõſiderata abſtrahit ab vtroq; iſtoꝝ ſm rõeʒ cõſiderãdi.⁊ ſie accipiendo naturq e rariòib pᷣme imẽtiòis que ſignificãtilla que coueniũt rebus ſecluſa opatẽe intellecr? i autẽ ſic poſſit cõſiderari ꝓbat᷑ qꝛ ſicut ſe hẽt vnitas ⁊ piuralitas entis ad ens:ſic ſe habet vnitas ⁊ pluralitas hui entis ad hoc ens:ſʒ ens nõ obſtãte ſua trãſcẽdẽtia põt cõcipi ſine ſua vnitate vel pluralitate que ſunt poſterio ra? paſſiões. igi᷑ hoc ens ſcʒ natura hñana por conſiderariabſq; hoc ꝙ ſit vna vel ples. Alioꝰ põt cõſiderari natura alicꝰ rei pcõpa ratõeʒ ⁊ habitudinẽ ad gliud. nõdico ßʒ rem ſed ad aliud ßᷣm rõem. Et hoc duptr.vnoꝰ ꝑ reſpectũ ad ſupioꝛa que actu intelligunt᷑ in ipſa:⁊ ab illo reſpectu hñt ꝙ ſit ſpẽs.qꝛ ſigni ficar ralẽ natura ad mlta inditferẽtẽ: ⁊ vt ſic ſignificat᷑ noie ſpei. Alioꝰ conſiderat᷑ per re ſpectũ ad inferioꝛa in qbus actu ⁊ intellectu includit᷑:⁊ ab illo reſpectu hẽt ꝙ ſit vniſale vel pᷣdicabile. ⁊ vt ſic noĩie vniũia kvel pᷣdica⸗ bilis ſignificat᷑. ⁊ ſᷣm iſtum duplicẽ reſpectũ ſpẽs duptr diffinit. nam fm bmů reſpectuʒ dant᷑ pꝛime due diffinitões: ſed ßᷣm ⁊ð ref pe ctů datur ʒ diffinitio. Becũdo notandũ ꝙaliqd pot alicui cõuẽil dupłr. vno⸗ per ſe pmoꝛvt riſibile homini. Alio⸗ per ſe:ſed non pᷣmo. vt ſenſibile cõpetit homini per ſe: ß nõ pmo nec adeqᷓte. llud dicit alicuicõuenire per ſe pᷣmoqð cõuenit ſibi per ſuã pꝓpꝛiaʒ ra tieʒ ſpecific vt riſibile cõpetit homini per ſe pmo. qꝛ ditfinitio homis eſt cauſa pꝛeſciſa riſibilitat. Illud autẽ dicit alicui cõueire per ſe⁊ nonpꝛimoqð cõpetit ſibi.ideo per ſeqꝛ p ſe cõpetit ſupioꝛi:⁊ qð ꝑſe cõpetit ſupioꝛip ſe cõuenit inferioꝛi. q ſupiꝰ cõtinet᷑ in inferio ri vt ſenſibile. q ꝑſe cõpetit aialipſe cõpetit homini:ſed pᷣmo aiali.⁊ per rõeʒ ialis cõpe tit homini.⁊ ſic ſenſibile cõpetit homini pſe
auidẽ:ſed non pᷣmo. Et iſta diffinitio trapit ex textu Ariſto.pmo poſterioꝝ. ¶ Bubita
tur cirea pꝛimuʒ notabile. xtʒ aiiqᷓd poſſit re ferriad plura per ſe pᷣmo. Be iſto eſt duplex
obinio. Mꝛi opinio ſcotiſtaꝝ quã põit qͥdã ſcotiſta pariſiẽſis. bileẽ idẽ referriad pluraꝑ ſeipmo qð ꝓbat.
Mꝛiꝰ cõcto. Wꝛ ipoſſi

hmo per phm ⁊? methaphiſice. ca de adali⸗
qͥd. qꝛ tůc idẽ bis diceret᷑· að phs hẽt pꝛo icò uẽiẽti.⁊ qʒ ſi ſic tũc vna relatio erit eẽntialr ples. ↄñs eſt falſum:ergo⁊ añsAnatehetq? ndeſi eadẽ habitudo pino ⁊ per ſe ad plura: ß relatio ſm ſe eſt habitudo. ergo illa relatio qua realr fferri dicit vnũ ad plurg erit pmo ⁊ cẽntiatr pies relatõcs. Si dicat᷑ ꝙ ſ ni plu res reiatiòes ita ꝙ illud relatm̃ refert᷑ ad plu ra diſtictuʒ plurib rclatiõib⁊ ad qðlibʒ pſe mo. ¶ Cotra vnů relatm̃ eſt vnica relatiòe relat̃:ſicut vnũ albũ eſt vnica albedine albũ Siergo ponercs ples tales flatibes nõ erit
vnñ ⁊ idẽ relatm̃: niſi mãlit ⁊ ſiectie. Ter
tio ſi ſic tũc idẽ hĩet płes ꝓpꝛias ditfinitides editarias. ↄñs eſt falſuʒ: ergo⁊ añs· falſitas vñ pʒ. qꝛ tũc poſſct cognoſci per vnã pfecte ⁊per aliã nd.· ña tʒ. qꝛ iũc per vtrům; relaũ viffiniret᷑ eque pmo.qʒꝛ opoꝛtʒ in vtriſq; rõi⸗ bus vtriſq; vti:vt dicit poꝛphiriꝰ. Muar⸗ to ſi ſic: vel idẽ relatm̃ erit plura relatiua:vel idẽ ſimui erit ⁊ non erit. qð vtrũq; eſt falſuʒ⁊ impoſſibile pʒ.tʒ ↄñ̃a.qꝛ cuʒ refert᷑ ad vtrůq; eque pꝛimo. vbi gra.ponat ꝙ.c.referat᷑ eque pmo ad. a.⁊ ad. b. ergo cũ.a. põt eſſe ſine.· b.ſe quit᷑ ꝙ.c.eſſet poſito· a.⁊ nð eſſet deſtructo b. quia relatiua mutuo ſe ponũt⁊ iterimũt: vt dicit Ariſto. vel ergo ipᷣmc.erit duo relatia: vel deſtructo. b.ſimt᷑erit ⁊ nòerit. qꝛ poſito. a erit:⁊ pempto. b. non erit. Becũda cõcto quã ponũt eſt iſta. Non eſt impoſſibile idem referriad plura ꝑſe non pꝛimo · ꝓbat ſi per cos.ſic ſpẽs refert per ſe ad genꝰ fm poꝛphi
riũt⁊ ꝑſe refert᷑ ad indiuidua.igit idẽ per ſe
refert᷑ ad plura. Mino. ꝓbãt. qꝛ ſpẽs diffini tur per indiuidua:cuʒ dicit᷑. Spes eſt qð pᷣdi
cat᷑ de pluribꝰ R. Muero igit vel indiui-
duũ ponit᷑ in dirfinitde ſpẽi v ſicut gen·vel
ſicut dĩa: vel ſicut Pᷣnn vel ſicut cõꝛelatm̃. nõ
vt genꝰ nec vt dãa:nec vt ſbnu⁊ per ↄñs poi tur vt cõꝛclatm. Picũt igi᷑ ꝙ ſpẽs bm ꝓpꝛiã ſu rõem ⁊ adequatã refert᷑ ad genꝰ pmo⁊p
ſe. ſed ᷣm rõeʒ ſui gis qð eſt vie refert᷑ ad in diuidua:⁊ ꝑ ↄñs pſe ⁊ non pᷣmo modo · q in
ſua eẽntia icludit᷑ ilud ad qðᷣrefert· ſc ratio ſui gñis qð eſt vle. qꝛ dici vt vᷣdicari de pluri
bus nd ↄuẽit ſibi pmoꝛß pmo ↄuẽit vniuſali
⁊per ipn ↄuẽit ſpei.] Cõtra iſtã opinionẽ arguo ⁊ volo ꝓbare q; aliquid põt referriad plura pſe pmoꝛlʒ nõ per eandẽ relatiõeʒ. Et arguo pmoſic. Species per ſe pᷣmo refert ad plura: ß ſpẽs eſt aliqd ideʒ: igit᷑ aliqð ideʒ põi fferriper ſe ad plura.Minoꝛ nõ· Ma ioꝛ ꝓbat ſmte. ſpẽs refert᷑ per ſe bmoad ge nus vt cõccdis. He aũt per ſe pmoetiã reße
Queitio
rat᷑ ad indiuidua ꝓbat᷑. quia illud qð cõueni
alicui ᷣm ꝙ ip̃m ⁊ pſciſe illud— ipt pmo ex pꝛi polterioꝝ:ſed referri ad indiui dua copetit ſpẽi pꝛeſciſe ⁊ bnꝙ ipᷣm: igit ⁊. Bices vt in ⁊ cocłoe ponis ꝙ referriad in⸗
diuidua ñ cõpetit ſpẽi vt eſt:ß vt vle eſt. u
⁊ſic copetitſibi per rõeʒ ſupioꝛis:⁊ ſic per ſe ⁊non pmo. CLõtra.ſide roe vłis eiß refer ri per ſe pmo ad indiuidua:rũc õe vle ĩfer⸗ tur per ſe pmo ad indiuidua.tũcetiã genus cuʒ ſit vte refert per ſe hmo ad indiuidua.⁊ cũ hm te genꝰ etiã referat ad ſpẽm per ſepꝛ mo. igitur adhuc aliquid per ſe pꝛimo refer⸗ tur ad plura.quod eit contra te. Mꝛeterea hoc eſt falſum ꝙ tu dicis ꝙ vniuerſale per ſe rcfertur ad inferioꝛa:ſiue ſint indiuidua ſine ſpẽs. Et ſic male dicis ipᷣam ſpẽm referriad indiuidua ratòne vniũſalitatis. quia rõe vni uerſalitatis competit ſibi referri ad iferioꝛ: ⁊ non ad ſingularia. ⁊ſic. llud eſt relati⸗ uum quod per ſe refert᷑ ad illud conel tiuum quod per ſe terminat depẽdẽtiã eius: ⁊ponitur loco differentie in diffinitòe eius: ſed indiuidua ſunt huiuſiodi reſpectu ſpẽi. igitur ſpecies per ſe pꝛimo refertur ad indi⸗ uidua. Maioꝛ declaratur pꝛo pꝛima parte. quia relatiuũ diffinit᷑ per illud conelatiuum per ſe pꝛiꝰ tminat depẽdẽtiã ſuam. Pꝛo ecũda parte patet. quia in diffinitòe relario nis nõ ponit niſi relatio ila. igit relatioque ponit ꝓ ge ndquẽit diffinitop ſe pmoꝛ nec Hůtibilf:nec ꝑ ipm diffinitů retertad ipʒ pſe pmoꝛ h illa fiaꝰ q̃ pſe pꝛiꝰ tmiat diffiniũ illa pit loco die. vt qñ dico pẽnitas ẽ flatio hůjs kiliatòeʒ ꝓ tmĩo⁊ nõ ad relatideʒ cõpoit᷑ loco
gñis pẽnitas ꝑſe di ad filiatiòeʒ. Mioꝛ pba
iur. quia quandodicitur· ſpẽs eſt vle· qðpi cat᷑ de pluribus ſolum nũo ditferẽtibus.ila relatio que eſt vle ponit in diffiniride ipſius
ſpẽi:nec per ſe mo cõpetit ſpẽi.⁊ ſic nonpo
nitur loco die: ſed loco gjiis. ſed indiuidua differẽtia ſolo nũo ponũiur tanqᷓ; relatia ad que per ſe pmo retert ipſ ſpẽs. igit᷑ ſpẽs ſe bmo refertur ad plura. Nam fute perſe pꝛimo retertur ad genus:? r ſe pꝛimoꝛſi cut iam pꝛobatum exiſtat refertur ad indiui dua. igitur per ſe pꝛimo refertur ad plura. Tertio ſic. Relationes ſpecifice differen
tes habent terminos differẽtes ſpecifice ad quos referentur per ſe pꝛimo: ſed relatio ſu- perioꝛis ⁊ inferioꝛis ſunt relatides differen les ſpeciſice. igitur habent terminos ſpeci
ece differẽtes per ſe pꝛimo. q? ſpecies relario ſupioꝛita reiert ad gen? ⁊ flalde iferioꝛitnt refert ad idiuidua. b iſte flatöes cõpetut vn
. .
—
—— . —
₰ S* S.—— ——
iuna

8
1 — * —
i „—
— ——
2 F
— —
—
——
8 —
——
* 2
win iywnit
wwpedſtn i
m vo dtA dn bonſo 3 .
p 3
aumnp 2i I 5
z. ꝗſic eadẽ res põt es pr⁊ fili?ß rõe pt ſu ſe pᷣmo refertur adfiliũ ⁊ ròe filiarõ nis ꝑſe pmo refert ad patrẽ· ergo idẽ pſe pᷣ refertad plura. Idẽ arguo de duplo⁊ de di⸗ midio. Ad iſta foꝛtaſſis rñdebis ꝙ licʒ ipᷣa
xeigẽ.ſſpei: igit᷑ vnů ⁊ idẽ ffert pe pmo ad
ſpẽs referatp ſe pmo ad plura puta ad gen⸗
⁊ad indiuidua:nð tñ per vnã relatiõeʒ. b per
diuerſas. hec rſio nihil valet. quia tu ꝓbas
in pᷣma cõcluſiõe ꝙ impoſſibile ẽ ꝙ idẽ refera tur pſe bmo ad piura etiã plibꝰ relatiõib? vt paret intuẽti. Et ob hoc ponis in⁊cõcluſio neꝙqꝛſpẽs pſe pmo referat᷑ad genꝰꝑ relati onẽ iferioꝛitai i nõ poterit ꝑ ſe pmo referri ad indiuidua relatiòe ſupioꝛitatis.coſtat aũt ꝙꝑalã ⁊ aliã rõem ſpẽs refert᷑ ad ſuperiꝰ⁊ i ſerius. Conelariũ pᷣmũ idẽ ꝑ relatiões di ſtictas poteſt referri per ſe pꝛimo ad plura. patʒde ſpecie.nã ſpẽs pſe pᷣmo refertad ge⸗ nus:⁊ pſe bmo refertur ad indiuidua vtꝓba m̃extitit.igit᷑ ⁊c. Coꝛelariũ ⁊.idẽ põt re ferri ad plura. ad vnũ ꝑſe pᷣmo ⁊ aliud p ſe: ß nõ bmo vt ſpès refert ad genꝰꝑſe bmo ⁊ adi ferioꝛa rõe vłitatis ⁊ ſic ꝑ ſe:ßᷣ nõpmo. Ad rðnes alteriꝰopiniðis rñdeo ad pᷣmã dicẽdo. ꝙ gctes ariſtotil ira itelligũãtur.idẽ foꝛmatr
no reßert᷑bis:licet bñ idẽ mãliter. Si aũt reci
piat vnũ ſbiectũ relatiðib ſpecifice d̃ntibus
fferripſe hmo ad plura nõ accipit᷑ idẽ foꝛma liter referriꝑ ſe pᷣmo ad plura:ſed ſolũ idem
mãliter. Quia hũanitas vt inferioꝛ aĩalitate nðeſt hũanitas vt ſuperioꝛ in indiuiduis foꝛ maliter:ß ſolũ mãliter. Ac ſi dicat homo albꝰ foꝛmaliter nõ eſt hõ niger foꝛmaliter. ¶ Ad
2negetↄñ̃a. Ad ꝓbatiõem dico ꝙ rñſio i⸗
eſt bona.qʒ licet vna relatio nõ ſit pᷣmo⁊ per
ſe ad plura:tñ bñ vnů relatiuũ p ſe pᷣmo diſti
ctis relatibꝰpõt referri ad pluã. ñ obijciſ ꝙ vnů relatiuũ eſt vnica relatiõe relatiuũ. ſiẽ ynũ albũ vnica relatiòe albũ. Mÿdeo ꝙ ſiłi
tudo nihil valet⁊ ẽ ſolũ girulatio nõ argum̃
tatio. Quia tu ↄpaſgenvniꝰgeneris:⁊ ſpẽʒ alteriꝰgeneris.⁊ nõ valet cõpatio imo redu⸗ ctio ſimilit ẽ ↄtra te. Muia ſiẽ vnũ albũ ẽ vni caalbedie albũ.ita vnꝰp̃ẽ vnica pf̃nitate pr̃ ⁊nõ pluribpr̃nitatibꝰ:qð ẽ cõtra te. Itẽ naʒ vnů⁊ idẽ pot eẽ pluribꝰqualitatibꝰquale.q̃re igi vnũ ⁊ idẽ nõ poſſit referri pluribꝰrelatio
nib etiã pꝑ ſe. Sic igit᷑ nõ valʒ ſikitudo. Quia
licet in vno albo nõ poſſint eſſe plures albedi nes:tñ in vno quali poſſunt eſſe plures quali tnes. quia albedines plures nõ poſſunt eẽ in eodeʒ ſubiecto. quia piura accña vniꝰ ſpecici non poſſunt eſſe in eodẽ ſubiecto:tñ plureſ qᷓ litates diuerſaꝝ ſpecieꝝ poſſunt eſſe in eodẽ
a coꝛꝛelatiuo.igitur ⁊c.
ſubiecto. Sic etiã relatiões. nam due relatio nes eiuſdẽ ſpeciei non pñt eſſe in eodẽ ſübie⸗ cto.ſed tñ bñ plures relatiões diuerſaꝝ ſpeci exꝝ. vt relatio dupli⁊ dimidi. relatio pf̃nitat ⁊filiatiõis. Ad ʒ? vnegatur ↄña.quia po⸗ ſito ꝙ idem referatur ad plura per ſe pꝛimo: non ſequitur ꝙ habeat piures diffinitiones
quiditatiuas:ſʒ bene ſequitur ꝙ habebit plu
res deſcriptiones a ſe inuicem differẽtes. qꝛ Fm vnã relatiõein aliter deſcribitur qᷓ; ᷣm ali am. Sicut homo hyñs diſtinctas qualitates ſpeciſice ſcʒ albedinẽ ⁊ ſciaʒ. Nonꝓpter hoc hʒdiſtictaſditfinitõeſqͥditatiaſ:ß diſtinctas ð ſcriptòes:ſed hoc non eſt incõueniẽs:imo ne ceſſariuʒ. ꝓbatio ↄñe nihil valet. quia vna re latio nõ ponit᷑ ꝓpter hoc in diffinitide alteri us relationis nili illius ad quã ꝑſe pꝛimo de⸗ termiat Acd 4nego hñam imo nullũ illo rum ſequitur ad pꝛobatiõem dico.ꝙ iſta ꝓba tio nihil valet. Quia tu bñ pꝛobas ꝙ idem ꝑ vnam relatiõem non refertur ad plura eq̃ p⸗ mo qð còcedo:ß ñꝓbas ꝙ nõ referatꝑ pluẽs relatides eq̃ bꝰ ad plura. vñ dico ꝙ Peque p mo refert᷑ ad a ⁊ ad b:ß ad a refert᷑relatide q̃ẽ fa ad brefert relatõe q̃ẽ g.x⁊ ſic nõ ſeqͥtꝙ vnůũ relatiuũ ſit plura relatiua mãliter:ß bene foꝛ⸗ maliter:ſed hoc nòeſt impoſſibile. Sed neq;
ſequitur ꝙ idẽ erit ⁊ ꝙ nõ erit. quia deſtructo
bdeſtruit ſuũ coꝛelatiuũ qð eſt g.⁊ nò deſtru itur ipᷣm c.qð eſt ſubiectũ relationis illi?⁊ ſit nihil concludis. ¶ Iſtis notatis ſit hec ↄclu ſio rſalis· prima diffinitio ſpeciei bona eſt in
qua dicit. Bpẽs eſt que ponit᷑ ſub aſſignato
genere. Iſta diffinitò ſic intelligit. Spes eſt vle qð ponitur foꝛmaliter ⁊ directe ſb aſſignq to genere.i.ſub determinato genere cuius ſ. ròem pticipat. Q aũt iſta deſcriptio ſpẽi ſit bona. Pꝛobatur quia vnũqðq; dependens ab alio conuenienter notificatur per illudaqͥ dependet:ſed ſpecies depẽdet a genere ſicut Bubitatur vtrum iſta ditfinitio ⁊ conſimilès vbi vnum relati⸗ uum ditfinitur per ſuum coꝛelatiuuʒ ſint dif finitiões quiditatiue vel deſcriptiue. Reſpõ deoꝙ ſint diffinitiones deſcriptiue contra a liquos qui ponunt huiuſmodi diffinitiones eſſe qͥditatiuas. ꝛobatur. quia nulla diffini tio quiditatuia datur per extrinſecuʒ:ſed hec dat ꝑextriſecũ. igit⁊c.ma. nota. Mi. ꝓbat qꝛq̃ diſtiguũt᷑ ſpẽ vnũ ẽ extriſecũ alteriꝰ?: ſic ẽqꝙ genꝰ⁊ ſpẽſdf̃nt ſpe ſub vti accipiẽdo ſpeʒ ipꝛopꝛie m mediũ t̃. Bilr ⁊filiꝰ⁊ q̃cũq; relatiua.igit ⁊c̃. Mꝛeterea. Quecũq; ponũt in ditfinitiòe qͥditatiua alicꝰpdicãt᷑ð diffinito
in rcòſicut patet. Naʒ quia animal⁊ rõnale

ponunkin diffinitðe hols iõ ⁊ aial⁊ rõnale ᷣ
dicatur de homie in recto:ſed vnum coꝛꝛela⸗ riuũ nò pꝛedicatde ſuo coꝛrelatiuoi recto: ß ſolů in ohliquo.igi᷑⁊c· qꝛ gennoneſt ſpẽs ð ſpei⁊ ecõuerſo.nec pater ẽ filius ð fil. Mꝛe
—
terea. Muecũq; ponũt᷑ in diffinitiõe qͥditatia
alicuiꝰſůjt idẽ eẽnrialiter cũ ipᷣoꝛß gen inquã⸗
tum genus dicit reſpectũ ròis.igit᷑ nõeſt idẽ
cẽntialiter ⁊ foꝛmaliter cum ſpe inquãuuʒ ſpe cies etiã accipi᷑ ꝓ intemtide. igit⁊t. imo ſunt
oppoſite inrentòes formsir.igit. Voncludo
igiẽꝙ tales diffinitiões vbi vnũ oppoſitoꝛuʒ relatiue diffinit ꝑaliud non ſüt diffinitiones ſed deſcriptòeſj Nõtra arguit᷑. Muia ſiſpe cies poſſet diifiniri ſine genere.igit᷑ nõ opor⸗ tet vti genere in ditfinitide ſpeciei. qð eſt con⸗ tra poꝛphiriũ dicẽtem ꝙ opoꝛtet in vtriſq; rò
nibus vtroꝛũq; vti. R 5deo ꝙ ipe relatiões ꝓ
prer nimiã ſuãentitatẽ no pñt ↄgnoſci intrin ſece hʒ dras ꝓpꝛiaſtſiẽ oẽſↄcedũt ꝓpterea oʒ yri quo ad cognitionem nfam ip̃js terminis ꝓ diiferẽtis.licet non ſint dre. /ubitatur uõ deberet ditfiniri ip̃a diffiniròe qͥdi tiua ꝑ intriſeca. Mdeoꝙ ſic. Spẽs eſt vle b
ponẽdo vłe pꝛo genere ⁊ b pꝛo dra. Wenus ẽ
vle a ponẽdo vłe ꝓ genere ⁊ ponẽdo aꝓ df̃a
cd ròes poſitas in coꝛpe queſtiòis ad p⸗ niã dico ꝙ Mi.eſt falſa. Edꝓbatiõem dicen dum.ꝙ ee magis cde dupliciter põt ↄtingere ſcʒ vel quãtũ ad intentidem vel quſ̃tum ad rẽ ſpiectã itentiõi generis vel ſpẽi. Biquãtum ad intentiòem.iuc dico ꝙ nec inẽtio generis nec intentio ſpẽiẽ magis cdis.qꝛ in nullo còi cant. Muia magis cde dicit᷑ ꝓpꝛie illud qð cõ municdt cũ alio⁊ excedit ip̃m. Si aũt loqua- mur ipꝛopꝛie de magis cdi vt ſcʒ illa inrẽtio ſit magis cõis q̃ͥ pluribus applicari põt.ſic i tentio ſpẽi eſt magis cõiſq; intẽtio generis: ß hoc eſt ipꝛopꝛie. Si aũt loq̃mur quãtũ ad rẽ ſbiertã inrẽtioni.hoc iterũ ↄtingit dupliciter Rut eni loqmur de re ſbiecta intẽtioni⁊ ſpẽi tunc iteꝝ ipẽs eſt magis cõis.qꝛ pluribꝰ na turis applicat᷑ intentio ſpẽi qᷓ; intẽtio generiſ vel loqmun de fundamẽto generis hmꝙcon ſiderat ad inferioꝛa in qͥbeit ᷣm pᷣdicatibem ⁊ſic natura generis ſe habet vt in plꝰ reſpẽu ſpei. d⁊ vrdem rñdent alh ⁊ bůꝙ licet indiuiduũ generis imediatiꝰponat ſp genere poſitide mãli:nõ tñ poſitiõe foꝛmali.ið de⸗ claro ſic.iʒ ci idiuiduũ ponat᷑ imediate b ge poſitòe ichicabili:qðẽ poni poſitiõe mãli:ntñ cõicabili poſitiõe. qð eſt pdi ſub gẽnere poſiò ne foꝛinali.vt dante deo inferiꝰ ꝓbahit᷑ latius in qde de pncipio indiuiduatiòis. Adʒ? ʒceſſa maioꝛe negat minoꝛ ⁊ dicẽdumꝙ ſpẽs
icludit aliqͥd pl? qᷓ; genꝰ nõ ᷣm rẽ:ß km rðem nec eſt illa addirio ficticia qcicoꝛeſpodet tualis ↄrinẽria in ipa re. Nãſi ſpeb'apphen· ſis ᷣm ſuã ↄfoꝛmitatẽ ↄfuſam vt vnũſi fiat additio fm rdem dfaꝝ iãpfecto vnaſpẽs di⸗ ſcernit᷑ ab alia. Et ſiẽ vnitati generiſ coꝛeſpo det confoꝛmitas ſpẽꝝ. ita diuerfitati dĩarum coꝛꝛeſpodet reałr dirfoꝛmitas ſpẽꝝ:qꝛ homo ⁊ʒinꝰin ronali hñt realẽ diffoꝛmitateʒ ⁊ ſic additio dre ad genus non eſt ficticia. M au tem non ſit agditio realis concedo. ſſdãr tam dicoꝙ Minoꝛeſt falſa. Nam h nondit finit nã ſbiecta nec nã ſiecta cũ intentiðe:ſeq ip̃a intentio cõcretiue accepta diffinit paddi tamentũ:i.ꝓſm ⁊ intentiõem oppoſitã coꝛ⸗ relatiue ao ip̃am generãs intentionem Berit trigeſimoſexto viꝝ ⁊⁊ʒů ditfi. nitiòes fpẽi ſint bñ gſſignate. Arguitur cõtra ⁊diffinitidem ſpei inq̃ dicit. Spẽs ẽde qua gen'in eo ꝙ qͥdẽ pᷣdicat᷑. ſPꝛioſic ꝛnd cõuertitcũ diffinito. Mã de indiuiduis pdicat gen in eo ꝙqͥd.⁊ tñ idiuidua nõ ſunt ſpes.igit᷑. ſſæoſic vnũ oppoſitoꝝ no pᷣdicat᷑ de alio:ßᷣ genꝰ⁊ ſpẽs ſũt oppoſita.igit&. Lõ tra ſcham diffinitiõem in q̃ dicit᷑. Spẽs ẽ qð pᷣdicat de pluribdr̃ntib'numero incoꝙ qd Arguit ſic. Mullũ ens cõpletũ ⁊ in ſe ſii⸗ ſtes ẽ pᷣdicabile de pluribꝰ:ß ſpẽs ẽ hmõi.igit K. Na. ꝓbat᷑ qꝛ opoꝛteat illud qð debeaip⸗ dicari de plibus eẽ in płibꝰ: illudqð eſt inſe Wſiſtens nòẽ in płibus:qꝛ alias nõ ibſiſtẽt.ʒ E.minoꝛeſt nõ. qꝛ ſpẽs ẽqd ꝑ ſe intẽtũ ang⸗ tura:h nã nò intedit niſi ꝑ ſe bſiſtẽtia. igi᷑⁊. Wꝛeterea qð dʒ pᷣdicaride aliquibꝰ opoꝛtet ꝙ dicat totũ eẽ eoꝝ. qꝛ ꝑs nõð pᷣdicatde toro: ß ſpẽs nõ dicit toiũ eẽ idiuiduoꝝ.igit⁊c.M. batqʒ idiuiduũ hʒ mãm ſignatã quã nõ dit pẽs.ᷓtẽ̃. ꝛeterca iqqᷓ ſũt reliquenda abar te nihil de iph ẽ pdicabile: ß idiuidua ců ſimi finita ſũt relinquẽda abarte. igit⁊c. Maioꝛ nota. qꝛp tãto de aliqͥ aliqͥd pᷣdicamꝰvt ipʒde quo fit pᷣdicatõ ↄgnoſcamꝰ. Mi.ẽ poꝛphirh allegõtis platonẽ pterea cõtra illð qð dicitur
in ditfinitiòe ſpẽi qð pᷣdicet᷑de idiuiduis in qd
qð nihil põt pᷣdicari in qͥd de illo qð nullam qͥ
ditatem habetſed indiuiduum nullam habʒ quiditatem.igitur ⁊c quia dici de pꝛeſuppo⸗
nit eſſe in. Et per ſimile. quia homo non po⸗
eſtpᷣdicaride eoqð non habʒ humanitatem inoꝛ pꝛohatur.quia alias indiuiduum el
ſet diffinibile ſi haberet quiditatem. In con
trariumeſt poꝛphirius in textu expoſitõis. ꝛo reſponſione notanduʒ ti ſile due diffinitiðes dint iter ſe ⁊ ap̃cedẽtiih.q pꝛima diffinitio datde ſpẽ reſpeu generis t

—— ——
— 2 8—§—— —— k F———
——
—— ————
——
id piii i
x1v
oꝛdinẽ piioꝛitatiſæ poſterioꝛitatis in eſſendo ⁊diffinitio dalde ipſa ſpecie reſpeciu gene⸗ ris hin hitudinẽ quã habet gen ad ſpeciẽ ipᷣ dicando. Et qꝛeſſe in alio de alio.id pᷣma diffinitio pᷣcedit⁊. Etqmi do nõ aũt ſpecificat ipᷣa ſpẽs indiuidua q̃ ſũt jpecialioꝛa ſed ipᷣm gen ð imediatioꝛẽ hitu⸗ dinẽ rõiſ diẽ ip̃a ſpẽs ad genꝰqᷓ; ad indiuidua
Io pmo ponũt᷑ iſte due diffinitides añquã
tia qua diffinit ſpes ꝑ reſpectum ad ſua in⸗
ſerioꝛa. ¶ ſto notato ſit cõcluſio pᷣma ꝙꝙnt᷑
lapdictaꝝ diffinitionũ ẽ diffinitio qͥditatiua ſpei ſed oẽs tres ſũt deſcriptiões ↄuertibileſ cũ deſcripto:ita ꝙ cuicũq; cõpetãt vel œẽs vł
vna ſola diffinitio vel deſcriptio ſpẽi.ipᷣmeſt
ipes. ſta cõcluſio habet duas ptes.· ma pf paret. nã bma diffinitio nõ eſt qͥditatina. quia ibiditfinit ſpẽs pextrinſecũ qͥditat ſue ⁊ eẽn tie.i.ꝑ coꝛrelatiuũ ⁊ iõnò eſt diffinitio qditati ua vipbatũ extitit in pᷣcedẽti qðe Hecæqꝛ datur ꝑſubqci generi mediateqð etiã eſt paſ ſio ſpẽiqꝛ puſitelligit᷑ ſpẽs vt ↄſtituta in ſe qᷓ; vt ſbijciat alteri. Pis ãt tat diffinitõẽ deſcri tiuã que datꝑ paſſõeʒ. nec ʒaq etiã dat per Sdicaride pluribꝰſolũ numero df̃ntibqð eſt ꝓpꝛin paſſio ſpẽi ↄueniẽs ſibi ꝑ ſe p⁊ ſic etiã eſt diffinitio deſcriptiua.⁊ps cõcluſiòis ptʒ qꝛois bona deſcriptio ẽ ↄuertibilis cũ deſcri pto alias nd valeret. quelibʒ illaꝝ deſcripti onñ eſt data a poꝛphirio vt bona.igit᷑ ſũt cò⸗ uertibilef cũ diffinito. igit cuicũq; ↄpetit yna deſcriptio poſitaꝝ. opoꝛtet ꝙ ſit ſpẽs. ¶ Cd⸗ traqꝛ poꝛphiriuſ dicit in textu ꝙ ʒ diffinitio df̃t a duab mis. qꝛ ʒſoli ſpeciei copetit: ſed hme due alhs. Rhdco ita ponit in textu. OQꝛ ʒodiffinitio cõpetit ſoli ſpei ſpecialiſſime. pꝛi⸗ gt due alhs.i.etiã ſpebus ſubalternis q̃ cuʒ ſint ſpẽſ pñt eſſe genera. Et ſic oẽ illud cui cõ ꝑetit aliqua pᷣdictaꝝ diffinitionum opoꝛtet ꝙ ſit ſpẽs vel ſubalterna vel ſpecialiſſima. CLõ cluſio ⁊⁊ rñſalis. Iſte due veſcriptòes ſunt bone. qꝛ oĩs deſcriptio eſt bona que cõuertit᷑ cũ deſcripto.ſed iſte ſũt hmõi.igit ⁊c. Sʒ hic ſitq̃uoꝛ magne dubitatiòes. AMꝛima du⸗ bitatio. vtruʒ michael⁊ gabꝛiel fint ſpẽs. Et videtq nõ. qꝛ mihgel nõ pᷣdicat᷑de pluribꝰ dif ferentibꝰnumero.qꝛ in angelis hm ſcm̃ tho⸗ mã ſolũ eſt vnũ indiuiduũ in vna ſpẽ. nec pñt
eſſe plura actu nec aptitudine. Ců igitditfi-
nitio ſpẽi nõ cõpetit mihaeli.igit᷑ non ſpẽs vd iſtã dubitatiõem rdet herpheꝰqlibe toʒqʒ⸗.⁊ dicit ꝙ in angelis rõ ſpei nõ acci⸗ pit ſcur in alijs. uia hm poꝛphirium tripli ciler ditfinit ſpẽs. vltima diffinitio ẽ ꝙ ſpes p
dicalde pribus drntib'numero 2ßn boc
nõ ſumit᷑ in angelis rõ ſpẽi. Scuʒ aũt alias ſcʒ ßᷣm pmã⁊ædiffinitiões tunc mihgel⁊ grabꝛiel ſũt ſpẽs.qꝛ quilibʒ ponit᷑ ſub aſſigna to genere. tẽ de quolibet eoꝝ pᷣdicat᷑ genus in qͥd. Aliter quoq; rñderi pot. ꝙ ↄgnitio ſpẽi sduobꝰpõt cõtigere ſcʒ a ↄueniẽtia ⁊ dr̃a.vñ ad hoc ꝙ cognoſcat᷑ ſpẽs a cõueniẽtia requi růtur multa indidua in vna ſpẽ hm quoꝛum cõueniẽtiã ſumat᷑ vnitas ſpecifica. Sed ad
ꝙ cognoſcat᷑ ſpeès ᷣm dfaʒ nõ reqͥrit᷑ niſi vnũ
indiuiduũ qð ↄgnoſcat nõ idẽ ſpẽ cũ alio idi uiduo alteriꝰſpeẽi. Ex hoc itelligiteẽ diſtictũ ſpecie. Et ſie angelꝰ mihacl differt a grabꝛie k ſpecie. vnde põt ſic foꝛmari ratio. lla que dr̃ni plꝰqᷓ; numero eẽntialiter illa ṽnt ſpecie ß mihael ⁊ grabꝛiel d̃nt pluſqᷓ; numero eẽnti aliter. igit᷑⁊c.Maioꝛ nota ex terminis. quia dꝛã eẽntialis maioꝛ numerali vłeſt generica vel ſpecifica ad minꝰ. WMioꝛ ꝓbat᷑· qͥuia pluſ df̃nt mihael ⁊ gabꝛiel q; ſi eẽnt duo mihaeles vtaccipiat᷑ ille tminꝰmihael vt ſignificat no⸗ men ſpeciei:ß duo mihaeles ſalua grãmatica d̃nt numẽo ſiſint ſi mihael ſit noniẽ ſpeiqua ↄueniãt.igit mihael ⁊ gabꝛiel df̃nt ſpẽ ¶Mu bitat uõ itelligit ilud qð citer ponitur i logica cõis ſcole ꝙ gen diuidit᷑ foꝛmatr: ſpe cies aũt materialit vel ꝑ dras foꝛmales. Kñ deo dicẽdũ ꝙ ita debet intelligi gendiuidip d̃as foꝛmaleſ.i.peaqᷓ ſũt cõicabilia vt foꝛma vel aliud ſiẽ cõi cõicabilitas. Spẽs aũt per es que ſũt incbicabilia. uia hic materia nõ dʒ accipi ꝓpꝛie. qꝛ alias genera acctiũ nò habe rẽt indiuidua ꝓpꝛia.qꝛ ꝑ nihil ſui generis idi uiduaretur.vnde hec albedo non dicitur hec per materiam loquendo logice. quia nos i lo gica ſolum loquimur de intrinſeca indiuidua nã licet phiſice accidẽtia idiuiduant᷑per ſub⸗ iecta vt ita foꝛmetur ratio.nullum genus ha bens ppri indiuiduum indiuiduat᷑ per ilð qð per ſe nec per accidens ex cõſequẽtieſt in tali genere:ſed ſic eſt ꝙ qðlibet genus accidẽ tis habʒ pꝛopꝛia indiuidua.igitur æ. ſed ma teria nec per ſe nec ex ↄñti eſt in genere acci dentis. ¶ſæſic. illud qð intelligitur vt hoc ſi ne alio non indiuiduat᷑ per illud aliud:ſʒ hec albedo itelligitur hec ſine materia.igitur c Maioꝛ nots.quia homo albus non poteſt ĩ telligi albus ſine albedine.ſi igitur hec albe ⸗ do poteſt itelligi ſine materiachec igitur ma teria non eſt ſibi ratio heccitatiſloquendo lo gicaliter:que eſt rationalis artifex. Minc? pꝛobatur.quia dicendo hec albedo eſt quali- tas ibi eſt pꝛedicatio abſtracti de abſtracto a ſubiecto. quia albedo eſt abſtractum et

aphraereſig
eſt bin eſſe re
p
cte ſignificatũ igi᷑ abſtracte intellectũ Bubitat᷑ʒMuõ debet ſolui illud dictũ cõ
mhnis ſcole tractũ ex dictis ariſtotilis ꝙ acci detia indiuiduãt᷑ꝑ ſubiecta dicẽdũꝙ verum
ale nò aũt km cẽ rõis vel ᷣm eſſe intellectũ.logicaũt eſt rõnalis artifex ⁊ alit
joquitde indiuiduo qᷓ; phus realis. nã indiui duũ ſiue indiuiduatio logica nõeſt aliud niſi
incdicabilitas ⁊ indiuiſio ad infra vt dicat h uatidem diuiſiõis generis velſpecieiſolume diuiſio rõis. ideo indiuiduũ ſolũ dicit pᷣuatò
nem entis rõis:ß pꝛiuatio entiſ rõis eſt de ge
nere entis rõis. Vnde indiuiduatio logica ñ
cõpetit accñtibꝰꝑ materiã:cum ſit ens rõnis
quia puatio entis ronis ſicut vnitas rònis.i. diuiſibilitat ᷣm ròem que ↄpetit vibꝰnõ po terit accidẽtibus ꝑ mãm: potius cõpetit ip⸗ ſis rebus ᷣm ꝙ ſũt obiectiue in intellectu licʒ pabeat fundamẽtũ in re in ip̃ᷣam naturã rea- e pticularẽ qᷓ oinoeſt ichicabilis ⁊ mrem ⁊ ßm rdem ad infra. Huid aũt ſit pᷣncipiũ indi uiduatiõis phice in fundamẽto de indiuiduo tractabit᷑ ¶ Bubitat᷑ ꝙ vtrũ de rõne ſpeciei ſit cõponi eʒ actu ⁊ potentia. arguit᷑ꝙ ſic. qꝛ de rõne ſpeciei eſt ꝙ cõponit ex genere ⁊ dra
que eſt ↄpoſitio hᷣm ròem.velergo iſti ↄpoſi
tioni rõnis coꝛrñdet aliquid in re vłnihil. Si aliquid:neget᷑ ꝓpoſitũ. Bi nihil:tũc eſt ficti⸗ cia. Rñdeo ꝙ ndeſt de rde ſpeciei eſſe cõpoſi
tũ ex actu ⁊ potẽtia. Nꝛobatur.quia illð qð
eſt de rõe alicuius ſuperioꝛis conuenit omni ↄtento ſub tali inferioꝛi:ß eẽ ↄpoſitũex actu ⁊ potentia nõ cuenit oĩ ſpecici.qꝛ nõ albedi- mi⁊ aljs foꝛmis ſimplicib?.igit ⁊c. Pꝛobat
nminoꝛqʒ ſi albedo eſſet cõpoſita ex actu⁊ po
tentia:vel ex potentia logica:vel ex potentia
phica vłmethaphiſica Nd ex potẽtia logica
qꝛ ſic deꝰeſſet ↄpoſitꝰex actu ⁊ potẽtia.qꝛ de? ẽ in potẽtia logica que ẽ non implicare ↄtrg dictibem. NHã iſta potẽtia couenit enti neceſ⸗ ſario. vnde bñ valet hoc eſt neceſſariuʒ. ergo poſſibile. Nec ex potẽtia phica. qꝛalbedo nõ . ex mã ⁊ foꝛma. qꝛ mã qͥ eſt potentia
ica ẽ pncipiũ ſbſtãtie. Nec ex potẽtiame⸗ thaphiſicali qꝛeẽ in potẽtia nòẽ aliud niſiha
bere cãm effectiuã potentẽ ꝓducere talẽ rem dicit in pecẽtia methaphiſicali. vt dicit ari⸗ ſtotileſmetha.caode potẽtig.vñ habet᷑ĩ textu
ſic. Alia quidẽ dicũt᷑ nã poſſibilia. hec qͥdẽ eo
rũ in habẽdo aliquid aliud talẽ potẽtiam:illa vo ĩ nð habẽdo. vñ res dicũt᷑i potẽtia metha
phica. denoĩatide extriſeca cũ potẽtia agẽtis
LKoſtar aũtꝙ hec potẽtia nõ ponit in numeꝝ cuʒ re q̃ dicit ſic in potẽtia. Bimil põt argui
de pf̃nitaic qͥẽ ſpẽs relatiõis.& Bico igitur
ꝙynðẽ de rõe ſpẽi es ↄpoſitam ex acuæ d tia.; bñ aliq̃ ſpẽs ſit cõpoſita realit. ſch—
aʒinus. de quarũ ſpecieꝝ ↄpoſitòe ↄfomiter dicat ſi ðcpoſitioe ſuoxindiuiduoꝝ. Huia ſpẽs ⁊ indiuidua ſũt idẽ realiter ⁊ eẽntialiter — chuenit oibus indiuiduis ſimul ſptis
mꝙ ſimt cõfoꝛmia in nã:illud cõuenit etiam
peciei. Ad ròem dicẽdũ. ꝙ fũdamẽtũ iliꝰcõ.
poſitiðis ròis ẽ cõfoꝛmitas ⁊ diffoꝛmitas di⸗
uerſan ſpecieꝝ ad inuicẽ vt intellecte ſun. nã
còfoꝛmitas inter hoieʒ ⁊ aʒinũ vt intellecia ẽ habet rationem materie vel potentialitatis que nõ diſtinguit. diffoꝛmitas aũt eoꝝ ytitel lecta eſt habet rõeʒ foꝛme ⁊ diſtingui. Et iſta ſunt in reꝝ natura.nã inter hoiem ⁊ aʒinůeſt realiter cõfoꝛmitas ⁊ realis diffoꝛmitaſ.⁊ ſic iſta ↄpoſitio rõis habet fũdamemũ in re. Ad ròes ad pᷣmã dicẽduʒ.ꝙ licet genꝰpᷣdicet de indiuiduis:nõ tñ immediate ſicut ſpeẽs.
Adædicendũ ꝙ genꝰ⁊ ſpẽſ duplicit pñt ackipi.vnoquãtũ gd intentiõem⁊ ſic oppo⸗ nũtur:⁊ vnũ non pᷣdicat᷑ de alio.nã iſta ẽ fal
ſa·genus ⁊ ſpẽs. Alioaccipiũtquãtũ adfun
damẽtũ intemionũp ipa natura.⁊ tũc nõ op ponũtur.⁊ ſic vnů de alio pᷣdicat. ¶Adʒ dicunt aliqui ⁊ ſoluũt. Q⸗ licet genus ⁊ ſpẽs ſint entia còpleta ⁊ pfecta pfectide exñtie vel pfectiõe foꝛmali:nõ tñ pfectide ſuppoſiti vel nãli.nã ſpẽs ẽ mãliter diuiſibitlicet nõfoꝛma liter.igit etiã de pluribꝰmqliter ditferẽtibpᷣ⸗ dicat᷑. ita itellige ꝙ ſpẽs eſt mãliter diuiſibi lis.i.diuiſibilis hm ròeʒ ĩ illa qͥ nõ ſũt diuiſibi lia ßʒ ròeʒ ¶ Aliter rñdeo ꝙ maioꝛẽ falſa. ad ꝓbatiòem dicẽdũ ꝙ ꝑ fallatiã eqͥuoca⸗ tidis eẽ in. nã illud qð ẽ ꝑ ſe ſſiſtẽs licet ñ ſit ipribſiẽ accñſi. eẽ i pribꝰſi ſupiꝰi ſupioꝛib?:⁊ F ſufficit ad caride płibꝰ.¶ Ed dicẽdũ ꝙ minoꝛẽ fal⸗
ſa Nuia ſpẽs dicit torum eſſe confuſumipſi⸗ us indiuidui iquãtũ videlicet idiuiduũ itelli⸗
git vt cde als in ſpẽ vt cũ ſoꝛtes itelligit ſub rõe hois nd iñ diẽ rotũ ce diſtictũ iquãtũ ſoꝛ tes ẽ hᷣhõdiſtict?ab alis hoibꝰ. ¶tẽ qñ ðᷣꝛ
in ꝓpbatiõe mioꝛis ꝙ idiuiduuʒ addit mãmſi⸗
gnatã ſupꝛa ſpẽm. ̊ ſimplt noeſt veꝝ· qhec paternitas nò addit mãm ſignatã ſupꝛa pfni tatẽ. qꝛ idiuiduũ nipil reale addit vltra rẽ ſpe
ciei. Sʒ ita debʒ itelligi idiuiduũ adqit ñ ma teriã:ſʒ mãle.i.ip̃am incõicabilitatẽ q̃ðꝛmãle in logica.licet nõ ĩ phiſica q̃ẽ ſcia reat. ¶ fid qntã dicẽdũ ꝙ miĩoꝛẽ falſa. ad aũctem poꝛphi rij dico ꝙ idiuidua dupliciter accipi pnt. vno mò vt ſůt confoꝛmia in aliquo vno⁊ ſũt fini⸗
a⁊ ſic ꝑſe ſpectãt ad ſciaʒ tãquã ſbicibiliade
ꝙ aliqͥd poſſit pdi⸗
ſuluswin anNii inqun muspun ziminsp vinnsinim mg nimvc iilhuunnn tutpten

—
—
———
autizri on t
umihi hi — n
bupun 3.
XLVI
quſpus ſlud vnů per ſepdieat. Aloꝛinquã
rů ſt diffoꝛmia in accñtibus ⁊ vt ſic ſůt infi- nita⁊ relinquẽda abarte. Addicẽdũ ꝙlicet indiuiduũ non habeat ꝓpꝛiam qdita tem:⁊ pꝛo tamo non eſt diffinibile. tam̃ habʒ itatẽ cdeʒ ſibi⁊ alis indiuiduis.⁊ p tanto ateoe idiuiduo inqͥd ʒ nõ adequate. Beritur cõſequẽter. xlvqjvtruʒ pᷣmari um obiectuʒ intelleetus noſtri pmo oc cMrat intellectui noſtro ſub rõe generis vel ſub re ſpeciet. Et videturꝙ pmo occurrar ſub rõe generis tali rõne. Vmne— 5 porentiꝭ ad actum peruenit pꝛius ad actum icõpletum quieſt medius inter potentiaʒ ⁊ actũ qᷓ ad gerum ꝑfectũ ß vt videtur intelle⸗ ctus nf eſt hmõi. ctus aũt incõpletuſ ẽ con fuſa noticia qua res cognoſcit indiſtincte ſub rõe generis. act aũt cõpletus eſt noticia ꝑ fecta qua res ꝑ ve cognoſcit ſub rõne ſpeci⸗ fica. ergo prins occurrit itellectui noſtro reſ ſubrõne generis qᷓ; ſub rõe ſpeciei. Maioꝛẽ de ſe nota. MWinoꝛꝓbatquãtũ ad duas pr nãꝙ intellecius noſter ꝓcedat de potẽtiã ac actum patet ʒ0de aĩa:ßꝙ acr incõpletꝰſit cõ⸗ fuſa noticia qua res ↄgnoſcit᷑ indiſtincte ſub rõe generali ſatis patet pᷣmo poſterioꝝ/ 20 ſubilla rõe occurit res pᷣmo itellectui noſtro cuius cõceptus intellectui nr̃opᷣmo impmit᷑ cõceptus terminoꝝ generaliũ pᷣmo impmi tur intellectui nfo qᷓ; cõceptus terminoꝝ ſpã lium. q⁊. ¶aioꝛ nota minoꝛ pbatꝑ auicen nã in metha.ſua ⁊ ꝑ beatuʒ tho.in pᷣma pteq́ onũtꝙ cõceptus entis pmo impꝛimit᷑intel⸗ pon no. Ens aũt non dicit nãm ſpecificam ð cõfuſam generaleʒ.] ʒſic. illud pᷣus occur rit intellectui ño qð eſt pꝛius ᷣm rõnem.ßᷣ rõ generis in oĩ gencre occurrẽtie eſt pꝛioꝛ ſm rõeʒ qᷓ; rõ ſpecifica.ᷓ pᷣmo occurrit itellectui no in oĩgenere occurrẽtie res ſub rõne ge⸗ nerali qᷓ ſubrõe ſpeciſica. Maioꝛẽ notaptã toqꝛ idem impoꝛtat ꝙ aliqᷓd ſit pᷣus fm rdem ⁊g imo occurrat rõni nfe ſiue intellectui ño Minoꝛ eſt notap tãto.qꝛ illa ppõeſt vulga taapud omnes.⁊ eſt ſcithome in pᷣma parte ſeʒilud eſt pꝛius ſᷣm rõemqðeſt cõiꝰ⁊ qð ad plura ſe extendit:ß rõ generalis ẽ cõioꝛ⁊ ad plura ſe extendit qᷓ; ratio ſpecifca.ꝗᷓ eritpoꝛ bm rõem⁊ ꝑ ↄs pᷣmo occurrit itelſectuino In chtrariũ arguitſic. Cã naturalis non inpedita fʒ vltimů potẽtie ſue ꝑfectioꝛẽ agit eect ꝓducendo quem põt:ß fantaſma ⁊ in telleetus ages ſũt cãe nãles: qꝛpᷣcedũt onnẽ Lctů liberiarbitrijᷓ iducent in intellectũ pof ibilẽ actũ cognitiõis pfectiſſimũ auẽ poſſunt cogniio rei ſub rõe ſpecifcaẽ ꝑf.ctioꝛ qᷓ; co
dicũt tenere ſpẽ
gnitio rei ſub ròe generali. Ad euidentiꝭ iſti⸗ eiene bmo declaro titulũ queſtiõis. vbi ciẽdũꝙcũq̃rit᷑. vtꝝ aliqð obm pᷣmo occur- rat ſub rõe generis vel ᷣ rõe ſpecifica. ibi rõ
por dupliciter accipi. vnofoꝛmalit᷑ ꝓip̃a ⁊i
ẽtiõe a qua res iteilecta dicit denoiatiue ge⸗
nvel ſpes. ⁊ de rõe iſtoꝰaccepta nõ intẽdo lo quiin ꝓpoito:nec qᷓſtioq̃rit de illa rõe. lio? accipit rõ fũdamẽtaliter pipa entitate ſue rõ ne obiecta in qua poſſunt füdari tales ⁊ iten tides vt ſit ſenſus. vtꝝ homo pmo occurrati tellectui ſub rõe ſpecifica hũanitat vel ſ̃ rõe generali aialitatis.⁊ de ròe iſto⸗ accepta lo⸗ quoꝛ in ꝓpoſito.] ⁊notandum ꝙeaqanro intellectu cognolcũt᷑ ſũt in duplici giie ſiue in duplici oꝛdie.nãq̃dã ſůt q̃in ſe vł p̃eiſe occur rũt itellectui ño qͥlia ſũt pſe ſenſibiliaqͥ ſunt apta nata mouere imediate intellectuʒ: ſicut quãtũ coloratũ. Alia ſũt que nõ ſũt nata pſe occurrere itellectui no:ß inoteſcũt nob pta lia ſeſibilia p⸗ occurrẽtia ꝓquãto hñt aliquã hitudineʒ ad talia ꝑſe ſenſibilia ⁊ oig entia accñs ſenſibilia. ais pᷣmiſſis pono tres— ſibes Mꝛima cõcluſio. In pᷣmo genere oc currẽtiuʒ bᷣmo obiectũ occurrit iteliectui no ſtro ab ipo pncipio ſub rõe ſpecifica. Iſtacõ cluſio ꝓbat᷑ tali rõne. Fubilla rõe talis res b mo occurrit intellectui nfo cuiꝰrõnem dire⸗ cte repñ̃tat ſpẽs intelligibilis intellectui nro impᷣſſa:ß rõ nature ſpecifice eſt hmòi igit. Ha.enõð ſe. qꝛ illud qð pᷣmo itelligiẽ pmo repñtat ſpẽs iteillgibit mioꝛꝓbat᷑. q̃m ari ſtiotilẽ ⁊ hm œes ponẽtes ſpẽs eũdem gradũ s in repñtando quẽ gradum tenet ideg quã plato poſuit fepatãſiue quaʒ onit fides in deo:ß idea reptat directe nãʒ rõe ſpecifica.ꝗᷓ ſpẽs impᷣſſa reptat directe ⁊ imediate nãm ſub rõe ſpecificg.ma.ẽ nota. Mi. pbatpꝑ platonẽ ⁊ ꝑſcm̃ thomã p.bma
qnõ ponũt ideas genexꝝꝛß potiſpecieri. vcõcluſio ꝙ ĩ⁊gñ̃e occurrẽtiũ bꝰoccur⸗ rit res ſub rõe generis qᷓ; ſub rõe ſpecifca. ꝓ bat iſta cõcluſio ſic. Nbi intellect?n ꝓcedit amagis ↄfuſo ad minꝰofuſũ ex pte obiibii tellectui nfo occurit pᷣipᷣm ohm ſub ròe ge neris qᷓ; ſb rõe ſpecifica:ß itellect?n ß mõſe hʒ ĩ obiect q̃ ſũt de ⁊gñ̃e itelligibiliũ ſiue oc- currentie. igitur ⁊. aioꝛ patet pꝛo tanto uia ratio generis eſt magis confuſa q; ratò peciei. Minoꝛ eſt nota pꝛimo phiſicoꝛum. Acd rationem reſpondeo ad pꝛimam dico
cognitio poteſtdici actus incompletus du
pliciter vel confuſus Mno modo materiak ſiue obiectiue denominaride extriſeca ab ob iecto vt.ſ.iſta dicatur cõfaa que terminatur

——————
—————— — ——
.——* ————————— ö——————————— ————
xcòfuſa
ad aliquod cde ⁊ vłe.qꝛ vłe eſt qpdam cõfuſũ vt patet pᷣmo phicon · Et per oppoſiũ ↄgni tio dicit determiata ex ꝑre obiecti que lernni⸗ narur ad aliqð pticulare ⁊ deterninãtu obm llio modo poi dici aliquã ↄgnilio incõpleta foꝛmaliter nõ ꝙ dicatur cõfuſa obie⸗ eriue ab obiecto cõfuſoiß quia ex ſeipᷣaeſt foꝛ⸗ maliter ⁊ eẽntialiter cõfuſa.i.obſcura ⁊ debi⸗ lis ⁊ impfecta ſiue dubia ſiue remiſſa non ob ſtante ꝙ; ſuũ obiectũ ſit determinatũ pticula- re. Sicur etiam actus videndi ꝑquem petrꝰ vidit martinum poteſt dici confuſus ⁊ obſcu rus.iicet martin diſticte videri poſſit. Ad ppoſitum dico ꝙ intellecius noſter exiẽs de poremia ad actů pmo ꝑuenit ad actum incò⸗ plerũ.i. chfuſum· accipiẽdo actum incõpletuʒ ⁊confuſum ⁊o.i.foꝛmaliter.⁊ hoc eſt vcꝝ de obiectis que ſũt de pmo genere occurrẽuum occurrãt intellectui nro ſub rõne ſpecifica.i⸗ tñ pꝛima cognitio eoꝝ eſt obſcura ⁊ impꝑfecta e chfuſa. Wamde esdeʒ natura ſpecifica poi ſuʒ habere noticiã ciarã⁊ obſcurã ſicut eun⸗ dẽ martinũ poſſum videre clare ⁊ obſcure. Nã candem naturã ſpecificã impoꝛtat diffi⸗ nitũ ⁊ diffinitio. Sed ditfinirũ dicit illaʒ nãʒ implicite ⁊ obſcure:⁊ diffinitio explicite ⁊ cla re. Sed circa obiecta que ſůt de ⁊ genere oc currentic. dico ꝙ imellectus exiẽs de potẽtis ad actũ pmo puenit ad actũ icõpletũ⁊ ↄfuſũ pmoſcʒ mãliter ⁊ ex pte obiecii. Et ſic argu mẽtum cõcludit de his rebus que ſũt de ⁊ge nere occurrẽrie:⁊ nõde pꝛimo genere. Ad =pictqum cõceſſa maioꝛe ꝙ minoꝛ eſt falſa. Adꝓbatiòeʒ dicẽdũ.ꝙ nò opoꝛtetꝙ còcept? ꝗ bmo impꝛimit itellectui nfo. d aliqua re ſit uſus můliter ⁊ obiectiue: ß bñ foꝛmaliter · Zd auctoꝛitatẽ auicẽne ⁊ doctoꝛis ſãcti dico
ꝙ ita debent itelligiꝙ ens? illa cõia pꝛius in
iclligũtur noꝙ ralioemis appꝛehodatur vt diſtinetaʒ cõcepiu Pſtãtie ⁊ accñtis. qꝛ enð nõ habet talem ↄceptum. Fed ita debet irel⸗
ligic de qusliber re pmo occurrit intellectui
ſua entitas qᷓ; ſua bonitas vel veritas:licʒ ta
d pncipio occurrit intellectui nro res albedi
nis ſub roe ſpecifice emitatiſalbedinis iquã⸗
tum videlicet albedoeſt tale ens:⁊ poſtea oc currit res albedinis ſub ròe ꝓpꝛie bonitatis inquᷓtuʒ abedo eſt bona ad hoc vel ad illud
Vt eodeʒ mõ dicitur de oibus illis que ſůt de
pmo gencre occurrẽètie. We illis aũt que ſunt
de ⁊genere occurẽtie eſt aliter dicẽduʒ. Mã
iludqð pmo occurrit intellectui mcode aliq
Mueſtio
lis entitas in aliqua re occurrat bᷣrõòne ſpe⸗ cifica:⁊ in alia re ſub rõe magis cbfuſa. verbi fa. Si debeo intclligere albedinẽ ſtatiʒiih
re tali eſt cõceptus generalis ⁊ cðfuſus obie⸗
ctiue. Nam ſi debeo intelligere leonẽ ⁊ bouẽ pe occurrit itellectui meo. de vtroq; giaiias ſiue ratio aialiſqͥẽ cðis leonia boui qᷓ; occur ratꝓpꝛia entitas leonis vel bouis. Mñ her.
pheus qðlibero qòne.xij. ꝙ qñ phus dicit pꝛi mo philicoꝝ ꝙ cofuſa nò iun magis nota.ꝙ
chfuſum dupliciter pdt accipi Vno p inde⸗ rerminato pᷣdicabili eẽntiali.ſicut coloꝛſe ha⸗ bet ad albedinẽ⁊ nigredinẽ. Rlio poteſt acci pi cõfuſum ꝓ accñte indeterminato reſpectu diuerſoꝝ ſbiectiuoꝝ.qʒ põt eẽ in diuerſis ſub iectis ſicut eſt quãtitas.modo dico ꝙ in rebꝰ de pmo genere occurẽtie ↄfuſuʒ bmondpꝛ mo occurrit intellectui ño.ß còfuſum⁊t boc patet pexempluʒ qð dat phus. ꝙq al⸗ quis videt᷑a nobis remote pus cognoſcitur a nobis vt quãtus q; vel vt albus vtniger vł aimal qꝛ pꝛius eſt nobis nora quantitas que
eſt accñs cde pluribus ſpeciebꝰq; ſit nobiſno
tum illud acchs pqð diſtinguit aial abaiai. qꝛ illud accs poſterius ↄgnoſciłqᷓ quãtitaſ ſecus eſt ĩ ilis rebus que ſut de ⁊ genere oc currentie Ad ʒ? vdicẽdum ꝙ illa maioꝛ ẽ diſtinguẽda.nã ꝙ aliquid ſit pꝛius hm rõneʒ
pot iteiligiduobus modis. vnoꝙſit bus tʒ
ròdemin oꝛdine rõnalis occurrètie ſiue intelli gẽrie ideſt ꝙ pᷣmo oecurrit itellectui no vel
roni. Aliopdr aliqͥd dici pꝛius ᷣm rdemioꝛ⸗
dine rõnalis cõſequẽtie ⁊ iſte ẽ ſchus modus poꝛitaris quẽ ponit ariſtotiles in po ſtpñtis. pac diſtinctiõe pꝛemiſſa rñdeo.ꝙ qñ dicit᷑ꝙil lud qð pᷣmo occurrit intellectui nẽo eſt pꝛius pm ratiõem:dico ꝙ veꝝ eſt accipiẽde pii m rõem pꝛimoꝰſcʒ in oꝛdine rõnalis intelligen⸗
tie vel occurrẽtie.ſed nõeſt verũ ſempaccipi endo pus ßᷣm rdem æſcʒ in oꝛdine rònalis
chſequẽtie. In cuius ſignum ariſtotiles diei
ibi ꝙ xdicit pꝛius qð n cduertitur ßm ſub⸗
*
ſiſtendi ↄam:nd zůt dicitur ꝙ ⁊dicit pꝛiul
qð nò còuertit᷑ m intelligẽdi am. Exquo patet ꝙ nõ oꝛdo itelligẽ i:ſecd oꝛdo eẽndi vel cõſequẽdi facit ad illũ modũ poꝛitatis. Et qñ dicitur vlterius ꝙ illud qð eſt cõius⁊ ad piu ra ſe extendit:eſt pꝛius hm ròem dico· ꝙ veß eſt accipiẽdo pus ᷣm rõem ⁊oſcʒ in oꝛdine rònalis ↄñtie non accipiendo pus ßᷣm röneʒ n 1 quadrageſimooctauo · drup⸗ poſitio in qua genus pᷣdicatur de ſpe⸗ ʒie ſit neceſſaria habens cauſam etfectiuã= niſta queſtione tres articuli declarabunt pmus vtrum ad veritatem ꝓpois requirat actualis exiſtentia.ſchus vtruʒ neceſſariꝰ c
plexa habeant cauſamtertine determiatiu
nnb imimnr eueln unnmiuc n mbicinn mmn itminnc ninlil minworn uunmu vm(en imninp

— — ——
nnmiuiz mn tiy wm in nAopunmt ii vmuscit n unsatun cdrncumi ir 4whwumn ut mprnna
twumuit W hes nimn ui n hert
„*. ————. —
Suautum ad pꝛimum articuluʒ teneo ꝓ concluſione ad veritatem ꝓponis non reqͥ⸗ ritur neceſſario actualis exiſtenta rerum. ꝓ
batur. quiaillud requiritur neceſſario ad ve ritatem ppoſiõnis a quo habet ꝓpoſitio ne ceſſurio qꝙſit vera:ſed ab actuali exiſtentiare rum non habetꝓpo neceſſario ꝙſit vera.igi tur. Ma.ẽ nota de ſe. Mi pbatur quia abeo ꝓpd habet ꝙ ſit vera ꝙ ſignificet rẽ eẽ talem qualis cſt quia vt dicitur in pꝛedicamẽ tis. Ab eoꝙ res eſt vel non eſt ſcilicet talis qualis ab iteilectu appꝛehendit dicit oꝛario vl ꝓpoſitio vat ftaß re non exiſtente ĩactu ſed ſolum in potentia vera intellectio⁊ ꝓpo ſitio de ipſa foꝛmari poteſt. NHam non cxiſtẽ te actualiter homine ⁊ animali. Iſta eſt vera homo eſt animal accipiendo ea in potẽtia qꝛ homo in potentia eſt animal in potentia igi- tur ⁊.¶ Becundo ſic. iſta eſt vera chimera eſt chimera ⁊ tamen termini ꝓpoſitionis iſti us non dicunt aliq̃m rem exiſtentem in rerũ natura igitur ab exiſtentia actuali terminoꝝ ppoſirõᷣnis non ſumitur veritas ciuſdeʒ:cõ icquentia nota. añs ꝓbat qꝛ vłiſtaẽ vera chi mera eſt chimera.vel iſta chimeraẽ non chi⸗ mera.quia de quolibet affirmatio vel nega⸗ tio:⁊ de nullo ſil chimera aũt ⁊ non chimera opponuntur contradictoꝛie igitur ⁊.ß iſta eſt falſa.chimera eſt non chimera igitur pꝛi⸗ mn vera. ña patet.ſed falſitas eius ꝓbatur quia vmmnmn còtradictoꝛioꝝ non pꝛcdicat᷑ vc⸗ re de alio:ß chimera⁊ non chimera ſunt ve⸗ re cõtradictoꝛia vt patetquia eſt affirmatio ⁊ negatio de eodem.¶ Certio ſic. omnis ꝓ⸗ politio eſt vera in quaidem pꝛedicatur de ſe ipſo.ſed iſta eſt hmoi quandodicitur chime- raeſt chi nera igitur ⁊t. Mi. nota. Ma.ꝓ⸗ batur quia derur oppoſitum ꝙ non ſit va igi iur iſtaeſt falſa:deus eſt deus. Reſponde⸗
tur ꝙ non cit ſimile. quia termi iſtiuspꝛopo-
ſiionis ſupponũt non autem termini iſtius ꝓpoſitònis. chimergeſt chimera. ¶ Wötra. uia tunc iſta etiam nõ erit vera.chimera ñ eſtchimera. quia etiam termini eiꝰñ ſuppo- nunt hm te. ⁊ ſic poterint due contradictoꝛie ſimuleſſe ve vel ſimul falfe. vel dabitur aliqᷓ ꝓpoſitio que non habebit contradictoꝛiam.
Quarto ſic iſta eſt vera:chimeraẽ ens ꝓ pibirum.⁊ tamen termini eius non ſuppo⸗ nunt bi te. igitur falſum dicis ꝙ ſola illa ꝓ⸗
Poſiioeſt veracuius termi ſupponunt ʒña nota· as ꝓbat· quia iſta ꝓpo ſignificat ita
eſte ſicut vera. quia iſtaẽ ditfinitio Ppoſiionis eꝙ ſignificet ita eſſe ſicun eſtĩ ne Quito ſic. omnis ꝓpoſitio neceſſaria
XLVII.
ſemper eſt vera.ſed iſta ꝓpolitio homo᷑ ani mal.ctiam homine actualiter non exiſtente eſt neceſſaria igitur eſt vera. Minoꝛ ꝓbat᷑. quia pꝛedicatum eſtde eſſentia ſbiecti ¶ Sc xto quero nullo aſino exiſtente in qua mate⸗
riaſit illa. aſinus eſt ſband in mã diiperataſi
ue remota.quia aliaſpꝛedicatũ nullo mõ pof
ſer competere ſbiectoꝛnec in materiatingẽ
tiquia pꝛedicatum non poteſt adeſſe ⁊ abcẽ
ſbiecto. igitur eſt in materia neceſſaria:ß om
nis ralis ꝓpoſitio ſemper eſt vera igitur c Beptimo iſta ↄa nullo homine exiſtẽte eſt neceſſaria homo eſt bſtantia. igit animal eſt ſſtantia. igitur medium per quod tenet ẽ neceſſarium: hmõi autem mediu eſt iſta ꝓ⸗ poſitio homoẽ animal. igitur ad veritatẽ ꝓ poſitõnis non requiritur actualis potentis. Hcrauo quia dicit poꝛphirius ꝙ ſoꝛteſſe per eſt rationalis ⁊ homo igitur ſunt neceſſa ric:ſed omnis ꝓpoſitio neceſſaria ſemper ẽ vera igitur⁊. ¶Nonoquia omnis ꝓpoſi⸗ tio negatiua pᷣm driſtotilem ⁊piarmenias ẽ per accidens vera coꝙ reducitur ad aliquaʒ atfirmatiuam ꝑ ſe verã.maxime ad ulam in qua idem de ſe pꝛedicaturtſi igitur iſta eſt vᷣa eternaliter bonum non eſt malum.igitur re ducitur ad aliquam affirmatiuaʒ eternaliter veram ſcʒ iſtam.bonum eſt bonum. ¶Beci mo ſic dicit phᷣus.ꝗ. methaphiſice hoc ẽ hoc quia hoc ſignificat hoc:ß añchꝛiſtus ſignifi- cat idem ſiue ſit in actu ſiue non. igitur iſtae va añchꝛiſtus ẽ añxpᷣus.ſiue ſit ſiue nõ ſit. in quantũ viʒ pᷣma ſupponũt ꝓ codem. Wñ an tixpᷣs in potentiaẽ añxpᷣus in potentia: anti chꝛiſtus in actu ẽ añxp̃s in actuæ.¶ Wnde cimo ſic arguo ⁊ efficaciter iilð ſufficit ad ve ritatem ⁊ ad falſitatem ꝓpõnis quod ſufficit ad cõpoſitõnem ⁊ diuiſionem in:ellectus. ß ad ↄpoſitõem ⁊ diuiſionem intellectus ſuffi cit eſſe conceptum ſignificati terminoꝝ. igi⸗ tur ad veritatem ⁊ falſitatem ſufficit eſſe co⸗ ceptum terminoꝛum.ß eſſe conceptum non ẽ eſſe realevel exiſtens ß ſolũ eſſe rõnis qꝛcõ uenit rebus ᷣm ꝙ ſunt obiectiue in intellec⸗ tu.igitur ad vᷣitatem⁊ falſitatem non reqͥrit᷑ actualis exiſtemia terminoꝝ. Ma.phi pᷣ? ꝑiarmeniaſ.vi.⁊.ix.methaphiſice. quia veri tas ⁊ falſitas conſiſtit in compoſiòe ⁊ diniſi one intellectus. Mi.ꝓbatur.quia poſſum?
foꝛmare ꝓpðes de omnibus rebus concept
etiam ſi nunqᷓ; fuerunt nec erunt. ¶Contra
arguit occam.pmo ſic vbicũq; nonẽ oppoſi
tũ ĩ adiecto nec pꝛedicatum m accñ̃s.ibi liʒ
arguere a coniunctiſad diuiſa fm phmæpi
armenias: ßᷣ dicendo ſoꝛtes eſt foꝛtes. nonẽ 9

õppoſtum in adiecto nec pꝛedicatũ hmacc̃ igitur bene poteſt ſic argui. ſoꝛtes eſt ſoꝛtes igitur ſoꝛtes eſt:ſed F eſtfalſum igit&. Secũdo ſic.illud quod pꝛedicatur ð alio cum determinatõne diſtrahente non poteſt pꝛedicaride ipſo abſolute. ſed coꝛꝛuptoſoꝛte pomo pꝛedicatur de ſeipſo cum deterninatõ ne diminuẽte veldiſtrahente igitur non po⸗ teſt pꝛedicaride ſoꝛte abſolute. igitur iſta eſt falſa. coꝛꝛupto ſoꝛte ſoꝛteſeſt homo. Bed be ne val arguendo negatiue a ſuperioꝛi ad in
ſerius. vt ſic arguendo ſoꝛtes non eſt hõigi-
tur ſoꝛtes non eſt ſoꝛtes.igitur ſoꝛtes eſt ſoꝛ tes.iſta ꝓpoſitio non ſemper eſt vera. ¶Ad iſta reſpondeo.ad pmam dico ꝙ quandocũ⸗ ꝙ; eſt ſecũdũ adiacens implicat aliquid quod non implicat eſt tertiũ adiacens.tunc non lʒ arguere ab eſſe ʒ0 adiacente ad eſt⁊adia⸗ cens ſicut contingit in ꝓpoſito. Cum enidi⸗ co ſoꝛtes eſt ſoꝛtes. non implicatur exiſtere ſoꝛtem: Cum autem dico ſoꝛtes eſtimplicat᷑
exiſtere. Iliter poteſt diciꝙaccipiẽdo copu
ã̃ eodemmodo⁊ in eadem ſignificatõne vʒ argumẽtũ. vnde ſieẽ in pᷣma— ꝓ ac tuali eſſe ⁊ ſim ikr in ⁊ vʒ. Bi in pꝛima ꝓ cẽ poſſibili⁊ ſic etiam inſecũda iteꝝ valet. Ei ſic intelligitur dictum phi a ↄiũctis ad eadeʒ di uiſa ⁊ non ad alia vel in alia ſignificatòe acce pta vt harguebatur.¶ Acd ſecũdũ dicitur ꝙ eo mõquo pꝛedicatur chm determinatòe di minuente veldiſtrahente non pꝛedicat᷑ abſo ſolute. qꝛq moꝛtuũ diſtrahit ab eẽ fali hoiſñ ab eẽ ↄcep̃to.ið ñ pꝛedicatur abſolute quan⸗
tum ad eſſe reale:ſed tamen pꝛedicatur bene
abſolute fm cẽ conceptuʒ. patet igitur ꝙ nð optʒ ꝙ ſi iſta eſt va.ſoꝛtes eſt ſoꝛtes.ꝙ ſoꝛteſ habcat eſſe reale velꝙ verificentur termi vt dicunt alh ſed ſufficit ꝙ ſoꝛtes habeat tantuʒ eſſe conceptum quod concedimus. ¶pEns tum ad ſecũdũ articulũ.ſ. vtrum neceſariuʒ ↄplexuʒ habeat cauſaʒ effectiuam⁊ de hoc ẽ duplex opinio. ¶Mꝛima opinio ſcotiſtarũ quidicuntqꝙ nullũ complexum habeat cauſã effectiuam.quodꝓbant rõibh. Pꝛi maeſt. Nulla res habeni cauſam agenteʒ li⸗ bero arbitrio eſt neceſaria. ſed talia comple xa ſunt neceſfariã.igitur talia complexanò habent canſam agentem liberoarbitrio. ſed omnequod habet cauſam etfectiuã hʒ cau⸗ ſam agentẽ libero arbitrio.quia omnia redu tumur mediate in deum ergo talia non ha⸗ bent cauſam effectiuam. Sidicatur ad hoe ꝙ talia non habent neceſſiiatẽ abſolutam ſed connexioniſ. Contraquia ↄnexio pꝛeſuppo nit connexa.ergo necelſitas connextionis pᷣ
ſupponit neceſſiiatem connexoꝝ:ſed cõnerz cus ſint ſimplicia non poſſunt habere neccſi tatem. quia tunc aliquod eſſe ercatum eſſß ne ceſarium.ergo nec connexio poteſteẽ necc ſaria. Becunda ratio omnia complexa neciſ ſaria qualiter ſunt neceſſaria⁊ per cõſequẽs qua ròne vnum habet cauſaʒ ⁊ gliud ſed cð⸗ plexa ſimt aliqua neceſſariaque non haben cauſam ſicut complexa diuina.ſ deuʒ eſſe v⸗ num vel deum eſſe trinum. ergo nulluʒ com plexum neceſſariũ habet cauſam.i patʒ Ma. ꝓbatur. quia illa complexa neceſſaria quoꝛum oppoſita omniũ ↄplexon neceſſari⸗ ox equaliter funt impoſſibilia quia ſũt ipol ſibilia nquantum includunt ↄtradictoꝛia cꝗj liter includunt cdtradictoꝛia g⁊&. Tertiarò illud quod equaliter conuenit enti et nonen ti equaliter ⁊c.Ma. patʒ quia nõ ens nd hr cauiam. Minoꝛem ꝓbo quia ratio talis n ceſſitatis eſt identitas pꝛedicati⁊ ſpiecti. ſec vnũquodq; eſt ſibi idẽ ſiue ſit ſiue ñ ſit igitæ Vofirmat rò. qꝛↄtigẽs ẽ ncẽio ↄtigẽs ⁊; ppter identitatem ſbiecti ⁊ pꝛedicatiß cõtin gens non habet cauſam effectiuamꝙſitcon tingens. quia contingens eſt anteq; ſit.⁊ per ↄñs eſt anteqᷓ; habeat cauſamq́ rẽ. Quarta rõqꝛ qð ↄuẽit ĩpoſſibilibo ñ habet cauſam impoſſibilia non habent cauſam. Bed malis
neceſſitas complexoꝛum conuenit impoſſibi
libus Nam chimeram eſſe chimerameſtne ceſſariũ igitur ⁊c. ¶Contra iſtam opinionẽ arguo pᷣmo ſic. eſſe animal quãdo dico hoieʒ eſſc animal.aut dicit rem veram exiſtentẽ in reꝝ nã extra animaʒ aut non. Si ſic aut di eſſe creatum aut increatum quia omne eẽex tra aĩam ẽ aliquod iſtoꝝ. Si dicit ens increa tum.igitur eſt deus.⁊ ſic eſſe animaleſteẽd um quod eſt abſurdum dicere. Bidicit eſſe creatum ſic habetur ꝓpoſitum. Bidieat᷑ ꝙ eſſe animal nõ dicit rcaliter eſſe exiſtens ex tra animã.qᷓ eſſc animalẽ eſſe figmentum et tunc in nulſo differt eſſe animal?⁊ eſſe chime⸗ ram. Bidicatur ꝙ eſſe ibi dicit veritatemp⸗ poſitiõis ſiue conuenientiam pꝛedicaticũ ſp iecto quod eſt cde rebus ⁊ figmentis non valet quia non quero de iſtis ꝓpoſitònibus qᷓ;tum ad id quod conuenit eis ex parte itel⸗ lectus ſeu de eſſe ratõis quod cõuenit ſibiin habitudine ad intellectũ:ß de fundamẽto ye ritatis ex pte rei ſcilicet vtʒ fundamtũ talis còplexionis qð hẽt ex parte rei habeat cam ¶ Bcũdo ſic. Accipiendo hoiem in actuet verificando de eo animal in actu vel talis co plexio eſt neceſſaria vel non · Bieſt neceſſ⸗ ria.ergo aliqua complexio neceſlaria habet

ſwn
. 1. pni j ₰ „ ₰ cu ſnomn vʒohwictm ckmman in mm ruiniiiig mqxdiin 4* ccnmidiury*
3 tnn ** 3 poius un uridu 3 6— 5
. N
3
dodrun 1 „
eauſam etfeetiuam quia hominem in actues
onimal in actu habet cauſam effectiuam. Si dicaturꝙ noneſt neceſſaria. Contram eos cauſa neceſſitatis in talibus ↄplexis eit idẽti tal per eſſentiam pꝛedicati cum ibiecto h hõ in actu ⁊ animal in actu ſunt idem per eſſenti am pꝛedicati cũ ſbiecto.ß homo in actu⁊ ani mal in actu ſunt idem per eſſentiam ſicut eti⸗ aʒ homo in potentia⁊ animal in potentia ſůt idem. ⁊c. Itemfi iſta homo eſt animal quã
do termini ſupponunt ꝓ ente in actu noneſt
neceſſaria ergo oppoſita erit contingens.ſ. pomo non eit animal.ſed ad hanc.ſ. hominẽ noneſſe animal ſequitur ꝙ homo non eſtho mo igitur iſta hõ nõ eſt homoerit contingẽſ quod eſt falſum. quia eſt impoſſibilis ⁊ impli cans cõtradictõnem etiam meos.¶Tertõ
ſic.illud complexum homo exiſtit inketu eſt
neceſſariũ pm eos yt ꝓbabo:ß iſtud comple xũhomo exiſtit habet cauſam:qᷓ ↄplexũ ne⸗
ceſſariũ habet cãm. Mi.ẽ nota quia homo
habet exiſtentiam a deo ⁊ contingens eſt eñ exiſtere:ß maioꝛꝓbatur. quia pm eos illð cõ plexum in quo pꝛedicatum ⁊ ſpiectũ ſunt ið eſſentialirer illud eſt neceſſarium.vt in iſta
poſitõne homo eſt riſibilis. quia paſſio et ſp⸗ iectum ſunt idem eſſentialiter iðeſt ꝓpoſitõ
va.ß vm eos exiſtẽtia hominis ⁊ eſſentia ſůt
idem eſſentialiter. igitur verificatio vnius ð alio cauſut neceſſitatẽ ꝓpoſitõnis. ¶Muar
to ſic. ꝙ aliquid ſupponit aliud vt paſſio vel pmoduʒ paſionis ſe habet ſi illud quod ſup onens habcat: identitas vniuſcuiuſe
khehe ad ipſam rem ſicut paſſio ad ſbiectũ igit᷑ identitas rei habentis cauſaʒ habet cau ſamb res impoꝛtate ꝑ ſbiectum ⁊ pꝛedicatũ increaturis habent cauſam ſicut res impoꝛ tare per iſtos terminoſhomo⁊ riſibile. ergo identitas eoꝝ habet cauſam.ß veritas ⁊ ne⸗ ceſlitas fundatur ſuper identitare pꝛedicati ⁊ ſiecti etiam fᷣm eos igitur veritas realium
n habet cauſam. AConfirmatur Nam veritas ⁊ entitas ſunt idem eſſentialit henlitas creaturarum habet cauſam igitur ⁊ veritas. Confirmatur æquiaquando
ponitur habet cauſam ſequit᷑ ꝙ ⁊ ipium+ ic
pꝛeſupponit neceſſario aliud ſi pꝛeſuppoſitũ
pabetcauſam.igitur ⁊ pꝛeſupponens ð habi tudo pꝛecicati ad ſbiectũ pꝛeſupponit eẽ rei ſgniticue ꝑ ſiectum ⁊ eſſe reij ignificate ꝑ pdicunn igitur ſiilla eſſe cauſam⁊ vitas ꝓ⸗ pnis habebit cauſam.igitur aliquod cõpie⸗ Lumneceſlarium habet cauſam effectiuam Mſt igitur alia opinio thomiſtarum quaʒ ponit berpheus quotlibeto pᷣmo queſtione
.tria declarando bꝛimo ꝙ talia comple xa eodem modo habent cauũamquo⁊ termi ex quib ſunt cõplexa. Becũdo oitendit her Ppheus qui termini? que cõplexa habẽt cau- meffectiuam. Tertioqualem neceſſitatem habent ralig complexa. ¶fMꝛimum.ſœꝙ cõ⸗ plera neceſſario habent cauſam eo moõqᷓter
mini ꝓbat herpheus duab rõniby. pmaẽ ta
lis. Illud qð conuenit aliquib hm id quodẽ eo modo habet cauſam ſicut ⁊ illud cuicõue⸗ nit.ß veritgs talium complexionũ uenit re bus de quibus talia complexa foꝛmant᷑ ᷣm id quod ſunt. quia veritas taliũ complexoꝝ conſiſtit in hoc ꝙ vnum includit alterũ.puta
homo km id qð ẽ includit animal· ⁊ ſic de cõ
ſimilibus.ꝗ veritas talium ↄplexoꝛũ ſic ha⸗ bet cauſam ſicut ⁊ res ſignificate ꝑterminoſ ex quibus componuntur ſm id quod ſunt.
Pecũda rõquiaillud quod fundatur ſup idẽ
titate eſſentiali aliquoꝝ eo modo habet cãm quo md illa. ß neceſſitas complexionis fůda tur ſuper idenitate eſſential aliquoꝝ ad iui uicemigitur ⁊.⁊ ſic patet pꝛimum. ¶Miñi⸗ tũ ad ſecũdũ que complexa ⁊ qui teimini habent cauſam effectiuam. Sciendumqter mini quandoq; ſignificant ipoſſibilia vt chi mera ẽ hircoceruus. Nuidam ſignificant ens diuinum.ſ. deꝰ⁊ trinitas Quidam ſigni ficant creaturã.ſ.homo animal ⁊ ſic de aljs. neceſſaria igitur que componunt᷑ ex termiſ
que ſignificant impoſſibilia illa non ht cãm
Pbatur. quia omne illud quod habet cauſaʒ eſt vel poteſt eſſe quia omniſcauſa dicitur re ſpectu alicuius eſſe exiſtentis vel poſlibit eẽ k nullum impoſſibile vt ſic eſt vel poteſt eẽ.ꝗ .Muantũ ad ſecũda ſcʒ ad eaque pertinẽt ad eſſe diuinũ ad intra ſcʒ deũ eſſe omnipotẽ tem ⁊ ſic de alis.certum eſt ꝙ nullam cauſã habent. Quantum ad tertia. ſcʒ quan tuʒ ad entia cregra diſtinguoꝙ talia poſſunt accipi vłhm eſſe in actu vel km eſſe in potentia. Tüc dico duo· pᷣmũ eſt ꝙ qᷓ;tum ad poſſi- bilitatem ſuam non habent cauſam nec actu nec potentia.ſecũdũ eſt ꝙ illud cui attribuit᷑ talis poſſibilitaſ ſcilicet ipſa creatura que di cit eſſe poflibilis habet càm in potentia. Pꝛimum dictum ꝓbo vnica ratione.qꝛ
poſſibilitas creature accipitur penes poten
tiam diuinam ⁊ penes non repugnantiam ad eſſe ſed neutrum illoꝝ habet cauſam actu vel potenria q⁊ maioꝛ patetqʒ nihil eſtde rõe huius ꝙ creatura dicat᷑ poſſibilis anteqᷓ; ſit niſi potentia creantis ⁊ non repugnantia eiuſ ad eẽ.Mi. etiã ſatis patet.quia potẽtia
deiqua deus dñ potens ⁊ creatura obiectiue
q 2

—.———————
—————
——--—————————————. —————————————
———
———————— ———— .
„————— —
poſſibilis nullam eaufam habet ſieut nec de⸗
eſt nec non pugn ad eſſe que nihil ali udeſt q; negatio tis ad eſſe no
habet caufam. Becundum etiam patet ſciliʒ
creatura eui talis poſſibilitas attribuitur
mpoſſibilitatis ad eſſe non
pabet caufam in potentia ſcʒ cauſam poten⸗ tein dare ſibi eſſe:ſed ereatura cui attribuit᷑ talis poſſibilitas antequam ſit eſt nonẽs po
tens eſſe g t. Loquendo autem de enti⸗
5
bus creatis quantum ad entia in actu certuʒ eſt ꝙ oia talia habent cauſaʒ effectiuam in ac
tu quia omne aliud a deo ens actu hʒ cauſaʒ
getu. ſed omnia entiacreataſunt hmõi igitur S.¶Muantũ ad tertiumſ. qualem neceſſi⸗
tatem habent hmoi complexa. Bcienduʒ ꝙ
duplex ponitur neceſſitas. ſcilicet abſoluta
⁊connexionis ſeu in comparatione ad ter⸗
minos. Neceſſitatem abſolutam voco nccia tem qᷓ aliquid in ſe ⁊ abſolute impoſſibile eſt
gliter ſe habere ſicut deus habet neceſſitateʒ
abſolutam. ¶EHeceſſitas autem ↄnexionis ſiue in ↄpatdeeſt ꝙy nd ipſa ↄnexio ᷣmꝙẽ ʒ ſe ⁊ abſoiute accepta ſit quodlibet neceſſariũ q̃ſiipſa ↄnexio ſit ſbiectũ neceſſitatis Pʒd neceſſitas ↄnexioniſquia impoſſibile ẽ eſſe ſine alio ſicut impoſſibile ẽ hoiem eſſe ſi⸗ ne animali ſiue ſine riſibili ſiue illud aliud ſit idem cuʒ eo per eſſentiam ſicut animal cum homine ſiue differt ab eo:ſicut volitio nð po teſt eſſe ſine cognitione que re differt abea:
itaꝙ ipſi termini ſunt ſbiectum neceſſitai. ß
ipſa ↄnextio dicit modũ eius itaꝙ hominem eſſe animal eſt neceſſariũ.⁊ idem eſt ac ſi dica tur ꝙ homini ineſt neceſſitas non eſſendi ſi- ne animali. Iſta autem duplex neceſſitas.ſ. abſoluta ⁊ ↄnexionis põt accipi afirmatiue ⁊negatiue tã in ſimplicibus qᷓ; in complexis 3 n Implcitʒ quidem ſicut deus dicit quod
z neceſſariũ eſſe poſitiue. Chimera verohi cit quoddam impoſſibile eẽ que cſt quedam neccſſitas negatõnis. In cõplexiſautem ſiẽ deum eẽ trinů dicit quoddã neceſſarium po⸗ ſitiue. deum autem non eſſe trinũdicit quod dam impoſſibile ſiue neceſſe noneſſe ¶ Nis pꝛemiſſis dicoꝙ illa complexa que pertinẽt ad diuina intrinſeca ⁊ quẽ pertinent ad poſ⸗ ſibiliratem creature habent vtranq; neceſſia tem ſeʒ abſolutam ⁊ connexionis quia ipoſ⸗ ſibile eſt talia aliter ſe habere qᷓlitercũq;. Im poſſibile eſtetiam in talibus ſbiectum eſſe ſi ne pꝛedicato.ß pꝛimũ iſtoꝛum pertinet ad ne ceſſiatem abſoiutam.ſecũdum aũt ad neceſ⸗ ſiratem connexionis.¶Muantũ ad cõ plexa ꝑrinenria ad eſſe actuale creaturarum uanrũ ad illa cõplexa que dicunt eſſe per ſe
Queſtio
vthomo eſt animal hõẽ riſibilis ⁊ ſic dealj ralia habent neceſſitatem complexionis iſe ſu cõpoſito md qͥ exponet᷑:ſed nulla taliaha bent neceſſiratcmabſolutam.¶Pꝛimũ pa
tet quia neceſſitaſ connexionis dicitur ĩqua ſpiectum nd poteſt eſſe ſine pꝛedicato.ſeq in talibus complexis biectum non poteſt eſſe ſine pꝛedicato. Vnde homo in actu impoſſi bile eſt eſſe ſine animali in actu.¶ Secũdu faciliter ptʒ.qʒ illa coplexa dicuntur habere
neceſſitatẽ abſolutam que nullo mõqualiter cũq; aliterpñt ſe hreꝛncc in ſeſuↄpoſitoneci
ſenſudiuiſo: ſed pꝛedicta complexa lzin ſen⸗ ſu ↄpoſito in quo denotat ſbiectum nõ poſſe
eſie ſine pꝛedicato non poſſint aliter ſe hab ramẽ tmi⁊ eoꝝ ↄnexio ſimptr ⁊ abſolute pñt
eſſe ſicut ſtatim apparebit.q talia non habẽt
neceſſitatẽ abſolurã. Ad cuius maioꝛẽ eui dentiam notandũ.ꝙ ſieut iſta albumeſt albũ
⁊album diſgregat viſum. ⁊ currens currit. ⁊ negatiue oppoſita poſſunt diſtingui bʒ ſen ſum compoſitum ⁊ diuiſum. Itaetiamhõẽ
animal:hòẽ riſibilis in actu:eodẽ m poſſůt diſtingui.¶ Sciendũ ergoꝙ iſta ppalbuʒ de neceſſitate eſt albuʒ habere pdt duplicem
ſenſum. Mnũ compolitũ vt ſit ſenſus. Albũ
de neceſſitate eſt album:album non põt ma⸗ nere album quinſit albũ ⁊ idem de diſgrega tiuo. Album enim nõ poteſt manere album: qn ſit diſgregatm̃ ⁊ ſic ẽ vaalbũ de necitateẽ aibũ vł albũ de neceſſitate eſt diſgregatiuũ. ⁊ eius oppoſitaẽ impoſſibilis. quia albũ non eſſe albuʒ eſt impoſſibile in ſenſu compoſito Alium ſenſum poteſt habere ſcilicct diuiſuʒ ſquando dicitur album de neceſſitate ẽ albů vt ſit ſenſus album abſolute loquendoet diuiſim non poteſt eſſe album ita ꝙ ſbiectuʒ nullo mõ poſſit eſſe ſine pꝛedicato.⁊ iſto mð ppoſitio eſt falſa. ⁊ eius oppoſira eſt contin⸗
genſ. Nã iſta albũ poteſt eſſe album vł nig eſt vera in ſenſu diuiſo. Et idẽẽ de iſta homo
eſt animal ⁊ de quibuſcũq; ꝓpoſitõnib per ſe pertinentibus ad cſſe actuale creature Et pma ratio huius contingentie in ſenſu diui⸗ jo eſt otingẽſhabirudo terminon in eſſe ſuo
ad ſuam cãm adquã vlterius ſequit cõtiges
ynexio terminoꝝ inter ſeꝛ in ſenſu diuiſo
autem neceſſitas iſtoꝝ ↄplexon ſitne
ceſſiras connexionis ꝓboꝑ dictum aduerſi
rioꝛum.qꝛ ipſidicunt ꝙyſimplicia ex quibus
taliacomplexa ↄnectumur nõ ſint ncẽiaſed dicunt ꝙ ipſacomplexa ſunt neceſſariã.Ex hoc arguoſic hm eos iſta complexa ſunt ne⸗ ceſſariã quiacomplexa?⁊ non aliter· ſed ncẽi tas que ↄpetit ↄplexis vt complexaſunn
ihne 6„

— —
„pe
ceſſitas complexioniſque idem ẽqð necitaſ ↄnexiouis igit ⁊. Ped h mouẽt duo dubia ꝛimũ dubiũ ad hqð dictũẽ.ſicut iſta ꝓ e alhũ de neceſſitate ẽ albũ põt diſtigui ita iſta ho de neceſſitateẽ aĩal qꝛ ꝙalbũ põt ñ̃ eẽ albů diſtinguit᷑ fm ſenſũ ↄpoſitů ⁊ diui⸗ ſum ið eſt qꝛ iſte ierminus album poteſt ſup ponere velp ſbiecto hůte albedinẽ qð ẽmãle ſignificgtũtmi velp iplaalbedie ↄcretiue gc ceptaqðẽ foꝛmale in ſignificato termi.ſicãt nõ põt eẽ de hoie qꝛhõ nð impoꝛtat aliqð ſß⸗ ieetuʒ realiter ab hůanitate itaꝙ qñq; poſſit ſupponere ꝓ hũanitate ⁊ qñq; nð.⸗ Becun dů dubiũ qꝛ hm p̃miſſa iſta eẽt neceſſaria h5 actuexiſtit. qꝛaccipiẽdo hoiem qᷓ;rũ ad hoieʒ in aciu ſm n põt eẽ ſine pꝛedicatoqʒẽ icò⸗ neniẽs qꝛ nõẽ neceſſariũ hominẽ eſc.xMd bmum dublũ rñdʒ bᷣpheus ꝙ nõ ſolũ iſtaeſt diſtinguenda glbũ pot eẽ nõalbũ.ß accipien doetiamp ipſa foꝛmna tm̃ diſtinguẽda eſt. ß ꝙ ſÿm ⁊ pdicatũ qm̃ ẽt ad ipſaʒ foꝛmã pñt cẽ
sbſolute nõ in actu ⁊ ꝑↄñs vnũ põt nõ eẽ al⸗
eꝝ iactu quia albedo que nũc cſt in actu 35 ſolute. poteſt nõcẽ in actu qð ptinet ad ſenſũ diuiſum. Et hmꝙ vnum in actu non poteſt eẽ ſine alio in ac tu quod pertinet ad ſenſum ↄpoſitů.ꝙ Id ſecũdũ dubiũ rñdet hpheus ꝙ ila ꝓpõ hõ exiſtit diſtinguenda ẽ ſicuriſta
hẽ animal:qꝛ in actu ⁊ ĩ ſenſu ↄpoſitoẽ vng
neceſſaria ſicut alia: vñ iſta hõĩ actu exiſtitẽ neceſlaria qꝛ ipoſſibile ẽ hoĩem ponere ĩactu ſine exiſtere. Et qñ dicit᷑ ꝙ exiſtere ñẽ neceſ ſariũ dõm ẽꝙ ven ẽ in ſenſu diuiſoqꝛaccipiẽ do hoiem abſolute nõẽ neceſſariũ ipſum exi ſtere ß gceipiẽdo ißʒ in ſenſu compoſito ne⸗ ceſſariũẽ hoĩem in actu exiſtere. qꝛipoſſibi⸗ keẽ vnñ exiſtẽ ſine alio. ¶Md rões alteriꝰo⸗
pinibis rõdeo ad bmũ.qꝙ nceitaſ abſoluta re
pugnat effectui cãe agẽt libẽo arbitrioqꝛta᷑
necſſitas abſolutaeffectus eſt q̃ impoſſibie
eſt ipſum abſolute nõ eẽ hec autẽ repugnat ce agenti libero arbitrio qʒ talis effect? gh ſolute poteſt nõ eẽ.ß neceſſitas cõnexionis ñ ſpugnat etfecetui ce agẽt libẽo arbitrioqꝛ
nibilphibet aliq̃ ↄtigẽter ꝓduci ac agẽte li
eroarbitrior⁊ tñ vnũñ poſſe eẽ ſine aſioqð heineta neceſſitarè ↄnexionis. Nůſioetqᷓ ibidat ẽ bõ. Ad impꝛobatõeʒ eiꝰ. dõm ꝙ illa pceditae ſineceſſitas inteiligat ſic.ſ ꝙ cõ
nexiodicat qðdãens qð ſit ſhm abſolute ne⸗
ceſſuuis. Nůc añt nõẽ ita ĩmo neceſſitas cð
nexioniſdicit modũ neceſſitatis: quo vno po
uo neceſſariũẽ aliud ponere.⁊ quo vnuʒ nõ horeeſne glio vñẽ idẽ ac ſidicat ꝙad iſtum tminů ſeqᷓt de neceſſitate ↄnexioad alteꝝ.et
hin ſenſuↄpoſito. Erqñ drꝙ ↄnexio pꝛeſup p ſiaccipiant cõnexa foꝛmalit tin ẽqꝛ ↄnexũ vt includès cõnexionẽ mag ↄncxionẽ pᷣſuppoit q; ecõ ſicut ↄcretũ pᷣſup ponit abſtractũ ⁊ iò vt ſic nò opoꝛtet ꝙ ↄne⸗ rio pꝛeſupponat ↄnexa vel neceſſitaſ ↄnexi⸗ onis pꝛeſupponit neceſſitatẽ nexon. Biãt accipiant᷑ ↄnexa materialiter ſic ↄnexio ſaltẽ Fm ↄnexionem pᷣſupponit cõnexa.ſ materis liter illos termios quib nectunt· Sed non opoꝛlz ꝙ neceſſitaſↄnexionis aliquam aliam neceſſitatem pꝛeſupponat in ipſis terminis nexis. Muia cum ʒtingentia abſolutaqua aliqui termi ſunt abſolute ↄtingentes in ſuo eſſe ſtat neceſſitas ↄnexiouiſqua vnũ nõ põt eẽ ſine glio. ¶Ad ſecũdãdðm̃ ꝙ maioꝛẽfal⸗ ſa. ad ꝓbatõnẽ dõm ꝙ maioꝛque gccipitad ꝓ bãdũ illam.ſque dicit ꝙ oĩa ipoſſibilia ſũt eqᷓ liter impoſſibiliaẽ falſa. Adꝓbatõnem eidi⸗ co· ꝙ ñ omnia impoſſibilia equaliter icludũt ↄtradcõem ſicut— ex dictis. Mue⸗ dã eni ꝓpðes impoſſibileſincludũt ↄtradcò nem in vtroq; ſenſu.ſ.ypoſito ⁊ diuiſo⁊ tgies maxime implicant ↄtradictoꝛia ⁊ maxie ſůt ipoſſibileſ· Nlie aũt ꝓpões impoſſibiles iclu dũt ſolũ impoſſibilitatẽ in ſenſu ↄpoſito: nõ
aüt in ſenſu diuiſo. Et iſte minus includũt cõ
tradictoꝛia ⁊ minꝰ ſunt ĩpoſſibileſ: imo plꝰdi coꝙ nilla negatia implicat ↄtradictoꝛia niſi Ppter neceſſitatẽ/affirmatiue oppoſite. vñ iſta deus nõẽ neceſſario nð includit ↄtradic oꝛia niſiꝓ q̃nto iſtadeus ẽ neceſſarioẽ necef
aria. Et ſic vna neceſſitas põt eẽ maioꝛ alia
vt nũc ſuppono:⁊ ẽt vna ipoſſi ibilitas põt eẽ maioꝛ altera. x¶Ad tertiaʒ dõm ꝙmi.ẽ falſa qʒ idẽtitas pᷣdicati⁊ ſiqᷓ ponit᷑eẽ cõ necitatiſ ipdictiſ nõ eodẽ mõ ↄuẽitenti⁊ nõ enti.qꝛ ẽti in actu ↄuenit iactu. Entiãt in potẽtia ↄuẽit in porẽria. Er ſic illa idẽtitas qñjq; ↄuẽit enti in actu ⁊ hʒ cãm in actu effectiuã.ita ẽt ncẽi⸗ tas ↄñs e hʒ cãm etfectiuã ĩactu. Edfir- marõeʒ qñ d.· Wõtigẽs ẽ ncẽ̃io ↄtingẽs dõm ꝙ idẽ ẽ iudiciũ de cõtingentia ⁊ poſſibilitate
ereatute- ⁊ eodẽ mõdðmẽde vtroq;⁊ ſẽ poſ ſibilitas creatureẽ ncẽia: nõ tñ creaturs q
poſſibit itaẽt ↄtigẽtia qẽ poſſibilcregureẽ ncẽia. nõtñ creaturaq̃ẽ ↄtingẽs Mdqᷓr-
raʒ dõm. ꝙqñdr̃ chimeraẽchimerꝭ ꝙ illane ceſſitaſẽ negatiua ᷣm rè loquẽdo. qꝛ nihil ali udẽ dicẽ q; impoſſibile ẽ ipoſſibile.⁊ tal im⸗ poſſibiliras ẽ ipoſſibilitas abſoluta nec talis impoſſibilitas hʒ cãm necẽ ſile de tali ncẽi⸗ tate ⁊ de ncẽitate poſitia q̃ ↄuenit ↄplexis i⸗ poꝛtantib eẽ creatũ in actuqꝛ iſta ncẽitaſhʒ cãm vt dictů ð. Mñtů ad tertiũ articulũq́
9 3

ẽdeterimiatiuꝰqᷓſiti ðico· ꝙ h ppð põẽ alſiue quecũq; alia In qᷓ enpᷣdicat de ſpẽ ẽ nccid. ſiqͥdẽ neẽitate abſo ura.b ncẽitate Hnexionis xtam̃ hʒ cãʒ etfectiuã· hpꝓbatq ſiiſtahò Sałnð eet neceſſaria. rũc ei⸗ cõtradictoꝛia.ſ. ila põñẽ arẽ ↄtingẽs· ß ad iſtã hõnde arſech tur iſta ho ndẽ hõ.ð iſta eſt falſa impoſſibit qʒ implicat ↄtradictõnem igitur⁊t. Et loqͥr de iſta ꝓpone in ſenſu ↄpoſito quiò ſic eſt ne ceſſaria idã ho in actuẽ alĩ actu.hõ aũtĩ po
tentia nõ ẽ ałin actu. Tumetiã. qꝛ omis ꝓ⸗ ꝓẽ ncẽia in qua pᷣdiearũ includit inrde for· mali ſpi iſtaẽ hmði igit&. Tũ etiam ſbmet pdicatũ verificant᷑ dẽ codẽ ßᷣm eſſemiũ igi᷑⁊ M aũt tales ꝓpoeſſint ncẽie ncẽitate ↄnexi onis ⁊ nd neceſiitate abſoluta ptʒ. q neceſſi⸗ taſ abſoluta poſitiua eſt q̃ abſolute gliquid ñ
poteſt eſſe vel nõ pot aliter ſe hee: ß repug
nat omni etfectui cãe etficieni ſʒ idẽ qꝛpma
cauſa oĩa agit libero arbitrio.ꝙãt taleſ ncẽi tateſhabeant cãm— fuit ſupꝛa
qᷓtuoꝛ rõib cõtra opinionẽ icoti factis.
Verit᷑xlix. vtꝝ enſdicat vniuoce ð ðo
x crcaturade ba⁊ accite. In iſta qbe eplit quatuoꝛarticuli.pꝛimꝰ de ditfinitòe vni uoci.æꝰſupquo fũdat vnitas vniuoci.ʒ'quò dꝛñt vniuocũ equiuocũ⁊ annologicũ.q̃rtus erit explicatiuꝰqõis¶ Muãtũ ad pmumar gumẽrũ.. quid ſit vniuocũ dicẽdũ ꝙ illud eſt vniuocũ reſpectu aliquoꝝ quod pꝛedicatur hm vnũ nomẽ⁊ hm eandẽ rdenſignificatam per illud de ipis. Wnde ad ven vniuocũ duo tequirũt᷑. Mꝛimo vnitas nois vt tale nomẽ ſit cde illis vniuocatiſ neutrũ ip̃oꝝ ſignificãſ in ſpãli mꝓpꝛiã rõem. vt hoc nomen ho nec ſignifcat ſoꝛtẽ nec plaronẽ:ſ ſignificat rdem cðem his ſcʒ humanitatem. Picitur ſecundo ßm eandè rdem ſm illud nomẽ. Mui intelli gat ꝑrdem dicũt qdãꝙ rõ idem eſtꝙↄcept⸗ með vt illadicãt hie eandẽ rõem q̃ hůr eũdeʒ ceptũ talia vniuoca repꝛeſentanẽ Lon traiiſic ſequeret᷑q oĩa ilaq̃ inelligũt adeo eſſent vnius rõis. qꝛ oia intelligit vnico cocc ptu foꝛmali? vnico actu intelligẽdi. Tũ ⁊ qilarõpᷣmquã nomẽ vniuocũ ↄuenit pluri bus pᷣdicatur de rebyqditatiue. nuliacoce⸗ prꝰfoꝛmatpdicat qditatiue de rebv exiſtẽtibꝰ
extra intellectũ ſbiectiue · dico igit᷑ꝙ ròin dit
tiniròe vniuocoꝝ nõ capi᷑ x rõe fonmali 6p rde obiectiuali.i.ꝓqditate appꝛehenſaqẽ in reby.¶ Notandũꝙ qñ dicitur ròſbe ẽ eadẽ ꝙ illa idẽtitas rõnũ obiectiualiũ nòẽ idẽtitai rcalis ß roiſ.nãqñ intelligo hoiem indeter⸗
miate ⁊ vt vnůtilla indetermiatio ⁊ vnita nõ
ẽ vnitas realeß rõnis · qꝛ hõnð ẽ vnꝰvnitate
realiin płbus indiuiduis vt fuit ſupꝛadeter miatũ. qxxi¶ Notandũæ duplex ẽ vni nocũ.ſ.vniuocũ denomiatiuũ ⁊ vniuocũ eẽn
tiale. vniuocũ denominatiuũ dr ꝙ ᷣm vnam rõem denominatie p̃dicatur de ptibus vreẽ albũ dicit᷑ pᷣm eãdẽ rdem de niue ⁊ de parie⸗ re. Sic etiam eſſe gen dibm eandẽ ronem de pax accñte vniuocũ aůt cẽntiale ẽ qð eẽntia liter ⁊ vniuoce df de pkibus. ⁊ de tali q̃rit qð Dñtũad ſecũdũ articulũ.ſ. ſuper qͥ funda tür vnitas ròil ipſius vniuoci. Dicũt qͥdam ꝙfundat᷑ ſuper vnitate ↄceptus foꝛmaiis.ß ßẽ falſumquia vt pus ꝓbatũ extitit ſcque rct᷑ ꝙ omnia eſſent vniuoca.quia deus de oi bus nõ habet niſi vnicũ ↄceptũ foꝛmalẽ. Tů ⁊qꝛa quo res hʒentitatem ab eo hʒ⁊ vnita tẽ. ß coceptus habet entitatem ab obiecto:tẽ obiectũ nõ habebit vnitatẽ a conceptu. o oʒꝙ vnitas ↄceptus fundet᷑ ſuper ipſaretã quam ſuper füdamento remotoIibico igi tur hm ſniam hᷣphei quotlibeto ⁊.vhꝙv nitaſ vniuoci fundat᷑ ſup ↄfoꝛmitaie ſicut ſu pn fũdamentũ remotũ · fundamẽtũaũtꝓpi⸗ quũ ilius vnitatis rgtionis eſt ipla vnis Iſoꝛmitatis inquantũ intellectaeſt..· vt acu atr terminat ipium actum intelligẽdi vtclari us ſupꝛa declaratum extitit qbe. xxij. arvi⸗ Miñtũ ad tertiũ articulũ dico bꝛeuiterꝙ dẽ nomẽ vłẽ vniuocũ vłcquiuocũ.qꝛſiligni ſicat vnã rõem cõem multis ſi ẽ vnuocuʒi ſignificat pkes rdes in mẽte tůc ẽ nomẽ equi uocũ Weꝝ ẽꝙ in equiuocis aliqua hñt autri butõem adinuic ⁊ ila dicũt᷑ ãnaioga ſiue eqͥ uoca aↄſilio·alia vo nd.⁊ illa dicũt equiuoca acaſu. ¶Muãtũ ad quartum articulũ.ſ vtn cnſdicat vniuoce de iba⁊ acc;te. notandum bmoꝙ tora difficultas iſtiꝰ qõnis ſtatin hoc vtn ens dicat ʒ ↄceptũ.i. ↄceptumdiſlictũ ponenrem in numen cũↄceptu ſbe⁊cũↄcep tu accñtis: itaꝙ ↄceptus entis no ſit ↄcepuu ſbe nec ↄceptus accßris ß ſit terti? diſtincul foꝛmaliter ab vtroq; ↄceptu. vbigaſipbet ꝙ ↄceptus entis ſit tertius ex ↄn erit vni⸗ uocui. Be iſta igit᷑qõe ẽ qdruplex ohino Pꝛima opinio.c ens mere dicitur equ⸗
nocuma caſu pꝛobatur quiadiffinitio equi⸗
uocig caſu eſiꝙ folum habeat nomen ex& plurip ñãt rõeʒ bſopetit emireipecin e ⁊ accñi igitur æ.ꝓ ontraper phmquar
to methaphiſice. Ens dici᷑ multiplr. ſedad vnum pꝛincipium: equiuocaautemn a caſu dicũtur ad vnů.p̃tẽa de equiuoco caſunn ſaẽ ſcia: ß de enreẽ ſcia. igi᷑ ⁊.¶ecun⸗ opinio.ꝙ ens dupłr poteſt accipi. no mo do vtſumitur abeſſentia · Aliomð viſuuu

abexiſtẽtia. Ii ens ſumatab eẽntiatůc ens eſt vniuocũ.quod pot pbari ꝑoes rònes in fᷣde ponẽdas. Si autẽens ſumat abexñtia: runc nõ eſt vniuocũ nec equocũ:ß annalogũ
icunt ⁊? ꝙ licʒ ens ſumptũ ab cſſentia ſit
vniuocũ ſubſtitie ⁊ accñtindtamẽeſt gen* quia nõ põt habere dras. Wõtra. WMuecũq;
vniuocant in ſubiecto vniuocant᷑ ⁊ ipaſſide nel in eoquod habet modũ paſſiõis: ſed ᷣm
re ſubſticia⁊ accidès vniuocant᷑ in eẽmtiaad qus ſe habet exiſtẽtia ſicut paſſio.igit᷑ ſequit
ꝙ vniuocabunk? in exiſtẽtia. Maioꝛ nota.
quia cũ riſibile oꝛitex bnciphs eẽntialibꝰho minis de quibuſcũq; vniuoce dicit homode illis ⁊ vniuoce dicet᷑ riſ ibile. Kñdebis foꝛſi⸗ tanꝙꝙ qꝛ accñs habet cẽnriã iõ bñ põt vniuo cariin eſſentia cum ſubſtãcia.nõ aũt habʒ ex iſtentiã. ideo in exiſte c ſubſtãciaõtra qꝛ fᷣm doctoꝛẽ quẽ ſeqris Aecñs habet ꝓpꝛiãexiſtentiã ut fupiꝰꝓba⸗ tůfuit· q.ʒæciuſiõe G⸗. Tũqꝛaccñain ſa⸗ cramẽto altaris exiſtũt⁊ nõ exiſtẽtia ſubſtã cie que nõ eſt. igi᷑ exiſtenria accidentis. ꝑ ſic Dñcũq; aliquis terminus annologꝰ km ſuũ ſignificatũ famoſius dicit de aliquibus: tůc ſimpliciter põt dicide ipſis. ꝓbat · qa hõ
dicit annologice de homine vero⁊ depicto.
verus ho ſimpliciter dicit homo · vniuoca tio dicit annologice de vniuocatione eſſenti gli ⁊ denominatiua.⁊ per pꝛius de eſſentiali de vniuocatione denomiatiua. igitur que cũq;dicunt vniuocaeſſentialiter ſimpliciter ſunt dicẽda vniuoca. Si igit ſubſtancia⁊ ac⸗ cidens vniuocant᷑ eſſentigliter. igit ſimplici⸗ ter vniuoca dici debẽt. Tůc vitra tminꝰan⸗ nologus ſe ſolo ſumptus ſupponit pꝛo ſigni ßicato ſuo famoſioꝛi. Pi igit᷑ vniuocatioẽ ter minus annoiogꝰ ſimiliter ⁊ equiuocatio.ut patet igi᷑⁊t. Jgitur auctoꝛitas ariſtotilis ⁊ poꝛphiri loquentes de vniuocatione ſit ex ponẽde de vniuocatione ⁊ equiuocatde eẽn⸗ tiali⁊ nõ accidentali.ſiue denomiatiua cuiuſ cõtrgriũ tu facis ꝗ V arguo ſicut tu arguis volendo ꝓbare qꝙᷓ ſubſtancia ⁊ accidès vni⸗ uocant᷑ in exiſtentia. Nnius potentie ẽ vnũ obiectũ ſed ens fmꝙ eſt obiectum potentie non ſolũ extendit ſe ad eſſentiã ſubſtancie ⁊
ſtentia nõ vniuocan᷑cum
les differentias ipſů cõtrghẽtes. ⁊ ſic erit g nusgſß? ſic. Wẽ illud qð pᷣdicat᷑de pluri
ſed exiſtentia diuidit in exiſtenrib ſubſtãcie
⁊ accidẽtis.igit᷑ ante diuiſionẽ intelligitur ut
vna⁊ vniuoca. Muito qꝛ aliquis intelle⸗ ctus põt eſſe termin? de exiſtẽtia ⁊ dubitare de exiſtentia ſubſtancie nel accidentis.igi᷑ talis intellect?habet cõceptũ 3 ⁊ aliũ.igi᷑? vniuocũ. Similiter ⁊ alie ròncs p̃t reduci de qͥb ſupſedeo. ¶ Cotra ⁊ dictũ iſti opi nionis. ar guo ꝙ nõ ſtat cũ pᷣmo. Bieniens ꝓut dicit eſſentiã eſt vniuocũ ſubſtãcie ⁊ ac⸗ cidenti.q habet cõceptũ ʒ⸗x⁊ ponentẽ in nu⸗
merũ cuↄceptu ſubſtantie⁊ accidentis.igit pot habere aliquid qð poterit ipfũ ens tra
here. ꝙ¶ ar guo ſic. ois differẽtia foꝛmalis ẽ ꝑ foꝛmales differentias: ß ſubſtãcia ⁊ acci⸗ dens differůt foꝛmaliter.igit᷑ ꝑfoꝛmales dit ferentias differũt.ß non dilferůt ꝑ rònẽ en⸗ tis. qꝛ ꝑ ipſũ cõueniunt.igit᷑ differůt ꝑdiffe⸗ rentias foꝛmales additas entis.igitũi enſdi catcõceptũ ⁊⁊ vniuocũ pot habere foꝛma
. differẽtibſpẽ in eoꝙ qͥdẽ ilð ẽ genꝰß ens ẽ huiuſmodi rcſpectu ſubſtancie ⁊ accidentis igit&. Naioꝛ patet ex diffinitione generiſ Minoꝛꝓbatquecũq; dimerũt genere ditfe rut ſpecic:ß ſubſtãcia ⁊ accs differũt gene⸗ re.igit᷑⁊ ſpo¶ Vofirmat᷑. qꝛ albedo⁊ homo ditferũt ſpẽ ⁊ ens de ipſis dicitqditatiue.igi tur reſpectu iſtarũ ſpecieꝝ dicit genꝰ. pico igit᷑ ꝙ bm viam ſancti thome ſicutens nõdi cit᷑ vniuoce ᷣm ꝙ ſumit᷑ ab exiſtentia:ſic etiã nõ dicit᷑ vniuoce hmꝙ ſumit᷑ ab eſſentiaq ð opinio eſt ſcoti quã tenet in pꝛimo ſententia rů diſʒ. q̃ſtione pꝛima. quãſequit᷑ petrus de aquila eadem q̃ſtione eiuſdem diſtinctiõis. ⁊ antonius andree ꝙmethaphiſice q̃ſtione b ma. Mdꝛo cuius declaratione notandũ. M⸗ vniudcatio ẽ triplex pʒ q̃toniũ andree. Mue dã ẽ phiſica. quedã logica: quedã methaphi ſica. Gniuochtio phiica quedam eſt vnital nature ex natura rei circũſcripta omni ope ratione intellectus. de qua loquitur phus ſeptimo methaphiſice. ꝙ in ſpecie ſpecialiſſi ma eſt ꝓpꝛia compario.⁊ nòin genere· eoꝙ generi nõ coneſpondet vna natura uel hy⸗
poſtaſis extra ᷣm plures. Vniuocaiòlogi⸗ eaeſt vnitas realitatis uel intentionis pme ſ vna itẽtiðe logica ↄcepte.vᷣbi grã ſb̃ intẽ
ccidentis. quia exiſtentia ita poſſunt intel· ligi ſicut eſſentie. igit ſi pꝛopter hoc eſſentie
ſubſtantie ⁊ accidentis vniuocabunt᷑ in ente quia eſt obiectũ vnius potentie. igit᷑⁊ exiſtẽ
tia ſubſtantie ⁊ accidentis etiã vniuocabunt᷑
rcompꝛehendunt ſub vno obiecto potentie quod ponis eſſe vniuocũ ad cia A ſic oẽ qðdiuidi᷑ ⁊ còtrahit᷑ ante diuiſionẽ eſt vnnʒ
riðe giis urdrie ułalic alterius ⁊ intẽtiõis Logicꝰeĩↄſiderat hmõi ſchas itẽtdes. Nni uocatò metha.ẽ vnitas alicꝰitẽtiõis pme ab ſtrahibirꝑ itlctm̃ a pkibex nů reicircũſcpta qᷓcũq; itẽtde ⁊“ klogica. Ex iſto ifeftcꝙ aliqͥd ẽ vniuocũ methaphiſicali vniuocaòe qð nõ

p ie ſimiliter logicaliqð non phiſicali.
Rto pᷣmiſſo ponit antoniꝰ andree tres con duſiones ꝛima ↄcluſio. Ens cœiter ſũ⸗ ptũ nõ eſt vniuocũ vniuocatide phiſica. hãc oſtẽdit ſic. Voceptui entis coĩter ſumpti nõ coꝛꝛeſpõdet vnica nã in re extra.ʒ cõceptus entis nõẽ vniuocus vninocatòe phiſica.añ cedẽs eſt euidẽs quia cõceptuientis ĩcoĩ ſp ſũt oĩa entia de quibus certũ eſt ꝙ nõ dicunt vnq̃ᷓ aliquã naturã. ↄñtiã dicit paterea⸗cõ cluſio. Ens coiter ſumptũeſt vere vniuocũ
vniuocatiõe logicg. hůc ſic oſtẽdit. Illud qõ
dicit aliquã vnã realitatẽ uel pᷣmã ñnẽtioneʒ cõceptã ſub gliqua itẽtiõe logica eſt vniuocũ vniuocatide logica: ß ens coiter ſumptũ eſt huiuſmodi ⁊c. Maioꝛ patʒ ex diffinitiòe vniuocatõis logice i poſite.mioꝛetiãẽ eui- dẽs ut dicir. q licʒ ens coit᷑ ſũprũ nõ cõcipia tur ſub itẽtibe generis neldfe alicuiꝰalteri 2 intẽtibis in genere:cõcipit᷑ tamẽ uł põt cõ cipi ſub itetide yris que vriq; eſt imẽtio logi ca?⁊ h cõcluſio. Ens coiter ſumptũcſt vere vniuocũ vniuocatiòe methaphilica.ſic imelligẽdo.ꝙ ens dicit aliquè vnũ cõceptuʒ realẽ abſtrahibilẽ ab oĩbus entibpticipãti- bus ens qͥditariue hm quẽ cõceptũens ẽ p̃di cabile de oi ente vniuoce realiter⁊ in qq: hãc cõcluſionẽ oſtẽdit ſic. Mꝛimo. Vmnis itei- lectus certus de vno cõceptu ⁊ dubiꝰ de di⸗ uerſis in uibille cõceptꝰcertꝰquiditatiue i cludit habet cõceptũ illũ de quoẽ certꝰaliuʒ a cõceptibꝰde quibꝰeſt dubius vniuocũ illij ß itellect? hois põt eẽ certus de aliquoq ſit ens dubitõdo vtrũ ſit deus ułcreatura ſub⸗ ſtãtia ułacciqẽs. ⁊ ſic de alhs. inquibꝰcept? entis includit᷑qͥditatiue ſicut patet.qᷓↄcept? entis eſt alius a cõceptibꝰ illis dubijs ⁊ vni⸗ uocus eis:itaꝙ ex ſe eſt neuter ⁊ includit᷑ in vtroq; illoꝝ. Maioꝛꝓbat᷑. quia impoſſibile eſt eundẽ còceptuʒ eidẽ inteilectui ſimul eſſe certũ ⁊ dubiũ. Minoꝛ ꝓbat. qꝛde deo ⁊ cre- Ara qꝛ quilibet phus fuit cert?de illo ꝙ po nebat pmũ pᷣncipiũ eſſe enſ.erat tamẽ dubi⸗ vtrüerat cregtũ uel increatũ.⁊pbatde ſub ſtantia⁊ gccñte. Nam de lnmine aliqui phi opinari ſũt ꝙ ſit ſſtãtia. alhꝙ ſit ens Wẽs güt in hoc cõcoꝛdant ꝙſit ens. Vonfirmat ois coceptꝰpᷣdicabilis de plurib? ſᷣm vnñ none? rònẽ eſt vniꝰ vnitate vniuoci.ſed cõ⸗ ceptus entis eſt huiuſiõi reſpectu dei⁊ cre ature ſubſtãtie ⁊ acctis.igit᷑⁊ xſic. pꝛi⸗ ma dignitas nð eſt multiplex.⁊ per ↄñs nec enside vhiuocũ. Añs pʒ. qꝛ pᷣma digni⸗ ras ſiue pmũ pncipiũ nõ eſt diſtinguẽdũ cũ
ſit notiſmũ ⁊ firmiſſimuʒ.& methaphiſice.
2ñdꝓbat. q pmũ pncipiu comutuitex eme. q̃re ſipᷣmũ pncipiũ nõ eſt multiplex: phñs nec ens ex qͥcognoſcit ſ ʒſic. iens non ẽ vniuocũ ad ſubſtãtiã ⁊ accñs. igit itellecrã noſter no pot habere ↄceptũqͥditatiui de ſß ſtãtia. ↄñs eſt euidẽter faiſ. igit añs. ꝓbatõ ↄñ̃e.qꝛ ſubſtãtia nõ imutat iniellectũ noſtrũ imediate ad inellectionẽ ſuicũ nõ inteliigat P ſtatu iſto niſip ſpeciẽ acc̃tis ſenſibilis: ß nullus cõceptus quiditatiuus põt habere imurarionẽ accñtis ſenſibilis niſi ille poſjit abſtrahia chceptu accidẽtis ſenſibilis.⁊ ile neceſſario ſic abſtract?ẽ vnicꝰ alias nõeſſet abſtrahibilis talis cõcepr?maxie videt còce prentis. ã nullꝰaliꝰeſſet qͥditatiuꝰ xi⸗ noꝛ pʒ. qꝛ qͥcqͥd pñs ⁊ imediate imuat intel- lectũ iiiꝰ abienria põt naturalit ab itellecu cognoſciqñ nð imutat᷑ ſicut apparet cx225 aia. ꝙ viſus eſt pcepriuꝰ tenebꝛe qᷓᷓſlux nõ eſt pñs nec intellectꝰimurat᷑ a ſubſtãcia ime diare ad actũqẽ circa ipſ. Mã ſequit᷑ ꝙqᷓ ſubſtãcia ndeſſet pñs poſſet eiꝛabſentia nãli ter ↄgnoſci⁊ ita naturgliter poſſet cognoſci ihoſtia cõſecrata nõeſſe ſubliãtiã panis. qð eſt euidẽter faliũ. Mulligit cõcept?qͥditau⸗ uus habet᷑ imediate de ſubſtãcia naturalitg ſubſtãtia imediate cauſat?: ß tñ creat?ułab⸗ ſtract?pᷣmo abaccñte.⁊ talis nõeſt niſichce⸗ ptus entis. ¶ l ita foꝛmãt rònẽ. accides mouet intellectũ ad ↄceptũ ſubſtãcie.igitcõ tinet rõnẽ ſubſtãcie. Ii virtualit:tũc accñs erit pfectiꝰſubſtancia. Fifoꝛmaliter. habeo ꝓpoſitũ. uarto ſic. Jignũ diſtributi⸗ uũ ñ diſtribuit terminũ equocũ ꝓ ſuis ſigni ficatis.qꝛ terminꝰ equocꝰ nõ habet vnũ con ceptũq ſit diuiſibilis ut diſtribuibilis in plu res: ſignũ diſtributiuũ additũ enridiſtribu ir ipſũens ꝓ ſuis ſuppoſitis ſeqͥteni oẽ ens igit ſubſtãcia. igit accñs.igitens nõ eſt equi nocũ.¶Muimo ſic. vniꝰpotẽtie ẽ vnũ obie ctũ pᷣmũ. ß pmum obiectũ intellectus ẽ ens utẽ cœ oib?.ꝗᷓ ens ſic coẽ ẽ vnũ ⁊ pↄñs vni⸗ uocũ.aſic arquũt alh⁊ paſſiões coœẽs de⸗ bẽt uenire alicui vniꝰ rõis.ß q̃dã ſũt paſſio nes cœẽs q̃ ↄſequũtens in eoꝙ ens.igit᷑ enf coẽ dicit vnã̃ rònẽ.⁊ ꝑↄñs ẽ vniuocũ¶¶ ſic. Ens dicit magis aliqd vniuocũ plurib? pᷣdicamẽtis qᷓ; aliqͥd aliudqð nõẽ ita eẽnriaie ß aliqð aliud puta acchs pᷣdicat vniuoce de diuerſis pᷣdicamẽtis.igi᷑? ens. Ieſic vnuʒ ut vnũ eſt coẽ pluribꝰ pdicamẽtis:ſed vnuʒ
nut vnů ẽ vniꝰ ròis.qꝛ dicit rõnẽ idiniſionis.
igit aliqð coœẽ vniuocũ eſt ipſis pluribꝰpdica
metis ſic. Dis diuiſio incipit ab vno:ß
ens diuidit in decẽ genera.igitur eſt vum
inſecc hinlwten iinnin im minßuſ uniuin miui lumopi inicin luiliyne dnunucion
iihenen nlde
linnnfiot immrut
ſuitihu

—— ucimcti 3 tſu n — Wpwodxun Shu nkiumi
tuuiticng j
1 * „
amittn zn inui vu Mmi ½
iczwiuin z dMn 3 ii
—
Becimo ſic Qis ↄpatio fit hin aliqð ynũ ß dicim ꝙſbſtãtiaẽ ꝑlectiens qᷓ aechs · igit ens ẽ vnũ. ¶ Mndecimo ſic. Queſtio anẽ: eſtq̃ſtio vna kind eet vnaſiens ʒ eſſet vni⸗ rõis. igit⁊ Muodecimo ſic. Si ens nò di
ceret vnã rõneʒ coẽm:tũc nõ differt q̃ſtio an
cſt ⁊ q̃ſtio qꝛeſt.ßᷣ hocẽ falſũ.qᷓã. falſiras cð ſequẽi pʒ ⁊poſterioꝝ vbi ponũt diuerſe q⸗ ſtibes. ꝓbatio ↄñ̃tie. qꝛ ſiens nõ diceret vn rõnẽ ß plures:tũc idẽ eſſet q̃rere ſihõeſt⁊ ſi homo eſt ſubſtãtia ułaccᷓ̃s:ß querere ſi hõ eſt ſubſtãtia ul accñs eſt q̃tioqꝛẽ.qꝛ inqᷓſtio
ne ſieſt eſt⁊ vadiacẽs. Inãᷓſtiõe qꝛeſt:ẽʒ⸗ adiacẽs.igit᷑⁊t ¶Certiodecimo ſic. Si idẽ
eſſet dicere oĩs hõẽ: ⁊ oĩis hõẽ ſubſtãtia tũc ita vere negaret᷑ode gliquo ꝑ non eſſe ens ſicut ꝑ nõ eẽ ſubſtãtiã. ſʒ F eſt falſũ. qꝛho ne⸗ gat de albedine ꝑhoc ꝙ albedo nõẽ ſba:ñ p Bꝙ nöſit ens. ¶f Quartodecio ſic illud cui coꝛꝛdet oppoſitũ vniꝰrõis:illðẽ vniꝰrõnis ß ipſiemi ſue eẽ coꝛꝛeſpodet oppoſirũ vni⸗ rõis. igi᷑⁊. MWaioꝛ nõ· Mioꝛ ꝓbat᷑ ꝑau- guſtinũ in libꝛo de moꝛte aie dicẽtẽ· ꝙip̃i nò cẽ nõeſt cõtrariũ niſieſſe nõ eſſe aũt eſt vni⸗ rõis · igi᷑⁊c. Quimodecimo ſic. Muia pl⸗ videt Huenirk diuerſis pᷣdicamẽtis aliquod vniuocũ coẽ qᷓ; enti reali⁊ enti rõis.ſʒ cõce⸗ prꝰvnirõis põt ↄpetere enti reali cemi rõ⸗ nis. igit ⁊.¶aioꝛ nota.miĩoꝛpbat. qꝛ poſ⸗ ſum feire ꝑcertitudineʒ me cogitare aliqd ⁊ dubitare vtꝝ illud aliqd ſit ens reale uł ens rõnis Muarta opinio ẽ quã teneo. ꝙ ens nòeſt còẽ vniuocũ ad deũ ⁊ creaturã.ad ſb⸗ ſtãtiãx⁊ accñs. Et pmoꝓbo ꝙ ens nõeſt coẽ deo⁊ creature auctoꝛitatib?⁊ rõibꝰ. Mꝛia auctoꝛitas eſt iohãnis caꝰ pᷣmo dicẽtis.ꝙfa ctů eſt in ipſo dita erat. uẽ paſſũ tractans auguſtinꝰ in libꝛo ꝗde trinitate caꝰ ⁊dicit. E oiacreata in filio dei vita erãt⁊ omnia ynů erant ⁊ vna vita. Ex qͥſic arguit᷑. Que⸗ cũqʒ ita ſe hñt ꝙ aliqð pᷣdicatũ eẽntiale cõpe tit vni ſm aliqð nomẽ ⁊ nõ alteri illa nõ ſunt
eiuſdẽ rõnis foꝛmalis ßᷣm ſignificatũ illiꝰ no
minis:ſʒ ſic ẽ ꝙ ſapie create.i.ut eſt ĩ creatu⸗ ra cõpetit nõ eſſe vitã. ſapie aũt hᷣm ꝙ repit᷑i diuinis ↄpetit ꝑ ſe vita.igit᷑ ſapia creata⁊ di nina põ fůt eiuſdẽ rõis. x auctoꝛitas eſt dionyſij ⁊cai liꝰ de celeſti hierarchia.qͥ diẽ ſic. Eſſentia diuina eſt ſuꝑ oẽm eſſentiã⁊ vi⸗ tã nullo quidẽ ipſã luie caracteriſante oœĩqʒ rõne ⁊ intellectui ſilitudine ipſiꝰ incõpabilit derelictis. hec ille. Ex quoſic.illa q̃ ſic ſe hñt ꝙ vnuʒ incõpabiliter excedit aliud ĩ aliquo i ilo nõ vniuocant᷑:ſʒ eſſentia diuina excedit dẽmeſſentiã creatã incõpabiliter.⁊ ſimiliter
vita diuina oẽm vitã creatã.⁊ ſikiter de als. igit᷑ĩnullo vniuocat᷑ cuʒ aliquo cresto. Mñ ſubdit dionyſiꝰĩ eodẽ caꝰſic dicenf. m̃qdẽ ut occulta ⁊ ſacerdotalis traditio ſubintro- duxit hoc quidẽ nõ eſſe bm qͥd eoꝝ que ſunt eã vere dicim?. gnoꝛamꝰaũt ſuꝑeſſemialẽ ipſiꝰ⁊ inuiſibilẽ ⁊ ineffabilẽ ⁊ ineffabilitateʒ. Pic igit᷑ negationes ĩdiuinis vere affirma tiones incõpacte. hec ille. Exquo dicto ha⸗ bet᷑ꝙ bn oẽs pfectiões creaturarũ potidi⸗ cimꝰdeũ nõ eẽ qᷓ; eſſe. Idẽ dionyſiꝰilibꝛo de diuinis noibcaæoſic dicit. Quecũq; ſũt ut eẽ vitã bonũ aut eſſentiã aut lumẽ nomĩare.
nihil aliud itelligim?qᷓ; in nos ex ipſo pꝛodu
ctas vtutes ipſů vero iuxta oiuʒ intellectua liũ opationẽ ꝑ fructũ deſideramꝰnullã vidẽ tes deificationẽ aut vitã aut eſſentiã qᷓ diligẽ ter ſilis eſt oi remote iuxta oẽm euidentiam cauſe. Ex qᷓ põt argui. uia qcũqʒ aliqua vniuocant᷑ in aliqᷓ itellecto vno ſᷣm iã rõneʒ in q̃ vniuocant᷑tůc intelligit᷑⁊ aliud:ſ intelle cta vita creata aut eſſentia creata nullã vide mus deificatõnẽ.i.nullã vitã deific videm? — vita creata? vita increata nõ vniuocant᷑ In eodẽ libꝛo caꝰ qͥnto ſic inquit. Beus oĩs entis eſt pncipiũ ⁊ cauſa⁊ ipfeẽ añ oẽs ⁊ eſt ipᷣmpꝑ ſe eẽ maxie pſe vitã eſſendo.⁊ pꝑ ſe ſa⸗ piẽtiã eſſendo. hec ille. Ex quo ſic. ñcũqʒ aliq̃s tminꝰcoĩs diſtribuit᷑ iꝓpoſitòe ſine ali qua determiĩatiòe tůc diſtribuit᷑ ꝓ oĩbus ſuiſ 3 ſbiectis: ß ens in iſta ꝓpoſitiòe diſtri⸗ uit᷑ ſine aliq̃ determiatiõe.igit᷑ ꝓ oibꝰ ſuis ptibus ſubiectis:ß nõdiſtribui᷑ ꝓ deo.igit᷑ deus nò eſt ps ſubicctia entis. NMioꝛꝓbat qꝛ alias deꝰ eẽt cã ſuiipſiꝰ. Eodẽlibꝛo ꝰ ca ſic dicit. Zi deoptima⁊ eterna vita ſapiẽs vtiqʒ ⁊ ꝑ ſeipſaʒ fapiẽtiã laudem?. Exqͥſic. vita dina ꝑ ſeipſãeſt ſapiẽs:vita creata non pſeẽ ſapiẽs.igit᷑ nõ ſůt eiuſdẽ rõis foꝛmalis etiã ᷣm ſignificatũ hꝰnoĩs vita. Eodẽ libꝛo caꝰꝙſic ait. Seꝰeſt diſſikis oĩbus ut nò ente ei ſiti. Ipſaeni theologia nihil ſimile deo di cit. hec ille. Ex qͥ ſic. oĩa vniuocata aſſitant᷑ ĩ vniuocãte:ß creaturai nullo aſſitat᷑ deo. igit᷑ in nullo vniuocat᷑. Idẽ dionyſiꝰ de myſtica theologig caꝰoſic inqͥt. Iterũ aũt aſcẽdẽteſ dicam? Neqʒ aĩa eſt deꝰneqʒ intellect?neqʒ fantaſiã aut opinionẽ aut vᷣbũ aut itelligẽtiã hʒ neqʒ nũerꝰneqʒ oꝛdo neqʒ virt? neqʒ lux neʒ viuit neqʒ vita ẽ neqʒ tact? eiꝰneq; ſcia neqʒ vitas neqʒ ſapia neqʒ regnũ neq; dei⸗ tas neqʒ bõitas neqʒ ſpũs ẽ ſiẽ nos ſcimꝰ nʒ filiolitas neqʒ pt᷑nitaſ neqʒ aliud qͥd nob aut
alicui exiſtentiũ cognitũ neq; qͥd nõ exiſtẽtiũ
neq; qͥd exiſtẽtiũ ẽ neq; exiſtẽtia eam cogno⸗

—————
————— —
—————————————
... —— —
———
————
1 . 1 1 4 1 4 3 6
C*.———.————————=—.—.———————
————— ——
——— .*———— ———————= —————. ———
ſtůt aut exiſetiaeſt neq; derbũeius eſtneq;
nomẽ neq; ſcia neqʒ erroꝛ neqʒ veritas: ſed
excellentia omniũ ⁊ ſũmitas omniũ. hec ille. Exquo põt arguiſic. Eñcũqʒ aliqua cõ⸗ üeniũt in eadẽ rõne foꝛmaliſi tale dicitur de vnoilloꝝ ſiue eox⁊ dealio: ſcd ſapiẽtia quã nos cognoſeimꝰ nõ dicit de deo nec vita nec ſpůũs nec exiſtẽtia nec ſubſtãcia ⁊ ſic de alis. igit ſapia creata nõeſt eiuſdẽ rõnis foꝛmali cũ ſapiẽtia diuina.ſiriter de aljs.¶ dem in epla ad gayũ monachũ ſic dicit. Siquis vi⸗ dens de intellexit qð vidit nõ ipſum contẽ plateſt ſed qͥd eoꝝ ab ipſo exiſtemiũ ⁊ ↄgni toꝝ. Ipſe aut ſup animũ⁊ ſciẽtiã coilocarui vłirer no cognoſcẽdo neqʒ videndo⁊ eſt ſup eſſentialiter ⁊ ſup animũ cognoſcit⁊ ip̃a ſm ꝙ nieli pfectiſſima ignoꝛantia ſcia eſteiꝰſuꝑ pia cognita. hec ille. Ex quoclare pʒꝙ nui⸗ lũ ↄceprũ ꝓpꝛiũ habemꝰde deo.¶ſæxꝓboß
auctoꝛitate auguſtini. qui i libꝛoqnto caꝰ de
trinitate pᷣmo ſic ait. Beꝰ eſt ſine qͥlitate ho⸗
nustline quãtitate magnꝰſine ſitu pñs:ſine pabitu oia ctinens. Ex hoc ſic. Huecunq; ſůt eiuſdẽ rõis foꝛmalis qͥcqͥd ꝑſe ↄpetit vni ⁊ alteri: eſſe qualitatẽ competit ꝑ ie bonitati treate ⁊ nò bonitati diuine.igit᷑ nõ ſůt eiuſdẽ rõnis foꝛmalis. Pices ꝙ hoc eſt ꝓpter qa bonitas diuina ẽ infinita: bonitas gůt creg-
ta finita Cõtra ᷓᷣm te finitas ⁊ infinitas ñ
variant rõnẽ foꝛmalẽ. igit nec pᷣdicata foꝛma lia: qualia ſůt eſſe q̃litatẽ ⁊ nõ eẽ q̃litatẽ. Idẽ
libꝛo codẽ cas go magnitudo in diuinis ſub⸗
ſtantialiter dicit᷑. Quiaqͥcqᷓd ad ſe dicit ſub⸗ ſtantialit᷑ dicit᷑. Tůũc ſic. magnitudo diumaẽ ſubſtãtia: magnitudo creata nõ. igit᷑ nõ ſunt magnitudines eiuſdẽ rõnis foꝛmalis. Ideʒ libꝛo gocaꝰꝗ Bonuʒ ⁊ bonů illud.toile B ⁊ tolle illud.⁊ vide ipſum bonñ ſi potes.ita deũ videbis nò alio bono bonũ: ß bonů oĩs honi. Ex hoc ſic q aliqua cõueniũt rõne foꝛmaliꝑ ſpeciẽ vni inquãtũ cõuenit cũ alte
o poteit repñtari aliud inquãtũ ↄuenit illo
—
Sxemplũ ut ꝑ ſpeciẽ petri iquãtũ hõ põt co
gnoſci paul iquãtũ ho bonitas diuina co⸗ gnoicit ꝑ remotionẽ bonitatis hũane.igitñ
eſt eiuſdẽ rõnis foꝛmalis ad illa. Idem ſibꝛo a qnto dicit. Manifeſtũ eſt deñ abuſi⸗ te ſubſtantiã vocare ut noie vſitatioꝛe itelli
ateſſentiaqð vere ac ꝓpꝛie dicit ut foꝛtaiiſ
ſu deũ dici opoꝛteat eſſentiaʒ hm illud ego
ſumqͥſũ. Ex Joprs ꝙ deꝰabuſiue dicitqᷓli⸗ tas ⁊ alia oia.igit iubſtqtia nõ dicit vninoce de deo⁊ creatura. ʒꝓhat auctoꝛitaribus banaſceniqͥlibꝛo pno ca ꝙ ſic inquit. In —— 1L„ voꝛpoꝛeñ ingnãbil ſiue ĩ pncipio inalterabi
lex ineotiuptibile r qᷓcüchde deot circadei eſſe dicunt hec nò quid eit ſignificãt ß qͥd nõ eſt opoꝛtet aüt eð qui vult ſubſtãtiã alicdi. cere qͥd eſt enũciare nõqd ndẽ.verütñ ideo qͥd eſt dicere impoſſibile ẽ hm ſubſtantiã fa⸗ mliari ieſt autẽ ex oĩ ablatioe facererõneʒ. Mihil eni eoꝝ qͥſũreſt no ut nõ ens ßurſu oĩa ens ⁊ ſi bp ipiũ eſſe ens. hec üle. Exq pot arguiſic. aqſũt eiuſcẽ rõnis fyrmals ꝑ
vnũ inquòtũ conuenit cũ altera põt intelligi
atiud:ß de ꝑceptũ nulliꝰentis creati pot ĩ
telligi b potiꝰꝑ remotionẽ oiuʒ.igit ⁊c. dẽ libꝛo ⁊ caz? Bol eni de ſupꝛaens. Ex ſic.illa que ſũt eiuſdẽ rõnis foꝛmalis vnũin⸗ quãtũ tale nõ excedit aliud.ß deꝰ ſupꝛgens ⁊ intelligi debet ſupꝛa ens cregtũ.igitnòc uenit cũ ipſo in ila rõe foꝛmali. Maioꝛ nð. q petrnðò eſt ſupꝛa paulũ iquãtũ ho. Ides kbꝛo codẽ caꝰ ꝙ deus eſt ſupꝛa oiaens? oĩa cõdens. Idẽ libꝛo eodẽ caꝰ xiidicit. oʒ autẽ ſcire ꝙantexuſioi.libeꝝ arbitriũ equo ce dicit aliter qͥd ẽ ĩ deoꝛalit i angelis:⁊ ali i
hoib· nã in deo qͥdẽẽ ſupſbſtãtialit. Inãge iis aũt ut cõcurreète habilu.i.ĩↄceptide opa⸗
tidis ⁊ interpoſitionẽ nãliter tpis noaſſumẽ
tẽ neq; eãq; coꝛpe remittẽriã habẽs. yn ho⸗
mine aũt ut tpalit᷑ habitu pᷣexcogitãte ince- prionẽ tpis. hec ille. Ex hoc habet᷑ ſi liberũ arbitriũ reꝑitequoce ĩ deo⁊ ĩcreaturaigi᷑ ⁊ alia. qꝛ de oibꝰ eſt eadẽ rõ. Nunc ſecundo loco adducã ròes quib?ꝓbat᷑ ens nòeẽ vni⸗ uocũ ſubſtãcie ⁊ accñjti.¶ Muan pᷣma talis eſt. Ilia dictio ĩpoꝛtat plůres cõceptꝰqͥ dici tur cquoce de illis de qͥbꝰ dicit:ß hᷣm poꝛphi riũ ariſto.allegãtẽ ĩ textu. Siquis oĩa emia vocet eqͥuoce nũcupabit ⁊ nõ vniuoce.quẽ⸗ admodũ dicit ariſto. Ců eni decẽ ſint pᷣnci⸗ pia coĩa Pᷣm nomẽ ſolũ ens cſt ens coẽ ñ ᷣm ditfinitiõis rõnẽ que ᷣm nomẽ ẽ.ens ſubq
claudunt᷑·x.pᷣdicamẽta nõ ht còceptuʒʒꝰ.
⁊arõ.illud qð imediate ⁊ pᷣma ſignificgti- oůe ſignificat oiaq̃ ſũt in. x.pᷣdicamẽt nò hʒ vnũ ↄceptũ coẽʒ:ß ens ſignificat imediate⁊ bmaſignificatòe pᷣm ↄmẽtatoꝛẽ. xæmetha id ðẽ in vnoqͥqʒ pᷣdicamẽtoꝝ. Idẽ dicit comẽ ratoꝛ 4 metha. ↄmẽto.xiiꝰqꝙ illud qð ſigni ficat h̊ nomẽens. diſtiguit᷑ cũ eoqð iignifi⸗ cãt dictides pᷣdicamẽtoꝝ.igit ens j dieit ↄce brz. git nec vniuocũ.iMa.nõ. q̃ ſieni et ↄceptũ ʒ diſtictũ ab alhs tũc pmoſi⸗ gnificaret illũ ⁊ mediãte illo ſignificaret alia uel aĩal pᷣmo ⁊ imedige ſignificat ſenſibile ⁊ mediãte illo ſpẽs ↄtẽtas ið eo. Mioꝛꝓbat ꝛꝓ tãto ens ⁊ vnů nõ funt gnã. qꝛenti non poreſt fieri additõ. Similiter nec vni alhlq
unum⸗ ißenroh uitiinc niyfiluidi mpon ustmip: unyrilnibi nzntirln iunlnbrin iimin
etn

—
— ——
„ —
uncnhn
mat durli i
ucunwnſia
em un n
aſ
**—— **——— 3—= —————— 2 ————
tranſcendentibꝰq nihil eſt extra rõnẽ entis ut vult phᷣus ʒꝰ metha. Wbidicit. ipoſſibile p̃dicari aut genꝰ aut ſpecies generis de ꝓ⸗ pꝛhs differẽths. quare ſi vnũ genus aut ens nuila differentia neq; vnũ neq; ens erit. Itẽ in xiꝰ libꝛo. Ens ⁊ vnũ nð ſůt genera· q nð pñt habere differẽtias. quia oĩo ens ⁊ vnñ ticipant. Itẽ gꝰ metha. Nuecũq; vera nõ pyt materiã itellectualẽ ſenſibilẽ ſtatim vnũ qõq; eoꝝ vnũ eſt ut in ente. Abi vult phᷣs ⁊ ↄmẽtatoꝛ ↄmẽto vltimo ꝙens imediate de⸗ ſcendit in decẽ genera. Möfirmat᷑. llud qð ſignificat oẽ ens poſitiuũ exiſtẽs in genẽ ilud nõ põt cõtrahi ꝑaliqð ad determinatũ genꝰ.ß ens ẽ huiꝰmõi. igit⁊c.Maioꝛ nota. qʒ illud qðcõtrahit ens ułeſt ens ułeſt non ens. nec pot dici pᷣmũ. necæ.qꝛ nihil põt cõ trahere ſeipfũ. Tũ etiã. qu rò ↄtrahibilis dʒ eẽ extra rõnẽ ↄtrahẽtis: ß nihilẽ qð ſubter⸗ fugit rõnẽ enris.⁊ iſtaeſt potiſſima ròõquare ens nd põt eẽ vniuocũ.¶ʒrõ. Eñcũq; dre diuidentes ↄceptũ aliqut᷑ ſe hñt ꝙ nòẽ dare poſſibile mediũ ꝑ abnegationẽ ⁊ inditferen⸗ tiã vtriuſq; ↄcept? ille qͥꝑ tales differentias diuidi᷑ eſt denudatus ab oĩ vna rõne Hec Ppoli pʒ· qm̃ ex oppoſito p̃dicatideſtruit᷑ ſubiectũ.⁊ idcirco pᷣdicatũ claudit᷑ in ſbiecto Cõſtat eniꝙ ſi illud diuiſũ includit aliquam rem illã rõnẽ opoꝛtet eẽ inditferẽtẽ ditferen tis diuiſiuis ⁊ mediãpꝑ abnegatõeʒ vtriuſq; Bicut patʒ ꝙ rõ ſenſibilis necẽ rònalis nec irrònalis: ſed abſtracta ⁊ media ⁊ indifferẽs ad vtrq;. vnde ſi rõ ſenſibilis eſſet rõnalis ⁊ irrõnalis neceſſario rònale diuiſũ ꝑ rònale ⁊ irrònale nò diceret vnã rõnẽ ß plures ut pʒ. ß ↄſtatꝙenſdiuiditꝑ abſolutũ ⁊ reſpectiuũ nec eſt aliq̃ rõq̃ poſſit abſtrahẽ ⁊ ſe habere ꝑ indifferentiã̃ ad abſolutũ ⁊ reſpectiuũ. Mis eni rõ uelẽ abſoluta ułreſpectiua:cũ Idicto rie ſe habeãt eſſe ad ſe ⁊ eſſe ad aliud.qᷓ còce⸗ pt'entis diuiſus ꝑabſolutũ ⁊ reſpectiuũ eſt denudatꝰ ab oĩ vna rõne coi.¶ꝗꝰ rõ. Dñ⸗ eůq; eſt dare aliqͥd vnů vniuocũ eẽntiale coẽ pluriboʒ in rõnc illoꝝ pluriũ aliqͥd includi Argctiuũ iliꝰcoĩs ad illa plura rõne cuiꝰilla plura diſtinguũt᷑: ß nihil eſt imaginabile qð poſſit ↄrahere ens ad deũ ⁊ creãturã:ad ib ſtãtiit accñs. ꝓqð talia plura differãt.igit᷑ ens nõ põt eẽ coẽ eẽntiale reſpectu oꝛuʒ. Maioꝛ nota. qꝛ homo ⁊ aſinꝰq̃ ſũt ſubaiaii iaialitate ↄueniũt ⁊ plurificãt᷑ ꝑ differẽtias ↄrahẽtes. MWinoꝛpbat. qʒ q̃ro pqd ctra⸗ pitens ulꝑ differetias foꝛmales kꝑmodos itrinſecos. Nõpdifferẽtias qʒa genꝰ extra vonẽ differẽtiaꝝ:ß nihil eſt cuiꝰrònẽ ens ſub
terfugiat. Ad hoc eſt auctoꝛitas phi ʒ me⸗ tha.⁊ vndecimo mecha. Ad idẽ eſt damaſce nus libꝛo pᷣmo caꝰxihvbi ſic dici᷑. Peꝰ ſim- plex cſt⁊ ĩcõpoſitus.qð aũt ex multis ⁊ dif⸗ feremtibꝰ eſt⁊ cõpoſitũ eſt. Si igit increabi le ⁊ ſine pᷣncipio⁊ ſine tpe ⁊ incoꝛpoꝛeũ ⁊ im moꝛtale ⁊ eternũ ⁊ bonũ ⁊ cõditiuũ ⁊ alia ta⸗ lia ſubſtãtiales diſferẽtias eſſe dixerimus in deo ex tot ↄnexũ nò ſimplex erit ßᷣ cõpoſitũ ꝙ vltime impietatis eſt. damaſcenꝰĩfoꝛma Rñdebis foꝛtaſſis ꝙ ndeſt incduenies deũ
coponi ex genere ⁊ differẽtis. quia talis cõ⸗ poſitio nò ẽ realis nec ẽ ex nã reiß ſolũ rõis Rÿñdeo ꝙ verũ eſt ꝙ fᷣm thomiſtas n eſſet incbueniens talẽ cõpoſitionẽ eſſe in deo: ſed qꝛ ſcotiſte ⁊ maxie bonetꝰ qui ponit ꝙ diffe⸗
rentia ↄtraheès ens ad deũ diſtinguatex nũ rei ⁊ foꝛmaliter foꝛmalitate ipſiꝰ entis cõtra
cta.⁊ ſic ĩ deo ſůt diſtincte foꝛmalitates ſciʒ foꝛmalitas cõtracta⁊ ↄtrahes.ʒ quos ẽ iſta
auctoꝛitas damaſceni. Tů ⁊oſiens diuidere
tur ꝑdifferẽtias ĩ deũ? creaturã i ſubſtãtiã
⁊ accñs ſequeret᷑q eſſet genꝰtß̃ ↄñs ẽfalſũ ⁊ contra phmʒꝰ metha.⁊ cõtra comẽtatoꝛẽ xx metha.cõmẽto ðña ꝓbat᷑. ẽ diuiſum in plura ꝑdifferentias foꝛmales pᷣdicabiles de ipſis qͥditatiue illudẽ genꝰreſpectu ipſoꝝ: ens ẽ hꝰmði. igit ⁊. Kÿdet bonet?ĩ metha.
ſua.ꝙens nõ eſt genlicʒ diuidatpdifferen⸗
tias foꝛmales.qꝛ de rõne generis eſt es fini⸗ tũtß ens iqᷓ;tũ ens abſtrahit a finitate ⁊ ifini tate. igit ens ndeſt genꝰ. ¶¶Cörrg. Quia di ctů tuũ iplicat Zdictõeʒ. nã ipoſſibile ẽ ꝙ ens ſit contrahibile ⁊ ꝙ no ſit finitůũ. Vñ arguo ſic. llud qð nõ ſubterfugit ròõnẽ ↄtrahibili⸗ tai nõ ſpterfugit rõnẽ finitas:ß ens ĩ ſua etiã coĩtate acceptũ ſᷣm te nõ ſbterfugit rõnẽ hi bilitat. qꝛ ponis ens coœẽ eſſe Zhibile ꝓdr̃as. igit᷑ nõ ſpterfugit rõnẽ finitas. maioꝛ ꝓbat᷑. qꝛ oẽ qð ẽ Shibile ẽ tale ꝙ ſibi pot fieri addi- tio:ß ifinito nulla põtfieri additio. igit᷑ cõce⸗ ptꝰent ʒhibilis ndẽ ifinit? mioꝛẽ ↄcedũt ſco tiſte oẽs. ¶arguo ſic volẽdo ꝓbareꝙ ifi⸗ nitas ułfinitas nihil faciũt ad rõnẽ gis uł ſpẽi maxie hm re.⁊ ſic. Eðẽ extrinſecũ oĩ rone foꝛmali⁊ ẽ extra oẽ genꝰillud nð põt eẽ rò poſitibis ułremotidis illiꝰqð pᷣciſe ↄpetit ditatibꝰex rònibꝰ ſuis foꝛmalibꝰ: ß finitũ ifinitũ cũ ſint modi itrinſeci ſůt extrinſeca oĩ rõni foꝛmali⁊ ſũt extra oẽ genꝰ. Eſſe etiã ge nꝰuł ſpẽm ſolũ ↄueniũt rebꝰex rõnibꝰeoꝛuʒ foꝛmalib?.⁊ nò rõne alicuiꝰmodiitriſeci.igit eẽ finitũ ul infinitũ nihil conferũt ad hoc ꝙ aliqd ſit genꝰ uel nõ genꝰ. qð eſt te qͥ ponis ꝙ ad hoc ꝙ aliquid ſit genꝰrequirat᷑ finitas.

———————————————
——— ————
———.—————————— ⸗————— Sn 3 5 S— S.—
Me—
ʒoſic. nigioꝛẽ habitudinẽ didẽt᷑ hfe exñ̃tia ⁊ ndexñtia ad rõnẽ generis kſpẽi cũ etiã ſint modiitrinſctiq; finitas ⁊ ifinitas.qꝛde ròne generis eſt ꝙ ſit in ſuis ſpeb⁊ det eis nomẽ Zrõnẽtß illud qð nõ exiſtit nd pot hoc fack:ß pᷣm te exjtia? nõ exñtia cũ ſini modi itriſeci nipi cõlerũt ad hoc ꝙ aliqͥd ſit genꝰułnõge nufuł ſpẽs uł nõ ſpẽs. qꝛ foꝛmalitas cui põt attribui rõ generis ſiue exiſtat ſiue ñ exiſtat ſiuc ſit in actu ſiue ſolũ ipotẽtia obiectiua ſpeſt gen?⁊ ſpẽs. igit nec finitas ⁊ ĩfiniraſcũ
etiz ſint modi itrinſeci poſſint ↄferre ad ra⸗
tionẽ generis. relinqͥt᷑ igitꝙ ens nullo modo poſſit diuidi ꝑdr̃as. Nec ꝑmodos itrinſe⸗ tos pot diuidi ens in deũ? in creaturã.i ſub ſtitij ⁊ accñs ꝓbat uecũq; eni ſub aliquo coĩ diuiſo plurificabũt᷑ talia nõdifferũt i p illa ꝑq̃ plurificã᷑ ⁊ nõĩ ilo coĩ. pʒ ex termis hö aſin in aiali cðueniũt ⁊ nõ df̃nt nilip ila ꝑq̃ plurificant᷑.i.ꝑ dras.ß deꝰ⁊ creatura ſubſtãcia ⁊ accũs ſᷣm te ſůt ſub coĩ ente ⁊ plu rifcãt᷑ ꝑmodos itrinſecos qͥ ↄtrahunt ipſuʒ ens. igit᷑ deꝰ⁊ creatura ſba? accñs non df̃nt foꝛmalit:ß ſolũ modalit.qð ẽ abſurdũ diccre ⁊ falciſſimũ.ſeq̃ret᷑eni deũ ⁊ creaturã minuſ diſtigui qᷓ; albedinẽ et nigredinẽ:qᷓ tñ diſtin⸗ guñt᷑ foꝛmalit. Pꝛetea ſcotꝰ dicit. ꝙ ens di⸗ uiditi ſubſtãtiã ⁊ accñs ꝑmodos qͥ ſũt pſe ⁊ ialio ut h ꝙdico pꝑſe ↄſtituat ſbam eſſe ĩↄlio cõſtituat accñs. Euero quõ accipit᷑ ibiꝑ ſe poſitiue uel negatiue.nò põt diciꝙ p ſe acci piat poſitiue. qꝛ ᷣm boetiũ in li de ebdoma⸗ dibaccipiẽdo ꝑ ſe poſitiue ſoldeꝰdicit ꝑ ſe. nec accipi põt negatie ut tãtũ valeat ſicut ñ eẽ i alio Tũ. qꝛ růc negatio eſſet de rone ſub ſtãtie. Tũ ⁊ qꝛ bmaria diuerſitas ſbſtãtie ⁊ accñtis eſſet ꝑ negationẽ 3 eſt impoſſibile. imo diuerſitas ĩ negationibꝰuel pᷣuationibꝰ pᷣſupponit diuerſitatẽ in poſitiuis.ſeq́᷑ igit ꝙ nullo mo ens poſſit diuidi in ſubſtãtiã ⁊ ac eidẽs:in deũ ⁊ creaturã ꝑ modos itrinſecos Muita rò. Si ens diceret vnñ ↄceptũ ſe⸗ eret᷑ꝙꝙ decẽ pᷣdicamẽta nõ eẽnt altiſſima? mo intellecta.qʒ eſſet ipfũ ens altiꝰ⁊ pꝛiꝰin tellectiuũ.ſ ↄmcẽtatoꝛ dicit ʒmetha. Qꝛ pᷣdi camenta ſunt pꝛimo intellecta ſcit pᷣmitate vltimate abſtractiðis. Et poꝛphiriꝰ dicit ꝙ ſunt pncipia altiſſima ⁊ pma.igitens non di cit ↄceptũ ʒ nec vniuocũ. S̃ rõ pꝛima diuerſa nò ↄueniũt in aliqᷓ vna ròne. nam ſi vuenirẽt in aliquo dicerent᷑ tũc diferẽtia ⁊ nð diuerſaſicut pʒ xꝓmetha.ß decẽ pᷣdicamẽ ta ſũt oino pᷣma diuerſa.qꝛ ſũt pmo itellecta rrielolubilia funplicia ⁊ q̃ diffinirĩ poſſunt nec ↄponũt᷑ ex duobↄceptibꝰ ſicut dicit cõ
mẽtatoꝛ ʒmecha.⁊ phus ibiqẽ.vrð ꝙ; ens diceter ʒoccptũtũc aliqd poſſitreptri coẽ decẽ pᷣdicamẽtisſ.ipſeↄ
ceptꝰentis: ſed
—
ↄmeẽtatoꝛ dicit xmetha.ꝙ nd repit aliqd qð
ſit co pᷣdicamẽto ſubſtãtie ⁊ quaiitai ali
pᷣdicamẽtis. Et phus ʒphiſicoꝝ dicit ꝙſp⸗
ſtantie q̃litati ⁊quãtitati nihil eſt coẽ accipẽ.
Etↄmentatoꝛ dicit ibidemꝙ impoſſbileeſt aliqͥd iuenire coẽ pᷣdicamẽtis in quibꝰiuenit morꝰgerð. illud qðſic ſe hʒad ſuaſignifi⸗ cata ſicit ſanũ ad ſua nð hʒ cõceprũʒqꝛa ſanitate aialis diete ⁊ potionis nõ abſtrahit vnꝰ cõceptꝰcoĩs qui ſanitas appellet:ß ens ſic ſe hʒ ad decẽ pᷣdicamẽta ſiẽ ian·ad ſuna ut dicũt phus ⁊ ↄmẽtatoꝛi ꝗꝰ metha.qᷓ ens nõ ipoꝛtat vnũ ↄceptũ. rd.illud qð dicitur multipliciter nd dicit vᷣnũ ↄceptũ:ß ens ẽde multipliciter dictis. ut dicit phus pᷣmo phi⸗ ſicoꝝ? metha. ⁊ in multis alis locis. igit 2. Wecima rò. Quccũq; habẽt diſtictos ↄceptꝰquerere quidè vnũ ndeſtquerere ed
ſit aliud.ptʒ.qꝛ de diſtinctis ↄceptibꝰ poſiut
foꝛmari diſtice q̃ſtiões.ß q̃rere quid eſt ens nõ eſt aliud q̃rere nili qͥd eſt ſba bm famoſio rẽ ſue acceptionẽ. ur dicit phsy⸗ metha. Et qð olim nũc ⁊ ſp queſiũẽ ⁊ dubi tatũ qͥd eſt ens H eſt q̃rere quid eſt ſubſtãtia Vñ vult phs qñ ſimplicit loquit de eme in⸗ telligere debemꝰde ſubſtãtia. hoc nò cẽt ve⸗ rũ nifi ponẽt in numeꝝ cũ ↄcepiu ſubſtanne
Vndecima rò.illud qð ãnologice dicitde ſuis ſiqnificatis nõ impoꝛtat vnã rònẽ: equi uoca eni ſũt plures rõnes. annaloga vo ſůt vera equoca niſiꝙ nõ ſũt a caſu:nomẽ eni ca nis caſualiter ipoſitũ eſt latrabili⁊ marino qᷓ eũ ipoſuit cani nõ habuit reſpectũ ad mari nũ. Biiter qͥ impoſuit nomẽ arc altari non habuit reſpectũ ad poꝛcoꝝ ſtabulũ:⁊ tñ gra ſignificat vtrũq;. Inãnologis aũt qͥ ipoſuit nomẽ ſanitat directe habuit reſpectũ ad ſa⸗
nitatẽ aialis. Ex quo patʒ ꝙãnaloga va ſůt
equoca quo ad plura ſigniticare: dimferůttñ
qꝛ eqͥuoca ſũt a caſu ipofita illis plurib ᷣna
loga ãt hñdo reſpectũ ⁊ attribuiònẽ ad vnũ ß ens znalogice dicit de ſuis ſignificat.igit .¶Buodecima rõ.illud nõ imponat vn ↄceptũ infra cuiꝰ rõnẽ eſt pus poſteri?⁊ a⸗ tributio. Si eni ibi eſt pus ⁊ poſteriꝰ⁊ attri burio diſticta ſũt⁊ in actu illaquoꝝ vnu eſt pus ⁊ aliud poſterius. impoſſibilceſtenieẽ reſpetm̃ poꝛitatis ⁊ poſterioꝛitaris⁊ aitri⸗ buiis niſi inter actu diſtincta. hol idẽ pal auctoꝛitate damaſceni libꝛo ʒ ca xxied infra pᷣmũ ſignif carũ entis eſt attributio· ſi⸗
gnificat eni pmo ſubſtantiũ⁊ exↄ̃i accs.

Unmwilit üicusnm woiüpmi x⸗ u uid m
u büimin iqani h nnlnmt — encxx
zihoiucn n
gchii
in jes t
quia eſt dipolitio ſubſtantie. vnde philoſo⸗ phus ꝰmetha· Aut ⁊ diffinitio ſicut ⁊ qpᷣqd eſt multipliciter dicitur. Sieut enim ens ex⸗ iſtit in omnibus ſed nò ſimpliciter:ita quod quid eſt ſimpliciter quid ſbſtantie aljs vero moalio. Et infra. Nuicqͥd igit᷑ erat eẽ⁊ diffi⸗ nitio⁊ ratio· aut ſolũ ſubſtãtiaꝝ eſt aut maxi muz ⁊ pꝛimum ſimpliciter palam. Ex quo vult ꝙaccña nd ſůt ſimpliciter entia nec hñt ſimpliciter quiditatẽ:ſed ſũt diſpoſiõeſquidi tatum.igitur ens non dicit᷑ vniuoce de ſbſtan tia ⁊ accñte.¶ Cõfirmatur.licet enim cũ vni tate rõis ſtet pꝛioꝛitas ⁊ poſterioꝛitas ⁊ attri butio in ſecũdarijs ſignificatis:nò tamẽ inp⸗ mario ſignificato.verbi gfa aial qð ſignificat ſenſibile ſchario vero ⁊ mediãte ſeſibili ſigni⸗ ficat ſpẽs.ſtat igit᷑ pᷣoꝛitas ⁊ poſterioꝛitar int ſpẽs ⁊ attributio cum ynitate ſenſibilis queẽ ratio aialis. Bed ſi infra rõem ſenſibilque moſignificat᷑ꝑ iſtũ terminũ aial eẽt aliqͥd puf ſignificatũ⁊ aliqd poſteriꝰ aliud per ſe:aliud vero per attributiðeʒ ad illud per ſe. Jmpoſ ſibile eẽt rõem aialis eſſe vnam in actu:immo eſſet aliquid in actu cui attribuere᷑poꝛitas:⁊ aliud cui attribueret᷑poſterioꝛitas. Et ſic pʒ maioꝛ.ſed in pᷣmo ſignificato entiſ eſt attribu tio ⁊ pꝛioꝛitas ⁊ poſterioꝛitas ᷣm płan vbiq; ſicut pꝛius pꝛobatũ extirit. igit de neceſſitate impoꝛtat plures rònes in actu. ¶ Terciade- cima rõ null ſignificãs vnã rõem dicitur ſi⸗ gnifcare inferioꝛa ⁊ contenta ſub illa rõe.ð⸗ bi ga.aial non dicit ſignificare hoĩem ⁊ aʒi⸗ num:ß ens ᷣm phm in pñtis ⁊ qnto metha. ſignificat hoc aliquid quale quantuʒ⁊ alia p⸗ dicamẽta:⁊ ſimiliter actum⁊ potentiã.ergoĩ poſſibile eſt ꝙ ens ſignificet aliquã rationem Lonfirmatur. Quia phus vbiq; videtur diuidere ens quaſi vocem in ſua ſignificata:
non quaſi ſuperius ⁊ cde in ſua inferioꝛa. vñ
dicit. Ens ſignificat hoc quid hoc aliqd: illud vero quale:ilud aũt quãtum ⁊ſic de alijs Suartadecima ratio. mnis dictio in p
dicãdo pᷣdicat ſuũ ſignificatũ.ſed phus dicit i
gmetha. ꝙ ens non p̃dicat alterum aliquid prer aut quale aut quantum. ergo ens ñ ſignificat qͥd quale quantum.⁊ per ↄñs nõ di cit vnum conceptum.igitur nec vniuocũ. Quitadecima ratiò.· qua pꝛobatur ꝙ ens eſiche vniuocum⁊ ad veũ ⁊ àd creaturãẽ ta lis Omnis effectus equocus dependẽs a cã ua equiuoca ßᷣm oẽmentitatem ſuaʒ nihilpᷣt ere vnius rõnis cum cauſa ſua: ſed ſic eſt Pois creatura dependet a deo ſicut a ſua cã equiuoca hm œẽm entitatem ſuaʒ. igitur nul
a creaura põt habere aliquid vnius rõnis
cuʒ beo. Minoꝛ nota ẽ. quia ols entitas cre atureẽ creata. Maioꝛ pꝛobatur. quia da en titatem in quaeffectus cõicat cũ ſua cauſa eqͥ noca velẽ eiuſdẽ ratiõis cũ ſua cauſa vel non Si non habeoꝓpoſitũ. Bi ſic, igit fm illam
entitatem creatura nò dicitur cauſa equiuo-
ca:ſed ſoluʒ vniuoca⁊ ſic deus eẽt cauia vni⸗ uoca entitatis create.qð eſt fallum ſm oœẽs. Bextadecima ratio vnuʒ non dicit᷑ vnita⸗ te de.deo⁊ creaturis.igitur nec ens:ↄña pa tet. quia de quibuſcunq; pᷣdicatur ſbiectũ ᷣm vnã rõemde eiſdeʒ pᷣdicatur ⁊ paſſio. Añs ꝓ⸗ batur per mg̃m ſniaruʒ libꝛo pᷣmo dil· xxiii caꝰʒꝰvbi dicit. ꝙ quando dicit᷑. deus eſt vnꝰñ volumꝰoſtendere vnitatẽ eſſe in diuinis: ſed ſolum multitudineʒ excludimꝰ. Ex hoc vult ꝙ vnitas nõ dicitur multipliciter de deo⁊ cre aturis. Pimiliter dicitur de trinitate ꝑ quaʒ ſolitudiiem remouemus ex auctoꝛitate hila rh· loquitur autem ibi nõ de numero cauſato ex diuiſione continui. quia hunc nullus nun⸗ quam poſuit in diuinis ß de numero trãſcen dente A Pubitatur pꝛimo que tamen eſt ra tio potiſſima ꝙ ens non eſt vniuocum. ¶ Bi cunt aliqui ꝙ ideo.quia accidens non eſt ens foꝛmaliter ſed ſolum entis.⁊ non eſtens niſi attributione ad ſubſtqtiã. Tontra illudqð hʒ eſſentiam veram ſemota eſſentia ſubſtantie ñ eſt ens in attributiòe ad ſbſtantiã:ß tranſbſtã tiata ſbſtantia panis manet eſſentia gcciden- tium ⁊ ſimiliter exñ̃tia:tũc auteʒ ſubſtãtia pa nis non manet.igitur accñs non dicitur ens in attributione ad ſubſtãtiq. Tum ⁊oquia en titas abſoluta non habet hoc ꝙ ſit ex attribu tione ſiue relatione:ſed alique entitates acci- dentium ſunt abſolute.igitur æ. ¶ Dico igi tur ꝙ licet phus fuit illius opinionis ꝙ accðſ non habeat qͥditarem nec entitatem foꝛmali⸗ ter b eẽt ſolum diſpoſitio entis:tamen cõiter iaʒ omnes theologi tenẽt ꝙ accñᷣs eſt ens foꝛ maliter. Iſta igitur ratio quã aſſignant non videtur mihi ſufficere ¶ Aliam rãtiõem cre do eſſe quare ens non eſt vniuocum quã etiã philoſophus poſuit. quia videlicet ens poſi⸗ tum qðeſt extra nihil licet oꝛdine quodam ⁊ quia eſt tante latitudinis ideo nullus conce⸗ ptus poteſt ſibi addi. ⁊ ſic nõ põt contrahi ad vniuoca. Ande ad hoc ꝙ aliquid ſit vniuocũ nomen non ſolum requiritur ꝙ ſignificatum illius includatur ĩ vtroq; vniuocaioꝝ foꝛma liter ſicut credo de ente:ſed ſquirit᷑ vltra hoc ꝙ habeat xonceptum ponentem in numeruʒ cum coſiceptibus cõtrahentibus tale cõe ad ipſa vniuocata. t iſta conditio deficit enti. non pꝛima vt mihi videt᷑. Iſtam ròem tãgit

herpheus qðlibeto æqueſtiõe Subitat 2Quid de illa diſtictiõe ſcoſtitaꝝ quã dant de triplici vniuocatiòe ſcʒ methaphiſica phi ca⁊ logica. MRdeo ꝙ iſtã diſtinctio quã dãt ßᷣm moqũ quo declarãt oĩo nullaeſt. Hamſi vniuocatio debeat diſtingui ᷣm modos gᷓ̃a les ſcibilitatis quare ergo nõ ponũtetiã vni uocationeʒ mathematicã ſicut ponũt vniuo catiem phicam. ¶ Cõtra deſcriptiõem vni uocatiõis phice arguo.quia dicis.ꝙ vniuo⸗ catio phica eſt vnitas nature ex natuã rei cir cũſcripta omni operatiðe intellectus:⁊ ꝙ tat vniuocatio eſt ſolum in ſpẽ ſpecialiſſima. Lotra quero. vtꝝ vnitas aialis in homie ⁊ hʒino ſit realis vel rònis.ſi rõnis.hoc ẽ con tra te qui ponis ꝙ vnitas generis eſt vnitas realis minoꝛ tñ vnitate ſpecifica. Bieſt reat ſequitur ꝙ genuſ erit vniuocũ vniuocatione phica:⁊ non ſolum ſpẽs. Rdebis ꝙ licet ſit realis:tñ nõ eſt ita magna ſicut vnitas ſpeci- fica.tum etiam.quia inter illa vniuocataẽ oꝛ do quidã. qð non eſt in vniuocatione qᷓ ſpẽs vniuocat᷑.¶ Cotra ſieſt vnitas realis natuẽ igitur eſt vnluocatio vera phica ⁊ non phica equocatio:nec eſt ibi oꝛdo in pꝛincipali ſignifi cato.quia aĩalitas ita foꝛmaliter repitur ĩ aʒi no ſicut in hoie licet ibi ſit oꝛdo in ſignificato ſcðqͥrio. quia homo expꝛeſſe ſignificat ſenſibi litatẽ licet ex ↄñti ſignificet ſpẽs inter quas eſt oꝛdo eẽntiarum. ¶Cõtra vniuocatibem logicã arguo quia dicis:vniuocarò logica eſt vnitas alicuius realitatis vcl intẽtionis pꝛi ſub vna intentide logica cõcepte. Iſta deſcri ptio nihil valet. vnde arguo ſic. Qcũq; ĩ de ſcriptide alicui?ponũt᷑ plura vnů in recto ali ud in obliquo illud qð ponit᷑ in recto foꝛmali⸗ us ſe habʒ ad diffinitũ qᷓ; illðqð ponit᷑ in obli quo:ſed vnitas realitatis que ẽ realis vnitas in pᷣcedenti deſcriptide ponit᷑ in recto:⁊ inren tio logica ponit in obliquo.igitur foꝛmalius le habet vnitas realis ad vniuocatiòem logi camq; intentio logica.ſequit᷑ igit᷑ ꝙ vniuoca tio logica ẽ vniuocatõ reał⁊ ñ rõis:⁊ꝙẽ ens fale ⁊ nõ ens rõis.igit᷑ nò diſtiguit᷑ ab vnitate phica vel methaphiſica. ¶ Lontra vniuoca tiõem methaphilicã arguò. Quia ſideſchtõ eiꝰ eſſet bõ ſeq̃ret᷑ ꝙ vniuocatõ phica eẽt vni uocatio methaphiſica ⁊ ſic nò poneret in nu merũ cum ea.ↄa ꝓbatnr.quiaqᷓ̃ro vtrů vni tas ſpẽi ſpecialiſſime ſit vnitas intẽtionis p⸗
me abſtrahibilis vel non. Si ſic habeo ꝓpo
fiuum ꝙ vnitas phica eſt vnitas methaphiſi ca. i ndꝛſequeret᷑qꝙ ho nd diceret vnam rea litatem minoꝛẽ vnitate numerali circũſcta omni oꝑatiõe intellectus.qð tu negas Mꝛe
MQueſtio
tẽ hñtiũ fũdata
cõuenit rebus hᷣm ꝙeſt obiectiue in inreſe ctu:ſed nihil eſt abſtrahibile ſine igitur nihil eſt abſtrahibile circunſcripia oi zintentice immo neceſſariumeſt ꝙyſi ali debeat abſtrahi ꝙ habeat eẽ obiectiue in ile lectu qð eſſe obiectiue in intellectu eſtfoꝛma⸗ liter æ itentio. Ex hoc ꝙ coꝛelaria q inferũt ex falſo fundamẽto ꝓcedunt.⁊ ſic nipil valẽt Bico igitur ꝙ no eſt niſi duplex vniuocuʒ ſeʒ reale ⁊ intẽtionale.⁊ ſic tantũ duplex vni⸗ uocatio ſeʒ realis ⁊ intentionalis. ¶¶niuo catio realis eſt foꝛmalis cõfoꝛmitas ⁊ cdueni emtia plurium in gliqua tertia rõe obiectiua li in ipſis pluribꝰfoꝛmaliter incluſa. Picitur pmoꝙ vniuocatio realis eſt foꝛmalis cõfoꝛ⸗ mitas:ꝑ hoc excludit annologũ.quia inter ſ⸗ nitatẽ vꝛine:⁊ ſanitatèẽ homiſ non eſt cõformi tas foꝛmalis.qꝛ ſanitas non cõtinet᷑in yꝛina foꝛmaliter:ß ſolum ſicut in ſigno. Dicitæpli um. quia vel dicit vniuocũ reſpectu ſuiipius glias petrus eſſet vniuocũ:ß vniuocũ realeẽ pluriuʒ vniuocoꝝ.i.vna voce ⁊ vna ratione ſignificatoꝝ vel ſignificabiliũ. Bicit ʒein aliqj tertia rõne obiectiuali:ꝑ hoc excluditens ⁊a lia trãſcẽdentia.qꝛ illa nõ habẽt tertiã rõnem diſtinctã cõtra rões alias. Coꝛꝛelariumtʒ ens foꝛmaliter cõtinuat᷑ in ſbſtantia⁊ accite vt nůc credo ſaluo meliori iudicio ſitq; iner ea foꝛmalis cðfoꝛmitas:tamen enſnd dicitur vniuoce ꝓpter defectuʒ terth. qꝛ non dicit rõ nem tertiõ ponẽtem in numeꝝ cũ rde ſbſtan⸗ tie ⁊ acctis. Cõtrahibile ei vniuocũ ad plu⸗ ra ad que cõtrahit᷑ nũquã ↄtinet foꝛmaliter i Shente. Nã genꝰqð eſt Zhibile nõ ↄtinct᷑foꝛ⸗ maliter in dr̃a:alias in diffinitide cõtineretur nugatio. Fns aũt foꝛmaliter iucludit᷑ in omi conceptu pfitali⁊ nõeſtqð rõem entis foꝛma liter ſubterfugiat.qʒ nihil differt ab ipſo foꝛ⸗ maliter vt nũc. ſuppono igit nullo modo dif finitio vniuocatiòdis realis poterit cõpetere ipſi enti.¶ Vniuocatio aũt intentionat ſiue logicalis eſt in dña modi cõcipiẽdi ſup vnarð ne obiectiuali ʒ?pluriũ reꝝ realeʒ cðfoꝛmita⸗ qðẽ obiectiue in itellecn Pꝛobat᷑. nã ſicut ens rõis nõ hñ̃s fůdamẽtũ in re eſtens rõis fictũ ⁊ ñ veꝝ:ita vniuocgio logica ſiue intẽtionat cũ ſit foꝛmair ens rõis ſinõ hẽat fũdamẽtũ in re.i.vniuocatidem re alem ſup qᷓ fundet᷑erit vniuocatioficta⁊ non va c ſicut generaliratẽ nõ dicimꝰvte ſi etiã ppꝛie vniuocatõeʒ intẽtionalẽ nò dicim
terea eſſe abſtractuʒ dicit intentiem c
vniuocuʒ niſi tanq; illud quo aliquid dicitur
vniuocum⁊ nõ tãquã ilð qð. Nãſiad yerʒ vniocatiõem ſufficẽt indfa modi cdcipid
iinuis
mnx¶citj wmup jummt

nuxctii th ſlige iht mnhin cupufui 3 k id! ruu nniyn
—*
vt ipi ſcotiſte volũt ſequeret᷑ ꝙdfa eèt vniuo ců reſpẽu huiꝰ⁊ illidfe. qꝛ poſſũ hfe cõceptů dr̃ne limpliciter nõ ↄcipiẽdo hanc vel illam dr̃am ⁊ ſic dfaeẽt genvel ſpẽs.qð eſt falſum eti pᷣm eos. ¶ tẽ ſequeretꝙ genꝰ⁊ſpẽs re perirentin emibrdis. ⁊ ſic i generibꝰ⁊ ſpeby eẽt ꝓceſſus in ifinitũ:qꝛ in entibꝰrõis ptꝓce qi in infinitũ. tẽ ſequeretqꝙ chimera eſſet
vniuocũ: qꝛ põt km dram cõcipiẽdi ad hãc vł ad illã chimeram in quoꝝ ròibus includitur
qꝛ de ròne huius ⁊ illius chimere.i.imagina te ꝑte ⁊ imaginate ꝑme que ſunt due ⁊ eẽ chi
merã⁊ multa abſurda ſequerent᷑.¶ Coꝛꝛela rium bmũ ad vniuocum veꝝ ſᷣm ꝙ iÿm diffi nit ariſtotiles i libꝛo pñtoꝝ. nõſufficit indt᷑a modi cõcipiẽdi. ꝓbatur.quia ad verũ vniuo⸗
cũ requiri? vnitas rõnis ſubſtantie.ſi vnitas
rdis ſubſtãtie nõeſt indta modi cõcipiẽdi ſed
potiꝰeſt rò realis realiter ⁊ foꝛmaliter exiſtẽſ
in pluribus cõcepta ſub indta modi cõcipien di.- ſæ coꝛtelariũ. Enſnõẽ vniuocũ ad deũ ⁊ ad breaturã ad ſbam ⁊ accñs.ꝓbatq?p tan
to dicũt eſſe ens vniuocũ qꝛ ſᷣm indt̃am mõi
ccipiendi:ſed talis non ſuſficit. igit⁊c. Pꝛe terea illi indie modi cõcipiẽdi vel coꝛꝛeſpon⸗
det vna natura realis ſub indfa cõcepta vł ñ
ſind·tunc illa vniuocatio ſiue indra modi cõ⸗ cipiendi eſt ficticia. Si ſic. tũc ens ẽ yniuocũ
vniuocatide phica. qð eſt contra te. Itẽ ſequi tur vlteri?ꝙ aliqua vna entitas realis ſit cõiſ
deo ⁊ creature: que etiaʒ ſit poꝛ ex natura rei
hm te qui ponis vnitatẽ pluris eſſe realẽ po⸗ niſq; oꝛdinẽ ex natura rei inter ròes piñtales Itẽ ſequeret᷑ꝙ est dabilis vna entitas realiſ ſechuſa oiĩ opatide itellect?qͥ nec eſſʒ finita nec ifinita:nec creata nec ñ creata.⁊ maxie ᷣm te qui ponis ꝙ vnitas vłis ſit vnitas realis vel ex natura rei. Cõfirmat᷑.qꝛ dicit damaſcenuſ libꝛo pᷣmo caꝰij. Hmnia que ſunt aut creabi lia ſunt aut increabilia. Si igitur illa entitas ʒobiectiualis eſt vt vult franciſcus ⁊ bone⸗ tus opoꝛtet ꝙ vel ſit creata vel increata. ii creata.igit aliqua entitas eſt increata. Bicre ata. igitur aliqua entitas creata eſt in deo. Bubitatur ʒ Quid tũc de vniuocatione phica dico vniuocatõ phica nd ponit ĩ nume rů ↄtra vniuocatiõem methaphiſicã vel rea-
lem⁊ logicã. Qnð vniuocatide reali ſiue trã ſctdente.i methaphiſicali vtimur in omniſei
entia ſicut in mathematica ita⁊ in phica: vñ ad auctoꝛitatẽ phi Vphicoꝝ rñdetur dupli⸗ citer. pꝛimo ꝙ in genere latent equiuocatiòeſ verumeſt quãtum ad ſcharia ſignificata: nõ nen in pꝛimario ſignificato vt ſupꝛa tactũ fuit in confirmatione·xij rationis. Aliter rñ
detur Fm albertů ꝙ in genere phico.i.in ma⸗ teria latent equiuocatòes.nam genꝰphicum ßᷣm albertũ eſt materia. Nunc reſtat rdere
id ròes opinionis ſcotiſtaꝝ. Et pᷣmo ad rõem factaʒ ꝑ pꝛimã cõcluſionẽ dicẽdũ.ꝙañ⸗ cedens eſt veꝝ. ſed male infertur ↄñs.ß ſic de beret inferri.ergo conceptus entis nõẽ vni⸗
nocus aliqua reali vniuocatiõe: ß ſoluʒ ficta
que eſt m indtam modi cõcipiendi cui inde
nulla entitas obiectiualis vei ratio coꝛreſpò
det in re.⁊ hoc cõcedo. ¶ Ad rõem ꝓ⁊con⸗
cluſione dico. ꝙ illa ratio nõꝓbat pꝛeciſe illð qð pꝛetendit: immo potius ꝓbaretq ens eẽt
vniuocum vniuocatòc logica:h etiã vniuoca tione methaphiſica ſip̃miſſe eſſent vere. vnð minoꝛ eſt falſa ⁊ꝓbatio aſſumit falſum. naʒ ſi ens eſt yniuocum ⁊ nõ ſen de ſbſtãtia ⁊ accñte ſicut accñs nec ſicut ꝓpꝛiũ vel ſiẽ dra opoꝛtet neceſſario velcꝙxp̃dicetur ſicut genuſ vel ſicut ſpẽs. vnde aliqui doctoꝛes eoꝝ ſicut franciſcus mayronis in ꝓlogo cõfiati dicitꝙ pᷣdicatio enris de deo ⁊ creaiura de ſubſtãria ⁊ accñte eſt ſicut ſpẽs pᷣdicatde indiuiduis q̃ ſolũ diſtinguũtur modaliter. qð tñ falſum
Muia deus ⁊ creatura ſbſtãtia ⁊ accñs diſti⸗
guũtur foꝛmaliter ⁊ nõ ſolũ modaliter ⁊ nõi alio niſiin ſeipſis ⁊ omni eoqð eſt ipſa ¶d rões ꝓ tertia cõcluſide factas rñdeo ad pᷣmã
dicenduꝙꝙ aliquẽ cõceptuʒ eſſe ʒ⁊ alium ad duos pot intelligi dupliciter. vnoꝰꝙ ſit alius alietate diſtincte ↄceptiõis ⁊ foꝛmal᷑ excluſio
nis a cõtrahẽtibꝰipᷣm ad illa reſpectu quoꝛuʒ dicit alius in vtroq; tñ foꝛmaliter cõtentꝰ⁊ ſic maioꝛ eſt vera. Alioꝰaliqͥſcõceprꝰpot dici ali us alietate totalitatis ⁊ cõfuſe appꝛehẽſiõis ròne ſue illimitate ſignificatiòis totã rõem il⸗ loꝛum reſpectu quoꝛũ dicitur aliꝰ foꝛmaliter abſoꝛbens ira ꝙ nulla ratio foꝛmalis in ipſis cõtineat᷑ quin tale totů foꝛmaliter ineludatur in ea. Et ſic còceptus entis ẽ aliꝰin ↄceptu ſb ſtantie ⁊ accñtis. Sʒ talis alietas ↄcept? ter thnõſufficit ad vniuocatiõem. Pꝛima igit alietas cõceptꝰĩfert verã vniuocatibõem:non aũtæ. Et ſic maioꝛ ſi itelligat de alietate ↄce ptꝰbmoaccepta ẽ vera ⁊ mioꝛ falſa. Si aũt itelligatde alietate cõcept? ⁊accepta: tunc maioꝛ eſt falſa ⁊ minoꝛ vera. Ad cõfirma⸗ tibem rñdeo ꝑ idẽ ꝙ maioꝛẽ va de illo qð ha⸗ bet vnů nomẽ ⁊ vnã rõem vnitate diſticte cõ
ceptidis ⁊ foꝛmalis excluſiõis ↄtrahẽtiũ tale ʒad illa reſpectu quoꝝ ponit in numeꝝ cõ⸗
ceptuũ:nõ ãt ẽ vera de alietate totalitat ⁊ cõ⸗ fuſe ſignificgtiõis totã entitateʒ oĩs qͥditatis foꝛmaliter abſoꝛbẽtis ¶ Ad ⁊dicẽdum.qꝙ maioꝛ eſt falſa. imo pma dignitas ẽ mttipler
r 2

Queſtio
ſicut ⁊ termini ex qbuſcðponit᷑ ꝓpõ. Idꝓba tiõðem dicẽdũ ꝙ nõ opoꝛtetꝙ ſemꝑ diſtinguat᷑ ꝓpo in qua ponitur aliqð multiplex. Nã iſta nò eſt diitinguẽda. Pis canis ẽ ens:ß ſolum tunc ẽ diſtinguẽda qñ de multiplici verificat aliqͥd qð nõ ſibi ↄpetit m torũ ambitũ ſue ſi⸗ gnificatiõis. vt iſſa eſt diſtinguẽda.oĩs canis natat.qꝛ natare nõ põt cõpetere cani hi totũ ambitũ ſue ſignificatiõis. vnde qꝛ pᷣdicatum pmi pnciph põt applicarienti fm totů ambi tum ſue ſignificatòis.ideo pᷣmũ pncipiũ non eſt diſtinguẽdũ b ſimpliciter cõcedẽdũ ¶MAd ʒnegatur ↄña pma adꝓbatiòem ↄ̃e Hce⸗ do maioꝛẽ ß negat᷑ minoꝛ. qꝛ ad hoc ꝙ intelli⸗ gam ſbſtãtiam ꝑ ſpẽm accidentis nõ opoꝛtet ꝙ abſtrahit᷑ ſtãtia ab accñte.qʒ ſbſtãtia non eſt abſtrahibilis ab accñte:dicis ꝙ nõ ita itel⸗ ligis:ß ſolum itelligis ꝙ entitas ſbr ab⸗ ſtrahatur ab entitate accñtis.hoc nd vak. qꝛ ex hoc nõ ꝓbatur niſiꝙ entitas bſtantie vel ſba ſub rõne entitatis intelligat ꝑ ſpẽm accñ⸗ ris. Bico igitꝙqͥditas ſbſtãtie nõ intelligitur — accñ̃tis tanquam per illud qð repᷣ⸗ entat ditatẽ ſſtãtie diſticte:ſed ſolů itelligi tur ſbſtãtia ꝑ ſpẽm accitis arguitiue. Quia video accñs ꝑppꝛiaʒ ſpẽm. Et arguo ſub oi⸗ bus acctibus latere gliquid qð mutatòe oĩʒ accñtium nõ mutat᷑. Ei illud dicit ſbſtãtia vt ſupꝛa declaratũ fuit in ſolutiòe dubitationis
ueſtiõis ⁊. Aliã foꝛmatiõem roõnis reduco ſic. deus cognoſcitur ꝑ creaturã.igitcreatuã veum cõtinet. vłergofoꝛmaliter:⁊ ſic creatu ra eſt foꝛmaliter deus.vel vᷣtualiter:⁊ ſic crea turg eſt pfectioꝛ deo.qð iteꝝ eſt falſũ. ẽ ma le cõcludit illa rõ:imo ita debet argui. Accũs mouet intellectũ ad cõceptũ ſbſtãtie. igit᷑ cõti net rõeʒ ſtãtie. vel ergo vᷣtualiter:tũc accñ eſt pfectius ſbſtãtia. igit᷑ foꝛmaliter.⁊ tůc ſeqͥ· tur ꝙ accñs ẽ foꝛmaliter ſbſtãtia.qꝛ ipoſſibile eſt qð aliqͥd cõtineat in aliquo foꝛmaliter ⁊ nõ denoiet ipᷣm ¶ Ad ꝗdicẽdũ ꝙ maioꝛ eſt fal
ſa. quia ſignũ diſtributiuũ põt ia bene diſtri
buere terminũ eqͥuocũ ſicut vniuocũ.nec ꝓ⸗ pꝛia ꝓpoſitio eſt diſtinguẽda maxime ſi acci⸗ piat reſpectu vnius gee cõſequẽtis bʒ in⸗ dam oim ſuoꝝ ſuppoſitoꝝ ipᷣo equoco. vnð bñ poſſum dicere. ois canis eſt ens:œẽ ens ẽ vni.⁊ ſie de ſingulis.i¶ Ad quitũ dicendum ad maioꝛe.ꝙ vñipotẽtie eſt vnũ obiectũ. ſed nõ opoꝛtet ꝙ ea vnitate ſit obiectũ vnus quo vnitate potentie eſt vnuʒ alias ſequeretur ꝙ ens qð eſt obiectũ intellectus eſſet vnũ vnita te numerali.qꝛ ens cõc ſſtantie ⁊ accti⁊ in iota ſua latitudine ẽ obiectũ itellect?mei qui ß vnꝰvnitate nũali. dico igit᷑ ꝙ ad vnitatẽ obi
potẽtie ſuffiẽ vnitas ãnologice ſiue ꝓpꝛietat qeẽ vnitas ſuffiẽ ad vnitatẽ obi hitꝰ. vt yult phſmethaphiſice vbidi. Mnẽadmodũq ⁊ſalubr̃m omnium vna ſcientia itaæ in alijs Ex iſta ſolutide habetſolutio de obiecto ha· bitꝰmethaphiſicalis. qꝛ nõ opoꝛtet ꝙens qʒ eſt obiectũ habituſ methaphiſicaſit vnů yni tate vniuoci ß vnttate ãnologici. Adõdi cendum ꝙ ens cditer dictum nullã habet paſ ſibem poſitiuã:ß bij hʒ aliqua que ſe habentp modũ paſſionũ ⁊ illa opoꝛtet vt dicit herphe us queſtione qua ſupꝛa vel ꝙ dicant foꝛmalit puationẽ ſicui vnũ:velꝙ dicãt ens rõniſpꝛo quãto diſtinguũtur abente vt ſupꝛa fuitðcla ratum queſtione 7. Mnde ſicut dico ꝙ ens non eſt vniuocuʒ:ita nec paſſides ſint: immo omnes dicunt᷑ annalogice de entib?.⁊ iſta ſo⸗ lutio eſt data fm ſniaʒ phi quinto metha.cg de Zrietate vbi dicit. m̃ igit ens ⁊ vnů ml⸗ tipliciter dicũtur ſequi eſt neceſſe ⁊ alia q̃cun q; Pᷣm hec dicũt᷑. Unde licet paſſiðes entis ſit cões:non tñ ſint cões cditate vniuociß anno logi.¶7dico ad maioꝛẽ ꝙens magis dicẽt vniuoèũ q; aliqd aliud qðcũq; eẽntiale:nõ tñ magis diceret᷑ vninoce q; qðcũq; aliud accñ⸗ rale· vnde ad minoꝛẽ dico ꝙ accſdicit vniuo ce de nouẽ generibꝰaccidẽtiũ vniuocatide ac cidentali ⁊vᷣnoĩatiua:non aũt vniuocatione eẽntiali:⁊ de illa ẽ qõ.¶Ad 8 patetqͥd dicꝭ dum ex ſolutide ad vi. data.qꝛ videlicʒ vnita etiã non dicit᷑ vniuoce de plurib?Ad g dicẽdum ꝙ diuiſio entis in decẽ pñta eſt diui⸗ ſio vocis in ſua ſignificata.⁊ ſic oĩs diuiſio in cipit ab vno ſiue fm vocem⁊ łm rdem·⁊ ſicẽ diuiſio vniuoci.vel ᷣm vocẽ tĩ.⁊ ſic ẽ diuiſio equoci ſicut ſupꝛa tactũ eſt eadẽ qde i ↄfirma tie.iʒ. rõis.¶ Icd decimũ dicẽdũ ꝙ ↄpatio i ꝓpꝛia dicta pbt etiã repiri in ãnalogo. q dici mus ꝙ ꝑfectioꝛ ſanitas repitur in hoieqᷓ; in vꝛina. Ped inſtatqñ dicim ba eſt pfectien qᷓ; accñs.vel ens accipit᷑ ꝓ ſba ſolũ·⁊ ſicẽ ſen ſus ꝙ ſa eſt ꝑfectioꝛ ſba q; accñs.⁊ ſi nullus ſenſus ẽ vel qccipi᷑ ꝓ accũte ſolũ: tuncẽ fiãi tĩ valet ꝙ ſba eſt piectiaccñs qᷓ; acchs. vigc cipit᷑ ſ ſa ⁊ accũte. ⁊ tůc tiñ̃ valet ſba eſtpł ctioꝛ iba ⁊ gccůs qᷓ; accñs. Sicoꝙqñ dici ſ ſtantiaẽ pfectiꝰens qᷓ; accũs ꝙ accñs ibiacci pit m ambitů ſue totalis ãnalogice pᷣicatꝰ nis vt tĩ valeat.i.ſa in totali ãñglogica pdi tione entis tʒ ꝑfectioꝛeʒ gradum qᷓ; aechs · q ens ſᷣm ſuã ãnologiũ ꝑ pus dicit de ſbſtãtia: ꝗᷓ de accñte. Ĩ vndecimũdicẽdũ ꝙãſtio an ẽ:ẽ queſtio vna accipiẽdo eẽp aliquo eẽ d terminato. Pʒ li accipiatꝝ eẽ in generalixi trãſcendenti accepto:tůc nõ eſt queſtio vna

Wzu
unnni
SNxgxu
ctuxiÿt
amtbuüunn i aiwnduinu domydumt
io wwniuiirn cp vwiunw
duie nxnn c ſcuiruii
hMn
nmi& rn bentiſn& ww usgbaclſtrjn
1
plures vnaquidẽ ßᷣʒ vocẽ plures aũt m reʒ
Ad duodecimũ dicendũ.ꝙ iſtas queſtiões
ditferre vupliciter põt itelligi.vel quantũ ad
foꝛmã querendi.vei quãtum ad realitatẽ q̃ſi⸗
tam· pᷣmoꝛdfnt iſte queſtiões.qꝛ in pꝛima ly ſi ponitur cũ eſt ⁊adiacente. Inæſi ponitur cũeſt ʒ adiacente. Ji aũtloquamur quãtum ad realitatẽ queſitã pᷣm ilos qui ponunt ꝙeẽ ⁊ eẽntia nõ df̃nt faliter queſtio ſieſt ⁊ queſtio qꝛeſt ſunt eadeʒ realiter.nam idẽ eſt querere ßm illos. vtꝝ hoc ſit eẽntia in reꝝ natura vel habens eẽntiam qð ptinet ad queſtiõem quia eſt. Siaũt ſpm adiunctum ipi eẽ diceret ali⸗ qð non ens ſicut figmenrũ růc q̃ſtio qꝛ eſt ⁊q̃ ſtioſi eſt nõ ſunt idẽ nonenim idem eſt quere re vrꝝ chimera ſit⁊ vtrum ſit figmẽtũ. Muia ̃rere ſieſt ſempeſt querere de eẽntia reali: qrẽ quia oſt.ẽ querere de inherẽtia pᷣdicati ad
n que qñq; eit de eẽ reali.vtqñ querit᷑.vtn
chimera ſit figmẽtũ. Scm aůt illos qͥ ponũt weẽntia⁊ exiſtètia nõ ſunt idem realiter tũc
eſtio ſi eſt ⁊queſtio qꝛ eſt non ſunt eadẽ q̃ ſ realiter. Et ſicut queſtò ſi eſt non eſt vna realiter ſed eſt queſtio multiplex:ſic etiam qᷓ⸗
nſtio qeſt. eſt multiplex. Ad iʒdicendum
ꝙnð eſt idẽ aliquid negare de hoie ꝑhoc ꝙ ñ eſt ſbſtõtia:⁊ per hocꝙ nõẽ ens. on ꝓpler hoc tamenꝙens dicat vnũ ʒcõceptuʒ cõeʒ
ſtãtie a accñti: ß quia dicit laltim vnum an⸗ nologů qui nõ debet negaride alio a ſpa niſi
diſtinctiòe facta.⁊ hoc idẽ habet locum in pu re equiuoco.non eniĩ debeo dicere. ꝙ latrabi- le nòẽ canis:niſi diſtinctione facta.ſcʒ ꝙ nõ ẽ canis marinus:ita licet ens ſe ſolo ſumptum
ſupponatꝓ ſignificato ſuo famoſioꝛi tamen ex hoc y ſignificet determiate ipᷣam ſbam vñ
nõ opoꝛtetꝙyde ꝗbuſcũq; neget a ꝙ ⁊ ðhis negekipᷣmens Ad iꝗ diccdum ꝙ licʒ ug dicat ꝙens ſit cõtrarium non eiſe.nõ vult i
ꝙ nõeẽ dicat vnã rõem.imo ſtat cũ ſuo dicto ꝙ diuerſimode ðicãtur ⁊ multipliciter. ⁊ tam̃ cuilibet dicto affirmato coꝛꝛeſpõdeat ſua ne⸗ tio necꝓpꝛie ↄtrarie opponũtur ſed ↄtra⸗
E
dictoꝛie. vnde augꝰ accipit ibi oppoſitioeʒ cõ
trariaʒ ꝓ omni repugnãtia. Et ſic ſicut enſdi citur multipliciter:ita etiã nõens Ad i dicendum ꝙ maioꝛ eſt falſa. adꝓbatibem dicẽ duʒ. ꝙq nihil foꝛmaliter includit in ipſis qð e veꝝ vnitate ↄfoꝛmitas licetde ipſis itelle cns poſſit fingere indr̃am modi cõcipiẽdi.ñ exhoe ſequifꝙſit ibi vniuocatio⁊.
Eerenngrümo vtrumbmnme⸗ Jnmp̃dica ilium in eodẽ genere pᷣdica
— dentali ſit ponenduſnumer foꝛman in eodẽ Kõpoſuo ſſtãriali. In iſta queſtiòe erũt duo
articuli. mus vᷣtrum plures foꝛme ſbſtãtia. les poſſint eſſe in eodem cõpoſito ſſtantiali ſchus articulus erit determinatiuꝰ queſtiòis uantum ad pmum articulũ quieſt vt in eodẽ ↄpoſito ſbſtantiali poſſint eſſe pluẽs foꝛme ſubſtãtiales. de hoc in genereẽtriplex opinio. vna opinioeſt ſcotiſſarumꝙ in eodẽ cpoſito ſbſtantiali ſũt plures foꝛme ſſtãtia les · v in homie foꝛma coꝛpeitatiſa foꝛma aie ronalis. ad ꝓbatiões huius addũt pmo ròes nãles.⁊cheologicas. ꝛima rò nãlis eſt materia pᷣma pᷣmo recipit oꝛmã vłem⁊ poſt mediãte foꝛma vłi recipit alias foꝛmas vſq ad idiuiduales. vt diẽ ↄm̃tatoꝛ ſupæꝰmetha. cõmenroʒʒ · foꝛma autem magis vłis ⁊min vniuſa ſunt diuerſe m rem. Ex quo vna re
cipit in materia pꝛiuſq; alia. Simuletiã ſunt
in eodem indiuiduo.ſikenim ſoꝛtes eſt coꝛp? pfoꝛmã magis vlem:⁊ homo ꝑ foꝛmãminuf vtem.ergo in vno indiuiduo ſůt pluẽs foꝛme ſbſtãtialẽs hm rem diuerſe. aratio In ge neratione aĩalis in embꝛione pus inducitur aia xegetatia qᷓ; ſeſitiua:⁊ ſenſitiua pᷣuſqᷓ; foꝛ ma ſpecifica pꝛincipalit. q ʒ phm. Enbꝛio pus eſt aialq; homo. ß fruſtra iqucẽnẽ ſiabqj cerent᷑æ non manerent cum foꝛma ſpecifica. Bieni abijcerẽtur omnes diſpoſitiðes accñ tales in materia inducte cum eis recederẽt. ⁊ ita foꝛma vltia animałiduceretur ĩ materia pꝛima oĩo non diſpoſita. qð eſt inconueniens Tertia ratio. Si ſtãtia hoĩs non ſit niſi materia pꝛima ⁊ aĩa rõnalis:cum aĩa rõnglis non poſſit eſſe foꝛma mixti eo ꝙfoꝛma mixti reſultet ex mixtione elemẽtoꝛum ſequit ꝙ coꝛ pus hũanũ nõſit mixtum.⁊ ꝑ yñs nec ſanuʒ negegx.⁊ ita perit tota ſcia medicinalis. 4rõ. Actio cuiuſlibʒ generãi termiat᷑ ad foꝛmã ſbalem:ß in generatiõe hoĩs ẽ generãf
ðſua generatio⁊ actio terminat᷑ ad aiiquam
foꝛmõ: ñ ad aĩaʒ rõnalẽ qꝛ ip̃a ẽa ſolo ðᷣo im mediate.igitp̃ter aiam rõnalẽ oʒ eẽ in homie aliã foꝛmã ad quã termiet᷑ actio nãe ¶Muita rð· ipoſſibile eſt aliqð accũs manẽ poſt coꝛu ptiðem ſui ſiectia qͥ⁊ inq cãtur. ß recedente aia hũana videmꝰad ſenſũ accña remanere ĩ coꝛpe moꝛtuo:puto eãdẽ quãtitatẽ ⁊ figuraʒ ⁊ grauitatẽ ⁊ hmõi młta circa q̃ fenſꝰnd deci⸗ pit ců ſint ꝑſe ſenſibilia. igit remanet ſpmn eo
rů ſcʒ idẽ corpꝰqð pus ⁊ pñs eadem foꝛma
coꝛpis. nõ igitmã pᷣmaẽ actu coꝛpalis ĩ hoie
piam:bᷣ paliã foꝛmã. ¶prõ Kecedẽte aĩa
qð remanetẽ coꝛpus ſbſiſtẽs. ã hʒ foꝛmã ſa lem. qꝛ ſine foꝛma ſpali nihil ſbſiſtit:ß nõẽ foꝛ ma ſbalis de nouo iducta. Tum qꝛ foꝛma ſba lis eſt termin generãs ibi aũt nihil apparet

—
——————————————————
—— 5
Mueſlio
generãs.⁊ pↄñ̃s ibi nulla genkratio. Tuz q generatio eſt terminus alterationis. eF viuo aũt fit moꝛtuũ aliquando ſine alteratioe Pꝛe⸗ cedente puto ex vno cõcepiu occidẽtis. ubi- to ergo coꝛpus moꝛluu eſt ſubſiſtẽs ꝑ foꝛmã que pꝛefuit in mã ſimul cum gia rõnali.— rariò. Si in ſubſtãtia hois nihil ſir niſi mate⸗ ria pmã⁊ aĩa rõnalis: cum materia ſit deciſa a matre. aia aũt creata ſeqꝙ homo nihil hʒ a ſuo patre in ſe.⁊ pↄñs non plus attiner pa triq; euicũq; alteri extraneo· qð eſt abſurduʒ Zidducunt ⁊rões theologicas quaꝝ pꝛi⸗ mnaẽ. Siĩ hoie nihil eẽt niſi materia pꝛima? gia rõnalis non erit aliquid a quo aia q̃ creat᷑ mũda contrahat ꝑ nãlemꝓpagatidem pcẽm oꝛiginale. Non enim cõtrahit ip̃m a materia p⸗.qꝛipᷣa ñ ꝓducit in eſſe ⁊ ita ſequit᷑ꝙ oꝛigia le pcẽm non deriuet᷑a parẽtibꝰpmiʒ in poſte rioꝛes. qð eſt contra fidẽ. ¶¶⁊rð.& oꝛpꝰxp̃i fuit idẽ numero viuũ ⁊ moꝛtuũ.nã ipe xpᷣus dixit in iohãne. Soluite templũ hoc⁊ in tri- dus diebus excitabo illud: hoc guteʒ dicebat de templo corpoꝛis ſui.vnde idẽ numero dẽ monſtratur ꝑli hoc ⁊ pli illud.ß̃ non potuit eſſe idẽ numero niſiꝑ eandẽ foꝛmaʒ numero. ergo eadem foꝛma coꝛpoꝛis fuit in xpo viuo ⁊ moꝛtuo. Eum igitur poſt moꝛtem nonfuit coꝛpus per aĩam relinqui?᷑ꝙ fuerit coꝛpꝰper aliam foꝛmã que ſimul fuit cum aĩa rõnali in xpᷣo viuo. ʒrõ. Nia xpi ſepata in paſſione poſt moꝛteʒ nõ aduenit materia noua foꝛma quia ſi ſic tůc ſequeret᷑qꝙ eſſet noua vnio cum verbo⁊ ꝙ verbi aſſũpſerit aliquid nouũ. pu ta nouam foꝛmã.⁊ ſic tunc verbum de nouoĩ carnaret᷑. qꝛ illa caro eẽt noua ꝑ nouã foꝛmã que oia fides abhoꝛret. ergo opoꝛtet dic ꝙ in coꝛpoꝛe xp̃i moꝛtuo remaneat alia foꝛma pquã ſit coꝛpꝰ que pus mãſit in eo viuo ſimt᷑ cum aia rõnali.¶&rõ in ſacramẽto altaris panis cõuertitur velpotiꝰtrãſubſtãtia᷑ icoꝛ pus chriſti. Siergo coꝛpus chriſti eſt coꝛ⸗ pus ꝑ aiam ⁊ non per aliã foꝛmã:ſequeretur trãſbſtãtiaret᷑ in aĩam: et ita aĩa erit ibieꝝ viſacramẽti qð eſt falſũ ¶ Alia opinio ẽ thomiſtan que pðit ꝙ ipoſſibileẽ plureſ foꝛ mas ſbſtãtiales eſſe in codẽ cõpoſito ſbſtãtia li. ꝓbatur iſta opinio triplici via arguẽdi. Pꝛima via ſumitex hocꝙꝙ oœẽs fõꝛme ſba les mãles ſũt eiuſdẽ generis phici⁊ nõ ſe hñt ſiẽ coloꝛ⁊ ſapoꝛ. Ex qua arguit᷑ ſic. Impoſſi bile ẽ duas vel plures foꝛmãs eiuſdẽ generi phici ſir pficere eãdẽ materiã:; oẽs foꝛme ſß nãtiales recepte in materia ſũt eiuſdẽ gene⸗ ris phici.igit ipoſſibile eſt plures foꝛmãs ſp⸗
ſtariales ſitpficere eandẽ mãm. Maioꝛꝓba
tur pꝛimo ſic. Tũ quia foimẽ eiudem gene⸗ ris phici ꝑ ſe habet oppoſitiõem ad inuicem Ideo inter ipas cadit trãſinutatio per ſe. vñ ſe album mutatur in nigrum.⁊ꝑaccjs in dulce ⁊ amaꝝ ·ideo albũ ⁊ nigruʒ ſunt eiuſdẽ —— phici.album aũt ⁊ dulce non ¶xcſic oꝛme ciuſdem generis phici habent idẽ pꝛin cipium ſuſceptiuum imediarũ:ſed impoſſibi⸗ le eſt plures foꝛmas ſubſtantiales pficere im mediate ipſam materiam.licet enim via gene rationis vna diſponat ad introductiðem al terius:tamen in via eẽndi diſpoſitio pꝛopꝛia vnius repugnat alteri. igitur impoſſibile eſt plures foꝛmas ſubſtanriales ineiſe in eadem materia. Maioꝛ patz ꝑ dictum phi qͥnto me tha.vbi loquẽs ð genere phᷣico dicit.ꝙ diuer ſa genere ſunt que nõ habent idem ſuſcepti eadem ergo genere ſunt que habent idẽ uſce ptiuũ. Minoꝛ ꝓbat᷑. qꝛ diſtincta ſuſceptiu pabent diſticta receptiua aliter ⁊ aliter diſpo ſira. igitur ambe foꝛme non pñt imediate pfi⸗ cere tandem materiã. Pices foꝛtaſſis ꝙ vna eſt diſpoſitiua ad aliam dt foꝛma coꝛpgeita eſt diſpoſitiua ad aiam ſenſiritiuã. ¶ Comtra tunc non haberent idem ſuſceptiuũ imedia tumæ ſic eiuſdem generis phici nec per ſeca dẽt inter ipſas trãimutatio ſʒſic ꝓbat᷑eadẽ maioꝛ. Nuia ille foꝛme que ſüt eiuidẽ generiſ ſemp pfectioꝛ continet impfectioꝛem ſur in numeris ⁊ figuris:ß foꝛma pfectioꝛe pficiẽte mãm fruſtra ponit᷑ impfectioꝛ foꝛma ꝑficere eãdẽ. igi᷑ ipoſſibile ẽ dugs foꝛmas eiuidẽ gjil pfict eandeʒ mãm. ſſſicp ſenſibilia manu ducimur in itelligibilia:ßᷣ ipoſſibile eſt duas vel plures foꝛmas ſenſibiles eiuſdem generi pficẽ idẽ ſm. igit ipoſſibile ẽ duas vel plurel foꝛmas ſbales eiuſdẽ generis ſolo itellectup ceptibiles perficere iqem ſubiectum. Ma⸗ ioꝛ nota fᷣm omnes. Minoꝛ pꝛobatur. nam impoſſibile eſt ꝙ idẽ coꝛpus in eadempte ſit albũ ⁊ nigꝝ:aut calidũ aut tepidũ:ſiue iter ip ſas ſit ʒrietaſ ſiue nò · vt ipoſſibileẽ idẽ cop ſira ſemel eẽ triãgulare ⁊ qᷣdrãgulare.igi᷑& Muito ſic. In foꝛmis vbi repit᷑ rietas pu taĩcoloꝛibꝰ⁊ fapoꝛib'duoẽ ↄſiderare. ſꝙitẽ ditt fmittũt⁊ꝙ nõↄpatiůt ſe ĩ eodẽ ſboma nifeſtũẽ nůc ꝙltalibdue foꝛme ſür icpoſſi ies iuic. Eut ᷓſt icõpoſſibiles qꝛ itedũtire mittuntur. aurquia ſunt eiuſdẽ generis phi⸗ ſici non poreſt dici pꝛimum. quiã per inten onem⁊ remiſſionemfit acceſus ad aliamfoꝛ man eiuſdem generis vel perfectioꝛem vel imperfectioꝛeni.⁊ ſic vnafit alteri minus in chpoſſibilis. relinquitur ergo ſunti cõpoſſibiles ꝓpter ꝙ ſint eiuidt gis phici

gFextoſic folma iperfecti diſtingui apfe ciðꝛe ñ paliquod poſitiuũ quod ſi ĩea ⁊h̃ĩ pfectioꝛe:nã foĩa pfectioꝛ cõrinet iperfectio⸗ rem ⁊cuʒ hoc plus:ꝑ hoc ergo diſtinguitur abeaꝙ foĩa pfectioꝛ aliqͥd ãplius põit in ſp⸗
iecto cuiꝰ puatiõem poit foꝛma iperiectio?.
ců igit ipoſſibile ſit aliqð ſubiectuʒ ſithiein
ſe aliquod poſitiuũ ⁊ cũ hoc pᷣuariõem eiuſi ipoſſibile ẽ cꝙ foꝛma perfectioꝛ? iperfectioꝛ eiuſdẽ generis phiſici ſit ſimul in eodeʒ bie cto. ¶ Beptio ſic. His actus perficiẽs ſiuã potentiã ipſã totalit oecupat ac cõtinet. Pe rõne enim actus ẽ perficere imĩare ac com plere ſuã potentiã:ſed ſuſceptiuũ occupatũ ac repletũ nihil ſuſcipit quouſq; euacuetur ergo cũ foꝛme eiuſdẽ generis hẽant ideʒ ſu ſceptiuũ ipoſſibile ẽꝙ materia ſuſcipiat unã ſoꝛmã p gliã niſi alia pꝛius abiecta. ¶Mc· tauo ſic. Mis tranſmutatio ꝑſe ẽ de oppoſi toi oppoſirũ:de nõ eni igne fit ignis:⁊ deñ albo kit albů:ſed iter foĩas eiuſdèẽ generis ꝑ ſefit trãſmutatio: igit᷑ vna foꝛma denomiat ſubiectũ oppoſito mõ ei denoiationi que eſt abalia foĩa eiuſdẽ generis q̃ſi ſimul perfice rẽt᷑ igẽ ſubiectũ oppoita ſimul ieſſent eideʒ inoꝛ ꝓbat. Pꝛimo:qꝛ omnes ille fõ me ſůt einſdẽ generis phiſici iter quas ẽ iñ mutatio p ſe ita ꝙ vna ſit ꝑ ſe ẽminꝰ a quo:⁊ alia pſe terminꝰad quẽ ⁊ nõ per accidẽſ ſcʒ padiũctionẽ ſui cũ termio ad quẽ vela quo quãdo eni albũ mutat in nigrů ſi cuʒ hoc ẽt mutet᷑ in dulce ẽ trãſinutatio ꝑ accidẽès albi in dulce.nã ex albo fit nigrũ per ſe:vñ phᷣus dicit x metha.ꝙ ea qͥ ſůt diuerſa ſpẽ ⁊ eadẽ gie pſe trẽſinutant᷑ ad inuicẽ: int oes auteʒ foĩas ſbales q̃ inſũt eidẽ juſceptibiliẽ per ſe trãſmutatio nã ex elementis fit alimẽtuʒ:ex alimentofit ſemẽ:ex ſemie fit coꝛpꝰꝛ⁊ ſic de alijs. foĩa ergo coꝛpis in hoie ẽ eiuſdẽ gijis cũ foiis elemẽtoꝝ · cũ igit᷑ iter foꝛmã coꝛpei⸗ tatis ⁊ giam vegetatiuã per ſe ſit trãſmura? Gil cũ inter aĩam vegetatiuã ⁊ ſenſitiuam pſefit trãſinuratio:igit᷑ ſunt foĩe eiuſdeʒ ge neris. ¶ Konfirmat᷑ iſubſtantis ſe iuicem ſuccedẽtib? ĩ oꝛdie gatõiſ ſp generatò vni⸗ ẽ coꝛruptio altiꝰ vt diẽ phnt ß⸗ de gatide ſedquecũq; fode ſbales eiuſdẽ generis intro ducunt᷑ ꝑagẽs naturale itroducunt᷑ oꝛdine quodãigit gñatio vniꝰẽ coꝛruptio alteri? xſic nõmanẽt ſimul. ¶ Secũdo arguoplo ců adiffinitiõe ſic.nã philoſophꝰ diẽ vꝰ me⸗ tha ꝙy diuerſa gie ſũt q̃ nõ hẽnt idẽ ſuſcepti ui⁊ loquit᷑ ibi de gñ̃e phiſico· eadẽ ergo ge nere ſůtqͥ hůt idẽ fuſceptiui:illi ergo ãctus
3
ſũt eiuſdẽ generis qͥ habẽt idẽ fuſceptiuuʒ ⁊ ſunt perfecriões eiuſdẽ potẽtie. igit œẽs foꝛ me mãles ſůt eiuſdẽ generis phici. Bi obij⸗ ciat᷑ de aiaꝙꝙẽ act? coꝛpiſphici oꝛganici⁊ñ matie pᷣme tanqᷓ; potẽtie imediate ſcd ſoluʒ tanq; potẽtie mediate ⁊ rẽote:vñ dicit phũs =de aia ꝙ ex coꝛpe⁊ gia fit vnũ ꝑſe ig nõ ẽ
eiuſdẽ generis phiſici eũ alijs foꝛmis ſpali
bus: qꝛ nõ hẽt idẽ ſuſceptiuũ pximũ foꝛme eiuſdè generis ſũt q̃ hñt idẽ ſuſceptiuũ ꝓxi mů:nec ſufficit ꝙ habeãt ideʒ ſuſceptiuũ re⸗ motũ.ſic eni coloꝛ⁊ fapõ eſſèt eiuſð generiſ phici. pdet᷑ ꝙ coꝛpus ĩactu ꝑaliã foꝛmã qᷓ; ſit aia tale nõẽ potẽtia reſpectu aie.ꝓbat᷑ nã ſi ſic ců idẽ coꝛpꝰ mãeat poſt ſepationem aie:tunc iteꝝ poſſet ſuſcipere aiani: qꝛ agenſ naturale põt vnire foꝛmã naturali ſuo Sie ptiuo:ſed coꝛpꝰ moꝛtuũ ꝑ nullũ agens nãle põt aiam ſuſcipe.ex moꝛtuo.n.nõ fit viuũ niſi fiat reſolutio vſq; ad nãm pmã. igit coꝛ⸗ pus nũq; fuit ĩ potẽtia reſpectu aie. Relinq rur igit᷑ ꝙ matia pꝛia nõ quò aia eſt act? coꝛ poꝛis phici oꝛgãici ſit potẽtia immediata re ſpectu gie ſi aceipiãus aĩam ſᷣm oẽm ſui ra⸗ tionẽ:ſicut ẽ ĩmediata potẽtia reſpectu alia- rũ foꝛmaꝝ. Camẽ ſiↄſideremꝰcoꝛpus in a⸗ ciup ip̃am aiam:tũc ip̃m coꝛpus ſic ↄſidera tũ ẽ potẽtia reſpectu aĩe ᷣm ꝙ ip̃a dat eẽ vi⸗ nuʒ⁊ ſeſitiuũ ⁊ ſic deiceps:⁊ ſic itelligit phs cũ diẽ ꝙex coꝛpe ⁊ aĩa fit vnuʒ: ſiẽ ex potẽ? ⁊gcr ſilr qñ diẽ aia ẽ actꝰ coꝛpis:qꝛĩ diffi nitiðe foĩe debet põi mã vt appꝛopat᷑ illi foꝛ me nõ aũt vt cõis ẽ ſibi valijs⁊ ẽ ſilis locuꝰ gias gctꝰ coꝛpiſphici:ſicut ſi diceret᷑.colorẽ actꝰ q̃lificati:nõ.n.illud cuiꝰ coloꝛẽ act? qᷓli· ficatũ alia poꝛi q̃litate qᷓ ſit coloꝛ:ſʒitelligit ꝙ ſit qualificatuʒ ip̃o coloꝛe qͥẽ actꝰ eiꝰ. Si⸗ milit cũ anima ſit primus actus coꝛpis non ẽ coꝛpꝰ ip̃q mã ꝑ aliã foꝛmã pꝛioꝛẽ ſʒ ꝑip̃am aiam. ¶¶oꝛrelariũ. Toꝛpꝰ moꝛtuũ nòẽ ið cũ viuò qð fuit ĩ aĩali:q ſi ſic tũc coꝛpꝰ moꝛ tuũ eẽt ſuſceptiuũ aie ⁊ eẽt aliqð agens nãle quodpoſſet ip̃m diſponere ad iuſcipiendum ſimilem animam ſecundum ſpeciem. Cuili- betenim potentie paſſiue coꝛreſpondet a⸗ liqua potentia actiua naturalis in reruʒ na tura que poteſt talem potentiam reducere iy actum:alias illa potentia eſſet fruſtra. Reſpondebis foꝛtaſſis ꝙ coꝛpus moꝛtuuʒ non eſt ſuſcepriuum anime quia non habet
eaſdem diſpoſitiones quas pꝛius. on⸗
„
tra ſi mã yt ſic vtſic diſpoita eẽt cõẽ ꝓpũ ſu ſcepriuũfoĩe:tůc nulle due foĩe iter quaſ eſt motus eſſẽt eiuſdẽ generis phyſici:qꝛ omẽs
— L.—4
*— —„— 4
—
—
1½

rales reqrunt ðinerſas ðiſpõnes. ſed hoe eſt falſů:igit᷑ materia pꝛia eſt imediatũ ſuſcepti uum foĩarũ eiuſdẽ generis phiſici. Ters ꝓbat eadẽ mioꝛ ſic. Ille foꝛme ſůt eiuſdem gencris quaꝝ vna virtualit᷑ cõtinet aliã:⁊ ꝓ ter F̃ coloꝛ⁊ ſapoꝛ ð ſũt eiuſð generis phi ici ſicut ptʒ in figuris ⁊ in nůeriſqʒ vt dicit phs vcio metha. in vnoquoq; genereẽ dare vnñ pᷣmũ quod è metꝝ ⁊ mẽſura oĩiumq̃ ůt in illo gñ̃e vt in genere coloꝝ albů eſtpꝛimũ vnde tot ſunt ſpẽs coloꝛũ quot modis fit re ceſſus abalbo:ſed oẽs foꝛe ſubſtantiales ma teriales ſic ſe hẽnt ꝙ vna virtualr continet aliã. Bunt enĩ foꝛme rerũ ſicut nůeri quoꝝ ſpẽs reſultãt per additionẽ vnitatis ſup mi noꝛẽ nũerum vt dicit᷑ vi metha.igit᷑ omẽs foꝛme bales materiales pme cle- mentoꝝ. x ſunt foꝛme mixtoꝝ que conti nent quidqd cõtinent foꝛme elementoꝝ ⁊ cũ hoc plus. ſ ʒe ſunt foꝛme aiatoꝝ.ſ.plan⸗ rarũ⁊ alioꝝ que hẽnt aĩam vegetatiuã./ ſũt foꝛme aialinm. ʒ ſunt aie ratiõales. vñ patet ꝙ illa que eſt perfectioꝛ ſemper conti net virtualit᷑ impꝑfectioꝛem.⁊ ſic eſt pꝛobata minoꝛ⁊ ꝑ conſequens ratio ſtat in vigoꝛe ſuo. Decũda via ſũitur ex natura vel po teſtate eẽntiali foꝛme ſubſtantialisex hoc.i. ꝙ quelibet foꝛma ſubſtantialis ↄſtituit enſſi
pliciter. ens aũt ſimplicit dicit᷑ illud qðeſt j
aliquid ſubſiſtẽs. qð autẽ dependet ad aliud in eendo hoc ẽ ens pᷣm qͥd.iõ phs vocat acci dentia entia m qͥd. Ex iſta via arguo ſic. Mnlla foꝛma ſubſtãtials põt aduenit pexi⸗ ſtenti ſubſiſtẽti:ſed oĩs foĩa fubſtãtialiſ adue niens matie infoꝛmate aliqua foꝛma ſubſtã riali aduenit pᷣexiſtenti ſubſiſtenti:igit᷑nulla foĩa ſubſtãtialis põt aduenire materie infõ mate aliqua foĩa ſubſtãtiali.mioꝛ nota:maiõ ꝓbat᷑ꝛqʒ illð quod ↄſtituit ens ꝑſe ſubliſtẽs nõ poteſt aduẽi pꝛeexliſtẽti ſubſiſtẽti:patẽt iſta. Pi oĩis foꝛma ſubſtãtialis cõſtituit ens per ſe ſubſiſtenſtigit᷑ nullafoĩa ſubſtantialiſ
aduenire pꝛeexiſtenti ſubſiſtenti.minoꝛ iſtius ſecũde rõnis ꝓbat᷑.tuʒ quia omniſfoꝛ ma naturalis ẽ pꝛincipiũ alicuius motuſ na turalis.ſed motꝰ naturalis nõẽ niſi ſubſiſtẽ tis.igit᷑ omniſfoꝛma ſbalis Aſtituit enſpſe ſubſiſtẽs. rñ ⁊ qꝛ quod ꝑſe mouet ẽꝑſeeni ſubſiſtẽs:ſʒ oĩs ſoĩa ſubſtãtialis ↄſtituit enſ per ſe mobile:igit ⁊¶.tů ʒo quia ois ſubſtan tia ĩactu per ſe ſubſiſtit:ied oĩs foꝛma ſbat ↄſtituit ſbam in actu:igit᷑ ⁊.tů q̃rtoꝛ qꝛ foꝛ⸗ me elemẽtoꝝ cõſtituũt ens pſe ſubſiſtẽès. igi ter foꝛme mixtoꝝ ſum foꝛme gialiũj. Se⸗ cundo ſic. Jmpoſſibile ẽ vnã rem eẽ duo en
Queſtio
rla pſe ſubſiſttia· ſed oĩs foa ſubſtãtialis⸗
ſtituit ens ꝑ ſe ſubſiſtẽs. igit nulla res habʒ
duas foꝛas ſpales. /ʒ ſic. llud quod ſeqt eſſe ſubſtantialis rei non põt eſſe
rei: quia tota eſſẽtia rei pꝛeintelligitur ip̃i es
ſed omnis foĩa ſubſtantialis aduenienſ enti
pſe ſubſiſtenriſequitur es ſubſtantiale reii-
itur nulls talis foꝛmaſubſtantialis eſtðef entia rei:ſed omnis foꝛma que eſt de eſſetia reieſt accidens. igitur omnis talis foꝛma ſ ſtantialis erit accidenſtquod eſt falſum.ke
ſpondebiſ foꝛtaſſis qꝙ illud iolumeſt acciqẽ᷑
quod aduenitenti ſubſiſtenti completoĩſpe cie. non autem illud quod aduenit entiicom pleto in ſpecie. Contra:quia omne per ſe ſ ſiſtens quantũcunq; incompletum ſepat᷑ tʒ eſſe ab alio per ſe ſubſiſtente. Cum igit due foꝛme ſubſtantiales conſtituãt duo ſubſiſtẽ. tia ſequitur ꝙ neutraalteri aduenit in eodẽ indiuiduo. Muarto ſic.ſi in compoſito ſů ſtantiali eſſent plures foꝛme ſubſtantialeiſe queretur ꝙ mutatio non diſtigueret᷑ amo⸗ tu.ſed conſequens eſt falſum ⁊ contra philo ſophů pꝛio ⁊ quinto phiſicoꝛuʒ.⁊ in multis
als locis.conſequentia pꝛobatur: quia Em
ſeoſ hũ quinto phiſicoꝛuʒ generatio p hoc diſtiguit᷑ a motu:quia illud quod gene ratur eſt non ens.⁊ accipit ibi non ens pꝛo illo quod nihil eſtin actu foꝛmali de quoma nife ſtum eſt ꝙ non poteſt moueri. vnde ar⸗
uit ſic. llud quod non eſt aliquid in actu: ed ſimpliciter non ens non mouetur: ſedil lud quod generatur eſt non ens ſimplicier igitur quod generatur non mouetur: ⁊ per
conſequens generatio non eſt mot?. ſſAd
hoe ꝙ iſta ratio valeat opoꝛtet ꝙ ilud quod eneratur ſit non ens per foꝛmam: nam ſi aberet aliquam foꝛmam ſubſtantialemq́;⸗ tumcunque imperfectam iam poſſet moue ri licet non eſſet in ſpecie completa. Ad hoc igitur ꝙ aliquid generet᷑ requiritur ꝙ nulla foꝛma ſit in materia ſed aia ſenſitiua acquiri tur ꝑ generationẽ:ig foĩa coꝛpeitatis nõẽ in mã quãdo aĩa ſenſitia acquirit᷑ per gene⸗ rationè. Tertia via ſũitur ex rei vnitate. Ex q̃ arguit᷑ pꝛio ſic. ab eodem habet resꝙ ſi ens ſimpliciter ⁊ vnum ſimpliciterꝛnam vnñ nihil addit ð ens niſi rõnẽ idiſiõis. vñ v nũ eẽẽ vnicuiq; eẽ vt diẽ phl. xꝰ mecha. ßᷣ foĩa ali qᷓ;rũcũq; ipfẽa fi hʒꝙ ſit ẽlſipir. ßaliqͥd vt oñſů ẽ:qᷓ abea hʒ vnitatẽ ſipti. œ ð ſtuẽiẽſerit additũ vni ſipłr ⁊pↄñs ex ipo ⁊ pꝛeexiſtente non erit vnñ niſi paccidens. ſequeret᷑ igit᷑ ꝙ ↄpoſitũ ſbale habẽs pleſſõ mas eẽt vnů ꝑaccñſqð ẽflm ⁊ contraphm
zühescn
eton

.
5. E
E bb
2 8 —=
3 £
mcmmunm kenichu mindrunt* Fi uaum 3 n mo nqgrnch Sane dey uwnny gxm im
go metha.i Becundo ſic de ratiole actus eſtꝙ diuidat ⁊ diſtinguat illud cuius eſt ab omni alio. Pue ergo foꝛme neceſſe eſt ꝙ ſit actu diuiſa quod eñ ipſa ſimpliciter eſſe di⸗ uiſa:ſʒ diuiſio ſiplicit oppoit vnitati ſiplr ð aggrechüer duab foꝛinõẽ vnũ ſimplicit Eů igit q̃libet ſubſtãtia giata fit vnuʒſiptr ioſeeona foĩas hẽat ĩ ſua eſſentia.
ʒo hoc id? ꝓbat ↄmẽtatoꝛ in ʒoceli. OQꝛ v⸗
nitas i ↄpoſito fit ex vnitate foꝛme ſbalis
rõnem diuiſiuã dicẽs ꝙ Auicẽ. còceſſit ꝙ fõ me mãcãt in mixto ſᷣm ſuas foĩas ſpales.⁊ ßm hoc ↄtingit magnũ ipoſſibile.ſꝙ elmẽta ſit icõpoito in actu⁊ ita ↄpoſitũ nd habebit ynã foꝛas ſbalẽ. qͥd ẽ ergo qð diciuſ ↄpoſitũ vnũ niſiꝑ vnã foꝛmã:aut vt dictũẽ i rebꝰ ſic tiguatis eas eẽ vnas:ſed ipoſſibile ẽ dici⸗ poñtũ eẽ vnũ m ↄractů:reliquit ergoꝙſit ymñ aut hm foꝛmã ſbalẽ aut pᷣm accñs.ſed i poſſibile ẽ ꝙ ſit vnuʒ ꝑ accñs: relinqᷓ᷑ igit᷑ ꝙ htn pfonmn ſbalẽ. Et ↄſiderdũẽ ꝙ iſta diuiſio ↄm̃ratoꝛiſẽ ſai ſufficiẽſcq̃cũq;n. duo accepta: aut ſũt in eis duo act?:aut tm̃ vnus ita ꝙ; alteꝝ ſit act'alteꝝ potẽtia.aut ãbo ſint
porẽtia.ſi ſint duo actꝰ:aut vnus inheret al
teri vel nð.ſi vnꝰ inheret alti tãq; ſuſceptiuo tunc faciunt vnů ꝑ acchs ſiẽ cera ⁊ figura.ſi vn' nd inheret alti nò faciũt vnuʒ ſimplr qa nullã vnionẽ hñt:nec poſſůt dici ãbo ĩ potẽ⸗ tiaqͥa růc ex eis ẽt nõ fit vnũ ꝑ eãdẽ rõnem. Reliquit᷑ igit᷑ ꝙ ita vniant᷑ ꝙ vnñ ſit actus aliud potẽtiaæ ita vniunt᷑ ſeipſis:⁊ nõ opoꝛ tetq̃rer alind.¶ Nuarto arguit᷑ theologi- ce ſic:nã ſi foĩa coꝛpeitaũ eẽt alia in hoie a fõ maq̃ẽ aĩa rnalis ſeq̃ret᷑ ꝙ ideʒ hõ nũonon poſſet reſuſcitarii reſurrectiõe. Bed hoc ẽ contra fidẽ igit᷑ ⁊.ñ ꝓbat᷑· qꝛ noua ꝓdu⸗ ctio tminat᷑ ad nouũ ꝓductũ.ſed cũ foda coꝛ q̃ pꝛiꝰ extiterat in hoie ſit cõrupta ipkr irbrectòe nò potuerit recupariẽt mira culoſe eadẽ nũo qᷓ pꝛius.qa m phm ⁊ðᷣge neratõe.quoꝝ ſpadeperit nò redeunt eadeʒ no ſed ſpẽ. ſequit᷑ igit᷑ ꝙ idẽ ho vel idẽ coꝛ- pus hũanuʒ nũo qð cecidit ꝑmentẽ ñ poſſu ẽt mirgculoſe reſuitari in nouiſſio die. Con firmat diſticte mutatiõðes hñt diſtinctos ter minos. cuʒ igit᷑ gñatio forme coꝛpeitai qͥ ce cidit in nihilũ ꝑcoꝛruptiòem:⁊ creatio foe coꝛpeitat in mã pᷣma ſint diſtincte mutatòeſ nũero:igit hebunt diſtinctoſtminos ⁊ ſic ñ eadẽ coꝛpeitas nůeroqᷓ cecidit reſurget.
Bůc reſtat rdere ad rõnes alteriꝰopioiſ
Zdpꝛimã dicendũcydictuʒ cõmentatoꝛis ð betitelligide oꝛdine nãe nonde oꝛdine tpis: ſic enidicit pus illud a quo nõ ↄuerti᷑ ↄ.
ſpſiſtẽdi:⁊i ð ſeqͥł᷑ ꝙ int᷑ foꝛmã magis vłem ⁊ int᷑ foꝛmã minꝰ vłem ſit diuerſitas hm reʒ ſed ſolũ ᷣm rõnem.⁊ ſic materiaʒ recipe foꝛ mã magis vłem aut minꝰ vłem nõ eſt aliud qᷓ; materiq̃ reciꝑe aliquã foꝛmã hm vnã rõeʒ aut eandẽ receptã ßʒ aliã rõeʒ· Acd ſecũdã dicenduʒ ꝙ gatio aĩalis nòẽ ti vna gña⸗ tio ſiplex: ſed ſuccedũt ſibi multe gñatides ⁊ coꝛruptiões. vñ in embꝛiðe pꝛius tẽpoꝛe in⸗ troducit᷑ aia vegetatiua qᷓ; gia ſpecifica ꝑfe⸗ cta q̃ manet.⁊ id embꝛio pꝛius tpe hẽt aiam vegetatiuã q; ſenſitiuã.⁊ pꝛius gĩam ſẽſitiaʒ qᷓ; intellectiuã:ſed illa aĩa ſeſitiua cõrũpitur aduẽiente foꝛma ſpecifica q̃ mãet:nec ex hoc ſequit᷑ ꝙ fruſtra ſit inducta:nõ eni induceba tur vt remãeret in re iã perfecta:ſed vt eſſet via ad fonnã i perfectã. int foꝛmã eniʒ ſemi nis ⁊ int᷑ foꝛmã aialiſꝑfectq ſũt quedã foꝛmne medie qjs neceſſe ẽ ſucceſſiue in mã recipi:qꝛ natura agit ꝑ determinata media. diſpoes
ẽt pꝛioꝛes nò manẽt cũ ſubiectũ eaꝝ deſtrua
tur:tñ qꝛ iã diſpõnes bᷣme ſüt ſimiles illis q̃ debẽt manere neceſſe ẽ per actionẽ agentis ſiles conſeqͥ foꝛmã vltio inductã. Exẽplũ cũ ex aere fit ignis inducit᷑ caliditas intẽſa ĩae req̃ tamen recedit ad coꝛruptionẽ geriſ:tam̃ caliditas intẽſa naturalit᷑ d bet ſeqͥ qͥ manet
cum foꝛma ignis.⁊ ita eſt in omni generatio
ne ꝙ ſempꝑ accidentia cõmunia conſcquũtur
foꝛmam inductã ſimilia illis que pꝛefuerunt
nec inducerentur niſi ſimilia in maieria pꝛe
extitiſſent.⁊ ſic non fruſtra inducuntur illa
accidentia licet coꝛrumpantur:quia ſine illiſ
nunquam foꝛma pꝛincipaliter intentaiindu
ceretur:⁊ ſic non introducuntur vt maneãt ſed ſolum tanquam diſpoſitiones pꝛime. Ad tertiam dicendum ꝙ cũ anima ſit act? pꝛimus coꝛpoꝛis phiſici oꝛganici opoꝛtet ſi cut per ipſam conſtituitur coꝛpus iubſtan⸗ tialiter:ita etiam opoꝛtet ꝙ per ipſam fit coꝛ pus phiſicum oꝛganicum:⁊ per conſequenſ mixtum:⁊ quicquid ſubſtantiale eſt ĩ homi ne nec mirum cum contineat in ſe virtuali⸗ ter quicquid habeat quecunque alia foꝛma imperfectioꝛ:⁊ adhuc amplius. Nec ex hoc ſequitur ꝙ ipſa reſultet ex mixtione elemen toꝛum quia foꝛme mixtoꝛum non cauſantur a foꝛmis elementoꝛum.quia ſic agerent vl⸗ tra ſuam ſpeciem ſed ſolum diſpoſitiue ⁊ in⸗ ſtrumentaliter.pꝛincipaliter autem cauſan- tur a coꝛpoꝛibus celeſtibus ⁊ a generante ſi bi ſimile in ſpecie quod eſt planta vel bꝛutuʒ Foꝛma autem mixtique eſt anima ratio nalis:nec reſultat ex actione elementoꝛum nec ex actòe nãe giant᷑ niſi diſpoſitiue tãtuʒ

nõ n. põt educis potẽtia mĩe ß excedit ei⸗
facktatẽ ⁊ ið ncẽe ẽ dic ꝙ creet g ſolo ðoad ↄſtituẽð pfecti mixrũ qᷓ; poſſit q̃eůq; alia fõ ma. vñ lʒ aĩa rõnal nõ reſultet ex mixtiõe ele mẽtoꝝ cãtiue nec ex actiðe nãe: ram̃ bñ reſu tat ex eidiſpoſitiõe. Adã̃rtã dicẽdumꝙ gatio hois alit fminai ad foĩam balẽ qᷓ; ge neratio aliaꝝ reꝝ· alie.n gatdeſ ſic tminãt
ad eã ꝙ ipſa nãlia agẽtia nd ſolũ inducũt diſ poſitiòel aceñtales:ſed ẽt introducũt foĩam
balẽ ꝑquã gñatũ aſitat gñanti in ſpẽ. ſʒ hõ
gians induẽ in mãm diſpones accñtales fõ ma vo nd pot via nãe ꝓduci. iò actio nãe nõ tminat ibi ad foꝛmã quã inducat ſed ad quã
diſpõat. Pico igit᷑ ꝙ opꝰ nãe in gñ̃atõe hoĩſ
tminat᷑ ad foꝛmã.i.ad aiam ronalẽ diſpoſi
riue nd inductiue.⁊ ſic gñat hoieʒ diſpoſirie
p inductiue. ⁊& Nd qͥmtã dicẽdũ ꝙ mioꝛẽ fia nã illa accñtia id manẽt in coꝛpe viuo⁊ moꝛ tuo eadẽ nũeꝛo.ſed ſolũ eadẽ ſpẽ eoꝙ ſubie⸗ ctũ qð ẽ ſbaĩ actu nò met idẽ nůeꝛo ſiẽ cõti⸗ itqñ ex vio fit acetũ nã ibi manẽt ſiles dim̃ ões ſikis coloꝛ ſikis hũiditas i acetoq̃ pꝛiuſ in vio.nec iſtõẽ ʒ ſeſũ ꝙ dicãt᷑ acctia mõer eadẽ Pm ſpèm ⁊ nõ nũo.qꝛ ſẽſus nõ põt diſti guẽ̃ iter accñtia oio ſikiaqm̃ ſine itpellatiõe ſůt ĩ eadẽ mã:puta ꝙ coloꝛaceti ſit aliꝰqᷓ; vi⸗ ni qm̃ vinũ mutatũẽ in acetũ.qꝛ accñtia nũe rant᷑ nũeratiõe ſbiectoꝝ:vbi igit᷑ ſola rõ atti git ad diſtictiõem ſubiectioꝝ ipſa ſola attin git ad diſtictiõem ſikiũ acctiũ.cᷓʒ qꝛ mi⸗ rũ videt᷑ aliqbꝰ quomõ tłis oꝛgãiʒatio ſbito
poſſit iduci ĩ mã i ſepatiòe aie qᷓ̃łꝑ lõga tpa ĩ
ducta fuit ꝑ virtutẽ pẽiſ in ſemine deciſaʒ.i aduertendũ eſt ꝙ in oĩ coꝛꝛuptiòe neccſſari- umẽ ꝙ illis accñtibꝰ hm q̃ nð eſt tranſmuta- tio niſi paccidenſ.ſ.ad coꝛꝛuptiòem ſubiecti ſubito ſilia accidentia adueniant in eo qð ge nerat᷑ ex hoc eni ꝙ exiſtũt in eo qð coꝛꝛum⸗ pit diſpoſita eſt mã ſufficient᷑ ad eoꝝ recep⸗ tionẽ. ⁊ cũ non ſit aliquid ↄtrariũ eis qð pſe agat in illa:nec ẽ aliqð agens inducẽs oppo ſitas diſpõnes.ideo neceſſe ẽ ꝙ illa accidẽtia
maneãt oio ſitia. vñ non reqͥrit᷑ aliqð agẽs ꝑ
ticulare q intẽdat ea ꝓducere:nec tẽpꝰ quo inducant᷑.ſecus aũt eit qñ mã eſt indiſpoita
reſpectu taliũ acẽ̃tiũj ꝓpter diſpõneſ oppo
ſitas:tũc.n.neceſſe eſt ꝙ materia ſucceſſiue diſponat᷑ paliquod agens qð poſſit oppoſi tas diſpoſitiões paulati expellere ⁊ ea que requiruntur ad eoꝛum inductionem cauſat ſicut contingit in oꝛganiʒatõne coꝛpoꝛiſ aĩa
lis per virtutem ſeminis.ideo dicit phuſæ
de generatione ꝙ in habentibus ſymbolum facilioꝛ eſt tranſius ⁊ꝰ de generatione ĩiquã
Queſtio
ſepatiõem aie t
tũ.ſtranſinutatio nulla cadit ſupꝛa ſymbo⸗ lum niſi per accidens.qʒa igit᷑ ſoluta arndi coꝛpis oĩa accĩtia coꝛpis ſymbola ſüt.iðad
Aie qcãt ex diſſolutiõe illi armo nie neceſſe ẽ ꝙ tlia accitia remãeant in m ¶d ſexrã dicẽdũ ↄceſſa pma ↄñtia negat ꝓpoq̃ aſůit᷑ ſecũdo:imo ibiẽ foꝛma ſparde nouo iducta:lʒ nõ dicat᷑ ꝓpe gñatio niſi fm
qͥd eoꝙ illud a quoẽ trãimutatioẽ fectũ:il
lud aũt in qð trãſinutatũẽ qd impſecrũ ⁊ c ruprũ ⁊ pt nãʒ. Ad illõqð elici᷑ pꝛiodico: ꝙ ilnd qð diſſoluit armoni debitaʒ gie ſiue ſit caloꝛ inõlis i coꝛꝑe ſiue aliud agẽs extrin
ſecuʒ illõẽ cã inductiõis iliꝰ foe ⁊ eað facii
tate q̃ armdia aie diſſoluit foꝛma illa inducit᷑ ipſi n. aie abiectio ẽ ei inductio. Idilðᷣq; 2 obicit dicẽdũ ꝙ nůq; fit coꝛꝛuptio ſie al⸗ teratiòe pᷣuia qᷓ;tũcunq; pue duratòiſexiſtat Pubito eni aliqñ tamen non ſine altatione ꝑ tonitruũ mutat᷑ vinů in acetũ ſiẽ ſubito vi uů fit monuuʒ.¶ Ad ſeptimã dicenduũꝙ in ſpẽ hũana ndẽ affinitas ꝓlis ad pmes eoꝙ ꝓles iã ꝓducta hẽat in ſe aliquã foꝛmã ſub⸗ ſtãtialẽ deriuatã a pie ⁊ inductaʒ opatõi nãe ſed ꝑ hoc ꝙ virtꝰ deciſaa pie inducit diſpoſi tides ꝓpꝛias ipſi aĩe:nõ ſolũ illas q̃ couũpẽ k:ſʒ ẽt illas 5 poſtea manẽt cũ aia roònali.vñ ꝓles hẽt affinitatẽ ad illũ ſolũ tanqᷓ; ad ſuaʒ cãʒ efficiẽtẽ qᷓ;tů ad coꝛpꝰaquo ſemẽ deciſu ẽ cũ virtute foꝛmatiua coꝛpis · eni coꝛpus ſit aciu illud qð eſt ꝑaĩamquã ↄſequũtur in matia talia acctia:ndò tamẽ eſt intelligendũ ꝙ oꝛganiʒatio mẽbꝛoꝝ ⁊ accñtia coꝛpoꝛiſſi etfectiue inducta ab aia ſed effectiue ſũta ge nerante ſiẽ caloꝛ igniſ non ẽeffectie a foꝛni ignis geniti: ſed ẽ ab igne gjante:ſiẽ ⁊ ipa f ma ignis gñatiẽ ab eo. vñ cũ coꝛpꝰ plis nul lo moðriuet᷑ ab extrãeo ſʒ ſolũ aple eifecti qᷓ;tů ad diſpõnes ⁊ lineatiões coꝛpis ⁊ mãlit
a2 mfe ptʒ ꝙ ꝓles ſolũ ad piem ⁊ ad matrẽ:
eoꝝ atfines hẽant affinitatẽ. ¶ Ad rões the ologicas rñdeo ad pᷣmã dicẽdũ ꝙ aiaex hoc contrahit peccatum oꝛiginale quia vniur coꝛpoꝛi infecto.coꝛpus qutem per hoe inlec tum eſi ꝙ deriuatur a parentibus infectis: per potentiam namque generatiuaʒ patris infectam deciditur virtus foꝛmatiua ietꝰců ſemine:⁊ ideo coꝛpus pꝓlis defectue eſt pꝛo ductum per virtutem que eſt in ſemine in qͥ eſt peccatum vꝛiginalc ſicut in cauſa inſtru⸗
mentali. anima igitur rationalis maculatur
per vnionem ad tale coꝛpus cuius oꝛgani⸗ ʒatio eſt per virtutem infectam: licet enim
2 coꝛpus ſit id. quod eſt ſubſtantialiter per
animam a deo creatam: tamen dicitur eſſe
jin u
iiimp
n iminop tintaiwen ijjtintilo
uiun
ſiiunien ſtiimcn
trmmſi iittn üfnn
l ep

L
traductũ via nature ppter oꝛganiʒatõnemq eſt a natura que quia infecta eſt:iõ⁊ caro ꝓ⸗
ducta abea infecta ẽꝛ⁊ ſic aĩa carni vnita ma
culat᷑.nõ tñ intelligẽdũ eſt ꝙ peccarũ oꝛigia⸗ le ſit in carne vt in ſubiecto.non enim caroẽ
ſubiectũ culpe ſed ſola aĩa:ſed in carneẽ tãq;
in inſtrumẽto· vnde ſicut quidã ponẽtes foꝛ⸗ mã coꝛpoꝛis aliã ab aia ponũt giam a coꝛpe maculari. Ita hie dici põt ponẽdo eodẽ mõ foꝛmã coꝛpis eẽ aĩam p hoe ꝙqualitaſ⁊ alia
gccidẽtia coꝛpis pꝑ virtutẽ foꝛmatiuã anime
infectã traducunt᷑.⁊ ꝓpter hoc quia ĩ foꝛma tione coꝛpoꝛis chꝛiſti virtus foꝛmatiua fuit ſpů ſancto. ideo chꝛiſtꝰ nar⸗de virgine oĩo fut exps peccati oꝛiginalis:ſicut ⁊ gctualis. ⁊talis partꝰdecet deũ.¶ Acd ſecũdã dicẽdũ ꝙ coꝛpus chꝛiſti viuũ ⁊ moꝛtuũ fuerunt idẽ nũero nõ ꝓpter idẽtitatẽ mñeraleʒ foꝛme cõ poꝛeitatis ſed ꝓpter idẽtitatẽ hypoſtaſis.iõ ndeſt dicẽdũ ꝙ ſit totałr idẽ. cũ enĩ vitaſit liqd coꝛpoꝛis viui cõſcquẽs ẽ ꝙ coꝛpꝰ qð ðſi nit eẽ viuũ nõ totalit᷑ idẽ remãcat: mãet tñ ið nũero ᷣm ſuppoſirũ. huic ſoluriòi cõuenit di ctũ ſaluatoꝛis. ſoluite tẽplũ x.cũ ꝑ tẽplũ itellexerit coꝛpꝰſuũ ſignificauit ꝙ coꝛpꝰ ſuũ eẽt ſoluẽdũ ſi autẽ xpᷣus habuiſſet aliq foĩaʒ coꝛpoꝛis qᷓ; aiaʒ que mãſiſſet pꝰmoꝛtẽ fuiflet qͥdẽ hůanitaſeiꝰ ſoluta pꝰ ſepationẽ ptiũ ei cũ hũanitaſ ſit ex coꝛpe ⁊ aia.ſʒ ꝑ moꝛteʒ nd fuiſſet coꝛpꝰ ſolutũ: qꝛ mãſiſſet foĩa coꝛpeita tis cũ matia etſic idẽ nũero demõſtrauit ſal⸗ uatoꝛ ꝑ ly hoc ⁊ ꝑjy illud ndð ꝓpter eqdẽ foꝛ mãq̃ fuit ĩ hoe ⁊i ilio:ſʒ ꝓpter eãdẽ hypoſta ſim. itẽ hoc etiã debet adũſarij ſufficereqͥ ẽt neceſſario hẽnt dicere ꝙ ad idẽtitatẽ nũera⸗ lẽ ſufficiat vnitaſ aĩe roͤnalis ⁊ mãe pᷣmeire ſurrectiõe:lʒ foꝛma coꝛpeitatis ñ redeat eað nũeroqᷓ pꝛius ⁊.¶ſ Cotra: qꝛ adhuc uidet᷑ remãere difficultaſ argumẽti de coꝛpibꝰ ali oꝛũ hoiuʒ a xpᷣoꝛ:ibi enĩ nõ mãet eadè hypo⸗ ſtaſis viui ⁊ moꝛtui.ſi igit᷑ nõ mãet eadẽ foĩa coꝛpis pꝰ moꝛtẽ ß iducit᷑ alia foĩa ñ ſolũ nũo ßẽt ſpẽ ſeqͥt᷑ ꝙ coꝛpꝰ petri moꝛtuũ ſit aliud acoꝛpe viuo nõ ſolũ bm nũeꝝ ſed ẽt ſᷣm ſpẽʒ ⁊ita uidet᷑ Fäg coꝛpa ſãctoꝝ q̃ ꝓ magniſre liquijs hẽnt abecckia nõ ſint eoꝝ quoꝝ dicũ tur:ſ; alia Fm ſpeʒ ⁊ ſic ei ecckia erraret ado rãdo ea. Zd hoc dicẽdũ ꝙ coꝛpa hominũ moꝛtuoꝝ nõ ſůt cadem ſᷣm foꝛmã ſed fmma teriã ſůt eadẽ. dicũt᷑ tams eadẽ qᷓ;tuʒ ad hoc ꝙ pp appentiã ſeſus nõẽ alia figura vel line atiomẽbnoꝝ magnitudo ⁊ hmõi accñtia ſen ſibilia ĩ coꝛpe vino ⁊ moꝛtuo pp hoc diẽ vul- gus:coꝛp idẽ nũero moꝛtuũ qð viuũ: tamen ſirnẽ ſcq̃mur ndẽ identitas fm nen fipl
ß hmqdqꝛſicur dnũauodq;ẽ ens actu pkoꝛ mã? nòpmatiã:ita ẽ ið alicui p foĩaʒ ⁊ nò ꝑ mãm.tñ iſta diuerſitas nò ipedit qͥn corpus moꝛtuũ qð relinqͥt᷑ pꝰ moꝛteʒ petri dẽat dici eſſe coꝛpus petri⁊ nulliꝰ alteriꝰ.qᷓtů eniʒ ad dia q apparẽt in coꝛpe ⁊ ſũt ex ſepatione aie
petri.ſůt ibi reliquie coꝛpis viui.mãifeſtuʒ ẽ
eniqꝙ materiaẽ ibi eadẽ que pꝛius. foĩa autẽ coꝛpis b alia ſit tamẽ poit ſeparatõnẽ anime ibi relinquit᷑ tanq; quedã reliquia vt ita dicã
gie ſepate. Bimiliter ⁊ oĩa accidẽtia reliquũ
tur ſimilia: ⁊ ſie dicunt᷑ vere reliquie. ⁊ iò coꝛ pus moꝛthũ:qꝛ eſt coꝛruptio viui nõeſt ĩ ali qua ſpẽ cõpleta:ſed ſolũ ẽ via ad putrefactõ neʒ. dicit coꝛpus illius qð relinquit᷑ ũde cð pus aeris generati ex igne nò dẽ reliqa igis ſed cineres dicunt᷑ reliqe igniſſic hic. d tertiã rõnem dicendũ ꝙ verbů aſſũpſit hatu ram hůanʒ̃ cũquibuſdã defectibus ipſius:q quidẽ defectuſaduẽiebant coꝛpoꝛi chriſti di uerſis vicibꝰ ſucceſſiue puta fames ſitis fati gatio coꝛpoꝛis ⁊ hmõi nò tamẽ ex aduẽtu ta ſiũ fuit noug vnio ců vᷣbo qifuerunt defect? natuꝛe quã ſibi vniuit verbũ in cõceptõe xp̃i ⁊ iò ad bmã vnionẽ ꝑtinebãt. foĩa aůtq̃ reli⸗ qͥ ĩ coꝛpe hoĩs moꝛtui pꝰ ſepatideʒ aie it ðᷣfe
ctꝰ nãe hůane ↄputata eſt iqᷓ;tũ ð ncẽitate na
ture ibidẽ iducit᷑ ĩmatia hoĩs ⁊ ad aĩaʒ ↄpa tur tãqᷓ; cõꝛupæipſi?ßʒ phʒ ſiẽ foĩa acetiẽ tan quã coꝛruptio fofe vini:i aduẽtꝰ illius fofe ad pꝛimã vnionẽ ꝑtiebat:nec ppꝑ hſcqͥł᷑ ꝙð bũ nou nãʒ aſſũpſerit ĩ aduẽtu illi foãe ſ̃ʒ nãʒ aſſũptã pꝰ.ſʒ tẽ mutataʒ adhuc ĩ vnitate pſoe retiuit:ſic qñ vinñ exñs ĩ dolio mutat i acetũ illõ doliũ ñ dã aliqͥd ð nouo aſſũef Ere cipe ſʒ dẽ illð qð pꝛiꝰ fcepit ⁊ iã mutatũẽ ad⸗ huc retiere.ſic nec vᷣbũ i aduẽtu tkiſfoĩe dãð nouo icarnari ſiẽ nꝰvas ex iſta mutatòe dã ð nouo ipleri.ſie igf ſeq᷑ ꝙ ĩ moꝛte xp̃i ñ fuẽit noua vnio cũ vᷣboꝛneq; ꝙ vᷣbů aſſũpit nouã nãʒ:neq; ꝙ tẽ fũit ð nouo icãnatũ Ad 4 rdʒ dicẽdũ ꝙ ĩſaco altariſpãiſ ↄuertit᷑ ĩ coꝛ pus xp̃iĩqͥ coꝛpe icludit᷑ aia ßʒ aliquã ſui rõ nẽ ꝓut.ſ.ↄſtituit ĩ eẽ coꝛpeo nò tñ ẽ veꝝ ab⸗ ſolute loquèẽdo ꝙ ↄuerſio pãiſfiat ĩ aiaʒ xp̃i qʒ ſic ſigificaret᷑ ꝙ ↄůſio xp̃ fieret ĩ aĩaʒ fm ꝙ dat vltioꝛes pfectiões.ſ.ſetiẽdi⁊ itelligẽdi ſic. n. ꝓpe dã aia⁊ diſtiguit᷑ p̃ʒ rõnẽ a coꝛpe: ne igf itelligat᷑ ꝙ aĩa ß̃ʒ oẽʒ ſui rõnẽ ſit ibi ex vi ſacfi nõ ẽ dicẽdũ abſolute ꝙ ↄuerſio fiat i aĩaʒ. aia.n. ÿᷣm ꝙ diſtiguit᷑ a coꝛpe nõ ẽ ibi ex vi ſaci ſed per cõcomitantiã falẽ qꝛ aĩa xpᷣiẽ realit᷑ coꝛpi vnita. alias difficktates circa tẽ materiam tractat magiſter herpheꝰi ſua magna queſtiòe de ptitate foꝛmarum.

Queſtio
Merit᷑ qͥnquageſimo pᷣmo · vtꝝ in cõpo ſitis ex materia ⁊ foꝛma materia ſit pᷣn ciÿiũ indiuiduatiõis. Be iſta qðe nõndũ pꝛi⸗ ꝙ idiuiduũ dupir põt accipi. vnoꝰ pᷣne inte tionatr. Alioꝰ põr accipi vr eſt imin ſecũde intẽtiõis. Indiuiduũ vt dicit pꝛimã intẽtdeʒ
eſt res idiuiſa a ſe:⁊ diuiſa ab om̃i alio. vtqð
libʒ idiuiduũ reale: vr petrus ſeaet bedo hec flatio:⁊ ſic de alhs. Indiuiduũ aũt vt dicir ſecũdã intẽtòeʒ eſt pᷣuatio diuiſibilita tis in partes ſbiectias que cõpetit ip̃i rei ſin⸗ gularifm ꝙeſt obiectie in itellectu.naʒ ſicut vle eſt diuiſibile in partes ſbiectias:ſic inqi- uiduũ dicit pꝛiuatiõeʒ illius diuiſibilitas. Bi igit queſtio querat de cauſa idiuiduatiòis lo gice rñdeo ꝙ nihil eſt cauſa indiuiduatõis lo ice: cũ entia rõis nõ hñt cãs reales: ſed iſta ndiuiduatio ↄſequit᷑ ip̃aʒ reʒ realẽ ſingiarẽ mgeeſt obiectiue in itellectu.⁊ iſta idiuiſibi litas nd eſt ficta: qꝛ hẽt fundam̃tũ in re. Que ſtio igit᷑ ña videt mota de pᷣncipio idiuidua tiõis indiuidui reał. id eſt m ꝙ jy indiuiduũ ſignificat rem in reꝝ natura exitẽ. ¶ Becũ do nõndũ ꝙ duplex eſt indiuiſio. vnd qua ali quid eſt indiuiſuʒ a ſeip̃o: ⁊ iſta eſt trãſcẽdẽs Rlia eſt indiniſio coextẽſiua qua videls vna pars in cõtinuo eſt indiuiſa abalia parte.ᷣm ꝙ dicimꝰ ꝙ ↄtinuũ eſt cuiꝰ partes ſunt idiui ſe a ſe inuicẽ.⁊ iſta indiuiſio pᷣmo ⁊ ꝑſe ↄuẽit qᷓtitati: ⁊ alijs qbus copetit cõpetit per qᷓti⸗ tatẽ. nam diuidi in partes eiuſdẽ rõis.⁊ indi uiſio ei oppoſita ſunt paſſiões qᷓ;titai ↄtinue Tertio nõnduʒ ꝙ duplex eſt diuiſio. vna qe eſt alicuiꝰ vnius nũo in partes integra⸗ les eiuſdẽ rõis.ficut qñ diuidit᷑ vnũ lignũ nu mero in duo ligna.⁊ iſta diuiſio eſt pᷣncipatr per qᷓtitatẽ. Rlia eſt diuiſio in partes ſpiecti uas que nõeſt vni nũo ſᷣm rem: ß vni ſolů ßᷣm rdem.ſicut diuidit᷑ hõ in ſoꝛtẽ ⁊ platoneʒ: rligni in hoc lignũ ⁊ illud. Er de talibꝰ par- tibꝰ ſbiectiuis eñ totũ dubiũ. ſcʒ per qͥd par⸗ tes ſbiectiue eiuſdẽ rõis ſpecifice plurificãt ⁊ mlkiplicant᷑ ⁊ diuidunt᷑ ab inuicẽ.¶ Eſt iñ adutenduʒ ꝙ aliqñ vtraq; diuiſio ab vno hẽt oꝛtůj. vt qñ diuidit᷑ vnũ lignũ in duo ligna ibi plurificant partes integrales ac ſubiectiue. Iſtis notai pono de pñti qõe qdrupliceʒ opiniõeʒ. Pꝛi opinio eſt Henrici de Ban⸗ dauo ꝙ indiuiduũ eſt indiuiduũ per aliqð ne gatm̃. ꝓbat. quia per illud aliqͥd eſt idiuiduũ per qð eſt vnũ. ſed res eſt vna per negatideʒ
igit&. Minoꝛ ꝓbat᷑. quia res eſt vna ꝑvni
tãtẽ:ſed vniras nõ dicit niſi negatideʒ. qꝛſi ſi⸗ gnificaret aliq; entitatẽ poſitiuã: iam eſſʒ nu
gatio dicerc ens vnũ. Cotra arguit᷑ qua⸗
drupkr. Mꝛi ſic. per ülud naturaeſt indiui. dua per qð ſibi repugnat diuidi in ptes par tes eiuſdẽ rõis: ſʒ illud ndeſt neggtò: igit&. Maioꝛ nõ. Minoꝛ ꝓbat᷑. quia ſulla impfe ctio repugnat foꝛmaliter alicui niſi ppter ali quam pfectòem quod eſt aliquid poſitiui: ſ diuidi eſt quedã impfectio:⁊ ideo nõ põt ↄpe tere diuine nature.igitã.¶=ſic. nullũ ens põt excedere aliud ꝑfcõne rde alicuiꝰnegatò nis:ß pᷣma ſſtãria excedit ſecũdã que ndin⸗ cludit iſt negarðem. qꝛ pᷣma ſbſtãtia eſtpfe. ctiffima ſba.igit eẽ pᷣmã ſbam non competit alicui ꝑ negatõem:ſed eẽ pᷣmã ſbamẽeſſein⸗ diuiduã ſbam.igit᷑ eſſe indiuiduã ſbam nõch perit alicuiꝑ negatõem. ¶ʒſic. indiuiduũẽ idiuiduũ per illud quod diſtiguit᷑ pꝛicipalit
abalio idiuiduo.ſed vna negatio vt ſi nõdi
ſtiguit᷑ ab alia:qꝛ diſtinctioẽ paſſio entis po ſitiui.igit᷑ negatio non pot eẽ pncipalioꝛ ra tio diſtictiõis nũeralis.igit᷑ nec indiuiduatõ nis. ¶ Quarto arguo cõtra rõnẽ ſuã. qenf ⁊ vnů fm phm ꝙꝰ metha.ſignificãt eãdẽ na turã. ſcd negatio nõẽ eiuſdẽ nature cuʒemi tate poſitia. igit᷑ vnů nõ ſignificat negatõem Id rõnẽ dico mioꝛẽ eẽ falſq: q res pillud ẽ vnů pqðẽ ens: qꝛ alias nõ ſignificareteãð nãʒ. ¶ Ad pꝛobationẽ dicendum ꝙ dicendo ens vnũ nò cõmittit nugatio.nã vt dic phs kens ⁊ vnů ſignificem eandẽ naturã: nõ tñ yna rõne.⁊ hoc ſufficit ad hocꝙ non cauſat᷑ nugatio. ens eni ditfert ab vno Fm rõnem. E opio eſt Egidhꝙ pꝛincipiũ indiuidua tiònis ẽ quãtitas.ꝓbat ſic. pꝛio. Quãdo ali quid competit alicui pꝛio ⁊ per ſe cuicũq; al teri cõpetit:cõpetit per rationẽ illius. ſed di uidi in plures ꝑtes cõpetit pꝛio ⁊ per ſe quã titati ex ʒ? metha.igit cuicũq; cõpetit: cope tit per rationẽ quantitatis. ſed natura ſpeci fica diuidit in indiuidua einſdẽ rationiſigi tur per quantitarẽ.¶⁊ ſic. vnul ignis non differt ab alio niſi qꝛfoꝛma diſfert a foꝛmaß foꝛma nõ differt a foꝛma niſiqꝛ recipit᷑ iglia parte materie. ſed iſta alietas ẽ per quãtita tem.igit᷑ iſte igniſdiſtinguit᷑ ab ilo per quã titatẽ. ¶ʒ ſic· generãſ aliud ꝓpter diſtinctionem materie. ſed materia generati naturaliter pꝛeſuppðirur quãta.glids agenſ naturale ageret ĩ nõ quantũ.igit pꝛincipius alietatis materie ẽ quantitaſ.igit᷑ ⁊ pꝛincipi um indiuiduatiõis. ¶ VCõtra iſtã opionem arguit᷑ triplici via. pꝛiã via ſumit᷑ ex idẽtiia te ratõnis naturaliſ. Ex qua arguit duplici ter. ¶Mꝛimo ſic. ipoſſibile ẽ indiuiduũ eſe foꝛmaliter indiuiduus per illud quo ablato remanet ideʒ indiuiduũ numero. ſed ablara

antitate poteſt remanere idem indiuiduũ numero igitur&. Ma. nota. Mi. pbatur quia poſſibile eſtꝙ deus coꝛꝛumpet quanti- ꝛatem iſtius ſbſtanrie ⁊ infoꝛmet eam alia q̃n titate. nec pꝛopter hoc iſta ſbſtantia murabit muratione ſbltantiali quia mutatio ſbſtantie non eſtaquantitate. Bi dicas ꝙ argumemũ nõð valet quia aſſumit miraculum WMontra guia miraculum non eſt reſpectu conditõii jedrepugnateſſe indiuiduum ablato pꝛinci⸗ io foꝛmali indiuiduatòis. ¶ Secundo ſic. anenre eo quo aliquid tale eſt impoſſi- bile eſt ipſum non e ſſe tale.ſed panis eſt hic panis per quantitarem fᷣmte. igitur ma⸗ nente cadem quantitate impoſſibile eſt ip⸗ ſum non eſſe hunc panem.⁊ ſic tollitur tran ſtantiatio panis in coꝛpul chꝛiſti vbi manʒ eadem quantitas ⁊ tamen non cit idẽ panis. Secunda vin ſumitur ex pꝛioꝛitate ſbe re ſpectu acchtium. Ex quo arguitur ſic. pꝛius non indiuiduatur per poſterius:ß ſbſtantia ẽ pꝛioꝛ accidente natura tempoꝛe?⁊ diffiniið ne. igitur ⁊ Keſpondebis foꝛtaſſis ꝙ liʒ ſit pꝛioꝛineſſendo non tamen in indiuiduando Contra eomodo ſbſtantia eſt pꝛioꝛ omni gecidente quo mõ eſt ſbiectum accidentium ſed non eſt ſbiectum accidentiuũ niſi inquan tuʒ hoc igitur ſbſtantia inquantum hocẽp⸗ oꝛ omniaccidente. ¶ Wertia via ſumitur ex cooꝛdinatione pñtali Ex qua arguitur ſic. In omni cooꝛdinatòne pꝛedicamennali ſũt omnia pertinentia ad iſtam cooꝛdinatònem eircunſeripto omni alio quod non eſt aliqͥd eſſentialiliter illius cooꝛdinationis. ſed ſicut ad cooꝛdinatònem pꝛedicamentalem pertiet pmů pꝛedicatum de quo nihil pꝛe⸗ dicatur. ita ad n pertinet infimum ſbie⸗ etum cui nihil ibhcitur.igitur ſingulare re⸗ pitur i qualibet cooꝛdinatòe pñtali circũſcri pra quacũq; alia cooꝛdinatòne.ß uantitas non reperitur extra ſuam cooꝛdinatònem quia quanta ſunt pꝛima diuerſa.igitur quan itgs non eſt pꝛincipium indiuiduatõnis. d rõnes ſuas reſpondeo ꝙ minoꝛẽ fal⸗ ſa. nam licet vnum diuidi numero in plures partes integrales eiuſdem rònis conueniat quantitati pꝛimo ⁊ per ſe ⁊ omniby alis ꝑeã non tamen diuidi vnum ratione in parteſſ tecriuas eiuſdem ratònis de quarum patiuʒ ſbiectiuaꝝ indiuiduarònis pᷣnꝰnũc pᷣncipalit querimus.& Ad ſecũdam dicendũ ꝙ minoꝛ eſtfzla nam ratio diſtinctiouis foꝛmaliſ vni us foꝛme ghalia non eſt materia ʒ ſit rgtò ſ ectiuaZid tertiã dicendũ ꝙ generans e nerat de materia quanta vt eſt in coꝛupto ñ
vr eſt in genito quia illa ſequitur materiam ⁊ foꝛmam licet coꝛꝛupta pꝛecedatfoꝛmam in⸗ dueendam.⁊ ſic ſolum eſt pꝛincipium diſpoſi tum indiuiduatòis foꝛme inducende Ter
tia opinio ẽ ſcotiſtaꝝ ꝙ ſbſtantia materialiſẽ indiuidua per entitatem poſitiuam deter- minantẽ ipſaʒ naturã ad ſingularitatẽ q̃en⸗
titas dicitur heceitas ⁊ eſt modus intrinſecꝰ
diſtinctus contra foꝛmalitatem vnde volunt
ꝙ duo indiuidua eiuſdem ſpeciei habeãt ean
dem eſſentiam? eandem foꝛmalitatem er dit ferunt ſolum heceitaribus ſiue modis intrin ſecis. ꝓbatur auteʒ iſta opinio pᷣmo ſic. Siẽ vnitas in cdi conſequitur per ſe aliquam enti tatem ſic vnitas indiuidualis ↄſequitur per ſe aliquam entitatem.ſed non conſequit᷑ per ſe entitatem nature: quia natura habet pꝛo⸗ pꝛiam vnitatem realem minoꝛem vnitate nu merali igitur ↄſequitur aliquam entitatẽ de⸗ terminantem iſtam vnitatem nature vniuer ſalis.⁊ iſta entitas ꝑ ſe faciet vnũ cũ entitate nature. ¶ Secũdo ſic omis df̃adifferẽtium reducitur ad aliqua pꝛimo diuerſa.ßᷣ indiui- dua ꝓpꝛie ditferunt.q eoꝛum ditferentiare-
ducitur ad aliqua pꝛima diuerſa:ß illa pꝛimo
diuerſa non ſunt natura in iſto ⁊ in illo quia i illa ↄueniunt. igitur non ꝑeandeʒ diſtinguũ tur. opoꝛtet ergoꝙ ſit aliquid aliud.ß nõ pñ̃t eſſe negatdes vt patet ex impꝛobatõe pꝛime
opinionis. igitur erunt alique poſitiue enti- tateſper ſe determinãteſnaturam.ßᷣ ipſimo
di intrinſeci ſiue ipſe heceitates. ¶ertio ſic ſicut ſe habet natura generis ad drãʒ ſpe
cificam:ſic quiditas ad ditferentiã indiuidua lem.ß natura generis contrahit᷑ ꝑdr̃am ſpe cifcam. igitur quiditas ſpecifica ꝑ ditferen tiam indiuidualem. Wontra iſtam opinio⸗ nem arguo ⁊ pᷣmo cõtra fundamentũ. Seců do conira ponendi modũ fundamemũ iſtiui opinioniſè ꝙ indiuidua ſb eadem ſpẽ indiui duant᷑ ꝑ heceitates que ſunt modi intrinſeci ⁊ non ſunt foꝛmalitates.hoc autemẽ falſum vt pꝛobatuʒfuit ſupꝛa. q.xli. Aliud fundamè tum falſum pꝛeſupponuut ſcʒ ꝙ natura vni⸗ uerſalis habeat ꝓpꝛiam vnitatem realeʒ mi⸗ norem vnitate numetali quod impꝛobatum
fuit ſupꝛa qõe. xxi. ¶ontra modum ponẽè di arguo ſic q̃drupłr ⁊ p ſic. qꝛ vel illa hece⸗
itas vel eſt ſbſtantia vel accñs a ſufficienti
diuiſione. Non accñs quia ſequeretur ꝙ ſ̃
ſtantia indiuiduaret᷑ ꝑaccũs. Nec ſbſtamia qʒ aut mareria aut foꝛma aut totů compoſi- tů.ß quia nullum illoꝛum dices quia quodcũ q; dixeris cades in poſuõnem alioꝝ.igi᷑ ilia heceitas ẽ nihil:ß nihileitas nõ potet e n

——— ————————
eipium indiuidui reakigitur&. Secůdo ſie
llud quod eſt commune pluribus non po teſt eſſe pꝛincipiuʒ indiuiduatõniſſicut tuar guis contra alios. ß heceitas eſt communis pluribus. nam heceitas in cõmuni vniuoce
dñ de mea heceitate ⁊ de tua ⁊ de omnibꝰalj
igitur heceitas non eſt pꝛincipium indiuidu gtõnis. Reſpondebis foꝛtaſſis ꝙ heceitaſcõ munis non eſt pꝛincipiũ indiuatõniſ ß hecei itas hec. ¶ Contra quero ꝑ quid heceitas
comunis lit heceitas particularis kſeipſa. et
ſic ſtandum erat in ipſa natura cõmuni ꝙ ſe
pſa ꝑticulari ſequitur ſicut heceitas ĩ cõ rꝑ hanc heceitatem. Contraquia hec heceitas indiuiduat quiditateʒ vniuerſalẽ ⁊ ndò modũ intrinſecum vniuerſalem ſicut tu ſupꝛa poſu
iſti in tua quarta rõe.igitur hec heceitas nõ
indiuiduabit hecitatem in comuni.ß ſolũ q⸗ ditatem cõmunem. Rñdebis ꝙ nulla eſt he⸗ ceitas cdis ß ſolũ ſunt particulares heceita- tcs. Vontra heceitas pꝛedicatur de omnib⸗ heccitatibus ⁊ vniuoce ergo heceitas parti- cularis vel alia nonialiqua heceitas particu
laris. quia quelibet talis eſt ſingularis ⁊ de vna ſola pꝛedicatur.igitur heceitas còmuniſ piedicabitur de enn heceitatiby.ß iſtaẽ vniuerſalis igitur ⁊c.¶ Confirmatur quia de quibuſcũq; pꝛedicantur pꝛedicata ↄtradi cioꝛia ex natura rei.illa non ſunt idemeꝝ na tura rei:ſed de heceitate in cõmuni pꝛedicat᷑ ꝙ eſt cõmunicabilis pluribus non autem de heceitate particulari pꝛedicatur ꝙ eſt coõmu-⸗ nicabilis plurib igitur ⁊.¶ Lonfirmal᷑ qꝛ idem ex natura rei non poteſt eẽ pꝛincipinʒ cõueniẽdi⁊ differendi.ßᷣ modus intrinſeeus eſt pꝛincipium cõueniendi heceitatibꝰ cuʒ ex iſtenrhs ⁊ cũ gradibus foꝛmaꝝ. Heceitaſat
ẽ eis pꝛincipium differendi igitur heceitaſ eſt idem ex natura rei cum modo intrinſeco ſed heceitas que eſt pꝛincipium dirferẽdi oĩ⸗ bus heceitatibus ab alijs modis intrinſeciſ: non eſt hec heeeitas.igitur heceitas in ↄmu
ni.¶ Lonfirmatur.quia non minoꝛis perfe ctionis eſt foꝛmalitas qᷓ; modus intrinſecus ß modus intrinſecus ſcʒ heceitas in cõmuni hecciſatur per aliquid ſui generiſ.ſ ꝓ hãc he ceitatem.igitur foꝛmalitas indiuiduabitur ꝑ alicuid ſui generis ſcilicet per hanc foꝛma
litatem ⁊ inniuidua ditferunt foꝛmaliter ⁊
modaliter. quod eſt contra te ſ¶ Tertio ſic: quecũq; habent eandem ſbſtantiam ⁊ eandẽ naturam vel foꝛmalem quiditatem illa habẽt eandem actònem.ßᷣ chꝛiſtus ⁊ iudaſᷣm te ha bent eandemeſſentiam⁊ foꝛmalem quidita- tem⁊ ſol diſtinguũtur ꝑ heceitates · igitur
habent eandem actionem. Iſta eoncluſio eh falſa⁊ heretica igit pꝛemiſſarũeſtfi ſanon maioꝛquę ett ipiius damaſcenilibo i· xiih; minoꝛ. Rñdebis ad hocꝙl chu ſtus⁊ iudas in naturahumaua ſintideʒfoꝛ· maliter ⁊ eſſentialiter non tamen realiter i non habent vnam actõeʒ Contraſi manẽ te identitate eſſentiali ⁊ foꝛmali concurrente diſtinctõne reali ſolum poſſit aliquibus com petere diuerſa operatio tunc damaſcenus ni pil ꝓbaret. quia ipſe arguitꝙꝙ quia paterifi. lius ⁊ ſpũs ſanctus in diuinis habent vnam Wſtantiam iõ habent vnam opatònem.ſtat autẽ ꝙ parer⁊ fili differunt realiter ig ni.
hil ↄcludit damaſcenus.ſſ onfirmat qui
nobilioꝛ eſt diuina relatio cſtituens pſong diuinam q́; quilibet modus intrinſecus coj⸗ ſtituens ſbſtantiam indiuiduam ß relatioß⸗ ſonalis in diuinis non eſt tante dignitat liʒ ſit foꝛmalitas ꝙ ꝓpter ipſam attribuaturali cui ꝑſone ꝓpꝛia operatio igitur nec modus intrinſecus.ſ.heceitas nonẽrit tante dignita tis ꝙ huic ſuppoſito attribuatur. ꝓpꝛia ope⸗ ratio manente identitate ſbſtantie ⁊ foꝛmalit cum alio. Coõfirmat᷑ ſecundo.ſi ad hůdum Ppꝛiam opationem ſufficeret heceitas ꝓßn manente eadem foꝛmalitate ⁊ ſbſtantia ſin alioꝛuʒ ſequeretnr ꝙ pſone in diuinis hẽrẽt ꝓpas operatões etiam ad extraquia habẽt Pꝓbas heccitates. ¶ Wonfirmatur ʒoquia i quod minus videtur ineſſe ineſt ꝗ⁊ iludq; magis videtur ineſſe inerit.ß minus vñꝙin diuidua plura ſ eadem ſpecie in creaturis q̃ k ſint idẽ foꝛmalt ⁊ eẽntialf pp diſtictas tñ heceitares habent ꝓpas operatõnes ců igi⸗ tur perſone in diuinis diſtinguant᷑ foꝛmalit ꝑrclatõnes foꝛmaliter diſtinctas ⁊ etiaʒ per heceitates.igitur magis videtur ꝙ poſſent habere ꝓpꝛias operatõnes etiam ad extraß H ibi non eſt igitur nec iereaturis ꝓpter diuũ ſas heceitates manente idẽtitate quiditatia: ⁊ foꝛmali poſſumus attribuere diſtinctis in diuiduis diuerſas operationes. Muar⸗ to pꝛincipaliter arguo ſic· Heceitas per teẽ pꝛincipium indiuiduatõnis vel igitur indiui duat naturam vniuerſalem yel quiditatẽvł quiditatem particularem. Gi reſpondebis quiditatem vniuerſalem. Tontraquiaillud quod indiuiduarur eſt indiuiduumſiigitur quiditas vniuerſalis indiuiduat᷑ igitur qͥi- tas vniuerſalis erit indiuidua. ßᷣ eſt oppo ſitum in adiecto quia crit quiditas vniuerſ lis ⁊ non vniueſalis indiuidua ⁊ non indiui dua. Gi dicas ꝙquiditatem particularẽ. omtraquiã omnis foꝛma non dans eſt
—— —
—— B
—
S
— — — —
S 2
— S

aio
„ —
vVNw
8 Z
28
2
2
— J4 —
* um 5 8
7½ Z
2
5 7
—
ſuo fundamento pᷣſupponit ſuum fundamẽ rum ſed modus intrinſecus non dar eẽ qͥdita ti ꝑticulari igitur pꝛeſupponit eam pꝛius ꝑ⸗ titulariſaram. ſed non pꝛeſupponit eam pꝛi us pticulariſatam pheceiratem igitur hecei tas non eit pꝛincipium indiuiduaiònis quidi tatis particularis. Confirmatur illud quod indiuiduatur ꝑ heceitatem petri hoe ẽ quidi
raſpetri. ſed quiditaſ vniůſalis indiduat᷑ per
beceitatem petri. igit᷑ quiditas petrieſt viis ſedquiditas vniuerſalis pꝛedicatur de pluri bus vniuoce. igit᷑ quiditas petri pꝛedicatur de plurip vniuoce ⁊ ſie eſt vre quodẽ abſur qum. Muimto ſic ſi petrus ⁊ paulus eent
dem eilenrialitur ⁊ foꝛmaliter ⁊ ſolum differ rent modaliter ſe queret᷑ ꝙ nihil poſſet gña⸗ ris eſt falſuʒ. na ꝓbatur. quia generatio
petri vel terminatur ad quiditatem⁊ eẽntiã
petri velad heceitarem non ad eſſentiam vel
ditarem quia illa pꝛeexiſtit cu ſit vniuerſat ⁊cõmunis petro ⁊ alijs cõmunitate realiꝰm
te igitur nõ accipit eſſe ꝑ gene ratdem. Nec gd modũ intrinſecũ qꝙ.ſ.ad heceitatẽ iũc ge neratio ſolum eſſet modalis ⁊ non Pſtantiat
quia non terminaret᷑ad bam reicũ modꝰ in trinſecus non ſit ſbſtantia rei. ſ d rões eo rum reſpondeo ad pꝛimaʒ dicendo ꝙ Ma.
ðᷣfalſa. ſilr Mi. Ma iõ quia vnitas cõis nõ
ſcquitur ꝑ ſe emtitatem niſi pꝛeſuppoſito ac⸗
intelligendi vt fundamento oppoſite re⸗
latõnis quia eſt vnitas rõnis. non autẽ ſie v⸗ nitas numeralis quia iſta eſt realis cũ nulla ſit realis vnitas niſi vnitas numeraliſ.Mi. ẽt eſt falſaquia vnitas indiuiduat᷑ conſcqui⸗ tur per ſe entitatem nature realis.non dico nature cõmumis realis vtipſi ponũt vnitatẽ nature ſpeciſice eſſe realem minoꝛem vnita⸗ te numerali. hoc enim falſum eſt⁊ impꝛobatũ ſupꝛa.qxxi.ß cõſequitur entitatẽ realem na⸗ ture vt quia vnitas numeralis eſt ineſſe rea⸗ ii. quia vnitas numeralis eſt realis ſie minoꝛ
peſupponit vnum falſum.ſ ꝙ natura cõmu nis hẽat ꝓpꝛiam entitatem quã ꝓp pꝛia vnitas. ¶ Concluſio etiam eſt
ia vnitas. alſaque dicitꝙ iſtaentitas ſiue heceitas determinet
nm vtem ⁊ꝙ faciat cũ ea per ſe vnum. ei
falſum eſt vt impꝛobatumextat ꝑ quartam ratõnem ſtatim poſitam. Mec eſt poſſibile ꝙ ex entitate vniuerſali⁊ gradu indiuidualicõ ſtimat pſe vnũ„ tale vnuʒ erit vniuerſa le tnon vniuerſale particulare ⁊ non parti
culare incoꝛꝛuptibe per entitatem vniuer
ſalem conuptibile p pricularem entitatem
ᷓ omnia ſunt abſurda. Ad ſecũdũ dicẽdũ
ↄcedendo pmñ ꝓceſſũ totů quando vlteriuſ
aſſumitur. ꝙ iſta pmo diuerſa nõ ſunt natja
in iſto ⁊ in illo. quia nõ eoqem m aliqua con ueniunt ⁊ diſtinguũtur. Vſtud eſt falſum.im mo dico.ꝙ natura in iſto ⁊ in illo ſunt pꝛimo diuerſa diuerſitate reali:non tamen excludẽ te ↄfoꝛmitatem ſpecificam: ß diuerſitate rea- li ercludente omẽm vnitatem realem vnire alitatis plurium foꝛmaliter. nec ſequi?ꝙ eað ueniũt? differunt. quia differũt realiter: et ſolũ ↄueniunt roe:⁊ ſic nõ opoꝛtet ponere di ſtinctas entitates vnã in q̃ falr conueniãt:et aliam in qua realiter differant in eſſentijs in diuiduoꝝ eiuidem ſpẽi immo per totum qð eſt in ipſis ditferunt ⁊ ſolũ conueniunt ratde Acd tertium dicendũ ad minoꝛem ꝙ natu ra generis contrahitur ꝑdr̃am ſpecificã cõ⸗ tractione ratòis ⁊ nulla contractòne reali.ſi igitur etiam ita vis arguere de còtractðe rõ⸗ nc ipſius nature ſpecitice ꝑdr̃am indiuidua lem nihil cõcludis quia nos nõ loquimur de
indiuiduatõne rõnis b de va rcali indiuidua
tione. ¶ Muarta opinio Khomiſtaꝝ ſequẽ tiů magiſtn herpheũ in dictis ſuis quotlibe to.ʒ. q. nona nõ diſcoꝛdans a via doctoꝛis ſan cti. Pꝛo cuius declaratõne notandũẽ ꝙ plurificari aliquid ꝑ aliud ↄtingit dupliciter yno mõ intranee vel itrinſece: alio mõ extri
ſece ſicut aliquid poteſt cauſari? pꝛincipiari
ab alio intrinſece velextrinſece. Intrinſece duptr łtõlit᷑ k ptiatr.ptiatr duptr kptiatr re⸗
ſpců ꝑtis.vel ptiatr reſpectu totiꝰ. Extrinſe
ce etiam dupliciter poteſt aliquid pꝛincipia- re aliud.ſ.inequate ⁊ adequate. Tnadequate dupliciter. veleffectiue velfinaliter. duplicit iectiue.ſ.⁊ diſpoſitiue. ¶ Iſto notato po⸗ no ſex cõcluſiones. pꝛinia concluſio. pnci⸗ pium indiuiduatònis intraneũ totale vniuſ⸗ cuiuſq;ẽ ſua eſſentia. ꝓbatur iſta concluſio t⸗ płr. ¶ꝛimo ſic. Illud quod habet ꝓpꝛia indiuidua nihil includentia extraeſſentiã ſu⸗ am illud indiuiduat᷑ ꝑ ꝓpam eſſentiam.ß oc genus habet ꝓpa indiuidua nihil includen- tia extraeſſentiam ſuam igitur omne genus habebit indiuidua indiuiduata p ꝓpꝛiam ef ſentiam ſuam ma.nota. quia cum indiuidua alicuius nihil includunt extra illud exiſtens
opoꝛtet ꝙ indiuiduentur ꝑ illud qð eſtieis
Wi.ꝓbat quia ſi quodlibet genus ſuum in diuiduũ nõ haberet nihil includens extra rẽ ſui gis nõ differret totũ vniũſale eſſentiale ſcʒ genus ⁊ ſpẽs que deſcendũt ii diuidua p dr̃as eſſenriaies a toto in modoquod deſcen dit in partes ſbiectiuas ꝑdas accñtales ſi ne ꝑ aliquid diuerſum ab cẽmia ſua.qꝛ vtro biq; fieret deſcenſus ꝑaliquid ven

—
eſſentia ab ipſo ↄtraeto quod deſcendit ĩea⸗
Becundo ſie ab eodem res hʒ entitatem
⁊ nitatem eſſentialem que conuertit᷑ cũ en⸗ te de qua loquimur.ß vnaqueq; res habʒ en tiatem ſeipia foꝛmaliter. igitur ⁊ vnitatem i. nota Qaeſt phiquarto methaphiſi⸗
ee. Tertio ſc. Mulla res habet foꝛmaliter
ꝙ ſit vna numero niſi per illud per quod eſt diuerſa numerg per eſſentiam ab alia.ß ſalti loquendo de rebus pꝛedicamentoꝛum abſo⸗ lutoꝝ vnaqueq; res eſt diuerſa ꝑ eſſentiã ab alia numero numeroſitate ꝓbe cſſentialiter igitur nulla res talis habet eſſe vna numero vel diſtingui numero abalia niſi per ꝓpꝛiaʒ eſſenitam. ¶ Becunda concluſio pꝛincipi⸗ um indiduatbii partiale intrinſecum reſpe⸗ ctu totius compoſitiex materia ⁊ foꝛma eſt
materia ſiue fonna ⁊ hoc inquantum pꝛinci⸗
pium accipitur pꝛo cauſa abſtrahẽdo ab oꝛ⸗ qine. ꝓbatur quia illud eſt pꝛincipium imtrin ſecum ptiale indiuiduatõnis quod concurrit vt cauſa partialis ad eſſe indiuidui.ß taʒ ma teria qᷓ; foꝛma eſt hmoi.igitur ⁊t. NMa· notg.
quia idem eſt eauſa entis ⁊ vnius cum dicũt
eandeʒ naturam vt ꝓbatum eſt. eſt qð diẽ doctoꝛ ſanctuſin ↄmento ſu ꝑ octauo netha phiſice lce.ʒ.circa iſtum paſſuʒ text? Ppẽʒ nullus facit nee generatur fit autẽ ꝙex his ratio inquit eſt. quia omne quod fitfit ex ma teria. vnde hoc particulare cum ſit compoſi tum exꝝ materia⁊ foꝛmakit ⁊ generat᷑ ex his ſcʒ pꝛincipis materialibus indiuiduantibuſ vbi nominat materiam ⁊ foꝛmam pꝛincipia materiglia⁊ indiduãtia.ſ.reſpectu foꝛme ioti us. ¶ Lertia concluſio.pꝛincipiuʒ indiuidu atõnis partiale intrinſecum reſpectu totius compoſiti ex materia ⁊ foꝛma kmꝙ pꝛincipi
um dicit foꝛmã cauſalitatis ⁊ oꝛdinem via ge neratdis eſt materia ſignata ſiue ſingularis
Hec concluſio trahitur ex dictis doctoꝛis ſã cti in tractatu de pꝛincipio indiuiduaròiſ vbi
ſic dicit. llud ergo quod eſt ſbiectum pᷣmñ
oino in via generationis ⁊ incompletum qð de nullo illius generis pꝛedicat᷑: vt materia necſſario eſt pꝛimum pꝛincipiumeſſe incom municabilis quod eſt ꝓpꝛie indiuiduum. doctoꝛ ſanctus in foꝛma vbi expꝛeſſe dat in⸗
telligere ꝙ mareria indiuidualis que de nul lo illius generis pꝛedicatur eſt pꝛincipium
pꝛimum incompletum id eſt partiale via ge
neratõnis. ꝓbatur iſta concluſio ſic. quia in
ter omnia que partialiter ⁊ incomplete cau ſalitate intrinſeca concurrunt ad eſſe ⁊ vni⸗ tatem indiuidui pꝛimum via generatònis ẽ materia. Muia illud eſt pꝛimum generatòe
Queſtio
quodeſ vltimum in eonuptõne.⁊ tale ẽ ma⸗ teria igit᷑ ⁊. ꝓ iſta còcluſione ſunt auctoꝛitg teſphi pᷣmo quinto methaphiſice cade vno vbidicit ꝙ vna quidem numero ſunt quoꝛi materia eſt vna. Item.xq methaphiſice dicit. Nuecũq; ſunt numero mulig materiꝗ habent. Item·x. methaphiſice. cõtrarietãs hᷣm maeriam non facit diuerſitatem ſpecii.
cam ſed numeralem intellge dediſtinciòe p⸗ tiali que eſt ꝑ partem non de diſtinctõne to
tali. quia ſic tota diſtinguuntur ſe totiſabin.
uicem · ⁊ quecunq; alie auetoritates inueniit
modẽntur ᷣm dictam expdeʒ. õtraiſt
ↄcluſionem arguit petrus de aquila ſecũdo ſniaxꝝ diſti.iiq. qdne pma. pmo ꝑdictũ ↄmẽ
tatoꝛis pꝛimo de animadicit enim. ꝙ mebn cerui non ditferunt a membꝛis leonis niſiqꝛ
anima ditfert ab anima. teʒ ſecundo de gia
videtur impꝛohare iſtan opinionem ex pꝛo poſito⁊ eſt ratio ſua iſta. indiuiduuʒ nonclt indiuiduum niſi quia in actu.ſed indiuiduuʒ non eſt in actu niſi per foꝛmam.igitur indiui duum eſt indiuiduum ꝑ foꝛmam. Item aui⸗ cenna ſecũdo methaphiſice caꝰvliimo addit
tres rõnes ꝓtra iſtam opinionem. Pꝛima.
talis ẽ mã ñ ẽ mã niſi quia ineſtei virius rece ptionis ⁊ adaptatõnis.ſed adaptatum inqᷓn tum adaptatuʒ non eſt cauſa eſſendi ilud ad quod eſt adaptatũ igitur&. Hecnndai⸗ lud in quo mulla eſt diuerſitas nec diſtinctio nd poteſt eſſe cauſad.uerſitatis ac diſtinctio nis.ſed in materia pꝛimg nullaeſt diuerſita vel diſtinctio igit᷑ ⁊c ¶ Tertia. incõueniens
eſt vt eſſentia que eit in poteniaſit cauſarei
que eſt in actu:ſed eẽntin materieẽ in potẽtia igitur nõ poteſt eſſe cauſa indiuidui quodeſ ens in actu. ſſMuarto arguit ſcot?lic. mate
riaeſt eadem in generato⁊ coꝛupto.ideo hʒ
eandẽ ſingularitatẽ in generato⁊ coꝛupio: ⁊ ſic generarũ ⁊ coꝛꝛuptũ erůt idem nunero ¶Muito ali ſic arguðt. nullũ enſpꝑ accidẽs
eſt pꝛicipiũ indiuiduatònis indiuiduipſere
ponibilis in pᷣdicamẽio. ſeg matcria ſignata
eſt ens paccidès. igi᷑ ⁊c. VEd iſtagd pmus
dictũ cõmẽtatoꝛis cꝙ auctoꝛitas ipi oʒexpo ni de differẽttg foꝛmali⁊ ptiali nõaũtde dit ferẽtia totali. Etiã illud dictũeſt contrailos
qui adducunt: quia ſequeretur ex hocꝙhe⸗
ceitaſcum non ſü anima non ſit pꝛincipium indiuiduatõnis Ad ſecũdãdõmꝙ dupler
ẽ actus entitatiuis ⁊ foꝛmalis. ctuſ fonna
lis opponit᷑ potemtie ſbiectiue. Actus enii tiuus potentie obiectiue etiam ᷣm eos. Tůc
ad minoꝛẽ ꝙ vaẽ de actu foꝛmaliquia indiu duum non eſt indiuiduũ in actu foꝛmali nec

——
nucturt ziſ
wyidq u wun t d Fu xcum
rnt ucan
un
6 be*
onnãlicet bi poſit eſſe in aetu emitatius Smãnibtpeã eciambene poteſt ſingulari⸗ hriactualit actualirate entitatiue Ad ròct auicenne· d pumamdicendgetiam ↄclu⸗
traanicennaʒ quiaex hoc ſequeret ꝙmz
ndeſſet pꝛincipiũ reimaterialis nec cãt ſic; eẽnt ta pᷣnci iareꝝ nãliũ. yõ dõm ꝙlzmãq̃ adaptata foꝛmalit᷑ pfoꝛniam nð ſi cã adap antis ſcilieet foꝛme eſt tamen cauſa materia
ſis ilius ad quod adaptatur in genere ſuo
niſi ſice iam res materialis poſſi eſe ſine ma triaquod eſt impoſſibile. M ſecundã di cendum ad minoꝛemꝙ licet in malerid vniu⸗ ſuli rerum materisli id eſt in mareria mi⸗ dam accepia nullaſit diuerſitas rõnis ꝓtã toqia materia vniuoce dicitur dẽ omnibuſ mꝛterhs numero diſtinctis etiam numeroli Ire ppꝛie cſſentialiter tñ ſi accipiat᷑ materia vt aciu eſt multiplicata ſub diuerß foꝛmis: tunc in ipjanõẽ diuerſitas realis fᷣm ꝙ ſtat cum foꝛnis actualiter diſtictis. ſecus de mã que eſt ſucceſſiue ateria vnaexiſtens non diltinguit᷑a ſeipſa niſi foꝛlan per accidens. ſAd tẽrtiam dicẽ⸗ dum ꝙ inconeniens ellꝙeſſentia que eſtin porentiaſit tauſa rei que eſt in actupurodũ Iponitur ex actu? potentia ſed non eſt incõ eniens ꝙ eſſentiaque eſt in potentia ſit cau
ſareiqueẽ compoſita ex actu ⁊ potentiaß ci neceſſe eſt ſj Ed quartaʒ rõeʒ que eſtſcoti
dicendumq; bene concluderet ſiponeremuſ
cſſet cauſa indiuiduatònis intrin⸗ eca totalis. ſed hoc. non ponimus.ß ſolũꝙ
ſit cauſa indiuiduatòõnis ⁊ pꝛincipium intri⸗ ſecum partiale via generatõis. non enim ſe quitur ꝙ illaſint idem numero: que hahent iem eſſentiale partiale.ß h ẽ ve rum ſi habeant idem pꝛincipiuʒ eſſentiale to tale. Ad quintam dicenum ꝙ ꝓcedit ex malo intellectu illiuſquoddicitur materiaſi
gnata. Kam ßᷣm ſanctum Thomam in trac
a de eſſe ⁊ de eſſenria materia ſignata eſtqᷓ ſdeterminatis dimenſionibuſↄſideratur? noneſt illa que cum determinatis dimenſio nibus conſideratur quia multuʒ differt ⁊ ſic non eſtens paccidẽs:ß eſt ens ꝑſe ſMuar taconcluſioẽ iſta. ꝓncipiũ indiuiduatõniſex vinſecũ inadequarũ rei ẽ erficiens ⁊ finis ꝓ⸗ dꝛt. quia eadem ſunt pꝛineipia enris ⁊ vniul ß eiciens ⁊ finis ſuni pãe extrinſec rei. igit
ſunt cauſe extrinſece vnitatis rci. Mꝛ autem ſm cauſe inadequate ꝓbat᷑. quia ille ſunt cau ſe inadequate alicuius effectus ad quaꝝ vni tatem vel pluralitatem non ſequit᷑ vnitas vł bluralitas in effectu: ß cauſaeificienſ finat
ſunt hidi igit ⁊.maioꝛ nota ex termis mi.
ſb diuerſis foꝛmis naʒ talt
ꝓbatur. quia vnacguſa cffciqns ⁊finalis po
teſteſſe piurium effectuum. Item vnus eſfe
ctus poteit habere plures cauſas efficiẽtes
⁊finales igit᷑&.ſj Muinta ↄeluſio eſt pᷣnci pium indiuiduationis ſbiectiuum extrinſe
um⁊ adequatũ oim acchtium ſimuleriſten
tiũe ſba. ꝓbat quiailludẽ pncipiũ indiuidua tnis ſbiẽctiuũ ⁊ adequatũ oĩm accñtium et
*
extrinſecũ quod ẽ extra eſſentiam accñtium
cꝰ ynitas eit cauſa vnitatis accñ̃tiũ ⁊ plurali
tas eſt cauſa pluralitatis. ß ſba eſt hmõi. na
luãlitas accñtiũ eiuſdẽ ſpẽiẽ ſbiectie ex plu ſalirate biectoꝝ:⁊ vniras e vnitate. Maʒſi duo acẽntia eiuidem ſpẽicocurrant in idem
ſbm cadem in identitateʒ numergleʒ vt vult
dioniſius in libꝛo de diuinis nominibca. h.
p̃ notanter gccñtiũ ſit exiſtẽtiũ qꝛ gcca plu
ra eiuſdẽ ſpẽi bñ poſſunt eẽ ſuccꝭſiue ieodẽ
ſpoꝛet tũc cã pluralitas eoꝝ intrinſecaẽ plu
ralitas numeralis cẽntian· Lauſa autemer
—
trinſeca eſt pluralitas ꝑtiu q̃ntitatis ſucceſſi ue.i.tpis vnacũit teruptõe eẽndi m hphe umqde allegara ſuperiꝰ vñſtaliquod caliũ frigẽfiat pᷣ⁊ æcaloꝛdifferrẽt mò ſupꝛa dẽo Sexta ↄcluſio.· pᷣnci iũ indiuiduatònis. ektriſecũdiſpoſiti⁊ adequatũ ſbe mãtẽ ipᷣa qᷓntitas ꝓbat᷑ qʒ illð eſt alc pncipiũæ. qðẽ cã diſpolitla⁊ rõquare ſba piurifica᷑ fᷣm plu res ꝑtes integrales ⁊ ſbiectiuas. ß q̃ntitas?
bmdiigit&. ma. nõ eꝝ termis· mi. ꝓbat᷑quia rðquare vnů lignũ diuidit in pla ligna ita ꝙ
fiat multiplicatio ptiũ integraliũ ⁊ ſbiectiua rũ eſt ipſa quantiias. quia diuiſio reałi ptes eiuſdem rõnis bmo conuenit q̃ntitati? ꝑip⸗ ſam oiby glis quicõuenit bm phm. v me⸗ chaphiſice. ſiðtra arguit vide᷑eicy nõ ſo⸗ lum qjntitas b ⁊alia accia ſint pncipia indiui duatdis ipſiꝰſbe pdictũ boech in lide trini⸗
ate c. pmio vbi dicitꝙ dram in nũo varietai
acctiũfeit igi?⁊t ſ Ad idẽẽ cde dictũꝙ ſep tẽ ſunt pꝛincipia induiduãtia vt. ꝓpetares in diuidui.ſ foꝛmafigura locus ⁊ ſic de als. Kñdeo ꝙauctoꝛitas boech nõ loquit de pn eipijs indiuidui eſſendi ſed ſoluʒ cognoſcẽdi ſic ẽt che dictũ debet intelligi. Berit᷑ quinquageſimoſecũdo Mtꝝ di
uiſio dre in differentiam cditer ꝓpꝛie
jngis ꝓpꝛie dictam ſit ↄuenienter allignata irguit᷑ ꝙ võ. pꝛimo quia non eſt diuiſio gis in ſpẽs. Wenꝰei eqᷓ de ſpebus ⁊ nõde vnaſimptr ⁊ de alia ſʒ quid:ſicut hic Mec eſt diuiſio totius in partes integrales qꝛ tale totũ nõ pꝛedicat de ptiby.ß diuiſu; h predicarur de piuidentibus· Nec 4 vocis
⸗

——
——— 1 2———
in ſignificatõnes gh tũc h dox drapmo im poꝛtaret ilætria. Mec ex ↄñtidfa eſſet diffi⸗ nibilis. quia equiuocũ nõeſt ditfinibile vt di cit phus ſcxro topicoꝝ. necẽ alidiuiſio per acchsuta accñtis in acctia:aut gccpᷣtis in ſpiecra aut ſiecti in accñtia.igit᷑ nulla diui ſioẽ hᷣ Secũdo ſic oĩs bona diſio fit ꝑop poita. ð iſta nõẽ hmõi. Tũ pꝛimo quia trimẽ bꝛis ergo alterum mẽbꝝ alteri nõ opponit᷑ qʒ t̃ vnü vni opponitur. x. methaphiſice Lũ ſecũdoqꝛ vnů mẽby ſeqᷓład aliud qꝛ b ſequitur ditferijt mag ꝓpe igitur ꝓpe⁊ chi rer igit nẽ chis Lertio ſic, Soꝛtes ⁊ pig to eſſentialiter differunt ⁊ igmen nd piifert⸗
magis ꝓpa dictaquia talem habent còeʒ net
ditſerentia ꝓpꝛia vel cditer dicta quia tales ſoluʒ faciunt differre acc̃taiiterænon eẽna
liter. igitur diuiſio inſufficienſ.¶ In contra
riumarguitur auctoꝛitate poꝛphiriponen⸗ tis in tetu iſtam diuiſionem ¶ Mꝛo deca ratðe iſti; qõnis notandũ pᷣmo ꝙ df̃a ſicut? Aia vtia duplr poteſt accipi.yno m yt ꝓp⸗
intentòne ⁊ ſic d nihil aliud eſt qᷓ; vna res eſ
ſentialiter differens abaliaquia genus ſpẽs drax indiuidun dicũt eandeʒ remex natura rei indiſtinctam vt ſupꝛa declaratum extitit
⁊ſic dra hominis ab alinoẽ met ipſe ho qui
non eſt aſinus. lio mõaecipi᷑daꝓ ſccida intentõe que ↄſcquit᷑ ipſas res ſpepificam vł
enericam ditfoꝛmitateʒ habentes ꝓut tam̃ in intellectu ⁊ ſic de differentia ꝓpꝛie cõſiderat logicus ⁊ ndde df̃a pᷣmo md accepta niſi ꝓ tanto quia ſecunda dfa fũdat᷑
in pᷣma ne lit ficticia. Motandũ ſecũdo ꝙ int dias cõit dictã t ꝓbe dictã ⁊ magis ꝓpe dic tam duplex ẽ oꝛdo. vnꝰ nature ⁊ ſimptr.ali? diſcipline ⁊ quo ad nos. Wꝛdine nature df̃a magis ꝓpꝛie dicta pꝛecedit alias. Dꝛdine di
ſcipline ⁊ quo ad nos viceuerſa q accs che
eſt nobis magis notũ a quo ſuitur ꝓf̃a cõiter
pictg accñte ꝓpo inſepabili aquo ſuit᷑da ꝓ
bedicta⁊ iſtã notioꝛcſt qditate eſſentialitin vt diſtincta ab alis quiditate
ecifica vł generica eſſentialia qua ſui᷑dra
magiſ ꝓpe dicta. diſtiguitãt praab iſepabili gecñte gccepta dra ꝓpe qꝛ cognoſcẽ eẽ ip̃ᷣam firmatãx radicatã japienũ ẽ rõis diſcretiòe vtẽtij lʒ ᷣt plures ſint mõi differẽtiaꝝ:oẽſtj
ad hos reducũt᷑ his pᷣmiſſis ſit hↄcler̃ſalis E Löõclerp̃ſalis diuiſio de a poꝛphirio ẽ bñ anignata pʒq; iſta diuiſio datꝑ media oppo ſitafip̃ciſe actipiãt⁊ euacueni xotã nãm diui
ſiigitẽ bõ Wubitat vmꝝ hec ſit a ſortęſſe
nex differt aſe puero· Arghitꝙ ð. qꝛ oiſrels 10 inthugehtſn actu hyſoꝛtes ſe⸗ ner? puer noniũ
nſütſitin actu igitdfaq̃ẽqͥds
Queſtio
. Ptr qſiretarioẽ tũc ſuũ fundamẽcũ eſ. un⸗
relatio nõẽ inter iſtaduo extrema. Npn
relatiua ſunt ſimul naturali ecũdo ſic ſoꝛtes ſenex ditfert aſe puero igit᷑ nòẽ idem libi puero⁊ ꝑofiſnõẽ ide ſibiqð mãieſte jn ſuʒẽ· pꝛima ↄña patet qꝛidẽ ⁊ differẽs oppo ntut: igit ad poſirhnem vniſequitnegatio alteriꝰ ⁊ ↄñaꝓbalquia arguit negatiea ſu ꝑioꝛiad inferi Tertio ſic.ſi ſoꝛtes ſenex differtaſe puero.igitur ſoꝛtes ſenex etſoꝛ res puer ditferum. ſeqᷓntia tenet in omibus relariuis equiparanrie. Nam valet bi ſorel ẽſiris platoni. igit᷑ ſoꝛtes ⁊ plato ſunt ſites. Vhrõeſt quia relatio eqͥparantie eq̃literde⸗ nominat vtrũq; extremũ⁊ vlterius ſequi. igit ſoꝛtes ſenex ⁊ ſoꝛtes puer ſunt muliaq draẽ ſpecies multitudinis ex quinto metha· phiſice ⁊ ſic arguit᷑ ab inferioꝛi ad ſuperi Et yltra ſoꝛtes ſenex ⁊ ſoꝛtes puer ſunt multa. igitur ſoꝛtes ⁊ ſoꝛtes ſunt multa ſcd hoc cſt
falů igi᷑rotũ pꝛimũ ex quo ſequi᷑ I Ne
ſpondet ad dubiũ.ꝙ iſta ꝓpõẽ diſtinguend⸗ ßᷣm equiuocatõnem.qꝛ ſiſumatdrap diacòi ter dicta ipſaeſt va quia illo mõquodcũq;a cidens impedit ↄiodam idẽtitatẽ ⁊ facit djaʒ ß ſumptadfa ꝓpe vel magis ꝓpeẽ ꝓpofal⸗ ſa vr patet ex rõe ilaꝝ draꝝ. ꝙ aũt ſit vapba
tur ſic. irca ens immediate opponũtidem ⁊ diuerſum.x.methaphiſice igitur ſoꝛtes ſe⸗
nex ⁊ ſoꝛtes puer ſunt idem pel diuerſa non idem quia tũc heſſet vera ſoꝛtes ſenex ẽ ſoꝛ⸗ tes puer.quodẽ falſum igit᷑ ſunt diuerſa. vñ licet hec ꝓpoſitio ſoꝛtes jenex poteſt eẽ ſoꝛ⸗ tes puer poſſit eſſe vera in ſeniu diuiſo non autem in ſenſu compoſito ᷣm quem ſenlum accipit poꝛphirius iſtamꝓpõnem Acdar
gumenta reſpondetur.ad pꝛimamꝙ opoꝛtz
extrema relatõnis eſſe actu pᷣm rationem re ferendi. ſed non fmexiſtentiam quod patet quia pꝛiꝰ poſterius licet non ſimul exiſtant iñ ſimul ſunt km rdnem qus referůt᷑ qeniʒ ꝛi eſt ſ ratione pꝛioꝛis. tũc eſt ⁊ polteyius fub ratione poſterioꝛis licet tunt non exi ſtam ſimul. Ita reſpoudentquidam. S iſtud non vdlet. quia relario nunquam eſt actu niſi ſunm fundamentum ſit actu: quia tunc reſhtio eſſet nobilioꝛis entitatis qᷓ ſu⸗ um fundamentum. Sicendum igitur. ꝙ in⸗
ter ſoꝛtem ſenem et puerum non eſt differẽ⸗
tia realis que ſit reiatio reglis · ſed eſt pꝛo⸗ pꝛie non identitas realis. adquam non re⸗ quiruntur duo extrema realiter exiſtentiu. guia talis poteſt eſſe inter ens reale ⁊ nihi vrdicit Janctus Thomas in commenoſu per decimo methaphiſice lectde quita. Sili
Dicendũ de pꝛioꝛi⁊ poſterioꝛi tempoꝛe· qui
w tn in uiniu zih imuhm zinurap iniub rumün idiriiun hiuinim vheihdi mimiit tuuib
ini

—
—
— u
2
2 Bb
ARRbn*
n —
rdpudw neruc munimdu i imn Sr n iminnmn
nia porius dicũt nõ ideʒ ᷓ diſtinctadiſtin⸗
ctione reali: accipiendo diſtictionẽʒ relatðe reali ſecde aljs modis poꝛitas Ndædi cendũq iſta ↄſequẽtia nõ valet.ſoꝛtes ſenex
nõẽ idẽ ſibiipſi puero.igit᷑ nõẽ idẽ ſibiip̃i. q⁊
mittik ibi fallacia ↄñů arguendoa dierſita te acctali ad diuerſitatẽ ſubſtantialò Ad ʒ negat ↄñ̃a quãdo arguit᷑. ſoꝛtes ſenex
⁊ſoꝛtes puer ſunt mi ſoꝛtes ⁊ ſoꝛtes
ſunt muita.quia apᷣm quid ad ſimptn Ad
rõnes pncipales ad pᷣmã dicendũ ꝙ hecdi
uiio eſt diuiſio vocis in ſignificata: ułeſtdi⸗ niſio equocia cðſilio in ſua equocata.q equi
uocũ ſolũ nomẽ habet coẽ eqͥuocatis.nec oʒ
ibi nomẽ ſignificet oĩa ĩimediate imo ſi
ficgt ea oꝛdine quodã:nec ꝓpꝛie diffinit
deſcribit deſcriptione eqͥuoce dicta de ſigni⸗
icatis deſcriptiꝭ Adædicẽdũ.ꝙ mioꝛe falſa. Ad pmã ꝓbationẽ dõm.ꝙ eſt reducibi lis ad bimẽbꝛẽ· Et hoc modifferentiaꝝ alia
mgis ꝓpꝛia: alia nõ magis ppꝛia. Et vltra
differemiarũ nd magis ꝓpꝛiarũ: alia ꝓpꝛia: alia cõmunis. Et ſi mẽbꝛa accipiãteũpciſio⸗
ne:rüc nullũ ſequit ad aliud“᷑ Acdʒdicũt quidã ꝙ poꝛphiriꝰſolũ loquitde ditferentia
ſumptaa parte foꝛme. differẽtia aũt indiui⸗
quon ſumitur a parte mãe. ideo dicit mãlis
Cotra ficut ſocrates ⁊ plato differũt mãli
ter. quia materia vniꝰmd eſt mã alterius.ſic
etiã differũt foꝛmaliter. quia foꝛma vniꝰnon eſt eontialiter ⁊ realiter foꝛmaalteriꝰ. Item hec albedo ⁊ iſta differũt eſſentialiter ⁊ nu⸗ mero ⁊ nõ ſumit iſta differẽtia a mã in ipſis incluſa quã nõ habẽt nec a ſubiectis que nõ diſtiguũt eẽntiglit᷑ ip̃as cũ ſint extriſeca eẽn
ths albedinũ. Wicit᷑ ãt ditferẽtia numeralis
materialis materialitate logicaque ẽ incò⸗ municabilis ad infra. Mam foꝛmalitas logi cgeſtcõmunicabilitas ad infra. quia oẽ pᷣdi cabile pꝓpꝛie dictũ habet rõnẽ foꝛme.⁊ ſubie⸗ ctů rõnẽ materie. id indiuiduũ nõ pᷣdicat. qꝛ nd habet rònẽ cõmunicabilis ad infra.⁊ ſic;
—
habere rõnẽ foꝛme. Materig guteʒ pot
abere rõnẽ foꝛme nõ phiſice ſed logice.idẽ
põt habere rònẽ coĩcabilis ᷣm ꝙ accipit᷑ᷣm
rònẽ ↄmunis ad hane ⁊ ad illã materiã. dico
igitꝙ ſoꝛtes ⁊ plato differũt eſſenuialiter re⸗ aliter differẽtia magis ꝓpꝛia¶ Ad obiecti onẽ dicendũ ꝙ indifferẽtia magis ꝓpꝛia cõ⸗ ueniũt ſolũ h rõnẽ: nõãt ᷣm rẽ.⁊ ſie oppo
ſitio nòeſt ᷣm idẽ. Iſta aßt ↄuenientia ròis
nd fundat ſup vnitate materiali pᷣciſ.qꝛ hm iſtas eſlentialiter ditferũt.ß ſup vnitatè ma⸗ erialiut eſtfůdamentũ⁊ terminꝰ mutue cõ
foꝛmitatis eo exiſtente actu intelligendi. ut
ſtꝙ p̃dicat᷑ de pluribꝰ di
gnoſcẽdũ quod qu
citer deſcri
fundamento oppoſite relattõis.
Merit᷑ qnquageſimotertio. vtrũ qͥnqʒ diffinitides ditferẽtie a poꝛphirio ſint Bene aſſignate· Muarũ pᷣmaeſt. differẽtiaẽ
5 tbundarſpeon genee eſhoiferettn
ferẽtibſpẽĩeoꝙ
qualedl ʒ⸗ differẽtia ẽ. que apta nataeſt di⸗
uidere genꝰ?⁊ eaq̃ ſub genere ſũt. ¶⸗ ditfe rẽtia eſt qua ditferũt ale ſingulai Muinta ẽ. differẽtiaẽ que ad eſſe reiꝰducit ⁊ eiqðẽ eſſe rei pars eſt. Videtqꝙ nõ uiadifferen tia nõ pot diffiniri.igiteiꝰnõẽ aliquadiffini⸗ tio. ↄña nota.añs pbat᷑.qꝛ differẽtie nõẽ dif⸗ ferẽtia. qꝛ alias eſſet pꝛoceſſus in infinitum. Tũ etiã. qu non eſt ſpẽs. qꝛ alias quinq; vłia
coinciderẽu Cõtrapmãdiffinitònẽ arguit
Deẽ illud pqð ſpes abundat a genẽ actualit includit᷑ in ſpẽ:ß differẽtia nò includit actua⸗ liter in ſpẽ cuʒ ſpẽs ſit ſimplex foꝛma maxie ſpẽs acctiũi Võfirmat᷑. Muecũq; ſũt idẽ eſſentialiter qͥcqͥd actualiter cõtinet᷑ in vno ⁊ in alio:ß gen⁊ ſpẽs ſũt huiuſmodi.igit᷑ ⁊. Vöõtraæ arguit᷑. ꝙ iſta diffinitio nõↄpe tit oĩ cõtento ſub diffinito.qꝛ nõ ↄuenitdiie rẽtie ↄuertibili ců ſpẽ ſpecialiſſimai Võtra 3. Rönale ẽ differẽtia⁊ tñ ñ diuidit bouẽ ⁊aſinũq̃ cõtinẽtſp gialis. ⁊ſic. qꝛ ſpẽs ſüt indiuiſibiles. ⁊ ſür ſub genere.igit dirferẽ tia nõ diuidit ſub gnõ Wõtra 4 arguit᷑. qꝛ nullaeit ditferẽtia qua ditferunta ſe ſingula.igi᷑⁊t. Cofirmat᷑ quia alique ſpe⸗ cies differũtp genꝰut ho ⁊ arboꝛ ꝑ aialitatẽ ditferũti Coõtra qͥntã arguit᷑.quia gen?cõ⸗ ducit adeſſe rei⁊ eiꝰqð eſt eſe rei pars eſt. igit᷑ nõ cõuenir diffcrẽtie In cõtrariũar⸗ guit᷑ ꝑ poꝛphiriũ ex intentione has quinq; deſcriptiones ponẽtẽ Mꝛo declaratione iſtiqueſtionis notandũ pmo. licʒvnius rei ſit ſolum vna ditfinitio qͥditatiua: tamen vna res multis deſcriptionibꝰnotificari põt ut ex ꝓpꝛietaribreiqͥ plures aliquando ſũt vnius rei poſſit deueniri in noticiãillius rei qꝛ accp̃tia ꝓpꝛia wg partẽ cõferũt ad co deſt a poſterioꝛi. Unde quia rõ obiectiualis ſup qua fundat᷑ inrẽtio ⁊que dicitur differentiaad plura compari poreſt. ideo cũ logicus eãcðſideret non ᷣm eſſe reale ſʒ ᷣm idqð cõuenit tali rõni reali ĩ eſſe cognito. Ex hoc talis ratio obiectiua- lis m habet in intellectu multipli bipoteſt? Motzdũ z0 Q licet eadẽ res poſſit dici genus ſpẽs ⁊ differentia tamẽ diuerſimode cõſiderata. Nã pᷣm ꝙilla
res eonſiderat ut exiſtens fonnaliter? qui
ditatiue in diuiſibilibtůc dicit gen inquãtũ

1 ¹ 1 1½ 3 1
cſigeratutexigens foꝛmaliter in nðpiuiſ⸗ hiibus i partes ſbiectiuas ⁊ ſic dicit ſpẽs: ſʒ
quo ibſa ſpẽs ſpecificat᷑ et habet ſe
ßmſupadditionẽ in cſſe cognito adiplů ge⸗
nus bm actualẽ incluſionẽ in eſſe cognitedi
nincto reiquo videlʒ ynũðq; ſpecificarũdi ſiinguit ab altero ſpecificato· ůc illa res in⸗ duit rõnẽ differẽtie. ſic gen ſpecies ⁊ ditfe ia ſolũ diſtinguũt᷑ni rõnẽ ⁊ nõ mrem.⁊h ſt verů in eodẽ accepta. Si autẽ jn diuerſiſ ccipiunt᷑ realiter diſtingui pñt. ¶ Notãdð ʒꝙiſte quiq; diffinirdet ſie deſcriptiones date ĩ texiu nõ ſt eſſentiales.qꝛ ut ſupꝛade⸗ etmingtũ fuit qͥſtide. ʒg. cõcluſiðe.⁊. Beg diſinitiões que dant in iogica ſüt diffinitio⸗ nes accñtales ſiue deſcriptiue cũ entiũ rõis Pr⸗ diſerẽtias minime cognoſcamꝰ.vñ
*
giiqualiter dictũ fuit quò entig rõnis ſbma nis querat᷑· quia ſoluʒ vtilitas coꝝ habetur ex hoc ꝙentibꝰrealibꝰapplicant᷑. ſMorã⸗
dũ ꝙ quiditas realis ex ſe indeterminata 4q
ad vn ut appꝛeheẽſa ſub rõne dirfoꝛmitatiſ ad alterã quiditatẽ realẽ etiã indeterminatã ad vnů ſuppoſituʒ que qͥditas ſic appꝛchẽſa eſt fundamentũ ipſiꝰintentiois.⁊que ditfe⸗
rentia dicif iſta qͥditas quadrupliciter ↄſide
rari põt. ꝛimo inquãtũ ẽ artãtiua indiffe⸗
eẽtie ⁊ laritudinis ↄceptus obiectiualis ipi⸗
itẽtiõis q̃ gen dicil·⁊ ſic de ipᷣa dat᷑ ʒ?diffini⸗ tio. ⁊ inquãtũ hʒ ſe ut id quo ſpecies ſe ha⸗ het ꝑ ſupadditiont ad ipfũ genꝑ actualẽ ad ditionẽ diſtincti conceptus ipſiſpeciei.⁊ ſic de ipᷣa datur pᷣmadiffinitio.ʒinquãtũ eſt pᷣn cipiũ foꝛmale ↄſtituriuũ ipſiꝰſpeciei in eẽ co gnito x ſic de ipſo dat qnta deſcriptio. ꝓ in ẽ pncipiũ foꝛmale diſtictiuũ vniꝰpẽi 9
1o inquãtũ ↄſiderat b rõne foꝛmalis ↄmuni cabilis.i.inquãtũ cõmunicabile cõmunicabi libꝰ m diſtinctuʒ tñ modũ pᷣdicandi ⁊ ſic de
ipſa darur ʒ? deſcriptio. Iſtis habitis ſit
hec cdcluſio reſpõlalis. uing ſunt deſcri⸗
priones ditſerẽtie bñ a poꝛphirio polite. pʒ
chclulio ex notabilibꝰ. qꝛ pipſas deſcribitur
ipſa differẽtia⁊ notificat᷑ ſuficienter apoſte rioꝛi. Sed hic ſunt triadubia ⁊ ꝛimũ vdubiũ quõ hoc intelligi debeat ꝙ differenti ſumit a foꝛma:genꝰvero a mã. Mdeo quò
genus ſumat a mã fuit ſupꝛa declararũ.q. 39
? illud multũ cofert ad hoc ꝙ cognoſcat quõ
differẽtia ſmatafoꝛma ico ißitꝙ differẽ
tia ſumit afonma.id eſtab eo qðpabzn ſenxinee⸗gnio ei eoe rõnẽ dererminãtis ⁊ 3hentis⁊ ſpecificanis ↄceptůũ ↄfuſũ ipſigeneris. nde ſi ſbſtan⸗
alia.⁊ ſic de ip̃a datur ꝗ deſcriptio. ui
tia diuidat materiaẽ ⁊ imaterialẽ. materi je habʒ rònẽ differentie. ⁊ tñ ſumit᷑s materia
ß tunc mã habet rõnẽ foꝛme id eſt diſtinctiui
ſiue determinatiui.;enus eni nõeſt mate⸗ riaß ſumit ah eo qð hʒ rõnẽ materialis jeſe vcepto. ut etiã vult ↄmẽtatoꝛ⁊mecha. me to.ʒʒ. ſ Mubitatæ vtrů pifferentiaſit ſub⸗ ſtantis uel accidens. Rñdeo ꝙ abſtrahit ab
—
Snoereoenißereeee
⁊ ſbſtantie ⁊ accñtiiß differẽtiaibſtqcialis eſt PWſtancia. Tũ qa p̃dicatde ſbſtanciaeẽmiali ter. Dis autẽ pᷣdicatio eẽntialis fundat᷑ ſuꝑ idẽtitate eẽntiali. Vj quia ponit᷑ ip̃dicamẽ to ſbſtantie tãqᷓ; pᷣncipiũeſſentiale fin rõnt intelligendi ipfi ſpecici. Tů quia niſiſic tũc iffinitiones ſbſtãtiarſ cẽnt pacctia. Nec obſtat ꝙ pᷣdicat in quale. quia dicit ſolũ qua- t„ le hm moduz ingelligendi:ß dicit qͥd hm rem ipſiſubſtãcic. Wifferẽtia auẽ eſſentialis a cidentiũ eſt acciqẽs. Tũ qꝛ ponit᷑ ipᷣdicamẽ o accidentiũ. Tumquia ſignificat eandem eẽntiã cũ accidẽtibꝰ⁊ ideo pdicat᷑ in quid de accidẽtibꝰ. ſj qubitat᷑ ʒ Muõdifferentiaꝝ genꝰpncipian ſpeciẽ R ñdeoꝙ iſtapꝛinci⸗
piatio nõ eſt m rem:ß ſolũ ᷣm cognoſcendi
modũ. quia pncipiant ipſam ſpeciẽ ſubrõne confuſe ⁊ diſtincte appꝛchenſi quia genꝰ eſt pncipij intelligendi ſpeciẽ cõfuſe:ß dijferen ria eit pncipiũ intelligẽdi ſpeciẽ diſtincte. qꝛ quãdo cognoſco ſpeciẽ ſub ròne generis co gnoſco iplõ ſub illa rõnẽ qua cõmunica cuʒ ʒlijs.⁊ ſic ſub inditrẽtia ad alias S ipſaʒ cognoſco. quando autẽ cognoſco ſpeciẽ ſub ròne ditferetie cognoſcd ui diſtictã sbalhs· Et quia iſti modicognoſcẽdi ſufficiant ad ꝙ aliqua res cogno cal᷑ explicite omnibus modis quo cognoſcibilis et.ideoſolũi diff nitione ipeciei ponũt iſti duo modi cogno⸗ cendi. Subitatur ꝗvtrů ditferentia diui
ſiua genẽris inferioꝛis includat foynaliter
differentiam ſuperioꝛẽ. Ad hoc vdeo bꝛe⸗ uiter ⁊ dico ꝙ differẽtiã interioꝛẽ includere differentiã ſuperioꝛẽ põt irelligi duplicite. Vnomõ ᷣm rẽ. ⁊ ſic cõcedo. quia oĩaq̃ ſunt in eodẽ pᷣdicamẽto ⁊ habẽt ſe ſicut inferius:
ſupiꝰi eodẽ ſignificãt eandè rẽ· vñ ſenſibilet
rõnale ĩhoie iie candẽ eẽntiã. ꝙ rõn le ſignificat edẽ ecntiã quãſeſibile⁊ icludit
pſuʒ. Alio mõ m rõnẽ. ⁊ ſic dico inferiot
.
differẽtia nõ icludit fupioꝛẽ vfiam· ut rõna vonidudit ſeniumiquod ꝓhat iplcurn
uuin ititc wunid nuj itmr uuuin ichm — ulhesa n iun

cnfüdiun
nelpm xocifui gipůidüm
1 5
Pꝛimo ſic ãſidifferẽtia inferloꝛ icludit peſeeri pꝛoceſſus in infinitũtſed eſt ipoſibile. igit ⁊ illud ex quo ſequit. ſequẽ
na pꝛobat· quia ſi differẽtie inferioꝛes inclu
derent ſupioꝛè. differẽtie tales erũt diffe⸗
remes ⁊ non diuerſe. Nã ditferẽtia ſuntdi⸗ nerſa idẽ entia ↄuenient. in difſerẽtia ſupe rioꝛi⁊ differũt pꝛopꝛijs differẽtis. t tunce
querãde ilis. Vtrũ icludãt differẽtiã ſupe- rioꝛẽ uł nõ: ułerit pꝛoceſſus in ifinitũ u ad aliquas ſtabit᷑ que in nulla cõueniãt differẽ⸗
tia. ¶⁊o ſiſic.tůc differẽtie inferioꝛes eſſent ſpẽs reſpectu differẽtie ſupioꝛis que pᷣdica⸗
bit de ipſis in quid.qʒ tales inferioꝛes diffe⸗ rẽtie habẽt differẽtiã ↄmunẽ de ipſis pᷣdica- bilẽ.⁊ differũt pꝛopꝛijs differẽtijs:ß̃ talia ha bent rònẽ ſpecieꝝ ß ↄñs eſt impoſſibile. quia rñc eſſent piura generaq; decẽ ¶oſiſic.tũc in diffinitide cõmitteret᷑ nugatid· Mã qñdi⸗
co ho eſt aial rõnale.cũ in rõe aialis inciuda⸗ tur ſenſitiuũ qð eſt differẽtia cõſtitutiua eiꝰ
ſi etiã includeret᷑ in rone rnalis:tũc idẽ bis poneret᷑. ⁊ ſic cõmitteret᷑ nugatio· ſyd ra tiones ad bᷣmã dicendũ.ꝙ ratio bñ cõcludit ꝙ differẽtia nõeſt diffinibilis nec differentie eſt diferentia: tñ põt dici ꝙ hʒ moduʒ ſpei ſi accipiat ut qð ⁊ nõ ut quo ⁊ ſic eſt ſcibilis ut diffinibilis ſolũ ßᷣm modũ ⁊ nõ vere.ſic etiã ſolũ habʒ modũ ſpeciei.¶Ed argumentuʒ cõtra pmã ditfinitionẽ dicendũ ꝙ licet ſpẽs aliqua.ſ. ſpecies accidẽtiũ q̃ͥ ſunt foꝛme ſim⸗
lices ſint ſimplices pᷣm rem.nõ tñ ſequit᷑ ꝙ
int ſimplices ᷣm modũ intelligendi funda-
memũ ſup còfoꝛmitate uldiffoꝛmitate rerũ in eſſe ut intellecta eſt. ¶ Ad cofirmationeʒ
dicendũꝙ genꝰ⁊ ſpẽs ſůt idẽ eſſentialiter in eodẽ.⁊ ſic qͥcqͥd actualiter cõtinet᷑ in ſpẽ con rinet᷑ in genere ut eſt in eadẽ. Nam ſicut hu
manitas hoĩs ẽ rdnalis ita aialitas in hoie ẽ
rònalis: oq n ſũt oibmodis idẽ accipien- do genꝰ fᷣm iditferẽtiã.iõ nð ſequit᷑ ꝙ cũ d̃a
ſit de intellectu alicuiꝰſpecieiꝙ ſit ⁊ de intel⸗
leetu ipſius generis Zc.¶ Ad rõnẽ 5 2
diffinitionẽ. dico ꝙ iſta diffinitio ↄpetit oĩb
cõtentis ſb dr̃a hic diffinita. hic aůt ſolũ ditfi nit differẽtia generiea eo ꝙ ſumit᷑ ab actu p ſectiſſimo ipſiꝰdreqͥeſt diuidere ipfũ diuiſũ ad infra ⁊ nd in laiꝰſolů ut facit d̃a ſpecifica ¶d rõnẽ cõtra ʒdiffinitionẽ.ꝙ rõnale ⁊ quelibʒ alia differẽtia ſolũ facit ditferre illud
cniesntialit ineſt ab alio cuinõ eẽntiałr ineſt
¶d⁊dickdũ ꝙ dr̃a viuidit ipfũ genus ad infra⁊ diuidit ipſas dras ad larꝰ?⁊ inter ſe Zd rationẽ cõtraq“ v. Mico ſingula non
capibi diſtributiuen h ſolũ ꝑiiculariter. Zd
cðfrmationẽ vicẽqů ꝙiferstiadiuiit ſpe
cies cõtẽtas ſp eodẽ genere. licʒ ꝑ genera ali
qua ſpẽs diſtingui pñt:nõ aũt ſpes eiuſdem
generis. ¶ vd rònẽ cõtra qͥntã diffinitionẽ dicendũ ꝙ genꝰnõ còducit:ß cõducit᷑ ad eſſe
ſ pẽi. igit diffinitio differetie nõ cõpetit ſibi·
N Beritqͥnquageſimoqrto vtrů difini
tio ꝓpꝛnquarto mõ ſumpti ſit ſufficiẽt᷑ aſſignata. fſdꝛo declaratòe iſti·queſtionis norandũ pino. ꝙ phi ur dicit in textuꝓpꝛiuʒ ſdrupliciter diſtinguũt Pꝛimũẽ qð cõ⸗ ii indiuiduo illi?ſpei. Et oc moeſſe medicũ uł geometrã eſt pꝛopꝛiũ hois. Mõ hꝰẽ qʒ tale ꝓpꝛiũ oꝛitex pᷣncipis ppꝛhs ſpẽi⁊ iõ foli cõpetit. ß qꝛ oꝛit ↄtingen ter qꝛ ↄtingẽter ho applicat ſe ad ſtudiu.iõ
nõ oi ↄpet b folů illis qͥ ſtucẽt tales artes. Zomð FMipie illud qð cõuenit oĩtẽ⸗
to ſů ſpe ñ nõ ſoi ili ſpẽi ſicut eẽ bipedẽcon
uenit oi hoĩ ß nõ ſoli. Rdẽ qꝛcdſeqtpncipis
coia ſpẽi ex neceſſitate ⁊ qꝛ ↄſeqł pᷣncipia cõ munia i nõ ſoli huenit ßq de neceſſitate oi ↄuenit ¶ßꝰmõꝓpũ dicit᷑qðᷣ ↄuẽit oi ſoli ß
nõ ſp ſicut caneſcere ↄuenit oĩ hoi⁊ foli ßññ
ſp. Kòhcſt. krtenii equit᷑ pᷣncipia ꝓba ſpẽi.iõ ↄuenit ſoli ⁊ neceſſario id ↄuẽit cĩ⁊ trãſinutabilit.i.ᷣm ꝙ ipſa ſpẽs ſe habʒĩ certa trãſmutatide ⁊ diſpoſitiõe.iõ nd cõue⸗ nit ſibi m ot tẽpꝰ⁊ ſp.ſſꝗꝰpꝛopꝛiũ dicit᷑
duenit oĩ ſoli⁊ ſp ut riſibile hoi. Rõᷓqꝛ tale ꝓpꝛiũ ↄſeqͥt pᷣncipia ꝓpa ſpẽi neceſſario⁊i⸗
E
tranſmutabiliter.? goinbepee apn⸗
⁊ iõ ↄuenit ſoli.⁊ qꝛ neceſſario ↄſeq;t il cipia.iꝰ oĩ.⁊ qꝛ ĩtrãſmutabiliter.i.nõ opoꝛtʒ ꝙ ipſũ ſubiectũ diſponat᷑ ad ſuſcipiẽdũ hoc. 15 couenit ſibi ſp. ⁊notandũ ꝙ nã illaque ſbhcit᷑ intẽtidi ⁊ q̃ dicit᷑ ꝓpuʒ põt ↄſderari duptk᷑r. Vnoꝰ pᷣm hitudinẽ indfie reſpectu alicn ſbicibiliũ ſiue reſpectu aliq̃n ptiũ ſpß⸗ icctiuaꝝ ⁊ ſic tali nãe attribuit᷑ intetio vłita⸗ tis ⁊ coitatis. Elioꝰnã talis põt conſiderari
ßᷣm habitudinẽ ad ilud qð ſibipſe ſbheipſe
itate logica de qͥ⁊ ꝑſe ⁊mopdicat᷑.⁊ ut ſic ↄſiderate attribuit intẽtio ꝓpꝛh mꝙẽ vłe
diſtictů ab aljs. ¶⁊ notõducꝙ accũs dupir põt accipi.vno nid hm ꝙdiſtiguit᷑ cõtra ſp
ſtãtiã ⁊ hoc ẽ gccñs pᷣdicam̃tale.⁊ h mõ ꝓpů
nò diſtigui᷑ ab accñte:imo œ ꝓpꝛiũẽ accũs Mariſibile ponit᷑ iæ ſpẽ qᷓlitaris ⁊E accñs.
Ellio moõ accipit᷑ accñs ꝓ nã accñ̃tali ndò ha⸗ bẽte neceſſariã pahenne ad ſuũ ſubiectũ. ⁊ tale acchs ẽ ꝓpů fundamẽtũ itẽtiẽ is accñt pm ꝙ ponit᷑ diſtictũ pᷣdicabile ab alijs q̃ucz ⁊ tale accidens dicit accidens pᷣdicamentale ⁊ pꝛedicabile fimul pꝛopꝛiũ autẽ licʒ dicatur

*.——. 2———————————————————— ————————————*
— — ——
aecides pꝛedieamẽtale:non tamen aecidens pᷣdicabile. qꝛeſt accs pᷣdicamẽtale hñs ne⸗ teſſariã habitudinẽ ↄnexionis ad ſuũ ſubie⸗ ctũ. ¶notandũ.ꝙ licʒ eedẽ ſint ptes ſub⸗ icctiue tñ pᷣm eandẽ rònẽ.Mã
mꝙ coliderant᷑. m eſſe acctale pſe conſe⸗
quẽs idiiferẽtiã ſuppoſitoꝝ ĩↄfoꝛmitate ſue
nãe ſpecifice ſic ſunt indiuiduappꝛ) fᷣm aũt
ꝙſiderant᷑ ſᷣm ſuã ↄfoꝛmitatè eẽntialẽ quã pñt in vno coĩ eſſentiali.ſic ſũt idiuidua ipſi? ſpeciei. Vnde indiuidua ipſiꝰriſibilis ᷣmqð eſt pꝛopꝛiũ nõeſt hoc riſibile ⁊ illud. qvreſpe ctu iſtoꝝ hʒ rõnẽ ſpẽi.⁊ ſic ẽ accs pᷣdicamẽ⸗ tale. Sʒ indiuidua eiꝰ ſũt petr?⁊ paulꝰ⁊ alij
hoies ut cõfoꝛmes ſum. In aliqͥ ꝑſe dicibile de nã ſpecifica ꝑſeitate logic ſcði mõi.
notandũ ꝙ ille terminꝰpꝛopꝛiũ ẽ equiuocũ. Muia pot eẽ nomẽ pᷣme itẽtòis.⁊ ſic ſignifi⸗ cat nãm acchtalẽ ↄſcquẽtẽaliquã nãm ee. fcãp ſe. ut riſibile reſpectu hois:⁊ hinibile reſpectu equi. Alio mõꝓpꝛiũ accipit᷑ utẽ ter minꝰ ⁊ ipoſitiòis ⁊ ſic eſi quedã ⁊ꝰ intentio ↄñs talẽ nãm Pᷣm ꝙ eſt obiectiue in itellectu Vnde cẽ ſᷣm ròn ẽꝓpꝛ pᷣdicarũ ẽ eẽ pᷣdica- tũ de alic acctaliter ꝑ ſe ⁊ uertibiliter. Et ſic ꝓpꝛiũ eſt de cõſideratiòe logici ꝑſe ᷣmꝙ ↄſiderat᷑ ᷣm rõnẽ pᷣdicabilis q̃ nõ ↄpetit ſibi niſi hmꝙ eſt obiectiue in itellectu. Et ſic dif⸗
kinit ipſů phs pmo topicoꝝ dicẽs. ꝓpꝛiũ eſt
qð ieſt oĩ foli ⁊ ſp.⁊ ↄueyſim pᷣdicat de re:⁊ ñ indicat quid ẽ eiſe rei.¶ſtis notatis ſit hec
ima cõcluſio. ꝓpꝛiũ eſt vte.pꝛobat᷑. Weẽ
iliud qð pᷣdicat de pluribꝰhocẽ vte:ßꝓpꝛiuʒ
eſt huiuſmòi. igit᷑ A. aioꝛ notaex diffini
tiõe deſcriptiua vłis pꝑ rònẽ pᷣdicabilis que è . vniuerſalis. vnde cuicũq; cõpetit paſ⸗ ſio ⁊ ſubiectũ. inoꝛ ꝓbat᷑. qꝛ pꝛopꝛiũ ẽ pᷣ⸗ dicatũ ↄuertibile cũ illo ᷣm pᷣdicationẽ cuiꝰ eſt ꝓpꝛiũ ex pᷣmo topicoꝝ: ß illud ꝙ quoꝓ⸗ pꝛiũ eſt cõuertibile ᷣm pᷣdicationẽ eſt vłe.q: pot eſſe ſubiectũ demòitrationis de qᷓ ꝓpꝛiũ demonſtrat᷑.qꝛ vniuerſaliũ èẽ demonſtratio pmo poſterioꝝ.igit ſi ſuũ ſubiectũ pᷣdicatde pluribꝰ⁊ pꝛopꝛiũ pᷣdicat de pluribqðeſt cõ⸗ uertibile cũ ſubiecto. ¶Mõtra iſtã cõcluſio⸗
nẽ argui᷑pmoſ pᷣdicatur ũ
de oppoſito: ß pꝛopꝛii ⁊ ↄmune ſũtoppoſi⸗ ta. igit coœẽ nõ pdicat᷑ de ꝓpꝛio:ß cot eſt vni⸗ uerſale. igit pꝛopꝛiũ nõ cſt vłe. ſſx ſic. nqᷓ; intẽtio ⁊ vere pᷣdicat in abſtracto de re pᷣme inrẽtionis. ß iſta eſt vera.riſibile eſt ꝓpꝛietaſ igit᷑ pꝛopꝛie tas nõẽ ⁊ intetio: ß pꝛopꝛietas ⁊ꝓpꝛiũ ſignif cãt foꝛmaliter idẽ. igit pꝛopꝛiũ nð eſt Zintẽtio.⁊ ꝑ ↄñs.nec vłecũ vniucrſa
le dicat æ vitẽtionẽ. ʒeſic. ſi genꝰ?ẽ ad aliad
Queltio
igik ⁊ ſpecies eſtad aliquid q genns qtinet in ſpẽ:b vniuerſaleeſtad aliqd. qꝛdicit reſpe crũ rõnis ad pticulare. ꝓpꝛiñ aurẽ nõeſtaq aliquid, igit᷑ pꝛopꝛiũ nõeſt vniuerſale. Chi noꝛꝓbat᷑ quãtũ ad ⁊ ptẽ. qæpꝛopꝛiũ nõre fert᷑ ad ſubiectũ reſpectu cuiꝰ dicit 20ptiũ. alias oẽ accñs referet ad ſbiectũ.⁊ iic nullu accidès cſſet abſolutũ. Tum etiã. qꝛrelatim ſůſimul nã: ſʒ paſſio ꝓpꝛia ſiue pꝛopꝛũẽ po ſterius natura ſuo ſubiecto.igit nò refertad ſiectũ. Mec refertad aliquã intẽtiouẽ ⁊an qʒ nec ad ſpeciẽ nec ad genꝰꝛcũ iſta duorefe rant᷑ ad inuicẽ. vnũ aũt relatiuũ nõ pòt habẽ niſi vnuʒ coꝛꝛelatiuũ nec ad indiuiqui quia illud dicit puationẽ diuiſiòis.aq ifra. nec ad driam nec ad accñs.igit ad nihil refert.igit cũ ad nihil poſſit referri.igit᷑ pꝛopꝛiũ noneſt vniuerſale. ſſꝗſic. pꝛopꝛiũ manet circũſcri pro actu intellect?:ß nuliũ vniuerſale manet circuſcripto actu intellectus.igit nullů vni⸗
uerſale eſt pꝛopꝛiũ. ¶ Ad iſta reſpodeo ⁊ a
bmũ dico ꝙ minoꝛ eit falſa. quia pꝛopꝛiuʒ ↄmune ſᷣm ꝙ hic accipiunt᷑ no ſuni oppoſita quia nõ accipiunt᷑ ad idcm. Mam dicit᷑ pꝛo⸗ pꝛiũ reſpectu ſpeciei.⁊ dicit ↄmune reſpeciu indiuiduoꝛuʒſj peciei quia de iſtis diciur ut de pluribus ſdædicendũ ꝙquãdodi citur riſibile eſt pꝛopꝛietas.ibi accipit᷑ pꝛo⸗ pꝛietas ut eſt abſtraciũ pꝛopꝛijaccepriut ſi gnificat pᷣmã intentionẽ ⁊ non eſt abſtracti pꝛopꝛij ut ſignificat ⁊ intentionẽ.qꝛalias eſſet falſa pꝛedicatio. ſydidʒdicendũꝙ pꝛopꝛiũ refert ad ſpeciem nõ inquamũ ſpe⸗ cies eſt: ſed inquantũ eſt habens pꝛopꝛiuʒt inquantũ adequat ipſam naturs ſuper qua fundatur intentio pꝛopꝛlicet iſti reſpeciui in ſpecie nõ ſit nomẽ impoſuũ.tamẽ in habi to? in adequatoẽ nomẽ impoſitũ ⁊ dicit ile reſpectus pꝛopꝛiũ. Mec ſequit᷑ ex hocꝙoœẽ accidens ſit reſpectiuũ.quia iſte reſpeci?nò eſt realis:ſed compctit nature accidẽtis fm ꝙeſt obiectiue in intelleciu accipiendogi⸗ dens pꝛo accidente pꝛcdicamemali. Ad wobiectionẽ dico ꝙ licʒ ſubiectũ ſit pꝛius natura ipſa paſſione m cſſe reale:tamẽ ipſů ſubiectũ ut adequans ſibi aliquod pᷣdicaum accidentale non eſt pꝛiꝰ natura ipi adequsio
Wnde ſicut ſubiectũ eſt ſimul naura cũ pꝛe
dicato: ita eſſe adequatũ ſubiectuʒ eſt ſmul natura adequato pꝛedicato ſiue pꝛopꝛio pꝛe dicato. Et ſic patʒ ad quid refertur pꝛopꝛii inquantũ pꝛopꝛiũ eſt ſAd ʒ⸗ dicenduʒ ꝙ licet pꝛopꝛiũ inquantũ dicit pᷣmã intemio nẽ maneancircũſcripto actu intelleciusnon tamen inquamũ dicit ſecundam intentidnẽ.
i
uihn ſuyu n wljen ſngo tiui ſiitu ipiu inits inii ð ſiun inlpü ſirtn ſ
ii itihien tl imipſe

1Lv.
Scða cõcluſio. ꝓpꝛiũ eſt vle diſtinctũ ab ac cidente p̃dicabiii. ꝓbat. qꝛ itẽtiones ille ſche ſüt diſticte q̃ diſtinctis itẽtiðib pmis appli⸗ cari pñt:ß ꝓpũ⁊ accñs ſůt hmdi.qᷓx. Ma⸗ ioꝛ nõ. Nam iſtaẽ cãquare genꝰ⁊ ſpẽs df̃nt
qʒapplicãt diſtinctis rõnib obiectiualibus
Iceptis. nãalia rò obiectiualis ẽ q̃ gliqdↄci⸗ pikut indifferẽs ad multas ſpes abilla q̃cò⸗ cipit᷑ ut inditferẽès ad multa indiuidua. Mi
noꝛpbat.· q intẽtio qᷓẽ ꝓpꝛiũ applicat᷑ ſoluʒ illis accñtibpᷣdicametalib? q̃ hñ̃t neceſſaris
pciſaʒ ⁊ intranſmutabilẽ cãmiſuis ſiectis. Inrẽtio aũt accñtis pᷣdicabilis applicat his zccñtibpᷣdicamẽtalibqᷓnõ hñt talẽ cauſã in ſuis ſiectis. ⁊ ſie hñt diſtinctas rões obiecti nales ieſſe ↄcepto · igit᷑⁊. ¶õtra arguit᷑ De ens ułẽ ſba uł accũs:ß Ppꝛiñ nõ eſi ſpa glias ſſtãcialit pᷣdicaret᷑. igi᷑ ẽ accñs.⁊ ſic ð diſtinguit ab accñte.ſkoſic. Pẽ p accis re⸗ ucit ad ꝑſe:ß hec albedo ineſt parieti autqᷓ pſe·aut paccñs. ſip ſe: habeo ꝓpoſitũ.ſi per ccñs:q̃ro de illo accñte.vtrũp ſe inſit parie riułnõ:ul·qᷓ erit ꝓceſſus i infinitũ: ułſtabit in pmoꝙ oœẽ accñs hʒ ſbiectũ cui ꝑſe inſit.⁊ ſic oẽ accñs eritꝓpꝛiũ ¶d pmũ hoꝝ dõm ꝙ oẽ ꝓpꝛiũẽ acchs p̃dicamẽtale:nõ aũt oʒc dẽ ꝓpꝛiũ ſit accñs pᷣdicabile. Ens aũt diui⸗ git᷑ in ſbſtãciã ⁊ accũs pdicametale.⁊ nõ ĩac⸗ cidẽs pdicabile ¶ Ad⁊ vdõm ꝙꝑ ſe dupli citer accipi põt. Ano mõ metha.ut declarat phs in qͥnto metha.caꝰ de pſe. ut illud dicat pſeqð nõ eſt x aliud rãqᷓ; ꝑmediũtunc dico ꝙ oẽ accñs habet ſubiectũ ꝑ ſe. Alio mõp ſe gccipit᷑ logicaliter ꝓ reduplicatione ᷣmꝙ de ipo detmiat phs pmo poſterioꝝ.⁊ tũc nõ oʒ ꝙ oẽ accñs habeat ſubiectũ pꝑ ſe. Ptſic fit eq⸗ nocatio de ꝑſe. Albedo igit᷑ ineſt parieti per ſe metha.ß nõꝑ ſe logice. Wubitaf pmo. In q genere cauſe ſubiectũ ẽ cauſa ꝓpꝛi ſui Sicẽdũ bꝛeuiter hm ꝙfuit ſupꝛa ꝓbatuʒq. qͥnta in qͥnta ↄditiõe ſubiecti ſcibilis. ꝙ ipſuʒ ſubiectũ nõ pot eſſe cauſa etfectiua ſue paſſi onis ců ſit eauſa ſubiectiua eiuſdẽ. Alias idẽ reſpectu eiuſdẽ eſſet in actu⁊ in potentia.qð eſt ipoſſibile. ut ibiꝓbatũ extitit ¶Mubita⸗ tur ⁊ in quo genere ponit᷑ ꝓpꝛiũ. Bicẽduʒ ꝙ ꝓpꝛiũ dupliciter cõſidcrari põt. Vno m ſub rõne ꝓpꝛi⁊ ſic nõ ponit᷑p ſe in genẽ.qa nõ habʒ ut ſic rõnẽ ſupioꝛis uł inferioꝛis: ſʒ pʒ rõnẽ collateralis ↄſecutiui.ponit᷑tamẽ re ductiue in illo genere ĩquo ſuũ ſubiectũ po⸗ nik. Zlio mõꝓpꝛiũ ↄſiderari pòt ſub rõne q· diratis pᷣdicabilis de ſuis inferioꝛibꝰ reſpe- ctu quoꝝ habet rõnẽ generis ułſpẽi. ut riſi⸗ bile inymuni hm ꝙp̃dicatde hoc⁊ illo riſibi
—. 1
i tune ꝑſe ponit inpdicamẽto:nee artal᷑ ad
aliquod pdicamẽtũ: imo in quolibʒ pᷣdicamẽ to repiri pot. quãtitas eni pot habere rõneʒ
ppꝛ)h reſpectu ſubſtãcie materialis.ſimiliter
qualitas. ſimiliter relatio ⁊ gctio⁊ paſſio ⁊ ſic de alhs Bubitat ʒ? vtrũ ꝓpꝛiũ realit di⸗
tinguata ſuo ſubiecto. ſcotiſteꝙ ꝓ⸗ pꝛiü foꝛmaliter diſtinguat᷑ aſuo ſubiecto?
realiter. Et rõnes huius opinionis ſupius ſunt poſite q̃ſtione qͥnta ↄditione qnta ſubie ctiſcibiis. Rliter dicũt thomiſte ꝙqʒ ois di ſtinctio foꝛmalis eſt realis quiafoꝛma eſt rei ideo paſſio⁊ ſuũ ſubiectũ diſtinguũt᷑ realiter quia idẽ nd põt ſubijci ſibüipſi. ſbiecr gutẽ ſubiheit ꝓpꝛio ſuo. Alys rõnibꝰpõtꝓbariil- lud dictũ quibꝰ ꝓhatũ fuit ꝙ paſſio diſtigua tur realiter a ſuo ſbiecto. ꝓpꝛiũ eni reſpectu ſubiecti ui hʒ rõnẽ paſſionis. utð eadè.q.in impugnatione ⁊ opinionis. Berit᷑ qͥnquageſimoqͥnto vtrů ditfini tiones accidentis ſint bene aſſignate.
Pꝛima in qua dicit᷑ accidẽs adeſt⁊ abeſt p̃⸗ ter ſubiecti coꝛꝛuptionẽ.⁊eſt qð ↄtingit idẽ ineſſe ⁊ idẽ nõ ineſſe. ʒaccidẽs eſt qð non eſt genus nec ſpecies nec differẽtia nẽc ꝓpꝛiuʒ ſempꝑ aũt eſtin ſubiecto ſubſiſtens. Mrguit᷑ ꝙ accidens nd ſit diffinibile ſic. Accidẽs nõ eſt vniuerſale. igit᷑ nec diffinibile.igit᷑ iſta dii finitio nõ eſt ↄueniens. Antecedẽs ꝓbat᷑. qꝛ qð eſt ĩ ſingulari hocẽ ſingulare. MMã oẽ re⸗ ceprũ h eſt in recipiente ꝑpmodũ recipiẽtis: ß accñs coẽ eſt in ſingulari ex qͥnto metha.
igit eſt ſingulare:ß illud accñs cœẽ eſt qð hic diffinit᷑· quia nõgecidens ꝓpꝛiũ quod pus ditffinitů eſt. Scðo ſic ens reale nòẽ ſpẽs
⁊ intẽtiðis:ß accidẽs eſt ens reale.igitur&
Maioꝛ nota.qꝛ ⁊ intẽtio nõ pᷣdicat᷑ qͥdita⸗
tiue de ente reali. inoꝛ nota.qꝛens reale diuidit᷑ in fubſtantiã ⁊ accidẽs. Si igit᷑ acci- dens eſt ens reale. igit᷑ nõ eſt dirfinibile ꝑ lo⸗ gicũ qui ſolũ ditfinit intẽtiões logicas quas pſe cõſiderat. ¶ Contra pmã diffinitioneʒ inſtatur. qꝛ ſieſſet bona fequeret᷑qꝙ foma ſp⸗ ſtãtialis eiſet accñs.ß hoc eſt falſů cõſequen⸗ tia ꝓbatur quia adeſt ⁊ abeſt pꝛeter materie coꝛꝛuptionẽ. ¶ Scðo ſic. in iſta diffinitione implicat᷑ cõtradictio.igit᷑ eſt mala. Antece⸗ dens ꝓbat᷑. quia bene ſequit᷑.accidens adeſt ſubiecto.igit nd abeſt ⁊ econuerſo. Si reſpõ deas ꝙ accidẽs põt adeſſe ⁊ abeſſe. Contra quia nulla potentia eſt ad impoſſibile.igitur accidens nõ põt adeſſe ⁊ abeſſe ¶ Tertio ſic moꝛi:cõburideſtrui ſunt accidẽtia reſpectu rerũquibus competere poſſunt:⁊ tamẽ nð poſſũt adeſſe ſine eoꝛũ ſnbiectoꝝ coꝛꝛuptòe.

ðtra xnargilt pme de. q iſta diffin
— 2———„„ e⁊nö tio nõ videt᷑ alia apcedẽte cũ idẽ ſit ieſſe⁊n ineſſe ſiẽ adeſſe ⁊ abeſſe eo mõqͥ hic accipiũt᷑
je de ròe illi?cꝰeſſe ẽ ieſſe:ß accñtis nõ ieſſe nõẽ de rõe illiꝰcꝰeſſe ẽ ieſle:ß accñtis eẽ ẽ ineſſe ᷣm phm 7 metha.igit nõ põt nõ
ineſſe Aſʒ ſic.ſi ineſſe icluderet᷑i ditfinitide qᷓditatius accũris tunc ꝑnullã porẽtiãaccñs poterit nõ inelſe:cũ ditfinitũ nò poſſit ee ſine diffinitiõe:ß ↄñ̃s eſt falſũ ⁊ ʒ fige. qʒ in ſacfo
altaris accñs eſt ſine ſbiecto ꝗ Cõtra ⁊
arguit ſic pᷣmo ſic. Mulla bona ditfinitio dz dari ꝑ negationẽ uł negatiões:h iſta ẽ talis.
igit nò eſt bona. MMaioꝛ nota.qꝛꝑ diffinitio
nẽ notificat ipſũ ditfinitũ.ß negatides nihil notificare poſſint. igi᷑ ⁊¶ſæ ſic. MNã vltia pticula hui diffinitiõis videt repugnare p⸗ me difinitidi. qꝛ qðẽ ſp in ſubiecto ſbſiſtens
nò adeſt ⁊ abeſt qð dicit pᷣma. Vn cõtrariũ ẽ
poꝛphiriꝰ⁊ ariſto. pmo topicoꝝi yꝛo de⸗ ckratiõe huiqᷓſtiõis notãdũ pmo.ꝙ accũs dupliciter accipi pot. Vno mõutẽ terminꝰ pme ipoſitòis iquãtũ videlicʒ ſignificat rem realẽ.et tale ẽ duplex.qꝛ aliud ẽ accũs pdica mẽtale:aliud accns pᷣdicabile. Et iſta duo ſe pñt ſiẽ ſupiꝰ⁊ iferiꝰ.qꝛ oẽ accñs pᷣdicabile eſt pdicamẽtale.ß nd ecòuerſo. qꝛ riſibile qð eſt paſſio ꝓpꝛia hois ẽ accñs pᷣdicamẽtalc.⁊ nò accñs pdicabile. Accñjs pᷣdicam̃tale ẽ enſqð de ſua nã nò ẽ natũ ꝑſe ſubſiſtere.nec eſt ꝑs
eẽntialis rei ꝑ ſe ſubſiſtẽtis.⁊ iſtud accidens cõpꝛehẽdit ⁊ ꝓpꝛiũ ⁊ accñs coc᷑. Kccũs aũt
pᷣdicabile eſt nã accntalis indim̃erẽs ad mul-
ta ad que ſe hʒ accñtaliter ⁊ trãſinutabiliter Klio mõaccipit accñs utẽ terminꝰæ ipoſi⸗ tõis. Et ſic adhuc duplicit᷑ accipi᷑. Vnomõ p extranco ad aliqð iquãtũ exaliqͥ aliud ifer
tur.⁊ ſic accipi᷑i fallaria accidẽtis. Alio mõ
accipit᷑ ꝓ eſſe ᷣdicato directe de alio nõ eẽn⸗ tialit.⁊ ſic ẽ coẽ ꝓpꝛio ⁊ accñti. Ideo adhuc dupliciter accipit᷑. Vno mo ꝓ ee pᷣdicato di recte nõ eẽntialiter ↄuertibiliter iñ.⁊ ſic ſo⸗ lũ cõuenit ꝓpꝛio. Alio mo accipit᷑ ꝓ eſſe pᷣdi cato directe nõ eſſentialiter ß trãſmutabilit᷑. ⁊ ſic diſtiguit᷑ ʒ qᷓ̃tuoꝛ alia pᷣdicabilia. Motã dũ æ⁊ ꝙ adeſſe ⁊ abeſſe ſiue ineſſe ⁊ nõ ineſſe
ſůr equoca: ideo dupliciter pñt accipi. Vno mõmꝙ ſůt termini pme ipoſitiõis.⁊ ſic gc⸗ cipiunt?metha. Wbi dicit.ꝙ acc̃tis eſſeẽ
ineſſe.⁊ ſic nõ accipiũt᷑ hic.nã tũc ſůt paſſio nes gccntiũ ⁊ nò itẽtionũ ſcðᷣaꝝ. Alio mõac cipiũt᷑ ut ſůt ẽmi⁊ ipois.⁊ ſic ꝑſe ineſe ⁊ ineſſe deſcribit mod pᷣdicõdi gocñ̃talis diſti ctꝰ eẽntialẽ qui còuenit rebꝰᷣmꝙ ſůt obie ctiue in itellectu.⁊ ſic adhurtriplicit᷑ pñ̃tac⸗ cipi. Anoꝰꝓpe.⁊ tũc eè ⁊ ineiſe dicit illð alti
uð ſe hʒ eq̃liter fm diſiictionẽ ad affirman. uã ułnegatiuã pᷣdicationè. ⁊ ſic adeſſe⁊ abet utieiſe ⁊ nd inciſe accipiũt᷑ in pma diffinitide accñtis ⁊ ſolũ ↄueniũi acctibꝰcoiby. Euia accña ↄmunia pñt affirmari uknegarideſß iecto. qꝛ hñt ↄtigẽtẽ cauſãi ſbiecto.⁊ moge cipiũt᷑ ↄmuniꝰ⁊ ſic dicũt illa adeſſe ⁊ cbeſſe
pᷣdicatiue q̃ accialiter ᷓdicãt de aliqbꝰ ⁊ ſic
extẽdũt ſe ad accña ⁊ adꝓpa.ʒemd accipiũt
„
ↄmuniſſime ⁊ ſic dicimꝰmn oĩpdicatioeafir. matiua vera pᷣdicatũ ineſſe ſubiecto ⁊ in ne⸗
gatiua verapdicatũ abeſſe ſubiecto ut dictẽ⸗
do ho nò eſt aſin?. M añt adeſſe ⁊ abeſe gc⸗
cipiũt ĩ diffinirẽe pᷣma accitis ut ſin imini
⁊ ipoſitiòis pʒ. Muia niſi ſic tunc ꝓpoſitio eẽt falſaqᷓͥ dicu. ꝙ accs ẽ qð adeſt⁊ abeſt. pᷣ
ſubiecti conuprionẽ. ꝓbat iſtaↄ̃a. Mãacci
dens intẽtionale hic diffinit ⁊ nõ accs rea⸗ le qð non eſt pꝛeſemis cõſideratònis.ß cei⸗
dens intẽtionale nõ adeſt ſubiecio ꝑinherẽ
tiã nec abeſt ſubiecto ꝑcoꝛuptionẽ.iðadeſe
⁊ abeſſe ſolũ diſtribuit pdicationẽ accuſch tingẽt⁊ accitalẽ diſtinciã ʒ pᷣdicationẽ pꝛo pwMEx hoc ſequit vlteriꝰꝙ adeſſe ⁊ abeſſe nõ dicũt aptitudinẽ iherẽtie ipſiꝰacchi dii
niti. Muia accs hic ditiinirũ qðẽ ⁊intẽtio nullo mo pòt inherẽ alicui:ſecꝰde nů acciig⸗ li reali ſupꝛa quã füdari põt intẽtio accijiat᷑ pᷣdicatiòis q̃ hic nullo mõ diffinit᷑ ¶his no tatis pono qͥnq; cõcluſiones. Mꝛima còclu⸗
ſio. accũs qð eit q̃rtũ pᷣbicabile eſt verũ vte
abalijs vłibꝰ diſtinctũ. qꝛẽ ⁊intẽtio funda⸗ bilis ſuꝑ req̃ hʒ eẽ foꝛmalit in multis ⁊ cõti⸗ geter ròne pᷣmi.ſ.qꝛ hʒ eẽ foꝛmalit᷑ in multis
dicit vłe ròe ſchi.qꝛ nòpꝑ ſe:ß cõtingẽterẽ di
ſtinctũ vłe ab alhs ſæconcluſio. Ees iſte tres diffinitiòes accñtis itẽtionalis nõ ſunt qͥditariue ßʒ ſolũ ſũt deſcriptiue. ꝓbat. q oiſ ditfinitio eit deſcriptiua qͥ dat p extrinſeca deſcripti: ß iſta ſũt hmdi. qʒ ignoꝛam ditjerẽ rias entiũ ris.ideo deſcribimꝰ entia rõis ꝑ fundamẽta.vñ in pᷣma diff nirõe ponit iy ſt⸗ iectũ ut eſt terminꝰ pᷣme ipoſitidis. ut videlʒ ſignificat nãm de q̃ accs reale pᷣdicabilecſt cui accñti ↄpetit ⁊intẽtio q̃ accñs dicitm ꝙeſt obiectiue vitellectu. In⁊ diffinitione ponit᷑ ly eidẽ quod eſt demonſtratiuientis
realis de qͥ accidens reale pᷣdicat᷑ ſupqͥfůda
tur intẽtio ⁊accidemis. In ʒ etiãdiffiniti
one deſcribitur intẽtio accñtis ꝑnegationt
aliarũ quatuoꝛ⁊ ꝑſuũ tundamẽtũ reale q
nõ haber exiſtẽtiã m extra ſubiectũ naiu
raliteræʒꝰ ↄcluſio hmsa deſcriptio accñtis ẽ cõuenient᷑ aſſignara.ꝓbat᷑. q dat ꝑ ſubimellectũ qðẽ vte ⁊ꝓpꝛiũ modũ pdicid

—
de ſubieetoqð quideʒ ſubiectũt᷑ extrinſccuʒ ÿiintẽtiõi accñtis. vñ ſic intelligit pñs de⸗ riptio. Aceñs eſt vniuerſale qð adeſt Lab eſt id eſt qð de ſubiecto fundat᷑ ſuꝑ re que cõ xingent pꝛedicat de ſubiecto. Muarta cõ dußo. Secüda diffinitio deſcriptiua acchũ ẽſuſficient aſſignata patet qꝛ dat᷑ per pꝛoh um enus ſubitellectũ:⁊ per illõ quod circũ ribit ꝓpꝛiũ modũ ineendi accñtis in ſuis ĩ ferioꝛib? qõẽ ſuũ fundamẽtũ vnde ita debʒ expõi. Aecñs ẽ vniuerſale qð cõringit&.iq eſtqð fundat᷑ ſup natura reali que ↄtingent ineſt ſuis iferioꝛibus de qͥbꝰ foꝛmaliter pdi⸗ eatur.⁊ per hoc excludit pꝛopꝛium qð per ſepꝛedicatur de eo cuius eſt ꝓpꝛium:⁊ ne⸗ eſſario:⁊ hec referendo ad càm naturalem Fm vnam opionem vt aliaſ tactũ ẽ. ¶Mui a cdeluſio. Tertia deſcriptio accidentis eſt ſficiẽter aſſignata. ꝓbatur quia datur per ppꝛiũ genus quod ẽ vniuerſale ſubintellec tũper negationem aliaꝝ ſpẽrũ vniuerſalis phoc hetur ꝙ ponit in nũeruʒ per eas:⁊ ꝑ Ppn ſubiectũ nature accidentiſ ſupꝛa quã *
dat᷑ intentio accidẽtis. Et ex hoc habet
dieremtia iſtarũ triũ deſcriptionũ quia pꝛi
ma datur per pꝛedicari:ſecunda per eſſe in:
ʒꝝ per rẽotiðem aliaꝝ ſpecieꝝ vniuerſalis traquas ponit accidens in nüeruʒ. VMũc reſtat reſpondere ad ratiões. Ad pꝛimaʒ di eendũ ꝙ añs eſt falſum. Ad pꝓbationẽ dicen dũcꝙ minoꝛillius pbationis eſt falſa:qꝛacci dens bm ſuã indfntiam ſiue fm ſuã cditateʒ acceptũ nõ eſt in ſigulari vel in ſingularibꝰ
hic vt opponůtur: quia nð accipiunt᷑ hm ið
inſtans tẽpoꝛiſſed ſol vtcircũſcribunt mo dum pꝛedicandiipᷣius accᷓtis reſpectu ſui
biecti qui eſt contingenter pꝛedicari:⁊ ac⸗
cidentaliterꝑ quod vt a pꝛopo. Mñſio
—
et poteſt ſuitineri quia fůdamentũ intemõ
nis accidentis põt adeẽ a abeẽ nd aũt mn ið inſtãs ſed m diuerſa:⁊ hoc nõẽ impoſſibile
Acd tertiũ dicedũ ꝙ moꝛs capta ꝓ altera
ione pꝛia ad diſſolutionẽ Walem ſitẽ accñf
põt adeẽ ⁊ abeẽ. Si aũt capiat ꝓ termino huius alterationis tũc ẽ ſalis mutatio⁊ ñ ẽaccñs ſedẽ igenere ſbe. Acd pꝛimũ con
tra ſecũdam diifinitionẽ dicendũꝙ iſta ſecũ
dadiffinitio ſolü rõne differt a pᷣma qꝛpᷣma
dal per dicide:ſecũda ꝑ eẽ in vt patuiti qu m
ta cõcluſide. d ⁊ dicendũꝙ accs
ꝙẽ nomẽ pᷣme intemõiſduptr por accipi: v⸗
no modo inquantum accidens. ⁊ ſic de rõne eiẽ accidere et ſic ꝓcedit ratio. Alioo ꝓ na
tura cui talis accidentalitas ↄuenire poteſt
⁊ ſic de ratiõe accidẽtis non ẽ accidere.⁊ ſic põt non ineſle.¶d ʒper idẽꝙ ineẽ non
includit᷑ in ditfinitiõe quiditatiua nãe:cui cõ
petit accidentalitas.⁊ ſic põt eẽ ſine ſßiecto
Ad pᷣmã cõtra tertiãdiffinitionẽ dicenð. Lil⸗ ditfinitio nò dat per purã negatibeʒ.
ſed dat per aliquas negatides circuſcriben tes vnã intentidem eiuſdẽ generis ponẽteʒ cũ ipis in numeꝝ ⁊ ꝑſbiectũ nature ſiecte rali itentiði accidẽtis. Adæ= v dicenduʒꝙ
iy ſẽper ſolũ diſtribuit ꝓ tempoꝛe duratòis
accñ̃tis vt ſit ſenſus:accidẽs ꝙᷓdiu ẽ:eſtiſb⸗
ed hoc nõ obſtat quin poſſit evniuerſa iecto.⁊ quando non eſt: non eſtẽ in ſbiecto. e ſm confoꝛmitatẽ oiuʒ ad inuicẽ:⁊ ßᷣm illa 2 hoc referendo ad cãm naturaleʒ . foꝛmitatem accidit tali narure ꝙ ſit ĩ ſingu Werit lviꝰ vtruʒ ineẽ vel inherere ſit — hri vel in ſingularibus. Adz“ dicens A deeſſentia accidentis. Mꝛo decla⸗ minoꝛẽ diſtinguẽda. nãaccidẽs accipitur nðne iſtius qſtionis notãduʒ pꝛio ꝙ acci- duplicit. vno mò hmꝙeſt iminuſ pꝛie impo dens põt dupkr accipiſicut ⁊ qðcunq; ↄcre⸗ 1 itiõis t ſicẽ ens reale:nec ſic hic diffinit. I tũ. vno mõ foꝛaliter ꝙ ipa videlicet accñta⸗ io mõaccipit mꝙeſt terminꝰ ſecũde ĩipo litate vel pꝛo ipa inherẽtia. Nliomõ p ſub⸗ „ ſitiõis ideſt ꝓ acctali⁊ Ahn pꝛedicatõe ſtrato ſiue ꝓ eoqð denoĩatur a tali acciden 5 ue cõpetit nature aceidẽtis hᷣm ꝙ contingẽ talitate: ytẽ albedo nigredo qᷓ;titas? hmdi. er ineſt fubiecto.⁊ tale ẽ ens rõnis ↄſequẽs WMueſtio noſtra nõquerit de accidẽte pᷣmo 4 talẽ rem bm ꝙ eſt obiectiue in intellectu.⁊ð accepto:qꝛ ſic inherẽtia è de eſſentia accñtis talitractat hic per ſeer de accidemi autem ſicut albedo eſt de eẽntia rei albe:ſed q̃rit de . reali ſolů de per accidẽs pꝛo quanto in ipſo accñte ſecũdo mo accepto. ¶ Motandũ? kũdatur accidens intẽtionale. ¶ Ad pꝛimũ ꝙ inherentia ẽ duplex.ſ.actualis ⁊ aptitudi . ontra primã cdcluſiõem dicendũ ꝙ gen nalis. Inherentia actualis ẽ actualis vnio 4 viſfiniti nõchpetit foꝛme ſubſtantiali.nã foꝝ gccidentis cũ ſubiecto exiſtente. Inberen* 2 maalis nõeſt vniuerfale foꝛmalit ideſt ſe⸗ aptitudinalis eſt poſſibilis vnio accidentis 2 da intẽtõque hie ditfinit. Aliter ſoluitur cũ biecto. vnde inherentia actualis eſt ac⸗ — balhs ptoquod ẽſimptt in actu ⁊ in po⸗ tualiter inherere. Inherentia aptitudialis Fm quidquomõmateria non diſbiectuʒ. eſt poſſe inherere. ſtis notatiſpono dzdicendũ ꝙaqeẽ ⁊ abeẽ ñ accipiũt tres concluſiones. Nꝛima concluſio 2

ſi de efſentia aecidentis ſecundo modo accepti. pbatur iſta ↄcluſio Impoſſibile eſt ꝙ i realiter remanegt ⁊ cð rumpat᷑· alias ſ imuleetz noneet qð eſt op⸗ poiĩtum pꝛimi pꝛincipii· ſed cõrupia inherẽ tia actuali ⁊ annihilata manet accidẽs abſo lutũ vt in ſacramentò altaris.igitur inherè ria actualis nõẽ deeſſentia accidentis ſecũ⸗ do mõaccepti. ¶ Contra iſtam ↄckonẽ ar- guitur pꝛimo ſic· yllud quo foꝛmaliter acci q̃ens eſt ens illudẽè ſibi ideʒ eſſentialiter. ſed
lis inberentia non e
inherentia actualis eſt hmði igit᷑ ⁊c.minoꝛ
batur auctoꝛitate Nriſtoteliſſeptimo me thaphi. quia agcidentia ſunt entia eoꝙ ſunt aliter entis. õfirmat᷑.ꝗ. huiuſdicit᷑ ꝙeni dicit᷑ de ſubſtantia ⁊ accidente ſicut ſanũ de ſanis. ſed ſanũ non dicit᷑ foꝛmalit de vrina?⁊ dieta niſi in habitudine ad ſanitatẽ aialiſ ig ens nõ dicit᷑ foꝛmaliter de accidente: niſi in pabitudie ad ſubſtantiã:ſed iſta habitudoẽ actualis inherentia.igitur.¶ Secundo ſic. ſi inherentia nd eſide eſſentiq accidentis erit aliud ⁊ inheret ſibi qꝛ accidens dicit᷑ foꝛ malit᷑ inherẽs illa inherentia:qᷓro de illa ihe rentia ſecunda qua pꝛia inheremtia inheret accidẽti vel ipſa ẽ eadem ipſi accidenti: vel pꝛime inherenrie:autẽ aliud. Pi eadẽ:pari ratione ſtandũ erat in pꝛia. Si cſt alia ẽ ꝓ⸗
ceſſus in infinitũ. ¶ʒ ſic. reſpectus accidet ad ſpm non ẽ minus ideʒ accidenti qᷓ; reſpe
ctus creature ad deũ eſt idẽ ipſi creature:b iſte ẽ idem creature realiter vt nunc ſuppo nitur. igit ⁊c. maioꝛ nota: quia creatura nõ ditfinit᷑ ꝑdeum.accidens autem diffinit᷑ ꝑ ſubiectũ. ¶Muarto ſic. ſi iſte reſpectus ac⸗ cidentis eſet aliud ab accidente: ergo eſſet poſterioꝛ accidente:ſed ↄſequens eſt falſum igit᷑ ⁊ antecedẽs.pꝛobo cõſequentiã. quia re
ſpectus alius ẽ poſterioꝛ ſuo fundamenio.
falſitas conſequentis ꝓbatur. tů quia acci⸗ dens poſſit manere ſie rali reſpectu.rů quia poſſet diffiniri ſie tali reſpectu quod ẽ cdtra philoſophũ ſeptio metha. ¶ Muinto ſic. ᷣ inherentia eſt aliud ab accidẽte ſaltẽ eſt pal ſio eius: quia nihil videt᷑ imediatiuſacciden ti inherere qᷓ habitudo eius ad ſubiectũ:ſed ſubiectũ eſſe ſine ꝓpꝛia paſſiõe icludit ↄtra⸗ dictionẽ. ergo ipoſſibileẽ accidẽs eẽ ſine ihe rentia ⁊ per conſequens non differt realit· minoꝛ ꝓbatur.quia alioquin nulla conclu⸗ eẽt ſcibilis ſimpt᷑ ¶ Bexto ſic. accidens ut
accidens ẽꝛ eſi inherens: ſed inherentia eſt
de rõne inherẽtig. igit᷑ inherẽtia eſt de rgið ne accidentis. ¶ſeptio. Vẽ diuidẽs i ſun ratide foĩali icludit illud quo ſub diniſo ↄſti
Queſtio
mitur vt ſpes inelnditdfan ſed ens indie
tur vo⁊ vi meiha. diuidit᷑ in ſam⁊ accqs
pdiuerſos modos eẽndi.ſ.per eẽ ĩſe⁊ pet
falio.⁊ eẽ ꝑſe ↄſtituit ſbaʒ.igit᷑ eẽ in alio ↄ⸗
ſtituit accũs.⸗ Mctauo. illud videt eẽðef ſetig accñtis ꝑquod accidẽs dit a ſubſtãtia
ſed ꝑ hoc accns differt a ſba qʒ pot inberer.
igit ⁊. Alie ſũt rõnes quarũ ſolutio ſa ptʒ
ex ſolutide iſtaruʒ. ¶ Ad iſtaſigit᷑ rõnes re ſpõdeo · Ad pmã dieẽdũ ꝙ mioꝛeſt falſa.a ꝓbationẽ dicenð ꝙ ly eo iaũcte ariſtotet a
jegara nõ reduplicat cãm foꝛmalẽ vel mãleʒ
intriſecã.ſed reduplicat cãm extrinſecãt ſic accidẽs dicit᷑ enſeo qꝛ emiſ.i.ſbe igener cãe extriſece ⁊ nõ in gie cãe foĩalis. ¶ Edfir matiõem dicẽdũ ꝙ nõẽ identitas iter ilaex trema ſeq ſolũ ſilitudo que claudicat.nãx rina nõẽ foꝛmaliter ſana:ſicut accũs ẽ foĩa lit ens:tamẽ eſt ibi q̃dam ſilitudoqſicut ſa nitaſ vrine denoĩatiue depẽdet a ſanitatea⸗ nimaliſ foĩalis:ita entitas accñtis foĩalis ð pendet ĩi genere cãe extriſece ab entitate ſÿᷣ ſtantie Ad⁊ꝰ reſpõdet anthonius an dree ĩ methaphiſica ſua còcedẽdo ꝙ inherẽ tia iheret accñti puta albedini alioqͥn vt diẽ albedo nõ eẽt foꝛaliter inherẽs: nec opoꝛtet ponere aliã inherentiã q;a ipꝛima eſt ſtaus Tõtra qʒ rũc quãtitas nõ imediate infoꝛma ret ſbam matialẽ quantã:ſed mediãte iherẽ⸗ tia. Bico igil᷑ ꝙ illa iherẽtia nõ inheret foĩa liter ipſi accidẽti:nec ſeqͥtur ꝓpter bocꝙac cidens nõ ſit foĩaliter iherẽs.ſed bene ſequi tur ꝙ nõ ſit foꝛaliter iherens denoiariðe in⸗ trinſeca lʒ bene denoiatide extrinſeca. vnde iſta inherẽtia actualis qẽ niſi ipſa eẽniaae cidẽtis vt ſubiecto coptato ꝑactualẽ ifœia tionẽ:ſed actualit᷑ extriſeco copulari ndeſt
de eẽntia ipſius accidẽtis: ſedẽ accidens nð pdicamẽtale ſed pdicabile q accali᷑pedi cat de accðte ꝙ Ad ʒ dicẽdũ ꝙ argumen ri pᷣñuppoit vnů falſů.iluq.ſꝙaccñð ſecm do moõ dictũ dicat reſpectũ ad ſubiectũ: hoc eniẽ falſũ. mioꝛẽt eſt falſa fᷣm opionemher pheiqa reſpectus creaturẽ ad deũ dt reali
—
ter a ereatura nõ realitate fůdamẽti ſedrea lirate extremi. Sed ßmalios qͥdicũtg tela tio dit realit a ñdamẽto realitate quãpõti
fůdameto. dicẽdũ ꝙ ſiẽ relatio reaisii mi noꝛẽ fla ſiẽ relatio rõnis tůc argumẽnum hil valet. Zid quartũ dicẽdũ ꝙiherẽ? ac⸗
tualis qð nõẽ niſi eẽntia accñ̃tis vt copula⸗
ta alterilicet nõ ſit reſpect? realis ẽ polteri oꝛ accᷓte nõ eo mõ quo aliqua entitas? po
ſterioꝛ alta entitate ſʒ eo mõquo ideʒ vico pulatum alteriẽ poſterioꝛ ſcipſo vt prci
4
„ diin
nn vi ſni
ſ
ituliu mmiun win iium ni unim. imnßi üpi iini triüt
iuirſ
un hitar

fůpro. Adpmzobiectionẽ diendũpac eidẽs pteẽ ſiẽ tali poſtẽioꝛi ⁊ẽtſisipᷣo pof ſet diffiniri ſinaturꝭqdiratiuã acchtiſper ſe itelligẽ poſſem ¶id vdicẽdũꝙ iſtaac tualis iherẽtia nõ eſt paſſio accñtis. nhe⸗ ẽtia aũtaptitudiali põt dici paſſio accñtis itrinfeca nõ extriſeca. intriſeca gůt paſioũ dit realit a ſuo ſubiecto iʒ ſolũ ſigificateſſe nytalteri cpar.ciõndẽ vera paſſieſe pñs modũ paſſiðis eo mõ quo ens di haber paſſiões. ſ Ad vi⸗ dicenqũch argumẽtuʒ pcedit de accidẽte bᷣmo mõcapto nõ ſecun do mõſi aũt itelligat de acidẽte ſecũdo mð capto:tũc maioꝛẽfalſa. ſ¶ Ed vi dicenð geẽ in alio bnꝙ intelligit diuiſiuuʒ emis ⁊ Iſtitutiuũ accidẽtis nodie actualẽ iherẽtiaʒ ſed aptitudialem. Itẽ eẽ pſe nõ cõſtituit ſ⸗ ſtinti:qꝛ nõ capi poſitiue ſed negatiue: ſ cireũſcribit ditatẽ ſbe diſtinctam a qjditate accidẽtis. Ad vih) dicẽdũꝙ accidẽs nõ difſert a a ꝑactualẽ iherentiã: qͥa alias qᷓ; titas in ſacramẽto altaris nò diſtigueretur g ſbſtantia:ſed ꝑinherentiã aptitudialem. Gecũda cõcluſio ſit iſta. Vnherẽtia apti rudialiſẽ idẽ eẽntialiter cũ accidẽte. ꝓbatur iludẽ idẽ eẽntialit alicui qð cõpetit ſibi cir⸗ cũſeripto oĩeo quod ẽextrinſecũ eẽntie ſue ſeq aptitudialis iherentia fiue poſſe iheref: quod idẽ eſt:eſt hmði igirur æ. maioꝛ nõ ex termis circũſcriptis eni oĩbus accidentib? quod remãetẽ eẽntia. mioꝛ ꝓbat· circũſcri ptis oibus ab cẽnia albedis q̃ro vtrũ poſ⸗ ſit iherere vel nõ. Pi nõ põt iherere⁊ ẽens reale. igit᷑ ẽ ſa per ſe ſubſiſtẽs ⁊ nulli initẽſ nec inũi potẽs. Bi poſſit iherere. igit᷑ habʒ ꝑcẽnriã ſuã aptitudiaiẽ iherentiã ſ eqt ꝙœgp titudialis inherẽtia ſit de eẽntia accnt. Vx ſic ſiẽ poſſe ſubſtare ſe hẽt ad ſbam pᷣdicam̃ talẽ:ita poſſe iherer ſe hʒ ad accñis pᷣdicam̃ tale: ſed ſba pᷣdicamẽtałꝑ eẽntiã ſu põr ſp⸗ ſtare acctibꝰ.igit᷑ accs ꝑ eẽntiã ſuã põr in herere lbe.ſed poſſe iherere ñẽ niſi iheren? apritudialis. igit iherẽtig aptitudialis ↄpe titaccidẽti peẽntiã ſuã. ¶ Wotra iſtã ↄcluſi onẽ arguit᷑ pᷣmo ſic.ſiẽ ſe hẽtꝑ ſe eẽ ad ſbaʒ itaes in alio ad accñs: ſed ꝑ ſe eẽ nõẽde eẽn tia ſbe ſedẽ eiꝰ paſſio vt ptʒ in pᷣdicamentis igi᷑&. Secũdo ſic. qð ineſt eẽnrialit nò ſolů nd ieſt ꝑextriſecũ ſed ẽt nõ ineſt ꝑ hitu dinẽ ad extriſecũ. ſed iherentia aptitudialiſ ieſtacctip hitudinẽ ad extrinſecũ.igit᷑ ⁊. Tertio ſic. q̃ſtiões diſtiguunt᷑ ßᷣm nũerũ vere ſeibiliũ.ſi igit ĩherẽtia aptitudialis ei eað cũeẽntia acc̃tis tuc qð ſiẽ nõdifferta ſtibe qꝛe:qðẽ falſũ. ¶Muarto ſic: accñtis
eẽẽ inherere viꝰ metha. ſedeẽ nõẽde eẽn⸗ aecñtis igit᷑ nec iherere. Muito ſic. ipoſ⸗ ſibile ẽ rẽ itelligi ⁊ diffiniri ſine eoqð ẽ idem
eẽntialit᷑ cũ eo:ſed accũs ẽ intelligibile ac dif
finibile ſine iherẽꝰ aptitudiali igr&. vi⸗ nria hitudo ad aliud ẽ ð cẽnꝰ alicuiꝰ abſolu ti:ſed iherẽtia aptitudinalis ẽ hitujdo ipſi?
nature accidẽtiſ ad aliud igit⁊. Septio
ſiẽ ſubſtare ſe hẽt ad ſamſic inherer̃ adac
cidens. ſed ſbſtare accñtibꝰ ndẽ de eſſe? ſbe
igjt iherere ſbe nõẽ de eẽntia accidẽtis. d iſta rñdeo. Ad pᷣmã dicenð ꝙy mioꝛe
Sp ſe captũ affirmatie etfectiue nõ cõ
petit ſbe pᷣdicgmẽtali: quia taliter ſba nonẽ ꝑſe:nec captũ vᷣt reduplicgt cãʒ finalẽ: quia
iten ſba nòẽ per ſe:qʒ ois ſubſtãtia pdicam̃
talis hʒ cãm finaleʒ. Zi r duplicet cãm foꝛ
malẽ tũc etiã pdt ↄpetef accidenti:qꝛ accũs
etiam per ſe foꝛmaliter eſt enſ. Reduplicat
igit᷑ vt videt᷑ cãm ſubiectiuã vt ſit ſeſus ſba
ẽens ꝑſe ideſt ſbaꝑ eẽntiã ſuq̃ ſubſtat accñ⸗ tibꝰ⁊ pᷣmo ita ꝙ nihil ſbſtat ſibi:⁊ ſic ad mi⸗ nus põt circũſcribere eẽntiã accñtiſ⁊ ſic po teſt dici ꝙ ſbaẽ enſꝑ ſe. d illð qð obiici tur qꝛẽ paſſio ſbe.igit᷑ nõẽ ſa. ico ꝙ eẽ ꝑ ſe ẽ paſſio itrinſeca ipſi ſbe ⁊ nò extriſeca di ſticta p rẽ ablolutã a ſßa. Intriſeca aũt paſ⸗ ſio põt eẽ idẽ eẽntialiter cũ eo cuiꝰẽ ſiẽ paſſi ones entis reſpectu entis dicunt᷑ paſſides ĩ trinſece. Md ſecũdã dicendũ ꝙ minoꝛeſt falſa.imo iherẽtia aptitudinalis ineſt ipſiei ſentie accidẽtis nõ in habitudie ad extriſecũ imo circũſcripto oĩ alio ab accidẽte ſibi ↄue nit. ¶ Ad tertiã dicẽdũ ꝙ queſtio quiaẽ⁊q̃ ſtio ſiẽ d̃nt quᷓtũ ad modũ q̃rendi: k nòſp qᷓ;tũ ad q̃ſitũ. ſMAd qjrtã dicẽduʒ ꝙ inherẽ? aptitudinałẽ eſſẽtia accidẽtis ⁊ n actualis alias qᷓ;titas ĩ ſacramẽto altaris nò eẽt acci dens. Etiã minoꝛ negat᷑ ab aliqbus. Ad q̃ntã dicẽdũ ꝙ accñs poſſe itelligi ſine iherẽ tia aptitudinali põt intelligi dupłr. vno mð actu fiplici:⁊ ſic ↄcedo. Alio mo actu cõple⸗ xo.ſ.actu diuiſiuo:tũc dico ꝙ minoꝛ eſt falſa etiã maioꝛẽ falſa:qꝛ animalitas hois eſt in⸗ telligibilis ſine hũanitate ⁊ tamẽ eſt idẽ eẽn tialitercũ eo.ſic ẽt in ꝓpoſito licet accidenſ poſſit itelligi ſine iherẽ? aptitudiali:nõ tam̃ diſtincte ſed cõfuſe. Si aůũt aliquis itelligat eſſentiã ⁊ quiditatẽ accidentis diſtincte:itel⸗ liget ipſũ per eſſentiam ſuam poſſe inherer aſteri. Item ratio entis pot intelligi ſine ra tione vniꝰnõ tamen diſtinguunt᷑ eſſentialit᷑ Acd ſextã dicendũ ꝙ inherẽtia aptitudia lis nõẽ relatio nec ↄpetit accidẽti ĩ hĩtudie ad aliud immo per cſſentiam ſuam omibus
52—

—————
ab ipſo eſſentiakr diſtine ſemotis.¶ Adſe ptimũ dicendũ ꝙ lʒ ſubſtare actu non ſit de eſſentia ſbe: tamen bſtat poſſe è de eſſentia epᷣdicamentalis. ſic ẽt dicendũẽ de iherẽ⸗ aptitudinali ipſi accñtis. ¶ ʒ cluſio. In herentia aptitudialis nõ eſt reſpect? ꝓbat᷑.
ge ſi inherentia aptitudinateẽt reſpect? cuʒ
t idẽ eſſentiałi cuilibet accidẽti.igit᷑ quod- libet accidens pꝑ eſſentiaʒ ſuam eẽt reipecti num · ⁊ ſic nullij eſſet abſolutũ. ¶ Coꝛrela⸗ riũ. Inherentia aptitudinalis abſtrahit ab
abſoluto ⁊ reſpectiuo.ꝓbatur quecunq; ſũt
equalis ambitus in pᷣdicatione ſi vnuʒ ab ſtrahit ab abſoluto ⁊ relatiuo ⁊ aliud: ſed eẽ accidens ⁊ poſſe inhere alteri ſũt equał am bitus in pᷣdicatiòe.cũ igit᷑ accidẽs abſtrahit ab vtroq; igitur ⁊ poſſe inheret᷑ licet auteʒ ↄueniat omnibꝰ accidentibꝰ nò tameẽ vniuo ee ſed cquoce quia nihil ge vniuocũ eis qͥd ditatiuũ maxime.
Explicit explanatio difficultatũ circa poꝛphyrium.
. rca libꝝ Sᷣdicamentoꝝ ari oteliſ. vMuerit᷑ pꝛio vtruʒ c notitia libꝛi pᷣdicamtoꝝ ſit de
decẽ pᷣdicamentiſvt de ſbiecto
Arguit᷑ pꝛio ꝙ nõ.qꝛ liber iſte eſt de decẽ docibus igit᷑ nõ de decẽ pꝛedica⸗
mentis. tenet ↄſequentia quia voces nõſũr ipſa pᷣdicamẽta:quia aliud ẽ ſignũ ⁊ aliud ſi
atũ.voces aũt ſunt ſigna reꝝ.añs ꝓbat᷑. oetius dicit ꝙ liber iſte ẽ de deceʒ vocib? x.reꝝ genera ſignificantibꝰ. Tũ etiã quiai hoc libꝛo determinat᷑ de vnico equoco ⁊ de⸗ noĩatiuo que tantũ ſũt dre vocis ſignificãt.
quia nulla res etiã nullus cõceptus ẽ eqͥuo
cus. vbi eni eſt vnus conceptus ibiẽ vniuo catio. Vũ ctiaʒ quia hic omnia ditfiniuntur per dicunt᷑.vnde inpꝛima diuiſiòe antepᷣdi- camentali dicit᷑. Eoꝝ que dicũrur⁊ ifra ſin⸗ gulum incomplexoꝛum aut ſigniſicat ſbam aut quantitatem ⁊ ſic de als.ſed ſignificare ẽ pꝛopꝛium vocis ſignificantis.igitur ſoluʒ illud eſt ſubiectũ quod ſignificat.⁊ ſic decem voces ſignificãtes decẽ genera reꝝ ſũt hic ſubiectũ. quia hic tantũ agitur de iſtis.tum ctiam quia logica velẽ ſcia realis vel ſermo cinalis. non realis vt patnit. igit᷑ ſermociat ergo auelibet pars eiꝰ eſt de voce ſignifica- tiua ⁊ ſic iſta pars erit de voce ſignifican te conceptum ſimplicem oꝛdinabili in ge nerc ſicut liber periarmenias eſt de voce
10
ſignificãte ↄeeptů complexus.
i Sei de vniuocoeſt ſut ed nplee niuocũ eſt iſtis decemigeneribus.igiturde ipiis noncſtſcia tanqusʒde ynooſabie maioꝛ nota· minoꝛ pꝛobatur. quia illud yni. uocũ vel eſt vniuocũ reale vel intentionae Mon reale vt ſupꝛa pꝛobatumfuit ſuppor phyrioqðe·xlix. nec intentionale.tůdayni tas intentionalis fundat ſuper vnitate reg⸗ li.ſed nullam vnitatem realem haben. igit
necaliquã vnitatem inentionalem. Tuʒẽt
quia nullum vniuocum eſtdenominatiuum quia vniuocum diſtinguitur hic còtraðno⸗ minatiuum. ſed pꝛedicatum intentionale dĩde rebus pꝛime intentiõis ſolũ denomig⸗ tiue ⁊ non quidditatiue. igitur nõ vniuoce. Tertio ſic. Dẽ ſcibile habet cãs ⁊ paſſio nes p ſe demfabiles per diffinitioneʒ ſnam ſed decẽ genera nõdiffiniunt᷑ nec habẽt pa ſiones nec cãs.igi᷑ ⁊c. ¶Muartoſic. de ip ſis.x.generibus eſt ſcia realis.igit ñ logica. ↄſequentia patet ex ʒ de aia. quia ſcie ſecit uẽadmodũ ⁊ res.ſed logica ẽ diuerſa ab oi cia reali.igit᷑ ⁊ ſbiectũ eiuſeſt diuerſum ab oi ſbiecto cuiuſcunq; ſciẽtie realis. añs patʒ rů quia de iſtis determinat mechaphiſicus. vt ptʒ v metha.tů quia pꝛedicaijna ſůtres pme intentiõis: quia pᷣdicant᷑ quiditatiues rebus extra.impoſſibile ẽ aũt aliqð ens ſe⸗
cũde intẽtiõis pᷣdicari qditatiue de rebꝰ ex⸗
tra ⁊t. ¶¶ In oppoſitũ eſt ariſtotileſquitra didit notitiã iſtoꝝ decẽ pᷣdicamentoꝝ in lib? hocq⁊ intiulat ider pᷣdicamentoꝝ. Mj⸗ liſta qõne bᷣmo mouebo opiones ⁊ deimia⸗ boq̃ſtionẽ. i Muantũ ad pꝛimũde ſbo no⸗ ticie huius libꝛi nůc cõiter due hñtur opio⸗ nes. Pꝛima opinio ẽ modernoꝝ ꝙliber p⸗
dicamentoꝝ ẽ de decem tminiſqui km ſuoss modos ſignificãdi incõplexos gjaliſſimos
adinuicẽ diſtinctos ⁊ foĩaliter nò coinciden
tes ſignificãt decẽ pᷣmas intẽtides: Rõiſto
rũ tacta fuit in arguẽope ʒq̃ſtionẽ ¶Con tra iſtã opionẽ arguo pᷣmo:quia ſunt eað circa oẽs·ſed.x.termini ſignificati ui nõ ſunt idẽ circa oẽs.nã greci habẽt alioſ decẽ terminos ſignificatiuos qᷓ; nos· igitur .Rñdebis foꝛtaſſis ꝙ intelligis de· xter minis mentalibus. Contra tunc auctõitas boeth non ẽ pꝛo te q̃ loquitur de vocib· tuʒ etiã termini mẽtales ſunt ↄceptus iẽtales ſunt res reales. ſequit᷑ igit᷑ ꝙ liber pꝛedica. mentoꝛum eſtde entibus realibus.⁊ ſinò eſt ſcia rõnalis ſed realis. ¶ Becundo ſic dinerſoꝛum habituum fᷣm genꝰ ſunt diuer⸗ e rationes foꝛmales ðʒ genus. ſed logicã?

n cõuenit kminis ipſi iaturalim tione reꝝ:ſed ſolũ ex placito iſtituẽtis. igit liber pᷣdicamentoꝝ nõe de deceʒ tminis vel
vocibus ſignificatiuis. Becũda opio eſt cõ
munis ſcole gdicibile incõpleruʒ oꝛiabiſe in gñe hm ſub ⁊ ſupꝛa ꝓur ſtar ſub voce talẽ oꝛdinẽ ſignificãte ẽ ſm in lib⸗ pᷣdicamento rũ ¶Coõtra ſiſic ſequeret᷑ ꝙ liber pdicamẽ toꝝ eẽt deenti reali. ied conſequès ẽ falſum
nis ðens roònis
grãmutica funt diuerſe ſcie m genus igit pabẽt diuerſas rões foales obiectoꝝ ſᷣʒ ge
nus.ſed grãmaricaẽ de termis ſignificatis
vt ſigniſicatiui ſůt igit᷑ nõ logica: aliag Ei coinciderẽt in eanð rõnem fomalẽ. Ter tio ſic:illud nò ẽ obiectũ alicui noticie qab
lato adhuc mãet ſcia ⁊ ſᷣm eẽ regle fuũ ⁊ ᷣm
denoians. ſed deſtructis tminis adhuc ſcia
libꝛipᷣdieamẽton maner· q nullo tmino exi ſtente adhuc poſſũ pfectiſſime hre cognitio
nẽ oꝛdis rõis rex q̃ cognitio acqͥritur ex ſtu
dio libꝛi p̃dicamemoꝝ. igit ⁊. Muarto
ſic liber pᷣdicamentoꝝ ſicut ⁊ ali ptes logi⸗ ꝙẽ deenribꝰ ronis que ↄſequũtur res ʒqꝙ
ſũr obiectiue in intellectu ex natura reꝝ in-
tellectũ naturalitmouentium nõex placito oꝛiginẽ habẽtiũ. ſed iga p terminos
ↄſequẽtia ꝓbat. qꝛ ſba vel hõ realis ẽ dieibi
ſ̃einchplexũq pot terminus incõpletus di cioxdinnbilis in ge ßʒ ſub ſupꝛa ⁊ ſtat ſÿ voce ſpẽique ſignificat illũ ocdinẽ rõiſ·iñ debis ꝙ e nòẽ deente reali ſimpłr:ſed
ut ſtat ſubſignificatiõe dictiõis ⁊ſub tali oꝛ dine rõnis. Lontra.tũc logica cerde inten⸗ tiõibus pmis pncipaliter adiũctis ſecundiꝭ
falſů:imo verſa vice cõtingit. ¶¶ Gecũs ſic.
bobus ſimul. Side dicibili obiectio id
eſtqðſigniſicat per dictiõem.igit᷑ ẽde ente
reali Si de dicibili foali ideſt de eo quo ali
quis foĩalit dicit.igit ẽ de tminis lignifica- tiuis:quod iten ẽ falſũ tũc grãmatica⁊ logica coĩciderèt in idẽ obiectũ fokale. Sið
bobus ſimul igit ede ente ꝑaccidẽs: quia
exme reali⁊ ronis nõ fit vnũ niſi ꝑ ccñs Tertio ſic. iber pᷣdicamentoꝝ nð öéte ratiðis qðẽ ynũp gccñs: ſed modꝰ ſignifi
candi dictiõis ⁊ oꝛdo rõnis q̃ ſunt ẽtia rõis
alteri?⁊ alteri? gñig:qꝛ modꝰ ſigniſicãdi rõ
des vni igit liber pdicamẽtoꝝ nõẽðe dici-
bilitate walt?de oꝛdie rõnis tãq; de vna ra tione foiali obiectia. Quarto ſic.ſi ſic. ſe
rebꝰ ex naturalimo
min pꝛincipalit᷑ conſideratis quodẽ
logica velẽ de dicibili obiectiuò vel foãali
nistens gramqricale. ſʒ oꝛdo rõniſẽ s ronis logicale:talia inqᷓtů nõ poſſüt fa eere vnũ ens rõnis pſe vnũ ſed ſolũ p acci⸗
—
cet bñ ſupꝛa.
ren vtapp̃htſaẽ vt illa plꝰↄuẽi diczt que
4.
ᷓret ꝙliber ßdicamẽtoꝝ nõtractaret de.x.
. galiſſimis. ↄñs ẽ falſũ. ſed ↄ bat qꝛx· gña gfaliſſia nò hẽnt oꝛdinẽſi ub. i tb c igit᷑ ꝙ ſbm̃ huiꝰ libꝛi no⸗ titie ẽ pᷣdicametũ qð̃. Sꝛdo rònis boꝛitat vel poſterioꝛitat nãlis itelligibilitas ↄſcq̃nf apphẽſionẽ fojalis foꝛmitat vel ditfoꝛmi- tatifearũqẽ. Beclaro hoc ſic. nã iſte liber dj ↄmunit liber pdicamenoꝝ.iliber oꝛdinuʒ ronis. pdicamẽtũ eni nõẽ niſi oꝛdo rõnis cʒ ſequès rẽ mꝙẽ obiectiue in itellectu.⁊q́a iſte oꝛdo applicat᷑ diuerſis rebꝰ foꝛalẽ diuẽ ſitatẽ hẽntibꝰ ideodʒ liber pᷣdicamẽtoꝛũ. ſʒ fateoꝛ meli diceret᷑ liber pᷣdicamẽti.i.liber oꝛdis rõnis: qꝛ oꝛdo rõnis vniuoce di de oi· bus rebꝰ dece cooꝛdinationũ.ideo m noti tie huiꝰ libꝛi ẽ pᷣdicamẽtũ. Bicit nõnt boꝛi tai vel poſterioꝛitas: qꝛ genꝰ galiſſimũ nõ hʒ rõneẽ poſterioꝛitat ſed ſolũ poꝛitas. ſpẽs ſpãliſſia vo ſolũ hʒ rònẽ poſterioꝛitai foꝛaliſ
alia aũt intmedia hñt vtrũq; reſpectũ. dicit
nãlis itelligibiliras reꝝ.qͥa iſte oꝛdo rõnif fũ dat᷑ ſꝑ poꝛitate nature.i.nãlis itelligentie. pm ꝙ dẽ pꝛiiliõ a qͥ nõ ↄuertit ↄſequẽ“ ſpſi
ſtodi ⁊ ſic illõ dĩ pꝛi?qðẽ Fialius. dʒ ↄſeq̃nſ
app̃hẽſieʒ foĩalis ↄfoꝛmitat vł difoꝛmita tis carũdẽ.ſi ↄſiderant᷑ vt mimã ↄfoꝛmita⸗ ẽ hñteſ oꝛdiant᷑ ſů gf̃e gñaliſſio ſi vt maio rè ſb gñe ſaltno.ſiↄſiderãt vt hñtes maxi mã ↄloꝛmitatẽ tẽ oꝛdiant᷑ vna ſpẽ ſpliſſi ma. Zicẽt de conſiderõne diffoꝛmitat quia ſiↄſiderãt᷑ vt ref oĩo diuerſe nullã ↄfoꝛmita tẽ hntes ĩaliq ttio tẽ ponũt᷑ ſß diuertß gñib? g̃aliſſimis.ſi ↄſiderẽt᷑ vt mioꝛẽ diffoiitateʒ
hentes qꝛ viʒ ila difoãitaſ ſtat cũ aliqᷓ̃ cõfoĩi
one qͥ mõ df̃nt ſbacoꝛpea 7icoꝛpea.ſi hẽant adiꝰuc mioꝛẽ dr̃aʒ tẽ dicũt᷑ ditfert dntihſnõ ita lat ipᷣdicatõe q̃tr d̃nt ſpes ib gie ſbalt⸗ no. ſi hñt nimiã difozitate locʒt gñe ifio ⁊df̃nt artiſſia dfa i pᷣdicatide.ſi aũt nullã dif foiitarẽ foꝛalẽ itelligãt he tẽ locãt᷑ ſpſ pecie ſpãliſſia qᷓ hẽt ſolů diffozitatẽ mãlẽ qꝛ nõ ſůt ãpli mitiplicabilia ⁊ ſic dnt mãlr logice.i.
tate tẽ dicũt ditfert latiſſis d̃ms ĩ pdicati
ioꝛie pdicam̃taliñ fůdat dirẽe ſi ↄuẽien⸗ qiicũc; rextqꝛtẽ ego ⁊ albedo mea⁊ qᷓtitaf mea plꝰↄuẽirẽꝰ itẽtõe pᷣdieamẽtali q; ego⁊ aulꝰ qꝛego⁊ albedo meafaci? vnũ ẽs fale
B ſit vnũ p accñſx albedo mea⁊ qᷓ;titaſmea
icõicabilr. Piligẽt qt atsde ꝙ uẽien kdia
aliqͥd meiſie qͥboñ poſſũpſiſtẽ ĩrꝝ nã.ego t⁊ paul? mulo faci? vnũ paccñſcq nec ip ſe mihi nec ego accido ſibi.itẽ ſie pauio pof
ſů ſiſtẽ. necẽ aliqͥd mei.ſʒ illa ↄuẽiẽ“ ⁊ diĩa
55

ſiſic ſcq̃ret᷑ ꝙde ſba qᷓ;titate⁊ alijs hi detminaret᷑ paccñs. ptʒ ↄſequẽ?: qʒ ſolum
půt maioꝛẽ ↄlotitatẽ foꝛglẽ le apppeſovr petr?⁊ paulꝰ maioꝛe fozitatẽ foĩalẽ hẽnt i te apppẽſo q; petr?⁊ ſua albedoq hẽnt dil⸗ foꝛmitatẽ mayimã foĩalẽ in e apphenſo
VBubitat occaſide iſtoꝝ. Que res plus
ditferũt realiter illa que pluribꝰ ditferẽths
df̃nt·vel ille q̃ paucioꝛib? ſi dicas ꝙille res plꝰ df̃nt que paucioꝛibꝰ dnt ſeq̃ret᷑ cũ ſba
coꝛpea⁊ icoꝛpea minꝰ differunt q; alinuſæ
terra: qꝛ ſba coꝛpea⁊ icoꝛpea dr̃nt ſolũ vni⸗
ea dr̃a.aſinꝰ aũt ⁊ tra d̃nt plibꝰ d̃ntijs. nã
sſin dñt aterra ꝑ ꝓbã dãiam ⁊ ꝑ dãiaʒ gi cam.ſſeſtbilitatẽ ⁊ peẽ giatũ: ſed ↄñs ẽ fal⸗ ſů tm oẽſ.qꝛ aſinꝰ ply cõuenit cũ terra qᷓ; cũ ãgeloq̃ẽ ba icoꝛpea. Sidicaſq ille reſpl⸗ dfnt regl q̃ purib d̃ntis dr̃nt. iteꝝ ẽ incõ ueniẽs. Rñdeoꝙ illa pl?dint foĩaliter ĩ eẽ itellecto q̃ minꝰ ueniũt foĩalr ĩ eẽ irellecto ⁊ iſta min ↄueniũt q̃ in cõioꝛi itentide ↄue⸗ niũt. vñ ſba coꝛpea ⁊ icoꝛpea qꝛi cdioꝛi pᷣdi cato conueniũt iõ minꝰ cdueniũt.⁊ ſic ꝓluſ dint illa vo minꝰ d̃ntq̃ plꝰuẽiunt. vñ cuʒ uẽientia ⁊ drnria opppnant᷑ circa jdẽ. qᷓ;to vnñ iiendit᷑ tantũ aliud remittit᷑. ¶ Ad mo
tiuũ dubijdicẽdũ ꝙpp̃ſuppõit᷑ vnů talſũ qðe
ẽꝙalinꝰdfata tra plurib? dintis· hoc eniʒ faiſũ ẽ.aſinꝰ eni nõ hẽt niſi vnã damꝑ qum
differt a tra. nã ſẽſibile nòẽ dfa aſini ſʒ aiat
imo rõ cõuẽienrie aſino nullo mdẽ ratiodit ferẽtie. nã ſeſibile ĩ aſino hẽt ſe vt potẽtiale actuabile: quia ſolũ in cõfuſa appᷣheſide gñi ↄcurrit.ad cõſtitutiõem ipſiꝰ ſpei ſpãliſime chfuſu aũt app̃hẽſio gñis:⁊ mere rõↄuẽiẽn tie ſpebus ⁊ nõ rò df̃ntie:qꝛ vnadfia non in cludit aliã nec ip̃ᷣam pᷣſuppðit in rõne dfe: ſolñ i rõne cõfuſidetermiabilis.ſʒ tale non pʒ ròem df̃ie. ¶Cõtra iſtã fiam arguitur
mo ſic. Jipdicatum vniuoce dicit᷑ de de cem gjibꝰ ſeqtur igit᷑ ꝙ aliqð cde vni cũdi⸗
catde.x. generib? qðᷣẽ cõtradetminataiqᷓ- ſtiõe de vniuocatòe ens. ¶ Becundo ſic. qa
„
fᷣm gliqd de iplis detminat᷑ videh fmꝙeis Auẽit ſbici oꝛdini rõnis:ſʒ hoc videt᷑ icoue⸗
niens. ¶ d iſta rñdeo. Ad pmũ dicendũ.
ꝙ nõ obſtat ꝙ aliqð cõe vniuocũ ðᷣnojatiuũ dicat᷑ gnenh kʒ ndqditatĩ. ¶ Acd ſe cũdũ cõccdo ↄſequẽtiã ⁊ dico ꝙ ſolũ hic de tmiat de. x. gñibꝰ pmarũ itentionũp acci ⁊ rone exẽpli vt doceatur qual oꝛdo rõnis
ipſiſ rebꝰ applicari poſſit. ¶Mũc reſtat re ſpodere ad rões bncipaleſ. Ad pmaʒ neget añs Acd ꝓbatiõeʒ dicẽð ꝙ itelligit inſtralit
n tñ pncipatt qꝛ pᷣncipalitẽ de oꝛdie rõnis
cſoluʒ
qdãp̃dicamẽtũ.ſʒqꝛ ile oꝛdo rðnis applica
qͥ res noiant᷑ deck vocibus iõ ex ↄſequẽti⁊ iſtraliter liber iſte ẽ de.x.vo
cibꝰ. VAcd aliã ꝓbationẽ dicẽdũ ꝙeſe vni uoce pᷣdicatũ ſiue denoĩariue còuenit ipb re
bus mꝙ ſůt obiectie ĩ intellectu.⁊ nõ imꝙ
ſůti vocẽ niſi tñqᷓ; ĩſigno. ð cquoco aũt det· minat ꝑ ſe de eqͥuoca ſignificgtiòe.ſde equi
uoca pᷣdicatiòe q̃ cõpetit ipſifrebꝰkmꝙ ůt obiectie in itelectu ꝑ ꝓpos ↄcept? ſolũ vo
ceẽ cõeʒ hñtib. ¶ Ad aliud dicẽdũ ꝙ ↄple⸗
xioñ ſolũ ẽĩ voce ſʒẽt ĩceptibꝰ.ið aliqᷓ di⸗ cũtur cũ ↄplexide ↄceptuũ alia ñ.⁊ vox nõ ẽ niſi iſt᷑m. ¶ Acd aliud dicẽdũ qꝙ ſignificat ñẽ ſoliꝰ vocis ſʒ ẽt ipiꝰ ↄcept?:vt diẽ phſp mo periarme. ꝙ paſſio ẽnota rei ſiẽ vox nð ẽ paſſiõis ¶ Ad aliud dicẽdũ ꝙ diuiſioẽ in⸗
1 ufficiẽs qʒ logica necẽ ßmocialis nec realił ſed ẽ rònat ſcia.grũmatica autẽ ⁊ rhetoꝛica
ſůt ßmociales ſcie:qꝛ alta de pᷣmde cõgruo:
aitera de oꝛnato tractat. Cõtra tñ logicais
p̃rat q̃ſi ſcia ßmocial· dico ꝙ di mociat ꝑp
duo. bmo qꝛ ↄcept? quẽ ↄſeq́ł᷑ ens rõniſim mediate ſignificat᷑ ꝑ voct. Secũdo qꝛcõce ptus qͥs ↄſequũt᷑ enia rõnis ↄfoꝛant voci us qʒ cõplexio ↄceptu coꝛrdeat cõplexi oni vocũ:vitas cõceptuũ vitati vocũ⁊ ſicð alis. ¶ Ad ⁊“ pncipale dicẽduʒqꝙ nð oʒcꝙ
—
obiectũ hitꝰ ſciẽtifici ſit vniuocũ vt ſepidi ctũ ẽ.ſʒ ſuffiẽ ꝙ ſit ãnalogů. alit h poſſů reſ⸗
põdẽ ꝙ illð vniuocůẽ itẽtiõale. ¶ Adp ß dico y lʒ vnitas vniuocifůdet᷑ ſt vnitate
Ifoitat foĩal·nõ tñ vnitas vᷣnoiatiui.ali di cẽdũꝙ res nõẽ cã torałitẽridis ſʒ ſolũ occa ſio.iõ nõ oʒ ꝙ vnitati itẽtiõis coꝛrdeat vni tas rei. Ad aliud dicẽð ꝙ dfa ẽ int eẽ vni⸗ uocũ ⁊ pᷣdicari vninoce. alb?. n. ẽ vniuocum
gkeniñ eẽt vłe ßʒ accñs.⁊ tñ pᷣdicat᷑ denoia⸗
tiue ð hoie dicẽdo hoẽ alb?· vñ hfe oꝛdineʒ rõnis ſiue eẽ pᷣdicamẽtũ kz ſit vniuocũ in ſe ⁊ ad.x. oꝛdies reꝝ:tamẽ pᷣdicat᷑ de ipt reb⸗
pñ cõcludit ꝙ pᷣdicamẽtũ ꝓpe nõẽ ſcibile:ß
ẽ ſolũ oꝛdo rõnis qͥ ſciunt᷑ res ⁊ oꝛdiant᷑: xt pfecte cognoſcant᷑. A liter dicendũ ꝙ poſſe applicariviuiſibile pfoꝛmales differentius demonſtratur de decẽ intẽtionibus genera liſſimis.ſimiliter non habere aliquq intemꝰ
nẽ ſecũdam ſupioꝛẽ applicabilẽ pꝛioꝛi cõce
ptivili obiectiuo⁊ ſie habet vere modumſci entie licet nõ ſit vera ſcientia. ¶ dſrur
tum dicendum ꝙ argumentuʒ bene conclu
dit ꝙ methaphiſicus per ſe conſiderat deß
dicanis logicꝰ vero ſolũꝑ accßſl ꝓcto oꝛdo roiſ applicat᷑ipł.tãtũ de pñti qſtione.
—
—— — — — — . —
utiji nuin iübisdi nnini

i Su zi S an Fü ſu
buln i
Veritæꝰvtrũqditas in pdicamẽto r⸗ nibit uẽit ab etno ĩ potẽtia obiectia.
o declaratiòe huius qbis notãdũ. M⸗ ottriadiuidit in methaphiſicã phiſicã ⁊lo⸗ otentia methaphiſica è potẽtia reat
abſtracta a motuã In mutatòe. potẽtia phica ẽ potẽtia realis cdiucta molui? trãſmutatio
ni. otẽtia logica ẽ nõ implicatio 3dictibis. ⁊ noĩat poſſibilitas ſiue nõ iplicatio Ipdictiõiſ
ren in eẽ cõcepto. Motẽtia mechaphaſica di⸗
nidit in actinã ⁊ paiſiuã Motẽtia methaphi ſica actiua cſt poſſe agere ſine motu potẽtia
paſſiua eſt poſſe pariſine molu. Potentia
phica ſilr diuidii in actiuã? paſſiuã. oren
tia phica actiua eſt poſſe agere cũ inotu.paſſi
ua aũt poſſe ſubijci actõi cñ motu. vñ potẽtia
paſſiu phica dicit᷑ potẽtia ſpiectiua: potẽtia
ſſiua mechaphiſica dicit᷑ potẽtia obiectiua Eit ergo intentio qðnis qrere. Vtruz qͥdiral entis pura hois vel alteriꝰentis reponibilis inpᷣdicamẽto fuertt abeterno in ſuo eſſe cdi- tariuo nõ fm eẽ ideale ß extra eẽnriam dinaʒ ens obm potẽtie creantis deducibilis de eẽ qqitatiuo ad eſſe reale ⁊ actuale ꝑ creatiðem dei ſine motu. Be iſta qõne ẽ duplex opinio
Pꝛima opinio eſt frãciſci mayrdis qͥ vult
ꝙqʒlibet ꝓducibile ꝑ creatibem habet eẽ ⁊ ꝓ pꝛiã entitatẽ e eẽntiãdiuinã enteʒ pter oẽm
opariõem inellecr?. qð eẽ noiat eẽ qͥditariuuʒ
in potẽtia obirctiua.⁊ tale eẽ nõeſtexũs nec ẽ actuale. qꝛ talis qͥditas in potẽtia obiectiua dedncitde eſſe qditariuo ad exñtiam realitarẽ ⁊actualitatẽ.q̃ dicũt᷑ modi intriſeci ꝑipᷣaʒ cre gtiõeʒ.⁊ id illa qͥditas dicit᷑ĩ potẽtia obiectiua qꝛ obhcit potẽtie creãtis ⁊ deduci pot ad actu glẽ exntiam ꝑ creatiõem. Et illa qͥditas nec ẽ denec ẽ nihil.ß ẽ qͥditaſentitatiua ñ reał᷑ßᷣ re gliʒabil. nõ actualiſß actuabil. ñ exñs ß potẽf exiſtere ſolũ qꝛ foꝛmalitas d̃t a modis intrin ſecis ex nů rei.⁊ foꝛmalis põt eẽ in potẽtia ob iectiua ſine iſtis modis.licet aliqui modi ſibi cdpetere poſſint vt infinitas ⁊ heceitas etiaʒ in potẽtia obiectiua.⁊ iſtã potẽtiã noĩat me⸗ thꝛphiſicã. Iſta opio ꝓbi ſic. pᷣmo vbicũ⸗
q; aiid dici ð duobꝰ maioꝛi vniuocatõe q; ſit
vninocatio generis vel ſpẽiß vnñ ẽ ens enti tate ſibi ꝓpꝛia ⁊ aliud:ſi foꝛma dicit᷑de foꝛma pducta ꝑ creatideʒ ⁊ pducibili maioꝛi vniuo cnde qᷓſit generis vel ſpẽi.igi᷑⁊c.ß̃ foꝛma p ductap creatiõem dicit entitatẽ ꝓpꝛiã⁊ pᷣter opatidem iteliectꝰ igit᷑⁊ foꝛma ꝓducibilis ſi ne cregbilis dicit entitatẽ ꝓpꝛiã vel pᷣter opa tion intellect?⁊ extra eẽntiã diuinã entẽ licet ndexiſtẽtẽ. Maioꝛ patet. qꝛ de ente nihi põt dici vniuoce maioꝛi vniuocatòe qᷓ; ſit generi
⁊ ſpẽi nec etiaʒ eqjli. qꝛ rõ ſbſtãtie nihilis ⁊ ent
poſitiui nõ põt eẽ eadẽ. qꝛpᷓdictoꝛjs q̃lia ſunt ens ⁊ nihil nõp̃t ec aliqͥd vniuocuʒ cõe.Mi. pbat᷑qꝛ vel eadẽ foꝛma.numeroqͥ nũc ẽ crea ta pus fuit creabilis vel alia ⁊ glia. Si alia igi
tur iſta creata nũquã fuit creabit. Si eadẽ in
numerocũ tał vnitas ſit maioꝛ vnitate gjis vel ſpẽi ſeqͥtur ꝙ illa q̃ ſũt idẽ numero ſi vnuʒ
ẽensz aliud. dicũt aũt iſtã rõem eẽ inſolubilẽ zſic. Wis ꝓpꝛia paſſio pᷣſupponit ſbʒ ſuũ
in eẽ ſimpkr:ß vitas ẽ paſſio ꝓpois vere:ß ali
quaꝓpo eſt verg abeterno.igit᷑ aliq̃ ꝓpo fuit ab eterno:ß ꝓpo nõ ẽ ſine termis.igit᷑ termi⸗
niꝓponis ve fuerunt abeterno ¶ ʒſic. In qͥ;
cũq; includit᷑ dr̃a entis in illo includitur enti⸗
tas:ſed in quolibet añ ſui pductiðem velcrea tiõem includitdra entis.igit⁊t. Waioꝛ ptʒ
qʒ ipoſſibile eſt ꝙ in aliqᷓ includat᷑ diuidẽs qͥn in ipo includat᷑ diuiſuʒ. inoꝛ ꝓbat᷑· qꝛact⸗ ⁊ potẽtia ſũt dre entis ſaltim ròes diuiſiue no
no mecha.ſed in quolibʒꝓducibili includitur potẽtia qꝛ qðlibet eſt in potẽtia. c. ¶ſic qcunq; cadunt ſub extremis vnius ⁊ eiuſdeʒ
dictiõis illa ſic ſe hñ̃t ꝙ aliqͥd includit᷑ in vno
qð nõ ĩalio:qꝛ ipoſſibile ẽ ꝙ ↄtradictoꝛia per hilũ
oia includãt eadẽ.ſed nihilũ ipoſſibile ⁊ nihi⸗
lů poſſibile cadũt ſb extremis vni ⁊ eiuſdem Idictibis. igit᷑ aliqd icludit in vno qð nõ ĩalio
Sʒ hoc nòẽ nihileitas cũ ſit cõis vtriq;.q ali qd pter nihileitatẽ icluditĩ nihili poſſibiſi qð noõ includit in nihili ipoſſibili:ſed oĩs creatuã abeterno fuit nihil poſſibile. igit᷑ oĩs creatuã
ab etno hůit aliquã entitatẽ poſitiuam extra
eẽntiã diuinã Cõfirmat· de quocũq; pᷣdicat vnů extremũ ↄtradictiòis politiuũ ipa ẽ ali⸗
qua entitaſ poſitiua:ſed de creabili abeterno
pdicarur hmõi extremuʒ igit ⁊c. WMaioꝛ no ta.quia contradictio eſt inter ens ⁊ non ens: ita ꝙ poſitiuuʒ non eſt ens aliud vero nõens
4metha. WMinoꝛ patet etiaʒ. quia iſta ẽ eter naliter vera.petrus ẽꝓducibilis. pꝛoducibi
le autem eſt extremum huius cõtradictioniſ poſitiuum pꝛoducibile⁊ non pꝛoducibile. nte fundatur rela⸗ tio realis non facta nec ficta per imellectum ipſum ineludit aliquam entitatem:ſed in quo libet pꝛoducibili ab eterno includit᷑ aliqua re
latio realis. igitur ⁊̃. MMaioꝛ nota. Minoꝛ pꝛobatur quia potentia refertur ad actum
nono methaphilice:ſʒ quodlibet pꝛoducibile
extra intellectum eſt in potentia:igiturextra
intellectum refertur ad actum. Sexto ſic. Omne ſcibile vera ſciẽtia reali veriſſima
intellectione itelligibileeſt aliqua entitasiſed quelibet ereatura ante ſuiꝓductiõem abcter

no fuit ſcibile veriſſima ſcientia. ergo ⁊c.ma ioꝛ patet. quia ſcientia eſt veroꝝ:ſed verum⁊ ens ↄuertuntur.igit᷑ nihil ſcit᷑ niſiens. Chi-⸗ noꝛ ꝓbatqꝛ deus intelligitꝓducibilig habetq; verã ſcientiã de ipſis ¶ Cofirmat᷑ Jmter deů intelligẽtem ⁊ ens intellectũ ẽ relatio realis ab eterno. qꝛ inter potentiã ⁊ obmeſt relatõ realis:ß relatio realis nõ eſt niſi ad aliqð rea le. igitur itellectũ eſt ens reale:ß creatura ab eterno hůit eẽ itellectiuũ a deo. Eadẽ ẽ ratio quã alh faciũt.qꝛ ideatũ differt faliter ab iða ß idea eſt abeterno.igit᷑ ideatuʒ ab eterno. 7tales ſũtĩ genere abeterno:ß nihil po nit i genere niſi ens poſitiuũ poſſibile. igitur qͥditates generũ fuerũt ab eterno. ſgeſic hõ añquã ſit aut hʒ ex nã rei ꝙ ſiteſt plꝰ poſſibit qᷓ; chimera vel nõ. Bi nõ nũquã potuiſſet fie ri. Si ſiq igit modũ falẽ habuit quo fuit poſ⸗ ſibilis. Woõfirmat᷑. aut poſſibilitas creatuẽ añquã ſit dicit᷑ aliquid reale:aut nõò. Si ſic hi ꝓpoſitũ. Si nõ:videtqꝙ diuiſio entis in actũ
⁊potentiã ſit diuiſio entis in ens reale⁊ ienſ
rõis.qð eſt incõueniẽs. ¶¶ õtra iſtã opinio nẽ arguo q̃drupliciter.pᷣmo ſic. Bi qͥditates reꝝ eẽnt ab eterno ſeq̃ret᷑qꝙ nihil poſſet noui ter creari.ↄſeſt cõtra fidẽ ⁊ falſũ.igi?⁊ añce dens. a pbat᷑. llud nò ẽ creabile cuiꝰ totũ eẽ entitatiuũ ⁊ tota qͥditas pᷣceſſit ⁊ qð ſimpli
citer nõeſt nihil.iſta patet. q crearioeſt de ni hili ſui:ß ꝑ te creatura añ eẽ creatũ hʒ verum
eẽ qͥditatiuũ pᷣter opꝰintellect?⁊ extra eẽntiã diuinã⁊ nõẽ ſimpl nihil. igi᷑ nõ eſt creabiliſ
Lõfirmat᷑ foꝛma creata cũ aliqͥd acqrit in creatiòe:vel acqͥrit aliquã entitatẽ qͥditatiuaʒ vełhſolů extiã ⁊ realitatẽ. vel alios modos ĩ triſecos quos pus nõ habebat. Siacqrit ali
qquã entitatẽ qͥditatiuã.igit᷑ tota ſuaentitas qᷓ
ditatiua ineẽ obiectiuo nõp̃ceſſit. Si dicis ꝙ ſolũ acquirit exñtiã ⁊ realitatẽ ſeqtqꝙ creatio
nõ eſt mutatio qͥditatiua nec eentialis: ß ſolũ modalis.qꝛ ſolũ terminat᷑ ad modũ intriſecũ puta ad exñ̃tiã vel realitatẽ qͥ duo ſunt modi
ſolů intrinſeci. Ntẽ ſeq̃ret᷑ꝙ ꝑ g̃atiõem plus
acqͥrit᷑qᷓ; ꝑcreatiõem.qꝛ p acqͥri tur ſba.ideo dicit᷑ mutatio balis.ꝑ creatiõem aũt ſolũ acqrit modꝰintrinſecꝰ: igit ꝑ gñatio nẽ plus acqrit᷑qᷓ; ꝑpcreatiõem. ſyxſic nõ mi⸗
noꝛis efficacie e dina creatio qᷓ; diuina cõßua
tio· qꝛ diuinacõſeruatio cõbuat ineẽ id qð ere atũ eſt.ß pᷣm begtũ gregoꝛiũ in libꝛo moꝛaliũ
ſblata diuina cõſeruatiõe. oĩa cadũt iunihil ſplata diuina creatide oĩa ſůt nihil. Cõfir⸗
matoĩs entitas poſitiua creature cõſeruatur
qʒ alias caderet in nihil· igit oĩs entitas poſi tiua crtature creat᷑. alias eſt nihil ſ/arguo
ſic. Illud eẽ qͥdatiuũqð creatura hʒ abeter
no. vel hza ſe· vel abalio. nõ pot dicicaſe ti bmo.qʒ dicit iohãnis pᷣmo.oĩa pimfactq i ⁊ ſine ipᷣo factũ eſt nihil.⸗ illaqditas ẽ aliqui igit eſt factaꝑ deũ. Tũ 2qꝛ ſol'deus ẽaſe⁊ oiadependẽt adeo. ſt enidare in vniueri
tate entiũ aliqð pᷣmũ ſimpłr a quo oia ðe en dent xh. metha.vnergo bnceps. Siab alio igit᷑ pus fuit creabile:⁊ ſic fuirañquã creatʒ eſt. Et qͥro iteꝝ de illo eẽ poſſibili velire con tingit in infinitum veldeuenit ad aliqð pmũ
qðeſt factũ ⁊ nullã entitatẽ pus habut liczfu
erit poſſibile fieri. qſic Illã entitatẽ quaʒ ponis creaturã habere añ fui pductisem vel deipam põt anihilare vel nõ· Si nd igit de põt alicui dare eſſe ⁊ yõ auferre. ⁊ ſie ncẽitat ipducẽdo ad extra. Si põt anihilare ponat in eẽ tůc hoc facto velipa creatura eſt poſſii lis ꝓduei vel nd. Si ſic. cũ ꝑte oð ꝓducipiei cludat aliquam entitatẽ.tunc habet aliquam entitatem Ii non poteſt. igitur eius poten- tia mutatqꝛ pus poterat⁊ mõ nd. ſEic arguo contra illud qð dicũt.ſcʒ ꝙexñtiaare alitaſad qͥ terminat᷑ creatio nõ ſint in potẽtia
obiectiua ſed ſolum P reruʒ. Iltq aůt
ſunt modi intrinſeci hoc eniʒ eſt faiſũ. uia
quero de iſtis modis ſtrinſecis:aut ſůt poſſi
biles creari:aut non. Si non igitur creaioi terminatad ea ſcʒ ad exñ̃tiã ⁊ fealitatẽ. qð eſt
contra te.nec acqͥrentpꝑ creatiõem.qꝛ illud eſt
creatũ qð ꝑcreatidem habet᷑. Iidicis ꝙ ſůt
„„„„*
poſſibiles creari. igit ſũt eti in potẽtia obie⸗ ctiua ſed illud quod eſt in potentia obiectiua
nõ acqritur ꝑcreatiõem. igitur creatõ nõ ter minabit ad exñjtiã vel ad realitatè. qðeti eſt contra te. Cofirmat᷑. Bi exñtia ⁊ realitas
nõ eẽnt in potẽtij obiectiua ſeq̃retꝙ aliqd in ciperet eẽ de noio qð nůũquã fuiſſet poſibile eſſe. qꝛ certũ eſt 4 pcreatiõem exiſtẽtia inci⸗
pit eẽ de nouo ⁊ pus ſᷣm te non fuit polſibilis
igitur aliquid fieret actu qð nunquam fuiſſet
poſſibile fieri. Confirmatæipſa exiſtẽtia
ad quã terminatcreatio vłẽ poſſibilis poniĩ rerum natura vel non. Si non nunquã pote
rit poni in rerum natura.quia ipoſſibilia nõ
pñt poni in reruʒ natura. Siſic.igit habʒes
in potęntia obiectiua ⁊ habetentitatẽ poſſibi
lem. ſ¶Wonfirmat ʒonihileitas exiſtetie poſ ſibilis ⁊ nihileitas chimere impoſſibilis ſunt
extrema cõtradictòiſ. Si igitur vttu arguis
aliquid poſitiuũ includit᷑ in vnoqð non ĩalio
⁊ illud nõ pðt eſſe nihileitas. qꝛ in ipᷣa chueni⸗
unt.igitur erit poſſibilitas exiſtẽtie. ſequitur ergo exiſtentia habet entitatem poſitiuam antequã ponatin eſſe per creatidem ⁊ oẽ mle

—
——
8. S. W K.*
—
31
ommn ſli weinnpum opuru Liwm omm poumm npopin
„
eſtin potenria obiectiua.igit᷑ exñ⁊ actuali- taf realitas hñt eẽ i potẽtia obiectia⁊ ſic ad ia nõ determinabit᷑creatio q̃ ſůtʒᷓte. ptʒ igi tur ꝙ iſta oꝑinio cũ deſtruat creatiõem ſit ꝑi culoia. ¶Eit igit alia opinio quã tenet her⸗ pheꝰqðlibeto ij. qde qͥnta ¶Mꝛo cuiꝰ dech ratibe eſt notãduʒ ꝙ duplexẽ potẽtia paſſiua vna eſtq̃ itrat ↄpoſitiõem entis ⁊ẽ ei pncipi um poſitiuũ cõcurrès ad eẽntialẽ ↄſtitutiõeʒ eiintriſece. ⁊ de tali loqͥtphs ⁊de aia.⁊ vih · metha. vbi dicit. ꝙ nò eſt alia cã q̃rẽda q̃re ex duobus fit vnů. niſiqꝛ vnũ ẽ in actu:⁊ alud i
potẽtia. Et ralis potẽtia nõ eſt ofa emis:nec
paſſio· q nõ omne ens ↄponitex actu⁊ potẽ tia. vt infra ꝓbabit. Alia eſt potẽtiaq̃ nõt᷑ pᷣn
cipiũ entis intrinſecũ ꝑmodũ ꝑtis ßẽdr̃a en
tis fʒ modũ. ⁊ hec ẽ potẽtia q̃ cũ actu diuidit ens:⁊ nõ eſt aliud nili denoiatio extriſeca ip̃i us qðẽ nihilex ſe.nõ tñ iplicãs cõtradictiõeʒ ab ipa diuina potẽtia q̃ dici᷑ poſſibile añqnaʒ getu ſit. ñ qñ dicit᷑ res poſſibil tůc nd fit de noiatio entis ab aliqͥ potẽtia foꝛmatlr exñte ipſo.ſʒ fit denoiatio extriſeca a potẽtia dei q̃
—
talẽ potẽtiã potẽtẽ ipᷣm reducẽ ad actũ ðᷣꝛ nihil ipoſſibile. Et iſta potẽtia eſt potètia me thaphical·⁊ d̃t a pma.qꝛ pẽ ps entiſæ ſtat ſimul ců actu.⁊nõeſt ps entis:nec pot ſtare
ſimul ců actu. ¶ Be iſta ⁊potẽtia loqͥt phuſ
qͥnto metha.caꝰde ptãte. vbi dicit. Aliadicũt᷑
z2 nã poſſibilia. hec quidem eoꝛuʒ in hñdo aliꝗd aliud talẽ potẽtiã:illa vo in nõ hñdo.hec phs
vbi vult expᷣſſe ꝙ aliqͥd dicit poſſibile a potẽ tia ndexð̃te in ipᷣo foꝛmaliter:ß in alio.ſiẽ cre ature denõiant᷑ poſſibiles nõ a potẽtia q̃ eſt ĩ eis foꝛmaliter qꝛ ſũt foꝛmaliter nihil in ſe ſed potẽria creatoꝛis. lla vo dicũt᷑ ipoſſibilia q nõ hÿt talẽ potẽtiã. vt chimera dicit᷑ ipoſſi 3 qꝛ nõ hʒ potẽtiã qͥ poſſet ipſam de nihileitate ᷓducere ad actů entitatiuũ. Et iqnoꝛãtia iſti us potẽtie fuit occaſio erroꝛis illiꝰopinionis ideo. ¶ Acd rões alteriꝰopinionis rñdeo ad
pmãdicẽduʒ ꝙ maioꝛeſt va ſi dicat poſitiue
de illis.⁊ ſic negat minoꝛ. qꝛ foꝛmanò dicitea dẽ de eis poſitiue: negatiue. ¶ Ad ꝓbatio⸗ nẽ minoꝛis qñ dicit aut idẽ qð nůc eſt gñatuʒ eſt pꝛigñabile: aut nò. dico ꝙ idẽ negãtiue.i.
nõ aliud ñ aũt poſitiue qꝛ idẽ ⁊ diuerſũ po tiue ſolũ dicũt᷑ de ente. llud aũtqð nihileſt neceſt idẽ:nec diuerſuʒ poſitiue. A⁊ dicoꝙad veritatẽ taliũ ꝓpoſitionũ ſufficit p
cile ꝙ termini habeãt cẽ cõceptũ ⁊ nð opoꝛte aꝙ habeant cẽ reale. Cuiꝰrò pot ec.qꝛ vitas ſolie eſt circa cõpoſitiõem ⁊ diuiſioneʒ tellect?pmetha.⁊ etiã vi. metha. AMd B aũt
ꝙ termini vnlãnt᷑ ſirficit hfe cðceptũ:videtur igitꝙ eẽ cõceptů ſufficiat ad veritatẽ ⁊ falſita tẽꝓponũ. Coòcedo ꝗᷓꝙ termini ꝓponis ve ſũt abeterno ſᷣm eẽ ↄceptů.nõ aũt bʒ eẽ reaie.
Adʒ dicẽdũ ꝙ potẽtia ᷣmꝙeſtdf̃a en
tis dicit eſſe vᷣtuale nõ eẽ foꝛmale rei: ita vr fi⸗ at denoiatio extrinſeca ip̃ius poſſibilis ab eẽ vtuali ſuo.i.ab illo qð cõtinet ip̃m vtualiter. vñ diuiſio emis in actũ ⁊ potẽtiã accipiendo eſt ac ſi dicat᷑. Aliqd hʒ eẽ in ſe:aliqͥd hʒ ee vir tuale in ſua cã. Aliter dicitꝙfalſumẽde potẽ tia diſtrahẽte. potẽtia aũt diſtrahit ab ente ſie ſidict᷑ꝙmoꝛtuũ⁊ viuũ diuidũt hoiem. Vñ nõ valet ẽ moꝛtuꝰhõ. igitẽ hõ.ſic etiaʒ ñ valet eſt ens in potẽtia igiẽeſt ens. ¶ Acd q̃rtaʒꝙ aliqͥd põt cõtingere ðupliciter. vnooin ſe.glio
möõ in ſua cã. vñ in nihili poſſibili includi: po⸗
tẽtia cãe qͥ non includit in mihili ipoſſibiliæ ſic nihil poſſibile includit aliqd q nõ includit ni hil ipoſſibile ſic etiã cõcedo ꝙ oĩſcreatura ab eterno hũit aliquã entitatẽ poſitiuã: nõ auteʒ extra eẽntiã diuinãa qua denoiata fuit poſſi bilis ab eterno ¶ Ad cõfirmatideʒ dico ꝙ de
illo qð nihil eſt poteſt pᷣdicari denoiatiue ex⸗
tremũ Zdictiõis poſitiuũ denoiatiõe extriſe- ca:nõ aũt qͥditatiue ⁊ foꝛmałr ⁊ denoiatiõc in triſeca.vñ licet nihil poſſibile nihilfit in ſe: tñ eſt aliqd vᷣtuałr in ſua eã. ¶ Ad qͥntã dicẽduʒ iqlibʒ poſſibili ab eterno icludit᷑relatò pol ibilitai tm̃ obiectiualr nõ foꝛmałr. qꝛ res nõ dicit poſſibil ex aliq̃ poſſibilitate quã in ſe ha beat:ß qꝛ põt eſſe obiectũ ⁊ terminus actiõis potẽtie diuine. vñ poſſibile obiectiuatr nõ fů⸗ dat relatiõem foꝛmaleʒ. Et ſic minoꝛ eſt falſa ad ꝓbatòeʒ dicẽdũ ꝙ potẽtia foꝛmał refertur ad actũ:nd aũt potẽtia obiectiuał Adõ dicẽdũ ꝙ maioꝛ ſic dʒ foꝛmari. Dẽ fcibile ſciẽ tia realiqͥ ſcia dicit real᷑ denoĩatiõe extriſeca
ab obiecto rale ſcibile eſt ens reale.tũc maio eſt vera ⁊ minoꝛ eſt falſa:quia ſcientia dei nõ
dicitur ſcientia realis denominatione extrin ſeca a rebus quas ab eterno cognouit q̃ erãt
nihil:ſed dicitur realis denominatiõe foꝛma
li⁊ intrinſeca a pꝛopꝛia realitate. Ad pꝛoba- tõem maioꝛis dicendũ ꝙ ſcientia eſt veroruʒ ideſt veritas cõſequitur ſcita:⁊ omne ens po teſt eſſe ſcitum. igitur omneẽs eſt vey. Mihil ſcitur ſcientia reali ideſt denominatione ex⸗ trinſeca niſi ens reale nec ſcientia rationis ni ſiens rationis:ſed ex hoc nihil pꝛobas.veri⸗ tas autem complextionis ⁊ entia realia⁊ en⸗
tia rationis conſequitur:⁊ ſic nihil pꝛobas de
entitatc reali ſcitoꝛum.¶ Ad confirmatiðeʒ dicendum ꝙ maioꝛeſt falſa.nõ eni ſempꝑ inter intelligẽteʒ ⁊ rẽ intellectã ẽ relatio realis.ſed

tũc ſolũ qñ intellect?accipit intellectioem vł ſpẽm itelligibilẽ ab obieclo:ß ſie intellectꝰ di⸗ uinus no ſe h abet ad itelligibilia abeterno.
Item ad relatiõem realem requirit᷑ realitas vtriuiq; extremi qualis noeſt hic. Bimilirer dicendumq eẽ iceatũ qð cõpetit rebus abet no no fundat᷑ niſi ſup eẽ ↄcepto reyuʒ.⁊ ſicſo⸗ lum eſt relatio rõis ⁊ no reals. Mddi cendũ ꝙ ad hoc ꝙ aliqͥd ponat᷑ actualiter ĩ ge nere duo cõcurrunt.icʒ res ſbſtrata intentio nix ipſa imẽtio. Ad eſſe in genere quantũ ad ſuſſicit eẽ rõnis ad hoc ſuſſicitꝙ reſhẽant eſſe rõnis. Eſſe aũt in genere quãtum ad pᷣ dicit eſſe reale actuale vel potẽtionale.vñ eẽ in gencre ſubſtantie nihil aliud dicit qᷓ; eſſe ſtãtiã ⁊ quãtum ad hoc eomò quo res ſũt ab cterno eodem modo fuerũt in genere abeter noꝛß abeterno ſůt ſolũ ſbitãtie in potẽtia. igi tur ſolũ ponũtur in genere bſtãtie in potẽtia gbeterno ⁊ nd in actu. ſic dicẽdũ de alijs rebꝰ lion geneꝝ. ſd 8dicedũ patet ſolutio qꝛ homo plus dicit poſſibilis q; chimera non ppter potẽtiã in ſe foꝛmaliter exitẽte: bꝓpt᷑ potẽtiãcreantis a qua denoĩiat poſſibilis: nò gůt chimera ſd ↄfirmatideʒ ꝑ idẽ ꝙ poſſi bilitas creature dicit aliquid reale denoĩans nõ foꝛmaliter ipᷣam creaturã? imrinſece:ß ſo ñ extrinſece. patet igitꝙ qͥditas reponibiliſ in pdicamẽto nd fuit ab eterno in potẽtia ob iectiua ficut dicit pꝛi·opinio · ſolů ſiẽ diẽ ⁊⸗ Wertturz⸗ viꝝ quiditas in pᷣdicamẽto X reponibilis fuerit aliquãdo velſit inpo fe materie ſubiectiua vł foꝛmali foꝛmabili ꝛo declaratide terminoꝝ qonis notan⸗ dũ ꝙ hm aliquos dupleꝝ ẽ potẽtia paſliua in ſubiecto mobili.vna ẽ potetia ſuicepriuamo
tus ꝑquã ſubiectũ mobile mouet᷑ ad foꝛmaʒ
⁊ iſta ðꝛ potẽtia ſbiectiua. Iliaẽ᷑ potẽtia m
quã ðꝛ foꝛma eẽ poſſibir in tali ſo. ⁊ illa dici
potẽtia foꝛmal foꝛmabit. ꝙ at iſte due porẽ
tie diſtinguãtur ꝓbat᷑. Muia aliud eſt poſſe
moueriad foꝛma⁊ aliud ẽ poſſe foꝛmã ee:ſed „ pma potẽtiaẽ ꝑquã ſpm mouetad foꝛmãtæ⸗ pquã foꝛma pot eẽ foꝛmatrã.ma. ptʒ q ili cui ↄpetit moueri ad foꝛmã nõeſt actꝰad quẽ
eſt ĩpotẽtia:ß illð qð põt eẽ foꝛmaẽ illð qð po
ſtea eſt actus ⁊ in aciu. ⁊ ʒ nòẽ idẽ poſſe mo⸗
ueri ad foꝛmã ⁊ poſſe foꝛmã ee. Iito notato
de pñtiqde ẽ duplex opinio. /Mꝛiopinio
eſt henrici de gaudauo⁊ qrũdam magnoꝛu
N⸗ foꝛma generãda ẽ inchoata in mã hʒ eſſe
foꝛmale foꝛmabile. ita ꝙ talis foꝛmaẽ fm ean
dẽ eẽntiã in mã fm eẽ impfectũqͥ poſtea ꝑ ge
nẽatiõeʒ educit ad cẽ pfectũ ita ꝙ ſolů diifert
m moqũ cẽndi.iMð ꝓbat᷑ ꝓ nůc qͥdruplicit.
Queitio
Mꝛimo ſic. q ariſtotiles in æophicoꝝ ponẽſ dram int nãlia⁊ artificialia dicit ꝙ nãlia hit pmũ intrinſecũ ſui motꝰ:artificiaiia vero nð
„„
uero igit qd itelligit ꝑ pncipiũ iliud itrin⸗
„ S nã 6 pdt inlelligi ꝑillud pncipiuʒ intriſecũ foꝛma
aliqua nüc mãm infoꝛmãs. nã iſta repugn foꝛme gene rãde ⁊ in eiaduẽtu conßitg oʒ ꝑ iſtud pᷣncipiũ intrinſecũ itelligat᷑ aliq; eẽ
foꝛme generãde ⁊ aliqs gradꝰeiꝰqͥ ſe habeat
in rde pncip actiui reſpectu foꝛme generan
de. ¶æſic. pmo phicoꝝ dicit phus ꝙy ndexqͥ
libei fit qðlibʒ:ß ex determiatofit determina
rů ita ꝙ oĩaq̃ fiũt a nã fiũt a pᷣncipio determi
naro:ß illud pncipiũ determinatũ nõ põteſſe mã ců ſit in potẽtia ʒdictiõis. igit᷑ẽ aliqd foꝛ⸗ me gencrãde rõne cuiꝰip̃a generatio dicitur ad iſtã foꝛmã ⁊ nõ ad aliã ¶Monfirmat᷑ ples
£
——
—
pducit᷑ex ſemine. igi᷑ opoꝛtet ꝙi ſemie itali qð pᷣncipiũ actiuũ.nõ eni dabit ròq̃re ex ſem ne aʒini plul generabit aʒin qᷓ; leo niſi in ilo ſemie eẽt aliqð pncipiũ actiuũ reſpeu foꝛme generãde. hoc aũt nõ põt eẽ foꝛma ↄpleta pᷣ
exiſtẽs cũ illa coꝛꝛũpat᷑ ĩ aduẽtu alteriꝰ. igi᷑ oʒꝙ ſit aliqð eẽ incòpletuʒ foꝛme generanqe ſſic.illud qðẽ reatr gabile reatr diſtigui tůr ab illo qð ndẽ taliter gijabile:ß foꝛmaañn ſui generatiòeʒẽ realr gencrabił⁊ñ mʒ.igit᷑ foꝛma generabit diſtiguit᷑a mã:ß oẽqðᷣdiliin guit ab alio rcaliter hʒ eẽ reale: igit foꝛma añ fui generatiðem hʒ eẽ reale:ß nòhzʒ eẽ pfectũã igit imperfectum. Wofirmatde quocũq;p
—
—*
———
dicat aliqõextremũ reale poſitiuũ glicui5di ctibis hʒ aliqð eẽ reale diſtictũ ab illode qͥ ta le extremũ nõp̃t pᷣdicari. Extremũ eni regle
poſitiuũ Idictioniſeſt ens reale:b eẽ giabile
ẽ extremũ poſitiuũ huiꝰᷓdictiðis eẽ giabile ⁊ nõeẽ g̃abile ⁊ pdicatde foꝛma fm eẽ ipfẽʒ in mã exñte ⁊ ndde mã.igit foꝛma aÿquã ge⸗ nerethʒ eẽ reale in mã ipfectũ tñ ſſxſic. Si nõ ſeqͥretqꝙ generatio foꝛme nãlis ñ ẽ giatio ſʒcreatio: ↄñs ẽ falſi. igit añs. ↄñaꝓhat. Nã
pec ẽ dr̃a iter gñ̃atiõeʒ⁊ creatiõem. Muiage
neratò eſt de aliqͥ ſui: cręatò vo de nihilo cuʒ igit mã nihil ſi foꝛme. Muia vnũ pncipiũ nõ ẽex alio pphicon ſeqͥł᷑ velꝙ ipa ſit ex nipilo ⁊ſic ipa creabit᷑ velꝙ ipᷣa ſit de aliqͥ ſul· Bd ß nõ eſt niſipexiſtẽt in mã m aliqð eſſe eius
incdpletũ. Itẽ confirmatur.ſeq̃ret ꝙ girio
non eſſet naturalis ſed violenta. quia hec eſt differentia inter motum naturalem⁊ violen tum quia motus naturalis eſtabaliquopn cipio naturali itinſeco. Violemus vero ab extrinſeco. ¶ Whnde violemum eſt tuius
pꝛincipium eſtabextra nò cbferente vim paſ

itxiw 5
Kiutir i pioprin ngurnirt punj 3 aMnmt xxpein a upänt waguůtu At nnictxdn nridʒnni& wiuypm ertmwii u deri d vwridm
2 3 „ §
ſo qð non pot intellligide vipaſſiua. qꝛ vie paſſiua nõ põt cõferre viʒ igit⁊ uimo ſic.nullũ agens finitum põt ſupꝛa diſtãtiãin- finitã qꝛ nihil põt ſupꝛa maius ſe.ß inter ens
⁊ nihil cum ſint ↄtradictoꝛia eſt diſtãtia ifini⸗ ta cuʒ in nullo conueniãt. ergo ſifoꝛma gene
rabilis ante ſui generatiõemeſſet ſimpliciten nipil cum poſtea p agens naturale fiat aliqd
agẽs naturale qðeſt finitũ poterit ſup diſtan tiam infinitam. Confirmatur. Muia niſi ſic tunc nihil⁊ aliqnid eſſent idem.ↄñs ẽ falſů ců ſint ↄtradictoꝛia. ↄña ꝓbat Muia iſta met
foꝛma que nunc eſt generabilis poſtea gene·
ratur. cum igit pus ſit nihil ⁊ poſtea aliquid igit nihil erit aliquid qð eſt ipoſſibile. ¶ Alia eitopinio thomiſtanac ſcotiſtaꝝ quã ſanct?
womas tenet in cõmento ſup ꝰ metha. lche octaua. ¶ Mꝛo cuius declaratione notãdũ
ꝙ ponerè pꝛicipiũ actm̃ in mã pot itelligi du
plicit. vnoꝛſic ꝙ tale pncipiũ intelligat᷑eẽ ip̃a
foꝛ ſed poſtea generãda'm eſſe impfectuʒ.? ſic ipoſfibile eſt pᷣexiſtere in materia pꝛincipi
um actiuũ. Aliooꝑ pꝛincipiũ actiuũ pot imel ligi aliqua diſpoſitio q cõſequitur materiam
que quaſi ſe habʒ in rõe pꝛincipij actiui reſpe ctufonme generãde. ⁊ hoc modo ante cõple⸗ tam generatiðem foꝛme eſt pꝛincipium acti-
uum in materia AWicit igitur iſta opinioq ſoꝛma ante generatibem nõ habet aliqð eſſe actuaie cõpletum nec icõpletũ:ita ꝙ añquam genẽ᷑ nõ eſt in materia niſi maliquas diſpo ſitiões que diſponũt ad introductiõem talis foꝛme generãde ita ꝙ foꝛma ñ ſit totaliter ab intra ſicut dicit pꝛima opinio: nec ꝙ ſit totali ter ab extra.ſed eſt partim ab extra ⁊ partim ab intravt poſtea declarabitur. ¶ Mꝛo cu⸗ ius ꝓbatione opinionis ⁊ alterius ipꝛobatio ne arguit quidã acutus ſcʒ iohãnes ꝙgnoni⸗ cus qðne pꝛima ſupꝛa ⁊phicoꝝ. ¶ Mꝛimo ſic. qſifoꝛma ſubſtãtial ante ſui generatideʒ pexiſteret in materia ᷣmeſſe incdpletum ſeq̃
retc ifinita eẽnt in actu in materia ip̃aʒ actu
aliter infoꝛmãtia. ↄñ̃s eſt falſum. ergo⁊ añs. falicas ↄñtis patet. ↄa pbat᷑. Infinite ſunt forme pdicibiies.ſi igitq̃libet hret eſſe incho atũ in mã ſeq̃rerꝙ infinite foꝛme generãde a⸗ ctualiter eẽnt ſił in eadẽ mã. Foꝛtaſſis rdeb ꝙ ſoluʒ illa dieit ichoata in nã q̃ vnico motu pt deduci de mã. vt dicit phus ix. metha. ꝙ tñc domꝰðꝛ in potẽtia qñ nihil phibet eã de⸗ dueiin actũ⁊ ꝙ nihil optet addi. Et ſie foluʒ
inmñ eſt vna foꝛma inchoata illa videlicet q̃
pactidem vnã agentis põt deduci de potẽtia
in actũ ¶ Contra quia educta pᷣma foꝛma de
polentiã foꝛmali ad actũ quero ex quo cauſa
tur foꝛma inchoata ſibi ſuccedens velex aliq
ſuivel ex nihilo. ſi ex aliquo ſui.igi᷑ pus cum
ichoatione alteriꝰfoꝛme iã educta ip̃a etiam fuit ichoata.⁊ eadẽ ratioẽ de iſta ⁊ de ifinitis alqjs. Gi dicas ꝙ ex nihilo ſeqͥt᷑ꝙ creet᷑⁊ ꝙ oĩ no ſit abextrinſeco⁊ ſic qᷓ̃rta rõ ſupꝛa poſita
erit ʒ te ſicut ↄtra me. Bi dicas ꝙ oẽs foꝛme
ſinnl ſũt ichoate. Cotra qꝛ phs diẽ ix. me tha.vt ſtati allegatuʒ ẽ.ꝙ illa ſola foꝛma dicit
ichona q̃ vnicaactiõe ⁊ vnico motu põt edu⸗ ci de potẽtia mãe.igi᷑ ¶æ⁊cſic Si pma eẽt ve
ra ſcq̃retꝙ foꝛma ſbalis ſuſcipẽt magis ⁊ mi nus ↄñs ẽ falſuʒ. ↄñaꝓbat᷑qꝛ illud qð ꝓccdit
de eſſe ipfecto ad pfectũ ſuſcipit magis ⁊mi nus.ß ᷣm te foꝛma generãda eſt hmõi igi
qʒ in termino generatiõis ẽ pfectioꝛqᷓ; in pᷣn⸗ cipio generatiẽ is.⁊ ſic ſuſcipit magis ⁊ min Item ſequeret᷑ꝙ eſſet diuiſibil in gradus.qꝛ
in termino habet plures gradns qᷓ; in pꝛinci
pio. qꝛ pf ctioꝛ in termioq́ in pꝛincipio. e ſeqᷓretꝙꝙ nõ generaret᷑ß intẽderet᷑. quia ilud
cuiꝰpᷣceſſit aliqs gradꝰincõpletꝰ actua⁊ po
ſtea ſit cõplet idsexñs ilud mgioꝛat᷑ ⁊ pñf itendit᷑:ß haccidit ſic. igit. Itẽ generatòñ
eẽt inſtãtanea mutatio ß eẽt motꝰſucceſſiuus
qðẽ falſũ ſſʒſic. Ille gradꝰactuat foꝛme què ponis i mã velẽ ꝓduct?vel ipꝛoduqt?. Si im pꝛoductꝰ igit ieffect?⁊ pↄñs de· Siꝓduct? vel ex aliqͥ ſun velex nihilo ſui. Nõ ex nihilo ſui vt tu diciſ in pᷣrõe.qꝛ oœẽ tale creat᷑. igit᷑ ex aliqͥ ſui⁊ tẽ qᷓ̃ro de illo aliqᷓ. ⁊ ſic ad ifinitũ: vt ſtabit᷑ ad pmũ ꝙ foꝛma nũc aducta ñ pᷣfuit ĩ mã fm aliqð eẽ ſui. ¶ſqoſic In eẽntiatr oꝛdi
nas q̃ ſũt eiuſdẽ rõis ↄtinẽs vᷣtuailt gradũ ſu
perioꝛẽ ↄtinet vᷣtualr quẽlibet gradũ iferioꝛẽ
iicct nõ ecõuerſo.ß gradꝰfoꝛmaleſ vniꝰfoꝛme
ſůt eiuſdẽ rõis ⁊ eẽntiakr oꝛdinati.qꝛ vnꝰẽ in potẽtia ad alterumigitur agẽs ↄtinẽs vtua jiter poſterioꝛem continet virtualiter pꝛio⸗
rem:ſed s naturale poteſt pꝛoducere vl
timñ gradum.quia vltimꝰꝓducitur per acti oncʒ agentis naturalis qui non eſt inchoatꝰ igitur tale agens poteſt cauſare pꝛimuʒ⁊ ſic agẽs naturale põt educere foꝛmã de materia pꝛius km ſuũ eẽ foꝛmale in ea nõexiſtẽtem VMuito arguit ſic fanct?thomas in cõmen toſupmetha:nihil agit niſi fm ꝙ cſtĩ actu ß foꝛma talis ichoata coagit cuʒ materia. igi tur eſt in actu in materia antequam genere⸗ tur:ſed hoc eſt falſum.ꝙ ſcilicet foꝛma ſit in actu antequam generetur. Item ſequeretur ꝙ tale eſſe actuale potiijs deberet dici latita⸗
tio fonne qᷓ; inchoatio. tẽ ſequeretur ꝙ ali
quid pꝛius ageret antequã eſſet. que ſunt ma
xima incðõᷣuenientia⁊.¶ðᷣſic quia aut act?

perfectus ⁊completus foꝛme educitur de po tentia materie aut educit ĩimediate de poten⸗ tia illius actus foꝛme incòplete. i detur pꝛi mů ſequitur fm te ꝙeducitur ĩmediate de ni⸗ hilo ſui.⁊ ſic ſequit᷑ creatio vt ipſiarguũt i q̃r ta ratione. Si detur ⁊* ſequitur ꝙ extrema eneratiõis erunt ambo poſitiua.⁊ ſic nò dif kert generatio a motu. uia termini genera tionis ſunt extrema cõtradictionis eſſe ⁊ nõ eſſe:ſed gradus remiſſus ⁊ intenſus non ſůt extrema còtradictiòis.qꝛ ambo poſitiua.igit generatio erit motus. Ipſic Impfectiꝰnò eſt pꝛincipium actiuuʒ pfecrioꝛis:ſed illndeẽ potẽtiale eſt impfectius q; eſſe cõpletũ foꝛme per generatiõem habituʒ. igit nò pot habere rõem pꝛinciphactiui reſpectu eius.&Wofir matur. Illud qð ſimpliciter eſt in potẽtia re
pectu alicuiꝰnò eſt pꝛincipium actiuuʒ reſpe
ctu eiuſdem:h illud eſſe foꝛmale foꝛmabile qð tu eſt ſimpliciter in potẽtia reſpectu eſ ſe foꝛmale foꝛmãtis acquiſitip generatibem igitur nõ eſt pꝛincipiũ actm̃ reſpectu ei?Mi noꝛ nota etiam ſᷣm eos quia illud eſſe foꝛma⸗ e foꝛmabile eſt in potentia ad eẽndum foꝛmna
Maioꝛ pbatur quia idem reſpectu eiuſdem non poteſt eſe in actu ⁊ in potentia vt fuit ꝓ batum ſupꝛa queſtiòe quinta cõditiõe quita dubio ⁊¶ Reliquitur igitur ꝙ foꝛma ſſitia lis ante ſui generatibem Pm ſuam eẽntiaʒ nõ eit in materia. Sed circa iſtam materiaʒ oc⸗ currunt dubia. ¶ſpꝛimũ dubium.quid eſt dictuʒ ꝙ foꝛme educuntde potentia materie rdet herpheus ꝙ foꝛmaʒ educi de potentia materie nihil aliud eſtqᷓ; foꝛmã dependere in ſuo eſſe fieri⁊ conſeruaria materia. Et ex dicitur foꝛma educide potentia materie ⁊ nõ dari ab extra.quia ſuum eſſe neceſſario eſt eẽ in materia ſicut in ſubiecto ſibi ꝓpꝛio Si qua autẽ foꝛma eſt que poſſit eſſe ſine cõpoſito⁊ ſi ne materia illa dicitur ab extra.qꝛ nonde ne ceſſitate ſuum eſſe eſt eẽ in materia. ¶ Won⸗ tra hanc declaratiõem arguit᷑quadrupliciter pmo ſic. Muia foꝛme pꝛimoꝝ indiuiduoꝝ nõ unt educte ⁊ tamen dependèt a ſbiecto. Ilx ſic. Wraria depẽdet a ſubiecto ⁊ tamẽ nð edu citurAʒquia educi ĩpoꝛtat qðdam fieri⁊ ipm eſſe foꝛme. ergo educi nihil facit foꝛmam dependere in eſſe à ſubiecto.uꝗqꝛ educi de potentia materie dicitur ad ſittudinem cuiꝰ⸗ dã motus localis.ß talis depẽdentia ad ſÿm
non habet ſikitudinẽ ad motũ localem.igitur .4 Ad pmunm dicẽdum ꝙ in pmis indiui⸗ duiſ factis a deo fieri cõpoſiti ⁊ foꝛma ĩ cõpo ſito ⁊ etiã eſſe eius dependebant ab ipſa potẽ tia materie ⁊ quãtũ ad hocẽ etiã ibi educi. b
quia ilud eduei non fuit depẽdentia pꝛeexi.
ſtenri tempoꝛe ſicut eſt in curſu naturiiireri non ita ꝓpꝛie⁊ ſtricte ponit ibi educia docto
ribus · ⁊ tunc ſolum dicit ꝓpꝛie educiquando
oꝛdine tempoꝛis pexiſtente tali potẽtia ſit cõ poſiums Ad⁊dicendum ꝙgr̃a educitur de potenobedientiali ſubiecti.Adʒdicz dum fieri per ſe loquẽdo non adit ſupeſſe
rei facte niſi ſolum denoiatiõem ab agente et
eſſe in fluxu quãtuʒ ad illaquoꝝ eſſe eit in u
xu fieriẽ ſucceſſiuũ: qᷓtũãtad illa quon firi
non eſt ſucceſſiuũ eoꝝ fieri nihil aliud eit qᷓef abagente ßmꝙꝙeõis vſus loquẽdipʒ. vnde dicimus můüduʒ actũ fuiſſe a pꝛincipio⁊ mo do eſſe ⁊ non fieri: vel abſolute e me
abſq; determinatide alicuius nunc determin
abageme
ti inchoantis vel terminãtis: vt ſi aliquid eſe factũa deo abeterno eius fieri nipilaliude: q habere eſe apeo abeterno. uãdo ergo
8. dicit ꝙ educidicit fieri⁊ noneſſe dicenduʒqꝙ fierictiam dicit eſſe rei facte vt eſt ab agente ſcʒ eſſe a cauſaefficiẽte ⁊ ideo ad ſic vłſic fieri
facit ꝙ eſſe reifactibilis dependeat vel nõde⸗ pendeat. Acd dicenduũcꝙ non eſt ibiſiti⸗
tudo motus localis quãtum ad hoc ꝙ foꝛma
ꝑ capillos trahatur de fundo velde poteni numcro ad ſuperficiẽ:ß eſt ibi ſimilitudo mo
tus localis quantum ad hoc ꝙaliquod ſubie
ctum de non eſſe tali deducitur ad eſſe tale ⁊ hm cdeʒ curſum nãe in quo oẽ qð füt. fitex ſb
iecto pᷣſuppoſito oꝛdine tempoꝛis. Vnde no ãdum qꝙquia motus localis eſt notioꝛ qͥ ad nos. ideo eaque ꝑptinent ꝓpꝛie ad motũ loca⸗
lem trãfferuntur ad alios motus ⁊ non voca tur exitus eductio non aũt fʒ pꝛopꝛietatẽ rei ſit exitus vel eductio ꝓut dicunt motumlo⸗ calem.A Aliter declarat Weraldus odonis
videlicet foꝛmã educi de potentia materie ni
hil aliud è niſi foꝛmãeducið potẽꝰmãliũagẽ tium. Aia autem rationalis ⁊ gratia cumnõ
educantur de potentia materialiũ agentim
fm iſtum modum non dicunt᷑ educi de poten tia ipfius materie. ⁊dubiuʒ cum iſta opi nio ponat ꝙ foꝛma educatur de potentia ma terie ⁊ non ex aliquo ſui quò poſſit euadere
ne dicat pꝛicipia fieri ex altutris. Rÿñdet᷑ pꝛi
ripia eſſe ex alterutris poteſt intelligi dupli⸗ citer:vnoꝰtranſitiue ſic ꝙ vnum pꝛincipium tranſeat in aliud ſicut materia tranſeat in cõ poſitum· Alioꝰintranſitiue ſic ꝙ illudeꝝ quo non tranſeat in tale factũ:ß ſit quaſi ſubiectũ factiõis eius. ⁊ iſtoꝰ foꝛme fiunt ex materia
⁊ non pmo. quia ex dicit hic circũſtantiũ cã̃e
materialis. vdubium quia hm dicta vide
tur ꝙ ex nihilo poſſit aliqd eriiqð tam̃ vð
— — ——
8

ne tů eã ab odbphis. Rñdet᷑ iſtud pᷣnci
piů ex nihilo nihil fit pot mitiplr expoiDꝛi mo vt ly ex tene at odinaliter vt tĩ valeat ex nibilo ideſt poſt nihil ⁊ tůc falſũ eſt. Alioꝰ pᷣt teneriqᷓſi Wiectine itaꝙ nihil ſit q̃i ſpiectum factiõis·⁊ ſic falfũ ẽ qpud quẽcũq; agẽtꝰ. nihil
eitas eni nõ eſt m factidis cũ idè ſit bʒ facti onis ⁊ termieiſicut idẽẽ ᷣm mot? ⁊ termi
mot?. Alioopt ſic itelligi. Ex nihilo nihil fit.i. o agẽs in ſun actione requirir aliqd tanquã
ſubiectum ſue factionis ſcʒ materiam⁊ iſtoo
eſt verum de agente naturali non de ſupna⸗ turali.vnde cðiter ita exponit᷑. Ex nihilo ni⸗ pilfit tanquã ex ſubiecto:licet bene tanquaʒ ex termino. deus eniʒ põt aliquid agere ex ni
po⁊ aliquid de nihilo pꝛoducere:itac ñ ſup
ponat miteriã vel aliquid taie mediante quo agat. cuius oppoſitum phi poſuerunt quia i deoeſt infinita potentia ⁊ infinita virtus hᷣm phm vih. phicoꝝ ⁊ xij mecha. ſdubium um in mneria ꝑte non fit aliqð eſſe foꝛme q̃eſtergo cauſa quare ex hac materia ꝓduci- tur hec foꝛma ⁊ nõ alia puta. Muare ex gra⸗
2 no tritici non põt ꝓduci oliua cum ſol ſit vni
fqmis reſpectu omniuʒ. rñdetꝙ hoc ideo eſt
Muia m cõmẽtatoꝛem=mehta. in materia
ſunt quedã ppoꝛtiões ⁊ qdaʒ habilitates que
determinãt actiõem agentis ad certuʒ termi
nů ꝓducendum ⁊ hoc ſufficit. Muintum dubium quid eſt ſemen. dico ꝙ ſeinen eſtqðᷓ⸗
dam coꝛpus impfeetum ꝓductũ a generante
cuius ſoꝛma non eſt a natura ꝓpter ſe intẽta ſed pꝛopter alteruʒ vt ex ipſo generet᷑ aliqð ſite generanti. Vnde ſciendum ꝙ ſemẽ non ponitur vt ſit pꝛincipium actiuum generati⸗ onis pꝛincipaliter. Tumq; conumpitur in aduentu foꝛme. Tum qʒ eſt impfectiꝰ foꝛma giata.ß ſe hʒ in rõe diſpoſitiui mãe ad talem foꝛmã.⁊ ſi qifduci᷑ ad genꝰ pᷣneipij effectiui yñ licet iſta rõ ſemialis ſit in mã:non tñ ẽ ip̃a
mã necẽ aliq̃ tałichoatio foꝛme ſequẽtis. pu naliqðeẽ incõpletũ vt dicit pma opinio. Bʒ
wſemialis eſt aliqᷓ q̃litas neceſſario ↄſequẽſ fonmnã ſeminis. his viß rñde᷑ ad rões alte
rius opiniõis:⁊ pᷣmo ad declaratiõem termi noꝝ qõnis. dicẽdũ cꝙ cũ motꝰ⁊ foꝛma ſint idẽ
nmtodfa ſolũ ßʒ eẽ pfẽʒ ⁊ ipfectũ:ſʒ fieri ⁊
etũ eẽ.ſic ꝑidẽ alicqd eſt in potẽtia ad motũ ⁊ad foꝛmã:nec opoꝛtet ponere ali potẽtiam
ſiettiuã ad foꝛmã qᷓ; ad motũ. ¶ Ad roõnem
diſtinctiõis tue quã dicis ꝙ aliud ẽ foꝛmã eſſe
poſſibil᷑ ⁊ aliudẽ ſhm poſſe ſubijci foꝛme. di⸗ coꝙ ven ẽ. Sʒ foꝛma añquã ſit nõ dicit aliaʒ
potẽtiãq; porẽtis logicã.i.nð repugnãtiã ter
minoꝝ ⁊ denoiatiõem abetrinſeco ſcʒ a po⸗
*
tẽtia efficiet ipᷣaʒ pquã potẽtiã tat foꝛma eſ
poſſibit etiã nulla poſſibilitate ſibi foꝛmiter
inherẽte cũ ſit puꝝ nihil añuã giet. ſEd
hn irõem dico. ꝙ ꝑ pncipiuʒ aliqð
ncipiũ diſpoſitiuuʒ⁊ nãliter hmdi ſuſcepti- uum⁊ nò mã nec foꝛm ſAd= vicoꝙ ex
determiatòit determiatũ. ſ idẽ qꝛẽ pᷣncipi um aliqð 6 ròe cuiꝰfit determiate
ita ꝙndillud. Añ rõq̃re ex ſemie leonis non fit aʒineſt. qꝛ ibi ſũt tmñ diſpoſitiões ad illam
foꝛmã ita ꝙ nòad aliãũ. Ad cõfirmatiõem per
idẽ. Ad ʒdicẽdũ ꝙ nò reqritꝙ diſtigua tur realiter cũ diſtictiò ſit paſſio ent:ß dʒ dici n idẽ realiter. Ad cõfirmatidem ptʒ ex iã di ctis ꝙqñ dꝛfoꝛma poſſibileſt ghari velẽ gña bilq intelligit de potẽtia logica yel ibi fit de⸗ noiatio a cã efficiẽte extriſeca ſAd ne⸗ getↄña:ad ꝓbatiðem de creatiòe dico. ꝙ iter generatiòeʒ? creatiòem ẽ iſta df̃a. Muiacre Lriẽ ex nihilo ſui ſicut ex ꝑte ſbiecti⁊ ſicut ex ſo. qꝛcreatio nihil pᷣſuppðit rei creande.nec etiã pᷣſupponit ſbm. Wjatio aũt ſuppõit ſm vł aliqd rei generãde. Foꝛma igit᷑ nãliter edu eta licet nihil ſupponat tãquã ptem ſui: tamẽ bene ſupponit tanquam ſubiectum. vñ lʒ pꝛincipia nõ ſint ex alterutriſſicut dictũ eſt ꝑmodũ termini ⁊ trãſitiue. bñ tñ ꝑ modũ ſbiecti ⁊ trãſitiue. Bi obyciat᷑ de aia rònali.qꝛ pᷣſuppoit ſbᷣm:⁊ tñ dicit᷑ creari. Kpdetqꝙĩ cre atõe aie ſũt due mutatões large loquendo de mutatiòiby. pᷣma eſt a ſimptr nõ eẽ ad eẽ.⁊ vt ſic nd ↄcurrit aliqð ſbᷣm vel mã.⁊ mutatio e
a nõ eẽ vnitũ aĩe ad eẽ vnitũ:⁊ iſtoꝰconcurrit
mã.podʒ dici creatõ.⁊nõ Ad ↄfirmatõeʒ de nãlitate gatõis pono iſtã ꝓpõneʒ. nů litas gatiõis ⁊ mot?nãlis excipiẽda ſunt ex
pte bnciph paſſiui ad foꝛmã nãliter inclinati
⁊ nõ ex ꝑte actiui ip̃i mobiliine rñtis ꝓbatur iſtud. Muia nãlis mutatio eſt m quã paſſuʒ mutat᷑ ſicut aprũ natũ eſt mutaria qcũq; ge⸗ nerãte.vñ vij· phicoꝝ grauia mouet᷑ deoꝛſuʒ qꝛ ſic apra ſũt moueri:ß eſt ſolũ ròe pᷣncipi
paſſiui ⁊. Vñ eoꝙaliqd hʒ aliqnã diſpoſi
tiõem nãlẽ ⁊ inclinatiõem:ið eſt ibi nãlitas.h etiã ptʒ in motu celivbi nullũ ẽ pucipiũ itri ſecũ cũ ſolũ intelligẽtia moueat ipᷣm:⁊ tñ dici
tur nãlis. Ad ꝓbatideʒq̃ adducit᷑de ditfinitõ
ne violẽti dico ꝙ dʒ ſic expõi. Vntelligendo pricipiũ paſſo ablatie.⁊ iſte ẽ itellectꝰ. Miole tũ ẽ motꝰab extrinſeco monẽte ip̃o paſſo non cõferẽte aliquã vim.⁊ hoc eſt dictu ꝙ in motu violentu paſſum nd inclinat᷑ nãliter ad talem
motů:ß in motu nãli paſſũ hʒ inclinatiòeʒ nů
ler ad talẽ terminũ ꝑtiã ſi nõhabeat hncipiũ effectiuũ ſui motꝰ. Bñatio igit foꝛme ſbalis t

ðꝛ nãlis ppter pncipiũ diſpoſitiuũ intra non ꝙ hẽat actiuũ. In violẽtiſãt paſſũ ẽ determi nãs ⁊ neceſſitãs magis ad oppoſitũ.in artiti cialibꝰañt videt eẽ potẽtia neutra. ¶ Ad qui ram dicẽdũ ꝙ diſtãtia ifinita ẽ duplex. quedã
poſitiua ſcʒ p poſitiðem ifinite pfectiõis ĩalte ra extremo. Rlia tiua puta negatiðe
ↄueniẽtie terminoꝝ b diſtãtia eſt iter deũ⁊ creaturã:⁊ꝰ iter duo dictoꝛia. Supꝛa pᷣmaʒ nullů agẽs põt:ſupꝛa ævbñ ſiue finitů ſiue ĩ finitũ licʒ finirũ nõ niſi in vute ifiniti. ¶ Ad
cðfirmatiõem dicẽdũ ꝙ aliqᷓ eẽ idẽ põt intelli⸗
gidupliciter. vnopoſitiue:alioꝰ negatiue. di co igitcꝙ eadẽ foꝛmaqᷓẽ mõ genita fuit pꝛius gfabil nõ polte h negatiie. ꝙ aũt nõ eadẽ poſitiue pʒ. qꝛ qð nihil ẽ nulliẽ idẽ nec diuer- jů:cũ iſta ſolũ dicãt᷑de ente.x.metha.ßᷣ bñ ne⸗ atiue qꝛ nõ alia. Iſta qð ⁊ pᷣcedens extracte uerũt ex iohãne canonico qõne pᷣma ſupæ? phicoꝛuʒ. Werit qvtx ois qͥditas reponibit ĩge
nere ſit compoſita ex actu ⁊ potentia. 3Sꝛo declaratiòe hui'qdis notãdũ ꝙ duplex
còpoſitio ſcʒ ↄpoſitio ex his q̃ aliqdſtituit᷑
ex duob diſtinctis entib realibꝰad cõſtitutio nẽ ſue entitai còcurrẽtibꝰſiue fiat ex ip̃iſ vnũ pſe ſiue vnuʒ pꝑaccñs. Alia ẽ cõpoſitio qj viʒ vnů alteri eſi cõponibile. Iſto notato ẽ ſenſ?
qðis. vin ois qͥditas ſiue eẽntia reponibił in
gie ſit eentialr cõpoſita ex aliqͥ foꝛmali⁊ ali⸗ quo potẽtiali compoſitiõe ex his.de F eſt du⸗ plex opinio. ¶Pꝛima opinio ẽ ſcotiſtarum q̃ volůt ꝙ oẽ ꝑſe reponibile in genere ſit com poſitũ ex mãli⁊ foꝛmali qð ꝓbãt młtipiiciter
Pꝛimo ſic:oĩs reſ diffinibitẽ cõpoſita ex diſtictis partibus intriſecis: ß oĩs rẽs pſe ex iſtẽs in gñe ẽ diffinibit · igit⁊c. Ma. patet ꝑ phm 7mecha. vbi ait. Wm̃ oĩs ditfinitio rõ ẽ⁊ oiĩs rò hʒ ptes:vt aũt rõ ad reʒ ⁊ ꝑs ronis ad ptefreiſilr ſe hñt. Ex qͥ patet eẽ de intenti one phi ꝙ ſicut tota ditfinitio rotã rẽ ſignifi⸗ cat:ſic ꝑs diffinitõiſſigniticat ptẽ rei.⁊ ꝑↄ cẽ diffinibiie hʒ ꝑtẽ ⁊ piẽ. Cõfirmat᷑· qꝛcõmẽ ratoꝛ ibidẽ cõmẽto.ʒʒ. Muẽadmodũ inqͥt dif⸗ finitio declarat quiditateʒ rei.ita pars diffini
tionis declarat partẽ qͥditatis rei. Cõfirmat
⁊qꝛ phs in eodẽ libꝛo dicit. ꝙ ſi neq; vna ſbo
ẽ ex ſbſtãtijs incõpoſita erit ibſtãtia oio: q̃re
neq; rõvtiq; erit neq; vnius ſbſtãtie. Eeceꝙ phs infert ꝙſi ois ſba eẽt ſimplex nulli?bſtã
tie eẽt diffinitio. q̃ ↄña ſup hoc fůũdatꝙ omne
ditfinibile eſt ↄpoſitũ. WMi. pᷣncipalis patet
Quia vt hẽtur i codẽ libꝛo ad diffinitõeʒ ſuf ficit genꝰ⁊ dra. ců igit᷑ oĩs ſpẽs habeat gehu ⁊df̃am ſeqkeꝙq̃libei ſit difinibit· Cẽßrms
tur. Nã cõmẽtato! xij mechꝛ. vbi ſoluit qʒeʒ motã iʒan ſcʒ pncipia oimpdicgmẽtoꝝ ſint eadẽ vłdiuſa. diẽ cõmẽtatoꝛ cũ pho. ůonũ
pncipia ſunt eadẽ fmꝓpoꝛtiõcʒ:nõ zůt fʒ nu meꝝ. Añ cõmẽtatoꝛ ait in vnoqc; pñtoꝝ ac⸗
*
cidẽtiũ inueniũt᷑ bncipiaqꝝ ꝓpoꝛtio ad ila ẽ
ſicut ꝓpoꝛtio pᷣncipioꝝ ſbltãtie ad ſbſtãtiam
noꝙ hẽant illã candẽ nãʒ. Et ſeqͥt⁊ dicẽ ꝙpn
cipia ſůt eadẽ ꝓpoꝛtionalr ẽ dice ꝙ mã⁊ foꝛ⸗
max puatio ſůt pncipia x.pñtoꝝ:ð q̃ ſüt i ſa
df̃n abeis q̃ſůt cuiuſlibet pdicamèti⁊ ſiiter
eaq̃ ſũt cuiuſlibet pñti dr̃nt ab alhs. ¶2ſic. Bieẽntie reꝝ ponibiliũ in pᷣdicato nõeẽnt cõpoſite ex mãli ⁊ foꝛmali itriſece maxime cõueniret acc̃tibꝰq̃ foꝛme ſimplices vident ß ẽfalſuʒ. Tũ pmo. quia omnis nmtatio ꝑ ſe vnaẽ ad terminũ ꝑſe vnum:ß dealbatio& pſe mutatio. igit᷑eſt ad terminũꝑ ſe vnũ:ile gůt termin'nòẽ foꝛma ſimplex.qʒ illa non fit niſi ꝑ accũs. Quia ſolũ cõpoſitũ ꝑſe generg tur ꝰmetha. Sili mõ de alteratioe. igikæ ter minꝰalteratòis ẽ ↄpoſit?ꝑ ſe. Tũ⁊qꝛ ſimpli citas eſt ꝑfectio ſimpliciter fm oes.ʒquanto aliqð ens eſt ſimpliciꝰtanto ẽ pfecti?⁊ ꝑↄ̃s ſi acẽns nõ eẽt còpoſitũ ß penitſimpleꝝ itri⸗
ſece ipm eẽt pfectiꝰ ſa cõpoſita. qð eſt faſij
ʒeſic. enus ⁊ dfa ſemꝑ ſumũt᷑a diuerſis realitatibꝰilliꝰqð eſt in tali genere:⁊ hʒ talem dr̃am:ß oẽ ꝑſe reponibile in gije cõponil ex gñe ⁊ dfa.igitur omne qðẽ per ſe reponibile in gñe cõponitex gie ⁊ dra. igit omneqð eſt per ſe reponibile in pꝛedicam̃to componitur ex diuerſis realitatibus.WMinoꝛ nota. NMa ioꝛ ꝓbatur. Tum auctoꝛitate ariſtoti᷑ꝰ me tha. dicentis.opoꝛtet rõem ideſt diffinitibem eſſe oꝛdem longamque ſignificet aliqd de ali⸗ quo ita ꝙ opoxtet illã eſſe mãm:illud verofoꝛ mã. Tum 2q ſi illa realitas a qua ſumige⸗ nus eſſet vere tota quiditas rei ſolũ genꝰcõ⸗ lete diffiniret. Bimiliter arguitde dia·ſidit erẽtia ſignificaret eandẽ quiditatẽ quã gen
iam in diffinitione ↄmitteret᷑ nugatio. Tum
ʒo qꝛ realitas aqua accipit᷑ genꝰeſt pᷣncipium
cõueniẽtie realis cum ſpẽ alia:realitas auieʒ
dre ẽ pncipiũ realis diſcõueniẽtie cum ſpecie alia:ſed non eſt poſſibile eandẽ jalitatẽ eẽ pn⸗ cipium realis cõueniẽtie ⁊ realis diſconueni entie aliquoꝝ ad inuicem. ergo alia eſt reali⸗ tas a qua ſumitur genuſ⁊ alia a q̃dfia· Alic ròes ſuperius fuerunt adducte ꝓ iſta opini⸗ one in illa queſtione ſuper poꝛphirio · vtrum
genus ſpecies ⁊ dãa df̃anr ex naturareiãt.
Zlia eſt opinio doctoꝛis ſancti qui vult g licet omne qð ponikin genere ſit cõpoſitũ e
6—
eſſe ⁊ eẽntia:non tamẽ opoꝛtet ꝙ eẽntiacui
—— 3 8 2* L
Et
S S2
——
8t 8
1
ilisy

—
,
——
„
Le
*
libet reponibills in pdicamẽto ſit compoſita
ex actn ⁊ potẽtia. Iſta opinio quãtũ ad pmã partẽ poteſt ꝓbari omnibrõnib faclis pꝛo opinione doctoꝛis ſanctiq̃ſtione xxxi ſuper oꝛphirio. quo ad ſchaʒ prẽ poteſt ꝓbarioi ns rõnibus ſactis cõtra opinionẽ ſcotiſta⸗
rũ.q xxi fup poꝛphirio.⁊ ſimiliter omnibuſ
rõnib poſitis cõtra eoꝝ opinionẽ q̃ſtiõe xli.
ſup eouẽ libꝛo vbipbatů fuit ꝙ genus ſpẽs?
diferẽtia dicũt eandè rẽ ex natura reiivno ⁊ in eodẽ indiſtinctã. Vnde licʒ alique ſpẽs Fr ſßſtãtie cõponãt᷑ realiter ex mã⁊ foꝛma
ñeẽntie accidẽtiũ realiter ſůt incõpoſite? ſunt ſimplices:nec opoꝛtʒ ꝙ ꝓpter còpoſitio
nẽ earůdẽ ex genẽ ⁊ differẽtia ſit in eſſents earũ aliqua còpoſitio ex actu⁊ potẽtia cum ſint foꝛme ſimplices. Kliqui autẽ ꝓbant iſtã opinionẽ ſic. Si ois eẽntia reponibilis i ge⸗ nere eẽt cõpoſita ex actu ⁊ potẽtia uelex foꝛ mali⁊ materiali ſequeret᷑ ꝙ eſſentie accñtiũ eſſent cõpoſite ex mãli⁊ foꝛmali: ↄñs ẽ fal⸗ ſum igit⁊ añs. falſitas ↄñtis ꝓbatur. Tum pmoqꝛ bᷣm autoꝛẽ ſex pncipioꝝ eſſentie acci dẽriũ ſunt ſimplices ⁊ imãles. Tum ⁊quia vni foꝛme coꝛeſpondent due materie.ſ. foꝛ⸗ me acc̃tis coneſpõdet materia ꝓpꝛia⁊ mã ſubiecti. Tũ ʒ qꝛ materia aqcidentis infoꝛ⸗ met. quod eſt incõueniens. Tum quarto.qa ſoꝛm accidẽtalis ꝑ ſe eſſet generabilis ⁊ coꝛ ruptibilis. q— potentiãq̃ ſubſter⸗ nitur ꝓpꝛio actu. Lum quito.qꝛ accipio ma teriã gbianierẽ ⁊ materiã accidẽtiũ:uł ſũt
eiuſdẽ rõnis uł nõ. Si ſic. igit᷑ cũ mã ſubſtã⸗
tie ẽ ſpa.igit⁊ materia accidẽtis erit ſubſtan tia. Si nõ: quero ꝑquid differůt intrinſece ułꝑmneriã ułp foꝛmas. nõ ꝑ foꝛmas.quia foꝛma nõẽ intrinſeca eẽntialiter mãe.nec ꝑ mãs.qʒ in eſſe mãe cõᷣueniũt. Iſta rõ licʒ nõ ſit magni vigoꝛis hm thomiſtas:tñ cõcludit 5 ſcotiſtas qͥ volůt ꝙ ↄueniẽtia ⁊ dria fit per diſtictas realitates. Tũqꝛſi Pprer cõue⸗ nire ⁊ diſferre eů alhs ponůt viſtincte reali⸗ nates in aliq̃ eẽntia ſequeret᷑qꝙ vltime diffe⸗ rẽtie nõeẽnt ſimplices · ↄñs ẽ falfuʒ pᷣmeos. ↄña pbat · qꝛ vltime diſerètie còueniũt in B ꝙ ſüt diferẽtie ⁊ differũt.qꝛ iſta ẽ hec differẽ tias aliaẽ alia. Muia ponũt in numeꝝ tra
titu aliud cõueniunt qðẽ eis intrinſe⸗ cũ fpeſſe
diferẽtiã:⁊ in alio differũt. alias ndponerẽt in numen.igit᷑ feqͥt ꝙ illud fũda⸗ mẽů eoꝝ ẽ falfũ. Tůqꝛ relatio cũ habeat gen⁊differẽtiã ſequeretꝙ eſſet cõpoſitaex Atu⁊ potẽtia.uel ex mãli ⁊ foꝛmali.⁊ ſic iſta no pollent eſſe niſi reſpectus.qꝛ reſpect? nõ
—
cðpniteſſentialiter ex abſolutis ſequeret᷑ ois ſba ſit cõpoſita ꝛnon tam̃ opoꝛtetꝙ omne
vn reſpeet? eſſet ſubiectũ alteriꝰreſpect? qs videtvaide abſurdũ. ¶ onelariũ Eſſete
accñtium licet ſint ↄpoſite huic.nõ tñ fint cõ⸗ poſite ex his. ¶ Subitat᷑ hic. Cum voctoꝛ ſã
ctus dicat oẽ qð eſt in genere ↄponitex eſſe ⁊ eẽntia cũ eẽntia ſit potẽtia ⁊ eẽ act?v ꝙ oẽ qð ponit in pᷣdicamẽto cõponat᷑ex actu⁊ poten⸗
tia. Nñdetc ſanerthomas nõdicit ꝙ eẽntia cuiuſlibet re
ullibet reponibit in genere cõponat᷑ex ee ⁊eẽntia:ß— qð ponit᷑ in genere habʒ eẽntiam coponibile ipi eſſe qð ꝑſe nõ ponit᷑ ĩ
genere hm eũ.⁊ ſic eẽmie accñtium nd ſũt cðõ
poſire:ſʒ ſüt bñ cõponibiles alhs:puta ꝓpꝛijſ eſſe q̃ hnt. ¶ Ad rões alteriꝰopinõis ad pꝛi⸗ mã negetnaioꝛ ad aũctem phi quaꝓbat dicẽ dũ ꝙ ſnia phi eſtqꝙ ſolũ ſbſtãtie ſůt diffinibileſ ſimpliciter. nã in eodẽ ⁊dicit bis vel ter pac cidẽtia nõ ht diffinitiõem vel qͥditatẽ.iðõ phs ſolũ loqtur ibi de diffinitiõe ſbſtãriaꝝ ⁊ nõ de diffiniride acctium. Añ dicit icõney. ßʒdi uiſionẽ doctoꝛis nfi. Aut⁊ diffinitio ſiẽ ⁊ qð quidẽ multiptr dicit᷑. Ficut eni ⁊ eſſe exiſtit in oibus ⁊ nd ſimptr.ita ꝙqͥdẽ ſimpliciter qͥ⸗ dẽ ſbſtãtie:als vero md alio h in textu. Eti⸗ fraqð qdẽ igiterat eſe ⁊ diffinitio ⁊ rõ aut ſo lů ſbſtãtiaꝝ c:aut maximũ pᷣmũ ⁊ ſimpliciter palã. Ex qͥbus pʒꝙ accñtia ꝓpꝛie nd habent ditfinitiem de qua loquit᷑.⁊ ſi argumẽtũ ali⸗
uid ꝓbat: ꝓbat ſolũꝙ eẽntie ſbarumqᷓ ppꝛie ũt diffinibiles ſũt cõpoſite ex mãli⁊ foꝛmali
qð nò negamꝰ. Et hoc diẽ doctoꝛ ſanctꝰi tra⸗
ctatude ente ⁊ eẽntia. vbi ſic ait. qꝛ accña nõ coponũtex mã⁊ foꝛma.id in eis nõ pot ſumi enꝰamã ⁊ df̃a a foꝛma:ſicut in ſbſtãths ↄpo
ſitis. Notãdũ voꝙ etiã in ſbſtãtis genꝰ ꝓpe
loquẽdo nõ ſumit᷑ a mã fũdamẽtał ita ꝙ mã fũdaret ↄceptũ gñis.ſʒ ſolũ occaſionatr⁊ ſiti tudinatr.qꝛ gen'nòẽ mã ᷣm cõmentatoꝛẽ ⁊ metha. mẽto.ʒʒeſʒ hʒ modum mãe vt ſupꝛa clariꝰðclaratũ extirit nec ꝑtes dif initionis coꝛrñdent pꝑtibꝰ diffiniti ſimpłr q?
alias genus ſolũ diceret mãm dfa vero ſolũ foꝛmã:ß coꝛrdent ꝑtibus diffiniti vt cõcepti
pmodũ determiabilis ⁊ determinãtis. deter miabile aũt hʒ modũ mãe:determinãs ròem foꝛme vel moqũ.¶ Ad còfirmatiõem ꝑ dẽm ↄmeètatoꝛis dicõduʒ ſilr ꝙ diffinitio declarat
pteſdiffiniti ĩeẽ ↄcepto ꝑmõʒ mãe⁊ pmõm foꝛme ideſt ꝑ modũ determiabił⁊ ꝑ modum
determiati Sd ⁊firmatiòem dicẽdum
poiſſba eomõquoẽ diffinibit eſt cõpoſita:ß
qʒ nðeſt diffinibil niſi bʒeẽ itellectiuũ iõex ta li diflinitiõe nõ poteris cõcludere niſic ſit cõ polita ᷣmeẽ intellectũ. Aliter dicẽdũcꝙ licet
2

reponibile in pdicamẽto ſit cõpoſitum.qð re
in p̃dicanuo ſbllrie potẽtia ptinet ad ils ge
ſiat pbandũ. Aid pbariõem mi.dicẽdumꝙ nad qð actꝰ· Itẽ mãſub inchoatðe quãtii„ nh Fm iniam ariſtotiker cuiꝰaũcte tu arguis gc 27 ibi pꝛopꝛium ſubiectum eſt ip̃a quantitas nmi cidẽtia nõ hñt qͥditatẽ pꝛopꝛie dictã. ſolũ diffi impfecta vel ipa mã ſtans ſub quãtitate iper nieng niunt᷑p additamẽta vt dicitꝰ⁊ iæmecha. fecta. ⁊ ſic accipit ibi genꝰpꝛo ſuſcepriuo foꝛ⸗ zci Iic cfirmatiõem rñdet magiſter iohãneſ me. Itẽ mã ſub inchoatide caloꝛis ꝑtinet aq„li cãpꝛeoli in ſuo cõflato ſup pmo ſniaꝝ diſ. viy enꝰcaloꝛis. imo illa inchoatio caloꝛis nõdif gn queſtiõe ⁊ in růſiõe ad ʒargumẽtũ5 pᷣmã ert a caloꝛe niſi bm magis ⁊ minus. ¶Pico uni cluſiõem factũ. Abi dicit ꝙ ven ẽꝙ oœ& pᷣdi igitur. ꝙ foꝛman accidẽtaliũ duplexeſi potẽ camẽtů hʒ talia ꝓpꝛia pncipia.nõ tame opoꝛ tia ſcʒ foꝛmalis foꝛmabihs: ⁊ potẽtia ſubiecti F H et ila eiſe ſempres eiuſdẽ generis cũ pncipi na. Motẽtia ſbiectiua accñtiũ eit ſha ſiuemũ imn ato. Aliquid eni eſt vniꝰgeneris ⁊ tamẽẽ pᷣn⸗ pma:ß potẽtia foꝛmalis foꝛmabilis acchtiu Fehn
cipiuʒ mãle alteriꝰgeneris. Sicut aliquidqð ẽ vnius generis eſtꝓpꝛiũ mouens alteri?ge neris.igit᷑ non opoꝛtet dare in quoiabet genẽ pꝛopꝛiũ mouẽs qð ſit res illiꝰgeneris. Et tñ dicit phus ꝙ opoꝛtet dare in quoliber genere
iſta ta pncipia ꝓpꝛia. ſcʒfoꝛmã puatdem ſp qñ diẽ tot ſũt ſpẽs S ſt ſpes ent.ſtat ei inin iectũ vel mãm. Ideo ſtati ſubdit ꝙ opoꝛtʒda ꝙ moiñ eſt in oĩ genẽ. Muia ad relatiõeʒ qẽ in
re pꝛopum mouens ⁊ exẽplificat vt mouens in genere ſanitatis eſt medicina⁊ in factione domuſars domificatiua. ⁊ tñ nõ in oĩ genere ꝓpꝛiũ mouẽs eſt res illiꝰ?generis.vt ĩ genere quãtitatis nõ dat ꝓpꝛiuʒ mouès qꝛ quãtitas non eſt foꝛma actiua. Bile eſt de pᷣncipio mã li.nã eẽ ꝓpꝛiã mãm alicui?generis nòẽ aliud qᷓ cẽ mãm pꝓpinquã ad foꝛmã illiꝰgeneris vr ipſa mã pma per quãtitatẽ eſt ꝓpꝛiũ ſuſcepti uum qualitot coꝛpalis. Bilr eſſe mouens ali euiꝰgeneris nõ eit aliud qᷓ; eẽ aptũ natũ indu cere determiate foꝛmã illiꝰgeneris. Cuʒ htñ ſtat ꝙ mã talis ſit res alteriꝰgeneris ⁊ ſimili ter mouens. Concedo 1̃ ꝙ licet nulla foꝛma accñtalis habeat mãm vel aliqͥd potẽtionale eiuſdẽ generiſex quo tãquam extrinſece ſibi ↄponatſicut q̃rit arguẽs:nõ tñ negoqn oẽs gctus ⁊ foꝛma receptibił in ſbiecto hẽat ꝓpũ potẽtionale. vbi illa albedo nõeſtitrinſece cõ poſita ex actu ⁊ potẽtia.tñ nũquã mã recipe ret actũ qui eſt albedo niſi haberet in ſe gliqͥd potẽtionale de genẽ albedinis.ſcʒ aliquã q̃li⸗ tatẽ pᷣmã.rde cuiꝰalbedo determiet᷑ ad hoc ſp iectũq̃facit ſbmꝓpꝛium ſuſceptm̃ albedinis. AEctus eni ⁊ potẽtiaꝓpꝛia ſemp ſunt in eodẽ genere. Wñ cõmentqtoꝛqͥnto phicoꝝ· cõmen io ꝙdiẽ potẽtia ad vnũqðq; pᷣdicam̃tũẽĩi ilo
genere pᷣdicandi in quo eſt actꝰqͥeſt cõplemẽ ius fm ꝙ d̃nt fm magis ⁊ minus. Et hoc eſt ven vt dicit pᷣnoiatꝰdoctoꝛ:ſi accipiat᷑ poten
tia pꝛo foꝛma q̃ nò eſt in actu caloꝛ ⁊ pðt eẽ cs loꝛ. qm̃ dicimꝰ ichoatideʒ foꝛme ſiue accipiat᷑ potẽtia pꝛo mñ exñ̃te ſub tali inchoatide pᷣdi cte ipſius fonne que non eſt in eſſe comple⸗ to. in materia:ſed in eſſe incompleto⁊ ilud
eſt ipᷣa foꝛma ſm eẽ remiſſũ accepta ad ſeip̃aʒ ßʒ eiſe intẽſũ acceptã.Mñ igit᷑ diẽ cõmẽtatoꝛ ꝙ act?⁊ potẽtia diuidũt oẽ genꝰꝙ iſta aũctaf veriſicet requirũt duo. pᷣmoꝙ ſit ibi diſtribu tio accõmodata vt in iſto dicto phiʒphicot
motus vt idẽ phus determiat in qͥnto.vñ ſic debet exponi tot ſůt ſpẽs morꝰ:quot ſůt ſpẽf entis acqſibilis ꝑ motũ. Pic etiã hic actus ⁊ potentia diuidũt oẽ genus qð hʒ potẽtiaʒ vł omne genuſcuiꝰeſſe pfectũ eſt acqͥſibile pmo tum.vnde potẽtia in genere ſbſtãtie eſt mã p ma potentie:in genere quantitatis eſt quiti tas. impfecta potẽtia in genere qualitateſtqᷓ litas ipfecta potẽtia in gie vbi reſpectuali — eſt ipᷣm vbi fluens.⁊ ſic diſcurren⸗ do ꝑ oĩa genera in quibus eſt motus.⁊ reqᷓ- ritur cognitio ꝙ iſtud dictũ ↄmentatoꝛis eqᷓ⸗ uoce repitur in ſbſtãtia ⁊ acch̃tib ſiue ãnolo
ice ſiẽ ⁊ oĩa pᷣncipia q̃ ↄponũter termis cdi — ſſtãtie ⁊ accñtaliter. Nã in genere ſſlã
tie ſolũ eſt ꝑotẽtia ſiectiua ⁊ ñ foꝛmat foꝛma
bilis.qꝛ eẽnria foꝛme ſubſtantialis non habet latitudinẽ infra ſuam eẽntiaʒ nec ſuſcipit ma gis ⁊ minus. In genere aũt accntiũ repitur iia potẽtia foꝛmalis foꝛmabilis que põt dic
inchoatio foꝛme ᷣm ꝙ foꝛma accñtalisẽ in ſi iecto ßᷣm eſſe remiſſum ⁊ ꝑmotuʒ intendiur
Bimiliier etiã põt in genere accũti aſſigna ripotẽtia ſbiectiua:non tamen eiuſdem gene ris logici. ſed eiuſdem generis phici kmꝙ di cimus ille foꝛme ſunt eiuſdẽ generis phici q hñt immediatum ſuſceptiuum.nã ppꝛi ſu⸗ ſceptiuũ quãtitatis eſt materia pᷣm infoꝛma ta foꝛma coꝛpeitaris ꝓpꝛiũ ſuſceptiuũ qlitat coꝛpał᷑eſt materia pꝛima quantitate affects fMotandum tamen ꝙ in genere qualitatiſ poc eſt ſingulare qð aſſignat᷑. ꝓpꝛiuʒ ſuſcepti uum illis qualitatibus que habent eſſe fluxi⸗
hile qð eſtꝓpꝛium ſuſceptiuuʒ illius generis
ſicer non eiuſdem eſſentie. Exemplum vrdin
—
— —
—
=
S S
— —
₰
— S*
2
1 5
idẽ in numero eẽt quãdoq; foꝛma in actu. vñ ſneitas eſt pꝛopꝛium ſuſceptiuũ luminis vt
—
2 02

—
*
— n br
rcon
Pmur ain
mis educibilibꝑꝓpꝛias trãſinutatões vt q̃ᷓli tates ſecũde qꝛpppꝛid cunt᷑. ideo hñt ſuſceprm̃ pꝛopꝛij generis. non
to niſiqðe do minoꝛẽ· ad pmaʒ foꝛme acctales ſũt ſi
cœlons· Et de iſtis datur talis regula. ꝙ om
nesqjlitateſ qᷓ pducunt᷑ ꝓpꝛia pdicte?ꝓpa ⸗
tranfmnntatide ꝙ ille requirũt ꝓpꝛiũ ſuſcepti num vt patet de lumine ⁊ de actibus itelligẽ⸗
ditquon potẽria eiuſdem generis eſt potẽtia
intelectiua.illa aũt accijtia q̃pducũt᷑ eadem
ductide q̃ pducitur ſuũ ſpm illa nõ hñt diſti eta ſuſceptiua eiuſdẽ generis nec eiuſdẽ eẽn⸗ tie. Vnde qꝛ eadẽ pꝛoductiòe pꝛoducitpſtã⸗ tia cõpoſita ⁊ quãtitas.⁊ eadẽ pꝛoductiõe ꝓ⸗ qucit ſupficies ⁊ dyafaneitas.ideoquantitas pʒ ppꝛiũ ſuſceptiuũ ſuigeneris diſtictũ abip ſalm eẽntiam nec dyafaneitas ſecus de foꝛ⸗
pꝛiã trãſmutatiõeʒ pꝛodu
eiuſdẽ eẽntie ſcʒ qualitates pmas:q̃ qꝙ ꝓducũ
—
tur eadẽ pꝛoductiòe cum ſuis ſbiectis:nõð reqͥ
rũt ꝓpꝛiũ ſuſceptiuũ ſui generis. ⁊ ſie ndẽ ꝓ⸗
ceſfus in infinitũ.ſed eſt ſtatus. Et ſic pʒ quõ
in quolibet genere repitur pꝛopꝛius act?⁊ ꝓp
pꝛia potẽtia nec ex hoc ſequi᷑q eẽntie foꝛma růũ ac
aliuʒ ſint cõpoſite intrinſece. ¶ Alit poſſet rñderic omne genus habet pꝛopꝛia potentiã logicam vel methaphiſicã⁊ ꝙ talis
porẽria ſimul cum actu circuit omne genus.
Mã omne genpᷣdicamẽtale hʒ illã duplicem potẽtiã: qꝛqᷓᷣlibet ẽ poſſibile poſſibiitare lo⸗
le poſſibilitare ſue cãe qꝛ nihil põit ip̃dicam̃ eſt cãtum ¶ Ndædicẽdũ negan vobatiòem dicẽdum.ꝙ implices ⁊ cum pꝛobal non. Muia oĩis mutatio per ſe vna ⁊.dicẽ ũc terminꝰmutatiõis põt accipi dupliciter Vnomòp termino foꝛmali ad queʒ trãſmu- ratur ſpm.ſicut dicim?ꝙ ſbm qᷓ dealbat᷑ mu⸗ tatur ad albedinẽ.⁊ materia ad foꝛmã in Fña tione ſbſtantiali. Alioꝰpõt accipi quãuis mi- n* heeh piuncto ex ſbiecto ⁊ termino foꝛ⸗ mali ſicut cõpoſitũ ſbſtãtiale põt dici termiuſ mutatiõis ſpſtãtialis. Tũc dicendũ ad rõem ꝙ ſumẽdo terminũ i pᷣmo ſenſu.maioꝛẽ vera in ſenſu zfalſa qꝛ nulliꝰmutatiõis niſi ſſtan tialis terminus ſic ſumptus eſt vnus per ſe. Cuius cauſaʒ aſſignat fanctus thomas itra ctatude eſſe ⁊ eẽntia. accñs ſupueniens ex cdiunctione ſui ců eo cui ſupuenit nõ cau⸗
ſu illud eſſe ſubliſtens in quo res ſnbſiſtit. ſed
cauſat eſſe ᷣm qð dicit᷑ vnum ſolũ ꝑaccũs. qꝛ ex ſubiecto ⁊ acchte ſolũ fit vnuʒ ꝑaccs. 0 exeoꝝ cõiũctõe nð reſultat eẽntia quedaʒ ſiẽ ex cðiunctide fonne ad materiã ꝓpter qð qcci dẽs nec habet rdem cõplete eẽntie necẽ půrs
eẽntie complete. Sed ſicut eſtens kinquid:
ſie nec iplicat ↄtradictiõeʒ ⁊ qðlibetẽ poſſi
ita eſt ⁊ eẽntia ßmquii poc ie. foꝛma igitac-
cidentalis ꝑ ſe fit pmolicet nõ phus aũt
ſolum loquitur de compoſito ſubſtõtiaiqõp ſe fit. quia cõſtituitur ex ptibꝰ que faciũt vnů
per ſe. nde dicit ibideʒ phs in textu. UMa
teria non generatur nec foꝛmns:ſed hoc aliqd
⁊ ſic accipit terminũ generatiõis ⁊nõð pmo
.
Zdæpbatiõem dicẽdũꝙ nõ opontet ꝙ
iud qð ſimplicius eſt intrinſece aliquo ꝙ ſit eo pꝑfectinili loquamur de re fubſiſtẽte. Ali⸗
as materia homis eſſet pfectioꝛ homie. Vn⸗ de in rebus ſubſiſtẽtibꝰquãtoaliquid paucio ribus indiget tanto pſectius eſt:non aůtĩ re bus non ſubſiſtenribus q̃les res ſunt accñ̃tia
¶Adʒ? vrõeʒ dicendũ ꝙ maioꝛeſt falſa. Ad rñdʒ capꝛeolus ꝙ ariſtotiles in illo
oco loquit᷑ ſolum de diffinitiòe ⁊ qͥditate ſub
ſtãtian lenſibilium vt patet quia dicit ibidem
ꝙ ſimplicium eſt alter modus. Kliter kmeun
dem rñdetur ꝙ griſtotiles vocat materiãom ne potentiale:⁊ foꝛmã omne actuale. In quo libet aũt qð in genere poniteſt illa duo iueni⸗
re licet non diſtincte realiter. Et hoc etiã ne⸗ ceſſario habent aduerſarij dicere.nam genus non eſt materia.igit᷑ mã nõ intrat diffinitiõeʒ
Acd aliã ꝓbatiõem dicẽdum 4 a non va let. Nam ad viffiniendũ aliquid pfecte nõ ſuf
ficit qualitercũq; ſignificare totam eẽntiã vif
finiti:ßᷣ opoꝛtet ſignificare explicite omia pn cipia ditfiniti intrinſeca. Vnde pᷣmo phicoꝛů dicitur. ꝙ diffinitio diuidit in ſingula. genus autem licet ſignificet totam eſſentiam cõpoſi ti non tñ expꝛimit quãlibeteius pꝑtẽ eẽntialeʒ in rõne cõcepti. quia ſolum expꝛimit eẽntiam
ditfiniti ſub rõne cõfuſe concepti⁊ non ſp rõe
diſtincte concepti ⁊ ecõuerſo de da.nec ex h
còmittit᷑ nugatio. non eni eſt repetitio eiuſdẽ
rei eodẽ mõ. Nam licet genus ſignificet totũ qðſignificat diffinitio:nõ tamẽ eodem mõ ·ſic
etiã ſicet dr̃a ſignificet totũ qð genꝰ:non tam
eodem mõ.⁊ ideo nõ cõmittitur ibi nugatio·
id“ pbatiõem dicẽdumꝙ eadem reali ncipiũ realis diſtinctionis ⁊cõue
tas põt eẽ pᷣncipiũ r i— nientie ſolum Pm rõem. Wõſtat aũt ꝙ cõueni emtia pᷣm rdem non opponit diſtinctioni reali nec cõuenientia generica diſtinctioniſpecifi⸗ ce.ſic aũt eſt de illa realitate a qua ſumit᷑ dfa.
nã natuã generis nõ dicit vna in diuerſis ſpe
ciebus. nãm diuerſe ſpẽs cõueniunti aliqua quiditate que realiter ſit vna ⁊ cõis eis: ſed ſo lum eſt vnapp tionem generis. hoc capꝛeolus. Alie rões fu rio
ter indeterminatidem vel pꝛ pter indierm̃inatam rðem que fundat inten⸗
erunt ſolute in queſtionibus ſuper poꝛphi⸗
6 2

Mueitio
5
—
Berikquinto. virum ðecem nõplura
int p̃dicam̃ta. Arguit᷑ꝙ nõ.Pꝛimo q
Mnot modis dicit vnů oppoſitoꝛũ ot modis
reliquũ vt dicit phus bmo topicoꝝ: ß ga⸗ liſſimũt ſpãliſſim̃ diuidut ex oppeſito ⁊pluã üt ſpecialiſſima qᷓ; dec. ꝗᷓ eriã generaliſiima ¶ʒeſic tantum vnũeſt pꝛedicamẽtum ſubſtã tie. igitur tãtum vnũ debet poni pᷣdicamẽtuʒ
ccidentis renet ↄña vt pꝛius. quia ubſtan tia r accñs ſunt oppoita vt pꝛiꝰigitquot mo
dis dicitur vnum tot modis ⁊ reliquuʒ.ſʒ ſic. Quod ꝑ ſupabũdãtiam dicit᷑ vni ſoli con nenit. ß generaliſſimũ eſt hmõi:igiteſt tantuʒ vnum. ¶omnis diuiſio ⁊ muſtitudo redu citur ad vnů eẽntiatr qð eſt pꝛius in illa mul⸗ titudine. ergo ſi ſin multa genera aliqð vnñ eſt pꝛius illis: ß genergliſſimis nihil eſt pꝛiuſ igitur non multa WMuito ſic: albumeſt vni
rſale quia pdicatur in quid de hoc albo⁊ ð
„
illoꝛ⁊ tamen in nullo genere ponitur. igitur plura opoꝛtet eſſe qᷓ; decem pꝛedicamenta.
Mi. pꝛobat quia ſi poneretur in aliquo iſio
rum decem maxime in pᷣdicamento qualitat ſed hoc non. quia quglitas non pꝛedica tde al boiſta eni eſt falſa album eſt qualitas.igitur debet poni pdicamentuʒ concretoꝛum quali atis.ſimiliter ⁊ glioꝛum pᷣdicamẽtoꝛum.⁊ ſic erunt xx. pᷣdicamẽta. decem videlicet abſtra-
ctoꝛum:⁊ decẽ concretoꝛuʒ. ¶¶ Lonfirmatur
quia quale pꝛedicatur de albo quero ſub cui? vtis rõne.non accñtis. quia non adeſt ⁊ abeſt Non dfe. quia non diſtinguit album ab alijs non pꝛop quia non cõuertitur cum albo. ñ ſpecierſpecialiſſime.quia nõpᷣdicatur de plu ribus ſpeciebꝰ ergo ſub rõne generis.⁊ non babet ſupueniẽs genus ergo eſt genus gene
raliſſinuʒ.⁊ ñ non eſt illud gen qðeſt qᷓlitas
nõ habet eaſdem ſpẽs cum̃ nõpdicetde eiſ dẽ:quale eni nõ pᷣdicatde abedine: ergo ẽ ali
ud gjliſſimũoſic.itẽtões ⁊cp ſe ſtitclligi biles. qꝛ diffinibiles ⁊ inter eas eſt ſupius?ĩ
ferx pↄñs aliqð ſupᷣmũtillud aũt nò habet aliqð ſupuenies genpoꝝ. quia ens diuidit᷑ in ens extra aiaʒ⁊ in ens in aia.qð diuiditur in intentides:ſicut ens reale in res ꝗẽ vnum
3 generaliſimũ⁊ noĩat pᷣdicameètũ intẽtionum
7ſic. ſʒ diuiſiõeʒ entis accipit diſtinctiop̃
dicamẽtoꝝ:ß ens diuidit in actuʒ⁊ potẽtiam
igitᷣm diſlinctiõem act?⁊ potẽtie ſi umit᷑etiaʒ diſtinctio pᷣdicamẽtoꝝ vt alia ſit cooꝛdinatio enium in actu:alia entiů in porentia. Et hoc fᷣmn qqʒlibet genus.igitur ⁊c̃. ⸗ In oppoſitũ ecit ariſtotiles ⁊ oinne aqueſtione quinq; faciam pᷣmo ponam notabi
es expoſitoꝛes. In iſta
vubia quedã moue bo.qnto rñdeboad rö. nes facias.
8. ¶Muãtum ad pꝛimũ notãdum bmo. ꝙ pituʒ poteſt capi dupliciter. vno m
porotali coœꝛdinatione oim pdicabiiiũ vn
dꝛdinis ſe habentium fm ſub⁊ ſupꝛa. ⁊h mõ eſte in pꝛeqicamẽto eſt eſſe inſicut parseſ in ſuo toto. Alio modopᷣdicamẽtum capit᷑ ꝓſu pꝛemo ialis cooꝛdinatidis. ⁊ ſic ſubſitia dici
ur pꝛedicamentũ ⁊ quaitafæt. Erũccein
dicamentoeſt eſſe ſubtali generaſiſimo. Hotãdũ ⁊ꝙ pꝛedicamẽtũ ſeu genus gija liſſimũ dupliciter pot accipi.vnoꝰ p ipſis itẽ⸗
tionibus generalitatis ⁊pdicabilitatis. Slio modoꝓ ipſis rebus in quibus tales intentio nes fundaniur: mo modo dicunt ens rõnie
vel inenties ſchas.⁊odicũt ens reale inq tales intẽtões fundant᷑. Kccipiendo ergo ge nus vel pdicamẽtũ pmodiuiſio pdicamenti abſolute accepti in hoc pᷣdicamẽti vel in illð ⁊generis in hoc genꝰx in iludẽ diuiſiointen tiois ſecũde ⁊ cntis ronis in entia rõnis. Bi uiſio aũt emiſ reglis in genera ſeu pᷣdicamen i eſt q̃ſi diuiſio ſbiecti in accijtia comdqᷓ en⸗ tia accidũt entibꝰrealibꝰ Piuiſio aůt emifre alis extra aĩam in ſbam q̃litatẽ quãtitaẽ ⁊ in alia ẽ diuiſio entis realis extra aiam nð qͥdem vniꝰin rẽ nec tʒ ròeʒ cõenß ſoluʒ bm nomẽ
in enria realia realiter diſticta ß herpheꝰqði
beto pᷣqõne nona. ʒonotdnm ꝙ duplicit aliqd poi denoiari abalio ſcʒ intrinſece⁊ ex⸗ trinſece. Penoiatio intriſecg ẽqua aliquid ð⸗ noiatur ab aliqͥ foꝛmaliter ſibi inexð̃te vt põ dicit aĩal ab aiĩalitate iexñte ſibi foꝛmatr⁊ iſio
mo denoiani q̃tuoꝛ pma pdicamẽta.ſcʒ ſiaq
litas quãtitas rela tio. Penoiatio extriſecaẽ q̃ aliquid denoiat᷑ abaliq ñ exñte in ſe foꝛmali
ter. vt aliqͥd dicitur locatũ a ioco qui ñ̃ eſt foꝛ
maliter in locato:ß ĩ locãte. Sitr aliqd dicit
ꝑale a tpe nõ ſibi foꝛmalr iexte:ß exijte ice Sitr aliq́s dicit᷑ veſtit?a veſtimẽto nõ ſibifo maliter iherẽte. Silr aliqs dicitagẽs abeſ ctu ꝓducto:⁊ aliqd dicit᷑ patiens. q h ʒ fomã abagente.qꝛ paſſio eſt foꝛma ðᷣnoiata abage
te. Situatũ dicit᷑ aliquid ab extriſeca vᷣnomi natiõe vnius ptis abalia. vt ciarius poſtea ð clarabitur.⁊ ſic patetꝙ ſeꝝ pꝛincipiaſoluʒ de nominant denominatione extrinieca inquan tum ponunt in numerum contra pma qᷓtuoꝛ
Motandum quartof̃m herpheun eadeʒ
queſtione pꝛimi qðlibeti. Et videtur cõſonu dictis ſancti thome ꝙ ſex pꝛincipiaquantum ad naturam denominantem non differunta pzimis duobus abſolutis: ſed quantum ad e lud quod requirit ad eoꝛum diſtinctãdeno⸗ ia · ⁊cõcluſiõem.ʒinferam aliqua coꝛelaria
minationẽ. Exẽplů vt ſupficies concaua lo⸗

+
5= =—
—
5— —
2
—„% . 5 ..
cãtis ſtütriſece denoiĩat růc hẽt modũ deno ⸗ minãdi qᷓ;titatis. Si aũt extriſece tũc habʒ modũ denoĩandi ipſius vbi.vñ aliud reqrit ad hoc realit᷑ quod denoiat intriſece. ⁊ alud requirit᷑ ad hoc qð denoiet extriſece ꝙffo
tandũ quarto ꝙ aliquid eẽ pᷣdicamẽtũ renle pot imelligi dupłr.vno m ab oꝛdine reali.
quia videlicet.x.ſint reales oꝛdines rerum. 2⁊ſic falſũ eſt ꝙ decẽ ſin pᷣdicamẽta quia oꝛ
do qͥẽ int pdicabilia vniꝰ generiſ gjaliſſimi
nõ oꝛdo rerũ ſed ſolũ rõnis. alio mõ a rea⸗ lifũdamẽto.⁊ ſic dicũt᷑.x.pᷣdicamẽta realia.
quia cuiuſlihet oꝛdis rõnis fundamẽtumè ens reale.& Motãdũ ſexto. ꝙ logicus non
ſiderat oꝛdinẽ realẽ reꝝ ꝑſe quia illaè me⸗ thaphiſice cõſiderõnis.ſed cõſiderat oꝛdie
reꝝ qui cõ petit ipß ᷣmꝙ ſũt obiectiue in in
tellectu. nã oꝛdine rerũ perfectioꝛa fᷣm enti-
tatẽ pᷣcedũt.⁊ ſic deꝰẽ pꝛimũ pncipiuʒ oꝛdi
nereꝝ. poſtea pmꝰ angelus ⁊ perfectiſimꝰ: ⁊deiceps de natura ãgeloꝝ: poſtea homo:
poſtea alie ſpẽs pᷣdicamẽti ſbe. Pado.n.rea lis nõattẽdi᷑ fm genẽa gf̃aliſſid in pᷣdican⸗ imo gialiſſia ſũt iperfectiſſima i illo oꝛdine ſed ille oꝛdo attẽdit᷑ penes oꝛdinẽ pfectiðis
ptẽrũ ſpãliſſimaꝝ in gñe ſbe.⁊ talis oꝛdo nõ ẽ oꝛdo foꝛmalis vᷣdicatiõis: qꝛ ſupius in iſto oꝛdie nõp̃dicat᷑ foꝛmaliter de iferioꝛibꝰ: ſed odo realis exceſſus foꝛmalis pfectiõis. Si
güt attẽdat᷑ realis oꝛdo geneꝝ.tũc ĩ oꝛdine aẽ pꝛioꝛſecũdo qualitas.tertio qᷓ;titaſ.qᷓꝙr to actio.qnto paſſio.ſexto ſitꝰ.ſeptio vbi.oc tauo quãdo. nono habit? decimo relatio.qᷓ
ẽmime entitatis. ita vt multi opianteames
ens ronis ſolũ. Sic igit᷑ logicus ſolũ cõſide ral de oꝛdie qui applicat᷑ ipſis rebꝰ decẽ ge nerũ hmꝙ ſunt obiectiue in intellectu. nam gialitas ſᷣm rem ndẽ ſupꝛa hoĩiem. ſed ſolũ hm laritudiem foꝛmalis pᷣdicationis. Iſtis notatis ſit hec cõcluſio rfalis. de cem ſüt pᷣdicamẽta diſticta realit hʒdiſtictoſ modos ðᷣnoĩandi fales. pꝛobatur iſta cõclu rioper ſufficientiam ſic.
(Pis denolatio pᷣme ſubſtãtie aut ſumit abitriſtco aut abextrinſeco.ſi ab itrinſeco hocẽ dupliciter: aut ab abſoluto aut a rela-
tione.ſia abſoluto ⁊ hoc dupłr: aut per id
titatẽ·⁊ ſic ẽ ſubſtantia.aut ꝑ inheretiam: et poe dupliciter: quia aur ratione materie. ⁊ ſic eſt quatitas:aut ratione foꝛme.⁊ ſic eſt alitas. Bi a relatione que eſt ratio ad ali ud ſe habere.⁊ ſic ẽ relatio. que etiam deßo⸗ ninat denoiatione itrinſecg. Si ſůitur ab
extrinſeco:puta ab shre accidẽte abſolu e
to·⁊ hot dupliciter. vela foꝛma accientali
inceterminata ad vnũ pdicamẽtj ĩmo repi
bili i pluribꝰ pᷣdicamẽtis.⁊ hoc duplicit. vel
denoiat agẽs ⁊ ſic dẽ actio. qꝛ actioẽ foa ab ſoluta denoians agẽs ſiue ſit qᷓtitas ſiue qᷓi tas. vel denoiat᷑ abagente ⁊ ſic dã paſſio:qa
paſſioẽ q̃litas vel qᷓ;titas hñſcãm effectiuã
auta foĩa accñtali detminatipᷣdicamẽti.⁊ hᷣ dupt vel a qᷓ;titate vła q̃litate.ſi aqᷓ;titate:⁊ hoc duptr vel a qᷓtitate ꝓmanẽte vt a loco: ⁊ hoc duplicit:vei a loco ſimplr⁊ ſicẽ vbi ł aloco medite certa diſpõne partiũ ⁊ ſic eſt ſitus.vel a qᷓ;titate ſucceſſiua.⁊ ſic ẽquãdo. ſia qualitate vta figura artificiali. ⁊ ſicẽ ha bit?. qꝛ veſtis ẽ ĩq̃rta ſpẽ pᷣdicam̃ti q̃litatis. Mr iſta acluſiõe ſequuntur quatuoꝛ coꝛ relaria. Pꝛimum coꝛrelarium. hiftictio dicam̃toꝝ vel ſufficiẽ data ꝑdiſtictof mo dos ſignificãdiẽ imptinẽs. ꝓbaturqʒ in lo⸗ gica ↄſiderant᷑.x.genera reꝝ vt ſubſternun tur ſecũdis itẽtiõibꝰ logicalibꝰ?⁊ nõ grãma ticalibꝰ.iõ ſufficiẽtia coꝝ dʒ darijpentia rõ⸗ nis logicalia.ſ.per diſtictos modos pᷣdican di? nòpdiſtigtos modoſſigificãdi. Woꝛ relariũ v. Bufficiẽ pᷣdicamẽtoꝝ qͥ dat ꝑ reſpectꝰ intriſecus aduẽiẽtes ẽ fra ꝓbat᷑ qꝛ takſumfi⸗pᷣſuppðit ꝙy ſex pᷣn⸗ſint reipect?ex triſece ajuẽiẽtes.ſʒ hẽ flm vt ĩfei⸗ ꝓhabit ig 2. ʒ coꝛ. is ſufficien? qᷓ ᷣnotat ſer pᷣncipia icludẽ fſpectĩ vł ie ꝑ aliquẽ ręſpectum talis eſt inſufficiens. pꝛobatur. Muia rõ foĩat vniꝰ pᷣdicam̃ti ñ ẽ rõ altip dicamẽti ðnoĩiandi ꝓpa vᷣnoĩatõe: ß reſpe⸗ ctus ẽ rõ foĩatp̃dicamẽti relatðiſpᷣciſe imo ois reſpectusẽ de gůe relatiõis vt iferi? ꝓ babit᷑. igitur ⁊. ¶ Muartũ coꝛrclarium. Sufficiẽtia pꝛedicamẽtoꝝ que dat ꝑ diſtin ctos modos pᷣdicãdi fũdatoſ in diſtictiſmo dis denoiandi a diſtictis rebus ſũptis:taliſ ẽ artificialis ⁊ bõa ⁊ cõgruit methaphiſico: ⁊ logico. ꝓbatur:quia diſtict? modus pᷣdi⸗ cãdi ſůitur a diſticto mo intelligẽdi: diſtict? modus itelligẽdi ſũit᷑ a diſticto modo deno minãdi. diſtictus modus denoĩiandi ſumit᷑ a diſtictis rebus denoĩatis nõ quidẽ deno⸗ minãtibꝰquia eadẽ eſſentia põt denoiareð noiatiõe quãtitatis ⁊ denoiatiõe ſitus. tẽ eadẽ res põt denoiare denoiĩatiòc actiõis qᷓ litatis vt poſtea patebit. ꝛ aũt talis ↄgru it methaphiſico ⁊ logico ptʒ. quia ſi cõůde rent᷑ res pꝑ ſe.⁊ itẽtio pᷣdicãdi per accis ſic cõgruit mechaphiſico. Si aũt cõſideret᷑ itẽ tio ꝑſe ⁊ res per agcidẽs:ſie congruit logi co.¶¶ Ande ſãctuſ Thomas in cõmẽto ſup quito methaphi. capło de ente ſic dat ſuffi⸗ cientiam. ¶ Sciẽduʒ iquit ꝙ pꝛedicatum?

fvno modo er ſe vt conſtituit ſubſtantiã vel redu. ¹ ſubicctij trivliciter ſe põt habet. vno modo rea per v*. — ch iuqnbdeſubiecwuzyr cùdi plicatcãs eiſctiuãz hocnðnnullacreuu ntn poen gial nam ſoꝛies ẽ ilud quod ẽaial. raẽ ens per ſe hm boetiũ effectiue· velcam boc pᷣdicarũ dicitur ſignificare aʒbmiſt kinal hociteꝝn on velfornalẽ ſie accidẽſ Fhhn Eett quodeſt ſubſtan a particularis ðᷣquo ẽetiã enſper ſe.⁊ ſic nd ſolů gonuenit ſubſtã— tbini omnia pꝛcdicantur. Secundo modo vt ſu tie. xel cauſam materaiẽqõtra.quia nu ich matur pꝛedicqtum ab coquodèĩ ſubiecto; kcõparatioad ertrinſecuz eſtdeeſen a n em ineſt ei in ſe ⁊ abſolute conſe⸗ ſoluti.ſed poſſe ſubliſtere alhs eſt ex cõpara i quod quidem ineſt ei in ſe ⁊ abſo urt wlus⸗ uens materiam? ſic eſt quãtitas· vel vt cõ rione adextriſecum: igit noneſtde ratione ü tquens foꝛmas ſin eij qualitas· vel ineſt ſubſtantie nili foꝛſandicas circſribuq o ei non abiolute ſedi reipectu ad aliud. ⁊ ſic ditarẽ ſbſtantie diuerſũ omnio. ⸗ Peŕ ynon eñt ad aiiquid. ¶ Tertio modo vt pꝛedica igit diuidit᷑ ens in decẽ pꝛincipia rerum di⸗ i ins b — ſubiectũ er nihil. immo immediate ſignificat tum ſumatnr ab eo quod eſt extra ſubiectů coꝙ per Mhil ngh quod contingitdupliciter· vno modo viſic omnia pꝛedicamena Erdiuiſioeniis inze np 6 qmninoextrs lubiectumquod qudemſi; ceʒgeneraeſt ſolum diuiſio vocis in ſua ſig viut ſit menſura ſubiecti pꝛediqatur per moduʒ nificata immnediata:quo modo equiuocuzà qnb pabitus · vt cumdicitur. Joꝛtes eſt calcia conſilio deſcendit in ſus equiuocãta. n ms. Gilautem ſit menſur eius cum men ¶ Munc reſtat reſpondere ad argumenta. M nn ſura extrinſeca ſit vel locus vel tempus ſu gene hut metur pꝛedicamẽtũ vel ex tẽpoꝛe.⁊ ſic erit raliſimum ⁊ ſpecialiſimum non ſunt oppo cn quãdo ·vel ex loco ⁊ ſic erit vbi. nd cõſidera ſita ſed omnino diſperata. Ad ſecunduʒ pufnn to oꝛdine partiũ in loco quo cõſiderato erit negalur conſequentia. ⁊id pꝛobationemði nnn ſitus · Alio mõ vt illud aquo fumitur pꝛedi cendum ſicut pꝛius ꝙ ſubſtantia⁊ accidens ſkoun catun kmaliquiq ſic in ſubiecto de quopᷣdi non ſunt oppoſitaſub vno genere.· ſed cio imnn cat ⁊ ſiquidẽ li ßm ſuũ pꝛicipiuʒ ⁊ſic pdica diſperata.ieomultiplicatio vnius nonar mihd bit vragere. nãactionis pꝛincipiũ eſtin ſub guitur ex multiplicatione alrerius. AMd minirm iecto. Si autẽ hm terminũ.⁊ ſic p̃dicabitur tertiuʒ dicendumꝙ ſuperlariuus dupliit ſiünign vr paſſio. Ex quo clare patet ꝙ ſexpꝛinc poteſt exponi. vnom ercf ſii pia ſumuntur abeoquodeſtertrs ſiecinzʒ. ſumomnium.aliomodonegat ſnin Iteʒ actio non eſt in agente niſi hpꝛincipi excedi ab aliauo alio— m njgun im. Itẽ paſſio eſtiageme ᷣm terminuʒ:qa lum eſt generaiiſſinumſimp— nimign paſſio denoiatur abagẽte ſicuta terminoa luminaliquo— ſc mjinmic uo pꝛoceſſit. ed hic ſũt quatuoꝛ du⸗ neralius omnibus als in ſuo genere.⁊ pnr 3 ſ vtr iuiditur i apitur hic quando dicitur ꝙ deceʒ ſunt ge riicnti —. velaliſina. ¶ Jecundomodoquodibe— encra rerũ diuiſione reali ꝑ diaſ. RKeſpon— pniviw.] eo⁊ dicoꝙ nõ: quia nõ pot habere diferẽ iſtoꝛumdecemeſt i oẽ poſitiuũ quodẽ extra nihilſice nihi ſub 4 iſima: negatiue e⸗ ibzunic e e do decem ſunt generaliſſima: negatiue ex icen terfugit rònẽ entis.ſp aũt genẽ extra ròeʒ cenumcn iſictidn Hecũdum ponendo. ¶ Vd quartum dicendumꝙmt. Sin. die. gil ens nõ põt hre dias. chec— eq ad vni iticni .h ui tudo pꝛedicamentoꝛum reducitur ad ymm dubiů. vtꝝ ens diuidat᷑ in decẽ gia reꝝ diu u—— anmrih bertilipmodon aneeeee Siu ien qa ſequeret᷑ ꝙ decẽ gůa nodifferrẽt foꝛmali rationis cuia per nimtyſchii . spiſi tate annalogice pꝛedicationis. quia p ter. ſed ſolũ modali? quodẽ falſũ:imo ſůt foꝛ vnitate an— idente töpyl P s dicitur de ſubſtanria qᷓ; de accidente. vihun malit diueriu. Tertiũ dubiũ vtrůensdi Pꝛius dicirur deꝛu qicamentori vmijan .—— liter dicitur ꝙ multitudo pꝛedicame n. vidat pmodos qſůt per ſe⁊ nõp ſejipñ liendur itatem intenrionis fecunde kihraon irie vie lẽ 5ens. ſieſt reducitur ad vnitatem in„ un ꝙ ndꝛquia pſeitas velẽ ens vel nõ ns. ue bicitur pꝛedicamentoꝛum. que inentio— wiriſt ens tůc ens icludit in rõne ſua.⁊ ſic nd põt ꝗq— dratite dickur nne — cunda vniuoce licet denominatiue dicit uſzötn ipfũ cõtrahere. Itẽ hic ↄmitteret᷑ nugatio ſcunda um pꝛedi⸗ ime 30 ſas n ic ibus rebus decem generum p Wy ẽdo ſbaẽ ens p ſe.ſiẽ nõens.igit᷑ no pot de omn n —— ens ad ſbam:nec põt chnef„— heprob ritp 2„* 4—.. rn—+— og ſtãtiã. Vtẽ ſba diffẽret ab accñte ⁊ ꝑñ enl.ii ℳ ponitur in ge⸗ in 9 dicis qᷓ nõ ẽ ens qͥditatiue ſed ſolũ ẽ modus ceroißo w . ⸗— 5 11„*„ 6* emis. orraſeque— tione ſigniſicati ſuenhahn phm in iin diterrẽt quiditarie ſed ſolũ modaliter. pᷣie⸗ ratione lignin Rutiu

—— 4 —2 —— —— 2—
*
—
**
pꝛedicamẽtis albů ſolʒ qualitatẽ ſignificat
ßhẽ ratione modi ſignificãqi. qꝛ ſignificat crete. modus aũt ſignificãdicumſit enſrò nis grãmaticale non poteſt variare quidita tes reponibiles in pdicamentis. q̃libet eniʒ res ratione ſue qͥditatis ponit᷑ in pdicamen
to. vñ homo ⁊ hůanitas i eodem genere po
nũtur:quia ſũt idẽ eſſentialit ⁊ ſoluʒ df̃n in möſignificãdi qui nò variat qͥditateʒ rei.ſic ẽtquale? qualitas. Bi arguis quia iſte mo duiſignificãdi fũdat in mo itelligẽdi quo in telligo qͥditatem pᷣciſe ⁊ nõ pᷣciſe. modꝰ aů
inteſigendi eſt ens roͤnis logicale.igit ẽwa riatio ĩn ẽte rationis logicali. Vico ꝙ acci⸗ dit quiditati intelligi pᷣciſe vel non pꝛeciſe. Muiditas aũt per ſe ponit᷑i pꝛedicamento ym eaque ſibi intriſece ⁊ per ſe cðueniunt. ynde per eẽntiã cõuenit hoiꝙ ſit vniuerſat᷑
4ſba vnde pciſe intelligẽ vel nõ pꝛeciſe non variat rònes pꝛedicamentales. Md ↄfir⸗
mationẽ dicendũ ꝙ quale pꝛedicatur de al⸗ bo ſub rone generis qualitatis ⁊ nd ſub ra- rione concreti vel abſtracti quia iſti modi ſi gnificandi qui ſũt entia ratiðis grãmatica- ſia nõ variant qͥditates reponibiles in pᷣdi⸗ camento. li aũt qui dicũt ꝙ ſoluʒ termini
ponũtur in pꝛedicamẽto:iſti habẽt ponere
oia eẽ pᷣdic amẽta ſigni.⁊ nullũ eẽ pᷣdicamẽ tũ reꝝ ſed ſolũ ſignoꝝ. Itẽ tales potiꝰ vᷣbe ſent foꝛmare arboꝛẽ pꝛedicamẽtalem ĩ grã matica qᷓ; in logica. quia ſolũ grammatica ð termiat de terminis ſignificatis. ſti debe rent pdere pᷣdicamentũ cõcretoꝝ diſtictum a pꝛedicamẽto abſtractoꝝ terminoꝝ. Item deberẽt pere pᷣdicamꝭtũ rectoꝝ diſtinctum a pꝛedicamẽto obliquoꝝ. Itẽ debẽt diſtin⸗ guere pꝛedicamentũ terminoꝝ ſingulariuʒ à pꝛedicamẽto terminoꝝ ſignificãtiũ plura liter. nog aũt logici nihil curamꝰ de entibꝰ:
rònis. Ad ſextã dicendũ ꝙ rò bene ↄclu
dit. ꝙ dabile ẽ pꝛedicamẽtũ intẽtionũ ſecun dau⁊ iſte oꝛdo maxime ẽ logice cõſideratio
nis. vnde ſi logica eẽt ſcia debuiſſet poſuiſ⸗
ſe talẽ oꝛdinẽ ⁊p ſeip̃ʒ ðᷣſidẽaſſe. ſʒ qꝛ ſciaen
rõnis nõ ꝑſe ꝑquirit᷑ ſed ſoluʒ ꝓpter co
nitiõem reꝝ.iõpᷣdicamẽtũ rerũ nõ ponit᷑ ĩ logica.⁊ ibi docet᷑ quomò debemꝰ intẽtides applicare rebꝰ. qᷓlis aũt ſit ille oꝛdo in ſeq̃n tiqõe declarabo. Ad ſeptimã dicẽdumꝙ
diuiſio entis ꝑ trãſcẽdentia nõ facie diſtictõ
nẽ pᷣdicamẽtoꝝ.act? aũt ⁊ potẽtia ſũt tran⸗
ſcẽdẽtia⁊ trãſcendũt oẽ genꝰ. iõ diuiſio eni
pea nõ facit diſtictõeʒ pᷣdicamẽtoꝝ. Nli?dã g potẽtia accipit᷑ duptr. vno mõ ꝓ illo qð denoiat᷑ ab ipſa potẽtia.⁊ illud nde i aliquo
ad pꝛimum argumemum.
ge·qꝛ eſt merũ nihil. vt qñ dico ãtichriſtuſ poſſibilis:certũ ẽ ꝙ antichriſtꝰ poſſibiliſeſt
nihil nec in aliquo põit᷑ genere. Mlio mò ac cipit᷑ ꝓ potẽꝰ denoiate.ſ.ꝓ potẽtia diuia:⁊ iſta ditfert ab oĩ genere.⁊ iſta ẽt diuidtt vẽ genus a ſe:quia in nullo genere ẽ:nec faẽ di⸗
ſtinctum genus. aliter dicitur ꝙ eadẽ resqᷓ;
eſt in actuẽ in potẽtia.i.ẽ poſſibilis eadein dico negatiue nõ poſitine: vt ſuperius tuit declaratum queſtiòe ſecunda in reſpoſione Weritur ſexto. vtrum aliquod ſit pꝛe Vdicamentum entis rationis logicalis o intellectu iſtius qnis notandum
Pm herpheũ in tractatu de intẽtiõib ꝙ du⸗
plex ẽ ens ronis.ſ.ens ratiois cõſequès na turũ reꝝ naturalit᷑:ſuppoſito tamẽ actu itel ligẽdi vt fũdamẽto oppoſite relatidis ⁊ ens rònis quod cõſequitur mere voluntatemi⸗ ſtituẽti. pᷣmũ nominat᷑ ens ratiõis intẽtio nale. ad cõſecutiõem pꝛimi nõ cõcurrit volů
tas niſi quãtũ ad exercitiũ quia intelligim?
ců volumꝰ.ad ſecũduʒ cõcurrit volůtas. ni hil enĩ voces ſignificarẽt ad placitũ niſicd⸗
currẽte voluntate iſtituẽtis. pꝛimũ eſt ideʒ circa oẽs.qꝛ eadẽ ẽ logica circa oœẽs.⁊ nð
ẽ idẽ circa oẽs.iò nõ eſt eadẽ grãmatica ẽca
oes nec eedẽ dictides nec eedẽ regule grã⸗ maticales.& Motãdũ ſco ꝙ ens ronis cõ
ſequẽs vocẽ ex volũtate iſtitueni diuidit᷑ẽ
ens rõis gramaticale ⁊ ĩens ronis rhetoꝛi
cale. Ens rõnis grãmaticale ẽ ens rõniſ qð ↄſequit᷑ vocẽ ex volũtate inſtituẽtis p̃ʒ ꝙ oꝛ
dinat᷑ ad rhetoꝛicalẽ ↄgruitatẽ. Ens ronis
ẽ ens rõis qð cõſequit᷑ ipſũ vocẽ iã inſtitutã
ad ſignifichdũ ex volůtate iſtituẽò ʒqð ap
plicat᷑ ad oꝛnatũ. vnde ſequit᷑ cũ oĩs ſermo oꝛnat?pᷣſuppõat congruitatẽ ꝙ ex còſequẽ ti rhetoꝛica pꝛeſuppòat grammaticam.vtꝝ gutem ſibi ſubalternetur vel non non ẽ pꝛe ſen ſpeculatiõis declaraf. Mõndũ tertio ꝙ in omni ſcieutia vbi tractatur de pluribꝰ non tractatur de ipſis vt plura ſunt vel vt diſpe rata:ſed pꝛo tanto quia habent quen⸗ dam oꝛdinem adinuicem quia plura vtplu ra ſunt non ſunt vnius conſiderationis.ſic igitur quia logica tota eſt ſolum foꝛmaliter de intentionibus ſecundis vtqueſtione du odecima ſuper poꝛphyrio declaratum exti tit. ideo maxime logicus debet inquirere ð oꝛdine intentionum ſecundarum logica⸗ lium.vt perfecte cognoſcatur ſuum ſubiec tum: quodẽ eſſe intellectiuum quod idem eſt ſicut pꝛima intentio in abſtracto in ſe ⁊
in ſuis partibus ſubiectiuis. ſtis no⸗

tatis ſit hee concluſio relponſalis. Ratiõa biliter ponitur vnum pꝛedicamentuʒ entis rõnis logicalis. pꝛobatur: quia illud ponit᷑
rrationabiliter quod conſonat veritati:⁊ eſt
oꝛdinatiuum rationis ⁊ ductiuum in perfe⸗
etam cognitionem ipſius entis rationis in
ſe ⁊ in ſuis partibus ſubiectiuis ᷣm moduʒ ſed poere pꝛedicamentũ entis rationis lo⸗ gicalis eſt huiuſmodi.igitur ⁊.maioꝛ nota minoꝛ ꝓbat᷑ · quia aliquis ẽ oꝛdo iter entia rationis logicalia ſupioꝛitatis ⁊ iferioꝛitas
ſoꝛmalis incluſionis ⁊ pꝛedicationis.ſed ta
liſoꝛdo nominatur pꝛedicgmentũ quia hoc eſt eſſe pꝛedicamentum. Itẽ talis oꝛdo co⸗ gnitus valet ad diſtictiõem partium logice
yt diſtincte poſſit cognoſcide quo ente rõiſ
tractet᷑ h in iſta pte logice vel i illa vt pfecte cognoſcat ens rõnis iſe ⁊ in ſuis ptibꝰ ſub iettiuis Muiſautẽ ſit iſte oꝛdo ⁊ quale ſit
poc pᷣdicamentũ entis rõnis logicale pate⸗
bit in lequẽti diuiſide. Enriů rònis aliud cõ ſequitur naturaliter res ipſas pꝛeſuppoſi to tamen actu intellectus vt fundamento oppoſite relationis aliud conſequit rem ex voluntate inſtituenris.de pꝛimo tractat logica. de ſecũdo tractãt grãmatica ⁊ rheto rica. Ens rõnis logicũ quod eſt eſſe intelle tiuũ diuidit᷑ in ens rationis cõſequẽſ pᷣmã operatiòem intellectus.⁊ in ens ratiõis:qð conſequit᷑ ſecũdam operationẽ intellectus ens rationis cõſequès pmã operationẽ in⸗
tellectus diuidit᷑ in ens rationis conſequẽs
pmam operationem itellectuſcirca naturã vniuerſalem ⁊ in ens rationis conſequèẽs pᷣ mam operationẽ imellectus circa nauram particularem. Et iſtud nominatur ſingula ritas. Ens rationis conſequenſ pꝛimã ope rationem intellectus circa naturam vniuer ſalem quod nominatur vniuerſalitas diui. ditur in ens rationis conſequens naturam
vniuerſalem intellectam vel per reſpectum
sd infra ⁊ ad ſupꝛa.⁊ nominatur inferioꝛi- tas nature cõmunis reſpectu alterius vel ꝑ reſpectũ ad infra.⁊ hoc dupliciter.vel in⸗ telligitur eſſe in inferioꝛibus ÿᷣm eſſentialeʒ incluſionem vel fm accidentalem. Bi pꝛi⸗ mum hoc dupliciter. vel m rem⁊ modum ſitvel ᷣm rẽ tantũ. Si pmů hoc duptr.vel in pluribus genere differentibus.⁊ ſic eſt ens rationis quod dicitur generalitas: que babet ſub ſe hanc generalitatem⁊ iſtam 2 neralitatem:vel intelligitur eſſe in plurib? rolum numero differentibuſ⁊ ſic eſt ſpecia lijas ⁊ habet ſub ſe hanc ſpecialitatem ⁊ illã
Sim reʒ tantum ⁊ non mmodum. ⁊ſicẽ
alitas: que habet ſub ſe hanc differentia liratẽ ⁊ ilà. Siaũt eſt ens rõnis cõſequens naturã vniuerſalẽ itellectã in oꝛdie ad infra
ßᷣm accitalẽ icluſionẽ:⁊ hoc duplr velfʒac
cidẽtaleʒ icluſionẽ adequatã ſiue cõuertibi lem ⁊ ſic eſt pꝛopꝛietas jubqua hec pꝛopꝛie
tas ⁊ illa reponuntur fmꝙ capiũtur vt me
₰
re ſecunde intentiones. Si hm non conuer uertibilem ⁊ ſic nominatur accidentalitas:
ſub qua hec accitalitas ⁊ ila.¶ Si autẽ ſit ens rõnis conſcquès ſecundã opationeʒ in⸗
tellect? hoc contingit dupliciter: aut cuʒ diſ
curſu rationis aut ſine diſcurſn. Gi ſecun⸗ dum: hoc dupliciter:aut conſequitur actuz complexum ſiue componentem: aut diuidẽ tem qeſt ſimptr vnus. ⁊ ſic ẽ ꝓpocathego⸗ rica. aut qͥẽ ex complexide ſiue cõiunctione vnꝰ⁊ ſic ẽ ens rois qð noĩat᷑ ꝓpoſitio ypo thetica ſiẽ ens rõniſcõſequẽs actů inteilige di diſcurſiuũ hoc ẽ dupłr:aut ſequit actum diſcurſiuũ perfectũ:⁊ ſic noiatur ſilogiſinꝰ
aut imperfectum.ſi perfectũ:hoc ẽ duplicit aut circa materi neceſſariaʒ aut nõꝛſi circa
materiã neceſſariã. ⁊ ſi ẽ ſilogiſmus demòꝰ ſtratiuus. Si non:hoc eſt dupliciter: autↄ
ſequitur actum ronis cõplexũ perfecie cir ca materiã ve ꝓbabilẽ. ⁊ ſic ẽ ſilogiſinꝰtopi
cus.vel circa mãm appent ſoluʒ pꝛobabilẽ. ⁊ ſic ẽ ſilogiſmꝰ ſophiſticus· Piautem eſt ens rationis conſequens actum intelligen
di diſcurſiuum imperfectum:hoc comingit dupliciter vel circa materiam non habentẽ oꝛdinem ſuperioꝛitatis ⁊ inferioꝛitatiſ:⁊ ſic eſt exemplů.vel circa habentem:⁊ hoc du ⸗
pliciter.vel conſequitur actum diſcurrendi
ab inferioꝛi ad ſuperiuſæ ſic eſt inductio. vt a ſuperioꝛi gd inferius.⁊ ſic eſt enthimema ꝛdo iſte ſequitur in iſta figura. Pꝛedicamentum entis rõniſlogicalis: ¶Ens rationis aut ẽ cõſequens res natu raliter ⁊ non eſſe inrellectum:aut eſt conſe⸗
quens res ex voluntate inſtituentis. ſi eſt conſeqnens res naturaliter:⁊ non eſſe intel
lectumi:aut ex pꝛima operatione intellectuſ
aut ex ſecunda operatione intellectus. Si
ex pꝛima operatione intellectus:aut circa
naturam vniuerſalem aut circa naturamꝑ ticularem. Si circa naturam vniuerſalem. aut in habitudine ad infra ⁊ noiat cde ſupi- aut in habitudine ad ſupꝛa ⁊ nominatur co mune inferius. ieſt commune ſupiꝰ· aut ßʒ eẽntialẽ ↄckonẽ:aut fʒ accĩtalẽ ictonem ſißʒ eẽntialt ictonẽ aut fʒ rẽ ⁊modů aut ſo
vititen jinr ir dif mnndfn ſtininscu

iů ßᷣm rẽ nõ bin moditſi ᷣm rẽ⁊ modũ:auti plurib ſpẽ dr̃ntib:⁊ ſic ẽ genꝰ vel gñalitas
zut ptib ſoluʒ nůero dfniibus ⁊ ſic eſi ſpe
cief velſpecialitas. ſi eſt genus vel gjialitaſ tunc hec generalitaſæ hec galitas · iſpes t ſpecialitai:rũc bec ſpecialitas ⁊ hec ſpeciali
aſi ſolũ tʒ modũ:⁊ ſic ẽ differentia vel dif
frẽtialitas. Si ßᷣm accñtalẽ incluſibem: aut
ym cõuertibilẽ identitatẽ ⁊ ſic è ꝓpꝛium:aut
fm incõuertibilẽ idẽtitateʒ. ⁊ ſic eſt accñs.ſi
ẽ ꝓpꝛiũ.tũc hec ꝓpꝛietas ⁊ hec ꝓpꝛietas. ſ
gecidẽs hec accñtalitas ⁊ hec accñtalitas. ſi
ẽ cõſequens res ex volũtate iſtituẽtis ⁊ tale ẽde quo tractat grãmatica⁊ rhetoꝛicano
minat eẽ inſtitutũ.⁊ tũc aut non diſcurſiua aut diſcurſiua:ſi nõ diſcurſiua: tũc aut ẽ ſim
licit vna ⁊ ẽ ꝓpoſitio cathegoꝛica:aut non ſnprr vna ⁊ ſic ẽ ꝓpoſitio ypotetica. Siñ ẽ diſcurſiua:tunc aut pfecta ⁊ ẽ ſilogiſmus: tůc aut circa materiã neceſſariã:⁊ ſic ẽ demõ ſtratio.⁊ tůc hec demf̃atio ⁊ hec demõſtra⸗ aut circa materiã ſimpkr ꝓbabilẽ. ⁊ ſicẽ ſilo giſmus topicus.⁊ tũc hic ſilogiſmꝰ topicuſ ⁊hie ſilogiſmꝰ topicus.aut circa matiaʒ ap
arẽter pbabilẽ. ⁊ ſic ð ſiogiſmꝰ ſophiſtic?
⁊tẽ hſilogiſ? ſophiſticꝰ⁊ h ſiloꝰ ſophiſticꝰ.
gutẽ diſcurſiua iperfecta.⁊ tũc aut int equa
lia ⁊ ſic ẽ exemplũ:aut iter ñ eq̃lia. ⁊ tũc aut
aſingularibꝰ ad vniuerſalia⁊ ſic ẽ inductõ itẽ hec iductio ⁊ heciductio. aut ab vniuer⸗ ſalibus ad ſigularia ⁊ ſic ẽ enthimema.item hoc enthimema⁊ hoc enthimema.
Eiſta arboꝛe ſine ditficultate repire
Ipoteris varias diffinitiões logicales: xkpʒdiſcurrẽdo. Vle vel vłitas ẽ ens rõis logicũ ↄſequẽs pᷣmã opationẽ intellectꝰcir ca mãm cdem i hitudine ad ſua iferioꝛa. Si gularitas ẽ ens rõnis cõſequèẽs pꝛimã opa-
tionẽ itellect? circa nãm realit incõicabilem
Benus vel galitas eſt ens rõis logicũ cõ ſequẽs pmã opatiõem itellectus circa nãm còeʒ ↄſideratã i hitudie ad ifra ß̃ʒ cẽntialẽ i cluſiõem eiuſdẽ m rẽ⁊ hᷣm modũ ipluribꝰ ſpẽ dintibus. Speẽs vel ſpãlitas ẽ ens ròis cõſequẽs pmã opatiõem itellect? circa nãm
cdem lideratã iĩ hitudie ad ifra fm eſſẽtialẽ
icluſidem eiuſdẽ fm rẽ ⁊ modũ ĩ pluribꝰ ſo⸗ lum nůero df̃ntib· Wf̃a vel dralitas eſt ens ronis cõſequẽs pmã opatiðem itellect? cir- ca naturã cõem cõſiderataʒ i hitudie ad ifra bmn eſſẽtialẽ icluſiõem eiuſdẽ pᷣm rẽ tantum: ndm modũi pluribꝰ ſpẽ d̃ntibꝰ ⁊ ſicdiffi niůt ſpẽs ⁊ d̃a ĩquãtũ ſũt ſigna vłia pᷣdica- biliað ſuis iferioꝛib. Inqᷓtũ autẽ ſpes dici
tur aſpecificãdo ita důfinit. Specialitas ſi
2 2 ——
ne ſpẽs foĩaliter accepta ẽens rðnis conſe
quès pᷣmã opatidem itellectꝰ circanaturam cdem ihitudie ad ſupioꝛẽ nãm idifferẽtem ad multas ſpẽs quaʒ ſpecificat. Bitferẽtiat᷑
dfalitas dicta a dirferre faciẽdo ẽ ens rõnis
cõſequẽs pmã opatiõem itellect? circa nãm cõeni ex cõſideròne ditfoꝛmitatis vel ad aliã naturã cdem. Pꝛopum ſiue ꝓpꝛietas ſcha itentiðalit capta ẽ ens rõnis cõſequẽs pᷣmã opationẽ intellectuſcirca naturã cdem i ha bitudie ad ifra pᷣm accñtalẽ icluſiõem ⁊ ↄuer tibilẽ in pluribꝰ nũero dr̃ntibus.⁊ ſic cõſide
rat ſub rõne vlis. Si aũt gccipiat᷑ ſᷣm rdeʒ
pꝛi ſic diffinit. ꝛopꝛiũ eſt ens rõnis cõ equès pᷣmã opatiõen itellect? circa natu⸗ rã cõem i hitudie ad aliã naturã cõem ex cu ius pꝛicipis adequate ⁊ itrinſece oꝛit᷑. Acci dens ſiue accidẽtalitaſẽ ens rõòis ↄſequens pmã opatiõòem intellectus circa nãm chem in hitudie ad infra ᷣm accidẽtalẽ ⁊ incõuer tibilẽ icluſibem eiuſdẽ in ipſis. Pꝛopoſitio ẽ ens ronis cõſequẽs ſecũdã operationemi tellect? nõ diſcurſiuãcirca rẽ. Mꝛopoſitio cathegoꝛica ẽ ens rònis cõſequès ſecũdam opatidem itellect? nõ diſcurſiuã ſimpłr vnã circa rẽ. Mꝛopd ypotetica ẽ ens rõnis ↄſe quès ſecũdã opatibem itellect? nddiſcurſi- uã ↄiũctione vnã circa rẽ. Silogiſmꝰẽ ens rònis ↄſequẽs ſecũdã opatidem itellectꝰ diſ curſiuã ꝑfectã circa rẽ. Cõſequẽꝰ vt diſtin⸗ guit᷑ ↄtra ſilogiſmũ ẽ ens rònis ↄſequenſſe cũdã oꝑatiõem itellect? diſcurſiuã impſcãʒ circa rẽ. Semoſtratio ẽ ens rõnis cõſequẽs ſecũdã opatiòem diſcurſiuã pfectã itellectui eirca nãʒ neceſſariã. Silogiimꝰ topicꝰẽ enf ròis ↄſequens ſecũdã opatiem diſcurſiuã fectã intellect? circa materiã ſimptr pꝛoba ilẽ. Silogiſinꝰ ſophiſticus ẽ ens ronis cõ⸗ ſequẽs ſecudã opatibem diſcurſiuã ꝑfectaʒ i tellect? circa materiã apparent᷑ ꝓbabilem. Enthimema foꝛmaliter acceptuʒ eſt ens ra rationis conſequens ſecundam operatiòeʒ diſcurſiuam imperfectam ipſius intellectu circa illationem particularis ex vᷣniuerſali. Inductio eſt ens rationis foꝛmalitcr acce⸗ ptum eſt ens rationis conſequens ſecundã
operationem diſcurſiuam imperfectam ip⸗
ſius intellectus circa illationem vniuerſalis ex particularibus ſufficienter enumeratis.
Exemplum eſt ens rationis conſequens ſe eüdã opatiòeʒ viſcurſiuã ipfectã ipſiꝰ itelle
ctꝰ ẽca ſile iq;tů ſite ẽ. Sic ig pʒ qᷓ leuit oĩa entia ratiòis poſſũt diffiniri cognita arboꝛe
pꝛedicamentientis rõnis logicat. Mtʒẽtqᷓ
tůtfundamẽta entiũ rõnis ꝓpꝛia ſuper qut

fundantur m ꝙ ſunt obiectiue in itellectu Bed hic incidunt dubia. ꝛimum du⸗
hiũ vtrũ omẽs iſte ditfinirõnes ſint qͥditati⸗
ne vel ſolũ deſcriptiue/ mñdeo ꝙ oẽs ſunt
diffinitiões deſcriptiue qꝛ diffiniunt᷑ ſecũde
itentiones q̃ ſunt entia rònis ꝑfundamenta ſua ideſtꝑ res mꝙ ſunt obiectiue in itelle
ctu.res aũt realis ⁊ actuſintelligẽdi ſunt ex
tra qͥditatẽ entij rõnis. ¶ Becundũ dubiũ.
Muomoentia rõniſ deberent ditfiniri: ſiq⸗ ditatiua ditfinitide ditfinirent᷑. Mñdet᷑ ꝙpꝑ pꝛia genera⁊ per ꝓpꝛias df̃as que ſũt no i icognite. vñ gen ita deberet ditfiniriqͥd ditatina diffinitioe. Wenꝰẽ vte a ponẽdo.a. ꝓdf̃a ꝓpꝛia ſua. gee ẽ vle. b.ponendo. b. ꝓdr̃a ꝓpꝛia ſua.ſ Tertiũ dubiũ qua ari- ſtoteles ⁊ al logici ñ diffinierũt ẽtia rõiſßᷣʒ tu diffinis. Mñdeo imo ariſtoteleſ ita dif init entia rõnis nõ ſm vᷣba qͥdẽ ſed ᷣm itelle ctũ.ſi verꝰ intellectus diffinitõnũ eius ꝑqui rat᷑· nec curauit inqͥrere dras ꝓpꝛias entiuʒ rõnis que nõ ſũt cognoſcibiles a nobiſ.⁊ qꝛ cognitio entium rõnis nullius vtilitatis eſt nili ꝓ qᷓ;to applicant᷑ rebꝰ.ið ſemp intẽtões logicaies ꝑ fundamẽta ⁊ per actꝰ intelligẽ di notificat:qa ipſa logica nõẽ ſcia:ſcd ſoluʒ modus ſciẽdi vt in q̃ſtiõibꝰ ſup poꝛphyrio declaratũ extitit. ſfMotãdũ aũt ꝙ ſicut eſt oꝛdo entiũ ronis logicaliũ.ſic etiã ẽ oꝛdo en tiũ rõnis grãmaticaliũ in quo ponunt᷑ tmi⸗ niſignificatiui inqᷓ;tũ ſignificatiui ſũt.qðpᷣ⸗ dicamẽtũ repis mgf̃alit᷑ oꝛdinatũ in grõma rica artificiaii: quã ↄfecit qͥdã frater iohãneſ fptis cunise icatoꝝ eduent? nurẽbẽgenß require ſi vis ſcire. Muartũ dubiũ vtruʒ pᷣdicamentũ ſecundaꝝ intẽtionũ logicaliuʒ ⁊pdicamentũ ſigni ſint ideʒ pᷣdicamentum. Rñdeo ꝙ nò:quia pᷣdicamentũ ſigni eſt pꝛe dicamentũ tminoꝝ ſignificantiũ ad placitũ Ex quibꝰ cõſtituit pꝛedicamẽtũ grãmatica le:qꝛ ſignificatio vocis ẽ ens rõnis grõãmati cale ⁊ nõ logicale.ẽ aũt vtile pere tale pᷣdi⸗ camentũ in grãmatica vt ho ſine magno la boꝛe poſſit cognoſcere diffinitiões tminoꝝ ſignificatiuoꝝ ad placitũ.Muintũ dubi- um. In quo pdicamẽto ponit᷑ ly deuſ.ly hõ ly petrus. Mñdeo ꝙ ponunt᷑ in pᷣdicamẽto
ſc reductie tanquã indiuidua tminoꝛum
ſtantiuoꝝ.vnde ly deuſeſt indiuiduũ hu ius termini deus iquantũ è vox ſignificati- ua.⁊ ſic tales termini ſingulares vt ſingula res ſůt ponunt᷑ ipᷣdicamento grammatica li:non autèĩ pꝛedicamento logicali: quod ẽ pᷣdicamentũ itentionũ ſecundaꝝ logicaliuʒ t nð grãmaticaliũ. ¶ Bextum dubium in
quo ponũt iſta ſigna circulus ãnulus ra⸗ mus oñdens vinũ quia vident᷑ ẽt pdi in pꝛ
dicamenio ſigni: uia talia ſgnheul ali⸗ as res. nã circuluſãte tabernã ſignificat ibi ppinari vinũ ⁊ ſic de alhl. ñdeo de talib⸗ ſignis non ſunt ſcie: quia variant᷑ fm cdſue
tůdines termioꝝ: quia circulꝰquiſignificat
in vno ceruiſiã in alio vinů yel pomatium: xſic derelinquunt᷑ abente. Vmponere eniʒ rẽ ſignificare aliã rẽ ſoliuſdeiẽ.vox autem ex natura ſua ad ſignificandum.
Meritur ſeptimo.vtrum omnia pze.
dicamenta ſint pꝛeciſe vna res cuʒ ſß ſiantia. Be hoc eſt dnplex opinio. pꝛima o⸗ pinio dicit ꝙ omnia nouem genera acciden tium ſunt eadem res cum ſubſtantia. quoqd pꝛobant ſic. primo. Suppoſito ꝙ pꝛedica mentum eſt oꝛdinatio pꝛedicabilium ſecun⸗ dũ ſub⁊ ſupꝛa. arguunt ſic. Muoꝝ partes eẽntiales ſůt vna reſreatr ex ipß ſũtvna reſ pʒ de ſe. ſed partes cuiuſlibet pꝛedicamenti
ſunt vna res ſcilicet genus ſpẽs ditferen⸗
tia que nõ df̃nt realiter. ideo oĩa pᷣdicamen ta ſut vna res. ¶ Becũdo ſicq ſe habent ſj cut añs ⁊ cõſequens in ꝓpone ↄditiõali ila
ſůt vna res:ptʒqa cõſequẽès ẽ de eẽntia añi ſed iba ⁊ accũs ſũt hmdi dicendo ſic accidẽſ eſt. ergo ſba eſt. Quia detur oppoſitũ tune accñs poteri eẽ ſine ſubſtantia: quodẽfal-
ſum ⁊ impoſſibile. ¶ Tertioſic. Quecunq;
diſtiguũt᷑ eẽntialr vnũ poteſt eẽ actualion exiſtente.ſed ſba nõ poteſt eẽ ſine accidẽte.
igit᷑&.maioꝛ nota.minoꝛ pꝛobatur:qꝛ ho nd poteſt eẽ ſine q̃ruoꝛ qualitatibꝰ? nec coꝛ⸗ pus ſine figura? ſuperficie. Muarto ſic. plus differũt oꝛdinatũ in gje ⁊ nð oꝛdiatuʒ ꝙ; oꝛdiatũ ⁊ oꝛdiatũ. ptʒ: qꝛ pᷣma opponunt tradictoꝛie:ſecũda duo nõ. ſed oꝛdinatuʒ? nõð oꝛdiatũ nõ diſtiguunt᷑ realit.igit᷑ oꝛdina tũ ⁊ nõ oꝛdiatũ diſtinguũtur realit. Mui
to ſic que ſunt idẽ idẽtitate matiali illa non
diſtinguũt᷑ realiter. ſed oia decem geherain yno hoie ſũt idẽ mimero.igit ⁊. Sexto to ſic. que ſũt de cõſiderõne logici nõ ſunte alit diſtincta: qꝛ logicus ñ cõſiderat res: ſed itẽtiones ſolũ. ſed decẽ pꝛedicamẽta ſuntde conſideratione logici vt patet ex libꝛo pꝛe⸗ dicamentoꝛum.igitur decem pꝛedicamen⸗ ta non diſtinguuntur realiter. patet: qui vna pꝛopꝛietas vni ſoli rei conuenit: ſed de⸗ cem pꝛedicamenta habent vnam pꝛopꝛieta
tem quia pꝛopꝛietatem entis. igitur. A.
Dctauo ſic. Muecunque ſunt eademin vno tertio reſolubili⁊ ſimpliciſimo illa ſt eadem int ſe:ſed ſubſtãtia ⁊ oĩa acctia ſiunt
—— „

n.
vmm in ente cuius coneeptuſeſt ſinplicimi mus in alius irreſolubilis igitur c᷑. ¶ Klia
6
eſt opinio antiquoꝝ qui volunt ꝙ non omia entia ſunt eadem ců ſba realiter · quod ꝓbãt multiptr. Mꝛimo ſic que differũt differen⸗
ria maioꝛiqᷓ; eſt ſpecifica illa ditferunt realit᷑
ſed nature decem pꝛedicamentoꝝ diffepumt differentia pluſqᷓ; ſpecifica igitur ⁊ M. nota. quia que plus differunt qᷓ; differentia reali.ila non ſunt idem realiter immo realit diuerſa.ſed ditferentia ſpecifica eſt ditferen⸗ tia farigi᷑⁊. WM iterũ ꝓbat᷑ quia homo et aſinus funt diſtincta entia realiter. Irem al⸗ bedo ⁊ nigredo ſunt diſtincta realiter. igitur S. Contra maioꝛem ꝓpoſitõnem inſtat quia ſequeretur ꝙ actio ⁊ paſſio differrẽt fa⸗ liter: quod tamen non concedis. Reſpõdeo ꝙ diſtinguuntur realiter in ròne denominã
tis ⁊ denominati: alias non· quia eadem foꝛ⸗
ma vtdenominat agens dicitur actio vt de⸗ nominatur ab agente dicitur paſſio de in⸗ ferius ¶ Becundo non diſtinguuntur realiter ſunt vna res:ð hm te omnia pꝛedica menta non diſtinguunt᷑ realiter. igitur omia pꝛedicamenta ſunt vna res:ſed omnia pꝛedi camenta ineludunt omnia entia.igitur omia entia ſunt vna res. Iſta concluſio bm debi⸗ tam foꝛmam ſilogiſticam elicitur ex pꝛemil⸗ ſis ⁊ eſtfulſa igitur aliqua pꝛemiſſarumẽ fal⸗ ſa. non maioꝛ ergo minoꝛ. onfirmatur om nia pꝛedicamenta hm te ſunt vna res ⁊ nò ſũt vna res vniuerſalis quia nullam talem poĩs igitur vna res particularis.⁊ ſie omniaeẽnt vnuʒ ens reale particulare. quod eſt erroꝛĩ⸗ pꝛobatus in pꝛimo phicoꝛum ꝑphm: igitur Z. Tertio. Wmniſdiuiſio realis requirit membꝛa diuidentia realiter diſtincta.ſed diui ſio entis realis in deceʒ pꝛedicamenta ẽ diui ſio realis igit᷑⁊.ſed rões diſtinctiue ſbe ⁊ ac cidenris ſunt hmõi mẽbꝛa. igitur rões diſtin ctiue ſbe ⁊ acctis ſunt realiter diſtincte.igit᷑ tßa⁊ accidens ſunt entia realiter diſtincta a. mi ſilogiſmi patet quiaex hoc diſtin⸗ uitur diuiſio realis adiuiſione rõis. Mi.ẽ pſius phi quinto ⁊ ſexto methaphiſice. Muarto. lla que ſic ſe habent ꝙ vnñ ab alio dependet realiter illa diſtinguũtur reali ter:ſed ſie eſtꝙ omnia aceidentia dependent realiter ab ipſa ſba. igitur omnia acctia diſti gut realit᷑ ab ipᷣa pa. a.nota qꝛ idẽ nõ de pendet realiter a ſeipſo. Mi. ꝓbat᷑qꝛꝓpter talem dependentiam accidentia nõ nominãt᷑ ens niſiqꝛentis ſeptio mechaphiſice ⸗Mui
to illa ſůt diſtineta realiter que realiter ↄiune
tafaciunt ens reale vnũ ꝑaccñs.ß ſba? accñ
tia ſunt hmðl igit S.TPa.nota. qens pe
accidens ᷣm phm ſextò methaphiſice dicit illud quod ẽ ↄpoſitum ex naturis diuerſoꝛi pᷣdicamẽtoꝝ. wicit notanter naturis qꝛ vnij
pꝛedicamẽtũ ponit in nůeꝝ ↄraaliud. Mi
ẽ phi. vi. methaphiſice. ¶ Bexto ſic. quccun q; ſic e habent ꝙ multiplicato vno realit no multiplicatur aliud realiter illa ſunt diſtinc ta rcaliter. ß ſba ⁊ gccñſſic ſe hñt igi᷑⁊ ma. nota quia pꝛedicata ↄtradictoꝛia realit᷑ non
poſſunt veriftcaride vno realiter. Mi. ꝓba
tur quia ſunt nouem genera gccñtiũ ⁊ nõ ei niſi vnum genꝰbe igit⁊.¶ Peptio quecũ ſic ſe hñtcꝙ vno gato ñ generat᷑ aliud illa unt diſtiycta regliter.ß ſbax accfſunt hmi igit ⁊c. Ma notaqꝛ impoſſibile ẽꝙ idẽ gñe ⁊ nõ giet᷑· mioꝛꝓbat᷑.quia nullũ accũs griat quia generatio iolũ terminat᷑ ad ſpam?non ad accñs ¶Mctauo.illa que ſic ſe hñt ꝙ vno
annihilato nd annihilatur aliud illadiſtiguũ
tur realiter ß annihilato accidente non anni hilatur ſba jgitur ⁊c̃.Ma. nota per pꝛimu⸗ pncipiuʒ. Mi. ꝓhatur quia annihilato actu intelligendi meo non annihiloꝛ ego. ſile ẽ de actu amandi odiẽdi videndi oĩa enim iſta ac cidentia cadunt in nihil& Nono. quecũq; ſic ſe habent ꝙ vno tranſbſtantiato non tranſb⸗ ſtantiatur aliud illa diſtinguũtur realiter pʒ ꝑbmum pꝛincipium.ß tranſbſtantiata ſpa panis in coꝛpus chꝛiſti non tranſubſtantiat᷑ quantitas in ſacramẽto altaris igi᷑ ⁊c. Mi. eſt articulus fidei ſ¶ecimo quecunq; ſic ſe hñt ꝙ vnñ eſt terminuſmotus ⁊ nõ aliud illa ſunt diſtincta realiter:ß quantitas eſt termiꝰ motus augmenti t ſikiter qualitas terminuſ motus alteratõnis ⁊ vbi terminus motꝰloca lis ⁊ non ſba igi᷑ ⁊c̃. Sndecimo. quecunq;
ſic ſe hñjt ꝙ vnũ põt ſepari ab alio ilia diſtin-
guũtur realiter.ß accns poteſt ſeparis ſba. igit᷑⁊c. Ma. nota ꝑp pᷣmũ pncipiũ. Mi. ꝓba tur qꝛ in ſacramento altaris quantitas ſepa tur aſpa bin fidem. uodecimo. illa qͥ ſic ſe habent ꝙ vnuz ineſt alteri ⁊ non ecduerſo illa diſtinguũt᷑ realiter.ß fic eſt ꝙ accñs ineſt ſbe ⁊ nõ ſba accñti:igitur ⁊c. Ma. notapꝑpꝛi mů pncipiũ. Mi ꝓbatur quia inyſſe ẽ ꝓpuʒ accñ̃tis realiſ.yertiodecimo. lla que ſic
ſe hñt ꝙ vnů ñ includit aliud eſſentialiter nec
ecõuerſò illa diſtinguũtur realiter.ß eſſentia
ſbe nõ includit accidens eſſentialiter. igitur
zc. Ma pbatur.qꝛ cũ idẽtitas eſſentiat? re alis ſit eadẽ qͥchd nõ includit aliud eſſentialii nec reglitr. Mi. ꝓbatur qꝙglias ſpaeſſet ẽi pacchl. Hic igitur claret ꝙ ſba nðẽ ſus acc ria:⁊ ſic om nia pꝛcdicamẽta nò dicũt vnã rẽ
v

cũ ſba.¶ Ad rões alterius opinionis ad p⸗
mam dõm qꝙminoꝛeſtfalſa.adꝓbatõnẽ dðm ꝙ pꝛedicamenti vt ge
n* ſpẽ
7dr̃a ſint ĩ vno vna res nð tamẽ ptes
omniũ pꝛedicamentoꝝ inſil ſunt vna res · vñ
lcuiuflibet poteſt capi dupłr. vno mð colle ctiue.⁊ ſic minoꝛ eſt falſa. Klio mõ diſtributi ne diſtributõne accommodata · minoꝛẽ vera ſed nõ ſequitur ꝓpoſitum. non enim ſequit᷑
ſi ꝑteſhꝰpñti lint vna res ⁊ pteſalteriꝰſint vnats ꝙ collectie ꝑteſcꝰlibʒ pꝛedicamẽti ſit
vna res.¶ vd tertiam dicendũ ꝙ maioꝛ eſt
falſa. quia— ꝙ omnis locus eſſet intri
ſecus. ſ aũt falſum eſt. Jtem reduco rõnẽ ſic ↄñs ẽ de eſſentia añcedentis.ßᷣ bñ valʒ crea⸗ tura eſt. igitur creatoꝛ eſt.igitur creatoꝛẽ de eſſentia creature non valet. Vnde licet ace dens ſit de rõne ↄñtis in inferendo ꝓbabilit non tamẽ ĩ eſſendo.non enim valet arguere voluntas ſiue appetitusẽ igitur intellectus eſt. igitur appetitus intellectiuus vel volun tas eſt inteliectiuus. Neget᷑etiam ꝙacc̃ſeẽ ſine ſba eſt impoſſibilẽ. ¶Acd tertiam neget᷑ minoꝛ inmo dico ꝙ ſba hois pꝑ potentiam di uinã abſq; incluſione ↄtradictõnis poteſteẽ ſine quatuoꝛ qualitaivque diſtinguũt᷑rea⸗ liter a ſba hominis. Et coꝛpus de giie quãti- tatis poteſt eſſe ſine figura extrinſece termi name quantitatem. Jtem coꝛpus de gůe poteſt eſſe ſine ſuperficie. ß coꝛpuſde gie q̃n titatis nõ poteſt eſſe ſine ſupficie. quia eſt eſ⸗ ſentialis ꝑs eius ⁊ integralis. ¶ Ad quartã dðm ꝙ maioꝛeſtfalſa.ß bene cõcedoꝙ plꝰſũt diuerſa:non aũt ſunt plꝰ dr̃a.¶ Ad minoꝛeʒ dicendũ ꝙ lʒ oꝛdinatum in gůe ⁊ nõ oꝛdinatũ ſeʒ ens rònis quod nõ eſt oĩdinatũ in genere pꝛedicamentali reali ⁊ ens reale nõ differant realiter ſunt tamen nõ idem realiter.⁊ h ſuf⸗ ficit. ¶ id quintam dõmꝙ maioꝛ intelligit᷑ de identitate mãliꝑ ſe. Ad minoꝛem dõm.ꝙ omnia accidentia in vno homine faciũt vnů ꝑaccñs cũ hoĩe.ß ex h nõ ſequit᷑ ꝙ ſint ſim⸗ plłr vnů realiter. ¶ Acd ſextã dicendů ꝙ vex eſt de illis que per ſe ſuntde conſideratòe io gici.ad minoꝛem dico ꝙ logicus pꝑaccs tra ctat de decem gñibus reꝝ vel entium realiũ vt viʒ doceat intentònes logicas applicari entibus realibus.¶ Ad ſeptimã dicendum ꝙ minoꝛ eſt falſa quia decẽ pꝛedicamenta nõ ht vnam ꝓpꝛietatem niſi m nomen ſicut nec ens eſt eis commune niſi ᷣm nomen.
¶ id octauã dðʒ ꝙ ſba? accñs ſolũ ſunt v⸗ nů in nomine entis ſed non in conceptu ent Mnando dicis ꝙ ceprus entis eſt ſimplicil ſimus. dõm veꝝ ẽ ſimplicitate ↄfuſfionis ß ñ
ſimplicitate pfeetʒnis.
Aeritoctauo. txꝝ ſa 7 gntitari na res. Se iſtaqõeẽ duplex opinio.
py nõ oĩis quantitas ẽ eadẽ cũ ſba.quiaquan⸗ tiras albedinis non ẽ eadẽ cũ ſbe Beclaun dictů eoꝝ eſt ꝙ aliqua quantitas ẽ eadem ců ſbarealiter ſcʒ quantitas ipſius ſe ¶ſtaʒ opinionem narrat. Pecam in ſecundo ſen⸗
tẽtiarus.⁊ ꝓbat eʒ multiptr pꝛimoſic m nẽ rẽ abſolutã pꝛioꝛẽ alia re abſoluta põtde⸗
uſde potentia abſoluta ↄſeruare ſine alia re abſoluta poſterioꝛe nòmutãdo rem pꝛioꝝem finaliter vel localiter. Fſtam ſupponit tanqᷓ vnam maximã. Si ergo ſba ſit res abſolut diſtincta a poterit deꝰ de potẽtiq abſoluta ip
go aliqua ſba puta lapis remota quantitate aſba lapidis ven ẽ dicẽ ꝙ talis ſba eſt in loco
t habet partem extra partem.ß oẽ iludqðẽ
in loco ⁊ hʒ ꝑtem extra ptem ẽ qᷓ;tů igit᷑ iba ſecluſaquacunq; re abſoluta diſticta realiter a ſe erit quanta. ß nihil poteſt eſſe quantũ ni⸗ ſi ꝑquantitateʒ igit᷑ pa ſecluſaquacũq; re a⸗ tia includit quantitatẽ. ſequi᷑ igit᷑ ꝙ ſaẽ q̃n titas. ¶ Wonfirmat iſta rõ pᷣmo ſic. Puppo
no ꝙ deus ꝑ potentiam abſolutam remoue-
at a ſba lapidis quantitatem tunc arguo ſit.
Pmne ilud quodẽ in loco occupariue ilud ẽ quantũ b ſba lapidis ſecluſa quantitate ẽ in
loco occupatiue.igitur fubſtantis lapidis in eſſentia ſuz eſt quanta.⁊ p conſequẽſ baerit qjntitas. Ma.ẽ phiquarto phicoꝝ.Mind rẽ ꝓbo ſic. Suppono ꝙ locus in quoẽ ſbala
pidis appellel a.ſuppono⁊ꝰ ꝙ ſba lapidis? de gie ibe. Tůc arguoſic. Coꝛpus quodeſt in loco a in quonon eſt aliud coꝛpus oecupa
tiue occupat locũ a. patet quia ſiderur oppo ſitũ hẽo locũ nõ occupatũ coꝛpoꝛe quodeſt impoſſibile vt patet in quarto phicoꝝ. ßſub⸗ ſtantia lapidis ẽ coꝛpus de genere ſbe vipr
ꝑſecũdã iuppoem ⁊ẽ ilocoa ꝑ pᷣmũ ſuppoli
tũ. Inquo loco non eſt aliud coꝛpuſ occupa
tiuẽ·ʒ ſba lapidis occupabit talem locũ. ꝙ⸗t in loco a non ſit aliud coꝛpus occupaieꝙ⸗ bo ſic. Impoſſibile eſt duo coꝛpoꝛa non ſein bibeniia in eodem loco eſſe:ſed cum ſbakpi dis ſi coꝛpus non inbibitũ alteri coꝛpoꝛ v
notũẽ de je.ʒ in loco inquoẽ a nd erit iud coꝛpuſnec pos ab glio goꝛpoꝛe occupãtus
Secũdo ↄfirmo ſic. Vmne coꝛpus mo⸗ bile eqᷓtů vrpatetꝑ phᷣmntophicon.&
lapis— aquantitate ẽ coꝛp igit æma ioꝛ nota. Muia omne mobile ẽ cõtinuum o
ipſam ſßamſepare aqᷓntitate ſanð mutata ſitualiter vel localiter. Accipigtur er
—
—
—
———— —
S —
— £
— S2
— — Sk
— S
S
hunnnw nninudi mmiipa nmdmmt ihhutg wnimI

o . n 4
— —
autem continuumeſt uantum igi᷑ WMi.
batur ilud quod in ſe includit pꝛincipium — hoc eſinodie ſed ſubſtantia lapidis ẽ pmði. quia includit inſe naturamquee pꝛin eipium motus eꝝ ſcðo phicoꝝ. igirur ralis ſp ſtantia eri mobilis. ¶¶ Tertio confirmo ſic.
omne quieſcens in loco tempoꝛaliter eſt quã
tum paret de ſe. ß ſba lapidis eſt quieſcens in
loco igitur ſbalapidis erit quanta.ß non eſt
quantã per alii quantitatemaſe igit iplaerit
titas. ni. ꝓbo · omne quod habet ſe eodem n nunc vt pꝛius quieſcit. vt patet vi.phico rumð a lapidis eodem moð ſehabʒ nũc vt pnus igi᷑· ¶ Muarto còfirmo ſic. quod pòt rarefieri ⁊ ꝰdenſari ciantitateʒ inciudit ptʒ
quia rarelactio? Menſatio fiunt bʒ appꝛoxi
matbnein? diſtantiam partium includeuriũ uantitatem ð ſba lapis poteſt rareficri⁊ cõ ʒeihri ſecluſo omnidiſtincto aſe realiter. qꝛ
ptes ſbltantiales poſſunt habere eſſe appꝛo
ximũ b magis ⁊ minus igitur talis ſub⸗
ſtantia includit quantitatem non includit aliam quantitatem qᷓ; ſeipfam igitur ſubſtan
tia eri quamtitas.q Secunda rõ pꝛincipalii
ẽiſtꝛ non magis difficile eſt⁊ impoſſibile de umn kacere aliquam rem habentem partes di ſtinctas coexiſtere alicui toti non infoꝛmãti itaꝙ totum coꝛeſpondeat toti⁊ pars parti qᷓ fcere eandeʒ rem coexiſtere toti infoꝛmã tiß deus poteſt facere ſubſtantiam lapidis
chexiſtere tori quantitati infoꝛmanti ita ꝙ to
tn fubſtantia coneſpondeat toti quantitati?
pars parti.⁊ tunc ſubſtanria habeat partem
extra partem.⁊ omne illud quod habet par⸗ tem extra partem eſt quantum igitur tał ſa ẽq̃nta ſñẽqᷓta ꝑalið aſe igitur ſeipa eſt ſa quanta 1 ꝑñs erit quantitas. Maioꝛẽ ꝓ⸗ do ſic.ſi negaretur deus poteſtlacere actuʒ
pline ſecundo ſed non ecduerſo vt pʒ: quia
poteſtdare ſeientiam vt eſt actus pꝛimuset tamen talis non ſemper habebit actum ſecũ dum ſcilicet conſiderare ſᷣm illam ſcientiam bquantitas eſt actuſ pꝛimus ⁊ infonnare eſt actus ſecũdus. igitur poteſtfacere quantita tem gliquod ſiẽctum non infoꝛmantem. Tertia ratio eſt iſta. Non magis eſt incð ueniens aliquam ſbſtanciam habentem par tem extra partes diſtinctas eſſe realiter iali quo toto locoꝛitaꝙ totum coꝛeſpondeat io irpars parti ſine omni alia re infoꝛmante ipᷣam remquam ſit inconueniens rem indiui ſhilemeſe in loco aliquo toto · ß res indiuiſi hilis ſicut angelus eſt in aliquo toto loco cuʒ localiter moueatur. ſbſtanria habens par- tes eſt in aliquo toto loco ßᷣ hoc non poteſt
eſſe niſi ſit quantuʒ ⁊ nðẽ quantun ꝑaliqusà quantitatem aliam aſe ergo ⁊ Wonfir⸗ matur non magis repugnat bſtãntie habẽti partem eſſe in ſoco q; ſbſtantie non habenri partem:ß Wſtaniia non habenti partemſi⸗ cut angelo non repugnat. igitur talis bſtan tia habens E extenſas erit in loco:ſed omne tale eit quantum igitur& Muar-
ta ratio nullum accidens eſt ſimplicius ſub⸗
ſtantia.ß ſi quantitas vel qualitas differrẽt a ſſtantia eiſent ſimplicioꝛa ſbſtantia.igitir non differunt. ¶ Muinta rario. Illu qð ſbiectum contrarioꝛumeſt ſubſtantia.ßᷣ quã ritas eſt ſbiectum contrarioꝛum ſcʒ albedis ⁊ nigrediniſ.igitur rẽ. Migꝛ nota. quia cui petit paſſio ⁊ ſiectum.¶ Aliaẽ opiocis ſcole qtenẽt ↄtradictoꝛiũ ſecũdidel videlʒ ꝙ nulla ſubſtãtia eſt quãtitas ad quã ſequit pmũ dictuʒ. Iſta opinio pꝛobat᷑ pmo
in generali. ⁊in ſpecialiꝑ ròes generales?
auctoꝛitates qrguo mo auctoꝛitate au guſtini quito libꝛode trinitate capitulo deci
mo. vbi dicit. In rebus que ꝑticipatiõe ma⸗
gnitudinis niagne ſũt. aliud eſt magnitudo: Elliud quod ab eo magnitudine magnũ eſt. Et magnitudo ipſi magnitudini excellẽtiui cdpetit q; ei quod ptiꝗipatione illiꝰ magni. tudinis magnũ dicit᷑. Hoc auguſtin· Ex qͥ habet᷑ ꝙ ipia ſubſtantia nò eſt magna niſip. ticipatione magnitudinis. igit᷑ eſt aliud ⁊⸗
auctoꝛitas eſt ariſto.pꝛimo phiſicoꝛũ. vbi di
cit. Siquidẽ enĩ erũt ſubſtantia ⁊ quantitas mulia ſunt que ſũt: ſed boc nð eſſetſiſubſtã tia ⁊ quãtitas eſſent vna res ad idẽ. ¶Mꝛi⸗ ma ratio. Quecũq; ſũt vnũ realiter quecũq; paſſio realis cõpetit yni ⁊ alteri: ſfinitas ⁊ infinitas que ſũt paſſio quãtitatis ꝑ ſe ↄuẽit quãtitati nò ſbe uelqualirati. igik᷑.ma. nõ · mi noꝛꝓbgt. auctoꝛitate phi pmo dicit. Bubſtantia aũt aut qualitatẽ in initã eſſe nð cõtingit niſi hmaccidẽs. ⁊ ſubdit cau⸗ ſam.qula rõfiniti⁊ infinitiquãtirati cõgruit = ròad quãtitatẽ eſt motus augmemti? decrementi ut habet᷑ ʒphicoꝝſed ad ſubſtã ti nõ eſt mot uiuſmodi. igit ſubſtantia nõ ẽ quantitas. ¶ſʒ rõ. Muãtitasẽ in ſubiecto ut habet᷑ pmo phiſicoꝝ. vbi dicitur. ꝙ accidẽ tia ſunt inſepabilia a ſubiectis. quia oia de⸗ benr dicieſſe in ſubiecto quod eſt ſubſtantia ſcd nulla ſubſtantia eſt in ſubiccto utdicit in pdicamemtis. igit⁊t. Muarta rõ. Muamni tas eſt diuiſibiſis. ut dicitur ʒephificoꝛũ· vbi dicit · ꝙ quantũ eſt diuiſibil in infinituʒ: ſed
bſtantia non eſt diuiſibilis in infinitum ꝝ ſe
gitur ⁊c.¶ Muita. q̃ntitaſeſt per ſe ſenſibit

1 1 3 1 1 1 33 1 1 61 3 †
14*
vnũ regliter ſifiat tjſubſtãtiario in vnuʒ ⁊ in gliud:ß m te ſbſtantia chꝛiſti? qntitas ſua
vt habetur ſecundo de anima.ß ſbſtanttianõ
ẽ per ſe ſcnſibilis vt habetur ibidem igit᷑ ſub
ſtantia non eſt quantitas. ¶¶ Sexta ſi ſtan tia eſſet quantitas vel econuerſo ipſa quanti tas eſſet ibſtantia. aut quantitas eſſet ſbſtan⸗ tia que eſt materia aut bſtantia que eſt foꝛ⸗ maur ſbſtamiaque eſt totum compoſitum patet ex ſufficienti diuiſiõe data per phm⁊⸗ de anima.ß quantitas non eſt ſbſtantia que ẽ materia.quia materia ẽ pura potentia.quãti tas autem ẽ actus nec quamitas eſt foꝛma que ẽ ſbſtantia. qꝛ cũ p motũ augmẽti acqui- ratur quantitas alia? alia ſequeretur ꝙ pu⸗ er cum augmentaretur ꝙ ſemper haberet a⸗ liam ⁊ aliam foꝛmam ſbſtantialem per augm̃ tũ acquiſitaʒ nec eſt ſbſtantia que ẽ totũ com poſitum per idem medium.quia cum per au gmentũ acquiratur alia quantitas tunc pu-
er in etate virili eſſet alter homo ⁊ alia ſba qᷓ;
in etate puerili ¶ Septima in diſtinctis ſub
ſtantis vʒ ſpeciein fundari poteſt vna quan titas Pᷣm ſpẽm diſtinctam ſolũ fᷣm numerum
vt ſiaſinus ⁊ equus ſunt equalis quanritatis Tunc ſic arguitur. quecunq; ſunt eadem rea liter ſivnum comparatum ad aliud extra ſe eſt idẽ ſpecie cum ipſo ⁊ aliud.ſed quantitas equi eſt ipſa ſbſtantia equi⁊ quantitas aſini
eſt ipſa ſbſtanria afini vt ponit opinio pꝛima
Et quantitas equi cõpata ad quantitatẽ aſi⸗ ni eſt eadem ſpecie cum illa.igitur ſbſtantia cqui comparata ad ſbſtantiam aſini erit ea⸗ dem ſpecifice cum illa. ſed hoc eſt impoſſibi le igitur ⁊c̃. ¶ Vn ſpeciali arguo ſic ⁊ eſt oc⸗
taua ratio. quia tu dicis.ꝙ alia eſt Pſtãtia q̃n
titatis ⁊ alia ſſtantin qualitatis. Jmpoſſibi le eſt duas quantitates eſſe in eodeʒ locg. igi tur non habent diſtinctas quantitates. on firmatur ſi qualitas habeat ꝓpꝛiam quami⸗ tatem.igitur quelibet qualitas hẽat ꝓpꝛiam quantitatem.ↄñ̃a patet qua rõne aſſigna
bis vnam qualitatem habere ꝓpꝛiam quan⸗
titatem eadem rõe ⁊ aliam. tem ſequeretur
ꝙ płes quantitates. quia tot quot qualita litates in ſbiecto tot quantitates eſſent in eo qe loco qðẽ abſurdũ. ¶ Mona rò qᷓcũq; ſunt
ſunt idẽ regliter. cum igit᷑ ba panis tranſub ſtantiaret᷑ in pam coꝛpoꝛis chꝛiſti igi᷑ ⁊iq̃n titatẽ coꝛpoꝛis chꝛiſti. ¶ Wecimoquidẽ gr⸗
guit ſic. Si ſba eſſet q̃ntitas cũ in ſacrqmẽto
altaris nõð remancat ſba panis · igitur nðeſt ibiquantitas quod eſt ↄtra ſenſum.igitur=
Mꝛo ſolutione rònusʒ notandũ hm bphe um quotlibeto pmoqde quintadecima.ꝙ ali
Queſtio
ddieit dupkt hfe partes. vnoeſicut ipſnnet
oꝛmalis prialitas:⁊ iſtoꝛquãtitarpʒpres q ipᷣa ẽ q̃dã ptialitas. Sic ẽt aliqd dhie mům coloꝛis qꝛ foꝛmaliter ẽ ipſa nã coloꝛis. Alio mð aliquiddf hye partes eoꝙẽſmtatpar tialitas.⁊ iſtoꝰſᷣm quantitatis ↄtinue df pa bere ptes integrles. ¶ Notãdũ ⁊oꝙſi pᷣdi cta opinio velit noiare q̃ntitatẽ ſbalẽ coexi- ſtẽſionẽ ipſibe qͥ coextendit ipſiquantitati foꝛmali vt viʒ dicũt q̃ntitatẽ ſbalem eſſe ſub ſãtiã extenſam ſb quamtitate:tůc bñ pñtde⸗ fẽdere ꝙ ſba ſit qᷓntitas tał:ß tũc abutũt᷑ iſto
termio qjntitas. quia qᷓ̃ntitas ẽ qðdam p̃dica
mẽtũ diſtinctũ a ſba ⁊ ſignificat nãm accita- lẽ qua. ſa mõlis extenditur foꝛmaliter extrinſece. ſi tu igitur nomines extenſioneʒ ſubſtantialem ſbe quantitatem ſbalem tune de ipſis dicitur mere equioce.⁊
ic opiniones laboꝛant in equiuoco. Sedq pꝛedicta opinio non diſtinguit de quãtitate foꝛmali? ſbiectia coexiſtẽſiòe ⁊ poit q̃ntitatẽ ſbſtãrialẽ eſſe in genere quantitaris ßᷣmꝙeſt diſtinctum pꝛedicamentum a pᷣdicamẽto ſb⸗ ſtãtie. Jõ oẽs arguũt ↄtra eam tanq́; cõtra opinionem falſam ⁊ male declaratã. ¶er B ad rões alterſꝰopinionis rñdeo.ad pᷣmaʒ dico ꝙ maioꝛẽ va nec nunc teneo k aliq ne⸗ gẽt eñ vt declaratũ fuit in ſolõne pᷣmi argu⸗ menti ſcoti conditòne quinta ſbiecti ſcibilis qõe quinta ſuper poꝛphirio. Pecũdã etiã ꝓ põnem cõcedo ꝙ deus de potentia abſoluiq põt ip̃am q̃ntitatẽ ſepare a ſba nõ mutataſß
Nantiali mutatde.ß bñ accñ̃tali mutatðe mu
tata ẽ. Ad caſum dico ꝙ remota quãtitate a ſpa lapidis lapis eſt in loco diffinitiuo:nòãt repletiue vel occupatiue.qꝛ ſibi cõuenit foꝛ malr ròe q̃ntitatis. Inquantũ.ſ.q̃ntitas ſbe mẽſurat circũferentia coꝛpoꝛis locani. Nec tũc hʒ partes extra parteʒ. qꝛ ſba non diui⸗ ſibil in ꝑtes einſdẽ rdis niſi rõe quamitai foꝛ
malis quia tũc caret.¶ Ad bmã ↄfirmnio
nẽ dõm cãu ↄceſſoꝙ minoꝛ ẽfalſa illo cʒupo ſito dico ꝙ ſubſtantia non quanta nõẽi oco nec occupat locũ: immo ille locus qui puſlo cabat eandẽ ſubſtãtiã qᷓtã deſijt eſſe locꝰ q̃ deſijr eẽ circũferẽtia coꝛpiſcircůſcribentiſſo catũ ⁊ in eodem locoẽ aliud coꝛpus occupa tiue puta coꝛpus geris Zd impꝛobario⸗ nem huius vltimi dicti dico ad maio?em: ꝙ
verg eſt de coꝛpoꝛibus quantitatis ſiautem
vnum coꝛpuſſit q̃ntum ⁊ aliud non qᷓtuʒ il bñ pñt eſſe in eodem loco:imo plus duocoꝛ
poꝛa quanta ſupnaturaliter poſſenteſſe ĩes
dẽ loco etiam nõ gloꝛificata.vt in natiuitate
chꝛiſti caro chꝛiſti pueri ⁊ vterus virginai
—
imjbst iuittcnah mnitimni⸗ ipinnr 5 immc fr M nimntinytt ninindm untgum kgumnbn mnth
Uſiwet
tub mi
„
ijini

IM.
in eodẽ loco fucrůt. Iic igitſi miraculoſede bonaquia deus poteſt faere quantitatem ab us ſeparet quantitatẽa ſba vtute eiuſdẽ miã 3 aliquid aliud infoꝛmet ⁊ etiam ſubſtã culifieretqetiam illud coꝛpus non occupet tiam ſibi coexiſtere ſine h ꝙ infoꝛmet᷑. Ad ocũ:ßalias fieri nõ põt. Alr poſſet dici con⸗ tertiam rõem dicendũ pmo ꝙ maioꝛ ẽ falſa. cedendoq occupet locũ. ihñ ergo infers qfit ibi ↄpatio iequiuoco. k eniʒ angelus erit quantũ ·nego Nam. Biaccipias ᷓtum ſimplex poſſit eſſe in loco ditfinitiue:nõſ quantitate foꝛmali.ß bñ ſequitpẽ extenſůũ turꝙ ſßamaterialis ſine quanritate poſſit ee velẽquamũ ſbiectiue in potentia. i pot ee ſß in loco occupatiue· Aliter poſſet diciꝙ poſi iectũ quantitatis foꝛmalis ſed ex hoc nonſe⸗ to ẽtꝙ occuparet locũ ꝑ intrinſecam extenſi uit ꝙ ſba⁊ quantitas pꝛedicamentalis ſint onem nõ ſequeretur ꝙ qᷓritas pᷣdicamẽtalis idẽ realiter qꝛilla extenſio nòẽ de gie quãti ꝗeſtaccidens ſit eademres ců ſpa ⁊ ſic equi tatis. ß de gie ſbe qʒ illa extenſio ẽ coꝛpoꝛei⸗ uocas de qjntitate. ¶ Rd cõfirmatõnem dðʒ tgs de gie ibe¶ Zid ſecũdãfirmatõnẽdõz ꝙet laboꝛat in equiuoco. Siautemeſſeĩ lo⸗ ꝙma. m curſum nature vaẽ· qꝛ oœ coꝛp'mo co capiat᷑ vniuoce ſcilicet ꝓ eſſe repletiue in bile ↄſequit eẽ qᷓ;tů vt paſſio ſuũ ſpm. Nñar loco tũc mi. ẽ falſa. Biãt accipiat᷑ vbiq; ꝓ eẽ guis qꝑ eſſentiã ſuam lapis ẽ mobilis q in in loco ditfinitiue ↄcedo— nihil eſſentia ſua hʒ nãm igit᷑ hm eſſentiã ſuãẽmo 2ecludis. ¶ Ad quartam dicendũ ꝙ maioꝛẽ bilis. ß nihil ẽ mobile niſi quãtũ igit᷑ eſentia falſa. imo accñs eſt ſimplici? ſpa naturali nec lapidis eſt quanta. ÿdeoꝙ ipſius coꝛpis ſeqͥtꝙ ſit perfectioꝛ. qꝛ ſimplicitas nõẽ pfec⸗ mobilis ſunt plures paſſiones quendã oꝛdi⸗ tõis niſip ſe ſſiſtẽte. ¶ Ad quintã dõm ad nẽ habentes:inter quas pmaẽ quantitas.⁊ mioꝛem ꝙ kʒqjntitas ſit ſpm ↄtrarioꝝ nõ tam̃ ẽ eẽ in loco ·tertia poſſe moueri. quarta men bmũß ſolũ ſba. ſuraritpe.⁊ ſiede alqhs. Quãdo igit᷑ arguis. Mueritur nono. vtrů ſba ⁊ qualitas ſunt oẽ quod poteſt moueriẽ qᷓ;tũ non opoꝛtet ꝙ vna res ꝗ Be iſta qõne ẽ duplex opinio.p⸗ ſitquantum per eſſentiam.ß ſufficitꝙ ſit q̃n opinio· ꝙ ba ⁊ qualitas ſunt vna res.q̃ opi⸗ tum tanqᷓ ꝑ ſuppoſitam paſſionẽ. Itẽ ſbala nio põt ꝓbarimuipir. Pꝛimo ſic.omẽm pidis eſt mobilis. non tamen ſinequantitate rẽ abſolutãdiſtinctã abaliate abſoluta? pᷣo⸗ ꝗᷓ pꝛioꝛſibi cõuenit qᷓ; locus ⁊ motus. ¶VMd rẽ ip̃e deus pot ſepare ⁊ ſepatã ↄſeruare. ſed terti ↄfirmatõnẽ ꝙ mi. ẽ falſa.adꝓbatõnem ᷣam ſeparia qualitate eſt impoſſibile. igitur dõm.ꝙ lʒ ſba nð ſe habeat aliter mic qᷓ; pꝛius.Maioꝛ p̃ſ upponit᷑ nota. mi. ꝓbat ſic. illa ſpaliter:tamẽ ſe hʒ aliter nũc qᷓ; pus acctali nõ pñt ſepariꝑ potentiam dei abſolutã adqᷓ ter.⁊ ſic pᷣus quieuit.nunc autem nõ nec etiã rũ ſepatòem ſequit᷑ ↄtradictio pᷣmi modi.ſed mouet᷑ qunõẽ apta nata moueriſecluſa n⸗ adſepatðeʒ ſpe⁊ q̃litat ſeqht dictio pᷣmi pᷣnci „ titate. ¶Eid quartam cõfirmatõnẽ nego mi h. igit&. ma. nota hm gẽs. deus enim ñ pot bꝛhys n i noꝛem · adꝓbatõnem dõm.ꝙ ſecluſa q̃ntitate acere ꝙ hõ non ſit ho. ꝙt habet᷑etiaʒ. vi.ethi nxun aſba ꝑtes ſbe nec ſunt diſtantes velꝓpique ꝑgꝛum · vbilaudatur rñſio agatheſqui dixit 6 3 qꝛ hec ↄpetit ſße mãli pquanritatem. Kliter¶ Henitum facere nõ genitũß ſolo puat᷑deus põt dicicꝙdiſtant ⁊ appꝛoximant᷑ ſbe ſbiecta Mi. ꝓbo multiptr. poſic. Becluſaqualitate nõ aũt foꝛmali de qua iam loquimur. ¶d a a vtputa ſecluſa qualitatea ſba iapidis. ſecũdãrdem pꝛincipalẽ ↄcedo ꝓceſuni argu ãᷓroſilapis includat aliqð elementũ aut nul⸗ menti viʒꝙ deus poſſʒ facere ꝙ ſba lapiſis lũ. Si includat aliqð elementum cum nõ ſi coexiſtat⁊ coꝛeſpondest partibqᷓ̃nrirai ſe⸗ dare elemẽtũ ſine ſua ꝓpa qualitate heboꝙœ duſa infoꝛmatòe. Eñ arguis qꝛ tũc ſba lapi eſſentialiter includeret q̃litatẽ. ⁊ ſi ſequi?᷑ꝓ⸗ dis hʒꝑtem extra partem. ↄcedo extenſione politũ: ꝙ abſoluta ſpa erit qualitaſ. Bi nullũ ꝓpe eſſenrie. nõ aũt extenſide extrinſecafoꝛ includat elemẽtũ:tũc lapis non erit mixtus. mali nec ſequitur ꝙ ſit quanta quantitate qẽ hᷣt includit ↄtradictòeʒ pᷣmi pncipq.viʒ po de ge accijtis imo tũc eſſet extenſa eẽntial nẽ mixrũ nõeẽ mixtũ.⸗ Becũdo ſic ſepara latitudie ꝓpe eẽntis ⁊ ſic ñ ꝓbas ꝙ ſbaſit eſ⸗ ualitate a ſba lapidis quero. Si lapis inclu ſentialiter quanta qᷓntitate qẽ in giie accñtiſ at grauitatem aut leuitateʒ aut non. idi qdtu tñ ꝓbare intendis. Siarguis igitẽ q̃n caſpꝛimum iſtoꝛũ:tũdcuʒ grauitas ⁊ leuitas iaãmitae q̃ẽ de gñe ſbe. õccdo ß ia ſpaq ſint qualitates habebo ꝙſ ecluſa qualitate di foꝛmacoꝛpoꝛeitatis d nõ d̃ ꝓbe q̃ntitas. ttinctaa ſbſtantia includet qualitatẽ que erit qꝛ nomẽ qjntitas ẽ ipoſitũ detmiato gñi ac eadem cum ipſa:⁊ ita gliqua ſba erit qualitaſ cidemis ⁊ nõ foꝛme coꝛpoꝛeitatis q̃ ẽ de gůe quod eſt ꝓpoſium. Bidetur ꝙ non hoc eſt be. Ad pꝛobatònem maioꝛis dicogeſt impoſſibile quod ꝓboſic. Vmnis ſba coꝛpo —„
— ₰ 1 3 à 6„½*—— N—

1 4 i8
.
dit qualitatem.⁊ ſic ſpſtant
3
rea determinans ſibi locum includit grauita tem vel leuitatem patet iſta. Duiadetermia tio locifit per alterum iſtoꝛum.ſed ſecluſa qᷓ litate diſtinctaa ſbſtantia ipſa ſbſtantia adtũc determinat ſibi locum quia eſt in loco deter⸗ inatiue. ergo opoꝛtet ꝙ includat grauitatem vel leuitatem. ¶ Confirmatur ſic. Vmne il lud quod eſt in loco determiatiue per aliquã qualitatem ipſum determinantem ad talem locum ita ꝙ non ad alium patet quia iſta oc cupatio loci fit per quantitatem determina⸗ tio autem per qualitatem.ß ſecluſa qualitate aſubſtantia poteſt remanere ſubſtantia cum quantitate igitur ſecluſa qualitate eẽt ſbſtã⸗ tia quanta:ß omnis talis eit in loco occupati ue ⁊ per conſequens erit in loco determina⸗ tiue. ß non determinat ſibi locum per aliam ualitatem diſtinctam a ſbſtantia: igitur tat᷑ ubſtantia erit qualitas. ¶ Tertio ſic ſecluſa qualitate a ſubſtãtia coꝛpoꝛea.vel foꝛma ſub ſtantialis eſt vnita mãe vel ñ. Siñ ſit vnita igitur ſubſtantia coꝛpoꝛea non erit coꝛpoꝛea quod ẽ ↄtradictio pꝛimi pꝛincipij. Siſit vni⸗ ta igitur eſt vnita vnione. quia impoſſibile ẽ dare effectum cauſe foꝛmalis ſine cauſa foꝛ⸗ mali.ß vnio eſt qualitas ⁊— inclu erit qualitas ¶Muarto ſic ſecluſa qualirate a bſtãtia coꝛ poꝛeg.aut materia exiſtens ſb foꝛma jncludit diſpoſitõnem aliquam.aut nullam. Si nullã igitur foꝛma vnitur matcrie indiſpoſite.⁊ ſic ſicut ibi poteſt eſſe vna foꝛma ita? alia quod eſt falſum. Si autem ſit ibi aliqua diſpoſitio cum talis diſpoſitio ſit qualitas igitur ad x⸗ nionem talem requiritur qualitas. igit᷑ ſba
eſtqualitas. ¶Muinto ſic · ſecluſo omni eo
quod nõ eſt idem eſſentialiter cum ſubſtãtia compoſita ex materia ⁊ foꝛma vel foꝛma ha bebit actũ ſuum circa materiam vel non. Si nõ igitur nõ cauſabitur ip̃m totũ:ncc erit ip⸗ ſunqʒ totũ reſultanſ cauſatur ex vnione foꝛ me cum materia. Si ſic cuʒ ille actus ſit qua litas igit᷑ qᷓlitas ẽ de eẽntia ſe.¶ Confirma- tur foꝛmam infoꝛmare materiam eſt de eſſen tia compoſiti ſubſtantialis ſed illud infoꝛma
re eſt qualitas. igitur qualitas eſt de eſſentia
compoſiti ſubſtantial.ß omne tale eſt ideʒ ei ſentialiter cũ compoſito ſubſtantiali.igi᷑⁊t.
Bexto ſic ſepataqualitate a ſubſtãtia mã li:aut talis ſubſtantia mouebit᷑ ad aliquè lo⸗ cũ determinatum:vel ad nullũ. Si mpuehi tur ad aliquem determinatum locum opoꝛtʒ ꝙ includet aliq; qualitatem ⁊ talis qualitas ñj
ẽ ab ipſa diſtincta. igitur talis qualitas ẽ ſub
ſtãtia. Si aũt nõ moueatad aliquem locũ ſe⸗
quit᷑ꝙ talis res nõ erit naturalis. qð tnẽ im⸗
poſſibile cũ icludat pꝛincipia narũalia: ¶e ptimo ſic. ualitate ſepataa ſubſtantia cdꝛ⸗ poꝛea:aut ad talẽ ſubſtãtiq põ̃t detmiari ng⸗ turalis coꝛꝛuptio vel ñ. Zidetꝙ nò.igittat res naturalis naturaliter erit inconuptibii ⁊pñs durabit in eternũ qðẽ impoiibile.ſi auteʒ ad ip̃am poſſit termiari coꝛuptio cuʒ coꝛꝛuptio non fiat niſi pꝛecedente motu alte ratònis q inq;tum motꝰ?hʒ qualitatẽ p termi no opoꝛtet ſecluſa qualitate alia a ſubſtan tia ꝙ in tali ſubſtãtia ſit aliqua qualitas de er ſentia ſubſtantie exiſtens qðᷣẽ ꝓpoſitum. Klliaẽ opinio cõis ſcole antiquoꝝ ꝙ omiſ qualitas differat realiter a ſubſtãtig p quod hẽtur ꝓpoſitũ pme opinionis. Qð ꝓbatmnt tipłr. ¶ſꝛimo ſic Jlla que ſunt mẽbꝛadi⸗ uiſionis realis illa ſunt diſtincta realiter. d ſba⁊ q̃litas ſunt hmẽi igi᷑ ⁊.ma. nota mi
batur.quia ens diuiditur diuiſione regliiib
ſantiam quantitatẽ ⁊ qualitatẽ hm phn ve ⁊ ſexto methaphiſice. ¶ Secũdo ſic. illade
quibus verificantur pꝛedicata ↄtradictoꝛia
realia illa ſunt diſtincta realiter.ß de baqj⸗ litate B ↄtingit. igit᷑.maioꝛ notaꝑ pꝛimũ pꝛi cipiũ.mi. ꝓbatur. quia q̃litaſaccidit ſbe ⁊n econuerſo. Jtem ſpa ſbſtat acctiß nõecon uerſo⁊ ſic de alil igitur ⁊.¶ Tertio ſic.ila que ſic ſe habent ꝙ vno multiplicato aliud; multiplicat᷑ illa diſtinguuntur realiter.ß mul tiplicatis qualitatibus realiter nð opoꝛtʒ re aliter ſbam multiplicari igitur Z. Muar
to ſic. quod poteſt eſſe terminꝰ gñatõnis di⸗
ſtinguit realiter ab co qð nð poteſteẽ termi⸗ nus giatõnis.ß ſba pdt eẽ terminꝰgatònis ⁊ nõqualitas.igitur&. maioꝛ ⁊ minoꝛ hñtur ex quinto phᷣicoꝝ¶ Muintoſic alteratioẽ ßᷣm qualitatem: non aũt fm ſbam igitur ſhañ ẽ qualitaſ. ¶ Bexto ſic. cauſa realis realiter ditfert a ſuo effectu reali:ß ſba eſt cauſa reat
quglitatis ad minus ſbiectiua. igitur æ.
Septimo ſic illainter que eſt oꝛdo realis ila diſtinguuntur realiter. ſed inter ſbamet
qualitatẽ ẽ oꝛdo realis igit&. ma. nota · mi· pbatur ꝑ phm ſeptimo methaphiſice. ꝙſpà
eſi pꝛioꝛaccidente tempoꝛe⁊ natura Oe tauo ſic. ilaque ſic ſe habent ꝙ vnum poteſt ſeparari abalio illadiſtinguũt realiter. ß ſa poteſt ſeparari a qualitatẽ vt in ſacramenio altaris vbi ſba tranſᷣſtantiata remanet qua litas. Nonoſic. Illa que ſic ſe habẽtꝙ v⸗ num nð includit aliudeſſentialiter nec ambo ßm rem includuntur in aliquo eſſentialiter illa ſunt diſticta eẽntialiter ⁊ realiter. ß ſpaet
accs ſunt mõiigit& Ma nota. mi. ꝓbꝛ
imumtoim
ir futüi —
innctn enut nimßich

— —
tur q qᷓlitas nõde eſſi enriali ditfinitõne ſße nec ecõuerſo. ¶ x ſic. Dualitas denoiat ſᷣ ſtantiã realiter qualem ⁊ non econuerſoisit᷑ nõſunt idẽ reatr. ↄñ̃a ptʒ a diſtinctõne effcũſ
omnalis arguendo. ¶ndecimo qualitas
p ſeẽ ſenſibit.ß ſba nõẽ pſe ſenſibilis igitæt. xijqlitaſqᷓlitas ſuſeipit mag ⁊ minꝰñ ſpa igit diſtinguũt regliter. ↄñ̃a ꝓbat᷑.· quia qͥ hñt petateſfaleſdiſtictas.illa ſůt diſtiera reair Iid rõnes alterius reſpondco ad pᷣmam
vicendũ ꝙ maioꝛ ſm aliquos thomiſtas eſt falſa.⁊ hoc ꝓpter neceſſariam connexioneʒ
vnius entis ad aliud. Muia deuſ nõ põt face
re mãm ſine foꝛma licet diſtinguat᷑ realit ab ipſar ſit etiũ pꝛioꝛ ipſa. ilt nec q̃ntitatem ine figura.⁊ tenendo iſtam ſolutõnem fucile reſpondetur ad omnia obiecta viʒ ꝙ omnia pcedunt ex falſop̃ſuppoſito. Aliter rñdetqꝙ enendo ↄtrariam opinionem ↄceſſa maio⸗ ye. i eſt falſa. ad ꝓbatõnem.eiuſdem mi⸗ noꝛis dico ↄceſſa maioꝛe ꝙ minoꝛ iteꝝ eſt fal ſaſcz ꝙ includat ↄtradcõnem mi pꝛincip) · id pmõ ꝓpbatõem dico ᷣm duplicẽ opini onem.naʒ ſi teneat᷑ ꝙ ſifoꝛme mixtibiliũ ma neann ſalue in mixto:quod tamẽ nõ credo eẽ
ven · růc ſecluſa qualitate a ſba tali mixta foꝛ me ſbales elementoꝝ remanent in tali mixto
nõ gůt qualitates ⁊ tñ adhuc dicet mixtũ qꝛ ndicit aliquid mixtũ ſbſtantiale ꝓpter mix⸗ tionẽ foꝛmaꝝ ſbſtantialium in ſa? ſicdabũ⸗
tur ibi elementa ſine ꝓpꝛis qualitatibus qð nõẽ impoſſibile. ¶ Kiliter rñdetur ꝙ ſecluſa omni qualitate a ſba coꝛpoꝛea poſito ꝙ elem̃ ta nõ maneant in mixto foꝛmalit tamẽ adhuc ſba talis dicitur mixta ꝓpter concurrenteʒ diſpoem ipſoꝝ quatuoꝛelementoꝝ ad gñatõ nem talis foꝛme.qꝛ foꝛme mixtoꝝ nõ cauſan
tur afoꝛmis quatnoꝛ elementoꝝ foꝛmaliter
ß ſolũ diſpoſit iuc. Nec ipſa foꝛma mixtidi⸗ cit mixta foꝛmaliter:ß ſolũ virtugt᷑r uel quia reſultat ex mixtione elemẽtoꝝ. Et ſic nò iñ⸗ cludit ↄtradionẽ lapidis eẽ foꝛnnã mixti:⁊ tñ nò includere foꝛmas ſpſtãtiales elementoꝛũ Muiaꝓpter hoc nõ dici᷑ mixt*.¶¶ Edæ⁊ dico ꝙ ſecluſa qualitate a ſubſtãtia lapidis ꝙ lapis nec includit grauitateʒ nec leuitatem. (Acd impꝛobationẽ dicendũ cꝙ minoꝛẽ fal⸗ ſa. Vuia ſecluſa qualitate a ſubſtãtia:ſubſtã⸗ tia ſibi nullũ locũ determinat ex natura ſua: ßerit vbi deꝰ vult. qð eni pᷣus faciebat quali tas nůc facit potẽtiadiuina. Itẽ ſecluſaqua litae manenie aũt quãtitate ĩ ſubſtãtia:ſbſtã tia quðta determiĩat ſibi locũ mathematicũ: noaür phiſicũ. Muia ad locũ phiſicũ deter⸗ minat pqlitates ſenſibiles. qꝛ ſieſt grauis
deſcẽdit deoꝛſum ſi leuis ſurſũ. St auferãt᷑ iſta erit inditferẽs ad oẽm locũ phiſicũ. non aũt ad oẽm locũ mathematicũ.qꝛ ſolũ eſt in vno loco mathematico. ¶ Ad ↄfirmationè dõm ꝙ maioꝛẽ falſa. uia iſto pᷣſuppoſito ſba nõẽ in loco ꝑaliquã q̃litatẽ determinãtẽ
ßꝑpotentiã diuinã determinat᷑ tũc ad locuʒ
¶Rd ʒ dõm ꝙ ſecluſa oĩ q̃litate foꝛma ſp
ſtitialis ẽ vnita mãe. Et qñ̃ dicis ꝙ iſta vnio eſt q̃litas. dico ꝙ falſũ ẽ:imo dicoꝙ iſta vnio nõẽ quid poſitiuũ diſtinctũ a ꝑtibꝰ vnitis..
amã ⁊ foꝛma.ß eſt ſolũ puatio ſeparationis. ¶d 4 dico ꝙ qualitate ſepata a ſbſtãtia: mã pᷣma nullã includit diſpoſitionẽ: ß ip̃a foꝛ ma cõſeruat᷑ ꝑ potẽtiã diuinã in tali materia
ut pᷣus cõſeruabat᷑. tẽ foꝛma non vnit᷑ ma⸗
terie ꝑ diſpoſitiões medias:b ꝑ diſpoſitões
pᷣcedentes vnionẽ ułcſequẽtes q̃ ipſũ vnio nẽ cõſeruãt Eid qͥntã dõm ꝙ in cãu poſito ꝙ foꝛma habebit actũ ſuũ circa mãm:ſed ille act?ẽ foꝛmalis actꝰip̃iꝰfoꝛme nõ diſtictꝰa foꝛ ma ⁊ ndeſt accidẽs ßᷣ ſba:nec dicit᷑ ille act?ab agendo ita ꝙ foꝛma infoꝛmãdo aliquid agat ß ſolũ dicit᷑ opatio ĩimanens foꝛme ut decla⸗ ratũ fuit ſupꝛa in q̃ſtionibꝰfup poꝛphirio.q. qnta cõditiòe qͥnta ſubiecti ſcibilis in ⁊ du⸗ bio ĩ rñſibe ad pᷣmũ argumẽtũ Ad firma tõnẽ dõm ꝑ idẽꝙ illð ifoꝛmare ñẽqᷓlitas: ßẽ opatio imanẽs pncipiũ ſbe foꝛmalis nõ diſti
ctaa tali pᷣncipio. Sʒ 3 illud ifoꝛmare nõeſt
de eẽntia fode.igit᷑ accidit ſibiß ñ ẽ aliud acci dẽs qᷓ; q̃litas. igit&. Picẽdũ ꝙẽ accñs nõp dicamẽtale:ß pᷣdicabile pᷣciſe.qʒ illud ifoꝛma re nihil aliud ẽ niſi foꝛmã ifoꝛmare extriſece
ſmãe copulari q̃taccidit foꝛme.ſ.ꝙ extri⸗
ſece copulet᷑: non gůt illud infoꝛmare eſt po nere aliquẽ etfectũ extrinſecũ foꝛme in ma⸗ tariã ut quidã imaginant᷑. Ad ſextãꝙ illo caſu poſito ſba ad nullũ locum determinati mouebit᷑ ꝑ aliquid incluſum foꝛmaliter in ea ſed ſolũ mouebit᷑ ᷣm volũtãtẽ diuinã̃ ad de⸗ terminatũ locũ. Necſequit᷑qꝙ non ſit res na turalis.quiã adhuc talis ſubſtantia eſt apta nata moueri aptitudine ſubiectiua:nõ tamẽ aptitudine foꝛmali que ſepata eſt abea pᷣm caſ poſitũ.¶ dꝰ dicẽdũ ꝙ ad talẽ ſp⸗ ſtantiã nõ põt terminari coꝛꝛuptio pᷣcedẽte alteratione.ſed bene potcrit ad ipſam termi nari coꝛꝛuptio.id eſt deſitio ipſiꝰeẽ de q̃ nõẽ neceſſariũ ꝙ fiat alteratiòe pᷣecdẽte.
Berit xvtꝝ mã poſſit eẽ ſine foãa. In W iſta q̃ſtione tria ꝑoꝛdinẽ declarabunt᷑. imũ ꝙ nã dicat aliquã entitatẽ poſitiuã
piſtinctama foꝛma. Scðᷣo videbitur qualis
kntitas ſit illa.ʒ erit reſpoſio ad queſitun

Muãtũ ad bᷣmũ dico. ꝙ materia dicit entita⸗ tẽ poſitiuꝭ diſtinctã realiter a foꝛma.qð pbo pmo ſic. Nllud qð ſubihcit generi nõẽ alterũ oppoſitòꝝ. quia nõ eſt foꝛha nec puatio: ſ mã eſt huiulimõi.igit᷑ ⁊c. Maioꝛ nota. quia vnũ oppoſitoꝝ nõ ſubijcit᷑alteri. alias eſſent ſił Mioꝛꝓbat ꝑ phm pphiſicoꝝ qͥ diẽ vnñ trariũ nõfit aliud:ß opoꝛtet aliquid coẽ ma
nere ſub vtroq; termino. ¶æcſic.illudqðex
pncipis itrinſeciſſue nãe ẽ coꝛꝛuptibile tale hʒ materiã rãqᷓ; entitatẽ poſitiu diſtinctgʒ a foꝛma:ß multe res nãles ſũt huiuſmõi. Na ioꝛ ꝓbaf ꝑ phm metha. qꝛ mã eſt qua res dicitur eſſe uł nð eſſe. Minoꝛ eſt de ie nota.
zoſic. Si materiañ ſit entitas poſitiua alia ufoꝛma nò crit generatio neq; coꝛuptio:ſed hocẽ falſũ.igi᷑ ⁊c.ꝓbo ma. Wencratio eſt a nõ ſubiecto in fubiectũ.coꝛꝛuptio ãt ecõuer- ſo ex ⁊phiſicoꝛũ: ß ſi foꝛma generabilis ſit idẽ cũ materia nð remanebit ſubiectũ aliqð. igit vcſic pᷣmũ receptiuũ ẽ diſtinctũ rea liter a pᷣmo recipiẽte:ß materia eſt pᷣmũ rece ptiuũ ⁊ foꝛma eſt pᷣmũ receptũ.igit᷑ ⁊c̃.¶ ſic. Quia que ſic ſe habẽt ꝙ vno remanente aliud nò remanet: illa nõ ſũt idẽ realiter.ſed manente mã foꝛma põt coꝛꝛũpi.igit᷑⁊c.¶p qð pᷣſupponit᷑ generationi non eit cũ illo qð acquirii ꝑ generationẽ:ß materia pᷣſupponi tur generatiõi.igit᷑⁊c̃. ¶Muãtũ ad ⁊vidẽ dũ eſt qualis entitas ſit entitas materie. Et dico cũ ſcoto ꝙ ens eſt in potentia. Sʒ hoc dupliciter pot intelligi bm ꝙ duplex eſt po⸗ tẽtia.ſ.obiectiua ⁊ ſubiectiua. Materia aũt exquo ꝓducta eſt a deo nõ cſt in potẽtia ob⸗ icctiua: eſt in actu entitatiuo.id eſt.eſt iam extra nihil ⁊ eſt actualiter ens. Mñxpᷣs aũt ⁊ materia creabilis illa ſũt ſolũ in potẽtia ob iectiua.⁊ cũ iſto actu ſtat ꝙ adhuc ſit ens in pura potẽtia ſubiectiua reſpectu foꝛme ⁊ eſt ens abſolutũ diſtinctũ a foꝛma exiſtẽs extra nihil. qð põt ꝓbari rõnibꝰ pᷣmo articulo fa⸗ ctis quibꝰ addo iſtas. Tüg materiaẽ pſe
—
bncipiũ ex pᷣmo phiſicon. Tů.qꝛ mã eſtpſe
cauſa ex æ phiſicoꝛũ. Tũ.q mã eſt ps ↄpo ſiti vmetha. Tů. qꝛ mã eſt pſe ſubieqtũ ge⸗ nerationis ex 5 phiſicoꝝ ⁊ ex pᷣmo. Tũ. qꝛ materia ẽ ingenita⁊ incoꝛꝛuptibilis ex pmo phiſicoꝛũ. igit eſt quedã entitas poſitiua in actu entitatiuo:nõ aũt in actu foꝛmali exñs.
quia adhuc ſtat ꝙ ſit pura potẽtia nullã foꝛ⸗
mã in ſe includens · qꝛ actꝰentitatiuus oppo nit potentie obiectiue quo aliquid eſt nihil⁊ poſſibile potentia creantis ut ſupꝛa qſtione
⁊ huius libꝛi declaratũ eſt. otentia autẽ
ſubicctiua opponit᷑ actui foꝛmali.⁊ iſto mo⸗
Muettio
do materia ian creata eſt in potentia⁊ n hmo modoõtra hoc arquit᷑ q̃druplicit.
Simateriaeſſet iactuemtitatiuo ſcqueret
ꝙ ſubiectũ generationis eſſet ens in actucõ tra phm pmo phiſicoꝝ ⁊ pmode generatde
(= ſequeret᷑qꝙ foꝛma ſubſtãtialis eſſet acci- dens.qꝛ aduenit enti in actu. ʒoſequeretur ꝙ ex materia ⁊ foꝛma nõ fieret vnũ lertiũ. qꝛ hm phm methaphiſice ex duobentibus
in actu nõ fit vnů tertiũ. ¶ſꝗſicut ſe habet
bmus actꝰad potentiã: ita pma potentia ad actũ. ß pᷣmus actꝰqui eſt deus nihil includit
potentialitat.igit᷑ pᷣma potẽtia.ſ. ꝓma mate ria nihil includit actualitatis.¶ Ad pꝛimu; dicẽdũ ꝙ materia pma nõ eitens in actufoꝛ
maliß in potentia.⁊ hoc ſufficit ad ſubiectũ
gnãtis. ⁊ nili eẽt in gctu entitatio:nõ poſſet
eẽ ſm gnãtiis. ¶¶ Ad æ⁊ dicendũ ꝙſifoꝛ⸗ ma adueniret emi in actu ꝑ foꝛmã:tũc còclu
deret alias nò. ¶ Ad ʒ dicendũꝙ ex duo⸗ bus entibus in actu foꝛmali.non fit vnůũʒn.
materia autẽ tali modo nõ eſt in actu.¶ſ&d 4* dicẽdũ ꝙ vcra ẽ maioꝛ vnifoꝛmiter acci-
piẽdo.nã ſicut deus nullã potentiã ſubiecti⸗
uã includit:ita materia pᷣma nullũ actuʒ foꝛ-
malẽ includit¶Muantũ ad ʒ.ſ.vtrů mate
ria poſſit eſſe ſine foꝛma. Mꝛo declaratio⸗ ne huius notanduʒ pꝛimoꝙ aliquid dupli⸗
citer põt dici poſſibile. Vno mõ poſſibilita⸗ te logica. Ex poc videlicʒ ꝙ nò implicat con tradictionẽ. Nlio mõ dicit᷑ aliquid poſſibile
ꝑaliquã potentiã actiuã uel paſſiuò realẽqꝛ videlʒ hʒ potẽtiq realẽ ad hoc:reſpectu cui? dicit᷑ poſſibile ſiue ſit actiuaſiue paſſiua. x ẽplũ de actiua.ut cũ dicimꝰhoieʒ poſſe ãbu⸗ lare. Exẽplũ de paſſiua. ut cũ dicimus poſſe
mouerideoꝛſum· Motandũ ⁊ꝙ poſſibili⸗
tate actiua aliquid põt dici poſſibile ułdeno minari dupliciter. Sno modo denominati one intrinſeca. quia videlicʒ habʒ potentisʒ actiuã in ſe exiſtentẽ que— ad tale qͥd. Aliodenoiatione extriſeca. qup potẽ⸗ ti alterius non ꝑ potentiã pꝛopꝛiã dicitur poſſibile ad taleʒ rem.ut creature abeterno fuerũt poſſibiles ꝑ potentiã creantig. ut ſu⸗ pꝛa queſtione ⁊ declaratuʒ fuit. Motãdũ ʒoꝙ iudiciũ de poſſibiliut impoſſibili poteſt dupliciter gõſiderari. Vno modo ex parte iudicãtiũ. Alio modo ex parte cius de quo iudicatur. Si ſumatur iudiciũ ex parte iu⸗ dicantium tunc debet fieri iudiciũ fᷣm cau⸗ ſas pꝛopꝛias illius ſcientie ᷣmquãiudicat᷑ Exẽplů ut medicꝰiudicat de ſanitate ifirmi pᷣm cauſas pꝛoximas. id eſt ſchm comple⸗
xionem nature vſcðᷣm qualitates corpol
miilin tiuiſn ſſ iwictſiuh unynmni uemtwiu twpimtn khhnimme iibnais
ymrtpo

vipoliiirii ih duNumnci ii ucktfuni Au mundcin I i u runi Ri
mdupu t n
nnninuni
bent iudicari ꝑoſſibiles uł impoſſibiles m
Aſtrologus autẽ iudicat de eadè ᷣm diſpo-
ſitiones aſtroꝝ. Vnde aliquid iudicat᷑ ipoſſi
bile hm phos quod eſt poſſibile ßᷣm cheolo⸗ gos. Ji autẽ cõſiderat᷑ iſtud iudiciũ quantũ ad naturãeius de quo iudica?᷑: ſieffect? de⸗
cauſas ꝓximaſ⁊ determinatas quas pᷣcipue effectus imitant᷑¶fꝛo quo notanduʒ.
galiquid eſſe impoiſibile pot còtingere du⸗
pliciter. Vno mõ ſimpliciter. id eſt bmquã-
cũq; potentiã. Alio modo quo ad nos.⁊ licʒ
—
muiti impugnẽt iſtã diſtinctionẽ:tamẽ bona eſt. Et oꝛtũ Pabet ex dicto xp̃iatbei xix vbi dicit. poſſibiliꝰeſt camelů intrare ꝑ foꝛa⸗
mẽ acus ⁊.⁊ infra. hoc impoſſibile eſt apud pomies apud deũ autẽ omnia poſſihilia ſũt.
His pᷣmiſſis pono cõcluſiones. ¶ꝛima
cõcluſio. Non eſt poſſibile materiã eſſe ſine foꝛma m ꝙ ſit denoiatio intrinſeca a poten tiaactiua ułpaſſiua. ꝓbat quia ſi ſic nkfieret denoiatio a potentia actiua uel paſſiua. Mõ
actiua.quia materia nihil reale agit. quia eẽt
eff ciens. nec paſſiua.qꝛ ilud dicit ad aliquid
eſſe in potẽtia paſſiuaquod habet naturaleʒ
inclinationẽ ad illud ad qð dicit᷑ in potentia ſicut lapis eſt in potentia paſſiua ad motum deoꝛſum?ß hoc nõ cõpetit materie.igitur Maioꝛ nota. Minoꝛ ꝓbat᷑. quia mã natu⸗ raliter appetit foꝛmã.igi᷑ nõ appetit natura
liter eſſe ſine oĩ foꝛma. ¶ſxcluſio. Tmpo
ſibile eſt materiã eſſe ſine foꝛma referẽdo ad
cauſas ꝓximas ⁊ naturgles.ꝓbat iſta cõclu ſio auctoꝛitate ariſtotilis in pᷣmo de genera
rione. vbidicit. ꝙ materia nũqᷓ; ſeparat᷑ ab oĩ
foꝛma. Vtẽ 7 methaphiſice idẽ ⁊ exp̃ſſe cò⸗
mẽtatoꝛ pmo phiſicoꝝ. Et in libꝛo de, ſubſtã
tia oꝛbis. Et ꝓbat᷑ ſic ratione. Muia ſi eſſet
poſſibile referèẽdo ad cauſas ꝓximas ułetiã
remotas nãles ꝙ materia poſſet eſſe ſine foꝛ ma:tunc aliquãdo cõpeteret materie ꝙ nãli⸗ ter eſſet ſine fonna: ß hoc nõ eſt verũ.igitur . Minoꝛẽ nota ſᷣm omnes phos. uia fruſtra eſt potentia nãlis que nõ reducit᷑ ali-
quãdo ad actũ Minoꝛ ꝓbat᷑.· quia cõponibi
liras ⁊p̃ſupponit cõponibilitatẽ pꝛimã: ſʒ nũqᷓ; materia bᷣma poteſt eſſe ſine accidenti⸗ bus.igit᷑ min ſine foꝛma ſubſtãtiali Mtrũ aũt poſſibile ſit materiã eẽ ſine foꝛma referẽ do ad cauſam bmã:de hoc eſi duplex opinio Pima opinio. ꝙ poſſibile eſt materiã eẽ ſi⸗ n fonna referendo ad cauſã bᷣmã. ꝓbat. qa qð nimplicat ↄtradictionẽ poteſtfierip po temiidiuinã:ß materiãeſſe ſine foꝛma nõ im plicat ↄtradictionẽ. igit᷑&. Maioꝛẽ ſuppo-
no· Minoꝛ pbat. qi abſolutũ pus alioabſo
luro ⁊ diſticto realiter ab co põt ene abſq; cõ tradictione ſine illo: ß materia cit ens abſo⸗
lutũ diſtinctũ realiter a foꝛmaquia recepti uũ eſt pus recepto. igi?&. ⁊ſic. plus depe
detacchs a ſubitãtia q; materiaafomna ſʒñ obſtante iſta dependentia accũs poteſt coſi⸗ ne ſubſtãtia. igit᷑ ⁊ materia ſine foꝛma. Na⸗
ioꝛ nota. qʒ illud plus dependet qð eſt igno-
bilioꝛis entitatis q; aliuq: ß accũs eſt ignobi bili materia pma. qꝛ mã pmaeſt pᷣncipiũ ſ
ſtantie ⁊ nõ accidens.igit ⁊ Minoꝛpatet in ſaergmento altaris. Alia eſt opiniocõ⸗ traria huic. que vult ꝙ ẽtideus no põt pᷣce re mãʒ pᷣmã ſine oĩ foꝛma. ꝓbat en ſit ſe habet figura ad coꝛpus ita ſe habet mate ria ad foꝛmã.ß deus nd poteſt facere coꝛpuſ
line figurg qꝛ alias faceret infinitũ ĩactu igi
tur æ¶æſic. qᷓ;to aliqua veriꝰ faciũt vn tanto minꝰſunt ſepabilia ab inuicẽ:ß mã pf ctius facit vnũ cũ foꝛmaqᷓᷓ ſubiectũ cũ ꝓpꝛia
paſſiòe ⁊ ſubiectũ aꝓpꝛia paſſione nõ põt ſe⸗
parari nec econuerſo.igi᷑ materia nõ pot ſe parari a foꝛma. ¶ſʒo ſicmã pᷣma hʒ minimũ
de entitate.qꝛ eſt ꝓpe nihil hm auguſtinũ: ſʒ
ſi eſſe poſſet ſine foꝛma nd haberet minimũ de entitare.igit᷑⁊c. Qinoꝛeʒ ꝓbo. qꝛqðpſe põt eſſe hʒ plde entitate qᷓ; ilud qð non põt eẽ ꝑ ſe.ß̃ relatio nõ põt eſſe ſine fundamẽto. mã aũt pꝑ te pot eſſe ſine foꝛma.igit᷑ mã habʒ plꝰde entitate qᷓ; relatio.ð eſt cõtra auctoꝛi
tatẽ auguſtini.¶ſic. oẽ qð pꝑ ſe habet eſſe
uel eſt actus ułeſt habens actũ: ſʒ mã nullũ hoꝛũ eſt igit ⁊c. Pt quia vtraq; opinio ép⸗ babilis.ᷣdeo ad rònes vtriuſq; opinidis
Icd pᷣmaʒ bme opinionis ñdeo.ꝙ maio: nõeſt admittenda.quia ᷣm illos de ⁊ opini
one quãtitas differt realiter afigura:⁊ 1ñ ñ põt fieri a deo ſine figura. Bimiliter nec ſb⸗ iectũ põt fieri ſine ꝓpꝛiapaſſiõe:licʒ ſit pꝛius ipſadiſtinctuʒ realiter abea utqſtione qͥnta ſup poꝛphirio daclaratũ fuit ¶MAd
olu
dicic maioꝛeſt falſa maxie de accñte'ab
to. qꝛ accũs abſolutũ ẽ res poſitiuò actualii actualitate foꝛme.qũ ẽfoꝛma.ñj aũt mã pm q̃ nullã foꝛmã hʒ· Ad ꝓbationẽ dõm.ꝙ licet accñs ſit ignobili?mã pma ſᷣm eẽntiã: tñ qa accðs abſolutũẽ actꝰfoꝛmalis lʒ accñtalis ⁊ nõ oꝛdinat᷑ ut eẽntiale ſubicibile ad aliud.iõ
accᷓs põt eẽ ſine ſbiecto:nõ aũt mã ſine foĩa
¶d ròes altiꝰopiòis rñdeo ad pmã̃ꝙ ma. ẽ falſa. etiã mioꝛ.q; ſi figura ẽqᷓd poſitiuũ di ſtictũ aquãtitate ut tʒ coĩis ſcola depõt coꝛ pſine figura extriſecꝰtermiare ut dictũ fuit ſup poꝛphirio.⁊ ſic ð ſeqͥł᷑ ꝙ deꝰ facẽt coꝛp?
itinitů. Ad ⁊ dõmꝙ mioꝛẽfalſa. q dat
.
———
————— ——
——

inſãtia de anima rõnali que facit pſe vnũ cũ
materia pma.⁊ tamẽ eſt plus ſeparabilis q; quãtitas que facit cũ materia bma vnũ pac cidens. Ad ʒ?* dicendũ ꝙ materiaẽ mi⸗
nimũ in genere ſubſtãrie:nõ aũt vniuerſalit. quia eſt pᷣncipiũ ſubſtãtie:nð aũt ſic aliqð ac⸗
cidens. Ed 4dicendũ me
actij entis licʒ nõ habet actů foꝛmalẽ:⁊ ſuf ficit ad hoc ꝙ poſſit ꝑ ſe ſubſiſtere maxime ſi ſit ſubſtantia. erit᷑ vndecimo vtrů ſubſtãtia ſit pᷣoꝛ hecidente tempoꝛe ditinitione ⁊ cogni tione ſicut dicit᷑ 7nethaphiſice. In iſtaqᷓ⸗ ſtione erunt tres articuli ᷣm tria de quibus querit᷑. bmus eſt de pꝛioꝛitate cognitionis. ſpꝛo declaratione pmi articuli notanduʒ ꝙ pus tempoꝛe nõ accipitur hic hᷣm ꝙ accipi tur in quarto phiſicoꝛũ. Mam pᷣoꝛitas tem⸗ poꝛis ut hic accipit᷑ conuenit ipſi ſubſtantie inqᷓrũ ſubſtantia eſt nõ menſurat᷑ tempoꝛe. quia tempeſi ſolum menſura mots ⁊ qui⸗ etis ⁊ eoꝛũ quibus hec cõueniũt.¶ cðᷣo no tandũ ꝙ tempꝰnò accipit᷑ hicꝓ quacũq; mẽ⸗ ſura ſiue duratòne extrinſeca ſucceſſiua alia abeſſentia rei. Nam de illa ſubſtantiaſic mẽ ſurata iterũfieret q̃ſtio cuʒ talis menſura ſit ſibi accidẽs quò pꝛecedat uel quò nõ⁊ ſic in infinitũ.ſʒ notandũ ꝙ pus tempoꝛe ut hic accipit᷑ dicit illud quod poteſt ſeparatim eſſe fine alio ⁊ aliquid nõ ſine ipſo ⁊ hoc loquẽdo uãtů eſt de ſe. quia videlicʒ ⁊ dependet a Eut ⁊ pmũ nõ dependet a⁊ꝰ Iſtis notatis ſit hec cõcluſio iſtius arti culi. Cõcluſio oĩs ſubſtãtia ẽ poꝛ accñ̃te ſuo tempoꝛe. Mꝛoba tur quia illud dicitur eſſe pꝛiꝰ tẽpoꝛe iſtom accepta poꝛitate ꝙ nò dependet ab alio imo eſi ex aptitudine nãe ſue indepẽdètis abalio nð repugnat ſibi poni in actualẽ exi⸗ ſtetiã ꝑquãcũq; cauſa ſiue tali poſterioꝛe ſi⸗ bi:ſed hoc cõuenit ſubſtantie reſpectu ſui ac
Queitto
„
cidentis.quia exquo ſubſtantia non depen⸗
det a ſuo accidente:ß potiꝰ ecõuerſo ex nãli pfectione nature ſue indepẽdentis habet ꝙ ꝑaliquã virtutẽ ſiue nãlẽ ſiue ſupnaturaleʒ poſſit poni in actualẽ exiſtentiã ſiue tali ac⸗ cidẽte ſibi poſterioꝛe. Et tale pus tempoꝛe
etiã põt dici pus natura.qꝛ nã ſua eſt depen
deus ab alio ſibi poſterioze ⁊ nõ econuerſo.
Nõtra arguit᷑. pmo ſic. Eterno nibil ẽ puſ tempoꝛe:ſʒ aliqua accidẽtia ſũt eterna ſicut motꝰ⁊ tempus ex ge phiſicoꝝ. igit᷑ tali acci⸗ dente ſubſtantia nõ eſi poꝛ. ⁊ſiſic igit᷑ ſub⸗ ſtãtia pᷣcedit tempꝰ.ñs eſt falſũ. quia ſic eẽt tempꝰante tempin infinitũ. ↄñ̃a patet.quia tempꝰeſt quoddã accidens. igit᷑⁊.¶d pꝛi⸗
mů dicitꝙ hic equocatde tempoꝛe. Naml nihil ſit pus tempoꝛe accipiendo tempuſ u eſt mẽſura motus:iñ accipiendo pus tẽpo⸗ re ut hic aceipit᷑ ꝓ eo videlicʒqꝙy nò dependet ab alio ⁊ poteſt eſſe ſine eo:tũc ſubſtãtia mo bilis ẽ pꝛius tẽpoꝛe ipſo tẽpoꝛe quodẽ acci⸗ dens ſibi. ¶ Adæ dicẽdũ ꝙ temp'nð acci it hic ꝓpꝛie ut eſt numer?morꝰ:ſed accipi᷑ ic ꝓ natura indepẽdẽte ex alio ſibi poſteri⸗ oꝛi hm naturã. ¶ubitat᷑. qꝛ pᷣm dicta vide᷑ ꝙ ſubiectũ fᷣm potẽtiã obedientialẽ poſſit ſe pararia ſua paſſiõe ⁊ chſeruari ſine egR̃ñ deo.ꝙ verũ eſt de paſſiõe que demoſtratiue poteſt ꝓbari de ſuo ſubieco ꝑ ſilogiſmũ fa cientẽ icire ſcia ꝓpꝛie dicta ut ſuꝑ poꝛphirio declaratũ fuit.¶ſhuãtũ ad ⁊ varticulũ no tãdũ. ꝙ pᷣus diffinitione alio dicit᷑ iludquod in ditfinitione ſua nò aſſumit aliud.ſed hab; illa ꝑque diffinit᷑ incluſa in natura ſua⁊ eẽn nuio aũt dicit᷑ poſteri diffinitide ex op poſito quod diffini᷑ ꝑ extrinſecaeſſentie ſue iue pꝛius ditfinitide dicit qð ponit᷑ in diffi nitòe poſterioꝛis ⁊ nò ecõuerſo reſpeciu cir cũſcripto.vnde quia accidẽtia ſᷣm opinionẽ ariſtotilis nõ habẽt eſſentias ꝓpꝛias necha bent quod quid eſt. ideo nõ habẽt diſtincigs ditfinitiones qͥditatiuas: ß ſolũ habẽt deſcri ptiones. Et hocẽ qð vult phs in ꝰ metha. vbi dicit ꝙ diffinitio ſicut ⁊ qð quid eſt multi
pliciter dicit᷑. qꝛ ſicut ens exiſtir in oibus ſc non ſimpliciter.ita qð quid ẽ ſimpliciter qᷓꝙ
ſpſtãtie: alhs vero modo alio.h i textu ibidẽ ſHoc notato ſit hec cõcluſio.ſubſtãtia pꝛioꝛ eſt omni entiũ diſſinitiõe. Mꝛoba · ſicut ali quid ſe bʒ ad rõnẽ cognoſcibilitatis ⁊ ad ra
tionẽ dirfinibilis:ſed accidẽs ndeſt ens ſim⸗
pliciter ſedᷓ ſolũ eſt diſpoſitio entis.igit᷑ non eſt cognoſcibile ſimpiiciter ⁊ apꝛion cogni⸗ tione diffiniriua ſimpliciter niſi pꝛo quanto eſ diſpoſitio vere ditfinibilis. Maioꝛ nol Minoꝛ eſt phi ymethaphiſice. Et hoc eſt quoq dicit phus vbi ſupꝛa· ꝙquid igit eru eſſe ⁊ diffinitio ⁊ ratio aurẽ ſolumſubſtãtu rum ſſt aut maximũ pᷣmuʒ⁊ ſimpliciter pa⸗ lam. ᷓſta pꝛobatio pꝛocedit ym vis thomni⸗ ſtarum. ſed no km viam ſcotiſtarũ licet ano nius andree eam ponat. quia contrariatur — vie ſue. quia vult ꝙ accidẽtia ha⸗ nt ꝓpꝛias eſſentias ⁊ vniuocãlur ieſſen⸗
ria eiris cum ſubſtantiu. Jtemꝙetimscc dentia cõponant᷑ ex matcriali⁊ foꝛmali que
ſi vera efient:pꝛobario enimillanullaeſſet. Contra inſtatur. quod habet pꝛopꝛium enus et pꝛopꝛiam dimeremiam illud ba⸗ t pꝛopꝛiam dimfinitionem ⁊ non dirfimtur
ain 2. niiuii neſüppe .
.
in in mburtd minfninn ü inz“ jrunintſm miuputic tüt ju tntnic
hritiem bet

mon en
—
5
per extrinſecũ ſue nature: ſed accidẽtiã ſunt puininõi. igi᷑⁊c ¶æ⁊ſic. Ratio quãſignifi- cat nomen eſt diffinitio eius ex ꝓ metha. ß nomẽ acchtis nõſignificat ſubſtantiã. igit ſuhitãtia nõ debʒ poni in diffinitiõe acctis.
Rd pmãhoꝝ dicẽdũcꝙ accñtia habẽt ꝓ⸗ pꝛiũgen ꝓpꝛi ditferẽtiã ſolũ ᷣm moduʒ:
naüt hm rem · ſicut nec habẽtꝓpꝛiã qͥditatẽ necppꝛiã ditfinitionẽ. ¶ ʒ cõtra. igit᷑qͥdi-
tas aocñ̃tis eſſet ͥditas fubſtantie ſinò habe retꝓpꝛiã qͥditatẽ. dicẽdũ ꝙ hre ꝓpꝛiã qͥditatẽ ẽhle qdiatẽ ſimplicit ⁊ſi accis nð hʒ ꝓpã etntiãlicʒ habeat ꝓpꝛiãqͥditauẽ. q nõalienã Ridz“dickdũ ꝙaccñs nõ iõdiffinitꝑ ſp⸗ iectũ. qꝛ ſignificat ſubiectũ. qꝛ ſiue accñs cðõ⸗ cretiue ſignificet᷑ ſiue abſtractiue ſemp ſigni
Fcat foꝛmã accñtalẽ ⁊ ſolũ:ß ideo diffnit per
ſubſtantiã qꝛ hᷣm eſſentiã ꝓpꝛiã licʒ impfectã nõ eſt ens ſimpliciter.id eſt ſubſtantia ß ſolũ diſpoſitio entis ſimpliciter. ideo nõ diffinit ſimplicjter ſicut ſubſtãtia:ß diffinit᷑ ꝑ addita mẽtũ. Et ſidiffniat albedo ſic. albedo ẽ qua- litas aadhucẽ diffinitio ßᷣm modũ. qꝛalbedo nõ habet qͥditatẽ niſi ᷣm modũ.accipiẽdo qͥ⸗
ditatẽ bi rõnẽ quiditatis ſimptr.qꝛ ſic ſoli?
ſubſtãtie eſt Muãtũ ad ʒ.ſ.de poꝛitate co gnitidis dicendũ. ꝙ ſubſtãtiaẽ pꝛioꝛ cogniti onc ipſo accte ex nã rei⁊ ſimpliciter nò aũt quo àd nos. ut ſupꝛapbatũeſt. q.⁊ſup poꝛ phirio in phatione pꝛime opinionis q̃ phoc dictum concludit.
Verit duodecimo vtrũ deꝰponat᷑ ĩp̃⸗
dicamẽto ſubſtãtie. Vn iſta queſtione
pecdã bm ꝙpcedit mgr iohes capꝛeoliĩ fuo
cõllatodiſ. g q̃ſtiõe æ ꝑ qͥnq; cõcluſiones. ꝛima cõcluſio licʒ nõ oẽ qðeſt in genere ſit cõpoſitũ ex mã ⁊ foꝛma. Bẽ tñ qð habet
genus ⁊ differßtiã eſt ad aliquẽ gradũentita
tiuũ cõtracti. Iſtã cocluſionẽ ponit beatus thomas ⁊ 3 gentiles caꝰ ʒ dicẽs.ſcire oʒ ꝙ rerũ ſpẽs gradatim nãm entis poſſidẽt.⁊
infya infine. Qe ſiſit aliqua naturaqᷓ non ſit
terminata infinita in ſe nõ ẽ in ea accipere neq; genneq; ſpeciẽ. hec ille. Fandẽ cõcluſi⸗ onẽ ponit ꝑte bma cõcluſione.q.⁊ articulo vad pmũ.ꝙ vnũqðq; conſtituit in ſpẽ ᷣmꝙ ad aliquẽ certũ gradũ entis determia᷑ Tõ
tra pmã ptẽ hꝰcluſionis argumentaqᷓ fůt
pſcotiſtas ſoluta ſüt in iſto libꝛoð.q.ꝗ. Lõ
tra⁊ partẽ arguit gregoꝛiꝰde arimino ſic
Nuiaqð nõtollit a re ilud ꝓpter qð ponit᷑ in aliquo pᷣdicamẽto nõ impedit illã rem eſſe
inaliquo pᷣdicamẽto: ß infinitas pfectionis notolitare qn ipſa ſitens ꝑſe ⁊ ꝑñs quin
plaſit ſſtjtia: imo tali enti maxime ꝑſ cò⸗
petit eẽ ens igi᷑⁊c. 2ad idè arguit aureo-
—
s. Quia p̃dicamẽtũ ſubſtãtie videt᷑ ſumia
pſe eẽ. xtrů autẽ illudſit limitatũ uel ilimi-
ratũ videt accidere. Qñ dicit ppᷣus q̃. topi⸗ coꝝ. ꝙ ſi linea eẽt infinita adhuc ſibi cõpete⸗ ret relatio linee. Itẽ auicẽna ⁊ꝰmetha. dicit. ꝙqui imagingt᷑ coꝛpus jnfinitũ nõ imagina tur coꝛpus nõ coꝛpus. Similiter videt᷑ ꝙ q
imaginat᷑ ſubſtãriã infinitã nõ imagina᷑ non ſubſtantiã. illimitatio⁊ indeterminatio nõ tollůt qͥn aliquid ſit in genere. Ad pmã di⸗
coꝙ duplex eſt infinitas.ſ.in genere ⁊ extra genus. pma infinitas non tollit ah aliqͥquin it in genere.⁊ gůt infinitas bñ. t qů dicit ꝙ infinitas p̃fectidis nõ tollit abaliquo quin ſit ens ꝑ ſe. concedo.ß nego vlterioꝛẽ conſe⸗
quẽtiã.igit tale ẽ in genere ſbſtãtie. qꝛeẽ ens
ꝑ ſe hᷣmꝙ dicil de pᷣdicamẽto ſſtãtie nõ dici tur poſitiue ß ſolũ negatiue ut ꝓbatũ fnit.q. ⁊ſup poꝛphirio cõcluſione pᷣma.ꝗheus aut eſt ens ꝑ ſe poſitiue accipiẽdo p ſe.⁊ ſic pe ſeitas dicit᷑ de iſtis equocatiõe a ↄſilioꝗ Sd zdðm.p idè ꝙ rõ pᷣdicamẽti ſubſtãtie ſu⸗ mitur ap ſe eſſe negatiue capro nõ poſitiue. d auctoꝛitatẽ dicẽdũ ꝙ licʒ infinitas infra genus nò ponat aliquid extra genus: tñ bñ infinitas extragenꝰ.⁊ tali infinitate deus ẽ infinitus.⁊ ſicetiq ſi linea eſſet infinita adhuc eſſet quãtitas. Vllud autẽ qð pfectiðes oiuʒ geneꝝ includit nõ ponit in genere determi⸗ nato. ¶ðcdacluſio capꝛẽoli ꝙ in omni re que ꝓpꝛie ponit᷑ in genere differt quiditas aſuo eſſe. ſtã cõcluſionẽ ꝓbat ſanctus tho mas pte pᷣma q̃ſtione ʒarticulo⁊ꝰ dẽ di⸗ cit pᷣmo cõtra gẽtiles ca ⁊ʒ. Lõtrgaurcol? ſi ſie ſeq̃ret᷑ ꝙ nullacreatura poneretĩ pdi⸗ camoͤto.qꝛ in nulla creatura differt eſſentia ab eſſe. ¶⁊ arguit ſie gregoꝛius. quia tunc accñtia nõ ponerent᷑in pᷣdicamento.quia nõ habẽt ꝓpꝛiũ eſſe. ꝗ Ed bmũ dicendi ꝙ nul la creatura eſt ſuũ eſſe. ut ſupꝛa poꝛphiriuʒ dererminatũ fuitq̃ſtiõe. xxxij Ad⁊di⸗ cendũ imo eſſe accñtis differt ab eſſentia ac cidentis. Et notandũ ꝙ nõ opoꝛtet ꝙeſſen⸗ tia que ponit᷑ĩ genere cõponat᷑ ex actu ⁊ po tentia: e ens quod habet e uã ponit᷑ in genere opoꝛtet ꝙ cõꝑonat᷑ ex n 7 eſe Tertiachcluſio. Mẽ uod pꝛopꝛie eſt in genere habet actũ admixtum potentie. Iſtam cõcluſionẽ ponit ſanct?tho mas pte bmaq̃ſtione ʒoarticulo qͥnto. Ideʒ zoſentẽtiaꝝ o articulo ⁊ pme queſtibis vbi oſtendit quò genꝰſumit᷑ in angelis.idem in libꝛo de ſpũalibꝰ creaturis.q.qͥnta ad
in rebus inquit compoſitis ex mãt foꝛma

genMnmit᷑ a materia? differẽtia afoꝛma ita in ꝙ ꝑmateriã nõ intelligat mã bma ß qͥddã eſſe impfectũ ⁊ mãle reſpectu eẽ ſpecificiqð ꝑfoꝛmã incipit ſicut eſſe gjalis eſt impfectuʒ ⁊ mãle reſpectu eẽ hois. Tñ illud duplex ee nð eſt ßᷣm aliã ⁊ aliã foꝛmã:ß pᷣm vnã foꝛmã
poi dat nõ ſolũ qð eſt eiſe aial:ß etiã hoc 2 eſt eiſe hoiem. Subtracta igit᷑ mã aſpũali
ſubſtãtis remanebit ibi genꝰ ⁊ ditferẽtia nõ
hm mãm ⁊ foꝛmã:ſed bmꝙconſiderat inmã ſpůali tã illud qðẽ coœẽ ſibi ⁊ impfectioꝛibus
ſubſtãtis: tã ctiã illud qð eſt ꝓpꝛiuʒ ſibi. hec illc. ñ notãdũ ꝙ licʒ ꝑeandẽ foꝛmã homo ſit ſenſitiu?⁊ intellectiuꝰ tamẽ cũ hoc ſtat ꝙ poc qð dico ſenſitiuũ eſt potẽtiale ad intelle⸗ ctiuũ ⁊ nõ ecõuerſo. Muia cũ intelligit᷑ aliqd ut ſenſitiuũ nõ expmit᷑ vltimate ſuaꝓpꝛia foꝛ ma.an videlicʒ lit aĩa ſenſitiua tm̃ uel aĩa ſen ſitiua rationalis. Tũ aũt dicit᷑ intellectiuũ i vltimate expmit᷑ foꝛma ſua:⁊ ideo pmũẽ in⸗ deriuatũ ⁊ cõtrahibile ⁊ determinabile pæ ⁊ ſic eſt in potẽtia ad illud:nò ᷣm rem: ß ſolũ ßᷣm modũ intelligẽdi.⁊ ꝑ h ſoluũt᷑ multe ra⸗ tiones. ¶cluſio. eꝰnd eſt in aliquo ge nere ꝓpꝛie. dico aũt ꝓpꝛie ſicut ſpẽs ułgen⸗ ſubaiternũ uel etiã ſicut indiuiduũ. ꝓbatur iſta cõcluſio quadrupliciter. Pꝛimo ſic. infi nitũ ſimpliciter nõ ponit᷑ in dererminato ge nere:ß deꝰẽ hꝰmodi igit᷑&. aioꝛꝓbat qꝛ illud qð ↄtinet in ſe eminẽter pfectiões oĩuʒ geneꝝ ad nullũ genꝰdeterminat᷑:ß deeſt hu iuſmodi.igit᷑ ⁊c. Picit᷑ notãter ifinitũ ſimpli citer. qꝛ linea ſi eſſet infinita ad tũc poneret᷑ in genere quãtitatis.qꝛ finit ad ſpeciẽ deter- minati generis.qꝛ linea nõ eſſet caro nec ſpi ritꝰ.⁊ſic hᷣm auicẽnq̃ pᷣmo metha.neceſſe eſſe nõ ponit in genẽ:ß deꝰeſt neceſſe cẽ. igit᷑ K.Minoꝛ nota. Maioꝛ ꝓpbat᷑.ſi neceſſe eẽ poncret in gnẽ:aut ſub rõe generis:aut ſub ròe ſpeciei: qut ſub roe indiuidui.nd ſub ròe generis. qꝛ tũc deꝰ haberet multas ſpẽs ſub ſe.⁊ nõ eẽt vnũ neceſſe eſſe ß plura.quod eſt falſũ. ut ꝓbabit᷑ nec ſub rone ſpeciei uel indi uidui. ꝓbat᷑· qꝛ ſiue ſpecies ſiue indiniduũ in cludit in ſe plures roes.ß neceſſe eſſe nõ põt in ſe includere plures rões.igit᷑ ⁊.Maioꝛ nota.qꝛ ſpẽs cõponit᷑ex genere⁊ differentia indiuiduũ aũt cõponit᷑ Pᷣm ronẽ ex his exqͥ⸗ bo ſpẽs ⁊ cũ hex differẽtia indiuiduali. Mi noꝛꝓbat᷑ q iſte plures rõnes:uel eſſen ne⸗ ceſſe eſſe:uel cõtingẽtia eẽ: uel vna neceſſe eẽ altera cõtingentia. uei contingẽs eſſe. ⁊nec ʒ pars poſſunt dari.quia cuiꝰ vna cauſa eſt cõtingẽs. Nec pmũꝓbat᷑. Quia illud quod includit in eſſentia ſua plures rònes eſſentia
Queitio
les ſibi circucripio quocũq; ex ipſis nõ ma net:ß circũſcripta vna rõne in neceſſe eẽ aq. huc manet neceſſe eſſe. igit᷑ neceſſe eſſe nò cõ ponitetiã ᷣm ront ex pluribꝰ rõnibꝰque ſũt neceſſe eẽ.· ¶¶ʒo ſic. illud cui nõpõt cõpetẽ rõ foꝛmalis pᷣnciph alicuiꝰgeneris illud nõ po⸗ nit in rali genere:ß deo ñõ pot ↄpetere ratio foꝛmalis generis ſubſtãtie. igit ⁊. paioꝛ
notaa ſinſili. qꝛillud cui nõ põt copetere rò qualitatis nò põt poni in genere qualitatis
xſic de aljs. Minoꝛ ꝓbat auctoꝛiigte augu
ſtini libꝛo 7 de trinitate caꝰqͥnto. anic⸗
ſtůũ eſt inquit deũ abuſiue ſubſtantiã vocari.
Köõfirmat᷑ illud qð nõ pot ſubſtare accñtibuſ
illud nò ponit᷑ in genere ſbſtantje pᷣdicamen
talis:ß deẽ huiuſmõi.igit᷑⁊. Paioꝛ nota. qʒ ſubſtãtia dicit a ſbſtãdo. ⁊ ideg dicit aug⸗ deum abuſiue ſubſtãtiã vocari. Rdebis ꝙ
imo ſubſtãtiadicit apꝑ ſe ſtando. Cõtra· quia ꝑſe nò pot ibi dici poſitiue ut ſepiꝰdeductuʒ
eſt. ſic.ſideꝰponeret᷑ in genere ueltãqᷓ;
genus uł ſpes ułidiuiduũ.nò pᷣmũ.qꝛeſſent
plures dy diſtincte ſpecitice. nec rãq; indiui-
duũ.qꝛ indiuiduũ ponit ſub aliqua ſpecie:ſʒ
deꝰ nd pot poni ſub aliqua ſpẽ. igit ⁊c. Mi⸗ noꝛ iteꝝ ꝓbat᷑. qꝛ maxie poneret᷑ ſub illa ſpe
deus:ß hoc nõ. qꝛ deꝰnõ eſt ſpẽs pᷣm auguſti nũ.Vde trinitate caꝰ ð ⁊ ſupꝛa fuit ꝓbatuʒ ſuꝑ poꝛphirio queſtione. xlii. dubio qmo. Muinto ſic. Vllud qð nõẽ pᷣncipiũ foꝛma⸗ le alicuiꝰ generis ułditferẽtie nec ↄuenit cũ uocũq; extra eſentiã ſuã cõueniẽtia requi- n ad vniuocũ illud nõ pt ponii genere:b deꝰ eſt huiuſinõi.igi᷑⁊. Maioꝛ nota.qꝛoœẽ
qð eſt in genere ułẽ pᷣncipiũ generis ueleſt
dria ułe ipẽs uł᷑ indiuiqnũ de quibꝰ potali⸗ quid vniuoce pᷣdicari. Minoꝛꝓbat· qꝛ nul⸗ lus pꝛudẽs dicit deũ eẽ foꝛmale ge⸗ neris ſubſtantie.alias ois ſubſtãtia eſſetde⸗ NMec differẽtia. qꝛ differẽtia pdicat᷑ de pluri⸗ bus differẽtibꝰſpẽ in eoꝙ qusale. qð nonpt ↄpeterc deo. Mec ſpès ⁊ indiuiduũ. quiade ſpẽb gen? pᷣdicat᷑ vniuoce de indiuiduis ſpe
cies:ß de deo ⁊ alioa ſe diſtincto ſpẽ yl nůe⸗
ro uł᷑ vniuoce pꝛcdicari põt. igi᷑⁊c. Minoꝛ iterũ ꝓbgt᷑. qꝛ illud aliud opoꝛtet ꝙſit crea⸗ mß debe ⁊creatura nihil vniuoce pai⸗ cari põt ut ſuꝑ poꝛphirioꝓbarũfuit q̃ſtione
xlix. igi᷑ ⁊ẽ. õtra iſtã cõcluſionẽ arguit
gregoꝛiꝰde arimino. ꝛimo de quacuq;
pẽ ab alio cõdiuiſo p̃dicqkaliquod genꝰ ſub
alternũ p̃dicamẽti ſubſtãtie illud ponitur in pᷣdicamẽto ſubſtãtie. pʒ iſtaex terminis:ſec
de deo ſpecifice diſtincto ab angelo pᷣdicalh qʒ dico ſpũs vniuoce. i ᷣm vn rònẽ igit?
—— S — — — 8
mitnſ ilwmani mxPa mlbijnih irinon niitſuip

—
S
—
.
mo ſu i n vigamch n ng drm Bhme
8
u
Minoꝛ ꝓbat· qꝛ ſpůs eſt pſtãtia icoꝛpoꝛea
imãlis:ß hec ditfinitio vniuoce ↄuenit deo⁊
angelo. igi᷑⁊¶ſaſic. pater filiꝰcreatoꝛ pᷣn
cipiũ ⁊ piura ſimilia fůt pᷣdicabilia ꝑ ſe relati
na⁊ pß ſůt ðpᷣdicamto relatõis. igit᷑ de deo dicũ pdicabilia qͥ ꝑſe ſůr in genẽ. Atẽ deß̃⸗ dicamẽtoactiis pʒꝙ deo ꝓpe cõuenit. Vñ auguſtinqnto de trinitare ca?ge diẽ. ꝙ autẽ ad faciedũ attinet foꝛtaſſis de deo ſolo veriſ⸗ ſime dicit · W aũt auguſtinꝰfuerit hꝰopinio nis.ſ ꝙ aliq pᷣdicamẽta vere dicãtde deo pʒi pᷣdicto libꝛo. Ex h ꝙ ipſe fingula pᷣdicameta
diſtinguẽs caꝰpᷣcedẽèti.ſ.y.⁊ ꝓpꝛias eoꝝ pᷣdi
catides determinãs cõcludit caogꝰ ꝙ de deo dicifᷣm ſubſtãtiã qͥdã ᷣm relationẽ ⁊ h tanq; veriſſimo fundamẽto vtit᷑i toto libꝛo de tri⸗ nitate. euidẽter inſup apparet ꝙ taliapᷣdica mẽta dicantde deo. Wã in eodẽ caait alia pᷣ dicamẽta dici de deo:b nõꝓpꝛie.ſ.ſit?habit? tẽpꝰ vbi ynde ait. Fithabitlocꝰ tempus nõppꝛie:ß trãſlatiue ac ꝑſititudines dicunt᷑ de deo. remouet eti ab eo pᷣdicamẽtũ paſſi⸗ onis qualitatis ac quãtitai cõtinue.vñ miꝝ ẽgiße ſic diligẽter diſtinxerit pᷣdicamẽta? quedã remouerit de deo.qð aũtꝓpꝛie ⁊ ſolũ dixerit ↄuenire. Lilla q̃ pᷣm ſbſtantiã actionẽ ⁊ realationẽ dicunt᷑ cur ali negẽt talia coue⸗ nire ipſi deoꝛ V arguit auctoꝛitate ariſiotit xh metha.⁊ cõmẽtatoꝛis ibidẽ cõmẽto Nvbi diſtinguũt ſubſtãtiã ßᷣm ꝙ ẽ pᷣdicamẽtũtra alia pᷣdicamẽta diſtinctũ.⁊ ſtati poſt ſbaʒ di⸗ uidũt ĩ ſenſibile ⁊ in inſenſibiie ⁊ in generati onẽ ⁊ conuptionẽ ⁊ in eternã.&t poſt cõſide rationẽ de iba ſenſibiliꝓbat eẽ ſubſtãtiã iſen ſbilẽ abſtractã ⁊ imobilẽ. Et deinde inquirit
an hec ſit vna uel plures.⁊ detminat ꝙ plu⸗
res. inter q̃s ẽ vna nobiliſſima ⁊ pma? finis ⁊pfectio aliarũ ⁊ totiꝰvniuerſi quã nos deũ appellam? Ex quibmanifeſte pʒ ꝙ ß̃ʒ phm ⁊ſuũcõmentatoꝛẽ deꝰeſt ſta de pᷣdicamento ſubſtãtieiAd iſta rñdet capꝛeolus ad pᷣmũ negat minoꝛ. ad ꝓbationẽ dicẽdũ.ꝙ hec diſſi nitio nõ cduenit deo ⁊ angelo vniuoce. neq; enimſpůs neq; eſſe immateriale neq; incoꝛ- poꝛeũ de deo⁊ angelis vniuoce dicũt᷑ ut ſu- pꝛa poꝛphiriũ declaratũ fuit q̃ſtione. xlix. Adæ dico ꝙ talia relatiua nõp̃dicamtur dedeo nõ ſũt in pdicameno relationis. quia remio ut eſt pdicamẽtũ eſt accidens qðnui lo modo ponit᷑ ideo.ut aug. eodẽ libeo qͥ̃nto c4 ꝓhauit. Tü qꝛaccidens depedet a ſ⸗ kcio· Wů quia facit vnů ꝑaccñs cũ ſubiecto Lüꝛ qaccidenſpm auguſtinũ eodẽ ca? dicit · ꝙaliqua mutaride eius rei cuiacci- tamittipotquod nullo mõ poteſt cõpete-
re deo. Jimiliter dicẽdũde pᷣdicamẽto acti-
onis. quia actio q̃ eſt in deo nullo modoẽ in pᷣdicamẽto actionis que ẽ accũs. Vnde au. uſtinꝰnũq; voluit ꝙ varia talia dictað deo
ſint ip̃dicamẽto adaliquid. uel in pᷣdicamen to actionis:ß intenditꝙ illaque in creaturiſ veriſſime ꝑtinent ad illa 5 icamẽta recipiũ tur in diuinis ᷣm nomẽ iolũ:nò gůt ßᷣm rõne depoſita rõne yniuerſalitatis ⁊ ꝑticularita- tis. vnde talia pᷣdicamẽta dicunt manere ĩdi
nuinis nò ſᷣm naturã ſubiectã nec m moduʒ
vninerſalitaris uel generis ułſpeciei ukindi
uidui:ß ſolũ pᷣm modũ pᷣdicãdi. Mdʒqð
ſumit᷑ ex auctoꝛitate ariſtotilis dico.ꝙ licet ariſtoriles inueſtigando naturã pᷣmi pncip bus diſtinguit ens in decẽ pdicamenta.⁊ po ſtea diſtinguit ſubſtantiã in ſenſibilẽ⁊ nõ ien ſibilẽ. ⁊ ponat pᷣmũ pncipiũ eſſe ſubſtantiaʒ inſenſibilẽ non habetur ex hoc ꝙ ipſe ponat deũ eſſe in pdicamento ſubſtantie. ubſtan tia eni ut generaliter diuidit᷑ in ſenſibilẽ ⁊ nõ
ſenſibilẽ nò cõſtituit pᷣdicamentũ nec habet
rõnẽ vniuocaʒ omnibꝰque cadũt ſubaltero mẽbꝛo diuiſionis imo ſolã annolog ſicut ⁊ oia alia nomina dicta de deo ⁊ creãtura.ve⸗ rũtamẽ ariſtotiles ad inueſtigandũ rem que ndeſt in pᷣdicamemto nõ incduenient diuidit pᷣdicamenta. hoc eni facit ꝓpter facilioꝛem
modũ ꝑueniendi a ſenſibilibꝰ ad inſenſibilia
⁊a rebus que funt in genere ad res que ſũt extra genus quod oĩiuʒ pᷣdicamentoꝝ nobi litates cõpꝛehẽdit. Nnde cõmẽtatoꝛ xihꝰ me thaphiſice commẽto oſtendit ſcientiã dei nõ eiſe vniꝰrõnis cũſſcientia noſtra:neq; eſſe vtem neq; ꝑticularẽ Nñ ait ſic. hoc nomẽ ſcientia equoce dicit᷑ de ſcia pmi⁊ na. Sua eni ſciẽtia eſt cõ entis. Ens aũt eſt cauſa nfe ſcie. Scientiaigit᷑ eius nõ dicit᷑ eſſe vłis uel
pricularis neq; eoꝝ que ſůt in actu uel inpo
tenria. Pi eni eſſet ſciẽtia vniuerſalis neceſ⸗ ſario eſſet ſcientia in potemia.nullagũt po⸗
tentia eſt i ſcia eiꝰ hoc cõmẽtatoꝛMuinta
cõcluſio eſt iſta. dend eſt in genere reducti ue.hanc ponit ſanct doctoꝛ pte pᷣma.q.ʒar ticulo ꝰ? Mam pncipiũ qð reducit᷑ ad aliqð genus nõ ſe extendit vitra illud genus.ſicut pũctus nòeſi niſi pncipiũ quãtitaris conti- nue ⁊ vnitas quãtitatiſ diſcrete. deus autẽ ẽ pncipiũ totius eſſe. Bciendũ tamẽ ꝙ ut diẽ capꝛeolꝰ fanctdoctoꝛ ců fuit iuuenis tenuit oppoſituʒ iſtius cõcluſionis in bmoſcripto ſemẽtiarum diſ.g. vbi q̃ſtõne ꝗ articulo ⁊
Ad ʒſic ait.nõ opʒ ꝙ deus ſit in genere
ſubſtantie ſicut ↄtentũ ſed ſolũ ſicu pncipiũ
U

Se
vnitas inumeria hecill· ðt tenẽdũẽ ilud quod dixit vltimo in ſũma⁊t. 3 Verittertiodecimo xtrũ deus poſſit muitiplicare ſpecies pdicamẽti ſubſtã. tie in infinitũ. Iſtãqſtione tractat herphe? pmo qðlibeto minozi queſtione.iæ.⁊ narrat duas opiniones. Mꝛima opinio dicit n eſt poſſibile ꝙde ꝰpꝛoducat in infinitũ crea⸗ turã nobilioꝛẽ quacũq; data. quodꝓbat᷑qua drupliciter.¶Pꝛimo ſic in eſſentialiter oꝛ⸗ dinatis nõ eſt pꝛocedere in infinitũ:ſed ſpẽs creaturarũ ⁊ ſpecierũ de pᷣdicamẽto ſubſtan tie ſũt huiuſinodi.igi?⁊t. ⁊ ſic. phs ʒophi ſicon dicit. ꝙ in ꝓcedẽdo ad actũ⁊ pfectionẽ nõ eit ire in infinitũ:ſed ꝓceſſus ad nobilio⸗ rem creaturam eſt pꝛoceſſuſ ad illud q ha⸗ bet rõnẽ pfectionis. quia qð eſt nobiliſemp habet rõnẽ pfectiõis ⁊ actus:⁊ qð eſt ignobi lius habet rõnẽ potentie ⁊ impſecti. ¶ ʒo ſic in ꝑ ſe oꝛdinatis dato pmo ⁊ vltimo nõ con⸗ tingit abire in infinitũ in medis:ß in entibe dare aliquod pmũ quo nõ eſt dare aliqð pꝛi⸗ ⁊ nobilius.ſ.deũ.⁊ eſt dare aliquod vltimũſ. materi pᷣmãt iter deũ ⁊ materiã mã aſcẽ dendo de matẽria pma nõeſt dareitinita me dia. ꝗſic.ſi pfectiones creaturarũ irent i infinitũ ꝑfectio torius vniuerſe creature ex- iſtentis ⁊ poſſibilis fieri eſſet infinita. ⁊ ꝑ cõ ſequẽs equali diuine ꝑfectioni:ß hoc eſt icò⸗ ucniens. igi⁊c. Muinto ſic.nõ ponit ꝓceſ ſus in infinitũ ĩ creaturis niſi quia inter deũ ⁊ quãlibet creaturã datã eſt diſtanria infini⸗ ta ⁊ ꝙ in illa diſtantia eſt dare infinitos gra⸗ dus:ß hoc nõ eſt neceſſariũ.igit᷑ æ. Maioꝛ nota. inoꝛpbat᷑. quia etiã inter vniuerſi- tatẽ creature poſſibilis ⁊ deũ eſt diſtãtia in⸗
finita.⁊ tamẽ inter deũ⁊ vniuerſitatẽ creatu
re poſſibilis nõeſtaliquis gradus poſſibili ʒ pprer talẽ diſtantiã infinitã inter deů⁊cre gurãdatam nõ opoꝛtet pꝛocedere in infini⸗ tů in gradibus creaturarũ.· Alia opinio tenet ꝙ ſic. qð ꝓbatur Pꝛimo ſic. Nuia in⸗ ter eaque diſtant in infinitũ ſũt ifiniri grad? fieri poſibiles:ß quelibet ereatura diſtat in infinitũa deo. igit᷑ inter quãlibet creaturam factã adeo ⁊ deñ ſůt infiniti gradus poſſibi⸗ les quoꝝ vnus ſempꝑ nobilioꝛẽ altero.— ſic. quecũq; ꝑſe referunt᷑ adinuicẽ ſi vnũ eoꝝ ÿmꝙ eſt huiuſmoi eſtliniũ⁊ reliquũ: ß po⸗ tens iea ꝙ porẽs ⁊ poſſibile i co ꝙ poſſibile ſibi coꝛeſpodẽès pꝑ ſe referũtur adinuicem.q ſi poſſibile in eoꝙ poſſibile eſt finitũ? otẽſ ſibi coꝛꝛeſpõdẽs ieo ꝙ huiuſmodierit knu ß potẽſhabet ꝙ ſit potẽs per potẽtiã igiur ſi gradus entiu poiſibiliũfieria deo ſůt fini⸗
Queſtio
ti potẽtiadei ſub rõe qua potẽtia erit finit.
hpoc aũt eſt S R. ʒoſic.ſi ĩ ſpeciebul
ſubſtantiarũ nõ eiſet ꝓcelſus ĩifinitũ.maxi- me hoc eſſetꝓpter hoc qꝛ oẽs creature ſimt urpfectiſſima factibilis poſſent uel poſſet eq ri ipſideo:ß hocẽ falſũ.igit⁊t. ya nota. Sʒ fallitas cõſequẽtis ꝓbat᷑· adpuc talis crea tura cẽt depedẽs.i ꝑↄñs n ifinita. ſic oẽ illud põt deus quod nõ implieat cõtradi⸗ ctõnẽ:b fieri aliquã creaturã ꝑfectioꝛẽ omni data ⁊ hoci infinitũ nd— cõtradicti⸗ onẽ igit᷑ ⁊c. Muito ſic. Species rerũſũt ſicut numeriß ĩ numeris eſt ꝓceſſus iaddi- tiõe i ifinitũ.igit᷑⁊ in ſpeciebus reꝝ Bexto ſic.ſi nð eſſet poſſibile ukeſſet repugnqtigex pte poſſibilis fieri uel ex parte polẽtie pᷣmi uelex parte repñ̃tati puta ex parte idea te⸗ pᷣſentãtis tale factibile: Sed nõ ex parte pol ſbu fieri quia poſſibile inquãrũ poſſibie e poſſibile ⁊ ſic nuilaeſtibi repugnãtianecex parte potẽtie bmi. quia talis potẽtia eſt iñ nita. nec ex parte repñtati quia illud qucdeẽ idea eſt ifinirů in eſſe. quia eit eſſentia diuina met ut repñtãs. igitur ⁊ ĩ repñtare igiui Iſia opinio videt᷑ mihipbabilioꝛ. Ad tò⸗ nes pme opiniõis reſpodeo ſicut reſpẽdet perpheus. Acd pmãdickdũꝙ ipſe oꝛdina tis kmaliquoqͥ genus cauſe eſt impoſſibie pꝛocedere iiiniũ· quia impoſi ibilc eſtpali quis eifectꝰ dependeat ab infiniris caulis p à ß ꝓceſſus in ifinirũ fm oꝛdinẽ nobiitatis ⁊ nõ Fm aliquã cauſalitatẽ nòeſt impoſſibilii Talis aũt oꝛdo poneret᷑ in creaturis iifini⸗ tũ ꝓcedẽtibus ſicut etiã partes hñt ꝑſe oꝛ⸗ dinẽ boꝛis ⁊ poſterioꝛis⁊ no hm cauſalitaẽ ⁊ ramẽ bm magnos poſſibileẽ itẽ poꝛefuiſ⸗ ſe infinitas partes etiã equales puia ſfinitol dies ⁊ ãnos cũ ponãt můdũfuiſte abeterno Ad⁊ dicendũ ꝙ ꝓceſſus gc pfectionem in actu cui ndeſt poſſibilis additio nꝰ yait jinfinitũ itaq ſit dare aliquẽ actũ vltr que ñ̃ſit poſibile fieriaddirio ſicu eſtimauit io⸗ pãnes de aetn magnitudinis ¶uãu ad vli⸗ mã ſperamuß nõ habet veritat de pceſſuad actũ ⁊ ꝑfectionẽ cui poſſibilis eſt fieri hdi⸗ tio qualis eſt ꝓceſſus creaturar cum ſemp pabeat acrũ admixtũ potẽti. e aliter„ diciclicet nõ ſitꝓcederei infinitů vitraquẽ cũq; actũ datũ. quia eſt dare ſupᷣmũ actð qui eſt deus cũ uh pibet in genere delernn
toeſſeꝓceſſũ ini nitũ itaꝙnõ ſit dare ſuß⸗
mů in denere ſloꝛſicut paet in figuriꝰac laribꝰ ic etiã in ꝓpoſitto no eſt incõuenies
in genere actus cauſati pꝛocedere iinfinitů
itaꝙꝙ nõ ſit dare ſupꝛemũ acium creatum.
S
S — 2 S
— S8
E ₰
———
8
3 ʒnct nnn

*„
dʒndlcendũc poſito pꝛimo? vltimo nð eſt dare media infinita.ſi pmũ ⁊ vltimum
ccipiant in eodẽ oꝛdine:ð ſi ꝑtineant ad di-
nuerios oꝛdines bñ eſt dare media infinitavᷣ⸗ bi gratia· Suppoſito ꝙ můdꝰſuerit ab etno inter ſolẽ qui eſt bmũ alterans? Numnic eſt nůc alteratũ eſſent finita media generabi iũ ⁊ conuptibiliũ tamẽ nõ eſſent eiuſdẽ oꝛdi nis. Weus autẽ ndeſt eiuſdẽ oꝛdinis cũ crea turis. ¶ Zd ꝗdicendũ ꝙ licet ꝑfectio cre ture poiſibilis ſitifinitaquo ad numeꝝ ſpe⸗ cierũ:nõ tamẽ dicit pfectio creature poſſibi⸗ is infinita quaſi cõtingat accipere aliquam ſußmãhabeteẽ infinitã pfectionẽ:ß quia iac⸗ cipiendo vnã poſt aliã nd eſt finis.ſic ⁊ figu⸗ re poſſibiles dicãt infinite. vnde quecũq; da⸗ ret᷑nð eſſet infinita infinitate extenſiua ⁊ eẽn tialiter. ¶ Ad quintã dicendũ ꝙ inter deum ⁊creaturãeſſe diſtantiã infinitã poteſtdu pli ciiter intelligi. Vno modoꝙ diſtantia infini ta accipia᷑p quãdã latitudinẽ graduũ crea⸗ ture poſſibiliũ.⁊ iſto modo inter deũ ⁊ crea⸗ turã actufactã eſt diſtantia iinfinitũ.⁊ hoc requirit potentia dei infinita. quia eſt ifinita ßm rõnẽ potentie. Alio modo itelligi poteſt
diſtamtia infinita non latitudo aliqua pꝛeter.
ſibiles: ß ut dicatur diſtantia ifinita exceſſus infinitus vni extremi reſpectu alteriꝰ.ſicut ſi diceretaliquis coloꝛ infinite intẽſus diſta- re in intinitũ ab vniuerſitate creature poſſi⸗ bilis. ũc autẽ ex ifinita diſtantia bmo mõð dicta arguũt iſti qͥ hanc potẽtiũ ponũt inter quãlibʒ creaturã actu factã? deũ eẽ ifinitos gradꝰ poſſibiles. NHõ aůt ex infinita diſtãtia 20 dictaqͥ eriãẽ iter creaturã rotã poſſibilẽ ⁊ deum ⁊ ideo ratio nõ pꝛecedit. Seritquartodecimo. xtruʒ veritas ⁊ faſitas ſint ſubiectiue in oꝛatione. In Mqueſtione erũt duo articuli.bmus de ve ritate quid ſit. Scðus de q̃ſito& Muantuʒ ad pᷣmů articulũ. quid ſit vcritãs de hoceſt triplex opinio. ꝛima opinio ꝙ veritas eſt ens reale· pꝛobat᷑. quia bonũ ⁊ malũ ſunt ire bus:ſed veritas eſi bonñũ intellectus igitur eſt ens reale. Vontra illud quod diſtingui- tur contraens reale genergliter dictũ nðeſt niſi ens rationis. ſed hm phm ſexto metha⸗ phiſice. ens verũ diſtingui᷑contraens reale generaliter dictũ igit ⁊ ⸗Ad rationẽ eoꝛñ dico ꝙ quãdo diciturweritas cſt bonũ imel⸗ lectus: inelligitur de veritare repꝛeſentati⸗ uãque eſt actus intelligendi nel intelligitur de veritate fundamentali ſiue materia i:ſed veritas foꝛmaliter dictaẽ quoddã bonũ cð⸗
iectũ nò eſt relatio realis c
vtrůq; extremũ in q̃ ſint infiniti gradus poſ
ſequẽs intellectũ· Secunda opinio enꝙve⸗
ritas eſt adequatio intellect?ad rem intelle⸗ ctã ita ꝙ veritas nd eſt niſi relatio cõfoꝛmita tis qua intellectus ꝑactum e cò⸗ foꝛmat᷑ ipli rei ſic eam intelligẽdo ſicuti eſt. ¶oðtra cõfoꝛmitas intellectus ad rem eſt cõfoꝛmitas menſurati ad menſurã: ſed taliʒ
cõfoꝛmitas eſt ens reale ⁊ reſpectus realis
ut patet ꝑphm qͥnto methaphiſice.veritas aůt nõ eſt reſpectus realis. igit᷑ ⁊t. Maio nota. Ninoꝛ ꝓbatur. quis veritas diſtigui tur m phm õꝰ methaphiſice cõtraens rea le generaliter dictũ. ⁊ſic. in cognitide dei eſt veritas reſpectu ſui obiecti ꝓpꝛj eſſentie diuine:ſed inter actũ ine dei⁊ ſuũ ob
õfoꝛmitatis. quia
ſũt idem realiter.igitur&. veritas nd dicit
realẽ reſpectũ confoꝛmitatis actus intelligẽ
di ad obiectũ. Similiter in cognitide dei re⸗ ſpectu creatureeẽ veritas:ſʒ actus intelligẽ didiuinus nõ cõfoꝛmat᷑ realiter creature ita ꝙ realiter referatur ad ipſaʒ. igitur ⁊c.¶ ʒ ſic aliquãdo itelligimus veras ppoſitiones de emibus rõnis foꝛmatas: ſʒ tũc actus itel ligẽdi nõcõfoꝛmat realiter ipſi obiecto.igit veritas nõ cõſiſtit in reali cõfoꝛmitate intel⸗ lecturad rem. Similiter aliquãdo foꝛmam veras ꝓpoſitiones de nihili: ß actus intelli⸗ gẽgi nõ cõfoꝛmat realiter ipſi nihili.igit᷑ cc· Muarto ſic. i intellectus meus moueat᷑ ad intelligendũ aliquã vcritatẽ de añxp̃o fu turo cerrũ eſtꝙ ibi eſt veritas.⁊ tamẽ intelle ctus meus nõ mouet᷑ ab obiecto.⁊ ſic nò cõ⸗ foꝛmat᷑ ſibi realiter. Cocluſio igitur ꝙ veri⸗ tas nõ eſt aderuatio realis ſiue relatio rea⸗ lis actus imelligẽdi ad rem imellectõ. deo eſt tertia opinio herpheiqðlibeto ʒq̃ſtiõe pmaque eſt cõfoꝛmis dictis ſancti chome. Pꝛo cuius declaratione notandũ pꝛimo. ꝙ veritas tripliciter accipi poteſt. Vnomð materialiter pꝛo entitate vniuſcuiuſq; rei ʒ ꝙ dicimus illud eſſe de verirate alicuius rei quodẽ de entitate cius. Vno modo poteſt accipi veritas pꝛo repꝛeſentatiuo veritatis. ⁊ iſio modo cõceptus mẽtis ſiue actus intei ligẽdi coplexus poteſt diciverus licet etiaʒ poſſet dici verus veritate bmo modo acce⸗ pta fm ſuã verã entitatẽ. iſto ctiã modo dici tur ꝓpoſitio ſiue ſcripta ſiue dicta eſte vera el Ei quia eſt ſignuʒ veritatis foꝛmalis. ertio modo accipit᷑ veritas foꝛmaliter hm ꝙ eſt in obiecto intellectus enũciatiui.ut di⸗ cimus hominẽ eſſe animal.hoc eſt verum.⁊
iſto modo accipitur veritas foꝛmaliter 22 notanduʒ ꝙ quedam ſůt entia rationis que

„ b 5
ſequẽter res ßᷣmꝙ ſůti intellectu ſimplici
ſicut eẽ vniuerſale:eſſe ſingulare. Alia ſunt
que cõſequunt᷑ res bm ꝙ ſunt obiectiue in in
tellectu enũciatiuo ut ſunt oppoſita ↄtraria
ułcõtradictoꝛia.⁊ ſic de iſtis etiaʒ ẽ veritas ułfalſitas. Quedam ſunt entia ratiõis que cõſequũtur res ᷣm ꝙ ſunt obiectiue in itel⸗ lectu diſcurſiuo ut ſunt antecedẽs cõſequẽs ſilogiſius ⁊ ſic de alhs. Pis notaris her⸗
pheus ita diffinit veritatẽ. veritas foꝛmali-
ter accepta eſt cõfoꝛmitas rõnis rei ad intel lectũ hᷣm id quod eſt ad id quod de ea intelli gitur intellectu enũciatiuoſiue enunciatio⸗ ne afſirmatiua.ut dicendo homo eſt animal
ſiue negatiua ut dicendo homo no eſt aſinꝰ.
MPꝛobat᷑ iſta deſcriptio ſᷣm tria que in eaex
pꝛimunt᷑. pꝛimũ ſcilicʒ. ꝙ veritas ſit cõfoꝛmi tas rei ad intellectũ.pꝛobatur. Muia in eoẽ veritas foꝛmaliter quod coneſpondet eiqð
eſt verũ repꝛeſentatiue:ſed pꝛopoſitiones ⁊ conceptus mẽtis dicunt᷑ ſolum vere repꝛe⸗ ſentatiue.igitur illud quod repꝛeſentat᷑ per ipſas cſt verum foꝛmaliter.ſed illud eſt obie ctum intellectus.igit᷑ veritas foꝛmaliter eſt in obiecto intellect?nõ quidẽ ꝑ modũ infoꝛ⸗
mantis ſed ꝑ modũ foꝛmaliter denominãtiſ
quia ens rònis nullibi eſt ſubiectiue. Si di⸗ catur ꝙ licʒ ꝓpoſitio ſit vera repꝛeſentatiue Actus tamnẽ intelligẽdi ꝑ ꝓpdem ſignifica⸗ tur:ſed illud quod ꝑactum intelligẽdi intel ligitur nõeſt actus intelligedi niſifiat reflc⸗ ctio:ſed eſt cius obiectũ.ergo ilud quod ſi⸗
nificat ꝑ pꝛopoſitionẽ eſt foꝛmaliter verũ: ed hoc eſt ipſum obiectũ.igit᷑ ⁊c.¶ Reſpð
debis foꝛtaſſis ꝙ pꝛopoſitio ſignificat rem
mediante cõccptu⁊ ꝓpter hoc vcritas ẽ in cõceptu foꝛmalitcr. ¶ Vontra quia quãdo dico omnc quod mohet᷑ monet᷑ in tempoꝛe:
aut tu intelligis ꝙ talis pꝛopoſitio ſignifcet
rem mediante còceptu ita ꝙ ↄceptus ſit me diũ ſignatũ aut ꝙ nõ ſit mediũ ſignatum: ſʒ alias fucit ad ſignificationẽ: nõ pmo modo. quia ſignatũ huius ꝓpoſitionis omnis mo tus eſt in tempoꝛe nihil dicit quod eſt ſfubie⸗ ctiue in intellectu. Ji ⁊modo nihil ad pꝛo poſitũ.quia verũ eſt ꝙ talis ſignificatio nõ poteſt eſſe niſiꝑ actum intelligendi. Nam illud idẽ quod actus intelligẽdi repᷣſenat ſi⸗ bi in intellegtu vox repꝛeſentat alys. Scðo ſic pꝛobat᷑. Muia eſſe quod dicit cõplexionẽ pᷣdicgri cũ ſubiecto eſt cẽ quod dicit verita- tem foꝛmalirer bm phm q0 methaphiſice ⁊ pmo piarmenias:ſed tale eẽ dirit vnitatẽ pᷣ⸗ dicati cũ ſubiecto quantũ ad affirmatiuam: utdiuerſitatè quãtij ad negatiuã. Talis aũt
vnitas ukviuerſias eſt in rebus. igitur ve⸗
ritas foꝛmaliter cſt in obiecto inteſlectus?
nõ in actu intelligẽdi. M autẽ iſta confoꝛ- miras ſi ens rònis. pꝛobatur. Iliud quod diſtinguit᷑ cõtraens reale generaliter dicri ⁊ nðeſt nihil illud eſt ens roͤnis: fed veritas m phm 6 methaphiſice eſt huiuſmodiigi tur ⁊c: ⁊quod dicit in diffinitione eſthm id quod eſt ad id quod de eaimelligit qꝛve⸗ ritas nõ eſt in re intellecta in habitudine ad rep̃ſentans ſic. ꝙ talis res ſit talis quale eit ſuũ repꝛeſentans:ſed in hocꝙ ſit talis qua- lis repꝛeſentat᷑:ſed qualiter rep̃ſenrari dicit qualitatẽ rep̃ſentatã uel intellectã. ergo veri tas foꝛmaliter conſiſtit in ↄfoꝛmitate reißm
id quod eſt ad ſcipſã bmꝙ intellectaẽ ¶ʒn
quod dici᷑ in diffinitioneẽ in intellectuenũ ciatiuo. Muia aut veritas ſequit᷑ appꝛehen⸗ ſionẽ intellectus ſimpliciſulenũciatiui. pmũ. quia in ſimplici appꝛeheſione ndeſtve
ritas utfalſitas. ut dicit phus pmo piarme⸗
nias G⁊ xiꝰ methaphiſice.igi᷑⁊vEon tra iſtam determinationẽ arguit᷑tripliciter. Mꝛimo ſic. ſi veritas cõſequit rem utappa⸗
ret intellectui tũc veritas rerij conſiſteret in
apparentia: ſed hoc ẽ falſũ. Muia ſequeret quicqd appareret hominibꝰ eſſet verũ.]æ ſic. Picut veritas ſimplex que eſt entitas ſe
habet ad rem ita veritas cõplexa ſe habʒ aq
rem cõplexe intcllectã:ſed pᷣmg veritas ẽ foꝛ maliter in re.igit᷑⁊ ⁊ ʒoſic. Intellect?ſim plex ⁊ ſenſus dicunt᷑eſſe veri reſpectu ſuoꝝ obiectoꝛũ:ſed cognitiones tales nõ ſunt co⸗ gnitiones enũciatiue.igit᷑ veritas nbeſti in⸗
tellectu enũciatiuo obiectiue.¶ Ad pmůũdi
cẽdũ ꝙ veritas coſiſtit in apparẽtia ſicut iſi- gnoꝛſed nõ ĩ quacũq; apparẽètia: ĩ illa qua res apparet talis qualis eſt:⁊ talis apparẽ tia eſt verg. yñ nõ oʒ ꝙqᷓcqͥd appareat verũ ſit verũ. ¶d ⁊ dicẽdũ ꝙ maioꝛ eſt falſu. qꝛ no eſt ſite. quia pᷣma veritaſ eſt entitas rei ⁊eſt idẽ cum ente reali.ideo poteſt eẽ foꝛma
liter in ipſa re reali.⁊ꝰ autẽ veritas quia eit ens rõnis nõ eſt foꝛmaliter in reinec ſubiecti ue ſed eſt ſolus in ipſa re tãqᷓ; infundamento eo modo quo ens ratiõis fundat in re reali.
d ʒ dicendũ ꝙ ſenſus ⁊ intellect?ſim⸗
pliciter dicuntur veri. quia ſunt ſigna veri⸗
tatis materialis ⁊ entitatis rei. Ex hoc ptʒ
qᷓd ſit dicendũad qᷓſitũ videlicetiqꝙ veritas⁊
falſitas ſunt in oꝛatione tãq; in ſigno ad pla
citum.in actu autem imtelligenditanq; in ſi⸗
gno naturali:in re autem conſequẽter foꝛ⸗
maliter ſᷣm rationẽ denominòdi:nõ aurẽ hm
rationẽ eſſendi.
— imwelncn 1ſiohun wſue

xv
— —
—— 3 6 — ——— 6
Weritqͥntodecimo vtruʒ ꝓpꝛia ratio uiſio aliquãdo fit ꝑ differẽtias ꝓpꝛie ſũptas quãritatis Emqð eſt generaliſſimuʒ ſit aliquãdò p paſſiones circũſcribentes diffe⸗ ðůiſibilitas. ſMꝛo reſolutiòe iſtius q̃ſtio rreẽtias eſſentiales ⁊ talis ẽ huiuſiòi diuiſio nis pono tres cõcluſiones. Mꝛima cõcluſio quando diuiditqusãtitas in ſuas ſpecies per diuiſibiliras i partes eiuſde rònis nõ eſtpꝛo renẽ menſure.igitur. pꝛia ratio quãtitatis.pꝛobat᷑· potẽtia ⁊ act MVerit ſextodecimo.vtruʒ menſura ſit ſůt eiuſdẽ gencris ⁊ eiuſdẽ eſſentie: fed actu M imediatũ receptiuũ quantitatis. Iſtã diuidi nõ eſt eſſentiale quantitati.quia tune Aheſtionẽ monet herpheꝰqðlibetoæ q̃ſtiõe ois quamtitas eſt actu diuiſa. igitur nec po decima vbi dicit. ꝙ tota difficultas iſtius qᷓ·
tẽtia diuidi eſt de eſſentia eius. Eſſe autẽ di· ſtionis habet oꝛtů ex homine ſi ponat᷑ in eo uiſibile dicit porẽtiã ad diuidi igit⁊c ſ Se ſola aia rõnalis eſſe foꝛma.quia tũc opoꝛtet cũda cõcluſio. Eſſe menſurã ſubſtantie nõẽ ponereqꝙ imnediatũ receptiuũ quãtitatis ſit ꝓpꝛia ratio quiditatiua quãtitatis.pꝛobat᷑. materia pma. quod tamè videt᷑ magnũ incõ nam ratio generis eque pᷣmo ineſt omnibuſ ueꝝiẽs. Vnde arguit᷑ cõtra hoc ſeptuplicit. ſpeciebus. illam genus equaliter dicitur de Dꝛimo ſic. uia ſi materia pmaeẽt im⸗ omnibus ſuis ſpeciebꝰ: ſed ratio mẽſure nõ mediatũ receptiuũ quãtitatis.ſequeretur ꝙ equaliter ineſt omnib'quãtitatibus.igi᷑⁊t. aia eſſet extenſa ꝑaccidẽs: ß ↄñs eſt falſum. Chinoꝛꝓbat. qꝛ rõ mẽſure pᷣus ↄpetit qus igit⁊. falſitas ↄmtis pʒ quia aia eſt indiuiſi titati diſcrete qᷓ; cõtinueqꝛ q̃ntitari ↄtinueñ bilis ⁊ eſt in toto tota? in qualibet parte to⸗ ↄpetit niſi inquãtũ pticipat nãʒ quãtitat diſ ta.pʒ auguſtinů qnto de trinitate caõ ↄña crete. ut dicit᷑ x methaphiſice. igit᷑⁊t. 0 ꝓbat᷑. Muia quod recipit᷑i extẽſo eſt ad mi⸗ modo ſiſic tũc illud quod maxime habtret nus extẽſum ꝑaccidens:ß aĩa recipit in ſe in rõnẽ mẽſure maxime pꝑſe erit ſpecies quan nateriaqᷓ eſt pſe extẽſa ꝑpquantitatẽ. igit᷑= titaris:ſʒ vnitas veriſſime habʒ rõnẽ vnita⸗ xoſic. illud quod còponit ex parte que nec tis menſure ut dicit᷑ x methaphiſice.igitur pſe nec ꝑaccñs eſt extẽſa illud nõ debet dici vnitas maxime erit ſpecies quãtitatis quod extẽſum:b hm iſtã opinionẽ homo eſt cõpo⸗ eſt manifeſte falſũ. quia nõ eſt in genere niſi ſuus ex parte que nec ꝑ ſe nec ꝑaccñs ẽex⸗ preductionẽ. ʒz⸗concluſio. habere partes teſa.igit homo ſimpliciter nõeſt exrenſus. integrales eiuſdẽ rõnis foꝛmaliter extenſas ʒ ſi ſic ſequerct᷑ ꝙ homo nõeſſet coꝛpꝰ in eſt fomalis ròquiditatiua quãtitatis.ꝓbat᷑. pmo modo dicendiꝑ ſe: ßᷣ hoc eſt falſuʒ. igit ilaeſi rõ foꝛmalis alicuius in quã oẽs paſſi· ñaꝓbatur. Quia illud eſt coꝛpus pᷣmo ones illius reſoluunt᷑ ⁊ ipſa in nullam aliam ⁊p ſe cuius foꝛma paus eſt tale:eſt ratio re⸗ poꝛẽ reſoluitur: ſed habere partes foꝛmalit ceptiua⁊ quãtitat iiue extẽſiðis:ßfoꝛmahm extẽſas eſt huiuſmodi.igit᷑&. Maioꝛ nota quãhò eſt ho nõẽ receptiuaquãtitat.igi?⁊ Minoꝛ ꝓbatur.quiaquãtitati ʒ phm qua⸗ ſic. Bequeret᷑q anima rõnalis in hoie tuoꝛ aſſignant᷑ paiiones. Pꝛima eſt diiſi⸗ ſit ſubiectũ alicuiꝰquantiꝑ accidens ſcilicet bilitas in ptes extẽſas. de qua habetquino potentiarum oꝛganicarũ⁊ harum aciuuʒ · methaphiſice.⁊eſt eſſe finirũ uł infinitũ de ʒabſtãtia pma eſt ſubiectũ oiuʒ accidẽtiũ qua habet᷑ mo phiſicoꝛũ.ʒc eſſe equale ut᷑ ¶ Bed mã nõ dicit ſubſtamtiã bigun S. inequale de qua dicit᷑ in iſto libꝛo. qeſt ratio 5o Muia idẽ eſſʒ ſubiectũ dimeſionũ iter menſure de qua habet᷑ decimo methaphiſi· minitarũ:ß ſola materia eſt ſubiectũ pimẽſi- ce. Tonſtat aũt ꝙ oẽs iſte paſſiones reſoluũñ onů interminitaꝝ. nõterminitaꝝ. Mino⸗ tur tanqᷓ; in cauſã in rationẽ foꝛmalẽ pᷣdica rẽꝓbo. Mnia ſuppoſitũ ꝑ ilud neſt ſubie menti quãtitatis que eſt habere ꝑies eiuſdẽ ctů dimenſionũ terminitaꝝ per quod nõ hʒ rõnis foꝛmaliter extenſas. nam interrogãti eſſe terminatũ ꝑ materiã: ßᷣ magis ꝑ foꝛmã. quãre quãtitas eſt mẽſura uel põt mẽſurare ſyſic. quia ſubiectũ ut videt᷑ꝑ illud eſt re Reſpõdetq habet partes foꝛmnaliter exten ceptiuũ quãtitatis ꝑquod differt ſubiectuʒ ſas. Picit᷑ foꝛmaliter extẽſas ad rõnẽ ſubſtã foꝛme accñ̃talis a ſubiecto foꝛme ſubſtantia tie materiglis que habʒ partes ſbiectiue ex; lis:ſed illud eſt foꝛma ſubſtantialis. igit᷑&. tenſas. Wontra iſtam cõcluſionẽ arguiturn. aioꝛnota. Winoꝛꝓbat· Quiap fonmã en ratio quãtitatis ßmi quam ſubſtantialẽ aliquid eſt ens actu⁊ ſubiectuʒ ſumit diuiſio quantitatis in ſpecies ſuas.ſ accidẽtiũ. ſubiectũ vero foꝛme ſubſtamialis ratio mẽſure eit huiuſinodi. igi?⁊. Maio: eſtens in potentia t̃. ¶ Tũc ſie arguit᷑· ⸗ nota. Winoꝛ ꝓbatꝑ rònẽ mẽſure datur ſuf/ iectũ fome accidẽtalis differt a ſubiecio foꝛ
— ——
fiiemiapecieꝝ quꝭitatis. Keſpõdeo ꝙdi me ſbalis ſicut ens actu ab emeipolemia:

—————— ——
ſed omne cõpoſitũ eſt ens actuſimpliciter p
foꝛmã ſubſtantialẽ. Alias ratiões require i perpheo cũ ſolutionibus earũdẽ. iid pꝛi mã boꝛũ dicẽduʒ.ꝙ nd eſt inconuenies ꝙ aia recipiatur in extẽſo dũmodo extẽſuʒ nõ rõ⸗ ne quaextenſus ſit perfectibile per ipſaʒ nec dependens ab ca. nde ad minoꝛẽ quando dicitur. Illud quod recipit᷑ in extenſo eſtexr tenſuʒ. ðico. ꝙ nõ habet veritatẽ de eo uod recipitur in extenſo ita extenſio nõ eſt ra⸗ tio receptina eius nec abea dependet. Rec etij habet veritatẽ de eo quod eſt in extenſo ſicut terminus extẽſionis.ſicut patet de pũ⸗ cto. Iſta etiã ratio eſt magiſ contra eos qui ponunt plures foꝛmas ſubſtantiales in ho⸗ mine. quiaſi recipi in extenſoeſt ratio ꝙali⸗ d ſit extenſũ tũc ei cõpeteret eẽ magis extẽ ſcui cõpetit magis recipi in extẽſũ ᷣmꝙẽ ertẽſũ:ß bm ponẽtes plures foꝛmas ⁊ quã⸗ titatẽ cõſequi foꝛmã coꝛpoꝛeitatis magis c petit gie ronali recipi in extẽſo ĩ co ꝙ exteſũ qᷓ; poſito ꝙ recipiatur in materia extẽſa qua dicitur extenſa ⁊ eſt illud ratiope cuius ex- tẽſio competit toti.igitur ⁊c. Mꝛobo mino rem. quia illi qui ponunt ꝙ anima recipitur in cõpoſito ex materia ⁊ fonma coꝛpoꝛeita⸗ tis extenſo quantum ad vtrãq; partem per
uantitatem ponunt ꝙanima requirit per: ectibile quoddã extenſum ⁊ com poſitũ: ſed
9
illi qui ponunt ꝙ anima recipitur in mate-
ria que ẽ extenſa itaꝙ extenſio nonẽ ratio
receptiua eius ſed magis pꝛeintelligatur anima vniri materie antequã cxtendat᷑ mo⸗ do quo infra oſtẽdetur in ſolutione ſeptimi argumẽti non ita ponũt animã requirere ꝑ fectibile quantũ in eo ꝙ quanũ Ad=*di cendũ ad maioꝛẽ ꝙ non ſequitur quia ibi eſt denojninatio totius ab accidẽte alteriꝰpar⸗ tis. Exemplũ nõ ſequit homo eſt cõpoſirus ex aliqua parte que nec ꝑſe nec per accidẽs eſt crijpa. igitur homo nõeſt criſpus. qeſſe criſpum determinat ſibi certaʒ partem⁊ nõ toti ineſſe niſi bm illam partẽ.ſic etiã ie. quia eſſe receptiuũ quantitatis.non põt toti ratione cuiuſlibet partis ineſſe: ſed ſolũ ratione vnius ideo poteſt denominare tetů rationẽ vnius partis. Si obiciat᷑igit᷑ etiaʒ homo deberet dici pura potentia:ſi totũde⸗ beretdenominarig parte. Bicendũ ꝙ aliud eſt totů eſſe partem.quia pura potemtia non eſt materia.⁊ aliud eſi denomiari a parte uł ab eius accidente.vnde bene dicitur homo
habet purã potentiam ſicut etiam dicimus
homoeſtgnimatus nõ dicimus homo eſt anima Adʒdicendũꝙadhuchomo ßᷣm
ꝙ homo eſt coꝛpus quod eſt de genere ſub⸗ ſtantie ꝙ hominẽ per ſe cõſequitur quanti- tas non ratione vtriuſq; partis ſed ratione alterius. Et quòdo dicitur ꝙ homoẽ homo per animã rationalem dicendũ ꝙ non ſoluʒ fed etiaʒ per materiã licet per foꝛmã pꝛinci- aliter ⁊ ſie homini inquantũ homo eſt non olum conuenit illud quodſibi conuenit ra⸗ tione foꝛme:ſed etiã quod ſibi conuenit rõne materie. Nec opoꝛtet ꝙ illud quod ſit coꝛp⸗ de genere ſubſtamie ꝙ ſua foꝛmapſe ułper accidens ſit extẽſa:ſed ſufficitꝙ attingat na⸗ turam cõpoſitã quãde neceſſitate conſequit᷑ quãtitas ut᷑ ratione totius uel ratiõe partis
Fciendũ tamẽ ꝙquãtitas etiã cõſequit᷑ ho⸗ minẽ ratide anime non ſic ꝙ animaſit pꝛinci
piũ receptiuũ ſed ratione eius ꝙ in ſuo rece
ptiuo requirit talẽ diſpoſitionẽ pᷣcipue in oꝛ dine ad ſuas operatiões. tiaʒ iſta ratioeſt contra eos quia cum homo per animaʒ ra tionalem ſit homo ⁊ illa nõ eſt extenſa. ergo bomo ᷣmꝙ homo nõ eſt extenſus uel coꝛpn ſubſtantiale. Ad quartũ dicendumꝙm iſtos qui ponũt potentias anime neceoꝛum actus eſſekxtenſos facile eſt reſpondere ne⸗ gando aſſumptũſqꝙ aliquod extenſuʒ ſi in anima rationali ſicut in ſubiecto poſito autẽ
ꝙ iſte ſint extenſe ſufficirꝙ ratio receptiua talium pꝛincipaliter non ſit extenſio neceſe
extenſum.⁊ ideo n opoꝛtet ꝙ animaſit ex⸗ tenſa: ſed ſufficit ꝙ cõpoſitũ quod eſt ſubie⸗
ctũ ↄmune earũ ratiõe alicuius ſui ſit exten ſum. ¶id quintuʒ dicenduʒ ꝙ accipiendo
ſubiectũ pꝛo ratione receptiua ſic materia᷑
ſubiectum extenſionis. Bicut etiam dicimꝰ ꝙ quantitas eſt ſubiectũ coloꝛis ⁊ ſicut quã⸗ titas aliquo modo dicitur coloꝛata.ſic ma⸗ teria aliquo modo dicitur extenſa ᷣm genꝰ cauſe ſuſcepriue:ſicut caloꝛ calefacit buge⸗ nus cãuſe effectine:licet caloꝛ nõ calefacat ßᷣm phm ſeptimo methaphiſice: ſed cõpoſi Similiter quantitas pꝛopꝛie nð eſt albaſ cõpoſitũ ſie inelligit᷑ materiã ꝓpꝛie loquen
do nõ eſſe quãtã ſicut illudqð eſt ſuppoſiu;
habẽs licet ſit quãta ut rõ receptiua. Md ſextũ dicẽdi ꝙ ſubiectũ ut ratio ſuſceptiua quarũcũq; dimẽſionũ eſt materia? liczpma teriz res ſit indeterminataad diuerſas foꝛ⸗ mas ſubſtantiales ⁊ ad diuerſas quãtitates
Cad magnãx paruã:tamẽ iſta determinalio ad hoc nõ fit per aliquod aliud ſuſcepliuia
materia ut ꝑ rõnẽ ſuſceptiuã itaꝙ opoꝛteat ponẽ foꝛmãque ſit rõ ſuſceptiua determiate quãtitatis. quia ilud qðẽ ſubiecii quẽtitas quicqd ſit illud eſt indiferens ad magnuz?
SA .
—
— —
S— S

*
. 5„
—— ₰
—
paruum ſalti vſq; ad aliquem terminũ in generabilibus ⁊ coꝛꝛuptibilibus. ß illa deter
minatiofit per efficiens quod quidem effici ens in oꝛdine ad finem dat tantam quantita⸗
tem ⁊ non maioꝛem. ¶Ad ſeptimum dicen dum ꝙ liper ibi dicii circunitantiam cauſe foꝛmalis:non quideʒ rationis luſceptiue ita
ſciicet ꝙ materia ſe ſola eſt ratio ſuſceptiua
quantitatis. ſed ipſaactuatafoꝛmaeſt ſiec⸗ tum immediatum quantitatis non ꝙ foꝛma ſit ſibi rarò ſuſceptiua: ß ratio terminans de
pendentiam eius ⁊ faciens eam actu ſuſcep⸗
tibilem foꝛme accidentalis ſcilicet quantitat ⁊ſic ſbiectum foꝛme ſbſtantialis non ſola ra⸗ tione difert a ſiecto foꝛme accidentalis. ſeq realiter quia ſiectumfoꝛme ſbſtanriglis nõ requirit aliquid re diuerſum ab co ad hoc ꝙ ſit lubiecrum foꝛme ſubſtantialis.ß ad hoc ꝙ ſit biectum accidentalis requirit ſecumfoꝛ⸗ mam ſbſtantialem non quidem vt illud quod ſit ratio ſuſceptiua cum ea: ſed ſicut illuda
quo dependet⁊ ſnequo eſſe non poteſt nec
reeipere quantitatem⁊ ſic eſt oꝛdo diuerſan dependentiaruʒ. Vnde foꝛma materialis di citur per pꝛius perficere materiam.qᷓ; quod
cunq; accidens non ᷣm oꝛdinem rationis ſu
ſeeptibilitatiſ ita ꝙ foꝛma ſit ratio ſuſceptiua
media cuiuſlibet accidentis:ſed ᷣm oꝛdineʒ
ependentie quia cum materia dependeata fonna ſbſtantiali per pꝛius reſpicit eaʒ qᷓ; qð cunq; accñſa q ñ itadependet. nde eadeʒ materiaeſt immediatum pꝛincipium recep⸗ tiuum vtriuſq; id eſt foꝛme ſubſtantialis et quantitatis quantum ad hoc ꝙ non eſt aliqᷓ̃ ratio media receptiua:ſed tamen oꝛdine quo dam recipit vt dictum eſt.
Veritur decimoſeptimo. Atrumma teria ſit diuiſibilis per quamitatem.
ne queſtionem mouet herpheuſquot
ibeto pꝛimo queſtione]quintadecima. An⸗
de triahfiẽt. pꝛimo diſtinguendum eſt de ꝑti bus ſecundo reſpondebitur ad queſtionem. teytio ponemur obiectõnes cum ſolutðnib Muantũ ad pmuz ſciendum. ꝙ partes ali cuins dupliciter accipiuntur.vno md ꝓ par tibus ſiectiuis ſicut ſoꝛteſ⁊ plato dicuntur partes hominis.⁊ homo ⁊ aſinus animalis. alio mõ ꝓ partibuſitelligibilib.⁊ he ſunt du plices nam quedam ſunt diuerſarum rõnuʒ que integrant eſſentiam rei compoſite quo⸗
rum vnaqueq; per ſe accepta habet natura⸗
lem inclinatõnem ad aliam:ſicut ſunt mate⸗ ria fonna. Alie ſunt partes eiuſdem ratdis
qugruʒ vnaqueq; eſt nota eſſe diuerſas toto
non babens naturalem inclingtðnem ad aliã
ſicut perfectio vel perfectibile vt diuiſolig no in duo ligna vnaqueq; pars per ſe notaẽ eſſe diuerſa atoto ⁊ talis diuiſio in tales par tes ẽ per ſe paſſio quantitatis vt ſupꝛa eodẽ libꝛo queſtione quintadecima declaratumfu it ⁊ dę rali diuiſione intelligitur queſtio mo⸗ ra. Muantum ad ſecundum dico.ꝙ loquẽ do de partibus tertio mõ dietiſ materia non eſt diuiſibilis in partes taleſſine quantitate
ſhei quia illud quod eſt per ſe pꝛima pal⸗
oquantitatis nõ conuenit alicui ſine quan⸗ titate.ſed poſſe diuidi in partes einſdem rati onis eſt per ſe paſſio quantitatis.igitur⁊ Naioꝛ patet quia impoſſibile eſt reperire paſſionem ſine eo cuius eſt paſſio. quia aliaſ non eſſet equalis ambituſcum ſuo ſbiecto qð eſt contra rationem per ſe pꝛopꝛie paſſionis Qinoꝛ patet per hiloſophum quinto methaphiſice. Vbi dicit ꝙ diuidi in partes eiuſdem ratõnis quarum vnaqueq; nota eſt manere poſt diuiſionem conuenit per ſe pꝛi mo quanto in eo ꝙ quantum. Muantum ad tertium arguitur contra hoc dupliciter.
Pꝛimo ſic. quia illud quod habet partes diuerſas ꝑeſſenriam a partibus quantitatis ẽ diuiſibile in illas partes circunſcripta quã titatc ß materiaeſt hmdi.igitur. Qa.pa tʒ. quia illud quod habet partes poteſt diui di in illas partes circunſcripto omni alio. k illud quod habet parteſdiuerſas ꝑeẽntiam a ꝑtibus q̃ntita hʒ partes circunſcripta ̃n titate.igit ⁊. Mi. ꝓbatur.qꝛ ſb diuerß pti⸗ bus q̃ntitatis liani ſunt diuerſe ꝑteſmaterie ß partes materie non ſunt quantitates ſicut nec materia eſt quantitas.igitur maeria hʒ partes diuerſas ꝑeẽntiam a ptibus q̃ntitas
SBecũdo ſic qʒ diuiſio illoꝝ quoꝝ diſtictõ p̃intelligitur q̃ntitari nò ẽ pquantituẽ. ßᷣ di- ſtinctio partium materie pꝛeintelligit᷑ qᷓmti tati. igitur diuiſio materie in ptes ſuas nẽp q̃ntitatẽ. ma. palet qꝛ poſteriꝰnõẽ cã poꝛis? ꝑs diſtictio in poſterioꝛi ñẽ cãdſtictõnis in poꝛi.mi. ptʒ qʒ ſiẽ ſba ↄpoſita ex mãx foꝛ ma pꝛecedit accñꝰ ⁊ pꝑ ↄñs q̃ntitatẽ ira diſti ctio taliũ ſban pᷣcedit diſtinetionem quamita tis. d pꝛimum reſpondei hphe ꝙ aliqͥd dupki dr he ptes. vno mõ ſicut illud qðẽ ſpᷣ iectum foꝛmaſiſ partialitatis.⁊ iſto modo ſÿᷣñ iectum quantitatis continue dicitur habere ptes integrales. alio modo aliquid dicitur pabere partes ſicut ipſemet foꝛmaliſpartia litas.et iſto modo quantitas habet partes quia ipſa eſt quedam partialitas. ſicut eti⸗ am aliquis poteſt habere naturam coloꝛis velꝙ foꝛmaliter ſit ipſa natura coloꝛis ſieut

albedo delꝙ fit bieetuʒ vłhñs naturã colo ris ſic coꝛpus ⁊ ſupficies ht nãʒ coloꝛiſ. q igit᷑ dr ꝙ ilud qð pʒ ptes diũſas per eẽntiaʒ ꝗptiby quantitatis poteſt diuidi ſine quanti⸗ tate. dicendum ꝙ nò eſt veruz ſi ſic habʒ par tes ſicut iectũ parcialitatis non includeni eſſentialiter partialitatem.quia tale ſbiectuʒ circunſcripta tali partialitate foꝛmali nec di uiſibile eſt nec habet parteſ in quas diuidat᷑. Et iſto mõ dicitur ſbſtantia habere pteſaliaſ a partibꝰ quãtitatis ⁊ ideo non opoꝛtet ꝙ ſit diuiſibił circũſcripta quãtitate. ¶nde ptes ſtantie ditferunt a partibus quantitatis ſi cut iecta partialitatum ditferunt g partiali tatibus foꝛmalibus qumum ſunt ſbiecta. Ad quartum dicendum quando dicit᷑ĩ mi noꝛi ꝙ diuiſio partiuʒ ſbſtantie ſiue materie pꝛeintelligitur quantitati.dicendum ꝙ ſi itel igitur de diuiſione in partes ſpiectiuas ni⸗ hi ad ꝓpoſitum. quiade talibo nõ loquimur loquendo autem de diuiſione in partes inte- grales eiuſdem rõnis.minoꝛ eſt falſa. ſd pbatònẽ dicendũ. ꝙ licet partes ſſtantie vel mãe quantum ad illud quod ſũt pꝛecedant quantitatem ipſam.non tamen quantum ad
hoc quod eſt eiſe diuiſuʒ.⁊ ideo non poteſt di
uidiſine quantitate ſicut etiam licet ibſtantia cuiattribuitur eſſe albuʒ hm illud quodẽ: ſit pꝛioꝛ albedine.non tamen quantum ad illud ðẽ eſſe albũ eſt pꝛioꝛ albedine vnde nec po teſt eſſe alba circũſcripta albedie. Meritur decimo octauo. Vtrum nůs ⁊ oꝛatio ſint quantitates diſcrete ab in⸗ nrẽ diſtincte./ In iſta queſtione erũt duo arciculi.pꝛimus de numero.ſecũdꝰ de oꝛatõ ne. Muantum ad pꝛimum articulum.notan dũ pꝛimo. ꝙ ariſtotiles diffinit diſcretum ꝑ negationem continui cum dicit ꝙ diſcretum eſt cuius partes non copulantur ad aliqueʒ terminum cõmunem.quia continuum eſt no bis notius qᷓ; diſcretum ⁊ ideo per hoc ꝓbat ꝙ numeruf non eſt quantitas continua quia partes eius non copulantur ad terminuz co munem qui ſit pꝛincipium vnius ꝛ linis alte
rius. Motandum ſecundog numerus ca pitur tripliciter. vno mõ ꝓ nůo foꝛmali qͥfoꝛ
maliter numeramus.vt cum dicimus vnus duo tres quatuoꝛ⁊ ſic ẽ ſpecies quantitaò di ſcrete. liomð ꝓ numero numerante etfec tiue ⁊ h numerus eſt anima ⁊ eſt in genere ſp ſtantie vel intellectus ⁊ ſic ẽ in genere quali⸗ tatis. ¶ Tertio capitur ꝓ numero numera li qui dicitur numerus numeratuſſeu reſnu
merata.i hoc modo numerus ẽtranſcᷓdẽs ⁊phoe poſſunt ſolui pla argumenta. o
tio mentalis eſt qᷓlis oꝛatio
tandum tertio. ꝙduplex ẽ vnm. quodqan
ẽ vnum ntd quod vt dicitur quarto methaphiſice ⁊ ſumit ab vnitate eſſentiali que per ſe ſequitur entitatẽ cvlibet tanqᷓ; paſſio entis tʒ modũ ⁊ tale vnñ nd eſt pꝛincipium numeride genere quami- tatis licet poſſʒ eiſ pꝛincipium multitudiniſ tranſcendentis. Aliud eſt vnum quod ſumi tur ab vnitate acẽntali ſcʒab vnitate indiuiſi onis quantitatis ⁊ tale eſt pꝛincipium nume ri qui eſt quantitas ⁊ ponitur in geuere quã titatis ꝑ modum pꝛincipi. vnde multitudo. quia eſt tranſceudens.ideo numerus eſtmt titudo:ß non omnis multitudo eſt numetuſ accipiendo numerum vt eſt ſpes quantita. tis. ſtis pꝛemiſſis ſit iſta. ¶ Lonciuſio nij⸗ merus eſt ſpecies quantitaiis diſcrcte.ꝓba. tur quia illud eſt quantitas diſcreta quo mẽ⸗ ſurat foꝛmaliter ⁊ certificatur quaniias ali⸗ cuiuß vel aliquoꝛum:numerus eſt hmõi igit S.Ma. notaquia rauò menſure conuenũp ſe quantitati. quia ex illaꝓbat phus ꝙ oꝛato ẽ quantitas ß numerus eſt hmi.Mi. paʒ quia numero denario certificatur numerꝰdẽ cem hominũ vłdecẽ canũ:hanc rdem ponit phus quarto phicoꝝ. ¶ Wotra iſtã cõctou arguit᷑·Pꝛimo ſic volendo ꝓbareꝙ rs j ſit quantitas.quia ex nõ quantis non conſti tuiiur quantum.ßᷣ numerus conſtiruitur ex ynitatibus que non ſunt quante.igitur nůe⸗ rus non eſt quantus vel quantitas Becũ
do ſic ex pꝛiuatònib non poteſt cõſtiiui ſpe
cies poſitiua.ß numerus ↄſtiuit᷑ ex vnitati bus que ſunt pꝛiuatòcs. igitur ⁊c. ertõ ſic:nuliũ tranfcendens ẽ ſpecies. a not mi. ꝓbatqꝛ de cnte ⁊ eius paſſionibus qͥ unt vnum veꝝ bonum veꝝ eſt dicere ꝙ ſintqua. tuoꝛ. Eid pꝛimũ dicendumꝙeꝝ nò qᷓmis nõ ↄſtituit᷑ quantitas continua.ß bñ diſcreta
Rd ſecũdã dõm ꝙ vnitaſex q̃ ↄponitns
qͥẽq̃ntitas nõ dicit puatbem m̃ diuiſionis.b dicit aliquid poſitiuũ in qͥẽ tat negatio.
Acd tertiã dõm ꝙ nůs q ẽ q̃ntitas diſcre⸗ tà cauſatur ex diuiſione cõtinui⁊ ideo ileñ reꝑitur in ſbijs immãlib nec in pallionius
entis. ß in eis repit multitudo eꝝ vnitmibus tranſcendentibus cauſaia. Et ſic paret ꝓnu
merus vt hic capitur noneſt tranſcendens. Muantum ad ſecũdum articulumquieſt
de oꝛatione notandum pꝛimo. ꝙ in oꝛtione vocali de qua ſolumeſt ad ſwn qꝛoꝛa e
tia.ſed ſola vocatẽ quõtitas qͥn;ẽ ↄMdeũre Pꝛimo vocẽ que ẽ ſpecies quedꝭ ſani 6 quã oꝛatiomouetauditi quieſtqualias de
ripta eſt ſbſtan⸗
SSSS.
— 8
— P
„
ub
nteaſn
imwetnpoe uiin gn

tertiaſpecie qualitatis. ¶ Pecundoẽ ↄſide
rare ipſam vocem que eſt qualitas exiſtens in paſſo que denominat agens ⁊ ſic dicit paſ ſio actio. ¶ Tertio vt denominat᷑ ab agente
⁊ſic dicitur paſſio. ¶ſ Muarto eſt ↄſiderare
ſucceſſioẽm ipſaʒ ↄtinuã ſᷣm pꝛius ⁊ poſteri us.⁊ talis poteſt diei tempꝰparticulare. Sʒ ꝙqͥlibet mot?pot pabere mẽſurã intrinſecaʒ duratõis ꝓpꝛic et eſt tempus diſcretũ⁊ non ytinuum de quo inferius latius dicitur. Muitoſi ↄſiderare diſcretðem ⁊ multitu dinem partium vt litteraꝝ fillabaꝝ ⁊ ſonoꝛũ ſibi innicem ſuccedenriũ. Et h mò accipit᷑ h ⁊diffinitur ſi aſimplicio. Vꝛatio eſt diſcre- tio elemẽtoꝝ ſibi inuicem ſuccedentium quo vuz vnñ alteri non eſt ꝑmixtũ. bm albertum voſic. Vꝛatlo eſt quecam foꝛma numeri ad herens diſcretis partibus vocjs ſibi inuiceʒ in platde ↄtinua ſuccedenti · Numerus au tein hcapitur ꝓquantitate diſcreta ĩ genere ⁊nd vt diſtinguitur contra oꝛoem ↄtinuum ẽth capitur vt tantũ valet ſicut interpolatiʒ pltuʒ. ſtis pꝛemiſſis ſit hec.¶ꝛimacõ cluſio. Wꝛatio eſt quãtitas qꝛ oẽ accidenſ mẽ ſuratiuum ſui ſbiecti eſt quantitaſ. oꝛatio eſt hmdi igitur ⁊. QMa. nota ex paſſione quan titatis que eſt eſſe menſuratiuũ ſbſtantie.mi. batur quia oꝛatõe mẽſurat᷑ vox que eſt ſu n immediatuʒ. Pecunda cõcluſio Drꝛario eſt quãtitas diſereta ꝓbatur per ra⸗ tionem ariſtotilis. quia partes eius nõ copu lantur ad terminũ cõmunẽ. quedã eni fillaba eſt ab alia diuiſa nec actus pꝛoferentis nec ſi gnificatum quod eis ex placito datur eas cõ tinuat.⁊ etiaʒ quia iſta duo ſunt extra eſſẽtiã ſillabarum. Pꝛatio etiaʒ poteſt eſſe ſine ſig⸗ nificato vt hic capitur.igituræt ¶¶ Tertia cõ cluſio. Dꝛatio eſt diſtincta ſpecies quantita tis diſtincte numero ꝓbatur quia numerus eſt multitudo diſcretoꝝ ſimul permanẽtium Wratio autem eſt multitudo diſcretoꝛum nõ ſinul permancntium. Jtem numerus cau⸗ ſatur ex diuiſione continui ſucceſſiui. Vtem numerus cauſatur ex reiteratoiuc indiuiſi-
bilis vnitatis nõ autem oꝛatio: ß ex oꝛdina⸗
tione litterarum in ſillabis ⁊ ſillabaruʒ in di ctionibus.iqtur ⁊ Wontra iſtas còcluſio nes. arguitur pꝛimo ſic. Quantitas eſt mẽ⸗ ſura ſbſtãtie. ßᷣ oꝛatio nõẽ mẽſura ſtãtie.qꝛ eſi mẽſura vocis queeſtaccidens.igitur oꝛa tio ndẽquãtitas. ¶ Jecũdo ſic. omne per ſe mẽluratuʒ hm bꝛele ⁊ longũ ẽ ↄtinuuʒ: quia differemie quantitaris cõiinue ſunt bꝛeue et longum:ß oꝛatio menſuratur hᷣm has dñ̃as.
igitur oꝛaio eſt continua. Tertio ſic Sza
tio hm petruʒ hiſpanum eſt voj:ß vox en 3. liras. igitur oꝛario eſt qualitas. ¶Ad pᷣmuʒ dicendũ.ꝙ oꝛatio licet ſit mẽſura immeqiate vocis que eſt qualitastamen ex cõſequenti eſt mẽſura ſpſtantie. quia ilia vox nõ eſt niſi in ſſtãtia exiſtens. Eſt aũt mẽſuraaeris dif cdtinue moti:⁊ ſic eſt mẽſura diſcreta nõ cõti nua. Ad ſecũdum dicẽdũ ꝙ bꝛeue ⁊ lõgů equiuoce conueniũt diſcreto ⁊ cõtinuo.quia pꝛie ↄueniũt continuo.⁊ tranſſumptiue di creto · vel dicendum ſicut eſt aliquod tempꝰ diſcretum yel ſucceſſio diſcreta:ita etiam eſt iogitudo ⁊ hꝛeuitas diſcreta:⁊ ſic non ſũt ee⸗ dem poſſeſſigues niſi ᷣm modũ: diuerſe tam hᷣm rõnem Ad rertium dicendumꝙquã⸗ do df oꝛario eſt vox ibi eſt pꝛedicatio mãlis: nõ foꝛmalis. i— eritur decimonono. Vtrum nume⸗ X Vrus diſtiguatur eſſentialiter a rebnn nrratis. he hoc eſt duplex opinio. Mꝛi ma opio. ꝙ nůs ñ eſſétialiter a rebo nůatis. ꝓbatur multiplr. ¶fMꝛimo ſic nul⸗ lum inferius diſtinguitur eſſentialiter a ſui᷑ ſuperioꝛibuſ.patet. quia homo ñ diſtiguiteſ ſcmialiter ab aiali a coꝛpoꝛe aĩato ⁊ ſbſtãtia. ß numerus ẽiferius ad ſex trãſcẽdẽtia q̃ cõ⸗ ſtituũt nũm ſenariũ. igitur talis numerus ñ diſtiguit᷑a ſex trãſcẽdẽtibus.ß ſex trãſcẽdẽ⸗ tia ſũt res numerate.igi᷑æ.¶ Secũdo ſic NHullũ idiuiduũ vniꝰſpeciei poteſt eſſe ĩ du obus eiuſdem ſpẽi patet inducẽdo in oibus albedo enim nõẽ ſbiectiue in alhs duab al⸗ bedinibus.ß ſi numerus diſtinguit᷑ a rebus numeraris h ↄtingeret. igitur ⁊.maioꝛ no⸗ ta.mi.ꝓbatur.namaccipiant᷑ duo numeri bi narh in iſtis duobus fundatur vnꝰ nũſbina rius. mò nũs binarius ẽ vnũ indiuiduũ nũi binarij ⁊ fundatur in duobꝰ indiuiduis nũi binarh. ¶ Tertio ſic. omnis diſtinctio ẽ a foꝛ ma. vh methaphiſice. ß nũs nõ hʒ foꝛmã cuʒ ipſe ſit foꝛma. foꝛme aũt nd ẽ foꝛma.igitur ⁊ Muarto ſic. Nullũ inferiꝰↄuertitcuʒ ſuo ſupioꝛi imo cauſat᷑ fallacia ↄñ̃tis. vthẽt⁊to icoꝝ.ß ſi nůs diſtingueret᷑ a rebus nũatis otingeret. igit᷑ ⁊.mi. ꝓbo.qꝛ bñ ſequit᷑ de ceʒ pꝛedicamẽta ſunt.igitur numerus deng rius eſt:ß nũs denarius ↄtinet᷑ ſb pꝛedicam̃ to ⁊ ↄuertit᷑ cum ipß pꝛedicamentis.igit᷑cuʒ ſuo juperioꝛiuertitur quod eſt ĩpoſſibile. Muimo ſic ſi numerus diſtingueret᷑ a re bus nũatis tũc in deo eſſet ↄpoſitio.teyet cõ quẽtia.qꝛ in diuinis ẽ nũs trinarius. Se⸗ xtoſic. cã foꝛmałnò differt eſſentialiter a ſuo efectu.ßᷣ numerꝰẽ cã foꝛmaliſreꝝ nũatan. œ res foꝛmaliter dicũtur nũate ꝑ nũex.igi.⁊

—
Septimo ſi. Arguit ccã in logica ſua quãcũq; rem pꝛioꝛein abſolutam poteſt de⸗ conſeruare in actu deſtructa quacunq; alia re poſterioꝛi abſoluta ·ß deus non poteſt ſe⸗
are numeꝝ trinariumatribus lapidibus.
igitur numerus trinarius non diſtinguitur regliter a tribus lapidib. QMa. nota. Mio rem pꝛobo ſeparato numerog lapidibque ro.aut iſti lapides ſunt tres:aut non. Piſic
cum non poſſint eſſe tres niſi includani nũe⸗ rum trinarium habetur ꝓpoſitum. Pi autẽ non ſint tres habet᷑ꝙ tres lapides ſunt vn? lapis quod eſt impoſſibile vł tres lapides ñ erunt tres lapides quod iterum eſt impoſſi⸗ bile. ¶ Hctauo ſic. Pmne accidenſ eſt i ali⸗ quo ſbiecto vno vt habetur pᷣmo topicoꝛuʒ
ybi dicitur:ꝙ acchtia numerantur ad natio nem ſui ſbiecti.ſed numerus ſi diſtinguatur a rebus nnmeratis eſt accidens. igitur erit ĩ aliquo ſbiecto vno.̊ autem eſt impoſſibile: quia numerus trinarius non poteſt eſſe in yno lapide ¶ Mono ſic impoſſibile eſt aliqᷓ; naturam ſiue rem diſtinctam ab alia re addi illi rei niſi pꝛius facta tranſinutatione in tali re.ß rũ nůſ additur rebuſ numeratis non fit
tranſmutatatio aliqua in rebus numeratis.
igitur numerus non diſtinguitur ab ipſis. [Pi. ꝓbatur qʒ ſi ſint tres vnitates ⁊ adda tur quarta vnitas tribus pꝛimis nulla tranſ mutatio facta eſt in ipſis.¶ Wecimo ſic. Biẽ ſe habet multitudo in cõmuni ad entia in cði ita ſe habet multitudo in ſpeciali ad entia ſpe cialia.ð multitudo in cõmuni nõ diſtinguitur ab ente in cõmuni cuz ſit differentia eius.ẽs enim diuiditur ꝑ vnum ⁊ multa. igitur mul⸗ titudo in ſpeciali que ẽ numerus no diſtigui tur ab entibo in ſpeãli que ſunt res numerate Alia eſt opinio communis ſcole antiquo rũ. ¶ꝛo cuius declaratòe pono duas cõ cluſiones. Pꝛima concluſio numerus eſ
ſentiaꝝ nõ diſtinguit᷑ ab eſſentis numaratis pbatur quia ſecluſo quocũq; eſſentialiter di
ſtincto atribus lapidibus adhuc ibieſt nůũe⸗ rus eſſentiaꝝ trium lapidum. b iſte nůũs non
ẽ fine numero trinario.ſed non eſt ibi aliqs
numerus quantitatum.igitur eſt ibitrinari us numerus eſſentiaꝝ. Ex iſta ↄcluſione ſe⸗ quũt᷑ duo coꝛꝛelaria. Pꝛimũ coꝛꝛelariuʒ vbicũq; ẽ nũs q̃ntitatũ ibiẽ᷑ nũs eſſentiaꝝ. ꝓ batur quia vnitates nũi quantitatum non cò ſtirurrent numerum quantitatum niſi inter ſe eſſent eſſentialiter diſtincte.⁊ ideʒ vbiẽ nu merus quantitatum.ibi eſt numerus eẽntia rum noneconuerſo. ¶ Secundũ coꝝelari
um. Numerus quantitatũ habet eſſe ſbiecti
¶Queitio
ne in numero eſſentiarũ. ꝓbatur qꝛ nullaqn
titas eſt ſine ſbiecto.ßᷣ numerus trinariuſeſt quantitas.⁊ ideo accũs. igitur eſt in ſbiecto ß nõ niſii eſſents reꝝ igit= ¶¶ Secũdach cuſio. nüs q̃ntitatum diſtinguit᷑ realiteraſß ſtantis numeratis tali numero Iſta ↄcluſio ꝓpbatur multiptr. pmoſic. Illud qð eſt ſm alicuius ſcientie realis de quo demõſtrãtur alique paſſiones reales que non demonſtrã tur de alio tale eſt eſſentialiter diſtinctũab il lo alio.ß numerus ẽ ſbiectum ſcie ariſmetri⸗ ce ⁊ de numero demonſtrantur paſſiones re ales ſcʒ ꝓpoꝛtio ⁊ non ꝓpoꝛtio:par ⁊ impar ⁊ ſic de alijs.res autẽ numerate ſicut duolg⸗ pides non ſunt ſbm in ariſmetrica nec deipß demoſtrãtur tales poſſiones. igitcc.¶ a eandem cõciuſionem ꝓbãdũ arguam ſex vi is. ¶Pꝛima via eſt cooꝛdinatònis pᷣdicam ti hni quam ſumo ſex rõnes Mꝛima eſt talis quecũq; ſunt vna res in quocunq; pꝛedica memto eſt vnum ⁊ reliquum dum tamẽ ndſit repugnantia in modo.ß cum ſbſtantia⁊ qua liraſ conſtituant numerum binarium cumq́ identificatur ᷣm iſtam opinioneʒ pꝛimãtip ſis non repugnat modꝰ pꝛedicamentiqqð libet ipſoꝛum eſt eſſentia pꝛedicamenraliſ.igi tur cum numerus ipſoꝛum pongiur in pꝛe⸗ dicamento quantitatis fm tẽ. igit bſtaniia qualitas ponẽtur in pꝛedicamento quãtita uod eſt impoſſibile. eſtenim cõfundereel entias pꝛedicamentoꝝ. Silr ců ſex tranſcẽ dentia ↄſtituant numerum ſenariũ ⁊ nume- rus ſenarius ponitur in pꝛedicamenio quã titaris.igitur ſex tranſcendentia ponẽtur in genere quantitatis. quod eit impoſſibile. Si militer cum decem pꝛedicamenta ſtiuãt nu merum decẽnarium qui ponitur in pꝛedicg- mẽto quantitatis fᷣm te.igiur decem pꝛedi camenta ponẽtur in pᷣdicamẽto q̃ntitat qðẽ⸗ impoſſibile. ſ ecunda ratio eſt ralis qců⸗ q; res ſunt vna res mmero in quocũq; hou pᷣdicamenraliẽ vnů x reliquũ. ſed naturshu mana ſm ſe ⁊ natura aſini bmſe numen cſti tuũt binariũ cũ quo realiter ſum idẽ.ꝗᷓ iquo
cũq; gradu erit nũſbinari?i eodẽ grauerit
po ⁊ ſinꝰ:ſed taliſnũs ẽ in gradu idiuiduiq ẽ vna dualitas nño. igi᷑ hò⁊ gſin erũt vnu nũo qðẽ ipoſſibie. ¶ʒerdnũse qᷓlitas di creta vt piʒĩ pdicamẽt. ß hoõ r alin ᷣſůtã̃n titas diſereta. imoſũt be⁊ ñ accñ igiñert ß homo⁊ aſinus ſunt ſbſtantie igiur noco⸗ ſtiuũt nũm quieſtaccidens ⁊ quantitas: uarta ratio. Ii nůs eſt idè ꝙ res nidte ſeq̃ret᷑ ꝙ duo ↄtradictoꝛia viſicarẽt᷑ de eodẽ
idẽ qð nůs. õfirmat᷑eꝝ ſſtõth ñ ſit accs

obatur ſequela. quia nulla ſubſtantia eſt n ubiecto vt dicitur in textu huius libꝛi. Et cũ omnis numerus ſit in ſbiecto cũ ſit ac
edens ſequeretur ꝙ eadem res eſt in ſiec-
1o⁊ non in Pieco · ¶cRuinta ratio omnia ſunt poſſun ↄſtituere vnũ numeꝝ itaq tali nñerus ↄtinebit᷑ ſb nño km ſe tanqᷓ indiuidu um ſuo ſuperioꝛi. Siergo talis numerus ſiidemcum omnibus reh realiter· ſequitur omniaque ſunt erũt vnũ indiuiduũ. ß fpꝛo patur in pꝛimo phicoꝝ. ¶¶ Bexta rõ quecũ⸗
g ſunt vnares dra eſſentialis que ineſt vnii⸗
eſt alteri.ß aſinus ⁊ homo ſunt idem cum nu mero binario · igit die eẽnaleſque ip̃iſ inſunt inerũt numero binario. cum Pont? no inſint differẽtie oppoſite. igitur numero
binario qui eſt vna ſpẽcies vel etiam vnum
—
indiuiduum inerunt differentie oppoſite. gůt eſt impoſſibile. igitur⁊: ¶ Secũda via
ʒmenſuratònis hm quam arguo ſic.xeſt ſep tima ratio. Vmnis quantitas eſt menſura. quia menſurare eſt ꝓpꝛia paſſio ipſius quã⸗
S
inna ad entia ↄrinuaſic ſe hʒ menſura diſcre
tiratis: ß nulla ſubſtantia eſt menſura.igitur nula ſbaeſt eadem cum numero quo menſu
ratur Octaua.ſicut ſe habet menſura cõ
a adẽtia diſcreta qm̃ vtrobiq; ↄpatur men⸗
3 *
furaab menſuratum:ß menſura continuoꝝ
—
diſtinguitur a continuis menſurais igit mẽ ſura diſcretoꝝ diſtinguitur a diſcretis men⸗ ſuratis. Mi fuit ſupꝛa ꝓbataqueſtione oc⸗
taua.¶ Tertia via eſt augmentatõis⁊ dimi
nurðis· Ex qua arguitur ſic ⁊ eſt nona ratio
illa que ſic ſe habent ꝙ ad diminuònem vni⸗ ſequitur augmentatio alterius talia non ſũt yna res:alias res quando augmemaret᷑ di- minueret᷑ quod eſt impoſſibile.ß ad augmen tatdeʒ ni jeqͥtur diminutio ſſtantie. igit᷑æ i pʒ. qꝛſi ſit due magnitudines ̃x q̃libʒ ſit qᷓritaſduaꝝ palman iſte due magnitudieſ diuidantqᷓlibet in duas ptes.certũẽ ꝙ tales magnitudines diminuerẽtur ⁊ tamẽ nůs au gebitur q̃ pꝛimo erat numerus binarius mdaũtẽ numerus quaternariuſ. Vecima rario numeri poſſunt augmentariin infini- tũ ʒphicoꝛum.ß res numerate ñ poſiunt au gmentariin infinitũ. igitur numeruſnon eſt res numerate. Muarta via eſt diuiſionis ex qua ſic ⁊ eſt vndecima ratio. Quod cauſa tur ex diuiſione aliaꝝ reꝝ nõ eſt ideʒ realiter cim illis: ßᷣ numerꝰcauſatur ex diuiſione re rũ continuaꝝ vt habetur ʒphicoꝛuʒ igit᷑ ⁊c̃. ¶Manota quia ſieſſent idem tunc cauſaret᷑ exdiniſione ſuipſius. Vuodecima ratio n nis hᷣm diuiſionem eſt deuenire ad mini⸗
inario.ßᷣ cum homini? aſi⸗
ndẽ nůs ſarum.
mů quia ad vnitarẽ rõne quantitatisß inre bus ãnumeratis ñ eſt deuenire ad minimuʒ ratione q̃ntitatis.quia tũc continuũ eẽt vlti mate diuiſumigi᷑ rẽ. ¶ Muinta via eſt igẽ titatis. ex q̃ ſic ⁊ eſt Tertiadecima ratio. Cẽ tum homines ſunt idem cum numero ipſoꝝ vt dicit pꝛedicta opinio. igitur cum quocũq; numerus centũ hominũ eſt idem cumeo cẽ⸗ tum homines erunt idem.ß numerus centũ hominũ eſtidem cũ nũero cenũ equoꝛũ ſpẽ igitur centũ homines erũt idem ſpẽ cũcen⸗ tum equis quod eſtfalſum.¶uartaceci- ma ratio· quecunq; ſunt vna res cũ quacũc; re identificatur vnůx reliquũ ß aſinus ⁊ bõ ſunt vna res cum numero binario ⁊ alinidẽ tificatur cum decem aſinis cõtentis ſb ſe ⁊ hõ cũ decem hõmib cõtentis ſb ſe. igit nũſbins rius realiter identificabit᷑ cum decem aſinis ⁊cum decẽ hoibus ß decẽ aſini ⁊ decẽ hoies identificant᷑ cũ nũo vicenarioquem cõſtitu⸗ unt. igitur numerus binarius erit idem res Aliter cum nũo vicenario. quod eſt impoſſi⸗ bile. igit᷑ ⁊c. ¶¶ Bexta viaeſt ⁊ appꝛehenſiðis Er quaſic arguit᷑ ⁊ eſt« Muintadecima rõ
quecũq; ſunt vna res ſi vnum per ſeẽ ſenſibi
e ⁊ reliquũ.ſed nũs binarius ⁊ due ſbe nũa⸗ te ſunt idem realiter km te ⁊ numerus per ſe eſt ſenſibil vt habetur ⁊ de anima: igit᷑ ſbße erunt ꝑſe ſenſibileſ.ß hoc eſtfalſum qꝛ ſba ñ ſentitur ꝑſe ß ꝑaccñs.vt patet ibidem. igit ⁊& ¶ Bextadecima vltima ratioeſt. quecũ q; ſunt vna reſnũo ſi circa vnů ſit realiter de ceprio igitur circa aliud ß circa ſpami ſacra memo aitariſ fit deceptioqui iudicaret ibi ef ſe duas ſbas in duabꝰ hoſtis ↄſecratis ⁊ nð fit deceptio in nũo hoſtian. igit nũs hoſtiarũ Confirmatur circa ple yades non fit deceptio circa numerumcum appꝛehẽdant᷑ ſb certo numero quia ſbſepre nario.ß cum circa pleyades fiat deceptio. qꝛ appꝛehenduntur ſb minoꝛi quanritale q; ſint igitur ſeptem pleyades non erunt idem cuð numero ſeptenario. ⁊ tñ ſint res numerale- igitur vc. ¶ Ad rationes alterius opinibis reſpondeo ad pꝛmam cum dicitur. Mulluʒ inferius ⁊c. Concedo maioꝛem minoꝛemne go⁊ dicoꝙ in ſex tranſcendentibus fundat numerus fenarius eſſentiarum:ſed non dn titatum. Velaliter dicendum ꝙ in ſex tran⸗ ſcendemibus ſolum fundatur numerus ſe narius rationis non realis cum ſolum ſint diſtincta ᷣm rationem ⁊ non m rem.j Id ſecundum dicendumqꝙ Minoꝛ eſtfalla. pbatõnemdicendum ꝙ intalibus non fũda⸗ tur nũs quantitatum ied ſolũ eilentiarũ

Acd tertium dicendum ꝙ omnis diſtinctõ fir a foꝛma ſiſit diſtinctio inter compoſita ex materia. Ft quia ſie non eſt in ꝓpoſito iõ Bel dicendum aliter ⁊ melius ꝙ quilibʒ nu⸗ merus diſtinguitur abalio numeroꝑſuam foꝛmam ꝓpꝛiam vt numerus trinarius di⸗ ſtinguitur aquaternario vp iam foꝛmam que autem ſit iſta foꝛma inferius declarabit
Ad quartum negatur minoꝛ.ad pꝛoba⸗ tõnemꝙ in decem pꝛedicamentis fundatnu merus eſſentiarum ⁊ nonquantitatũ.igit⁊ Vnde numerus quantitatũ eſt inferius ad decem pꝛedicamenta⁊ nõ numerus eſſentia rum.numerus autem quantitatũ nõ infert᷑
ex decem pꝛedicamentis.& Wd quintũ dicẽ
dum ꝙ in deo noneſt numerus quantitatum ſolumeſſentiaꝝ:⁊ i ibi non eſt compoſitio quia ralis numerus eſt ſſtantia rei alãd ſe xtum dicendum ꝙ maioꝛeſt vera ſi bñ appli cetur iðdico ꝙ numerus non diſtinguitur arebus numeratis ꝓ etfectu ſuo.i. pꝛo ſeip̃o ß bene diſtinguitur a rebus que ſunt ſbiectũ iſtius numerique denominant᷑ tales ꝑ ipſuʒ numerum ſicut patet. quia albedo non diſti⸗ guitur eſſentialiter ab homine albo ꝓeffec⸗ tu quem ponit in homine ſcilicet ꝓ albedine diſtinguitur ab homine quem denominat qui uon eſt effectus foꝛmalis albedinis ſic ẽ i ppoſito. ¶Md ſeptimum que eſt occam.re ſpondeo ↄcedendo maioꝛem negando mino rem.adꝓbatòem dico ꝙ ſeparato numeroa tribus lapidibus ꝙ ibi manet trinarius nu⸗ merus eſlentiarum: non autem quamtita⸗ tum ⁊ ſic non eſt contradictio. ad octa⸗ uumcedo maioꝛem⁊ dico ꝙ nůerus trina-
rius eſt in tribuſlapidibus ſbiectiue. Vbi ſci
endum ꝙ duplex eit accidens.ſcilʒ ſimplex ⁊ non ſimplex.ſiue aggre atum. Simpiex au tem accñs non poteſt eſſe niſi in vno ſbiecto
numero.ſed aggregatum ſiue compoſitum
poteſt eſſe in diſtinctis numero ᷣm ꝙ faciũt vnum ſiectum totale.ad nonum dicoꝙ minoꝛ eſt falſa. adꝓbatòem dico ꝙſi tribꝰad datur vnitas fit tranſmutatio nonqueẽ mo tus:ß tranſmutatio.i.additio vnius rei ad⸗ lias res. Kt idco tunc res dicit᷑ numerata p talem numerum nouum:pꝛius autem non⸗
Ad decimam dico ꝙ maioꝛ eſtfalſa. qmt᷑ titudo ſe habet ad ens ſicut inferius ad ſupe rius.ß multitudo in ſpeciali ſe habet ad illud quod ipſa numerat᷑ ſicut accidens ad ſuum ſpiectum. 0
Veritur Wigeſimo. Ttrum numer?
qui eſt q̃ntitas diſcreta reperiatur int gaſcüq; eſſentias numero diſtinctas.
We hoc eſt duplex opinio pꝛima opynot
petriaureoli· An ſecundo ſeriptoſuper fen⸗
tentias vbi tenet ꝙ ſi. Et. ꝓhat pꝛimo Ibi vere eſt quantitas diſcretã vbi vere interro garur her quot quod eſtqueſitiuumquanti tatis diſcrete et vere:reſpondetp quantita⸗ tem diſcretaʒ:patet iſta: qꝛ per quot nunquã vere interrogatur mihi dequantitate diſtre tatnec ad talẽ qðᷣem ðe reſpondetur niſi qn titatem diſcretam. Jed cum queritur quot ſunt angeli ſiue quot ſint eiſentie ⁊ ſicde alhi iſte ſunt queſtiones ve per queſitiuum quã- titatis diſcrete foꝛmate ad quas verere pon
detur ꝙ decem ſunt angeli due eſſentie tſic
de alhs.igitur numerus qui eſt quantitas di ſcreta reperitur in angelis. ¶ Jecundo ſic. numerus quieſt diſcreta quantitas eit biet tum in griſinetrica. patet quia ariſmetricas de quantitate. Jed certů eſtꝙ remanentid angelis: veletiam alhs eſſentis multis ⸗ huc faluatur ariſmetrica quia ſaluat paritas vel imparitas ꝓpoꝛtio vel impꝛopoꝛtio ⁊ ſit de alijs paſſionibus de quib tractat ariſme trica. igitur ⁊. Mertia ratio vbieſt va ra⸗
tio ſumme ibi eſt verus numerus qeſtquan
titas diſereta.ß in eſſentijs angeloꝛumei ve ra ratio ſumme ⁊ etiam in numero eſſentiaꝝ igitur in talibus eſt vere numerus quicon⸗ ſiſtit in ſũma ⁊ non alius niſiqͥ eſt quantitas diſcreta. igitur ⁊t.VᷣMuarto ſic. in foꝛmañ diuerſificatur quantumcunq; applicetur ad diuerla ſbiecta eiuſdem rõnis. Albedo enim in margaritax in equo non diuerſificatur: ß foꝛmalis vero numeri conſiſtit in clauſiõe menſuratiua.igitur non diuerſifieatur.ſiup plicerur angelis vel quibuſcũq; eſſentis.igi tur numerus quantitatũ ⁊ eſſentiaꝝ erũt el dem rationis. hec ſunt rõnes aureoli. ¶ð firmat᷑ Aſta poſitõ auctoꝛitate boech ibꝰarif metrice ſuc qui dicit ꝙ omnia quecũq; a pꝛi⸗ meua rerum natura conſtructaſunt nũero ⸗ rum ratõne videntur eſſe oꝛmata enim fu it pꝛincipale ↄditoꝛis exemplar. Et loquitur de numero qui eſt biectum ariſmetrice. e
ſic videtur ꝓbatum eſſe intemumh opinio⸗ nis. ¶ ilia eſt opinio cõis ſcole antiquoꝛuʒ
Mꝛo cuius declaratõne notãda ſunt ſex die
ta ipſius herphei quotlibeto ſecũdoqòe vn⸗ decimaꝛimum dictuʒ herpheiẽ ꝙnu merus qui eſt quantitas diſereta dat aliqua entitarem realem realiter differememaq̃n⸗ tirate continua.ꝓbat dupliciter. pmoſic. V le due quantitates differunt realiter inquan
vna plus inuenit᷑ realiter ſine hoc ꝙ ĩueniat
plus in altera patet iſta.ß quantitas cõtinna

—*
⁊diſcreta funt huiuſmodi:igitur ⁊ ꝓbat quia diuiſa quãtitate cõtinua in plures ptel
ndẽ ibi pl?q;tũ ad ratõnẽ quãtitatiſ ↄtinue
qᷓ ante. ſed ibiẽ plus quãtũ ad rõnem qᷓ;tita ris diſcrete· quia ibi ſũt plura qᷓ; ante.igitur .itaꝙ ſie foꝛmet᷑ ratio plus vel minꝰ ᷣm
hãtitatẽ ↄtinuã attendit᷑.vel ᷣm lõgius vł
mn latius.vel m ꝓfundius:plus vero vel minꝰ bm quãtitatẽ biſcretã attendit᷑ bm plu ra vel paucioꝛa. ſed diuiſo continuo cõtigit pabereè pluraqᷓ;ante.⁊ nõ habere latiuſ⁊ ꝓ fundius.igit᷑ ⁊c Ped ad hoc poſſet dici ꝙ habere plura vel paucioꝛa diuiſa qᷓ;titate cõ
tinua ndẽ habere aliqð diuiſũ a quãtitate ↄ
tinua:ſed ẽ habere plura indiuidua quãtita ris cõtinue. hoc nõ valet qꝛ partes ſubiectie quãtitatis ↄtinne ſũt partes integrales qᷓ;ti tatis diſcrete.⁊ iõ diuiſo continuo nõ ſolum ſũt plura indiuidua quãtitatis continue:et plures ptes ſubiectiue reſpectu totiꝰ vlis etiã ẽ ibi totů integrale diſcretũ habẽs płes
tes qᷓ; ante. vnde manẽte equali lõgitudie. it maioꝛ nũerus diuiſiõe facta lʒ nð fiat ma ioꝛ longitudo ita ꝙ inuenit᷑ maioꝛitafi vno illon totoꝝ nõ exiſtẽte maioꝛitate ialio.
¶ Secũdo ſic. Quia ille quãtitateſſunt di nerſe quarũ vna hẽt ptes realiter ditferẽteſ ab alia:ſed quãtitas cõtiuua ⁊ diſcreta ſunt puiuſinodi.tgit ⁊.minoꝛ ꝓbatur.qꝛ quãti tas cõtinua hẽt ptes indiuiſas.ſed quãritas diſtreta diuiſas.igit᷑ xc. ¶ Becũdũ dictuʒ herpheieſt ꝙ ↄtinuũ ⁊ vnũ quod ↄuertitur cũente ſe hẽnt ſicut ſupius ⁊ inferiꝰ faltim ſicut ſupius annologũ. nã vnũ quod ↄuerti tur cũ ente dicit indiuiſiõem in quacũq; en titate. cõtinuũ aũt dicit indiuiſionẽ in quãti tate. ¶ Tertiũ dictũ ẽ:ꝙ vnũ quod eſt pᷣnci piũ nůeri addit ſupꝛa còtinuũ abſolute acce ptů eẽ aliquotam parteʒ totius diſcreti.nã
eſſe continuuʒ abſolute nõ impoꝛtat eſſe ali⸗
quotã partem alicuius diſcreti: ſed ipoꝛtat rtes indiuiſas abinuicẽ.vnuʒ ve⸗ ro quo
ſe partẽ totius diſcreti. Quod pꝛobatur ſic quia illud qð reſpõᷣdetur ad en factam per quotũ dicit aliquotum. ð
tria.⁊conſtat ꝙ ibi reſpondetur per vnũqð eſt pꝛincipiũ numeri igitur vnum quod eſt
vꝛincipium numeri dicit aliquotum perti- nens ad quantitatem diſcretam.ſed non di· eit aiquotum quod eſt totum diſcretuʒ. igi turdicit aliquotum: quod eſt pars diſcreti. Muartum dictumeſt vnum quodeſt pꝛi cipiũ nmeri ditfert ab vno quod connerti
eſt pꝛincipium numeri impoꝛtat ef
dn doqueritur quot ſunt. reſpõdetur vnũ duo
tur eum ente tripliciter.pꝛimo quia vnů qð conuertitur cum ente reperitur in omnien te:vnum autem quod eſt pꝛincipium nume ri reperitur ſolum in genere quantitatis. Secundo ditferunt in hoc. quia vnuʒ qð
conuertitur cuʒ ente dicit abſolutam indiui
ſionem. vnuz vero quod eſt pꝛincipiumnu meri dicit indiuiſionem quantitatii. ¶ Ter tio · quia vnum: quod conuertitur cum en
te eſt pꝛincipium numeri eſſentiarum.v um autem quod eſt pꝛincipium numeridi ſcreti quantitatem addit ſupꝛa continuum:
quodeſt pꝛincipium numeri quantitatis eſ⸗ ſe aliquotam partem totiꝰ dilcteti. ¶Mui tum dictum eſt. Oꝛ hoc addit numeruſ ſu⸗ pꝛa vnitates quod addit totum ſupꝛa ptes ſuas integrales. quomodo autem totuʒ dit᷑ ferat a parribus viſum eit in queſtionibꝰ ſu per poꝛphirio. ¶ Bextum dictum eſt torũ diſcretum addit ſupꝛa totum continuuz ha bere partes hm ſe diuerſaſa per hoc differt realiter a continuo. MMis notatis ſit hec concluſio reſponſalis. Q numerus qui eſt quantitaſdiſcreta non reperitur inter quaſ cunq; eſſentias numero diſtinctaſ pꝛobaur quia ſolũila eſlentia poteſteſſe pars itegra lis quãtitatis diſcrete que eſt pars ſubiecti ua quantitatis continue ex pꝛimo dicto. ſed nulla eſſentia extra punctum quantitas po teſt eſſe pars ſubiectiua quantitatis conti⸗ nue.igitur nullaeſſentia extra punctum ᷓ; titatis poteſt eſſe pars integralis quantits tis diſcrete.maioꝛ pꝛobatur· qui nijerus q eſt quantitas diſcreta cauſatur ex diuiſio- ne continui.ſed omne continuuʒ diuidit᷑ in
continua.igitur illud de quo pꝛedicatur cõ⸗
tinuum non poteſteſſe pars inteqraliſquã titatis diſcrete. ¶ Secundo ſic. pars inte⸗ ralis ponitur in eodem pꝛedicamento cuʒ
ſuo toto licet reductiue. ſiigitur ſubſtantia angelieſſet pars integralis quantitatis di ſcrete ſequeretur ꝙeſſentia angeli poneret᷑ in pꝛedicamento quantitatis quod eſt falſũ
(Tertio ſic. ſicut ſubſtantia ie habet ad cõ
pontexaccidentibus itacxidentiaſe hent ad componi ex ſubſtantijl. ſed nulla ſubſtan
tia componitur ex accidentibus · quia pᷣm philoſophum ex non ſubſtantijs nõ fit ſub
ſtantia. igitur nuilum accidens componit
ex ſubſtantijs · ſed quantitas diſcreta eſt ac cidens.igitur non poteſt componiex eſſen
tijs angeloꝛum vel ex eſſentjs quoꝛũcunq; eftra ſuum genus exiſtentium. ¶ 3 ones aureoſi reſpondeo. Ed pꝛ tur minoꝛ. nã ſici
thabem iterr

numeri quantitatis. ſic etiam habemqͥt in⸗ terrrogatiuũ numeri eſſẽtiaꝝ:⁊ ideo argu⸗ mentumn peccat per fallaciam equiuocatdis
nam cum queritur quot ſunt angeli ibi
accipitur qͥt ⁊vt eſt interrogatiuũ numeri eſſentiarum:⁊ non numeri quantitatum.
Ei ſic per conſequens reſpondetur ibide
numero eſſentiarum:⁊ de numero quan titarum.Ad ſecundam dico. ꝙ minoꝛeſt F̃lſa. immo deſtructo numero quieſt quan titaſdiſcreta per potentiam diuinam rema nente numero eſſentiarum non remanet ſp iectum ariſmetrice:quod eſt numerus quã titatumn. nec tunc remanet paritas quanti- tatum.ſed bene eſſentiarum. Similiter ẽ di cendum de als paſſionibus ariſmetricis.
(Ed tertiam dicendum. Ad minoꝛem.cy licet in eſſenths angeloꝛum ſit vera ſunma eſſentiarum. non tamẽ eſt vera ſumma quã titatum.⁊ ſic ſolũ ibi reperitur numerus eſ⸗ ſentiarum. Ed quartam dicendum ꝙ xe ra ratio numeri conſiſtit in diſcreta menſu⸗ ratione quantitatum ⁊ vbi talis eſt non di verſ fcatur ſᷣm ſubiecta.modo talis non re· peritur in angelis.ſed ſolum in rebus quan titaris.⁊ ſic non eſt ſimile de albedine que re peritur in margarita ⁊ in equo.non autem ſic eſt de numero quãtitatũ: quia talis non
reperitur in angelis. ¶ Acd quintam dicen
dum ꝙ boetius ibi non loquitur de ſubie⸗ cto ariſinetrice.ſed facit auditoꝛem docileʒ: narrans nobilitatem numeri tranſcenden- tis vt poſtea deſcendat ad numeruʒ de quo tractare vult ſcilicet de nũero cauſato ex quantirate continua. Weritur viceſimopꝛimo vtrum nůe⸗ Vrus ſit per animam vel pꝛeter animã Be hꝛc queſtiõe eſt duplex opinio. Mꝛi ma opinio dicentium: numerus ſolum èqd
factum per animam ⁊ non eſt pꝛeter animã
Ed pꝛobationeʒ iſtius opinibil adducũtur multe ratiões. ꝛima.omnis fonna ab ſoluta realis determinat ſibi ſubiectum rea le. patet: quia ens reale abſolutum non po⸗ teſt fundari in ente intentionali. ſed nume⸗
rus non determinat ſibi ſubiectuʒ reale.im
mo ſicut numerus binariuſfundatur in du obus lapidibus ſic ſimiliter fundatur in du abus ſllabis:⁊ in duabꝰ itentõibuſ igit᷑ ta lis numerus non erit foꝛma realiſpꝛeter a⸗ nimam exiſtens. Lonfirmatur: quecunq; ſunt eiuſdem rationis ſunt eiuſdem ſpeciei athome ſed numerus duoꝛum lapidumct duarum ſyllaba
eſſet aliqua ſpecieſathoma còmunis.
arum ſyllabaruz ſunt huiuſinodi: igitur ſunt eiuſdem ſpecieiathome.ſcd hoceſt im
poſibile: quia tunc enti reali⁊ entirationit cundo ſic.nulla foꝛma abloluta vna de ciem poteſt fundariſupꝛarem cniuſibʒt e neris.ſed numcruffundatur ſupꝛa rem 6 iuſlibet pꝛedicamenti. igitur non eſt foꝛma abſoluta realis. maioꝛ pꝛobatur. quia ilie fõ
me abſolute differunt que habent eſſe in di ſtinctis ſubiectis.⁊ ita ſi piecta diferũt ſpe cie ⁊ ipſe ditferunt ſpecie.minoꝛ pꝛobatur. quia dualitas ita bene reperitur in vno pꝛe
dicamento ſicut in alio. I Nertio ſic. nul lafoꝛma abſoluta realis füdatur ſupꝛa rem eiuſdem rationis cum ea patet. quia albe- do non fundatur ſubiectiue in albedic.⁊ ſic de ſingulis.ſed numerus fundatur ſubiecti ue in numero eiuſdem rationiſ cuʒ eo vt nu merus binarius fundatur in duobus bina⸗ rhs cumquibus eſt eiuſdem rationis. igit᷑ S. ¶ Lonfirmatur.nulla foꝛma realil vna
reflectitur fubiectiue ſupꝛa ſeipſam.ſcdnu
merus reflectitur ſupꝛa ſcipſum.igitur ⁊.
Ruãto ſir. mpoſſibile eſt ꝙ aliquod ac cidens vnum reale fundetur ſupꝛa aliq lo⸗ ca diuerſa.ſed numerus fundatur ſupꝛꝭ la⸗ pides tres diuerſos locgliter: igitur nonẽ vnum accidens reale. ¶ Quimo ſic.nulluʒ accidtns reale plurificatur per comparati⸗
oneʒ aliquoꝛum ad aliqua:ſed mmerul plu
rificatur per comparationem aliquoꝛuʒ ad
aliqua.vt ſi vnus gompararetur ad vnum.
dicitur dualitas. Si ad duos ternarius ap⸗
pellatur numerus.igiturx. ¶ Sexto ſic. ſi numerus eſt pꝛeter animam:tunc erit pꝛo ceſſus in infinitum:quod eſt impoſſibile. cõ
ſequentia pꝛobatur. Hi numerus eſt resp ter animam:tunc trinitas diſtingueretur a numero ternario.⁊ ita erit ibi numeruſqua ternarius.ſic quaternitas cum diſtingua⸗
tur a quatetnarioerit ibi numerus quinari us ⁊ſic in infinitum.⁊ ſic poneretur infini⸗ tas rerum actualis: quod eſt impoſſibile. (Elia opinio communis ſcole antiquo⸗
rum que ponit ꝙ numerus eſt pꝛeter ani⸗
mam. ¶Mꝛo cuius declaratione notandũ
ꝙ duplex eſt numerus. ſcilicet entium ren lium ⁊ entium rationis. Numerus aulem rationis non eſt ens reale ſed ens rationis
MNumerus autem entium realium eſt du⸗
plex ſcilicet numerus eſſentiarum⁊ num⸗
rus quantitatum. Numerus autem eſlen⸗ tiarum eſt numerus realiſ: quia noneſt niſi
multitudo ipſarum eſſentiarum. ¶ Nume⸗
rus autem quantitaumeſtetium realis. qa
eſt quãtitas diſcreta caulaa eꝝ viuiſione q

titatis continuea ñ ſit iſta coneluſio. nn merus qui eſt quantitas diſcreta nõeſt per
oſitum ponitur ſecundo de
bilia cuius oppoſitum ponitur patet quia ſenſus non er⸗
anima. Jimiit
animam. Pꝛobatur per quatuor rationes
fundamentoꝛum. Mꝛimum fundamentũ eſtrario obiectiua ᷣm quam arguoꝛi mo nullum ſenſibile commune eſt per ani⸗ mam.ſed numerus quieſt quantitas diſcre
ranscircanumer nemvt patet. Mo hendit duas ſtella en non appꝛehendit igitur numerus
errat circa magnitudi tentia enim viſiua appꝛe pſas ſub debita quã non appellatur ſen⸗
ta eſt ſenſibile commune vt patet ſecundo
de anima igitur.&.¶Maioꝛ pꝛobatur: quia ens rationis non poteſt ſentiri.¶¶ Secun⸗ do ſic. Nulla potentia cauſat ſuum obiectũ immo ſupponit ipſum.ſed numerus eſt ob iectum anime: cum ſit obiectum ſenſus in omne autem in quod poteſt ſenſus: poteſt intellectus cum polentia ſuperioꝛ:ſed nõ echucrio. igitur numerus non eſt ab anima cauſatus. Wertio ſic. Hullum ens rati
onis poteſt ſentiri. ſed numerus ſentitur i⸗
gitur non eſtens rationiſ. Maioꝛ nota.qa ulla res ſentitur niſi que mouet ſenſum ᷓ nð poteſt competere enti ratiõis ¶Muar o ſic. Nulla potentia pꝛioꝛ alia dependet tanquam ab zbe abeffectu potentie po ſterioꝛis. ſed potentia ſenſitiua ẽſt pꝛioꝛ po tentia intellectiua cum potentia intellectia b ipſa dependeat. vt habetur pꝛimo po
ibile com mune
per magnitudineʒ Ailit eolus dicens ꝙ numerus ẽ accipiaturpꝛo yn cintellexit philoſop piatur in eſſentia ſus. merus pꝛo ynitatibus nũe commune yᷣm ſe. ſed magni igitur magnitu une quod eſt nu ic. Numerus ꝓ eptus eſt ſenſibi merate ſunt vnita⸗ e. igitur res mmerate ſed res numerate ſt qᷓtitates ⁊ relarões ⁊ a cõmunia: quodèfal rguendi ſumitur quam arguo
ſenſibile comm bus numeratis ⁊ ſi Mon autem vt ta Contra. Mu ratis eſt ſeſib tudines ſunt dines erunt merus. hoc aute cca ſenſibilia. vnitatibus numer le commune. ſed res num tes numerate m ſũt ſenſibile com ſbe ⁊qᷓtitateſiqj ſße ⁊ q̃litates ſimt ſenſibili
ſenſibile com
Becundo ſi
ex oꝛdine pꝛedicamen
ſterioꝛum⁊ ſecundo eiuſdeʒ libꝛi. igitur po
tentia ſenſitiua non dependet ab effectupo tentie imellecriue que eſt poſterioꝛ tanquã abobiecto. Jed ens rationis quaſi effect? poremtie imellectiue. Numerus veroẽ ob⸗ iecium potenrie ſenſitiue. igiturinumerus; eſtens ratiõis ¶ Reſpõdetur foꝛtaſſis Ariſtoteles cum dicit numerum eſſe ſenſi bile commune accipit numerum pꝛo mate
rriali.⁊ itadicunt numerum habere eſſe rea
leenon autem pꝛo foꝛmali quia ſic habet eſ ſeper animqm.& Wontra. Accipiatur nu⸗ meruſduoꝛum lapidum.aut ille numer? ac cipitur quantum ad ſubſtantiam:aut quan tum ad coloꝛem:aut quantum ad magnitu⸗ dinem. Non pꝛimo modo: quia ſubſtantia non ſentitur per ſe: vt habetur ſecundo de anima. Et parer eriam quia alias poſ⸗ mus ſcire quando ſubſtantia panis eſt ſß ſacramemto altaris ⁊ quando non. Non ſe cundo coloꝛemñ conttigit deceptio cum lit obiectum pꝛopꝛium viſus amen conſtat ꝙ circa numerum fit dece dio. videmus enim ꝙ aliquando vna res videtur due. Similiter coloꝛ eſt ſenſibile 6 probꝛiumigiturnũerus non poteſt accipi mcolotes quieſt ſenſibile commune. ec poteſtdicitertio modo. Muia tunc nume⸗ rus ⁊ magnitudo non eſſent diſtineta ſenſi⸗
ſic. Ereſtquinta camenti realis eſte ctum abanima ſe dicum ſit ſpecies Sexta ratio.
diuiſionis renis merus eſt memb
tinuam? diſeret rus. igitur.⁊c
ſpecies piedi s vel ens fac⸗ s eſt huiuſmo
od eſt membum
illud eſt ens reale.ſed nu⸗ ꝛum diuſionis realis iliuf iuiditur quantitas in con
am ſubqua continetur nñe Beptima ratio. uitur ab aliquo eiuſdem g liter illud eſt ens reale. im
numerus eſt hu⸗ igitur ⁊ cetera. MMinoꝛ pꝛobatur. inguitur realiter a quan pꝛius dictum eſt.
titate continua vt pꝛi taus. quia illud quod cauſatur ex diuiſione rrealis ilud eſt ens reale.ſed numerus quiẽ quantitas diſcreta cauſatur e tinui que eſt diuiſio realiſ igi
x diuiſione cõ tur ⁊ cetera. Vertia ratio arguendi eſt rario ſubiecti na ex qua arguitur ſic. lum ſubiectum ſcienti anima.ſed numerus ta eſt ſubiectum ſcie ra. Maioꝛ nota.— minatione extrinſeca realis ab obiecto reg iMinoꝛ paret. quia zumerus eſt ſubiectũ Wriſtnetrice que eſt ſcientia realis. V mrõ. Vud quodeſt perpetuum?
? eſt nona ratiomul- e realis eſt factum ab quieſt quãtitas diſcre ntie realis igitur ⁊ cete

1 1 * 3 „ 1
1
₰—* 1 3 1 3
4 1.
3 1 1 1 .
3 1
5
3
Queſtio
)
ruptibile eſt illud ens reale:quia tales per⸗
ſectiones emibus rationis minime conue-
nire poſſunt. Sed numerus cum ſit obie⸗ etum ſcibile ⁊ vniuerſale eſt perpetuumet incoꝛruptibile:igitur⁊ cetera NVndeci cima. Smne vniuerſale eſtens rcale. acci- piendo vniuerſale pꝛo ſubſtrato vniuerſali tatisſed numerus eſt vniuerſale. igitur ⁊ cetera. Naioꝛ fuit latiſſime pꝛohai ſuper
oꝛphyrio.I Buodecima rõ. Illud quod eſi jubiectum paſſionis realis.iludeſt cns reale:ſcd numerus eſt huiuſmodi.quia eſt ſubiectum paritatis ⁊ imparitatis: que ſunt entia realia. igitur ⁊ cetera. Mꝛo via
nibilationis arguitur ſic. Et eſt tertiadeci
ma ratio. llud quod annihilatur annihi⸗
ltione realiilud eſt ens reale. ſed numerꝰ annihilatur annihilatione reali. igirur ⁊ ce.
tera. Minoꝛ pꝛobatur. Wuia quando mul te gutte adunantur:tunc coꝛrumpitur earũ numerus.igitur ⁊ cerera. Multe alie ra- xiones adduci poſſent ſi tempus adeſſet.
cd rationes alterius opinionis reſpon
deo ad pꝛimam conceſſa maioꝛe nego mino
rem quia binarius numerus qui eſt quanti
tas diſcreta nonfundatur in entihus ratio nis. ſed ſolum in quantitatibus. Numerus amem rationis ſolum fundatur in entibus rationis:vel in ente reali? rationis. UAd confirmarionem per idem reſpondeo. M⸗ mꝛioꝛ eſt falſa. Muia relatio eſt ens reale. ⁊vnius pꝛedicamenti. Et tamen poteſtfun dari in pluribus pꝛedicamentis Ptem mi noꝛetiam eſt falſa. quia numerus qui eſtqᷓ;⸗ titas diſcreta non kundatur niſi fupꝛa reſp dicamenti quantitatis licʒ numerus eſſen- tiarũ fundetur ſuper eſſentias omniumpᷣ⸗ dicamentoꝛum. Zid tertiam conceſſa ma ioꝛe minoꝛem nego ⁊ dico ꝙ inter duos bi⸗ narios non eſt numerus quantitatum. ſed eſſentiarum. ⁊ ſic eſt ibi dualitas eſſemiaruʒ Ad confirmationem negatur minoꝛ. Zd quartam dicendum y duplex eſt ac⸗ cidens. Quoddam eſt accidenſ ſimplex ſim plicitate oppoſita compoſitioni ex partibꝰ Aliud rſt accidens compoſitum ſiue aggꝛe gatum ſicut eſt ipſe numerus. Maioꝛẽ ve rade accidente ſimplici.non de accidenie ↄ⸗ poſito ex partibus. i Aliter reſpddet her⸗ pheus dicens ꝙ ſcut vnitãß parieris ſtat ſimpliciter cum vnitate lapidis. ſic hic · vn⸗ de iaduo ſtant ſimul ſcilicer ciſe plura con
inua vnumdiſcretum. 1 Zd quimam dieendum ꝙ iſta plurificatio non eſt perco
ionem.ſed per rcalem vnitatis realis
additionem. Acd vltimam negatur con⸗ ſcquentia. Vnde ſciendun ꝙ vnitas nu⸗ meri eſt duplex. Quedam enim eſt vnitas materialis· ⁊ tales vnitates materiales cõ ſtituunt numeruʒ⁊ diuerſificant nume ruʒ vt ſi addatur vnitas ad tres vnitates cauſa bitur quaternarius numeruſ. ¶ Alia eſt v⸗
nitas foꝛmalis.⁊ talis non conſtituit nume-
rum diſtinctum. vt trinitas in numeroter nario non addit ad ternariuʒ numerumv⸗ nitatem diſtinctam vnitatem ponentem cũ ipſis in numerum. ⁊ ſic ratio aſſumit falſuʒ. ¶Motandum autem ꝙ quando philoſo⸗ phus in quarto phiſicoꝛuʒ dicit ꝙſianima non eſi:numerus non eſt. Ibi loquitur de
numero qui ponitur in ditfinitione tempo⸗
ris. ⁊ non de numero quieſt quamitas diſ⸗
creta. Similiter ibi loquitur de numero ac cepto pꝛo re numeraia vt talis res eſtↄgni
taper animam· ⁊ non loquitur de numero pꝛciſe vi ſumitur in ſua eſſentia.
Veritur viceſimoſecundo vtrum
numerus ſit foꝛma abſoluta velre
ſpectiua.¶ We hoceſtduplex opi jĩd ꝛima opinioeſt. ¶ numeruseſt foꝛms reſpectiua: quod pꝛobatur pꝛimoſic.
Nulla foꝛma realis abſoluta aduenit alicui
ſine mutatide ſua aliquali vt ſatis poteſtha
beri ex quinto phiſicoꝛum. ſed numerul ad nenit rebus numeraris ſine ipſarum muia tione. quoniam ſitribus vnitatibus addat glia vniras numerus quaternarius aduẽit iſtis rebus ſine ipſarummutalione. militer patet. quoniam ſiduo hoies ſit pꝛo
ducantur in eiſe per creationem vel per ge
nerationem ibi eſt numerus binarius ⁊ ta⸗ men nulla mutatio fit per numerum induo bus hominibus. ¶ Secundo ſic. Nullaen titas abſoluta circuit omne genꝰ entis. nec poteſt reperiri in quolibet genere. ſed nu⸗ merus reperitur in omni genere. Picimus enim duas ſubſtantias ⁊ duas qualitates?
ſic de alhs. igitur⁊ cetera. i Tertio ſicmẽ
ſura dicitur relatiue ad menſuratus ſed nu
merus eſt menſura rerum numeratarum · cum ſit quantitas diſcreta. igitur dicirur ſe. latiue 4 rem numergtam. ed hoc none
ſet nili eſſet foma reſpectiua. igitur? cete⸗ ra. ¶ Muarto ſic. Nullafoꝛmafundata ſu pꝛa aliquam rem eſt maioꝛis entinis qᷓ ſit
nia res· Accidens non eſt maions enta
tis qᷓ ſit uum fundamemum. Seqnume⸗ rus fundatur ſuper relati nes. Wuia dici
mus duas paritates.ig
ür non eſt koma
mwii itrn n¶ vini xinimni hrhi
wbuuig
mmm! iatiu.

XRlII.
abſoluta que eſt nobilioꝛ relatiõe. ſ Muin⸗ to ſic. cuius paſſiones ⁊ pꝛopꝛietateſſunt re latiue:⁊ ipſum eſt relatiuum. Muia paſſio ſequitur ſubiectum ſuum. ed paſſiones ⁊ pꝛopꝛietates numeri ſunt relatiua. igitur ⁊ numerus. Minoꝛ pꝛobatur.quia par dicit equalitatem ⁊ impar inequalitateʒ. Kqua ſitas autem ⁊ iqualitas ſunß relationes. igi
tur ⁊ cetera. ¶ Sexto ſic. Nulla entitas re
glis abſoluta inuenitur inter contradictoꝛia uia contradictio eſt oppoſita cuius ſecun umſe non eſt dare medium quarto metha phiſice. Seq numerus inuenitur inter cð tradictoꝛia. Quia dicimus duo cõtradicto riaquatuoꝛ contradictoꝛia. igur ⁊ cetera. Septimo ſic. Ille foꝛme ſunt relatiue intẽr quas iueniũtur pꝛius ⁊ poſterius. pa. tet· quia pꝛius refertur ad poſterius. Sed inter numeros inuenitur pꝛius ⁊ poſterius igitur ⁊ cetera. Minoꝛ pꝛobatur. quiã nu merus binarius eſt pꝛioꝛ ternario. Etter- narius pꝛioꝛ quaternario ⁊ ſic de als. Alia eſt opinio communis antiquoꝛum. C numerus eſt foꝛma abſoluta. IMꝛo cuius declaratione eſt notandum. nu⸗ merus ⁊ quoddam accidens poteſt duplici ter ſumi. no modo pꝛo illo: a quo no⸗ men ad ſigniticandum imponitur.⁊ iic geci⸗ dens dicit inherentiam ⁊ reſpectum.Si⸗ militer numerus dicit oꝛdinem ſiue reſpec⸗ tum rei nmerabilis ad animam numeran tem. ¶Alio modo accipitur acc idens ſi⸗ ue nunierus pꝛo illo: cuiad ſignificandum
nomen imponitur.⁊ ſic numerus eſt entitaſ
abſoluta de genere quantitatis. Et hoc mo do accipitur hic numeruſ. Quod pꝛobatur ſcilicetꝙ ſit entitas abſoluta. ¶MMꝛimo ſic Mmnis ſpecies pꝛedicamenti abſoluti eſt entitas abſoluta. Muia reſpectiuum nun⸗ quam continetur ſub abſoluto. Ped nume rus eſt ſpecies pꝛedicamenti abſoluti.igit·
4cetera. Secundo ſic. Mmnis relatio
eſt alicuius fundamenti ad aliquem termi-
num.ſed numerus non eſt alicuius funda-
menti ad aliquem terminumigitur non eſt relatio. Maioꝛ nota. inoꝛ pꝛobatur Accipiatur numerus ternariuſ. Iſte nu merus fundatur ſubiectiue in tribus vnita nbus. Cunc quero quis eſt terminus ſu- usmon ipſe tres vnitates ipſius: quia ſunt ſubiectum eiuſ.nec altera tantum. quia qua raione vna:eadem ratðne ⁊ altera. Nec ali ud quicquam fingi poteſt. igitur vel dabi⸗
tur reſpectus ſinẽ termino quod eſt impoſ
ſibile. vel ſequitur ꝙ numerus ſit foꝛmaab ſoluta. ¶ Lertio ſic. V mnis relatio con⸗ tinetur ſub aliqua ſpecie relationiſ ex quar to topicoꝛum. uia nihil participat genꝰ. uod non eſt contentum ſub aliqua ſuaruʒ pecierum. Sed numerus ſub nulla ſpecie relationis continetur. Quia nec ſub ſupꝛa poſitione. nec ſub ſuppoſitione. nec ſub eq⸗ parantia igitur ⁊ cetera. Muarto ſic. Mulla relatio poteſt mouere ſenſum. Sed numerus mouet ſenſum cum ſit ſenſibile cõ mune ex ſecundo deanima.igiturnumeruſ non eſt relatio. ſy Quinto ſic. Mulla rela tio immediate terminat motum: ex quimo phiſicoꝛum. Sed numerus immediate ter minat motum diuiſionis continui. igitur numerus non eſt relatio. ¶AMd Rgtio⸗ nes alterius opinionis reſpondeo. Ad pꝛimam negatur minoꝛ. Muia numerus ñ aduenit rei ſine mutatione vel ſecundum to tum. vel ſecundum partem. Muoniam ſi tribus vnitatibus addatur quarta vnitas: ibi eſt aliqua mutatio quantum ad partem Et ſimiliter quantum ad totum. Muia mo do vnitates denominantur pʒr numerum quaternarium ⁊ pꝛiuſnon. ¶Ad ſecundã dicendum ꝙ minoꝛeſtfalſa. Licet enim nu merus eſſentiarum circuat omne genus. Mon autem numeruſquantitatum. Rd tertiam dicendum ſicut in notabili declara⸗ tum eſt ſcilicet vt menſura capitur pꝛo eg cui ad ſignificãdum nomen imponitur.tũc eſt abſolutum.⁊ dicit illud quo aliquid men ſurari poteſt. Tale autem non eſt reſpec⸗ tus. Muia nihil menſuratur reſpectu. Si autem accipitur quantum ad id ſecundum quod ad ſignificandum nomen imponilur. poteſt dicere reſpectum.⁊ ſic eſt relatiuum ſecundum dici:non autem ſecundum eſſe. Acd quartam dicendum ꝙ minoꝛ eſt fal⸗ ſa. Mam licet numerus eſſentiarum funde tur ſupꝛa relationeſ. Mon autem numerus quantitatum. ¶ Ad quintam negatur ma⸗ ioꝛ. quia ſemper opoꝛtet ꝙ ſubiectum ſit no bilioꝛis entitatis qᷓ; paſſio. deo non opoꝛ⸗ tet ꝙ ſubiecto exiſtente abloluto. ⁊ ipſa pal ſio lit abſoluta. Sed poteſt eſſe relatio. Rd ſextam dicendum: ꝙ ſupꝛa contradi ctoꝛia fundatur numerus rationis non ne⸗ merus realis. Acd ſeptimam dicendum ꝙ maioꝛeſt falſa· quia cum inter ſpecies pꝛe dicamenti ſubſtantie ſit pꝛius ⁊ poſterius:
equeretur ꝙ ſpecies pꝛedicamenti ſubſtan
rie eſſent relatiua quod eſtfalſum.

jur? cetera.
Meritur vicelimotertio. Ntrum
vnitas numeri differat realiter ab V vynitate continui. Ex cuius diuiſio ne Euſatur./ We hoc eſt duplex opinio. Pꝛima opinio dicit. ꝙ numerus habeat vnitatem a quantitate continua diuiſa.ita ꝙ eadeʒ eſt vnitas numeri?⁊ quantiratis cõ tinue: ex cuius diuiſione cauſatur. Jta ꝙ eadem vnitas ſpecifica eſt quantitatis con⸗ tinue ⁊ diſcrete. Mifferunt tamen in hoc. Muia continuum ⁊ eius vnitas impoꝛtan⸗ tur copulatim. Muia parteſeius ad aliquẽ terminum copulantur. Sed vnitas nume ri impoꝛtat pꝛiuationem talis copulationii Iſtud pꝛobatur quatuoꝛ rationibus. Mꝛimo ſic. Zi numerus non haberet
vnitatem a continuo tunc numerus non eſ
ſet vnug. cum partes eius ſimpliciter ſint diuiſe. Bed numerus eſt vnus. WMuia eſt ſpecies athena. Jgitur habet vnitatem a continuo. ¶ Secundo ſic. ꝙMumerus et
continuum non ditferunt nii ſicut vnum ⁊
plura vna. Et per conſequenſ non differũt niſi ſicut album⁊ alba. Sed album⁊ alba non differunt ſpecie.igitur vnum continu⸗ um ⁊ vnus numerus non ditferunt ſpecie.
Et per conſequens habent vnam vnitateʒ
ſpecificam. Sed vnitas ſecundum ſpeci⸗
em reducitur in eſſe reali ad vnitatem mate
rialem. Jgitur vnitas realis ⁊ cominuieſt eadem. ¶ Tertio ſic. Menſura ⁊ menſura tum ſunt eiuſdem rationis ſed vnum nu⸗ mero quod eſt continuum eſt menſura nu⸗ meriquod eſt diſcretum.igitur coutinuum ⁊ numerus ſunt eiuſdeʒ rationis. Muar ro ſic. Sicut paruum? magnum ſe habent in magnitudine.ita multum ⁊ paucũ ſe ha bent in multitudine. Sed paruum? mag- num non differunt ſpecie.igirur magnꝰnu merus ⁊ paruus non differunt ſpecie. Sʒ hoc non eſt: niſi quia numerus haberet v⸗ nitatem ſpecificam ab vnitate continui.igi⸗ Alia eſt opinio commu⸗ nis ſcole antiquòꝛum que vult ꝙ numerus habet diſtinctum vnitatem ab vnitate con⸗ tinui. Ex cuius diuiſione cauſatur. Po no igitur duas concluſiones. ſPꝛima
concluſio. Mumerus habet vnitatem rea⸗
lem. ¶Pꝛobatur hec concluſio per Ner⸗ pheum quotlibeto æ queſtione vndecima tripliciter. ꝛimo ſic. Muod nullam pabet vnitatem nullam habet entitatem.
Sed numerus habet enritatem.igitur⁊v
nitatem. Sccundo quia ſecundum phi⸗
oſophuni quarto methaphiſice. Benari⸗
us non eſt ter duo: ſed exſemelſex. Sed
—
ſemelſex impoꝛtat vnitatem eius cui addi- tur Igitur numerus dicit vnum ſ implicit Vertio ſic. Accepto vno numero ſeng rid. ut ille ſenarius eſt vnus. aut non. Si ſic. ergo numerijs ſenarius eſt aliquis v. nus numerus. ¶ Si non ergo hic ſenari- ugeſt plures ſenari.quod eſt falſum. Muartoſic arguo. Muecunq; differũt ſpecie ⁊ ditferunt realiter: differunt nume- ro · Muia diſtinctio maioꝛ infert minoꝛem Bed hic numerus ſenarius ⁊ hic numeruſ ternarius differuut ſpecie ⁊ realiter. igitur ⁊cetera. Bed nihil differi numero abg⸗ lio:niſi quod eſt vnum numero. Jgitur⁊ce nera. ſ Becunda concluſio. Numerus ha
bet dillinctam vnitatem ab vnitate conti⸗
nui. pꝛobo pꝛimo ſic. Muia numerusnò habet vᷣnitatem ab illius vnitate quod non eſt actu quando numerus eſt.patet. Muia vnitas vniuſcuiuſque eſt actu quando resẽ actu. Muia pꝛincipium foꝛmale ⁊ pꝛincipi⸗ atum ſimul ſunt. Bed vnitas continui:ex cuius diuiſione cauſatur njmerus non ũ actu quando numerus eſt. Muoniam cau ſato numero per diuiſioneni continui. Lð tinuum diuiſum eſt.ipiuiſo autem còtinud ipſum non eſt continuum.igitur ⁊cetera:
Secundo ſic. Vnitas illa que non com patitur ſecum in illo in quo eſt pluraconti⸗ nua non cſt eadem cum ila vnitate que pa⸗
titur ſecuʒ in illo in quo eſt plura continua.
Sod vnitas continui non compatiturſe⸗ cum plura continua. Vnitas autem nu⸗ meri ſic. igitur ⁊ cetera. ¶ Vertio ſic. Sie adem eſſet vnitaſ in ſpecie continui? nume ri vt ponit pꝛedicta opinio:tunc eadem eſ⸗ ſet vnitas ſpecifica ternarij⁊ quaternarij⁊ omnium numeroꝛũ:ↄſequẽtia tenet. Ex di uiſione enim continui poſſunt caulari om⸗ nes numeri:cum continuum ſit diuiſibilei infinitum. Sed falſitas conſequentis paiet per philoſophum ⁊ etiam per boetium ia riſmetrica ſua qui ponit ꝙ vnital ſubtracis ⁊ addita variet ſpeciem numeri. Similier philoſophus in octauo methaphiſice com
parat ſpecies rerum quod non eſſet niſi mu meri differrent ſpecie. ¶Ad Rgtionq
alterius opinionis reſpondeo. Adpꝛt⸗
mam dico ꝙ conſequentia non valei. Non eniʒ tollitur vnitas diſcreti pꝛopter diuiſio nem continuoꝛum. ſcd ſecundqm nega⸗ tur. Vnitas enim numerieſſemiatr differt ab vnitate continui⁊ non differunt ſicut gl⸗ bum ⁊ alba. immo differunt ſpecilice. ¶ Ed
vnſu citnc wungs inr juunnnrn
innwo wr
nn
ummund

m„ cumn.
en mm
„ 3
npenpu.
„
RRu.
ertiam dicendum ad maioꝛeʒ ꝙ non opoꝛtet
ꝙ menſura⁊ menſuratum ſint eiuſdem ratio nis ſpeciei athome ſed ſufficit ꝙ reducãt᷑ ad idem genus licet vnum pabeat rationen pᷣn cipi reſpectu alterius. tem ſufficit ꝙ redu⸗ cantur ad idem genus ſcilicet ad genus men ſure.minoꝛ etiam eſt falſa.qꝛ idẽ numero qð eſt continuũ nõ eſi menſura numeri:ſed vnũ
qðeſt pꝛincipium numeri eſt menſura nume
ri.quia vt. dictum fuit queſtione xx.in tertio dicto herphei.vnum quod eſt pꝛincipi um mmeri addit ſupꝛa continuumm ſeac⸗ ceptum eſſe aliquotaʒ partem totius. d quartam dicendum ꝙ non eſt omnimoda ſi⸗ mnilitudo. Rlias eſſet identitas.quia eſt iĩ hoc diſſimile. quia magnum ⁊ paruuʒ conſequũ tur eandem magnitudinem in ſpecie ſiue ean dem ſpeciem in magnitudine:non auteʒ mul
tum⁊ paucum conequuntur eandem ſpeciẽ
inmultitudine. ¶Wontra pꝛimam concluſio nem arguit᷑ pꝛinio ſic.plura ſimnpliciter nõ ſunt vnum nec includunt in ſe vnitatem: ſed numerus dicit plura ſimpliciter quoniam in tegratur ex multis vnitatibug. igitur nullaʒ vñitatem habet numerus. ¶ Becundo ſic. nullum accidens vnum numero eit in diuer⸗ ſis ſubiectis localiter diſtinctis:ſed tres aʒi⸗ nidiſtinguuntur localiter:igitur vnum acci⸗ dens numero non poteſt eiſe in eis. ſ Ter⸗ tio.ſic vnitates non magis ſunt vnum̃ in nu mero qᷓ; ſi non eſſent in numero.non enim vi detur ꝙ ſex homines maioꝛem habeant vni⸗ tatem cum ſint in numero ſenario qᷓ; cus fint
per ſe accepti:ſed ſex homineſ extra numerũ
ſenarium nullam dicunt vnitatem:igitur nec in numero ſenario dicunt aliquam vnitatem ⁊ſic numerus nullam vnitatem habebit. Muarto ſic. omnis vnitas vel eſt ſimplici tãtis vel compoſitionis:ſed vnitas numeri non eſt ſimplicitatis cum ſit in pluribus. nec compoſitionis.quia partes numeri ſũt ſepa rate vtxres aʒini.igitur nullam vnitatem ha bet. Ad pꝛimam dico ꝙ maioꝛ eit vera cũ
reduplicatione ſcilicet dicendo plura inquan
tum plura.ſec mioꝛ tũc eſt falſa quia licet nu merus ſit plura pꝛo materiali acceptus:non tamen pꝛo foꝛmali.quia foꝛma numeriẽ vna Ad ſecundam dicendum ꝙ maioꝛ eſt vera ðe accidente ſimplici:non autem de acciden⸗ te aggregato quale eſt numerus.quia omneſ vnitates ſolum ſunt vnum ſubiectum foꝛme numeri. ¶ Ad tertiã maioꝛeſt falſa. quia vni tates ſubfoꝛma numeri exiſtentes habet vni tarẽ foꝛnaẽ quã nõ hñt cxiſtẽteſextra foꝛmã
neri d quartam dico ꝙ vnitas mime
cuntur eſſe compoſite.
rieſt vnitas compoſitionis.licet qutem par- tes numeri materiales ſint diuiſe:iamẽ inha
bitudine ad foꝛmam numeri ſub qua ſunt di
dWeritur viceſimoquarto que ſit foꝛ⸗
ma numeri.e hoc ſunt plureſopio
nes.pꝛ opinio ꝙ foꝛma numeri eſt aggre gatio ex vnitatibus ꝛobatur dicto boecij Muia numerijſeſt multitudo ex vnitatibus
aggregata. Contra nullum aggregatum
conſtituit ſpeciem vnam. alias aceruus lapi⸗ dũ eſſet vna ſpecies:ſed numerus conſtituit
vnam ſpecieʒ. igitur&. Iid dicium boech di
coꝙ numerꝰ eſt aggregatio ideſt ẽ ipſe vni⸗ tates aggregate.⁊ hoc quantum ad materia le:non autem quantum ad foꝛmale. ¶ Secũ da opinio eſt ꝙ numeruſ habet fonmaliter ſu am vnitatem ab vltima vnitate non vt vlti⸗ ma eſt abſolute.ſed vt habet determinatam diſtantiam ad pꝛimam vnitatem:⁊ per iſtaʒ vnitatẽ ſic ſumptaʒ diſtinguũtur numeriſpe cifice Mꝛobatur quia per illud numeri di⸗ ſtinguuntur ſpecifice quo poſito ⁊ quo remo to ſequitur vgriatio numeri:ſed poſito vlti⸗
ma vnitate ponitur numerul vt poſita ſexia
vnitate ad quinq; cauſatur numerus ſenari us:ręmota ipſa relinquitur quinariuſ.igitur . ¶ Contra foꝛma alicuius rei infoꝛmat to tam materiaʒ illius rei.ſed vltima vnitas nð infoꝛmat omnes vnitates pꝛecedentes. quia etiam infoꝛmaret ſeipſam cum etiam ipfa ſit pars numeri materialis Becundo ſic.nul la pars materialis alicuiũs totius eſt foꝛma eius:ſed vltima vnitaſẽ pars materialis nu⸗
meriſicut ⁊ alie. igitur ⁊c̃. ¶ Tertio ſic. quia
poſito numero trinario cuius vnitates ſint a bc. E per ipſas erit foꝛma. Si igitur vnitas que eſt c fiat media ſine pma⁊ b fiat vltia vni tas tunc b erit foꝛma iſtiꝰ numeri. Bed bac ſunt diſtincte vnitates. igiterunt diſtincte foꝛ me.⁊per ↄñs iſtiduo numeri ternari nõ vni in foꝛma. Et ſic numerus ternari? hm ſe non erit vna ſpẽs athema qð eſt ĩpoſſi⸗ bile. ꝗſic. Si vnitas inquantũ diſtans ap
ma eſt foꝛma numeri cũ diſtãtia ſit quedã fla
tio ſeqtur ꝙ numcrus habeat ſuã foꝛmã a re⸗ latione ⁊ ſic erit foꝛma reſpectiua qð ſupꝛa im pꝛobatũ eſt. Muito ſic.oꝛdo quẽ habet vl⸗ tima vnitas àd quãlibet vnitatẽ vel eſt oꝛdo realis vel rationis.nõ realis.qꝛ nulla vnitas hʒ ex natura ſua ꝙ ſit pꝛioꝛ vel poſterioꝛ alia vnitate. nec rõnis qꝛ tunc foꝛma numerieſſet ens rõis. ¶ Ad rõem eoꝝ dico ꝙ non ꝑalet· qꝛ ſi valeret ſeq̃retqꝙ q̃libet vnitas ect foꝛma

numeri. quia ſiue pꝛima ſiue megia vnitate remota variatur ratio numeri. Eertia eſt opinio herphei⁊ ſcoſi ꝙ numerus eſt vnuſ
foꝛmaliter ex ſeipſo. Wnde herpheus quod
libeto ⁊ꝰ queſtibe vndecima. Mumerus in ⸗ quit hʒ vnitatẽ numeralẽ vnitarẽ ſpecificam ex ſeip̃o foꝛmalr. Quantũ vero ad vnitatem materialem ſi ita eſt vt quidam dicunt ꝙ vna queq; res eſt ſeipſa foꝛmaliter vna numero ⁊non ꝑaliud tunc numerus eſt ſeipſo foꝛma liter ſiue per ſuam eſſentiam vnus numero Si auteʒ dicatur vnus numero numeroſita
te ſubiecti:tunc eſt vnꝰ numero pꝛopter par
tes ſignqtas eaſdeʒ numero. ꝛobatur iſta opinio. Quia idem eſt pꝛincipium entitatis rei⁊ vnitatis:ſed numerus eſt ens per ſuam foꝛmum igitur eſt vnus per ſuam foꝛmam Lontra iſtam opinionem obicit. Herphe us dupliciter. ſꝛimo ſic. uia vnum numero eſt ꝑs numeri.ſed pars numeri non eſt numeruſtigiturnon eſt dare aliquè nume rum vnum numero. ſSecundo ſic. Muia dicis ſfubiectum numert eſſe partes numeri: ſed partes numeri non ſunt vnum numero igitur ſubiectum numeri non eſt vnuzʒ nume ro.igitur nec numerus eſt vnus numero. ZAd pꝛimum reſpondet herpheus ꝙ parſ numeri diſcreti eſt vnum numero cõtinuum ⁊ tale vnum numero non eſt numerus. vnuʒ autem numero diſcretum bene poteſt eſſe pars numerieſſentiarum:ſed non nmeridi ſcretiquantitatum. ¶ Ed ſecundum dicit ꝙ ſicut partes numeri non eſt totus numerus ita nec ſunt totum ſubiectum ipſius numeri ſed illa plura continua que dicuntur ſubiectũ vnitatis numeralis cõtinui competentis cui libet ipſoꝛum ſunt vnum ſubiectum numero ipſius numeri ita ꝙ diuerſitas que eſt imer ꝑ res numeri non facit diuerſum ſubiectum ip ſius numeri. Vel aliter dicendum ꝙ partes numeri non ſunt vnum ſubiectũ numero vni tate continui:ſed bene vnitate diſcreti cuius vnitas compatitur pluralitatem continuo⸗
Wertur viceſimoquinto vtruz vni⸗ tas ſit pars numeri ſ We hoc eſt du plex opio. Mꝛima opinio ꝙ vnitas
ndleſt pars numeri.]ꝛobatur quadrupli
citer. pꝛimo ſic. impoſſibile eſt ꝙ illud quod ẽ pꝛeter animam exiſtens ſit pars illius quod habet eſſe per ſolum intellectum:ſed vnitas
pahet eſſe pꝛeter jntellectumnumerus auteʒ non.igitur ⁊c. Secundo ſic illud quod eſt
Queſtio
ſpecies ſpecialiſſima alicuius generis non ẽ in potentia ad aliam ſpeciem eiuſdem gene⸗ ris:ſed quãtitas continua eſt vna ſpecies op
poſita quantitati diſcrete. igitur nò poteſt eẽ ars quantitaris diſcrete. Tonſtat autem ꝙ
ſit vnitas:igitur.ſ Tertioſic ex partibꝰſpe
cificediſtinctis non reſultat vnum tertium: ſed vnitas linee ⁊ vnitas ſuperficiei ſum ſpe⸗ cifice diſtincte. Similiter vnitas aʒini⁊ vni⸗
as bouis ſunt ſpecifice diſtincte. igitur ex ip
ſis non cauſatur vnus numerus vnitate ſpe
cifica. ¶Muarto ſic. pars intrinſeca reiſem per eſt tiuſdem generis cuʒ ſuo toto.ſed vn tas non eſteiuſdem rationis tum numero,“ igitur æc.Elia eſt opinio communis ſco le antiquoꝛum ꝙ vnitas ſit pars numeri.pꝛo batur pᷣmo auctoꝛitate boecij qui ponit ꝙnu
merus eſt multudo ex vnitatibus aggrega
ta quod nò eſſet niſi numerus includeret vnn tates tququam partes ex quibus componi tur. Fatione ſic arguitur. llud eſt pars alicuius quod aliquotiens fumptum reddit
totum:ſed vnitas eſt huiuſmodi reſp iuſcũq; numeri.igitur&. Maioꝛ noti.
noꝛ pꝛobatur. quia omnis numerus comp
*
nit ex vnitatibus aliquotiens ſumptis. Tertio ſic. ex eiſdem res componitur in
quas reloluitur:ſed omnis numerus reſolu tur in vnitates. igirur omnis numerijs com ponitur ex vnitatibus.patet ratio. Iſtautẽ⸗ numerus pars integralis numeri? non foꝛ
malis. quia non pꝛedicatur de mumero ſicu
nec cetere partes integrales. ſMd rationeſ alterius opinionis reſpondeo. Ad pꝛimam dico ꝙ minoꝛ eſt falſu.non enim ſolum vni⸗ tas ſed ⁊ ipſe numerus habet eſſe pꝛeter in⸗ tellectum. Ad ſecundam dicendum ad ma ioꝛem.ꝙ verum eſt ideo vnitas que eſt pꝛin⸗ cipiũ quantitatis diſcrete non eſt vnitas foꝛ⸗ maliter que eſt quantitas continua.quia vni tas quantitatis continue eſt pars numeri eſſentialis.immo vnitas que eit pꝛincipium quantitatis diſcrete addit ſupꝛa vnitateʒ que eſt quantitas continua eſſe aliquotam par⸗ tem totius diſcreti vt ſupꝛa queſtione· xx· dicto tertio herphei declaratum fuit. Etſic vna ſpecies ſimpliciter non eſt pars alteriui Acd tertiam dicitur ꝙ vnitas linee ⁊ n⸗ tãs ſuperficiei inquantuʒ accipiuniur vt vn tates ungule ↄtinue ↄſtituũt numen ellentia rum.ſed inquantuʒ accipiumtur vi vnitales pꝛincipiantes diſcretam quantitatẽm tune non diſtinguuntur ſpecifice ſed accipiunur vt partes alicuiꝰſpeciei⁊ ſun entiaĩ poleti

—. N ———=
2
5
Tnwn n kwic 6 — nusrn n mn a ni in mspzu unm
imiter dicenduʒ de dnltare aʒinl⁊ bouis
que conſtituunt numerum eſſentiarum non quiditatem diſcretam- Rid quartamdicen ir eiuidem generis non requiritur eca ra
cetur de alio:ſed ſufficit ꝙ ſit de intrin
ne iliustnon ſicut pars foꝛmalisſed ſcut
pars integralis:⁊ ſic eſt de puncio r eſpecto ſne ⁊de vnitate reſpectu numeri.
Werit viceſimoõ? vtruʒ oꝛatio ſit quã ſitas. arguitur ꝙ non. Quia aut eiuſac qigtio menſuratur tempoꝛe vłinſtanti: aut ullamenſura. nullumiſtoꝛumeſt dicendum jgirur non eſt quantitas. Maior patz ex ſat fieienti diuiſione. Winoꝛ pꝛobarur. quia nõ poteſtdiciꝙ menſuretur tempoꝛe quia tem⸗ us eſtmenſura continuoꝛum: oꝛatio autem
non eſtens continuus:ſed diſeretum. Simili ter patet quia tempus viuiditur in finitum⁊ iniinitum vt habetur quarto phiſicoꝛum⸗ oꝛatio autem non:eum diuiſibilitas ſit paſſio continui. Mec poteſt diciꝙ menſuretur inſtã i quia velpoc eſſet vno ſolo· quia omne tale eſt indiuiſibile: oꝛatio autem non eſt indiuiſi- bilis. quia eſt quantitas· Jtem nullum indi-
uiſibie eſt ſpecies quantitatis i itur oꝛatio
non menſuratur vno inſtanti indiuiſibili.nec
oteſtdicic pluribus. quia talia inſtãtia vel tſſent meditata vł immediata. non poſſunt eẽ immediata vt pꝛobatur ſexto phiſicoꝛuʒ nec mediata quia tũc menſuraretur tempoꝛe cu
in qualiber inſtantia mediata ſit tempus
Mec poteſt dici ꝙ nulla mẽſura menſuretur
quia cuilibet rei naturgliter acquiſite cone
ſpõdet vna menſura ¶ Secundo ſic. Sioꝛa io eſſetquantitas veleſſet in ſubiecto diuiſi. bili. vel in ſubiecto indiuiſibili· aut in plurib? ſnbiectiſdiuiſibilibus. Mon eſt in ſubiecto di niſibili nec in pluribus diuiſibilibus.quia tũc plures partes emtis ſucceſſiui eſſent ſimł.nec poteſteſſe in ſubiecto idiuiſibili.quia tunc ac⸗ eidens diuiſibile eſſet in ſubiecto indiuiſibili Tertio ſic. Tuius partes non ſunt— non eſt: led partes oꝛationis cum ſint uceſ⸗ ſiue non ſuut. igitur nec oꝛatio eſt. ¶Muar⸗
to ſic. Cuiuſcunq; quantitatis eſt pꝛincipiuʒ punctus vel vnitas patet quia non ſunt plu⸗ ra in quãritate. ſed oꝛationis pꝛincipiũ nõð eſt půcus quia eſt pꝛincipiuʒ linee:nec vnitas 3 anti
eſt pincipium numeri. igitur non eſt qu
tas. ¶ uintoſic. de quantitate eſ ſcientia dde oꝛatione non eſt ſcientia x oꝛatio non eſt quantũ⸗
mathematicaſe mathematica. igitur oꝛ tas. Sexto ſic: omnis quantitas que men
ſurat ᷣm longum ⁊ bꝛeue eſt quantitas conti
nua ex quario phiſigoꝝum · ſed oꝛatio eſt hu⸗
iuſmodi.igitur ⁊c. ¶ In oppoſitum eſt phi⸗
loſophus in littera. ꝙ oꝛatio ſit quantitas ⁊ ꝙ ſit diſcreta quantitas ſupꝛa pꝛobatum eſt.
Sed pꝛo ſolurione difficultatum qua mo
uent argumenta facta notandum qꝙ vox po⸗
teſt ſumi dupliciter. Nono modo nſe.x ſic eſt quoddam cominuum diuiſibile in infinitũ Zlio modo accipitur pꝛo diſcreta ſuppoſitio
ne partium diſcontinue pꝛolatarum⁊ ſic tali
bus vocibus coneſpondet quantitas diſcre
ta pꝛo menſura que dicitur oꝛatio que oꝛario nipil aliud eſt qᷓ; tempus diſcretum de quo in fra clarius dicemus. ¶ Ei per hoc ad ratio nem dicenduʒ ꝙ oꝛatio ideſt vox diſcontinue
pꝛolata mẽſuratur tempoꝛe diſereto. Rliter dicendum ꝙ voces pꝛolate menſuramur tẽ⸗
poꝛe. quia ſunt continue · Inquantum autes aAccipiuntur cum interruptione ſic menſuran tur tempoꝛe diſcreto quod tempus applica⸗
tum vocibus nominatur oꝛatio · Applicatiʒ
autem alis operatiõibus indiuiſibilibus pu ta illuminationi intellectionibus interruptis appellatur tempus diſcretum. Similiter di citur ꝙ tales voces ſunt in inkinitum diuiſibi les ſicut ⁊ tempus. Inquantum autem inter rupte funt menſurãtur tempoꝛe diſcreto ſci⸗ licet oratione. ¶ Ad ſecundum dicendum ꝙ oꝛatio componitur ex pluribus indiuiſibili bus ⁊ habet eſſe in pluribus ſubieclis diſcre tis ſic. ꝙ cuilibet vocit iſcreti coneſpõdet ꝑs indiuiſibilis oꝛationis: ſicut cuilibetrei nume rate coꝛeſpondet vnitas indiuiſibilis nume
ri. Sed tota oꝛatio habet eſſe in omnibus vo cibuſ diſcretis vt diſcrete ſunt. Et ſic accidẽs
diuiſibile poteſt eſſe in ſubiecto indiuiſibili in diuiſibitate diſcreta.licet ſit diuiſibile di uiſibi litate continua. ¶RAcd tertium dicendum ꝙ partes oꝛationis ſunt in quadam ſucceſſione quoqᷓ ſufficit ad entitatementis ſucceſſiui
Zd quartum dicendumꝙ pꝛincipium oꝛa
tionis eit vnitas non illa que eſt pꝛincipium numeri:ſed illa que eſt principium tempoꝛis diſcreti Acd quintum dicendumꝙ licet ma thematica ſit de quantitate non tamẽ ꝙ ſit de qualibet quantitaiẽ. Acd ſextumdi cendum ꝙlongum ⁊ bꝛeue que competunt oꝛationi capiuntur pꝛo pꝛoducto⁊ cœꝛrepto nec ſunt paſſiones quantitatis cohnlinie: ſed diſcrete ⁊ ſic non concludit argumentum.
eritur viceſimoſeptimo vtrũoꝛa
tio ſit compoſita e indiuiſipiipus
Be bocẽ duplex opinio · Mꝛimn

1 1 1 3 5 3 6 1 5 7 1 1 4 ² 1 13 36 ² 1 3 8 1 3 * 1 * 1 3 11. 1 3 3 13¹⁴ 33 1 * † i 3 1
ℳ
ꝙ non. Et pꝛobatur pꝛimo ſic.nihil tempoꝛe menſuratum eſt compoſitum ex indiuiſibili⸗ bus:ſed oꝛatio eſt tempoꝛe menſurata.igitur
⁊c. Maioꝛ nota. Minoꝛ pꝛobatur. Muia
niſi oꝛatio menſuretur tempoꝛe menſurabi- tur pluribuſinſtantibus:ſed hoc non eſt pof ſibile. igitur ⁊c̃. Minoꝛ iterum pꝛobatur.qꝛ ſi menſuretur inſtantibus tunc quero quan⸗
do vnm inſtans menſurat vnam partem in
diuiſibilem oꝛationis aut poſt illud inſtans immediate ſequitur tempus vel inſtans Si tempus:ſequitur ꝙ vox non habebit oꝛa tionem pꝛo menſura:ſed tempus. Si autem ſequitur inſtans ⁊ poſt illud aliud ⁊ deincepf Tunc quero aut cum illis inſtantibus ſtat tempus vel non. Si non.ergo habeo ꝙ quã⸗
do vox pꝛolata erit non habeo tempꝰ. Fiſice
ergo tempus erircompoſitum ex indiuiſibi⸗ libus. ¶ Secũdo ſic. nihil exiſtens in ſubie⸗ cto continuo eſt compoſitum ex indiuiſibili⸗ bus patet.quia accidens ſequitur naturaʒ iecti:ſed oꝛario conſiſtit in ſubiecto cgntinuo ſ in aere velin voce.igitur ⁊c. ¶ Wertio
ic:in omni compoſito ex indiuiſibilibus eſt deuenire ad aliquod minimũ.patet. quia adi diuiſibile.ſed in oꝛatione non eſt deuenire ad minimum cum ſit ens ſucceſſiuum inquo nõ eſt dare minimum:igitur ⁊c. Minoꝛ pꝛoba⸗ tur. quia vox pꝛolata eſt diuiſibilis in infini⸗
tuʒ. Muarto ſic. Accipiatur aliqua oꝛatio
compoſita ex quatuoꝛ idiuiſibilibus:tũc que ro aut cuiuſlibet parti indiuiſibili coꝛꝛeſpon⸗
det pars indiuiſibilis vocis vel non. Biſic. ſequitur ꝙ vox erit compoſita ex indiuiſibili
bus.qð eſt falſum. Bi non· ſequitur ꝙ pars ĩ diuiſibilis oꝛationis eritin parte vocis diui
ſibili tanquam in ſubiecto. hoc autemeſt im⸗
poſſibile.igitur ⁊c̃. W Alia opinio eſtcõmu⸗ nis ſcole m ꝙ oꝛatio eſt compoſita ex indiuiſibilibus.quod pꝛobatur ſic pmo. di uiſibilitas in infinitum eit paſſio continui: ſʒ oꝛatio non eſt continuum.igitur non eſt diui ſibiliſ in infinitũ. Maioꝛ nota ex quarto phi ſicoꝛum. minoꝛ ſuperius pꝛobata fuit. ſequit᷑ igitur ꝙ cum oꝛatio non ũit diuiſibilis in infi⸗ nituʒ erit compoſita ex indiuiſibilib?. Muia in ea vnumqq; reſoluitur ex quibus cõponi tur. ¶ Secundo ſic. Iſte partes diuiſibiles
componentes oꝛationeʒ aut eſſent conſequẽ⸗
ter ſe habentes:aut contigue:aut continue. Mon poſſunt eſſe conſequemer ſe habentes Muia inter cõmuniter ſe habentia poteſt eẽ medium alterius generis:ſicut due domin⸗
er quas non eſt alia domus dicuntur ſe con quenter habentia licet inter ipſas ſit aliud
ueitio
lretoibuo ſusputnualpigln
finituʒ:ſed oꝛatio ẽ quantiias diſcreia npe ret in pꝛedicamemis. igitur oꝛatio nonc cð
medium ex quinto phiſicoꝛuminter du⸗ as partes diuiſibiles non poteſteſſe medium alcrius rationis. igitur æc. Mec poſſunt eſſe contigue · quia contigua ſunt quoꝛum vitima ſe tangunt vt haberur ibidem ita ꝙ vnum ch tiguum eſſentialiter non includit aliud conti guum. Bi igitur partes oꝛationis ſint conti-
gue ſequitur ꝙ nulla pars oꝛationis eſſentig lirer includet aliam partem oꝛationis: ſed ps
oꝛarionis in eſſentia ſua nullam partemo
Paem oe⸗ tionis incudens eñt indiuiſibilis eſſentialiter igitur quelibet pars oꝛarionis eriteſſentiali- ter indiiſibilis:ſed oꝛatio componiur eij
icẽnꝰſua erit ↄpoſira ex indiuiſibiibß· que
eſt pꝛopoſitum· nec poieſt diciꝙ ſint partes continue. quia tunc haberemꝙ diſcretumin quantum diſcrerum eſſet continũ. quod ei
ſcretumeſt compoſitumex diuiibiubue 5
polita ex indiuiſibilibus in infiniuũ duar
to ſic. diſtincta menſurata debent habere di⸗ ſtinctaſmenſuras. ſed vox pꝛolata ⁊ entia cõ
tinua ſunt diſtincta menſurata ⁊ emia conti
niia habent menſuraridiuiſibilibus in iniini
tum. igitur vox pꝛolata ex indiuiſibilibuſigi
tur eſt indiuiſibiis. ¶ꝛo ſolutione ratio- num notandum ꝙ oꝛatio poteſt aceipi dupli citer. vno modo m eſſentiaʒ vocis continue
pꝛolate.⁊ ſic eſt ens continuum. Alio modo
inquamum comparatur ad partes votisdi
uiſas. ⁊ ſic appeilatur quantitas diſcreia. Et ßᷣm hoc poteſt reſponderi ad rationes Ad pꝛimam negatur minoꝛ.quia oꝛatio non mẽ⸗ ſur atur tempoꝛe:ſedeſt foꝛmabiliter ipſum tempus diſtinctum.⁊ ſic oꝛatio non menſura tur:ſed menſurat. Et ſic ratio pᷣſupponit fal ſum.ſcʒ ꝙ oꝛatio menſuretur immo menſu⸗ rat⁊ ideo eſt quantitas. MAd= dicendum ad minoꝛem ꝙ licet oꝛatio ſit ſubiectiue in cò tinuo non tamen eſt in eo inquantuʒ continu um eſt. Sic etiã numerꝰeſt in pluribrinuiſ artibꝰ:nò tamen inquamũ ↄtinua ſi ß iqᷓ;tũ ſunt partes quantitatis diſcrete.ſic⁊ hic. Ad tertiam negatur minoꝛ. quia in oꝛztio ne eſt dare minimum. Et licet in ſucceſſiuis
cominuis non ſit dare minimum tamen be⸗
ne in ſucceſſiuis diſcretis. Ad pꝛobationem minoꝛis dicendum ꝙ licet eſt quantaquantitate continua ſit diuiſibilis ĩ in tinirũ:nò tñ inquãtũẽ ꝑs quqtitatis diſcreie. d quartã dicendu ꝙ cuilibet pti indiuiſi
zmidooilont m inn minnduſs i imm btw uminir rert

—=
—
—
2
—.
v—
bili oꝛationis coꝛreſpondet aliqua pars diu
ſibilis vocis non inquantum diuiſibilis eſt ⁊ continua.ſed inquantum eſt pars quantita- tis diſcrete. ⁊ ſic eſt indiuiſibilis: nec opoꝛtet ꝙinter menſuram⁊ menſuratumn ſit pꝛopoꝛ tio quantitatiua loquendo de menſuradiſcre ta. quia vnitas que eſt pꝛincipius numerimẽ
ſurat reʒ quantam ⁊ diuiſibilem: vtputa do⸗ muʒ⁊ nd adequatur ſibi in quãtitate vel in di niſibilitate.
N Veritur viceſimooctauo de quãtitate
continua vtrum linea coꝛpus ⁊ ſuperfi
s ſint vna res. ¶ We iſta queſtione eſtdu
pler opinio ſMꝛima opinio diẽ ꝙ ſint vna ſes ⁊ pꝛobatur pꝛimo ſic. Si linea diſtingue retur ã ſupficie ⁊ ſuperficies a coꝛpoꝛe vel li⸗ pieaeſſet ſubſtantia vel accidens ſimiliter ſup ſeies g ſufficienti viuiſide. Mon poſſunt eſſe ſuſtantia fm te. Nec accidẽs pꝛobat᷑. Quia dinne accidens eſt in aliquo ſubiecto pꝛimo adequato:ſed linea ⁊ ſuperficies nõ ſunt hu ummodi dato ꝙ diſtinguantur a coꝛpoꝛe.igit
ẽ nii. pꝛobat᷑. Si linea ⁊ ſupficies cẽntĩ ſßo
aeqjto aut eẽnt in ſo adeqᷓto ſic ꝙ totů acci⸗ dens eſſet in toto ſubiecto ⁊ totum in qualibʒ
parte:aut totum accidens eſſet in toto ſubie-
cto⁊ pꝛrs accidentis in parte ſubiecti:neu⸗ trüm iſtoꝛuʒ dari poteſt. quia ſi detur pꝛimũ
num accidens eſſet in viuerſis ſubiectis cũ
linea non ſit indiuiſibilis.imo diuiſibiliſ.quo
niam ſiſignentur due partes ſuperficiei ſeili cetax b cuʒa diſtinguatur a b⁊ tota linea ſit in totoa ⁊ tota in b tunc linea pᷣm ſe totaʒ erit
in diuerſis ſubiectis qð eſt impoſſibile. Nec
poteſt dariz v. quia tunc infinite linee erunt in vna parte ſuperficiei. /æoſic que ſunt eẽn
tialiter diſtincta deus per potentiam ſuaʒ pᷣt vnum annihilare alio remanente ⁊ vnuʒ pꝛo
ducere alio non pꝛoducto.patet.quia tale fa
cere non includit contradictionem:ſed linea
coꝛpus ⁊ ſuperficies ſunt eſſentialiter diſtin
eta Pᷣm ſe. igitur deus poteſt annihilare lineã ſupcie remanente ⁊ poterit annihilare line⸗ am? ſuperficieʒ coꝛpoꝛe remanente: ſed hoc
eſt impoſſibile. quia coꝛpus eſſet interminatũ
cũ terminaret᷑ per ſupficiem:⁊ per conſequẽſ eſſet infinitum.quod non eſt poſſibile ʒoſic ſiſic. tũc in coꝛpoꝛe actueſſem infinite res.cõ ſequens eſt falſum.ↄ̃a pꝛobatur.quia cũ coꝛ pus ſi diuiſibile in infinitum incudet actup tes infinitas:ſed quecunq; pars includet ſu⸗ periiciema lineamergo ibi erunt infinite li⸗ neex infinite ſuperfcies.⁊ ita in coꝛpoꝛe erũt actu infinite res. hoc autẽ eſt impoſſibile igi
tur ⁊c ſ Muartoſiſic. ſequeretur ꝙ per di⸗
XV.
uiſionem coꝛpoꝛis cguſaretur res que eſt ſu- perficies. ⁊ per diuiſionem ſuperficiei cauſa-
retur res que eſt linea:ſed hoc eſt falſum.falſi
tas conſequentis patet.quia nulla pꝛiuatio è cauſa glicuius entis poſitiui. Wiuiſio autem uedam pꝛiuatio eſt vnionis igitur ⁊c. Von
ſequemtia pꝛobatur. quia cum coꝛpus diuidi
tur cauſatur noua ſuperficies ⁊ noua linea:⁊
ita diuiſio corpoꝛis erit cauſa gatòis ſuper ficiei⁊ linee. qð eſt falſum. ¶Muinto ſic. Si ſic ſequeretur ꝙ per vnionem ſuperficiei cus
ſuperficie linea coꝛrũperetur:ſʒ Wonſequẽs eſt falſum.pꝛobatur conſequentia. Quia ibi pꝛius erant linee terminantes que iam non terminant.⁊ ſic conupte ſunt. ¶ Sexto ſic
partes non diſtinguunt᷑ a ſuo toto: ß linea ⁊
ſuperficies ſunt partes coꝛpoꝛis.igitur non diſtinguuntur a coꝛpoꝛe. ¶ſ Rlia eſt opinio
communis ſcole antiquoꝛum que ponit duaſ
cõcluſides de ſuperficie linea ⁊ coꝛpoꝛe quia
in ſequenti queſtione videbitur de punctis
reſpectu linee. ¶Eꝛima cõcluſio. In natu⸗ ra eſtaliquod indiuiſibile ſᷣm longitudinem ⁊ latitudinem:indiuiſibile dero fm pꝛofundi tatem. Vſtam concluſionem ego pꝛobo ſic. Smnis terminus vltimus alicuius rei pꝛo
quanto eſt terminus eſt indiuiſibilis:ſed pꝛo
funditas ſiue coꝛpoꝛeitas habet terminuz ip ſam ſuperficiem.igit᷑ ipſa ſuperficies fᷣm pꝛo
fundum erit indiuiſibilis:ſed conſtat ꝙ habet in ſe longitudinem ⁊ latitudinem.igitur ⁊c. Meſpondetur ad hoc ꝙ coꝛpus habet termi
num non aliquid aliud a ſe: ſed ipſum ſeipſo
rerminat᷑.¶ Contra ſuppono ꝙ mobile poſ
ſit moueri ſupꝛa aliquam magniludinẽ ⁊ ma gnitudo illa ſit a⁊ mobile ſit b. ¶ Becundo ſuppono ꝙ idem mobile quod mouetur pꝛi⸗
us venit ad medium qᷓ; ad extremuʒ Cer⸗
tio ſuppono ꝙ mobile quod eſt in extremo qͥ eſcat ⁊ non mouetur. Iſtis ſuppoſitiſarguo ſic. M mouetur ſuper a per pꝛimuʒ ſuppoſi⸗ tum. Kunc quero aut b quando mouetur in pꝛima parte ipſius a eſt in extremo vel non
Si non.igitur cum ſit in coꝛpoꝛe ⁊ non in ex
tremo tunc coꝛpus non erit extremum ⁊ ſic non terminatur ſeipſo. Si ſic cum pꝛimo ſit in pꝛima parte qᷓ; in medio ſcquitur ꝙ b pꝛi us erit in extremo qᷓ; perueniat ad medium quod eſt contra ⁊ſuppoſituʒ. Similiter ſe
quitur ꝙ b ſimul mouebitur ⁊ quieſcit. Wuia cum eſt in extremo quieſcit per tertium ſup⸗ poſitũ: Sed cũ mouetur qðẽ in extremo.igi tur bqð mouet᷑quieſcit quod eſt contradicto ria verificari de eodem. ¶=argnitur ſic ad
pꝛincipale pꝛobandũ. igura coꝛpis figuõti
———

Queitio
4
eſt lata ⁊ nõ pfunda.igit᷑ aliqiud ẽ ĩ natura la⸗ tů ⁊hoꝓfundum. Ans patet. quia idem coꝛ⸗ pus non mutatũ km eẽntiam põt mutaria fi gura in figurã. vtputa a figura quadrata ad triangularem.igitur ⁊c̃. ¶ʒſic.qͥ ſic ſe habẽt ꝙ vnd mutato aliud manet ila no iunt eadeʒ quia cum mutari ⁊ non mutari ſint ʒdicto⸗ ria non pñt de codẽ verificari.ſed figura mu tata ꝑ cõdenſatideʒ vel rarefactòeʒ coꝛpoꝛis pᷣm ſuã ſubſtãtiã pot remanere.igitcc. ¶42 ſic. Nð ſẽtitur oculo coꝛpoꝛali ẽ aliquid ĩ na⸗ tura ·ß aliquid latum⁊ longum ſentitur ſine pꝛofůudirate oculo coꝛpoꝛali.quia reſ m pꝛo fundum non videtur igit ſupficies eſt in nã ⁊concluſio. linea ſuperficies ⁊ coꝛpꝰ ſunt diſtincie res. ꝓbatur pᷣmo ſic. llade quibuſ verificant᷑ pᷣdicata dictoꝛia realia illa ſũt di⸗ ſtincte res:ſed de coꝛpoꝛe ſupficie ⁊ linea ve⸗ rificaniur pᷣdicata còtradictoꝛia realia.igitur cc. Maioꝛ nota.quia de eadem re impoſſibi le eſt contradictoꝛia realia verificari. Mino rem pꝛobo.quia coꝛpus eſt longum latũ ⁊p⸗ fundum. Supficies eſt longa lata ⁊ non H⸗
da.linea eit longa ⁊ nec lata nec ꝓfunda:
fundum ⁊ nõpfunduʒ ſũt ↄtradictoꝛia. Bilr latum⁊ non latuʒ⁊ verificant᷑ de iſtis. igitur 2. 2ſic. partes copulate ad aliquẽ termi- nů nd ſunt iqẽ cũ illo tmio: ꝑtes coꝛpoꝛis i minant᷑ ad ſupficieʒ ⁊ ptes ſupficiei termian tur ad lineã.igitur ⁊.Maioꝛ nota. MNuiaa lias idem eſſet terminus terminatum reali ter. qð eſt incõueniens. Minoꝛ patet.qꝛ ptef coꝛpoꝛis claudunt᷑ ſupficie.aliaſcoꝛpus diſtẽ deret᷑ in infinitũ:ſed ciaudi ſupficie eſt termia ri ſuperficie. igitur ⁊c. ¶ʒꝰ ſic. ſicut ſe habet punctus ad lineam ⁊ inſtans ad tempus.ita ſe habet linea ad ſupficiẽ ⁊ ſupficies ad coꝛpꝰ patet.quia vtrobiq; cõpatur terminꝰad illud cuius eſt terminus:ſed pũctus non cſt idem eẽntialiter cuʒ linea vtꝓbabit᷑ queſtiòe ſequè
ti:nec inſtans cum tpe.igitur linea nð erit ea
dem cũ ſuperticie nec ſupficies cum coꝛpoꝛe 4 AMue includunt diſtinctas foꝛmas non ſunt vna res:b linea habet punctuʒ ꝓ foꝛma
⁊ ſuperficies non neq; coꝛpus.igi᷑ ⁊ Mui
to ſic. Quecunq; ſunt vna res:ñ vnů eſtpſe in loco⁊ reliquũ.patet ex pꝛimo pncipio · ſed coꝛpus eſt per ſe in loco nd autẽ linea nec pu ctus.igitur non ſunt vna res ᷣſic. Si coꝛ pꝰ⁊ſupficieſ eẽnt eadẽ res ſequeret᷑ ꝙ locus eſſet coꝛpus.ↄñs eſt falſum⁊ contra phm phicoꝛum.ñ̃a ꝓbatur. quia ſi ſupficies ẽ coꝛ pus? locus eſt ſupficies. igit locus eſt coꝛp?
Eid rões alterius opinionis rñdco ad pꝛi mam quãdo dicitur veleſt ſubſtãtis vel aeci⸗
dens. dico ꝙ non eſt ſubſtãtia bẽ accñs de ge
nere quãtitatis. Ad ꝓbatidem dicendum ad
maioꝛẽ ꝙ duplex eſt accñs. Nã qðdamẽqẽ terminus alicuius rei ⁊de illo non oponetqꝙ ſu in ſbiecto adequsto. Aliud eſt accns qð ð
ẽ terminus alicuiuſ rei⁊ de iſto accite maioꝛ eſt vera. Aliter poteſtdiciꝙ linea eſt inſubie cto ſibi adẽquato puta in ſbſtãtia quã indiui⸗ ſibiliter menſurat hm latitudinẽ ⁊ꝓptunditatẽ diuiſibiliter aũt ßʒ longitudinẽ. Similiter di
cẽdum de ſupficie ⁊ de coꝛpoꝛe:⁊ iota linea?
in toto ſubiecto ſibi coꝛrůdente. ⁊ ps lineeiꝑ te ſubiecti ſibi coꝛrñdente ⁊ ſic non ſequitꝙi · finite linee ſint in vna parte indiuiſibili: licet bene infinite linee hm potentiam pʒt eẽ ĩvm ꝑte diuiſibili. ¶ d ⁊ dicẽdumꝙlicetcoꝛ⸗ pus ſeparia ſupficie non impoꝛtet contradi⸗ ctidem⁊ impoſſilitatẽ in facto eſſe ᷣm quãdã ſequelam. Muia ſi deus faceret ſupficiè ſine lineg:tunc ſuꝑficies eſſet intermiata⁊ infini⸗ ta. Similiter ſifaceret coꝛpꝰ ſine ſupficie coꝛ pus eſſet interminatũ⁊ inf̃nitũ. qð nonẽ pol ſibile. ideo ſequit᷑ cõtradictio per modum ſeq̃ le.⁊ ſic licʒ ſint diſtincta eẽntialiter nõ tñ vᷣnů põt ſepari ab alio. Aliam ſolutidem poteris dare ſicut datur in ſolutiòe pᷣme rõnis theo⸗ logice ſequentis queſtionis. ¶ Ad ʒ?dicẽ⸗ dum ꝙ iſta rò tĩ facit ↄtra ipſos quantuʒ ꝓ ipſis. dato enim ꝙ linea ſuperficies ⁊ coꝛpus
ſint vna res:corpus tamen erit diuiſibile inĩ
finitũ. quia ẽ continum:ſed non pot diuidi ni ſi in partes que ſunt in ipſo vt ipfietiam vo⸗ lum.ergo in coꝛpoꝛe erunt infinite partes. ⁊ per ↄñs infinite res qð ipi reputant inconue niens. Ideo dico ꝙ non eſt incòueniẽs i coꝛ⸗
poꝛe eſſe infinitas res in potentia diuiſibilia
tis hm partes imo ne⸗ ceſſarius eſt licet ibi non ſint infinite res ĩ po tentia diuiſibilitaris fᷣm partes eiuſdem quq titatis ¶ Ad qdicoqꝙ non eſt inconuenẽ ꝙ per diuiſioneʒ alicuiuſ rei cauſetur alia no uares ⁊ ꝑ vnionẽ illarum rerum coꝛrumpa tur aliqua res:nec dico ꝙ pꝛiuatio ſit alicui⸗ entis poſitiui cauſa. ſed motus diuiſionis eſt cauſa actualis oſtenſionis reilatentis pꝛius in potentia. ¶ Ad quintam ſimiliter dicoꝙ non eſt inconueniens ꝙ per vnionem aliqua rum rerum coꝛrumpaniur ſuperficies ⁊ ca⸗
dant in potentiamex qua per diuiſioneʒ edu cte ſunt Ad ſextam dicendumꝙ maioꝛ eſt falla ſicut ſuper poꝛphirio oſtenſů eſl. Etiaʒ minoꝛ eſt faiſa. nam ſuperficies que eſt ter⸗ minus coꝛpoꝛis de qua loquimur in pꝛopo⸗ ſito non eſt pars eſſentialis coꝛpoꝛis nec eli
linea que eit rerminus ſuperficiei eit pars
S S
W £
8 t
81
t

—
P R
.
—
775 —
2
eſſentialis ſupficiei. ⁊ ita nõ valet. Verit viceſimonono · xtrü pũctus di⸗ ſtinguat᷑ a linea. qe iſta queſtiõe ẽ du
plex opinio. Pꝛima opinioꝙ n diſtingua-
tur eſſentialiter. ꝓbat᷑ iſta opinio pmo ꝑrò⸗ pes phicas.⁊ ꝑ rõnes cheologicas. Pcõm pmã viã arguit᷑ qͥnq; rõnibꝰ pᷣmo ſic. Si pũ ctus eſſet res diſtincta a linea aut eſſet ſpſtã⸗ tia uel accidẽs:nò ſubſtantia.qꝛ nec materia
nec foꝛma nec totũ cõpoſitũ. Nec accidẽs. ꝓ batur. Muia oẽ accñs ẽ in ſubiecto ſibi ade⸗ quato:ß pũctꝰ ſidiſtinguata linea nõẽ hmdi igit. Maioꝛ nota. qꝛ alias eſſet dare acci- dẽs ſine ſubiecto. Minoꝛꝓbat᷑.qꝛſipunct? eſſet in aliquo ſubiectiue uipuia in ipia linea ſen in aliquo alio ſubiecto:aut eſſet tot?pun⸗ tn in toto fubiecto ⁊ totꝰ in qualibet ꝑte ſb⸗ iecti:aut eſſct tot in toto ſubiecto⁊ ꝓs i ꝑte ubiecti: aut eſſet totꝰ in aliq̃ ꝑte indiuiſibili. Pimũdari nõ põt. Muia ſuppono ꝙ acci- pit᷑aliqua lineaque ſit ab aut pũctꝰ inicialis itc.⁊ pũct? terminãs ſit d. Tunc arguo ſic. Muecũq; ſũt in ſubiecto adequato talia non vifferũt loco⁊ ſitu:ß pũct?c⁊ pũctꝰd ſunt in eodt ſubiecto adequato.qꝛ quilibʒ eſt in tota lineaab · igit᷑ pũcti cd nò diſerũt loco⁊ ſitu. ðeſt ipoſſibile igit⁊. Bi detæſ.ꝙ totus ſit in toto ſubiecto ⁊ parl in ꝑte. Cõtra.quia oẽ gccidèſ cuiꝰvna pars exiſtit in vna parte ſubiccti⁊ alia pars in alia illud habʒ ꝑiẽ ex⸗ tra ꝑiẽ.ß pũctꝰeſt huiuſmòi.igit habebit ꝑiẽ
extra partẽ. igit erit quq̃titas: ß nõ niſi linea igit᷑ půct?cſi inca qð eſtꝓbandũ. Si det ʒ ſꝙ accũs indiuiſibile qð eſt pñciꝰ ſit in ſub⸗ iccto indiuiſibili. Wõtra.qꝛ uel illud ſubiectũ eſt ſubſtantia uel accñs.nõ eſt ſubſtantia.qa uel eſſet matcria uel foꝛma uel ↄpoſitũ. Mõ materia. qꝛ mã diuiſibilis eſt.nec foꝛma.quia ucl talis foꝛma eſſet extenſa uł nò extẽſa. nd eſt dicendũ ꝙ nõ extenſa.qꝛ talis eſt aĩa intel lectiuaqᷓ nõ põt poni ſubiectũ pũcti. qꝛ tunc pũctus eſſet ſolů in aĩa. Si ſit foꝛma extenſa ců tał ſit diuiſibilis nõ erit pũct? in ſbo idiui ſibili.nec pot diciꝙ ſit cõpoſitũ cũ tale etiaʒ diuidat᷑ ⁊ſit extẽſũ. Mec põt diciꝙ ſit accs tuc queremur in qͥ genere eſſet.⁊ non põt eſe in aliquo genere niſ in quãtitate: ſʒ ois quãtitas ẽ diuiſibilis.igi᷑ puct?ẽ diuiſibilis. ⁊ ſic. ois res poſitiua ⁊ abſoluta diſticta rexiter aboĩ re nõ faciẽs ꝑ ſe vnñ tãqᷓ; pars ia re eſt ꝑſe in aliq genere pᷣdicamẽiali: dato ꝙ diſtinguat᷑a linea eſt res po⸗ uta diſticra realit᷑ ab omni alia re vnjſicut pars cũ linea. qꝛ que- inea ici᷑ pũctꝰ erit in alic
pdieamẽto. nõ põt eſſe in genere quãtitatiſ q̃re æc. Ad maioꝛẽ rñdetqꝙ maioꝛẽ falſa i rebus q̃ ſũt termini alteriꝰ rei. Etqꝛ puct?ẽ terminꝰlinee. ideo non valet. Lõtra argnit ockam.qꝛ ſi hoc eſſet verũj ců linea ſit?min? ſupficiei⁊ ſupficies coꝛpoꝛis nõ eſſent in pᷣ dicamẽto quãtitatis. qð eſt falſũ. ʒſic im⸗ poſſibile eit ꝙ ſint infinite res in ãctu fᷣm ſe ⁊hm ſe roras diſtincte quarũ nulla fit pars alteriꝰ:ſed ſi punct? ſit res indiuiſibilis diſti ctaa linea actu eſſent infinite res quarũ nul la eſt pars alteriꝰ imo fᷣm ſe totas diſtincte. igit ⁊. Minoꝛ declarabit᷑. quia in ligno ſũt infinite iinee quarũ quelibʒ terminat ꝑduo pũcta. pũctus aũt nõeſt pars linee nec vnui pũctꝰ eſt alter pũct?:imo diſtinguũt realiter igit in vno erũt infinite res quaꝝ vna nò eſt alia⁊t.ſꝰſic. ꝑ folã diuiſione nð cauſat᷑ aliq res noua ⁊ abſoluta:h ſi ſint talia puncta ut tu ponis nõ ſũt niſi ꝑ diuiſionẽ liner. igit&. Muinto ſic. ꝑ ſolã vnioneẽ ptiũ aque utalte riꝰ ↄtinui fiuxibit nõ deſtruit᷑ aliqᷓ res politi ua:k h cõtigeret ſi pũcta diſtiguerẽt᷑ aiineis qꝛ pũcta que pus terminabant lineas iamꝑ vnionẽ ꝑtiũ nõ terminãt.igit⁊. Ad hoc icẽ Pbandũ adducũt᷑ rõnes theologice pᷣma eſt Meẽm rẽ abſolutã diſtinctã a quacũc; alia re pot deꝰ actu conſeruare deſtructa qᷓcũq; alia re:ß deus non pdt cõſeruare lineã ſine pun⸗ cto.igitur linea nõ eſt res diſtincta a pũcto. inoꝛ pbat᷑. qꝛ ſepata linea a pũcto aut li⸗ nea eſt terminata aut interminata. Siẽ ter⸗ minata.igit᷑ ſeipſa eſt terminata.⁊ ſic fruſtra ponũt pũcta. Si ſit iterminata.igit᷑ erit infi nita⁊ cũ talis linea ſit in naturs. igit᷑ poſſibi le eſt dare aliquid ifinitũ in natura.qð eit im poſſibile.xſic linea exñte i nattra pũctis deſtructis aut ipſa eſt cõtinua ułnõ. Si ſic cũ ſit remot?quelibʒ pũctꝰ erit cõtinua ſine ũcto cõtinuãte.⁊ ita ſeipſu erit cõtinua.q̃re ſe fruſtra ponebat᷑ pũct? cõtinuãs. Si nõ ſit cõtinua erit diſcreta.⁊ ꝓ ↄñs actu tota di uiſa hm partes diſcretas.hoc ẽ impoſſibile.
igit. Cöfirmat᷑. Muia deꝰillud nõ põt fa⸗
cere qð claudit Zdictònẽ pᷣmi modi:b ſepare lineãa pũctiſclaudit dictõnẽ pᷣmi mõi.igit K. Minoꝛpbatpphm pmo poſterioꝛum. vbi dicit ꝙ qñ dicit᷑ linea eſt ex his. id eſi ex pũctis ẽ pᷣdicatio pᷣmi modipſe. Võfirma⸗ tur ʒqꝛ deus põt facere qð nõ clqudit ↄtra⸗ dictionẽ pᷣmi modi.ß ſepare lineãa pũctis ⁊ ecouerſo nõclaudit eõtradictionẽ pᷣmimodt bin te. igit⁊c. Minoꝛpbat Muia nõ fequit᷑ ex hoc q linea nõ ſit linea uel punciꝰ non ſit půct? j ʒoſic qð eſt ꝑſe finitũ non fini᷑ per

aliã rem diſtinctã ab ipſa.patʒ iſta: ſed linea ⁊quelibet quantitas eſt ꝑſe kinita ut habe⸗ tur pᷣmo phiſicon · ß cũ linea ſit finita ꝑ pm ctũ.igit᷑ pũct'nðẽres diſtincta a linea. 4* ſic. iniacramẽto altaris quãtitase ſepata ab di ſubiecto. igit linea erit ſepata ab oi ſubie⸗ cto. St tůc quero aut pũctus eſt ſepatꝰa li⸗ neg aut nõ· Si ſit ſ epatꝰſequit᷑ ꝙ linea? pun ctus nõ erũt vnũ ꝑ exiſtẽtiã ut ꝑ eẽnriã. Itẽ dabit᷑ pũctſeparqð eſt ipoſſibile.⁊ linea da bit᷑ ſepataa půctis· ⁊ ſic erit inkinita. Siautẽ ſit in ubiecto ukin ſubſtãtia ubin linea. Noòi ſubſtãtia. qꝛ ibi nulla eſt niſi ſubſtãtia coꝛpo⸗ ris xp̃ique nulliaccñti ſubijcit᷑. Nec ĩ linea. cũ linea ⁊ quelibʒ pars ſit diuiſibiliſ.igit᷑ erit jſubiecto diuiſibili ⁊ habebit᷑ ꝓ poſitũ ꝙ pun etꝛerit diuiſiilis nõ niſi in longũ. igit pũct? crit linea. Alia eſt opinio cõmunis ſcole antiquonꝝ ꝙ pũctus eſt res diſtincta a linea. Aue ꝓbat multiplicirer. pmo ſic. Mð caret longitudine cſt eſſentialiter diſtincta a linea ß půctus caret longitudine. igit ⁊c̃.Maioꝛ nota. Minoꝛꝓbat· qꝛ yltim terminꝰlongi⸗ tudinis caret ſongitudine. ptʒ· quia ſi detur oppoſitũ nõerit vitimũ longitudinis:ß pun ctus eſt vltimtermin longitudinis· igit E. Itaetiã phtꝓbaric nõſit ſupficies nec coꝛ us. 2eſic termincõmunis linee eſt re⸗ perit in vna parte linee⁊ põt in qualibet alia pre repiri ut habetp oẽs expoſitoꝛes i pdi⸗ camentis.ß linea repta in pie vna nõ poteſt in alia repiri cũ partes linee diſtinguant᷑ int ſe.ʒ linea nõeſt idẽ qð te rminꝰ?munis linee utpabet in pdicamentis. igi᷑ pũctus nõẽli⸗ nea. ʒſic. pũctꝰeſt vltimuʒ linee qm̃ linea terminat ad pũctũ: ß lineanòẽ vlrimũ linee qm̃ tñc pcederetin infinitũ ubeſſet deuenire ad lineã que nõ haberet vltimũ.igit᷑⁊c.¶ ⸗ ſic idẽ nõ eſt termin? ſuiipſi patʒ. qͥʒ termi- nus rei repit poſtfieri rei. Sieni aliq̃ linea ꝓtendat in tẽpoꝛe a b non erit terminꝰquſq; ſinea ſit finita:ß pũctus eſt terminꝰlinee · igi tur=&. Muinto ſic. illud qð ſpera tãgit in plano eit aliqdᷓ in nñ diſtinctũ a iinea iſta. pʒ · qꝛ tactus nõeſt in nihilo nec ſpera tãgit pla nů in linea:ßſpera tãgit planũ in půcto. igit eſt pũctů aliquid in nã diſtinctũa linea. Mi noꝛpbat in geometria Am̃ ſuppoſiro ꝙ ſit ſpera ſiue coꝛpꝰſpericũ:ß detꝙ talis ſpera tgat planũ i pũctoꝛſed in linea ců illa que ſe tangůt ſint cqualia habeboꝙ coꝛpuſſpericũ ßᷣm ſineã rectam tãget planũ:ſed quod tãgit aliud ßm lineã rectã nõeſt ſpericũigit᷑ cꝛp⸗ ſpericũ nõ eſt ſpericũ· qðẽ impoſſibile. ¶ 52 ſic circulus eſtkigura ſperica. ⁊ ideo appella
tur oiuʒ coꝛpoꝝ yſopimetroꝝ capaciſſima. Tũc quero de půcto exiſtẽte i medio:ſiẽ di⸗ uiſibilis uel indiuiſibilis. Si ſit indiuiſibilis habeo ꝓpoſitũ ꝙ ſinaturaẽ aliqʒ idiuiſibi le diſtinctũ a lineg. Si veroſit diuiſibile q̃ro de parte exiſtẽte in medio ſi eſt diuiſibilis ul idiuiſibilis.⁊ ſic uteſtꝓceſſus in infinitũ.qð nõeſt poſſibile.⁊ erit deuenire ad talẽ pũctũ idiuiſibilẽ. ¶ 7 ſic. Cõtinus ſũr quoꝛũ vlti⸗ ma ſũt vnũ ut habetqͥnto phicoꝝ. ſ hoc nõ
eſſet niſi pũctꝰdiſtingueret᷑a linea. igitur=&
Minoꝛ ꝓbat᷑. Quia linea nõ põt eſſe vnuʒ vitimũ ꝑqð due linee ſũt cõtinue¶ geſic. pũ ctus eſt vna res ců linea ut tu ponis.ß linea eſt cõpoſita ex lineis.ut piʒ õ phicoꝝ.igit pũctꝰeſt cõpoſitus ex lineis:ß hoc impꝛoba tur in Gophicoꝝ igit⁊c.¶ quod cõtinuat
4— E
lineã nõ eſt linea: ſed pũctus cõtinuat lineaʒ.
igit᷑ nõeſt linea. Maioꝛ nots. quia nihilcon
Be cimo mediũ diſtinguit᷑ ab extremis. pʒ de ſe. ꝛalias mediũ nõ eſſet mediũ ſed extremuʒ: pũctus eſt mediũ inter duas lineas⁊ ecò⸗ uerſo ut habet᷑qͥnto phicoꝝ igit nò eſt linea Vndecimo. ſicut ſe habʒ inſtans ad tem⸗ pus ita pnnctus ad lineã ut ipſi met ponũt: ß inſtans diſtinguiteſſentialiter a tepoꝛe: igi
tur pũctus a linea. Minoꝛ ꝓbat᷑. ð acci⸗
dit tẽpoꝛi nõ eſt idẽ ců tepoꝛe:ſed iſtans acci dit tẽpoꝛi ut habet᷑ qphicoꝝ. igjt xc. MMioꝛ etiã pbabit᷑ in ſequẽtibclari? Vnodecio fup lincã fit motꝰ⁊ nð ſupꝛa pũctũ ců ſit idi- uiſibile. igit᷑ pũct?nõeſt linea. Wöõfirmat᷑li⸗
—
nea põt moueri cñ ſit quãta.ß punct? nõpot moueri.igit᷑?ẽ.igit᷑ linea nõẽ pũcꝛꝰ. Mino
pbal in Sphicox. ¶ Ad rdes alteriꝰ opini Snis rñdeo. id pᷣmũ dicẽdũ.ꝙ půctꝰ eſt ac. cidẽs. Ad ꝓbationẽ dõm ꝙ illandeſt vera 5 accidẽtibꝰqᷓ fũt terminãtia gliud. Et qꝛ pun⸗ ctꝰ hmõi accñs.igit᷑⁊c. Iſtaẽ ſolunò burlei
Rlliter diciẽꝙꝙ pũct?ẽ accũs ⁊ nðelt ialio ſß⸗
iectiue ß ſoluʒ terminariue ſiſit pũct? termi nãs:uelcõtinuatiue ſi ſi pũctus cõtinuans Rliter dicitc talis pũct? ſiue ſit terminans ſiue cõtinuãs no eſt in linea ſubiectiue nec in aliqua pre linee:ßẽ in vnitale magnitudinis ſupquãfit taliſlinea· Alirer rñdetcq linea ndabſtrapit a ſubiectoquãtũ adeſſe ßſolum uõtũ ad ↄſiderari. ið ſicut lince coneſpodet zg ſubiectiue:ita půctis exß̃tib' in ineqcoꝛ reſpõdet vnitas ſbſttie ſbiectiue. Elige q̃lẽ reſpõſionẽ velis. ¶ Adædicẽdũqꝙ maioꝛ efaſſa. ſuiſſicit eiꝙ ſi ip̃dicamẽto reductiue ułtãqᷓ; pars ułtãq; pꝛincipiũ rei repoſite in pᷣdicamẽto uel tãqᷓ termin?⁊ hoc mꝰpuct
S E
W

————
— 8 ryruntt ſt ripn nixtj ſj
—— br
wim
————„* 2 ——. 8 ⸗ 2 2 5 —— S ₰—*— 5— —
zißdicamsto ſubſtantie. Acd replich ipſi⸗
ockam rñdeo nò eſt ñmile de puncto linee
⁊ ſupficie quia linea ⁊ſupficies habẽt partei extra partes: nò aüt pũctꝰ.ideo linea⁊ ſup⸗
icies ꝑ ſe poſſunt poni ipᷣdicamẽtoquãtita
—
tis:nõ aũt pũctus. ¶Mdʒ? dicẽdũ ꝙ nöe impoſſibile ĩ aliquo corineri iinitas res m
otẽti diuifibilitai cõtinui n parres ei dẽ pꝛopoꝛtiõis. quia hoe eſt de rõne cõtinui. ut opoꝛtʒ ꝙꝛ ihi dicãt ut fuit declaratũi reſpõ ſione adʒ? argumẽtũpᷣcedentis opinionis
Acd dicendũſicht ad 4* p̃cedentis queſtiðis ꝙ nõc incõueniẽs. ¶ dqͥntãdi⸗ ccqũ ſimiliẽ ꝙmgioꝛẽ falſa. ſicut etiãfuit re⸗ ſpoium ad qmã pᷣcedentis queſtiõis. Id rõnes theologicas · Ad bᷣmã dicendũ.ꝙ ma joꝛeſt falſa. nam licet fuit eſſenrialiter diſtin⸗ cta: tamẽ vnñ eſſentialiter dependet ab alio Sic etiã totů diſtinguit eſſentialiter a parti bus.⁊ tamen non poteſt fieri ſine partibus. Ied ſic debent poni omnia eſſentialiter di⸗ ſtineta quoꝛẽ vnũ nd pſupponit aliud eſſen⸗ tioliter tũc minoꝛeſt falla. łdicendũ ſicut a⁊rõnẽ in pᷣcedẽtiq̃ſtõe reſponſũeſt. u picas ꝙ licet inter pũctũ ⁊ lineã ſit diſtinctõ eſſentiarũ:eſt rñ iter neceſſitates ↄnexionis exiſtẽtie ex natura reruʒ · ita ꝙ vnũ ſine alio exiſtere nõ põt.ſicut velle pᷣſupponit in telli gere. licet diſtinguat᷑ foꝛmaliter? eſſentialr. impoſſibile tamẽ eſtꝙaliquis velit qͥn intel⸗ ligat vel itellexerit. Aliter põt reſpodericò⸗ cedendo maioꝛẽ ⁊ negůãdo minoꝛẽ. Ad ꝓba⸗ tionẽ qñ dicit ſepata linea a pũctis uelẽ ter⸗ minata uel iterminata. dico ꝙ eſt terminata ſuppletiue. ⁊ tñ eſt itermiatap pũctaß illð quod pus faciebãt pũcta:nuc facit potentia diuina. Adæ vdicendũ ſimiliter:pmo ſie caſus nõ admittit. dicẽdũcꝙ admiſſo
——
caſuꝙ linea eſt cõtinua ſuppletiue ⁊ nöõꝑpũ
ctů cdtinuãtẽ pus aũt erat cõtinua foꝛmalit. ſid cofirmationẽ poſſet reſpõderi ar⸗ gumẽtũ cõcluderer. ⁊ ideo deus nõpbt ſepa re lineã a pũctis nõ ꝓpter eſſentialẽ incluſi⸗ onẽ:ß ꝓpter eſſentialè vnius ad aliud depẽ dentiãin eſſe naturali. Aliter põt reſpõderi ꝙ minoꝛeſtfalſa. Adꝓbationẽ dicendũc di etũ ariſtotilis ſic debet intelligi. linea eſt ex
pis id eſt ex pũctis nõ eſſentialiter ß termi⸗
natiue. quia linea nõcõponitex pũctis ſʒ ſo⸗ ppũctũ terminat᷑. Ad firmationẽ ⁊“ pdici. pmoꝙlicet nõ includat cõtradictio n interminis:tñ in facto. qꝛ ipoſſibile eſt lineaponit in rerũ nã⁊ nõſit terminata. Rli ter dicitꝙ licet nõ includat cõtradictionẽ in bdicatofoꝛmalier: tamẽ ipᷣſuppolito· quia
eſſentialiter linea pᷣſpponit půcta ideopũ⸗ cta ponũt indiffinitione linee. ut dicit ppus pmo poſterioꝛũ.¶ſAdʒ? dicendũ ꝙmioꝛ que eit ipſiphi ita debzʒ intelligi ꝙquãtitas eſt ꝑſe finita. id eſt nõfinit᷑ ꝑaliquod alteri? generis:ñ aũt negat qͥn hal atfiniri aliquo
ppꝛij generis diſſictoa ſe. Ad quartãdem
ꝙ in iacramẽtoaltaris linegeſt ſepataa ſub iectoꝛid eſt a ſubſtãtia ⁊ eti pũctus. ⁊ fic da bit pũctus ſeparatꝰa ſubiecio: ſfed nõ alinea in qᷓeſt terminatiue:nõ aũt ſubiectiue. Vtem pũctus ⁊ linea adhuc faciũt vnñ ſicut rermi nus ⁊ illud cuius ẽ terminnec erũt ſepara⸗
taahinmicem Werit᷑ triceſimo. vtrů locus ⁊ ſupfici⸗ es ſint vna res. We hoc eſt duplex opt
nlð ad pᷣſens dimiſſis opinionibus ᷓtiquoꝝ.
Pꝛima opinio· ꝙlocus nö eſt ſupficies.
Pbat᷑ pmo ſic. Nulllocꝰ eſt ĩloco · ut habet ephiſicon · ſed ſupficies eſt in loco· igi᷑ locꝰ nðeſt ſupficies. Minoꝛpbat. Bimul enim Fᷣm locũ ſũt ʒ ſůt in eodẽ loco pmout pʒqͥnto phiji
coꝛũ:ð ſupſicies coꝛpoꝛis ambi entis ẽ ſimulcũ ſupficie coꝛpoꝛis ambiti.pʒ quia ſunt vltima coꝛpoꝝ ſe tangẽriũ.rangen
tia vero ſũt illa quoꝝ vltima ſũt ſimul quare
ſequit᷑qꝙ ſupficies coꝛpoꝛis ambientis eſt in
loco.igi᷑ nò eſt locus. ꝑ ſic. nd oẽ motũ lo⸗
caliter eſt in ſupꝑficie coꝛpoꝛis ambientis. ut pʒde vltima ſpera:ß oœẽ coꝛpus motũ locali⸗ er eſt in loco. Ilias eni nõ moueret᷑ localit igit᷑ loc'nð eſt ſupficies coꝛpoꝛis cõtinentis.
jeſic. omne cõtinuũ naturaliter exiſtens in oco eſi circũſcriptiue in loco ſic ꝙ vnã pteʒ
pabet in vna ꝑte loci⁊ aliam in alia: ſed nõ oẽ
ptinuũ naturaliter in loco eſt circũſcriptiue in ſupficie coꝛpoꝛis ambientis. quia partes q̃ ſũtiꝓfundo coꝛpoꝛis nõ hit diſtictos ſit* in illa tupſicie q̃re ſupiicies nõ erit loc“
ſic. Dẽ coꝛpꝰgraue uel leue naturaliter fẽrt᷑ d ſuũ locũ⁊ naturaliter ibi quieſcit: ſed nul
lũ coꝛpꝰnaturaliter mouet᷑a ſupficiẽ deter minatã. qꝛ quacũq; ſuꝑficie data circacenꝝ grauia ferũtur ad eã · Si auiẽ talis ſupficies
onatcirca celũ naturaliter recedunt abea.
Muito ſic. Wis locꝰcoꝛpoꝛis habʒ eſſen/
lialit ſurſũ ⁊ deoꝛſũ:ß nulla ſupficies hʒ iſta
—
ditferentias quare&. Mllia eſt opinio cð⸗
munis ſcole antiquoꝝ ꝙ locus eſt ſupficies
coꝛpoꝛis ↄtinẽtis imobilis pᷣmũ ut diẽ phs
phicoꝝ. ꝛobatiſta opinio pmo ſic. Dẽ iiud qð eſt quãtitas eſt diuiſibile ꝑꝛimophi⸗ ſicoꝝ. ß loceſt quãtitas. ut habełi textu · igi- tur eit diuiſibilis. Aut geſt diuiſibilis bm di
meſionẽ dndqut fm důasaut fmtres. Nð 7 2

hm vnã. qꝛ tůc eſſet linea. Nõ hm tres. quia
tũc eſſet coꝛpus.igit ſequit᷑ꝙ pᷣm duas: œẽ tale eſt ſuperficies. igitur locꝰeſt ſuperficies
Zoſic. is locꝰeſt terminambiẽès rem lo catã:ß ſupficies coꝛpoꝛis cõtinentis eſt am⸗
biens rem locatam.igit᷑ ſupficies eritilocus
Maioꝛ eſt phi q̃rto phicoꝝ. ¶ ʒſic. omnis locus habʒ cõtinere rem locatã: ſÿʒ ſupficies
coꝛpoꝛis còtinẽtis habʒ cõtinere.igit ſupfici
es eſt locꝰ. U Sed rũc oꝛit᷑ magna dubitatò Wũ locꝰſit ſupficies.ut phus ponit locũ di⸗ ſtinctã ſpeciẽ quãtitatis a ſupficie. Ad re⸗ ſpondẽt quidam ꝙ hoc eſt ideo. quia locꝰ ha bet diſtinctã rõne mẽſure a ſupficie. quia ſup ficies mẽſurat intrinſece eerrtreſ up ficies mẽſurat hm duas dimẽſiões ſolũ: locꝰ aũt Pᷣm tres. ¶ Cotradiſtinctio paſſionũ pᷣ⸗ ſupponit diſtinctionẽ eſſentiarũ:ß ratio mẽ⸗ ſure eſt paſſio quãtitatis. igit᷑ nò eſt diſtinctò in rõe mẽſurandi in ſpeciebꝰ quãtitatis niſi poꝛ ſit diſtinctio in eſſentia quãtitatis ſpecie
rũ·opoꝛtet igit᷑ reducere illã diſtinctionẽ rò⸗
nů mẽſurandi in diſtinctionẽ realẽ loci ⁊ ſup ficici.qꝛ ſi manebit eadẽ eẽntia loci⁊ ſupfici- ei manebit eadẽ paſſio. Uxmodo arguo ſic locus eodẽ modo denoiat qͥ mẽſurat. Sʒ lo⸗ cus mẽſurat extrinſece.igit denoĩat extrin⸗ ſeca denoiatiõe:ß denomiatio extrinſeca lo⸗ ciſpectat ad genus. vbi igi᷑ locꝰinquãtũ ex- trinſece denomiat nò ponit᷑ ſpecies quãtitat diſtincta còtra ſupficiẽ imo tůc ſpectat ad ge nus vbi¶ ʒoſic. locꝰ inquãtũ intrinſece de⸗ nomiat pʒꝙ ſpectat ad genꝰ quãtitatis non denomiat niſi m longitudinẽ ⁊ latitudineʒ: ß iſta ẽ denoiatio ſupficiei.igit᷑ iquãtũ quati- tas nõ diſtinguit᷑ ſpecifice a ſupficie. Wico
igit᷑ ꝙ locꝰiquãtũ ẽ quãtitas denominãs coꝛ
pylocõſitriſece q̃ denoiatio itriſeca ẽ denoiĩa
tio q̃tuoꝛ hmot pᷣdicamẽtoꝝ tůc ñ diſtiguit᷑ ecifice a ſupfi
cie:ß ſolũ diſtiguit ſiẽ iferiꝰa upioꝛi. quia jupficies diuidit in ſupficiẽ pla
nã⁊ nõ planꝗ̃:ſed nd plana in ↄcauã ſupficiẽ
⁊ cõuexs. Inquãtũ aũt locꝰmẽſurat locatuʒ extrinſece: tũc denoiat ſolũ locatũ extriſece que denoiatio extriſeca locatia loco ſpectat
ad gen'vbi:⁊ nõ ad genꝰ quantitatis. Et ſic locus inquãtũ mẽſuraextrinſeca differt alo
co iquãtũ mẽſura intrinſeca⁊ a ſupficie pᷣdi camẽtaliter ⁊ nõ ſpecjfice rãc; ſpẽs quãtitat
ab alia ſpe quãtitas ¶Mhus gůt ponit locũ
diſtictã ſpeciẽ quãtitatis a ſupficie vrẽs opi nione nõĩpꝛobata ſicut ſepiꝰid facere aſſue- uit. Sed in qͥnto metha.vbi magiſtralit de⸗
termiat ſpecies quãtitatis obmittit locũ. qꝛ
re vera nð eſt quãtitas diſticta a linea. Bu
Queitio
bitatæquomõ debemcõſiderate quãdode
nomiatio a loco ſpectat ad genꝰquãtitatis ⁊ qñ ad genvbirñdeo ex denoiatiòe ſuigene ris generaliſſimi. Wnde qᷓ locus denomi-
nat denomiatione intrinſeca tunc ſpectat ad genus quãtitat. qꝛ quãtitas denomiat deno
minatide intrinſeca.⁊ ſic denoĩiat coꝛpꝰlocãſ
nã coꝛpꝰdicit᷑ locãs denomiatide intrinſecg.
locat ⁊ circũſcribit. nec eſt ibi aliq̃ actio ni
ſi nominalis. Mñ aũt denomiat denoiatiòe extrinſeca illud in quo nõ eſt ſubiectiue tũc
ſpectat ad genꝰvbi. qð denoiat denomigtide
extrinſeca illud ĩquo nõẽ foꝛmaliter. Et ſic
patʒꝙ locus differt ab vbi ᷣm rõnẽ denomi nãdi.qꝛ ut parcbit in ſequẽtibus oiaſex pᷣn⸗
cipia ſolů ditferũt a qualitate ⁊ quãtitate ᷣm
rònẽ denominãdi extrinſecc. Bimiliter dicẽ dũ eſt de tẽpoꝛe quãdo denomiat denoiatde intrinſeca ut celũ:tũc ſpectat ad genꝰquãti-
ratis. Muãdo aũt denoĩat denomiatide ex⸗ trinſeca res videlicʒ in quibꝰnõ eſt ſubiecti
ne! tũc ſpectat ad genꝰqñ ¶d rõnes alte⸗
rius opinionis ad pmã dico ꝙ minoꝛẽ falſa
ad ꝓbatònẽ ſupficies coꝛpoꝛis am ũ
bientis ⁊ locꝰſimul ſũt ſimultate còtact? nò aũt ſimultate locati. ¶ Adæ dico. ꝙ coꝛ- pus motũ localiter eſt duplex. Muoddãeſt coꝛpꝰqð dicit motũ localiter. qꝛ eſt in loco⁊
omne tale eſt in ſupficie coꝛpoꝛis cotinẽtis.
Aliud eſt coꝛpꝰmotũ localiter.qꝛmouetcir
ca locũ. Et ſic dicimꝰꝙ vltima ſpera mouet᷑
localiter. Et ꝑ hoc ad rõnẽ ců dicit nò omne coꝛpus motũ localiter eſt in ſupficie coꝛpo⸗ ris. Vico ꝙ verũ eſt ſi ſit motũ localiter.q́a circa locũ:ß tñ ſiſit motů localiter qꝛĩ loco ſic falſũ eſt. ¶ Ad ʒ qñ dicit᷑. Dẽ cõrinuj Z. Cõcedo maioꝛẽ ß nego tionũ dico.ꝙ nõ ẽ neceſſariũqꝙ locꝰcoꝛꝛeipo deat locato bmꝓfundũ:ſed ſolũ hm longum
⁊ latũ.⁊ ita nð eit neceſſariũ ꝙ ptibexiſtemi
bĩpfũdo coꝛꝛeſpõdeat alia ⁊ alia pars ſup⸗ ficiei. Ad nego minoꝛẽ. ad ꝓbationẽ
qñ dicit q̃cũq; ſupficie data&. Wico ꝙ ſtãte
oꝛdine vniuerſiẽ impoſibile ⁊ ira peccanter falſo ſuppoſito. Vato etiãꝙh fieret dicog coꝛpꝰgraue inclinaret᷑ad centrũ.⁊ hoc ellet
factũ ſupnãlit. Aliter rñdet᷑ꝙ graue mouet
ad ſupficiẽ nõ qꝛ ſupficies ẽ:ß qꝛ locꝰ habẽs nãlẽ vim cõſeruatiuã locati ròe coꝛpoꝛis 10 tinẽtis iqͥ virt?ſupceleſtis infuſa eſt. ⁊h ſuf· ficit? Zid qntã nego minoꝛẽ imo ſupficies
hʒ ſurſũ ⁊ deoꝛſũ ßᷣm̃ ſitũ coꝛpis cõtinẽtis rè
ſpectu diuerſoꝝ:ſurſũ ⁊ deoꝛſũ nð ſunt vere
dfie loci ßᷣ ſolũ eas circũſcribũt qꝛ copetuni
ipſi loco ex cõparatione ad diuerſa.
ii cuscch ni opa wir 15
1
uiltrtem. jtim ndick innünn

abci Eri
tom de K„
———
3— 5 8. .* 2—— 3—=— .
——,—
PN
——
5— 6 5
as wiwn vPoywici 3 rlocitjjimj tict ½
MVerittriceſimopmo. dtrů tẽpꝰſit emi
tas pᷣter aiaʒ exiſtẽs. We hocẽ duplex
Sp̃inio. Mꝛima opinio.i tempmãliter
pabʒ eẽ p̃rer aiaʒ: ß foꝛmaliter habz eſſe per giam ꝓbat bmo auctoꝛitate phi ꝓphiſicoꝛũ vbidicit. ꝙ impoſſibile eſt tempꝰ eẽ ſine aia. hoc idẽ vult comẽtatoꝛ ibidẽ dicens ꝙ tẽpꝰ mãliter habʒ eſſe extra aĩam:ß foꝛmalit ſum
tů ſtat in app̃henſione gie. Rd aũt cõmẽta toꝛis eſt hec. Mumerꝰnò eſt pᷣter opationeʒ gie numerãtis:ß tẽpꝰeſt numerꝰmotꝰut diẽ phs · igit tẽpꝰnd eſt p̃ter opationẽ gie.h autẽ nõeſt verũꝓ mãli.igit᷑ ꝓ foꝛmali xſic.nu
merꝰcuiꝰꝑtes nõ ſunt extra gppᷣhẽſionẽ aie nõẽ pᷣter aie opatõnẽ:ß tẽp'ẽ numerꝰcuius
ptes nõ ſũt p̃ter aie opationẽ. pʒ. quia ꝑtes
ẽpoꝛis ſůt p̃teritũ ⁊ futurũ.modopteritũæ
futurũ nõ ſůt niſi in apphenſione aie.igi᷑⁊ Cofirmat᷑.totů nò pot eſſe in re extra ſine ſuis ptibus:b tẽpeſt quoddã totũ cuiꝰꝑtes nõ ſůt in re ẽ.ut pʒ de pᷣterito ⁊ futuro⸗igit᷑ tempꝰnõ eſt realitas exñs e aĩam. ſj ʒꝰ ſic. uiꝰcõtinuitas nõ eſt niſi in oꝑatõne aie nõ habʒ eſſe pᷣter aĩam.ß tẽpus eſt cõtinuũ⁊ eiꝰ cõtinuitas nõ eſt ſecluſa oꝑatiðe aie qm̃ cdti nuatio eiꝰſtat in pᷣoꝛi ⁊ poſterioꝛi:npꝛiꝰet poſteriꝰnõ habẽt eſſe niſipaiam. ¶ Confir mat᷑· qꝛ cõtinuitas tẽpoꝛis ut acciperet vn ptẽ uei plures.ſi ſolũ vnã ꝑtẽ. igit᷑ tempꝰ nd erit numerꝰ.ſi accipiat plures ꝑteſ vna erit in facto eẽ.⁊ illa nihil ẽ in re extra. Alia erit in futuro eẽ.⁊ illa ſimiliter nihil eſt in reẽ. igit ſequit᷑qꝙ tales pres tĩ ſũt in app̃hẽſione gie. ꝗſic. impoſſibile eſt ꝙ alicui emircali debekcõtinuitas ⁊ diſcretio ců ſint differẽtie oppoſite:ß tẽpoꝛi attribuit᷑ cõtinuitas ⁊ etiq diſcretio qm̃ eſtens cõtinuũ ⁊ diſcretum ᷣm pus ⁊ poſteriꝰ. Muinto ſic. pus ⁊ poſte⸗ ritẽpoꝛis ſũt eẽntia tempoꝛis: ß nõ cogno⸗ ſcimꝰpꝛiꝰ⁊ poſteriꝰ tẽpoꝛis niſi ꝑaĩam ·igit tẽpꝰerit ꝑaiam. ¶ õſic. ſi tẽpꝰeſſet pᷣter ani mã tůc infinite res pᷣceſſiſſent.pʒ.quia infini te dies p̃ceſſerũt.⁊ ita infinitũ eẽt ꝑtranſitũ. ſitẽpꝰeẽt res extra aĩam uł eẽt vniuer ſale uł ꝑticulare. Mõ ꝑticulare.qꝛ tunc non eẽt ſpẽs. Meq; eſt ypiuerſale cũ nõ ſit in ſub iecto ꝑticulari. Mlia eſt opinio cõmunis ſcole antiquon. Mꝛo cuiꝰ declaratiòe notã⸗ qũ pmo.ꝙ tẽpꝰpot quadrupliciter deſcribi. Pꝛima deſcriptio.tẽpꝰ ita ſe habʒ ad qñ ſiculocꝰad vbi.⁊ ſic ſe habʒ ad aliquãdo.ſiẽ loc'ad alicubi:⁊ ſic ſe hʒ ad ſempꝑ ſicut locus ad vbi ſic ſe habʒad nůc. nõ ut nũc accipit utẽ cdtinuatiuũ tẽpoꝛis.nec ut eſt diuiſiuuʒ tempoꝛis:ſʒ ut accipit᷑ ꝓ aliqua ꝑte tẽpoꝛis
mꝙ dicit᷑ ꝙphiſicoꝝ ſie enĩ ſc habʒ tẽpus ad tale nunc:ſicut locꝰad hic ⁊c. ⁊deſcri⸗ tio. Noie tẽpoꝛis intelligit᷑ ilud cuiꝰ ſũtꝑ
e ꝑtes pᷣteritum p̃ſens ⁊ futurj. ʒ deſcri⸗ ptio.noie tẽpoꝛiſ intelligit᷑ ilud cui pmo⁊p ſe inſunt pus ⁊ poſteriꝰ bm ꝙ aliquod dicit᷑ bus alio oꝛdine generatiõis ⁊ ſucceſſionis. deſcriptio.noie tẽpoꝛis intelligit᷑ illud
mꝙ oia geſta ſeu accepta in eadẽ hoꝛa di⸗
cunt᷑ eſſe facta ſimul. Notãdũ ⁊ ꝓpter de⸗ clarationẽ cõcluſionis ſequẽtis.ꝙ tẽpus põt
ſumi dupliciter. Vno moò ſᷣm ꝙ dicit realita
tẽ tẽpoꝛis in eſſe numerato.tũc ut/ſic nõ põt eẽ ſine aĩa.qð ꝓbat plos phicoꝝ ſic. Nuia impoſſibile eit aliqd numeratũ eſſe niſi nũe⸗ rans ſit:ß tẽpꝰeſt res numerata:ſola aũt aĩa eſt numerãs. igit᷑ inpoſſibile eſt tẽpꝰut ſic. id eſt in eſſe numerato cõſideratũ ẽ ſine anima Alio modo accipit᷑ tẽpus ꝓ entitate tẽpoꝛis inquãtũ eſt res cõtinua ſucceſſiua habẽs eẽ ef aiaʒ. Et tũc nõ hʒ eẽ ꝑaĩam.qð ꝓbat phs 4phicoꝝ ſic. Eo mõ hʒ eſſe tẽpꝰq mõmor?
ß mot?hʒ eẽ ſine aĩa.igit᷑⁊ tẽpꝰ. Tẽpꝰpᷣmo
acceptũ ſupponit ſimpliciter. quia ꝓ eſſe qð
cõpetit ſibi Emꝙ eſt obiectiue in intellectu.
zmõ acceptũ ſupponit nãliter ᷣm ſanctuʒ vincẽtiuʒ in tractatu ſug: quiaꝝ eſſe nãe ſue
ſimpliciter cõſiderate. Mis pᷣmiſſis ſit hec
cõcluſio pᷣncipalis. Temp?⁊md acceptũẽ
ens reale p̃ter aĩam exiſtens. ꝓbat᷑. pᷣmo ſic.
Mullꝰeſſectꝰimediatꝰdeiẽ etfectꝰĩtellectus mei uel tui ułalteriꝰcuiuſlibʒ:ß tẽpꝰeſt eme⸗
ctꝰimediat?dei ꝑ auguſtinũ ſup geneſim od
litterãqͥ ponit ꝙ quatuoꝛ fuerůt imul cõcre ata.ſ.naturg angelica.mã pᷣma.celuʒ empi⸗
reũ.⁊ tẽpus.igit᷑ tẽpꝰnõ eriteffectꝰipfiintel
lectus. xoſic ipoſſibile eſt ſiteſſe plura tẽ⸗ poꝛa qͥ;ꝛn neutꝝ ẽ ꝑs alteriꝰ. ut pʒ ꝗphicoꝝ ß hoc cotingeret ſitẽpꝰeſſʒ ens ꝑaĩam.igit
. Minoꝛ ꝓbat᷑· qꝛ quot eſſent intellectus
tot eſſent tẽpoꝛa. quia nõ dabis cauſã quare
pritellect?cuiꝰẽ cauſa tẽpoꝛis qᷓ; meꝰułalte riꝰ.ſ ʒoſic. ex bma deſcriptione tpis.ſine oĩ actu aie põt eẽ trãſit?realis a Sdictoꝛio ĩdi-
ctoꝛiũ. pʒ qꝛ aqᷓ de nð calida pot fieri calida ſi ne opatòe itellect?.⁊ ſic de alijs õdictoꝛhs re glib?ß ſine tẽpoꝛe nõ põtfieri trãſitꝰ realis de ʒᷓdictoꝛio ĩ Sdictoꝛiũ. igit᷑ ẽpꝰnõẽ ens rõ nis nec hʒ eẽ ꝑaiaʒ. Mi. ꝓbat᷑ qꝛ trãſuꝰ de ↄtradictoꝛio ĩ dictoꝛiũ ſupponit neceſſario vtrũq; Sdictoꝛioꝝ nõ eẽ ſit qm̃ ipoſſibileẽ ꝙ qñ aliqd ẽ vno ʒᷓdictoꝛioꝛi ꝙꝓ tũc ſit bal tero. igit᷑ ſupponit aliud ⁊ aliud tẽpus: ß nõ ſupponit ens iaia.igi᷑⁊c. ſſic· exæ de⸗ ſcriptide. nullũ totũhñs ptes cẽntiali oꝛdi⸗ 3
——
3 33

———————
natas ꝓpter opatõnẽ aie hʒe ꝑ app̃hẽſibe nie:ß iẽpꝰeſt hmõi totů. igit ñ hʒeẽ ꝑ app̃hẽ ſionẽ gic. Maioꝛ nõ·ex tmis.mi. ꝓbat᷑ qꝛ tẽ ppteritũ pñs ⁊ futuꝝ ſic ſůt eẽntialit oꝛdia ta ꝙ nulloꝰpñt mutare oꝛdinẽ ſuũ:ita ꝙ futu rũ fiat pᷣteritũ pñs ⁊ ſic de aljſ.qͥa oꝛdo eẽn tialis ꝑriũ aĩe ↄſiſtit ĩ nũc ↄtinuatiuo? diuiſi uo.taie autẽ nñc nõ ſolũ hʒ eſſe iappᷣhẽſione
gie:imo hʒ eẽ reale ej̃ aĩaʒ.ᷣm igit᷑ illud nũc
ptes tpis hñt eẽntialẽ oꝛdinẽ nulloꝰ mutabi
ſe. plic. ex ʒdeſcriptòe. In illo nõẽ tẽpus
mꝓpꝛiũ cẽ ſuũ foꝛmalit iqͥ oppoſita tpis ñ
hñt oppoſitionẽ ⁊ repugnãtiã:ßᷣ oppoſita tẽ poꝛis ieẽ intellecto nõ hht repugnãtiã. igit᷑
tẽpꝰ ᷣm eẽ ſuũ foꝛmale n hʒ eẽ ſolũ ĩ app̃hẽ
ſide aic. Maioꝛ pʒ.qꝛq̃cũq; opponũt᷑ habẽt oppoſitionẽ in illo ĩ qͥ hñt ſuũ eẽ foꝛmale.ex
emplũ albũ ⁊ nigrũ ſůt oppoſita ⁊ hñt eẽ in intellectu ⁊ĩ ſenſu obiectiue ⁊ in medio.⁊ ĩcã ⁊ĩ ſbiectoꝛ:ßᷣ tñ in itellectu nullã hñt oppoſi⸗ tionẽ ců ſił poſſint intelligi. Nec etiõ in viſu cũ ſil poſſint videri.nec ĩcꝗᷓ. qꝛ etiã ſit pñt eẽ nec i medio vbi etiã ſiłſũt:ß p iſpo vbi ſũt ßᷣm ſuũ eẽ foꝛmale. NMi.etiã pʒ. qꝛ oppoſita tpis fᷣm phm ꝗphicoꝝ ſůt pᷣteritũ ⁊ futurũ iſta aũt ſũt ĩ apphẽſiòe aic ſit. ⁊ ibi nullã hñt oppoſitònẽ.ut pʒ ᷓarguit ex deſcriprti one. in illo nò ẽ tẽpꝰfoꝛmalr aqͥ ut᷑ ĩq; oĩa ge ſta kfacta nò hñt ſimultatẽ ułpoꝛitatẽ utpo⸗ ſterioꝛitatẽ.pʒ.qꝛ illa q̃ fuerũt ſik facta vnuʒ pot itelligi ſine alio uł pus uł poſteriꝰalio:il la aũt qͥꝝ vnũ fuit factũ pꝛiꝰalio ułetiã poſte riꝰtꝑe uł poſteriꝰ tpe ita ꝙ pꝛiꝰpot inelligi poſteriꝰutpoſteriꝰpꝛiꝰigit ⁊c. Vnullum opꝰaie eſt ꝑ ſe cã coꝛꝛuptiðis alicuiꝰentis re glis:ß tẽpꝰẽ cã conuptiõis entis realis ꝑ ie.
ex ꝗpbicoꝝ. igittẽpꝰnõẽ opꝰgie. 80 qð
mẽſura verienũ reałnò ẽ opꝰaie:ß tẽpꝰẽ mẽ ſura veri entis realis. igit᷑ ⁊c. Mi.ẽ phi phicoꝝ. qꝛ tẽpꝰẽ mẽſura mot? gpaſſio en tis realis nõẽ ens rõis.ß tẽpꝰeſt paſſio mo⸗ bilis qð eſt ens reale. igi᷑⁊ Secio. nullũ ens in aiaẽ phiſice còſideratiõis. qꝛ phicꝰ cõ ſiderat de entibꝰrealibꝰ:ß tẽpꝰeſt phiſice cõ⸗ ſideratiòis.igit᷑ nò ẽ ens ròis. Ad oia iſta poſſes rñdere.veꝝ ẽꝙ tẽp'ẽ ens reale mãlit nõ aũt foꝛmatr. Contraqðlibʒ dʒ denoiaria foꝛmali qðẽ⁊ nõa mãli.ſi igit᷑tẽpꝰ foꝛmalit᷑ ẽ abaia.igit᷑ ſimpt ẽ ab aĩa.igit᷑ ñẽ ens reale. qʒ ens reale ndẽ ſimplicit ab aia:ß h ẽ falſũ. ut ꝓbant rõnes p̃fate. igit illa diſtinctio ẽfal⸗ ſa. Rid rònes alteriꝰopinionis reſpodco. ad pᷣmãdðm ad auctoꝛitatẽ phi.ꝙ phs non vult dicere ꝙ tẽpꝰhʒ ſu eẽ reale ꝑ aiam ſed ſolũ vult ꝙ tẽpꝰhabeat eẽ numeratũ ꝑaĩam
⁊hoe cõcedo · Et hoc etiãẽ mẽs ↄmẽtatoꝛis ſuiqͥ appellat eẽ numeratũ eſſe foꝛmale ipſi⸗
tpis:ß mãle appellat entitarẽ ſucceſſiuãdep dicamẽto quãtitatis. ¶ Ad rõnẽ cõmẽtato-
ris dico cõcedẽdo maioꝛẽ accipiendo nũerũ
ꝓ eſſe nũerato. ⁊ cũ dicitꝙ tẽpꝰẽ nũerꝰ.veꝝ eſt. id ẽ ẽ res nůerata.ut habeti qphicoꝝ.⁊ ſic ſequit᷑ꝙ quãtũ ad eſſe nũeratũ nd habeat
eſſe p̃ter aiaʒ. Ad z dico ↄceſſa maioꝛe
mioꝛeſt falſa. Et cũ ꝓbat ꝙ ꝑtes tpis ſunt pteritũ ⁊ futuꝝ cõcedo. Et qñ dicis vltrap⸗ teritũ ⁊futuꝝ nõ ſůt.veꝝ eſt ꝙ nõ ſũt ĩpma- nentia:ß tñ bñ ſůt in ſucceſſione ⁊ ĩfieri⁊ ifa cto eſſe.⁊ qꝛ tale eẽ ſuificit ad entitatẽ ſueceſ ſiuoꝝ.igit᷑ ⁊c. Ad cdfirmationẽ dico ꝑ idẽ ad minoꝛẽ ꝙ ptes tpis nò ſũt ĩ pmanemiaß
hñ in ſucceſſione Nd ʒdico ꝙ minoꝛ eſt
falſa: imo cõtinuitas ipis eſt pᷣter aĩam.quia pres tpis copulant᷑ ꝑ nũc. ut habetꝗphico rũ qð hʒ eſſe pᷣter aĩam. Adꝓbationeʒqñ dicis ꝙ cõtinuatio eiꝰ ſtat ĩ poꝛi ⁊ poſterioꝛi q̃ nò hñt eſſe niſi ꝑ giaʒ. Vico ꝙfalſũ eſtim⸗ mo pꝛius ⁊ poſteriꝰpoſſint accipi in eſſentia ſua jine opatide aĩe:licet nõ poſſint accipiſi⸗ ne opatide aĩe in eſſe numerato. Ad ↄfir⸗ mationẽ qñ dicit᷑ cõtinuitas ⁊. Bicoꝙ cõti⸗ nuitas tpis.accipit plures ꝑtes quas ad inuicẽ còtinuat.qꝛaccipit pᷣteritã⁊ futuram Erqꝓbatꝙ nd· qꝛ tůc talis ps erit in fucio eſſe ⁊. Cõcedo.⁊ ið tales ꝑtes ſũtĩ ſucceſſo ne ⁊i fieri:lʒ nõ habeãt eſſe ĩ pmanenia ec eni eſt nã entiũ ſucceſſiuoꝝ ut vnů ſeqͥtqliud Ad dicit᷑. ipoſſibile eſt.&. Coce⸗ do ꝑſe hm ꝙ alicui inſit cõrinuitas ꝑſex di⸗ ſcretio ꝑ aiaʒ. hoc eſt ĩpoſſibile. Et iõ dicoꝙ tẽpꝰin eſſentia ſua diſcretionẽ nõ icludit:ſed illã habʒ ꝑ aiam. Acd qͥntã negat ↄña. quia nõ ſequit᷑ nos nõ cognoſcimꝰpꝛiꝰ⁊ poſteri? niſi ꝑ aiam. ideo ipſũ hñt eſſe ꝑ aĩa ·ſic velẽ ꝓbare ꝙ ois res haberet eſſe ꝑaiam:ſ con⸗ cludit roqꝙ tẽpꝰ hzʒ eſſe cognitũ ꝑ aĩaʒ·⁊ hoc cõcedo. Acd 6 dicẽdũ vno ꝙ ſi infiniti dies pᷣceſſerint:nõ tñ ſequit᷑ꝙ ifinitũ ſit gctu — ſempadhuc tẽpꝰ ſuccedit. Et ideo nõ eſt incueniẽs ꝙ infinitũ ſit ptrãſiũ a ꝑre ante: qð tamẽ maneat in ꝑtranſriapie poſt. Alirer põt rñderiꝙↄñs eſt falſum. Et cũꝓbatqʒinfiniti dies pceſſerũt. Bicoch no eſt verũ imo fuit dare diẽ pᷣmãamequãnul⸗ lũ tempꝰfuit. Ad vltimaʒ dicit ꝙtempus ut eit indifferens ad p̃teritũ ⁊ fururum? ad pñs eſt entitas vniuerſalis: ß iquòi accipit᷑ tĩꝓ pỹti tẽpoꝛe qð exiſtit pſentialit ĩmoru ſpiectiue. tůc eit entitas ꝑticularis. Verit= trů tẽpꝰditferat amotu.
—— — —
5

———
£2 —
5
— — 2½
—
8 ——
vtikorhwtut 3 aicnimiiuu
yin dytmymmi 3
uwyin 1 4 vlnie ni ininpi 3 p cyow
Beh en duplex opinio Pꝛima opinioꝙtẽ pendiffert a motu ꝓbat᷑ pmo. quècunq; ſũt eſſentialiter diſtincta deus poteſt vnum face re ſine alio ⁊ conſeruare. ß deus nd poteſt fa⸗
cere motũ pᷣmi mobilis ſine rempoꝛe· igit᷑ ⁊
ecundo ſic. Illa ſunt eadem eſſentialit quoꝛum ptes illa conſtituentes ſunt eedem eſſentialiter ß partes tempoꝛis ⁊ moti ſunt pmði. quia dies eſt pars eſſentialis tempoꝛiſ
Dies autẽ nihil aliud eſt q; latio ſolis ſuper
terram ß latio ſolis ſuper terram eſteſſenti-
glis ꝑs motus igitur X. Tertio ſic pꝛius ⁊ poſterius motus ſunt idem eſſentialite qð motus · ſed tempus eſt pꝛius? poſteriuſmo tus igitur tempus eſt idem eſſentialiter qð
motus. Maioꝛ patet. quia pꝛius ⁊ poſteri-
motus ſunt partes motus:modo quelibʒ ꝑf
motus eſt motus. igitur c. Muarto ſic. q̃ pñt vnam rõem menſurandi ſunt ideʒ eſſen tialiter.ſed tempus ⁊ motus ſunt hmdi.igit z. Minoꝛ ptʒqꝛ motus pmi mobilis ẽ mẽ ſura extrinſeca motuum inlerioꝝ. Bimili⸗ ter tempus ẽ menſura extrinſeca motuũ in⸗ ferioꝝ. ¶ Quitoſic. ſitempus ⁊ motus eẽnt diſtincta tñc tempus eſſet in aliquo ſbiectiue patetquiaeſt acchs. Accidens autemſine ſ lecto eẽ nõ poteſt:ß nd poteſt cſſe in motu ſb iectiue. patet quia tempus eſt mẽſura motuf iccidens autem nõmẽſurat ſbiectum ſuum quod patet quia mẽſura eſt pꝛioꝛ mẽſurato.
gccidens autem non eſt pꝛius ſhiecto.igitur
nec poteſt diciꝙ ſit in alio ſbiectiue niſiĩ pmo mobili. Ex quo ſequitur ꝙ tempus et
motus ſint idem cum accidentia numerent᷑
numeroſitate ſbiecti. Bexto ſic. Muecun qʒ ſe habent ſicut ſbiectum ⁊ paſſio ſunr ideʒ eſſentialiter.ſed tempus ⁊ motus ſunt hmõi
igitur ⁊t. Alia eſt opinio communis ſco⸗
le antiquoꝛum ꝙ motus differt realiter atẽ⸗ poꝛe. Hue ꝓbatur multipliciter pꝛiniaratio quecũq; habent diuerſacõtinuatiua eſſentia liter ilia ſunt diſtincta eſſentialiter. quia idẽ cdtinuum ſpecie non habet diuerſa continua tiua eſſenrialiter ⁊ ſpecifice diſtincta.ſcd tem pus ⁊ motus ſunt hmdi. igit cc. Mi. ꝓbat᷑. quia quarto phicoꝛum dicit phus ꝙ tempuf còtinuat᷑ ꝑmũc:motus aũt ꝑmutatũ eẽ. tẽ mutatũ eẽ eſt ſbiectiue in re que mota eſt:pa vt qm̃ res dicitur mutata ꝑ mutatũ eſſe ß in ſtans nõ eſt ſbiectiue in re que motaeſt vt pa tetꝛquia non eſt in lapide moto. ſed in pꝛimo mobil ſbieetiue.igitur ⁊c. Inſtans nõẽ idẽ rum mutato eſſe. igitur nec tempus ex ↄñti ⁊motus. Tertio ſic.ſi iſtãs ⁊ mutatũ eſſe
eſſent ideʒſequeretur ꝙ omnis res acquire
retur pmotů ↄñ̃ʒ eſt falſum. Bed ↄapbat quia res que nõ acquiri? ꝑ motũ acquirit᷑ in inſtãti. Bi ergo inſts ſit idẽ cũ mutato eſſe res que acquiretur in inſtanti acquiretur in mutato eſſe. ſed mutatum eſſe nũquamẽ niſi pꝛecedẽte motu.igitur talis res nunquaʒ ac quiret᷑ niſi motu pꝛecedẽte.⁊ ſic ꝑ ↄñs acqui retur ꝑmotum quod eſt ĩpoſſibile q Nuar to ſic. quecũq; habent idẽ còtinuãs a quocũ⸗ ꝙ; vnum hʒ ↄtinuitatem ⁊ reliquũ.ß mot?ha bet cõtinuitatẽ a maguitudine vt patet qui- to phicoꝛuʒ ·tempus autẽ nð.igit᷑ ⁊c. Mui to ſic tempuſeſt mẽſura qͥetis vt habekquar to phicoꝝ.ß motus nõẽ mẽſura quietis cuʒ
ſint pꝛiuatiue oppoſita vt dicitur quinto phi
ſicoꝝ. cſ Sexto ſic. idem nũquã mẽſurat ſe⸗ ipſum phtet. quia mẽſura pꝛecedit mẽſuratũ idẽ aũt nõ pꝛecedit ſeipſum.ß̃ tempus ẽ men ſura motus vt habetur quarto phicoꝝ.igit᷑ ⁊c. c Bexto ſic. Tp̃s nòẽ velox neq; tardũ in quarto phicoꝛũ.ß motus ẽ velox ſiue tar dus.igit᷑ ⁊c̃. igit᷑ mot?nõẽ tẽpus. Septio ſic.tempus pmi mobiliſ ẽ idẽ realiter cũ mo tu bmi mobit· ß in eodẽ tpe in quo mouet᷑p mů mobile mouent᷑ ſeptẽ ſpẽ inferioꝛes.igit mot? ſperanꝝ inferioꝝ ẽ idem realiter cũ mo⸗ tu pmi mobit Lonfirmat᷑ motꝰſeptẽ ſperaꝝ ẽ idẽ ců tpe.ß̃ tpᷣs eſt idẽ rcaliter cũ motu pꝛi mi mobilis.igit᷑ motꝰſeptẽ ſpeãꝝ erit idẽ ra liter cũ motu pᷣmi mobilis quod ẽ falſũ:quia ſequeret᷑qꝙ oĩim ſperaꝝ eſſet vnus motus. ctauo motus fit in tpe:ß tempus nõfit intpe.igit᷑ tp̃s nõẽ motus. NMi. ꝓbatqꝛ ſeqᷓ ret᷑ ꝙ añ tps eẽt tpᷣs. Nono ſic. acquiſito tmio ceſſat mot?.ß acquiſito termio nd ceſſat tpᷣs.igit᷑ ip̃s nõẽ motꝰ. Becimo ſic. nulla pa paſſio idẽtificat᷑ cũ ſbo:hãc ꝓbaui. v.q. fo oꝛphiriũ qꝛ alias ꝓpa paſſio pꝛedicare tur iq̃le eẽnale ſiẽ dr̃a qðõẽ 5 phmi.vꝰtopico rũ.ß tpᷣs ẽ paſſio motꝰexqphicoꝝ.igit᷑⁊c.
qcũq; ſũt ſepabiliai actuali exña ſũteſ⸗
ſenrialit diſticta.ß tpᷣſ⁊ motꝰſũt hmði. igi᷑⁊?c mi. ꝓbat. Tũqꝛ deſtructo motu oia qeſcũt. qm̃ fmoto vno oppoitoꝝ de necitate
oit᷑⁊ reliquũ.ß ᷣmanẽte qete fmanet pᷣs qꝛ ois qeffit ĩtpe ex vophicoꝝ igit⁊c· Tũ ⁊qꝛ deſtructo motu manß dieſ. dieſãt ẽipᷣs. igit deſtructo motn manet ip̃s.)⁊ qᷓcũq; hñt diſtictas diffiões qͥditatie ⁊ eẽnalit illa diſtin guũt᷑ realit.ß ip̃s ⁊ motſũt hmoi igit vcmi· pbat qꝛmot?ẽ actꝰẽi ĩpotẽipᷣs ãt ⸗ mẽſuã motꝰigit᷑ ⁊t]ʒmotꝰtiʒ ſ ſe mltaſ ſ pẽſ.ß tp̃s ñ. igit᷑ ip̃s ñẽ mot? 4psep ſe q̃nti taſotinua.pʒ ex textu.ß motnẽ q̃ntilas ꝑ ſe vt hẽt.v mechaphiſice. caꝰ de q̃nto. igit ⁊c

—————
——— ——
—————.———— 2 *—— X—————————
5—
———
Ad ratðnes alterius opinionis. ad pꝛimã dicendũ ꝙ minoꝛeſt falſa:licet motus nõpof
ſit eſſe ſine tempoꝛe:tñ tempus poteſt eſſe ſi⸗ ne motu:quia politoꝙ deus faceret pꝛimum mobile quieſcere:tunc adhuc tempus eẽtqẽ etiam menſura quietis ſicut ⁊ motus. Rli ter reſpõdent al negando aioꝛem. quia
deus non poteſt omnia diſtinctaeſſentialiter
ſepare ab inuicem ⁊ hoc ꝓpter nęceſſitatem
ↄnexionis eoꝛum ad inuicem. Ad ſecũdã
negetur Minoꝛ. Ad ꝓbatònem dicendum ꝙ quando dicitur dies eſt latio ſolis. ꝙ ibi eſt pꝛedicatio cauſalis non foꝛmalis vel qu dita
tiua id eſt dies cauſarur ex latione ſolis. vnð latio que eſt pars motus nũquam eit ꝑs eſ⸗
ſentialis tempoꝛis. ſ Ad tertiam neget᷑mi⸗ noꝛ. quia temp?ñ eſt pꝛius ⁊ poſterius motꝰ Ad quartam nego minoꝛem.ad ꝓbatõeʒ dicendumꝙ licet vtrunq; menſuret extrinſe ce:ramen aliter ⁊ aliter. Md qutã negetur minoꝛ immo tempus eſt ſbiectiuum in motu pꝛimi mobilis. Md impꝛobatõnem dicẽdũ ꝙ menſura pꝛeeẽdit menſuratum via cogni⸗ tioniſ non autem via exiſtentie ⁊ ideo tempꝰ inquantum eſt menſura pꝛecedit motum? ñ econtra. Ad ſextam dicendum ꝙ Naioꝛ eſt falſa immo ex hoc ꝙ aliqua ſe habẽt vt ſb⸗ iectum ⁊ ꝓpꝛia paſſio arguitur diſtinctio eo rum realis. quia ſbiectum eſtcauſa paſſionis non ſoluʒ ĩ inferendo ſed etiam in eſſendo vt ſupꝛa poꝛphirium declaratum fuit. Werit Trigeſimotertio. Vtꝝ nũc di ſtinguatur atempoꝛe. ſSe hocẽ du⸗ plex opinio. Hꝛima opinio.ꝙ nũc ſiue iſtãs eſt idem cum tempoꝛe. ꝓbatur pꝛimo ſic. qꝛ ſi inſtans eſſet diſtinctuʒ a tempoꝛe:tunc eſſʒ in aliquo ſbiecto ſibi adequato.ß hoc eſt im⸗ poſſibile. NMaioꝛ nota WMinoꝛ ꝓbatur ſicut ſupꝛa fuit ꝓbataqueſtòe.xxix. de puncto. Confirmatur ſi inſtans eſſet diſtinctuma tempoꝛe ⁊ eſſʒ in aliquo ſubiecto adcquato: tunc eſſet in tempoꝛe pꝛeſenti.igitur inſtans mutaretur de ſbiecto in ſbiectũ.ↄñs eſt falſũ ꝓbatur conſcquentia quia ſi inſtans ꝙẽ ho⸗ die in tempoꝛe pꝛeſenti cum illud tempus pᷣ ſens non ſit cras.igitur cras non erit in alio tempoꝛe pꝛeſenti.⁊ ſic mutatio eſt de ſpiecto in ſbiectuʒ ß hoc eſt impoſſibile quia accidẽſ non migrat de ſbiecto in ſiectũ. Secũdo ſic. Si inſtans differt a tempoꝛe ſequeretur ꝙ deꝰñ poſſit facere tempus exiſtere niſi ne ceſſariofaceret exiſtere res infinitas ſʒ ſe to tas diſtinctas.ſed hoc eſt impoſſibile.igitur 2conſequentia patet.quia in tempoꝛe ſunt infinita inſtantia. Tempus auteʒſine inſtãti
Queitio
eſſe non poteſt. igitur exiſtente tempoꝛe exi
ntent inſtanja infinita ſed hoc eſt impoſſibile
igitur&. ſ Tertio ſic. i inſtãs ditferrʒa tempoꝛe:tinc eſſet ialiquo genere per ſe. q eſt res poſitiua · ſed in nullo genere poteſteẽ quia maxime eſſet in gencre quantiratis. qð non quia nõeſt diuiſibilequod competitq̃n⸗ titari per ſe.igitur ⁊c. Muarto ſic. Dmis res eiuſdem ratònis deus poteſt conieruãe in rerum natura diſtinctas ab omnibus alhſ
rebus que non ſunt tempoꝛe eſſentialiter. ð
omnia inſtantia ſunt eiuſdem ratònis ⁊ ſunt diſtincta a tempoꝛe ſᷣm te. igitur deus poieſt facere in rerum natura omnia inſtantia exi-
ſtere tempoꝛe non exiſtente ⁊ ſic omnia inſtã
tia pꝛeterita getu poſſent exiſtere. quodẽ im poſſibile. Muimo ſic. Si inſtans diſtin⸗ guereiur a tempoꝛe tunc deus poſſet ſepa⸗ rare inſtans a quocuyq; ſbiecto:ſed hoc ẽ im poſſibile. igitur æ. ſ Alia eſt opinio cõmu⸗ nis ſcole antiquoꝛum ꝙ nunc ſiue inſtans di ſtiguatur atempoꝛe. ꝓbatur pꝛimo ſic quod accidit tempoꝛi non eſt tempus.ſed nunc ac- cidit tempoꝛi vt patet quarto phicoꝛum.igi- tur&. Becundo ſic. Inſtans eſt diuiſibi le.ſed tempus non eſt indiuiſibile. igitur tem pus non ei inſtans. Mioꝛ ẽ phi ſexto phi ſicoꝛum Minoꝛ eſt nota. quia tempus ẽq̃n tiras. Tertio ſic. Terminus tempoꝛis p⸗ teriti vltra quod nihil eſt nõ eſt pꝛeteritum⁊ terminus futuri vltraquod nihil eſt illiꝰfu⸗ turi non eſt futurum.ſed nunc eſt hmõi. igit ct. Uaioꝛ. quia terminus eſt indiuiſibile t minans.ſed nec pꝛeteritum nec futurumſũt indiuiſibilia.igitur ⁊. Muarto. Inſtans continuat partes tempoꝛis ⁊ ipſuʒ tempus igitur non eſt tempus.conſequentiaphatur quia alias idem continuaret ſeipſuʒ: Mui to. Tempus eſt menſura motus ſed inſtans eſt menſura motus.quia nullus motus fit in inſtanti. igitur inſtanſ non eſt tempuſ. ſ Se xto ſic. Tempus componitur ex tempoꝛib
ſed rempus non componitur ex inſtantibus
igitur tempus non eſt inſtans. Septimo ſic. Qediũ diſtinguitur ab extremis: ſed in
ſtans eſt medium tempoꝛis. igitur diſtingui
tur a tempoꝛe. Maioꝛ notaquia alias medi um non eſſet medium ſed extremum. ¶Oc
tauo. Inſtans eſt menſura mutatieſe:tem
pus non.igitur inſtans non eſt tempus · Ad rationes alterius ↄpinionis reſpon⸗ deo.ad pꝛimam dico. ꝙ Minoꝛeſt falla: im⸗
mo inſtans eſt ſubiectiue in vnitate pmimo⸗ bilis:⁊ non in tempoꝛe pꝛeſenti. ſed ſolumco
pular partem pꝛeieritam cumfutura.
nml
wlnnog
4
immnpxpr⸗
mnwick numiuſu unituol vnn enpor
ansumu b. undusn
iuminnm umnbt iwuſune imnr ncett

——
—
—— —
mnenctimm i
cnim
ninumm nhi d No Tan*
2 —— *— k 3 [—
XXXlIll.
Ad conkirmationem dico · ꝙ maioꝛ eſt fal
ſu. quia inſtans non eſt biectiue in tempoꝛe
pꝛeiemtiſed copulat pꝛeteritum tempus ad futuꝝ. ⁊ ſic non ſequitur ilð incbueniens qð tu obciſ·ſ. ꝙ mutetur de ſiecto in ſbmſicut etiam punctus nonẽ ſbiectiue in linea: heſt terminus linee. ¶ Ad ſecundam nego maio rem.⁊ cum dicitur ꝙ in tempoꝛe ſunt infinita inſtantia dico.ꝙ verum eſt kmrõnem non q̃t
ßm rem.immo in toto tempoꝛe nõ ẽ niſi vnů
reale inſtans. Ad tertiam dicendũ ꝙ iſtãs ẽ in genere quantitatis non ſicut ſpecies vel
genus: ſed ſicut terminus ſpeciei vel generiſ
Ad quartam dicendum. ꝙ argumentũ aſ fumit falſum.viʒ ꝙ multa inſtantia ſint in tẽ poꝛe immo ſolum eſt vnuz inſtans in tempe
quodſemper exiſtit: ſie non fequitur ilud impoſſibile quod tu infers. ¶ Ad quinraʒ cõ
cedoq; deus poteſt ſepare inſtans a ſbiecto: nec includit contradictõnem. Aliter põt rñ⸗ dericſicut deus non poteſt ſeparare temp? amotu: ita nec inſtans a mutato eſſe qð men ſurat ꝓpter neceſſitatem eſſe ↄnexionis ip̃o rum in ſecũdo mõ dicendipꝑ ſe.
Veritur Trigeſimo quarto vtrum eẽ
ſbe conuptibilis menſuretur tpe. Hãc qüeſtionem mouet herpheus quotlibero ſe⸗ cũdoqueſtõe.x ¶Mꝛocuius declaratòe notandumqꝙ ingeneraiieltduplex duratio. ſſucceſſiua ⁊ non ſucceſſiua. Buratio nd ſuc ceſſiua diuiditur in quatuoꝛ.ſcilicet in eterni tatem ⁊ cuum in nunc tempoꝛis diſcreti⁊ in nunc tempoꝛis continui. Buratio autem ſucceſſiua diuidit᷑ in duas.ſ.in continuamet diſcretam. Suratio ſucceſſiua ⁊ non ſucceſſi ua ita differunt. quia duratõ ſucceſſiua ex na tura ſua habet duratõnem intrinſece. Non
ſucceſſiua autem non habet. Sico autem ex
naũa ſua quaſi aliquid ſuccedat alicui ꝑ acci dens ⁊ non ex natura ſua tali non competit
pſe duratio ſucceſſiua.verbi gratia ſe exiſtẽ e aliquo quanto interueniat albedo inter qᷓ;
titatem ⁊ albedinem vel ſucceſſionem vnius
vel ſucceſſionem alterius non eſt per ſe ſuc⸗
ceſſio. quia quantum eſt de ſc ſimul poſſũt ſta re in eſſer infieri. Sico autem intrinſece.qꝛ duratio indiuiſibilis que ex ſe nullam ſucceſ ſionem habet extrinſece poreſt coexiſtere al teriduratõe ſucceſſiua:ſicut eternitas poteſt coexiſtere toti tempoꝛi ⁊ nunc tempoꝛis diſ⸗ cretipoteſt coexiſtere toti ipſi continuo. Succeſſio diſcreta t continua ſic differũt quiaſucceſſio continua conſiftit in ſucceſſiua ucceſſione eiuſdem actus numero. Et taliſ ſucceſſio vocatur ꝓpꝛie motus. cuius dura-
tio eſt ucceſliua continua? pertinet ad tẽp⸗ ↄtinuuz. Muratio vero ſucceſſiua diſcreta cõ ſiſtit in ſuceeſſione ſucceſſiua circa idem ſbie ctum diuerſoꝝ actuum incòpoſſibilium quo rum quiſq; in ſua ſucceſſione eſt diuiſibiis. ſicut patet in actibus intelligendi qudꝝ vnꝰ ſuccedit alteri quilibet tamen in ſe ⁊ eius ſuc
cceſſio eſt indiuiſibilis.⁊ iſta duratio pertinʒ
ad tempus diſcretum. Nec ſolum eſt ibiq̃n⸗ titas diſcreta que eſt in numeris loquendo ð quãtitate diſcretaeſſentiaꝝ que tñꝓpe ndeſt qntitas.ß etiaʒ eſt ponenda quantitas diſcre ta que eſt tempus quia non ſolum ibi eſt dãe pluraq?duo act? funt pluẽs qᷓ; vnus:ß eriãẽ ibi dare plus ⁊ minus durgre quod pertinet ad tempus diſcretum. ¶ Suratõnes nõ ſuc ceſſiue ſic ditferunt quia eternitas ⁊ euuʒ de quoꝛum ditferentia non loquimur nunc dif⸗ ferunt a nẽtempis diſcreti uel continui.quia in eternitate ⁊ euo non ſolum ndeſt intrinſe ce aliqua ſucceſſio continua vel diſcreta ſed neq; eit ibi aliquid indiuiſibile ſuccedens alte ri:nec aliquid indiuiſibile terminans ſucceſſi onis. quia talia non ſunt niſi in illis que cir⸗ ca idem ſubiectum habent eſſe ⁊ ſunt incom poſſibilia ſalti ſimul eſſe in illo vel ſaltim eſſe aliquod còtinuũ vnů ſucceſſiuũ cuius indiui ſibile eſt terminus eius vt continui ſucceſſi- ui. Bico autem in illis que hñteſſe circa ideʒ ſpiectum.quia in illiſque fiunt in diuerb ſbie
ctis non hnt ſucceſſionem per ſe loquendo.
quia ſimul poſſunt eſſe ⁊ fieri. Sico autem cõpoſſibilium circa ideʒ quia illa que ſunt cõ poſſibilia circa idem ſpiectum ꝑ ſe non habẽt ſucceſſionem cũ ſe ſil ↄpatiant᷑ eſſe ⁊ fieri ſi dictũ ẽ de quantitate ⁊ albedine.⁊ h qᷓ;tuʒ ad nunc tempoꝛis diſcreti. Quãtũ aũt ad nunc tpis ↄtinui pateiꝙ ſe hʒ vt terminꝰ ſucceſſi
ui:ſed in eternitate ⁊ euo nd ſolũ nõẽ ſucceſ⸗ ſio intrinſeca:ſed etiam in eis vnuʒ nõ ſucce
dit aleri.vñ in eis nò eſt aliqð indiuiſibile qð ſit terminus alicuius cõtinui ſucceſſiui. nec vnum indiuiſibile ſuccedit alteri.“ Mũc ãt tpis diſcreti⁊ ↄtinui ſic ditferũt. ꝛimo.qꝛ nũc tpiſdiſcreti ñ ẽ tiꝰacxſucceſſiui ↄtinui ſi cut ẽ nůc tpis ↄtinui. Secũdo.qꝛi fucceſ⸗ ſione ↄtinui nůc ⁊ tp̃s ñ plꝰſũt qᷓ; ipᷣs ip̃m ita ꝙ nunc non facit pl'in duratõne ꝓbe ſiẽ nec pũctai ad lõgitudinẽ. In tpe autẽ diſcreto nũc fit plꝰĩ duratõe. qꝛ qðlibʒ nũc additũ facit plꝰin duratõe. Tertio. qꝛ nũc
tpis ↄtinui nõẽ ꝑs eiꝰ. qꝛ oœ& ↄtinuũ ſpdiui-
diti ↄtinuũ⁊ nũq; ĩ idiuiſibiliaſipij. nůctẽ pis diſcretiẽ eiꝑſqꝛ oẽ diſcretũ fſoluit adi diuiſibiliaſiẽ ad ꝑteſeiꝰ. His notai ſit h

oncluſio reſponlalis ad queſitum quan tum ad pꝛimam partem eſſe ſbe generabit᷑ fiue quantum ad eẽ foꝛma ſiue quãnũad eẽ totius qð hza foꝛma hʒ duratònem nũc tpis diſcreti loquendo de duraioe intrinſeca. Wrobat ppheꝰ dupkr. pꝛimoſic per locũ gditiſide. qꝛ opoꝛtet ꝙ tali eſſe coneſpõdeat vel etnitas keuũ kſucceſſio chtinua ldiſcreta knc tpis ſucceſſiui knũc tpiſdiſcreti. Nõet nitas k᷑ euñ vt de ſe ptʒ. neq; etiã duratio ſuc ceſſiua continua vel diſcreta quia in tali actu vno nò eſt ſucceſſioaliqᷓ. Nec etiaʒ nůc tẽpis cõtinui quia cuiꝑſe coneſpondet tali nd põt coexiſtere continuo ſucceſſiuo ſicut tempoꝛi uia nũc tpis non coexiſtit tpi m rõneʒ mẽ ure.igitur relinquitur ꝙ coneſpondeat nůũc tpis diſcreti. ¶¶ Secundo hoc idem ꝓbatur ex ratõne nunc diſcreti tempis vel ſucceſſio nis diſcrete.qꝛ illð nũc reſpicit id quod in ſe eſt indiuiſibile cui aliquid natũ eſt ſuccedere in eodem x ipſum natũ ſuccedere alteri. ß tat actus eſt foꝛme generabilis ⁊ coꝛꝛuptibilis. igitur&. Maioꝛ patet ex rõne můc tpis di⸗ ſcreti. NMi. faciliter paret quãtũ ad tres par
tes. pᷣmo qᷓtũ ad illam.ſ. in eſſe ſbe generabit
⁊ coꝛꝛuptibilis non kit ſucceſſio aliqua. quia nullus ponit talem ſucceſſionem. nec etiam i eius ſufceptione. quia introductio foꝛme ſba lis fit in inſtanti.⁊ ei poteſt ſuccedere gliquid rale incopoſſibile cum eo circa idem ſbiectuʒ uia vna foꝛma ſbſtantialiſ in eadèẽ mã ſucce it alteri⁊ ẽ incompoſſibilis ⁊ ſic patet cõclu ſio. ¶Wontra iſtam ↄcluſioneʒ obicit Mꝛi mo ſic. Actus vniꝰ poteſt aliqñ ꝑpetuari ali qñ nõ igitur talis actus nõ haber per ſe. ante cedẽs ꝓbat de actu beatifico. a¶ Becũdo ſic. actus pmus ⁊ ſecũdus nò hñt eandem men ſurã vt videt᷑.ß actus pᷣmus eſt eſſe ſbſtantia le:actus ſecũdus eſt eiſe accñtale.⁊ nũc tpis diſcreti coꝛꝛeſpondet operatõicreature. igi tur tale nnc nõ couñ̃debit ipſi eſſe ſbſtanti gli.¶ Tertio ſic quia hm te nůc tpis diſcreti mẽſurat actum cui ſucceditalius actus circa idem ſpiectum manens cũ vtroq;.ß eſſe bſtã tiale nd hʒ aliquid ſuccedens ſibi circa idem ſbiectum manens ideʒ cũ vtroq;. igi?⁊c.mi. ꝓbo quia ſm actus eſſendi ſſtanriat videt᷑ ipſa ſba.ßᷣ coꝛꝛupto eſſe non manet ipſa cadẽ ſa. igit᷑&.¶ uarto ſic. quia actui cui nõ de neceſſitate ſuccedit alius non coꝛeſpõdet ſilis mẽſura ſicut illi cui de neceſſitate ſucce-
dit auius.ß actui inelligendi ⁊ volendi crea⸗
ture non de neceſſitate ſuecedit glius actus:
Zlctui vero ſᷣſtantie coꝛꝛuptibilis de neceſſi
rate ſuccedit alius actus.igitur&.ß vnicui⸗
Mueſtio
q;actui volendir intelligendi ple acceptore ſpodet nůc tempoꝛis dicreti.igitur tale nũc modo coꝛeſpondet ſicut ꝓpꝛiamenſura ipſi eſſe be gñabiłac coꝛꝛuptibili.¶ Muimoſic quia ſᷣm te quot ſunt motus tot ſunt ſucceſſi ones:ʒ tẽpus nihil aliud videt᷑eſſe qᷓ; ſucceſ ſio exiſtens in motu.igitur ꝙ tales mutatõ⸗
nes pñt eſſe ſimul tot tempoꝛa eẽ poſſunt ſit quodẽ cõtra phm quarto phicoꝛum. Ad pꝛimum hoꝝ reſpondet bpheus.ꝙ ſi accipia
tur euũ ꝓ menſura indiuiſibili actus cui nõ
ſucceditꝑ ſe alius oppoſitus faciens ſucceſi
onem cum eo diſcretam ſic talis actus ſiuep petueturſiue non mẽſurat᷑ euo. quia talis ac tus non eſt in potentia ad oppoſitj actũ licʒ
bñ̃ ad buatõnẽ gctꝰ cui pꝛiuationi pſe noncò
petit ſuececere ſucceſſione diſcreta cumnon ſit qͥd poſitiuũ.quia pꝛiuatio nullũ nũc habet
⁊ ſic nũc puatònis nõ põt ſuccedere ſucceſſi
ue ⁊ diſcrete ipſi nůc actus coꝛupti. Biaũr euũ accipiat᷑ ꝓ menſura indiuiſibili eoꝛumij
de facto ſunt perpetua.tunc actus talis eoꝙp
nõẽ ppetuus non haberet euũ ꝓ menſura⁊ hoc intelligitur de quocunq; actu. Piigitur accipiatur euũ pᷣmo mõ erit mẽſurs intrinſe ca talis actus qͥ eſt in potentia ad puatònem actus.ſi autem eſt in potentia ad oppoſitum actum circa idem ſm:ſic menſurs eius itri⸗ ſecgẽ nũc tempoꝛis diſcreti. Nam nůc tpis
diſcreti vno mõ poteſt dici menſura ilius ac tus qui nõ habet in ſe nec cũglio fucceſſionẽ
dato etiam ꝙ ꝑſe nõduret. Si aũt aliquis ac
tus cui natus eſt ſuccedere alius ꝑpetuatur
de facto licet de facto menſuret᷑euoꝛtñ ßᷣmrd nem ſpecificã natus ẽ mẽſurari nůc tpis diſ creti.¶Ad ſecũdã reſpondet idem dicẽs ꝙ ad ꝙ aliqui actus menfurentur aliquamẽ ſura non refert vtrum ambo ſint actus pmi vel ſecũdi vel vnus ſit actus pꝛimus ⁊ aliac tus ſecũdus:veletiam vnus ſit ſbalis ⁊ aliu gcctalis:dummõ ↄueniant in ſitimõ durati onis. Vnde in angelo eſſe ſbale ⁊ etiamiin⸗ telltetiuo vtrunq; mẽſurant᷑euo· Ad terti am dicit ꝙ ad hoe ꝙ aliqui actus habean ſuc ceſſionem diſcretam ad inuicem non refert vtrum illud circaquod habent eſſe ſit ens ac
tu el in pura potentis: ſicut materia pꝛima
circa qus ſuccedunt due foꝛme ſpales.⸗ A
pbatònẽ mioꝛis dðm ꝙ iſaeẽ chſedtipſam ſoꝛmãr iʒ torũ qðẽ fůdamẽtũppiquũ ipu exiſtẽtie kʒ illoſqͥ ponũt exiſtẽtiã differre ab eẽntia ñ maneat tñ fůdamtũ fmotũ.ſ. mã p manʒ ⁊k ſufficitꝙ qlibʒ eoꝝ mẽſuretnicte pis diſcreti Adãrtã rñdelci talibus fm aptitudines eſt ſucceſſio: quiaſunt oppoſui
nnnmn nben wi — um hinn vinn
nini
imnmn
minnmhc
nnratincht e
miinpn timn/ Rii mPn n ymi inwimin

„
E
S ——=—— S——
vnhum
orn ¶un
irnnn
riroknnf
icunmi
* —„ „
actus nati fuccedere circa idem Si autẽ de facto virtute diuina fierʒ ꝙ aliquis talis act ppetuaretur talis actus de facto menſura- ketur euo ſicut dictum eſt ſupꝛa · ¶ Zidquin ram dicit ꝙ ſi accipiatur tempus impꝛopꝛie quacunq; ſucceſſione exiſtente in motu.ſic plura tempoꝛ poſſunt eſſe ſimul:nec hoc im vobat phus quia conſtarꝙ quilibet motus eſt ſucceſſiuus ſucceſſione ſibi foꝛmaliter in⸗ perente quo ſibi competẽret circũſcripta oi lia fucceiſione. Vñ ſirotafigulimoueretur ceſſane omni motu celi:adhuc in motu figu lieſſet fucceſſio: alioquin non eſſet pꝛius et oſterius ibi. Si autem accipiatur lem⸗ us non ꝓ quacunq; ſucccſſione: ſed ꝓ ſuc⸗ ceſſione ꝑ quã iudicatur de alhſſucceſſionibꝰ pius vciminuſdurare opoꝛtet accipere vn tompus reſpectu omnium quod eſt in motu ſimpliciſſimo km vnũ motũ nuneroquiadn diůſa mouent᷑localit᷑ nofaciũt plꝰ⁊ minꝰ bm duratõnem⁊ ſic vult phus ꝙ reſpectu omni um tempoꝛalium eſt vnum tempus.ſ. ßmꝙ diuerſi motus comenſurant᷑ ſibi inuicem km plus ⁊ minus durando. Wnde illa eſt drain ter partes ſiectiuas qᷓ;ntitatis que eſt dimẽ ſoꝛ⁊ inter partes ſbiectiuas ſucceſſionis e tpᷣs qʒ partes ſbiectiue dimẽſibisſit ſũt pteſ pres dimẽſiðiſſiẽ ſũt pleſpteſ ſbiectiue itaẽt fciunt pl' ßᷣm totũ integrale· quonian vna ſola ſi coniungantur partes vero ſiectiue ſucceſſionum ſimul exiſtentium nõfaciũt plꝰ in ſucceſſione qᷓ; vna ſola. Vnde pluſt min? opoꝛtet accipere ᷣm vnam ſucceſſiouem vni us motus numero.⁊ ſic intellexit phus eſſe vnum tempus realiter reſpcũ omnium tem poꝛalium. Veritur triceſimoquinto · Vtrum re latio ſit ens reale. e iſta queſtione dduplex opinio. ꝛima opinio relatio nde ens reale:ſed ſolumſit ens ratòuiſ ꝓba tur multipliciter. Mꝛimo ſic. omis realitas coniũgens aliquaduo impeditur ꝓpler di⸗ ſanriam illoꝛum vt paret de actione ⁊ paſſio ne ſed habitudo relatõnis ↄnectẽs extrema pnullam diſtantiã impeditur.igitur non eſt realitas.ſ Secundo ſic. Vllud quodadue- nit alicui line ſua mutatione compoſitione
acditione reali non eſt res cxtra. ß relatio
ſic aduenit fundamento hm ariſtotilem qui-
tophicoꝝ ⁊ boecium pꝛimo de trinitate igit . ¶ Tertio ſic quiaeffectus foꝛmalis ipſi⸗
relenis non eſt aliud niſi vnam rem ad ali⸗ zm ferri.ß narura non fert vnam rem ad ali am:ſed intellectus/ igitnr relatio non eſt ens nature ſed intellectus. ¶ Muartoſic.
ſialique relatõneſ eſſent reales aut ille eſſem
ue accipiuntur modo vnius ⁊ numcriſicut unt relariones pꝛimi modi. Aut relatõnes que accipiuntur per modũ actionis ficut ternitas ⁊ filiatio que ſunt relatònes ſecũdi modi. Aut relatões menſurate ad menſurã que ſunt relationes tertij modi. ſed nulle iſta rum ſunt reales. igitur ⁊.Maioꝛẽ phiqͥn⸗ to mechaphiſice capitulo de relatiòe. Nioꝛ quantum ad relatõnes pꝛimi modi ꝓhatur quia ilud non eſt in re aliquid quo poſito in euitabiliter ſequitur infinitas rerũ actual.& ſi relationes que ſumuntur modo vnius et numeri ſint reales ſequitur ineuirabiliter in finitas rerum actualis.igitur ⁊c.ꝓbo mino rem quantum ad relatõnes que accipiũt᷑mõ vnius ſicut ſunt identitas ſimilitudo ⁊ equa litas. Sienim accipiamus in ſoꝛte ⁊ platone ꝙ identitas in ſit realis que dicumur idem in ſpecie ſicut foꝛtes ⁊ plato hñt duas idẽtitates ita due idẽtitates eoꝝ hẽbũt glias duaſidẽtitates cũ ſint ita e uſdẽ ſpeciei ſicut ſoꝛtes ⁊ plato ⁊ ille due alias duas.⁊ ſi ĩ infi nitũ quod eſt impoſſibile. h̊ idem ſequitur de ſimilitudine. ¶ Muantum autem ad relatõ nes que accipiuntur mõ nũi cuiuſmodi ſunt duplum triplum⁊ hmõi. ꝓbatur cadẽ mioꝛ ſic. quia ille relatõnes que in pꝛioꝛi non ſunt reales nec in poſterioꝛi:cum a pꝛioꝛi ad po⸗ ſterius deriuentur:ßᷣ relatònes iſte in toto t partibus que ſunt duplum? dimidium non ſunt in eiſ niſi ratione numeri cui pꝛius com perit. numero autem non competit realiter: ß ſolum fᷣm ꝙ ſunt in appꝛehenſione igi?& Wõfirmatur quia accepta aliqua linea ip ſaeſt duplum ad ſuum dimidium: tripla ad tertiã partem ⁊ quadrupla ad quartam par tem:t ſic ĩ infinitum ſᷣm numerum partium infinitarum.igitur ibi erunt inkinite partẽs dimidij ⁊ dupũitripli ⁊ quadrupli? ſic in infi nitũ. igitur relatõnes mõ vnius ⁊ numerinõ ſunt reales uantumad relatðnes ſecũ di uði que accipiuntm odo actõnis ⁊ paſlio nis ꝙ no ſint reales que erataltera par⸗ mi noꝛis pꝛobatur pꝛimo quia illud non eſt res veraquod nou habet aliquod pꝛoductiuum nec mediate nec immediate. ſed relatio pꝛo⸗ ducentis non habet aliquod pꝛoductun igi tur ⁊. Qinoꝛ pꝛobatur. quiaſi relatio pꝛo ducentis eſſet aliqua res in pꝛoducẽte autꝓ dnceretur ab ipſa met. pducẽte ⁊ hoc nonq rñc eſſet terminus ꝓductionis. Tumetiam quia acquiretur in patre nõ pꝛeacquiſio ali quo abſolnto. Tumquisa omneagensaße⸗ ret aliquid in ſe. ⁊ ſic non eſſet dare pꝛimum

agens aut ꝓdueeret᷑a ꝓducta.⁊ hoe etiam ð quis tůc fiius impꝛimeret in patreʒ paterni tatem quod eſt abſurdum.aut ab actione agẽ tis.⁊ hac non. quiajlia actio eſt in paſſo que
nð attingit agens. Becundo quia ilud ᷓ eſt res quod fundai᷑ ſupꝛa non rem.ſed pat⸗ nitas fundat᷑ ſupꝛa non rem.ſ.ſupꝛa pꝛeteri tum.ſ.ſupꝛa egiſſe.⁊ ſic patet ꝙ relatònes ſe cñdi modi non ſint reales. ¶Muantum ad relatõnes terti modi. ꝓbatur quia ille rela⸗ tõnes nõ ſunt reales que dependent anon re ſed relatio ſcientie que eſt menſurati depen
det a non re quia re coꝛꝛupta ſimpkr manet adhuc ſciẽtia. Rlia opinio communis ſco
le antiquoꝛuniſcilicetꝙ relatio eſtens reale realiter extra naturam exiſtens. Muodpba
tur pꝛimo ratione doctoꝛis noſtri in pꝛima
parte ſic. Muia oꝛdo foꝛmaliter eſt quedam
relario. ſed in creaturis pꝛeter operatònem
intellectus reperitur oꝛdo.quia totum vniů
f umeſt actualiter ⁊ foꝛmaliter oꝛdinatum cũ ſit effectus ſapientiſſimi ꝓducentiſ igit pꝛet operatònem intellectus relatio realiter eſt ĩ
rebus. a. ꝓbatur.quia oꝛdo ẽ ad gliud ſe
haberc foꝛmaliter. igitur eſt relatio. ↄñ̃aꝓba tur a ditfinitione ad diffinitum. Becido ſic. bi aliquid artificialiter diuiditur nð eſt polſibile:quin illud quod cadit ð diuiſione
vnius membꝛi continuatur foꝛmaliter ſb ra
tione alterius membꝛi. hoc enim eſſet còfun- dere diuiſionem ⁊ reddere eam inartificialẽ: ß ariſtotilis. viomethaphiſice artificialiter di idit ens in ens in anima⁊ i enſextra animã Et ens extra animam diuidit in ſbſtantiam quantitatem ⁊ qualitatem ⁊ relatõem&. Ex quo patet qꝛ relatio ſb ente reali continetur quoq diſtinxit contra ens in anima.igit im⸗ poſſibile eſt ꝙ quantum ad ſuum foꝛmale cõ tineatur ſb ente quod eſt in anima.ſaltim om nis relatio. quia iic piret vmumn pꝛedicamen tũ. Certio.ʒꝰ modꝰ relardis hm ꝙ phus diſtĩguit modos relatõis vmẽc.latdis. ꝑ B differt a pꝛimis duobus modis.quiapmi duo modi junt relatdnes ex parte vtriuſqʒ extremi? tertiꝰnd. Sed hoc ndeſſet niſi pꝛi⸗ mi duo modi relationis ſunt relationes rea les ex parte vtriuſq; extremi.⁊ tertiꝰ nõ igi
tur alicque ſunt relationes reales.h flaorale
ẽs fale.igit aliq̃ ſũt flatões reales. Muar⸗
to ſic. ulla foꝛma poteſtdiſtinguere niſi ᷣm ſuam foꝛmalem ratdem.ſed pe te omnis re latio quantũ ad ſuum foꝛmale eſt ens ratòis
igitur nulla relatio diſtinguet niſim rõnem ſed perſone diuine folum diſtinguuntur ᷣm
rciatònes.igitur perſone diuinẽ ſolum diſti
guuntur fm ratõnem quod eſt hereſis ſa ſ Muito ſic. ſituiudoẽ flatio bmi—
Em phmquinto mẽ. ſed ſimilitudoeſtens
reale. igit relaðẽ enſfale. mi.ꝓbatur quiaſe cluſa omni intellectõne lapis magis eit ſimit lapidiq; homi. igitur eſt iimtiis. ſequentia Patet· quiaomnis cõparatiuus pꝛeſimit po ſitiuum. Maioꝛ etiam notg. quia ſimilitudo realis eſt ad aliud ſe hfe: ſſchextoſic pꝛinci piatum dicitur relatiue ad pꝛincipium cis creaturaẽ pᷣncipiataadeo.igit᷑ ois ereatura refertaddeũ ß ois creamũaẽ pᷣncipiatagðo pʒ rẽ igit refert ad ipſum łm rẽ. ſed hocndẽ niſi rekrione reali. igitur relatio eſt reais. ma. bncipat ẽ ipſr anguſtini in quinto ſihꝛo detrinitate cg.xi. ¶Beptimo ſic.paſſioent realis eſt ens reale. ſed par ⁊ impar? alie p poꝛtiones nũoꝛum ſunt paſſiones numeri aue eſt ens reale.igitur ⁊t. Mi. ꝓbati qꝛ ariſmetricatractat de iſtis paſſionibus nje· riſed hoc non faceret niſi eſſent entiaredlia Conſtat autem ꝙ iſte ſunt relatònes ·igitii que relationes ſunt rcales. ſnhctanoiicni hil delectat ſenſum niſi ens rẽale. ß ꝓpoꝛtio⸗ nes ſonoꝛum de quibus eſt muſica dele⸗ tan ſenſum ⁊ ſum relationes. igitur glique relatõnes ſunt reales. ¶Ad ratònes altert⸗ opinionis reſpondeo:ad pꝛimam dicendum
ꝙ quo ad pꝛeſens aliquid poteſt alteri coniũ
gi duobꝰmodis loquendo de ↄiunctone reg⸗ li.vno mõ hm rònem cauſalitatis fundate in gctu alicuius ↄiuncti ⁊ talis coniunctò impe diiur ꝑ diſtantiam ſicut apparet ad ſenſuʒet talis relatio fundata ſuper rali ↄiunctõne im peditur ꝑ diſtantiam.⁊ talis eſt relatio ſecun di modi.non omis ſed alique. alio mõ aliqua duo ↄnectuntur ad inuicem Pᷣm ratònem oꝛ dinis.ſicut dicimus ꝙ partes vniuerſi ſintch nexe.⁊ talis coniunctio per nullam diſtantiũ impeditur.⁊ taliter ↄnectuntur rones pꝛimi mõi ſcʒ que ſunt modo vnius ⁊ mo nũi⁊ hoc vexꝝ eſtde oꝛdine ſecluſacauſalitate.⁊ verũ eit reſpcũ agentis finiti. Md ſecũdũ dõm ꝙ illa relatiq folum ꝓbat ꝙ relatio ñ ẽ tminꝰ motus ct. Jteʒ Minoꝛ etiã eſt falſa:imore latio addit aliquid realiter ad rem vtpoſtea ꝓbabitur. Ad tcrtiam dicendũ peccat ꝑfallaciaʒ equiuocatònis. Eſt eni mullipiex latio vnius rei ad alterã. vna qua res fertur ad alterã latõne localis mutatonis ⁊ talem ñ facit relatio. quia nec eſt virga nec cquuſ nec currus.alia eit latio qua res fertur ad alterã ßʒ ratònẽ cuiuſdẽ rẽdemtie realis oʒdiniſ.t ia lẽ latõnẽ relatio foꝛmaliter facit. Excluſoeĩ omi intellecu cõpante adhuc vna res tendi
t
—
S S£ 8—

unn doMmrit i
RXRXvl.
in alterã: vel tendentia conformitatiſtiã gra
dualis oꝛdinis: vel tendẽtia appetitus natu- ralis:ſicut materia appetit foꝛmã. Alia eſt la
tio qua res fertur ad alteram ᷣm rationẽ cu⸗
iuſdã ratõnalis compoſitionis ⁊ talẽ lationẽ ſolum facit intellectus.¶ Acd quartã còcedo maioꝛẽ ⁊ nego minoꝛẽ ad pᷣmã ꝓbationeʒ re ſpondeo per interemptionẽ minoꝛis. Nõei ſi ſoꝛtes ⁊ plato ſint idem in natura hũana.iõ
opoꝛtet ponere infinitas idẽtitates ſiritudi- nes vel equalitateſ. Quia in eo ꝙ dicitur idẽ ſimile vel equale eſt conſiderare? illud qð di itur equale ⁊ illud quo eſt equale. licet aute lð quo aliquid eſt equale faciat ⁊ denoiat eqᷓ krealiter ſubſtratũ ſuũæ ſuum fundamètus e alia equalitate:ſed ibi eſt ſtatus. nec vaiʒ ꝙ dicit ꝙ iſte qualitates ſunt eiuſdẽ ſpeciei ſicut
ſoꝛtes ⁊ plato.⁊ per ↄñs ita bene dicuntur ſi
miles ſicut ſoꝛtes ⁊ plato. dicenduʒ ꝙ ille due ſimilitudines aliter dicunt᷑ eiuſdeʒ ſpecieiq; ſortes ⁊ plato. quia ille due ſimilitudines di⸗
cunt᷑eſſe eiuſdem ſpeciei:non ſicut denoiabi linaſimilitudine vel equalitate vel identitate ſed magis ſicut illa quibns fit venoiatio. vnð equalitãs non eſt equalis nec ſimilitudo ſimi lis: ſed eſt ilud quo aliquid eſt ſimile vel equa le. Picut quantitas non eſt quanta:ſed ẽ illð quo aliquideſt quantum.¶Ad⁊pbatio nẽ de relatiõibus ſcði moi qm̃ pꝛout ꝙ relatõ
neſque in pꝛioꝛi non ſunt reales.nec in poſte
rioꝛi⁊ẽ dicẽdũ ꝙ par ⁊ impar ⁊ alie relarões numeri conſequètes ⁊ ꝓpoꝛtiones numero⸗
rů ſunt reales cum de eis tractet nò logicus
ſed ariſmetricus. Et falſum eft qð aſſumitur ꝙ numerus pꝛout ipſum cõſequũtur iſte rela tioneſ ſint ab aia. qꝛ circũſcripta aia q̃tuoꝛeſt duplum binarij. ¶ Ad cõfirmatiðem dicẽdũ ꝙeo md quo ſunt in cõtinuo infinite ꝑtes eo modo ſunt ibi infinite relariones: ß infinite ꝑ tes non ſunt ibi niſi in potentia.igitur etiam ſi relationes. Ad illud quo arguit de rela tione ſchi mõi. Ad pᷣmã dico ꝙ ſi illa ratio va leret aliquid ipſa pꝛobaret ꝙ locus realiter non eſtlocus: ſed ſolum hm rõnem:qꝛde non loco fit ocus per ſolã ꝓductiðeʒ coꝛpoꝛis cõ tenti inß aaliud coꝛpꝰ. Similiter ꝓbat ꝙ foꝛ ma non ſit foꝛma ſᷣm rem:ſed ſolů ßᷣm ròem. Sienia deo ꝓducatur actꝰ ſubſtãtialis ſiue
au inellectiua ſiue materia hodie ⁊ cras ꝓ⸗ ducacur materia ſub illo actu ſali certuʒ eſt ꝙlit foma⁊ ſine pductione noua: quia nihil
ibi nouũſti pduc᷑ niſi materia ⁊quõ iſte ſol
uet iſtamrdem eodẽ modo ſoluã ⁊ fuam. Bicendum ergo ꝙ dfa eſt inter res quaꝝ es
chliſtit in quodã ſimplici eſſe pꝛeciſe ⁊ inter il las quarũ eſſe cõſiſtit inquo 43 poſito vel copulato. Quia ille res quarũ eſſe cõſiſtit in qaãeſſe ſimplici vel abſoluto nõ pñt de nouo eẽ qui mediate vel dnediate pducãt᷑. Tñ res quaꝝ eſſe cõſiſtit in quodam cõpoſito alteri vel alteri copulato non opoꝛtet ꝙ de nouo ꝓ
ducant᷑ mediate vel imediate ſʒ ſe:ß bñ opoꝛ
tet ꝙ ſub diſtinctiòe. videlicet ꝙ ipfum vel al terũ ꝓducatcui copulant᷑. Et põt vificari ꝙ mere de nouo habeat eẽ copulatũ itaꝙ nõp⸗ us noꝓductõe ſui ſedꝓductione alteriextre micopulatũ ſicut exemplatuʒ eſt de materia
de nouo pducta ſub foꝛma antiqua. Wodo
aũtſic eſtꝙ ratio foꝛmalis reiardis cõſiſtitiq dameſſe copulato alteri extremo. Et ſic ptʒ quid dicendũ ad obiectiones illas. Ad ⁊
dicendũꝙ paternitas ⁊ filiario non fundant᷑
ſupꝛa non rem ſed ſupꝛa veram rem. paterni tas eni in patre fundatur ſupꝛa potẽtiã ga tiuã vel ſupꝛa ſuppoſitũ hñs potentiã gpati
iuã hñtem filium ꝓductũ. Bimiliter filiatio
fundat᷑ ſupꝛa naturam acceptã p generatio⸗ nẽ a patre vel ſupꝛa ſuppoſitũ hñs naturam ꝑ generatiòem.¶ Q⸗ alt dicit phusꝙ hdi⸗ citur pater qʒ genuit.ille vero filiqꝛ genitus eſt qꝛ non dixit ꝓ tanto ꝙ illa actio vei paſſio
tranſiens ſit füdamentũ paternitatis ⁊ filia-
tionis.ß hoc dixit ꝓ tamo. qꝛ natura illa q̃ eſt fundamẽtum filiaiiõis opoꝛtet ꝙ ſit accepta ꝑ generationẽ ⁊ ſimiliter ꝙ potentia genera⸗
riua cõicet naturã ꝑ generationẽ. Actio ergo
illa tranſienſ bene eſf mediũ cõicandi: ſed nõ
eſt ratio fundandi ſicut ⁊ motus ⁊alteratio
pᷣcedens. ⁊ ideo eſt fallacia ↄtis in argumen to. ctio tranſiens cõcurrit ad generationèẽ iſtamigit᷑ ſicut fundamentũ.non ſequitur.qꝙ oteſt alio mõ cõcurrere.videlicet ſicut ratõ undandi a Ad vltimũ contra relatiõem ter thmodi dicẽdũ ꝙ coꝛrupto ſcibili relatio ſcie ad ipʒ etiã coꝛꝛũpit᷑:nec ſcia depẽdet realiter a ſcibili in facto eſſe:ſed bene in fieri vt ſupꝛa poꝛphirio declaratũ fuerit ad longũ. Werit᷑triceſimoſexto vtx entis ad non ens ſit relatio realis. In iſta qõne duo fanent᷑ · bmũ vñ habeat relatio ꝙ ſit realis
Everit de queſita.¶ Quãtũ ad pmů pono
q̃tuoꝛ cõcluſiones. Pꝛima cõcluſio. Id rela tionẽ realẽ requirit᷑ fundamẽtũ reale. ꝓbatur MQuia cũ ipſa relatio modicũ habeat entitat vt ipſe ↄmẽtatoꝛ dicit gephicoꝝ. Erppter h dixerũt qͥdam ꝙ ipla relatio nõerat niſi qͥdaʒ =intentio.ideo dicit habere fundamẽtuʒ.qꝛ füdamẽto ne cadat in oino nihil.⁊ quia n iamenitũ eſt aliqd relatiõi pᷣſuppoſitũ

manẽs cũ ipſa:ſed ilud qð eſtðen⸗ ſinipli non põt phibere aliud nẽ cadat in oino nihil necpt ealiqd pᷣſuppoſitũ alteri. igit᷑ oĩno ni⸗ pil vei nd ens non põt eſſe fundamẽtũ relatò nis realis. opoꝛtet ergo ꝙ fundamẽtũ relatò nis realis ſit aliqð ens ex naturã rei- Zſic Nuia nõ minoꝛis entitatisẽ fũdamẽtũ qᷓ; fů
datũ:ſed relatio realis eſt qðdaʒ ens reale vt
pbatũ fuit in pᷣcedẽti qðe. igit᷑ opoꝛtet ꝙ fun⸗ damẽtũ eius ſit rcale zacõcluſio.relatio re alis requirit terminũ diſtinctũ realiter:ꝓba⸗ tur qꝛ ſicut ſe habet relatio ad aliud:ita ſe ha bet relatio realis ad aliud realiter:ß oĩis rela tio inquãtũ relatio eſt ad aliud ſe habere. igi tur omnis relatio realis inquãtũ relatio rea- lis eſt ad aliud faliter ſe habere. ⁊⁊illud re quirit ad relatiòeʒ realẽ neceſſariò cuiꝰoppo ſitũ tollit relatiõem realẽ:ß idẽtitas realis p cẽntiã termini relati cũ relaroad iðmtollit re atidem realẽ. qꝛ eiuſdẽ ad ſeipm nõeſt relatò realis demetha.igitcc.j ʒochcluſio rela
tio reaiis eſt oꝛdo realis eiqð refert᷑pipſam
accipiẽdo largo modo oꝛdinẽ ⁊ nõðvt eſt relatiõis. Pꝛobat pmo. Muiaſicut ſe habet relatio rõnis ad oꝛdinẽ rõnis ita relario reat
ad oꝛdinẽ realẽ:ß relatio rõis eſt quidã oꝛdo
rõnis eius qð refertꝑ ipſam ſicut patet de de xtro in colũna. igitur relatio realis eſt quidã oꝛdo realis ei'qð refertper ip̃am. ¶ ⁊qʒ in⸗ ter perſonas diuinas eſt quedã realis relatò ß relatio realis pſonaꝝ eſt oꝛdo realis earuʒ inter eas enim eſt oꝛdo nature nò quo alter ẽ pꝛius alteroß ĩ quo alter eſt ex altero vt diẽ augꝰ. ⁊cõcluſio ꝙ illud qð realiter refert ad aliud ex natura fundamẽti habeat oꝛdina riad extremũ.patet. quia oppoſitoꝝ opoꝛt aſſignare cauſas oppoſitas: cauſa quare in ʒorelatiuoꝝ menſura nð refertad menſura- rũ realiter eſt. Quia menſura ex natura fun damemti nð habet oꝛdinariad menſuratũ: im mo eſt extra oꝛdinẽ ipſimenſurati. igit illud ö refertur realiter ad alterũ ex natura fun⸗ amenti habet ꝙ realiter oꝛdinet ad ip̃m · Si enĩ negatio eſt cauſa negarionis:⁊ a rmatd eſt cauſa affirmatiõis. Quãt ad ⁊? de q̃ ſito ſcʒ ſcienduʒ ꝙ de ẽſt duplex opinio. Pꝛima opinio dicit ꝙ ens ad nò ens eſt rela tio realis.qð ꝓbant pmo ſic. oppoſitio reali ſima eſt habitudo real vł oppoſitò realiſeſed cõtradictio eſt maxima oppoſitio fmphm metha.⁊ etiã ĩ poſipᷣdicamẽtis. qꝛẽ oppoſitõ inter quã non cadit mediũ.igit eſt oppoſitio realis ⁊ habitudo realis.ſed oppoſitio realis
eſt relatio realis igit oppoſitio contradicto ria eſt relatio realis: ſed oppoſitio ʒdictoꝛig
eſt inter ens? nõ ens.igit ⁊cſ ⁊ſic. Si ills ineſt qð minus videt᷑ ineſſe. ergo illudq ma gis videt᷑ ineſſe ineſt:ß minvidetꝙ minatio realis phica ſit inter ens ⁊ nõens ⁊ tñ eſt. igi tur ⁊c.minoꝛẽ ꝓbo.qꝛ inter cetera entia rela- tio habet minoꝛẽ entitatẽ.⁊ qm̃ mutatio phi⸗ ca que ptinet ad abſolutũ· igi?⁊. Oꝛ aũt nu tatio phᷣica ſit inter ↄtradicioꝛia ptʒ ex ðphi coꝝ:qꝛ termini gñatiðis ſůt eſſe⁊ n cie. ꝙtẽ creatio eſt relatio ⁊ tñ eſt inter eſſe⁊ nihũ. qꝛ creatio eſt de nihilo ꝓductiaſʒꝰſic m phm qͥnto metha. relatiðes terti modiqᷓſůt mẽſu⸗ rati ad mẽſurã vt ſcie ad ſcibile ⁊ intellectus ad rẽ intellectã ſũt relatiðes reales licet non econuerſoꝛſed intellectus aliqñ intelligit nõ ens vel negatides. igi᷑ refert᷑ ad nõ ens vł ad
negatides realiter. qoſic. veritas ⁊ falſitaſ
ſũtqͥdã relatiðes reales cũ ſint qͥdã ad eq̃tio⸗ nes rei intellecte ad intellectũ ⁊ ſint in gĩa ſub iectiue hm phm:ß falſitas eſt diffoꝛmitas in⸗ tellectus ad nõ ens:ſicut veritas eſt ↄfonmi⸗ tas entis vel rei ad intellectũ. igit᷑ ⁊c. Qui⸗ to ſic. bonũ moꝛale conſiſtit in quads cõfoꝛ⸗ mitate ad rectã rdem⁊ malũ in difoꝛmitare ß iſta fůt velatiões reales ⁊ ditfoꝛmitas fůca tur ſupꝛa nò ens:qꝛ ſupꝛa actum malũ quiẽ nõ ens ſm augꝰ ſupꝛa ilud iohãnis pᷣmo.ſi⸗ ne ipſo factũ? nihil i.peccatũ vt malũ: igirur z. 60ſic. Inter duo albaeſt relatio realis ß hoo fůdat᷑ ſupꝛa nò ens. q vnů in quãtitate fũdat eqᷓlitatẽ. ⁊ vnñ in qualitate ſilitudinẽ:ſʒ
vnũ foꝛmaliter dicit nõ ens. puatiõem que eſt
non ens quia pꝛiuationem que eſt non ens bm phm quartometha.igitur Z.(Alia eſt opinio cdis ſcole antiquoꝝ ꝙ inter ens ⁊ non ens nõ pot eſſe relatio res is. Ad cuiꝰꝓbatio nẽ ſuppono dictũ ariſtotilis in poſipᷣdicamẽ tis ꝙ q̃tuoꝛ gña oppoſitionũ diſtinguunt᷑. qꝛ duo hůt extrema poſitiua.ſ.oppoſitio relati ua⁊ cõtraria. alia vo nõ.ſcʒ puatiua⁊ comra dictoꝛia: imo alteꝝ extremoꝝ eſt non ens foꝛ maliterꝭ Ex hoc arguitur ſic pᷣmo. relatiua poſita ſe ponũt⁊ pempi ſe perimũt:ß in ↄdi ctoꝛia oppoſitiòe alteꝝ extremũ ndeſt vt ph ꝑ ſuppoſitũ:igit᷑ nec aiteꝝ. igit nec relatio rea lis eit inter ea. ⁊Biynũ extremũ relatio nis perir⁊ relatio cũ relatio ſirvni pi fůda⸗ mẽti⁊ aiteriꝰvt termini: alteꝝ exiemn ʒdi ctiõis perit cũ foꝛmaliter ſit ndens igit⁊ re⸗ latio fundata 1 ipᷣm periʒt. igitnõ eſt re tio reglis· ʒ ic pabitudo realis poſuiuai pt eẽ ad nõhns·qʒ nibil depẽdeta nõ ente:ſed relatio realis eſt hitudo poſuiua realis. igit ndeſt ad noens ſic. conelaliuã coexigut ſe mutuo. quia poſita ſe ponũt.ß nullum ens
luinfitr⸗
tslutſe
uiint
undt mnio jiiꝛiuitelzd
tuuna
Mitiu

—
. —** —*—
xRXV.
coexigit nõens igilat. Sidicalimo ens req rit neceſſario nõ ens qꝛ ad eẽ hoiem neceſſa-
rio ſeq᷑ nõ eẽ aʒinũ. dicẽdũ ꝙens hñ reqͥrit ð ens ↄlecutiue ñ aũt foꝛmar ⁊ intriſece cũ oĩs negatio ſit extra intellectũ ⁊ rõem foꝛmalem
—
affirmatiõis ⁊ entis. i ie ad nõens eẽt relatio redlis:tůc inter ʒdicto⸗
ria eẽt mediũ.⁊ ꝑↄñs pᷣmũ pncipiũ nõ eẽfir
miſimũ qð eſtꝰ phm qemecha· ⁊ pᷣmo poſte rioꝝ. ꝓbo ↄñamqʒ illa relatio realis erit di⸗ ſticta ab extremis ſuis:cũ alteꝝ ſit nõens.⁊ ſic erit mediuʒ inter ʒdictoꝛia. ¶M̃fic.ſi hec relario ſit realis inter ens ⁊ nõ ens erit dare
he c extremis illa habebit oppoſiòeʒ ad al teꝝ extremũ.ſcʒ ad nõens. erit inter ea re⸗ ai realis.⁊ ſic in infinitũ.qð ẽ icõueniẽs.igi rAcd ròes alteriꝰopiniõis rndeo.Zid
bi diebqy maioꝛẽ falſa. ꝓboqſi oppoſitio
einquãt oppoſitioè pitudò vłrelatio re
alis růc ois oppoſitio erit oppoſitio relatius
⁊ſic cfůdarẽt ga oppoſitionũ Pi arguat᷑ oppitũ ẽ oppoſiti oppoſitũ fſpicit alið 3 ut terminum. Pico ꝙ multum refert dice⸗ re eſſe ad aliud ⁊ reſpicere aliud⁊ eſſe ad alte rum velalterius. Quia eſſe foꝛmale relatio⸗ nis eſt eſſe ad aliud vel ad terminũ oppoſitnʒ ⁊ nõ in eẽ alicui?vt diẽ ariſtorileſ in vltima dif finitiõe relatiuoꝝ coꝛꝛigẽdo pᷣmã diffinitiõeʒ datã a platone. Sicut eni potẽtia dicit᷑ pᷣnci⸗
piũ trãſinutãdi aliud velab alio vt dicit᷑qnto metha.ſic etiã potẽtia reſpicit aliud.⁊ tñ ẽ̃ ab
ſolutuz in ſcha ſpẽ q̃litatis.qꝛ nõẽ ad aliud vt ad terminũ·ſic ĩꝓppoſito oppoſitũ bñ reſpi cit aliud oppoſitũ.nõ tñ ẽ ad alið tãquã ad ter minũ relatiuũ. Et licet inter ens ⁊ nõ ens poj ſit eẽ flatio:nõ ſeqͥ᷑ꝙ reat᷑.qꝛ cõmittit᷑ fallatia ↄñtis ſic arguẽdo Ad æ vneget᷑ minoꝛ.qꝛ inter enſ⁊ nò ens ſinipliciter nõ ẽ mutatio re alis phica:ß eſt inter ens ⁊ ndens tale vt diẽ phus qnto phicoꝝ¶ Acd illud de creatione dico ꝙ creatio eſt de nihilo:ibi aũt de nõ dicit circũſtãriaʒ cãe mãlis ideſt ꝙ ip̃m nihil ſit ſp⸗ iectũ vel extremũ.ß̃ ſumit᷑ ibi oꝛdinatr.i.poſt nihil. Itẽ falſũ aſſumit ꝙ creatio dicat relatò nẽ emis creati ad nihil.ĩmo creatio ẽ actio vł paſſio trãſcendẽs vt poſtea patebit ⁊ nõ ẽ re⸗
kuo.&¶ Adʒde relatiõe menſuratiad mẽ
ſurã dicb · ꝙ qñ imellectꝰfoꝛmat ſibi cõceptuʒ de negatione vel de nihilo:tũc negatio vł nõ
ens inellectů ſoꝛtiteſſe rõis vt dicit herphe? in tratatu itẽtionũ. ⁊ ſic põt eẽ terminꝰrelati onis rois. Qñ aũt dicit phs ꝙ relatio mẽſu⸗ rati ad milurãẽ relatio realis intelligit de pᷣꝛ
MQuito ſic. Bientis
ijinitatè actualẽ ren· ↄñs efalfů igitans.ↄña
gk qꝛ cũ illa relatio ꝑ te ſit realis ⁊ non ſit
⁊pſe obiecto qð mouet itellem ⁊ eauſat actũ
itelligẽdiæ no itelligit de illoqð ſolũ termiat actũ itelligẽdi.nihil aũt ſolũ termiat actũ itel ligẽdi ⁊ nõ cãt. igit᷑⁊c.¶ E ꝓicedum ꝙ
maioꝛẽ falſa. qꝛ veritas vfalſitas ſũt ſolũrela
tides rõis. Nec ſũt in aia ſubiectiue:ß ſolum obiectiue tãquã ila q̃ cõſequũ᷑⁊? vopatides
itellectꝰ. ¶ Ad qͥntaʒ de bono moꝛalidico ꝙ multũ refert dict ꝙ aliqd ſit fůdamẽtũ ⁊ ꝙ ſit rõfũdãdi. vñ bñ relatio fũdat᷑ ſupꝛa puatiòeʒ
nõꝙ puatio fit fůdamẽtũ: ſʒꝙ ſit rõ fundãdi. Et ſiarguas.qꝛ tatdiffoꝛmitas aut fũdat ſu⸗
pꝛa actũ inquãtũ act?vel inquãtũ malꝰ nõ pe mo · qꝛ rũc oĩs actꝰeẽt diffoꝛmis.recte rõi.nec
2q ſic haberet᷑ ꝓpoſitũ. Pico ꝙ fundat᷑ ſu
pꝛa actũ malũ inquãtũ malꝰẽꝛndꝙ ly iquãtũ reduplicet cãm foꝛmalẽ:ſʒ tanquã ↄñs neceſ⸗ ſario. qꝛ malicia ↄñ̃e ↄſeqͥt iſtã difoꝛmitatẽ i⸗ actũ talẽ diffoꝛmiter factũ. cd ð vdicoꝙ rò vnitatis nõẽ pᷣuatia realiter:ſʒẽ ſolũ pua⸗
tiua ſʒ rõeʒ. Wñ ẽ dicẽdũꝙ illa vnitas ſupꝛa
quã fũdat᷑eqᷓlitas vel ſititudoẽ vnitas realis ↄfoꝛmitatis foꝛmaliter exiſtẽtis in vnoꝛ⁊ ter
minatiue in altero.
Werit᷑triceſimoſeptimo.vtxꝝ flatio cre ature ad creatòꝛẽ differat realiter a cre gura.¶ Be iſta qðe eſt duplex opinio. Mꝛi ma opinio ꝙñ diſtinguãt᷑. Pꝛobat᷑ ſic. fiatio
Fens creatũ qmaliter eẽt nihil. igit᷑ relatio re fert᷑ ad creatoꝛẽ.ſʒ talis relatio ꝑquã relatio
refert᷑ ad creatoꝛẽ nõẽ diſtictaa relatiõe. qꝛ tẽ idẽ diſtigueret᷑a ſeip̃o ⁊ relatio eẽt ſᷣm̃ relati onis.qʒ relatio creature alicuiꝰad ip̃ᷣm crea⸗ toꝛẽ no diſtiguit᷑ realiter a creatura. ꝙæſic. Si creatura referetꝑ aliud a ſe ad crehtoꝛeʒ
q̃ro ð ilio alio vtꝝ refert᷑ad creatoꝛẽ ſeip̃o v
alio.ſi ſeipᷣo: pariter ſtanduʒ erat pᷣmo.ſi aliqͥ
alio.q̃rãde illo.⁊ ſic in infinitũ. qð ẽ ipoſſibile igit creatura ſeipa refert᷑ ad deu ſʒſic. eadẽ
vðe q̃ creatuã refertad creatoꝛẽ pãliqd aliud a ſe eadẽ ròne creatoꝛ refert᷑ ad creatoꝛẽ p ali uda ſe qð ſit in ip̃o ſbiectiue. ptʒ. qꝛ vtrobiq; ẽ eadẽ rõ:ſʒ creatoꝛ nò refert᷑ ad creatoꝛẽ per
aliqd aliud a ſe qð ſit in ip̃o ſbiectiue. igi᷑ nec
—
ecõuerſo. ¶ Cõtrã iſtã opinionẽ arguitꝑ au
e dicẽtẽ. ꝙ eaqᷓ nõdi⸗ cũt᷑ ſᷣm ſbam reſtatqꝙ pᷣm accñs dicãt᷑:ßß refer ri creaturã ad deũ nõ dicit᷑ de ip̃a hm accũs: ßaccñs diſtiguit᷑ abeo cuius ẽ accñs:igit⁊t.
Alias rões qͥ adducẽt᷑ ꝓ opinione ſcoti pote⸗
ris adduck ʒ iſtã. ¶æopinio ẽ ſcotiqͥ ponit duaſoeluſiõeſ. Pꝛiscluſio. relatio ereatuẽ
ad deũ ẽ eadeʒ realiter cũ creatura. Pꝛoba
qilludðr ꝓhe eẽ idẽ cẽntialr alicuirẽatr ſine
qᷓ illud nd pot eẽ ſine Idictiòe:ſʒ relatio cea

ture ad deũ ſic ineſt creature ꝙimpoſſibile eſt cregturã eẽ ſine ea abſq; cõtradictiõe. igit᷑ ⁊. Maioꝛ pbat᷑qꝛ ſicut poſſibilitas ſepationis arguitdiſtictidem realẽ:ita ipoſſibilitas ſepa tibis arguit idẽtitatẽ realẽ. Minoꝛẽ pbãt. qꝛ qʒ põt es ſine relatiòe põt eẽ ſine rerminis re latiðis: ſʒ creatura nõ pot eẽ ſine termino re⸗ lariõis.q alias poſſet manere deo nõ manen te qeſt terminiſtiꝰrelatiõis. ⁊ſic. qð dicit vniſoꝛmiter de oœĩ alio a termid nd accidit ali cui dicto ad terminũ.ſʒ relatò creatuẽ ad deũ vnifoꝛmiter dicitde oĩeo qð dicit ad termiuũ ſcʒ ad deũ. igit nulli accidit: ſʒ illud qð non ac cidit alicui ⁊ tñ ↄuenit ſibiẽ idẽ eẽntiatr cũ ip ſo. igit᷑ relatio creature ad deũ eſt idẽ realiter cũ creatura.¶ eſic arguit᷑ ad idẽ. Bubſtãtia ßm phm ⁊metha. pᷣcedit oẽ accidẽs diffinitõ ne ↄgnitiõe ⁊ tꝑe ita ꝙ ſba põt eẽ ſine acc̃te Siigit relatio eẽt accis creature ipᷣa creatu rã poſſet pᷣcedẽ tpe talẽ relatioem. qðẽ ipoſſi bile. igit᷑ ⁊c. ⁊cõcluſio ſcoti. elatio crea- ture ad creatbꝛẽ ẽ diſticta foꝛmaliter a cregtu ra. Pꝛobatur qᷓ̃cunq; cſtituũt diſtictas ſpẽſ pñtoꝝ fũt foꝛmaliter diſticta: ſj relatio crea- ture ⁊ creatura ſũt hmõi.igit᷑ ⁊c.¶j ⁊ſic. illa diſtiguũt᷑ foꝛmaliter q̃ ſic ſe hñt ꝙ liqd attri⸗ buit vni qð ndattribuit᷑ alteri: ſʒ ip̃i relatiði at tribuit᷑eſſe ad aliud füdamẽto gůt.i.abſoluto eẽè in ſe. igit⁊c Cõtra pmã cõcluſiðeʒ ſcoti vetiã ʒ pᷣmã opinionẽ arguit ſie pᷣmo. Illud qððregiiter limitatũ ſub ãliqpᷣdicamẽto ↄſti tuens ſpẽm talis pᷣdicamẽti ẽ diſtictũ realiter aquocũq; alio nd exñte ĩtali pñto· ꝓtʒ. Quia pdicamẽta maxie q̃tuoꝛpma ſůt diſtincte res ß relatioẽ determiata ac limitata ad pdicam̃ tů relatibis:nõ aũt oĩs creatura.igi᷑⁊c. Ma ioꝛ nð.qꝛqð limitat ad determiatũ pᷣdicqmen rũ nõ pòt eẽ iqẽ oĩ altero pᷣdicamẽtoꝛß fůdam̃ tů ralis relatiõis repit in oi pᷣdicamẽto. rela⸗ tio aũt ip̃a ſolũ in p̃dicamẽto relatiõis.igi?⁊ Mi. nõ ex termis. æſic. relatiuũ p ſe⁊ab ſolutũ pſe nð půr facere ꝑſe vnũqens pac⸗ cidẽs nõẽ vnů ꝑ ſe:ſʒ creatura aliᷓ ẽ enſ abſo ſolutũ. relatio aũt ẽ reſpectinũ foꝛmali· igiiñ faciũt pſe vnũ. igit nec ſũt vnů cẽntialiter ʒʒſiſic ſeq̃ret᷑e oia eẽnt dictg ad aliqͥd:ßᷣ B ẽ falſů. igit ⁊&. talſiuas ↄñtisẽ nð· qꝛ mula en ria ponůt᷑ in pᷣdicamẽtis abſolutis:ſʒ ↄña p⸗ batqꝛ oĩa p̃ter deñ ſũt ereata⁊ referũt᷑ad ip̃m deũ ſic. ↄtenta in aliqbus ꝑ idẽtitatẽ ma gis dint in magis diſtictis ↄtinẽtib ⁊ minuſ in mindiſtinctis ↄrinẽtibꝰ ſʒ relatðes duoꝝ geneyꝝ ſcʒ ſbſtãtie ⁊ qᷓlitatis nõ plus df̃ntqᷓ; re ſatides duonꝝ indiuiduonꝝ de genere ſbſtamie. igit ñ ↄtinẽti ill generibꝑ icẽtitatẽ. Ma. nð
rqñ alĩ drnt mmagis ⁊ minquecũqʒ cõ⸗ tinent in iſtis ꝑidẽtitatẽ eti drm m magis ⁊ minꝰminoꝛpbat᷑: qꝛ ſba nõ dicit magis cre ataqᷓ; accs. ¶tẽ ſeq̃ret᷑etiã ꝙ pfeciiꝰcrea⸗ tũ ↄtinẽt ꝑfectioꝛeʒ relatiõem ad creatoꝛẽ. qʒ ẽ falſũ. qꝛ quãto aliqͥd ẽ ꝑfectiꝰ:tanto minꝰ de pendet.¶ Cõtra=⸗ vcocluſiõem que fũdat᷑ ĩ falſo fũdamẽto in illo ſcʒ ꝙ diſtinctio foꝛmat nõ eſt diſtinctio realis poteris adducẽ oĩa ar gumenta q̃ fuerũt adducta ʒ pᷣmů⁊ ⁊dictũ opinionis franciſci mayronis: qðne xli.ſup poꝛphirio· ¶ʒopinio ẽ quã teneo ꝙ relatio creature ad deũ diſtinguit regliter a fũdamẽ⸗ to Pꝛobatur pmo aücte augꝰ qͥntode trint tate caooctauo vbi dicit ꝙ oœẽ illud qð relatiue dicit dicit aliqd aliud pᷣter fũdamẽtũ:ß nõ põt dicere aliqd aliud niſiillud diſtinguat᷑ realiter ſecluſa opatiõe intellectꝰa tali:igi᷑ fundamen rů diſtinguit᷑ realiter a relatiõe ⁊ ecõuerſo. ⁊ſic. potentia pcipiẽs aliqð obiectũ nata ẽ pcipere oẽ illud qð eſt indiſtinctus eẽnrialit g tali obiecto. det᷑ oppoſitũ:tũc idẽ pcipietur a tali potẽtia ⁊ nõ ꝑcipiet᷑: ß potẽtia viſiuaꝑ⸗ cipit aliquã creaturã ſcʒ albedinẽ. igiterit ap ta nata&. ß̃ relatio ipſius ad deũ eſt indiſtin cta ab ipᷣo. igit᷑ potẽtia viſiua poterit peipere talẽ relatiõem.hoc aũt eſt ipoſſibile. igit talis relatio nõ eſt indiſtincta a creatura. ſʒſic.i eẽntialiter oꝛdinatis ſi intermediũ nõ toinci⸗ dat cũ vno extremo młto minꝰvnů extremũ coincidit ců alio extremo:ſ ens abſolutuʒ⁊ ens reſpectiuũ ſũt extrema diuidẽtia ipʒ ens x eſſe in alio mediat inter iſta. ⁊ tñ eſſe in alio nõ attribuit᷑ oĩ creature.igi᷑młto min exire mũ ſcʒ ens reſpectiuũ coincidit cũ ente abſo⸗ luto.igit relatio creature nõ erit eadẽ cũcres tura. ſic. Qñcũq; aliqua ſũt extrema di uiſionis realis qͥcquid ↄtinet᷑ ſub vno mẽbꝛo jllius diuiſiõis realis differt ab oĩ alio ↄẽto ſub alio mẽbꝛo eiuſdẽ diuiſiõis realiſ realiter ſʒ ſba ſiue quãtitas ſiue q̃litas ſůt extremare glia realis diuiſiõis emtis in decẽ genera po⸗ nẽtis in numeꝝ 5 relatidem igit qͥcquid ↄtine tur ſub relatide diſtinguit realiter ab oĩ eoqð tinet᷑ ſubalis mẽbꝛis.ſÿ relatio creatue ad deũ hrinet᷑ ſub relatiòe.cregture autẽ abſolu te ſub alijs generib? igit⁊t. Pmes iſte rões poſſůt adduciq pᷣmã opinionẽ ⁊etia⸗ pᷣmaʒ cluſiðeʒ opiniðis ſcoti Adrdes pme opi
nionis rñdeo. Ad pmã pðt dici pᷣmo ꝙ relatõ
ad creatoꝛẽ. ſj eſt illud quo aliqͥ referkadcre gridem ⁊ ſic nõ ſequitq relatioeſt fũdametu⸗
nõ eſt creata ſʒ potiꝰↄcreata nec ipa refertur
elatidis. veldicẽqůcꝙ relatio ſeipla foꝛmalit
refertad creatoꝛt: alia aũt ſubicctiue referũt

ni h
w rumiün cRnirnnt iti
ʒa relatiõe. Adæprʒꝑ idẽ. q ereaturg relert᷑relatiõe ad creatoꝛẽ.ipa aũt relatio nõ alia relatiòe refer᷑: ſʒ ſeipᷣa qꝛipfaeſt quo nec ꝓpter hoc eſ pꝛoceſſus in infinitũ.ſʒ hic ẽ ſtã zum Adʒ? vdicẽqũ ꝙ maioꝛeſt falſa. quia creatoꝛ non dependet eẽntialiter a creatura ſed bene ecõuerſo ¶Ed rõnes ſcoti ꝓ pꝛima ↄciuſione ad pmãrfdet negãdominox.· tenẽ doꝙ relatio dicat aliquã entitatẽ reatt viſtin ctã a fundamẽto ponẽtẽ in numero cũ fůũda⸗ mẽtorüc eni deus põt ſepare quãcũq; rela⸗ tiðem afůdamẽto· nã deus põr duoalba ſine ſimilitudine foꝛmali neert hoc ſeqͥłꝙ ſint viſimiia fundamẽtaliter licʒ bñ foꝛmat. Si etiã potfacere creaturaʒ ſine relatiõe foꝛmali ad creatoꝛẽ remanẽte eẽntia creature Ad pbationẽ minoꝛis dicẽdũ. ꝙ maioꝛẽ falla niſi zccipiat ᷣm eüdẽ moduʒ eẽndi:ſie videlicet iludqð põt es ſine relariðe foꝛmaliter inherẽ te põretiã eẽ ſine termino foꝛmaliter iherẽte xtunc cõcedit. Creatura aũt põt eẽ ſine rela tione ad deũ foꝛmaliter ſibi iberẽte:ndautem poreſſe ſine deoip̃am cõſeruãte. qꝛ creatura nodependet a relatione:licet bene a termino in iſto caſu. ¶ Zidænegat mioꝛ. Muia cre
quraꝑ relatiõem diſtinctã ab ip̃a realiter foꝛ
maliter denoiatiue refertur ad ipm deuʒ. ipßa zůt relario no refert denoiatiue ꝑ aliqð diſtin
ctů realiter ab ipᷣa·⁊ ſic referri ad deũ nõ dici
tur ynifoꝛmiter de oibus diſtinctis a deo. ¶Ad ʒdicẽdũ cy deuſ põt facere creaturã exiſtẽ ſů tali relatiõe:nec h ẽ incõueniẽs Verit᷑triceſimooctano vtꝝ relatio vni gs creature ad aliã diſtiguat᷑ realiter a ſuo fůũ gamẽto. Be boc eſt in genere duplex opinio p opinio ꝙ relario nõõt a fÿdamẽto. Mꝛo batmultipiiciter. Nꝛimo illa q̃ſe hñr ſicut ſu perius ⁊ inferius ila nõ diſtinguũt realiter:ß relatio ⁊ fundamẽtũ ſunt hmõi. igi᷑⁊. Ma ioꝛẽ oẽſ cdcedum. minoꝛẽ ꝓbant. Suppoſito ꝙ relatioq̃eſt imer creaturas ſit in pᷣdicamẽ to relatiõis.tũc ven eſt dicere ꝙ relatio bm ſe
reſerkad ſuũ fſpectu ſu
erions. igit relatio eſt fundamẽètũ relatiõi⸗ relatio nõdiſtinguita ſeipſo. igit᷑ relatio nõ diſtinguit᷑a fũdamẽto. ⁊ſic. ſi relatio diſti ueret a fůdamẽto tůc idẽ diſtingueret᷑a ſei deß hoc ẽ impoſſibile.igi᷑⁊ẽ. yña ꝓbat᷑. quis i refert ad feipᷣm dicẽdo idẽ eiuſdẽ idẽ. ʒ
ſic. omnem rem pꝛioꝛẽ deus põt actu conſer⸗
—
ſʒdeus nð põt facerè relatiõem ſine fundamẽ to ner ecduerſo.· igit fůdamẽtũ nðeſtres poꝛ relatie diſtincta relatione. minoꝛẽ ꝓbo. ſi ſint Duo albaipoſſibile eſtcde faciat ꝙ nõ ſint fi⸗
uãe ine quacũqʒ re poſterioꝛi diſticta ab illa
milia qꝛalias eſſent diſſimiia. Tũetiã. q ex⸗ iſtentibus patre ⁊ matre ⁊ filio:ipoſſibile ẽ qn
referant᷑ ad inuicẽ ſic. nulla res diſtincta
ab alia põt in alters re acquiri ſine mutatione imediata illirei. ꝓbat. ꝙder᷑ ꝙñ ſit facta mu tatio ſbiect ſe habebit eodẽ mõ ſicut pꝛiuſqð eſtialſů Sico aũt imediataq: ſöm imediate cõiũgit ſbiecto fuo:ſʒ adueniẽte relatiõe ip̃ifũ
damẽto fundamẽtũ in nullo eſt mutatũ. quia
rũc ad relatiõemeẽt mot?. qð eſt falſũ vt palʒ qͥnto phicoꝝ· ¶ Auito ſic relatio fundaiſci enria yt ptʒ in pᷣdicqmẽtis. qʒ ſcia refertad ſci bile qð nõ poſſet eſſe niſiꝑ relarõem: ß talis re latõ no differt a ſcia. igit᷑ aliqᷓ relatio erit eadẽ cũſuo fundamẽto.minoꝛẽꝓbo. Si detꝙ rela tio fundata in ſcig diſtinguat᷑a ſcia· quero. Si
ẽ ſcibilis vel nd. Si detꝙ; nõſequit᷑ꝙ talis re⸗
——
latio nõ erit ens verũ.ců oẽ ens ven ſit ſcibile
Siſit ſcibilis cum ſcia referatad ſeibile. igit rẽferet᷑ad iſtã relatiõem ß in ſcia nõ fundatur alia relatio ab iſta. igi᷑ ſcia ſeipᷣa reieret᷑ ad re latiõem. Et ſie habeo ꝓpoſitũ. ¶ Vſic. Illa q̃ic ſe pñt ꝙ impoꝛtantp vnũ nomẽ vnicai- poſitide iſtis impoſitũ nec cõueniũt in aliquo vno tertio illa ſũt idẽ realiter: ß relatio ⁊ fůda mẽtů ſůt hmõiigit ⁊c. Maioꝛ nõ · minoꝛ ꝓba tur. qꝛ pater eſt dnũ nomẽ vnica ipoſitiõe im poꝛtãs füdamẽrũ⁊ relatiõemq nõ cõueniunt in aliquo vno vt per talẽ vocẽ ipoꝛtant᷑. vt pʒ de ſe igi᷑⁊. ſic. Pi relatio diſtingueret᷑ a fũdamẽto ſeq̃retꝙ et ogre aligð agẽs nãle virtutis ifinite:ß hoc ẽ falſů · igit ⁊ẽ. ↄñgpbat qꝛ ponatꝙ ſit vnuʒ alhũ actu ⁊ acqͥrat᷑ aliud
gibũ diſtãs in ifinitũ ab iſto. Tũc q̃ro. aut al⸗
bůũpmcãt ſilituginẽ acdſitã in albo ininfini-
tů diſtãte aut nõ. Zi nõ. igit᷑ talia nõ erũt ſilia Sidet᷑ꝙ; ſic cũ nõ poſſit cauſare nifip actiòeʒ ⁊diſtet in infinitũ.opoꝛtet ꝙ agat in infinitaʒ diſtãtiã. ß ꝙ aliud agit talirer eſt infinite vut igiterit dare aliqð agẽs nãle qðẽ infinite viu tis qðẽ ipoſſibile. igit ⁊c. geſic materia ẽ de numero eoꝝ q̃ ſůt ad aliqͥd ᷣm phmtunc qro aut mã dicit ad aliqd ſeipᷣa aut pglið. Bi ſeip a. pẽtur ꝓpõitũ. Siꝑaliud cũ illud aliud nõ ſit miſi foꝛma ⁊ ip̃a dical ad ifinitas foꝛmas ̃ rum poõt eſſe ſm ſeq̃retꝙ in mã eẽnt infiniti reſpectus ¶ pſic. qcunq; eodẽ motu acqrůt tãquã vnus terminꝓpꝛius talia ſũt vna res ptʒ iſta. q molus eſt vnus cuiterminꝰ? vn* numero:ß relatio⁊ fũdamẽtũ acqͥrunt eodeʒ motu nãli: igi᷑ ⁊c. Mingꝛ ꝓbat᷑qĩ ſiſit vnů albiſſimũ ⁊ aliud albũ. Si albũ intendat᷑ ⁊ fi⸗ at albiſſimũ:tũc ſimilitudo? albedo inẽdunt᷑ igitur intenſio⁊ ſimilitudo ſůt vnus termin?
euſem notus. igitur taiis relatio erit eadeʒ
5 5
————

eũ ſuo fundamẽto. ecimo illa q̃ ↄſtitut ſpẽs diſtictas relatiòis talia ſũt relatibes:ſed diſtincta fũdameta ſũt hmõi.igit᷑ ⁊c. minoꝛꝓ⸗ bat.qꝛ ſpẽs q̃ dicit ſupꝛapoſitio dicit ex eo. qꝛ fundamẽtũ ſupꝛaponit᷑ füdamẽto vtdñjs ſer⸗ uo ⁊ ſic de alis. qð nõ eẽt poſſibile niſi fũdam̃ ta eẽnt relatiões. ndecimo.ſi relatiodi⸗ ſtingueret᷑a fůdamẽto.ſeq̃retqꝙ deus nihil ꝓ ducẽdo aliqͥd xduceret. hoc ẽ impoſſibile· igit᷑ ⁊c maioꝛ ꝓbat᷑. MQuia ponat᷑ꝙ deus in hoc j ſtanti ceſſet ab oĩꝓductiòe.tunc manifeſtum eſtꝙy in hoc iſtanti deuſ nihil pꝛoducit ſed in poc inſtanti eſt vera iſta ꝓpð: deus nihil ꝓdu cit.⁊ cum veritas ĩpoꝛtat quãdam relationẽ ſequit᷑ꝙ deus in hoc inſtanti iſt relationem ꝓduxit:⁊ cũ ꝑcaſuin hoc inſtãti nihilꝓduxe rit. ſcqͥlop deus nihil ꝓducendo aliqͥd ꝓduxit. qð iplicat manifeſte ↄdictiõem. Buodecio
ſirelatiodiſtingueretcẽ ſehretaliq agen
poſſit agere in remotũ abſqʒ hoc ꝙ agẽtĩme diũ ⁊ in ppiquũ:t hoc ẽ ipoſſibile.igi? ⁊c. Se quela ꝓbat᷑. ponat᷑ ꝙ hſit aliqᷓ res alba ſcʒ ſoꝛ⸗ tes:⁊ alibi ſit aliud albů puta plato. ꝙte pona tur ꝙ aliqð agẽs denigret platonem. hoc po ſito manifeſtů eſt ꝙ lud agẽs cauſauit diſili tudinẽ in ſoꝛte:ſʒ illud agẽs nõagit ptotum mediũ qð eſt inter ſoꝛtẽ ⁊ platonẽ.igitur tale agens pꝛius aget in remotũ qᷓ; in ꝓpinquum ⁊aget in extremũ ſine medio.q̃ oĩa ſũt ipoſſi bilia. Tredecimoſiflatio ⁊c.ſeq̃retqꝙ ſi hõ moueret digitũ ſuũ ꝙ ipleat totů mundũ re latiõibꝰ:ß hoc eſt impoſſibile. igi᷑⁊c.ↄñ̃a ꝓba tur. qꝛ facta motione digiti digit?alio modo reſpicit oia que ſůt in mundo qᷓ; pus.qm̃ illð qð pus reſpiciebat oꝛientẽ nůc reſpicit occi⸗ qee ⁊ecduerſo.⁊ idẽ eſt de ante ⁊ retro. de ſurſuʒ ⁊ deoꝛſũ. Et opoꝛteat ꝙq̃libet res mů di habeat aliũ reſpectũ ad digitũ qᷓ; pus habe ret:ß hoc eſt falſũ ſcʒ ꝙ oĩa mutẽt᷑ ad mutatio nẽ digiti. igit᷑ ⁊ẽ. Muartodecimo. Si rela⸗ tio⁊c.ſeq̃ret᷑ꝙ eſſet dare aliqð agens qð qᷓ;to plus remoueret᷑a ſuo patiẽte tanto plus age ret in ipᷣm:ſʒ hoc ẽ falſů. igit⁊. Maioꝛꝓbat
qꝛ ponatꝙ ſoꝛtes tangat vnã̃ colũnã.iheinde
cõòtinue recedat ab illa:tũc certũ eſt quãto ſoꝛ tes plus recedit a calũna tto colũnaeſt plus remota g ſoꝛte:⁊ tanto plus etiã eſt de remoti
one in ip̃a colũna:ſʒ illa remotio eſt relatò.igi
tur quãto ſoꝛtes plus remoueat᷑a colũna tã⸗
to plus augmẽtat᷑ talis relatio:ſʒ illa relatio
nõẽ acta niſi ꝑ actideʒ ſoꝛtis qui cõtinue mo⸗
uet᷑a colũna.ſeqͥł igit ꝙ quãto agẽs qð eſt ſoꝛ tes plus remoueat᷑a poſſe ſcʒ a colũna tanto
plus agat in colũnam.qð ẽ incõueniẽs maxi⸗ mů. Mlie rões tanguntur in iſtis.ideo eas pᷣ⸗
gatin ipᷣm.q
termitto. Aliaeſt opinio communis ſtole antiquoꝛumqꝙ relatis ſecluſa omni operatòe intellectus diſtinguitur afundamento. Etin hoc concoꝛdant omnes antiqui. quomodo autem gen quomodo non hoc po ſteriꝰdeclarabit᷑.iſta opinio ꝓbat multiplicit Mimo· qcũqʒ ſunt yna res ad poſitionẽ vnius ſeqͥ poſitio alteriuſ.ptʒ de ſe. qm̃ alias vna res habereteẽ ⁊ p haberet:ſ; poůto vnõ albo qðẽ fũdamẽtũ ſilitudinis nõ ponit᷑ teig⸗ tio.igit᷑ relario ⁊ fũdametũ nd ſůt ihenne p bat᷑qꝛ alias relatio eẽt ſine termino. xſ ilia nõſũt ideʒ realiterq̃ ſic ſe hrꝙ coꝛupto vnd n coꝛꝛůpit᷑ alind. ꝓbat᷑.qꝛ alias idẽ nia⸗ nẽt poſt ſui coꝛuptionẽ ſʒ coꝛupta relaione nõ coꝛxũpit fundamẽtũnã coꝛnupta pr̃nitate maner fůdamerũ igit᷑⁊ẽ. ʒoſic illa nõlůt ca⸗ dẽ ex nã reiqͥ ſic ſe htcpad intõſiðem vniis reliquũ remittit⁊ ecõuerſo. Gʒ ad itenſiðem fůdamẽti relatio remittit. igitnð fũteadẽmi noꝛꝓbat᷑ quia ponat᷑ꝙ ſint du alba ſitia ᷣm eundè gradũ albedinis ⁊ ponatꝙ vnů atbuʒ itẽdat iũc ad intẽſibem illi ſitirudo remiiti᷑ qꝛ nð ſunt na ſilia ſicut pus.igit⁊c vſic ſi
2 3
relatio ⁊ ſuũ fũdamẽrij eẽnt iqẽ tune ſoretꝙ 3
pmus inodꝰrelationũ vᷣſcðs nõ differãt: ſeß̃
qinchueniès ⁊5 ariſtotilẽ qͥnro mecha. calde relatiõe igit⁊c ↄñ pbatqrelatio pᷣmimðit
ſcði pñrfůdari ſuper eadẽ re.ſi igit᷑ flatio ⁊ fů
damẽtũ eẽnt idẽ cũ hẽant idẽ fũdam̃tũ erit ea de iõᷣꝙccůqʒ aſſimilet᷑ alteriqða ð ẽfalſu.nã qlitas agẽtĩ q̃litateʒ ⁊quãtitas i quãtitatẽ ⁊ relatio ĩ relatideʒ⁊ ſic de alhs. I Muito ſic.ſi relatio⁊ fũdamẽtũ⁊ẽ ſeq̃retqꝙ paternitas ⁊ filiatio ⁊ idẽtitas ⁊ di⸗ ftictio eẽnt vna res:ſʒ hocẽ falſůj. igit⁊c. ſeq̃ la ꝓbat᷑· qꝛ pf̃nitas ⁊ filiatio pñr fůdari in eo⸗ deʒ ſilr⁊ diſtictio⁊ idẽtitas.ſiigit᷑ vĩa iſaſn idẽ qð fdamẽtũ ců fůdamẽtũ nõ diſtiguaur a ſeipo. igit nulla illaꝝ diſtiguẽt᷑ ab alia reluð ne. qð ẽ maximũ incòueniẽs. qᷓſic.illudq; ẽ in alio ſubiectiue illud non eſt idem eſſentia liter cum illo:ſed relatio cum ſit accidens eſt in alio ſubiectiue ⁊ realiter. igitur ⁊c. Maioꝛ ꝓbatur. q idem non eſt realiter in ſeipſo. Ac cidens autem realiter eſt in ſubiecto. e⸗ primo ſic. illa que continõtur ſub diuerſis dif ferenths realibus emis illa non ſunt eadem res:ſed relatio⁊ fundamẽtum ſunt huiulmno di. igitur ⁊c. Maioꝛ nota. Minoꝛ pꝛobatur quia relatio continetur ſub reſpectiuo funda mentum ſub abſoluto. goſi relatio eſt idem realiter cum ſuo fundamento quod eſt abſo⸗ lutum cum omne abſolutum poſſit eſſe fun⸗ damentum relationis reale · igitur omnis

relatio poterit eẽfũdamentũ veale relatõis ⁊hoc inifinitũ quod eſt impoſſibile. Mo no ſic. Vlla que hẽnt diſtictas ditfinitiones
reales illa ſũt non idẽ realiter. ſed relatio ⁊
fundamentũ.ſ.qᷓ;titas ⁊ qualitas ſũt huiuſ⸗
modi. igit᷑ ⁊c. Minoꝛ ptʒ per ariſtotelemi pᷣdicamentis: quia qualitate dicimur q̃les: ⁊ qᷓtitate quãti:nd aũt relatiõe. Becimo
ſic. relatiua ſũt ſimul natura.ſed fundamen ta non ſunt ſił natura.igit᷑ relatiua nõ ſunt
fũdamenta.quia coꝛrupta pf̃nitate non coꝛ
rumpit᷑ pater licet filius ſit coꝛruptus.
ndecio relatõ eẽntiakrẽ ad gliud ſe ha
bere.fũdamẽtuʒ non eſt eẽntialiter ad aliud
ſe hre. igit᷑ füdamẽtuʒ nõẽ relatio. Muo gecimo.fũdamentũ põt eẽ imediat? termi⸗ nus motꝰaũt non relaoigit᷑ relatio non eſt fundamẽtũ. Tertiodecio. Si oẽ funda- memũ eẽt idẽ cuʒ relatione tũc oĩa eẽnt ad gliquidHſequẽtia ptʒ. quia oĩa quecũq; ſũt
vel ſunt relatiões velhẽnt relatideſ.ſed hoc ẽ contra phm quarto metha.⁊ ↄtrg augu. vode trinitate capio vihꝰ igit᷑ ⁊. Muar todecio. Cõtinẽs aliquod ꝑ idẽtitatẽ ſieſt ꝑ
fectiꝰ icludet etiã. ↄtẽtum in eo per e
identitatẽ:ſicut ꝑfectioꝛ albedo ꝓfectioꝛens caloꝛẽ includit.ſed pfectiꝰ fundamẽtũ nõ ſẽ per icludit ꝑfectioꝛẽ relationẽ: qꝛnd ſemp qbius ẽ ſimiliꝰ⁊ albiſſimũ ſikimuʒ.igit᷑&. Muitodecio ſic. Lõtenta ĩaliquib? ꝑ idẽ titatẽ magis diiferũt in ↄtinẽtibus magis viſtictis:ſed relatòes fundate i duob? giib? nõ magis differunt qᷓ; relatões fundate ĩv⸗ no idiuiduo vniꝰ generis imo dr̃nt. igit᷑ fla tides nõ cõtinent᷑ ĩfundamẽtis ꝑ idẽtitatem mioꝛ ꝓbat᷑· qꝛ equalitas que fundat᷑ in qᷓ;ti⸗ tate. ⁊ ſilitudo que fundat᷑ inqualitate min? df̃nt qᷓ; ſimilitudo a relatide potẽtie actiue:q̃ fundãt᷑ ſup eodẽ caloꝛeꝰ Bextodecio ſic. nihil finitũ cõtinet ᷣm pfectã cõtinẽtiã foĩa lem vel vᷣtualẽ oppoita foĩalit: qꝛ qᷓ;uis ↄce⸗ dat᷑ ideo eẽ ꝑfectiſſia ↄtinẽtia oium pꝑfectio nůq̃ ſunt ĩdeo Pᷣm idẽtitatẽ:nð tamẽ põt cò⸗ tinere oppoita abſoluta foĩalit in ſe: lʒ in ſe poſſit hie talia oppoita vᷣtualit. ſed hoc pꝛo cedit ex ifinitate fůdam̃ti.ſÿʒ eq̃litas.ſitirudo ⁊ diſſititudo ſůt oppoita foĩair ſaltẽ ſpectu eiuſdẽ coꝛrelatiui.iſta aũt ꝑfecte pñt fũdari ivno fundam̃to ſucceſſiue. igit᷑ ilud fũdam̃ neutꝝ ↄtiet foalit pᷣm idètitatẽ ꝑfectã:qꝛ
qua rõne cõtieret vnũ foꝛalit eadem ròne ⁊
ãbo ſiltqꝛ foalis cõrinẽtia ꝑ idẽtitatẽ ñ mu tat᷑ ſucceſſine. ecioſeptio ſic. i rela?
no diſtigueret᷑ a fundamẽto:ſeq̃ret᷑ ꝙ ĩcar- natio fihi diuis nihil eſſʒ ꝓbat. qꝛ ſi vnioẽ
edẽ cũ nẽ hana ſi de nõ aſſumpſiſʒ taleʒ
nãm quã tam̃ creaſſʒ adhuc eſſʒ vnita vbo:b Hẽfalluʒ vñtia ꝓbat. qa ſinò aſumpſiʒ i lã nãm certuʒẽ ꝙ adhuc eſſʒ talis nã huma na.ſi igit᷑ vnio nihi aliud eit q; tal humana
nãq̃ẽtundam̃tuz illiꝰ vnidis.igit᷑ ſifiliꝰ nõ
aſſumpſiſſ titã nãm humanã adhuc hfet v. nionẽ ad filiuʒ in viuis.⁊ ſic ſichriſt?non aſ ſumpſiſſet umanã naturã adhuc eſſʒicar. naus quods herericus Iſ iẽ ſeqret qiiñ nãmaſſũptã deponẽt certuʒẽꝙ taliſnã ma neret. ⁊ tñj nò mãeret vnita. ig vnio qᷓẽ ̃la⸗ nẽ illa nã vnita.& Weciooctauo. ſi iheren⸗ qᷓtirat eſſʒ eadẽ cuʒ qᷓtitate. cuʒ qᷓritas in ſa cramto altaris mãeat qᷓ;titas.igẽt mãeret iherẽs ſubſtãtie pãis:qðẽ falſuʒ ⁊ hereticũ. ecionono ſic. ſi ſic tunc ſeq̃ret᷑ ꝙ coꝛru pia re rẽaneret ipſa res. ↄñs ẽ impoſſibile. ꝓbal ↄſequẽtia. Bi vnio q̃ ẽ relatioẽ eadè realit cuʒ rebꝰ vnitis:coꝛrupto petro mãe at mã pᷣma ⁊ aĩa ronalis.igit mãet vnio in ter ea.igit ſunt vnita.ſed iſta vnita ſũt pe⸗ truſ.igit petro coꝛrupto mãet petr?. Wi ceſimo ſiappꝛoxiatioq̃ẽ relaꝰ eẽt ið qð fun⸗ damẽtuʒ.ſ.agẽs nãle. cuʒ igit᷑ agẽs nãle ap pximatuʒ ſubiecto poſſit agẽ in ipſuʒ. igit᷑ in ifinita diſtantia pꝓmanẽs põt agere in ip̃ʒ ſed hoc ẽ ipoſſibile. igi᷑ ⁊c. iceſimopꝰ ſic. Illa q̃ ſic ſe hẽnt ꝙ multiplicato vno nð multiplicat᷑ aliud illa nõ ſũt iðex natura rei ſʒ relatõibꝰ multiplicatis nõ opoꝛret funda mẽtuʒ multiplicari igit᷑&. mĩoꝛ ꝓbat᷑. qꝛið caloꝛ põt ĩ ſe hĩe relationẽ ſilitudis actiis: paſſiòis. diſtictiõis ⁊ idẽtitatis ⁊ alias ſpẽs
rrelationũ. Wiceſimolecũdo ſic que vnit ⁊eidẽ funt eadẽ iter ſe ſunt eadẽ.ſi igit᷑ rela
tiões ſunt eedẽ ipſi fundam̃to qð aliqñ ẽ idẽ ßm numeꝝ ⁊.⁊ erũt eadẽ ßm numeꝝ.igit ⁊ tm ſpeèm. qꝛ maioꝛ idẽtitas ifert mioꝛẽ. alie rõnes pñttieri quas cã bꝛeuitatis obmitto. Acd rariones alterius opinionis rñdeo. Ad pꝛimã cõcedo maioꝛẽ ⁊ nego minoꝛem:
Lonccſſo pꝛeſuppoſito dico ꝙ relatio vtẽ
ſpecies relationis ſolum refertur ad ſupiuſ m rõneʒ. vel ẽtſiẽ ſuperius:⁊ acccipiatur vt genus generaliſſimum ſolum ſᷣm ratideʒ refertur ad inferius ⁊ ſic ſolum eſt fundam
um relatòis rõnis. Noſaũt loqmur hic de fundamto relatõis reatq̃lit relaꝰ nõ põteẽ fundam̃tũ relatõis.hoc ẽt pʒ ſi arguaſqꝛ ge
nus refert᷑ ad ſpeʒ.ſÿ relaẽgenꝰ. igit᷑ rela⸗ ẽ fundamtũ relat dis.ſ relaꝰ ñ diſtiguit᷑ aſe
igf&. dico ꝙ relatò accepta ſub itẽtiðe gñi
refertur ad ſpeciem relatione rationis cui?
eſt fundamentum. ⁊ non relatione reali

Queſtio
rſic nð cõcludis · imo peccas per fallaciam ad ablolutũ pmox ex cſequẽti ad relatðeʒ ſ equiuocationis. ¶ Ed ſecundã nego conſe ſed cĩefficiens ꝓria relatiõisẽ ſuũfundam quẽtiam:quia idẽ non refertad ſeipſum Em iut tminus. ſed hec cãtionòẽ ꝑtrãſmutatõ pi mipi rem ſed ſolũ ᷣm rõnem. ¶¶ Ed tertiaʒ reſpõ ne ſedꝑ ſimplicẽ cmanatðennò autẽ ſoluʒ wnnki 6 fũdamẽtũ ẽ cã effectiua relatiðis i foĩa iphn detur dupliciter· vno mo concedẽdo totum ie czeffectiua relatiois imo ⁊ foꝛa gWonch argumentũ ꝙ videlicer deus pot ſcere duo lis quodãmòcũ relario accipiat ſpym ab ex m cihn alba ſine ſitirudine foꝛmali.nec ſequit᷑ ꝙ ſint tremis vt ptʒ quinto metha. hoc Capꝛeol⸗ vni diſfimilia. ſed bene ſequit᷑ ꝙ non ſint ſimilia hec aũt ſoluròẽ ßm illã opionẽque diẽꝙre ſinn foꝛmaliter. Similiter dicenduʒde patre⁊ fi lario qᷓrů ad realitatẽ quã ponitĩ füdamẽto 3 lio liter reſpõdet magiſter iohannes ea diſtiguit᷑ a fũdamento. ſ Aliter rñdet᷑ vm i u pꝛeoliin ſuo confiato diſtincròne. xxx ex di oplonem herpheiꝙ ſimilitudo nihilaliudẽ ſon v tis ſancti Thome· ꝙ videlicet duplex en miſialbedo hens aliã albedinẽ yt tminuʒ ap ſen poſterius. quoddã quod per ſe oꝛigiatur a poiie relatònis· ⁊ ſic impoſſibile ẽ ꝙ defa⸗— pꝛioꝛi. ⁊ ad eſſe iſtius deus non poteſt velle ciat duo alba ſine ſimilitudine: quia eẽt face un no influere ſi influat ad efle pꝛioꝛis ⁊ dat ex re duo ⁊ no duo. ſic etiã de patre? filio. nnb emplũ de ſbiecto⁊ paſſione· ⁊ de animai ſu(Ed quartã dico ad maioꝛẽ ꝙ relatiodu i is potentijs. Eliud eſt poſterius quod non piicit por aceipi· vno mo inctů relatð. alio vmiſ oꝛitur per ſe q ſuo pꝛioꝛi. ⁊ ad tale pꝛius de⸗ iquãtũ accidẽs id eſt ꝓ foꝛma ſbſtrata. NMd zntiue poteſt influere abſq; hoc ꝙ influat ſupꝛa po Pphoitu tʒ relatio inqᷓ;tũ accis nõ polſit ad⸗ nina ſ ſterius. Iſta autemoꝛiginatio poſterioꝛis ene alicui de nouo ſine mutarioe ſui tã inpu pꝛimo modo accepti melius dicitur quedas ↄſiderata ſb rõne relatiõis pot aduenire ali ca ſequela vel effluxus q; creatio vel oꝛigina? cui ſine mulatioe ſuide nouo. Nſta ẽ ſolutio w yuci Et talẽ erfluxum habʒ ſimilitudo ab albedi Capꝛeoli· Alit dicit ꝙ k nlia ſit ibicã mu iunxu ne coꝛr equiſito termino vrfundamẽto op⸗ tatio m eẽ hʒ ꝙ aliquid ſe hẽt alit nůcqᷓ;p⸗ vnluꝛi poite relarionis actualis. Et quod ita etfiu quo ad ſe:tamẽ ibiẽ fcã mutatio bm eſſem nunnpe it abaliquo neceſſario effluit. ⁊ allegat ſcm̃ ꝙ aliqd ſe hẽt aliter nic q; pꝛi· quo ad aliud mlumn Chomam de potentia dei queſtide ſeptima Etad talẽ mutatione ſurfiẽ ꝙſit aliqͥ muta? mpnn articulo nono ad quitũ vbi dicit ꝙ ad ꝓdu- vt iſeipſ kin extrèo. Erẽplũ.ſiego lol·fuʒ m Aür ctionem quantitatis ſequitur habitudo na⸗ albꝰ⁊cras creet᷑ aliiã ſũ mutat?nõfmeẽ umib ſpnn turaliter.⁊ ad ꝓductioneʒ ſbe create ſequit᷑ albũ:ſʒ ᷣm e ſite: qꝛad talẽ mutatoe ſufiẽ ſumiutit naturaliter reiatio quã impoꝛtat creatò paſ noua coexiſtẽtia extrẽi d̃ pꝛi carebã. ⁊iſt minnbrin ſiua· vnde dicit apꝛeolus.ꝙ ſimilitudo nò ſolo redit i idẽ. ⁊ ira noua relatio ſeqt᷑ nouã urnnne poteſt annihilari remanentibus albedibus pductõem abloluti vłiſe veliſuo extremo n quoniãſi dens annipilaret ilã ſmiituciem¶ Rit dicit n auẽit aliqua relaealicui pndinn ſtati ſequeretur alia. Muia ad poſitõem al de nouo ſine mutatðe aliq̃lir hoc ẽ veꝝ ꝙſi— bedis duplici eẽ ſequit᷑ relario fimilitudi e motu aduẽit alicui noua fla Sʒ duplex iimm— 1 Eſt eni ren ditferẽriũ eadẽ qualitas. Loötra 6C muratio.. abſoluta ⁊ ſimpit Zreiad rem. e ume obicit aureolus qꝛ deus in ifinirũ eſt poten Ad nouãaut relatiõis mutatõnẽ ſuffiẽ mu nn tioꝛ ad ãnihilandũ relarònẽ q; creata ad cau atioren ad rẽ id eſt ꝙaliter ſe heat nůcq;p Khtiiide ſandũ. Kñdet apreolus ꝙ deus non pht in oꝛdie ad aliud:nec opoꝛtet ꝙ abſolute mu üunhiſ rem ãnihilare ponẽdo eã. Tů gůr ponit de tetqʒ talis mutato reqrit ad mutatibem rei albedinẽ ſß duplici eẽ ponit ſimilitudineʒ? abſoiute vt ſichm rõnẽ entitgtis reſpectiue relatõnem in actu.vnde pꝛo tũc nõ vult nec ſumat᷑ mutatio reſpectia.⸗ c mq dico. poteſt velle eã ãnihilare niſi velletãnihilare pmo ad maioꝛẽ· ꝙ ſcia refert᷑ adi ud ſcibie diffinitũ ponendo eius diffinitõnẽ quod im 3du0 depẽdet iſieri. quõdo dicit ꝙ tlis. plicat cõtradictionẽ. Sigj tquerat quomò latio nò differt 4 ſciẽtia. negoimo ela hm glbedo cãt ſimilitudiem ſbiectiue vel etfecti tio non eſt ſcientia que eſt rhr ne reſpodet Kapꝛeolus per ſãctũ Thoms do querit vlterius ſi talis relatioiit icibiis nereſpocet Sapreonhe iaarticulo oc vicoꝙ ſie·⁊ qůffert ig ſcia ffert᷑ ad tleʒ ila in de potentia dei queſtide ſeptig articulo oc icoꝙ lic· ⁊ dnElt wr. rlatbsſibi Mnn tauo nd v ꝙ cauſa ſimilitudinis iter duoẽ ne negat ↄn. iſciaqᷓila au b ulnk aliquid herens vtriq; ⁊ accipit large iherẽ lis ñ cãt. a rali fiatòe ßcãta pncipali obiec tich tiain pꝛo omni inexiſtentia foꝛme vel at ſto ſcibili abſoluto ad qð ſcia jfert reair ⁊ ea am pꝛo omni inexiſtentia foꝛme vel actu o ſcibiliabloiuroac ſlurũa actus in unn ſbalis vel accñtalis diẽ ergo ꝙcã efficiens deè ſcia ſcit igit obiectũ abſolutũ⁊4— thin ſiritudis pᷣmaẽ.illud qð cã̃t vtranq; albedi- telligendiquo imelligitur. reiat⸗ 1P mür ſ nem vcl vnã illaꝝ.id eadẽ actio kminat᷑ ꝑ ſe ipſa ſcientia ad ipſumn refertur hm actun ud

tiß mit nij cn Pui uuiutm ti
n
2
tamen reflexum· ⁊ ſic ſcientla non refertur ad ipſam relatõnem quia nonẽ cauſata ab ipſa relaròe. ſed ab ipᷣo abſoluto ad quod tat rẽlatõeſt. ¶ Ad ſextãdicẽdum ꝙ mioꝛẽ fal ſa pater eni non ſignificat ſbam · ſed ſignifi⸗ cat foꝛmalit ipſam relatiõem · vñ pater poni tur i pꝛedicamẽto relatõis.ven ẽ tamẽ ꝙ cð notat fũdamentũ.ſed hocẽ rõne cõcretõnis ue cõcretõẽ modus ſignificãdi accidentat Iid ſeptimã negetur conſequẽtia. Ad ca ſuin dico ꝙ nõ admittit᷑: quia nulla diſtãtia eſi ifinita m partes eiuſdem quantitatiſlʒ bñ ᷣm partes eiuſdẽ pꝛopoꝛtidis. ⁊ ſic queli bet diſtantiaẽ ifnita. Et tuncquando queri tur vtrũ tale album de nouo factum cauſat ſimilitudiem ialio albo ſic diſtãte. dico ꝙ nõ quandoigit ifers igitur nõ ſunt ſimilia. ne⸗ o conſequentiã. vnde argumẽtũ pꝛocecit ex filſaimagiatiõe. itali eni pꝛoducrõe albi de nouo facti non cauſat᷑ ſimilitudo niſii ip ſo tali albo nouiter pꝛoducto.ſed verũ eſtꝙ noua relatio effluit ĩalio albo nõ raròe alicu ius nouiter in ipſo ꝓducti. Relatõ eniʒ nõ
cauſat᷑ in aliquo vt accidẽs niſi cauſet᷑ nouũ
fundamẽtum. Cauſato aũt fundamẽto rela
tionis cãta eſt relatio in potẽtia ꝓxima⁊ vt
eſt accidens. Cauſato autẽ termino cauſat᷑ relatio vt relatòẽ per naturalẽ ſequelã ſine tranſmutatiõe. Aliter reſpõdetur kʒ opi nionẽ herphei.iM ſi pꝛiuſſit aliqua albedo ⁊ poſtea generet᷑ alia tũc in pꝛima generabi tur noua ſimilitudo nõ rõe abſoluti quod di cit ſed rõne termini quẽ in obliquo includit. ⁊hoc ſuificit ad nouã relatõnẽ. Nec ex hoc ſequit ꝙ agat hm diſtantiã infinitaʒꝛquia nð
„
agit niſi in terminũquiẽ de eẽntia fimilitudi
nis i obliquo vt terminꝰẽ.¶ Ad octauã q̃n do dici᷑ ꝙ materia ẽ de nũerb eoꝝ ꝛque ſunt ad aliqd ibi eẽ ad aliqd dicit᷑ large pꝛo illo: qð reſpicit aliud vt ſtati ſupꝛa qðne ttia i ſo ſutde pmi argumẽti fuit tactũ.nec phs vult ꝙſit relarò ipſa materia. Et tunc dicoꝙ mã leipla reſpicit foꝛmã. nec hẽs ꝓpoſitũ: q h põt cõpetere abſoluto vt potẽtia per ſeipᷣaʒ reſpicit actũ.⁊ ſic nihil cõcludiſ· Aliter dicit᷑ ꝙy mã reſpicit foꝛmã ꝑ vnionẽ q̃ vnit᷑ ĩi foꝛ meꝛilla aũt vnio ndẽ reſpect?:ſʒ ẽ quedã in diuiſio materie ⁊ foꝛme.alias relatõ cẽtðᷣeſ⸗ ſẽtia abſoluti.¶ Ad nonã nego miorẽ. Ad pbatõnẽ dico q taliſ relatõ nd acquirit᷑ per
motů alteratõis ꝑ ſe:ſed ſolũ per accidès.⁊
ita non valet:qͥa ad relatõnem ꝑſe nõẽ mo⸗
uſpphiloſophů quinto phiſicoꝝ. ⁊ ſic quia termin'ẽ vnus ſolũ per accidẽs. iõ ad ip̃m
nõt vnus motꝰ nũeropſe.x ita ile mot?ꝑ
ſe termiał᷑ ad illã koꝛmã abſolutã qne ẽ vna per ſe.¶Ad decimã nego minoꝛem. Ad ꝓ batõneʒ dicẽdum ꝙ relatõ habet ꝓpꝛiaſ ſpe cies ſicut quodlibet aliud pꝛedicamẽtuʒ.ſed tamẽ iſte ſpẽs diſtinguũt᷑ per fundamema: ex eo quia ſũt magis note qᷓ; tales relatides ſed tamen in re diſtinguuntur eſſentialiter: ⁊ non per fundamenta. ¶ Ad vndecimã ne gatur cõſequẽtia que ẽ mhioꝛ ꝓpoſitõ. vd pbationẽ dicendũ ꝙ iſta veritas illiuſ ꝓpo ſitiõis deuſ nihil pꝛoducit nõẽ cauſata adeo cũ ſit ens rõnis quod nõ poteſt cauſari: nec ꝓduci.⁊ ſic nihil concludis. ¶ Ad duodeci mam negat᷑ cõſequentia. Ad ꝓbatiõem di⸗ co ꝙ denigrans platonem nihil cauſauit in ſoꝛte vel annihilauit per ſe ſed ſoluʒ deſtru⸗ xit terminũ ſimilitucinis ſoꝛtiſ.⁊ ex hoc ſoꝛ tes pꝛius exiſtens ſimilis factus eſt diſſimit᷑ abſq; aliqua mutatõe factaĩ ſe:ſʒ ſolũ in ter⸗ mino requiſito ad eẽ relatòniſque varigtur ßᷣm es alterius quiaeſt ens ad aliud. ¶ Ad tertiamdecimã nego conſequẽtiã ſi talis im pletio accipiat ꝓ impletòẽ cauſatiua.acſi di cat᷑ ꝙaliquiſcauſaret ĩ toto můdo nouaſre lationes. quia vt dictũ eſt in ſolutiðe ſeptimi argumenti ſolũ ille cauſat relatònẽ qui cau- ſat abſolutũ.⁊ quia non cauſat nouũ ſituʒ ni ſi in digito.ideo non cauſat nouam relatõeʒ niſi in digito. ¶ Aliter dicit᷑ ꝙ ndeſt ipoſſi⸗ bile ꝙ per mutatdem vnius rei in ſe gliter ſe habeat tale ad inumerabiles res rẽſpectiue quia hoc ẽ pꝛopter naturam relatõnis q̃ex natura ſus ẽ ad aliud ſe habere.ꝙ iõex mu⸗ tatiõe ſui mutet᷑ habẽs ipſam in habitudine
ad aliud.vnde ſi albedo mutet᷑ in me ex hoc
ero diſſimilis oĩbus albis.non ꝙ ex hoc oẽs ſikitudies aliaꝝ albedinũ deſtruant᷑ in ſe:ſed in hoc termino:quia mea albedo non eſt am plius terminus ſimilitudinis aliarum rerũ albedinibus. Nec eſt idem iudicium de an⸗ te ⁊ retro:dextro ⁊ ſiniſtro. quia talia dicũt in rebus inanimatis ſolum reſpectum ratio nis ⁊ non reſpectum realem. ¶ Motanduʒ aurem ꝙ res per vnam relatõnem numero refertur ad omnia que ſunt termini illiuſ re lationis. Exemplum vtego per vnam albe dinem numero referoꝛad omnia alba. nec ſi militudines in me mutantur vel multiplicã
tur ex terminis:quiaalias plura accidẽtia
eiuſdem ſpeciei eſlent in eodem:quod eſt fal ſum.¶ Zd vltimam nego conſequentiam: vel maioꝛem. Acd pꝛobationem dicenduʒ ꝙ
pꝛocedit ex falſa imaginarione. Soꝛtes eni
⁊columna non ſe habem ſicut agẽſa paiiẽs nec vnũ agit ĩ aliud:ſʒ ꝑaccs ibi cõt maioꝛ

del minoꝛ diſt ntla ln eolumna per realem mutauionem vnius extremi ab alio. Nec ilis maioꝛitas diſtantie dicit ꝓpꝛie augmẽ⸗ tatio que ẽ morꝰ in qᷓ;titate ꝓpꝛie loquẽdo.⁊ ſic ſequit᷑ ꝙ còcluſio quantũ fert ſit falſa: nõ eni ſequit᷑ ex hoc ꝙ qᷓ;toaliquid plꝰ recedat abaliquo ꝙ tãto plus agat in ipfũ. ¶ Mõn dum m Capꝛeoluʒ ꝓ ſolutione efficacioꝛi aliquoꝝ argumentoꝝ. Bed ſi ſoꝛtes pus al bus efficiat nouit ſimilis platoni ꝑnouam Platonis dealbationẽ nulla res iunc gene rat in ſoꝛte albo pꝛius. nã cuʒ ſoꝛtes acqrit albedinẽ actu ſi ſint ꝓ tunc ali coalbi vel in
tètia ꝓxima ⁊ radice pᷣm moduʒ loquẽdi hen Thome.⁊ hoc ſi pꝛo tunc nulius iit ali
us coalbus.ſed runc ſoꝛtes pᷣmo hẽbit ſim
titudinẽ in actu.cuʒ alius efficiet᷑ albꝰ itaꝙ ille qui dealbabit platonẽ dabit ſoꝛtiſimilitu dine in actu quã pꝛius habebat i radice.ſ. in fundameto quodẽ albedo ſoꝛris.qꝛ dabit re larionẽ in albedine ſoꝛtis fundãte nouit᷑ tmi num. clario autẽ naturaliter iſurgit po
ſio fundamẽto ⁊ termino.nec tũc ſoꝛieſmu
tabitur ꝓpꝛie loquẽdo per acquiſitionẽ rela tionis vt relatio ẽ lʒ mutet per acquiſitionẽ eius yt ẽ accidẽs.ſi aũt poſtea efficiant᷑ aliq nouit albi ſoꝛtes erit eis ſimiliſnõ per noud
relationẽ ſed per ãtiquam:nec habebit tot ſi
militudines quot ſunt ei ſimiles:ſed ſolũ qͥt hebit qualitates fundãtes ſimilitudinẽ eiu
ad alias. hoc Capꝛeolus diſtictide tertia p
mi libꝛi fnianqde pᷣma ↄctoe pai reſpoſione ad leprimã ronẽ gregoòꝛihde arimino. Gerit triceſimonono. uomõdiſtin
W guit relatio a ſuo fundamẽto. 4 Be
M q̃ltione ẽ triplex opio ãtiquoꝝ dicentiũ rciationẽ diſtigui ex natura reia iuo funda mento id eit pier opationeʒ intellectus. Pma opio Scotiꝙ retatio ⁊ ſuum fů dametũ non diferũt realit ſicut diuerſe res facieres copoſitibem adinuicẽ ſed ſoluʒ dif⸗ teruni ex narura rei fozaliter ſicut diſtincte foꝛmalitates. ¶ Seeũda opioc.ꝙ relatio ⁊
ſuuʒ fundamẽtuʒ diferunt ſicut diuerſe reſ
realit: quaꝝ vna facit ↄpoſitionẽ cũ alia.ita ꝙ ſimiluudo fundata i albedie diſtiguat rea ler ab ipia albedie hm illã entitate quã po⸗ nit in ipſa albedie ⁊ facit ↄpoſitionẽ realem ců ipſa albedie. ¶Iſte due opiones ↄueniũt
in hoc ꝙ vtraq; ponit ꝙ relatio ⁊ ſuũ funda
menuũ dinerũt pꝛeter opus inrellect? qᷓ;tuʒ ad realitate quã ponit ipſa relatio ĩ ſuo fun damẽto. Et hoc ꝓbãt tribꝰ rõnibuſ. ¶Mꝛi ma ratio talis ẽ. Siuiſio entis ĩ emia extra aiam debet ee in diuerſis rebus.ſed diuiſio
N
entis inſubſtãtiã quãtitatè qualitatèẽ ⁊inre lationẽ ⁊ ſic de alii eſt diuiſio emtis in entia
extra aiam · igitur relatio dicit diuerſamrẽ a qualitate ⁊ quãtitate: in quibus fundatur.
Pidicatur ꝙ nõ opoꝛtet ꝙ diſtictio eoꝛum
talis ẽ relatò circuſcripto fundimeno ſi
ſu pᷣm rẽ:ſed ſutficit ꝙ vnumquodq; eoꝝ ſi-
gnificer ens extraanimã · ¶ Cõtra. quia il. la diuiſio que ẽ per ſe entis extra animã de bet eẽ ꝑ diuerſas entitates extra animã. ſed
diuiſioentis in ſubſtãtiã qualira tᷣ⁊quãtita tẽ ⁊ relationem ẽ huiuſmodi.igit᷑ ⁊c̃.maioꝛ
patet faciliter. quiaſicut quãtitas nõ diuigi tur ꝑſe mii per entia reali 1 ale ñ diuidit niſi ꝑ entia real a. vnũquod; eni pſe diuidit ꝑ eiſe ſui gſis. mioꝛ patʒ p phm vł metha· vbidiſtiguit en diuiſ in x· pᷣdicamẽta coira ens iaia. ¶ ecũdaqᷓ
ẽ ens regle aut nd. ſiſic habet ꝓpoituʒ.iꝙ dicit aliã realitaiẽ a fundamẽtoſi nõ.igit;
ẽ ens rònis vel nihil. Zi ĩ nullů eoꝝ vicit
enſ fale. igf ẽſtale didit᷑ i flareʒ.ſi pica ꝙ relatò ñ eircũſeribit füdam̃tũ:růc ſeqt vt viet᷑ ꝙ relatò ſit foĩalut ſuũ fũdamenti
qualitas vel quantitas ꝛ ſic de alys. ſed qð eſt foꝛmaliter quantiras vel qualitas noit foꝛmaliter diſtinctum ab eis.igitur c
Tertia rario talis eſt. Nulſa res accidit ſibiipſi.ſed relatio realiter accidit ſuo fũda
menio.alias non faceret diſtinctumpꝛedica menium ab eo. igitur eit alia res ab eo. Becunda opinio que ponit fundamentũ
trelationem eſſe diuerſas res ⁊ facere com
poſitionem ad inuicem adducit alias ratio⸗ nes vltra pꝛedictas. uarum pꝛimaeſt. re latio pꝛeciſe accepra ſe habet per additiõem ad fundamentum.aut igitur addit diuerſuʒ
a fundamento aut non.ii ſic cuʒ additite cu
iuſiibet rei ad aliam diuerlam rem abipſa
faciet compoſiionem cum co ſequitur ꝙ re
latiofaciat compoſitionem cum ſuo funda⸗ mento.ſinon ſequitur ꝙrelatio pꝛeciſe gece ta non ſit ens reale quod eſt falium.¶ Ge cunda eſt. de nullo poteſt. verificari aliquii realiter quod pꝛius non eſt verum niſi fat additio alicuius rei de nouo acquiſie ⁊ per conſequens facientis compoſitionem cum pꝛecedentibus.ſed de aliquo verificaurꝙ ſit ſimile cum pꝛius non fuerit ſimile. i ir gliquid realiter eſt acquiſitum in iſto fimili de nouo faciens compoſitionem cum dentibus in eo.ſed hoc non eſt niiipſ ſi⸗ militudo. quia aliquis poteſi fieri— nulla mutatione facta in eom— ſolutum.igitur iaciet realem compoiion
ſicut ⁊ ens ſe
cjtpuns miniuſund
iiiiynognrn nitiri nno
ues niu

cum ſuo fundamento. Montra iſtas opi niones arguit herpheus quorlibeto pꝛimo queſtiòe nona · Et pꝛio contra bmãque pdit duo.pmũ ꝙ non ois diſtinctio que nõ eſt ra tionis ſit realis.⁊ vꝙ licet relatio diſtiguat ex naturs rei afũdamẽto:tamẽ non facit cõ⸗
oſitionẽ cuʒ eo. Mꝛimũ dictuʒ eoꝝ fuit ꝓ⸗
atum qde. xli.ſuper poꝛphyrio. ideo hic ad mitti᷑. ¶ Tõtra ſecundũ dictuʒ coꝝ arguit perpheus duplicit. noſie vnitas:velẽ vnitas ſinplicitatis vel ↄpoſi tionis. ſed relatio ⁊ fůdamẽtum non ſůt vnũ vnitate imlcioueu naturis diuer ſor pꝛedicamẽtoꝝ nõ it vnů ſimpliciter ſed
per accidens hm philoſophi viometha. igit᷑ relatio⁊ ſuuʒ fundamẽtum ſunt vnũ vnita⸗
tẽ ↄpoſitiõis.⁊ ſic faciunt poſitöem ad inui em. ¶ Secundo ſic. quia quecunq; diuerſe
ſitioneʒ in ſe arguo. q dicunt ꝙ relatio⁊ ſn fundamentum diſtinguunt᷑ foꝛmalter ſolum ⁊ non realiter. hoc enimę fün. Mꝛio · Pi illa diſtinguunt᷑ realiter: q̃ realiter pñt puiuſmodi.igit᷑&. maioꝛ nota èt fm cos.qꝛ per viã ſeparationis arguit᷑ diſtinctio reat. minoꝛ ꝓbat: quia paternitas pot ſepararia patre. ¶ Secundo per viã̃ generatidis vel pductionis ſic. quia illa ſunt diſtincta realit que ſic ſe habẽt ꝙ vno generato nð generat᷑ gliud:ſed generato abſoluto vel pductonò generat᷑ vel ꝓducit᷑ relatio. igi? ⁊c. ¶ Ter tio ꝑ viã ʒdictionis realis. quia relariore-
—
glirer ẽ in fundnmento⁊ nõ ecduerſo. igitur
. Jtem relatides realiter multiplicamur nò multiplicato e ⁊cetera.
Añs pꝛobat᷑. quia i vno ⁊ codẽ numero pol
ſunt fůdari relatiões pᷣmi modi⁊ ſecũdi mo
di. ¶ Auarto ſic. fundamẽtuʒ põt eẽ pꝛinci
pium aciõis nõ relario.igit᷑ ſunt diſticta re
aliter. ¶ Quito. fundamẽtuʒ põt realit au⸗
geri nõ diſticto fundamẽto⁊ diminui funda mẽto nõ diminuto.igit᷑ diſtiguunt᷑ realiter.
Sexto relatõ põt eẽ paſſio fundamemtii
quoẽ.ſed fundamẽtuʒ nò põt eẽ paſſio rela⸗
tidis·nec ieſſe ſibi. ig diſtiguũt᷑ realit. Alhl argumẽtis põt iſta opio ipꝛobari. qꝛ relatio nðſolũ foꝛmalii imo realit diſtiguit᷑ a ſuo fũ damẽto maxie ym eos qui ponitꝙ relatòõ ẽ ifũdamẽto ᷣm pꝛopꝛiã entitatẽ. Cõtra ſe cundiopionẽ arguit herpheus hmo ſic · q ſirelat dicit aliq diuerſu a ſuo fůdamento
faciẽs cõpoſiridem cũ eo ſeqł᷑ ꝙ agẽs ieoꝙ
Pꝛimo ſic. Quia oiſ
realitales ſimpliciter ⁊ in actu exiſtẽtes ſůt diuerſe eẽntie. ſed diuerſe eẽntie nonfaciunt vnuz niſi vnitate cõpoſitiðis ⁊c· Contra
inuicẽ ſepari.ſed relatõ ⁊ fundamẽtuʒ ſũt
pariat᷑.ſ he falſů. igit ⁊. pꝛobo ↄſequẽtiã
qꝛ illud qð recipit aliquã rẽ de nouoqᷓ pꝛius
carebat facientem compoſitionem cum eo: hoc patitur. ſed ſi relatio eſt alia res a fůda- mento ⁊ recipit᷑ in relato agens ĩ eo ꝙ agẽſ recipit aliquid de nouo diuerſũ abeo.ſ ſuaʒ relationẽ ad paſſuʒ.ergo ſi relatio dicit ali⸗
quod dinerſum a ſuo fundamẽto facienſcõ⸗
poſitònẽ cũ eo receprumi ipſo relato agẽs in eoquod agẽs pateretur. falſitas cõſequè tis patet ſcilicet ꝙ agẽs in eoꝙ agẽs patia tur· quia oppoita ieſſent eidem. SBecũda ratio taliſẽ.quia nihil põt de nouo aduẽire
alicuidiuerſuʒ ab omni pꝛecedẽte faciẽs cð
poſitionẽ cum eo ſine ſui mutatiõe. ſed rela
tio realis aduẽit rei ſine ſua mutatide. ergo
relatio nõ dicit rẽ facientẽ cõpoſitioneʒ cuʒ ſuo fdamẽto abſoluto. maioꝛ ptʒ per phm uito phiſicoꝝ.mioꝛeʒ pꝛobo· quia quod ſu cipit aliquid de nouo faciens cõpoſitibem cũ eo habet ſe aliter nũc qᷓ; pꝛiul in ſe. ſed ha berc ſe aliter nunc q; pꝛius km aliqͥd ſuſce- ptum in ſe eſt mutari.igitur ⁊ cetera. Sidi
catur ꝙ philoſophus intenditqꝙ motus nõ
terminatur ad relationẽ ſicut ad terminũ p mo⁊ per ſe motus.ſed terminat᷑ tantumſi⸗ cut ad terminũ per accidens ⁊ ex conſequẽ ti. ¶ Contra hoe arguit dupliciter herphe us. Pꝛimo. quia pꝛimus ⁊ ſecundus termi nus motus ſemꝑ acquirit᷑ in eodem ſubiec⸗
to quantum ad illud quod acquirit per tmi
mum motus per mutationem ſui.ſed relatò acquirit᷑ in alio qᷓ; in illo in quo eſt per ſe ter minus motus. quia dealbato aliquo ſimili⸗ tudo acquiritur in alio in quo nõ fuitacqui⸗ ſita albedo: que erat per ſe terminus mo⸗
tus ſuppoſitoqꝙ aliquis pꝛimus eſſet albus
igitur ſimilitudo acquiri᷑ in aliquo ſine ſui
uacunque mutatione. ſed hoc non poſſʒ eẽ 4 relatio diceret diuerſam rem a fundamen to facientem compoſitionem cumeo igitur ⁊ cetera. Secundo ſic· Muia illud quod pꝛimo acquiritur ⁊ ſolum in mobili permo tum eſt per ſe terminus motus. ſed quãdo- que ſola relatio aduenit alicui de nouo ficut quando pꝛius alhus exiſtens fit fimilis alh dealbato. igitur ſi relatõ quandoq; de nouo acquiritur:acquiritur per moluʒ eius quod
refertur per eam. ⁊ ſic adhuc ſequitur ꝙ rela
tio per ſe eſtterminus motns:quod eſt incò ueniens. ¶ Contra vtranque opinioneʒ ad ducit vnani rationem que talis eſt. Rela⸗ tio non differt a ſuo fundamento niſi per terminum ad quem quem impoꝛtat. ſed re⸗
latio non ponit terminum ad quem: quem

7 S. ——.
—
impoꝛtat.ſed relatio nõ imponit terminum ad quẽ in ſuo ſo in quoẽ ſicut in ſuo funda mẽto.igit᷑ relatio nõ ponit in ſuo fũdamẽto aliquid diuerſuʒ a ſuo fũdamẽto.maioꝛ ptʒ qꝛ relatio nõ ditfert a fũdamento niſi per i⸗ lud pquod ditfert ababſoluto.ſed relatio ñ differt ab abſoluto niſip hocꝙ ĩpoꝛtat tmi⸗ nůj ad quẽ.igit᷑ ⁊.mioꝛ ptʒ. quia relatio nõ ẽ eiuſ ad ſeipfů ſʒ ſeper ad alteꝝ.igit ⁊. Eſt tertia igit᷑ opio herphei.ad cuiuſeui dẽtiã notat. E relatio ipoꝛtat duo.vnũi re cto quod pdit in ſuo fũdamẽto.⁊ aliud in ob liquo.ſ.terminũ ad quẽ. vbi gra. paternitas que ẽ relatio pĩis adfiliũ impoꝛtat aliquid i recto quod è in patre ſubiectie.⁊ filiũ vt tmi
ni ad quẽ ẽ.⁊ vtrũq;ẽ de rõne ipſius relatõiſ
aũt illud quod poit in ſubiecto quod ffert it de ratiõe eius ptʒ ſic. quia de ratiõe relati onis ẽꝙ ſit alicuiꝰ ſi relati per ipſã:ita ꝙ ſi cut q̃litaſẽ qua foꝛmalit q̃les dicimur:ita re
latio ẽ qua ſpiectũ habẽs eã foꝛmalit refert᷑.
ſed hoc nõ eẽt niſi icluderet in ſua ratiòe illð quod pdit i ſpiecto quod refert.igit᷑ ⁊. Qꝛ aũt icludit ĩ ſua ratide terminũ piʒ duptr. ꝓ mo. Muia quo rẽoto relatio nd mãet in re. nec ĩ intellectu icludit᷑ in ratiòe relatiõis.ſcd tminus eius ẽ tale.igit᷑&.maioꝛ ptʒ. qꝛ vnñ quodq; põt mãere ſaltẽ in itellectu ſine hoc: quod nòẽ de eius rõne.mioꝛ etiaʒ ptʒ. qͥg ab lato t᷑mino ad quẽ relatio nõ mãet nec in re:
nec in itellectu. ¶ Becůdo.qꝛ ratio relatõis
cõſiſtit ĩ ad aliud ie habere.ſed illud aliud ad quod ſe hẽt⁊ ẽ terminꝰ ad quẽ ẽ de ratiòe re katiõis. ¶ Sicit igit᷑ herpheus ꝙ relatio qn tů ad illud qð dicit ĩ recto ⁊ pdit ĩ ſuo ſᷣo nd dicit aliã rẽ a ſuo fũdamento.ſed dicit eãdeʒ
rẽ cũ ſuo fũdamento ſ alia tamẽ rõne. ſiẽ a
bedo ⁊ ſimilitudo. Scd qᷓ;tum ad minũ ad quẽ diẽ ali rẽ a ſuo füdamẽto.eo ꝙ cõpoſiꝰ ſua ſtat ĩ hoc ꝙ relatio nõ dicit aliã reʒ a ſuo fũdamẽto niſi?minũ ad quem. ⁊ hoc ꝓbat ꝑ rõnem ſupꝛa adductã cõtra duas pmas po⸗ ſitides. qu videlicet relatio nõ differt a ſuo fů damẽto niſi p hoe ꝙ ditfert ab abſoluto. ⁊ E ẽ ſolũ terminꝰ ad quẽ.igit᷑ ⁊c.¶ Ad motiua cdia iſtarũ opionũ reſpodet herpheus. Ad bmã ratidem quãdo dicit᷑ diuiſio entiſ ⁊t.cõ cedo ⁊ dico ꝙ relatio dicit diuerſã rẽa quali tate ⁊ qᷓ;titate ⁊ a quolibet abſoluto.ſ.tminũ ipſũ quẽ ĩpoꝛtat in obliquo.⁊ hoc ſufficit ad alieratẽ realem relatiòis ab alhs vt patʒ ad ſecũdã inſtãtiã. quia nõ opoꝛtet dare ſolutio nem que ibi poitur.« Acd ſecũdaʒ dicẽdum ꝙ relatio nõ circũſcribit realitateʒ fůdamen ti licet rõ relariõis circũſcribat rationẽ qua
Qucito
litatis. Et quando obiei ꝙex hoe ſequit
relatio ſit foꝛmaliter ſuùfũdamenũ. Sicen
dũ. Q aliquod differre abalio còtingitdu- liciter. vno mõqʒ dicit rẽ totalit circũſeri- enrẽ illud.⁊ ſic materia ditferta foꝛma. lio mõ per additiõem alterius ſicut cõpoitũ differt a materia quia addit foꝛmã nůc autẽ relatio ditfert realit a ſuo fũdam̃to no circũ ſcribẽdo realitatẽ eius.ſed padditiõem rea liratis termini quẽ ipoꝛtat in obliquo.ſed qꝛ ali realitatẽ non poit in ſubiecto:nec inclu⸗ qit vt partẽ ſui.ſed vt terminũ ad quem eſt. igil nò facit cõpoſitiõem cũ fundamcnto. Ad terriã dicit herpheus ꝙ relatio dicit accidere fũdamẽto realiter rõne terminiad quẽ ẽ. quẽ tminũ abſolutũ nõ includit ĩ ſug ratiòe nec in quacũq; ſus realitate. vnde ad verificãdũ de aliquoq ſit ſimile requirit᷑ ali quid realiter ſcilicer entitas termini ad quẽ quod nõ requirit᷑ ad verificãdum ꝙaliad re aliter ſit albũ vel nigrum.¶ Ad pꝛimaʒ ra tionem pꝛo ſecunda opione quando dici᷑ ꝙ relatio pꝛeciſe accepta per additiõem ſe hẽt ad fũdamentum. Picendũ ꝙ verũ eſtnõta⸗ men ſicut excludès füdamentũ.ſed ſicutin
cudẽès aliquod fũdamentũ cũ realitate glia.
ſcilicet termini quẽ icludit ĩ obliquo. ¶ Ad ſecũdaʒ dicẽdum. Ad maioꝛẽ ꝙ duplicipo
teſt c̃tingi aliquid verificgride nouo.vno⸗
qᷓrũ ad hoc ꝙ ſit aliquid ĩ ſe alio mõ quãtũ ad hoc ꝙſit alterius. pᷣmo mõ nihil pot veri ficari de aliquo ſine ſui mutatione. Secũdo
modo bene pot verificari aliquid de aliquo
de nouo ſine ſui mutatibe ſed ꝑſolã mutatõ nem alterius.¶ Bed cõtra iſiã ſentẽtiã mo
uet herpheus quatuoꝛ dubia.⁊ ſoluit pmuʒ
dubiũ. quia bm iſtã opĩoneʒ videt᷑ ꝙ relatio
ſit plures reſ. ſed quodẽ tale non dicit aliqd vnũ ſimpliciter per ſe.igitur m hoc relatõ
nõ dicit aliquid vnũ per ſe:quod ẽ incõueni ens. quia res vniuſcuiuſc; generis dicit ali quod vnů ens per ſe. Keſpodet.ꝙ nõ ſequi tur ex pꝛedicta ſentẽtia:quia relatio ſit pieſ res pꝛopꝛie loquẽdo:nec etiãꝙ icludat ptes res ex quibus ſicut ex partibus itegratur. ſed eſt aliqua vna res per ſe alicuius rei vt termini. Eſſe aũt in ſe aliquã rẽ ⁊ eſſe per ſe alicuius nõ tollit illã rẽ eſſe aliquod vnumi ſe. ¶ Secundum dubiũ eſt. quia relatiofm pᷣmiſſa nò videtur haber vnů ſimplicẽ cõce ptů cũ plura ponãtur eſſe de eius ratiõe. ſed poc nõeſt incõuẽiens. cũ vnũquodq; genus generaliſſimũ dicat vnum ſim plicem cõcep tů. Reſpõdet ꝙ relatio quãtuʒ ad illudqðẽ
7
no impoꝛtat nii vnůũ ſimplex ⁊ per ↄſequẽs

xRx
—
quõtũ ad ilud qð ipoꝛtat in recto nõ ipoꝛtat niſi vnũ cõceptũ ſimplicẽ. vel põt diciꝙ cõce
togeneraliſſimi licʒ ſint ſimplices quãtũ ad nõ ſint reſolubiles ĩ duos ↄcept?vniuo⸗ cos qrů vnſit generis ⁊alidrie.nõ tñeſt in còueniẽs ꝙ generaliſſimũ icludat plura q̃rũ ynũ cõtrahat alteꝝ ſicut ãnaloga ànalogata E ¶dubiũ.uiahm p̃dicta videtꝙ due relatiões nihil aliud ſint i re qᷓ; duo fũdamẽta abſoluta.verbi grã. Bikitudo ſoꝛ⸗ tis ad platonẽ i albedine nihil aliud videt᷑eẽ q albedo ſoꝛtis ꝓut coexigit ſilitudinẽ pla⸗ tonis ⁊ ecõuerſo. Sititudo platõis ad ſoꝛteʒ nihil aliud videt᷑eſſe qᷓ; albedo platonis ꝓut coexigit albedinẽ ſoꝛtis IfRpdet. ꝙ lʒ oppo ſite reiatões nõ dicãt aliqð diuerſũ re ab am bob fũdamẽt ſik accepi:iñ vnaꝗᷓq; eaꝝ ipoꝛ
gecepto. nãſititudo ſoꝛt vna cũ albedine ſoꝛt
impoꝛtat albedinẽ platonis ut cuiꝰeſt aliud. ⁊nðeconuerſo. Pʒ albedo eiꝰhm ſe accepta nipoꝛtat albedinẽ plaronis nec econuerſo. Simul etiã accepte ambe relatiòes nò eodẽ
mõ impoꝛtãt eaſdẽ relationes ſicut abſoluta
nzrelatiões ſilaccepte mutuo ſe ĩpoꝛtãt: ſ abſoluta nõ mutuo je ipoꝛrãt. vnde ad veriti cãdũ de platone ꝙ ſit ſiris ſoꝛti reqͥrit aliqua
—
realitas que nõ req̃rit᷑ ad verificãdũ ꝙ ſit al⸗
bus. ¶ꝗ dubiũ. qꝛ fᷣm pᷣmiſſa videt᷑qꝙ rela
tio faciẽtis ad factũ ⁊ ſilis ad ſile ſint eadem relatio hm rem ſaltiʒ ĩ agẽtibꝰ vniuocis.ver bi grõ. Eñ calidũ facit calidũ in calido agẽ⸗ te relatio agenij nõdicit aliqͥd re diuerſuʒ ab ip̃o caloꝛe qð ſit i ipſo agẽte. Biiter relatio ſimilitudinis fũdat ſupꝛa eũdẽ caloꝛẽ nec di⸗ cit aliꝗd re diuerſũ ab ipſo in ſbo in qͥẽ. Zi⸗ militer nec ex ꝑte tmini. qꝛ vtraq; relatio ter minat᷑ ad caloꝛẽ ꝓductũ.cũ igit iſte due rela⸗ tiões eãdẽ rẽ ipoꝛtẽt ⁊ quãtũ ad illud qð po nũti ſubiecto. Et quãtũ ad realitatẽ quã re- qrũt itermino ſi relatio nõditſerret afunda mẽto niſi ꝑterminů videt᷑ꝙ iſte relationes ſint ecdẽ ÿᷣm rem. Rÿñdet pᷣmo ꝙ dato ꝙ
illarõ cõcluderet ꝙ eſt dare duas relationes diuerſaꝝ rõnũquaꝝ vna nõ differt realit ab altera:tů nd cõcludit ꝙ relatio nõdiffert rea
liter ab alijs pᷣdicament i quibꝰfundat᷑ itaꝙ adhuc ditfert eẽ calidũ ⁊ eẽ ſite uł q̃cũq; alia relatiòe relatũ. Aliter pot diciꝙ nõſeqͥt᷑ oĩo
ilas duas relatiòes eſſe eandẽ relationeʒ re
qila realitas pᷣma ut eſt relatõ agẽt caloꝛẽ pductũ ab illo agente inquantũꝓduct?eſt⁊ pot impoꝛtare qͥcqͥd aliud etiq nõ eiuſdẽ rõis ſipducatptalẽ caloꝛẽ. Jnquãtũ aũt eſt ſimi tudo nò impoꝛtat᷑ꝙ iſte caloꝛ ad quẽ tminat
int aliqʒ dinerſũ re ab vnoqͥc; abloluto ꝑſe
relatio ſititudinis ſit pductꝰimo hoc accidit ſibi. eẽ aũt ꝓductũ accidit caloꝛi reſpectu al⸗ teriꝰcaloꝛis inquãtũẽ ſilis: imo aliqd pᷣſup⸗ ponit reale ſupꝛa ſimilitudinẽ in fundamẽto relatiõis.ſ.eſſe ꝓductũ:qð nõp̃ᷣſupponit re- latio ſititudinis. Itẽ illa realitas ut eſt rela⸗ tio ggen requirit ꝙ caloꝛ ꝓduct? quẽ ĩpoꝛ⸗ tar ſit qůq; nõ ens ułꝙ ſaltim ſibiipſidereli⸗ ctꝰſit nõ ens: ß ut eſt ſilitudo nõ impoꝛtat h. vnde ſiꝑ impoſſibile neuter caloꝝ eſſet ꝓdu ctꝰad tũc habẽtia ipſas eẽnt ſilia. h herphe? in foꝛma.¶ Eliq tenẽtes ⁊opinioneʒ re⸗ ſpodent ad rões hphei? dicũt negãdo ↄñaʒ Rõ eſt. quia aliqd dicit agenſde nouo noua relatiõe nõ ꝓpter hᷣ ꝙ receperit aliqͥd de no⸗ uo qð pus nõò habuerit foꝛmalit:ß iõqa illud qð pus habuit q̃ſi in radice iã hʒ foꝛmaliter ꝓpter realẽ ꝓductioneʒ alteriꝰab albo. Vel aliter pñt dicere.ꝙ nõ ſeqͥt᷑ꝙagẽs inquantũ agens cauſat aliud:ß iquãtũ patiẽs recipit ⁊ nõ agit. Beqͥłꝙꝓpterea nec ſitagẽs ⁊ pati⸗ ens reſpectu eiuſdẽ.qꝛ eſt agẽs reſpectu foꝛ me ꝓducte:⁊ eſt patiẽs reſpectu relatiõis in ſe recepte:quã nõ cauſat: ß ſeqͥł᷑ cauſarũa fe.
Ed ⁊dicũt ꝙ relatio realis nũqᷓ; adue⸗ nit alicui de nouo ſine ſui mutatðe ułnouat᷑ antiqᷓ ĩ radice habita. Etjʒ adueniẽte aliquo tmio albedini antiqͥ ali᷑ ſe habeat nũc qᷓ; pꝛiꝰ ßᷣm foꝛmalẽ denoĩatõnẽ:nõtñ ſᷣm radicalem mutatõnẽ nouãlʒ hᷣm radicalẽ mutatõnẽ an⸗ tiquã. Nã qñ ꝓductus fuit albũ ſile foꝛmalit᷑ ſi aliud albũ cœexiſtebat uł radicali᷑ ſi nõ co⸗
exiſtebat /d pᷣmã rõnẽ 3 rñſionẽ dõm ad
maioꝛẽ ꝙ verũ eit ꝙ pmꝰ⁊ ⁊terminꝰmotuſ ſpacqrůt in eodẽ ſbiecto nõtiꝓpterh ſeqhł ꝙ nõfiat nous alteriꝰreiyerificatio reqͥrẽtis
Eminũin altare ꝓductũ q̃ põt dici de nouoꝓ
ducta ꝓpter nouã verificationẽ lʒfuerit qti⸗ qrꝰhabita radicalit᷑. Et tale potidebẽt dici
ʒfminꝰilliꝰmot?. quia cãta albedine ex ↄñti
cauſat ſilitudo in tali albedine q̃ dici᷑⁊ꝰtmi⸗ nmotex q̃ cõſurgit actualls verificatõ coꝛ relatiòis ꝑ aliũ motũꝓducte:ß nůc de nouo verificate. ¶ Ad ⁊dðm.ꝙ illa ſititudo in antiq albo nõꝓducit᷑de nouo ꝑ ꝓductioneʒ albi de nouoꝓducti niſiꝓpter foꝛmalẽ veri⸗ ficatõnẽ ſilitudinis antiqͥt? ꝓducte.⁊ illa ſili⸗ tudo ſequitetiã pductionẽ abſoluti. puta al⸗ bedinis qtiet ꝓducte. ⁊ſic nõ acqrit ſine ab⸗ ſoluto ꝓducto.⁊ nõ ſeqᷓł ꝙ ſit p ſe terminus mot? Ad rõnẽ 3ᷓ vtrãq; opinionẽ factã rñ⸗ deo ꝙ maioꝛ põt negari· Et ſicetisʒ ꝓbario
negat. qʒ relatio nõ km tminũ ßᷣm iſtas opi⸗
niones h foꝛmalt ßm ſeipſas foꝛmaliter dif⸗ fert ab abſoluto. Fateoꝛtñ hᷣm paruitatẽ in⸗

S* E———=———————————————— —————.———.———————— z— — 2— ee——.
genihmeiʒanopionẽ pbabilioꝛẽ mihi videri Verit᷑ xl? vtrũ relario poſſit imediate füdari fupꝛa ſbam. Ppinionib dimil⸗ ſiĩn iſta cõcluſibe quatuoꝛ pono cõcluſiões. ſꝛima cõcluſio. M⸗ ẽ dare relatõnẽ tranſ cẽdẽtẽ. ꝓbo. Muia cui?fũdamẽtũ eſttrãſcẽ dẽs ⁊ ſiipſũ ñ dicat aliã realitatẽ a fũdamẽto quãtũ ad illud qð ponit in fůdamẽto ficut ꝑʒ de relatiõe hm ʒnopinionẽ in pᷣcedẽtiqᷓſtõe poſipã. Iʒ fůdamẽtũ relatiõis eſt hmõi.igi? . Ma. pʒ ex tmis ⁊ ex veritate opinionis pᷣcedeh. Ni. q;a ſecluſo oĩ accñ̃te a ſba due ſtãrie ſũt ſiles. Zitit ſecluſo oĩ accte octo nariꝰ nũerꝰeẽntie angeloꝝ ſe hʒ ad qᷓ̃terna⸗ riũ nůʒ in dupla ꝓpoꝛtõe. ũ aũt ille ſitiru⸗ dines ⁊ illeꝓpoꝛtiòes nõ ſũt accñ̃tia qꝛ ſeclu dũt᷑ oia accntia.igit᷑ nõſůt de gnẽ accñtis ſůt igit᷑ relatiões trãſcẽdentes. ¶ſic. Cuiꝰ rõ foꝛmalis extẽdit ſe nò ſolũ ad ens reale⁊ rò nis:hetiã ad ens crcatũ ⁊ increatũ nð eſt in pᷣdicamẽto relatiòis q̃ ẽ accs. pʒ iſta. Muia nũq; rõ foꝛmalis extendit ſe vltra illud euiꝰẽ rõfoꝛmalis:ß rõ foꝛmalis relationis ẽ hmõi. igit᷑. Minoꝛ ꝓbat᷑. qꝛ rò foꝛmalis relatio nis ẽ in hoc qðẽ ad aliud ſe habẽ:ß hec rõi⸗ uenit᷑ in entibrealibꝰ⁊ rdis ⁊ ĩ ente creato⁊
increato ut notũ ẽ ex fide.igit⁊c¶ʒoſic. Eſt
dare actionẽ trãſcẽdẽtẽ.igit ⁊ relationẽ. ña nota eſt ꝑſile. Muia actio ita videt᷑ limitari ad terminatũ genꝰſicut relatio. añs ꝓbatur ponamꝰꝙ deꝰcreat aliquaʒ ſubſtãtiã illa ſpa
dicit actio inquãtũ denoiat deũ agentẽ.⁊ ſiti
ter dicit᷑ paſſio inquãtũ denoĩatadeo creãte
denoiatiõe extrinſeca:ß talis actio ułpaſſio
nõ ponit᷑ in pdicamẽto actidis qðeſt detmia tů genꝰaccñtis. igit᷑eſt actio trãſcẽdès. Ma ioꝛꝓbat᷑. qꝛ illud dicit᷑ actio qð denoiat aliqð ages. qꝛ agẽs nõ dicit᷑ agẽs.niſiafoꝛma pꝛo⸗ ducta: ilſa ſba ꝓducta denoiat deñ ggemẽ.
igit dicit actio. Iinoꝛꝓbat᷑. qꝛ nihil ponit in pᷣdicamẽto actionis qð eſt determiatũ ge nus accñtisniſi qð eſt accñs hm eẽntiã:ß ia lis ſba nõ eſt accñs ſᷣm eſſentiã. igit᷑ nõ ponit in pᷣdicamẽto actiõis. qð eſt determinatũ ge waccñ ¶ Wõfirmat᷑. Crãſſubſtãtiatio qͥ tit in ſaco altaris eſt actio ⁊ nd eſt actio de ge⸗ nere accidẽtis. igit᷑ eſt actio tranſcẽdens.ma ioꝛ nota.qꝛ trãſſubſtãtiatio denoĩat deũ agẽ tẽ.i.trãſſubſtanxtantẽ. Minoꝛpbatur. quia non eit accs. Cõſtat aut ꝙ accñs diuidit in ix. genera. vñ qͥcqd ponitin qcũq; giie illon nouẽ eſt acchs vᷣm eſſentiã. pʒ igit ↄcluſioꝙ chtingit dare relationẽ trãſcendentẽ ſ⁊cð cluſio eſt iſta. ꝙ relatio trãſcẽdẽs pdt imedia te fundari ſupꝛa ſbßamꝓbat᷑. Nuia m phm
Bueitio
in pᷣdicamẽtis eadde relatõc. bñ dicit ala ala
ti ala:ß ala eſt ſpa.igit᷑ talis relatio fundatur
ſupꝛa ſbam. Itẽ bm augꝰ? nono de trinitate caꝰꝙcaput capitati alicꝰvtiq; caput eſt.⁊ re latiue ad ſe dicũt᷑ quãuis etiã ſubitãtie ſin.h augꝰin foꝛma. ¶⁊moõſic. vbi eſt vera poꝛi⸗ tas realis ibi eſt vera relatio realis:ß int᷑ ſb⸗ ſtãtias etiã oibꝰaccñtibſemotis eſt vera pᷣ⸗ oꝛitas realis.igit᷑&.cõſtat aũt ꝙ talis pᷣoꝛi⸗ tas ułpoſterioꝛitas eſt relatio realis.igit᷑⁊c
ſic. ꝓductũ realiter refert adꝓducens ß creatura nõ ſolũ eſt ꝓducta a deo ſᷣm acci- dẽtia:ß etiã ᷣm ſbam.igit ſᷣm ſbam realit᷑ re- fertad deũ.igit᷑ talis relatio fundat ſupꝛa ſp ſtãtiq etiq imediate /ſic. aliqᷓ nõ ſolũ ſunt ſiia in albedine:ß etiaʒ in ſbſtãtialitate.ſicut ſoꝛtes ⁊ plato ſũt ſimiles in hũanitate:ß hůa nitas eſt ſba:ſimilitudo vero relatio.igit᷑ re⸗ latio imediate fundat᷑ ſupꝛa ſbam. ¶ʒcõclu
ſio eſt iſta. Relatò talis fundata inimediate
ſupꝛa ſbam nõ ponit᷑ in genẽ relatiõis qðeſt dererminatũ genꝰaccñ.ꝓbat᷑.qꝛ nihil poni tur in genẽ relatiõis bnꝙ cſt determinatujʒ genꝰaccñt niſi qð ẽ accs:b talis relatõ nõł
accñs.igit᷑ nò ponitĩ ge accñi. a·ꝓba
qͥa ens Pm phmÿmetha · diuidit in amx accñs ĩ nouẽ gnã. cõſtat aũt ꝙ diuiſũ icludit ĩ mẽbꝛis diuidètib?. NMioꝛ ꝓbat᷑.qʒa talis re
latio nõ eſt niſi ſba hñ̃s ali aʒ ut terminũ
ſue foꝛmalis cõfoꝛmitai:ß ba talis nõẽ acci dẽs.qꝛ qð vere ẽ nulli accidit. ut diẽ phus p
phicoꝝ.igit᷑ ⁊c.⁊ſic. ScðmʒMopinionẽ
herphei narratʒ ipᷣcedẽti ꝓxia ſtõe quã pbabilioꝛẽ puto. kelatio nd differt afunda mẽto quãtũ ad entitatẽ quã ponit i fũdamto
ß ſolum differt rõe termini.igit᷑ talis relatio
puta ſikitudo q̃ eſt int duas ſbas nõ differt a ſba niſi ròe termini:ß terminꝰe qͥd extriſecũ
illi ſbe igit᷑ quãtũ ad itriſecũ tał relatò nodft
a ſba:ß qð nõ differt a ſa nõ ẽ accñs. q acci- dẽs nulloꝰ pot idẽtificari ſbe.igit talis rela⸗
tio nõ eſt accs.¶ʒeſic nihil dici᷑ ſaniſiqʒ inheret. ß talis relatio nulli inheret. igi᷑. Ma. nota. qʒ poſſe inherere eſt paſſio acci- dẽtis. i. ꝓbal. q nõ inheret kmio. Mui
ſikitudo bſtãrialis q̃ eſt ĩ petro ad paulũnẽ ĩpaulo necẽ ſbiectiue ĩpetro. q tal ſitiudo
ndeſt niſi ſba petrihs aliã ſbaʒ eiuſdẽ ſpei
ſicut foꝛmalẽ tmini ſue ſbſtãtiglis ↄfoꝛmirat igit talis relatio nõ eſt accns. Ex iſtis celu⸗
öibſequũtduo conclaria Mꝛimũ coꝛe⸗
lariũ. Talis relatio trãſcẽdẽs repit in oĩ pᷣ⸗
dicam̃to.ꝓbat᷑· qꝛ talis relatio nõẽ niſi ↄfoꝛ
mitas nł ſititudo eſſentialis aliquoꝛũ int ſe
ß talis ſtirudo repi᷑ in oip̃dicamẽto· igit
nimic n

1basprri dsmtt wwclr
—
*
2
—
———
S——— 6 —
—
iraſcendẽs ſupqᷓ fundet vnitas rõnis ipſiu vylis ne ſit ficticia:ß talis vnitas realis ñ pot
abbpheo vnit
Pumt
talis relatio. ¶Maioꝛ nota. qꝛ talẽ relationeʒ dicimeſſe illã ↄfoꝛmitatẽ. inoꝛ ꝓbat᷑. qͥa ſicut eſt ſimilitudo ſubſtãtialis int duas ſub ſtãtias: ita eſt ſimilitudo inter quecũq; eidẽ rõis cuiuſcũq; generis ſint:ſiẽ inter duas re
atònes:int duo vbi:⁊ inter duo quãdo. ⁊ ſic
de alhs ¶ ⁊ coꝛꝛelariũ. Iſta relatio trãſcẽ
dẽs eſt rõ fundandi vniuocationẽ in oi gñ̃e.
bak. Quia opoꝛtʒ dare aliqð fundamentũ fundet᷑ vnitas rõnis ipſius
pari niſi tal vnitaſ relatõiſ trãſcẽdẽt q̃ noiat᷑ a as ↄfoꝛmitai foĩaliſqẽ foatt
in vno.⁊ terminatiue in alio · igit⁊· ꝙ 4c5 Cuſio. Solũ relatio fundata ſuꝑ accte ab⸗
foluro ponit in pdicamẽto relatõis. ꝓbatur
Muia ſolũ relatio q̃ eſt accñs ꝑ eſſentiã illa
pbnit in pᷣdicamẽèro accñt.ß ſola relatio que hndat ſuꝑ accñ̃te abſolutoẽ accidẽs ꝑeẽn⸗ rã. igit ſoia talis ponit in pᷣdicamẽto relatio nis. Paioꝛ nota. qꝛ relatio que eſt deteymi natũ pᷣdicamẽtũ ꝑeſſentiã ſuãẽ accñs. Mi.
Ppbat·qꝛois relatio uel fundat᷑ ſupꝛa ſbaʒ ut
jpꝛa accũs. i fupꝛa accñs:uel ſupꝛaacci⸗ deẽs reſpetm̃: uł ſupꝛa accñs abſolutũ: ß rela tioqᷓ imediare fundat᷑ ſupꝛa ſbaʒ nõ ponit in pdicamẽto relationis ut eſt determinatũ ge nus accñt. ut ꝓbatũ fuit in ʒcõcluſione:nec reiatioq̃ fundat᷑ ſupꝛa accñs reſpctm̃. qꝛ ral relatio eſt trãſcendẽs ut ſititudoqᷓ eſt inter duas paternitates:talis eſt relatio trãſcen⸗ dẽs.⁊ nõ ponit᷑ in pᷣdicamẽto relatõis foꝛma liter: ß ſolũ rõne fundamẽti:ſicut ↄfoꝛmitas que eſt inter duas ſuhſtãtias ponit in pdica
meto ſbe:qꝛ eſt ſba. Tũ etiã. qꝛ nulla relatio
realis de pdicamẽto relationis põt fundari ſuper relatiõe reali.qꝛ alias eſſet ꝓceſſus in infinit.ſeqᷓ igi? ꝙ ilia ſolũ relatio ẽ de genẽ relatiõis q̃ fundat᷑ſuper accidente abſoluto. ña pʒ ex ſufficiẽti inductiõe fundamẽtoꝝũ. Ex quo habes ꝙ ſolũ relatio pᷣdicamẽtalis q̃ẽ accñs fundat᷑ ſup quãtitate uel qualitate quia nõ ſunt alia accñtia abſoluta diſtincta eẽntialiter ab iſtis licʒ bñ ᷣm rõnẽ denomi⸗ nãdi.ut infra patebit. Pubitat᷑ circa iſtaʒ cõcluſionẽ. quia bm̃ dicta ſequeret᷑qꝙ qᷓlitas ⁊ quãtitas eſſent fundamẽta duplicis relatio⸗ nis que eſt in pᷣdicamẽto relatiois que ẽ trã cendẽs que etiã repit in qᷓlitate. Rñdeoꝙœh vðeſt ipoſſibile:imo eſt neceſſariũ. qꝛ iſtadu vex relario nõ differt in eodẽ niſi hᷣm rõnem
ſicu ſuperiꝰ⁊ inferiꝰ. Nam ois fititudoẽ cð foꝛmitas:ß nõ econuerſo. Nnde illud qð eſt
fundamẽtũ ſimilitudinis eſt eti fundamẽtũ cõfoꝛmitatis que vicit ſimilitudo trãſcẽdeni
bet negari.qʒ relatio nõ
qʒ illud qðeſt fundamẽtũ inferioꝛis eſt fũda mẽtů etiã ſupioꝛis. Hi aũt accipiãt᷑ in diuer ſis.ſ.yfoꝛmitas inter ſubſtãtias ⁊ ſimilitudo inter q̃litates.tũc differũt realit᷑ ſicut funda mẽta. ¶¶= dubitat᷑. Tũ vniuocatio repiat᷑ ĩ
q̃litate ⁊ quãtitate ſicut ⁊ in alhs generibus nel illa vniuocatio fundat᷑ ſup relatione pᷣdi camẽtali:uł ſuꝑ relatiòe trãſcẽdenti Mñ⸗ deo.q relatio trãſcèdẽs non ponit in vno⁊
eodẽ in nñerũ cõtra relationẽ pdicamẽtaleʒ ið nõſũt ibi duo fundamenta vniuocationis Fm rem. Si aũt duplicet᷑ relatio vniuocatio nis:tũc dico ꝙ relatio tranſcẽdẽs inquantũ hmõi eſt fundamẽtũ vniuocationis neceſſi-
tatis. Bilitudo aũt de genẽ q̃litai eſt fũda-
mẽtũ vniuocatiõis cõmoditatis qͥ ꝑĩpoſſibi
le ſublato adhuc manẽ tvniuocgtio. Vñ ſ illos qͥ dicũt ꝙ relatio diſtinguit᷑ a fundamè
getiãquantũ ad realitatẽ quã ponit inipſo Siaduobalbis ſeparet᷑ relatio ſititudinis
ßm eſſe uł m rõnẽ adhuc inter ipſa eſt vni⸗ tas cõfoꝛmitatis eſſentialis. qꝛ adhuc vniuo
cat in albedine. ⁊ tñ circũſcripta eſt relatio ſi militudinis pᷣdicamẽtalis remanẽte relatiòe
tranſcendẽte. ¶ubitat. ʒ? Muarcpicis ꝙ relatio trãſcẽdẽs fundet᷑ ſupꝛa ſbam cũ ſit in
diſtincta a ſba.idẽ aũt nõ fũdat᷑ ſupꝛa ſeipſfũ. Rñdeo.ꝙ ſi cõſideret᷑ illa cõfoꝛmitas quãtũ ad enritatẽ quã ponit in fundamẽto: ſic ſolũ ẽ ibi fůdatio rõis eo mõ qᷓ idẽ fũdat᷑ in ſeip̃o. Si aũt cõſideret᷑ illa cõfoꝛmitas rõe termini
uẽ includit in obliquo:tunc eſt ibi fundatio pᷣſuppoſiriõis. qꝛ cõfoꝛmitas pᷣſupponit ſp⸗ iectñ ⁊ addit terminũ ꝑquẽ pot dici illa ↄfoꝛ mitas aliqͥ mõ in obliq diſtiguia ſba eomõq̃ ſititudo diſtinguit᷑a q̃litate ut declaratũ fuit q pᷣcedẽtide relarõne pᷣdicamẽtali ⁊ ſic aliq
md realiter põt dici fundarii ſba. Similiter
dðm de cõfoꝛmitgte repta in alis pᷣdicamẽt
iubltat qMuia relatiofundata ſupꝛa ſpam nõppter aliud negateſſe de genẽ rela⸗ tionis niſi qꝛ eſſet accñs:ß ꝓpter hoc nõ de⸗ r dicit᷑ accidere ſuo fů damento ꝑ inherẽtiã cũ ſit igẽ ſuo fundame- to p idẽtitatẽ: ſed ſolũ rõne termini cõnotati cũ igit hoc poſſit cõpetere ſubſtãrie ſequitꝙ relatio fundata ſupꝛa ſpam ſit de genẽ relati
onis Rÿdeo ꝙ ſolũꝓpter ilã cauſũ ego po
noꝙ relatio que fundat᷑ ſupꝛa ſbamc ſit ea
dẽ cũ ſuo fũdamẽto quãtũ ad entiratè quam ponit in ipſonõſit in pᷣdicamẽto relationiꝰ. qꝛ ſeq̃ret᷑qꝙ ſba eſſet accñs. qꝛ oẽiillud qð po⸗ nit inpᷣdicamẽto relationis eſt accũs Pecn⸗ tiã:nec p̃ciſe dicit᷑ relatio iherere fundamẽto rõne terminicõnotari uł incluſi in ronẽ reia
7=

tionis in obliquo:ß ideo· q fundamẽtũcũq idẽtificat rclatio⁊ terminꝰad quẽ ſũt eẽntia liter accha.iõ dicit᷑ ipſa relatio accñs ꝑ eſſen
tiã. t qꝛhoc defuit in ſubſtãtiali ſitirudine. ið talis nõ ponit in p̃dicamẽto relatiõis· Vñ
relatio que ẽ de genẽ accñt᷑ vere inheret qð
cõpetit libi ꝑſe inquantũ accñs eſt qð nulloꝛ ſbe cõpetere pot. B illud inherẽ cõpetat ſibi rõne fundamẽti a quo eſſentiatr eſt indiſtin cta hm̃ illã entitatẽ quã ponit in fundamẽto. Pubitatqnto. Vtrůeti alie ſint relatio nes traſcẽdẽtes pᷣter illã cõfoꝛmitatẽ foꝛma⸗ lẽ quã tu ponis trãſcẽdẽtẽ. R ñdeo ita. nam
diſtinctio eſt relatio trãſcẽdẽs ⁊ repit in oĩp dicamẽto. Similit᷑ oꝛdo eſſentiaꝝ eſt relatio
trãſcẽdens. Similiter ꝓpoꝛtio numeri eẽn⸗ tialis. Sicut eſtꝓpoꝛtio q̃tuoꝛ angeloꝛũ ad duos talis ꝓpoꝛtio eſt relatio trãſcẽdẽs:nec eſt mathematice cõſiderationis.⁊ ſic de alis relatiõibq̃ reꝑiũt᷑ in oibus pᷣdicamẽtis fᷣm fundamenta. Verit᷑ xlivtꝝ cqpalitas ⁊ ſilitudo ſint relgtiões reales.ipe iſtaqᷓſtõe ẽ duplex opinio. Mꝛima opinio eſt durãdi.ꝙſũt ſolũ relatòes rõis. Poc ꝓbat pᷣmo ſic. Muia re latio nõeſt maioꝛis entitatis qᷓ; ſuũ fůdamẽ⸗ t:ß fundamẽtũſikitudinis ⁊ equalitai ẽ ens
ròis.ſ.vnñ in qualitate ⁊ vnũ ĩ quãtitate.igi
tur ⁊ ipſe ſũt relatiòes rõis. ¶ſæ⁊ ſic. relatio eſt realis ex coꝙfundamẽtũ ex ſe exigit ſu coꝛꝛelatiuũ ⁊ nõ ſolũ rõne reſpect. biqᷓf damẽtũ ex ſe nõ exigit coꝛꝛelatiuũ nðeſt rela
tio realis:ſiẽ ẽ inꝓpoſito de ſilitudine ⁊ eqᷓli
tate. igi?⁊.¶aioꝛ ꝓbat᷑tripliciter. Lũp⸗ mo. qꝛ modꝰacchtis qͥ eſt ineſſe eſt realis.qꝛ
fůdamẽtũ.ſ.accis exigit aliud. Tũæqʒ re⸗
latiuũ reale plus exigit extremũ q; relatiuũ rõis:hᷣ relatiuũ rõis exigit ſuũ extremũ ròe reſpectꝰ.igit relatiuũ reale exigit non ſolum rõne reſpẽct?: imo etiã rõne fundamẽti. Tũ ʒqʒ ſcia refert᷑ regliter ad ſcibile: ſcibile ðo ſolů ßᷣm rõnẽ h ſcibile nd exigit ſciẽtiã niſi rõ ne reſpect? igit᷑ ſcia eriait ſcibile nõ ſolũ rõ⸗ ne reſpect?: etiã rõne fundamẽti. Et ſic pʒ maioꝛ. NMinoꝛꝓbat᷑. Muia cquale rõne rei quãto nò exigit aliud extremũ: ß ſolů rõe re ſpectꝰ.ſeqt igit cõcluſio ꝙ equalitas ⁊ ſilitu⸗ do ſint relatiões reales. ʒarguit ſic. Sub⸗ ſtãtia hʒ ſuã idemtitatẽ ſiẽ quãtitaſeß idẽtitaſ fundata ſupꝛa vnñ in ſba nò ẽ realis.igit᷑ ⁊. pi·pbat᷑. qꝛ ibi itellect?vtit vno ut duobꝰ 4 ſic. qꝛ relario realis nõ ↄpatit᷑ ſecũ ĩeo⸗ qẽ fůdamẽto relationẽ oppoſitã:ß equalitas cõpatit᷑ ſecũ in eodẽ fundamẽto inequalitarẽ igit ⁊c.¶ Aliaẽ opinio guilielmide marical
Queitio
mo oꝛdinis pᷣdicatoꝝ qͥ ponit duas cõcluſio
nes. ¶ Mꝛima cõcluſio. fundamerũ ſiritudi nis nòẽ vnitas ſpecifica. ꝓbat duptr.ꝛi⸗
mo qꝛ oœ? qð fũdat᷑ in aliquo abſtrahit abeo a qͥ& ſuũ fundamẽtũ: ß vnitas ſpecificaduo alboꝝ abſtrahit a duobꝰalbis aquib?nò ab⸗
ſtrahit ſikitudo uel cqualitas.igit&. Mhg. pʒ. qꝛ ſi quantitas abſtrahit a pa abſtrahit etiᷓ qualitas ſenſibilis:ſicut pʒ in ſacramen to altaris. Qpinoꝛ ꝑʒ quãtũ ad pᷣmã ptem. qꝛ vłe abſtrahit aꝑtjcularibꝰ:ß vnitas ſpeci ficaeſt vlis.igit ⁊c. uãtũ ad⁊ptẽ pʒ. qꝛ ſikitudo nò põt cõcipi niſi inter duo.qʒ idem nò eſt ſibi ſite ułequale.igit᷑ ſikitudo non ab⸗ ſtrahit a ꝑticularibfundamẽtis:imo cõcer nit ea. igit&. oſic. Quia cqualitas nõfũ⸗ dat᷑ ſupꝛa vnitãtẽ ſpccificʒ.igit᷑ nec ſilitudo. ↄña plʒ · ans ꝓbat᷑· qꝛ nono metha. dicit phs ꝙ vnũ qð eſtfundamẽtũ equalitatis dicit p uationẽ ⁊ negationẽ exceſius vniꝰquãti ad aliud:ß vnitas ſpecifica quãtitatis nõ ipoꝛ⸗ tat talẽ duplicẽ negationẽ: alias ſequeret᷑ꝙ inter quecũq; eẽt vnitas ſpecifica quãtitatiſ qᷓ in eis ẽ negatio exceſſus ⁊ defectꝰ⁊ ꝑↄñs eſſent equalia.qð pʒeſſe falſůj.igi᷑⁊t=cõ
cluſio. Silitudo ⁊ equalitas ſůt relatiòes re
gles. ꝓbat᷑ pᷣmo.qʒ ila relatio eſt realis ſᷣm
ſe q̃ oia hʒqͥ reqͥrũt᷑ad relationẽ realẽ:ß ſiti- tudo ⁊ equalitas ſũt hmõi.igit⁊c. Ma.nõ.
mioꝛ ꝓbat᷑. MQuia ad relationẽ realẽ reqͥrit pmo fundamẽtũ reale.⁊ reale extremũ.ʒo habitudo realis ↄfoꝛmitat vniꝰad alteꝝ hm gcctalẽ naturã in relatiõe q̃ eſt accũs.q ille oꝛdo uł habitudo ↄſurgat ex nã fũdamẽ ti:b oĩa iſta repiũt᷑ in ſititudine ⁊ eq̃litate igi tur&. Mi. pʒ qͥ ad pmũ. qꝛibi eſt fůdamẽ tů reale.⁊terminꝰrealiſ.ʒꝰrealis ↄfoꝛmitaſ Sʒ 4 pbat. qꝛ oĩs entitas realis realiter ipfecta nò potẽs dare ex ſe oœẽ illudqð exigit modꝰrealis illiꝰentitas ncceſſario exigit ali entitatẽ q̃ p̃beat illud qð exigit ille modꝰ: ſ ois rclatio realis creature non pot dare oẽ illud exigit modꝰ realis illiꝰ entitat· igit
neceſſario exigit aliaʒ entitatẽ q pᷣbeat illud qð exigit ile modꝰ: ß illa enritas nð eſt ni terminꝰ igit ois relatio realis conſurgitex
reali habitudine vni adaliud. id eſt fũdaui
ad terminũ.qð erat q̃rtũꝓbãdũ. igitætcl⁊
ſic.illud qð ſenſu pcipit᷑ alicui aduenire? cir
ca alterũ variarieſt ens reale:ſy eqlitas ſi⸗ militudo fůt hmẽi igit᷑/ʒoſic. Nuiaſinon
eſſet aliqs intellecr?mũdoalbedopl vueni
ret cñ albegine qᷓ cũnigredine: ß hec ↄuem
entia albedinis nõ eſt aliud ᷓ ſmilitudonel relatio vniꝰad alteꝝ. igit᷑ hec ſimilitudoẽ re

eqpantie niſi eſſet relatio realis. glreriꝰ opinibis rñdeo ad pᷣmã dðm.ꝙ mioꝛ
alis. ſimtlit de equalitate ꝗoilla relatio eſt realis q̃ remanet in re circũſcripra opatiõe intellectꝰ?:ſʒ ſic ẽ de ſilitudine ⁊ eq̃litate.igit Z. Da.nõ. Winoꝛ ꝓbat. qꝛ alias ſititudo 5 ponereti genẽ relatõis realnec eẽt relatõ Acd ròes
ẽfalſa. ad ꝓbationẽ dõm · ꝙ duplr põt itelli- giſilitudinẽ fůdari ſupꝛa vᷣnũ iq̃litate. vno
ñfundet᷑ ſupꝛa vnũ coẽ duob?. ⁊ iſte eſt in tellectꝰfalſus. Alio mõꝙ fũdet᷑ ſupꝛa qᷓlitatẽ ſingularẽ hãc qð eſt neceſſariũ.qꝛẽ quoddã ſingulare:fũdat᷑ tñ ſic ſupꝛa iſtud vnũ qð ex⸗ igit in extremo vnitateʒ aliquã ſingularem eꝛuſdẽ rõis ſpecifice. in hoc eni df̃nt iſte rela tides a relatiõibfundatis ſupꝛa actiuũ⁊ paf ſiuũ. qꝛ relat iofundata ſupꝛa actiuũ exigit ĩ termino realitatẽ alteriꝰſpeciei:nõ ſie aut de relationibꝰſiritudinis ⁊ eqͥlitatiſj Ad chceſſa maioꝛe negat᷑ minoꝛ.qʒ oĩs relatio re gis coexigit ex nã fũdamẽti terminũ cõpoſi rũ cõdiſtinctũ ut ſupꝛa patuit in pᷣma rõne ⁊chcluſidis. Albedo eni ad hoc ꝙfůdet ſiti⸗ tudinẽ necęſſario coexigit coexiſtẽtiã alteri? glbedis. ZAd ʒdöm. ꝙ oppoſita inquã⸗ tñ oppoſita nõ ſe cõpatiant in eodẽ md. dico ꝙſilitudo ⁊ diſſitituco cõpata ad fũdamẽtũ nõ ſũt oppoſita:ß cõpata adextremũ ſũt op poſita.⁊ ið nõ cõpatiit᷑ ſe reſpectu eiuſdẽ ex⸗ tremi:ß reſpectu diyerſoꝝ extremoꝛũ · idem põt eẽ ſite ⁊ diſſite id 4 döm. ꝙ duob⸗ modis pot accipi idẽtitas vnout eit ynius
ßm nům accepti ſb rõe fůdamẽti⁊ ſbròe tmi
—
itag fundamẽtũ ⁊ extremũſit vnũ⁊ idẽ hm nũerũt⁊ tũc verũ eſiꝙ talis idẽtitas ſit rela tio rõis. qꝛ eſt relatio cõſurgẽs ex eoꝙ intel lectus vno vtit ut duobꝰbið idẽ accipiendo. llio mõ põt accipi idẽtitas ꝓut fůdat᷑ ſupꝛò vnů nũero in ſba exigẽs aliud vnũ nũero ꝓ extremo.⁊ talis idẽtitas ẽ realis.qꝛ nð appa ret qͥn circũſcpto oi itellectu ſoꝛtes ßᷣm ſpaʒ ſit magis idẽ ⁊ cõfoꝛmis platoni q; bꝛunello ⁊ ideo talis idẽtitas ſeu cõfoꝛmitas ſbeẽ rea lis relario:lʒ nõ de pᷣdicamẽto relationis. ſed trãſcendẽs. ut ĩpᷣcedẽtiq̃ſtioe ꝓbatũ fuit. Werit᷑ rliy vtrũ eqᷓlitas ⁊ ſititydoi di⸗ inis ſint relationes reales. ſqhe iſt q̃tðe eſt duplex opinio · Mꝛima opinio ſco tiſtarũ.ꝙ equalitas ⁊ ſilitudo in diuinis ſint reales relatiões. qð ꝓbant pᷣmoſic. Vbiſũt cuðjreqͥrũt ad relationẽ reglẽ ihieſt relatio realis ſic ẽ in ꝓpoſito. igi᷑&. ioꝛ ꝓbat · ꝙꝛibieſfundamẽtũ reale. æibi extrema ſůt diſtineta realiter.i.ꝑſone diuine.ʒibi relatõ
cbſurgitex nã fundamẽti. Ibi eni eſt iqͥlibʒ
extremo rõ terminãdi relationẽ oppoſitiex tremi..quãtitas ⁊ impfectioĩ vtroq;.igit᷑⁊t 2eſic. Si ſilitudo ⁊ eqᷓlitas nõ eẽnt relati ones reales. h nõ videt niſi rõne vnitatis fů
damẽti: ſed nõ obſtante vnitate fundamen
ti paternitas ⁊ filiario ſũt relationes reales. igit⁊ ſikitudo⁊ eq̃litas eſic. qꝛſi eẽnt due
ſupficies q̃ haberẽt eandẽ albedinẽ nůeroin
eis eſſet vera ſikitudo.qʒ vera? cõpleta rõſi
militudinis. igit⁊ in diuinis. ſic. eq̃litas eſt rerũdifferẽtiũ eadẽ q̃litas:ß hic eſt fic. igi tur ⁊. Muinto. qʒ iſte relatiões veriꝰ fůti
deo qᷓ in creaturig: ß in creaturis ſũt realit· igi᷑⁊ in diuinis. Klia ẽ opinio thomiſtaꝝ ꝙ eqlitas ⁊ ſititudo in diuinis ſůt ſolũ relau⸗ ones ròis.ꝓbat᷑ ſic. relatio realis neceſſario requirit extrema realiter diſtincta inquãtuʒ ſũt relatiua:ß pater ⁊ filiꝰnd diſtinguũt᷑ rea- liter inquãtũ ſũt equales. igif eqᷓlitas in diui nis nõ dicit relationẽ realẽ. Minoꝛ ꝓbatur qʒ k pf ⁊ fili diſtinguũt᷑ relatiòiboꝛiginis ĩ quãtũ tales relatiões ſũt etiã fup idẽ funda⸗
mentũ fũdate:nõ tñ diſtinguũt᷑ inquãtũ ſunt
eq̃les. igit ſimilitudo ⁊ equalitas nòſũt rela tides reales. ¶ Eſic.ad realitatẽ relationis
realis rerit᷑ kealis diſtinctio extremoꝝ nð quõcüc ꝑ accidẽs:ß ꝑ ſe.ſ ut ad inuicẽ refe⸗ rũt᷑ cũ eſſe ad aliud ponat᷑ in diffinitõe relati
uoꝛũ.qð aũt ponit᷑ ĩditfinitiõe alicuiꝰineſt ſi bipſe nõꝑ accñs:ß pater ⁊filinodiſtiguũt᷑ inquãtũ ſiles uel equaleſ.igit᷑⁊c. ðʒ ſic.ila reiatio nõ eſt realis q̃ cõpletꝑ opimtellect? ß eqᷓlitas ⁊ ſimilitudo ſũt hmði. igi᷑⁊c. Mi. ꝓbat᷑. qꝛ ĩ qualibʒ illan relationũ oʒꝙ eſſen⸗ tia bis accipiat. kꝰſic. oẽs ſancti qui ſcri-
bunt de relationib diuinis ponũt ſolũ q̃tu⸗
oꝛ relatiões reales.ſ.paternitatẽ ⁊ filiationẽ
pirationẽ actionẽ ⁊ ſ pirationẽ paſſionẽ:ß ſi equalitas ⁊ ſimilitudo dicerẽt relatiòes rea
les eſſent plures relatides qᷓ; q̃tuoꝛ. qð eſt 3 ſanctos doctoꝛes.igit᷑⁊c. Ad rõnes alte riopinionis rñdeò · Ad pinã dðm ꝙ mioꝛ é falla. qꝛ iſte relatiões nõ habẽt œĩa q̃ reqͥrunt᷑ ad relationẽ realẽ. Nam licʒ pſone ſint diſti⸗ cte inquãtũ diſtinguũ᷑ ab inuicẽ relationibꝰ oꝛiginis nõ rñ ſůt diſtincte iquãtũ ſũt extre⸗ ma reiationis ſilitudinis ul eqᷓlitatis. Er ſic licʒ habeãt aliquã diſtinctionẽ neceſſario ac
qſitã. q idẽ nõ dicit ſibi ſite uel equale.nõ iñ
oẽm diſtinctionẽ neceſſario requiſits habẽt qꝛ nòdiſtinctionẽ dameu:c tñ requirit · Acd ⁊ vdicendũ. ꝙ nõ eſt ſite de paterni⸗
tate ⁊ fiatione:⁊ ſititudine ⁊ eqᷓlitare. Quia
atnitas ⁊filiatio cauſant diſtictionẽ exue⸗ moꝝ ⁊ nõeaʒ ſupponũt ſiẽ ſikitudo ⁊ eq̃litas

etiã nĩ fũdamẽti paternitatis ⁊ relarõis ẽ Jin eſſentia diuina ut fecũda eſtꝙ ſtanti rea li diſtinctiòe extremoꝝ ſtet etiã vnitas eſſen
tie:ß hoc nð hʒ eẽntia ut fundat relatioyẽ ſi⸗
militudinis ⁊ eq̃litatis. igi᷑ nõ eſt ſite. ¶ Ad ʒdicitqꝙ due ſupficies habẽtes eandẽ al⸗ bedinẽ nũero nõ eẽnt ſites: uł᷑ſi dicerẽt ſites ß nõeẽt ſikitudine reali: ſʒ ſolũ ßʒ rònẽ· qʒ ibi ñ eſſet ↄuenientia cũ diſtictiõe albedinis niſi ßm rõnẽ. ipſa eni albedo non diſtingueret᷑in cis niſi bm rõnẽ capiẽtẽ eaʒ bis. Ad dõm ꝙ eqᷓlitas eſt rerũ diferẽtiũ eadẽ quãti tas:ſic.ſ.ꝙ illa quãtitas eſt vniꝰut fũdamẽti: ⁊ alteriꝰut oppoſiti termi. Jmpoſſibile ẽ ðt ꝙ vnů nůero ſit realiter in aliq ⁊ eriã ĩ ſibi op
poſito.nec eſt inſtantia de eſſentia diuina. qꝛ
nõ eſt oppoſita cuicũq; ꝙ ſit ĩdiuinis. Ad
qntã dömꝙ nd oʒ ꝙ ſititudo ⁊ qualitas ſint
relatòes reales i creaturis ꝙ ſint etiãĩ dinis
reales relatòes. Muia realr accepte ipoꝛtãt
aliquã ipfectionẽ.ſ.diſtinctionẽ extremoꝛũi rõne fũdamẽtiqᷓ pot eſſe realit᷑ in creaturis: nd aũt in diuinis niſi ᷣm rònẽ.⁊ ideo in crea turis poterũt eẽ reales:nõaũt ĩ dinis. Ad pbarionẽ qñ dicikꝙy veriꝰ ſũt in deo⁊t. dõm ꝙſi iſtaꝓbatio eſſet vera ſequeret᷑q idẽtita eiuſdẽ ad ſeipſũ eſſet relatio realis.qꝛ veriꝰ ſoꝛtes idẽ ſibiipſi q; platoni.ß ſoꝛtes eſt ideʒ
platoni idẽtitate reali igit᷑ erit idẽ ſibiipſi idẽ
titate reali.qð eſt falſũ ⁊ ipoſſ ibüe ſcq̃ret neceſſario ꝙ diſtigueret᷑a ſeipſo. Eit ð veri ſoꝛtes ſibiipſi idẽ q; platoni negatiue negan do diſtinctionẽ.qꝛ.ſ.nõ diſtiguit᷑ a ſeipſo re⸗ alit. diſtinguit᷑ aüt realiter a plarone:ß nõ po ſitiue ponẽdo.ſ.relationẽ idẽtitai ad ſeipfũ uia iila ibi nõ eſt niſi ſolũ pᷣm rõnẽ ipſiꝰaũt oꝛtis ad platonẽ eit realis. Si autẽ hic dici põt ꝙ ſititudo ⁊ eq̃litas ſunt veriꝰin diuinis negatiue qᷓ; increaturis.qꝛ in diuinis negãt diſtinctionẽ extremoꝝ in rõne fundamemi: icreaturis aůt nõ negãt diſtictionẽ fũdanni imo neceſſario ſupponũt eð. iõ ibi erit realiſ in diuinis gůt ſolů rõnis. Vubitat᷑ vtꝝ eqᷓ⸗ litas uel ſimilitudo acce pta foꝛmaliter dica- tur poſitiue. Reſpodeo bmo pe equalitate creata.⁊ede eqjlitate diuina. Ve equalitate creata dico pᷣmo.ꝙ foꝛmaliter accepta ẽ ali⸗
quod poſitiuũ.⁊cꝙ equalitas accepta fun⸗
damẽtaliter impoꝛtat ꝑ ſe ⁊ directe aliquod poſitiuũ. ʒoꝙ füdamẽtũ equalitai ipoꝛtat ſit cquſã ſine q̃ nò negationẽ ⁊ puationẽ quãdã
Pꝛimũ dictũ pʒ. qꝛ oẽ qð directe eſt ipᷣdi- camẽto ut ſpẽs pᷣdicamẽti eſt aliqͥd poſitiuũ negationes eni? puationes nõ ſũt in pᷣdica meto directe ß indirecte. ut vult augꝰde tri⸗
Queno
nitate cãꝰ ßeqitas loquẽdo ðeilla qᷓeſtt
creaturis ponit᷑ in pᷣdicamẽto relatiõis.igit᷑
t. 2 dictũꝓpbat. quiaquãtitas eſt aliqd poſitiuũ: ß quãritas ẽ fundamẽtũ eqᷓlitatis. igik⁊c. 3dictũꝓbat. qꝛ vnitas negãs ex ceſſũ eſt quedã puatio ⁊ iſtaeſt annexa fůda mẽto eqᷓlitai nd ſicut rõ foꝛmalis fundãdi: ſicut cauſa ſine qua nõ.Mꝛ aũt vnitas negã exceſſũ ſit annexa fũdamẽto eqᷓlitai nõ ſicut rõ fůdandi pʒ. quia nulla puatio eſt rõfun⸗ dãdi aliqð poſitiuũ qð eni in ſe ratitudinem eẽndi nò hʒ ratitudinẽ eſſendi alteri nopbet k puatio nd hʒ ratitudinẽ eſſendi.igi᷑pᷣdicta puatio ratitudinẽ fundare nõ põt ut rõ fun⸗ dandi. Q aũt ſit annexa füdamẽto ſicut cʒ
ſine qua nõ ptʒ. Muia nõ magis eſt annexa
vnitas pᷣdicta fundamẽto eqᷓlitatis ⁊ ſilitu⸗ dinis qᷓ; ſit annexa vnitas matie ⁊ foꝛme. ut ſůt ꝑtes ↄpoſiti uł vnitas elemẽtiut veniũt in mixto pʒ. qꝛ minus vnit᷑ mã⁊ foꝛmaicd⸗ poſito ⁊ elemẽta in mixto qᷓ; equalia in quã⸗ to:fed vnitas matcrie cũ foꝛma nõ eſt ratio in materia⁊ foꝛma fundandi cõpoſitum nec in elemẽtis cõſtituendi mixtũ.quia tune nec cõpoſitũ nec mixtũ eſſent foꝛmaliter aliquid poſitiuũ:ß pᷣdicta vnitas eſt quoddã ãnexuʒ ⁊ materie ⁊ foꝛme ut cõſtituũt cõpoſitũ ⁊ ele mẽtis ut cõſtituũt mixtũ:⁊ ſieut cauſa ſine q non igit᷑ ſimiliter ⁊ in quãto ſy Be equalita- te añt indiuinis dico ꝙ quãtũ ad fundamen tũ ⁊ rationẽ fundandi dicit aliquid poſitiuũ. uantũ etiã ad ea que denominant᷑ equalia: ed quãtũ ad rõnem annexã fundamẽtoque eſt cauſa ſine qua nò dicit aliquid poſitiuuʒ. Tum quia illud nõeſtquedam vynitas pua⸗ tiua exceſſus.tumquia eſt quedã diſtinctio fundamenti hᷣm rationẽ que in fundamento nihil ponit. i etiã accipiatur illaqualitas
foꝛmaliter inquantũ eſt quedam relationon dicit foꝛmaliter quid poſitiuũ:licʒ concipiat ut aliquid ſimile poſitiuo uelꝑ cõparationẽ
ad compoſitiuũ. Sed tunc eſt vnum dubiũ. Muia arrius fuit damnatus. quia negauit equalitateʒ perſonarũ:ſed non fuiſſet dam⸗ natus ſi negaſſet aliquid quod non fuiſſʒ in diuinis realiter.igitur equalitas eſt in diui nis realiter. Bicendũ ꝙ non ſolum eſt here
ticus qui negat illud quod poſitiueeſtideo
immo etiã nẽgatiue circũſtat deum neceſſa⸗ rio ſcilicet vnitatem deitatis cum paern⸗
tate ⁊ filiationc. quia igitur arrius negauit
vnitatẽ quãtitatis inviuinis pſonis vnilstẽ inquã exciudentẽ exceſſũt defeerũ⁊ poſuit aliãquantitatẽ cũ exceſſu ĩ vnaplona put⸗ ipre.⁊ cñdefectu ĩalia.ſi ßlio. idfuit dnat?
iticin nſiun
vi
Fickam
iuli

——
—
——
—
—
. 1 1* . 3 ½ S*
—
ẽrelatio realis toẽs the ologicditer. ¶ſfeñdeo ꝓdeclaratõe hqi
Meritquadrageſimotertio. Mtn de⸗ ab eterno referaad creaturã relatõne Faſ. Arguit᷑ꝙꝙſic. Wꝛimoqꝛ ſcia refert᷑re aliter ad ſcibile quito mẽ.ß deꝰhzʒ ſciam rea
ſs ab eterno ad creaturgligit᷑ relatus fuit ab eterno ad creaturas. ¶ Becũdo ſic relatõeſ fundate ſupꝛa actõem vłpaſſionẽ kſupꝛa po tẽtiãactiuã vel paſſiuã ſunt reales exquinto mnẽe.ß tales ſunt relatõeſdei ad creaturã iãn
tũẽ cauſa effectiua creature igitur⁊. ¶ʒ⸗
ſic. relatòes fũdate ſupꝛa quãtitatẽ ſũt realeſ
—
ß rarẽ relarõ inegualirat q̃ẽ inter deũ ⁊ crea turas igit⁊c. ſſuhuartoſic.illa relatioẽ rea
lis que manet eircũſcripto omni opere intel jectus:ſed circunſcripto omni opere intelle ctus deus ẽ dñs creature.igit᷑ iſtarelavẽ rea is Muinto ſic:ſiẽ foꝛmã denoiat ſbm ita ẽin oßᷣ dñs realiter denoiat deũ qꝛdeꝰ rea irer eſt dñs creature. igit iſta relatioẽ in ðo ſic deiad creaturãẽ laꝰrealis. ſtinctõ reatdiẽ rclatòeʒ realẽ.ß int deũ ⁊ cre
q2 ſic di⸗
gurãẽ diſtinctõ realis igit᷑ deiad creaturam In trariũ ſunt oẽs the⸗
quatuoꝛ ↄcłœes. ¶MMꝛima còcluſio. deꝰ ab
eterno no refert᷑ ad ereatutã relatòe reali. ꝓ
hat iſta ↄcluſio qʒ relatio realreqͥrit termi realẽ vt ſupꝛa oñſumẽ q.ʒ6. ß de ab eterno ndpabuit terminũ realem extra ſe. igit᷑⁊t.
¶Secũdaↄcluſio. deꝰ nõreferat᷑ relatòe re
gii ad creaturam ex tpe. Iſtã ↄckoem ſicpꝛo bat ſcũs thomas. qꝛ ẽ iliðqð refert᷑ realiter
ad alten ex nã fůdamẽtihʒqð oꝛdinet᷑ad iß; ßdeex nů deitatis nõ oꝛdinat᷑ ad creatur;
dextra totũ oꝛdiyẽ creature igit᷑i rekert᷑re
gtr ad crcaturã. ¶ öõtra iſtãpbatõnẽ argu
un ſcotiſte dupłi pmo qʒ in maioꝛiẽ fallacia ↄñtis. Arguit ei ab inferioꝛi ad ſupius negã qo ac ſidiceret᷑ indeo ñ ẽ hõ· igi?ñ ẽ aĩal.naʒ ois oꝛdoẽ rela ñ oiſrelaꝰẽ oꝛdo. qꝛ oꝛdo di cit relaròem pꝛioꝛis ad poſteriꝰ:ß nõ omnis relaodiẽ talẽ oꝛdinè ſicut ptʒ in relatiõib eqͥ· pantie. ¶ Secũdo ſic. oꝛdo dicit hitudineʒ pꝛioꝛis ad poſteriꝰ ß deꝰẽ pꝛio? reſpectu cre ature icit᷑ eſt extra totũ oꝛdinẽ creaturaꝝ Bidicaiqꝛ oꝛdo ille nõẽ relaptʒ q? petiſpn cipiũ q debeſpbare.rñdeo ad pᷣmã ꝙnul
hfaliacia ibi còmittit᷑ imo ois relaẽ foꝛmali er oꝛdo ⁊ ecõuerſo oĩs oꝛdoẽ relatõ:vñ iter relatiua eqpantie eſt reałoꝛdo. vñ duplex eſt do.ſ.oꝛdo paritatis ſicut qů dicim ipma
ſcob ſunt pꝛimi tres oꝛdinati.ibi eſt oꝛdo pa ritmis. alius ẽ oꝛqo exceſſus et talis ẽ pꝛio⸗ ris⁊ poſterius. Eſt etiam inter relatiua eq
vantic oꝛdo pꝛincipi ⁊ termini eo ꝙ vnum
re
dr̃ ad aliud t aliud terminat ipſum ⁊ vicener ſa. autem non ſolum ſit oꝛdo inter relati na ſupperpoſitionis ⁊ ſuppoſitionis patet. Tum quia inter diuias perſonaſeſt oꝛdo re alis beliantium fᷣm bellicam aciei conſtruc- tionem etiam inter illos inter quos nulla eſt ſuppoſitio ẽt ſi oẽs ſint ruſtici. Tũ qʒ aliqũ reali pñt oꝛdinari kn vnam regulam abſq; ſuppoſitiõe. Et iſtaẽ ſnia augu in libꝛo de ci uitate dei caꝰxijꝰvbi diẽ · ꝙ oꝛdo eſt pariũ di ſpariũq; vnicuiq; loca tribuẽs diſpoſitòEc
ce ꝙ oꝛdo põt eẽ int pares. ¶dædðm
ꝙ licʒ deꝰſit pᷣꝛ oꝛdine nãe tota creatura:ac
eipiẽdo fũdamẽrũ poꝛitat ramen iplarela⸗ tio pꝛioꝛitatis non eſt realis:nec eſt de pꝛedi camento relationis. ut ſupꝛa fuit pꝛobatum
q. xlecõcluſiðe 4 2eròeſt mg̃i guilielmi de maricalmo ad eandẽ cõcluſionẽ qͥtalis ẽ. Muia ipoſſibile eſt ꝙ deꝰhabeat entitatẽ re⸗ alit ipfectã:ß ſi deꝰrealit᷑ referet᷑ ad creaturã habẽ entitatẽ ipfectã.igi᷑ ⁊c. Wa. notam dẽs. inoꝛꝓbat. qꝛ relatio realis eſtqdam
modeẽndi realis ei'qð refert· Ex qͥſic Nlle modꝰeſt entitatis reaii᷑ ipfecteqͥ ad eſſe ſuũ
reqrit aliud abſolutũ. qꝛ ex hoc ad ſui eẽ exi git aliud abſ eiꝰꝓpꝛiũ fundamẽtũ ñ eſt ſufficiẽs dare cſe illud reale qð tal mod⸗ ad ſuũ eſſe:ß relatio realis oĩs eiꝰqð ertrealiter ad aliud in nã ad ſuũ eſſe exi⸗ git aliud abſolutũ. pʒ. qꝛ deſinẽte alio abſolu to deſinet ipſa relatio. igit᷑ relatio ois eiꝰ qð refert᷑ ad aliud in nã eſt entitaris impfecte.⁊ hec fuit minoꝛ. ſeqͥ᷑ igit cõcluſio ꝙde ad cre
gturã referri nõ põt relatiõe reali. Exqͥpʒ ·
ꝙ relatòes pſonanꝝ ĩ diuinis nõſũt relatòões
entitatis imperfecte immo perfectiſſime. ꝙ
₰ 6
cum vna relatio exigat aliamtotum illud qð exigit pꝛebet ſibi fecunditas ſui fundamenti
xiceo ꝙ vna exigat aliam relationem nul⸗
lam arguit imperfectionem in fundamento
cum illud fundamentum ex ſe fit ſufficiens pꝛebere quod exigit quẽcunc; relatio in di⸗ uinis llud autem quod refertur realiter
ad altẽrum in natura ex ſe noneſt ſufficiens pꝛebere vt fundamentum ilud quod exigit ſua conelatio ſed neceſſario requirit aliud fundamentum r ideo patet neceſſario ꝙ lã⸗ le quod refertur eſt realiter emtitas imperfe cte⁊ ſequiur concluſio intenta. ſcilicet ꝙ de* non refertur km rem. Et cum omnis relatio vłſit hm rem vel km rationem ſequitur er⸗ gog referatur fm rationem. ½ Tertia ratio ad idem ẽ ſcoti. q̃pcedite 6 ꝙ deus eſt neceſſe eẽ ⁊ẽ tal· in co ꝙeſt ſůme ncẽe eẽ nõ ponit᷑aliqd qʒ ñ ẽ ncœẽe eẽ. ß deeſt

ſumme neceſſe eẽ.igit᷑ nõẽ in deo aliqd qðñ ẽ ncẽe eẽ.ß̊ talis relaꝰ qͥ eẽt dei ad creaturã ñ
ẽ relaꝰfaliſ.ꝓbatõ aſſumpti ꝓſilogiſmi.qꝛre
laꝰnõ ẽ pl'ncẽe eẽ qᷓ; minꝰ. ß ti⸗hrelatõnis nõẽ neẽe eẽ qꝛẽ creatuꝝaqᷓẽ poſſibiteẽ.q illa rẽlatio nõẽ ncẽe eẽj Muarta ẽ eiuſdẽ que. ꝓ cedit ex ſimplicitate diuia q̃ ẽ tal ꝓpt᷑ diuiam ſiplicitatẽ qͥcqͥd ẽ in deo ẽ deꝰ.ß iſia relaꝰ reat ſi ponat᷑ nò põt eſſe idẽ qð de?.igi᷑ deiad cre aturã nõẽ relatð realiſ. pi.ꝓbatqꝛ ſi iſta re latio eſſet idẽ ꝙ deꝰcũ iſta relaꝰſit coꝛꝛuptibi lis ex coꝛꝛuptòne termi.igit᷑ deus eẽt conup tibitↄña pbat᷑. qů aliqui ſunt idẽ reałr ſi vnũ ẽ coꝛꝛuptibile ⁊ aliudẽ coꝛꝛuptibile.ß illa re latio eſt coꝛꝛuptibilis eꝝ coꝛꝛuptòe tmi. igit deꝰerit coꝛꝛuptibilis. Coõfirmat᷑.oẽ qð dif finit p aliqð dependet ab ipſo.ß reladiffinit ptminũ. igit depẽdet.coꝛꝛupto igit᷑t᷑mio coꝛ rũpit⁊ hla Tertia ↄcluſio illa relaoẽ noua ꝓbat᷑ · qꝛ relaꝰeſt noua hm quã relatũ incipit de nouo denomiaripꝑ eã ⁊ nð añ.ß deꝰ ßᷣm ali qua noĩa relatiua de nouo incipit denoĩari⁊ nõ añ ſicut ptʒ de domiatione ⁊ cregtore ac⸗ tiua.qꝛ de nouo incipit dici dñs ⁊ creatoꝛ fla tõe actuali.idẽ dicit augꝰli.vode trinitate.c rv. Muarta ↄcluſio.illa relaonõ ↄcipitur circã deñ niſi ex eo vt accipit᷑ vt tiꝰrelatõinis reatcreaturead ipſum.ꝓbat᷑ pmoqʒ ſicut ſe habet ſcibile ad ſciam ſᷣm ꝙ relatõ ſcibiliſ ad ſeientiaʒ ↄcipitur circa ip̃ʒ ex eo ꝙ accipit᷑ vt tiꝰrelaròis reał ſcie ad ip̃m ſcibile ita ĩ ꝓ⸗ poſito. Becũdo ſicut ſe hʒ diſtictio rõnis circa deũ ita ⁊ relaꝰrònis.ß diſtinetõ rõis cõ cipit᷑ circa deũ ſoluʒ ex eo ꝙ ↄcipit᷑vt tiꝰrea lis diſtinctõis ad ipſum puta diſtictõnis eon ceptuũ kpfectõnũ creatuãxꝝ.igit᷑⁊ ſAd rõ nes in cõtrariũ rñdet᷑ ad pmã dõm.ꝙᷓ ſciaeſt duplex. quedã q̃ eſt canſa rerumet quedam eſt que eſt cauſata a rebus. ſecunda refer⸗ tur ad ſcibile q̃ viʒ ẽ cauſata a rebꝰ:non pꝛi⸗ maquiaſciẽtia deiñ ẽ cauſata a rebꝰ.igit᷑⁊ ſſud ſecũdã dicũt aliquiꝙ maioꝛẽ vaquã⸗ do agẽs ẽ poſſibile qñ aũt agẽs ex ſeẽ neceſ⸗ ſariũ ⁊ pfcẽ ſimplex:tũc nõ ẽ vᷣm:alr dñ ꝙ a⸗ gẽs inquantũ agẽſactòe ñ depẽdẽte ẽ vmqð aſſumit᷑. deãt eſt agens indepẽdẽs.alr ⁊ me lidr ꝙ relatõeſq̃ͥ ſunt ſecũdi mõi⁊ qᷓ;tũ ad ra tões fũdandi:⁊ qᷓ;tů ad modũ referẽdi ſũt re ales ex vtraq; pte. Tũc ad mĩoꝛẽ dico ꝙ f̃la tões ði ad creaturã⁊ ſiſit ſecũdi mõi qᷓtũ ad rõem fundandiqꝛ fůdant᷑ ſuꝑ potenti acti- uã? ſupꝛa agẽ ipſiꝰdei nihilominꝰq̃ntum ad modũ referendiſũt relatões de tertio mõ.ſ. mẽſure ⁊ mẽſurati ſcibilis ⁊ ſcire ſũt ei fales ex ꝑie creature ⁊ rõis ex parte dei vt dicunt
Queſtio
doetoẽs cöiter Ad tertiã rñdʒeͥdãdoctoꝛ
ꝙ flaꝰfůdata in q̃ntitare mołtatẽ real. hieq litas dei ad creaturas pᷣncipaliter fůdat᷑ i q̃n
titate vtutis infiniteqꝛ nõ depẽdet. Nñ ſicut
dieit mg Builielm?de maricalmo.nonẽſile de q̃mitate mołꝛ de q̃ntitate vtui.qꝛ ñẽdãe qᷓcũq; qjntitatẽ mołcui ñ ↄperit eẽ fatr ipfec tů ⁊ iõñ pugnart ſibiꝙſit iſutficiẽs pᷣbẽ oẽ il lud quod exigit modꝰſuꝰrealis ad eſſe ſuũ.⁊ ideo modus eius reglis ſpõt exigere aliqnid aliud abſolutũ adeſſe ſuũ:⁊ hoc ex impfectõ ne fundamẽti.nõ ſic aüt de quãtitate piectõiſ ſumme pfecte que ex ꝑfectõc ſua nata eſtfun
dare quicquid pfectõis exigit modus realis nec extraſe modus ille realis exigit aliquid aliud abſolutũ. Pi aũt exigeret nò eẽt picm̃.
Etſic eſt in ꝓpoſito de deo. licet enim de cre
ature ſit inequalis realitrr accipiẽdo funda⸗
mentũ diſſikitudinis vel inequalitatis: tamẽ
illa relatio nòeſt realis. qꝛ als entitas diuina eſſet ręaliter impfecta vt tactũ ẽ in ſecũda ra
tõe. Md quartã dicit᷑ poꝙ eẽ dñm por imel
ligi duptr. vno mõ relatiue. alio mõ ſbſtãtiue Eircũſcriproigit᷑ oi intellectu adhuc deꝰeſſʒ
dñs ſbſtãtiue.id eſt bᷣm ſam quãtũ ad totam realitatẽ:non tñ eẽt dñs relatiue. Alit᷑ rñdet ſanct?thomas in libꝛo de potẽtia dei queſtòe ſeptima articulo.xi.ad tertiũ. Bicut inquit.
aliquid eſt ſibi idẽ resliter ⁊ nõ ſolũj fm rdem
licet relatio ſit t̃ ᷣm rõnem ꝓpter hoe ꝙcõ relatõis nò cit realis ſed vnitas ſbſtãtie quaʒ
intellect?ſub relatòe intelligit. Vta poteitas
coercẽdi ſubditos eſt in deo realiter quãjitel
lectus itelligit in oꝛdine ad creauras ꝓpter
oꝛdinem creaturgrũ ad ipᷣam. Etꝓpter hoc dicit de dñs realiter:licet relatioſit tm̃ rois. ⁊ſic nullo iptellectu exðᷣte deꝰd̃ dñs a ptãte
coercẽdi Motãdũ tñ h ß̃ʒ capꝛeolũ ex ſnia
doctoꝛis ſci ꝙ aptitudo nãlis ad regendũ nõ fůdat hmõi relatõem realẽ dñi.ß potentia co ercẽdi⁊ qͥcũq; hʒ illã reſpectu alicꝰẽ eiꝰdñjs Vñ aũt deucniat ptãs vła nã vela debella⸗ tde aut a volũtate nõ curat vt dicit. ß tñ ſi ve niat a natura cũ oꝛdie ad ip̃as tůc fũdat rela tõem realẽ in creaturis. Si aůt ſolũ ex volũ rate tũc ẽ relatõ rõis. ßᷣ q deꝰ nullꝰꝰoꝛdinat ad creatigs 7ſpcũ q̃ꝝ drdñs reali deo eẽ do minũ. Acd quitũ dõm ꝙ de reatr ẽ dßs a ptãte coercendiq̃ reatr ẽ in ipſo ⁊ſie realiter d dñs ab ipſo reſpectu rõnis. Ad ſeru dõmꝙ lʒ inter deũ ⁊ creaturã ſit diſtinclò re
alis:ß qꝛ illa diſtinctio q̃ ẽ ex parte deino die
oꝛdinem realem ad creaturã: i nonẽ relatio realis ß ſolũ rdis. Atr poſſet dicig diſtictio deiacreatũaeſt relaereals tranſcendens nò
imnperſn ſiehaonmn
niin deni
ſwt
ijhinn nenn tnjniqm iün tiun /du tihuin irügfnnn üttqur
—
tnimpi mingin

LM.
gůt de piito relarðis q̃lis ẽt repit int diuinas pſonas:tene ſolutõeʒ quã vis:⁊ ti ð latide.
Veritur quadrageſimoquarto circa ð dicamentũ qualitatis. Ntrum habituſ ddiſpoſitio ſint foꝛmaliter relariones Iſtam queſtionem tractat herpheus ʒ quotlibeto g.v vbi narrat duas opinionel. Mꝛima opinioeſt ſcoti in hmo ſniaꝝ. diſti. xxh q.pꝛi ma.q vult ꝙ habit?? diſpoſitio dicãt foꝛmatr relatònẽ. ⁊ ad ꝓbãdũ addũt᷑ plures rdnes ¶ꝛimaeſt illud qð nõ poteſt abſolui abi⸗ rellectu reſpectus vel eius quodẽeſſe alteri uſillud videt᷑ foꝛmaliter impoꝛtareeſpectũ ß pitus ⁊ diſp ſunt hmdi: igit&. Ma nota i. ꝓbarur quiaſciaẽ habitus imellectuat ſcientia nõ pot abſolui ab intellectu ſcibilis igitur ⁊ ¶ ðecũda rõ qꝛſi ſcia dicit aliquid abſolutũ generatũ ex actibqᷓ rõne pᷣma de⸗ mðſtratio giauit ſciam eadẽ rde ⁊ alia vłſal tem intenderet pꝛecedenrẽ. ß vtrůq; eſt falſũ qꝛſequeret᷑ ꝙ in eodem ⁊ de eodem eſſent plu es ſcie vcl infinitũ intenderent᷑ ſcientie. igit ſeientia nõ dicit aliquid abſ olutũ. Tertia rõ qꝛqᷓ rõne ilud qð gatur in intellectuabitel ligibili ẽ aliqða ſolutũ eadẽ rõe il ud qðge nerat in imaginatòe ab imaginabiliß hẽ fal⸗ ſum igit᷑⁊ pᷣmnñ. ña patet. ß falſitas ↄñtiſ ꝓ patqꝛſi in imaginare vel fantaſiaſititudo i pꝛeſſaeſſet qd abſolutũ ſequeret᷑ꝙeſſent plu raeiuſdẽ ſpeciei in eodemqðẽ falſum ſeque- pbat.·qꝛ ſitirudo pluriũ hoim impꝛimit in fantaſia. ¶ſchuarta ratio· qʒ illud qð dicit foꝛ mam abſolutã nð deſinit eſſe niſi ꝑcoꝛꝛuptio nẽ a cõ̃trario vel per ſptractionem ↄfuamtis ß ſeiemtia deſinit eſſe ſine aliqua iſton moꝛum igit᷑ X. Qa patet. Mi. ꝓbat · q planũ ẽꝙ
ſeia ñ coꝛꝛũpitur a ↄtrario cum nihil ſit eic
trariũ cũ ꝑ ſolã obliuionẽ cõnũpat᷑que vtvi det dicit coꝛꝛuptdem a ↄtrario. nec ẽt ꝑ ſub tractonem ↄuant. qꝛ aut h eẽt intellcũſagẽſ
aut act?ex qͥb gñat· ñ pᷣmo mõq intellcũs
agẽs nůquã ſtrahit aie. nec actus qꝛſciama
net in manẽrib actibꝰeffcũs ãt nõ manetab tracta cã ↄßuante. ¶ Muinta ròõqʒ ſi hitdi ceret aliquid abſolutũ manẽs in potẽtis aie ſequeretꝙ in potentis ſenſatiuis eſſent aliqᷓ pabitus aceſiti ex frequenia actuũ ⁊ in qͥbuſ dãaialibus bꝛutis que vidèt ſuſceptibilia di⸗ ſeiplie ſiẽ ſůt canes ⁊ taliaqðẽ icõuẽiẽs qꝛſic jeis videret᷑ cẽ meritũ ⁊ demeritũſ/ðᷣ ròꝓp
cclit ex auẽte phi. vñ· phicoꝝ.qdicit ꝙ ihitu
cdipoe nòẽ motꝰqꝛ ſunt ad aliquid.ſi dicat
ꝙndint ad aliqͥd foꝛmaliter b füdamẽraliter Lötraqꝛ dicẽt ꝙ talia nõ ſint ad aliqd niſi
ſůdamẽtalit nõ valet aliqͥd.ad ꝓbãdũ ↄcłlonẽ
phi ibiqꝛ ipſe intenditꝓbare ꝙineis ñ ẽmo tus.ß in eoqð ẽ fundam̃tũ relatõiſ bñẽ mot? ſicut ĩ caloꝛe ⁊frigoꝛe ⁊ ſic de alis igitæc. Septia rõqꝛ ſi ſcia dicẽt foꝛmã̃ abſolutã due ſcie nõ pñt eſſe in eodẽ.ß hẽ falſj igit& falſi tas ↄñtis patet. ꝓbatõ ↄñe qꝛ oẽſdoctoꝛeſdi cũt ꝙ duo acritelligẽdi ñ pñt eẽ ſilqꝛ ſůt due foꝛme ei'dẽ gijis ꝓpiqͥ.ßᷣ oẽs ſcie ſunt eiuſdẽ impoſſibile ẽſi dicũt foꝛ mã ablolutã ꝙ ples ſcie ſunt ſit Ellia ẽ opi nio cõis ſcole thomiſtaꝝ ꝙ habitfoꝛmaliter dicit aliqͥd abſolutũ.&d cꝰpbatõem adducit hpheus rões. ꝛima rõ. qꝛ ſpẽs pᷣ⸗ dicamẽti abſolutiẽ foꝛma abſoluta.ß hitus ẽ hmdi. igit᷑⁊.ma. nota. qꝛalias pfita eẽnt con fuſa ßᷣm rões ſuas foꝛmales. mi.eſt phiitex⸗ tu qui ponit habitũ ⁊ diſpoſitõnem in pᷣ ſpe q̃litas Secũda ᷣm phmethicoꝝ hit?ge nerat᷑ ex dctibus. Muero igit᷑ ad quid t᷑mine tur iſta gñatio habituũ vel ad foꝛmã abſolu tã.⁊ ſic habeoꝓpoſitũ vł ad reſpectũ. hẽ im poſſibile fm phm.v. phicoꝝ. qꝛ ad relatõem nõẽ mot? vtẽt tu allegaſti. ¶ Tertia rõſiſci entia dicit relatõnem quero de extremo illi? relatõniſ.aut eſt obiectũ in ſe qᷓ;tũ ad ſuũ eſſe reale.aut ſilitudo eius in fantaſia. aut ſititu- do eiꝰin intellectn.nò pmũ qundexiſtente re ſicut pater de roſa poteſt eſſe de ea ſcientia. Pelatio aũt nò manet nõ manentc extremo ſiſimilitudo in fantalia peto ſi illa ſimilitudo ſit abſoluta vel relata. Biabſoluta cadẽ rõe poteſt poni habitus intellect? eſſe foꝛmaab ſoluta.ſi relata opoꝛtet dare gliud extremuʒ extrafãtaſiam ⁊ qucro quid ſit illud quiaaut eſt ſpecies in ſenſu exterioꝛi aut res exira.
Siſpecies in ſenſu extcrioꝛi: redibit idẽ qð
pꝛius. quia aut dicitfoꝛmam abſolutam vel relatam.ſi res extra. Contra quia re exiſten te conringit fantaſiari aut imaginari. Et idẽ etiam ſequitur de ſenſu. nam contingit aliqd fantaſiari abſq; hoc ꝙ ſenſatiuum ſit in actu Si autem dicatur ꝙ ſpecies in intellectu eſt guc extremum. Mueroſi eſtfoꝛmaabſolu⸗ ta ⁊ quero pꝛopoſitum: quia eadem rglione xſcientia:ſinon non differt a ſpecie. Si rela ta opoꝛtet dare extremum vel in intellectut in famaſia:kin re extra ſicut pꝛius. ¶ Muar ta ratio ſi ponatur ꝙ ſcientiaeſt relatio: aut eſt eadem relatio ſciemtie gd obiectum ⁊ po⸗ tentie ad ipfum aut alia. Sieadem ſequitu ꝙ non poſſit haberi ſcienria de nouo niſi po tentia pabeatur de nouo. Zi alia ſequiturp moꝙ ſuꝑ eodẽ abſoluto ⁊ reſectu eiuſcẽ fũ dẽt due relatòes hituales qð ñ vñ pbabile. Muita ratio· Muia ilud quod eſt foꝛma⸗

eos relatio non dicit foꝛmaliter per
liter relatio non eſt ratio àgendiivel patien⸗ di vel operandi.ſed habitus eſt pꝛincipium operandi.igitur non eſt relatio. MMaioꝛ no ta.MMinoꝛ ꝓpbatur ꝑ augin libꝛo de bono ⁊ malo qui dicit ꝙ habituſeſt quo aliquis agat dum vult. Et commentatoꝛ tertio de anima habitus eſt m quem habens ipſum ſpoteſt agere quando vult. ¶ Sexta ratio V m
ectõneʒ ſed habitus eſt perfectio potentie cuius eſi
habitus.igitur R. Minoꝛ pbatur.quia vir
tus eſt perfectio potentie hᷣm phm ſecundo echicoꝛum:ſed virtus eſt habitus.igitur ha⸗ bitus eſt perfectio potentie. Idem dicit phi loſophus ſeptimo phieoꝛun· Virtus que- dam perfectio eſt. ᷓ¶ Beptima ratio quia in libꝛo de memoꝛia ⁊ reminiſcentia phus diẽ expꝛeſſe ꝙ illa ſimilitudine que eſt in memo⸗ ria poteſt quis vti vt re ⁊ vt ſilitudiue. Sed nulla relationepoſſum vti: igitur talis ſimili tudo non eſt relatio. Eadem ratio eſt de ſimi litudine exiſtente in intellectu. ¶ Acd ratões alterius opinionis rñdet herpheus. Ad pꝛi
mam quando dicitur.illud quod non poteſt
abſolui ab intellectu reſpectus. Si accipiat᷑ ibi reſpectus pꝛo reſpectu fundamentalitũc eſt falla. quia licet habitus non poſſit intelli⸗ gi niſi vt potens fundare reſpectum. quia nec ↄpetit oĩ abſoluto:tamen non ſequitur ex hoc ꝙ ſit reſpectus foꝛmalis. Si auteʒ ac cipiatur reſpectus ꝓ reſpectu foꝛmali.tunc maioꝛ eſt vera:ſed minoꝛeſt falſa. quia ſcien⸗
tia non poteſt abſolui ab eo quod eſt eſſe foꝛ⸗
maliter relationẽ. Et credo ꝙ ſcientia nobiſ oecurret vt imago herculis in ſe vteremur ea quandoq; in re. quandoq; vt ſimilitudine obiecti:ſicut ⁊ imago herculis. ¶Ad ſecun⸗ dam dicendumꝙ illa ratio illam apparen- tiã̃ habet. qꝛ ſic poſſet arguide omni ſuſcipi entc mag ⁊ minus ſic dicendo. Si pꝛimꝰca⸗ loꝛ generauit pꝛimum caloꝛem. ita caloꝛ ſe⸗ cundus generauit ſecũd um caloꝛem ⁊ ſic de alis. Etiõ dicendum ꝙ pꝛima demonſtratio cauſut habitum. Becunda autem non. quia iam generatus eſt.nec etiam intendit pꝛimũ licet faciat ad conſeruatõnem eius ſipꝛimus venit ad fuũ ↄplementum. Ad tertiã dðʒ ꝙↄñ qð ponitur eſſe falſumẽ veꝝ Adꝓba tõem ſue falſiratis dðm.ꝙ reſpectu eoꝝ qͥ ſũt eiuſdẽ ſpẽiſititudo q̃eſt in fantaſiaẽ eiuſdem ſpẽi q̃ntũ ad hoc ꝙ illa ſunt eiuſdem ſpeciei. ß quia talia in als variantur qᷓ̃ntũ ad ſpẽm pi q̃ntũj ad figurã ⁊ ſitũ in toto vłi aliquo loco ⁊ ſic in multis alijs rõne talium poteiteſ ſediuerſitas ſᷣm quam diuerſitatem fantaſia
diſtinete poteſt imaginaridiuerſa. ¶ Id är tam dicendum ꝙ illa ratio ẽ contra tos ſide ducat᷑. quia opoꝛtet ꝙ oinnis coꝛuptio figt aliqua mutatõne facta. Ad rõnem dicitur. q
coꝛꝛuptio habitus fit quandoq; p ↄtrarium
ſicut pabitus falſidicus coꝛumpitur adueni ente habitů vcridicoꝛ econtrario. qůq; uero ꝑ ſbtractõem ↄſeruantis q̃dicitur coꝛꝛuptio xobliuionẽ. Mñ aũt querit᷑ quiq ſit iud cõ⸗ ſeruãs qð ſbtrahitur. dico ꝙfrequẽtia actu ⁊qñ df ꝙ nò quia ſblato actu adhuc remanet hito. ſlato ãt cã ↄßuãte ñ remanʒ eicũs dðʒ 2 ſblara cã ↄſeruante pꝛincipali nð manete ectus.ß bñ ſblata cã inſtrumẽtali mediãte q agẽs effectiue ↄßuat manet effectus. Nunt ãt cõ ↄſeruans reſpectũ habituũ taliũ poſſibi liũ amitti eſt intellect?agens.⁊ ſiqui ſint ha bitus fupnaturaleſpmoꝝ pꝛincipioꝝ de ne⸗ ceſſitate ↄñtes nãm. ¶¶ Lãe aũt inſtrumẽta. les ſunt actus quoꝝ ↄtinuitas nõeſt neceſſa ria.ſ.frequentia. Signũ hꝰſentimꝰin nobis cũ nð reminiſcimꝰfrequentiꝰꝑdimꝰſciaʒ nÿ nete obiecto ⁊ potentia. ¶ Eid qͥntam dõm ꝙ nullũ inconueniens eſt in viribyſenſitiuis aliquas diſpoſitõnes ⁊ habitus remanere h ꝙ ſunt mutabiles a ratõe vel mobiles. vłei am abalio.ſicut mouent᷑ vires ſenſatiue ĩ ho mine a ròe vel ab alio.vel etiam in aliſ aĩali by que ſunt aliquo mõ diſcipliabilia ab hoic. Mñ aũt d ſequeretur ꝙ in eis eſſet merituʒ ⁊demeritum. Periſoꝛiũ ẽ:vt dicit bpheuſq; hr̃e hitum non facit ad hoc ꝙ actus ſit meri toꝛius. ß he dominiuʒ ſui actus ſiue ille ac⸗ tus exerceatur ꝑ potẽtiam ſiue ꝑ habitů ſu peradditũ. Ad ſextã dðm.ꝙ phus ibi aeci pit eẽ ad aliud nõ foꝛmatriß̃ fůdamẽtalit᷑. ad ilð qð dr̃ in cõtrariuʒ. dõmꝙ lʒ in aliqbyque ſunt fadamentatr flatia poſſit eſſe mutatò vr icalido ⁊ frigido:nõ tñ in hitibo vt ipe ibi trs ctat vt in pꝰ⁊pſe tmino. Nã vt ipe ibi dici iſanitate ñ ẽ mutatio ꝑ ſe pᷣoß iqͥdã alio acci dẽte.ſ.i hũoribo.ſ.in calido ⁊ frigido ⁊ hmõi ita ꝙſit talia pex ꝑ ſe ẽmi motꝰex qͥbyfultat ſanitas.vñ ñẽ intentio ariſtotit᷑ ꝙ iõ mot?ñ ẽi ſanitate vt ĩ pᷣↄ⁊ ꝑ ſe termino motus:qui aeſt foꝛmaliter relatio.ß qꝛẽ quoddã abſo⸗ lutũ cꝰeẽ ⁊ fieri dependet aquodã alio puto acalido ⁊ frigido.ſimile eſt deſcientia reſpe- ctu mutationis facte in ſenſu ¶Ed ſeptimũ dicendumꝙ conſequentia eſt falſa. Certum eſt enim ꝙ durumẽ ſiccũqᷓ̃ ſunt qualitates tangibiles ſunt ſimul et ſunt in eodem ſub⸗
iecto. ⁊ ſic poteſt exemplificari de multi ali
is. icendum ergo non omnis diuiſio generis fit per oppoſitas differentitas op⸗
unnsdo
tinheiög inicicna mimmotn
nunincyun mnmquc
mn
wn

oſitðe dicẽte icõpoſſibilitatẽ diuidẽtiũ circa
idẽ ſbᷣmꝛlʒ q̃ntuʒ ad gia abſoluta diuiſio fiat
—
iſp oppöita icòpolſibilia circa eõdẽ cẽmià qꝛ ſcʒ impoſſibile eſtꝙ ynum ſit eſſentialiter alterum vt ꝙ duricies ſit ſiccitas vłkeconuer
ſo⁊ ſie patet ꝙ plures habitus non habent incompoſſibilitatem eiuſdem ſbiectilicet bñ eiuſdem eſſentie.
eritur Auadrageſimoqͥnto. Atrũ pitus faciat ad ſbaʒ actus vel ad modũ Sum.¶ Se iſtaqueſtone eſt duplex opinio Pꝛimh opinio eſt Hcotiſtaruʒ. ꝙ poientia
etcauſa ſbe actus ⁊ habitus ſolumeſt cauſa
moqi actus ꝓbant quatuoꝛ rònibus qſꝛi
ma ratio. Si p habitum poſſemus in ſbam gctus habitus. ſed hoc eſt falſum · fallitas cd⸗
fequentis patet. quis impoſſibile eſt ꝙ habit?
ſit potentia. quia habitus acquirimus:nõ ãt potentias ꝓbatur Na. quia illud quodẽ cau jache actus eit illud quo aliquid eit potẽs ab ſolute. ſed illud quoali uideſt potens abſo⸗ ute eſt potentia· ergo illud pꝛincipium pqð ẽ aliquid cauſa ſbe actuseſt potentia. Siigi tur habitus eſt cauſa ſbe actus habirus ẽ po tentia. ¶ Secunda ròõ kmphm⁊⸗ echicoꝛuʒ ꝑpotentiam operamur abſolute:per habir? vero bene vel male:ß opari abſolute ꝑtiʒ ad ſa actbñ vo kmle ad modů igitur ⁊ Fertia ratio quia ibidem dicit phus ꝙp potentiam nõ laudamur nech vituperamur ſed per habitus laudamur vel vituperamur ß poc non eſſet niſi quia potentie ſaciunt ad ſßſtantiam actus abſolute. Habitus autẽ ad modum igitur& ¶Muarta ratio. a nital eſt hitu ſeu diſpoſitò qua aliquiſ diſponitur ad opera ſani.ſcilicet ad ambulandum velad aliquem alium motum localeʒ:⁊ tamen ſani tas non facit ad ſbſtantiam talis aetꝰ.alioqn ſanitas eſſet pꝛincipium ambulandi ⁊ ſic eẽt potentia motiua quod eſt falum. Con⸗ tra iſta m opinionem arguit herpheus quot libeto pmoqueſtione xiqꝰ. quadrupliciter· Mꝛimo ſic. Subſtantia ⁊ modus eius Aut ſunt idem re aut diuerſa. i ſunt idem re tũc quicquid eſt cauſa vnius? alteriꝰrealiter. ſed hitẽcã modiactus. igitur ⁊ ſbe actus. ſi ſũt diuerſe reſetunc potentie et hirerũt diuerſa pꝛincipiaꝑque poſſumus eſie cauſa diuerſo rum Sed ßᷣm rònem quamipſi adducumtil lud quo poſſumus eſſe cauſa alicuius eſt po entia. Si dicatur ꝙ non omne pꝛincipiũ ac inn⁊ paſſiuum eit potentia· ſed habir.· ¶Contra. quia ſbſtantia actus ⁊ moduſ ſũt diuerſe res cum igitur potentia ſit ilud per quo poſſumus in quodcunq; non videt᷑ ali⸗
qua ratio quare vnum illoꝛum pꝛincipioꝛuʒ dicitur potentia ⁊ non aliud. i dicatur im⸗ mo quia modus habet diminutam entitateʒ reſpectu ſbſtantie actus. ¶Contra pꝛimo. quia eadem ratione poſſet dici ꝙ pꝛincipiuʒ accidentiſ non eſt potentia: quiaaccidens ha bet diminutam entitatem reipectu ſbſtantie.
Becundo ſicut poſſe ad poſſe.ita poten-
tia ad potentiam · ſed poſſe in ſtamiam ac⸗
tus ⁊ poſſe in modum non diſtinguũtur ᷣm poſſe ⁊ non poſſe ſed ſolum ßᷣm poſſe in ma ius ⁊ pᷣm poſſe in minus.igitur ⁊ pꝛincipia ñ debent diltingui bm potentiam⁊ non polen tiam. Si dicatur ꝙ immo debent viſtingui ßm poremtiam a non potentiam. quia iludq oſſumus in ſbſtantiam actus dici po tentia quia illud ad quod oꝛdinatur eſt ſpſtã⸗ tia.ſcilicet actus:ſed modus non habet ſub⸗ ſtantiam. Et ideo pꝛincipium eius non ẽ po⸗ tentia. hoe eſt deridibile quia ſiaccipiatur ſp ſtanriappꝛie ꝓ natura ſbliſtente. nec actnec modus habet ſubſtantiam.ſi accipiatur ſub ſtantia ꝓ quiditate ⁊ eſſentia.tunc cum vtrũ q; ſit ens reale opoꝛtet ꝙ tam modus qᷓ; act? Pabeant ſbſtantiam ſic dictam vel eandeʒ vt gliam ⁊ aliam. ꝓbatur illud quodẽ cauſa mo di eſt cauſa generatõis modi. ſed ilud qnod ẽ cauſa generatdis modi eſt cauſa generatio nis ⁊ ſbſiantie modi⁊ actus.igitur ijdqðẽ cauſa mõieſt cauſa ſbſtantie actus. ¶ Secũ do ſic. Quia illud vt videtur facit ad ſbſtan⸗
tiam actus ſine quo aliquis non poteſt exire
in illum actum ipſa potentia habita. ſed ha⸗ bita porentia viliua nullus poteſt exire ingc tum videndi niſi habeat pꝛeter eam aliquãs diſpoſitioneſoꝛganicas. igirur aliquid quod ſe habet per modum habitus vel diſpoſitio nis facit ad ſbſtantiam actus ⁊ hoc eſt dirẽc⸗ te contra poſitionem eoꝛũ ⁊ ẽt contra ratio⸗ nem. Muia ex hoc apparet ꝙ non omne ſi⸗ ne quo non poteſt aliquis exire in actum: et quo habito poteſt aliquis exire in actum eſt potentia pꝛqut porentia diſtiguitur contra pabitum. ¶ Tertio ſic. Muia philoſophus nono methaphiſice numerat artem inier po tentias ⁊ imer potentias actiuas· ſed bmte potentia actiua poteſt in ſpſtantiam actus.ß conſtat ꝙ ars eſt quidem habitus.igitur ha⸗ bitus poteſt in ſbitantiam actus⸗ Muarto ſic ⁊ eſi directe contra pꝛimam rationeme0⸗ rum qui dicunt ꝙ omne illud quo poſſumuł abſolute in aliquid tale eſt potentia. Muia certum eſt ꝙ per velle ⁊ intelligere poſſu- mus mouere potentias inferioꝛes ac acius xline illis ablolute non poſſumuſ.igitur ſii
.———
——————
* ——————————— n——*———— 1 ———— * k W S— *— N 4
———————

iud mediante quo poſſumqs in aliquem effe ctum debet dici potentia ſequitur ꝙ pꝛedicti actus debeãt dici potentie. Pi autem illud eſt verum non ſequit᷑ ꝙ ſi potentia poſſumꝰ in ſbam actus aliqua ꝙ ꝓpterea dicat᷑ poten tia. ¶ltimo ſic ↄtra fecũdã ⁊ tertiam rõeſ eoꝝ quia omnis actus in ſuo genere eſt bo⸗ nus vel malus perfectus vel impfectus.ſed ßm te bonitas ⁊ malicia actus pertinent ad modum cuius modi habituſ eſt cauſa.igitur ßᷣm te omnis actuſpcedit ex aliqua potentia habente aliquem habitum bonum vel maluʒ Sidicatur ꝙ non intelligitur de omni boni⸗ tate.ſed de bonitate moꝛali que non repitur in omni effecto. ontra quia habit?⁊ diſpo ſitio actus inueniuntur in aliquibo actib eti am non moꝛalibuſ. igitur bonitas ⁊ maliciaqᷓ dicunt modum cui reſpondet habitus nõ de bent reſtringi ad bonitatem ⁊ malieiã moꝛa⸗ lem. ¶ Alia eſt opinio herphei quem ſequũ tur thomiſte qui tria declarat. Pꝛimum eſt ſuppoſito ex pꝛemiſſis roõnibo ꝙ potentia et habitus ſint cauſa vtriuſq; id eſt ibſtantie et modi actus oſtendit quomõ ditferãt poten⸗ ⁊ habitus. Becũdum eſt ꝙ oſtendit vtꝝ poſ ſit ſaluari aliquo modo ꝙ ſbſtantia actus re ducatur in vnum ⁊ modus in aliud. ¶ Ter tio mouet dubia ⁊ ſoluit. Wuantum ad pmũ dicit ꝙ potentia ⁊ habitus non diſtinguun⸗ tur penes hoc quod eſt eſſe pꝛincipium ⁊ nõ pꝛincipium:quia vtrunq; eſt pꝛincipium vt patet in multis locis nec etiaʒ penes hoc qð ẽ eſſe pꝛincipiũ actus ⁊ modi. Actus vt patʒ ex dictis. Et ideo aliter videtur dicenduʒ ꝙ differunt ſicutduo pꝛincipia diuerſimode cõ currentia ad rundem etfectũ.¶ Ad cuiꝰeui- dentiam tria pꝛemittit. Pꝛmũ eſt. ꝙ poten tia tripliciter poteſt accipi.vno md large ꝓ omni pꝛincipio actiuo vel paſſiuo.⁊ ſic tam actus q; habitus poſſunt dici potentie. Se⸗ cũdo mõ ſtricte.ſ.ꝓ pꝛincipio actiuo vel paſ ſiuo immanente ⁊ ſic actus tranſeuntes non poſſunt dici potentie.ß habitus iſto m po⸗ teſt dici potentia.⁊ iſto mõ vtitur phus nõi⸗ nando habitũ potentiam ſicut patet de arte. ix. methaphiſice. Tertio mõ inag ſtricte.ſ. ꝓ pꝛincipio actiuo ⁊ paſſiuo nõpᷣſupponen re aliquid pꝛincipium ſui generis modifica bile pipſuʒ ad agẽdũ vel patiẽdũ mõquo ex ponet᷑ ẽ ſic accepta potentia diſtinguit᷑ còtra habituʒ. ¶ Secundũ quod pꝛemittirẽc qð aliqð pꝛincipiũ actiuuʒ vel paſſiuumẽ cauſa ſufficiẽſper ſeip̃m ad exeũdẽ in actũ tale pᷣn cipiũ nõ requirit diſpoſitiuũ vel habitũ:quã do aũt aliquod pꝛincipiũ actiuũ vel paſiuũ
Aueltio
nõẽ ſufficiens pſe exire in actů perfectũ ſine
alio pꝛincipio cocurrente eiuſdem generiſci eo.unc vnum ſe habet vt potemia⁊ aliud vt habitus. Et voco eiuſdeʒ generiſ viʒꝙſi v⸗ nũ eſtactiuum? reliquũ.⁊ ſi vnum eit paſſi⸗ uum? reliquũ.potentia aũt ⁊ hitꝰſunt eiuſ- dem generis. quia ambo ſunt actiua. Ter tiũ quod pꝛemittit eſt. ꝙ concurrentib inſit bncipis ciuſdem generis vnũ eoꝛum diſpo nit ⁊ determinat᷑ ꝑ reliquũ ad agendũ vłpa tiendũ abſolute vel tali mõ⁊ vnum eoꝝ dici- tur potentia⁊ retinet cde nomen ⁊ aliud hit⸗ ⁊c Pis pꝛemiſſis dicit herpheus ad que⸗ ſtõnem.ꝙ quandoduo talia pꝛincipia vt vnñ pꝛincipiũ ponentia vnũ vt nò pᷣſupponit ali ud ſui generis vt quod determietptale ⁊ ha biliretad agendũ velillud. ⁊ idẽ dicode pa tiendo h inquã pᷣncipiũ nõp̃ſupponens alið ſui generis retinet nomẽ potentie ⁊ eſt difti ctuʒ ↄtra habitũ. Illud vero pꝛincipiũ ↄcur rens quod pꝛeſupponit aliqͥd ſui generisqð determinat⁊ habilitat tale dicit᷑ habitus et ex hoc ſoꝛtitur nomen habitus:qꝛ pꝛſuppo nit aliud ſui generis qð determinat ⁊ babili⸗ tat ad agẽdũ vel patiendũ. ſto modo diſti⸗ guit herpheus potentiam ⁊ habitů in potẽ⸗ ths habentib habitus.⁊ ſic illud quod ſe ex⸗ tendit ad omneʒ actuʒ ⁊ moduʒ generis aii⸗ cuius ſicut intellectus ſe extendit ad omneʒ actum ⁊ moduʒ intelligendi dicitur potentia ß illud quod euʒ habilitat ad hunc actuʒ yłil lũ ad hunc moqdũ vel illuʒ dicit᷑ habit?.Bat exẽplũ ſenſibile de duricie ⁊ figura. Nã du⸗ ricies dicitur quaſiquedam impotentia ſecʒ di.Figura vẽo quaſi habilitas ad ſecandum
ſic vłaliter. Nerbi gratiafigura dolabꝛe:fi⸗
ura ſerre:figurg terebꝛe:diſponũt duꝝ ad ecandum diuerſiſmodis ⁊ ſic ad queſtioneʒ patet. ¶ Munc ſecundo oſtendit Herpheui ꝙ his non obſtantibus aliquo modo ſbſtan⸗ tia actus reducitur in ipſam potentiã? mo⸗ dꝰ in habitum licet vtrunq; fᷣm rem ſit cauſa
vtriuſq;. ¶ Ad cuius euidentiam notanduʒ
ꝙ quando plures cauſe einſdem generis cò⸗ currunt ad eũdem effectum licet ille actuſſit ab vtroq;:tamen magis reducitur in vnã il⸗ larum cauſarum km vnamrònem⁊ inaliam ßᷣm aliam rõem. verbi gratia. ad genergðeʒ equi concurrit ſemen equit virt s celi. mõ ille effectus.ſ. equus magis reduci ur in pir rutem celi inquantuʒ eſt quoddam gencãbi- le. quia virtus celi ſe extendit ad eſſe genera
bile ⁊ coꝛꝛuptibile.ß in ſemen equi babet re. duci inquantum eſt tale generabileꝙẽ equ
Bimiliter actuſ intelligẽdiequũiintellectũ
W —
— ½ — S
2. S
S½ S
W
—
² ½

3 6„—
* 64 — —— —
—
—— =
——
RP
— .
agentẽ qni ſe extẽndit ad oẽm aetũ intelligẽ qiſed in ſpẽm equi habet reduci inqᷓ;tum ia lis actus vel inquãtũ talis modus itelligẽ⸗ i⁊ iſto mõ dicit ſubltãtia actus magis re⸗ duci in potẽtiã.⁊ modus in hituʒ k vtrunq; ſir cã vtriuſqʒ · ſ Munc tertio reſtat mouet᷑ dubia: quoꝝ driuʒẽ. Cum foꝛma ſbalis vel ſaitẽ foꝛma cum mã vniuſcuiuſq; rei ſit pꝛi⸗ eipiũ actiuus vel paſſiuũ quo vnũquodq; a⸗ gtel patit · ia alia aduẽientia erunt habi fitãtia⁊ detminãtia pꝛedicta pᷣma pꝛicipia aq agẽdum vel pariẽduʒ. igit᷑ omnia accidẽ⸗ tia ſuperuẽientia hẽbunt rõnem habit? Secunduʒ dubiuʒ. potẽtia viſiua pᷣſup⸗ ponit diſpones oꝛgãicas. Bi ergo qͥdquid pupponit aliud dẽt dici habic.tunc potẽ⸗ viſiua dʒ dici habit? quodẽ falſuʒ. ¶ Ter⸗ tiuʒẽ quãtitas in rebꝰ coꝛpoꝛalib pᷣluppdi tur oibus pncipqs actiuis? paſſiuis.ig ha bebit rõnẽ potẽtie. Eid bmuʒ dubium di cendumꝙ oẽ pneipiuʒ inſtale manẽs nõp ſupponẽs aliud pneipiuʒ inſtfale determia bile per ip̃m ẽ potẽtia. ⁊ ſic mã ⁊ foꝛma ñ ſũt potẽtia. Et ſi arguat᷑ ſaltẽ i generatiðe foœĩa pʒ rões pncipij actiui ⁊ ſicẽ potẽꝰ.¶ Wicẽð ꝙ in rebus naturalibus nulluʒ agẽs attigit foꝛmã ſalem niſi mediãte aliqua alteratiòe faeta hm aliquod accñs:cuius alterõnis ter minus cõſequens ẽ acquiſitio foꝛme ſbalis. Muãdo autẽ ad aliqueʒ motum cõſequẽter ſehʒ aliquis terminꝰ⁊ extrinſece pꝛincipiũ reſpectu ili fmini nõ ita ↄſueuit vocari po rentia ſicut pꝛincipiũ imediatuʒ ipſius mo⸗ tus. Et ideo pᷣncipiuʒ actiuuʒ bncipale re⸗ ſpectu foꝛme ſubſtõrialis non ita conſueuit dici porẽtia ſicut pꝛinciplũ imediatuʒ ipſiuſ glterationis. Ad= dubiuʒ dicẽdnʒ ꝙ il la ſuppoſitio nõ itelligit᷑ hᷣm eẽ:ᷣm agere:⁊
pati. vnde lʒ ille diſpõnes oꝛganice p̃ſuppo
nãtur a potẽtia viſiua in eẽndo·tñ in oꝛdine ad vidẽduʒpᷣſupponunt potẽtiã viſiuã ⁊ ha bent rõnem hitus reſpectu eius. Adʒ“ dicẽduʒ ꝙ quãtitas pᷣſupponit oibus pꝛinci pis actiuiſ⁊ paſſiuis coꝛpoꝛalibus vt ſuſtẽ tanſea que ſunt roõnes agẽdi ⁊ pariẽdi: ſʒ il⸗ le rõnes ſuperuẽientes dãt nouã rõneʒ agẽ dip ſe vł pariẽdi.itaꝙy per ſe ipoꝛtãt tale pᷣn eipiuʒ nõdeiminãdo qᷓ;titatẽ ad agẽdum vł
patiẽqũ. Můc reſtat rñdẽ ad motia alio
rũ. ¶Mcd pꝛimũ dicẽduʒ ꝙ hitꝰ põt dici po
vtia accipiẽdo potẽtiã ꝓ pꝛicipio actiuo vł puiuo ꝑmanente:ſed nõaccipiendo potẽ
tiã⁊ mõ ⁊ ytra potentiã ʒꝰ mõ dictã diſtin guit᷑ act*. Ad ſecunduʒ dicẽduʒ ꝙ ñ ẽ in⸗
iemio phi dicere ꝙ potentia p̃ciſe cauſʒ ſ
riuũ foꝛmaliter. f We opio. Pꝛima opio· M act? inrelligẽdi die
ſůtiã aet?nð moduʒ hitus aut ecõuerſo.qa nõ eredit herpheꝰ ꝙ opio ariſtotelis fuerit
ꝙ bõitas foĩglis act? differat ab actu foralr
ſed hoc dicit ꝓ tãto ꝙ ille effect? ꝓcedẽs ab vtroq; bm vnã rõnem magis hʒ reduci ĩ ali um hirũ.⁊ ſice ego ↄcedo. Ad tertiã dicen dũ ꝙ minoꝛeſt falſa.qa rõ q̃re laudamur ⁊ vitupamur in hitibus ⁊ nõ in potẽtijs nõẽ:
potẽtia fac ad ſßam act?⁊ hit? ad moduz
ſed qʒ in ptãte nra eſt habere vel nõ hre hit
bonos vel malos.qꝛactꝰqͥb⸗ acquirunt᷑ ſũt i potãte noſtra.ſi autẽ non eſſet in poteſtate
nfa habere vel nò habere potẽtiaſ nò plꝰ vi
tuparemur hitib? qᷓ; potẽtijs ſiue facerẽt ad ſbam act? ſiue ad moduʒ. ſEd quartuʒ di cendũ ꝙ ſanitas eodẽ mõ fãẽ ad ſubſtãtiam act? ãbulandi ſiẽ ad modũ.nec faẽ ad vtrũ⸗ q; ſicut aliquod pncipiũ actiuũ velmotiuuʒ
necẽ potentia motia:necetiã deimingt po⸗
tentiã motiuã ad agendũ vel patiẽdũ.⁊ iðo nð hʒ rõnem habitꝰ reſpectu potentie moti ue.qᷓ;to aũt ſubiectuʒ alicuiꝰ fode eſt melius diſpoſituʒ.tãto meliꝰilla foꝛma põt ĩact? ſu
os · vñ ſanitas eſt habit? ſiue diſpolitio pꝛi
cipij receptiui virtutis motiue. Merit᷑ quadrageſimoſexto. vtꝝ actul yintelligendi ſiß— oluruz vel reſpe⸗ ghe iſta qðe eſt duplex
fomalr reſpectũ.qð pꝛobãt q̃drupłr.pmo ſic. Mulla foĩa abſoluta eſt operatio: ſed in telligere ẽ opaꝰ igit᷑ nõeſt foꝛa abſoluta. mi
noꝛ concedit᷑ ab oibꝰ.maioꝛ ꝓbatur. Tum
pꝛimo qꝛ idem nõ põt eſſe pncipiuʒ ſuiipᷣi⸗
ſed koĩa abſoluta eſt pncipiuʒ oparbnis. ig
./Tum 2 quia illaqᷓ ex oppoſito diſtin guunt᷑ vnñ ndẽ alteꝝ. ſed bmꝰact?⁊ ſecũdꝰ qͥ ſe hñt ſiẽ foĩa ⁊ ꝙpꝑatio ex oppoſito diſtin guunt. igit ⁊. ¶ Cum ʒ qꝛ ſi opatio eſſet foĩa abſoſuta poſſet hre opationẽ ⁊ illa aliaʒ vſic in ifinitũ quod ẽ incòueniens.igi᷑ ⁊. Secundo ſic. Quia in opatiòe imanẽte q nõ ipoꝛtat aliqueʒ reſpectuʒ ad extra. foꝛ ma ⁊ opatio nò ditferunt nili ᷣm modum ſi nißicãdi noialiter·⁊p conſequens vnuʒ ni
ßpil addit ſupꝛa reliquus ſed itelligere ẽ opa tio intra manens. igit intelligere nihil ad- dit ſupꝛa intellectum. vnde dicere ꝙ intelli.
gere vddit ſupꝛã itellectũẽ dicꝭ ꝙ calefager addat ſupꝛa caloꝛem: quod eſt falſum. ʒ⸗ ſic. Muia ſi intelligere dicit quid abſolu- tumdeꝰ poſſʒ ſepare ipſuʒ ab inrellectu: dũ
tamen dicat actum aliquem.⁊ hoc dico ꝓpt materiã pꝛimam. ſed hoc eſt fallum igit=
Muarto ſic. quia ſi intelligere dit aliquã
——

foꝛmã ablolutã. ergo ⁊ ſetire. ↄſequens ẽ fal ſum. ↄſequẽtia ptʒ ſed falſitas cõſequẽtis ꝓ pat᷑. quia ſil⁊ ſemel aliquis videt albů ⁊ ni⸗
gruʒ aut ergo eodẽ actu vel plurib? ſiplu⸗
ribꝰ:tunc ples actꝰ ſentiẽdi erunti vno ſen ſu ptieulari ſimili:quod ẽ falſum.ſi vo vno.
x iſie act? vn? abſolur? ſequit᷑ ꝙ eodẽ actu
ſeniit᷑ albuʒ ⁊ nigruʒ qð eſt inconueniẽs.qꝛ diuerſitas obiectoꝝ facit diuerfitatẽ actuuʒ igit᷑ põere actuʒ intelligendi eẽ aliqd abſo⸗ utum additum potẽtie intellectie ẽ falſũ.
¶ Lõtra iſtã opionẽ arguit herpheus qtli beto ʒꝰ qðe viꝰ tribus vhs. Mꝛia via ſůit ex noua imutatiòe q̃ inelligẽdo appet. Ex qua arguit᷑ ſic pᷣmo. Muia illa mutatio qua
Fit aliqs de nõ itelligente intelligẽs aut tmi
nat᷑ ad aliquẽ actũ abſolutuʒ alium a potẽ⸗ aut ad hoc ꝙ ipfũ obiectuʒ fiat vł mutetur: aut ad hoc ꝙ vnuʒ applicet᷑ q̃litercũq; adal terũ.ſi pmo mohẽtur itemũ.ſi ſecũdo mõ: ſequit᷑ ꝙ intelligere fiat nõ ꝑ mutationem
factãin potẽtia ſed obiecto quodẽ abſurdũ
ſittio mõq̃ro q̃lis ſit iſta applicatio: aut km locũ quod ẽ mãifeſte falſũaut ᷣm infoꝛma⸗ tionẽ ſcilicet obiectum infoꝛmet potentiam
quodẽ abſurduʒ.⁊ tamẽ etiã ꝑhoc hret ꝓ⸗
poſitum. Außᷣm pꝛeſentialitatem vt quidã dicunt. Et ſic quero q̃lis ſit iſta pñtialitas: aut ẽ hm coexiſtentiã ti.⁊ ſic cum deus co exiſtat cuilibet itellectui:tunc ſemp intelli- geret᷑ a quolibet intellectu:ſicut etiã fantaſ ma ſemp coexiſtit intellectui:tunc ſemp in⸗ tellectus intelligeret quod ẽ falſuʒ. aut eſt p hoc ꝙ intellect? mouet obiectum:quod eſt abſurdum dicet᷑.aut per hoc ꝙ obiectũ mo⸗ net potentiã:⁊ tunc interrogetur ſicut pꝛiꝰ
ad quid terminet᷑ ⁊ nõ dabitur aliquid pꝛet
abſolutum quod eit actus inteiligendi. igit᷑ æẽ. ¶¶ Secundo ſic. Quãdo aliqͥs videt de⸗ um quero ſifiat ibi aliqua mutatio vel non. Si non.igit᷑ eodẽ modo ſe habet beatus ⁊ non heatus. Zi aliqua mutatio quero aut
in potẽtia aut ĩ obiecto velin vtroq; nd ĩ ſe
cundo vel in itio.ig̃ in pᷣmo.tũc aut ẽ ꝑac⸗
ceptiõem alicuiꝰ abſoluti.⁊ ſic ẽ ꝓpoſitum.
aut tminat᷑ ad relatõem tm̃.⁊ ſic qͥrat᷑ ſiẽ pᷣ?
VSecũda via ſumit᷑ ex pte relatõnis. Ex
q̃ arguit᷑ ſic. Si itelligere relatio aut reat aut ronis.ſi rõnis:ſequeret᷑ ꝙ ho beatifica⸗ ret᷑ ꝑens rois.ſi ealicit in deo nòẽ intelli gere:qꝛ int intellectũ dinũ ⁊ eiꝰ obiectũ nõẽ relaꝰrealis. ¶ Becundo ſic. qꝛ ſi itelligere ẽ relaꝰſeq̃ret᷑ ꝙ itelligẽs nõ eſſʒ ꝑfectioꝛ nõ in telligente.qꝛ ᷣm eos reſpectꝰ nullã pfectio⸗
nẽ diẽ p̃t ſuuʒ fundam̃uũ.ſʒ fůdamẽtũ itelle⸗
ctiõis qð ẽ intellectꝰeqᷓłr oin iteligẽte t nõð
itelligẽte. igit ⁊c · ſed ↄñs ẽ falſũ: qtůc eque
eſſʒ nõ beatꝰ ſi bear?·ſeq̃ret᷑ ẽt omia telligẽ q̃ eẽnt vni itelligẽtis eẽnt eq̃ pfecta cũ pfectio ñ ꝓcedit ex his q̃ attribuũt᷑ actui
itelligẽdi. Ex q arguit ſic. iull? reſpectus
ẽ pᷣncipiũ agẽdi.ſʒitelligẽ: ⁊ velle ſůt pᷣnꝰ a gẽdi. igit ⁊c. maioꝛ nõ. mioꝛ ꝓbat᷑. qꝛagẽſꝑ
iellectũ ⁊ volũtatẽ aut agit ꝑipᷣaſnudaſpo tẽtias ⁊ ſic agẽt doꝛmiẽs ſiẽ xigilãs: aut per
actꝰ⁊ ſic hẽo ꝓpoſitũ. ¶ Becundoſic. hit; gñat ex actib frequent᷑ iterai.ſed hit? ge nerat᷑ ex reſpectibꝰ igit᷑ actꝰ intelligẽdiuẽ reſpect?. maioꝛ pʒ ex ⁊ ethi. minoꝛ ꝓbat᷑.
qꝛ tũc giiatũ eèt nobiliꝰ gante qð ẽ ipoſſi⸗
bile. igr ⁊t. iẽ igit᷑ herpheꝰ.cꝙĩ potẽs itel lectia qñ aia actu itelligit fit qͥdaʒ act? abſo lut? qͥ foꝛalit nõ diẽ relatõem ʒ relae cõſeqͥ ad ip̃m ⁊itellect?di foꝛalr itelligẽſ tali actu ſiectie. Effectie aůt talis act?ẽ ab itellectu
agente ⁊ abobiecto vel a ſpecie hm jalios.
Ad rationes alioꝛum reſpondet. Ad pꝛi mã dicendum ꝙ maioꝛeſt falſa. Ad pꝛoba⸗
tionẽ maioꝛis dicẽdum.ꝙ in oꝑatide pꝛinci
ph foꝛmalis ꝓpꝛie loquendo vnũ non ẽ cau
ſa vel pꝛicipium alteriꝰ. vnde actꝰ intelligẽ
di nõẽ cã ipſiꝰ itelligere quod ẽ idẽ cum eo:
ſed bene pot eẽ cã alteriꝰ vel pꝛincipiũ agẽ⸗
di reſpectu alteriꝰactꝰ diſtincti ab eo.vel in
telligens pot dici aliquo mõ cauſa ipſfiu in tellectionis rõne potẽtie cõᷣnotate.qꝛ intelli gens ipoꝛtat actů pꝑ ſe ſtãtẽ. vñ dicẽdũꝙ o⸗
peratõ põt eẽ pᷣncipiũ reſpectu altiꝰnõ aũt
reſpectu ſui. ¶ Ad ſecũdã pbatiõeʒ dictð. ꝙ nũqᷓ; act? pᷣmꝰẽ actꝰ ſecũdꝰ reſpectu cuiꝰ dicit᷑ bᷣnꝰſed ille qͥẽ ſecũdꝰ act? fſpectuv
nius pot dici pmꝰ reſpectu alteriꝰ. ⁊ ſic itel ligere põt dici ſecũdꝰ reſpectu potẽtie.⁊ ſe⸗ cundꝰ reſpectu opatõis ipoꝛtate.¶ Ad ter tiã ꝓbationẽ dicẽdũcꝙ nd ſeqͥtur ꝓceſſus in ifinitũ: qꝛ puẽit᷑ ad vltimã foꝛmã q̃ẽ opatõ ſiueleffect? pᷣcedẽtiũ ⁊ nõ pᷣncipiũ alicuiꝰ al teriꝰ opatòis.⁊ ſi eèt ꝓceſſus in ifinitũ ñ no ceret: qꝛ actꝰ intelligẽdi nõ ſũtꝑ ſe oꝛdinati. ⁊ſic nò viciat. ¶ Ad fecũdã rònẽ dicenduʒ ꝙ itelligere nõdft abactu itelligẽdi: ſed bñ differt à potẽtia.⁊ ſic ibi cõmirtit᷑ fallaciae- quocationis: q accipit itellectũ ꝓ potẽnai tellectiua⁊ nõ ꝓ actu. Accipiẽdo aũt inel⸗ lectũ ꝓ potenila intellectiua:tůc nõ ſe had intelligere ſiẽ lux ad lucere. nec inelligereẽ
oialis effect? potẽtie: ſʒẽ ſubiectiei potẽ
itellectia accipie aũt iteilectũ ꝓactuitelli⸗
—
gẽdi qᷓ iteiligimꝰ pꝛia bncipia tůc nõdiſtin
puitur ab aetu inielligendieſʒtunc ſe habʒ

ac actů intelligendi ſicut ſfupius ad iferius. x ſic ſiritudo nð valet. Muomð autẽ dfant calefacere ⁊ caloꝛ inferiꝰtractabit᷑ in qõe de actione. ¶Acd tertiã reſpondet herpheus ꝙx maioꝛ ⁊ minoꝛ ſunt dubia ꝛdubiuʒ ẽ an deꝰ poſſi ſepare quecunq; abſoluta diſticta realr ab inuicẽ: poito ẽt ꝙ poſſit ſepare que cunq; ꝛbſoluta ab iuicẽ:nõẽ certuʒ ꝙ ipſeñ oſſit ſepare quodcunq; intelligere creatuʒ ab intellectu cuiꝰẽ· nec eet incòueniens ꝙi⸗ telligere ſit ſine intelligẽte:qꝛ tale itelligere eẽt ſubſiſtẽs ſiẽ qᷓ;ricas ſepata ẽ qᷓ;tum 6b i ſtens. Et ſi dicat ꝙ ſol deꝰẽ intelligere ſbli ſtens. Picoduʒẽ ꝙ veꝝ ẽ pyẽotione inheſi onis ⁊ hm actũ ⁊ hm apritudinẽ: ſed itelligei
creatũ lʒ actuſit liſtẽs:põt tam iherere. ſd quartã dicẽduʒ· ꝙ eodeʒ actu abſolu
to pñr ſẽtiri ʒria ita ꝙ in rali actu fundãtur
diuerſi reſpectꝰ ad diuerſa. hoc etiã opoꝛtet
ꝙipi dict ꝙ ponit vnü abſolutũ ĩ qͥ fũdan
ur diuerſi ſpectꝰ ad diuerſa obiecta. vnde
obiectũ talis ſenſẽ vnũ aliq̃liter. n al⸗ bi ⁊nigri. qꝛ ſiẽ ſeſus cõis ↄphendit diuerſa obiecta diuerſaꝝ polẽtiaꝝ ita ſeſus pticula ris app̃hẽdit dramã circa ſuũ ꝓpũ obiectũ erit quadrageſimoſeprio a qͥ cauſe tur actꝰ itelligẽdi. Be hoc ad pnlẽ du pler opio narrãda. Mꝛia opio põittres cõ eluſiðes. Pꝛia cõclũſio ꝙact intelligendi
Inð cãtur a ſpẽ ⁊ obiecto. Iſta cðcluſio ꝓba
0
obiecto.ʒo ꝙ nec abãbob⸗ ſimul. Q nõ aſpẽ ꝓbat᷑ qͥdrupł Pꝛimoſſic. Intelliget
2„
poteẽ ſine ſpẽ· igi ſpelnõẽ cã eiꝰ ↄñtia nð añs pbaf: quin viſiõe vaẽ act⸗ iteiligẽdiſi- ne ſpẽ. ¶ Becundo ſic. qꝛ eadẽ rõne q põil ſpẽs ĩ itellectu eadẽ ròne òik ⁊ in ſeſu.ſed i ſeſu nulla ſpẽs poni. igit᷑ nec in intellectu · minoꝛ ꝓbak. q ſi eẽt ſpẽs i ſeſu cauſãs ſẽſa tionẽ et ſilis ipẽi q̃ẽ ĩ medio · igit᷑ eadẽ rõe ſiẽ illaq̃ẽ in ſẽſu cãns ſenſationẽ eẽt ſimilis cauſaret ſenſationem eadem ratoine ⁊ que ẽ in medio. ſʒ illaqᷓẽi medio ñ cãt ſenſatbem igit nec ilaqᷓẽ in ſenſu.¶ Viceres ꝙ diuer ſitas recepriuoꝝ ipedit: qꝛ aer ñ eſt ſuſcepti uus ſeſatiõis ſi᷑ potẽtia ſẽſitia. Cõtra.qa c ſenlatio ſit opatio manẽs ⁊ ſpẽs ſit eiꝰcã ſilis ẽ ſpẽs vtrobiq; igit᷑ ſi por recipi iv⸗ no ſic⁊ in alto.¶ Tertio ſic. qꝛ ſpẽs aut re
crit vi mediũ ↄgnoſcẽdi: aut vtſi ititudo co
*
dicũt.nec ſecũdo mðꝛqʒ tałſititudo vtici
eiuſe ſpẽiciocuiꝰẽſilituco ſẽ albedo
gniti nd pᷣmo md vt auctoꝛes illi⸗ opionis
ſikitudo ei in aere ſunt eiuſʒ
liↄgnita.igi cc. Tů? qꝛqñ aliqd ducitin
ꝙ reqͥrat᷑ ſicut cãlil ö. ¶Lerliac cduſio eoꝝ ẽ.pact'intelligẽdi cauſat a dãte
gnitönẽ alteri? vt ſilitudot ducit in ↄgni tidnẽ ſuã niſi ꝓut aſſitat᷑ ſibi: ſed res extra
nd pot aſſitari ſpẽi in itellectu.igit᷑ ⁊. Auarto ſic. qꝛ ᷣm ponẽtes ſpẽs:ſpẽſma
neret ſine actu itelligẽdi: hoc ãt ẽ ichueiens ſpẽs eiuſdẽ Fᷓis ꝓpinqͥ eẽnt in eoð bo vt dicunt. ¶ autẽè ñ c auſet᷑ ab obie⸗
cto ꝓbãt pᷣmo ſicq runceſfect eẽtnobiliõ ſua cã. Picis foꝛtaſſis ꝙ ↄcurrit ĩtellect?a⸗
ges. Cõtra. Huliꝰẽ ſelus agẽs.igit᷑ nec itel
ect?agẽs. Bi dicas ꝙ obiectũ ſeſibile mo⸗
uer ſeſũ intute alicuiꝰ itelligẽtie. Coñ.qꝛi
telligẽtia ñ cãt niſi motũ localẽ:mouẽs autẽ localit minꝰ faẽ ad actõem qᷓ; ipᷣm q̃leꝛqð mo
uekt ſic localit ſiẽ minꝰ fa applicãs caloꝛẽ ca
lefactibiliuʒ qᷓ; ip̃m caliduʒ · igit᷑ minꝰ fat ad
actõem qj ip̃m caliduʒ· igit᷑ min⸗ faẽ ad ſeſa-
tionẽ applickſſeſibile qᷓ; ipᷣm ſeſibile.⁊ ꝑ ↄñſ
nd põt diciꝙ ſeſibile faciat effectũ nobilioꝛẽ ſe in vtute ipiꝰ itelligẽrie. Aecũdo ſic. Bi obm mouet tunc itelligere pati:⁊ itelligi Sagere·ſed hẽ incduẽiens igit&.ñ̃tia p⸗ batq itelligere ſe tenerex ꝑte potẽtie mo⸗ bilis ⁊ itelligi ex pte obi mouẽtis. ftitas ↄñ
ris ꝓbal· qꝛ ſi iteliigiẽ mouere? itelligereẽ
moueri intelligiẽ nobiliꝰq; intelligẽ: qð eſt
fim.qꝛ intelligere ñ ↄuẽit niſi nobilib enti-
vintelligiãt cõuẽit oib¶ Tertio ſic. Bi
obm reqrit᷑ vt mouẽs tunqdeꝰ poſſit facer
— actuʒ iteiligẽdi ſine obo ↄgnito.· qꝛ põt ſup⸗ tur hm tres ptes. pmo ꝙnõa ſpe ·⁊pñab
vicẽ cauſe mouẽt. Bi dicat᷑ ꝙ deꝰ pot facere ↄgnitideʒ ſine obo mouẽte ſ tminã⸗ te. Coñ. qꝛ ⁊leẽ kminuʒ pᷣſuppoit pᷣmũſ. eẽ mouẽſ. Q autẽ a neutro phe ſc. Pꝛi mo. qꝛ acr? vitalqͥẽ itelligẽ dẽt eẽ a bn vi⸗
tali vł vinẽte. ſʒ ipẽs ⁊ obmñ ſüt hmõi. igt
. ¶ Becundo ſie. Nã ñ indiget aliquo ex triſech ad ſuã ꝓpam opatõem.ſ ʒ ppa ⁊nãt opaꝰ ipiꝰ itellectꝰ poſſibilẽ itelliger᷑.igit᷑ nõ indiget ad hoe fpẽ loboã̃ ſunt ſibi extriſe ca. Ißꝰſic. qꝛ ſi actꝰ itelligẽdi eẽt cãta ſpẽ x ab dbo diuerſoꝝ oboꝝ ⁊ diuerfaꝝ ſpẽruʒ
eẽnt diuerſi actꝰ ilelligẽdi ſpecifici: autẽ ẽ incduẽiens. igit A. ftitas⸗ 13 R iP ſpãliſſime ẽ ꝓpetaſ ſpãliſſima:ſʒ hõẽ ſpecieſ
fkitas ↄñtis ptʒ: qꝛ ſpẽi
ſpiiiſſima intelligere autẽẽ ꝓpetas eiigit imelligere ẽ qdã ſ pẽs ſpãliſima.igit nd pñ̃t pla intelligere hoies ditferre ſpẽ.I Becũ⸗
ckd eon ẽ · Intelligere ſiue act? intelliqẽdi
cãt᷑ ab obo ſiẽ a cã ſine qua nõ. pbant ſic. qa
ßᷣm augu.viꝰ muſice ad ↄgnitionẽ requirit
pñtia obi nd latent. ſed phtia obinꝰ requi
rit vtc ꝓpt quã vtiã pbatũẽ. gliquit igt ſine qua nõ. ¶ Kertia cd⸗
32

potẽtiã itellectiuam ſicut a cãper quamfit. ꝓbat᷑ pmo.qʒ ſic ſe hʒ intelligere ad poten⸗ tiã intellectiuã ſiẽ ad cãm ꝑquaʒ fit. ꝓbatur pmo:qʒ ſic ſe habet intelligere ad potentiã intellectiuaʒ ſicut deſcẽdere ad grauitatem F tʒ phm viphicoꝝ deſcẽdet᷑ ipiꝰ grauis ẽ a generãte grauitatẽ.igit ⁊ intelliger daã te potẽtiq intellectiuã. ¶ Becundo ſic. Oꝛ potẽs exñs in potẽtia actuali ad actũ nò in diget noua foĩa ad hoc ꝙ in actuʒ exeat: ſiẽ piʒ de graui qð no indiget noua foĩa vt de⸗ ſcendat:ſed hns potẽtiã eſt ĩ potentia actua li vt intelligat.igit nò eget noua foĩa ⁊. Ad iſta argumenta rhdet herphe? quot- libeto ʒ0qòe vi Ad p qndo ꝓbat᷑ ꝙa ſpẽ.negat añs. Id ꝓbationẽ dicendũ.ꝙ ſi cut actꝰ beatificꝰ nòẽ ipi hoiĩ naturał ſed ſu pnaturalis lʒ nõ ſit ↄtra naturã:ita etiã ſup naruralit᷑ deꝰ replet vicẽ medij ꝑquod id eit ſpẽi intelligibilis:cõcurrente tamen medio ſp quo id eit lumine gloꝛie: naturalit᷑ autem nunq; fit intellectio ſine ſpẽ intelligibili. Acd ſecundã rdet duptr.vno mõ ꝙ non ẽ ſitis ſpẽs in ſenſu ⁊ in aere. loquoꝛ autem de ſpecie qͥ eſt in oꝛgano:nðq̃ eſt dyaphanũ tñ̃:ſed vt eſt in cõpoito ex potẽtia⁊ oꝛgano ꝓut coniuncti ſunt ſbm act? ſenſitiui. Alio mo dicendũ ꝙ ꝓpt᷑ diuerſitateʒ receptiui nõ
ẽ ſenſatio in aere ſiẽ in oꝛgano. ¶Md illud
qð obycit᷑ ↄtra hoc dicendũ ꝙ ꝓcedit ex iq⸗ rantia opatiòis manent:qʒ ſentire nõẽ opa tio manens ip̃ius ſpei vel alicuiꝰ alterius a quoẽ effectiue.ſed potiꝰdicit᷑ opatõ manẽs ipiꝰ potẽtie ſeſitiue in q̃ ẽ ſbiectie vt declara růfuir qͥnta qõe ſup poꝛphyrio cõditide qui ta dubio ⁊ in ſolutõne pme ronis ſcoti. Ad tertiã dicendũ ꝙ ſpẽs requirit᷑ vt ſiłi tudò infoꝛmãs intellectũ ⁊ mouens ipᷣm ad ↄgnoſcendũ ⁊ nò vt mediũ ↄgnitũ ꝓut vna res cognita ducit ĩ cognitidem alteriꝰ. Ad ꝓbationẽ q̃ dĩ in Zriuʒ dicendũꝙ illa rõ pec cat in duobꝰ. Mꝛio:qꝛ illa rõ ꝓcedit de tu tudine pᷣm eẽ:non ãt loqmur de ſititudine in repñ̃tari vel hm eẽ repᷣñtatiuũ ꝓut ſilitudo exnſin itellectu repñtat intelligibile.& Be cũdo:qꝛ in ⁊ꝓbatide vtit᷑ ſikitudine vt me dio ↄgnito nd vt rõne ↄgnoſcẽdi Adãr⸗ tam dicenqũ ꝙ due ſpẽs eiuſdem gůis bene pñr ſtare ſit. Bi aũt qᷣrat᷑ q̃re due ſpẽs poſ⸗ ſunn ſtare ſił⁊ nõduo actus irelligendi. Bi⸗ cẽdũ ꝙ nihil ꝓhibʒ actꝰaliqͥſ hfe fpugnãtiã licet eoꝛum pꝛincipia nõ habet pugnãtiaʒ
ſiẽ ptʒ in magnete qͥ impmit ferro vᷣtutem:
q̃ mouct᷑ ſurſũ manẽte rñ grauitate. qꝛ mo uet᷑ deoꝛſů ⁊ ſic pncidiuerſoꝝ motuũ ſtant
5 5. 3
ſittnon auteʒ motꝰ.¶Ad pmiß de obiecto dicendũ ibi effectꝰ ñ eſt nobilioꝛſua cãpn cipali. ſ. intellectu agente. ⁊ ſd illud qddi 3ß dicendũ fm herpheuz ꝙß ariſtoteles iueniat᷑ poſuiſſe ſeniuʒ agentẽ:nd tam̃ vide tur negaſſe. Bed cõmetatoꝛ videt᷑ ponẽ mo tus hac rõe. Quare gutẽ ariſtoteles nõ po⸗ ſuit ſenſũ agentẽ ſiẽ intellectuʒ agentẽ. Siẽ herpheꝰ ꝙ hoc fuit iõ:qꝛ ñita euidẽt ſenſus
excedit ſeſibiles q̃litates:ſiẽ intellect? qͥdita
tes mãles. Idẽ tenet mag guilielmꝰde ms ricalmo in pmoſcripto diſtinetiõe ʒ.in illa qòe vtrů inrellectꝰ agès ſit ꝑs imagis q̃eſt mẽoꝛia. Q opoꝛtet põere ienſuʒ agemt.tů
ꝓpt exceſſũ potentie ſenſitie ſupꝛa lenſibile
Tũ ꝓpt᷑ exceſſuʒ act? ſentiẽdi qͥ cãr nõpõt ſufficient ab obiecto ſenſibili. Aliter põt re⸗ ſpoderi fm herpheũ.ſ.ꝙfit in vtute ſpũaliſ
vtuũ ꝙ ſenſibile mouet ſeſum.ꝙ aũtdã hoe
qꝛ.ſ.intelligẽtia nd cãt niſi motuʒ localẽ. paꝝ
valet:qꝛ pᷣter intelligentiã mouentẽ ⁊pᷣtmo rů oꝛbis opoꝛtet dare aliquã itelligẽtiaʒ aqᷓ habeãt eẽ oꝛbis cuiꝰ vᷣtute agat oꝛbis. Pe trus ãt de palude in q̃rto ſcripto diſtictone xlix. negat fenſuʒ agentẽ.⁊ diẽ ꝙ in potẽtia oꝛgãica efficiẽtia ſpẽi ẽ totalit᷑ ab obiecto. recepꝰ ab oꝛgĩo.qꝛſpẽs coloꝛiſj excedit co loꝛẽ:ſed ẽ ifra ſpẽm coloꝛiſ.vel ſi excedit eãtt ab obiectoã vtute celi. etficiẽtia ↄgitiõis ẽ
—
a potentia ſi ab vli agente.⁊ a ſpẽ inſtialit
⁊ detminatiue. Keceptio ãt ab oꝛgano.⁊ ſic
agẽs ⁊ recipiens ñ coicidunt. vñ etij ſen 1e
ſibilis accidit viſibi abſolute:qꝛ põt eſſe ſine ſpẽ adeo.ſed ꝑ ſe requirit ſpẽs ad viſionẽ a coloꝛe ꝓducendã cũ coloꝛ nihil ſit nat? ꝓdu cere nec pᷣnciplr nec inſtfalit niſi mediante ſpẽ.¶ Acd ſecundã dicẽdũ. ꝙ intelliger fia lit᷑ ñ ſignificat agẽ vel pati.ſed itelligere eſt h̃e actů intelligedi.intelligi ãt ñ diẽ ip̃aʒ ac tionẽ obiecti mouent:ſed F diẽ itelligere fa cere:ſed diẽ eẽ k᷑minũ ad quẽ vt ad ↄgnitum Etex h ptʒ ꝙ ñ ſeqͥt ꝙ intelligi ſit nobili? qᷓ; intelligẽ.oĩa etiaʒ arguẽdi nulla ẽ ꝙ ilind qðeſt ꝓpum qͥbuſdã creaturis nobilius ſit eoqð ẽ cõe oibꝰ ꝓui accipit᷑ĩ nã ðᷣimiata: qꝛ eẽ qð ẽ cde oibꝰput ẽ in nã dina ẽ nobilius cĩ itelliger᷑. ⁊ iõ non ſeqͥt ꝙ ſi itelligi ↄuẽit ol bꝰꝙ ſit ignobili?q; itelliger· ⁊ Md tertiã di cendũ ꝙ ſʒdeꝰ poſſit facere intellectiòeʒ ſine
obiecto mouẽte.nõ tam̃ ſine obiecto tminã·
te. Qñ obhcit ꝙ tmiare pᷣſuppoit mouef dñ edüch veꝝ ẽ abaliqᷓ: nò iñ opoꝛtet ab obo.
intribpmoꝛqꝛ pöt dici vitat a pncipio pal
ſiuo.ſ. qꝛẽ aetꝰ ipiꝰ viui ſbicctiue. Becůdo
A pmde vtroq; dicẽdi. ꝙilla rõ defi

—
deliẽ:qꝛẽ actꝰ ipſius viuieffectiue.ſ.ipᷣ ac⸗
mus irellect?agentis ¶ ertio:qꝛ ſpes ẽ ita
intranea iÿi viuẽti ſi actꝰ ipᷣe. vtriq; enieſt actꝰ ipius viuẽtis. ¶Eid ſecũdã dicenduʒ ꝙ maioꝛ ẽ falſa: qꝛ actiuũ agẽdo req̃rit paſ⸗ fiuuʒ:⁊ paſſiuũ actinũ.ſʒ vex ẽ ꝙ nulla res ad ꝓpũ actũ ⁊ nãlẽ reſpectu cuiꝰè ſufficiẽs reqͥrit aliquẽ aliũ actuʒ in ſuo giie: puta acti uum n reqͥrit aliud actiuũ:nec paſſiuũ ali⸗ ud paſſiuũt ſed ſp actiuuʒ reqͥrit paſſiuum.⁊ echuerſo. Nũc ãt intelligere ẽ ꝓpus actus ipi intelleet? poſſibit vt paſſiui. aũt non tollit reqrere actiuuʒ. I Adʒꝰ dicẽduʒ. ꝙ illud fundat᷑ ſupꝛa vnuʒ mãifeſtum ipoſſibi le.ſ.ꝙ omne iteiligere hoiſ ſit eiuſdẽ ſpeciei pmo: qꝛh ẽ ↄtra ph vbiq; qͥ diẽ ꝙ actꝰ diſti
uñt ꝑ obiecta.⁊ qʒ oœes actꝰ intelligẽdi ef En eq pfecti qᷓtũ ad eoꝝ pfectiõem itraneã ⁊ſpecificã. ʒ qꝛ ſeq̃ret᷑ ꝙ oẽs eẽmꝰ beati vel nõ beati. Bidicat᷑ꝙ ñ ſeqͥk᷑ ꝓpt relationem ad diuerſa. Cõtra qᷓro.vtn actꝰ intelligendi dicat foĩalit᷑ relatõnẽ vel abſolutũ. Si abſo lutuʒ: qꝛ hʒ te oẽs actꝰ itelligẽqi dicunt vnũ abſolutũ yᷣm ſpẽm ſequunt᷑ pᷣdicta icõueni⸗ entia ſi relatònem foꝛmaliter quero vtrus
oẽs act' intelligẽdi dicãt eandẽ relationeʒt
nõſi ſic. tunc idẽ incõueniẽs quod bus ſi ñ: tunc ratio tua ð nulla: quia tunc mingꝛ eẽt falſa.ſ· ꝙ eẽnt einſdeʒ ſpẽi ſpãliſſ tme. Biccð igit ꝙ ꝓpꝛietas ſpẽi ſpliſime qůq; ẽ vniuſ ſpẽiſpaliſſime.maxie de illis qde neceſſita⸗ te ↄſequunt᷑ ſicut riſibile ⁊ polẽtiaitellectia in poie. Muãdoq; vero ꝓpꝛietas ſpẽi ſpãliſ
ſime diẽ plura ſb quadã indf̃ntia.ſiẽ ꝓpeta
linee ẽ rectitudo vel curuitas.⁊ etiã põt eſſe arcuat vel circulariſ.pᷣma ꝓpꝛietaſ pẽi ſpe cialiſſima ẽ vna ſpẽ nõ autẽ ſecũda de quaꝝ nũeroẽ actꝰ itelligẽdi. ¶ d ꝓbatdnẽ ſec de ↄckonis vbi itendit ꝓbare ꝙ obiectuʒ ẽ
cã acr? ielligẽdi ſine q̃ nõ dico ꝙ ratio coꝛuʒ
nõ ꝓbat. quia fundãt ſe ſup rõnibus quibus credũt ſe ꝓbaſſe ꝙ obiectũ nõ requirat᷑ vt
cãppter quã. oñumẽ enĩꝙ rõnes ille nõↄ
cludunt./ Eid bmã rõnem tertie cõcluſio- nis dicendũ ꝙ maioꝛẽ falſa quia deſcẽdẽ nã liter ſequit᷑ ipᷣm graue qᷓ nðeſt phibitũ ſiẽ nõ inteiligere ſequit᷑ itellectũ: qꝛ inrelligimꝰ quod volumꝰ· ſed ihoc eſt ſite. quia ſiẽ gra⸗
ue hẽt a gñante ꝙ ſbicial᷑ motuiſic itellect? poſſibił hʒa giante ꝙ ſbici poſſit actui itel
ligendi.⁊ ſie gñans põt dici eẽ cã act intelli Fcdi: qꝛ dat foꝛmã id eſt itellectũ poſſibilẽ ꝑ
—
paſuũ ſicut dyaphoneitas iaere nã dãß ra
pur quaʒẽ actꝰ etiã ſi foĩa illa ſit pꝛincipiũ 85 ebncipiũ dat paii ⁊ bocnðer
bncipiũ aetiuũ ſiẽ ðare dyaphoneitatẽ reii excluderet reqrere coꝛpꝰ illuminatiuũ. Hi
autẽ ſit pncipiũ actiuũ ſiẽ dare dyaphanei⸗
tatẽ rei nd excludit requirere tunc dãs foꝛ
mã dicit᷑ agere:ſiẽ dãs caloꝛẽ dicit᷑ calefacẽ Nũc autẽ itellecr? poſſibilis ẽ bncipiũ pai ſiuũ ⁊ receptiuuʒ fſpectu act? itelligẽdi ig dãs itellectũ poiſibilẽ nõ excludit neceſſita tẽ reqͥrendi nnzſiue hoc ſit intellect?a⸗ genf ſiue obiectũ ſiue vtrunq;· ¶ Adſecun dãq̃ ẽ de potẽtia actuali⁊ eẽntial. Sicẽduʒ ꝙiſta vba.ſ.eẽ in potẽtia aciuali vel eẽntia⸗ liñ ſür directe vᷣba ariſtotelis in vii phiſi⸗ coꝝ ß ſui ↄmentatoꝛis qͥ iſtã diſtictionẽ vide tur accepiſſe ex vᷣbiſariſtotelis ibidẽ:qb di cit: ꝙ alit ẽ in potẽtia ad eẽ ſurſũ illud qðẽĩ ko leue:⁊ atr illud qð ẽ actu leue. quoꝝ mũ vocat ↄm̃tatoꝛi potenꝰ cẽntiali. ⁊i potẽtia actuali. Ad cuiꝰ euidẽti ſcienduʒ ꝙ hm vtrãq; potẽtiã põt aliqͥd dicii potẽtia cẽntiali ⁊ actuali fm potẽtiã actiuã. dã aliqͥd eẽ ĩ potẽtia eẽntiali qñ ẽ ĩ potẽtia ad hñduʒ pncipiũ actiuũ. ⁊ ad agere m ipᷣm:ſiẽ ſi gli⸗ quid diceret᷑eẽ in potẽtia cẽntiali ad calefa ciẽdũ iliud qð ẽ in potẽtia ad caloꝛẽ ⁊ ad agẽ dũpꝑ caloꝛẽ. In potẽtia vo actuali qðẽ actu calidũ.tñ nõ calefac ꝓpter aliqð ꝓhibẽs: et tale di eẽ ĩ potẽtia actuali ad agẽdusqͥa qð nõagat nõ ẽ ꝓpt aliqqqð reqͥrat ex pie ſua ß ꝓpt illud phibes. Et ſile ẽ ex ꝑte potẽtie paſſiue.nã nò hẽns potẽtiã paiſiuaʒ dĩ et in potẽtia eẽntiali ad ipam. ⁊ ad pati m eẽ ſiẽ ger qͥ n recipit illũiationẽ ꝓpt iterpoſiòeʒ feneitre:dicit᷑ ĩ potẽtia actuali ad illumiatio nẽ. Mñ igit dicit᷑ ꝙ illud qð ẽ i potẽtia aciua li ᷣm ſe vadit adactũ rẽoto ꝓhibẽte:verũẽ. actie vel paſſiue. nunc ãt hñs itellectuʒ pol ſibilẽ ẽ in potentia actuali paſſiua ad itellige re. ⁊ id pñte obiecto ↄuẽiente in ſe vel iſuſi militudie cũ alis actis vadit ad actũ paſſie vñ nõ fequit᷑ qᷓ requirat actiuũ vel ſpẽʒ vel
obiectu.⁊ ſic ʒ inteilect? poſſibilis ſit in po⸗
tẽtia actuali paſſiua ad recipiẽdũ intelleciõ nẽꝛ nò ſequit᷑ ex hocꝙ itelligat: ſed ꝙ poſſit
„„
recipe intellectionẽ concurremibus oibus
actiuis ad intellectionem requiſiis. Berit᷑ quadrageſimooctauo vtrüpo
„
tenrie aie diſtinguantur ab aia ¶e par qðe ẽ duplex opio ad pꝛeſens trctãda
Mnia opio icotiſtaꝝ ꝙ potẽtie aic ſunt idẽ eẽntialit᷑ cũ eẽntia aie: diſtinguunt ram foꝛ⸗ malit. Qꝛ autẽ ſint idẽ eẽntiałr ꝓbat ꝓᷣmo
E
uctoꝛitate Mugu ixꝰ de trinitate capto 4*
vbidicit ꝙ hec tria:mẽoꝛia: intelligẽlia ⁊ vo lumas:nò trel ſũt vite:ſʒ vna via · nec treß

nentes ſed vna mes ↄſequẽt vtiq; nectres ſubſtãtie:ſed vna ſubſtãtia.igit potentie gie ſunt idẽ eẽntialiter cum ipſa anima. ¶ Se cundo arguit᷑ auctoꝛitate per auctoꝛem li⸗ bꝛide aia⁊ ſpů qͥ dicit ꝙ aĩa dicit᷑ memoꝛia qñ recoꝛdat᷑.volũtas qndo vult. ⁊ ròõqů di⸗ cernit. ⁊ cõeludit ꝙ iſta nõ dr̃nt in ſba quẽ admodũ in noĩbus:quoniã iſta quaſi vna ſi aia. igit X. Karionib ſic arguit Bcot? pmo ponẽdã ẽ paucitaſ vbi nõ eſt plura po nend ne eriã ẽ quod nobi litat naturã aĩe vbi ñ occurrit ipoſſibilitas ſed nõ ẽ neceſſitaſponẽdi animã per aliqua accñtia ſupaddira cẽ pꝛincipium ſuoꝝ actu um.igit&. ¶M auteʒ hoc ſit nobilitas in aia ptʒ. quia ſi eſſet imperfectionis ĩimedia te opcrari actuʒ. tunc hoc non eẽt attribuẽ dum deo. igit᷑ eſt perfectionis. Si igit hoc ſit pollibile ĩpſi aie vr patet ſoluẽdo argum̃ a in oppoitũ hoc debet concedi eẽntie aie: quoniã ip̃aʒ nobilitat.¶ Secundo ſic. no⸗
bilitatis eſtꝙ oꝛdinatum ad finem imediate
artingat finem.ſed ſi anima operetur per eſ ſentiam imediatiꝰ attingat finẽ ſuũſq; ſi ope tur ꝑaliquod accñs ſupadditũ.igit᷑ ponere giamꝑ eẽntiã ſuaʒ opari nobilitut illam. Tertio ſic. Jllud nõ ẽ ꝓpꝛia pfectio alicꝰ qð nõ recipit᷑ in ip̃o:ſed in alio in quo poſſʒ recipiſi nò eẽt ei?ſed ſi intellectꝰeſſð accs additũ eẽntie aie in eo viſio dei lʒ ſe parent᷑ ab eẽntia aie.⁊ ſic illuq accijs eẽt be utũ ꝑ ſe. ⁊ aĩa nõ niſi p accs ſicut lignuʒ dĩ albup accñs qꝛ ſupficies ẽ illud ĩquo pꝰ re⸗
ripit᷑ albedo. vñ ſi intellect? eẽt accidẽs non
magis btitudo eẽt pfecꝰ gie qᷓ; albedo ſit ꝑ⸗
fecligni⸗ uarꝰ ſit. aliqͥſact? pmꝰ iferio
gia põt eẽ imcdiatũ pncipiũ opationis.igit᷑ hoc nõ pn aieq̃ẽ actꝰ perfectioꝛ. añf ptʒ in accnti
cẽt imeqiatũ pncipiũ opãdieẽt pceſſꝰ in ifi nitũ. Secũdo hoc pʒ in ſbijl inferioꝛibuſ neceſſe ẽ eni ſpam imediate gijaria ſpa: ſiue in gñatide vniuoca liue in gjlatione eqͥuoca qð ꝓbat. qꝛ neceſſe ẽ ꝙłoĩã gñant ſit eqͥ pfe cta:vel pfectioꝛ foĩa geniti. ſʒ ipoſſibile ẽ foꝛ mã accntalẽ quãcũq; eẽ ꝑſectioꝛẽ foãa Wali. igit᷑ foĩa ſbalis ẽ imediarũ pncipiuʒ gñandi
Sidicas ꝙ foĩa dectal nòẽ pᷣncipaſe agẽs
ſʒ inſtrale. Lõtra.ſi ſic hẽt ꝓpoſitũ ꝙaccñs e iſtale agẽs. igit aliq̃efficiẽtin dat ſupioꝛi agẽti.ſ.ſbe. ¶ Muito ſic. vbi iſtrale pᷣncipte ages nõ põt hre iſtrumẽtũ ꝓqð artigat paſ ſijm:ibi imediate attigit tminũ ꝓductũ.ſed in generariẽe ſbali inſtim nd pot attigẽ pal ſum.igit&. minoꝛ ꝓbatur. quicquid fuppo
pmo. qꝛ ſi nullꝰ act? accñtat᷑
nil ab actu pmo inq;tũ e pmꝰ ſuppðit aba
ctu ſecũdo. ſed foia acctakneceſario pſup⸗ pðit ĩmã foꝛmã ſubſtãtialẽ. igit᷑ actio foꝛme accidẽtalis neceſſario pꝛeſupponit in mate ria foꝛmam ſubſtantiglem.igitur tunc non vtitur ea tanquam inſtrumento.igitur im⸗ mediate tunc operatur foꝛma ſubſtantialis
M autem iſio nd obſtante diſtinguatur foꝛmaliter pꝛobatur ſic abaliquibus. Tum pꝛimo. Muia ſi vna potentia diffinirerur
in eius diffinitõne non poneretur alia. Tũů
ſecundo. quia aliquid per ſe competit intel⸗ lectui quod non competit per ſe voluntati.
diſtiguũt᷑ foĩalit. hec fůt argũta ſcotii⁊ ſ̃iarũñ. ¶ Alia opinio Hccam que
potentie anime ſunt idẽ realit᷑ ⁊ eẽntiali᷑q
omnia nec differũt ab aĩa niſi ᷣm rationem Muod ꝓbat pꝛimo ſic. Vmne quod hmſu murationẽ ẽ ſuſceptibile ↄtrarioꝝ ẽ ſubſtan tia. ſed intellect?—— ⁊ volũtas ſᷣm ſu
ſuſceptibiles ↄtrarioꝝ igit quodlibet coꝝ ẽ a. maioꝛ patet per philo⸗ phum in pᷣdicamẽtis capto de ſubſtãtia. mi noꝛ patet.nã intellectus ẽ ſuſceptinꝰcõtra⸗ riaꝝ opinionũ ſucceſſiue pᷣm ſui mutationẽ. ſimiliter voluntas m ſui mutationemẽ ſu⸗ ſceptiua virtutis ⁊ vitij. ¶ Jecũdoſic. Di alio circũſcripto a natura intellectuali ipũa nata ẽ intelligere.igit ip̃a ẽ intellectus. S militer hec natura oralio circũſcripto nata ẽ velle:igit᷑ ẽ voluntas. Vtẽ hoc natũ eſt in⸗
mutationẽ ſunt
telligere. ⁊ hoc natũ eſt velle. igit intellect? ⁊yiuntas ſunt idẽ inter ſe ⁊ cuʒ eẽntia.
¶Tertio ſic. Eadẽ ſunt pncipia eẽndi?o⸗ perãdi etiã imediata:ſed aia cũ imediate eſt
panimã. igit᷑ imediate operat᷑ per animã.ſ. vegetat:ſentit ⁊ inrelligit. ¶ Muarto ſic. Actus ⁊ potẽtia ſunt in eodẽ gencf̃.ſʒ act? potẽtie generatiue ⁊ potẽtie vegetatiue vi⸗ dent᷑ eẽ ſubſtantie ⁊ iminariad ſubſtãtiam: igit᷑ dicte potẽtie ſunt ſubſtãtie. Tõfirmat. q. foꝛmalis terminꝰ nõ põt eẽ pfectioꝛ bnei pio imediate ꝓductiuo. ſed foꝛalis termin actuũ ꝑtis vegetatiue ẽ dignioꝛ oĩacciden
4
te. igit pꝛincipiuʒ imediatũ taliuʒ actuũ nð
ẽ accñs ſed digniꝰ ac te. Muitoſic. Si
potẽtie aie ſunt gechtia abala diſtincta ip
fluunt ab eẽntia aie km aduerſariũ:aut igit
tenriaꝝ aut nð· i mediste aliquo accidẽe
ẽ pꝛoceſſus in infinitũ. Si pᷣmo md tunc ea
e rõne poteſt poni geſemia animeẽime. di pꝛincipium ſuoꝛum actuum?non
äte ccüc; diſtincto ab ca.⸗ Sexꝰ ſic.
ipium motus ⁊ quietis cius in
gia ẽ imediatus pᷣncipiũ ꝓductiuũ taliũ po⸗
unmig noi vülptrj pe
vidirdec
timlut ünnscl⸗
ncüfnrn
ii iim
iwie

quo eſt pꝛimo per e⁊non per accidens /vt dicitur ſecundo phiſicoꝛum. ſed natura pꝛin⸗
cipaliter dicitur ibi foꝛma.igitur aima eſt pᷣn ncipium imediatũ ſuon actui. q ſi mediãte gliquo accidẽte iqmno eſſet pncipiũ ꝑ ſe. ¶3ẽ opinio doctoꝛis ſancti qui tenet oppoſitũ pᷣ⸗ dictan opinionũ ꝑ duas ↄcluſiões. Miima
ciuſio·potẽtie aie drnt realiter abeẽntia aĩe 4 in iſta ↄcluſione ẽ ↄtra 2opinionẽ ⁊ con
couat cũ pꝛima. ꝓbat iſtã ↄcluſiõem ſanctus
chomas pmo ſic· acrꝰx potẽtia diuidũt ens ⁊ qʒiibet genentis · ideo opoꝛtetc ad idẽ genꝰ feierat᷑ potẽtia⁊ actus. Er iceo ſi actꝰſcʒ itel üigere nò eſt de genere ſbſtatie igit nec poten tia intellectiua eſt de gnere ſbſlantie. ¶Ad ſtam rõeʒ reſpodent ſcotiſte ꝙequiuocat de potẽtia. Nã potẽtia accipit᷑ vno vr ẽdra en⸗ tisv ſic maioꝛeſt va. Alioꝰaccipit᷑ ꝓ hncipio gctiuo vt ĩpp
tiam iſtis duobꝰmodis.ſi accipit potẽtiã pꝛo coꝙexñs in eodẽ gie ꝑ ſe oꝛdinat᷑ ad actũ il⸗ lius gis:ſicut polẽtia calefactiua oꝛdinatur g caefaciẽdũ:⁊ potẽtia viſiua ad videndum Et iſto modo accipit commentatoĩ potentiã quinto phiſicoꝛum còmento nono · potentia inquit ad vnumquodq; pꝛedicamentoꝛuʒ eſt in iio genere pꝛedicamenti in quo eſt act?⁊ ſi militer via de potẽtia ad actum · Et talisẽ po tentin qualitatũ q̃ ppꝛia ꝓductòe ꝓducũt᷑que requirũt ppꝛiũ ſuſceptiuũ ſui gis. ſecꝰde ilt
—
q̃ pducunt᷑ pductiòe bſtãtie. vt ſatis fuit de⸗
qratũ ſupꝛa eodẽ libꝛo qõe qjria in růſiõðe ad
pmirdem. Ibienihabes quõ debeat intelli giiſtud dictũ cõmẽtatoꝛis. Actus et potẽtia diuidũt omne genꝰſic videlicet. ꝙ ſit diſtribu tio accomoda vt intelligatꝙ in oibꝰgiiibꝰ ĩq́ pus reperit᷑ aliqd ꝑ ſe acqſibile per motũ pꝛo pꝛium ꝙ in illis opoꝛteat eſſe ſuſceptibile pꝛo pw generis: ſʒ ſcut ibi fuit declaratum pꝛo⸗ pꝛhs exemplis. Er ſic patʒ qjd ſit dicẽdũ ad rõ nem.ærõ eiuſdẽ doctoꝛis eſt. ai ßᷣm eẽn⸗ ti ſuã ẽ act?. Si igit ipſa eẽntia aie eſſʒ ime⸗ diatũ opationis pᷣncipiũ habens aiam ſemꝑ pꝛberet opatidem vite etiã bm vnãquãq; po tenriã: ß hoc ẽ fallũ Sc. ¶ õfirmat · qꝛqͥcqd cdpetit alicui ꝑeẽntiam ſemp ſibi competit:ſi igit actualr opari bm vnãquãqʒ opatieʒ vi⸗ talẽ ↄpetit aie ꝑeẽntiã.igit᷑ ſempoem opatio nem vitalẽ opabit᷑.igit᷑ ſemp itelliget ⁊ ſemp
Nbir ⁊ audiet ⁊ Woõtra inſtat ſcot? quia idiſeqtð potẽtia ſi ſi imediatũ pᷣncipiũ ope
ratiis ꝙ ſemp opabit᷑ Kÿdetꝙ nð eſt fimi ke. qꝛ potẽtieꝛaie eſt accs ⁊ nõ a. qꝛ aiaẽter
„ ——
minus vltimuis gñatidis ſimpliciter⁊id non
oſito.⁊ ſic maioꝛẽfalia. Iſta ſo tutio nò impedit. q ocioꝛ n nõ accipit pore
pẽres hnſe ratioꝙ homo ſtinpottizerpe crãte vlterioꝛẽ actů. Schʒ eni ↄmẽtatoꝛczꝙ
metha.mẽto ⁊nihil eſt in potẽtia ſᷣm illud quo eſt actu in potẽtia ſimpłr per joꝛmã que
eſt ſimptr actu:ß illa q̃luas quã dicin poten tiã eſt actus nõ dans eſſe ſimplr ipi aie ⁊ ioti cõpoſito nec eſt rerminꝰalicui? ꝓductõis ſpa lis vel accñtalis de ꝑ ſe:ß cõſeqͥt ad ꝓductiõeʒ
aie. ſicut paſſio cõſeqͥtur pductiðem ſbiecti.x igeoẽ rõtp homo ſit in potentia ad opa vite· Tnis eni actus reddit aiam potetialioꝛeʒ q ſit ꝑ ſuã eẽntiam licʒ eni ſit act gi ꝓut reſpiẽ actũ pmũ:tñ ĩoꝛdie ad actus ſchos reddit eã potẽcialeʒ. ¶ Vonfirmat᷑ iſtarñſio ſic. Mnia aia inquãtũ eẽnria ⁊ vltimus terminꝰgenera tõis nõ oꝛdinat᷑ ad vlterioꝛ actũ.ß potẽria ʒ ſuameſſentiam inquantum potentia oꝛdina tur ad vlterioꝛem actum nec eſt terminus ge nerationis per ſe. igitur eſſentia potentie in- quantum potentia eſt noneſt eẽntia aie iquã tñ foꝛma ſbalis eſt. ¶¶ Si obiciat᷑ qʒ aia ẽ im mediarũ bᷣncipiũ ſuaꝝ potẽtian igi᷑ pot eẽĩ⸗ mediatũ pᷣncipiũ ſ uoꝝ actuum dicendũ ꝙ nõ eſt fimile. q porẽtie ſemp habẽt eẽ pmanens in eẽntia aie ⁊ pducũt᷑ eadẽ ꝓductide cuʒ ania ñãtſic actꝰ⁊ ſic actꝰ reqͥrũi pᷣncipiũ fceptiuũ ſui gñis ·nd aũt potentie. ¶ xrõeiuſdẽ. Alla nõ ſunt idem realiter que ſic ſe hůt ꝙ multipli cato vno realiter ñ mitiplicat᷑ alið· ßᷣ potẽtije mulciplicatis nõ opoꝛtet multiplicare eẽntiã qꝛ eẽntia eſt vna porẽtie aũt plures.igit᷑ ⁊c. ꝓerd. Muecũq; vni? eidẽ ſůr eadem inter ſe fůt eadem.ß potentie nõſunt inter ſe eadeʒ realiter igi᷑ nec ſũt eedẽ ipiʒ ma· ẽ nð · quia iſtud eſt pꝛincipium rõne cuius tenct omnis fonna ſilogiſtica. mi. ꝓbat· quia illa que diffe runt ſubiecto illa non ſunt idem realiter· plʒ. quia eadeʒ foꝛma non poteſt eſſe in diſtincti ſubiectiue:ſed ipſe potemtie differũt ſubiecto igitur ⁊c. Minoꝛꝓbat · quia intellectuſ ⁊ vo luntas non ſůt actus alicuius prium coꝛpo⸗ ris: potẽtia aũt ſenſitiua eſt acius ptis coꝛpo ris:ſimiliter potentia motiua? alie cœꝛpod⸗ les potentie.igit⁊. Muita rõ.qꝛ illa qͥ ha⸗ bent realeʒ oꝛdinem inter ſe⁊ ad ʒilla non ſumt ideʒ realiter:ſed potentie anime habent realem dꝛdinem imter ſe⁊ ad ʒputa ad ipſã eſſentiam anime.igi᷑a. ma. nõ. quia idẽ nõ oꝛ dinat realiter ad ſeipʒ· mi. pbat· qꝛ potẽtie re
aliter pꝛeſupponunteſſentiam anime:⁊ volũ
tas pꝛeſupponit realiter intellectum.⁊ aphe
titus iraſcibiliſ⁊ cõcupiſcibilis pꝛeſupponi ſenſum a quo realiter mouentur inter mo⸗
uens autem⁊ morumrealiter realis eſt oꝛ⸗ do.ꝗᷓ ⁊c. Grd.ill diſtiguũt᷑ rcalr q̃ſic ſe bůt

ꝙ vno conupto aliud non conumpitur: ſed alique potentie reſpectu ipſius ęſtentie ani⸗ me iunt huiuſmodi.igitur ⁊c̃. Maioꝛ nota M ꝓbatur.qꝛ qui fit cecꝰeꝝ coꝛꝛuptòe ocu loꝛũ:aut dicit᷑cccꝰ ꝓpter amiſſioem actꝰ:viꝓ pier amiſſibem polẽtie. Siꝓpter amiſſioneʒ actus:tũc doꝛmiens eiſet cecus. Siꝓpter a⸗ miſſideʒ potẽtie. habeoꝓpoitũ:ſed tůc manet eentia. Septima rò. Si potẽtie aie eẽnt ea dẽeẽntia i ſe ⁊ in tertio ſeq̃retꝙqũ oꝑarer ꝑ vnã potẽtiã ꝙ etiã ex tũc oparer ꝑ aliã: ß hoc ẽ faliũ.ↄña ꝓbat᷑. Muia q̃ec; ſunt idẽ centia liter ⁊ realiter ſi vnů eſt pᷣncipiũ alicuiꝰopaiõ nis ⁊ reliqui.falſitas ↄñtis ꝓbat᷑.qꝛ ſequere tur ꝙ qñ audiẽt cecus ꝙ tůc videret ⁊ quãdo virtus attractiua attraheret tũc virt? expul-
ſiua expelleret.⁊ꝙ hoc fieret per idem abſo⸗
lutũ qð ẽ icòueniẽs. Nñdebis foꝛtaſſis ꝙ nò ſequit. qʒ licet potẽtie ſint idem.abſolutuʒ tñ ditiguui ꝑ reipẽs. õtra potẽtia inquãtũ porẽtia ẽ pncipiũ opandi vel patiẽdi.ß null⸗ reſpect/por eẽ pncipiũ oꝑandi vł patiẽdi.igi tur⁊c. Cõfirmat᷑. quia„ innaſcit ex actione nõẽ pꝛicipiũ actiõis.ß reſpectꝰinaſcit ex ope ratione vt dicit phus v.metha.caꝰde relatiòe igit⁊c̃. ¶ oõfirmatzqꝛ potẽtia eſt pꝛincipi um fceptiuũ quiẽ actꝰ abſolutũ:ſed hoc non põt copetẽ reſpectui.q Pctana rò. lla que
dr̃ni hm abſolutas eẽntias pñtales uila drm
faliter:ß eẽntie aie ⁊ ſue potẽtie ſũt hmi. igi⸗ tur ⁊c. Maioꝛ nota.qꝛ ad min?ba q̃lital ⁊qᷓ; titas dr̃nt realiter. minoꝛ ꝓbat᷑· qꝛ phus poit potẽtias in pñto qᷓlitatis ⁊ nò eẽniã ſpſtantie igitæt. rd. Muecũq; ſe hñt ad inuicẽ hm eẽntialẽ iciuſibem opoꝛtet ꝙ vel vnũ ponitur in dirinitòe alicuiꝰtertij ßeẽntia aie ⁊ ſue po tẽtie nõ ſunt hmõi.igit᷑⁊c.Maioꝛ nð ex imi nis:nec dabis inſtãtiã.qꝛ opoꝛtet ꝙ talia ſint ad minꝰidẽ eẽntialr vnitertio.mi.ꝓbat᷑ quia nec potẽtia viſiua ponit᷑ in diffinitioe potẽtie auditiue:nec ecõuerſo nec ambe in ditfinitide ecntiali ipſius aie.igit᷑& ſic de alihs potẽths
Secia rõ. de qͥbuſcũq; pᷣdicant᷑ pᷣdicata ʒdi ctoꝛia realia talia diſtinguũt᷑ realiter ⁊ eẽntia liter:ß de eẽntia ⁊ ſuis potentis fit ſic. igit᷑ ⁊
maioꝛ pʒ ꝑpmũ pꝛincipiũ. Minoꝛ pbat. qœx
cẽntige vna:potẽtie plures reatr. Tůqꝛ po⸗ tetie ſůt realiter in eẽntia aie ⁊ nõeconuerſo.
Tů S eẽntia ẽ ꝑſe terminꝰgatiõis nõ po⸗
tẽtie qͥ ſůt q̃litates nec generãtpꝑ ſe ß ↄſequũt᷑ eẽntiq— ſic dẽ alhs ↄtradictoꝛis vi ßcatiõibꝰ igitac. ⁊cõcluſio eſt. potẽtie aie cut diſtiguunt᷑ realr ab eẽntia aie ſic ⁊ diſtin guũt᷑ eẽntiatr. Iſta cõcluſio ꝓbatꝑ oẽs ròes
qs adduxi cõtra opinionẽ ſcoti qͥnta cõditise
ſiecti ſcibit qõnis qͥnte ſupꝛa poꝛphirio. vᷣbi ꝓbatꝙq̃cunqʒ df̃nt reair df̃nt ⁊ eemalr. Si
àt dicat ꝙ eẽntie aie ⁊ ſue potẽtie etiã ſint iqẽ
realiter ⁊ eẽntiatr dr̃nt tamẽ foꝛmal vtfran⸗ ciſcus dicit. Tůc arguo cõtra hoc oĩbꝰrõnib ibi adductis cõtra opinideʒ frãciſci mayrdis paucis lermis mutatis. ¶d ròes ſcoti rõ⸗ deo.ad bmã aũctẽ auguſtini dico ꝙ ſicut tra- hitur ex ⁊caꝰeiuſde libꝛi.nã qñ diẽ ꝙ memo ria itelligẽtia ⁊ volũtas ſunt vna mens ⁊ vna vita ꝙ ibi eſt pᷣdicatio nò eẽntialis nec foꝛma lis: ß totiꝰ ptãtiui de ꝑtib ſue ptãi.Muia tm
augꝰ⁊ etiaʒ in ꝓcaꝰ ſequẽti.es icludit has
polẽtias ⁊ imegrat᷑ex ipis. ¶ Adæ⁊ gůctz
dicẽdũ ꝙ dictũ iliꝰauctoꝛis nõẽ tenẽdũ. Vñ ſanctus thomas in libꝛope ſpũalibcreauri dicit. ꝛ liber de ſpũ ⁊ aia apocrifus eſt cum
eiꝰauctoꝛ ignoꝛet cũ etiã ſint ibi multa impꝛo pꝛie ⁊ falſe dicta.q ille qui libꝝ cõpoſuit non itellexit dicta doctoꝝ aqͥbus accipẽ conatus fuit. ¶ Ad rões ſcoti.id pmã dico. ꝙ mindꝛ eſt falſa. qꝛ neceſſe eſt alam ⁊ ſuas potẽtias eẽ diſtictas vt pʒ ꝑ ròes q̃ nò ſoluũt ꝑeũ.¶d zdicit᷑ ꝙ illa nobilitas quã vult attribuere aie nulli creature ſbſiſtẽti pot cõpetẽ. Nã vbi
eſſe nõeſt opari nec eẽntia reieſt ipa virt?vet potẽtia rei. ¶dʒ? vrdet capꝛeolꝰnegòdo
minoꝛẽ ⁊ dicitq viſio btifica recipit ſbiectiue
in eẽntia anime per potẽtiam nec poſſ recipi in accidẽte ſepato. Rnima eni eſt pᷣncipale ib icctũ ſuoꝛum actuũ licʒ potẽtie aie ſint ei ratõ ſubijciendo ſe actibus ſuis Moſito etiãꝙil
lud accidens quod eſt viſio eſſet in intellectu
ſeparato adhuc nec illud accidens eſſet viſio
nec potenria ex hoc diceret᷑ btã. qꝛ beatificuri non poteſt niſi natura viua ⁊ rõnalis ⁊q̃ na· ta eſt conſtituere ſuppoſuum ⁊ habere amici ciam cum deo que omnia tali accidenti defi⸗
cerent. Mon ergo eſt ſimile de albedine re⸗
ſpectu ſuperficiei: ⁊ de viſione dei reſpectuin tellectus poſſibilis ⁊ anima rationalis:cum ſuperficies poſſit a ligno ſeparari? albedine tunc infoꝛmata alba foꝛmaliter dici:non autẽ
dicitur potentia ſeparata beata. nec actus ſu
us dicitur viſio ¶Ed tertiam negetur conſe quentia. quia hoc pꝛocedit ex imperfectione talis accidentis. quia non dat eſſe ſimpliciter ⁊ ideo ex natura ſua poteſt oꝛdinari ad vlte⸗
rioꝛem actum. Bico etiam ꝙ eſſe pꝛincipi⸗
um pꝛoximuʒ operationis non eſt perfectio
ſimpliciter vbi tale pꝛincipium ſolum ſeha⸗ bet vt illud quo aliquid agir ⁊ non vtqð agit
iſio autẽ modo ſe habet accñs in omni opat one fõꝛãt ſballʒ nõſit ꝓx opatõis hncipiũ tamen ipla ſe habet vi quod agit. Et ideodi⸗
Pipim 1 shfe de u vibin — iwiiwhou Jern inidti nmnn niniſ. unnmii nücicitircia nuiulliten imðicopꝛn — iuthpupn nisus ts(zü tincinn tinuytiu

gnius ſe habet qᷓ ſi eſſet pꝛincipiũ pꝛoxim oparionis. Alie aũt foꝛme Pales licʒ non ſint qð agãt. qꝛ nõ ſubſiſtũt.tñ ſunt pncipia opatð nůnò ꝓxima.ſʒ pᷣncipalia. h capꝛcoluſ Ad
mã ꝓbatiõem dicẽdũ ꝙ nõ eſt ꝓceſſus in ifi⸗
nitũ. qꝛ ſiſtit in potẽtia que ẽ ĩimediatũ pꝛicipi um opatiõis vt quoaliqͥs agit nec ipſiꝰt aliq̃ potẽtia. q ipſa nò eſt ilud qðagit. ⁊detiaʒ pbatio vt dicit capꝛeolus peccat ꝑ fallatiam Imris a pluribus cãis veritatis ad vnã argu endo. Nrguit eniſic. Bubſtãtia imediate ge⸗ nexat᷑ a ſba.& ſtãtiaẽ imediatũ pꝛicipiũ ope raionis. vbi ↄſtat accñs hre duaſcãs verita tiꝗ. Bubſtãtiã eni immediate gůaria ſba põt dupliciter itelligi. aut qꝛ ſpa ſe habet in illa ge
neratione vt immediatuʒ pꝛincipiũ quo:aut
qꝛ ſe habet yt imediarũ pꝛincipius qð. Vlud gůr añſ nd cõcedit in pꝛimoſenſu ß inzEtqꝛ arguẽs infert bnů ſenſum. igit nihil dicit cò⸗ tra nos igit fallit modo pᷣdicto. In gatione eniignis imediatũ pꝛicipiuʒ quod eſt ſba ig nis. ſed imediatũ pꝛincipiũ quo ẽ caloꝛ. Non eniʒ caloꝛ ignis cõburit ſtupã:ſʒ ignis calid? Pinne eni generãſẽ cõpoſitũ ꝰmecha.ſicut ⁊oẽ genitũ. joꝛma eni nò ꝓducit ſuppoſituʒ ß ſuppoſitũ per foꝛmã.¶ Ad illud qðarguit
ð rijſionẽ dataʒ de agentẽ inſtrumẽtali. Sico
ꝙ ↄa ſua nõ valet. nõ eni ſeqͥ᷑. accñs ẽ agẽs initrumẽtale. vel inſtrumẽtũ aie vel ibſtantie igitiba habet aliã efficiẽtiã velactiõem quam no agit mediante accñte. fallit eni ↄña cũ loqͥ⸗ murde inſtrumẽto cõiũcto pꝛincipali agenti ſic ꝙ; illud inſtrumẽtũ nullã actiõem hʒ ꝓpꝛie hages pꝛicipale hʒ actibemꝑ illud. Tüceni nõ opoꝛtʒ ꝙ alia actio attribuat᷑ pꝛicipaliagẽ tiæ⁊ alia inſtrumẽto.ſʒ opoꝛtet ꝙ inſtrumẽtuʒ ſi pꝛincipiũ quo.⁊ ſpa pꝛiucipiũ qð. Et ideo impꝛopꝛie dicit ꝙ accñs ſit agẽs inſtrumẽta⸗ le:ß ẽ inſtrumẽtũ agẽtis. ¶Ad qͥntãq̃ẽ etiaʒ
cõtra eandẽ rñſidem dicit ad minoꝛẽ ꝙ eſt mt
tiplex. Et iõ ↄñ̃a peccat pꝑfallatiã ↄñtis vt pꝛi us. Iccñs eni vel inſtrumẽtũ accntale attin⸗ gere terminũ gfatòis põt intelligi dupliciter ynoꝙ attingat ꝑmoduʒ giiantis vel agẽtis vel pꝛincipi qð ⁊ iſtoꝰnò cõcedit᷑. Alioꝰꝙ at⸗ tingat illo quo pꝛincipiũ quo ꝓductòis ĩſtru mẽtale dicit artingere termis ꝓductiõis. Et iſto mb in generatiòe ignis caloꝛ attigit ignẽ
genitüũ. qꝛẽ pᷣncipiũ quo ĩſtrumẽtale illiꝰ gño niſ⁊foꝛma igniſ hᷣncipiũ qͥ pꝛicipale.⁊ igniſẽ Picipiũ qð pducit⁊ generat. Mꝛobatio aũt
qarguẽs iſtã mi. ꝓbat nõ alið cõcludit niſi ꝙ
actio accidẽtis pꝛeſuppðit in mã̃ foꝛmã Walẽ
Aalias rões de diſtictiòe foꝛmali dico ꝙ ↄeludũt ñ ſolů diſtictioeʒ foꝛmalẽ ⁊ falẽ ⁊ eẽn
tialẽ. Tů pᷣma rõ ita dʒ moditicgri. qꝛ illaque ſic ſe hñt ꝙ vnũ nð ponit in diffinitide alteri? nec ecõuerſo nec ãbo in diffinitiõe terti ilia di ſtinguũt᷑etiã foꝛmalr ⁊ eẽmiatr.⁊ tũc bñ ↄclu deret. Alias illaꝓpõ eſt falſa.ſeq̃ret᷑eniꝙ ge⸗ nꝰ⁊ df̃a differrẽt foꝛmałr qðẽ falſũ ⁊ ĩpꝛoba⸗ tů in qͥſtiõbſup poꝛphirio. diædicẽdũ
ꝙ pdt reduci còtra faciẽteʒ.qꝛ arguo ſic. Oñ
aliqd realiter ꝓ ſe ↄpetit vni ſic ꝙ nòalteri re aliter illa diſtiguũt᷑ realiter ⁊ foꝛmalr ⁊ eẽnti
aliter. ſʒ eẽntie ꝑ ſe cõpetit realr ſbijci ip̃is po
tẽtijs ⁊ eẽntiatr: ñ at potẽtijs ↄpetit eẽntiali ter ſciipi eẽntie. id diſtiguũt᷑ eẽntiatr. dico igitꝙ ſicut argumẽtũ ↄcludit diſtictdem foꝛ⸗ malẽ ita eẽntiatr.alias nõ valet.qꝛ foꝛmalitas ⁊ eeẽntia idẽ ſũt vt ſepiꝰꝓbatũ ẽ.& Acd pꝛimã rõem occam Coceſſa ma.mi.eſt falſa. ntelle
ctus eni⁊ volũtas nõ ꝓpꝛie mutãt᷑.ſ aĩa ᷣm
ipastnecꝓpꝛie ſbijciũt Zrs actibꝰ:ſʒ ſůt rõeſ ſubiciẽdi ipi ſubſtãtie. Et ſůt illa qͥbꝰſubſtãtia erficit᷑ ꝓpꝛiũ ſbᷣm aliquoꝝ accñtiũ.nec etiã ac cidẽtia ꝓpꝛie mutãt᷑:ſʒ ſũtjrões mutãdi ip̃i ſtãtie. Et ſi dicat accñs ex ñ mutarieſt impꝛo pꝛie dictũ:nec tũc illo mõ mutationis loquen do eſſet va ipᷣa maioꝛ ſũpta ex dici phi& MAd zMrñdet capꝛeolus ex ſnĩa doctoꝛis ꝙ potẽ tie non poſſunt circunſcribi ab anima intelle ctu diuidente licet bene intellectu abſtrahen⸗ te hᷣm ratidem coſiderandi. Wñ dicit. ꝙ nõeſt poſſibile itelligi hoĩem non eſſe riſibilẽ vel ꝙ triangulꝰnò habet tres angulos. ¶ Aliter di cẽdũ ᷣm eũ ꝙ poſitoꝙ aia eſſet ſpoliata ſuis potẽtis ipᷣa eſſet nata itelligere potẽtia ſie⸗ ctiua.nò aũt potẽtia foꝛmaliq̃ ẽ imediatũ pᷣn⸗ cipiũ qͥ opatiõis. Wñ eſt potens intelligere i potẽtiappinqua tunc.nõð aũt in potẽtia pxi- ma. nec ex iſto poſſe eẽntia dicit᷑ intellect? vel volũtas. qꝛ non eſt pꝛincipiũ ꝓxun intelligẽ di ſed remotũ.igitur ⁊t. ¶id aliud annexũ dicit ꝙ ↄña nõ valet. qꝛ aia oſt nata intelligere potẽtia in ſbiectiua:ſed potẽtia intellectina i
potẽtia foꝛmali. Et ſic ab vnitate ſubiecti ar⸗
guere ad vnitatẽ foꝛmaꝝ vcl potẽtianꝝ iter ſe eſt fallatia ↄñtis& Ad ʒrdet᷑ꝙ eſſe ſupꝛa qð fundat᷑ agẽ imediate nõ eſt eſſe ſimplr ſed eẽ pᷣm qͥd.vbi agere eſt accũs ⁊ nò ſubſtãtia o⸗ perari.igit᷑ opa viuẽtis vel aiati nò fundatur imediatẽ ſuper viuere vel ſup eſſe fubſtãtiali
rei viue:ſʒ ſuꝑ eſſe vᷣtuale qð dar potẽtia qͥ cõ⸗
ſequit᷑ foꝛmã vite ideſt animã. Et ideo argu-
mentů ſupponit faſů ſcʒ ꝙ operari viuẽti fů
detur immediate ſuper eſſe ſubſtãtiale rei vi⸗
nentis. Er ſicmaioꝛ eſt falſa ſi intelligatur de eſſe ſbali. Si autẽ intelligatde eẽ accidentali
tẽ vaẽ ⁊ tẽ mioꝛĩ eodẽ ſeſuẽ falſa. Ad4di

citur ꝙ mioꝛẽ falſa: qꝛ actus potẽtie gñatiue ⁊ vegetatiue ſũt accntia:ſimiliter æaci aliaꝝ potẽtiaꝝ. nec opoꝛtet ꝙ pncipiũ opatiois in ſtrumẽtale ſit eiuſqẽ generis cũ termino pꝛo ducto qui aliqũẽ ſba:ß ſolũ illud qð agit pᷣnci paliter velillud quo agit foꝛmaliter ſicur eſt ſoꝛms ſbalis neceſſe eſt ſit eque ꝑfectũ vel ꝑ⸗ fectiꝰtermino ꝓducto. NModo potẽtia giati
ua nõ eſt generans nec pꝛimũ pꝛincipiũ gene rationis licet bene pꝛoximũ. IMdfrmati
onẽ negatur maioꝛ. ¶d qͥntũ dicendum ꝙœ porẽtie aie fluũt ab aiq⁊ aia eſt illaꝝ pꝛincipi um nò mediante alia potẽtia vel virrute diiti cia ab eenia aic. qꝛ emanatio ꝓpꝛioꝝ accitiũ a ſbo ndeſt per gliquã trãſmutatiòem hᷣꝑ nã⸗ lem còcomitatioem.ſicut ex vno naturat᷑r ali ud reſultat. vt ex luce caloꝛ. In illis autẽ vbi pceditur de potẽtia ad actũꝑ trãſmutatideʒ opoꝛtet actũ ⁊ potẽtiã eſſe eiuſdẽ generis: nò at vbi nõ eſt talis ꝓceſſus. Wnde eadẽ. ꝓdu- ctiðe ꝓducit aia ⁊ potẽtie ſue:ß ideo dicit paſ⸗ ſio vel potentia fiuere a ſbo.quia illa actio p⸗ us natura terminai ad ſbʒ qᷓ; ad ꝓpꝛiã paſſio neẽ ¶Mcd õdicendũ ꝙ natura dicit᷑ pꝛincipi um niotus ⁊ quietis pᷣmũ:ſʒ nõ ꝓximũ. Mec ſequit᷑ accs eſt pꝛincipiũꝓximu⁊ nãẽ pnci⸗ piu bmũ.igit᷑ nã eſt pꝛncipiũ ꝑ ilud accñs ⁊ ꝑ foꝛmã ſbaleʒ. Nnia accũs nòẽ ratio foꝛme aliꝙ ſit pꝛincipiũ quo.ſʒ quelibet foꝛma iã Walis qᷓ; accñtaliseſt pꝛincipiũ quo in ſuo oꝛ dine. nec foꝛma ſbalis mẽdicat ab accñiali ꝙ ſit pꝛincipiũ pꝛimũ actidis:imo potiꝰ accñs. ideo eſtꝓximũ actiõis vel mot? nõ iñ ſeqͥtur ꝙ ſit pꝛincipiũ ꝑaccũs.
X
Werit᷑ quadrageſimonono. vtx ſit daẽ
iñtellectũ agentẽ ¶ Se iſtaqueſtiòe è duplex
opinio. ¶ Pꝛima opinio. ꝙ nd ẽ neceſſe po⸗ nere intellectũ agentemꝓbat᷑ pᷣmo ſic. Quia ſicut intellectus ẽxcedit jenſibilia ita ⁊ ſenſuſ licet nõ tĩ:ſed non obſtãte excedẽtia ſenſ ad ſenſibilia nhilominꝰnòꝓpter hoc ponit ſen ⸗
ſus agens. igitur nec ponit᷑ intellectus agẽs.
Cxſic. qꝛ pᷣter agens vte puta ſolẽ nõ opoꝛ⸗ ret ponere aliquã virtutẽ actiuã pter illam q
eſt quaſi ſeminariũ virtutis vtis:ſʒ oĩa qcun
q; ſunt creata quãtũcunq; mãlia ſut quali ſe⸗ miuaria cognitionis ex eo ꝙꝓducta ab itelle ctu ilo ſepato. igit᷑ pꝛeter ineilectũ illũ vtem ſepatũ nõ opoꝛiet ponere aliquã ytutẽ actiuõ cognitiòis niſi obiectũ. Mla eſt opinio cꝙ⸗
munis ſcole oim phoꝝ· ꝙ ncẽe eſt ponere in⸗
tellectũ agẽtẽ. Et hocꝓbat᷑a diuerſis diuuer ſimode· Sanctꝰhomas ſic. irelligibile in po tentia nõ pot fieri itelligibile in aciu niſi ꝑai quã vtutẽ actiuã:ſed obm intellect?cbictieſt
Queſtio
tm̃ intelligibile in potẽta ʒ ſe cũ ſit mãle. igit cum fiat᷑ intelligibile iu actu ſicut experentia docet. qꝛ intelligit᷑ in actu⁊ eſt intellectiuũ in actu.opoꝛtet igit᷑ꝙ hoc fiat ꝑaliquã virtuteʒ actiuã.⁊ illã vocamꝰintellectũ agentẽ cuʒ km ↄmẽtatoꝛẽ ↄuenit trãfferre res de oꝛdie ĩ oꝛ⸗ dinẽ. Pe oꝛdine videlicʒ potẽtia itelligibitad oꝛdinẽ actu itelligibilẽ. ¶ Coõtra iſlã rõeʒ ar⸗ guit᷑ ſic. Nuia ꝓpter aliquod factũ in actu ne
ceſſariũ eſt ponere virtutẽ actiuã realẽ iaciu opoꝛtʒꝙ ĩ facto in actu ponat᷑ aliqͥd reale dif⸗
ferens a pꝛecedẽte vł amoueat aliqͥd reaie ab eo ſʒ cũ de itelligibili ĩ potẽtia fit inelligibil ĩ actu nihil reale pontur:nec aliquid reale au- fertur.igitnr pꝛopter hoc non opoꝛtet poꝝẽ aliquã virtutẽ actiuã realẽ in actu. Mi. ꝓba tur. quia inielligibile in actu fit kek potẽtia ꝑ hoc ꝙ de pticularifit vie.⁊ ſic fitq̃i de mãli imãle. Bed cũ de ꝑticularifit vie nõ ẽ aliqd reale qð pꝛiꝰñ̃ eẽt. q vłe nonẽ aliquid pꝛeter pticulare. nec aliquid reale aufert he eẽnt còditides idiuiduãtes:ſʒ hoc ẽ falſũ. qꝛcõ ditões indiuiduales q̃ ſũchic ⁊ nůc nò auferũ tur a fantaſmate.igitur ⁊.¶Ad iſtã ohierti onẽ rñdet᷑q ſicut pʒ qͥnto phicoꝝ ex vbifit a liqð relariuũ in actu non opoꝛtet ꝙin ipfofi⸗ at aliquid.nihilominꝰ⁊ ſi nihil fiat ineo opoꝛ tet ꝙ fiat mutario i alio.Mõ dici ꝙfieriohm vniuerſale eſt fieri relatiuũ.⁊ ideo licet nõo⸗ poꝛteat ꝙ aliquid fiat in obiecto: opoꝛtet tam̃ ꝙfiat ĩ ſuo coꝛꝛelatiuo oppoſito puta in itelle ctu.⁊ illud eſt ſpecies intelligibiliſ que eſt vni uerſale per repꝛeſentationẽ quia hm eſſe rep⸗ ſentatũ ille cõditiones materiales ab ip̃o ꝑti culari auferũtnr.non eniʒ repꝛeſentat ſub de terminato ſitu vel ſub determinata alia habi⸗ tudine coꝛpoꝛali.⁊ hoc rõe ſbiecti in quo id ẽ ratione intellect?poſſibilis ⁊ rone pꝛincipa quo ideſt intellectus agentis quoꝛum vtrũq; eſt ſimpliciter imateriale. ⁊ ideo repñtat vnt nerſale ⁊ dicitur fieri per abſtractiõem. ⁊ ſici factione intelligibilis in actu aliquid reale ꝓ⸗ ducitur ⁊ a pꝛoducto aliquid reale aufertur⁊ excluditur:non quideʒ ex parte obiecti qð ſo lum conſtituitur in eſſe relati per hniuſmodi factionem:ſed tantummodo ex parte inteili⸗ gibilis ſpeciei. vnde in argumenio conimitli tur fallatia conſequemtis ſie arguendo· Vi- pil reale fir ex pte obiecti. igirur nihil rrale tit quia poteſt fieri aliquid reale ex parie alteri.
us termini. ¶ Becundo ſic pꝛobat herpheuſ
Quia nulla res materialis? ſenſibilis eſt ſuf ficiẽs per ſeipſam ad mouendumn fubiectum ſpirituale ſed obiectum imellectus coniuncli eſt res materialis ⁊ ſenſ ibilis. intellectus ve
K F
K

rocõlunetus eñ res ſpůalis t mmaterialis.
igit ialis reſ nõeſt ſuficiẽs motiuũ. igit opoꝛ tet ponere aliquã virtuẽ ſpũalem ⁊ imateria lem que vcl per ſe ſolũ moueat intellectũ poi
ſibilẽ vel in cuiuſ virtute intellect?poſſibit ab
obiecto moueat:ſed xle vocamꝰ intellectum agẽtemigitur opoꝛtet ponere intellectũ agẽ tem ¶ Iſic. idem ꝓbat ſcotus · intellectꝰpoſ⸗ ſibiis intelligit vt expientia docet ſed nõpoſ ſet intelligerẽ niſi poneret intellectus agens
iitur neceſſariũ eſt ponere intellectũ agẽteʒ
patet. mino?p atur. Muia obm itelle
ctus pus neceſſario eſt pñs intellectui in rõe obiectiqᷓ; intelligatur. ⁊ hoc verũ eſtde obie⸗
o pmo cognito:ſʒ obm pᷣmo cognituʒ ab in
ellectueſt vte puta homo fʒindifferẽtiã quã pbet ad ſoꝛrẽ ⁊ platonem ⁊ ſic de alis.rale ei eſt obiectũ ʒ ꝙ itellect diſtinguit᷑a ſenſu.igi tur opoꝛtet ꝙ pᷣmo ſit pñs intellectui in rõne obiecti vłis qui itelligarur:ſed hoe nõ poteſt ieri niſi per intellectũ agentẽ ⁊ actidem ſuam irur c. Mpi. iſtã pbat. qꝛ quiditafmãlis ex jiens in fantaſmate fieri nõ pot vłis niſi ꝑab ſractidem cum vt ibieſt ſichm ſe ꝑricularis
ſʒ iſiud eſſe abſtractũ⁊ iſtaabſtractio vrpᷣuia
jntellectioni nõ pt fieri niſiꝑ intellectũ fagen tem qꝛ necq̃cunqʒ potẽtia ſenſitiua ad hoc ſe extendit. Nec intellectio intellectus poſſibit cum illa vłkitas ſir pꝛeuia intellectiòi intellect? poſſidilis ꝑauã ſolů faceret ilã abſtractibem jſbi cõpeteret. igirur opoꝛtet ꝙ fiat per itel ectum agentẽ. igit opoꝛtet ponere intellectũ agentẽ Jarguo lic ad idẽ. Jmpoſſibile eſt
„
idẽ relpectueiuſdẽ numero ſit in actu ⁊ in
potẽtia: ß intellectus poſſibilis eſt in potẽtia aoẽm intellectiõem igit reſpectu nulliꝰ pot eſſe in actu:⁊ ſic nullam põt cauſare eifectiue Da. qꝛ ipoſſibile eſt vnũ⁊ idẽ ſimplex actũ pabere ⁊ actu carere:ß ſufficiẽs virtuatr ha⸗ bet actũ ⁊ ſuſcipiẽs virtualiter caret actu· igi
tur impoſſibile eſt ꝙ idẽ reſpectu eiuſdꝰ ſit ef
ficiẽs ⁊ mã vel ſpm · Alias pbatides eiuſdem maioꝛis require qðe quinta ſup poꝛphirio cõ ditiõe quinta ſubiecti ſcibilis ⁊ dubio. minoꝛ eſt nota per oẽs. qʒ intellectus poſſibiiẽ m ois itellectionis. qꝛ intellectio nullibi eſt ſbie ctiue niſiin intellecru poſſibili. Tuncquero
inem nò ip̃ albedo. quia effectꝰeẽt nobilioꝛ
ſwa cauſa: nec ſpecies albedinis exiſtens ſen ſuimerioꝛiꝓpier eandẽ cãm:nec ſpẽs intelli⸗
gibitexñs in inrellectu. qꝛ de ip̃o eadẽ dubita iio occurrit cũ ſit in itellectu poſſibili bierrie aquo cauſat᷑· ců igit nec itellecr?poſſibilipof ſi cauſureſpẽʒ itelligibilẽ exiſtẽtẽ in intelleu
determinatiuũ ſicut eſt
ipſam intellectiõeʒ qꝛ itelligo albe
nec aetů itelligẽdi⁊ nihil aliud fingi poſſit. oʒ igit᷑ dare aliquã cãm effectiuam illiꝰactus in⸗ telligẽdi.⁊ illũ noĩoĩtellectũ agẽtẽ. Sʒ dicet᷑ ad iſtas oẽs rões ꝙ bñ ↄcludũt ꝙ opoꝛtct da re intellectũ agentẽ:ß nõꝓbant ꝙ talis intel⸗ lect?agẽs ſit foꝛmakr in aia exiſtes: ſed eſt ab ea ſepatus. ¶ Cõtra pᷣqʒ nõſolů eſt ncẽariũ ponere pᷣncipiũ actiuũ vłe ⁊ cde h etiã ꝓpum cuilibet nãe ⁊ maxie impfeci ſicut nõ ſolũ oʒ ponere ſolẽ ad gñatidem hois.ß etiaʒ in hoie oʒ ponere aliquã vᷣtutẽ ꝓpꝛiã actiuã ad hoĩs
tiõem:h rebinferioꝛibꝰnihil ẽ pfectiꝰ aĩa itellectiua. igit nõ ſolũ ncẽariũ ẽ ponere itelle ctũ vłem ſepatuʒ agẽtẽ ad intellectibem ⁊ ad vłis abſtractionem in aia intellectiua. imo oʒ ponere aliquã vtutẽ actiuã in eo ab illo itelle ctu ſepato pticipatã:⁊; eſt itellecragẽs. Ju xta iliud ſignatũ ẽ ſupꝛa nos lumẽ vultus tui ſ=ſic. Wuia ois illi/actiõis nãlis quã expe rimur in nobis ⁊ q̃ pfici ex conatu nãli opoꝛ tet ponere aliqð pncipiũ opatiõis i nobis ef̃⸗ fectiuũ ipſiꝰ. ß nos expimur in nob iſtã actio nẽ q̃ẽ itelligẽ vłvłr rẽ ↄſiderare. igit opoꝛtet ponẽ pncipiũactiuũ iliꝰopatiõis in nobis:b ſicut dictũẽ pᷣncipiũ actiuũ iſtiꝰopatiõis non põt eſſe ſenſus interioꝛ nec exterioꝛ nec itelle ctus poſſibilis. igit᷑ itellect?agens cdiunetus ¶d rões alteriꝰopinionis rñdeo ad pᷣmaʒ
vicẽdũꝙ licet ꝓpter pñtiam obi ſenſibilis po
tẽtie ſenſitiue nò opoꝛteat ponẽ ſenſũ agẽteʒ
necꝓpter ipꝛeſſiõem ſpẽi.qꝛ eiuſdẽ rõis eſt in medio ⁊ in oꝛgano. Tñ oʒ ponere ⁊ ppterex ceſſũ potẽtie ſenſitiue ſupꝛa ſenſibile⁊ꝓpter exceſſũ actꝰſentiẽdiqͥ cauſari nð põt ſutficien ter ab obiecto ſenſibili.¶ Adæ dicẽduʒ ꝙ argumẽtũ directe eſtꝓ nobis. q ſicut in ge⸗ neratõe viuentiũ p̃ter agẽs vle pmũqðẽ de⸗ ⁊ pꝛeter agẽs ꝑticulare ẽ quaſi ſeminariuʒ
emen hois ⁊ ſemẽ e
ponitur quoddã agens vłe quod eſt quaſic dam vle ſeminariumn ois vite cuius motꝰ eſt ſicut vita exñs oibus ſcʒ ipſum celum.ita eti am in generatione cognitionũ pꝛeter agens
vle bmũqð eſt deus ⁊ pꝛeter agens pricula-
re quod eſt ſeminarium determinatiuũ omiſ
cognitionis. puta hoc fantaſma velillud. hoe
obiectuʒ vel ilud.opoꝛtet dare quoddã agẽs vniuerſale ſeminarium omnis cognitionis? illud eſt intellectus agens.. Veritur quiquageſimo. In quid agat intellectus agens · Be hoc eſt opiniò pᷣ jna durandi qui ponit tres concluſiones. Mꝛima concluſio ꝙ intellectus agens nõ
„ 6„
agit in intellectum poſſibilem. pꝛobur · quia
unc dnumt idem eſſet in potemiat in aciu

—— S
ſeʒala intellectiua. hoc aũt eſt faliůũ ¶ quia ſiagerer in itellectũ intelligeret᷑ in oĩiineile⸗ ctiòne ſicut ⁊ lumẽ videt in qualibet viſiõe. h aũt eſt falſũ. heſic.ſi agerei in intellectũ poſ ſibilẽ nò ageret niſi ſicut cauſa vlis.ſʒ hoc nõ põt eſſe. igit᷑ ⁊c.minoꝛ ꝓbat quiaſicauſa vłis ageret ad effectũ cauſã ꝑticuiariſſupfiuẽt.cũ in cã vłiſit ꝑhectiſſimũ poſſe.⁊ ꝑↄñs pfectiſſi mů agere:ſʒ falſů eſt ꝙ cauſa ꝑticularis ſuꝑ⸗ fiuat. igitur falſuʒ eſt ꝙ cauſa vtis agat. x⸗ concluſio ꝙ inteliect?agẽs in fantaſma nò im
pmat aliquã foꝛmõ.pꝛobat. qꝛ ſi itellect?agẽs
aliquã foꝛmã impmeret in fantaſma tũc ſpẽs itelligibilis ⁊ act ꝰintelligendi eẽnt ſimiles illi foꝛme:ſed hoc eſt falſũ.qꝛ potiꝰ aſſimilant᷑ rei cuiꝰeſt fantaſina.igit ⁊c̃. ꝓbat maioꝛẽ. Muia etfect?aſſimilat cãe quãtum ad illud qðeſt rõ agendi in cã:ſed ſi aliqua virtus impꝛimeret᷑
in fantaſmate ab intellectu agente illa eẽt fan
raſinati ratio agẽdi ⁊ immutãdi intellectũ poſ ſibilẽ.igit ⁊c.⁊quia virtus illa eſſet coꝛpalis ⁊ mãlis ⁊ ꝑticularis.igit nõ plus ꝑ eã poſſet fantalma mouere intellectũ q; ꝑſe ſolum. ßcòcluſio eiuſdem eſt. ꝙ ipſe itellecr?agẽs cbnfoꝛtat fantaſma ꝑ ſuã pñtialem aſſiſtẽtia Dꝛobatur. Muia ilið qð eſt motiuũ alicuiuſ hbhci in ꝓpoꝛtionatũ ꝓpter debilitatẽ ſuam Zfoꝛtat ꝑ aiſiſtẽtiaʒ pñtialẽ illiꝰqð in illo gñ̃e eſt perfectiſſimũ:ſed qͥditas mãlis eſt. motiua intellect?.patet. qꝛ effectꝰreceptuſ in intellẽu puta ſpẽs ⁊ actus aſſimilant᷑ obiecto materia li:tamẽ eſt imperfectum motiuũ.qʒ cũ cõditi onibns mãlibus ⁊ ꝑticularibus implicatum. igit per ilud qðeſt pfectiſſimũ in genere itel ligibiliũ cuiuſmodi eſt inellectus agẽs cõ foꝛ tat per ſuam pñtialem coaſſiſtentiã ſicut qᷓli⸗ tas elemẽtaris ꝑ coaſſiſtentiã vᷣtutis celeſtis
ſicut etiã graue ↄfonat᷑ quanto plul appꝛopi
quat ad cẽntꝝ terre.nõ per additiòem alicui?
grauitatis. Et caloꝛ plus põt in ſicco qᷓ; in hu
mido. quãuis ſiccitas nihil caloꝛi addat.ſic eſt in ꝓpoſito. Et ex hoc inferũt duo icidẽtia.p⸗ mu.ꝙy intellectus agẽs dicit illuſtrare fanta⸗ ſina qð verum eſt. qꝛ ip̃e hm ſe eſtqðᷣdã ſpũa- le lumẽ. Et ideo per ſuã aſſiſtẽtiã illuſtrat fã⸗ taſia. ſxꝙ depurat fantaſma.qð verum eſt ex parte eifectus cauſatia fantaſmate.qꝛ eſfecrus ille immaterialiter repñtat⁊ vliter
⁊ non cũ cõditiõibus mãlibus cum qͥbus fan
taſina eſt chuolutũ.⁊ ideo ex parte etfectꝰper coaſſiſtẽtiã intellectꝰagentiſ fantaſma ẽ depu
ratuʒ. Wöõtra iſtã opinionẽ arguit q̃drupli
citer. ꝓmo ſic. q videtꝙ deſtruat intellectum agentẽ. Maʒ oĩ ciqð eſt agens foꝛmaliter coꝛ
reẽſpondet aliqᷓ foꝛma ꝓ termino ꝓducto:ſed
ꝑte intellectui agenti pꝛo termino ꝓducto nł la foꝛma coꝛꝛeſpõdet.igit᷑ inellecrĩ agens nõ eſt foꝛmaliter agens. qð eſt cõtradictio. Pice
tur foꝛtaſſis ꝙ intellectꝰagẽs ꝓprer hoc non
dicitur agens ꝙ aliqͥd ꝓducat:ſed quia ꝑeiuſ aſſiſtentiã aliud aliquid agat qð nd ni ſieidem intellect?agens aſſiſteret. ontrg qʒ intellectuſagens dicit agẽs eomò quo pn⸗
cipium actiuũ dicit agens. patet ꝑphm ʒẽ de
aia.qͥ iſtã ꝓpem aſſumit:ß in omni natura i qua ẽ dare illa duo pncipia actiuũ dicit agẽs quia ꝓducit. igitur& ſſxſic. quia ſicur ſehʒ intellectus poſſibilis ad recipere⁊ patiita i⸗ tellectꝰad agere:ß itellectus poſſibilis vere⁊ realiter recipit.igitur irellectus agens vere ⁊ realiter agit./ʒſic. q agens v vere ⁊re aliter agit.⁊ magis infiuit q; cauſa ⁊ h intel lectus agens eſi cauſa vlis eius qðagit᷑ in in tellectu. igit᷑ ⁊c.minoꝛ còceditur ꝑeos.gioꝛ etiam pꝛobatur.qꝛ cãlitas que eſt in inferẽdo ſimilis eſt cauſalitati in pꝛoducẽdoꝛſeq in ife
rendo cõcurrũt ambe premiſſeſcʒ vłis ⁊ ꝑti
cularis. igit᷑⁊ in pꝛoducẽdo. non plꝰpot intellectus agens dici actiuũ velagens qᷓ ſic cum reſpectu caloꝛis vel reſpectueffectus ꝓ ductiꝑ caloꝛem:ß ſiccum ndeſt actiuũ necg⸗ ens beſt qualitas paſſiua ſaltim magis pal iua qᷓ; actiua.igitur ⁊. ſxſic. qꝛ aſſiſtentia paſſiua ↄfoꝛtat actiuũ ſicit patet ꝑexemplů fuum:ſed intellectus poſſibilis ita aſſiſtit pꝛe ſentialiter fantaſmati⁊ eſtꝓpꝛiũ paſſiuũ eiui igitur confoꝛtabit fantaſina vt pfectiagat qᷓ; ageret in alio paſſiuo:ß ſic cõfoꝛtans eſt intel lectus agens.igitur intellectus poſſibilis eſt inellectꝰagenſ⁊ ſic nõ erit neceſſariũ aliũ po nere intellectũ agentem qᷓ; poſſibilẽ. qð eſt cõ tra veram phiam. ſ Aid rões alterius opini onis ad pᷣmã ròem pꝛo pꝛima cõcluſiõe dico ꝙ idem per diuerſa ꝑ eẽntiam poõt eſle in po⸗ tẽtia ⁊ in actu ſicut poſtea habet᷑. ¶Adæz dicendũ ꝙ nd opoꝛtet ꝙ omne mouens ad co
gnitionem ↄgnoſcat ab illa cognirione. alias
deus cognoſceret᷑ ab omni cognitione enũiti ua. qð eſfalſum ⁊ etiam ſpẽs intelligibilis co gnoſceret⁊ habitus ⁊ multaalia. ſed vexꝑẽgꝑ imouens ad cognitiõeʒ ꝑmodũ obiecti ↄgno ſcit:ſic aũt ſe habet lumen in viſu:non ſicaũt ſe habet intellectus ad agens in intellectiõe Ad ʒdicẽdum per interemptiꝰem mio
ris. Adꝓbationem dicẽdũ ꝙ cauſa ſufficiẽti poſita ois alia ſupfluit que eſt alia ſolũ ßʒ op
poſitũ incluſum: ti in eodẽ oꝛdineaq cauſan qumnſed cauſs ſufficienti in vno oꝛine pol ta non ſupfuit alia in alio oꝛdine poiitg. mo⸗ do cauia vlis ſuſficiens in oꝛdin ſuo babet
inicod kmian bteh ſrnGon mias leclinf zůj iduñonc midcuſon

plectiſſimũ poſſe in oꝛdine ſuo:ß non pʒ pfe
ctiſſimů poiſe loquẽdo de caufa vłi narurali ter agente ſimpliciter ⁊ abſolute ſic ꝙ omnẽ
alcauſam excludat in alio oxdine. ſicutnec vniuerſalis ᷣmiſſa infert ꝑricularẽ chcurrẽ
tẽ priculari aliqua ſubaſſũpta. ¶ Ad pᷣmaʒ
ꝓbationẽ ſecũde cõcluſiõis poſſei dici ꝙ ilã maioꝛ haberet veritatẽ ſi illa virtꝰeſſet im⸗
pſſa ab ageme de qua eſſet terminatio ⁊ ſpe cificatio actionis ſicut aũt nõ eſt ⁊ idea.nð oʒ g ſpecies illi virtuti aſſilent᷑ ſicut nec opoꝛ⸗ tetꝙ puer aſſilet᷑ ſoli ſed patri a quo eſt ſpe⸗ ificatio⁊ determinatio actionis · Sicut nec cõcluſio ꝑticularis aſſimilat᷑ maioꝛi vniuer- ſaliß minoꝛi pticulari determinãti vniuerſa ẽ. 1 Ad æ dicat᷑ ſicut dicit herpheꝰꝙ illa virtus ⁊ ſi ſit matcrialis ſubiectiue:eſt tamè imaterialis ⁊ effectiue. quia virtute eius fit imutatio ad actũ ſpũalẽ ad quod virtus fan
taſmatis ſᷣm ſe nõ extendit ſicut nec aq̃ extèẽ
git ſe ad calefiendum fm ſe ad quod tamẽ ſe extendit ꝓpter imp̃ſſionẽ caloꝛisin ipᷣaquia c eſt inſtrumẽtũ ignis ſic eſt in pꝛopoſito. Ad bmã rõnẽ ꝓ ʒ⸗ cõcluſione dicendũꝙ illa rõ interimit pᷣmã cõcluſionẽ. ᷣmo· quia dicitꝙ intellectꝰagens eſt pfectiſſimũ in ge⸗ nere intelligibiliũ: ß inrelligibile pfectiſſimũ eſt magis motiuũ intellectpoſſibilis qᷓ; im⸗ pfectũ· ¶⁊quia hoc ideo ꝓbat ꝙ intellect? ggens ↄfꝛtat famtaſma ſiẽ vniuerſale agẽs cõfoꝛtat ꝑticulare ⁊ virtꝰceleſtis qualitatem elementarẽ.ß agens vniuerſale nõ ſolũ aſſi- ſtit imo vere ⁊ poſitiue agit ⁊ magis qᷓ; agẽſ pticulare. ꝓpter hoc eni nð põt dare vacuũ
in natura. nec videoꝙ ſit neceſſariũcelũmo neri niſi ut agat poſitiue.⁊ tñ eſt agens vni
nerſale. quia nec ⁊mouẽs.ſ.manus poteſt mouere realiter niſi realit moueat pᷣmũſcʒ coꝛ. ⁊ tm̃ de pᷣſentiqueſtione.¶æopinio eſt perphei. ꝙ intellect? ggẽs agit in intellectũ poſſibilẽ vna cũfantaſmate abſq; hoe ꝙ im⸗ pmar aliqͥd fantaſmati aut fantaſma ſibi:ſed ſe habent ſicut duo agẽtia impfeeta ſupplẽ⸗ tia vicẽ vniꝰagentis pfeeti itacꝙ vnũ nõ fuf⸗ ficit ſine altero. Pꝛobat iſte modus. Quia intellect? agens aut agit in fantaſima aut in intellectũ poſſibilẽ aut in nullũ. nõ in nullů. quia ſic nòeſſet agẽs. Nec in fantaſma. quia aut illa virtus eſſet ſpůalis. qð nõ. quia virt? ſpũalis nõ pdt eſſe ĩ fantaſmate qðẽ materi- akx coꝛpoꝛale. Nec materiglis uel coꝛpoꝛa lis. cnia tũc illa virt? nõ poſſet agere ſiẽ nec fantaina in intellectũ poſſibilẽ. Tum etiam
q intellect?agens ſe habʒ ad fantaſma ſicut
lumt adcoloꝛes.ß lumẽ nipil imhmit coloꝛ
bus:ß vtrũq; impmũt in viſu uel ſaltim co⸗ loꝛnð ſufficeret ſine luie. igi?& ¶ xqꝛ potẽ tia actiua dicit᷑ in cõparione ad potentiã pa ſiuã ſibi ꝓpꝛiã.igit᷑ intellect?agens agit ĩpoſ ſibilẽ. ¶ Contra iſtũ modũ qui multũ eſtꝓ babilis arguit durand?. Pꝛimo quiaactio impfecta agentis impfecti uelꝓuenit ex de⸗ bilitate agentis ułqꝛ pↄtrariũ impedit᷑:ſed neutrũ põt occurrere circa intellectũ agẽtẽ. igit&.Minoꝛpbat. pmũ nõ.qꝛ tota nobili tas coloꝝ eſt in luie.igit᷑⁊ in intellectu agẽtc reſpectu intelligibiliũ. Necz.qa impedi mentũ puenit ex potẽtialitate ⁊ vmbꝛoſitate a quibꝰintellect? agens ſepatus eſt. igit᷑ct. qꝛ quãdo duo agentia ſupplent vicem dni agentis pfecti eifectus ꝓquctus vtriq;
agenti aſimiat᷑.ß erfectus ꝓductꝰ?ab intel⸗
lectu agente ⁊ fantaſmate nð aſſimila᷑ vtriq; ß tĩ fantaſmati. igi᷑& quiaqñ duo agẽ tia ſupplent vicẽ vni agẽtis alterũ eoꝝ poſ ſet t̃ multiplicariꝙ ſine altero poſſet in ef fectů.ſicut pʒ.ꝙ homo⁊ equus trahẽtes na uẽ ſupplent vicẽ vni agentis.⁊ homo poſſ tm̃ mulplicariꝙ poſſet ita bñ ⁊ melitrahẽ re ſine equo q cũ equo. igit᷑ fantaſina poſſet tm̃ multiplicar iꝙ ſine intellectu agente poſ ſet agere in intellectũ poſſibilẽ ⁊ cauſare in⸗ tellectionẽ. d iſta põt reſponderi ad pᷣmuʒ dicendũ ꝙ ꝓcedit ab inſutficienti diuiſione. quia debʒ addi uelex coꝙ nõẽ agens totale dato ꝙ in ſe ſit agens pfectũ bm moduʒ ſue actiõis nec ex ſe ſit impeditũ. ſicut pʒ de ſole qui in ſe eſt agens pfectiſſimũ in genere ſuo ⁊ hm ſe nð eſt impeditũ.⁊ tñ ad generationẽ aſini agit impfecte. quia ſine aſino cõcurrẽte nõ poſſet agere qð nõ eſtꝓpter gliquã illan
cõditionũ q̃s ille aſſumit:b quia eſt agens ꝑ
tiale. Adæ⁊ vdðm.ꝙ nõ opoꝛtʒ ſemp ſiẽ pʒ in eifectu dependẽte ex cauſa neceſſoria
— 3
⁊ cõtingente:nec habʒ veritatẽ niſi quando
agentia illa ſũt eiuſdẽ rõnis ⁊ oꝛdinis. qð nõ eſthic. Adʒ?dom · ꝙ maioꝛ habʒ veri⸗ tatẽ vbi agentia illa in agdo ſüt eiuſdẽ rõis
*
⁊ oꝛdinis. bi añt nõ fůt eiufdẽ rõnis iagẽ⸗
do ſiqlteꝝ multipicaretin infinitũ ſine alte ro:nũqus poſſet in erfeetů:ſicut pʒ ꝙ ſimu lieres multiplicarent᷑ in infinitũ unquãſine viro poſſent facere pueꝝ. ʒopinioẽ ma⸗ giſtriguiliclmide maricalmo ꝙintellectus virtutẽ in fantaſma qð
batpmo ſic. qlicʒ de non agẽte gctu poſ.
ſit fieri agens iine&liqua noa virtute ihi data.ſicut pʒ de bmo agente⸗tñ de nõudete
actiuo ulde nõðmoriuonð põtfieri motiuũ
in aein niſip virturẽ realẽ aliquã ſibi datam pi

ue0
alias eni nulla rõ ponẽdi eſſet caritatẽ eẽ po
teſtatẽ uł᷑ virtutẽ abſolutã additã ei cui imp
mit:ß fantaſma bmſe nð eſt motiuũ intelle
ctꝰpoſſibilis ᷣm oẽs:ß ꝑ actionẽ intellectus
agentis fit in actũ motiuũ igit᷑ oʒꝙ fiat ꝑ ali
uz realẽ virtutè ſibi imp̃ſſam.=ſic. quia ipoc differt cauſa pticularis copata ad aliã
cauſs pticularẽ nò opoꝛtʒ ꝙ ſit ułcauſata ab
ea ułꝙ habeat aliquã virtutẽ imp̃ſſã ab illa. ß cdpataad cauſam vleʒ oʒ ꝙ ſit cauſata ab
illaulꝙ habeat aliquã virtutẽ imp̃ſſã abilla
ß fantaſma cõpat᷑ ad intellectũ agentẽ ſicut
cauſa pticularis ad vkem:nec ẽ fantaſma m
ſe caufatũ ab intellectu agẽte. igit᷑ oʒ ꝙ habe at in ſe aliquã virtutẽ realẽ imp̃ſſã abimelle. ctu agenrẽ virtute cuiꝰ dicitagere· Minoꝛ pʒ. aioꝛ declarat᷑· lliter eni cõpat᷑ ignis
ralefaciẽs ad aliũ ignẽ calefaciẽtẽ. ⁊ alit igniſ
ad cauſam vlem: puta ad ſolẽ quia cõparad aliuʒ ignẽ calefaciẽtẽ nõeſt neceſſariũ ipſum eſſe cauſarũ ab ipſo nec realẽ virturẽ imp̃ſſã
sb ipſo habere:b cõparad ſol neceſſe eit uł pabere aliquã vtutẽ realẽ imp̃ſſã a ſole uł eẽ c uſarũs ſole. qð verũ eſt vbi agit uł mouet d aliquid altioꝛis grad? qᷓ; ſit ſua ꝓpꝛiaqua
litas. pura ad foꝛm mixti.ſic eſt in ꝓpoſito. qꝛ fantafma cõpat ad intellectũ agentẽ ſicut
canſa pticularis ad vniuerſalẽ ⁊ mouẽdo in⸗
tellectũ poſſibilẽ ad ſpeciꝰ uelad actũ intelli gẽdi mouetad aliqͥd altioꝛis gradꝰ qᷓ; ↄpete retſibihm ſe. ⁊ ideo opoꝛtet ꝙ habeal gliqus virtutẽ impſſũ ab intellectuagente. Erex B
verificant illaqᷓ dicũtde actòe inellect?agẽt
Picit eniꝙ fantaſma illuſtrat. qð venꝝ eſt. qꝛ realiter quãdã lucẽ fpũalẽ cauſat i ip̃is ſicut ⁊ aĩalia que habẽt lucẽ in oculis impſſam ut cattiefundũt eã ⁊ cauſant quãdã luc in ob⸗ iecto ſuo pquod fit viſibile. ⁊dicit᷑ ꝙacci- dens intellectꝰagẽtis eſt depurare fantaſina ta qð eſt intelligendũ in oꝛdine ad effectum. Muia licet illa lux depuret a quaqã vmbꝛa exůte in kantaſmatewepurat tamẽ poriſſime joꝛdine ad erfectð. qꝛex illa vtute ipꝛeſſa po teſt mouere ad foꝛmã rep̃lentaniẽ vniuerſa⸗ liter. ad ſpeciẽ intelligibile que ſine cõditio nib indiuidualibfoꝛnaliter repſentat ʒ dicitꝙꝙ actio intellect? agemis eſt abſtrahe⸗ re etiðquod eſt verũ ᷣmrem ex ple efect* qꝛ illa ſpẽs cauſat in aia ꝑalid hnciparr qð ex pte animeſe tener. Et ideo dicit᷑ quaſitra bi afantaſmate ad intellectũ. Et dicit᷑etiam iraeta in reßſentando. qꝛ realiter repᷣſen
tat ſine conditionib indiuiduãtib?rꝙðſ i còpetit fᷣm rem cõpetit obiecto repitatop ipfůpᷣm rõnẽ ⁊ nð m rem. ¶ Lötra iſtãde⸗
terminationè ſůt aliqua dubia. Pꝛimũ du⸗ biũ. qꝛ angelꝰnõ pdt moueriad foꝛmã. igit a
foꝛtioꝛi rõne nec intellectꝰagens.⁊fRᷣdet idẽ doctoꝛ. ꝙ ndeſt ſite quare angel'nd mo⸗ uet ad foꝛmã. qꝙangel'non põt moueriad foꝛmã hoc eſtꝓ tanto. qꝛ alis agentibꝰ ſicut
eſt celum ⁊ alia agentia naturalia ſufficiẽtia
pncipia foꝛmaruʒ ⁊ qualitatũ ſunt collata.⁊ ideo ſupflueret ſi angelo ↄferrererꝙ poſſet mouere ad foꝛmã.ſic aũt nõ eſtde fantaſma⸗ te reſpectu motiõis intellectpoſſibilis quia nullũ hʒ ſufficiens pᷣncipiũeꝝ ſe vnde poſſit
mouere itellectũ.⁊ ideo opoꝛtʒ ꝙſit aliquod
pꝛincipiũ cui ſit collarum ut poſſit moueri.⁊
ila ipfecta ꝑficere. Et hoc eſt intellectagẽs
⁊dubiuʒ. Muia illa virtꝰeſt coꝛpoꝛeg? plicularis igit nõ plus poterit agere inin· tellecrũ poſſibilẽ q; fantaſma. NReſpondet ꝙ; quidã imaginant᷑ꝙyfantaſina ex hocꝙẽ coꝛ poꝛeũ impedit᷑ ne agat in ſpiritũ.i ponunt ꝙ illa virt?peſſentiã eſt ſpůalis. Nec ẽ inch ueniẽs virtutẽ ſpũalẽ eſſe in coꝛpoꝛe:ſiẽ neꝝ eſt incõueniẽs ſpm̃ eſſe in coꝛpoꝛe putg aiqn
rdnalẽ:ß hoc nd põt ſtare.qꝛ virt?quꝗta eta
coꝛpoꝛe dependẽès eſt eſſentialiter coꝛpozẽg ß talis eſt iſta. igi᷑⁊c.⁊æ qꝛ virtꝰeſſentiai ter ſpũalis eſt virrꝛeſſeutialit a coꝛpoꝛe not dependẽs:ß intellect? agens nõ põt cauſarꝭ in kantaſmate virtutẽ aſiquãa coꝛpoꝛe inde pendẽtẽ. igi᷑⁊ Bicẽdu igitqꝙ fantaſmap hoc impedit ne abari inellẽctũ. qꝛeſt pticu⸗ lare ⁊ ſingulare pticipãs cõditiòes cõpeten⸗ tes mãlich ꝑ iſtã virturẽ intellect?agẽt vni⸗ nerſalifat virtuatr.⁊ iõ põt mouere itellectũ poſſibilẽ.vult igit iſte doctoꝛꝙ iſta virt?im⸗ pꝛeſſa licʒ ſit mãlis ſubiectiue· eſt tñ ſpũalis ſiue imãlis virtualiter ⁊ effectiue. ʒdu⸗ biũ. qꝛ aialia lucẽ cauſantia ex luie in oculis exñ̃te nihil cauſat in obiecto ſuo:ß in mdio ſolũ.igit nec intellectagens cauſabit in fan taſmate aliqd ß in medio: puta in imellecuu poſſibili. R detꝙ nõſolũ coloꝛatũ ẽ ob⸗ lectum viſus ß etiã mediũ interiectũ int᷑ co⸗ loꝛatũ ⁊ viſũ ita ꝙ vtrũg; ſicut vnũ totũob⸗ iectum mouet viſũ. Vbi aũt eſt mediũ ſine luce tũc eſt vna pars obiecti viſus ⁊ ps ne⸗ ceſſario req;ſita ſine actu motiuo potẽtie vi⸗ ſiue:licʒ alia pars ſi in gctu ſuo motiuo! pu ta coloꝛatů. Etið neceſſariũ eſtqꝙ aialia ht lucẽ in oculis ↄplantatã eãfundãt effectiue ſupꝛa mediũ.⁊ ſic in actu faciũt obiectũ iuu ſalrimquãtũad aliqus ptẽ. Bicañteſtiꝓ⸗
poſito qꝛnã vlis ⁊ pricularis cõpant odin.
tellectũ ſicut vnũ rotů obiectũ Ipſa a vlis ſicontingeret edeſſe fmſẽ ſicut poun
—

plato ipſa eſſet actu itelligibilis ſicut ⁊ coloꝛ
eſt actu viſibilis ⁊ de ſe eſſet motiua itellect? poſſibilis ſicut ⁊ coloꝛ ᷣm ſeẽ motiuꝰoculi. Matura aũt ꝑticularis ſᷣm ſe caret actu illo
motiuo intellectꝰſicut ⁊ diafanũ tenebꝛoſuʒ
Et ideo ad hoc ꝙ ſit motiua intellectus poſ ſibilis opoꝛtʒ ꝙ aia effectiue erfundat luceʒ ſui intellect?agentis in ipſaʒ nãm pꝑticularẽ in fantaſmate exñtẽ ut ſic faciat eã motiuam getu ip̃i intellect?poſſibilis. Et ſic intellect? agens facit aliquid in obiecto. Et pʒꝙ illud ſimile qð adducit eſt ꝓ nobis totali᷑. verũtñ aſſumit᷑ vnů falſũ ibi.ſ.ꝙ illa aialia ex oculis luceʒ emittẽtia nõ faciant aliquid in obiecto ß in medio.fallů eſt. qꝛ ipfũ mediũ ẽ obieetů ipſiwilus ⁊ dictů. igi᷑ faciũtaliquid in obie⸗ eto. ¶ Euartũ dubiũ.qꝛ illa virt? impſſa in fantaſmate ñ ponit᷑ niſi ut de nõ obiectofiat obiectũ. ⁊ de nõ vłi fiat vłe:ß obiectů in fan⸗ taſia nõfit obiectũ ⁊ vniuerſale p virtutẽ il⸗ z imp̃ᷣſſaʒ ß magis p ſpeciẽ itelligibilẽ pᷣter ſpeciẽ creatã ab itellectu agente ⁊ fantaſma⸗ te nõ opoꝛtʒ aliã virtutẽ fantaſmati i onere. Zieni ponerettũc ſpeciẽ intelligi⸗ bie nð opoꝛteret ponẽ. qꝛ totũ quicqͥd attri buit ſpẽi fieret pfecte ab illa vtute. Rᷣdet ꝑinteremptionẽ minoꝛis. ad ꝓbationẽ dicit ꝙobiectũ põt accipi vno modo in ratiõe ef·
fectiue mouẽtis.⁊ ſ mõ fit fantaſina obiectũ
⁊vłe virtuale ꝑ virtutẽ illã imp̃ſſam⁊ non ꝑ ſpeciẽ. pʒ. quia iſtud pᷣcedit ſpeci tãc; pᷣnci⸗ piũ ſpeciei. Alio mõ põt accipi obiectũ nõ in rõne obiectipᷣſentis ⁊ terminare potentis.⁊ poc mõ fit de nõ obiecto ⁊ de nõ potente p⸗ mo terminare obiectũ potens bmo termi⸗ nare ⁊ de nõ vłi vłe.eodẽ mõp ſpeciẽ imelli⸗ gibilẽ q̃ facit illã pᷣſentiã obiecti in rõne ter⸗ minãtis eo modo qͥ fuit ſupiꝰexpoſitũ. Merit᷑qͥnquageſimopmo · vtrũ intelle ttus agens ⁊ poſſibilis ſint diſticte reſ pe hoc eſt triplex opinio. pꝛima opinioꝙ intellect? agens ⁊ poſſibilis ſũt oĩo vna res ꝛcũ eſſentia aie x imer ſe⁊ ſoluʒ differit m rõnẽ. ꝓbãt. qꝛ q̃cũq; vni⁊ eidẽ ſunt eadẽ int ſũt eadẽ:ß itellect? poſſibił⁊ agẽs ſunt eadẽ ipſi eſſentie aie. igi?᷑? inter ſe. Smner pꝛo⸗ bant ꝑ rõnes ſupꝛagqductas ãſtiõe 4“.g. ꝓ opinione occam. ¶ Wõtra iſtã opinionẽ gr⸗ guit ptextũ phi ʒde aĩa ſic inquit. In oĩ na turg rerũ eſt aliquid qð põt faccre oĩa illius geveris:ſic etiã neceſſe eſt eſſe in aĩa hec duo vnů dqð fieri põt oia intelligibilia ⁊ recipe- re ea: hoc eſt itellect?poſſibilis. Aliud vᷣo qð põt facere oĩa intelligibilia hoc eſl intellect? agens · Ex quo arguit᷑ ſic. Mihil eſt aliuda
ſeipſo:ß intellect? poſſibilis eſt aliud abĩtel⸗ lectu agente igit nõ ſũt idẽ. Rpdes ꝙẽ alið ßm rõnẽ. Wontra tali diuerſitate eſt aliud qð ſufficit ad diuerſitatẽ agentis ⁊ patientiſ realẽ:ß talis nõ eſt alietas rõnis.igit&. Tñ qꝛ de quibuſcũq; verificant᷑ pdicata ctradi⸗ ctoꝛia realia illa ſũt diſtincta realiter:ß de in⸗ tellectu agente ⁊ poſſibili verificãt᷑ rcalia pᷣ⸗ dicata cõtradictoꝛia.igit᷑&.inoꝛ ꝓbat᷑. qʒ intellectꝰagens rea ſe cauſat intellectio nẽ ⁊ nõ ſuſcipit eꝗ̃:intellectꝰaũt poſſibilis re aliter ſuſcipit intellectionẽ ⁊ nõ cauſat eam. igit ſunt diſtincta realiter. Tũ quia intelle
ctus agens eſt pᷣncipiũ tranſmutandi aliud
inquãtũ aliud.quia eſt potẽtia actiua:ß intel
lectus agens tranſinutat intellectũ poſſibi⸗
lẽ.igit᷑ intellect?poſſibilis eſt aliud ab intelle ctu ggente. Maioꝛ nota.qꝛ ex eo dicit᷑ intel lectus agens qʒ agit ⁊ eſt pncipiũ actiuum. Minoꝛpbat᷑· quia facit intellectũ poſſibilẽ
porẽtia intelligẽtẽ actu intelligẽtem.igi᷑⁊. Löõtra iſtã opinionẽ poſſunt adduci oẽs ra tiones que adducũt᷑cõtra opinioneʒ occam ſupꝛa q̃ſtiõe 4“ ſ Iid rõnẽ eoꝝ dõm ey mioꝛ
eſt falſa. ut ſupꝛa eadè qᷓſtiõe oſtẽſũ eſt. ⁊⸗ opinio eſt ſcoti.ꝙ intellect?agens ⁊ poſſibit ſũt vna res abſoluta nec poſſunt differre ſiẽ due res abſolute ß d̃nt kin diůſos reſpect? puta ſᷣm reſpectus pncipij actiui ⁊ paſſiui. Hoc ãt ip̃i ꝓbãt pᷣſic. qꝛ ipoſſibile ẽ ꝙ itelle⸗ ctꝰpoſſibił ſit nobilioꝛ iteilectu agẽte. Agẽs
eni eſt ſemp pᷣſtantius paſſo: ß ſi intellectus
agens differt a poſſibili re abſoluta intelle⸗ ctus poſſibilis eſſet nobilioꝛ. igi᷑⁊c. Nino rẽ ꝓbo.qꝛ intellect?agẽs nec eſt cognitò nec habʒ cognitionẽ nec põt habere ſi ſit res di⸗
ſtinctaa poſſibili. Intellecr? aũt poſſibilis ⁊
ſi nðſit cognitio habʒ tamẽ cognitionem ul pot habere cognitionẽ que eſt ꝓfectioꝛ ſim⸗ pliciter uel poẽs habere eſt pfectiꝰnõ habe
te nec habere potente. quia cognoſcks nobi
lius eſt nõ cognoſcente:ſicut viuens nõðvi⸗ uente.igit⁊. ⁊ſic. Quia intellectꝰpoſſi⸗ bilis immediati? ſe habʒ ad ↄctů intelligẽdi cum immediate recipiat actũ intelligendiqᷓ; intellect? agens qui nõ attingit actũ intelli⸗ gendi niſimediãte fantaſmate:ß qð immedi gte ſe habet ad actũ intelligendi eſt pfecti? ſicut quod immediatiꝰeſt cdiũctũ fini⁊ ple⸗ ctioꝛi ſicut intelligentia eſt pfectioꝛ qᷓ; celum ʒſic. quia qð habet opationẽ ĩi viſ
eſi pfectius qᷓ; quod nò habet ol
ſione brã:ſed itellect?poſſibilis h
in viſione beata nõ autẽ intellceragens. igi
tur ⁊t. ſic. quiaqðñ ptinet ad imaginẽ
—

eſt impfectiꝰeo quod pertinet: ß intellectus
agens nõ ꝑtinet ad imaginẽ uelminꝰ ꝓpꝛie poſſibilis.igit. Minot pbat. Wulgin teliect;agens nõpõt ꝑtinere ad imaginẽ nifi ptineat ad memoꝛiã:ß nõ pot ꝑtinere ad me moꝛiq. qꝛ nð eſt rerentiu ſpecierũ ſi ditfert re abſoluta a poſſibili. igit&. Si dica kꝙcõ tiner ſpecies nõ ſubiectiue: ß effectiue. 5 tra. qꝛ non põt ſpecies cõtentas efficcre niſi mediante fantalmate:⁊ ita magis remote p⸗ tinet ad imaginẽ qᷓ; intcllectꝰpoſſibilis. igit impfectioꝛ. Muintoſic. ꝙ incõueniẽs vi⸗ dekintellecrũ agentẽ eſſe poſſibilẽ ꝓpter hoc ꝙ idem eſſet actiuũ; paſſiuũ:ß hoc nòeſt in⸗ cdueniens. igi᷑&. yllõ rationẽ habes dedu ctam ſuꝑ poꝛpbirioqᷓſtiõe qͥnta cõditide qͥn⸗ ra ſubiecti ſcibilis dubio ⁊x adducit᷑ ꝓ opi nide ſcoti Moõtra iſtã opinionè adduc illaſ enq; rönes que adducte fuerũt in pᷣdictaqᷓ- ſiione iam nò nominata cõtra opinionẽ ſco ti. vbi pꝛobatur ꝙ impoſſibile eſt ꝙ ideʒ ab⸗ ſolurum ſit actiuũ ⁊ paſſiuũ reſpectu eiuſ⸗ dem. Mec opoꝛtet aliquid mutare niſiſter⸗ minos aliquos.ſ.vbi habet᷑ ſubiectum? ꝓ⸗ nia paſſio·ponit hic intellect'agens? poſſi ilis. d rõnes ſcoti rel pondet᷑.ad pmã dicẽdo pmoꝙ põt reduciʒ faciẽtẽ quiapo ſito ꝙ itellect?agens ſit idẽ re poſſibili ſeqł idẽ incõueniẽs 3 eñ ſicut ʒ nos· qꝛ intellect? agens nec eſt cognitio nec habʒ cognitionẽ nec poteris pabere. intellectꝰ aũt poſſibilis ułhabʒ cognitionẽ uł por habere.igit᷑ intel
—
lectus agens inquantũ agẽs eſt ignobilior
poſſibili. icẽdů igit᷑ꝙ pcedit abiſufficiẽti quia debʒ addi ʒmembꝛů ſciliczꝙ iludqð nec eſt cognitio nec in potẽli paſſiua ad co
gnitionẽ nec eſt potentiaactiua eius eſt mi⸗
nus nobile qᷓ; potentia paſſiuaad illam 6
ndẽ cognitio nec ẽ potẽtia paſſiua ad eãẽ tñ potẽtiaactiua eiꝰẽ magis nobile qᷓ; potentia paſſiua cognitiòis ſuppoſito cꝙſit actiua pᷣn cipalis ſice in ꝓpoſito de intellectu agente ⁊poſſibili. ¶d illud quõdo dicitꝙcogno⸗ ſcẽs eſt nobiius nõ cognoſcẽte. dicenduʒꝙ cognoſcens eſt nobiliunon cognoſcẽte nec cognoſcere faciẽte: mõintellectus agẽs ⁊ ſi nõ eſt cognoſcens ramẽ eſt cognoſcerc faci⸗ ens. Et ideo põt eſſe nobilius ſuſcipiẽte co⸗ gnitionẽ ab eo. Ai rõnẽ patʒ ꝙetiaʒ
pot reduci contiafaciẽtẽ ſicut pꝛima. Quia
bolite imellectus agens ſit idẽ cum poſſi- bitmẽ agens inqustũ agens nõ ſe ha pebit its inmediate ad actũ intelligẽdiſicut poſſibilis ſuppoſito ꝙ agat mediante fᷓtaſ⸗ mate qð videtur ex inteñrione phi ꝓpterß
Queſtio
cõpauit intellectũ agentẽ arti⁊ poſſibilꝭ ma
rerie. Mon eſt aũt de ròne artis ꝙ agat ime diate in matcriã ſed mediante inſtrumento. Ad foꝛmã dicendũ qꝙ nð opoꝛtʒ ꝙilludqð eſt immediatius fini vltimo in genere cauſe ſuſceptiue ↄiũctũ ſit nobiliꝰeo qð remotius ſe habʒ in genere cauſe pꝛoductiue ſicut ma
teriã pꝛimã non opoꝛtet eſſe nobilioꝛẽ agẽte
remoto cauſante foꝛmã ſubſtantialẽ ⁊ ĩeodẽ
genere cauſe pꝛoductiue non opoꝛʒꝙ ilud
quod immediatius fini vltimo cdiũgitur fit nobilius ſicut motus manus ⁊ inſtrumẽti ſe
habẽt imediatius ad cauſandũ ſanitatẽ ꝑpo
tiones qᷓ; ars intellectus ⁊ volũtas artificis
medicant᷑.⁊ ita de intellectu agẽte ⁊ poſſibi
li. ¶ Zd ʒ“ rationẽ dicẽdũ pmoꝙ põt re⸗
duẽi contrafacientẽ.quia poſitoꝙ intellect?
agens ſit idẽ quod poſſibilis nihilominin⸗
quamũ agens nõð habet aliquã operationeʒ in viſione beata qꝛ nec reſpectu viſionis nec
reſpectu obiecti. ⁊ ſic erit minps nobilis in quãtũ agens ipſo poſſibili. ¶ Ad fomaʒʒ
dicendũc ſi habere opationẽ in viſione bea
ta accipiat᷑ ꝓ cauſare viſiðeʒ eifectiue ꝙma
ioꝛ eſt vera? minoꝛ falſa. quia intellect?pol·
ſibilis nd poteſt cauſare illam viſionẽ. Siãt
accipiat᷑ habere opationẽ in viſione beatap
recipere viſionẽ que eſt oꝑatio pᷣncipi paſſi
ui:tunc licʒ minoꝛſit vera.maioꝛ tamẽẽ fal⸗ ſa. Muia pfectius ẽ ſe habere actiue ad actũ naturalẽ qᷓ; ſe habere paſſine ad actum ſup⸗ naruralẽ. Wato ꝙ actus ille ſupnaturaliter
ſit ꝓfctioꝛ ⁊ nobilioꝛ narurali ſicur nobilius
eſt ſe habere actiue ad pductionẽ equiq;re⸗ ceptiue ⁊ paſſiue ad animã rarionalẽ uãui
gia rationalis ſit perfectioꝛ⁊ nobilioꝛfoꝛma
equi. Ad ꝗpʒꝙ poteſt reducicõtra fa
cientẽ ſicut alle. Ad foꝛmã dicendũꝙſicuti⸗
tellectꝰ agens ꝑtinet ad imaginẽ ⁊ ad partẽ imaginis que ẽ memoꝛia non uteẽ receptiua
ſpeciei intelligibilis: ſed ut eſt parens noti⸗
cie genite, quia memoꝛia eſt parens noticie enite. Ad illud quod eſt contrareſpon⸗
ũ dicẽdiqꝙ datoꝙ magis remle ſe habeat ad actũ iteiligẽdi ñ oʒ ꝙꝓpter ſit minꝰno⸗ bir Adqͥmã döm ſiẽ dictũẽ ſupꝛa poꝛphi⸗ rio qͥſtiõe qͥnta cõditione ſuhiecti ſcibilis du bio ⁊oybi ponitur iſta ratio infoꝛma ⁊eiuſ⸗ dem ſolutio. 1 Werit enquageſimoſecundo vrum neceſſe ſit ponere in parte intellectiua
iquam ſpeciẽ intelligibilẽ pꝛcter ilam que
ẽifantaſmate. Be iſfa q̃ſiòe ẽduh ex opio
Pꝛima opinio eſt penricidegandauo·ꝙi
parte intellectiua nillaeſt poncda ſpecit⸗

ſed ſuificit illa que eſt in parte lenſitiua. ſcilʒ
in fantaſmare ꝛobat iſta opinio. pmo ſic ois ſpecies impꝛeſſa ab obiecio repſentati
mens ſub illa ratione qua impmit᷑: ß ſpẽs impmit abobiecto ſub ròne fingularis. quia
gcriones ſůt ſingulariũ ex pmo methaphi⸗ ſice igit ſpecies rep̃ſentat obiectuʒ ſub rõne ſinguaris: ſed ſpecies ſi ponit᷑ in intellectu eſtad rep̃ſentandũ ſub roòne vniuerſali.igit᷑ in intellectu nullaeſt ponenda ſpecies. uel ſi ponata nulloeſt impſſa. quoꝝ= ꝰ eſtfalſuʒ. igit pmũ verů xeſic. nulla pluralitas po⸗ nendaeſt fine neceſſitate:ß nulla neceſſitas ẽ ad ponẽdũ ſpeciẽ in intellectu.igi᷑ ⁊.ꝓbo minoꝛẽ· quia ſi eſſet aliqus neceſſitas eſſet Pppter pᷣlenriã obieeti. nd opoꝛtʒ· qꝛ po⸗ ius oblectũ eſt cauſapᷣſemtie ſpecieiq; econ uerſo. Nõ eniquia ſpecies eſt in oculo.ideo coloꝛ uł obiectumeſt pſens. ſed econuerſo. quiaqgoꝛ eſt pꝛeſens· ideo ſpecies eſt iocu- lo. ¶Tertio ſic. quia ea ròne quai itellectu ſiue in memoꝛia reſpectu vniobiectiẽ ſpẽs eadem ratione poſſunt eſſe ꝑlures ſpecies reſpectu plurium obiectoꝝ:ſ quelihs ſpẽs eſttoꝛma naturalit agẽs · ponat 3ꝙ linrdue ſpẽs ⁊ quelibʒ naturalit᷑ agat. aui eſſet itel⸗ ſecrio multoꝝ obiectoꝝ: aut non. Si ſic. igit᷑ intellectus habebit plures intellectõnes ſit imo rot quot habet ſpecies. Bi nd·ſeqͥ᷑ ꝙ p nulã illaꝝ ſpecicrũ poterit fieriintellectio. quia cauſa naturalit agens agit hᷣm vltimus ſue potẽtie. cum ðᷓrůc nõ poſſit habere effe- ctů fequitꝙ nũquã habebit. ꝙſic. ſiin intel lectu eſſet ſpecies eſſet ibi ut accs inherẽs ſubiecto ⁊ tunc illa ſpecies cauſaretur ab ob iecto.⁊ ſequeret᷑q ĩtellectus pateret᷑ ab ob⸗ iecho paſſione reali⁊ intẽtionaliqð eſt falſuʒ uinto ſic. ſenſus recipit ſpeciẽ ab obie
„
cto nelqʒ eſt potẽtia oꝛganica ułquiaẽ indi⸗
poſita: h intellect? nec eſt potẽtia oꝛganica
nec indiſpofitus. igit c. Picit igit᷑ iſte ꝙ in⸗ tellectꝰpoſſibilis nullã ſpeci? recipit a fãta⸗ ſmate:nec obiectũ eſt pᷣſens intellectui: niſi quia eſt pᷣſens imaginatiòi ſ Alia ẽ opinio cõmunis ſcole phon ſequentiũ ariſtotilẽ in ʒode aia qui dicit ꝙ aĩa intellectiua eſt. locus ſpecien intelligibiliũ. Irẽ lapis non ẽ in aia ß ſpẽs eius fPꝛo iſt an multiptr. hnio ſic arguit quidã bonꝰſcotus · Et pᷣmittit ſupponẽdoqꝙ vniuerſale ſub rõe vninerſalis ẽ pſe obiectũ intellectiue polen ve intellectione abſtractiua:ita ꝙ vniueriu⸗ lius eſt p ſe ratio foꝛmalis obiecti intellect?
⁊ inllect?pt habere obiectũ vniuerſale ſi⸗ biplens pus naturaliter qᷓ imelligat. Noc
ſentat ſubröne vniuerſalis. ⁊talisn intelligibilis poſita in intellectu. 3ſic in⸗
ſuppoſnoinotoarguitſi. Spẽs yniu rdnis non eſtpſe repſenratiuaobiectiſp op poſitis rarionibus cognoſcendi. ß ratio vni
uerſalis ⁊ pticularis ſunt oppoſite rões co⸗
jub ratione vniuerſalis ⁊ ee ſpẽs
que eſt in fantaſnate rep̃ſenat ſub rõne pri opoꝛtet ponereſ peciẽ in intelle entat ſub ratione vniuerſalis. Foꝛ
te dices · ꝙ maioꝛ eſt vera in eodẽ lumine qa
in diuerſo lumine idẽ põt repᷣſentare ſub di⸗ uerſis rdnibus:ſicut ponit phus exemplu ʒo de aia. ꝙ nocte lucentia apparẽt de die ſß
ppꝛio coloꝛe. ⁊ tñ de nocte lucent: ita hic ip
peſito. quia eadẽ ſpecies ꝓpter diuerſuʒ lu⸗
mẽ imeliectus ⁊ fanaſinatis pol rep̃ſentare ſub rõne pticulari⁊ yniuerſaii. Iſta reſpon ſio nò lumẽ nõ eſt repᷣſentãs.ſed eſt illud in quo it repᷣſentario. Specics aũt eſt repᷣſentans ⁊ ideo qð eſt vnius rònis nõ põt ſub dinerſis ⁊ oppoſitis rõnibus rep̃ſenra⸗
re. ¶ Aliter poſit reſponderiꝙ quia ratio
vniuerfalis ⁊ pticularis nõ differunt niſi 6ʒ
onem ponatur aliquarũ pecierũ mealiũ di⸗
ſiinetio. ec iſta růſio valet. qlicʒ vlex pti
5
rulare foꝛmaliter 4 imẽtionaliter accepta ſo lũ differãt rõne:tñ vniuerſale reale ᷣm totã ſuã indiiferentiã acceptũ ᷣm ꝙ repᷣſentat᷑ pꝑ ſpeciẽ intelligibilẽ exiſtemẽ in intellectu di⸗
ſtinguit᷑ ab hoc pricukri determiato etiam
diſtinctide reali igit oʒ ponere diſtinctã ſpe⸗ ciẽ reſpectu ipſi·talis aut ſpecies nõ eſt illa ſpecies que? in fantaſina te igikerit in imel
ectu. Motandũ aũrcꝙ ſuppoſitð uã ſuppo
nit pᷣdictus argues ſic debet intelligicꝙ vni⸗
uerſale ſub indifferentia ſuppoſitoꝛũ acce⸗
prũ eſt obiectũ intellectꝰ⁊ nd vnů determia-
tů ſingulare ⁊ ẽ pᷣſens potẽtie intellectiue no
ſp ßmeſſentiã: ß ſpin ſuo rep̃ſentatiuo id eſt in ſpẽ intelli pʒ inditfcrẽtiãi rone re pᷣſematiui ad oia iuidua eiuſdẽ ſpẽi.⁊ ſic?ẽ
yris i repᷣſentãdo.⁊ tůc currit rd. Alias latʒ
ſerpens in herba. ʒoſic arguit᷑ hncipalit. repp̃tatiuũ qñ reß̃ſentar aliqd ᷣm totã vir⸗ tulẽ ſuã ſub vna rõne nõ põt tũc aliud repñ⸗ tare ſubalia rõne:ß fantaſma qñ intelligitur yniuerſale repñ̃tat fm rotů virtutẽ ſuã obm ſub ròne ſingularis. igi᷑tunc fantaſma non repp̃tat obiectũ ſub rõne vniuerſalis: ß i firitcllectio ⁊ nõ fm iſtud rep̃ ematiui i
opontet ponere aliud repñtatiuũ quod re
etas agẽ ẽ potẽtia mere actius. Tum 73

—
quia ẽ oĩafacere. Tumquiacõpalad intelle
gũ poſſibilẽ ſicut arfad materiã ex ⁊de aia ¶Tunc arguo ſic. lctio realis habʒ termi⸗ nũ realẽ:ß actio intèllectus agentis eſt actio realis.igit hʒ terminũ realẽ. ß ille terminus
nõ eſt obiectũ ut pʒ nec ſpes ifantaſinate.qa iilla cauſat᷑ ab obiecto. Mee act? intelligendi ſmpliciter ita ꝙ ſolũ cauſet ab itelleciu agẽ c· qꝛ tůc poſſemꝰreſintelligẽ quaꝝ ſpes nũ quã babuiſſem in ſenſu qðẽ jaiſuʒ. igitoʒꝙ ponataliterminꝰipſiꝰactitelligẽtis ab his oib Pices foꝛtaſſis ꝙactio intẽllect?agẽtiſ rerminat ad actũ intelligendi⁊ nõaq ſpeciẽ intelligibilẽ exiſtẽtẽin inteilectu./Montrg. Mncůüq; aliq erfectꝰſũt oꝛdinati eẽntialiter.
ira ꝙ vnneceſſario p̃ſupponit alteꝝ: tũc cã
põt ſupꝛa vltimũ nõ poterit ipſũ ꝓducẽ ni ſp̃uppoſita ꝓductiòe pmi etecrꝰabillo vl⸗ timo neceſſario pᷣſuppoſiti:ß actꝰintelligẽdi vle neceſſario pᷣſupponit ſpèm tale vte rep̃⸗ ſenrãtẽ.igit intellectꝰagẽs qͥ pᷣſupponit talẽ
actũ intelligẽdi nõ potẽrit ipſũ ꝓducere niſi
pus ꝓducat talẽ ſpẽm vlit yepůtãtẽ: talis ſpẽès nõ põt recipi infantaſiaq̃ ẽ potẽtia coꝛ
poꝛat igit᷑ recipiti itellectuq̃ẽ potẽtiaſpũar alias ei nõ poſſʒ vłit᷑ repntare ſicut nec oẽs
ſpẽs recepte ĩifãtaſia. ꝓſic potẽtia itellecti ua ut diſtinguit᷑qᷓ ſenſitiuã̃ aut pdt habẽ ob⸗
iectũ ſuũp̃ſens ſine ſenſitiua: aut nõ. Piſic. hetppoſitũ. Gi nõ. ſiquũt᷑ duo icueniẽtis.
ꝛimũ ꝙ itellect?nð poterit eẽ ſine ſenſu ſi arguit plꝰs ĩ ꝓhemio libꝛi de aia.tũc illð qð nò põt habẽ opatõcʒ ꝓpꝛiã ſine alio ñ põt cẽ ſine eo.⁊ ſic itellect? nõ ſeparet᷑ a ſenfu ſiẽ
ppetuũa coꝛuptibili. ut hẽtæde aia. ⁊M
icõueniẽs ẽꝙ itellectꝰᷣm ſuã nãm pldepẽ
deret a ſeſu q́; ecõuerſo:ßᷣh ẽ falſũ. qꝛ 6 36
ꝙſenfꝰeẽt nobilioꝛ itellectu cũ itellect? pᷣſupponit ſeſũ nec ſit eiꝰps.⁊ cũ ſit cẽntiatt diſtincrꝰa ſenſu ſeqͥt᷑ꝙ illatũ ẽ. ʒoſic qð eſt pfectiõis i potẽtia iferioꝛi nõẽ negãdũa po tẽtia ſupioꝛi:ß habere obiectũ pñs ꝓpa pñ⸗ tialitate eſt pfectiðis in potẽtia iferioꝛi pita ipotẽtia ſenſitiua.igit ndeſt negãdũ a potẽ⸗ ria ſupioꝛi ſiẽẽ itellectiuaq videlʒ hẽbit ob⸗ iectũ pñs ꝓpa pñrialitate:ß res nõſůt pñteſ iitellectu niſip ſpẽm.qꝛ lapis ñ eji aia ei/ʒode aia.igiti ftellectu è ponẽda ſpes in⸗ telligibitrepñtatiua obiectiitelligibiliſpter ilã ſpẽʒ q̃ repit᷑i fantaſmate. Sʒ hicẽ vnů ubiũ. qꝛ ſiĩ pte itellectiua eẽt ponẽda ſpeẽs
itelligibilis cũ ad itellectõnẽ rei ſinficiat in⸗
iect ahigetü ⁊ repñtatiuũ obiectiquodꝰ
„
nertẽdo ſe
ſpeẽeſ
ſpo ſehełꝙitellecrnpoſſʒiteligenõch Jiunehnt
e cõmunẽ expiẽtiã ¶ Ad iſtã difficultateʒ rñdʒſcũs doctoꝛ. ꝙ n ſeq́t. qꝛ obm itellecr mie qditas reimãlis i rõne motiuix cũſpẽf qe iitellectu cauſet᷑ ab itellecuagẽte xaipẽ . ſenſu tanq; a cauſa min bncipali.ideo pes qe i itellectui repñtatõe caracteriſata famaſmate tãq; a ſua cauſa ut nihil reptet niſi hm còuerſionẽ ad ipſũ fantaſma.⁊ oʒ itelligẽtẽ fantaſmataſ peculari· Alh dicũt ꝙ ideo· quia cũ illa ſpecies exñs i intellectuſit ſubtilis nõ põt mouẽ aĩam habitãtẽ icoꝛ
coꝛꝛuptibili niſi recurrat ad fantaſmata. Bi
cut ſpes albedinis q̃ẽ i medio nõ mouet ſen ſů niſi coexiſtẽte albedine in ſupficie coꝛpis ſic bic. ¶ Ad ròes alteriꝰ opinionis. Id b⸗ mã dicẽqũꝙ in agẽte eſt duo cõſidẽrare.
rõnẽ agẽtis ⁊ rõnẽ agẽdi. Rdagentis ẽ ſin⸗ gularitas. Nõ agẽdiẽ nãq̃ de ſe nõ dicitiin gularitatẽ. ⁊ ideo reptatiuũ iſto mð rep tat ſb ide vł. Eiliter dici᷑⁊ meliꝰꝙ maioꝛeſt veraqᷓ repñtatiuũẽ ab aliqͥ ut a cauſatota
li nd eſt aũt veraqpᷣẽ abaliqᷓ ut a cauſa ptia li. Mũc aũt ſpẽs qjgiitellectu eſt abobiecto
ut a cauſa totali. Ad 2 neget᷑mioꝛqe neceſſitas ponẽdi ſpeciẽ ꝓpter vłiů iniciie ctũq̃ fit ꝑrepʒtatiuũ recepiũi potẽtiaimã. lihñs quãdã imlitatẽ ⁊ vlitatẽ in repñtãdd =eſt neceſſitas eminẽtie poiẽtie fupioꝛiſne vilioꝛ ſit pototia inferioꝛi ut tactũ fuir in vi⸗ tima rõne. Vid ꝓbationẽ minoꝛis dicẽdũ ꝙ duplex pñtia obi repit᷑.pᷣma q̃ẽĩ rde mo⸗ tiui ⁊ ĩpmẽtis.⁊ ſic obm cauſat ſpẽm. liaẽ pñ̃iai rõe repñtatiui.⁊ ſic ſpes cauſar pñ̃tiã obi Ed ʒdõm. dato ꝙ multe ponãtſpẽs iiteliectu ſiẽ oʒ ponẽ nõſeqͥłœꝙ oia itelligant ſitqͥ ſpẽs hem:h illud ſolũ itelligit cpẽs efficariꝰmouet ⁊ illud ad qð iteligẽdũ volũ⸗ las copulat aciẽ intelligẽtie. Eid caſũ dico
ꝙ poſito ꝙ due ſpès eqᷓſit᷑ moleãt illacauſa⸗
bit itellectõnẽ ad quã volůtas copulat geiẽ i telligẽtieij volũtas ſeqͥt ↄfuſã motionẽ illaꝝ duau ſpẽxꝝ ut diſticte itles ſpecule᷑ ᷣm vnaʒ ſpem nec ſeqtꝙalia ſpeſnũqᷓ; poterit mouẽ itellectũ. qui viciſſim volũtas copulari põt hãc tillʒqitelligimꝰcũ volumꝰ res qx ſpeſ bem* Ad ꝗð döm ꝙ itletũs bñj poi pari
paſſiõe pfectiua recipiẽdo aliquã qᷓlitatẽ: nõ
ãt paſſibe conuptiua. qꝛ icoꝛupribilis e fm phm ⁊x ʒede aia: imo patit paſſie reali.p⸗
ſectiun ⁊ ñ itẽtiõali. q nlta ẽ paſſio itẽtionat
q̃aliqd patit᷑ m eẽ intẽtũ. uel fmeẽ irellectũ
qꝛ iſto moqoetiã deꝰpõt pati:ß ipꝛopaẽ iſta
paſio. ¶Ad qntãdomꝙ ſenſus recipit ſpe potẽrig cognitiua? nò qͥa oꝛganicat qʒ inipfectatß eti ↄpetit itelleciui igit ⁊

1LM.
memoꝛia ſit in parte intellectiua vel in Parte ſenſitiua tantuʒ. ſdhe hoc eſt triplexꝝ ppinio Pꝛima opinio dicit ꝙ in parte intel lectina non poteſt eſſe ꝓpꝛie memoꝛia. ꝓba⸗ tur ſic. quia intellectus non eſt niſi ipſius intelliqibilis. ſed pꝛeteritum vt pꝛeteritum
quod eſt obiectum memoꝛie non eſt imelligi
bile · igitur non eſt memoꝛiabile. Minoꝛ ꝓ⸗ batur. Quia nihil eſtcognoſcibile a potẽtia niſi cuius 8 ſimilitudo eſt in potentia: ed pꝛopꝛia ſimilitudo pꝛeteriti coꝛpoꝛaliſ non poteit eſſe ſine intellectu.quia cum talis
ſit coꝛpoꝛalis non poteſt eſſe repꝛeſcmatiua vobiecti realis r luminis ⁊ medij ⁊ actus vidẽ
mode trinitate.xi.capitulo. Secũdo quia ſbtraheretur voluntãti penitentia⁊ ſpes q̃n
vtutũ pꝛima dolet de pꝛeterito quod nõ pot facere niſieimemqꝛęt᷑ ſccda expectat furu potentia inferioꝛ poteſt potentia ſuperioꝛ.
aquia perfectioꝛ. Sed memoꝛia repit᷑ in ani
malibus que ſolum ſenſu vtant· igit᷑⁊ in itel lcetu. Ad hocẽ auctoꝛitas chꝛiſti in euan gelio loquentis de diuite epulone:ad quem
Nbꝛaam dixit. Fili repeꝛdare quia recepiſti
bona in vita tua ⁊t. Conſtat autem aiam diuitis tunc ſeparatam fuiſſe a coꝛpoꝛe per ſacros tales actus memo⸗ randi non potuit ſibi ↄpetere rdepꝑtis ſenſi⸗
di vłintelligendi que requiruntur ad cogni tionem alicuius actus pꝛeteriti. Muia omia vſta non poſſunt habere vnam ſpeciem intel igibilem apud intellectum igitur⁊.
tiue igit᷑ rõe ptis inteilectiue. Muartoſic Silogiſatio eſt actus ꝓpus intelicũs.ß̃ act reminiſcendi eſt quedam ſilogiſatio ſicut pa tet dum foꝛma rei ſenſate decidit aliqualiter
ecunda opinio dicit. M nulla eſt ponẽ memoꝛia ſenſitiua. bꝛobat. quia cogno⸗ eere— eſt numerus quidã pꝛo⸗ pꝛie pertinet ad virtutem collatiuam pꝛeſen is ad pꝛeteritum. Muia tempus eſt nume⸗ us pꝛioꝛis ⁊ poſterioꝛis quarto phiſicoꝛũ. Hed ſenſus non poteſtfacere talem collati⸗ pnem ſed ſolum intellectus. igitur ſolus in⸗
ellectus. memoꝛatur ⁊ nullo modo ſenſus.
Secundo ſic. Si in parte ſenſitiua po⸗ neretur pꝛopꝛie memoꝛia hoc potiſlime vi⸗ detur pꝛopter hoc: quia bꝛuta agunt aliqua que non videntur pꝛocedere niſi ex pꝛeco⸗ gnitione pꝛeteriti ſicut ꝙ foꝛmica reuerta tur ad cauernam ſuama qua per magnum ſpacium diſceſſit Er tunc etiam quia foꝛmi⸗ ca congregat in futuruʒ quod non facit ſine pꝛeteriti cõgnitòne vt videt᷑. ß hec non cõui cůt quia apes reuertuntur ad aluearig ſua
dũ ẽt non vʒ quia foꝛmica anno illo genita q
inopiam yemalem nunquam cognonit nec expertafuit ita bene congregat ſicut ilaque ẽ decem annoꝝ ſitãtuʒ viuere poſſint vnde ꝙgtegat grana nõeſt ex appꝛehenſide ali⸗ euius p̃ꝛeteriti velfuturi.ß ꝓpter inſtinctuʒ nature vel intelligentie mouent᷑ ad hoc et ꝓ tũc eoꝝ eſt taliter alterata ꝙ delecta bile ſit eis congregare ſicut ⁊ auibꝰ delegta⸗
bile eſt nidiicare ʒ nihil p̃eognoſcãt ſ Ter
tia opinio ẽ quãteneoqᷓ ponii duas ↄcluſio⸗ neſꝛima cõcluſio. In ꝑte intellectiaẽ ꝑo nẽda memoꝛia. ꝓbat᷑qꝛ niſi ſic pꝛudentia ſb⸗
traberet᷑ intellẽctui cuiuſdue ſunt partes.ſ. memoꝛia reſpectu pꝛeteritoꝝ ⁊ ꝓuidentiare ſpectufuturoꝝ łm tuliũ ⁊ auguſtinũ tredeei
to claret ꝙ et in parte ſenſitiua ĩ in part
a memoꝛia non reducitur homo memoꝛanſ in illam foꝛmam niſi quodam pꝛoceſſu ſiogi ſtico ⁊ cdllatiuo.igitur ⁊. Ad hoc eſtexperi entia cõis qua quis memoꝛatur ſe hec⁊ alia
cogitaſſe. igit᷑ ⁊ ¶ ecũda ↄcluſid in parte
ſenſitiuaẽ memoꝛia ſenſitina ꝓbat᷑ p phm in libꝛo de memoꝛia ⁊ reminiſcentiaqᷓ dicit. emoꝛia eſt alicꝰappꝛehenſi ſenſu vt intellectu iterata reſumptio. ¶ tem ibide dicit ꝙ reminiſcentia ꝑ hoc differt a memo⸗ ria quia reminiſcentia ũ ẽ in hominibꝰ me
moꝛia autem eſt in alis aialib. tẽ ꝓbatur per phm in pꝛimo mechaphiſice in pꝛohe⸗
mio. quia diſciplinabile non cadit niſi in eoĩ quo poteſt eſſe memoꝛia pᷣteriti patet qpp B arguit quedam bꝛuta eſſe indiſciplinabilia ß multa animalia ſüt que ſolũ ſunt ienſtiuaq tamẽ ſunt diſciplinabilia:ſicut canes ⁊ ſymee
vñ canes feſtiuãt dños antiquos nouiter ve
niẽtes ſuꝑ alios ignotos oĩio ⁊ nõppter ali⸗
quẽ inſtinctũ ſpẽalem aſtri vel nature:ßpp
antique noticie reſũptòem igi᷑ memoꝛant ꝓbat eadẽ ↄcluſio dicto auguſtini decimo de trinitate.ca.v.vbi ſic dicit. qꝛ aĩa ipſa nec ſecũ
poteſt introꝛſus tanquam in regione coꝛpo
rea nature ipſa coꝛpoꝛa inferre imagines eo
ruʒ còuoluit ⁊ rapit factas in ſemetipſa. dat
enim eis foꝛmandis quiddam ſpſtantie ſue ſeruatãt aliqͥd quolibere de ſpecie taliuʒ ima ginũ iudicei ⁊ eſt magis mens i.rationa⸗ ſis intelligentia que ſeruatur vt iudicet. nʒ
illas anime partes que coꝛpoꝛum ſimilitudi
nibus infoꝛmantur etiam cum hel coinmunes habere ſenimus. E
2
e
tellectiua ſunt ponende ſpẽs.

xdrõnem pme opinionis rñdeonegãdo minoꝛẽ ad ꝓbatõnẽ dðʒ ꝙ maioꝛẽ falſa. qꝛ ac tus intelligendiẽ memoꝛabilis ⁊ tñ nõhʒ ali
quã ſpeciem reſpectu ipſi?ß ꝑeandẽ n (
quã itelligit ohm itelligit᷑ t ipſe actus intel
gendi actu reflexo. Similiter h in ꝓpoſito p eandẽ ſpẽm pquaʒ intelligit albů inrelligo medium potentiam ⁊ actũ: reſpectu oĩim iſto rũ nõ habeo niſi vnã ſpẽm. Pico ẽtꝙ ilia ſpẽſ non eſt coꝛpalis ſed ſpũalis loquendo de ſpẽ
que eſt iectiue in intellectu.⁊ iicfalſum aſſu
mit. id bmã ròem ſecunde opinionis di cendů ꝙ ratio eſt contra facientẽ. quia tẽpuſ ẽ ſenſibile vt dicit ariſtotiles in libꝛo de mẽo⸗ ria ⁊ reminiſcentia eodẽ ſenſu quo pcipim magnitudinem ⁊ motũ eodem ꝑcipimꝰ ⁊tẽ· pus. Mec obſtat ꝙ ſit ſucceſſiuũ.quia⁊ motꝰ xſt ſucceſſiuũ.⁊ tamen ſentitur ex ſecundo de
anima. Mec obſtat ꝙ ſit nũs.qꝛ ⁊ nůũs eſt ſen
ſibile cõe vt diẽ philoſophꝰibidẽ ⁊ ↄmẽtatoꝛ quarto phicoꝝ. d ſecũdũ dðm ꝙ quam- uis aliqui actuſ bꝛutoꝛum poſſent ſaluari ne gando in cis pꝛeteriti ⁊ futuri cognitionem pon tamen omnes. pica enim loquitur t fa⸗ cit quaſdam voces ſimiles humanis vocibꝰ
quod nullo mõ poteſt fieri niſi ex retentione
⁊ memoꝛatõne ſonon appꝛehẽſoꝝ a voce ho minis: vñ apparet cũ ſibi voces hůane ꝓpo⸗ nůũt᷑ maxime in nocte qñ diſciplinabilioꝛ ẽ de die foꝛmatõis hmõi vocũ memoꝛat⁊ ꝓferre nitit᷑. ß B impoſſibile eſt ſaluare ꝑactualẽ mo tõnem obiecti vel ꝑ influentiam ſuꝑcelcſtem que generalis ẽ ⁊ huic pice ⁊ alijs omib. igit S. ubitatur ꝑtꝝ memoꝛia h diſtinguat᷑ ab intelligentia. he hoc pono tres ↄcluſi ones. ꝛima cõcluſio qꝛ ſi accipiatur mẽo ria ꝓ hncipio receptiuo ſpẽi intelligibił⁊ in- tellligentia ꝓ hncipio recepriuo foꝛmalis in tellectòis. em oꝛia nõ diſtinguit᷑ realit ab intelligentia hm ſe lʒ poſſet diſtingui m hitu dines ad diuerſos actus receptos. ꝓbat᷑. qꝛ aut eſt vnũ? idem pꝛincipiũ foꝛmaliter rece priuũ ſpẽi qð ptinet ad memoꝛiã ⁊ noticie qð prinet ad intelligẽdũ vłaliud ⁊ gliud.ſi pᷣmo mò hẽo ꝓpoſitũ. Sifecũdo mõ.igit᷑ opoꝛtet dare duos intellectus poſſibiles qðᷣ ẽ abſur⸗ dũ. Becũda ↄcluſio ſi accipiat memoria ꝓ bncipio ꝓductiuo noticie genite ⁊ intelli/ gẽtia ꝓ bncipio receptiuo noticie actualiſ ſic mẽoꝛia diſtiguit᷑ realiter ab intelligẽtia. ꝓba tur qꝛ actiuũ diſtiguit᷑faliter a paſſiuo ſibi re latiue 25 ito vt patet in pꝛecedenti qõne 6 moiaẽ pncipiũ actiuũ noticie genite itel
„
ligentiq aũt accepta ꝓ keihi receptiuo ac
tnlinotciẽhneiii paſiuũſdicppoſii
igitur memoꝛlat intelligentia realiter diſtin guuntur. Tertiaconcluſio g ſiaccipiarur memoꝛia pꝛo pꝛincipio actiuo noticie geni-
te. ⁊ accipiatur intelligentia pꝛo foꝛmali noti cia ſic in nobis memoꝛis differt realiter ab intelligentia ſicut totuma parte que realiter
in toto includitur. ꝓbatur quia vbi totũ in⸗
cludit plura realiter quodlibet illoꝛum diſti guitur ab illo toto ſicut pars a toto.ßᷣ memo ria vt pꝛincipium actiuum includit plura re aliter includit enim intellectum agentem vt parentem. Memoꝛia enim parit noticiam includit enim ſpeciem intelligibilem: inciu- dit etiam actum intelligendi velactualeʒ no ticiam.igit᷑ ⁊. Ex his habetur reſolutio du by moti. intellectus ⁊ volũtas ſint idem realiter
In iſta queſtione tria videbunt᷑. pꝛimode di ſtinctione obiectoꝛum intellectus ⁊ volunta tis ſecundo de diſtinetione actuum · tertio de diſtinctione ipſarum potentiarum ſſhe diſtinctõpe obiectoꝛum ponoquinq; conclu ſiones. Pꝛima concluſio obiectum intellec⸗ tus ⁊ voluntatis ſimpliciter non differunt ſicut diůſe res.ꝓbat᷑m oẽs.ens ẽ ohm itel lẽs ⁊ bonũ ẽ obm volũtatis.ſed bonũ⁊ ẽs diſtinguuntur realiter. igitur&. ¶ Secun do quia idem non diſtinguit᷑ a ſeipſo realuer ſed illud idem quod volitũẽ a volũtate ẽ cog nitum ab intellectu.igitur ⁊c̃. Tertio aut i⸗ lud idem quod eſt volitum a voluntate eſt co gnitum ab intellectu aut non. ſi ſie habeo ꝓ⸗ poſittum.ſi non igitur aliquid eſt volituʒ qð non eſt cognitum. quod eſt impoſſibile. Et contra Auguſtinum libꝛo decimo de trinita
te capitulo pꝛimo. ¶ Secunda concluſio ob
ſectum intellectus ⁊ voluntatis non diſtin⸗ guũtur ſicut foꝛmalitates ex natura rei diſti ctõne pꝛeueniente actum intellectus. ꝓbat quia ſi ens ⁊ bonum diſtinguerentur ex na⸗ tura rei diſtinctione pꝛeueniente actum intel lectus ⁊ voluntatis hoc eſſet pꝛo tanto maxi me. quia vnum ⁊ idem indiſtinctum ex natu ra rei non poſſet cauſare diſtinctaᷣm ſpeci⸗
em immediate. ſed vnum ⁊ idem foꝛmaliter
indiſtinctum potęſt cauſare diſtincta pᷣm ſpe ciem.igitur ⁊c. aioꝛ patet quiailludẽ po tiſimum motiuum ex quo aduerſarmout tur. pꝛobo inoꝛem pꝛimo. quiaa nonc lido pᷣt foꝛmalit cãri calið. foꝛmalit igitandi ſtictd foꝛmalt pñt cãri diſticta foꝛmaſ. ña ꝓbatqꝛñ pi/opponũtdiſticta foꝛmal idiſi etofonna ꝙᷓcalida fonmaliter nõcalido foꝛ maliter, Secũdo ſic qꝛ vnũ fomaliter po
ericur quinquageſimoquarto xtrũ y m
etn
„ i w nhwibo rn ſ bw
eo
H
rnin
inl 5
ipbuy xiniwoq nmu hn vms n wnor
m ſnni
monichem mnn iu /lnq vininq ihinmn nhici tünqyn kindu niutiom ndespn knügi
uinp

teſt cãri adiſtinctis foꝛmaliter. igit plurafo:
„—
maliter poſunt cãriab vno foꝛm̃aliter · vña paret de ſe qꝛ magi& hʒ reduci plurglitas ef
kectuñũ in vnã cãʒ qᷓ; vnitas efiectus ĩ plures
cs. Dis. n. pluralitas reducit᷑ ad vnum ꝑꝛo bo ↄñaʒ · qꝛ caloꝛ⁊ motus localis in aiali bm ſpeciẽ diſtinguunt᷑? fonnalit:ſʒ caloꝛ⁊ mot? caufant raritatẽ qugeſt vna m ſpeciè ⁊ for⸗ maliter. igi᷑⁊c. ¶ſ Tertio ſic qꝛ non minꝰeſt
otes pꝛincipiũ zctiuũ agẽdo qᷓ; pꝛincipium aſſiuũ recipiendo. ſed vnuʒ ⁊ idem paſliuũ
in ſe foꝛmalit indiſtinctũ: pdt diſtinctã pʒ ſpe
ciem in ſe recipere igit᷑ vnũ ⁊ idem actiuũ in ſe foꝛmaliter indiſtincii pol diſtincta fm ſge
„
eiẽ cãre. ⁊ ſic pʒminoꝛ ſequiligit ↄcło 5 traarguit᷑: quia idem manes idem reſpectu
einſdem natũ eſt facere idem naturalit᷑: ſÿſic cſt inpꝛopoſiro · igit idem obiectũ nõcãt di ſtictos actꝰ.ſ.intelleciò; volitionẽ.ñdeo
—.
agẽs naturale manes idem reſpectu eiu⸗ deʒ facit idem pꝛout idem opponit oppoſit. qꝛnon facit oppoſita:ſeq no facit ideʒ pꝛout
6
idẽ op onit diltinctis. lit ꝙ idẽ ⁊c.facit idé in eodem ſuſceptiuo led hic ſunrdiſtincta ſul
ceptiua. Rliudeni eſt ſuſceptiuũ acius vole diqui tñ eauſant ab eodem obiecto. ſiẽ calo?
ſolis mollifcat cera mutũ aũt indurat. Ter tia cõcluſio ꝙ obiectũ iutellectus⁊ volůtatis nondiſtinguunt᷑ phoc ꝙ vniuſaliter ⁊ ſemꝑ
glia ratio ſi in ðbiecio que tminer intelleciũ
⁊alia in obiecto que terminet voluntatẽ. pꝛo patur ſic qʒ aut illa ratioque in obiecto reimi
nat actũ volumtatis fminat Actum iptellect“ ⁊ cognoſcit᷑ ab intellectu aut non. Ii ſi ha
beo pꝛopoſuum: ſinon igitur volũtas vult
E
gliquid incognitũ qðẽ impoſſbile igitur xc.
Rudetur ꝙ illa ratio eſt cognita non foꝛna ſirer ſed materialit᷑. q cognis eſt mrdnem
gliqus que eſt idẽ mate rialit ců illa rõne qu
rerminat actũ xlũtaris pulã cũ ròne boni. ß ñ foꝛmalit.
—
ens ilã rõeʒ ᷣm quã obiectũ intelleci diſti
gnit ab obiecto voiũtaris. Autdiſtinguit eã
Tapptehtdit vrdiſtinctã ab obiecto mareria
icnt nd. Siñ appꝛehendikigi nũc poteſt
eamdtſtinguere. Si ſic igit volũtas pot eñ velie. ⁊ ſi idem qð pꝛiusců intelleci?⁊vo⸗ luntas ſint equalambitus hm bim̃ augꝰ.
Contra iftã cõcuſionem arguit quadruptr.
pꝛimo ſic. ille rõncs foꝛmales diſferũt ᷣm ſe
pquanꝝ dfa diſtiguũt᷑ actuſ diſtincti genere
Sed pdiſtinctionẽ obiectoꝝ actus itellecr?
oluntatis diſtiguũt᷑ gñe.igit&. WMinoꝛ
part pꝛobo maioꝛẽ ſicur nonẽ dare gen⸗ ſine ſpecie ita nec ꝑ diſtinctõnem gencris ſi
Contraqʒ intellectus intelli
„
nediſtinctde ſpeciel.bacius differentes ſolů ſpẽ differũt ꝑrões foꝛmales obiectoꝝ. igitur
Pecũdo ſic. qꝛad diſtinctòes reſßeciu um tequirit diſtinctiofoꝛmalis tioꝝ ptʒ de ſi militudiue kundata in albedine in ↄpatõe ad aliam albedinem:⁊ diſſimiliucine fundatai ipſa ꝑↄpatòem ad nigredinẽ. ß reſpcũs quẽ
fůdat acius intelligendi ad obiectũ ẽ diſtict? foꝛmaliter ab eoquẽ fůdat actulintelligendi volendiad ipſum· igitur&.(Tertio ſicct eſtↄfirmatio pꝛecedentis. nõininoꝛ diuerſ
tas requirit᷑ in termino diuerſaꝝ relaönum qi fundamẽto. ß diuerſe relaies nõ pñt fů dariin eodẽfũdamentofoꝛmalit ptʒ ꝑ phm ʒphicoꝝ ꝙ potentig ad ſanitaẽ⁊ ad egritu dinem noe eadẽ potẽtia:glias ſanitas⁊ infir mitas eẽnt idẽ. igi᷑ ncc ad eũdẽ kminũ foꝛma liter. ¶ Quartoſi qſi obmpedẽ rõnem foꝛmalẽ tmiaret vtrůq; actũ ab vtroq; ↄſileʒ denoiaideʒ reciperet ptʒ obmnð ſoꝛtitur denoĩatònẽ ex actu niſiròe tminãdi:ß obm recipit ↄſitem denoiaideʒ ab vtroq; pis qñ eodẽ md denoiska ↄgnitõe vel viliòe fcuta volũtate vel afruitõe. igit⁊ ſſ Ed iſtas rõ nes rñdeo.ad pꝛimã döm ꝙ maioꝛ bʒ vᷣitaẽ in illis ꝑquoꝝ dram intriſece act?diſtinguũ tur ß nò hʒ vᷣilatẽ in illis ꝑquoꝝ dram acius extrinſece diſtinguũt᷑ſicut ſunt obiecta.ſuffi cit enim g ille rõncs foꝛmaleſdiſtinguãtvu alitcr. d ſecũdã dõm ꝙ maioꝛ hʒ vitatẽ vbi illi eſpcũl fůdant in eodẽ fůdamenio ſtẽ̃ exempliticalde ſilitudine diſſimilitudie fů datis in eadẽ albedine. ad quaꝝ diſtinctõne neccſſario requirit᷑ diſtinctõ terminon: ß nõ hʒ vitatẽ de rcſpectibus fundatis in diuerß fundamentis. tales ci pñt àd eũdẽ tminũ ter minari quẽ plurificari nõ opoꝛetꝓpter plu ralitatẽ reſpectuũ cũ ſutficienter plurifice᷑ ex plurificatòe fũdamẽtoꝝ. Ad tertiuʒ qñ dẽ nõ mioꝛ diuerſitas E ven ẽidiſtinctẽne · icti oʒ eiꝙad diũſificãdũ fſpcũl diuerſi tas ſit velin fůdamenro vel in termio.⁊ ſi ſit in fůdamẽto ñ optet ꝙſit in termio ⁊ ecduer ſo ⁊ cũ dñ ꝙ diuerſi reſpectus nò pñt fũdari ĩeodẽ fundamẽto foꝛmalit᷑ negandũ ẽ qꝛ cẽt pceſſusi ifinitũ. qꝛ aut illi duo reſpcũs fun⸗
—
ant in codeʒ fůdamẽto foꝛmalit aut in alio Talio.ſi pꝛimo mõð hẽo ꝓpoſiuũ. Bi ſecundo querode illo alio? glio vtrů ſint i eodẽ talio xalio ⁊ ſic in infinitum Ad auctoꝛitaem Ariſtotilis dicendum. Q ipſe loquitur de
otentia obiectiua non ſbicctiua.ſienim ila
kſſet eadem:eadem eſſet ſanitas? infrmitas
Secũdo poteſt dici ꝙ ipſe loquitur de po
cᷣii ꝓpinqua neceſſiãle. Zid introduclio⸗

nem ſanitatis vel infirmitatis. Et iſta ðalia
⁊ alia. quia ineludit diuerſas diſpenſatõnes ue ſieſlent cadem diſpoſitio exquo ẽ diſpo itio neceſſituns ad vtrunq; opoꝛtet ꝙ ſani
tas ⁊ infirmitas eſſent idem. ¶Ad quartaʒ
nego maioꝛem. Adꝓbaõnem̃ dicendumꝙ diuerſitas denominatõnis in cauſa cauſante diſtinetos effectus non conſurgit neceſſario ex diſtinctione foꝛmali ratònis denominant ſicut patet ꝙ ſol denominat᷑ calefactiuus liqᷓ factiuus ⁊ induratiuus:et totum per vnaʒ ⁊ eandem roneʒ foꝛmalem.ß conſurgit ex illu minationue vnius ⁊ eiuſdem continentis ðᷣ⸗ tualiter diuerſos effectus.alie ratõnes ſunt ſolute queſtõne nona ſuper poꝛphirio ibi re quire Muarta concluſio. In pꝛimo ⁊ per e obietto voluntatiſ includitur aliqua ròfoꝛ malis que nò includitur in pꝛimo ⁊ per ſe ob iecto intellectus.ꝓhatur. quia in pᷣmo ⁊ per ſe obiecto voluntatis non includit᷑ rò ↄueniẽ
tis appetenti vel volenti ß ratio conuenien⸗
tis ⁊ ap ke vel volẽti includit in pꝛimo r per ſe obiecto voluntatis igitur.⁊. Naioꝛ
patet quia potentis que ab aliqua ratione ab ſtrahir illc; in ſuo foꝛmali obiecto non inclu dit. ſed intellectus abſtrahit a rõne boni ob
icctum ſuum. alias non poſſet conſiderare mathematicaque abſtrahunt a rõe boni. igi
tur opoꝛtet ꝙ vna poſſit ſine alia intelligi et
ꝙ vna aliam non includat. ꝓbatur minoꝛ.qꝛ ratio conuenientis includitur in per ſe obiec to appetitus naturaliſ igitur ⁊ in obiecto ap petitus ratõnalis. añs patet ꝓbatioↄñ̃e. Ap petitus enim iſte ⁊ ille conueniunt in aliqua ratione cõmuni ex parte obiecti.ſed illa non poteſt eſſe niſi ratio conuenientis appetenti patct. Tum quia bomm eſt ꝙ omnia appe⸗ tunt. Tum quia illo conueniunt quod ſᷣm rõ nem ꝓpꝛiam diuiditur in iſtas ſed ratio con uenienris diuiditur in iſtas hm rõnemꝓpꝛiã ſic videlicʒ. uia ulud quod eſt ↄuenienſap perenti vel eſt cõueniens ſᷣm naturam ſoluʒ ⁊ ſic pertinet ad appetitum naturalem:velẽ conueniens †m eſtimatõnem appetemtis et tte pertinʒ ad appetitum ſenſitiuum ⁊ volũ tgtem igit᷑ ⁊c. Becundo quia illud inclu⸗ ditur ĩ per ſe obiecto volũtatis quo poſito voluntati ſequitur motio in voluntate.ß ra⸗ tiꝑ conueniemtis appetenti eſt hmõi.igit᷑ ⁊. NMaioꝛ patet: quia obiectum per ſe mouet volũtarein. minoꝛ patet p experientiaum. Tertio quia obiectum amoꝛis amicitie concupiſcentie incluudit per ſe ratõnem cõ⸗ uenientis amanti vel amico.ſed obicctumꝑ ſe voluntatis eſt obiectum amoꝛis amicitie
del concupiſcentie.igitur c. ꝑpioꝛ patʒ p inductionem. quia omne quod amatur ine nitur conueniens amanti vel amico:nec gli⸗
quid amatur niſiſit conueniens. Muodꝓba
tur quia odire non poteſt eſſe ſine reſpectu diſconuenientis. igitur amare non poteſt eẽ niſi reſpectu conienientis. Að̃s patet ꝑ ex
pientiam. ↄña ꝓbat per locum ab oppoſitis
ẽſic patet maioꝛ. Winoꝛ patet de ſe. quia illi
duo amoꝛes ſufficienter diuidunt oẽm amo rem ſequentem rationem⁊ſic patet UMioꝛ
pzime rõnis. igitur ſequitur concluſio.
Lontra arguitur. Quia hec cõcluſio vi· detur contradicere pꝛecedenti: quia dictum eſtꝙ vnum⁊ idem ſᷣm eandeʒ rònem foꝛmg lem eſt obiectum intellectus et voluniatis. pᷣ autem dicitur ꝙ obiectum voluntatis icu
dit aliquam rõnem foꝛmalemquam non icu
dit obiectum intellectus que non vident᷑ bñ ſtare ſimul. ſReſpondeo ꝙ obicctum itel⸗
lcũs pot accipi duptr. vno mo fm aliquẽ det miatum aerũ ipſiimellectus: puta fmaetuʒ dictãtẽ ꝙ h̊ bonů ſit bonũ ⁊ ↄuenies ꝓ nunc
appetemi vt ſanitas. Et tůũc veꝝ eſt ꝙ ohm volũtatis n includit aliquam rõeʒ ſupꝛa ob
iectũ intellcũs qꝛ eſt vna ⁊ eadem foꝛmaliter vtrobiq; ⁊ ſic imelligit᷑ tertia ↄcluſio. Eilio accipitur obieciũ intellcũs ᷣm totã latitudi nẽ potẽtie intellectiue.⁊ tũc ratio obi intelle ctus ſic accepta abſtrahit q̃liſcũq; ſit illa ab⸗ ſtractio ab obo volũtatis ⁊ ꝑñs obm volũñj tatis addit raſõᷣnem aliquã.⁊ ſic intelligit᷑ cõ
cluꝰquarta ſMuinta ocluꝰ obm intellẽs
⁊ volůtatis ðnt ſicut ſupius ⁊ inferius. ꝓba
tur qꝛ qñ aliqᷓ duo ſic ſe hñt ꝙ rõ vniꝰad plu⸗
ra ſe extendit bm pᷣdicatònem qᷓ; rõ alterius
illa ſe hñt ſicut ſupiꝰ inferiui. ß rõ entis ytẽ
obm intellcũs ᷣm pᷣdicatòem ad plura ſeex tẽdit q; rò boni vt eſt obm volũtatis igit⁊. ma. de ſe ptʒ.mi. ꝓbatur.qʒ rò entis viẽ obʒ intellectus ſe extẽdit ad oe bonũ qðẽ obʒ vo lůtaris vexꝝ ẽ eĩ dicereꝙ oq bonůj qðẽ obʒ vo lũtatis ꝑ ſe ⁊ fmſe ẽ ẽs. Jtẽ ẽt extẽdit ad ſe q̃dã pſe⁊ fm ſe ad que ꝑie ⁊ fmie nõſe extẽ dit bonũqð ẽ obm volůtaris. puta ad cõbu⸗ ſtionem ignis inferni.ptʒ eiꝙcõbuſtio igniſ inferni pot eẽ pſe ⁊ ſᷣm ſe intellecta. qð ndeẽt niſi ad ip̃am ſe extenderet per ſe ⁊ ᷣm ſe obʒ intellcũs.ptʒ etiam ꝙ nd poteſſe ꝑſe ⁊ fm ſe
volitg ab oi volũtate ẽt dinina imo mag no lita qᷓ; volita ſicut ꝓtectio merciũ in mare fʒ
ſe magẽ nolita qᷓ; volita. idẽ pʒde tangulo quod eſt per ſe et hm ſe cognitum cum ſit ꝑ
ſe ſbiectum alicdemonſtratònis:⁊ tñ nõ pot
eſſe ꝑ ſe ⁊ Em ſe volitũqꝛeo ꝓpoſito volũtati
wnh hn ido coni
ec mman mnba c ſns nn hpnPeh m 0 gunntn momm mnn n riyucnnon lm mnen ſm
mmc oer
pictnnont duſwqun nßcmmo miſch tixiodiecu n nns odic
sſittes pon
mnxcnst mdeiyum vumidnepr Sntpin uinstieo ypentſi wAit

non mouetur voluntas ad quancunq; pſecu tonem vel fugam vt expientia docet nec iali quo efficitur ad ipſum trianguluʒ m ſe. licʒ pot affici ad cognitõnemde triangulo Wò tra iſtam conckonem inſtatur pꝛimo quia ʒ auguſtinuʒ de trinitate libꝛo nono.caꝰquar to etiam libꝛo decimo. partes imaginis ſunt equalis ambitus. quantum enim capit mẽo⸗ ria tamũ intelligentia. vt quantũ intelligen⸗
tia tm̃ capit volũtas.igi᷑ quicquid ẽ obiectũ
—„
intellectus ⁊ volůratis ⁊ econuerſoigirur ob iectum voluntatis nihil addit ⁊c. ¶ Becun⸗ do ſie quia quicquid cõuenit velle quocunq;
gctu volendi cadit ſb obiecto voluntatis:ſed
omne ens de mundochtingit velle ⁊ quicqͥd
cdit ſb obiecto intellectus · igitur quicquid
cadit ð obiecto intellectus cadit etiam ob
iecto voluntatiſfoꝛmalix per conſequenſſũt cquales ambitus. Ma· patet. ꝓbo mioꝛem
quia poſſum velle cuilibet contento ſub ente
naturam ſuaʒ ſicut boui aſino⁊ camelo⁊ n toſ uamquantitatem⁊ ſic de alhs igitur.
„—
[Tertio ſic. quia bonum còueniens nobis ⁊hmico eſt foꝛmale obiectum volũtatis. ſcd bonum quod ↄuertitur cum enteẽ eſt omẽ ü⸗ lud quod continetur ſb ente eſt bonum con⸗ ueniens: ſi non nobis tamen amico nio ſcʒ deo igit᷑&. Ma. patet. Mi. pbat᷑. quia bo⸗ num aut eſt conueniens deo quiditatiue ſiẽ bonum ſuum veldemonſtratiue vel fluciti- ne ſicut bonumn creatum· igitur ⁊c Ad pꝛi mum hoꝛum dicendumꝙ compandò vnum ⁊ idem obiectũ ꝓut eſt in memòꝛia ad ſeipſů vteſtĩ intelligenria? voluntate.ſic voluntal ⁊ intelligentia ⁊ memoꝛia ſumt equalis am- bitus quantum enim eſt obiectum in intelli gentia:tantũ eſtin memoꝛia⁊ volůtate ſicut foꝛtes tantus eſt in foꝛo quantus eſt in cho⸗ ro⁊ in choꝛo.ß comparando vnumt idẽ ob iectum ſᷣm rõnem boni ad ſeipſum pᷣm ròem ßm quam eſt adequatũ obiectũ potentie itel·
„ V
ectiue tũc nec ratones obiectiuales ſunt c
lis ambitus. Nec rõnes potentiaꝝ tenden
tiũ in obiecta.⁊ ideo dicitur ꝙ enſinquanuʒ
ens eſi obiectum intellectus ⁊ non bonum in quantũ bonũ. Et ſic reduplicatio que negat de bono aut negat᷑ de ipſa raròne pꝛimitatiſ immediatònis aut ratione pꝛimitatis adeqᷓti onis. Nã ròne pꝛimitaris immediatònis. q omne bonũ immediate põt inelligi igit᷑ ròne pꝛimitatis adequarònis ideo fit reduplicatò Nũc augꝰ vultꝙ potentie ſunt equalis am⸗ buus in obie ctis immediatðis ndautẽ in ob
iecio adcquatònis· ¶ Ad ſecũdũ dicoꝙ om
ne ilud quod ↄingit velle ſicut ilud qð km
ſc terminat actum volendi ⁊ inquo km ſe eſt ratio terminandi etiam omni alio excluſo ta le quid cadit ſb foꝛmali obiecto voluntatis: modo dico ꝙ non omneens ↄtingit iſto mõ velle. Quãdo dicis ꝙ poſſum omni emti vel
e naturam ſuam ſicut boni bonitatem ⁊ ſic
de alhs. dicendumq talia non poſſumus ſi
cut ilia que hmſe terminant actum volendi:
⁊ in quibus ſm ſe fit ratio terminandi actuʒ volendi: ſed ſolum ſicut materialia obie cta volumtatis: quia cuʒ talia non ſunt ama bilia niſiamoꝛe concupiſcẽtie ⁊ ſint bona ex terioꝛa que ßʒ ſe ordinantur ad bona intrin ſeca ſicut vel ad nutritònem vel ad poꝛtatò⸗ neʒ ſicut equuſ. Et ſicut natura cqui? bouiſ
volita eſt vt obiectũ materiale: ſed nutritio
⁊poꝛtatio vt obiectum foꝛmale. Vnde ſi bo num nature cuiuſlibet poſſit eſſe obiectů foꝛ
maliter volitum a voluntate hm ſe tunc naiu
ra buffonis eſſetfoꝛmaliter politaiæ igniſcõ buſtio ignis inferni: natura lepꝛe⁊ cgloꝛ fe⸗
bꝛilis. d Acd tertiũ dicendumꝙ duob?mõis
dicitur bonum conueniens appctenti vela⸗ mico appetentiſ. vno modo foꝛmaliter ſicut
bonitas eſſeutialis vel accidentalis appeten
tis vel amici eius. Et quod ſic eſt conueni⸗ ens poteſt eſſe foꝛmale obiectum voluntatii hoc autem mõ non oĩa contenta ſbente ſunt conuenientia volenti vel amico eius vt de ſe paret. Alio mõpbt eſſe bonũ eniens appe tenti nd obiectůfoꝛmale volůtatis ſed mãle
tm̃ qð patet ex hoc vel amico eiuſ non foꝛma liter ſed cauſatiue vel repꝛeſentatiue eomõq
opa alicuius repꝛeſenant perfectõnem eius ⁊qð hoc modo eſt conueniens appetenti nõ ẽ obiectũ foꝛmale volũtatis ß mãle tm̃.quod pi ex h. qꝛſiẽĩſiogiſino ſpeculatiuo mediũ pʒ rdem foꝛmal obiecti a quo ſpecificgtur ac tus ⁊ hitus illud aũt de quo ↄcludit᷑ hʒ rdeʒ mãlis obiecti. ic in ſilogiſmo pꝛactico non appetẽs bonũ ↄueniẽs appetẽti vel ei ami
co bonũ inqᷓ; ↄueniẽs cauſaliter vł lucitiue
appetit illud vt concluſum quodã ſilogiſino pꝛactico in quoẽ mediũ aliqd foꝛmalr exiſtẽſ in appetente vel eius actio. Et ideo illud er⸗ trinſecũ erit eius obiectũ mãle:ſed illud ex⸗
trinſecũ inexiſtẽs appetemi erit foꝛmale ob iectũ ⁊ mð volumdiaqᷓ ſunt⁊ habem cõ⸗ placentiã in eis ꝓpler bonũ diuinum. Ethᷣ modo confoꝛmamus voluntatem noſtram volũtaridiuie in volito nõ ſicur in volito foꝛ maliter ß mãliter cuiuſfoꝛmale obiectũ è bo
num diuinum. ¶ Quantum ad ſccůdũ.de
differentia actuum iſtarum porlſn⸗ plex opinio. ꝛima obinio ꝙ intelligere

vclle ſfunt vna operatio numeroꝓbatur.qͥt impoſſibile eſt ꝙ natura artingat finem ſuuʒ duabus opatõnibus eque immediate. Sed natura intellectualis attingit finem ſuuʒ eqᷓ immediate ꝑ intelligere ⁊ velle. igitur intelli gere ⁊ velle non ſunt due opatõnes ð vna nu me ro. NMa. patet quia ſicut res eſt vnaꝛ fis vnus ita ꝓpoꝛtio rei generaliter ad finemqᷓ eſt per operationem debet eſſe vna. ꝓbatun Minoꝛ quia omni inclinatõi debetur aliqͥd reale vel terminus in quo immediate termi⸗ natur fᷣm eſſe regle:ß voluntas eſt inclingtio nature rõnalis. finis vero eſt terminus igit c. ¶ Alia eſt opinio contraria huic quam teneo ꝙ intelligere⁊ velle ſuntdiſtincte opa tiones ⁊ ſpecie ⁊ numero ꝓbatur quia inteili gere poteſt eſſe ſine quocunq; velle in abſolu tis autem quoꝛum vnuʒ poteſt eſſe ſine alte ro illa realiter diſtinguunt᷑. ¶ Becundo ſic. quia ſi intelligere ⁊ velle ſunt idem reali᷑ cre dere ⁊ diligere erunt idem.ß credere⁊ intel⸗ ligere non poſſunt eſſe idem.igitur&.a ioꝛ ꝓbatur ſi enim ſba⁊ quantitas ſunt ideʒ vniuerſaliter.tunc homo⁊ bicubicum erunt idem. Minoꝛ pꝛobatur. ſi credere ⁊ diligere eſſent idem.tunc quia btidiligũt. igitur ⁊ cre derent quod eſt contra determinatõnem ec- cleſie ⁊ contra augu.xii. de trinitate.c.tertð Tertio ſic quia habitus voluntatis diſti guũtur realiter ab habitiby intellectus: patʒ quia iuſticia a pꝛudentia t caritaſa fide quia ab inuicem ſeparantur.igitur actuſ volunta tis abactibus intellectus realiter diſtinguũ tur. ña patet quia diſtincti habitus eliciunt
diſtinctos actus. Tum etiam quia habit?ge
nerantur ex actibuſſimiliby ſed conſtat ꝙ diſ ſimiles ſunt habitus intelloctus.igitur ⁊ dif ſimiles actus.¶ Muartoſic. quia minus vi⸗ dentur diſtingui duo intelligere q; intellige⸗ re⁊ velle. ß duo intelligere ⁊ numero⁊ ſpe⸗ cie diſtinguuntur ſicut affirmatio ⁊ negatio intellectus.igitur magis intelligere ⁊ velle Ad rationem eoꝛum dicendum.ꝙ hec eſt conditio nature imperfecte cuiuſmodi eſt omnis natura intellectualis reſpectu vltimi finiſvt finem ſuumaſſcquetur pluribus mo tibus vt dicitur pꝛimo celi ⁊ mundi· Bicen⸗ dum igitur ad maioꝛem ꝙeſt vcraſiaccipiã tur operatones eiuſdem rõnis ⁊ eque imme diate attingentes terminum ſic videlicer vt omẽm ròõnemquam vt obiectum foꝛmale at⸗ tingat vna attingat ⁊ altera ⁊ econuerſo.mõ dico ꝙintelligerc ⁊ velle non ſunt opatõnes eiuſdem rõnis nec eodem mõ immediatõnis attingunt immediate obiectum patet etiam
p eos quia ſic intelligere immediate attingit
obiectum.ꝙ inter itelligere ⁊ obiectuʒ nihil mediati nec ex parte actus nec ex parte obie cti:nec ex parte intelligentis.velle autem ſic attingit immediate ꝙ licet inter velle ⁊ imel
ligere nihil ſi medium ex parte obiectieſitq men aliquid medium ex parte voluntatis ſ. ipſum intelligere. · Ntem non omẽm rdem quam attingit intellectus vt foꝛmale obiectũ attingit voluntas vt foꝛmale obiectum pm rònem:quia non attingit iplam deitatem ſp eſſe deitatis ß ſb ratione ſummi boni ⁊ ſic
tetad rõnem· ¶ Muantum ad tertiumarti? culumqui eſt de ipſis potents ponotreſcõ
cluſiones Pꝛima concluſioꝙꝙ non poteſtef
ficaciter ꝓbari diſtinetio intellectus ⁊ volun
tatis ꝑ diſtractionem obiectoꝝ. ꝓbat qꝛ idẽ manẽs idẽ natum eſt facere idem.ß obieetu intellectus ⁊ pꝛactici inquantum practicusꝭ et obiectum volnntatis eſt vnum ⁊ idem ob iectum foꝛmale ex parte eius quod appetit
igitur ſiiſtud obiectum diſtingueret intellee
tůa voluntate eadem rõne diſtinguit intellec tum pꝛacticum a ſpeculatiuo quoòd eſt incõ⸗ neniens.igit ⁊t. ¶ Becũdg concluſio ꝙ nec ꝓbari poteſt abſolute ꝑ diſtinctõnem actuů ꝓbarur quia ſi ꝓpter diſtinctònemque ẽint intelligere ⁊ velle argueremuſ diſtinctõnem potentiaꝝ. hoc eſſet quia diſtincti actus req⸗ runt diſtincta pꝛicipia ſuſceptiua ſicut lumẽ ⁊ coloꝛ requirun diſtincta pꝛincipia.ſ dyafa neitatem ⁊ ſuperficiem.ßꝓpter hoe nd opoꝛ tet igitur ⁊.Ma. patet ꝑ illos quiꝓbãt di⸗ ſtinctõnem intellectus ⁊ voluntatis pactus. Minorẽꝓbo.qꝛ magis diſtinguit᷑ anima in telleetiua a q̃ntitate ⁊ econuerio qᷓ; velle ab intelligere.ſed ꝓpter diſtinctõnem quantita tis ab hnima intellectina non opoꝛtet pone⸗ re diſtinctõnem pꝛincipioꝛum ců vtrunq; ac cipiatur in materia pꝛima patet. qꝛ alias gia intellectina eſſet quanta? extenſaꝑaccidenſ quodè falſum igit ⁊. ¶ Tertia concluſiog intellectum diſtinguia voluntare pot ꝓbari aſimili ex eis que in agentibus naturalibus inueniuntur. ꝓbaturquia ſicut in agẽtib na turalibus eſt dare pꝛincipia ꝓpꝛia actuũ ita ⁊ in agentibus voluntaris limitatis.ß ĩagẽ tibus naturalibus limitatis pꝛeter pꝛincipi umactus ꝓpꝛ ⁊ ſpecifici eſt dare aliud pꝛin cipium illius actus quo mouet᷑ ad alterumſi cut patet quia pꝛeter caloꝛemquiẽ pꝛincipi⸗ um ignitõnis quieſt actus ꝓpus ⁊ ſpecitic ignileſt dare aliud pꝛincipiũ motus ſurſum quo monetur realiter ad alterum. igit᷑ ſimi liter in agentibus volůtarijs pꝛeter imellec
wim ſlh mni uimhn umiw imnös iuscin iwnooüe iunnüni ic
uh yig
hn

ß intelligẽtis eſt dare gliud pᷣnclpiũ illiꝰ actuf quo mouet⁊ inclinat ad alteꝝ:ſʒ actquo icli nantad alten eſt velle. igit᷑ pter intellectuʒ o onere ꝓpꝛiũ pᷣncipiũ ipi/velle:⁊ illud eſt vo ũitas. vñ ſicut leuitas diſtinguit realiter a ca loꝛe magnitudie.ſic volũtas ab itellectui nã inelligente. Et ſic patet qͥd dicẽdus de iſtoʒ articulo. Verit᷑ quiquageſimoſexto vtꝝ itellect? ſit nobilioꝛ volũtate. ¶e hac qõne eſt plex opinio. ¶Mꝛima opinio ſcoti ꝙ vo⸗ ſuntas eſt nobilioꝛ intellectu. ꝓbat pꝛimoſic. llud quo ſimpliciter ſumꝰ boni. ⁊ cui mali iaẽ peioꝛ ilð ẽ nobiliꝰaltero quo nð ſumꝰ bo jnia cuius malicia oppoſita nòẽ peioꝛ.ſʒ vᷣtu tes in volũtate exñtes faciũt hoiem ſimplici⸗ ter bonũ. Bcire aũt aut parũ aut nihil fal ad Itutẽ:⁊ odiuʒ ðiẽ grauiꝰ infidelitate zSſic. pius eſt dare añctẽm ⁊ prãtem iudicãdi q; iu⸗ dicare ſicut patet in rege ⁊ baliuo.ſʒ volũtas dat ptãtem itellectui ad iudicduʒ. igit᷑ ⁊c. ſſic. volũtas eſt pfectibit nobilioꝛi virtu⸗ te ſcʒ iuſticia legali que etiã pꝛudẽtie impat. i mo etiã omni virtuti itellectuali: qꝛ inſticia le galis pᷣcipit ꝙ legantartes ⁊ ſcie ſpeculatiue ⁊architectonice⁊ ſi nõ dictet quõ legant᷑ tam dietat ꝙ legant⁊ ĩperat legẽduʒ igit volũtas eſt nobilioꝛ intellẽu ¶ Cofirmat·caritas eſt in volũtate:ſed charitas ẽ nobilioꝛ fide que ẽ in intellectu. igit᷑ volũtas eſt nobilioꝛ intellẽu qſic ilud qð ẽ libeꝝ ſimpliciter eſt nobili eoqð nð eſt libeꝝ. ſ intellect'nðẽ liber cũ poſ it cogi. volũtas aůt libera cum cogind pof⸗ ſit. igit volũtas eſt nobilioꝛ intellectu ARAlia opinio eſt ꝙ intellectꝰſimpliciter eſt nobilioꝛ volũtate. ꝓbat᷑· illa potẽtia eſt nobilioꝛ altera
cuiactus eſt nobilioꝛ. ſʒ actus itellẽus eſt no
bilioꝛ actu volũtat.igit᷑ c̃ Maioꝛnð etiam ßm eosMi. ꝓbatq in actu itellect? cõſiſtit pncipaliter ſũma felicitas⁊ nð in actu volun tariſ igit ⁊c. ¶ M aůt in actu itellecrꝰcõſiſtat felicitàs Mꝛobat᷑ niſexvij Nec eſt aũt vita eterna vt cognoſcãt te folũ deũ ⁊ quẽ miſiſti ieſum xpᷣm:ſed cogni tio ẽ actus intellectꝰ. igit᷑ ⁊c Hoc idẽ vult au guſtinpꝛimo de trinitate caꝰxi. vbi ſic iquit Mue eſt aũt vira eterna niſi illa viſio q̃ nò cõ⸗
ceditimpijs. Et cõcludit ibidem au g* dicès. Ila inquã vilio ſola eſt ſũmũ bonũ nʒ cui?
lipiſcẽqi cã heipimur agere qͥccd recte agi mus. dem libꝛo eodeʒ ſcʒ pꝛimo caꝰoctauo ſi dipec ei ↄtẽplatio ꝓmittit᷑ attionũ oĩm
finis ac; eterna ꝑfectõ gaudioꝝ ita ꝓpꝛie ait
hec eſ aũt vita eterna vt cognoſcãt te ſoluz
deum⁊ quẽ miſiſti ieſum xpm⁊ infra eodem
per dictũ ſaluatoꝛis iohan
caEt qula hee ẽ vita eterna diẽ in pfalmoꝛlõ gitudine dien replebo eũex oſtendam ili ſalu tare meũ. Hec augꝰ. Itẽ libꝛo quinto de iini tate caꝰpꝛimo loquèſde intellectu ſic ait. Nã quõ intellẽu deũ hõ capit qui ipᷣm intellectum ſuũ quo eũ vult capere nõdum capit. Si gũt punc iam capit attendat diligenter nihilĩ ſua natura eſſe melius ideſt in natura humana? videat viꝝ ibi videat vlla liniamẽta foꝛmarũ nitoꝛes coloꝝ ſpacioſam grãditatem ꝑtiũ di⸗ ſtantiaʒ mot diſtinctibemæt. Mihil certe iſto rum inuenimuſ in eo quo in natura nfa nihil melius inuenimuſ hec augꝰ. Idẽ augꝰ. libꝛo x. de trinitate cash. cõpat intellectũ nrʒ ma⸗
ſculo:⁊ appetitũ rõnaleʒ ideſt volůtatẽ femel
e. conſtat autemꝙ conditio maſculieſt nobi lioꝛ ⁊ infra caꝰxi. dicit. ꝙ aliqũ ſapia noĩatur ſcia vt qñ dicit apłus.nũc ſcio expie ⁊c̃ quã ſciam ꝓfecto contemplatòis dei vult intelligi
ꝙ ſanctoꝛũ ſũmũerit pᷣmiũ. Idem libꝛo xið
trinitare caopmo.narrans euãgeliũ iohãnis In pꝛincipio erat verbũ æ. ſubinfert hoc 10
iumqð ex euãgelio poſui in pᷣcedẽtibꝰ ſuis ꝑ
tibus qð hʒ imutabiie qð ſempiternũ eſt cui? cõtemplatio beatos facit. hec ille.idem augꝰ
libꝛo xii caoxvh. ꝓbat· ꝙ viſio begtifica ma
gis aſſimilat nos deo qᷓ; quicunc; alter actus pdictũ iohãnis apki in canonica ſua. Bilectif ſimi inquit nñc filhdei ſum. Et nondũ aperij it qͥd erimꝰ. Scimus qicũ apparuerit ſites ei erimus qñ videbimꝰeũ ſicutieſt. ſeqt igitꝙ viſio beatirica eſt vltima felicitas. deʒ li⸗ bꝛo xv. de trinitate incipiẽs q̃rtũ caplm ſe di⸗ cit. iaʒ ergo in ipſis rebus eternis incoꝛpoĩd⸗ ſibus ⁊ incbmutabilibꝰ in quaꝝ pfecta ↄtẽpia tione nobiſbeata que nõ niſi eierna eſt vita. ꝑ mittit. ¶ Idem vult phus x.echicoꝝ vbidiẽ ꝙ felicitas cſiſtit in optia opatiðe potẽtie op time reſpectu optimi obiecti. Et declarai po ſtea ꝙ ſpeculatio veritatiſ eſt ila optima ope ratio. Idem eodẽ libꝛo dicit ꝙ optimũ in ho⸗ miue cſt itellectus licet ſit minus in quẽtitate Pꝛobat eadem opinio rõibus Duaruz pꝛima talis eſt.illud ex cuiꝰcõᷣfoꝛmitate aliqͥd pʒ totã̃ bonitateʒ ſuam eſt nobilius illo ſim⸗ plicit ſicut mẽſura mẽſuãto. qꝛ ꝓpler qð vnñ qðq; tale ⁊ ipᷣm magis pᷣmo poſterioꝝ. ß vo⸗ luntas nð habet aliquã honitatẽ nili ex cõfoꝛ
mitate ad intellectum. NMec naturalẽ: cũ non
poſſit exire in actum niſi pſentatione obiecti
ibi facti per intellectũ.nec moꝛaleʒ cũ ags
rdem non erraneam peccet. igikin tellectꝰſim piiciter eſt nobilioꝛ voluntarẽ. /æſic. ila po tentia cſt nobilioꝛ altera que regit pmo⁊ im
mediate aliaʒ. ſcd imtellect⸗ reſpectu volůtat

Queſtio
eſt hmõi. igit&. maioꝛ nota minoꝛ pꝛobat᷑. qꝛ ꝙ bmo regat patʒ. qꝛ oẽm actũ volũtatis pꝛe cedit actus intellectꝰ: quia nihil volitů niſi co gnitum ᷣm augꝰ·libꝛo x de trinitate caꝰ pᷣmo
ꝙ imediate. qui nullius alterius potentia actus mediat. E⸗
gũt neceſſario ꝓbatur. Muia ab vltimo iudi
cio intellectus nõ põt volũtas reſilere: alias exiret in actũ ſine obiecto. volůtas aũt nõ re⸗ gulat neceſſario:ſʒ cbtingent inquãtuʒ itelle⸗ ctus dictat regulandũ. Pimiliter ſenſoregu-
lat ſeruiliter ⁊ inſtrumẽtaliter. Intellectꝰaũt pncipaliter ⁊ dñatiue. ſſʒoſic. illa potẽtia cui?
actus eſt foꝛmaliter illud quo oẽs actus alia rum potẽtaꝝ ſũt in ptãte nf̃a talis eſt nobili oꝛ oĩibus aiijs potẽtijs:ß intellectus eſt hmði igi?&. aioꝛ nota.qꝛ libertas dicit pfectio nẽ ſimpliciter ⁊ arguit potentiã pfectioꝛẽ ſim pliciter. Minoꝛꝓbat·nia per deliberare omnes actus oĩm potẽtiaꝝ nr̃aꝝ ſũt in ptãte nra:ß deliberare eſt actus intellect?⁊ nò volů ras. igit ⁊c. Mi. iteꝝ pꝛohat᷑ Muia ðliberare veleſi ipſa diſcretio intellect?vel eſt cẽntiatr includens diſcretiõem ⁊ cognitiõem itellect? ſed ↄgnitio ⁊ diſcretio ſũt actus intellect? igi tur ⁊ẽ. Bices foꝛtaſſis ꝙ ipſa volůtas delibe rat ⁊ eligit ex oñſione ſibi facta ꝑ imellectuʒ Cõtra imtellectꝰnihil pᷣt oñdere illi qð nul lius oñſioniſ eſt capax: ß appetitus rònalis cum ſit cetus nullius oñſionis eſt capax.igit ſequi᷑ ꝙ intellectꝰnihil põt oñdere voluntati 4ſic. Sicut cognitio ſenſitiua ad appeti- tũ ſenſitiuũ: ita cognitio itellectiua ad appeti tů intellectiuũ qui volũtas dicit᷑:ſed cognitio ſenſitiuaẽ nobilioꝛ qꝛ omne cognoſcẽs meli? ẽ omni nõ cognoſcẽte.igit ⁊c̃ ¶ Quito ſic ar guit ſanctus ihomas in queſtiõibde verita⸗ te.illa potẽtia eſt nobilioꝛ km quam plus aſſi milamur deo ⁊ ſumꝰ ad imaginẽ dei:ß pᷣm rò⸗ nem plus ſumus ad imaginẽ dei q; m volũ⸗ tatem.igi᷑⁊c. Mi. ꝓbat᷑ ꝑaugꝰʒ? ſupꝛa ge⸗ neſim aq̃ literã dicentẽ. itelligamꝰin eo factũ hoiem ad imaginẽ dei qua irronabilibꝰ aĩan- tibus antecellit. Vllud aůt eſt ipſa ratio vel intelligentia:igit᷑ tẽ. Bicẽs ꝙ ſicut imago eſt ßm intellectũ ita etiã eſt ᷣm volũtatem mau
guſtinũ libꝛo nono de trinitate qꝛ imago con
ſiſtit ĩ memoꝛia itelligẽtia ⁊ volůtate. Cõtra ex quo nobilitas aie penes imaginem attẽdi tur opoꝛtet ꝙ illud ſit excellentiꝰ aĩe vbi ma⸗ gis ꝓpꝛie inuenit᷑ rò imaginis:ſed etiã ſi ima go ſit in voluntate ⁊ in intellectu:magis tamẽ ppꝛie eſt in intellectu qᷓ; in voluntate.vñ ma⸗ giſter in ⁊oſniarum diſtinctiõe. xx). dicit ima ginẽ eſſe in cognitione veritat.ſititudinẽ aũt
ginter imellectum⁊ volũtatẽ
in dilectione boni. ¶ Sexto ſic. illa potẽtias
nobilioꝛ cuiꝰact?ẽ nobilioã:ſed itelligere qðẽ actus intellectus ſimpliciter eſt nobilioꝛ aciꝰ ; velle ⁊c. Mi. ꝓbat· quia cumactus ſpeci fice᷑ex iermino opoꝛtet illum actum eſſe no⸗ bilioꝛem cuijs eſt terminꝰnobilioꝛ ꝙ; volitio nis. igit᷑ ⁊c. Miiteꝝ ꝓbat᷑. quia itellectio fit pᷣm motů rerum ad aiam.volitio aũt fᷣm mo tũ aie ad res. ſed aĩa eſt nobilioꝛ qᷓ; res extra igitur ⁊c. 7ſic. in oĩbus oꝛdinatis quanto aiiquid magis diſtat ab infimo tanto eſt ꝑfe⸗ ctius:ſed infimũ in potẽtis anime eſt ſenſus voluntas aũt magis appꝛopinquat ſenſuiq́; intellectus igitur æ. Maioꝛ nota.minoꝛ ꝓ⸗ batur. quia voluntas cum ſenſitiuis Per cõicat in cõditione obiecti:ſicut eni ſenſus ẽ pticulariũ:ita volũtas. volumus eni ꝑricula rem fanitatẽ. Vntellect? q̃t vłium eit ideſt vłi tas conſequit᷑ intellectiõem.nõ aůt conſequi? voluntatem.igit⁊c.¶ geſic. Muanto aliqua potenria habet actun ſimplicioꝛẽ ⁊ pfectioꝛẽ tanto ip̃a eſt ꝑfectioꝛ⁊ ſimplicioꝛ.ſed itelleci? reſpectu volütatis eſt hmdi.igit᷑ cc̃. maioꝛ nð minoꝛꝓbat᷑. quia intellectus abſtrahitama⸗ teria.non aũt volůtas. ¶ ſic. intellect?i aĩa ↄpatur ſplendoꝛi in rebuſmaterialibuſ volũ tas autem ſiue affectus coloꝛi vt patet ex di⸗ ctis ſanctoꝛum:ſed ſplendoꝛ eſt nobilioꝛ colo re cum ſit qualitas nobilioꝛiſcoꝛpoꝛis. igitur intellectꝰ eit nobilioꝛ volũtate ¶Becimo ſic quãto aliquid eſt ꝓpinquiꝰfini vltimo tamoẽ
pfectius:ſed inteilectꝰimediatiꝰattingit fineʒ vltimũ qᷓ; volũtas.igit⁊c̃Maioꝛ nota.mioꝛ
pbatur. qꝛ homo attingit finẽ vltimũ p imel lectũ immediate ⁊ nõ ꝑ volũtatẽ. qꝛ voluntas non attingit finẽ vltimũ niſip actů intellectui pᷣſuppoſitũ.alias exiẽt ĩ actũ ſñ obo q¶ihehm Bregoriũiin libꝛo moꝛaliũ. vita ↄtẽplatiuaẽ nobiſioꝛ⁊ maioꝛis meriti q; vira actiua.ßᷣ cd⸗ templatiua ptinet ad intellectũ.actiua vo ad volůtatẽ igit inrellectus nobilioꝛ volũtate. Pꝛo ſolutide rõnũ alterius opinionis notã dum ſᷣm doctoꝛem nim in eadeʒ queſtione de veritate ꝙ triplex poteſt fieri compatio itel⸗
ectus ad voluntateʒ. vno modo abſolute⁊i
vniuerſali non reſpectu huius vel illius rei. ſic inellectus eſt eminentioꝛ voluntate ⁊ per
fectioꝛ. llio modo compari poſſunt potẽtie
adextrinſeca ſibi: ⁊ hoc dupliciter. vładnes naturales ſenſibiles ·⁊ ſic iterum intellecrꝰeſt ſimplicioꝛ ⁊ nobilioꝛ volũtate vtputã pfecti- us eſt intelligere lapidem qᷓ; velle lapidem:eo ꝙ foꝛma lapidis nobilioꝛi modoeſt in intell ctu ßᷣm ꝙ ab intellectu imelligitqᷓ ſit in ſeipſa ßᷣm wa voluntate deſideratur.vel in reſpecin
nchetnetur qxia uxi ywus m nin utcus noꝛra nn i cu tn
wamiu:ꝰelc mpimidcn ſinvnoncip Rumperi n

velleẽ eminẽtiipo itelligẽ· ſẽ velle vł anãe
deñ eſt pfectius qᷓ; cognoſcere deũ · q diuina
bonitas perfectius eſt in ipſo deo pꝛout a vo iuntate deſideratur qᷓ ſit ꝑticipata in nobiſꝓ
ut ab intellectu concipitur:ſed quia res debet judicari nobilioꝛ m eaque ſibi competunt i-
trinſece qᷓ; km ea que ſibi competunt ex com
aratide ad aliud. Ideo intellectus eſt ſim · plciter perfectioꝛ voluntate. ¶Mer boc ad rationes alterius opinionis. Ad pmã dicen dumꝙ aliquid põt eſte melius ⁊ vtilius du⸗
pliter vno modo in genere moꝛis. alio mo⸗ do
in genere naturalis perfectionis · dicendũ jaitur·ꝙ voluntas ⁊ habitus ⁊ actus eiuſdeʒ
iquid vtilius in genere moꝛis: ſed pꝛopter
pocnõ ſunt nobilioꝛa in genere nature ſiẽ vi⸗
ſus eſt nobilioꝛ guſtu: ille güt magis neceſſa-
rips. Inhoneſtioꝛa enim noſtra quãdoq; ma
ioem neceſſitarẽ habent. vt dicit aplus·i ad choꝛinthx) Et per bor ſoluitur de meritoð charitate ⁊ de omnibꝰtalibus. ¶Rd z di cendũ ꝙ volũtas mouet ad iudicãdum mota
abintellectu.vnde in mouẽtibus equiuocis:
ſemp mouens bncipale eſt mohili⸗ mobilito taſpecie. ſed iniellectus hmo eſficit volitiðe pncipaliter⁊ ipſa cognitioeſt hmũ aquo inci
pitmotus oin aliarum potentiarminquã.
tum regulantp inrellectum.ideo intellectus
eſt nobiiioꝛ: voiuntas aũt non mouet intelle⸗ ctum pꝛincipaliter ſed inſtrumentaliter tan⸗ tum.quia mediãte appetitu ſenſitiuo⁊ fantal
mate qð fantaſma mouet in virtule intellect?
agentis ⁊ ſic voluntas mouet intellectũ. Bk
dicendũ ꝙ volũtaſmohet intellectũ ſi pus ſit dietatuma ratione ꝙ ſit mouendum. quia iſte motus poteſt iciperẽ à volũtate que ẽ ceca: 6 dictato ꝑ inrellectũ ꝙ volũtas moueat intelle ctum tũc mouetur intellectus nòa voluntate ſed ab intellectu agente qui cauſat intellectio nem chcurrẽte ſpecie intelligibili tanquã cau ſa priali. Ande hm philoſophũ ⁊ metha·in esntialiter oꝛdinaris ſicut= weft cauſa tertij ⁊ſic deinceps:ſic pꝛimũ eſt cauſa ſcði. Nñ cũ appetibile ſit mouens nd motum eſt pꝛimum mouens ⁊ quia nõ mouet appetitu niſi vt co gnitũ. ideo pꝛimo mouet ad cognitideʒ·⁊ hoc vricʒ eifectiue per fantaſina virtute intellẽus agenris ſicut mouet ſenſum effectiue·⁊ intel ltus mouet voluntatẽ.ʒvoluntas appeti- tunſenſitiuũ.qeille mouet membꝛa ad motũ pꝛogeiſiuñ. vnde cum pꝛima ʒ?⁊ motiões
—
ſiẽ eifectiue nõ eſt ratio quin ʒꝛetiã ſir effecti⸗
*
nue. iobijciat quia p⸗ phm appetibile mo⸗
uetmethafoꝛice ſicut finis. dicendumꝙ cum
7**
efficiens ⁊ finis coincidant in idem ſicut de⸗ eſt pꝛimus efficiens ⁊ vltimꝰfinis: ita apperi bile mouet efficienter.illa tamẽ efficiẽtia oꝛdi natur ad hoc vt moueat per modũ deſidera⸗ ti. vnde effectiue mouet inquanum efficit vo litidem finaliter inquãtum eſt termineius. Mbycis foꝛtaſſis quia ſi ipſa volitio cauſe tur ab obiecto cum obiectum cauſet natura- liter ſequitur ꝙ volitio non erit libera. Wico ꝙ pꝛima volitio cauſata ab obiecto ante deli⸗ beratidem eſt mere naturalis ⁊ non eſt libera ſed ſolum eſt volitio libera inquamum per li berum arbitrium eſt imperata. ¶Adʒdi cendumnꝙ iuſticia legalis imperat pꝛudentie quia pꝛudentia dietat ei eſſe impers ndum vñ trahit volentẽ trahi. Et ſi iuſticia legalis eẽt perfectioꝛ virtute moꝛali non tamen intelle⸗ ctuali fimpliciter. Nuia felicitas contempla⸗ tiua eſt melioꝛ ſimpliciter:licet actiua ſit meli oꝛhm quid. hoc imperat ſpeculationi qðẽ ipe rare km qͥd. Sʒ finaliter omnes virtuteſmo rales oꝛdinantur ad quietam contemplatio⸗ nem vltimi finis. vnde omẽs virtutes moꝛa⸗ les oꝛdinantur ad intellectuales. ¶ Ad 4 reſpondet ſanctus chomas ꝙ libertas volun tatis non oſtendit eam eſſe nobilioꝛem ſimpli citer: ſed nobilioꝛem in mouendo. Kliter pof ſet diciꝙ volunras accipitur dupliciter· vno niodo pꝛeciſe pꝛo appetitu intellectiuo. ⁊ſic non eſt libera. Ilioꝰ accipitur voluntas ꝓli bero arbitrio qð ᷣm mgm ſniarũ libꝛo ⁊di ſtinctione. xxiiijeſt facultas rationis ⁊ volũ⸗ tatis ⁊ ſic volunras dicitur libera · Et adhuc vt dicit herpheus qðlibeto pꝛimo · queſtione pꝛima. Ipſe potentie nude non dicumur libe re foꝛmialiter.ſed ſolum vt ſtant ſub actu deli berationis tunc nominantur liberum arbitri um diceres ſequeretur ꝙ liberum arbirrium non eſt vna potentia ſimplex. dicenduʒ ꝙ ve rum eſt vt dicit lanctus thomas eadem diſti⸗
ctione ⁊0 articulo ad tertiam rationem. ꝙ li⸗
berum arbitrium dicitur facultas rationis ⁊ volumatis.nõ quia vtrunq; eſſentialiter cò
pꝛehendat: ſed virtualiter. Et ſic liberum ar
itriũ non eſt vna res vnitate ſimplicitatis ß vnitate aggregationis Acd foꝛmam argu mentidicoꝙ minoꝛeſt falſa. quia ſicut volun
tas eſt libera:ſic? intellectus. non quides foꝛ
„
maliter ſed virtualiter. quia eſt pꝛincipiuʒ to
tius libertatis ⁊ ne mirum quia cuʒ liberta conſurgat ex immaterialirate potentie ⁊ itel⸗ ſectus vel immaterialioꝛ vel?que immateria lis ſit ſicut ipſa voluntgs erit liberioꝛ vel ita liber ſicut voluntas. Zd pbationem cum dicis cꝙ inellectus poteſt cogi. quia non po⸗
2

Queſtio
teſt diſſentire pꝛimis pꝛincipijs. Bico ꝙ volũ ras e tiam poteſt cogi.quia nõ poteſt reſpice re vltimum finem clare⁊ in particulari ſibi oſtenſum ſtante dictamine itellectus ꝙ ip̃m diligat:tũe neceſſario diligit ipſum nec pot habere còtrariũ actum nec contradictoꝛiuʒ ideſt nec poteſt nolle nec nõ velle. Et ſi poſ⸗ ſet pꝛo tunc nonvelle hoc non eſſet perfecti onis ſed imperfectionis poſſe tarere videli licet maxima perfectione ſibi poſſibili.ſicut poſſe pcccare nihil pfectionis dicit ſed poti? eſt quid imperfectionis. onfirmat᷑.quia ſi poſſe non velle argueret perfectionẽ volun tatis. deus non haberet perfectam volunta⸗ tem.quia non poteſt velle ſeipſum ⁊ ſic nò vi deo quomodo ex hoc poteſt argui nobilitas voluntatis. Iteʒ admiroꝛ de aduerſarijs qui dicunt ꝙ intellectus ⁊ voluntas ſunt idem eſ ſentialiter ⁊ ſolũ differunt per reſpectus quo modo poſſint ſaluari ꝙ vna ſit perfectioꝛ a⸗ lia potentia.quia cum perfectio vel imperfe- ctio non attendatur Fm reſpectus ſed ſolum ßm abſoluta.ſi igitur potentie ſunt idem abſo urum qudmodo erit vna perfectioꝛ aliaquia relatio km eos non dicit perfectionem ſimpli citer. Veritur quinquageſimoſexto vtrũ ea dem foꝛma poſſit eſſe intenſa⁊ remiſſa Se iſta queſtione eſt duplex opinio. Pꝛi⸗ ma opinio eſt. M foꝛma intenſa ⁊ remiſanõ ſunteadem foꝛma numero. quod pꝛobant pᷣ⸗ mo ſic. Agens intendens foꝛmãam aut impꝛi mit aliquid diuerſum a pꝛecedente aut non. Sinõ:ſic nulla variatio ẽ i itẽſide qð ẽ ð ſefůñ Siſic. igitur foꝛma intenſa eſt diuerſa a pꝛe⸗
cedente remiſſa. Ex hoc etiam ſequitur ꝙ illa
remiſſa coꝛꝛumpitur. quia due foꝛme eiuſdeʒ ſpeciei non poſſunt eſſe ſimul in eodem ſubie cto. Si dicatur ꝙ ſint ibi diuerſi gradus licet ſit eadeʒ foꝛma. Nontra illi gradus aut ſũt idem cum eſſentia foꝛme:aut non. Si non. igi tur mutatio fʒ illos gradus non eſt mutgtio ßᷣm illam foꝛmam.ſiſic. igitur ponere diuer- ſos gradus eſt ponere diuerſas foꝛmas.⁊ ſic adhuc ſtat ꝙ intẽſũ ⁊ remiſſũ dr̃nt aliq modo reatr numero ſæſic. Gi itẽſũ hʒ plꝰq; remiſ ſum:aut hoc eſt ſuccedente foꝛma foꝛme. aut manente eadem foꝛma. Si pꝛimo modo ha⸗ bet pꝛopoſitum ſcilicet ꝙ intenſum ⁊ remiſſũj dim runt numero. Piæꝰmodo.tunc nulla eſt ibi varieras. ¶ Tertio ſic. hoꝛma remiſſa ſire manet intenſqaut remanet in ea ſicut in pꝛo⸗ pꝛia foꝛma.aut non. Si ſic. non manet virtu⸗ aliter in intenſa.quod eſt contra me. Siautẽ non manet in pꝛopꝛia foꝛma.igitur differt re
aliter a foꝛma intenſa in qua nõ manet hn ꝓ⸗ pꝛiam foꝛmam.¶ onfirmatur quod manet in aliquo virtualiter differt realiter ab co.ſed ßᷣm te foꝛma remiſſa manet virtugliter in imẽ ſa. igitur differt realiter ab ea. ¶Muarto ſic quia frigidum remittens calidũ aut aliqd im pꝛimit aut non. Bi ſic. non impꝛimit nilicalo rem remiſſuʒ ⁊ ſic due foꝛme eſſent ſimul. Si nò igitur agens remittens nihil agit. Sidi⸗ catur ꝙ caloꝛem remittit impediẽdo actibeʒ conſeruamis. ¶ ontraquia tunc frigidum deberet poni iuxta conſeruans quod dicitur impediri per frigidum ⁊ non iuxta calidum
Muinio ſic. in omni motu obheitur termi nus a quo:ſed in motu intenſionis terminus a quo eſt foꝛma remiſſa.igitur ĩtali motu foꝛ ma remiſſa obijcitur ⁊ per conſequens non manet eadem cum intenſa. Sidicatur ꝙ foꝛ-
ma remiſſa non eſt per ſe terminus ſed pꝛiua
tio maioꝛis gradus qui non manet. ¶ Con⸗ tra quia termini motus ſunt poſitiui Nuia ßᷣm philoſophi quinto phiſicoꝛuʒ motus eſt de ſubiecto in fubiectum ideſt abaffirmato in affirmatum:ſed pꝛiugrio non dicit aliquid po ſitiuũ.igitur pꝛeter pꝛiuationem opoꝛtet po⸗ nere aliquid poſitiuum quod ſit terminus a
quo ipſius motus inrenlionis qui obicitur: ſed hoc non poteſt cſſe niſi foꝛma remiſſa.igi⸗ tur ⁊. Et ſic vult iſta opinio ꝙ foꝛma itenſaꝛ remiſſa differunt realiter numero.¶ Ellia o⸗ pinio eſt ſcotiſtarumꝙ foꝛma intenla ⁊ remif ſa ſunt egdem foꝛma km eſſentiam ⁊ foꝛmali⸗ ter:ſed ſolum ditferunt modaliter. quia ditfe⸗ runt ᷣm diſtinctos gradus qui gradus ſunt modi intrinſeci. quia aduenientes foꝛme uon
vgriãt rationẽ foꝛmaleʒ foꝛme:vel recedẽtes
abea non variatur ratio foꝛmalis foꝛme. Et
ſi dicunt ꝙ rationes pꝛecedentis opinionis
pꝛobant etficaciter ꝙ foꝛma remiſſa non eſt
foꝛma intenſa modaliter ⁊ ex naturg reitlicet
bene ſit idem eſſentialiter ⁊ realiter. Ter-
tia opinio eſtthomiſtaruʒ que conſiſtit in du abus concluſionibus.]ꝛima concluſio.foꝛ⸗
ma intenſan remiſſa non differunt regliter. ꝓ batur. Muia ſi foꝛma intenſa ⁊ remiſſa differ
rent realiter ſequeretur ꝙ tot eſſent diuerſe
foꝛme in alteratione quot ſunt differentie m magis ⁊ minus:ſed ibi ſunt infinite differen⸗ tie km magis ⁊ minus.igi᷑⁊c̃. Qaioꝛ patet
quia magis ⁊ minus ſe habent ſicut intenſuʒ
⁊remiſſum. AMinoꝛ pꝛobatur.quia tot ſunt ibi differentie hm magis ⁊ minus quot nune poſſunt ibi accipi in tempoꝛe alteratiõis: ſed in tempoꝛe alterationis non eſtdare duo in
quibus mobile equaliter intenſe ſit alteraius
——
—— * E.
*
₰—
—— —
1
W
S8 22
W S

ſed in quolibet tempoꝛe poſſunt accipi infini ta nunc igitur in quolibet tempoꝛe foꝛma va riatur intinicies hᷣm magis ⁊ minus.⁊ ſic vel ille ſoꝛme manent ſimul vel non ſed vna gene rata alia coꝛꝛumpitur. Si manent ſimul.igi⸗ tur infinite foꝛme etiaʒ vnius rationis eſſent in eodem ſubiecto. quod eſt falſum. igitur foꝛ ma remiſſa obicitur adueniente intenſa: aut ergo obicitur in tempoæ.· aut in nunc. Si in tempoꝛe· igitur in tempoꝛe alterationis pꝛe⸗ cedenti pꝛecedens foꝛma remiſſa permanſit cum fonna intenſa que per alterationem ac⸗ quiſita eſl.⁊ per conſeqnens cecidit in eandè eſſentiam cum foꝛma acquiſita per alteratio⸗ nem. quia due foꝛme ſolum numero ditferen tes non poſſunt eſſe in eodem ſubiecto. Sidi cas ꝙ in inſtanti.tunc ſequitur eadem ratio⸗ ne ꝙ foꝛma intenſa erit acquiſita in inſtanti: ſed boc eſi falſum. quia tunc alteratio nõ eſſʒ continua nec alteratio eſſet motus. quia om⸗ ßis motus fit in tempoꝛe.ſequitur igitur ꝙi⸗ oſſibile eſt foꝛmam intenſam remiſſam dit erre realiter. ſfeſpondebis foꝛtaſſis ꝙ li⸗ cet in alteratiote ſint diuerſe foꝛme differen⸗ tes ſᷣm differentiam intenli? remiſſi tamen ſunt iꝗqem commutate. ſ Contra pꝛimo ſic. Siilli foꝛme ſunt idem continuitate cuʒ vnů continuitate ſit vnum numero. igitur foꝛma ſnenſa⁊ remiſſa ſunt vnuʒ numero quod eſt contra. ¶¶ Becundo illam continuitatem ille foꝛme vnde habent. aut ab vnitate numerali foꝛme:aut ab vnitate ſubiecti: auta continui tate tempoꝛis · Bidicas pꝛimũ igitur eadem eñ ſoꝛma intenſa ⁊ remiſſ Si 2. quia tunc omniaque eſſent i eodem ſubiecto eſſent vnũ continuitate. quod eſt falſum. Bi tertius cuʒ in tempoꝛe continuo contingant eſſe motus oppoſiti conſequenter ſe habentes ſequere⸗ turꝙ motus oppoſiti eſſent idem numero. Fliter relpondetur ꝙ in vna alteratione ſunt non eſt inconueniens eſſe infinitas foꝛ⸗ maſin potentijs in potentia licet non in actu ſicut in eonitinuo ſunt infinite diuiſiones in otentia. Contra.quero quomodo accipis bieſſe in potentia: aut ſicut materiaeſt in po
tentlaad foꝛmam ſicur dicimus aquam frigi⸗ dameſſe in potentia ad caloꝛem: vel accipis eſſe in potentia in aliquo ſicut partes conti:
nui ſũt i toto. Mon pꝛimo md. quia tunc ilõ
quod calefieret dum calefieret nihil haberet de caloꝛe. necæmodo quia partes ſũt actua⸗ liter in toto ⁊ faciunt vnum numero cum to⸗ to cumquelibet pars habeat foꝛmam totius foꝛmaluer perficientem ſe. Et ſic ſunt vnum totum continuum ⁊ vna foꝛma fluens: ⁊ non
plures realiter diſtincte. Becundo ſic ar⸗ guo pꝛincipaliter. Auia ßᷣni philoſophuz ſe xto phiſicoꝛum ad vnitateʒ motus requirũ⸗ tur tria.ſcilicet ſubieetum vnum:foꝛma vna ⁊tempus vnuʒ. Si igitur foꝛma intenſa? re miſſa differrent realiter ſequeret᷑ ꝙ nulla al⸗ teratio eſſet vna numero · Biceres ad hoc ꝙlicet foꝛme intenſe ⁊ remiſſe ſint plures nu meroꝛtamen earum ſucceſſio eſt vna⁊ conti- nuax inge motus habet vnitatem? continui tatem ¶Contra quia iſta ſucceſſio· aut eſt ip ſemet morus. tunc eadeʒ eſt queſtio de ea ſi cut de motu:aut eſt paſſio morus.une non dat vnitatem foꝛmalem ipſi motui.ſed potiꝰ motus ſue paſſioni. igitur ⁊c. ¶ ertio ſic. ſi non eſſet latitudo eſſentie in vna ⁊ cadẽ foꝛ ma in numero km intenſum ⁊ remiſſum ſeq̃⸗ retur ꝙ quelibet alteratio vna numero eſſet acceptio alicuiuſ indiuiſibilis numero:ſed ac ceptio alicuius indiuiſibilis eſt inſtantane igitur quolibet alteratio eſſet inſtantanea. qð eſtfalſum. ¶Muarto ſic. Terminꝰintrinle⸗ cus aiterationis eſt idem numeroctmmot alterationis. patet quia alias non eſſet intrin ſecus. ſed foꝛna intenſa eſtterminus intrin⸗ ſecus motus vnius numero pꝛocedentis de foꝛma remiſſa ad intenſam. igitur fonngiten ſaeſt eadem numero cum foꝛma remiſſa. Muintoſic. uando fit de remiſſo calido intenſe calidum. aut illa eadem foꝛma que pꝛi us fuit remiſſa eſt iaʒ intenſa.aut non · Siſic Mabetur pꝛopoſitum. Sinon · igitur foꝛ⸗ maque pꝛius fuit remiſſa non intenditur. WBertoſic. in motu augumenti naturalis · pꝛecedens quantitas nõ conumpitur· igitur nec in motu intenſionis qualitatis pꝛecẽdeni qualitas conumpitur. Konſequentia patei: per ſimile. Mꝛobo antecedens Pꝛimo. quia naturaliter toꝛrupris omnibus accidenti uſ ſubſtantie coꝛpoꝛalis coꝛꝛumpitur xipſa ſub ſtantia. Sed in augmento naturali ſubſtan⸗ tie coꝛpoꝛalis coꝛumpuntur omnia accidn⸗ tia ſi ipſa quantitas conumpatur: cum ſit omnium aliarum fundamentum· ſcilicet? co ſoꝛis ⁊ figure ⁊ qualitatum mixtaru· ⁊er ſiquantitas piecedens coꝛumpatur conum petur ⁊ ipſa ſubſtantia⁊ per conſequens nð erit idem indiuiduum augmentatum. imno non erit vnum augmẽtuʒ · quod eſt oino ipol ſibile. Secundo ſic ideʒ antecedens ꝛo batur. Quia ſicut ex non quanio non fit qu tum ita ex minoꝛiquod additur non fit maiu niſi remaneat quantitas pꝛeexiſtens ſed ið ex quo addito in viuentibus fit augmentum
eſt minus ipſo vt apparet igit nunquaʒ facẽt

maius niſi quantitas pꝛecedens remaneret. Septimo ſic. Aut eadem foꝛmaque inten
ditur manet ᷣm ſuam realitatem: ⁊ ſic habet pꝛopoſitum:aut coꝛꝛumpitur.⁊ tunc non in⸗ tenditur:quod enim intenditur eſt. Wiceres ꝙ foꝛma dicitur intendi quia ſubiectunma- nens fit de minus tali magis tale. ¶ Contra
ſubiectum non dlcitur intendi ſed foꝛma vnð
ſubiectum fit magis tale ratioue foꝛme
Se cunda concluſio.foꝛma itenſa ⁊ remiſ- ſa non ditferunt ex natura rei modaliter ſi⸗ cut iam tenent ſcotiſte.licet anthoniꝰ andree in methaphiſica gemetha.q̃ſtione ⁊aliũ ha bet modum dicendi: quem neq; ipſe neq; ſe⸗ quaces ſui intelligunt. Tum quia quecun differunt ex natura rei differũt realiter:quia
2eter operationem intellectus.vt pꝛobatu
fuit ſuper poꝛphirio. Tuʒ ⁊quia poncredi⸗
ſtinctionem modalem eſſe aliam a diſtinctio⸗
ne foꝛmali eſt vna mera fictio·qʒ ſi diſtinguã tur realiras ⁊ exiſtentia:opoꝛtet ꝙ diſtinguã tur foꝛmaliter vt eadem queſtione pꝛobatum eſt contra opinionem franciſci. Tum tertio quia ſequeretur ꝙ vel eſſent infiniti modi in⸗ trinſeci in eadem foꝛma:velꝙ motus non eẽt vnus vnitate continuitatis ſicut deductũ eſt
in pꝛima concluſione contra pꝛimam opinio
nem.quoꝛum vtrũq; eſt falſuʒ. Concludo igi turꝙ foꝛma itenſa ⁊ remiſſa ſunt vna foꝛma
numero eſſentialiter foꝛmaliter ⁊ modaliter
⁊ quõcunq; velis pꝛeter opus intellectus. Wubitatur hic. Mualiter tamen intenſuʒ
⁊ remiſſum fiunt vna foꝛma numero. Ad iſtð
dubium reſpondet herpheus quodlibeto ⁊
queſtione iʒ. ꝙ intenſum ⁊ remiſſumſic fiunt
vna foꝛma itaꝙ pꝛius accepto remanente qð
ſuperuenit cedat in vnitatem cum co ſicut in
eoquod nutritur materia tota pꝛecedẽte ma
nente illa que ſuperuenit cedit in vnitateʒ cũ pꝛecedente.Muod pꝛobatur ſic. quia non vi detur quare ſecundus gradus ſit intenſioꝛ q;
pꝛimus.⁊ tertius intenſioꝛ q; ſecundus ſi pꝛe
cedens expellatur quando ſequens introdu
eitur non fit extenſius ex expulſione pꝛecedẽ tis:ficut nec mobile maius maioꝛatur ex hoc
ꝙ expellit mobile minus de aliquo loco. opoꝛ
tet igitur ꝙ ex hoc tertius gradus ſit intenſi
oꝛ ⁊quia additur aliquid ſecũdo quod cadit in identitatem numeralem cumipſo⁊ſic intẽ
ſin? remiſſum ditferunt ſicut habens ipluʒ
⁊cum hoe plus.non tamen ſᷣm partes ſigna biles ita cꝙ vna poſſet ſignanter diſtingui ab alia:ſed ſicnt torum pertoctionale compꝛehẽ⸗ dens aliqua non ſicut partes ſiqnabiles. Be hoc ponit duo excmpla pꝛimuʒ exein
Queſtio
plum de conuerſione materie nutrimenti in nutritum vbi materia adueniens cadit in idẽ titatem numeralem cum pꝛecedenti materia nec ſignãter poteſt diſtingui a pꝛecedentima teria. ¶ Scundum quando pellis efficitur maioꝛ per extenſioneʒ maioꝛitas adueniens non poteſt diſtingui a pꝛecedenti⁊ idemeſtſi
hoc fiat per rarefactionem.quia quando coꝛ⸗
pus rarefactum fit maius maioziras non po teſt diſtingui hᷣm quantitatem.¶ Ad ratides alterius opinionis reſpondeo ad pꝛimamdi- cendũ ꝙ impꝛimcre diuerſũ a pꝛecedẽtepᷣtdu pliciter itelligi.vnoꝙ faciat diſtictã foꝛmãa
pꝛecedente:itaꝙ; in nullo modo ſi eadeʒ cuʒ
pꝛecedẽte. Et iſio modo non impꝛimit diuer
ſinn a pꝛecedente. Alio modo poreſt accipii⸗
pꝛimere diuerſuma pꝛecedente ideſt facerep
cedens perſectius ⁊ ſic facit diuerſuma pꝛe⸗
cedente modo quo idẽ magis perfectum dif⸗ ſert a ſeipſo minus perfecto. Si autẽ fiat vis in nomine impꝛeſſionis poteſt diciꝙ non im⸗ pꝛimit de nouo:ſed impꝛeſſuʒ perficit. Siob
heiatur quia variatio que eſt in ipſo motu in⸗ tenſionis: aut eſt in ipſa foꝛma. aur in aliquo
alio· Si in ipſa foꝛma.igitur ibi ſunt plures foꝛme. quia variatio vt videtur non eſt niſiin ter diuerſa. dico ꝙ variatio eſt in ipſa foꝛma.
Et quando infers. igitur ſunt plures foꝛme
connittitur fallacia conſequenris a pluribꝰ cauſis variatis ad vnaʒ quia iſta variatio po
teſt eſſe. vel quia ſi unt plures. velquia foꝛma vna eſt maius vel minus habita perfecte. Et
reſpõſio que ibi datur eſt bona. Acd impꝛoba
tionem dico. ꝙ illi gradus ſunt idem cum foꝛ
ma:⁊ꝙ gradus intenſus differt a remiſſo ſi⸗
cut includens ipſum.⁊ cum hoc plus: ſed nõ
m partes ſignabiles codem modo ſicut de foꝛma intenſa ⁊ remiſſa. ⁊ ſic intenſuʒ ⁊ remiſ
ſum diiferunt aliquo modo realiter. non ſicut diuerſe foꝛme numero:ſed ſicut eadem eſſen
tia acceptacum pꝛiuatione maioꝛis perfectio
nis a ſeipſa quomodo differum foꝛma inten⸗ ſa?⁊ remiſſa acceptacum incluſione maioꝛis perfectionis. ¶ Acd ſecundum dicendumꝙꝙ
intenſum habet plus manente eadem foꝛma: ⁊tamen eſt ibi variatio. quia non ſolum po⸗ teſt eſſe variatio ᷣm ſuſceptioneʒ foꝛme poſt foꝛmam ſed etiam hm ꝙ eadem foꝛma poreſt
eſſe maius ⁊ minus perfecta habita. vnde eti am eſt ibi fallatia cdſequentis interimendop poſitionem habentem plures cauſas verita tis ex vna cauſa. Acd tertiam dicenqdumꝙ oꝛma remiſſa manet itenſa in ꝓpafõ̃ꝛ quan⸗ num ad eſſentiam fᷣm maioꝛem tamen perke⸗ etionem. Et quando dicitur. igitur remiſſim

nõhtinetur dirtualiter in intenſo. Bicen⸗ cendũ.ꝙ aliquid contineri in alio virtuali ter poreſt contingere tripliciter. vno modo ßʒ cauſalit atem etfectiuaʒ. Alio modo ſicut
diſpoſitio materie tranſeuntis. aliquo mo-
do virtualiter continetur in effectu ſicut mi xribilia in mixio: quod generat᷑ ex mixtibi- ſibus ſicut ex materia tranſeunte. Ter⸗ tio modo bʒ continentiaʒ foꝛmalem ſicut ve
getatiuum continet᷑ in ſenſitiuo. MModo i inque pꝛimo ⁊ ſecundo modo continenrur irtuaiter in aliquo opoꝛteꝙ dirferãt rea
luerenon tertio modo.? iſto modo contine rmilſum in intenſo:licet non ſit omni⸗
.
ur remilſum— no ſimile. qui in diuerſis vegetatiuuʒ ⁊ ſen ſitiuuni difforunt ſpeciq auteʒ gradus non
ſed nũeraliter ſolum Acd confirmgtionẽ paterex diero quia aſſumit falſuʒ. CAdc̃r ndicenduʒcfrigiduʒ remittens caliduʒ
non inpꝛimit qiquid in ipſumcalidum. ſed
diminuit caloꝛem inpediendo actionem ip ſins cõnleruamis fiklcc ſequitur ex hoc ꝙ nihilagat:nam aget ſic accipitur large. nec
opoꝛet ꝙ tale frigidum ponatur iuxta con
ſeruãns agens:quia non ſolu aliquod agẽſ poteſt impedire actioneʒ alterius agẽtis re mouẽdo virtuteʒ getiuã eiu s vel debilitãdo ſed etiaʒ ex parte ſubiecti in quod agit ipedi endo ne habeat perfectũ dominiuʒ ſupꝛa ip ſum vel inrroducenduʒ foꝛmaʒ de nouo.
ſfd quartam dicenduʒ ꝙin motu inten ⸗
onis terminus a quo qui obicitur eſt pꝛi⸗ natio maioꝛis perfectionis quẽ non manet facta foꝛma intenſa⁊ non eſtipᷣa eſſemia foꝛ
ne que manet in termino ·— Acd auctoꝛita. tem philoſophi dico ꝙᷓ intendit dicere ꝙ nõ
eſt de ratione motus ꝙ incipiat a pꝛiuatiõe pura ſicut a materia pꝛimna vel terminetur
ad eaʒ ſicur facit generatio coꝛruptio. Mã eneratio incipit a non eſſe rei fimpliciter: coꝛruptio terminatur. ei foꝛte iqeo. quia
in vtroq; termino motui ſubijcitur aliquod ens actu non in mutarionibus. vnde omnis morus eſta non tali ad tale. quia pꝛopoſitio philofo hi haber duas cauſas veritatis vt dictuʒeſt. Aliter reſpondetur ⁊ me iocꝙfoꝛ⸗
maremiſſa eſt terminuß a quo non fʒꝙ ſoꝛ
maſed bʒ qꝙiperfecta ⁊ remiſa. Et ideo nð
opoꝛtet ꝙ ipia foĩa expellatur ſed ſolũꝙ ei vemiſſio ⁊ iperfectio excludaturvndeimo turemiſtionis ipſa foꝛa remiſſa eſt termin ad queʒ non bz le ſed inquantum nemiſſaa non opoꝛtet vniuerſaliter ꝙ remittens inq;
tuʒremitiens zliquid poſitiue agat ſicut pa
.
tetin lumine quod remittitur per ſolaʒ ier
poſitioneʒ nubis inter ſoleʒ⁊ terraʒ ⁊ tamẽ nihil agit in terraʒ quo remittatur lux: ſed ſolum ſubtrahit actioneʒ vel moduʒ actiõiſ puta imediarionem agenris vel debitam di patientis:puta dyaphaneitatem Verit᷑ quinquageſimoſeptimo. v trum fonne contrarie ad inuicem actiue ⁊ paſſiue poſſunt ſimuleſſe ĩ rdcem ſubiecto. AWe iſta queſtione eſtdu⸗ plex opinio. Mꝛima opinio Bregoꝛh de q⸗ ſimino Occaʒ Adam⁊ petri aurẽoli.ꝙ foꝛ ne contrarie in nullo gradu poſſunt eſſe ſi mul nec in intenſo nec in remiſſo. Pꝛoba⸗ tur hec opinio pꝛimo ſic. uia phioſophꝰ decimo methaphiſice arguit. Bi contrgria cẽntſi tũc ʒdictoꝛia eẽnt ſit. vñ diẽ ſie Mm aůt ipoſſibile ẽ contradictionem ſimul eſſe veram de eodem ꝙ nec contraria ſimulin⸗
eſſe contingit eidem. Et mor infert pꝛoba⸗
tionem. Muia vt dicit vnum contrarioꝛum eſt pꝛiuatio alterius. quod non eſt intelligẽ dumeſſentialiter cum vtrunc; ſi ens. ſʒ ac⸗ cidenter ⁊ illatiue. Nam ad poſitioneʒ vni us ſequitur negatio alterius circa idem 6 iectum. Et hoc ideo. quia eſſentia vnius in⸗ compoſſibilis eſt eſſentia alterius in eodeʒ ubiecto. Megatio autem circa determina⸗ tum ſubiectum eſt pꝛiuatio decimo metha· phiſice. Si igitur in eodem ſimul ſunt con⸗
traria. verbi gratia. albedo ⁊ nigredo ſequi-
tur in hoc ſubiecto eſt albedo. igitur in hoc ſubiecto non eſt nigredo.⁊ econuerſo· ⁊ vl⸗
tra.igitur in hoc ſůbiecto eſt albedo· ⁊ ĩhoc ſubiecto non eſt albedo: que ſunt contradi-
ctoꝛia.¶ Secundo ſic. Siqualitates nò ſe compatiũtur in gradibus intenſis. igit᷑ nec in remiſſis. quia junt eiuſdem rationis ſpe⸗ cifice. eonſequenria pꝛobarur· Muia illa re⸗
pugnanria que eſt inter contraria ᷣm gra⸗
qus imenſos:aut eſt foꝛmalis aut virtualis Iifoꝛmalis habetur pꝛopoſitum. quiã růc
in omnibus gradibus eſt repus nantia. Bi
virtualis· hoc non poteſt eſſe. Quia iſtapo ſitio ponit ꝙ magnus gradus non intenſiſ⸗ ſimus vnius contrarij ſtabit bene cum par uo alterius? Et tamen ſi eſſet virtualis re pugnanria in cauſa quare gradus intenſi non compatiuntur ſe· multo foꝛtius ma gn*
„
gradus vnius contrarhcompateretur ſe⸗ um paruum alterius.
Et hec ratio potiſ⸗
Iupro de ſimul compati in eſſe permã ſiuo.
Tertioſic. Si caloꝛ ⁊ frigus ſi mul ſint in gradibꝰ remiſſis ĩ eoð ſbo aceqᷓ
to.iliud eritfimul calidum? frigidum licet

nõ in ſummo:quia quelibʒ foꝛma denomina bit. ſed hoc ẽ impoſſibile:qui tunc eẽt cali- ↄtradictoria veriticari de eoð. Itẽ tũc odi- um deii gradu remiſſo ſtabit ſiniul cuʒ dile⸗ ctide dei. tẽ tunc duricies ⁊ mollicies poſ ſunt eẽ ſimul.⁊ iqẽ erit durũ?⁊ molle.. tem erroꝛ ⁊ ſciẽtia poſſũt ſtare ſimul. Itẽ ſeque⸗ retur ꝙ due foꝛme ſubſtantiales poſſet eẽ in cadẽ materia ſcilicet foꝛma lapidis ⁊ foꝛma palce:cum nõ videãtur plus incõᷣpoſſibiles q; cõtrarie. Alie ratides adducunt᷑ que oẽs
ene reducũtur ad has tres. Hlia eſt opio doctoꝛis ſãcti.ꝙ cõtraria hmeſſe remiſſum poſſũt eiſe i eodẽ ſubiecto. non auteʒ ᷣmeẽi tenſum.vnde in qoibus de veritate queſtiõe vii articulo xiije. Sciendũ inquit ꝙ foĩa⸗ rum quedã ſũt vnius generis:qͥdam diuer⸗ ſoꝛum.Foꝛme quidè que ſunt diuerſoꝛũ ge
dũ ⁊ nòd i ⁊ non frigidum. qðẽ
nerumn diuerſas potentias reſpiciunt: cum
vnitas generis ex vnitate potentie ſiue ma terie pꝛocedat ᷣm philoſophum.vnde poſ⸗ ſibile eſt dem ſubiectum ſimul perfici diuer ſis foꝛmis diuerſoꝛum generum: quia tunc vna potẽtia non determiabitur ad diuerſoſ actus ſed diuerſe.ſicut ſi aliquod coꝛpus eſt ſimul album ⁊ dulce albedo ineſt ei ᷣmꝙ pꝑti cipat de natura dyaphani: dulcedo gůt
naturam humidi. Foꝛme vero que ſũt vni⸗ generis nec vnam potentiam reſpiciunt:ſi ue ſint contrarie vt albedo ⁊ nigredo:ſiue ñ vttriangulus ⁊ quadratum.ſoc modo igi tur foꝛme in ſubiecto tripliciter eſſe dicũtur vno modo in potẽtia tantum ⁊ ſic ſunt ſimt quia vna potentia eſt contrariarum ⁊ diuer
ſarũ foꝛmarum vnius generis. Alio modo
ßmꝙ ſunt in actu imperfecto⁊ cum ſunt in fieri. ⁊ ſic etiam ſimul eſſe poſſunt: vt patet: cum aliquis dealbatur tunc enim toro deal⸗ bationis tempoꝛe albedo eſt vt i fieri: nigre do vero vt ĩ coꝛrumpi. Tertio modo vt in actu perfecto vt ců iq eit albedo in termi no perfectionis ⁊ dealbationis et ſic impof ſibiie eſt duas foꝛmas vnius generis eẽſiri eadem potẽtia.opoꝛtet eni eandem potenti am ad diuerſos actus terminari: quodẽ im
oſſibile.ſicut⁊ vnam lineam ad diuerſa pũ cta. hec ille.// hec opinio pꝛobatur pꝛimo ſic. Lonſtat quando agenſagit in ſubiectuʒ habens foꝛmam contrariam non ſubito in⸗ troducit totamfoꝛmam intenſiue.ſʒ in tem⸗ poꝛe ⁊ partem poſt parteʒ. Ex hoc ſic. Aut ergo hoc fit ex incompoſſibilitate partium
foꝛme.⁊ hoc non.quia omnes ſunt eiuſdem
rationis ⁊ nate componere vnam foꝛmam
Queſtio
perfectioꝛem. Aur ex inſufficientia agentis
⁊ hoc non. Tum quia agens naturale in ſu
ſceptiuo diſpoſito poteſi ſimul inducere ef fectum ſuc actiuitati pꝛopoꝛtionatuʒ niſi ali quid obſtet. Tum quia hoc tollitur ponẽdo ſufficientiſſimum. Aut tertio hoc pꝛoue⸗ nit ex eo ꝙ ſubiectum non poteſt eas reci⸗
pere.⁊ hoc non. quia in fine omnes partes foꝛme ſunt:Eut quarto pꝛopter qualitates et diſpoſitiones contrarias in paſſo repu⸗ gnantes foꝛme inducende: ⁊ habetur pꝛo⸗ poſitũ. quia ſimul cuʒ foꝛma imperfecta in⸗ troducta eſt foꝛma ↄtraria pꝛioꝛ repugnãs foꝛme itroducẽde.⁊ ſic ſůt ſimul comrariai foꝛmis remiſſis. Secundo ſic. Mmne il⸗ lud quod ſtat cuni motu ad aliquam foꝛmaʒ
ſtat ſimul cum eſſe remiſſo illius foꝛme: ptʒ
iſtaquia in motu quifit m inas foꝛmã
4 m fit motuſhʒ eſſe iperfectũ quod ſeper perficitur. Idem talis motus nò eſt niſi foꝛma fluens ⁊ incõ⸗
foꝛma introducenda ᷣm quam
plera vt dicitur tertio phiſicoꝝ Sedfoꝛma chtraria ex qua ſubiectũ mutat᷑ ſtat cuʒmo tu. quia ipſu ẽ cã ſuſceptiõis motus pꝛedicti ßʒ comentatoꝛẽ ꝓphiſicoꝛũ dicẽteʒ ꝙcuuſa
ſucceſſionis in motu ẽ reſiſtẽtia.ĩ motu aũt ad foꝛmã nõ põt eẽ reſiſtẽtia niſi ratõe foꝛme còtrarie exiſientis in ſubiecto.igit᷑ ⁊c̃. ſic. oſtat ꝙ ĩ mixto manẽt q̃litates eleine⸗ toꝛũ remiſſe alioquin nõ gliter diſpõeretur materia ad foꝛmã mixti qᷓ; ad foꝛmã elemẽti
igit᷑ cũ quelibet pars mixti ſit mixta. ⁊ qua litates elemẽtoꝛuʒ ſint cõtrarie ſequit᷑ ꝙ in eadẽ pte mateyie ſint qualitates cõtrarie in eſſe remiſſo. Muarto ſic. Si ſint aliq̃ agẽ tia ↄtraria apta agere mutuo appꝛoxiatãi diſpne ðᷣbita ad agẽdũ⁊ patiẽdũ:⁊ iter iſta ſit mediuʒ aer·⁊ ſint illa agẽtia calidũ ⁊ frigi dũ ſub talibꝰ gradibꝰ ꝙ vtrunq; poſſit aget
in reliquũ ꝑ taie madiũ quod totũ ẽ poſſibi⸗
le·tũc cuʒ diſtans nõ poſſit agere i diſtãs ni ſi agendo in medium. vt patet ſecũdo ðᷣ aia ⁊ vtrũq; iſtoꝝ agat in reliquũ ſeꝗt᷑ ꝙ xtrũq; agat ĩ mediũ.⁊ tamẽ cũ actiðes ſint cõtrarit iliud mediũ ſił᷑ totũ mouebit᷑ motibus gon· trarijs. ⁊ per conſequens motuſcõtrarhſũt ſimui ⁊ in eodeʒ.igit᷑ ⁊ foꝛme ↄtrarie perma nentes erunt ſinul in eodem⁊ non imeſſe intenſum. igitur ſm eſſe remiſſum. Mul to ſic. MMotus ſurſum ⁊ deoꝛſů ſůt cõtrari ve phiſicoꝝ. ſed iſti pht ſireẽ.igi᷑ꝛc. Mioꝛ pbatur · quia ſi lancea moueat ſurſt muf ea moueat ſuper lãcea deoꝛſũ motu ꝓpoi ia muſca mouebit ſurſũ ⁊ ðᷣoꝛſů. Ide pot ꝓ bari de anima humanaque ʒpaccidens iñ
im m q ninndꝛ mnm un nürguun

realit ⁊ dere poteſt moneri ſurſũ ⁊ deoꝛſuʒ ſicut ſi aliquis mãus coniunctas ſepararet eleuãdo vnqm ſurſuʒ ⁊ aliam depꝛimendo deoꝛſum. ¶ Bextoſic. Bi cõtraria nõ poſ⸗
ſent naturaliter eidem ſimul ineẽ ſequere᷑
quando ſubiectũ aliquod trãſmutaretur continue de vna foꝛma cõtraris in aliaʒ foꝛ⸗ mam coꝛrũpẽda haberet vltimũ inſtãs ſui es vel foꝛma generòda haberet pꝛimum in⸗ ſtãs ſui eẽ. ſed hoc ẽ falſũ ⁊ ↄtra philoſophũ yiꝰ phiſicoꝝ igitur xc.ↄſequẽtia ptʒ.nã in⸗ ſans copulans rotũ tempus in qᷓſubiectũ ẽ fub foꝛma expellendax totuʒ in quo ẽ ſub
iꝛmn generãda yel etiã vltimuʒ pꝛeceden⸗ tis ⁊ pꝛimũ ſequentis.totũ eni tempus hoc ⁊ toꝛů illud totaliter ſe exeludũt ſi cõtraria nð ponãtur ſimul. Itẽ nullũ medium eſt in ter illà·alias ſubiectũ per aliquod rẽpus ca
reret vtraq; foma: perchſequẽs idẽ iſtans chpulat vtrunq;: ſed cõleluẽs eſt falſũ qᷓ;tů
a pmam partem: vtpatẽt viꝰ phiſicoꝛum.
un ad ſecundam. quia aliaſ eſſet dare pꝛimã part motus: vel pꝛimum
niufatũ eſſe. que ſunt inconuenientia. igitur
æk. Ttirma quia ſicut in motu vniuerſali
n eidare binã rewiſſioneʒ foꝛme obieiede ſi non eſt dare bman generatiòem foꝛmeĩ
ducende. ¶ Feptio fic. Agens naturale ñ
remittit vnã— niſicaulando aliqͥd im⸗ poſſibile illifoꝛme
rem foꝛnc pꝛeexiſtenti coꝛruptiuũa expul
⁊imiliter quant
ſin foꝛme pꝛecedentis vel remiſſiuũ igitur eſt ſimul cum alia foꝛma. ¶ Dctauo ſic. phi
loſophus vio phiſicoꝝ dicit ꝙ omne quod
mouetur habet aliquid vtriuſq; extremi.et
per conſequens omne uod mouetur ex cð trario in contrariuʒ aliquid vtriuſq; contrarij⁊ videtur ad ſenſum ꝙ aliquo ſuc⸗ ceſſiue calefactibili aliquid caloꝛis ineſt ma nente adhuc frigiditate nec toraliter coꝛru⸗ pta. vnde ab inſtamiquo incipit mot?acõ
trario in contrariuʒ concurrunt ſimul duo
motus eiuſdes ſubiectiſcilicet remiſſiõiſfoꝛ me obiciẽde ⁊ intenſidis foꝛme que induci tur. ⁊ neutrius motus eſt dare pꝛimam par tem. Notandum igitur m Capꝛeolum ex ſententia doctoꝛis ſanctiꝙ inter contra⸗ ria non eſt repugnantia foꝛmalis ſed virtu
giis tantum quia alias in nullo gradu poſ⸗
„
ent ſtare ſil. ed ꝓpter contrarietatem vir tnleʒ magnus gradus vni⸗ latitudinis nò poreſt ſecũ compatimagnum gradum alte
rius. tamen compatitur paruum. Cuius
ratio et. quia pꝛimiduo naturaliter plꝰ di⸗
ſtantiniuis acrualitatibns q ſecundi nam
m aliquẽ gradum mino
caloꝛ vt noueʒ non poſſent inherere ſbiecto quin vtrunq; actuaret illud cõplete.⁊ ſic idẽ eſſet calidum ⁊ frigidum:ac per hoc caliduʒ ⁊ non calidum.ſed caloꝛ vt nouem poteſt eẽ cum frigoꝛe vt vnum.quia illud frig deno⸗ minabit ſubieetũ actu frigidum niſiſit vltra mediuʒ totius latitudinis frigiditatis.⁊ ſic nigredo remiſſa poteſt ſtave cum albedine non ſimpliciter:quia nigredo. quia tunc eti am intenſa nigredo ſtaret cuʒ albedine. nec quia hec nigredo. quia tunc nec inferioꝛ nec ſuperioꝛ gradus ſtaret cum albedine.ſed qͥa eſt nigredo citra medium totiuſ ſue latitudi nis. ¶ubiratur hic. Wonamus ꝙ cũ ca
loꝛitendat᷑ ⁊ frigus remittat᷑· ⁊ꝙ aliquãdo urrãt Fᷣm equalitatẽ graduũ ptrů
iectũ debeat dici calidũ velfrigiduʒ. KRdet La⸗ pꝛeolꝰꝙ cũ in oi mixto vpoꝛledt ſep alterũ ↄtrgrioꝝ pꝛedñari quãdo erũt iſte foꝛme im mẽfaꝝ latitudinũ nůquãitali graduerit ſta tus. nec ſimuitas illa erit niſi potẽtialis. Da to tamẽ ꝙ ibi eẽt ſtat?. ⁊ ꝙ aliquod ſubiectũ paberet medium gradus latitudis albedis qui eſt vt quiq; ⁊ mediuʒ nigredis qui etiaʒ eſt vt quiq;.taie ſubiectũ neq; erit albũ neq; nigrum. nec ſequi᷑ ꝙ ſi ili duo gradꝰ eq̃les ſe còpatiant᷑ ꝙ etiã alh duo equales ſe com patiant᷑. vtputaquoꝝ quilibʒ ſe habet vtſe prem vel quilibet vr tres. Ercã eſt. quia licʒ illi duo pꝛimi ſint eqᷓles vt al· tamen in ſuis latitudibus no diſtãt. ſecꝰẽ᷑ de ceteris. EPm nes ei alj gradus equales diſtãt ab iuicem. nam caloꝛ vt tres diſtat a frigoꝛe vt treſ.nã quilibet eoꝛum nõ patitur gradum ſui cõtra rij niſi vt ſeprem. quia ad rẽmiſſidem vnius còtrarijſequitur intenſio alterius.vñ nunqᷓ; due foꝛme citra dimidiũ ſue latitudinis poſ
ſůt concurrẽ ĩ eodeʒ ſubiecto. quia nulla de
nomiaret.nec vltra dimidiũ ſue latitudinis ambe concurrere poſſint quia cum tũc que libet complete actuaret ſubiectum:quelibet perfecte denoiarẽt-⁊ ſic cõtradietoꝛia verifi carent᷑ de eodẽ. Si aũt concurrerẽt fmme dium ſue laritudinis iteꝝ nulla denomiaret quia ſolum gradus vltra medium ſue latitu dinis poteſt denoĩare · otãdum tamen ſᷣm Tapꝛeolũ ꝙ eſſetia foꝛme accidẽtali hʒ grodus:nò ꝙ componat er multis gradib? vnuʒ eẽ accidẽtale. ſed quia vnñ illoꝛum eſt plectius alio⁊ cõtinet eminẽler aliud. ⁊ ᷣm
ale eſſc variatur foꝛma. quia nõ habet eſſe
perfectius modo i mperfectius. vel oti ſp iectum ſm eãhabʒ tale vel tale eſſe. hec ille. Iid rões alteriꝰ opionis. Ad pᷣmãriꝙ
phſbñ ꝓbat ꝙ ſi contraria in eſe completo

eſſent in eodem ſubiecto contradictoꝛia de
eodẽ dicerent᷑.ſed fiↄtraria ponãtur ſił vnůũ in eſſe cõpleto.aliud in eẽ incõpleto.tũc non eſt cõtradictio.quia vnů illoꝝ denoĩabit ſb⸗ ieetũ ⁊ ñ aliud.vᷣbi gra. Si albedo vt noueʒ fuerit cũ nigredine vt vnñ ĩaliquo ſubiecto
tale ſubiectũ nõerit albũ ⁊ non albũ.ſed erit
ſimplr albů:⁊ nẽ dicet nigrũ niſi i potentia ⁊ in actu icompleto. Nec ſequit᷑ ꝙ contra⸗ dictoꝛia ſint ſit vera:qꝛ foꝛma icompleta nõ denoiat ſubiectũ ſimptr.quãdo arguiſi hoc ſubiectoẽ albedo.igit in hoc ſubiecto nonẽ nigredo.nego cõſequentiã:imo poĩto ꝙ hm vnũ gradum ibi ſit nigredo:nec ſequit᷑: igit erit albedo ⁊ non erit albedo.quia albedo r
nigredo erunt ibi hᷣm eẽntiam.ſed vnũ eoꝛñ
ſolu denomiabit. ¶¶ Ad ſecundã negetur cò ſequentia. Ad pꝛobatõnẽ dicendũ ꝙ ralis re pugnãtiaè virtualis ⁊ nõ foꝛmalis ita ꝙ ma gnusgradus vniꝰ latitudis nd poſſit iecuʒ cõpati magnũ gradũ alterius.⁊ tamẽ cõpa- titur paruũ vt dictum eſtĩ not abili. Rd im- pꝛobatignẽ dico ꝙ magnus graduſ vltradi
midiũ latitudis vnius contrarq bene ſtabit
cũalio ꝑuo gradu citra.ſed nõ magnuſgra dus citra dimidiũ latitudis foꝛme ſtabit cuʒ paruo gradu alteriꝰ foĩe vr oſtenſuʒẽ ⁊ hoc naturatr.⁊ ſi hoc fieret nulla foĩa denoĩaret
quia nulla actuaret ſubiectum cõplete qð re
quiri᷑ ad verã denoiationẽ ſubiecti a foꝛma
Ad tertiã rõnẽ dico ꝙ maioꝛ ẽ falſa.quia vt iã ſtati dictumẽ nulla foꝛma citra dimidi- um latitudis ſue eẽntie vᷣnoiat ſubiectũ: nec erit calidũ nec frigidũ.¶ Ad aliud dico ꝙ ſi
loquaris de habitu amoꝛis ⁊ de hitu odij ac pactꝰ nõ ĩplicat cõtradictionẽ gra⸗
us vniꝰ fiteẽ cũ alio.ſi loq̃mur de actibus neget᷑ cõſequẽtia.quia tales nõ ſũt ſimt vllo mo in eadẽ volũtate naturałr quia eſt repu⸗ gnãtia iter act?⁊ nõ iter habit?.q̃re hoc alte rius negoth ẽ.¶Ed aliud dicẽdũ ꝙ durici⸗ es ⁊ mollicies poſſũt eẽ ſimulſi vnů ſit in ac tu ĩcompleto.aliaĩ eẽ intẽſo. Si iſtes cõtra qʒ diffinitiões eoꝝ dant᷑ per contradictoꝛia ſcilicet cedere ⁊ nõ cedere ipꝛimenti.dico ꝙ iſte ditfinitiões nõ ſũt foãales.ſed dant᷑ ſoluʒ ꝑetfectꝰdiffinitoꝝ.poite aũt ꝙ eẽnt foĩales ſolum concluderes ꝙ ↄtradictoꝛia ſit iactu icõpleto ineẽnt vel vnũ aciual ⁊ aliud potẽ tialit:nõ aũt ꝙ eent ſił in actu ↄpleto. ¶d aliud dicẽdũ ꝙ ſcia ⁊ ignoꝛantia negationis
nõ opponunt᷑ cõtrarie ſʒ ſoluʒ puatiue ſicut lux xtenebra. Bi aute loqmur de ignorãtia
pꝛaue diſpõnis. dico ꝙ illa ñ ſe habẽt vt foĩa
actia reſpectu ſcie vłpaſſiua. nec ↄmiſcetur
Queſtio
ſibi.iõ queſtio nõ intelligat de ipis ſed ſoluʒ
de fois ↄtraris inter q̃ſẽ mot?. Sed q̃ndo fit de ignoꝛãte ſcienſthoc fit non ꝑ motũ ſeq ꝑmutatònẽ:ſicut quando fit de nõ lucidoju cidũ.ſec eſt ſiloquamur de itenßde ipſius habitꝰ ſcie in ſe. id aliud dicẽquʒ ꝙ non
ẽ ſile. qʒ ipoſſibilè ẽ plures foĩaſ ſbſtanialef ſimul eãdem materiã ifoꝛmare. qꝛ quelibʒta lis dat eẽ ſimptr ⁊ indiuiſibiliter ſuo ſucep⸗ tibili. nec vna põt eẽ remiſſioꝛ⁊ alia itenſio:
ſicut in foꝛmis accñtalibus.igitur⁊t.
Berit᷑ quiquageſimooctauoqj ſit cau ſa foſalis ⁊ pꝛeciſa ſuſcipiẽdi magis⁊ nn. We iſta qöe eſt triplex opio. Pꝛia
ppio. foĩa remiſſa fit itẽſa ꝓpter hoc ꝙ
gradꝰ heat i eẽ ſʒ nõieẽnꝰ.qꝛ eẽn⸗ cuiuſ cbz foĩe etiã accñtalis cõſiſtit iindiuiſibili. Con tra.aut eẽ et eẽntia ſũt idẽ realit᷑ aut nõ. Si moꝰ ponẽo gradꝰ ieſſe ncẽario ponũtieſ⸗ ſetia. Si ñ cum eẽñ ſit min ſimplex qᷓ; eẽn⸗ eadẽ rõe q̃ poi᷑ gradꝰ ieẽ ponũt᷑ ⁊ ĩeẽn⸗:cũ eẽ ſit actualiꝰ. ¶¶ Becũda opio ẽꝙ intrinſe⸗ ca cã foãalis ẽ latitudo graduũ eẽntie alicu⸗ ius foze. ita tamẽ ꝙ cum illi gradus ſint mo di intrinſeci conſequuntur eſſentiam ilius foꝛme que ſic intenditur. ¶ Eontra. Nihil intrinſece extendirur per illud quod eſt ex tra eẽntiã ſuã ⁊ qͥditatẽ.ſed oĩs modꝰ intrin ſecus eſt extra quiditatem eius cuius ẽ mo⸗
dus.igit᷑ nulla foꝛma intrinſece extenditur vel ſuſcipit magis ⁊ minus ꝓpter diſtictos modos intrinſecos. Vdeo eſt tertia opinio doctoꝛis ſancti que compꝛehengit tres con cluſiones. Pꝛima concluſio. Vanuſa intrin ſeca per ſe ſuſcipiendi magis ⁊ minus glicn
iuſ foꝛme non eſt remotio a contrario. ſtà
.
concluſionem ponit ſanctus Thomas pi mo ſententiarum diſtinctione ſeptima que⸗ ſtione ſecunda articulo ſecundo. ad tertium ybi ſic ait. ꝙ non eſt de intenſione alicui?qᷓli tgtis ꝙ fiat per remotionem a contrario. ſed hoc accidit qualitati pʒ ꝙ eſt in ſubiecto
participante contrarium. ſed hoc eſtde ne⸗ ceſſitate itenſionis: ꝙqualitas educgturde imperfecto ad perfectum:ſicut patet de dra phano in quo nihil eſt contrarium luciꝙ
poteſt lumen intendi km augmentum vir⸗ turis iluminãtis. vnde arguitur ſic. Nuia ſi intenſio fieret per ſe intrinſece per depu⸗
rationem a contrario: ſequeretur ꝙ nul la foꝛma poſſit intendi: niſi que haberet
Itrarium· ſed hoc ẽ falſus. igitnr ã. ↄſequ
„
tia pꝛobat᷑. Quia quod ↄuenit alicui per ſe
⁊ itrinſece:illud cõuenit oi.mioꝛ pꝛobat iex
emplo de lumie ⁊ de ſciẽtia⁊ de gralia:quo

rñj: nullũ habet cõtrariũ tamẽ intriſece ſu ſcipiũt magis ⁊ min. Secũda cõcluſio. licet eficiẽs ⁊ ſbiectũ poſſint eẽ cãſuſcipiẽ⸗ dimagis ⁊ min ipſi foꝛme determiate. ñ ta mẽ itrinſeca ſe extriſeca · ꝓbat· qꝛ illud qð Sextrinſecũ alicui foꝛme no poteſt eẽ cauſa itriſeca: ꝙ aliquid cduẽiat tali foꝛme eẽntia- liter ⁊ intrinſece. patet iſta ꝓpoſitio ex ẽmi nistſed ⁊ efficiẽs ⁊ diſpoſitio ſubiecti ſũt ex triſeca ipſi foꝛme inrẽſibili igit K. M autẽ poſſint cẽ cã itenſionis. ꝓbat᷑ pᷣmo de effici ente:qꝛ ſuppoſita eadẽ diſpõne mediß au⸗ cta virtute agẽtiſcauſabit᷑ perfectioꝛ foꝛma Exẽplum:vt gerẽ eodẽ modo diſpoſitũ per fectius illuminat ſol qᷓ; ignis vel candela:⁊
candela perfectius q; carbo. Qꝛ autem diſ
poſitio ſubiecti cõferat pꝛobatur. quia ide agens intenſioꝛem qualitatem pꝛoducit in
vno ſubiecto q; in alio.⁊ hoc pꝛopler melio rem diſpõnem ſbiecti· vnde ſolclarius illũi⸗ nat aerem purũ qᷓ; nebuloſum nec dabitur cauſa niſi indiſpoſitio ſubiecti. Bic etiam in telligendum eſtꝙ depuratio a cõtrario eſt
5
cauſ ſuſcipiendimagis⁊ minuſ extrinleca Et itadebet intelligi dictum griſtotelis 32 topicoꝛum · ilud eſt albius quodeſt nigroi permixtius Tertia concluſio. Cauſap ſe intrinfeca ⁊ foꝛmalis ſuſcipiendi magiſ? minus eſt intrinſeca latitudo eſſentie foꝛme ⁊hoc eſt quod dicit ſfanctus Thomas vbi ſupꝛa. ꝙ videlicet hoc eſtd eẽntia intẽſidis ꝙ ipfa qualitas deducat de pfecto in imp⸗ fectũ. ſed hoc nõfieret niſi eẽntialiter dedu⸗ cibilis eẽt de impfecto ad perfectum.igitur S. Pꝛobatur iſta concluſio pꝛimo. Mnia maius ⁊ minus ᷣm quamtitatem mobilis at tenduntur penes eſſentiam quantitatii.igi turmaius ⁊ minus in qualitate ſm eſſenti⸗ am qualitatis. Secundo ſic. Muia ſicut indiuiſibilitas eſt cauſa non ſuſcipiendi ma gis ⁊minns.ſic diuiſibiliras eſt cauſa ſuſci piendi magis ⁊ minus ſed indiuiſibilitas attenditur penes eſſentiam igitur? diuiſi- pilitas. Tertio ſic. Muia in co ponendi ſũt gradus quod dicit᷑ maius? minus: ſed ipſa met eſſẽtia dicit᷑ maioꝛ? minoꝛ:ſiẽ ma⸗ ioꝛ virtus ⁊ minoꝛ virtus. Muarto ſic. Muia ſicut requirit᷑ albedo ad faciendum Wum ita requiritur perfectioꝛ? maioꝛal⸗ bedo ad faciendum magis album. Sed pocron eſſet niſi vna albedo in eſſentia ſua eſſet maioꝛ vel minot. igitur ac· Contra iſtam concluſioneʒ arguitur pꝛimno· Quia ſiponatur latitudo grãduum in eſſentia aur vnus continetur in altero aut alteri addi᷑·
NMon pꝛio modo: quia differrẽt ſpecie: ſiẽ ſenſitiuum⁊ vegetatiuum. Nec ſecũdo mo do. Quia m auctoꝛem ſex pꝛincipioꝛum. foꝛma eſt inuariabilis ⁊ ſimplex.igitur non pabet latitudinem eſſentialem. Tertio. Muiafoꝛme rerum habent ſe ſicut mumeri quia quocunq; addito vel ſubtracto varia tur ſpecies· igitur non ſufficunt magis ⁊ minus ¶ Muarto. Muia illud quod ma liquid habet certitudinem debet eſſe indiui ſibile · ſed vnumquodq; habet certitudinem er ſuam foꝛmam igitur ⁊c.& Acd pꝛimuʒ dicendum.ꝙ illud argumentuin ita currit contra eos ſicut contra nos. quia queram de illis gradibus in eſſe vtrum vnus conti⸗ neat alterum vel addatur alteri. ⁊ ſequunt᷑ eadem inconuenientia que contra nos · Bicendũ igit ꝙ vnuſcõrinet alterumpu
taintenſius remiſſum. nec ſequiturꝙ diffe⸗
rant ſpecie. immo eſt fallacia conſequentis. quia non ſolum vna ſpecies perfectioꝛ con⸗ uinet aliam.ſed etiam vnñ perfectius in ea dem ſpecie continet imperfectius ine dem ſpecie:ſicut ſuperlatiuus cominet politiuũ ynde arguere iſtud continet illud. igitur ẽ alterius ſpeciei:eſt fallacia conſequẽtis. Ad ſecundam dicendum ꝙ intentio au⸗ ctoꝛis ſex pꝛincipioꝛum non eſt excludẽ v⸗ niuerſaliter diuiſibilitatem afoꝛma. Muia alias quantitas eſſet indi uiſibilis. ſed inten dit excludere diuiſihilitatem que eſt per ma teriam ⁊ foꝛmam. Item ꝙeſt inuariabilis ſicut ſubiectum ⁊ per modum ſubiecti ſpali foꝛme. quia ſubiectum ſubſtantialis foꝛme ſic variatur ꝙ nunc pertinet ad vnam ſpe⸗ cien:nunc ad aliam. ⁊ quantum ad hoc in⸗ uariabilis eſt omnis foꝛma. quia ſemper pti net ad vnam ſpeciem. ſed nd negat quin ali⸗ qua eſſe poſſit ſubicctum variationis alicu ius non murantis ſpeciem ſubiecti ſicut pʒ
de qᷓ;titate ⁊ de itellectu. Itẽ nõ itẽdit exclu⸗ dere en foꝛma ſit variabilis ſicut terminus xobiectũ. /Iid rerriã dicẽdũ ꝙ ariſtoteles vijemetha. loquẽs ð foꝛmis ꝙ ſũt ſiẽ nũeri loquit᷑ nõ abſolute de qbuſcunq; foꝛmis ſiẽ ptʒ de qᷓtitate cõtinua cuiꝰ vniꝰ partiſ ſbtra ttid nõ variat ſpẽm.ſed loquit᷑ ð naturiſſpe citicis cõpoitoꝝ ſpe que i hoc ↄpant᷑ nũeris qꝛ ſicut ſůt plures ꝑles realit ⁊ qcũq; ſptra⸗ pat᷑ variat ſpẽs. ita ĩ naturis ſpecificis ↄpo ſitoꝝ ſbe. foꝛme aũt intẽſibiles ⁊ remiſſibile hñt quãdã ſilitudinẽ ad qᷓtitatẽ cõtinuã. ig F. Zid a⸗ dicẽdũ ꝙ vnůquodq; hẽt cer⸗ titudinem łm foꝛman ſpecificam Zinquan⸗
tum ſpecifica eſt. ⁊ idco opoꝛtet ꝙ ſit indiui

ſibilis inquãtũ ſpecifica ſed nõ opoꝛtet quin poſſit in le hre aliquos gradus ſicut ⁊ quan titas habet partes.
Verit quinquageſimonono vtꝝ plu
ra accidetia vniꝰ ſpẽi poſſint eẽ in eoð põ. Hãc queſtionẽ mouet magiſter ioãnes capꝛeoli diſtinctiõe ſeptia ſui cõflati⁊ tenet ꝙ naturalit ipoſſibile ẽ plura aceñtia vniuſ ſpeẽieſſe in eodè ſbo.ꝓbat᷑ pᷣmo auctoꝛitate dioniſ in libꝛo de diuis nomibuſ capto ⁊⸗ vbi ſic diẽ. Neni videmus in domo multis vniris lãpadibꝰ ad vnũ aliquod lumẽ vnita ei lumia⁊ vnaʒ claritatẽ indiſcretã relucen tem ⁊ nõ etiã quis vt arbitroꝛ poterit alicu ius lãpadis lumẽ ab alhs ⁊ oĩa lumina còti⸗ nenti gere diſcernẽ:hec dioniſius. IExqͥ ptʒꝙ ſhia dioniſhẽ ꝙex plurib?lãpadibus vnitis ſolũ cãt vnũ lumẽ.¶fd idemẽ phs vih metha.ꝙ gecñtia nũerant᷑ ex numeroſi tate ſpi.⁊ intelligit᷑ de accidẽtibꝰqͥ ſunt eiuſ dem ſpèi. igit&. idẽ dicit pmo topicoꝝ.idẽ quinto metha.eadẽ nñero ſunt quoꝛũ mate ria ẽ gadẽ. Et ꝓbat ſic rõnibus. Mꝛio.qʒu ſi cut nateria ẽ pᷣmo ⁊ pſe ĩ potẽtia ad foꝛmã ſpalem.ita ſba ⁊ ens ꝑfectũẽ inpmo⁊pſeĩ potẽtia ad foꝛmã accidentalẽ.ſed mã pᷣmo⁊ pſe ẽ in potẽtiaad foꝛmã ſbalem: non tamẽ ad hãc vel illã niſi per accs.nã ſi per ſe eſſʒ in potẽtia ad hãc vłillã.⁊ ſic de ſingulis tůc quia ſunt infinite foꝛme infinite eẽnt poten tie ſit⁊ femel in mã pᷣma quod ẽ incòueniẽs Er hoc arguitur ſic. Idè non por eẽ in po tentia ⁊ in actu reſpectu eiuſdẽ.ſed ſi in ibo poſſent eẽ plura acc̃tia eiuſdẽ ſpẽi ſittune idẽ poſſet eẽ ĩ potẽtia⁊ in actu reſpectu eiuſ dẽ in ſpẽ qꝛ eẽt in actu ſub foĩa quã hẽt.⁊ eẽt in potẽtia ad aliq eiuſdẽ ſpẽi quã nõ hẽt.ig R. Secũdo ſic ſicut d⁊ de aia. Mpoꝛ⸗ tet receptiuũ denudari ab eo quod recipit᷑. igit᷑ ſubiectũ exis in aciu ꝑ vnã foꝛmã non pot aliã recipe eiuſdẽ ſpẽi. ¶ Tertio ſic. im poſſibile ẽ plures foĩas eiuſdẽ generis phi
ſici eẽ ſimui in eodẽ vt ꝓbatũ fuit multiptr qde qͥnquageſima ſup poꝛphyrio.ſed omẽs
foꝛme eiuſdẽ ſpẽi ſũt eiuſdeʒ generis phiſici ppinqui.igit R. Muarto ſic. Omne ſu⸗ ſceptibile fuſcipiẽs diſtinctas foꝛmas ʒ eẽ perfectum vltra mediũ latirudis egrundeʒ poõt diſtinctis denoĩatiõibus ab eiſdẽ deno⸗ minari. ſed nulluʒ ſuſceptibile pot denoigri diſtincte diſtinctis foĩis eiuſdẽ ſpẽi.igit᷑ ⁊. maioꝛ nota ex qde lvijꝰ ſupius ſtati.minoꝛ
pʒ. quia ſeq̃ret᷑ ꝙ vnũ ſbm diceret᷑ multa al
baꝛ vnꝰ aer multa luminoſa quod eſt falſuʒ Muinro ſic. Pis potentia non limitata
Queitio
ex natuua ſua ad vnum indiuiduum vnius
ſpẽi qua rõne pot ſuſcipe imediate duo eað
rariòe ⁊ infinita. ptʒ ẽt ꝑaduerſarios. ſed⁊
ſic ſequeret᷑ ꝙ infinita accidẽtia eiuſdeʒ ſpẽi
poſſent eẽ in eodẽ ſubiecto quod eſticonue
niens. ¶ Contra iſtã poſitònẽ arguit Sco
tus in qõnibus methaphiſice pꝛobando ꝙ multaaccijtia vniꝰ ſpeciei pñt eẽ in eodẽ ſᷣ⸗ iecto. Pꝛimo ſic. uia in eadem ꝑte dya- phani ſůt plura lumina cãta ex diuerſis lu⸗ minoſis. igit ⁊c. Bidicatur ꝙ nõ pluralu⸗ mina ſed ex illis fu vnum. Conttgibi ſunt diuerſa agentiaid eſt plura luminoſa.igit plures actiones ⁊ plureſetfect?/¶Becido ſic. quia plures ſpẽs vnius rõnis ſunt ĩocu lo⁊ in fantaſia. dicet᷑ ꝙ nõ ſunt in eadeʒ pre oculi. Tõtra.viſo vno albo ſi in eodẽ ſin po natur aliud albũ ibi exũt due ſpẽs albediniſ in eadẽ parte oculi. Nec valet ꝙ dica᷑ ꝙ ñd erunt due ſpecies. ſed pꝛecedẽs auget᷑. quia ſi bᷣmo videt᷑ albũ intenſũ ⁊ poſt albů remij ſum.ſi poſitio illius albi remiſſi augeat pꝛe cedenẽ tune ſpeès repꝛeſẽtans albů remiſ⸗ ſum erit itẽſius qᷓ; ſpẽs repꝛeſtans album itenſũ quod eſt cõtra ſenſum. Itẽ aceñs in⸗ tẽtionale abſtrahit aſiru⁊ dimẽſione fm ſe. ⁊ ab accñ̃te expellẽtiſine ea ↄtrarietate.ſed ex talibꝰ videt cãri repugnãtia duoꝝ in eo dẽ ſubiecto. igit ã.¶¶ Tertio ſic pncipalit qꝛ idẽ pater nůero hẽt plures paterniiates cuʒ relatio numeret᷑ mmeroſitate termini. igit æ. Si dicat ꝙẽ eadem paternitas qua reert᷑ ad plures filios. Cõtra. quia tũc coꝛ
rupto vno filio maneret illa eadem relatio
i numeroque referebat᷑. igit remõebit imi⸗
nus quod eſt còtra poſitũ:vel remaneret re
latio deſtructo iermino. vel eadẽ relatòma
neret vel nõ maneret.quod ẽ contradictio.
Item eadem ratide paternitas ſoꝛtis ⁊ pa⸗
ternitas platonis poſſent terminari ad eun
dem terminũ ita ꝙ haberent vnum filium.
pꝛobatur. quia Pᷣm te eadem paternitas nu
mero terminatur ad diuerſos filios. igitur
a ſimili eadem filiatio poteſt t᷑minariad plu
res paternitates. ¶ Muarto ſic pꝛincipait
Idem ſubicctum in numero eſt in potentia
ad plures albedines ſuccedentes diuerſis tempoꝛibus. igitur habet ſimuldiuerſaſpo tentias ad illas albedines. ſi dicaturꝙ eſt
eadem potentia numero. Contra.quia tũc
coꝛrupta vna albedine coꝛrumpetur ila po tentia:ſed certumeſt ꝙ adhuc ſubiectumeſt in potentia ad albedinem.igitur eadem nu mero potentia manent⁊ non manẽt: quod eſt impoſſibile. ¶ Bicit igitur. cotus ꝙ
⸗ iſihncic&

„—, k*„ „„ —— 2 1.* F
de plib ſpe
LIR⸗
aut loqmur de foꝛis intẽſiõᷣalibꝰ gut realib ſide iteſibalib? ↄcedit ꝙ ples tales foĩe eiul dẽ ſpẽi pñt ſileẽ i eoð ſbo. ſiq̃t nn foꝛ mis realibꝰ tũc diſtiguat᷑· qꝛ aut ſũt foĩe rel pectiue aut abſolute. ſi reſpectie ↄceditur ꝙ pñt eẽ pres hoꝛe in coð ſił ſiẽ pʒqꝙ in eoð pie fñt due pinitates ad duos filios. i aũt ſit foĩe abſolute adhue diſtiguit᷑. qa aut intro
ducunt᷑ cũ motu aut ſine motu. Si ſine mo turedit ꝙ
les ſbe pñt eẽ ſil iĩ codẽ: ſiẽ ptʒ ꝛin ocuio ⁊de diuerſis lũina⸗
—
rib ĩ medio.ſiẽ tãgehãt pᷣma duo argumẽ ta. Si autẽ foĩe introducãt ꝑmotũ ⁊ agetia nagãt ſimul. tůc dicit ꝙ plures foꝛe eiuſdẽ
ſpei nd poſſũt eẽ ſimul ieodẽ:cuiꝰ rõẽ. quia morꝰ ndẽ niſi ꝓpter idiſponẽ oppoſitã foꝛe
itroducẽde.ſiagẽs iuẽiat i mobili foꝛmã ei
dem ſpẽi foĩe ſue nõ inuẽiet ipſũſ ubdiſpone oppoita.igit nò mãebit ipſũ vt iducat aliaʒ
foꝛmã ſed augebit foꝛmã pexñteʒ ialio mo⸗ bii. /¶ Ssiſiis nõobſtãtib vickdũ ẽ ſi pᷣ nulle foe eiuſdẽ ſpẽi pt cẽ ieoð ſpo ſiue int reſpectie ſiue itẽſiðales introducãtur ſi ne moiu ſiue ſint intẽſidales.Mãtfeſtůeni õ ex dicto dioniſij ſupiꝰ alle gatiꝙ ex multis
„
paib nð fit niſi vnũ lumẽ. Kumẽãtẽ ac
„
cidẽs intẽſionale:nõ qͥdẽ ᷣmꝙ itenſiðale di⸗ nidit ð reale:ſed bi ꝙ diuidit 3 accñs mãle d rönes igit Scoti rñdet. Ad pmãꝙ dhsẽfalſů. in nulla. n xte mẽdiexcèdũt᷑ pla mia ſiki eodẽ po adeq̃to. Ad ꝓbationem dicẽdũ: ꝙ lʒ ibi ſint pka agẽtia tñ ↄcurrũt in
vice vniꝰ pfecte aget.ſiẽ ples hoies ad vnũ tractũ nauis. ⁊ iõñ ẽ ibi icõuẽiens. ꝙ ibi ſit gctio vna ex ꝑte paſſi·ᷓ hẽat hitudinem ad plaaqb exigit. ¶d zdiſikr ꝙ plelſpe
ties vniꝰ rõniſñ coextẽdunt᷑ in eadẽ pie ad
eqjta oꝛgãi. d ꝓbationẽ dico ꝙ ille caſuſñ ẽ poſſibirꝑnãm.ſʒ illo caſu poito pmiracu l.ſꝙ duo oua oĩo ſitia põeret de ineoðſi tu:tunc alten eon moueret viſuʒ tãtũmꝰſiẽ deꝰ vellet. vł ambo cãrent vnã ſpẽm in ocło
intenſioꝛẽ ti qᷓ; ſi tãtũ ab alterg cãret᷑·⁊ ſilit
ſi vnñ albũ pᷣus cãret in ocło ſuã ſpẽm.⁊ po
ſtea aliud albũ oio ſile. pᷣmo peret᷑ adeo in eodẽ ſitu cũ pᷣmo.tune ſpẽs a pᷣmo cãto itẽ⸗
7
deret᷑ p obm ſecũdũ. Ad ipꝛobatiõem di
coꝙ ndẽ incbueiens ſi albũ intẽſũ ſit cuʒ re
miſo cãnt itẽſioꝛẽ ſpẽʒ qᷓ; ſe ſolo cauſaſſʒ:ſiẽ ẽi ꝓpoſito vbi pᷣmo ꝑ ſpẽʒ remiſſã videret᷑ itẽfuʒ albuʒ:⁊ poſtea ꝑ ſpeẽʒ itẽſioꝛẽ videret᷑ ñ ſouuʒ intẽſe albů:ſʒ ẽt remiſſe glbuʒ. Vre- do tamẽ ꝙ ſi illa alba eẽnt oio ſiliaĩceteriſp ter intẽſionẽ ⁊ remiſſiõem puta i ſitu⁊ figu rax hmdiꝙ pꝑ illã ſpẽm poſſẽt diſlictiue ↄᷓ⸗
ſci illa duo albap ſeſũ. vñ extra illum caſum nůq; duo idiuidua eiuſdeʒ ſpẽiſeſibilia hẽnt ſpẽs vni rdis in eodẽ oꝛgão· da lʒ duo oua q;rũcũq; ſilia cãn ſpẽs albedis duas i oelo tñ qꝛilla ſunt idiuerſo ſitu ſpẽs illoꝝ ůj ſolũ repñ̃rãt illa inqᷓ;tů ſůt alba. imo repmãtafi gurã ⁊ ſitũ ⁊ hini multa jnõ.n. ymaginãdũ
eẽꝙiocło alia ſit ſpẽſcoloꝛig⁊ alia ſpes qᷓ;ti
taris:ſed eadẽ ſpẽs oĩo taliã repñtat.⁊ iðo
nũq; duoꝝ idiuiduoꝝ iuſdẽ ſpẽi ſpẽs in oꝛ
gano ſeſuũ ſũt eiuſdẽ rõnis. Lũẽtarguens addit ꝙ hmdi accñtia abſtrahůt ⁊c̃. negatur quoniã potiꝰ ſpẽs ĩ oꝛgãis ſeſuũ fint exten ſe ꝑ accns ⁊ ſituate ⁊ repñtãt ſitũ ⁊ alia acci dẽtia rei ſir. Vico ꝙ ñ ois repugnãꝰ duon accñtiũ i eodẽ ſbo vẽit ex actide Zria. aut ꝓ pter ſirꝰ icõᷣpoſſibilitatẽ. ſʒ ſiẽ diẽ ſãct⸗ cho. i de vitate qde viijꝰ arti?qꝰ. foĩe vniꝰ potẽ⸗ reſpiciũt vnã potẽtiã ⁊ iõ nõ pñt ſiteẽ ĩ eode ſbo ĩ actu ꝑfecto. opoꝛtet ei eãdẽ potẽtiã ad diuerſos àct? imiari.qð ẽ ipoſſibile:ſiẽ ⁊ v⸗ nãlineã ex vna ꝑte tmiari ad diuerſa pũcta Et iõ ↄcludit ꝙ ptes ſpẽs itelligibiles non pñr eẽ in eodẽ ibo igctupfecto. ſʒ bñj in hitu ⁊ſitr ꝙ foĩe vni gñis ſit eẽ pñt in actu me⸗ dio int potẽtiã ⁊ actů en Hcedit ibi dem ad vi ꝙ ſpeès albi⁊ nigri pñt ſireſſe jeodẽ medio· qꝛ nõ ſůt in eo niſiifieri.⁊ ſiẽ ĩ medio delerẽte./ Ad ʒ? dicit᷑ ꝙ vnicꝰ pat
nd hʒ ad multos kilios niſi vnicã relationeʒ
reaiẽ. nec pʒ pma ꝓbatio:qꝛrelario realnò nůerat᷑ ad ſolã nũeratidem tmini⸗alias tot ſi
militudieſ eẽnt in ouo quot alba eẽnt in mů
do. Ed ꝓbationẽ huiꝰ dĩ ꝙ deſtructo tmio de ꝑſe nõ mãet eadẽ relatio ĩ nůᷣero ſʒp̃ de⸗ ſtructo ẽmio ꝑ accñs.iõqꝛ pf̃nitatis pᷣdicie tmin de ꝑaccis ẽ hic fili nõ opoꝛrer pni- tatẽ coꝛrũpi vel ceiſare ceſſãte iſto filio.naʒ pſe iminꝰ illi?relatdis pr̃ne e fili abeo ge⸗ nit inqᷓ;tũ hmõi ñ ãt iq;tů hic vłüle. ⁊ iò re
manẽte aliq fiio ab eo geito ſp remãet eað pfnitas dů tñ nõ fiar inẽpolatio ipis· qð di⸗
co qʒſi ille p hodie hẽbar filiũ vnicuʒ.⁊ ille moꝛiat᷑.⁊ ãteqᷓ; hẽat filiũ aliũ itercidat tẽp ceſſauit pᷣma pr̃nitas ⁊ ſuccedit alia pr̃nitas aduẽiẽte nouo filio.nec iteꝝ valet alia ipꝛo⸗ filij.⁊de filiatiõibꝰ reſpectu vni⸗ pris· qꝛ vnt cus ſiliꝰnd põt eẽ capia duobꝰ prib ſi duo kicjab eode pfe. Credo tamẽ ꝙ duabꝰ rela⸗ tiõib exñtibꝰ in pñe ⁊ in me coꝛrdet vni⸗ ca filiario in filio. vñ ſan. tho. ꝑte ʒ⸗qðe.ʒo⸗ arti. qͥnto ſic ait. vnitas relatiòis velei? plu ralitas nõ attẽdit᷑ penes tmiĩos ſed bin eius cãm vel ſbm.ſi.n· hmtermios a
batio. qꝛ ndẽ ſile de pfnitatib fſpectu vni

opoꝛteret ꝙqͥlibet hõ pet in le duas filia⸗
tiðes. vnã.ſq referret᷑ ad patrẽ· aliã. quia
referret᷑ ad mfem · ſed rõne ſidersti appet p eãdẽ relatiões vnůũquodq; referriad/ ſuuʒ pf̃em ⁊ ad ſuã mem ꝓpt᷑ vnitatẽ cãe. Eadẽ eni natitate ho naſcit᷑ ex pie ⁊mf̃e. vñ eadẽ
relatiõe ad vtrũq; refe rt. Fað rò ẽ de mgfo qͥ docet mltos diſciplos eadeʒ doctria. ⁊ de dñoqᷓ gubernat dinerſos ſubiectoſeadẽ po teſtate. Si vero ſint diuẽſe cauſe ſpe drñteſ
ex ↄñti vidẽt relatiões ſpẽ dirfer· vñ nihil pibet ples tales relatiões eideʒ ineẽ. ſic i
aliqs ẽ aliquoꝝ imf in grãmatica:alioꝝ ilo
ica.alia ẽ rõ mg vtriuſq;⁊ iò diuerß rela
ñõibꝰ vñ ⁊ idẽ hõ põt eẽ mg̃ vel diuerſoꝛã
veleoꝛũdẽ hm diuerſas doctrias · Wotingit ãt qq; ꝙ aliqs hʒ relatiõeʒ ad płes ʒ diuẽ jas cãs eiuſdè ſpẽt ſiẽ cũaliqͥs ẽ pat diuerſo rů fiion bm diuerſos gatidis act?· vñ pat nitas ñ pot ſpẽ differre:cũ act⸗ gñionum ſint idẽ ſpẽ.⁊qꝛ ples foĩe eiuſdẽ ſpẽi nd pñt ſitineẽ eidẽ ſubiecto nõẽ poſſibile ꝙ ſin plu res pafnitates in eoquiẽ pater plurii filio rũ genẽrde nãli ſecꝰ de illoqͥẽ pat xni⸗ gia tide nůli ⁊ alteri? ꝑadoptiõem. ¶Ad quar tã dĩ ꝙ potẽtia ſbi eadẽ ẽ ad oẽs foĩas non ſolũ vni ſpẽi ſedẽt vniꝰ gůis. Et ad hmòii pbationẽ dico ꝙ coꝛrupta albedie ñ coꝛrũ⸗ pit᷑ votẽtia ad illã. St qñ dicis ꝙ nihil potẽ⸗ nonẽ ad nihil. dico ꝙ albedo ad quãẽ potẽ⸗ mãetĩ potẽtia mẽ kſi.⁊ iõ potẽ ad eã ð ce
ſat eẽ. he ſotones ĩ foĩa ſũt ſũpte ex cap̃olo.
Verit ſexageſimovtx figura ſit diſti
ra a re quãfigũat. Ge iſta qde ẽ dupix opio. ꝛia opioꝙ ñ. Et pbat᷑ hmo ſic. de⸗ (deʒ rẽ abſolutã poꝛẽ aliare abſoluta pot 5ß uare ⁊ ſepare a poſterioꝛi re· ſde⸗ nò pdt ſe pare ſßaʒ qᷓtãa figuranec figurã ſepare ab ipſa igit nò drn re abſoluta· maioꝛ nõ.mi. bat·qꝛ ſi ſa qᷓ;ta ñ eẽt figurata tũc ñ eſſet tmiata. igit᷑ eẽt ifinita qð iplicat ꝙ aliqð coꝛ pus poſſit fieri actu qð ſit ifinitũ.⁊ iſta ratò oclndit ꝙ figura nec diſtiguit᷑ a ſba figurũ: nec a qᷓ;titate figurgta. Secũdo ꝙfigura ſit qᷓtitaſ ꝓbal᷑ q figuraẽ qͥd ꝑ ſe ↄiideratũ a mathtatico.igit᷑ ẽ ᷓritas. ↄñtia pʒ q n thẽaticꝰ nd ↄſiderat niſi de qᷓ;titate. añſ patʒ qꝛ machtaticꝰ diffinit figuraʒ. vñ figura fm
euclidẽẽ q̃ tmio vł tmis claudit᷑· ⸗ Secũ?
fe:tůctiguraẽ qᷓtitas.ſʒ qᷓ;titaſẽ figurã. ig fgura nõ diſtiguit᷑ are figurata.! ʒoſic·ter⸗ minꝰð eiuſdẽ eẽntie cũ tmiato vtdẽʒ phiſi coxꝝ.ſfguraẽ tmin be mãt. ig ñ diſtigui ur ab eꝗ nec a qᷓtitate p idẽ. ¶ſic nihilẽ viſtictũ g ſua ſba.ſÿ mã rei ariicist q̃ẽ res
Qurſtio
mrs tota ſbarei artificialis:q res artificia
lis nõ diſtiguit᷑ a mã. q lectulꝰ nõdiſtig ui
aligno· igi᷑ xc. ¶ Eſtãt alia opĩo cõis ſcole ãriquoꝝ. ꝙ figura diſtiguit are figurata. Pꝛo cuiꝰdeclarõne notõdũ · ꝙ duplex ẽ
figuratũ.ſ.ꝓpinquũ ⁊ rẽotũ· ppicuu⸗ figu 6 6
ratũ di ipſaq́;titas qẽ rõ mediatiõis figura tibis ſbe· q figura nõ ieſt ſbe niſimediite qᷓ; titate.rẽotuʒãt figuratũ ſiue mediatũẽ ipa
ſba.qꝛ nõð imediate ſʒ ꝑ qᷓ;titateʒ figurat᷑.
2enotãdũ ꝙ figura pot ẽt accipi duplicit᷑
ynomð ꝓ qᷓtitate fmiata⁊ ſic ndẽ qjlitas ſʒ qᷓ;titas.⁊ ſic capit᷑ ab euclide: qm̃ ditfinit᷑ vt tactũ fuit in ſecũda rõne. Aliocapi᷑ foꝛalr ꝓ kmiatiõe t ꝓ q̃litate tminatia qᷓ;titat᷑.⁊ ſic
Lqjlitas.⁊ taliter capit᷑ i ꝓpolito. Hilnotai
ponůt due ↄckones. Mia ↄcto. Figuradi ſtiguit a ſba figurata reatr ꝓbat· qꝛ oœẽ acci
des dft realr a ſa. ſʒfigura ẽ accñs. ig⁊c.
maioꝛ fuit ꝓbatað eo·ſiqõe. vih. mio? ꝓba tur:qꝛ oĩs q̃litas ẽ accñs:ſed figura ẽ q̃litas igit᷑ ⁊c. maioꝛ nota ßʒ oẽs qꝛ accñs didit᷑ in nouẽ gña hᷣm phm vmetha· mi. pʒ ex texu phi. al n. kigura nõpderet᷑ ſpẽs q̃litat.cũ ge nus eentialr pᷣdicãet᷑ ð ſua ſpẽ· Becũdo
ſic. plꝰ dr̃t extremũ ab extrẽo qᷓ; medius. ſed
mediũ iter baʒ mãlẽ⁊ figurãẽ qᷓtitas q̃ dft realr a ſba mãſi vt ꝓbatũfuit ſupꝛa qðe vih
igit᷑ ⁊ figura dt reatr a ſa fiqurata. Iſt⸗
Icluſio põt ꝓbari oibꝰ modis qb ꝓbat ac cidẽs differie a ſba.⁊ oibꝰ medijs qͥb ꝓbat Stitas ditferre a ſba.⁊ ið recurre ad qones pnoiatas ſilati? ꝓbare veliſ. ⸗ Fecũda c clufio. Figura diſtiguit᷑ reatr aclitate. ꝛo
bat iſtã ↄciuſio. qꝛ oĩs qualitas ditfert realr
aquãtitate vt ſupꝛa ꝓbatum fuit. ſed figura ẽ qᷓlitas. igit᷑ ꝛc. minoꝛ pʒ ptextũ.¶ Becũ? ſic terminꝰ extriſece terminãs aliudq vide
licet ẽextra eẽntiã termiatidft reat᷑r a ipſo
termiato.ſᷓfigura ẽ terminꝰ extrilec ipiuſ
ᷓticat.i.extriſece ipᷣm terminãs.igit᷑ ⁊c.
Tertio ſic. Illa diſtiguunt᷑ reait q̃ ſic ſe
hẽnt ꝙ vno variato variat᷑ 7 reliquũ. pʒ. q½ ałʒdictoꝛia vificarẽt᷑ de eodẽ qð ẽ ʒ pꝛimũ
pncipiũ:ſʒ variata figura nõ variat qᷓtitas
neceiſario vt pʒi ceravbi eað qᷓ;titate manẽ te pot diuerſis ſiguriſfigurari. ſikr ⁊ ĩaqua q̃ eadẽ manẽs m q̃ntitate pot diuerſimode figurari ᷣm diuerſas figuras vaſoꝝ ſʒãᷓ drat extriſece. ¶ſMuarto ſi. qcunq ſicſe nt ꝙ aliqd ↄpetit reatt vni ſbo rõne vni
x ndröne alteriꝰ illa fũtdiſtictareatꝭpzer pmo pn ßʒ aliqd ↄpetit realr ſbe rõnefig re qð nð ↄpetit ſibi rõne q̃ntitat. igit ⁊c· M· pbat· qeẽ realr ⁊ diniſum v penctrait
puafeſgwun ſeigmi pnſnun risqᷓu⸗
jʒ huuto tſcdim riſneigrcirinn emin icr Inn nñchn aqmutp milipuniʒ rirnsꝗ
piticen qniutt ſn ig ne nauß boechol
cpiwntcnusdet

ↄpetit ferro rde ſue figure: qꝛfigurata?ad modũ ſecuris kad moduʒ terebii⁊ ñ ↄpetit fibi rõne qᷓ;titas qꝛalias oẽ ferruʒ qᷓ;tů leuit᷑ viceret vel penetraret qðẽ falſů. igit᷑ ⁊c
Weſic. Muecuq; ſunt idẽ res reatr ſi vnů determiate ⁊pꝑſe ſequit᷑ vnũ ⁊ reliquuʒ.ſʒ fi gura cãis determiate ſeqtur ſpẽm cãis ſʒ ñ Stitas· igit xc.matoꝛ nota.mi. ꝓbal᷑· qꝛ oẽs ces ſũt eiuſdẽ figure. nec tamẽ ſũteiuſdem Fticaris. qꝛ vn magnꝰ alter puꝰ ⁊mira⸗ hili diuerſitate ᷣm quãtitaem variant᷑.
lic. Jiud qbẽ rddiſereriois ſeſitieno tie oni reiabaliadrt ab illa rcqᷓẽ pncipi⸗ diſcrerbil ſed potiꝰouẽiẽtie ců alia re. ſᷓ
nobv hoibus exñtib' eiuſdẽ qᷓtitatis ouiſ ð ph̃nritatẽ. qrqᷓmtitas è ſibi pncipiũ er⸗ Sus in diſcreriòe. igit figura ⁊ qᷓmitas nõ
Fti3e renlr. tem vünb arboꝛib⸗ exßribuſ Hiierſan ſperñ⁊ eiuſce q̃nritat qͥlibet etiaʒ Sita vtẽs rõne ſecꝭ ſolů notitia ſeſitia ↄgno tcas eẽ dinerſas ꝑfiguras ⁊ nõpqnãtita eRdrönes alteri opionis. Ad pmã
ſpdet petr de ſa in 4 ſcripto diſtier. She baligntopotppinporẽtiäſe⸗ Prtarefigeratz.necſeqeerhoeilicot Pus nð figuratũ cẽtifinitũ. vñdicendũꝙfi tra duplr por accipi. vno mõvte puatio lterioꝛis q̃ntitat:accipiẽdo puatiðem nãt je ppuato.⁊ſic dicin ꝙjutitae non põt eẽſine figura:qi eẽt infinita alio mõ figura ⁊ ermin extriſecꝰ q̃ntitatis ⁊ qͥd reale diſti vtũ eẽntialr a q̃nritare t poſitiuũ ↄñs nõir nullã puariõeʒ vlterioꝛis q̃ntitab⁊ ſie deus põtfacere q̃ntitatẽ ſine figura. Cõtra.qa ſi ſic rũc de poſſet facere lineãqͥ nec eſſʒ cur⸗ nã nec recta.ſ hocẽ ipoſſibile· Vicẽduʒ ßm eundẽ cꝙ curuitas ⁊ rectitudo dupkr pñt ae cipi.vnomo vt curuitas diẽ iſtã poſitioneʒ: ꝙmedi exit extrẽa ⁊ recũ iſtã puationem ꝙ mediũ nõ exit extrẽa růc int ea ñẽ mediũ
yñ ſic necefſario oĩs liea kẽ curua łrecta.a
ſiomð accipit᷑ reetitudo vt diẽ rẽ abſoluraʒ q̃hlequit᷑ lined cuiꝰ mediu no exit ab extre
nſ curuitalrẽ poſitiuã abſolutã q̃ cõſeq᷑
lineã cui mediũ exii ad extreimis.⁊ ſic de⸗ pot facere lineaʒq̃ nec ẽ recta: nec curua: ⁊ ſic erit liea recta ſine rectitudie:⁊ linea cur⸗ ua fine curuitate ree rectitu dinis ⁊ curuitai.ĩ echuerſo de poſſit facei cur uitatẽ line Rea curua. ⁊ ſilr rectirudine⸗ ſine ſiea recta. Al reſpodẽt ai ꝙ maioꝛeſt Falſaqꝛ deus nõ põt oia abſoluta diſtlcta rea ier abiuicẽ kepare. ⁊ hoc ꝓpter neceſſariã
exionẽ yni ad aiud. Elige reſpõionem
quã vis ¶ Ad ſccũdã dicẽduʒ ꝙlicet fign⸗ ra accepeꝗ mãlr ⁊ pmomdinotabili ſupꝛ poſito ſit qdã quãtitas:nõtamẽ ſecũdo ⁊ pᷣ⸗ mo mõ acccpta ſolũ ẽ mathẽatice ↄſideratò nis⁊ ſic ĩ argumẽto ↄmittit᷑ fallacia eqͥuo⸗ catiõis i hoie figura vt pʒ. ¶ Ad tertiaʒ dicẽdũ ꝙ k tminꝰ intriſec? poſſit eẽ ciuſde eẽntie ců termiato.ñ̃ tñ terminꝰ extriſecus q̃tterminꝰfiguraẽ q̃ntitat. Adq̃rtaʒ di cẽdi ꝙ mioꝛẽ fta. vei dicẽdũ ꝙ res nãł ẽto ta nã tota a rei artificial mãti ⁊ ſubiectie non autem oꝛmaliter ⁊ quiitutiue. Berit᷑ ſexageſimopmoð ſex pncipij igenerali.vtrů ſex pneipis ſint foꝛalr nia abſoluta vel reſpectia. e iſta qde ᷓjtuoꝛ ſůt opiones · Mia opio ẽꝙ ſex pꝛin⸗ ripia dicũ abſoluts ců relatiõe. vbi gfa.vbi diẽ abſolurũ qpᷣẽ locꝰ cũ relatiõe ad locatuʒ pbat· qꝛ velſex entia abſolu⸗ ta ſimptr vel ſolů reſpectũ velãbo ſil· nonẽ dicẽdu pmũ. qꝛ ſolũ ſunt tria pᷣdicamẽta ab ſoluta.icʒ ſba q̃ntitas ⁊ q̃litas. 3 que ſex pᷣn cipia ponunti numeꝝ nec ſecunduʒ. qꝛ ois relatio ẽ de genere relatiðis.igit᷑ rertiuʒ eſt dicẽdũ videls ꝙ ſint abſoluta icludẽtia foĩa liter reſpectꝰ ateni nõ diftigueren᷑ a q̃tuoꝛ pmis. ¶¶ oõtra iſtã opionẽ arguit᷑ triplici᷑ pmo ſic. Vullũ vnñ p̃dicamẽtũ icludit ↄce ptñ duoꝝ picamẽtoꝝ · ſypm iſtos ſex hnci pia icludũti ſua ròne qͥditatiua abſolutũ cũ relatioq̃ pertinẽt ad dinerſa pᷣdicamẽta.igi tur nullů ipſoꝝ eẽt vnů ſimpkr. maioꝛ nola. qꝛdecẽ pᷣdicamẽta hẽnt ↄceptuſ ſimptr ſim piices reſolubiles. ¶jæſic. nullũ genus Ai cgmẽtale ẽ ens ꝑ accñs. ſed ↄpoitũ exa ſo ſuto ⁊ relatioẽ ens ꝑaccñ⸗ igit᷑ vc. ¶ʒoſic⸗ Pis foĩa abſoluta è ſba velq̃ntitas kq̃litas ⁊dis reſpect? de neceſſitate ꝑriet ad gen* re latibil. ſo ßʒ te ſex pᷣncipia nip aliud dicunt 3 abſolutũ cñ reſpectu igit ſeqk ꝙ ſex vltia nõð dicũt aliã rẽ diuerſãa q̃tuo⸗ pmis.⁊ ſic ñ eẽnt. x. pdicamsta. ¶ ſic· aut denoiaquã faciũt iſta vi· pdics mẽtaẽ denoiaab extriſe
co aut ab aliqitriſeco. ſi ab itriſeco. igił nõð
dr̃nt a pmis q̃tuoꝛ que denoĩant denoiatòe ſtriſeca.ſi ab extriſeco.igt nò opʒꝙ icludũt
reſpectũ. qʒ ſine reſpectũ aliqd pot venoiari
extriſece ab alio · Acd rõeʒ eoꝝ dicẽduʒ. ꝙ ſex pncipia dicũt ſimpłr entia abſoluta. Ad ipbationẽ dicẽdũ ꝙ iex bncipia b dicũt en⸗ tia abſolura:nõ tñ vt itriſece vᷣnoiant ſed vt
3
extriſece ðᷣnoiant. ⁊ fici rõne vᷣnoiandi df̃nt
realiter a pꝛimis tribꝰ que denoiant deno⸗
miatde itriſeca⁊ ẽt a flaide pesð cã. Se
cũda opioẽ ꝙ ſex pncipia ñ ſũt abſo 2
——

luta:nec ſůt ſimplt tſpectia ſʒ dñ᷑ abſoluta ſ reſpectibꝰ. qꝛ videls ſũt relatia ſʒ dici.⁊ ñ ßʒeẽ. 3 oẽ ens kẽ ens ad ſe kñ ad ſe ſʒ ad ali ud.qʒ iſta ſũt extrẽa ʒdietõis.ſ ſex pꝛicipia ſůũt entia.igit᷑ ⁊c̃. dicunt ãt oœẽ ens:qꝛ ip̃ʒ ens
ſimpłr acceptũ abſtrahit ab vtroq;. diceſꝙœꝙ
ſůt ſiplr abloluta ſʒ reſpectu. ʒ.ille reſpe
ct?łẽ de foiali ſignificato ipſoꝝ ł nð.ſi ñ tůc
nihil ad ꝓpoltũ de reſpectib qꝛ hic q̃rimꝰ ðqͥditate foĩali ſex pꝛicipioꝝ.ſi ſic. igit᷑ ñ fůt
relatia bᷣm dici.qꝛ relatia ßʒ dici ſt abſoluta
va ßʒ cẽ ⁊ reſpect? ñ ẽ de qͥditate ipſoꝝ.¶ſæ fic. relatia ᷣm dici ſůt va abſoluta nec diſtin guunt᷑ ab ipſis.ß; iſta ſeꝝ pꝛicipia diſtiguũt᷑ pᷣdicam̃talt ab abſolui tribꝰ pꝛimis. igit nõ
ſũt relatia ß̃ʒ dici.maioꝛ pʒ.qꝛ ſciaẽ relatiuũ
Im dici⁊ potẽ ⁊ alg. ſtat ãt ꝙ iſta ponũt ĩ pᷣdicam̃t abſolut./ ʒſicqro cjmõ actio dic
reſpectũ.qꝛ kactio ẽ ipſe met reſpect?.łqꝛ ſuppoit reſpectũ:łqꝛ ip̃aʒ ſeqͥt᷑ reſpeci?ſi p
mũ tẽ actio ẽ relaꝰ.ſi ⁊vꝛhoc ẽ ft̃m: qꝛactio
pᷣſuppõit Speieihi nãlẽ potẽtiã.qᷓẽ pꝛici piũ actidis.iʒ nullꝰ reſpectꝰ?ẽ pꝛicipiũ actio nis.igit᷑ ⁊c. Nec tertiũ.qꝛ illð qð ſequit᷑ reʒ pẽ ð qͥditate illi?qð mò reſpect? itriſece ↄuẽit ipſi actõi.vñ ñ video qmõ iſta opio poſſitiſaluari./ʒ opio ẽ ſco tiqͥtlibe. pꝰqde. xi.qͥ vult ꝙ ſex pꝛineipia di⸗ eumt reſpectꝰ extriſecꝰ aduẽienteſ.⁊ dicunt reſpectꝰextriſecꝰ illos qͥ poið fũdamẽtis nð neceſſario ſequũt᷑ fũdamẽta ſiẽ poĩt actiuo x paſſiuo ñ ncẽario ſequũt᷑ agere ⁊ pali.⁊ in hoc dr̃nt vt dicũt a relatibibul ſpectãtibꝰ ad enꝰ relatidis. ¶ Wõtra iſtã opionẽ arguit rpheꝰ q̃tuoꝛ rõnibꝰ.]Pꝛio ſic. pdicti fſpe ctus aut eẽ coꝝ cõſiſtit in ad aliud ſe hf̃e aut p.ſi ſic. igit ſůt de genef̃ relatòis.qꝛ fʒ phm ip̃dicam̃t᷑.relatia ſůt quoꝝ eẽ ↄſiſtit ĩ ad ali nd ſe hre.ſi. igit ſůt abſolura: qꝛ oẽ qðẽ vel ẽens ad ſe:kẽ ens ad alteꝝ. ſiẽ̃ ens ad ſe:eſt ens abſolutũ.ſi ẽ ens ad alteꝝ tunc eẽ eiꝰcd ſiſtit ĩ hẽndo ſe ad alten ⁊ pↄñs ptiet ad ge nus relatiõis. ¶ Secũdo ſic. qꝛ reſpect? de genere relatiòis ſůt qͥ poſii fũdamẽt᷑ de ne ceſſitatefequunt᷑ ad ea:ſʒ reſpect?agent ad paſſũ ⁊ ecòuerſo ſůt hhi:igit᷑ ⁊c.igit᷑ tales reſpect? ad gent relatidis ꝑtinẽt.nec ꝑ ↄñs faciũt pᷣdicam̃ta diſtieta a relatide. maioꝛ pʒ ßm ens. mi. ꝓbo.qꝛ fůũdaita iſtoꝝ ſpectuũ ð vidẽt᷑ eẽ niſifoĩa fluẽs qj põit᷑ ĩ paſſo ⁊ pꝛi cipiũj actiuũ qðᷣẽ in agẽte.ſʒ iſti ãbobpoii ve ncẽitate ſequit᷑ nntuꝰ ſpect?agẽt ⁊ paf ſi ad iuicẽ.igit᷑ ⁊c̃. Si dicat᷑ ꝙ poit̃ pꝛcipis actis ⁊ paſſiuis nõ ſeqͥ᷑ actio k paſſio q̃ſfſpe ctꝰ vocãt nihil ẽ. qʒ relarides agẽt ⁊ paſtiñ
— —
¶Queſtio
fůdant᷑ ð pꝛicipiũ paſſiuũ ex ꝑte ipſiꝰ paſſi ſʒð foaʒ fluẽtẽ vt dictũẽ.q̃ poſita ncẽio ſe⸗ quũt᷑ pdẽi mutuo ſpectꝰ.¶ ʒeſic phſioq̃nſ in v metha. de relatõedit ꝙqdã ſut latiòeſ q̃ ↄſequũt agẽs dactu⁊ paſſuʒ ĩ actu.ſi igit iſti reipectꝰ extriſeci ſint alj ap̃dẽis reſpe⸗ ctibꝰ qͥs vocãt relatòes ⁊ ad genꝰ relatòiſꝑ tinẽtes ſeqͥł᷑ ꝙ agẽs ⁊ paſſũ i actu. ⁊yt talia p̃t abſolura ſua ſequũt duo paria fſpectuũ qꝛ vnũ par reſpectuũ itriſecꝰ aduẽiẽtiũðqͥ; diẽ phs vꝰ metha.⁊ atiuc par reſpectuũ ex triſecꝰ aduẽiẽtiũ qͥs ipſi figũt:qð videt᷑ ich uẽiẽs.¶ſſic. ſic q̃litas ncẽario ↄᷓs ſuũ ſbʒ
qᷓlitas ñ ncẽio cõſequẽs ſuũ ſhm ſe bñt ad
variqdũ genꝰq̃litat᷑.ita reſpectꝰncẽario ↄ̃ſ ſuñ fũdamuũ.⁊ reſpect?ñj ncẽio ↄl ſuũfũ damtũ ſe hñt ad variãdũ genꝰ rclatõis.ſʒqᷓ liraſ ncẽio cõſequẽſi variat genꝰ qᷓlitas ig ⁊c.ↄfifat rd.qꝛ ncẽio ↄſeqͥ ſe hʒ ad ñ ncẽ̃ario ↄſeq.ſiẽ acchs iſepabile ad gcc̃ſſepabile. G talia ñ variãt/ genꝰ.qꝛ ponũt᷑ ĩ eoð ge.igit ⁊c. Eſt ig q̃ria opi. herphei quã poit qͥtii. bqde.ix. Ad cuiꝰ euidẽtiã ſciẽqũ ꝙ aliqd dupkr põt denoĩare aliud. vno mdꝙ ſit ðno miatio ab aliqͥ itriſeco ipſi denoĩato.ſ Gſit foĩatr i ipo ſeu ꝑ idẽtitatẽ vt ðᷣnoiat ſbaʒ ſeu piherẽtiã.⁊ ñ dupłr: aut denoiat ipſů in ſe ⁊ abſolute.⁊ ſic denoiat qᷓtitas ⁊ q̃litas: vt qñ dicimꝰ ſoꝛtẽ cẽ qᷓ;tů tq̃lẽ. alio m fit ðᷣno⸗ miatò ab itriſccoĩpoꝛtãdo tñ aliqð extrinſe ců vt kminũ ad quẽ ſe hʒ illðqð denoiat᷑· ⁊ i⸗ ſto mõ denpiat relaꝰvt qñ dicimꝰſoꝛ.eẽ ſilẽ: kdiſſiteʒ bunʒ vel dñm.alio mõ fit denoĩatio ab extriſeco ab eo.ſ.ꝙ ñ ẽ ĩ denoiato foĩalit ⁊ſic fi denoiatio a ſex pᷣdicamẽtis:vt actio ẽ denoiatò q̃ denoĩat agẽs a foĩa ꝓductaq ñẽ i ipſo ſbiectie.paſſioẽ denoĩatio foe pꝛo ducte ab agẽte qð ñẽ̃ ſbiue ĩ foĩa ꝓducta.ſi⸗ tꝰẽ denoiatio a loco mediãte certa diſpone ptiũ.⁊ ſic ẽ denoĩatò ab extriſeco. hitꝰ eſt de noĩatio alicuiꝰ ſbia ttia ſpẽ q̃litai q̃ ñẽ ſbiue i veſtito vei hituato. vbiẽ denoĩatio alicui? a loco ſimptr qͥ ñ ẽ biue in locato ſʒ ĩlocãte Mñ ẽ ðnoiatio glicuiꝰ atpe qðẽĩ ccio ſiue ⁊ñ ĩ denoiato. hico igit᷑ ꝙ iſta ſex pneipia qᷓ;tũ ad nãʒ denoĩantẽ ñ d̃nt g qᷓ;titate ⁊ qᷓli tate q̃ ſũt abſoluta:ſʒ qᷓ;tů ad illud qð reqͥrũt reałr ad eoꝝ denoiatiõeʒ extriſecã. vbi gfa. caloꝛ cãtꝰ ĩ paſſo ad ꝙ ðᷣnoiet aliqͥd caiidũ 5ᷣm modũ denoiatiõis qj itriſece.qᷓlitas ðno minat nihil aliud reqrit; vt ſic foꝛte noictur ꝑipm niſi ſm iquo.vñ ſipipoſſibile võe⸗ ret᷑ ꝙ caloꝛ ñ hr̃et cãʒ effectiuã ⁊tn iſo.adhuc verũ eẽt ſbm eiꝰeẽ cali noiatũ a caloꝛe fojal ĩſe cxñ̃te ne
iöſ MW de tiunen
znn en enpee ſe pubjipt inpwnſ tſuert iunipil
winnit ſluyui ſc
lunblin dintg ſufin inyin diacßh Sün vade
s t cint
Ure

intrinſeca. ſʒ ad ꝙ denoiet aliqd ßm beno minatiõeʒ extrinſec.i.ꝙ vᷣnolet aliqd ut ca lefaciẽs reqrit aliã rẽ a ibᷣo.¶ cãm eifectiuã caloꝛis. ⁊ ſic aliã rẽ reqͥrit ad hoc ꝙ denoĩet ßᷣm genꝰ actiõis q; ilã quã reqͥrit ad hocꝙ denoiet ßʒ genꝰ qᷓjitat.¶ Aliud exẽpluʒ de fuplicie ⁊iòco · ꝙad hoc ꝙ ſupficies vᷣnolet vt ſupficies puta aliqd eẽ latů nõ req̃rit ali⸗ ud niũ ſm in quoẽ ſupficies. Ad hoc ãt vt denoiet vt locꝰ locatũ reqͥrit aliud a ſo ſup ficiei. Sic igit᷑ talia vt denoiant᷑ denoiatide extrinieca ipoꝛtãt aliã reglitatẽ qᷓ; ad rẽ ðᷣno mihatã ab alijs pᷣcedẽtibꝰ ꝓut vnoĩant vno minatde itriſeca q̃ diuerſitas ſuffiẽ ad diſtin gutdũ p̃dicam̃tatʒ ille res. ſloct ſupficieſ ⁊ſic de alhs a qb accipit᷑ ipſa ðᷣnoiatio ſint eedẽ hie ide. ¶ Bʒhoccurrũt mlta dubia Pꝛimů dubiů q̃re ñ ſũt aliq̃ p̃dicamta de⸗ noiantia denoiatiòe extriſeca ſũpta a rela⸗ tde ſiẽ ſůt fũpta ab aliq abſoluto:ců ita viðt aliqd poſſe denolaria relatiõe extriſeca ſiẽ ab apſoluto extriſeco · ñ̃dʒ herphe⸗ ꝙde noiatio ab extriſeco reqͥrit ꝑ ſe aliquã hitu⸗ dinem int᷑ extrinſece vᷣnoians ⁊ vnoiatũ ab eogꝛozꝙꝑ ſe ex ↄditiõe reꝝ talmod⸗ vᷣno minãdi ſech ea. ⁊ iõ oʒꝙ illuda qͥfit taldeno matio ſit fundamẽtup ſe alicuiꝰ hitudis. ⁊ qꝛ hitudo ẽ pꝑle ſuũfũdamẽtũalteriꝰ hitu dinis alioqn iret᷑ in ifitũ.iõ tal denoiĩatio ñ fir a reſpectu ſiue ab hitudine. Eſt ãt notãð ꝙis int denoians extrinſece ⁊ denoĩatuʒ ſit pitudo ſiue reſpeet? ꝑſe:tñ illa pᷣdicamẽta nõð dicunt᷑ ꝑillos reſpectꝰ imo prinẽt ad ge nrelatiõis. ſʒ illa ſex pᷣdicamẽta ſolũ dicũt abſolutũ vt ðnominãs extriſece. Bubi rat ⁊ ytxꝝ actio ⁊ paſſio ſint vna res. Rñ̃⸗ ßᷣmn ſpiam herpheiꝙ actio⁊ paſſio qᷓ;tuʒ ad foꝛmã hm quã fit denoĩatio: ſiue actiue ſiue paſſiue ꝙ actiox paſſioſint vna res. Et hoc declarabo ſic. Nã ponamꝙ de⸗ creet ym̃ ᷓiratẽ: de di reat agẽs ⁊ nõ niſiab actione ied a nihili in ſe exĩte dicit agẽſð nono.igf denoiatur agẽs a q̃litate ꝓducta.ſ illud 35 vnoiat agẽs tale di actio· ig q̃litaſ ꝓducta diactio. ẽt ẽ paſſio: qꝛ ẽ foĩa accñtatacta ab liceſs s ẽ paſſio. ig eað foĩs dĩ actio ⁊ paſ⸗ ſio. dt qt reatr hᷣm̃ rònẽ denoĩandi.nam illa qᷓlitas ꝓducta inqᷓ;tũ deniat deů agentem
dĩ actio: ſʒ inqᷓtũ denoial᷑ a deo actã dãpaſ
ſio. Siãt velis ↄtẽdẽ: ꝙ nihil poſſit noiari paſio a deoꝛ⁊ ꝙ tał denoiatio ſit actio trã⸗ ſcendẽs vel paiſio:tunc põe caſũ de aliqᷓ cre cãnte aliquã qualitatẽ p ſe ſtãtẽ ⁊ nul⸗ rrentẽ. rũc hẽs caſũ i foꝛma: qʒ illa foꝛ ltur actio ⁊ paſſio:tamẽ hm diuerſas
rõnes reales denoiandi. ¶¶ ubitatur 3? vtrũ actio ⁊ ſecunda ſpẽs qualitai ſit vna
resq̃ẽ potẽria actiua. hÿdeoꝙ nõ · quia ſi actio ⁊ pncipiũ actiuuʒ eẽt eadem res:tune ſequeret᷑ quãdocunq; haberẽ pꝛiucipiũ acti
uũꝙ ſeper agerẽ:quod ẽ falſũ. Secũdo. qꝛ actio ñ ẽ pᷣncipiũ actionis · ſed pꝛincipiũ acti
uum quo agens agit etiãrealiter ẽ pꝛincipi um actionis. igit᷑ vc. Er ex hoe ſequit᷑ ꝙ pal ſio ⁊ potentia paſſiua que ẽ ſecunda ſpẽs q̃ litatis nõ ſunt eadẽ res·¶ ubitat᷑ quarto vtrũ paſſio ⁊ tertia ſpẽs qᷓlirat ſin vnares. eſpondeo ꝙ ſᷣm eẽmtiã paſſio ⁊ ttia ſpẽs qualitatis ſcʒ caloꝛ vel frigus. ⁊ ſic de alijs ſůt vna reſ.⁊ differůt ſolũ realiter m diuer ſos reales modos denoĩandi. quia caloꝛ ad pocꝙ ſit qualiras ſufficit ꝙ ſit talis eſſentia fue ſit ꝓducta ſiue nd· quia tali eſſentia ali⸗ quid pht denoiari quale ſiue paſſibilis qua litas. Ped ad hoc ꝙſit requirit᷑ ꝙ ha beat allã rẽ ĩqua noſit ſbiectiue a qua ſit cã tus talis caloꝛ. Et ſic requirit aliquã reʒ ad hoc ꝙ ſit paſſio quã nõ requirit achoc ꝙ ſit tertia ſpẽs q̃litaris. SBubitat᷑ quinto. vtx mot? ⁊ tertia ſpẽs q̃jitaris ſit vna res intelii gẽdo de alteratiõe. Reſpõdeoꝙꝙ mãliter ſũt vna res ſed dr̃nt:qꝛ motꝰẽ foꝛma fiuẽs ⁊ ex iſtẽs in fieri. ſic aiiqd requirit᷑ ad eẽ motũ. qð nð requirit᷑ ad eẽ foꝛmã. nec dico ꝙ mot? ẽ fluxꝰ foꝛme. ſiille fiuxus foꝛe nominet re⸗ ſpectũ:quia motus nõ dicit reſpectũ:aliaſñ pderet᷑ in eodẽ pꝛedicamẽto cum foꝛma ab foluta ßᷣmn quã fit motus. Si autẽ fluxus di cit pꝛoceſſũ de iperfecto ad ꝑfectũ ſucceſſio nůrũc põt dicicꝙ motus ẽ fluxus foꝛme: vt ſit ↄſtructio intrãſitiua. ¶ Mubitat vi vtꝝ motꝰ diſtiguat᷑ a mobili. Sicẽdũ y ſic: ſicut foꝛma fiuetdiſtinguit᷑ a ſuo ſbo in quoẽ qð dicit moueri ſᷣm illã fonnã ſi ⁊ motus. ubitat viyvtrũ vbi⁊ locꝰ ſint vna res Hÿdeo ꝙ nõ.q vbi nihil alind dicit q; eſſe locatũ ⁊ ſic diẽ denoiationẽ extrinſecʒ lora ria oco.locꝰ aũt nõ denoiat a loco · Itẽ lo⸗ cus ẽ ſiectie in coꝛpe locante ⁊ denoiatiue in ſocato vbi dft a loco extriſece denoiante ſẽ ↄcretũ ababſtracto ⁊ ſic tñ vhiqᷓ; locus ſpectãt ad ið pdicamẽtũ. ubitat᷑ vih⸗ vtx locꝰ põat᷑ in pᷣdicamẽto vbi. Picoꝙ lo⸗ eus inqᷓtũ denoiat intriſece coꝛp locãs po
nit᷑ in pdicamẽto qᷓtitatis. inqᷓ;tũ aũt locus
denoiat extrinſece coꝛpꝰ locatũ pdit᷑ in pᷣdi
camẽto vbi tanqᷓ; pncipiũ foĩale denoiatio
nis pᷣdicamẽti vbi· hubitat nono. vtruʒ
ſitꝰ t vbi dr̃ant. Et videt᷑ ꝙ nõ· qꝛ eẽ abſoiu
te i loco. ⁊ eſſe m tal diſpõnẽ ptiũ ij 5
. 3
3* 6 * 8 6 * 2

differre jalti reatr. det herpheꝰ qma⸗ nẽte eodẽ mõ loco ⁊ locato ⁊ eodẽ toto loco pñt differre diuerſe ꝑtes locati diuerß ꝑri- bus loci applicari.iõ ẽ gliqᷓ diuerſitas reali iter compationẽ totiꝰ loci ad iotũ locatũ.⁊
tiũ ad ꝑies.¶ Mubitat᷑ decio vtxꝝ tps dit
erat aq. Rdeo ꝙ tẽpus qðẽ ſubiectiue in celo ſicõparet᷑ d ip̃m celuʒ in quoẽ ſpie ctiue quod eriã mẽſurat itrinſece. ⁊ ex ↄ̃ti denoiat intriſece.tũc tẽpus ponit᷑ ĩpᷣdicam̃ to quãtitatis rãqᷓ; qᷓ;titas diſcreta ſucceſſiua ꝑquod d̃t a nũero. vñ iſta denoiatio.celuʒ ẽ in tẽpoꝛe.motus celi? ãnuꝰ vel diurnus.
deès iſte denoĩationes ⁊ pꝛedicatòes ſpectãt
ad genꝰ qᷓtitatis. Si q̃t tẽpꝰ cõpet᷑ ad res: q̃s extriſece mẽſurat.⁊ ex còſequẽti extriſe ce denoĩat:tũc tẽpꝰẽ pᷣncipiũ pꝛedicamenti qñ. dr̃t abeo ſiẽ q̃litas aqᷓli. ᷑ ſiẽ abſtraciũ ahcreto.qꝛ tepꝰẽ abſtractũ.⁊qůẽ cõcretuʒ ⁊ſic ponůt᷑ in eoð genere.vñ iſte pᷣdicgtides peirꝰẽ in tpe łin ãno vel ĩ mẽſe fpectãt ad dicamẽtũ qᷓndo.qꝛ fit denoĩatò ab co tpe qð ndẽ in ipſo denoiato foalit᷑. ¶ Pubitat᷑ xi vtrũ hit dr̃at a figura artificiali vt ẽ quarta ſpẽs qᷓlitaris realit. Mdeoꝙ dft realit ᷣm realẽ modũ denoĩandi ex natura reꝝ oꝛtum qꝛ figura artificiał ꝑ induſtriũ coꝛꝑi applica ta inqᷓtů q̃liticat ſbaʒ in quaẽ foĩalit᷑ intrin⸗
ſece licʒ accßtalit dicit figura: qꝛ ſie denoĩat
noiatiòe intrinſeca.⁊ ſic ſpectat ad pꝛedica mẽtũ qualitatis. Vnquãti autẽ denominat coꝛpus veſtitum vel coopertũ denoĩatione extriſeca.ſic eſt pꝛincipiũ foꝛmale ⁊ intrinſe cum pꝛedicamẽti habit? ⁊ diifert ab habitu: ſicut abſtractuʒ a ↄcneto.xc̃.¶ihubitat xij vtruʒ denominntio euiternoꝝj ab euo faciat diſtinctum pꝛedicamentũ. Mico ꝙ nõ qꝛ enſ diuidit in ſßam ⁊ accidẽs.⁊ euũ nõ eſt ſubſtã tia. igit᷑ accidẽs. ⁊ ens diuiditur in abſolu⸗ tumtẽ reſpectiuum. Euũ non eſt reipectiuũ igitur ablolutum. Et non eſt qualitas.igit quantitas non permanens. igitur ſucceſſi- na. non diſcreta.igitur continua. Pt ſic non ponitur in pꝛedicãmento quãtitatis inqᷓ;tũ intrinſece menſurat eſſentiaʒ angeli pꝛimi ĩ quo eſt foꝛmaliter ⁊ ſubiectiue. Vnquantum autem menſurat extrinſece eſlentias alio⸗ rum angeloꝛum ſine omnium euiternoꝛum tunc ſpectat ad pꝛedicamentum quando: qð eſt indiiferens ad euum menſurans extrin ſece ⁊ abſtrahit ab vtroq;. ⁊ haber ſe vt gen⸗ ad ipſa. Wubitatur vltimo. Lur abalijj ſpeciebus pꝛedicamentoꝛum abſolutoꝝ nð ſumuntur alia pꝛedicamenta diſtincta cõtra iſta. Vicendum km ꝙ dicit herpheus in re⸗
Queitio
ſponſione ad pꝛimum dubium. Muia ðeno⸗ minatio ab extrinſeco requirit per ſe aliquã habitudinem inter extrinſece denominãs:⁊
denominatum que non reperitur inter ſub
ſtantiã pꝛimã ⁊ alias ſpẽs pᷣdicamentoꝝ ab⸗ ſolutoꝛj.ideo ſolũ ab iſtis ſpẽbus ſumũtur denoiatiòes ſex pꝛicipioꝝ.Pe ſpẽbus auteʒ iſtoꝛũ ſex pꝛincipioꝝ.⁊ de paſſioib?⁊ pꝛopꝛi etatibus dic pᷣciſe ſicun de ſpẽbus ſuoꝝ pꝛin cipioꝝ foꝛmaliũ abſolutoꝝ a quibꝰ ſumũtur ſimiliter de ꝓpꝛietatibus ⁊ aljs conuenien- tibus. Berit᷑ ſexageſimoſecundo. vtrum ac⸗ tio ſit ſubieciiue in ente vel in paſſo.
Be iſta queſtiòe eſt duplex opinio. Pꝛia
opio eſt ſcotiſtarũ qui diſtinguũt de actide
quia duplex ẽ actio.i.actio manẽſx actò trã
ſiens. Actioni aůt immanẽti per ſe cõuenit mãere i agẽte vt itelligere ẽ actio ĩimanens.
⁊ per ſe manet in agente.⁊ per hoc actõ ma⸗
nens per ſe diſtinguit᷑ ab actide trãſeũte que
trãſit ĩ paſſũ.iRò eorũ poſita ẽ ſupꝑ poꝛphy⸗ rio qde quita cõditiõe quita ſubiecti ſcibilis qðe ⁊. ¶¶ Tõtra iſtaʒ opi. arguit herpheus quotli.quarto P quarts ſic. Jiactioẽ ĩa
oiaqẽ pꝛincipiũ per qð àgeẽſ
geẽte:aut ẽ ipſa agit:aut ẽ aliquis reſpect? agẽtis ad paſſuʒ autẽ aliqs act? abſolur? acquiſiꝰ? abagente dů agit quod ſit fũdamẽtum taliſreſpectus ſed actio nullum iſtoꝛum eſt. igitur ⁊c̃.mai
parct quia nullus poteſt imaginariin agen
te quod agit niſi aliquod dictoꝛum triuʒ.mi noꝛ pꝛobatur quo ad iſta tria. Pꝛimum ſci liget ꝙ non ſit foꝛma per quam agens agit. Tum quia actio pꝛopꝛie dicta non eſt pꝛin⸗ cipium actionis: ſed pꝛincipium actiuum quo agens agit etiam realiter eſt pꝛincipiuʒ
actionis. igitur vẽ. Xumquia illud non eſt actio quo poſito nò neceſſario ponit᷑ agens
agere. ſed poſito pꝛincipioactiuo: quo natũ eſt agens agere non neceſtario ponitura⸗
gens agere. Moteſt enim pꝛincipium acti
uum ineſſe alicui ipſo nihil agente. Se⸗
cundum ſcilicet ꝙ non ſit reſpectus ageu⸗ tis ad paſſum pꝛobatur. Muia illud quod
foꝛmaiiter eſt relatio non pertinet ad aliud genns ertra genus relationis. ſed reſpec⸗ tus agentis aq̃ paſſum eſt foꝛmaliter relatio Igitur non pertiuet ad genus actionis ſcd
ad genufrelationis. ¶d hoc reſpondem Scotiſte ꝙ duplex eſt reſpectus ſcilicet in⸗ trinſece adueniens.⁊ extrinſece aduepiens. Actio eſt reſpectus extrinſecus.⁊ ideo non eſt de genere relationis. Lontra hoc agui⸗ tur quando dicit᷑ ꝙ actioeſt reſpectus
ſniſunt ſuiitico nims ſliutnrd vzwuur wuyu
auinid Finii tmimn ſunjeileac fmis ſe muien
vehlbin Lhrgen in puherep
gi

ſecus hoe pᷣt tripliciter intelligi.ono ꝙ dicat᷑ ideo extrinſecus qꝛ non eſt aliquid exñſ in eo
cuius eſt reſpectus foꝛmaliter. ⁊ſic nõ poleſt eſſe. Quia ois reſpectus eſt ſubiectiue illius cuiꝰeſt reſpectus alioquin in nullo eſſʒ fonna liter ſiue ſubiectiue. Klioopõt dici reſpect? extrinſecus pꝛoia nio. quia reſ picit aliqð ex⸗
trinſecũ in hitudine ad hoc qðᷣðᷣnoiat. H iteꝝ
eſt fꝛlſum:qꝛſic ois reipectus eſtextrinſecus qꝛ omne qð relatiue dicitad aliqd dicit᷑. 322
quia nòſequit rẽ cuinſeſt per ſe ſed mere per accñs. E hoc iterumeſt impoſſibile.tum qꝛ
per ſe conſcqui⁊ per ſe non còſequi nõ variat
nãm pᷣdicamenti ſicut patet de q̃iitate. LTum q omnis reſpeciuseſt ad aliqͥd. Tum ʒꝰquia de iſtis reſpectibꝰqui fůdant ſup agere? pati tractat phus qͥnto metha.⁊ dicit eoð ꝑ ſe ꝑrti nere ad genus relatòis. Rlias pr̃nitas ⁊ filia tio q̃ fundant ſupꝛa agenſ⁊ paſſũ nõp ſe per tinerent ad genus relationis. ʒmẽbꝛum Illius minoꝛ pꝓbat ſc50 actio nõ põt eẽ aliqͥs actus abſolutus acquiſitus in agenle. qꝛ Pꝛo ccderetur in agentib'in infinitũ. qꝛ ille actus
eſt effectus alicuiꝰ?ncipi actiui ſed omnis ef
fectus fit per aliquã actibem. Lůc quero viꝝ actio per quam talis actus fit in agẽte ſit ipe actus factus aut nd. Si nõ igitẽ dare aliquè actũ aliũ ꝑquẽ ſicut per actioneʒ ile effectus quieſt ꝓductiue eiectus exterioꝛis cauſatur in agente.⁊ de illa actiòe quereret᷑. ⁊ ſic in infi nitũ. Si aũt iſte actus quidicit actioquiẽ ſb⸗ iectiue in agente qui eſt quidã etfect?ſtans in eo eſt actio qua pᷣdict?actus dicit᷑ fieri.eadem rde ſtandũ fuit in pꝛimoſcʒe act?factus ſiue ſir in eodẽ ſubiecto cũ agẽte ſiue in alio ſit ipᷣa met actio agentis reuliler⁊ nõ aliqͥd exiſteni in agente in eo ꝙ agens·& ⁊q omne illð in quo aliquid fit in eoꝙ talẽ ſe habet in ròe acti velfacti ⁊ no in rõne agentis vel faciẽt.ß ſi ali quis actus gcquirit᷑ in agente cum agit tunc agenſin eo ꝙ agens ſe pabebit vt in quo aci acquiritur. igitur agens in eocꝙ agens erit fa ctum ſaltim ſubiectiue. qð eſt impoſſibile.
ʒ quia illud in quo z morſiue mutatio in eocyhmdi mouet᷑ vel mutat᷑ß ſi aliqʒ actꝰacꝗᷓ rit in agẽte ille acrꝰerit ucceſſiue acqͥſiꝰ⁊ erit foma⁊ agens ſe aliter tunc habebit qᷓ; pꝛius igitur mutatů erit ⁊ motuʒ:⁊ ſic agẽs in coꝙ agens erit paſſũ. qð eſt impoſſibie. Eit igi
tůr alia opinio perphei qðibeto ꝗq.4pa⸗ ctio eſt ſubiectiue in paſſo accipiẽdo eẽ ſubie⸗ ctiue large vt poſtea declarabit᷑. Acd euidẽ tiz iſtidpinionis nõndum ꝙdu pliciter aliqd
ptſe habere paſſiue ſcʒ ſbiectiue ⁊ obiectiue molöañligaod bm fu calidũ fteri cõue
nit ſiecto foꝛme ⁊ ↄpoſito Subiecto ↄuenit ßeri nò fimpliciter cũ determinatide ſcʒ fe⸗ ripoc vñ qñ aqua calefit aqua nonfit ſimpłr ß bmqd. qꝛfu calida? tgle dicit᷑ ſbiectiue fieri obiectiue ãr fit ipe caloꝛq eſt obʒ foꝛmale coꝛ reſpõdens ꝓducẽti. Tõpoſitũ aut ðꝛ fieri ob iectiue ſimpliciter. nã in talifactiðe aqua cali⸗ da dicit ſimpkt facta.⁊ ſe habʒ obieqliue ſicut iiud cui impꝛopꝛie ↄpetit eẽ ꝓdu crũ.ſPoc no tato dico duo. pmũꝙ actio femp eſt ſbiectiue in paſſo ſiue in eoqð dicit᷑ paſſiue.⁊ꝙ iſtud eſſe in enit diuerſimode paſſiòi reſpẽu diu ſon. ¶ Pipbatqꝛ oʒꝙ actio ſit in aliq ac⸗ cipiẽdo eẽ i alio large vt infra dicet vt videls ſeexcẽdit ad eẽ in quo idẽ eſti ſeipßo. B vi P balũeſt actio nd eit in agẽte · igi᷑è in paſſo ⁊dictũ ſcʒ ꝙ iſtud eẽ in. ↄuenit diuerſimo⸗ de actidi reſpectu diuerſoꝝ patebit oñſo quid ſit actio. I Pꝛo qͥ nõndũ ꝙ actio foꝛmałt ac cepta eſt foꝛniafacta accipiẽdoꝓpꝛie actiõem vrdiſtiguitq pdicamẽrũ relariðis. pbo.qʒ ſi⸗ oñſuʒ ẽ actio ẽ in paſſo:bĩ paſſo ndẽ aliqͥd qð poſſu dici paſſio niſi foꝛma fẽa ſ ren igit ⁊.ma.piʒex dictis. mi.ꝓbo. qꝛ ip paſſo ñ pt poni inquãtũ huiꝰ· niſi vel foꝛma ſacta vel Hpoſitũ vei hitudo paſſi ad agẽs.ß nullũ iſto rũ pᷣt diciactio niſifoꝛma facta.igit᷑⁊.mioꝛeʒ ꝓbo. qꝛñ ſpm cũ aliquãdo actidi pexiſtat.nec ↄpoſilũ cũ aliqͥd eius qc; toti actiòi pᷣexiſtat ſcʒ ſbm.nihil aut qðẽde eẽntis actiõis pᷣt toti actði pexiſtẽ nec etiã hitudo paſſi ad agẽs cũ ꝑtineat ad gemꝰrelatiõis:ndad genꝰactionis igit vł poteſt eſſe in paſſocꝙ ſit paſſio niſi actꝰ factus vel foꝛma facta. ¶Mx hoc pal=„ꝙ actio dicit eſſe diuerſimòde in paſſo vei facto vel ꝓducto. Quia aectpiakpallip eo qð dici tur ficri ſbiectiue actioẽ i paſſo ſi accepto ſi cut foꝛma in ſᷣd ſuo. Si aůt gccipiat factum nõpcoqʒ fit obiectiue eo mõqͥ totũ ↄpoſitů bꝛieri obiectiue. rũc actio ẽ in paſio ſicut ps in toto.q; foꝛma facta ſe habet ad ↄpoſitũ vt ꝑs ad totũ. Bi aũtp aſſ accipiat᷑ ꝓ eo qð di⸗ cieferi obiectiue ſicuteffectus fonmalis qui eſt ipſa foꝛma facta. tunc pꝛopꝛie actio non de beret dici eſſe in ſic facto vel paſſiue dicto.qꝛ poc eẽt ponere idem eſe in ſeipſo. Hchilomi nus tamẽ ſi fonna ſubſiſtẽs fieret ficut ſideni facẽt quãtitatẽ ſine ſpo tůc aliquoꝰdicẽ᷑ actio ſiue koꝛmafẽa eẽ in tali paſſo eo mð qjidẽt in ſeipᷣo acceptoĩ abſtracioaĩ creto:ſiẽ dicin? deitatẽ cẽ in deo.vñ ſi de facẽt quãtitatẽ ſine ſo tale factum poſſet dicix quãntitas facta ⁊quantum factum? nantitas facta diceret᷑ eſſe in qumtofctum ſicut abltyactum in con
creto. Sʒ hic lůt duo dubia Pidubi

— S—— —
Muõ aetio denomlat agentem ſi non eſt ſub⸗
iectiue in eo. ¶ſiicunt quidam qꝙ motꝰvt foꝛ
ma facta in ſbo pꝛout reſpicit agẽſvt a quoẽ dicit actio: ꝓut vero reſpicit ſbmn vr in quo eſt dicit pafſio. ¶ Contra qꝛ ſi fieret foꝛma ſubſi ſtens ſine ibiecto ſiẽ dẽmõ de quãtitate ibi eſ ſet fieri⁊ facere.nec rñ ibi poſſet accipi ferip ↄpatibem ad m. ¶æ⁊qꝛ poſito ꝑ impoſſibi leꝙ caloꝛeer i ſũo⁊ nõ baberet cãm eniciẽteʒ diceretꝙ ſubiectũ eiſʒ calidũ:non tñ calefieri vel calefactu.⁊ iñ ibi eſſet hitudo foꝛme ad ſ iectũ ſtante ypotheſi.igit toꝛma dicit efectuſ foꝛmalis nõ habet ꝙ ſit paſſio vłꝙ lit fieri ab ipſo ſbo ſiue ex hitudine ad ſhm ¶¶ Aliter igi tur dicendũ ad cuiuſeuidẽtiã ſciidũ ꝙ foꝛma q habet cãmefficiẽteʒ hʒ triplice denoiatiõeʒ ſcʒ denoiatidem hm quã denoiat illud cuieſt ſbiectiue ſiue foꝛmatt hm rõem ꝓpꝛie ſpẽi cir cũſcpta oi cauſalitate ſicut aliqͥd dicit caliduʒ eſſe vel calere a caloꝛe quaʒ denoiatiõem facẽ ↄuenit caloꝛi fiꝑ ipoſſibile nullã cãm efficiẽtẽ haberet.⁊ talis denoĩatio nò còuenit caloꝛi ni li in cõpatione ad illud in quo eſt fubiectiue.⁊ lic dicit gualitas. Alia eſt denoiatio ſm quaʒ foꝛma hãbes cãm efficiẽtem venoiat ſuã cau ſum effictẽtẽ q qua ſcʒ etfectiue habʒ eſſe.⁊ ſic dicit᷑ actio.ð patet ſic. Muia actio eſt illud a quo denoĩat᷑ agens id qð dicit᷑ agere: ß agẽs dicit agenſdenoiatiue a foꝛma ꝓducta.qꝛ agẽ nihil aliud e qᷓ; habere actũ a ſe ꝓductũ. Ria eit bnoiatio per quam ipſa mei foꝛma facta vel cõpolitũ hůjs eã denoiat a cauſa em̃ciente ⁊lic dicit paſſio ſine paſſiue ſe habere obiecti ne tanquã terminꝰfoꝛmalis. Subicctũ vo in quo recipit᷑ dicit fiẽi ſubiectiue tʒ cã qñ ẽ act? receptus ſubiectiue in alioa ſe. qð ꝓbat᷑. quia paſſio vt eil determinatũ pdicametũ vele re latio paſſi ad agens aut eit foꝛma facta vtde⸗ noiat ſm in quo eſt:ant eſt foꝛma facta vt de noiat ſubiectũ ſiue cãʒ etficiẽtẽ. aut ꝓut deno minat᷑a cauſa efficiẽte. ptʒ ex ſutficieti diuiſi⸗ one. ¶MMꝛimũ non pot ec.qʒ relatio paſſi ad agens pꝑtinet ad genꝰrelatidis qð eſt genꝰdi⸗ ſunctũ a genere paſſiõis. Eriã ⁊ꝰ nò pt eẽ qꝛ ſicut diciuẽ poſito ꝑ impoſſibile ꝙ foꝛma ex iſtens in ſbiecto nõ haberet cãm efficiẽtẽ ſhm nõ dicẽt᷑ hm eã fieri:iñ eẽt foꝛmair in ſbo ⁊ nð diceret actio:qꝛ nohret cãm etficiẽtẽ. Necʒ qꝛ vt foꝛna facta denoiat agens dicit᷑ actio vt pbatũ eſt. relinquit igit qᷓrtů ſcʒ ꝙ paſſioẽ foꝛ ma facta put denoiatacã eteciiua. Fieriaũt foꝛmaliter nihi gludrſt q; eſe actũ piẽ cãm effectiuz. Ex his eliciũt᷑ tria conelaria. Pꝛimũ coꝝelariũ. foꝛma put denoiat abſo⸗ lute ilud qð xficit foꝛmaliter nihil plus ipli-
cãdo vt dicsdo. Calidũ eẽ nõ dicit actibem vk
palſionẽ ſed denoiatidem intrinſecã aqualita te ᷣm genus qualitatis.ſ/⁊coꝛelariũ. foꝛ⸗ ma faeta ꝓut denomiatur a cauſa efficiẽte di citur paſſio. Si aůt ſit in ſubiecto tunc ßᷣm cã hñs dicitur paſſiue ſe habere ad cãm et̃ciẽtẽ
Sd ròem alterius opinionis dico. ꝙ nð 0ʒ ꝙ omnis denominatio que còuenit alicui foꝛ me cõueniat ſibi tantun in habitudine ad ili cuius eſt ſubiectiue ⁊ qð perficit foꝛmaliter.i mo còuenit ſibi aliqua denomingtio fm ꝙ ad aliquid ſe habet obiectine vt reſpectucguſecf ficientis immo km talem modum denominã di ilud in quo eſt ſubiectiue non cõuenit ſibi denominare niſi per accñs. ſſpõtrapᷣdicta arguitur quadrupliciter. pmo ſic. oĩs foꝛma fit per aliquã actidem:ſed nulla res fit perſe ipſum igitur foꝛma facta nõ eſt actio. ¶fxoſic Talefieri eſt pati⁊ per conſrquẽs paſſio: ſed calefieri non impoꝛtat denoĩatiõem foꝛme fa cie a cauſaefficiente ſed magis denoiatiõem ſubiecti a foꝛma.igitur paſſio nõ eſt foꝛma fꝛ cta ꝓut denoiatur a cquſa efficiente. Ipinoꝛ pꝛobatur. nam calefieri conuenit aque que ca
lefit vel alh ſubiecto.⁊ iſta denoiatio qua dici⸗
tur aqua vel aliquod ſubiectum caletieri non eſt vt de ſe patet a cauſa etficiente ſed a cgloẽ
facto. igitur ⁊. ¶ſ ʒeſic. quia vt phi ponũt in
motu locali nõ acquritur aliqua foꝛma velali quis acius abſoluins ſed tantum relatio. igi tur actio non eſt foꝛma facta vel aliquis actuſ abſolutus factus. ¶ ꝓſic. qꝛ ſiactio nõeſi in agente nõ videtur ſupꝛa quid fundct᷑ relatio agentis ad paſſum.qꝙ nd ſi upꝛa actiõem cũ nõ ſil in agente nec ſupꝛa relatiõem nec ſupꝛa pᷣn cipiũ actiuũ:cũ ſupꝛa illud fundet᷑ relario mo
tiui ad mobile.nõ autem relatio mouentis in
actu ad paſſum in actu.igitur vt videt᷑ opoꝛ⸗ tet ponere vłꝙ actio ſit iectiue in agẽte qð eſt adꝓpoſitum. velꝙ in agente nõ ſit relatio aliqua ad paſſũ in actu.qðẽ incõneniẽ Ad bmum hoꝛũ dicendumꝙ foꝛma dicitur fieri per actionem aliquã. hoc eſt. quis ᷣm nrʒmo dum intelligendi motus ſiue mutatio quecũ- factio videtur via in foꝛmã ſiue fluxus foꝛ⸗ me. Lum tamen verius teneatur kmn chmen⸗ ratoꝛem ꝙ ſit ipſamet foꝛma m eſſe impfem ⁊ pꝛecipue quantum ad motum vel foꝛm in fiuxu. Et ideo imaginantur factum
ue ſit effectus fonnalis ſiuc compoſu ri per actionem ſicut per quandumv
rem fuctam licet foꝛma facta fᷣmrem? ctio non ſint res dinerſe. nec mirum
quẽier aliquid conſtruitur trãſitiue
n nnune kimn
Aumi inymi nſſ wßifiyoi itnn
inigiuweci iuhnch nmtr
*
ſiihnir ütann
„
tuune Umm /p
tſ En

ſoꝛtis:ſicut bicimus ꝙ deus eſt foꝛmaliter de us per deitatem. Aliter poteſt dicicꝙaliq̃ foꝛ ma facta ſit facta per actionem non ſicut bi⸗ uerſum per diuerſum:ſed ſicut aliquid dicit tale per illud quod de ratõne ſua·nunc autes de rde foꝛne nõ ᷣmꝙ foꝛmaẽ abſoluta. ßᷣ ᷣm ꝙẽ facta eſt eẽ foꝛmã hñtem cãm erficistẽ. Et ſicðꝛ foꝛma facta eẽ facta ꝑactiðem iquꝗtũ de rde eiꝰẽ eẽ foꝛmã hñtẽ cãm effectiuã.velpᷣtdi cicy dicat cãlitatẽ foꝛmalẽ abſtracti reſpẽu cò rreti ſiẽ dicit aliqd quãtũ ꝑquãtitatẽ. ita ꝙðꝛ facta factide qð qͥdẽ factũ ẽ ipᷣm ↄcretũ: xł ma gis ꝓpe res cuiꝰẽ talis fonnað hmcã fẽa. q tillud qð hʒ foꝛmã hũtẽ cãm effectiuã fʒ quã fonnaliter ðꝛ fẽa. ¶ Ed ⁊dicẽdũ ꝙ qůñ ðꝛ aqᷓ calefieriẽ denoiatio ſbiecti ab ipᷣa paſſiõe: nec ñ hʒh fieri rõnem paſſiõis ex hoc ꝙ denoiĩat m:h ex Fꝙ iplicat cãm efficiẽtẽ.nã calefieri nõ eſt denoiatio ſbiecti a foꝛma abſolute acce pta imo denoiatio a foꝛma iplicãte cãm etfi cientẽ. Nã calefieridiẽ eẽ caliduʒ caloꝛe hůte cꝗm efficiẽtẽ ita ꝙ in paſſiðe foꝛmalr ẽ eẽ cãm efficiẽtẽ.mão ẽ acens cui ↄuenit ſic hie cãm ¶Idʒ vicẽdũ ꝙ ſiue acqͥrat abſolutuʒ ſiue fipectiuũ ſemp ilud qðẽ effectꝰfoꝛmal habʒ ꝙñit altio ex ũ ꝙ denolat agẽs moõ qͥ dictũ eſt ⁊ paſſio ex hoe ꝙ denoiat ab agẽte. Mec ſeqht ex ꝙ actio vłpaſſio ſit relatio agent vł pai jihm ꝙ hmõi lʒ ſeq̃łcp qñq; aliq̃ relatio ſit iᷣe effectꝰfoꝛmalſicut ptʒ in ꝓpoſito. Nã ſi rela⸗ tio vł reſpect?locati ad loci acqrat ꝑ motũ lo calẽ vt eifect?foꝛmarplanũẽ ꝙ reſpectꝰ?ocati ad locũ nõẽ reſpectꝰagẽt ad paſſũ ꝑſe loquẽ do. vñ q̃litercũc; ſit de etfẽn foꝛmali ſiue ſit ali cuiꝰhitꝰ ſiue actꝰ fiue reſpectſemp act fact⸗ ẽ ip actio ⁊ paſſio mõ qͥ expoſuũẽ ¶d 47 dicẽdũ ꝙ relatio agẽt ad paſſũ nõ fůdat ſipꝛa actidem ß ſupꝛa pᷣncipiũ actiuũ ꝓut ei coꝛrð̃⸗ detex ꝑte paſſi foꝛma facta· Ad illud qð dicit 5 dicẽdũ qꝙ nihil ꝓhibʒ diuerſos reſpect vů dariſupꝛa idẽ in oꝛdine ad diuerſa.ſic ẽ ĩ ꝓpo ſito.nã pᷣncipiũ actiuũ ẽ fũdamemũ reiatiõis motiui ad mobile ꝓut ex pte paſſi rõdet tãtũ m narũ moneriput vo ex pte paſſi rñdet ſi
biacrꝰlã fact?fůdat in eo relarð agẽt ad paſſũj
velr anei ad motũ ¶ Bubitafvin ſbapof acrio ⁊ paſſio. Et vicef ꝙ ſic. q illõqð ages ⁊ ðꝛ eẽ agẽs dicit᷑ actio:ß ba eſt . ma. nõ. qꝛ nihll denoiat agẽs ni⸗
ſidetẽ talis ſbaeritfoꝛma byſcãʒ oiabit᷑a cã efficiẽte. ⁊ ſic dicetur ne ctoꝛtu“ herphẽ viðt ᷓ dicẽ růſie ad qͥntũ dubiũĩ fine
qõnis vbidiẽ ꝙ foꝛma ſbalis ꝓut ẽ nata deno miare denoiatòe extriſeca ſuã cãʒ dici᷑ accũs tali extriſeca acctalitate. Ideʒ vult qðlibeto q. ꝗein rñſide ad ⁊ dubiũ.ꝙ viðlʒ ipa mã pr dici kieri ſbiectiue ꝓ qmo hʒ foꝛmã ſbam fa ctã denoiantẽ agẽtẽ:b oẽ tale ẽ actio · igi᷑⁊?t.
id dubiũ iſtud rñdeo ꝙ vt ꝓbatũẽ ſuꝑ eoð iieq xl. Eſt dare relaribem trãſcẽdẽtẽqᷓ imedi ate fũdat᷑ ſupꝛa ſbaʒ. Itaẽ de actiõem trãſcẽ dẽtẽq̃ eẽ fůdet᷑in ſbaco mdqᷓ idẽ p̃t fũdariiſe ipſo. ⁊ talis actio ñ ponit in pñto actiõis. Nð ad ſ ꝙ aliqͥd ponat᷑ in pñto actibis yel paſiio⸗ nis oʒ ncẽarioqꝙ; ſit accpᷣſp eẽntiã. Muia acci dẽs diuidit in ix. gña. Et qꝛ ſba nulloꝰpt dici accñs tale pñtale·igit nò ponitĩ pñto actiõis vel paffiõis: ß qꝛ pᷣt denoiare denoiaide extri feca ipm agẽs. iõẽ actio trãſcẽdẽs ¶ Merũ ad rdem pinã ꝙ bñꝓbat ꝙ ſbap̃t dici actõ trã ſcẽdẽs ñ ãt actio vñtałq̃ nõẽ aliud miſi foꝛma accñtalis abſoluta bmꝙ denoiat agẽs · Si ãt vis ꝓbare ꝙ ponat in genẽ actiðis ⁊ itelligis de tali actide.tũc maioꝛẽ falſa:ſ dʒ ita modi⸗
ficari nã acc̃fatdenoians agẽs ðꝛ actio. ⁊ ſic
mioꝛerit falſa. /¶ Ed pdiciũ herpei dico ꝙ deckarat ſeiß̃m·qꝛ non bꝛdiẽꝙex h ſba ſim pliciter ſit acchs:ſj ðꝛ accñs extriſeca accta litate q nõ ſuifiẽ a actiðem de pñto actõiſ· oʒ etiã ꝙ ſit accũs intrinſece ⁊ foꝛmaliter ⁊ ꝙ cxtrinlece denominet agẽs. Mer hocad 5 dictum patet ꝙ nð vult dicere herphe ꝙ foꝛ ma ſſtantialis ſit actio de genere actiõis ſed ꝙ eſt genus accidentis Em ꝙ eſt actio tranſcẽ dens ⁊ hoc concedo Ed rõem alteriꝰ opi nionis ſcilicet ſcoti in pꝛincipiofactaʒ de acti one manente ⁊ tranſeute dicendum ꝙ nulla ẽ actio immanẽs ꝓpꝛie accipiendo actiðeʒ niſi large accipiatur actio ſcʒ pꝛo operatiòe ima⸗ nente. quis implicat ꝙ ſi actio⁊ ꝙ ſit imma⸗ nens. ſtam ſolutioneʒ clare reperies ſuper
poꝛphirio qõne qͥnta. cõditòe qͥnia ſubiecti ſci
bilis dubio ⁊ in růſiòe ad rationẽ ſcoti. Verit᷑ vltimo in quo pdicamẽto magi⸗ ſter ponitur. Ae iſta queſtiòe cſt triplex o pinio ¶ Wꝛima opinioeſt. ꝙ magiſter inul⸗ io pᷣdicamẽtoponit᷑. quia eſſens ròis ⁊ nullo mdens reale. ꝓbat ſic. Eſſe magiſtꝝ vel dicit ens reale vel ens rõis· Siens roõnis cum om nia entia rõnis ſint relatiões rònis.igiteè ma giſtrũ diẽ relatiõem rõnis ⁊ hẽo pꝛopoſitum Sicẽ reale. ¶ Cõtra qꝛp velle nim nihil fa⸗ le ponit in volito:ſʒ per velle pape vei cãcel⸗ larij vninerſitas eſficit glquis nig̃. igitmg nihil reale dicit.& ⁊ſic. ſi mg dicit glic re ale vel eẽt abſolutũ vel reſpeciiuũ. Nõ abſolu
tum. qꝛ msgiſter dicit relatiue ad diſcipulum

3—.
5 6*—
ß dici flatiue nð ↄuenit abſolute. nec relatiuũ qꝛ ſeq̃retꝙ aliqs nõ eſʒ mgł quãdo deſineret diſcipulꝰ qꝛ coꝛꝛupto tmĩo coꝛꝛũpit⁊ ipᷣarela tio ʒſic.ſieẽ mgiʒ dicẽt ens reale vłeẽt ſpa
vłaccñſeñ ſba eꝝ ſeqͥretꝙ qñ aliqͥs effici mg̃
—
ꝙ ſibi adderet᷑ vna ba. Si accñs chtra.qꝛper
vnñ actum meũ nòſum cã niſi alicuiꝰvniꝰ nu mero:igit ꝑ actũ licẽtiãdi cãcellarij nõ canſat᷑
niſi vnũ numẽo; per vnũ actũ licẽtiãdi.pñt
plures licẽtiari.igit᷑ fi hre aũctem determinã di eſſet vnũ accns ⁊ eẽt accñs ſeqret᷑ꝙ vnum accñs numero eſſʒ in diuerſis ſbiectis tra iſtã opinidem arguo ſic. Si eſſe mgrm di cit ens rdis ſcʒ relatiòem rõis cãtũ ex volũ⸗ tate fũmi põtificis vel cãcellari velillud ens rõis reqͥrit aliqð fũdamẽtũ in re ſeʒ in illo qui
vult effici mg̃ vel nd. Si nõꝛtũc eſt ens rõis
fietũ:⁊ eſſe mgᷣm eſteẽ fictibem rõis. tẽ ſeq̃ ret᷑ꝙ papa vel cãcellariꝰpoſſet facere omnes
hoies de müdo mgᷓoſ.qꝛ pot velle oẽs hoieſ
můdi eſſe mgpos. Bi reqͥrit fundamẽtũ in re tunc vel illud fundamẽtũ eſt de eẽntia magi⸗ ntri vel non. Si ſic:tũc ens reale eſtde eẽntia entis ròs qðẽ falſũ: imo diſtinguunt᷑ pluſqᷓ; eẽntiatr. Sinðꝛſʒ ſolũ alias reqͥrit vt fũdamẽ tum ſupꝛa quo füdat᷑ tũe ſeq̃ret᷑ꝙ aliqs nõ eẽt mgt̃ niſiqñ actuatr imelliget᷑eẽ mg̃. qꝛ entia ròis nůquã actualiter ponũt᷑ i fũdamẽtis niſi
ꝑactuzlẽ intellectuʒ.ßᷣ eſt incõueniẽs. ¶x ſic. nullů ens rõis dicit ꝓfectiõem ſimplr: ß eẽ mgm dicit pectiõem ſimpł.igit᷑eẽ mgiʒ nõ diẽ ens ròis. Ma. nõ.qꝛ ſientia ròis. dicerẽt
ꝑſectiõem ſimpliciter tůc ponerẽt᷑ in deo foꝛ- maliter in q ſůt olaq̃ dicũt piectiõem ſimplici ter. Mi. ꝓbat qꝛ ðo cõpetit eẽ mgʒ ⁊ docto⸗ rẽ. Tů: qꝛ rde magiſterij alicſ honoꝛat᷑ ß hoc ndeẽt nili eẽ mg̃m dicẽt aliquã pfectiõem ʒoſic. eẽ mgm eſt eẽ potẽtè docẽ ſicut dicit phus.ſignũ ſciẽtis ẽ poſſe docere:ß poſſe do
cere n dicit ens ròis vel reſpectuʒ rdis:imo
dicit hñtem hittn ſciẽtificũ potẽtẽ elicẽ actũ
ſciedi qͥ alios doceat.igiteẽ mgrm̃ nò diẽ ens
rdis. ¶ſic. eẽ mg̃m eſt eẽ doctũ ⁊ peritum
in tali arte inqj dicit mg:ſʒ eẽ doctuʒ diẽ ens
reale qð nullꝰdubitat.igit eſſe mgm diẽ ens reale. Ad motiua rõis rñdeo ad pmã dicẽ dũ ꝙ eẽ mgm dicit ens reale · Ad ipꝛobatio⸗ nõ dico ꝙ ꝑ velle pape vel cancellarij nð cau⸗ ſatmgᷓ ß ſolũ pᷣconiſat᷑ eſe doetus. Mia nã liter p mgñ̃m velle nihil ponit in re ef. Tamẽ bñ eſt polſihile ꝙ nr̃m velle ſi ex inſtituriõe ði ↄcurrãt ců alia re ꝙex hoc in alio cauſet᷑ ali⸗ qͥd p ipᷣm deñ ſicut qqñ volo aliquẽ baptiſare ⁊ bapriſo meũ velle coopat ad hoc qꝙy deꝰinfun⸗ dat ſibi gram:ſʒ h nò oʒ ponere talẽ opatideʒ
i creatõe ngfi Adæ dictdũ ꝙ eẽ ngʒßt eẽ reſpectiuũ ⁊ abſolutũ vt ſtatiꝓbabit d ʒico ꝙ cẽ mgr̃m dicit denokatidem apac cidẽte.i.a relatide vel qͥlitate.⁊ qñ cancellariꝰ dat licẽtiã docẽdi ⁊ detminãdi nihil reale dat ens. ſʒ folũ declarat eos eẽ doctos ſingulos
iſtinctis doctrinis ⁊ aliqñ numero⁊ aliquã
do ſpecie. necex ſeqͥtꝙ ponat vnũ accns in oẽs iſtos· ¶xopinio eſt ꝙ mgeſt ens rea⸗ le ⁊ ponit᷑ in pᷣdicamẽto relatiõis. ꝛ ſit ens reale ſatis ꝓbarũ eſt ꝑ rões q̃tuoꝛʒ pᷣcedẽtem ↄcluſidem factas. aũt ſit relatio real ꝓbi. Muia m phm qnto metha.caode relatide re uñ ſũt relatiòes reales:ſʒ eẽ mgrmeſt rglatio fũdata ſupꝛa actiuũ ⁊ paſſiu.igit᷑⁊.ip
bat᷑. qꝛeẽ igr̃m fůdat ſupꝛa potẽtiã docenqi
prem ſeiam̃ ꝓductã indiſcipulo: ſ tarpore
tia docẽdiꝰ ens reale. /æ⁊ſic. relatiuũ ſupꝛa
poſitðis ẽ vm relatinũ reale. ꝓbat᷑ qꝛ ois ipe
Zespriciperremſigjierſntte lehne ſupꝛapoſitiòis.igi᷑⁊ẽ· Mi. ꝓbẽ·ex dictoxpi mathei.x. ndẽ diſcipulꝰupꝛamgfm. Exqᷓ eli
citꝙ diſcipulꝰẽ alicuiꝰmgfidiſcipul?⁊mga licui viſcipuli mg. Et ipoſſibileẽ diſcipuius inquãtũ diſcipulꝰẽ eq̃rimngfo ſuo. qꝛ tic exre
latiuo fuppoſitiõis poſſet fieri flatiuũ eqͥpan
tje. qðẽ̃ ipoſſibile. qꝛ vna ſpẽs nõ nutati qliã
Et iſta opio ẽ doctoꝛis ſci.qꝛ ʒpte q.ʒg. arti
culo qͥnto.vbi diẽ ꝙmgf vna rebaione refer᷑
ad multos diſcipulos qs docuit eadẽ doctri- na. Si ãt płimis doctrinis docuit ptimos.tẽ diuerß relatiõibꝰrefert᷑ad ipſos. Et iõ diuers relatiõibvnꝰ⁊ idẽ hõ pᷣteẽ ingᷓ̃ vt diuerſoꝛũ
vłearũdẽ ßʒ diuſas doctrinas. ¶ Lõtra iſtẽ
opinioneʒ arguit ſic. q ſi ſic ſeq̃retꝙ deſinẽte diſcipło eẽ eẽ ceſaẽt eiſe ng ⁊ alioqn ð ſeq̃retꝙ mkti graduati ñ eẽnt mgi qꝛmliʒᷓ⸗ duati ñ docerẽt nec aliquẽ hrent diſciptm ʒ⸗ ſi ſic ſeq̃ret᷑qꝙꝙ ille qͥ buretaret abiũ nõ fuctteuʒ mgᷣm qʒ nullũ dat ſibidiſcipim. 3 ꝙ diſcipulꝰfacẽt gliquẽ mgrnꝓh ꝙſubdeẽtſe
Soetemgt⸗ Ztaepoſch oco
2az imo neẽariũ ẽꝙ deſinẽte diſciploceſſut
aliqͥs eẽ mgr· imo pl dico ꝙ ſihabe diſciplin hñtẽ hitũ ſciẽtificũ ex doctna mea fi iſte hituſ
coꝛũpat᷑ vłdeſinat et:tũc deſinat eẽ diſcipuꝰ meꝰniſi ꝓpter ill hit ſciẽtificũ quẽ hʒ exdo
ctrina mea ⁊ ex ↄñ̃ti ego deſino eẽ ng ſuns.
Er ſiẽ aliq aliqͥs ẽ pt̃ puta qñ hʒkiliũx an
ñ.ſ. qñ nohʒ ⁊viccüſa pt fiẽi pr p nouã gñor ita ⁊ h.Rd ⁊ vycedo ↄ̃aʒ accipiẽdo m
giſt vt ẽ relari fimptt młtiſi duatiq
mgi. ¶ id ʒ cedo accipiendo ↄñs qni dat alicui ſignũ magiſterijnò fac
th
ijm wünr
n en
hün n mien
liusſinn

=
F„ 8 ——
gl qꝛ ſi daret glicui magiſteriũ dando ſibi areipimm inkulet Pmn ccut⸗ gnia mgalia vel daret ſibi magiſterium qð růt plura dubia. ꝛimũ dubiũ vtrũ ile 1
„— 5
pabet aut magiſteriũ qð nd habʒ. nðillud qð it mig ⁊ pꝛius nõ fuit męg realiter ſit muta hʒqꝛ accũs. Pimagiſteriũ ſit accis non mi videtꝙ ſic. Quia cãcellariꝰvniuerſitas faciẽi grat de ſubiectoin iectũ.iec magiſteriuʒ aliquẽ mg̃mdicẽs. ego do tibi aũctẽ legẽdi⁊ qð nõ hʒ · quia nihil dat qð non habet. nec ppt᷑ determinãdi ⁊c.aut ipꝛimit aliqͥd poſitiuũ re- ccrimonias vniad alteꝝ deus creataliqd in ale in euz cui dat᷑talifaũctas aut ñ. Sinõtũc alio. omnia em iſta ſolũ funt ſigna nihilconfe nihil dat.i ſit nõ eſtfactũ ↄſonum verbis. Bi rentia ad rem. Ideo dico ꝙ büretans aliquẽ dat habeo ꝓpoſirũ.qꝛ omne illud qð hʒ iů ali ſolũ dat ſibi ſignũ quo cognoſcat ab alijs ſci⸗ quã entiratẽ realẽ quã pꝛius ñd hůit illud eſt ens ⁊ꝙ poſſit cauſare ſciãm in alhs ⁊ dici m mutatũ realiter. b ili cui dalprãs hʒ ptãtem giſter formatr. ¶Ad 4“nego vñam. quia quã pꝛius nõ habuit. igit realiter eſt mutatuſ vnũ extremũ non cauſat relatòem ſed eſt i ötra. Quia illa ptãs que eſt in cancella⸗ ſine quo nõ vt fundamẽtũ oppoſite relariõis iode pras extẽdẽs ſe ad B ꝙ dare poſſit alht Sed iliud cauſat relatiõe qð cauſat fũdamẽ auctoꝛitatẽ legẽdi aut determinãdi.autẽ ens raq qð neceſſario ſequit᷑ relatio. Wiſcipulus reale vel nõ. Sindeſt ens reale hẽo ꝓpoſitũ nõ cauſat relatiõem magiſteriſed eſt iermi qſiipe nullã aũctẽ realẽ hʒ nullaʒ dare p̃t. qꝛ
S —
. 3
nus eiꝰ⁊ ex ↄñti illud ſine quo nõ eſſet mgF̃. nihil dat qð nõhʒ. Ii eſt ens reale. Wötra
ʒopinio eſt ꝙ mg ponit in qᷓli papa exũs rome faciẽs aliquẽ cãcellariũ ꝑ lit tai ꝓb pᷣſic. ex efficaci ſtudio iciẽtiaꝝ effici-· teras exptem in anglia nihil regle ipꝛimit ſibi tur aliquiſmg· ß ex efficaci ſtudio generatur phoc ꝙfacit eñ cancellari talis vniuerſitas habit?⁊ q̃ᷓlitas. igi᷑ eẽ mgñ dicit qualitatẽ.ma. igit᷑ nullã ptãtem realẽ dat ſibi.ↄñ̃a clara.añſ nõqꝛ illũ noĩam'mgfm qui efficgeiter ſtudu pbat᷑· qꝛ ila actio qᷓ papa agit ⁊ cauſat ptãtẽ it. ieffectů ſui ſtudi ſoꝛtitus ẽ. Qi. nõqꝛ ha in ep̃o cãtuariẽſi exñ̃te in anglia velẽ actõ nã
birꝰgenerat᷑ex actibſepe iteratis /⁊ſic ma lis vel ſupnãlis ⁊ mirgculola. Nd ẽ vicẽdum giſtẽr nhil aliud eſt qᷓ ſciẽs appꝛobatveldi ꝙ papa nõ facit opatiðes ſupnã⸗ uulgatus. ß ſciens appꝛobatus eſt hñs quali les:iʒ ſoldeus qͥpt vltra oẽʒ eifectũ nãe. Si
tatein vel ſciam notificatã alhs. igit magiſter nlis. Tõtra.nihil agit in iliðqð nõ tãgit. ſed
eſt habes qualitatẽ norificatã glijs:ß quslita' papaexs rome nò tãgit epᷣm cãtuarienſem notificata eſt qualitaſ ſicur ⁊ ſbſtãtia notifica igit nihil agit in eũ.ꝓbat᷑. nihil agit nãlr ĩiex⸗ tneſt ſtantia igitãt ¶ʒeſic. Aagiſter di- tremũdiſtãns niſip mediũ.ſʒ papa dans epßo ciki qᷓ põt docere alios:ß null por docere ali cãtuariẽſi aũctem cãcellariatꝰnihilagit ĩme⸗ os nili abenſ doctrinã igi mg dicitile qu diũqꝛ alias ſeq̃retꝙ ptãtem ſuã trãſtundẽtꝑ
pabet doctrinã:ß habere doctrinãẽ habereqᷓ gerẽ vſq; ad angliã: igi᷑⁊t. Mtʒ ex ſola volũ
litatẽ. igit mgr eſt cõcretũ qualitatis:ſʒ còcre tate ſůmi põtificis intimata⁊ publicata ꝑ ſaf rů pon in eodẽ pᷣdicamẽto cũ abſtracto. qꝛqᷓ aliqͥs efficit cãcellari?vniuerſitai etiã ſi ſit lai le ponit in pᷣdicameto q̃litatis.ens eni rònis cus vel eßs nõ multũ doetꝰ. ſʒ actꝰ volũtatis grãmaticgie nõ variat ens ròis logicale. igit fũmi põtificis ců ſit opatio imanẽs nihil po⸗ mod ignificãdi nõ variat eẽntiñ pᷣdicamẽta nẽs in re ef̃. igit ila ptãs cancellarij nihil res lẽ vel rõeʒ generis velſ peciei. Ma. nõ exchi le diẽ in hñte ip̃aʒ ſꝰſic papa pᷣt facẽ aliquẽ acceptõe huius dictionis mgf· qꝛ mgf̃i ad; canonicũ ignarum. vel foꝛtaiſis laicuʒ velad cdducũt᷑ vt doceãt alios. Bicũt. igit iſti ꝙ ma min nõ mg̃m cãcellariũ vniuerſitat. Bup⸗ giſter ſolã qᷓlitatẽ ſignificat. vñ tãtũ valet ma poſito iſto. ⁊ſuppono ꝙ prãs legendi ſit giſter ſicut hñs ſciam mg in artibi.hñs ſci prãs q̃ aliqͥs põt exire in actũ legẽdi⁊ pðt vti entiã articã. ¶ Ad cõc oꝛdãdũ iſtas opiniões iſta ptãte qñ vult non ipedit?. Tũc arguo ſic ſciẽdũ ꝙ vnaqueq; opinio eſt va. nam terminn FIſte cãceliarius vniuerſitatis qͥ facit mgros ſũt ad placitũ inſtituẽtiũ⁊ recipiẽtiũ.vñ ſino in artibus veldat ptãtem quã h · vel ptãtem minemcẽ mg̃m hfe ſciam růc ng ponit᷑ in quã nò habet · Nõeſt dictdum ꝙ ptãteʒquaʒ; ßᷣdicamẽto q̃ſitatis. Si aũt noĩam'mgm eů nõ hʒ qꝛ nihil dat illud qðnð habet. Bi ptãtẽ ꝛ diſcipuios vel diſcipulũ.⁊ tũc mg eſtad qus habet. Cötraqʒ talis cãcellarius igna
matereit relatõ ſchimöi rela rus nullã ptãteʒ legẽdi habet. q nõ pt ea vti ſupꝛa ſciammgibpteʒaliã ſc⸗· necexire in actů omni ipedimẽto remoto qꝛ ctiqeſttermin oppoſite rela⸗ nullülibꝛſcit artificialiter legere⁊ itelligere nnnit in genere relatiis. bma opi⸗ ac inteiligi fucere. igitnullam prãtem legendi giſtt foꝛmliter ⁊⁊opinio habʒ. nec determinãdi. quia dererminare que
—

qjliter tu hẽs dicẽ in iſta mã. vbi nullũmiracu hi credit᷑ fieri nec aliqu opatiõem ſupnãlem cũ etiã pagani mgros faciãt Pubitat ⁊viꝝ bacularins in artib nòſutficiẽs ꝓ gradu ma giſterypmotꝰtñ in mg̃ʒ pcãcellartũ ſit ver? magiſter. dicẽdũ bꝛeuiter ſine argumentis ꝙ nd.rò.qꝛ vel dicẽt᷑mgꝓpter relatiõem ròõnis ppter pmã opinionẽ velꝓpter reſpectũ rea⸗ iem hm ſcam opinionẽ velꝓpter iufficiẽtij doctrinã ⁊ ſciam ꝓpter tertiã opinionẽ:ß nu lũ iſtoꝝ eſt dicendũ.igit᷑ ⁊c.maioꝛ patʒ ex 3 kiciẽti diuiſiõe. Mi. ꝓbo.nõ ꝓpter pᷣmũ. quia mg nõ dicit reſpectũ rõis. Mec ꝓprer ⁊? deßcit fundamẽtũ relatidis realii. Nec ꝓpier ʒ qꝛ nò hʒ ſciam ſufficiẽtẽ gradui iliinmo optare gradũ ſine ſcia tali gradui apta anbi tiõis ẽ. Bico igitqꝙ n eſt nigi ver?s ſolũ fin qd⁊ hm eſtimatiòem hoim. Mueritʒvgg hůs ſciam gradu magiſter) dignã vtẽs pꝛ⸗ uilegys magiſtroꝝ cerimonioſe pᷣconiſatoꝛ ex qcunq; admiſſioe vł ſuppoꝛtatòe ſit hictwꝛ Rñdeo bꝛeuiter ꝙ nõ. ꝓbat᷑. Quia ille dicit fictoꝛ qui aliũ ſe oñdit vel noie vel ſiguo vł fj cto q; qð eſt vel ſaltim intentiõem hůiꝰ actus hʒ. ß talis ſciẽs eqlis ing̃o in artibꝰcerimoni oſe facto ꝑ cancellariũ doctꝰad modũgc ſuffi
ſiðes difficiles eſt nõ ignoꝛãtiů:ß ſciẽtificoꝛũ öõtra iſtã rõem inſtat᷑· qꝛ epᷣuſoꝛdinãs ali quẽ in facerdotẽ del dat ſibi caracterẽ quẽ hʒ vel quẽ nõ hʒ:nd illũ quẽ nõ hʒqꝛ nihil datqð ſ hʒ. Mec illũ quẽ hʒ qꝛ vnũ accns numeron migrat de ſubiecto in ſubiectũ. Itẽ ſequeret ꝙ epus dans caracterẽ quẽ hret nullũ ſibi re tincret.ideo ꝙ epuſdat ſibi cgracterẽ què habzex pacroꝙ dicẽs vᷣba ad tradendũ oꝛdi nans inſtituta. Beus creat caracterẽ in aĩaʒ oꝛdinati ꝑ ipᷣm.vel dicẽdũ ꝙ nihil dat epᷣuſ.qꝝ ſolꝰdeus creat cargctcrẽ ⁊ oꝛnatũ:tñ vtẽs vᷣ⸗ bis ⁊ volũtate epi⁊ vbis tanquã inſtrumẽto ſine quo nò hm potẽtiã oꝛdinatã nobis inocẽ tẽ ex ſacra ſcptura kʒ abſq; ilł vbis poſſit cre are caracterẽ.qꝛ deꝰnõalligauit ſuã ptãteʒ ſa cramẽtis.ſic igitur ſtat ratio. qꝛ nòeſt ſite. qꝛ pus nõ inſtituit gradũ doctoꝛat?vł magiſte ri artiũ quo etiã pagani vtunt᷑ nullã fidẽ hñ⸗ tes:imo ex paganis xp̃iani iſtas cerimonias acceperũt.vñ qů cancellariꝰfacit aliquẽ mg̃ʒ vtł dat ſibi licẽtiũ legẽdi deꝰnihil cauſat in illo mgo vt qͥlibet fatet᷑.igit᷑ ⁊c. Rpdebis ad oẽs iſtas ròes ꝙ cãceliariꝰnõ facit mg̃os ſed mg̃i eyaminatoꝛes qͥ audiũt exꝑimẽto audi⸗ entes doctrinam examinati eum appꝛobãdo
ipᷣm faciũt mgf̃ʒ. hoc nihil ẽ dictu.qꝛ eẽt mgr añquã daret᷑ ſibi licẽtia determinãdi. Bico igitur ad dubium ꝙ ile qͥ nõ exſmg̃ poſtea fu mg in nullo mutatꝰẽ in ſe niſi in eſtimatio ne hoim.qꝛ pus nihil ſciebat de doetrina latẽ⸗
te in co.nůc aũt denunciat᷑ ꝓpter experiẽtiaʒ
habitã ꝑp mng̃os examinatoꝛes. vel etiã alios doctos eſſe doct?vt volẽteſ addiſcẽ ſe ſibi poſ ſint ſubmijttere tanquã expꝑto in ſciẽtia ne de cipiant᷑. Et hoc i. qꝛ alias indocti docẽ vellẽt ⁊ chᷣrent᷑erroꝛes plurimi.iõ ecẽia oꝛdinauit ꝙ nullꝰlegẽt vel publice docẽt niſiexpimẽto do ceret ſe eẽ doctum. Et magis ſi publice ſe vñ dat eẽ doctũ coꝛã tota vniuerſitate qᷓ; ſi puate ſolũ coꝛã q̃tuoꝛ mgris. Ad rõeʒ in ↄtrariũ dico ꝙ cãcellariuſ nihil dat illi quẽ facit mg̃ʒ ſolũ remouetꝓhibẽs qꝛ pus fuit ꝓhibitus docẽ ex ignoꝛãtia ſua:nunc aũt admittit᷑ docẽ ⁊ publicat ſufficiẽs ad docẽdũ.quã ſufficiẽtiã nò ex admiſſiòe licẽtiatura vel appꝛobatione acquirit.imo foꝛſan interi ambitidis cupidꝰa liq̃ ꝑ obliuiõeʒ ðᷣꝑdit:ß ex frcquẽti ſtudio an⸗ tea habito habit?pectoꝛi recõditos publicgri ſũt. Me mirũ vt dicit phus ⁊poſterioꝝ. Im poſſibile eſt nos habere hitus nobiliſiimos ⁊ latere nos. Si iſti magiſtrati pciperẽt aliqͥd
poſitũ a cãcellario vtiq; redderẽt᷑ ꝓmptioẽs
ad eliciẽduʒ actꝰſciẽdiqð mime pcipiũt.Et h
veꝝ eſt in habitibꝰvel q̃litatibnaturalr cãti
ciẽs ꝓ tali gradu docẽdo declarãdo nò oñdit nec intẽtiòis eſt ſe oñdere aliũ foꝛis qᷓ; int?fe⸗ periri poſſit vt ſupponit in caſu ꝓpoſito.igi᷑ talis noeſt fictoꝛ ſi vtat᷑ puilegio ſcietis ſibi modolibʒ ab eo ad quẽ viðt᷑talia poſſe admit tereꝓcurato Muerit qvtꝝ dicẽs ſe mgrʒ in ſeptẽ artibꝰliberalib?⁊ nò exptꝰ⁊ ſufficies in vna duab?vł᷑ tribꝰetiã pᷣconiſatꝰpublice ſi fictoꝛ.hico ꝙ ſic niſi foꝛtaſſis abuſiuuʒ nomẽ errãtiſ vulgi euʒ excuſet. ꝓbat᷑. qꝛ diẽ ſe eẽ iuf ficiẽter ſcientificũ in ſeptẽ artibꝰiberalibꝰ⁊ñ ẽ.igit fingit:qꝛ aliũ ſe foꝛis oñdit q; intus eſt. Queritqͥno qͥb'mgfis etiã igra exñtib ↄerat᷑ aureola vel illis qͥ ſolũ dicũt᷑ mgi ꝓpt᷑ habitus ſciẽtificos · vel illis qͥ hẽrẽt adduas
relatiòes ꝓpter doctrinã cãtam in diſcipulis
Rpdet᷑ bꝛeuiter ꝙ illis doctoꝛib qͥ hñt hitus ſciẽtificos.⁊ dicũt tin doctoꝛes ⁊ mgi a ſcia hñdo qꝛ nõ dat ilł aureola. Mec ſoluũ doctoꝛi bcerimonioſe factis ⁊ graduas in vniuerſi⸗ tatibꝰqͥ docẽt eaq̃ ſaluti aie ſũt ncẽaria datur aureola:ßᷣ etiã his qͥ nò graduati ſint in vni uerſitatibꝰ:tñ in ſacra ſcriptura plurimi eru diti alios vbis ⁊ exẽplis docẽt aureola datur q̃les fuerũt apłi xpi⁊ doctoꝛeſecẽie q́ꝝ pᷣc us doctoꝛ⁊ mig̃ nr̃eſi xpus dñs nqͥ diẽ hãnis.xih.vos vocatis me mgr⁊ důc: citis cui cũ pre ⁊ ſpũ ſcò ſit laus honoꝛ
in ſecula ſeculoꝝ. men.—

Dꝛo r cõtinẽtia queſtionũ libꝛi poꝛphirij.
Rimaqõẽ.vtʒ ens rõis ſit itelligibi⸗
ſc a nob. In iſta. q.ponũt due còctoes Wbiectũ itellecr?ntie qͥditas rei mãt:
Er ſoluũtq̃tuoꝛ obiectòes ſcoti æobmitel jecr? nriẽ ens.⁊ ſoluũt᷑q̃tuoꝛ obiectòes. Pu
bitatõ mouet᷑q̃ vnitate obm potẽtie ſit vnũ. ʒohm itlẽs nfi eſt qͥdiras ſbe. 4obm itlẽs niẽ ens itelligibile.obm itlẽs nfiẽ veꝝ·⁊ ſoluũt᷑ qᷓtuoꝛ obiectiòes. obm itlẽs nñ̃i eſt vle. Ibidẽ ꝓbatꝙ itlẽs nf põt itelligẽ ſingu ſare· Et declarat᷑ quõ pticulare itelligit᷑ idi- recte obm itlẽs nfieſt accs ſeſibile ↄcre tiue ſůptũ.gſeptẽ pñr aſſiꝗ̃ri obiecta intel⸗ lectus noſtri. ⁊ ꝓbatpꝑ ſufficiẽtisũ. (kavtꝝ bqð occurrit itellectui nro ſit ſba nelaccns. In iſtaq̃ſtibe ponũt due opioes ſba.⁊ pbat pq̃tuoꝛ ↄckoes ¶pꝙ ſßap ooccurrit itellec tuiño fᷣm ronẽ gjjalẽ ⁊⸗ ꝙy nec ila nãq̃ẽ bſtratũ rõis general pmo oecur rit itellectui ñœo.ʒ? ꝙ accñs pmo a no bis itelligi᷑. qpitellectũ a nobis ẽ accñs ſenſibile ↄcretiue ſũprũ. Moit vniꝰ dubi ſo lutio qð ẽ. qud irlẽs nf deduciti ↄgnitdeʒ ſbe ʒytʒens rõis ſir diſtinctũ a nihili. Mo nũt due opiones pᷣ opio frãciſci mayro⸗
nis ꝙ yõ⁊ ipꝛobat᷑. ⁊ opio herphei.⁊ ap⸗ pbat᷑. In q̃ ponũt᷑ due cõckones. pma? ꝙens ròis no eſt ens pꝛohibitũ.= ↄcko. Ens rationis nõ eſt nihil.
Muid ſit ens röis. Ponũt qͥnq; opio
nes. popio.ꝙ ens rõis ẽ ſecũdariꝰcõce⸗ prde re q̃ ad bonũ ſenſũ admittit. Iæ ꝙæ⸗ intẽtio eſt foꝛma ſpecularis.⁊ ĩpꝛobat᷑. 1 ʒ. opio.⁊ itẽtio eſt acrꝰitelligẽdi loco reiitelle
lecte accepr?.⁊ ipꝛobat᷑. ꝗ opio.ꝙ ⁊ intẽ
eſi tminxipoſitidis. ⁊ ipꝛobat᷑. ¶ Muinta opio hphei. ꝙx intẽrioẽ ens rõis ↄñs rem
ßᷣm qð eſt obiectiue i intellectu.⁊ appꝛobat᷑.
⁊ponũt ibi modi iueſtigãdi ens reale⁊ ens
rdis.⁊ ponũt due cõctoes. ¶pma ↄens rõ nis nec eſt ſpẽs intelligibilis:nec act intelli⸗ gẽdi:nec hit?:nee foꝛma ſpecularis:nec aliq̃ alia qualitas exũs in itellectu. nec aliqua reſ lie p̃dicamẽti. ⁊ ens rönis eſt ið ðſequit᷑rem ᷣmqð eſt obiectiue in itelieetu. St ponũt᷑tria coꝛꝛelaria. Pꝛimũ conela iũens rois in nulloẽ ſubiectiue.⁊ens tionis a nullo eſt effectiue. ¶ Tertiũ ens is in intelleetu eſt obiectiue.
quinta. quid eſt bieerů ſcibile. Et ponũ cõditiões ſbiecti ſeibiliſ. Mꝛima cõ
nbiectůſcibile eſtenꝰ reaie· ꝓhatur
Eſoluũt᷑ quatuoꝛ dubia. ⁊cõdi
ůſcibile ẽ imonuptibile. De itel·
lectu hcõditõis ponũtdue opioes.ꝛĩa vłe ſm eſſe eſt conuptibile ⁊ nò ſᷣm eſſentiã ⁊ipꝛobat᷑⁊ponit tria dicta. Mꝛim dictũ vle aliqð ẽ icoꝛꝛuptibile ꝓpi incoꝛꝛuptibileʒ foꝛmã dictũ:aliqð vieẽ incoꝛꝛuptibile ꝓpi incoꝛꝛuptibilẽ indiuiduoꝝ ſucceſſionẽ. ʒdictũ ẽ declaratiuũ q̃ vłia ſint incoꝛꝛu⸗ ptibilia ꝓpter icoꝛꝛuptibilẽ foꝛrnã ⁊ qᷓ ꝓpter incoꝛꝛuptibilẽ indiuiduoꝝ ſucceſſionẽ. cõditio ſubiectiſcibilis. ꝙ ſubiectũ ſcibile ſit toti ſcie pᷣſuppoſitũ qualiter intelligat᷑ poni tur quadruplex opio. ¶ꝛima opio. ꝙ de
ſiecto oʒ pᷣſupponere ſieſt nò repugnãtie:
⁊ admitiit᷑ ¶xopio de ſubiecto opoꝛtʒ ſup ponere ſi eſt entitatis realis.⁊ ipꝛobat᷑ ſʒ⸗ opio.ꝙ de ſubiecto opoꝛtet pᷣſupponerè ſi ẽ actualis exiſtẽtie.⁊ ĩpꝛobaf᷑ ¶opinio.
requirit᷑ actualis exñtia ad hoc ꝙ ſcis— tur:ß nõ ad hoc ꝙ terminet᷑.ycõditio ſ iecti ſcibilis. ꝙ habeat ptes quò aũt intelli⸗ gal ponũt tres opiniones. ¶MMꝛiaꝙ hẽat
pres integrales.⁊ ipꝛobat᷑. /⁊ ꝙ habeat
pres ſubiẽctiuas.⁊ ĩpꝛobat /ʒꝙ habegt ꝑ tes diffinitiuas.⁊ appꝛobat᷑. VMuita cõdi tio ſbiecti ſcibilis. ꝙ habeat paſſides. quõ ãt intelligant᷑ ponũt᷑qͥnq; opinibes ¶MPꝛima opio.ꝙ paſſio diſtinguit᷑ realiter aſuo ſub⸗ iecto nõ tñ eſſentiałr.⁊ ipꝛobat᷑ ſ⁊opinio. ꝙ ſubiectũ ⁊ paſſio ſũt idẽ eẽntialiter a reatt ⁊ diſtinguũt ſolũ foꝛmaliter:q̃eſt opiofran⸗ ciſci ⁊ ipꝛobat᷑.& ʒ⸗opio.ꝙ diſtinguũt᷑ ſolũ rõne.⁊ ipꝛobat᷑ ¶ opinio.ꝙ nõ ẽ neceſſa⸗ riũ ꝙ ſit idẽ realit. ⁊ admittitur. I Muinta opio ꝙ diſtinguit᷑ reali᷑ a ſuo ſubiecto⁊ eẽn
ttialiter ⁊ foꝛmaliter.⁊ appꝛobat᷑.⁊ ponũtur
dubia. ꝛima dubitatio.in qͥ genẽ cauſe ſubiectũ eſi cauſa paſſionis. R enen ꝙ in genẽ cauſe ſubiectiue ſolũ.=dubita tio. vrꝝ idẽ reſpectu einſdẽ poſſit eẽ in actu ⁊ in potẽtia. Be quo dubio ponũt᷑ due opini ones. ꝛima thomiſtaꝝ ꝙ nõ= opio ſcotiſtarũꝙ idẽ reſpectu eiuſdẽ pðt eẽ ĩactu vtuali? in potẽtia foꝛmali:⁊ ipꝛohatur qnq; rdnibꝰ.⁊ inferunt᷑coꝛꝛelaria. imũ coꝛ relarij. Jmpoſſibile eſt volũtatẽ mouere ſe ipſã ⁊mimpoſſibile ẽ ꝙ intellect? agens? poſſibilis ſit vna res ʒpotentie realiter ditferũt ab eſſenria ale Ibidẽ declarat᷑ qͥdẽ opatis trãſiẽs ⁊ ꝙ nullã eſt actio imanens ↄ
ſeotiſtas.ʒꝰdubitaꝰvtꝝ Zᷓuia ⁊ leuia mouet
ſeipſa. hdetur ꝙ nõ? cauſaaſſignat᷑ 4⸗ dubitatio vtʒ ens mobile ſit ſubicrð phice Ponittripiex opinio. ⸗ pᷣma chomiſtarũ ꝙſic. ⁊ſtoriſtar ꝙ ſubitãtia finita ⁊ im⸗ pbat· Jalbertiſtarũ. ꝙ coꝛpus

malit diſtinguũt᷑ ſeipſis.
admittit ad bonů intelleetũ. Altimo rñdet᷑ ad rõnes · pᷣmo ad rõnes ſcoti dat ſolutio ma giſtralis hm triplicẽ opinionẽ thomiſtaruʒ· nidã dicũt ꝙ deꝰ põt ſepare oia abſoluta diſtincta realiter a ſe inuſcẽ.⁊ ſepata ↄſerua re. Scõði dicũtꝙ nõ. Tertiꝙ nòꝓpt idẽ⸗ titatẽ eſſe exiſtentie ſubiecti⁊ paſſiõis.⁊ im⸗ pbat᷑. Vbihꝛit cõtra ſolurionẽ argumẽtifrã ciſci mayronis ⁊ ſoluitur. Poſtea rñdet᷑ad rõnẽ iohãnis canonici. demũ ad rõnes mo⸗ dernoꝝ. ¶õcõditio. ꝙ ſit pmo notũ. Muð intelligat eſt duplex opinio. ¶pmaꝙ in ge⸗ nere cauſe efficiẽtis.⁊ ipꝛobat᷑. ¶¶ꝙ i gůe cauſe finalis.⁊ cõfirmat᷑. ¶& cõditio.ꝙ ob⸗ iectũ det vnitatẽ ſcie. Qualis aũt ſit iſta vni tas deckat p ſeptẽ cõctoes. ¶pſcia capit vnitatẽ ab obo tãq; a cã extriſeca niſiobm? ſcia coincidãt ĩ idẽ. ¶⁊ cõcko. nůũqᷓ; ſcia hʒ maioꝛẽ vnitatẽ qᷓ; ſuũ ſbiectů ĩrõe motiuicõ ſideratũ. ¶ʒ ↄcło MMaioꝛ ẽ vnitas ſcie qᷓ; ſiectiĩ rõe ẽminati qᷓ; cũ obmẽ vłe.qclo
iñ obm ẽſingulare tůc vnitaſſcie põt eẽ eq̃t
vnitati obiecti uel minoꝛ ß nũqᷓ; maioꝛ. ¶ cõciuſio. qñ ohm ſcibile eſt ſingulare tůc vni tas ſcientie in vno intellectu nũero ꝓ codeʒ inſtãti põr eſſe vnitas numeralis ugeneri- ca ß nũq; ſpecifica./ qᷓ cdeluſio. Eñ obm eſt vte ⁊ vnñ vnitate genericatũc ſciẽtia põt habẽ vnitatẽ genericã uł᷑ numeralẽ: ß uũqᷓ;
ſpecificã in vno itellectu licʒ beneĩ diuerſis
acluſio ꝙ obiectũ ſcibile eſt vnů vnita te ſpecifica tñc ſcia pot eẽ vna vnitate nume rali uł generica⁊ miquã vna vnitate ſpecifi ca in eodẽ intellectuꝓ eodẽ inſtanti:licet bñ in diuerſis. ¶Rñdetad q̃ſtionẽ ⁊ inferunt᷑ tria coꝛꝛelaria/ Mꝛimũ.vłe platonicũ uel ſcotiſticũ mñquã pot eſſe cauſa alicꝰ ſcie vni vnitate nnmerali=te homiſtarũ põt.
ʒnũq; eſt maioꝛ vnitas ſciẽtie vnitate ob
iecti in rõe moriui licʒ bñ in rõne termiatiui
gecluſio. ꝙ obm ſcibile diſtinguat ſciam Vbi ponũt octo ↄcłones ſ bma. diſtinctio ſeiaꝝ p obiecta eſt ꝑ extrinſeca.¶ zaſcie foꝛ ʒdiuerſitas ſci⸗ entian hm gen'nð ſumit᷑ex diu erſitate paſſi onũ tãqᷓ; ex bmacã.¶ ꝙ diuerſitas ſciarũ
nõ ſumit᷑ penes oba mãlia. Muita. diuerſ i tas ſciaꝝ hᷣm eẽ pꝛacticũ ⁊ ſpeculatiuũẽ ÿm
viuerſũ modũ pcedẽui:pᷣſuppoſita tñ diuer
litate rõnũ foꝛmaliũ oboꝝ. ¶ qᷣn. diuerſitas
ſcie Pᷣm genꝰab alis virtutibꝰintellectualibꝰ peculatiuis eſt pß ꝙ ſcia eſt hit? cõcluſiõis
demonſtrate ꝑ cauſã in inferẽdo in itelligẽ
do ⁊ in eſſendo.¶ 7 diuerſitas pᷣm genin
ſeiẽtijs ſpeculatiuis qualiter differůt phica
mathematica ⁊ metha.eſt fumèda km viſti ctũ modũ abſtrahẽdi⁊ difiniẽdi obicit— tipliciter ⁊ ſoluit᷑. ¶ gcõcło diſtinctio ſciaꝝ ßᷣm genab habitudinib intellectualib?qͥ nõ ſũt virtutes itellectuales.ſ.ab opinione ⁊ fi de eſt ᷣm rõnẽ foꝛmalẽ obiecti nõp̃ciſe:ß in⸗ quãtũ talis rõ foꝛmalis eſt illatius cõcluſio- nis ſcite. Inferůt ſex conelaria. ꝛimũ conelariũ. ꝙ ſciẽtia fides ⁊ opio licʒ poſſint eſſe de eodẽ obo foꝛmali⁊ ſub eadẽ rõne foꝛ⸗ mali illi qð coqᷓſci᷑ ñ iñ ſub eadẽ rõne foꝛ⸗ maliqua illud qð cognoſci᷑ cognoſcit. ⁊ coꝛꝛelariũ. diuerfitas in ſciẽtyshm gen'ndẽ ex diuerſitate modi ſcibilis.qͥ eſt ꝓpt qͥd uel qʒ. ʒacoꝛꝛelariũ diſtinctiue ſciẽtie bmgen⸗ põſſunt eẽ de eodẽ obiecto mãli hm eandem rdònẽ foꝛmalẽ ſe tenẽtẽ ex ꝑie obi.licʒ ndex ꝑ te medij ſcie ſpecifice diſticte poſſũt eẽ de eodẽ obofoꝛmali fmſpẽm Muitũcoꝛ⸗ relariũ. diſticte ſcie bᷣm ſpeciẽ diſtiguũt᷑ ᷣm diſtinctas rõnes foꝛmales oboꝝ fᷣm ſpecicʒ inquãrũ illatiue ſunt. diſtincte ſciẽtie ßᷣm gen⁊ ſm ſpeciẽ pñ̃t eẽ de eodẽ obo foꝛ⸗ mali nũero ſᷣm eõdẽ rònẽ foꝛmalẽ ſe tenentẽ ex pte obiecti: licʒ nõ ex pte med) inferẽdi.
Jõnquideſt obm ſapiẽtie. Et ponii᷑q̃tuoꝛ cõditiões ſiecti habitſapientialis/Pꝛia cõditio. ꝙ ſubiect ſapientie eſt ens nobiliſ⸗ ſimũ. ¶ ⁊ꝙ toti habitui pᷣſuppoſitũ.¶ᷓꝙ ſit imptibile.id eſt nõ dĩnibile /ꝗꝙ nð ha heat paſſiones niſi ᷣm modũ⁊ nõ m rem. SBubitat᷑ qͥd reqͥrat᷑ ad h ꝙ aliqͥd habeat mo dũ paſſiòis. Reſpondet᷑ ꝙ tria.
vtꝝ ens poſſit hie vas paſſiões de io demðſtrabiles. Ponit duplex opio pon
ton) andrec ĩ ſua metha.ꝙ ens qðẽ ſbiectũ
metha hʒ veras paſſiðes de ip̃o demoſtiabi leſ.⁊ reꝓbat᷑.⁊pbationẽ opiois thõiſte
qnq; ròibefficacibꝰ. Wbicit pꝰea3 opione thomiſtarũ ⁊ ſoluit᷑. vltimo růdet᷑ ad rões opiois ſcoriſtaꝝ ⁊ i rñſione ad pmã rationẽ ꝓbatur multipiiciter ꝑ textũ phi ꝙens hʒ paſſiones a ſe diſtinctas
ſge. diſtinꝰpaſſionũ eni ĩquã diſtic
alẽ reducit᷑· In q̃ qde bepbat ꝙ ois!
rðiſ reducit᷑ ĩaliquꝭ diſtictõnẽ realẽ. v 3Brſoluit᷑ poſteaðckat. In quã d
—
reaiẽ reducit diſtictõ emitat ⁊ vnit
ſtictio en titai ⁊ vitat. ʒviſti vᷣit
havtn remotadiſtictòe foꝛalie
rita ⁊ boitat fmoueat᷑ reałdiſti
itlẽs g volũtai.rñdetep̃ßᷣſuffẽ
xvtrum deus quieſt obier hadeat aliqua intrinſecaa lit diſticta hiiaad ſeipſũt

32*.
pᷣmꝰð diſtictiõe attributoꝝ idinis.⁊vdit
criõe eẽntie ⁊ relatiõis. ʒꝰeſt rñſio ad q̃ſitũ. He diſtictiõe attributoꝝ narrãt᷑tres opioej Pꝛia ꝙ nec re nec roe diſtiguũt᷑· ⁊ ipbat. kopio ſcotiſtaꝝ q̃ bifuꝛcat ᷣm duplicẽdi⸗
ſiictionẽ foꝛmalẽ poſitiuã ⁊ puatiuã. ¶ Añ
aliaẽ opio ſcoti ⁊ aliafrãciſci: tñ œẽs iſte opi nides mktiplicit ipꝛobã. Ppio ſcoti ſex rò⸗ nib. piofrãciſci etiã ſex rõibꝰ ʒopio ſci thome ꝙ ſolũ diſtiguũt᷑ rõe r apꝓbat ꝑcon ciuſihes. Pia cõcto. Ee oiaattributa ſũt
vnñ realit. ⁊cko. ꝙ diſtiguũt᷑ rõe. ꝓbat rõihibidẽ. poſtea rñdet ad rdes glteriꝰ opi⸗ niòig. ⁊ articnlꝰ de diſtictðe relatõis⁊ eẽn tie ve narrãt due opiones. pſcotiſtaꝝ ꝙ diſiguũt foĩatr.⁊ ipꝛobat ꝑpduas cõcluſiõeſ vng poſita 3 opinionẽ ſcoti:alia ð opinionè kräcitci. 2 opio thomiſtaꝝ ꝓbatꝑ nouẽ c cluſiões Pm duplicẽ modũ loquẽdi i iſta mã lei chome ⁊ bphei⸗ Poſtea de ſilogiſino erpohitoꝛio mouẽttres difficktatesaquõ b bo oplexũ applicet᷑ dinis ·xde bpn⸗ diſaurſiuoʒ de ſilogiſino expbſitoꝛio quõ applicet mãe dinon.ieẽntic ⁊ flatòi. Pt dat qͥntupleꝝ modꝰſoluendiſiligiſmũ cxpoſito⸗ rii. rticulꝰẽ rñſio ad q̃ſtionẽ ꝑduas cõ⸗ cuſdes. b⸗ꝙ pfectiões attributales ñ hñt modũ paſſionuʒ=ꝙ poſſe crcare ⁊ poſſe annihilare habent modũ paſſionũ. Friꝰvtrũ logica ſit ſcia. pᷣponit᷑ diffiip̃i⸗
ſc.⁊ pbat᷑ pqͥtuoꝛ cõctoes. Sdiffinit᷑ ſcia.
Poſtea ponit᷑ coĩs opio ꝙ logicaẽ ſcia.⁊ĩ⸗ pbatpduꝛs cõctoes alteriꝰopionis. poẽ ens ròis nõ ð ſcibile ſciẽtia ꝓpꝛie dicta. ⁊ logica nõ eſt cientiaꝓpꝛie dicta.
Quidẽ ſiectũ hitꝰ logice. In qſtiõe articuli Pꝛimꝰde dfia iſton no⸗ omm e explicatiuꝰqn ini ſbiectũ i logica ẽ ↄcc
bactu rõis.⁊iĩꝓbat᷑. ⁊ꝙẽ ille
giſmukülle terminꝰargumẽtatò tens ronis ⁊appbat᷑. ꝙ cceptati“ꝙ ſilogiſm?.⁊ oẽſ coꝛdant᷑:mouent᷑ tria dubia
ſit ex ſtudio logice ſit vna Fn e vnitas cuiuſdẽ totalitat.⁊ re- nitas ſcie eſt vnitas generis ⁊ hit? qͥt cõctoes ptiales.⁊ ĩꝓ⸗ ſciẽrificꝰreſpectimultoꝝ ꝰm oꝛmalẽẽ vn vnitate ſimhlici⸗ at Et eliciũt ide tria coneiaria gia ẽ ſcia vng vnitate ſimpli
*
pbſpebeadẽ tñ ròe foꝛ
maliↄſiderasẽ vna ſcia vnitate implicitat. ʒphica totaẽ vnꝰ hitꝰ vnitate ſimplicitat.
iqq̃ſtio de pꝛaxi.viꝝ logica ſit pꝛactica ł ſpeculatiua. Ft hʒ ſeptẽ articulos. pᷣmay⸗ ticulꝰqͥdẽ pꝛaxis. ꝙt pᷣponit diffinitò ſcoti cũ ſuis explicatiõibꝰ:⁊ ĩꝓbat᷑ ꝑ ſingulas pti culas ꝑtres cõckoes. ⁊ponit᷑ ditfinitò pꝛa xis pᷣm thomiſtas:⁊ ðclarat᷑. Fꝝ rdet᷑ ad ar gumẽta ſcoti=grticulꝰtractat qͥs hitꝰeſt pꝛactic?⁊ qͥs ſpkculatiuꝰ. Narrat᷑ opio ſcoti ⁊ iꝓbat᷑. videlʒ ꝙ ille hitꝰdi pꝛacticꝰq hʒ du⸗ plicẽ reſpectũ aptitudinalẽ.ꝑponit opio thomiſtarũ.ꝙ ille dr pꝛacticꝰqͥ hʒ rònẽ pᷣnci⸗ phactiui ſolů elicitiui reſpectu pꝛaxiſ⁊ ap ꝓbat᷑.ʒarticulꝰquò ſpeculatiuũ ⁊ pꝛacti⸗ cũ ſe habeant ad hit?. Narrat᷑ duplex opio. pſcotiſtau.ꝙ nõ ſũt dirferẽtie eẽntiales ha⸗ bit?:ß ſolũ accñtales ⁊ ĩꝓbat᷑· opiĩo guil ielmiq ↄueniũt hitui ĩ pdicẽdi ꝑſe:⁊ eẽn⸗ tialr ĩ ⁊dicẽdiꝑ ſe.⁊ apꝓbat᷑ ſꝗarticul? quõ ſpeculatiuũ ⁊ pꝛacticũ cõpetãt habitui ex fine ⁊ obo. Iſte articulꝰcxplicat᷑ꝑ ſex cõ⸗ cluſiões pꝙ hit? nd ẽ fozaliter pꝛacticꝰex obo. ⁊ꝙ nec ex rõe foali obiſe tenẽte ex pte obi etiã tãq; ab extriſeco ꝙʒꝰ ↄcło.ꝙ df̃ a rõe foꝛmali obi ſe tenente ex pte obi medij ſpeculatiua łpꝛactica tãq; ab extriſeco/ ꝗ⸗ ꝙ hitꝰn eſt ſpeculatiuꝰł pꝛacticꝰfoꝛmalr ex
ine ppo ¶Muita. ꝙ ex obo⁊ ex fine termi natiue dñ pꝛacticꝰuł᷑ ſpeculatiu?ꝙ roòłi nis pfectiꝰ extriſece denoiat hit? qᷓ; rõ obix ſoluũt obiectides lãdolphi cõtra hec factas. ¶Nuitꝰarticulꝰquò itlẽs ſe hẽat ad pꝛacti⸗ cũ ⁊ ſpeculatiuũ. Ponũt᷑ q̃tuoꝛ ↄcłoes pᷣ⸗ intellect?poſſibił nob ꝑeẽntiã fuãẽ pꝛactic? ⁊ ſpeculatiuꝰaccipiẽdo pꝛacticũ ⁊ ſpeculati⸗ uñꝓ pnꝰpaſſiuo ſpeculatiõis ⁊ pꝛaxis ⁊0 irlẽs poſſibił ꝑ eẽnti ſudñ pot eẽ ſpeculati uꝰ⁊ pꝛacticꝰaccipiẽdo ſpeckatinũ ⁊ pᷣcticũ ꝓ pnactiuo ſpeculatòis ac pꝛaxis ʒHul ſꝰactꝰitelligẽdi põt eẽ pꝛacticꝰꝑ eẽntiã ſuaʒ accipiendo pꝛacticũꝓ bnꝰtotalipꝛaxis:ß oʒ ꝙ cõcurrat act?voluntat ſicut cõcauſa actitelligẽdi põreẽ pꝛacticꝰꝑ eẽntiã ſuãac⸗ cipiẽdo pꝛacticũ ꝓ pᷣnꝰactiuo ꝑtiali pꝛaxis. Gartieulꝰ.vtꝝ logica ſit ſpeculatiua uł᷑ pꝛa ctica. Narrat᷑triplex opio pᷣpetri aureoli logica ẽ pꝛactica.⁊ ĩ ꝓbat. ⁊ꝙ logicaẽ
cia ſpeculatiua.⁊ i ꝓbt. ʒꝙ logica necẽ ſpeculatina nec pꝛactica.⁊ inktipłr apꝓhat᷑. 7articulꝰvtrũ theologia ſit pꝛactica ułſpe
culatiua. Narrãt᷑due opiones. pꝰſcotiſtsꝝ
ſß tribꝰↄcłonibꝰvolẽtiũ ꝙ theologia marie neceſſarioꝝ ſit mere pꝛaticaꝛ ĩphatmktipir ꝑtres cõciones oppoſitas. opio the⸗

. 3
Wie
miſtarũ ſequẽtiũ ðᷣoctoꝛẽ ſuũ ſp dupliciↄclu ſione. ꝛia theologia ſit ẽ ſpeculatiua? pꝛactica. ⁊theologi hncipalie ſpecula tiua qᷓ; pꝛactica.⁊ ſoluũt᷑qͥnq; rdeſʒ hoc fcãs cxvptꝝ logica intuitiua uł abſtractiua re ſoluit. ecq̃ſtio hʒ q̃tuoꝛ articulos. bm* articulꝰtractat qd ſit noti⸗ ĩituitiua. Et ðcali ꝙẽ noticia czrta? euidẽſꝑ ſe imediate ituiti ua obi ſui in exñtia ⁊ reali pñtia. Et eliciunt q̃tuoꝛ coxelaria 5 opinionẽ aureoli b nulla noticia intuitiua reſpectu eiꝰde qͥ eſt ꝑ ſe ppot eẽ falſa. ſæ ꝙ accipiẽdo noticiã intuiciuã inqᷓ;tů ẽ de obo nulla alia ↄgnitiòe puia niſiĩ ſtatu h vite ñ polſumꝰ hre aliquã noticiã itellectiuã ituitiuã ſʒꝙ ſi accipiat noticia ituitiua imediata imediatiõe obi co⸗ niti dato ꝙ ſit mediata mediatione cogniti onis ſic itlẽs in via de q̃cũq; reexterioꝛi non 5t be noriciã intuitiuã.4ꝙ ſiaccipiat noticia ituitiua imediata iniediatòe medico gniti:lʒ nõ ĩimediata imediatòe cognitionis ſic itellecr?pt hie ꝓ ſtaru vie noticiã aliquã ituitiuã.⁊ articulꝰtractat de noticia abſtra⸗ ctiia ſb triplici cõckoe.x ſpꝰ noticia abſtra, ctiua nõẽ ſoluʒ illa q̃ depkdet realr ex aliqp cognitibe æcdclo. ꝙ noticiaabſtractiua o alicꝰuł᷑ aliquoꝝ ab obo ſuo excluſiua? ðcla ratqͥrůẽ excluſiua. ʒ ꝙ abſtractiua ur di ſiinctaqᷓ intuitiuã abitrahit ab obo ſuo cõdi tides qᷓs intuitiua cõcernit ʒꝰarticulꝰ. quõ diſtinguunt᷑ noticia intuitiuꝰ⁊ abſtractius. ñdetꝑ tres cõckoes Nꝛia. ꝙ ipoſſibile ẽꝙ vłiter diſtinguat ſpẽ ⁊ noricia abſtra⸗ ctiua certa habita de eodẽ obo foĩali de qᷓ in tuitiua nõdiſtinguit ſpeab ipſa datoꝙ ilud obm nõ accipit mõ pñtiali kut pñs ʒaliqᷓ noticia abſtractiua de aliqͥ obo diſtiguit᷑ ſpẽ ab ituitiua de codẽ obo. articul? vtꝝ lo⸗ gica ſit ituitiua rabſtractiua. Rðdetꝑ q̃ruõ ↄckones. pꝙ logica necẽ ituitiua nec ab ſiractiua ſcia/ ⁊ðlogics ndẽ noricia itui- tiua Tertia logicaẽ noticia abſtractiua.ꝗ⸗ logicaẽ ſcia abſtractiua ßm modũ: ñ pᷣm rẽ. jõvtn vle qðẽ ſbiectũhꝰlibni ſit genꝛad qͥnq; vlla Gůtduo articulii iſts jſtide. pm⸗ vꝛn vle ſit iectů hic. Et rñde᷑p cõckones. p⸗ꝙaccipiẽdo vłeꝓ re ců itẽriõe i nulla ſcia põt eẽ ſbiectů. qꝛẽ ens pacchs zvle acce prũp re biecta intẽtibi ñẽ ſbiectũ in Flibꝛo ʒgccipiẽdo vleꝓ re ſbiecta intẽlioni ſciẽtie reales tractãt de ipſo. accipiẽdo vłe ꝓ
intẽtione ⁊foꝛmakr tůc eſt fubiectũ in libꝛo
poꝛphiri. ⁊articul?ẽ. vtꝝ genꝰ ſit vte ad
qͥnq; vłia. Narrat duplicẽ opinionẽ. pma
ꝙfc.impꝛobatquadrupliciter Schaꝙ
nõ eſt gen ad ea.⁊ appꝛobat· ivptrü ve ſu q̃litas mẽtis ułcept?foꝛ. niał· Narrat opio ꝙ vłeẽq̃litas mentis. Et arguit᷑ʒ eandẽ ſeptẽ rõibꝰ⁊ detminatꝙnd. ig⸗ vtrũ vłe ſit terminꝰ. In iſta qͥſtde nar rãtur opinio dicentiũqꝙ vniuerſale eſt termi nus. Et impꝛobat ꝑ ſex rõnes. ioꝰ vrꝝ vniuerſale foꝛmatr acceptũ ßᷣʒꝙ de eo tractat logicꝰ ſit ens rõis. qPꝛio dit finit᷑ vłe irẽtionale. xꝓbat. ꝙ vłe joĩalr io uẽdo ſit ens ronisl⁊ hec ẽ opio ſci home. Wiceſima.vtꝝ yle de qͥ cõſiderãt ſcie rea⸗ les ſit ens reale. Narrat᷑ opio·ꝙ tale vłe nð ſit ens reale.⁊ impꝛobat᷑ ſex auctoꝛitatibus ⁊duodecim rõnibus.
Ei⸗ vtʒ vnitas qj vłe dicit᷑ vnũi ſuis indi⸗ uiduis ſi vnitas ex nã rei⁊ realis. minoꝛñ vnitate nůerali. Narrat opioſcotiſtau ꝙ ſic Et impꝛobat᷑ pluribꝰaũctib octoꝛũ eccłie 4 phon. Et duodecim rõibefficacib?vbi oñ dit ꝙ ꝑiculoſũ ẽ tenere ac defenfare hãc opi.
E=vtꝝ vnitas vłis realis ſit vnitas ↄfoꝛ itat. Peclarãt᷑ ſex Pꝛimũ qjre oʒ pont᷑ vnitatẽ ↄfoꝛmitat. ⁊vqᷓd ſit iſta vnitas cõ foꝛmitas. ʒ⸗ vtꝝ ſit realis uł rõnig. 4 vtn differãt ab vnitate numerali. uintũ an ſit abſolutũ ul reſpectiuũ. ᷣ qud talis ynitas eſt fũdamẽtũ vnitai ronis. ⁊ʒQuid ẽ vłe reale.ponũt deſcriptiðes vłkis Mꝛia vłe reale ẽ oĩa ſingularis ſua ut ↄfoꝛmia ſůt. xvłe reale ẽ fua ſingulariaac cepta ⁊ intellecta bm id e in quo ſũt ↄfoꝛ mia./ ʒahm herphꝛů vłitas vniuſcuiuſq; eſt idirerẽtia eiad plura qꝝ vnũqʒq; ẽ ipſũ ⁊ zvtrũ vninerſale ſir aliqͥd in rebus ex iſtens aut habʒ eſſe in ſolis nudis puriſq;i- tellectibꝰ. In qᷓſtõne iſta quatuoꝛ notgbilib; pᷣmiſſis ponũt᷑ octo cõcluliones. ⁊Mꝛima yke intẽtionale nullo mõ habʒ eſſe extra ite lectů ſubiectiue.⁊vłe intẽtionale ſe eſſe in itellectu obiectiue/ ʒo vłe re eã ĩ intellectu obiectiue. aliqõvre ſolũ hʒ eẽ in itellectu ſbiectiue. ulta⸗ qð vłe reale ſolũ hʒ eẽ extra iteilectũ ſbier ue. Fᷓaaliqð vniuerſale reale hʒeſſe intellectũ fiectiue·⁊ in intellectu ſub 7aoẽ vke reale hʒ eſſe extra intellectũ ppoſitionib? poꝛphir intelligẽdis. pon zlie qᷓtuoꝛ cõcluſiões. IMꝛimaẽ nulũ reale ẽ in ſolo intellectu obiectiue ut ljð capiatexcluſiue. ⁊cdcko · aliqð veeſ in itellectu ſbiectiue:iracy nulloꝰex/ lectů ſiectiue. Inuliũ vłe re titlcũ creato nuꝭ obiectie. 4 ale ſiue rõis põteẽ obiectie
5—
———————
————
„—L.——

7unt putnit igir
trni.
5
Vicelimaqnta qᷓſtio. vtꝝ vłia ſint coꝛpa⸗ lia uł icoꝛpoꝛalia. Piſtiguit᷑. uia ſiq̃rat᷑ de vli intẽtionali nec ẽ hoc nec illud. Bide vłi reali duplex opinio narrat᷑. ¶ Pꝛima opio nuliũ vłe ẽ coꝛpoꝛale:⁊ ipꝛobat᷑ ¶ſx opio.ꝙ aliqð vle ẽ coꝛpale: aliqð icoꝛpale:⁊ ap ꝓbat
vq̃ſtio. vtꝝ vłia a ſingularibꝰbʒ eẽ ſint ſepabilia. Narrat᷑ opinio platonis ·ꝙ ſic.⁊
ipꝛobat᷑ ¶⁊opinio ariſtotilis.ꝙ nõ. vbi tria
declarant᷑.¶ Pꝛimũ.qͥd eſt abſtractio. pquid alicũi cõpetit eſſe abſtractũ. ¶ʒ0 ꝙ vniuerſale non ſepata ſingularibꝰ hᷣm rem:
ſed ſolũ hᷣm rationẽ.
⁊trũ vłe veriꝰeẽ habeat in ſeipſo:ułi itellectu.ułin ſingularibus.¶ꝛimo decla
rat᷑qd ſit vniuerſale añ rem in fex poſtrem zponũt᷑tres còcluſiones. ¶¶MPꝛima.vte
reale nõ hʒ veriꝰec᷑ in vno qᷓ; in altero.obyci tur qdrupliciter ⁊ foluit᷑. ¶Vx cõcluſio. vłe intẽtionale veriꝰeẽ hʒ in itellectu qᷓ; in re m cõpationẽ ipꝛopꝛiq. ʒvłe veriꝰeſſe hʒ ᷣm
ronẽ inquãtũ cõſiderat᷑ ut in ſeipſo qᷓ; utĩ idi
uiduis ⁊ in rõne obiectiue exñs. Et veriꝰeẽ hʒ Pᷣm ronẽ inquãtũ còſiderat᷑ ut in indiuidu is:q; ut in intellectu obiectiue.
⁊gvtrũ eadẽ ſit eſſentia ᷣm rem quaↄſi⸗ derat᷑ ut habes eſſe in ſe in ſingularibꝰ⁊ĩ in⸗ tellectu obiectiue. Harrant᷑due opiniones.
Pꝛima ꝙ eſt vnũ fm eſſentiã in oibꝰ his differens tamẽ ſm eſſe.⁊ ipꝛobat᷑· Alia opi⸗ nio dicit tres ↄcluſiones. ¶Pꝛima.eadem eſſentia eſt qᷓ̃ cõſiderat᷑ ut in ſe ut i idiuiduis 7 ut obiectiue i itellectu realiter a ſe indiſti⸗
cta.=idẽ eſſe reale habʒ ipſa eſſentia cõſi
derataut iſe ut ĩ idiuiduis ⁊ ut iitellectu ob tiue ocõcluſio. res ſiue eiſenria cõſide unin ſe pᷣcedit ſeipſã ſᷣm rònẽ cõſiderstã arib?. Et cõſiderata ut in ſingu⸗ Im rònẽ ſeipſã ↄſideratã ut hʒ in itellectu ſß itẽtiõc vłitatis. . vtrñ vłe ꝑ ſuã realẽ pᷣſen tui. Tres opiniones nar vle eſt rcaliter pñs intel
tiã 2ꝙ vle nõeſt per
3 intellectui:ſed ſolũ ꝑ ſuã eſte due opiniones ipꝛo⸗
vle eſt pᷣſens itellectui
⁊ aliquod non.
niuerſale ĩ reꝝ nã ſit ꝓ rrat᷑ duplex opinio. as concluſiones.
ſequẽti vłe e pinio ipꝛobatur.
nio ſci thome.ꝙ differũt realit ⁊ defe
do pfe logicalit loquèẽdo de vniuerſali reali aliqð vniuerſale p ſe eſt generabile ⁊ coꝛꝛu ptibile ꝑſeitate logica.¶ ⁊concluſio alicui vniuerſalip ſe cõuenit genergri uelcoꝛꝛũpi ꝑleitate mathematica. ʒcõcluſio. vniuer ſole reale pſe eſt generabũie. 2—„. Triceſimapma.vtrů ꝑle ſit ſba ul accñs Narrant᷑ꝗᷓtuoꝛ opinionẽs. Jꝛima.ꝙ vle eft cõceptꝰmẽtis.⁊ ipꝛobat᷑. Vꝙ vłe eit ter minꝰ⁊ nõ res.⁊ ipꝛobat᷑. ʒaccipiẽdo ſbam largo mõ ſiue hm rem ſiue bm modũ oœẽ vni⸗ uerſale eſt ſa.⁊ ĩpꝛobat᷑. 4“ vle intẽtiona- le nec eſt ba nec accis:ß vniuerſaliũ realiũ aliudeſt ſubſtantia aliud accs. Triceſimaſecũda. vtrñ eẽntia ⁊ eſſe exñ⸗ tie differãt jn creaturis. Marrãt᷑qᷓtuoꝛ opi⸗ niones ¶ꝛima franciſci.ꝙ differũt ſicut modꝰintrinſecꝰ⁊ foꝛmalitas.⁊ ĩpꝛobat᷑. ⁊⸗ henrici ꝙ eſſentia dicit reſpectũ ad exẽplar diuinũ. Pxñtia aũt dicit reſpectũ ad deñ ut ad cauſã efficiẽtẽ:⁊ ipꝛobat᷑.yʒ herphei. ꝙ dint cõnotatiõe realit᷑ exoꝛta: ſicut lux luci⸗ dũ ⁊ luc:⁊ ſuppoꝛtat᷑ ad bonũ ſenſi hi nlat:in q̃ ponũt᷑ plures cõcluſiões. ꝛima nulla creaturaẽ ſuũ eẽ qᷓ actu ſbliſti.⁊ ꝓbat᷑ vnde⸗ ci rõibꝰ.]⁊eẽ creature nõ ſe hʒ ad eẽntiã ſie mã ad foꝛmã. ʒnec ſiẽ accñs ad ſbaʒ. 4⸗ eẽ creature qͥ foꝛmalr ẽ actu ñẽ deꝰ. ¶ ui ta. aliqð eẽẽ ip̃a eẽntia creature:aliqð ẽ actu alitas eiꝰ:aliqð nõ ẽ F̊ nec illud.qᷓᷣeẽ exptie acctis differt realit ab eẽ exñtie ſbſtantie. ʒʒvtrů eẽ exñtie poſſiteẽ genus uł᷑ſpẽs ponũtqͥnq; cõcluſiões.ꝛima.ſola eẽntia ponit᷑ in genẽ pᷣdicamẽtalip ſe. ⁊eſſentia ßᷣm trãſcẽdẽtiã accepta pot ſbſterni itẽtiõib⸗ generis ſpẽi differẽtie ꝓpi⁊ acct ʒcon cluſio. extia ñ põt ſbſterniitẽtiõibꝰgeneris ſpẽiułdf̃ie exñtia põt hfe rõnẽ ꝓpꝛh re
ſpectu eẽntie. Muita cõclo.extia nð pẽt
hre roònẽ entiſp̃dicamẽtat:ʒ poſſit hre ròeʒ entis largo mõaccepti.
34vtrũ nã ⁊ ſuppoſitů ſint diſtictaĩcre⸗ Luris ꝛimo diffinit᷑ ſuppoſitũ ⁊ nã po ſtea ponũt᷑ ſeptẽ cõcluſiões. Pꝛima nůi⸗ nitens alterid̃t a ſuppoſito fm rẽ⁊ fʒ rõnẽ ⁊ſuppoſitũ nãe nõ initẽtis alteri quãtũsd ilud qð exp̃ſſe ⁊ iplire ipoꝛtat ñ dicit aliq diuerſũ abipſa nã fm rẽ:ß ſolũ ᷣm rõnẽ)ʒ⸗ ſuppoſitũ nãe nõ ĩnitẽtis alteri rõe cõnotati iplicite d̃t a nã realit. ¶ꝙ ĩcrearuris ab ſtractũ pᷣdicatde cõcreto in oemit generg⸗ libnõ aũt ĩ ſpẽalibꝰ Muitai ſbſtůths mã lib differt qð qͥde ⁊ ilud cuiꝰẽ. Iꝙiſpſã ths ſpůalibcreas putaĩ angetabſtractũ nð

pᷣdicat de eretoiſolo deo ñ dft ſuppoſi tx nã dubiũ ðcłat vrxvle ſit ſuppoſiuũ ł nã
Priccſiniaqnta. vtrũ còpoſitũ ꝑ ſe vnuʒ dicat aliquã entitatẽ diſtictã realr ahentita⸗ te ꝑtiũ. Monũt qͥtuoꝛ opiniòes. ¶ Mꝛima ꝙ lotũ drta ptib? ꝑmodos qͥ ſũt eẽ in qͥ alið 1eſſe in alio.⁊ ipꝛobat. ⁊g totũ dft a ꝑtib p modũtoriqẽ& pſe. ʒ ponit ſeptẽ ↄclu ſoes. Pꝛina.ꝙ totũ nõẽ ꝑies nõ rema nẽteſitoto. ⁊totũ homogeniũ idẽ ẽꝙ oẽf ptes ſue vnite. ʒtotũ eutrogeniũ df̃t rea⸗
jit᷑a ſuiſꝑtib? qð pbat mktiptr auctotitatiby
⁊rõib. ꝙ Loiũ nõ ṽt ab oĩh ſuis prib?
ſil fũptis: totůẽ ipſe ſue ꝑres fikfůpte dite rens a qualibet ſuarũ ptiũ per ſe accepta ſõ⸗ vtxꝝ vle ſit mã foĩaueltotũ copoſitũ. Iſtaq̃ſtio hʒ duplick ſſũ pᷣvix mã poſſit vlit itelligi. Et ponũt᷑ due ↄcloes pᷣꝙ inã foĩa ptis prvrit itelligi.¶æ ꝙñꝓpt 6 dr rſůt vlig. ⁊ſenſ?.vt mã⁊foĩa he nt rò nes vłiů reſpectu illoꝝ qn ſunt mã ⁊ foꝛma. Et narrãt᷑due opĩones ¶¶ ꝛima · ꝙ vłe nõ ẽ mů reßpectu illicꝰeſt ke opio re ꝓbat ꝑ ſequẽtẽ:qͥ vult ꝙ mã reſpectu eiꝰcꝰẽ mã pot pabẽ rõnẽ vłis id eſt modů pᷣdicãdi differen tic ſubſtantialis. ¶ Ntrũ aũt vniuerſale ſit totũ. R.ñdet᷑ꝙ ſic.⁊ q̃le totũ ſit ibidẽ ðᷣclarat ʒvtn irebmãlib'mã ſit ꝑę qͥdirat ſpe⸗ cifice. Narratduplex opio ¶Mꝛima auer rois ⁊ albertiſtaꝝ. ꝙ mã nõ ptinet ad qͥdita⸗ rẽ ſpecificã reꝝ mãliũ⁊ ipꝛobat᷑. ¶⁊ponit qᷓtuoꝛ cõctones· Pꝛima. mã nõ cõtẽta ꝑ⸗ tinet ad qditarẽ ſpecificã rei mãlis. zmã hec ꝑtinet ad qͥditatẽ huiꝰbe mãlis.ſ mã exñs ptinet ad qͥditatẽ totiꝰrei exð ꝓ mã acceptap ꝑte itegralipſe ptinet ad qͥditatẽ phic ſiue metha. licʒ non ad qͥditatẽ logicã. ʒgevtn idiffinitde generis dataa riodiminiat res ſbiecta itẽtioni ułipla itẽtio Ponũttres opinides. Pꝛima.ꝙ; diffinit irentio ⁊ nò res ſiecta itentioni:⁊ ꝙ diffini⸗ tio generis ẽ qͥditatiua⁊ nõ deſcriptiua. ⁊ ꝙ difinit᷑ res biecta? nò itemio. Embe iſte ipꝛobzt. ʒ ponit duas cõckoes.pꝙpꝑſeĩ⸗ tẽtio difinit ut lij ꝑſe derniat diffinitũ:ßᷣ ñ diffinitionẽ. ⁊ꝙ tales ditfinitiòes ſůt deſcriptiue ⁊ nu itius. zovtrũdi Sdicik. Hene qðp dicat᷑&.ſit ſ ultis notabilib poſit ponikcõe moueł dubiũ. vi; gen* ſumats pene ſoluitur. x oẽ aial ſit pdicatò maioꝛiſ
—
ön ekꝙſic ⁊ 5ria argunetd ſoluũt
gen psditferetia dicãt eanqẽ e n rei idiſtictã. Mꝛimo ponit opio ipꝛobal. q vult ꝙ ſie. videlz ꝙ differãt
ex nã reirealr. ⁊opiofranciſciq vultꝙdi
ſtinguãt ex nã rei foꝛmatr ſicut diſtincie foꝛ⸗
malitateſ eriã ipꝛobatq Nertia opioiho⸗ miſtarũ ꝙ ſolũ ratide diſtinguunt᷑. xvtn int extrema realia poſſir ęẽ diſii⸗
ctio rõnis. Monũt duc opiniòes. Mꝛiadiéẽ̃ ꝙ nd.ponẽès duas ↄckoeſ. Pꝛima qꝙ int extrema realiañ ẽ diſtictõ rõis. k vtit vi cũq; ẽ diſtictò fm qd oʒꝙ vnũj mẽbx diſtici
onis ſit enſÿm qd. l⁊ opio hde õ̃ria q̃ põit duas ↄcłoes iſi Sdicẽtes. pint duo extre⸗ ina rcalia põt ec diſticiõ rõis. ⁊ diſtictò hʒ qͥd pꝰeaðclarat᷑q diſtictò rõiſè paſſio eni rd nis· Et ꝑ h ſoluit᷑ rdes ʒrie opinionis. qʒviꝝ genſit pᷣn ſuarũ ſpẽn. Monũt
tres opi. pᷣꝙ nec diſticiõ fʒrẽ nec bm rònẽ
zpẽ ibi pn ex nãrcit nò ſolũ ꝑactũ itelli geẽdi. ʒopi.thdiſtaꝝ poit duas ↄckoef. p⸗ ꝙ ñẽ ibi pncipiario ex nã rei. ⁊ꝙ eſt pᷣnci⸗ piatio pᷣm roònẽ. ¶44 vi gen poſſit ſaluãii vnicaſpẽ.ponũt᷑ qͥnq; ↄctoeſ. pprãs gñis ẽ prãs rõis ñ reat ⁊ptãs gᷓjis drt fʒ rònẽ ab eẽntia giiis acci piẽdo eẽntiã ppe quò dicimꝰẽtia ròiſhre eèn tiã. ʒadiuiſio gis i płes ſpẽs ñ ẽ diuiſig fat ß röis. ꝗ ptãs gis ẽ diüſa ab eẽnria gůis accipiẽdo eẽntiã ⁊oꝓ ſbſtracto itẽtõiſ. oꝙ
genꝰ km totã eẽntiã laluai vnica ſpẽ ñãtj
prãtẽ.tũc ponũt dubia. pᷣ viꝝ potẽꝰ gi fir latioꝛ q; eẽntia.⁊ vtxꝝ eadẽ ſit ròð genẽ ⁊ ſpẽ.ʒvtꝝ prãs gis ſit adeq̃ta paſſio ip̃i giisvtꝝ poſſe imediale mãlit diuidi ſit adcqᷓta paſſio ſpeẽi. Muitũ vtꝝ deꝰſit genꝰ.
4vty pᷣdiffiniſpẽi ſit bñ aſſitai q dr Spẽs ẽqͥ poit b⁊t. Tractat᷑ hᷣdubiũ vix
aſiqd poſſit fferri ad pmãj ſe p Monit᷑ du
plex opio. bcdẽ pilieniis ſcotiſte qͥ ponit duaſctoeſ. pᷣꝙ ipoſſibile ẽ aliqd fferrisd prapꝑſe pe æñẽ ipoſſibile aliqͥq ꝑſe ferri ad plaß ñ p Im ꝓbat iſta opi q̃nũ ad“ ↄckoeʒ zotenet. Bubitat pea i 3
qua ynũ flatiu diffinitꝑ reliquſjſi qu
ua. eſpondetqꝙ nõ.
40 vin r eifuleſuh a
tonũtdue ctoes. pqulla diff diratia.æꝙ ſin bõe deſchtões · pea qjtuoꝛ dubia. pvtrů michael gabꝛic
„
ſpefæqud ils itelligaꝙ gen diuidatiꝰ lit.⁊ ſpẽs mãlit.ʒ quò acciaiq“ 5
duãt᷑ ꝑ ſbiecta. 4vixꝝ dẽ roe poni ex actu⁊ potentia. ytꝝ pmariũ ohm ſ pichdla q̃ pſepoccurrũ 2icüt ib röeheeiheac teicũt ex ſeſibilib⁊ ñ
„ .

ſe idu
k
* ii 3
3 * 0
eur ci npuu iß
nſol mnt M
io ponũt due opiniones.
nfo P*ſcũt ſp rõe giiica 5 ſPröe ſpecifica.
xivih. viꝝ ꝓpõiqᷓ gen⸗ pᷣdicat de ſpẽ ſit ne cr iapñs cãm effectiuã. ¶pe ꝓbal· vad vitatẽ ꝓpðis non r equirat exia actuał: ⁊ß xi.rdiby. /ſæodeclarat dubiũ · vix nccariuco plexũ heat cãm effectiuã.⁊ narrãt due opini ones. ſpeſcotiſtaꝝ. ꝙ nullũ cõplexũ ncẽari uʒ hẽai cim eifectiuã.⁊ ipꝛobal· ¶ opio⸗ ꝙeo mõ ↄplexa hñt cãm qũo ttmiex qͥb? cõ ponũt᷑? ibi declara᷑ qͥtermi? ↄplexa heãt cãʒ effectiuq. ⁊ q̃lẽ ncẽitgtẽ pol it hãe talia cõ
plexa.ſ nexionis· quõ oiʒ ꝓpõicreaturiſ
puta iſta hõẽ aial pt diſtiguiiſẽſu ↄpoſito vł diuiſo ¶xlix. vtn ẽſdica vniuoce ð ðox⁊ creatã de ſbax acch̃te. ¶¶ pdiffinit᷑ vniuocũ? declara nur quid ſit. ¶fxlup qͥ fůdat vnitas vniuoci ʒquõ dr̃nt vniuocũ cquocũt ãnalogũ
„
vtn ens ſit vniuocũ ad deũ⁊ cr caturã zd am ⁊ accñs:de qͥ poit iplex. opio · ſcoriſtan ꝙ ens ẽ eqͥuocũa cãu? ipꝛobat.
J=ꝙ ens dictũ de cẽntia vniuoce dr de
⁊kocůte. ß ñ vt ſumit ab exñ̃at ipꝛobat— opio ſcotiſtaꝝ. ꝙ ẽs dr vniuoce de ðo⁊ crea⸗
turg ſba ⁊ accñte.⁊ poit tres ockoeſ.p“. ꝙ
eſckiter ſchtů ñẽ vniuocũ vniuocatòe phica ¶x.ꝙẽ ve vniuocũ vninocatòe logica⸗ 5* ꝙẽ ve vniuocũ vniuocatde mẽ. tĩpꝛobatur iſta opioqͥ ad oẽs ↄcłoes ⁊ qͥad oes diſtictò⸗ nes p q̃rtů opinionẽ q̃ẽ thoiſtaꝝ q̃ poit ꝙ ẽs ſẽ vniuocũ ðo ⁊ creaturiſqð ꝓbat auẽtatib ioãnis apli dionyſhauguſti? damaſcẽi. Mo ſtea ꝓbatcẽs ñẽ vniuocũ ſbe⁊ accñ̃li ſedeci rõibꝰ⁊ ihld qdẽ vniuocatio fal ⁊ͥd vniuo
catò itẽtionalis: demũ di ad rðes ſcotiſtarũ.
L. vtx fᷣm nũmpᷣdicabiliũi eodẽ gñe ſitaliſit ponẽdꝰnũs ſpaliũ ĩ eodẽ ↄpo i. Vbide plitate foꝛmaꝝ i codẽ ↄpo p ſcoriſtan cũ 5 pharönib“ ſpꝛobat᷑. ſecũda ihoiſtaꝝ q Nci dia multiplici medio appꝛobatur. Zi viiopoſitiſ ex mãꝛ foꝛma mã ſit bn iů idiuiduatõis. narrãt qᷓ̃tuoꝛ opiniones. Nhẽricide gdauo. ꝙ idiuiduũẽ idiuidu iqð negati⁊ ipꝛobat. ⁊ꝙ pnidi arõis ẽ qᷓntitas ⁊ ipꝛobat. ʒ.ꝙ pnin duatõis ſit heceiraſq̃ẽ mõ⸗ itriſec diſtic fðꝛlitate:⁊ mktiptr ipꝛobat thdiſtan pono ſex ↄclocs pbn idiuidua ů torale vnic?q; ẽ ſua cẽntia ⁊ iduatõiſpriale itriſecũ reſpcũ mã ⁊ foꝛmaẽ mã⁊ ẽtfoꝛma? ipiũꝓ cã abſtrahẽdoab oꝛdi i ꝑtiale itriſecũ reſpoũtoti ſoma hmg bncipiũ diẽ chli⸗ a gisẽinã ſiᷓra ſiue ſigu
Ii piton ẽde x is hmfuolmos ſignificã
laris.qbnciididuatòis extriſecũ ⁊ iadeq⸗ tů reiẽ efficiẽs ⁊ fis.qͥnra pncipiũ idiuidua- tõis ſᷣm extriſecũ ⁊ adeqᷓtũ oĩʒ ꝛccñ̃tiũ ſitex iſtẽtiũ ẽ ſbʒ. ꝙꝛ.pncipiũ idiuicuardiſextrife ců idiſpoſitm̃ ⁊ adeqᷓtũ ſbe mãtẽ ip̃antitas V viꝝ diuiſio dfe ĩdraʒ còitꝓbenmag ꝓpe dictãſit ↄueniẽt aſſignata· Wetiatꝙ ſic. ⁊ mouet᷑dubiũ vtn hſit va.ſoꝛ. ſenex dixert a ſe puero · rñdeturꝙ ſic acsipiẽdo daʒ po dfa cõmunirer dicta:alias non. 3 Lij. vtꝝ qͥnq; ditfides dre ſint bñ aſſigna te.ↄcludiq ſic: ⁊ dubiũ mouet᷑· qũo iſtð dẽn itelligic dr̃a ſuit᷑ afoãa genꝰo a mã. ⁊du biũ. vtꝝ dr̃a ſit bałaccns. rñdet᷑qꝙ abſtrahit ab vtroq;.itiũ quõ dfa ⁊ genpncipiãtſpẽm ⁊ dr̃ꝙ bʒ rõʒ ſolũ.ꝗv.vtʒ df̃a diuiſiua gis iferioꝛis icludat foꝛmałr draʒ ſupioꝛẽ. Liüiij. vtn diffinitio ꝓpiq̃rto md ſũpta ſit bñ aſſignata. Monũtↄctoeſ.pᷣꝰꝙ ꝓpůẽvle zꝙ ẽ diſtictũ ab als q̃tuoꝛ.⁊ mouẽt᷑ tadu biaßi qͥgůe cãe ſbʒẽ cã ꝓpi.⁊v iqͥgñe po nat᷑ ꝓpũ.ʒ vtx ꝓpñ diſtiguatfalit ibi narrãt due opioes.pmaꝙ ꝓpů diſtigui tur fõꝛlit kfalit ajuo ſpo. ipugnarðjſtaꝝ re⸗ mittit ad qbeʒ qͥmã ſupiꝰpolitã⁊opio·ꝙ di ſtiguũt᷑ adeqᷓte falr ⁊mñ falr fmꝙ diſtictio re al poniti nům ↄtra foꝛmalem. ¶Lv. vtn ditfioeſacchi ſint ſufficiẽt aſſiqᷓte nðbilibpᷣmiſſis ponũt.v. cłoes. baccñs ẽ ym vłe.ꝙ iſte tres diffitões accñ̃ itẽtio nałñ ſůt editatie.ʒꝙ pᷣma deſcriptio ẽ ſuffi ciẽſ.qꝙſcðaẽ ſufficiẽſ qͥntaꝙ.ʒẽ ſufficiẽi Pi. viꝝ ieẽ kiherẽ ſit de eẽntia accñt᷑ po nůttres ↄcloes. qpmaactuałiherẽtiañ eſt de eẽntia accñt capiẽdo accs ꝓ ſßo. ⁊ꝙ iperẽtia aptitudinałẽ idẽ eẽntialit᷑ cũ acñte Tertia iherẽtia aptitudiał ẽ reſpẽs Sequũt᷑ oꝛdo⁊ nũſ tituloꝝ libꝛi pñ⸗ aut ima qð. vtꝝ noticia libꝛi pñtoꝝ ſit de r. pñt vi de ſbo. narrãt᷑ opioneſ p*ꝙ
di icõplexos galiſſiõſ ab iuicẽ diſtictos ⁊ foꝛ malr ñ coicidẽtes ſignificãt.x.pmaſ irẽtões⸗ ⁊ ipꝛobat᷑ iſta opio. ꝗ. rdibꝰ. ⁊ opioꝙ dici- te icõplexũ oꝛdiabile ĩ gñe fmſp
ſtat ſß voce talẽ oꝛdinẽ ſignificãtẽ
piton ⁊ ipꝛobat ꝗ.rõibꝰ ʒopioꝙ ibꝛi ẽ pñtum. Iſta opiuio declarat᷑⁊ app bat impugnatʒpefenſa· ¶=qð. vtꝝ tas ipñrofponibil fuẽit ab etnoĩ porẽꝰobiectia vctara diſticlòe. tplicis potẽ.ſ.phicali mẽcali ac logicali poitu du- plex opio. pfrãciſci mafronis volẽt ꝙ ditares reꝝ fueft ab ctnoĩ po fe obiectiua.? impꝛobatquiq; rõibo. ¶⁊ ꝙñknert abetno niii porẽtia logica kmẽcaqdeclat tappbẽ·

Tertia. vtxꝝ qͥditas in pñito reponibitfue it aliqñ in potẽtiamãe ſpiectiua vłfoꝛmali oꝛmabili Rarrat duplex opinio henrici.et quoꝛũdãalioꝝ doctoꝝ ꝙyſic. ⁊ impꝛobat᷑ ꝑ ali
am opinionẽ thomiſtaꝝ q̃ dicit ꝙ foꝛma hʒ ef
ſentiã ðp̃tuit ĩ mã añᷓ; gñet᷑.ß ſolũ hm diſpo ſitões MS pbat rõnib ſeptẽ:⁊ poſtea mo uẽtquiq; dubig. e dictuʒꝙ foꝛme
educãt de potẽtia mãe Scũdũ quõ pof
ſit ſaluari ꝙ pꝛincipia jfit ex alẽnarif.y ʒ quò poſſit ſaluãicqn alqͥd fiat ex nihilo 4⸗ quare ex hac mã ꝓducit᷑ illa foꝛma⁊ ñ alia.
uintum quid eſt ſemen. Muarta qõ vtx ois qͥditas reponibiki pñ o ſit
poita ex actu ⁊ potẽtia narrat dupler
opio. pma ſcoti ꝙſie. ⁊a ſci thome ꝙ ñ phat ſolutis rõnibo ſcoti. uinta qõ vtꝝ decẽ ⁊ ñ płꝛ ſint pñta. Te net᷑ ꝙſic ⁊ inferũt q̃tuoꝛ coꝛꝛclaria.] hmuʒ ꝙ decẽ pñta ñ diſtiguũt᷑p mõs ſignificãdi.
Secũdũ ꝙ ſufficiẽtia data p reſpcũs itri
cos adueniẽtes ẽ falſa. ¶Tertiů oĩs ſuffi ciẽtia data qᷓ denotat ſex bᷣncipia icludẽ fſpe ctů tał jnſufficiẽs. ui ꝙ va ſufficiẽ tia. x pñtoꝝ datur pꝑ diſtinctos mõs pᷣdicãdi adiſtinctis rebo ſumptiſ? mouẽt᷑ta dubia. pmũ vtꝝ ens diuidat in. x.gña rerũ diui⸗ ſiõe fali pdfas. ¶ Becůdũ vtꝝ ens diuidat᷑ in. x. ga reꝝ diuiuiſione reali ꝑ mõs intrin⸗ ſecos. ¶¶ Tertiũ. vtn ens diuidat᷑ ꝑ mõs qͥ ſütꝑſe ⁊ ñpſe.⁊ dicitur ꝙ per uihil. ¶Serta qõ vtꝝ aliqð ſit pñtũ ẽtis rõis logi cał Et rñdet᷑ ꝙſic. ⁊ poit᷑exẽplũ in figã.⁊da tur doctrina qũo entia rõis ſunt diffinibilia pꝓbe hʒ ꝙ dicũt itẽtõeſ ſecũdas ⁊ dã̃t diffiões plurime enti rõis ⁊ mouẽt᷑ ſex dubia decla rtia mãm. Apmũ vtꝝ oẽs ditfinitõeſibi po ſite ſint qͥditatie. Secan quò entia rõnis debẽtdiifiniri ſi qͥdiratie diffinirent᷑. Ter tiũ ꝙ ariſtotiles ⁊ gl phi ñ ita ditfinierũt ſiẽ diffiniũt ibidẽ. Muartuʒ vtx pñitũ ſecũda rũ int· nñ ⁊ pñtũ ſigni ſint idẽ pñtũ y Mui änulcircul“'. oia pññta ſit p̃ciſe vna res plex opinio. b?ꝙ ſic.⁊ꝓ . ꝓpbat᷑ ſedeci rõib?⁊ jn s ſint vna res pnin opio ipſiꝰ oc⸗ ttas ſbe ẽ eadẽ cũ ſpa pb cõn ⁊ phoꝝ ꝛx. rõnibuſet
—*
nit᷑ duplex opinio.) pmaꝙ ſic. ⁊ꝓbatſepte⸗ ròõnibꝰ. æqꝙ nõ · ⁊ꝓbat duodeci rõibꝰ ſol nůtpᷣme rònes opinionis. ecima qõ.vtx mã poſſit eẽ ſine foꝛmai ila qðe ſunt tres articuli. Ipmꝙ mã dicit aliquã entitatẽ poſitiuã diſtinetã afoꝛma. 2ꝙilla entitas ẽ potẽtialis ſbiectiañ po tentialis obiectiua.] ʒvtꝝ poſſit eẽ ſine foꝛ ma:narrant᷑ due opiniones. ¶ꝛmaꝙ ſic. ænõx vtraq; opinio moſtyat᷑ ꝓbabiliſ ſoluũt᷑q; rões vtriuſcʒ opinionis. Vndecima qd. vtrũ ſbaſit poꝛ accte tpe diffide ⁊ cognitòe. ponũt᷑tres ↄcluſiones bma omis ſba ẽ poꝛ omi accijte diffinitõe Kertig ſbaẽ pꝛioꝛ accñte cognitòe ſimpli- citer ß nõ quo ad nos. uodeeima qõ. vtꝝ deꝰ ponati pito ſbe Ponũt qnq; ↄcłoes. 6 ꝛima licet nõ oẽ qðẽ in gñe ſit ↄpoſitũ e mã⁊ foꝛma om ne tamẽ qð hʒ genꝰ⁊ d̃amẽ ad aliquẽ gradũ entitatiuũ ↄtractũ ¶ Secũda in omi re uo
ꝓbe ponit᷑ in genere differt quiditas a
eſe. Tertiã. ome qð ꝓhe eit in ge h ac⸗
tũ adinixtũ potẽtie 7 Muarta de'nd ẽ ĩali jinta deus non eſt jn ge
quo ge ꝓbe. ¶
re reductiue. rcen vtꝝ deꝰpoſſit multiplicare pẽs pñti ſbe in infinituʒ. ¶Pꝛima opinio ꝙſie. ¶ Becũdaq ñ.⁊ ſoluũt rões pᷣe opioiſ Muartadecima vtꝝ vitas ⁊ falſitas ſit ſ iectie in ofoe. petxgetat᷑ qͥd ſit vitas ⁊ nar rat᷑triplex opio hrec vitas ẽ ens rea le. ⁊ ĩpꝛobat᷑. ſe a.ꝙ vitas ẽ adeqᷓtio itel lectꝰad rẽ intellectaʒ.⁊ impꝛobat᷑ ꝙ Tertia
ꝙeſt adequatio rei ad itellectuʒ.⁊ appꝛoba
gñaliſſimũ ſit diuiſibilirs. Monůt᷑tr cluſiões. ꝛĩa. diuiſibilitas ĩ pte
rõis nõ ẽꝓpa ròqᷓ;titat cða. ee ſpe nõ ẽ pꝛopa rõ qͥditatiua qᷓ;titas hie ptes iteꝗᷓles eiuſdẽ rõis foĩa foꝛmalis rõ quiditatia qᷓ̃ntitatis extadecima. vtn mãſiti⸗ uñ qjntitatiſ.tenet᷑ꝙ ſic. argi liciter ⁊ ſoluit᷑. Becimaſeptia.vtꝝ mã litd tatem. pꝛimo diſtingui ve ſtral quõ mã pot he ptes ptib eiuſdẽ rõis ſicut q̃ ꝙ mã ñ ẽ diuiſibilis ĩpt te. ʒ obhcit⁊ ſolui᷑ Becimaoctaua vn tigtes piſercte ab inn culꝰꝰde nũo.⁊ꝓb

—
3
*
—
=—
— — 5 8 3
S
ooẽ qᷓntitas. ⁊ojoẽ q̃ntitas diſcreta. ʒ⸗
oĩoẽ diſcreta ſpẽs q̃ntitatis diſccete a nũo. J vtꝝ nũs diſtiguat᷑ cẽnaliter Fby nũatis.narrat duplex opipꝙ ñ ⁊ꝓba
tur.x. rõibus.⁊opioponit duas ↄckoes.p
nůs eſſentiaꝝ ñ diſtiguit᷑ab eſſentijs nũatis.
⁊nũs q̃ntitatũ diſtiguit᷑ reałr a ibijs nat
tali nũo⁊ ꝓbat ſedeci rõib⁊ ſoluũt᷑ rationeſ glteriꝰopinionis.
—
xx · vrx nũs qͥẽ q̃ntitas diſcreta repia᷑ in⸗ ter qᷓſcũc eẽntias nũo diſtinctaſ narratdu⸗
olex opiꝰ paureoli ꝙ ſic.⁊ ꝓbat᷑q̃ruoꝛ rõi-⸗ bus.⁊thõiſtaꝝ ꝙ ñ.⁊ ponũt᷑ ſex dicta hphei
cũ rõibus ↄf̃rmãtibus opinionẽ.
c xxi.vtꝝ nũs ſit ꝑaiam vłp̃t aiᷓm. narrat᷑ vhplex opi?pꝙ ſolũp aiaʒ ⁊ꝓbat ſex rõib⸗ z nũs hʒ eẽ pt᷑ aĩamqʒẽ ens reale ⁊ ꝓbat xiij. rõibꝰ ⁊ ſoluũt᷑ rdes pᷣme opinioniſ.
rnror nũs ſit foꝛma abſolutat᷑ reſpecti n
narrat᷑ duplex opiꝰp⸗ꝙ nũs ẽ foꝛma re⸗
ſpectiua.⁊ꝓbal. vij ronibꝰ. ⁊ꝙ nũs ẽ foꝛma
abſoluta.⁊ ꝓbiv. rõibꝰx loluũt ꝛie ratides. rxʒptꝝ vnitaſni diat realr ab vnitate cð tihuiex cuidiuiſiõe cãt᷑. narrat duplex opi⸗ p vnitas hʒ vniratẽ a qᷓ;titare ↄtinua diut
⁊pbi q̃tuoꝛ rõibꝰ⁊ꝙ nũs hʒ diſtictã vni tatẽ ab vnitate ↄtinui ex cuiꝰdiuiſiòe cãtnr.r
ponũtur due ↄctoel. pma nũs hʒ vnitate realẽ. Secũda nũs hʒ diſtictã vnitatẽ ab vni tate contini.
3 ſit foꝛma nũi.nar rant᷑ opi.pᷣꝙy foĩa niiẽ aggregatio ex vnitatibuſã ipꝛobat᷑. ⁊⸗ ꝙ ultia vnitaſvt hʒ detiatq diſtãtiã apa im⸗ pꝛobat᷑. ʒoꝙa ſeipſo⁊ iſtacfirmat᷑
xxv. vtx vnitas ſit ps nñi.narrat᷑ dupler
opipꝙñ⁊ q̃cuoꝛ rõibꝓhat᷑· ſchaꝙ ſi. ⁊t⸗ bus rõibus pbat ſoluũtq; pᷣme ròel.
xxvi. vrx oꝛatio ſit q̃ntitas tenet᷑ꝙ ſic. ſed tiſſime obijcituræ ſoluit᷑.
vh. vtn oꝛatio ſit ↄpoſita ex indiniſibili rral duplex opi? b⸗ꝙ pſic·⁊ qᷓ̃tuoꝛ rõib pbat᷑ ſoluũt᷑q; ra
x linea coꝛpꝰ ⁊ ſupfieies ſint vna
due opiones.p⸗ꝙſic ⁊ ꝓbafſe opipoit duas ↄctoeſ.p'in ahilemõgi
„ —
ſtea mouet᷑dubiũ.vtx loc jc;tů ctite rat a ſupficie olů ſicut inferiꝰaſuperioꝛi.ß i;tũ ſpeciat ad vbi tůc diſtiguit᷑.⁊ duuu debet cõ ide rari ꝙ locꝰ fpectat ad geꝰ qᷓntitat vł ad genꝰvbi dat ſoluꝰꝙqñ mẽſuratitriſece ſpec⸗ tat ad geꝰ qᷓtitatis b qñ extrinſece ideetat ad genus vbi.„ c xxxi.vtx ip̃s ſit ẽtitas pᷣt᷑ giam exñs.nar ratduplex opio. pꝙ ip̃lmat acceptũhʒen titatẽ pᷣt᷑ aĩam.ß̃ foꝛmatr ð.⁊ ꝓbat᷑ ſeptẽ idib⸗ zꝙ tpᷣs foꝛmalr acceptũ ẽ enſfale ⁊ pꝛoba x.ròibꝰ⁊ ſoluũt᷑ röes pme opnionis. ʒxtn ip̃s differat a motu. narratur du
plex opio. pᷣꝙ ñ̃. ⁊ꝓbat ſex rõibꝰ. ⁊ꝙ ſic.et ꝓbat· xiih. rõnibus.⁊ ſoluũt᷑ rõeſ pᷣ opiois cſʒʒꝰ.vtꝝ nũc diſtiguatur a tpe.narrãt᷑ due ehionefh⸗ ꝙ nũcẽ idẽ cũ tꝑe ⁊ꝓbat᷑quiq; rdibꝰ.⁊ ꝙ non ⁊ pꝛobatur oeto rònibꝰ⁊ ſol uuntur rationes pꝛime opinionis:
ʒx. WMtꝝ eſſe ſbſtantie coꝛꝛuptibilis mẽ⸗ ſiretur tempoꝛe tenetur conciuſiue ꝙ men⸗ ſuretur nunc tempis diſcreti. Vbycitur mł᷑ tipłkr contra ⁊ ſoluit᷑. cxxxv. Htn relatio ſit ens reale. narratur
lex opinio.pmaꝙ nò⁊ ꝓbatur q̃drupir Icðaꝙ ſic. ⁊ pꝛobat᷑ octo rõibuſ⁊ ſoluũt᷑ p entis ad non ens ſit relatò re alis pᷣmo möõſtrat᷑ ꝑ q̃tuoꝛ ↄcluſiones vñ hʒ relatio ꝙ ſit realis et dicit᷑ ꝙ ex q̃uoꝛ ᷣmo ex fũdamẽto reali.ſcðo ex imino realt diſtic to tertio ex habitudie reali.quarto ꝙ iſta hĩ tudgꝓcedat ex natura fũdamenti. Be q̃ſito añt ſt duplex opinio. pma. ꝙ entis ad non ens eſt relatio realis. pꝛobi ſex ròibꝰ. Secũ daꝙ non.⁊ pꝛobatur etium ſex rationibuſtet ſoluuntur ratio opinionis. 4 Triceſim latio creatu
*
1

—
S S————
g opinioꝙᷓ diſtingut᷑ realr⁊ fcit 15
—
litas ſũt flatões fales.⁊ p
zciropoſi⸗ ců fũdamemoobycit ↄtraeü ꝑ ppheñ ⁊tñ poſtremo ſojũtrões hphei. 4 Sopio ꝙ e differt ſolů afundamẽto realit᷑ rea ltate tmini viſta videt᷑ ꝓbabilioꝛ opi⸗ ⁊ mo⸗ nẽtq̃tuoꝛ dubia ↄtra iſtã opinionẽ: ſoluũt᷑. 4xl.vtn ſiapoſſit imẽte füdari ſupꝛa ſbam nuntu · quatuo? conciuſioneſ. PMꝛima ꝙeſt dre relatõnenvtrõſcẽdẽtèꝰ. 9 fla⸗ trãſændens poteſt imẽte füdari ſupꝛa ſbam ʒaflaotakfũdata imẽte ſupꝛa ſbaʒ ñ põit᷑ ĩ e latõis qð ẽ detiatũ geꝰaccñ̃t.14ſo lů fir fũdata ſuꝑ acchte abſoluro pẽilĩ pññto Flaviſ.c mouẽt᷑ qnq; dubiratõeſ? ſoluunt᷑· xli. viꝝ eqᷓlitas ⁊ ſikitudo ſit relatòes faleſ narrat duplex opio.¶bꝙ ſolũ ſũt flatònes rõis ꝓbat q̃tuoꝛ röib. ⁊ꝙlit flatões rea les ⁊ ponũt᷑ due ↄctoeſ. 1befũdamẽtũſititu dis ñẽ vnitas ſpecifica. æy ſikitudo⁊ eqᷓ tar qtuoꝛ rònibus. Cxli. vrꝝ eqᷓlitas ⁊ ſikitudo ĩi diuis ſit flatio nes fales.« poit᷑ duplex ꝙyſic xꝓbalqͥnq; rõibo ⁊thðiſtaꝝ ꝙ ñ.⁊ ꝓ⸗ bat᷑ q̃tuoꝛ rẽibꝛet ſoluũt᷑ rõnes ſcoti. d xiij. vin deꝰab eino ffeãt᷑ ad creaturãfla tõe fali.tenetꝙñ⁊ ponũt᷑ qᷓ̃tuoꝛ ↄcłoeſ. pᷣð us abet᷑no ñ refert᷑ ad creaturã tlende f̃ali
ʒcluſio.illa relatio ẽ noua. ¶illa fla⸗ cipit circa deñ niſi ex eo vt aceipit vt ter⸗ miꝰfiarònis realis creature ad ipſum. ꝙxliih. viꝝ hitus ⁊ diſpo ſin foꝛmalr ̃latõ⸗ nelponũt᷑ due opioeſ·j pſcoti ꝙ ſũt foꝛma
—
zdeꝰ nõ ffert᷑ falit᷑ ad creaturã ex tpe.
krflatdes.⁊ ꝓbat ſeptẽ rõity ꝙ ſint aſxdlu
apb opioiſ en emod ee c
guũt real ira ⁊ eẽnalr ab eẽnaie 3 prr 40vtn ſit dare itlẽʒ agẽtẽ:ẽ duplex opio p ipꝛobã.¶=ꝙ ſic.⁊ ipꝛob mktiptr.
Tertiaꝙ ſic. ⁊ pꝛobatur multipliciter.
L. qͥd agat itlẽs agẽs:narrat᷑ iplex opio.
nihil agit i itieʒ poſſi ilẽ.æꝙ nihil ipmit ĩãtaſma.ʒꝙ ſolũ ↄfoꝛ⸗
tat fãtalma vt agati itlẽʒ pᷣoſſibilẽ. Jmpbat
iſta opi.v.rõnib⁊ẽ opi. pheiꝙ iʒ ĩtlẽs a⸗ gẽs nihil ipmat ĩ fãraſma: tñ agit cũ fůtaſma te i itlẽʒ poſſibilẽ ſiẽ due che ꝑtialeſↄcurft ad eũdẽ effeʒ.i⸗opi.ſuſtẽtat᷑.ʒ opi.guilielmicꝙi tellect?agẽſ ipmit falẽ vᷣtutẽ ifãraſma. ⁊ꝓpbẽ. Li.vtꝝ itlẽs agẽs ⁊ poſſibił ſit diſticie rei narrat᷑ iplex cißg ſolũ dꝛãnt ßʒ ròeʒ.⁊ im ꝓbẽ.⁊opi.ſcoti.ꝙ itlẽs agẽs ⁊ poſſibit ſunt vna res abſoluta ⁊ diſtinguũt᷑ ſolũ pʒ reſpẽs ⁊ ipbẽ.ʒ?ꝙ diſtiguũtur reatr.⁊ illa tenetur. ¶Lꝰ. vtx ncẽc ſit ponẽ i ꝑte itlẽiua aliqu ſpẽʒ itelligibilẽ pᷣt eã q̃ põit ĩ fãtaſmate. Nar rat᷑ duplex opi.pqꝙ ñ& ncẽe.⁊ꝓbi.v. rõibus Z cois ſcole phoꝝ ꝙ ſic.⁊ꝓbãẽt.v. rdibꝰ⁊ mouet᷑ vnů du qjre iclẽs ñ pt itelligẽ n ſiↄů tẽdo ſe ad fãtaſmata.rñt᷑ bʒ dẽʒ doctoꝛis nfi.
⁊ datur cauſa. ein mẽoꝰlit i ꝑie itellẽiua kipte ſeſu tiq.narrat tplex opiꝰjpꝰꝙ ĩ ꝑie itellẽiua nõ ẽ ꝓpe mẽo ipꝛobat᷑ /⁊opiꝙ nullaẽ ponẽ da meòſenſitia:⁊ ipꝛobat᷑./ʒpõit duas cõ⸗ ckoes.pmãꝙĩ pte itellẽiuaẽ ponẽda meq. e ẽt i ꝑte ſenſitia ẽ ponẽda medſenſiti a. Mouet᷑ vnů duꝰ.viꝝ me diſtiguatur ab itelligẽ?:⁊ ſolui᷑ ꝑtres ↄcłoes. ¶Lih.viꝝ itelles ⁊ volũtas ſint ið falr. rẽt ꝙ ñx⁊ la tractt᷑. j b⸗de diſtictõne obon. diſtictõe actuũ. ʒ⸗ de diſtictõe potẽ iaꝝ. ⁊ ponũt᷑ płime ↄcłoœes. ¶ v.vtn iteilẽs ſit nobilioꝛ volũtate 5 dupler opiꝰ pꝙ volũtas ẽ no Eux yberonr pitelle
3

7 13
bʒ gradꝰi eẽ ⁊ ñ ĩeẽntia ⁊ ipꝛobat᷑· ¶xꝙẽ laritudo graduũ eẽntie q qͥdẽ gradꝰſũt modi itriſeci⁊ ĩpꝛoba᷑. ¶ʒc thoiſtaꝝ q̃ poit tres ↄckoeſ. ¶bcã itriſeca⁊ ꝑ ſe eſ mag ⁊ miꝰ alicfoꝛme ñẽ moaꝗᷓꝛiolʒ effici ẽs ⁊ ſm poſſint eẽ cãe ſuſcipiẽdi mag ⁊ mi⸗ ip̃i foꝛme detiate non tamen intrinſeca; ſed extriſeca. ſſʒcã pſe foꝛmał⁊ itriſeca ſuſci piẽdi ma miꝰẽ itriſeca laritudo eẽn foꝛme
Lix. viꝝ pła accñ? vniꝰſpẽi poſſint eẽ in eodẽ ſbo* kpo ꝙ ñ aũctib?⁊ rõibꝰ obheit multiplr contra hoc ⁊ ſoluitur
Xx. vtꝝ figura ſit diſtictaa re figãta nar⸗ rat duplex opio. bꝙ nõ ⁊pbat q̃tuoꝛmõis ⁊opio ponit dus ↄcłoes. p figã diſtiguit a afigurata.⁊f̃gura diſtiguit᷑ faliter a q̃n titgte.⁊ pꝛobatur ſer medis.
A xi.vrx ſex pncipia ſit abſoluta vł fſpe ctiua narrã᷑ q. opioes.pᷣꝰ.ꝙ dicũt abſoluta cũ flatõibꝰ⁊ ipꝛobat. ⁊ꝙ dicũt abſoluta cuʒ relatõibꝰ:⁊ ẽt ĩpꝛobat᷑.ʒꝰ ſcoti ꝙ dicũt reſpe ctꝰextriſece adueniẽtes ⁊ ipꝛobat᷑.ꝗ medij opio bphei. ꝙ dicũt abſoluta denoĩan de noiatõe extriſeca⁊ tũc mouẽt᷑pładubia.pᷣ du vq̃re relao dendiat extriſece ſiẽ alia.⁊ vq; actio ⁊ paſſioſint vna res.ʒ.vtx actio ⁊2⁊ ſpẽs qᷓlitatiſqͥ ẽ nãł poñ ſint vna ref. 4 vm paſſio ⁊ rertia ſpẽs qlitas ſint vna res:
5 vtꝝ mot?⁊ ʒſpẽſq̃litat ſint vna res. ᷓ
vmꝝ mor diſtiguat a mobili. vrx vbi⁊ lo cꝰfint vna res vtxꝝ locꝰponat i pfñto vbi o vtn ſit?⁊ vbi ſint vna reſ⁊ qᷓlit drnt. yo
vtꝝ ips dr̃at aqñ.n vtn hit? ditfeãt a figã
artificiali vt ẽ q̃rta ſpẽſq̃litas)⁊ v vtꝝ deno miarõ euit᷑noꝝ ab euo faciat diſtictũ pñtũ. vl mñ cur ab aujs ſpẽbꝰ pñtoꝝ abſolutoꝝ nõ mũt pñta diſtincta contra iſta deceʒ. Lrxqj.vtx actio ſit ſbiectie ĩ agẽte kĩ paſſo. ł duplex opio.pᷣꝙactio imanens ma iiboꝛ:ñ̃ t actio trãſiẽſʒ iſtã opionẽ:⁊ im- bgk alia opioẽ hpheic nẽ de re uetòiʒ vt iioẽcꝙſiti ſßoꝛß actioẽ foꝛma facta vt ðᷣno inãs agenſin paſſio ẽ foꝛma fcã vrdenoiat Hagete mouẽt᷑ duodubia. pᷣquõ actòde⸗ dieraaetẽ cũ ñ ſit ſbiectie ĩeo. deſcribitibi. d aerd:qd paſſio qͥa feri. p foĩa n ðnoiat abſolule id qð pficit ñ diẽ actõʒ T paſſionẽ ⁊ foꝛma facta ꝓut denoia ageſdi actio.ʒ foĩa facta ꝓut denoiat᷑ abogete di ſſic⁊duvtꝝ iba poſſit dici nerio t᷑ paſ o.dekc ñ.⁊ declarꝰta he Hi quòi⸗ ebeßtlʒ videat᷑ eũ voluiſſe oppðitr ðmniqᷓ ge pñtali reponar p inullo gſ:ß ꝙ ſo ałq̃uoꝛ rõib? 2 opio. voiki pñto relatðis ⁊ ap
pꝛobat.ʒ⸗ opio ꝙ põit᷑ĩi pñto qᷓliras. vl⸗ tie due ↄcluſiões ↄcoꝛdãt᷑ mouẽł dubi ille qͥ ſit mgᷓ ⁊ pus ñ ſuit mgᷓ fiẽde ma⸗ iſter reali fuerit murat. cht ꝙpñ eatr ſolũ pᷣm eſtiatõnẽ hoim.æ⁊ du.vtꝝ hacu lariꝰi artibꝰnð ſufficiẽs ꝓ gradu magiſterij pꝓmotus tamẽ in mgᷣm ꝑcãcellariũ ver? mg. rñdetꝙñ.ʒ vtn hñs ſcian gradu ma giſter dignã vtẽl puilegyſmgoꝝ cerimoĩo ſepmotoꝝ vłpᷣconiſatoꝝ ex q̃cũq; admiſſide kuppoꝛtatòe ſit facta. rñdetqꝙ pᷣ. ꝓ vnbius vtn dicens ſe mgm iſeptẽ artibꝰlibealibuſ ⁊ nõ exptus ⁊ ſuffictẽs niſi ĩ vna duabvłtri bꝰẽt pꝛeconiſat?publiee lit fictoꝛ df ꝙ ſic niſi foꝛtaſſis abuſiuũ nomẽ errãtis vulgi excu- ſʒ. qͥntũ duꝰ.qbo mgis ẽt ĩ gr̃a exñtibo ↄfeã tur aureola. Rñdet᷑ꝙ ſolũ his qͥ hita doctri na ſit ſcptura vita⁊ moꝛibꝰ eã̃ pᷣconiſant vt⁊ mi q̃litate ⁊ relatðe acqſita ſup ſcia poĩtaĩ diſcipulo mgi noie dignifuerit⁊.
¶Erxpliẽ clipeꝰthoiſtaꝝ fris petri nigrioꝛ⸗ dis pᷣdicatoꝝ: Veneths ꝑ raynaldũ de nouimagio theothonicũ. Anndñi.iqgi.
bmũ vacat Clipe Incipit hituſ Eſtigik cũdomõ de non eéẽ pñtia ad ſeip̃m poſſibile qð eſt rñſione Fäiſta diuerſitaté ſtinctio röes ſic ꝙ in cõtradictòiſ qᷓ illa que dyn. däkqnq; rüc oẽes MWäſic cognitũẽ éextra Jpſaenim ad actus alteri s foꝛmalũer Pꝛoboſic Tůc mioꝛ i 2icludit exéplũ vt diſcam? nae et ſua ꝓbatio itrinſecoſ ſenſu ſuppõitũ realis extremoꝝ igitur cũ doctoꝛis ſci põt habere ex ipſanã. Duerik moqũ intelligẽdi i ↄpoite de eis idem ⁊recedens negatur de in ſenſu quia ſi illud nec df̃nt nũero Muãtum ad cům etfectiuã ceſſitas quia eſt diſpoſitio vt ipfi plureſ vna q̃ntirate põt ſuofũdamẽto ꝑ foꝛmaʒ de ſbo ſumpto ad pmaʒ grãmatica negatũ eẽ libʒñponibil coloꝛis Etð ynum in aũt còtinuũ in eodem loco Ppinoꝛ Zd tertiũ Mueritxx. ⁊diſcrcta titatis ↄtinue ab“ eſſentialis ẽ in vñto 5 iit alter voexigit non quãtñ n talis relatõ acẽti 835

.—— ——
———
—— 2 k S 5—————. ———————— S ——

—

bi

—

—.———

——

—
8G. 3
.————
Farbkarte 613
————