— ꝙ— 5 ey—— Bbe— 4— H—— „0 S prünttratratus magiſtri pert hpluani tumtixtu. * —— — Liber Bibliothecæ Conventüs Wimpinenſis Ordinis Prædicatorum. — )— — —* — — — — —. — — . 25 6—„ 3.— 6 3.. 0. ℳ—— X 6 B. 5*— v-— 6— „4— P terſt trartatus ſummula In quo ipe compendioſe determiꝰ f e ſ . G* 4 —, rummagiſtri petri hyſpan m M nat dehis que inlihꝛis ogice Veſtotelt Boerij et Poꝛppiri· y 1 plike tractan᷑· Q t dicit᷑ iſte lber ſummula per ſimlitudinẽ ad ſummam umerotum- Ettranſumptiue pſimilitu Sſaggregatõne plurium puoin iue Pit dinem ad talem ſummam aliquis iber in quo eſt aggregatio plůriuʒ tra⸗ ctatuum paruoꝝ vel capituloꝛum diciturſ ummula.⁊ ummula eſt dimi nutiuum a ſumma ſic accepta tranſumptiue. Gt qʒ iſte liber bꝛeuis eſt 2 compendioſus· Ideo voca ſummula? dicitur Petrihvſpani ad denotã„% dam cauſam efficientem huius tractatus. Ipe em̃ hunc tractatum extrax ii ex libꝛis Areſtoteiis? alioꝛum logicoꝝ·&t ꝑhot patz titülus huus le 6r⸗ i bꝛi· Eſt eñ ritulus denominatiolbiikmomnfs caufas velaliquas ſuaꝝ; c— .6 lbꝛoꝝ quat /tibc cauſarum.q Sciendumeſt pᷣmo.ꝙ huius libꝛi ſicut ⁊ alioꝝ 1 tuoꝛ ſunt cauſe· ſcʒ cauſa efficiès. materialis foꝛmalis finalis. Kauſa aör)% ℳ effictẽs dicta eſt. Sʒ cauſa materialis eiꝰ ſiue ſubiectũ eſt argumentatio. S— ſicut? totius logice. K uius ratio eſt. q ↄditões ſubiecti atinburõis ſibt ſ ueniunt reſpectu puꝰ ſciẽtie· Vndetres ſunt ↄditões ſubiecti attrbuß S ionis. Engeſt ꝙlludſit hncipalit Sſideratum in ſcientia cuiꝰ eſt ſubie⸗— 5/* xtum. Et ideo paſſiones Pᷣncipia? pies ſubiectiue et integrales ratone ⁊ nõ pncipaliter nõ habent rarõem ſubiecti. Schae X ſ ubiecti ↄſideran M e Lꝙ omn ↄꝓſiderarain ſclentia cuius eſi fubiectũ habeant reductõnem ad F/6 le ſubiectũ ſub eo ↄtineant᷑ quantũ ad ratõem ↄſiderãdi. Eñ aliqua † r ſ lt ſublertü vtneipt elaliqua vrpaiones&talqutehe res ſubiectiue vl integrales. Tertiaↄditioeſt ꝙ tale ſubiectum ſit ae— uatumſcientiecut eſtſubterun Ita ſul tali rarõne foꝛmaliin nulla 6 ℳ nlia ſcientia ↄſidereturſed ꝙ ſit ꝓpꝛium iiſcientie ſub tali ratõ ne foꝛmali? Sciendum ſcðo.ꝙg ſubiectum accipitur octo modis. Mꝛimo dicitur Q YV obiectum alicuiꝰ potẽtie. vt coloꝛ dici᷑ ſubiectum viſus i· obiectuʒ. Sco. FaS— gccipit᷑ꝓ famulo alicuius dñi.vtſeruus dict᷑ ſubiectus ſuo dño Vertio ac ⸗ ripitur ꝓ coꝛpoꝛe poſito ſub alio.vt fundamentũ eſt ſubiectum parietis. ¶uarto. xſubiecto accidẽtis. Quinto ꝓ ſubiecto poſitõnis vt homoẽ 4.. ℳ2 animal. Sexto capit ſubiectopꝛie paſſionis. vt homoeſt ſubiectum ri— 2% ſibilis. Septuno pꝛo fabijcib ii vel inferioꝛi alicuius ſuperioꝛisvt homo VnM kK relpecttaninais Detauo ꝑ ſubiecfo gttrburõnis dequomod⸗ eihie—— principaliter adqpoſitum qui modi in his verſibus ↄtinentur · Obiectuʒ vernapoſitum ſubcui quid inheret Quod pꝛius eſt copulapꝛopꝛijlogica 5 liter mfra. Quo ſilars herer ſunt bis ſubiecta q̃terna. ¶ Diffint ergo ubiectũ attrbutõ nis.&ſt quid cõmuniſſimũ bᷣncipalitet᷑ↄſideratum in — 161440 Hlentiaad quod oiaʒliceratahabentrequcrõem elreducuntpmn eoꝛũ E foꝛmalẽ ratbem ↄſiderãdi nõ excedẽs metas illrꝰſcĩe.ita ꝙ ſub rali ratõe P foꝛmali in nulla alia ſcia ↄſideret᷑ · Elbꝛeniꝰ. Gſt quid pᷣncipal ↄſidera tumin cuius ratõne foꝛmali conſiderandi nõ excedens me tas Uliu zſub tali ratõe foꝛmaliin nulla aba ſcientia ↄſideratu % 4 5 — ſ6eh 1 2 ℳ l wb——— . 4—— 3 5 ₰— exp K ſr.. 7nrh— — — 5 — Petri hypant 5 3— Sciendum tertio ꝙ duplex eſt cauſa finalis huius libꝛi. ſeʒ extrinſeea? intrinſeca· Mnde finis intrinlecus eſt pfectacognirioargumẽratõl quã y rum ad ſua pꝛincipia ptes ⁊ paſſiones ſicut in qualibʒ ſcientiã ſpeculatiua gpkinis winquus eſtꝑfecea cognitio ſui ſublecti Sedfinis eius extrinſecus N6 e eſt cognitioomni aliarum ſcientiarũ que perargumẽntatonem acquirũ tur.&ticeo cum omnis ſciẽtia vera ſit bonum ⁊pfectio ipſius anime ex cedens in ꝑfectõne omnia bona coꝛpoꝛis · ſequit᷑ ꝙ logica ꝑquam omnes—— ſcientie acquirunt᷑ eſt neceſſaria ⁊ vtilis Mnde bonitas rei? vtilitas attẽ duntur ex parte finis. q Sciendum quarto · ꝙ cauſa foꝛmalis eſt duplex . ſcʒ foꝛma tractandi ⁊ foꝛma tractatꝰ Hoꝛma tractandi eſt; odus pꝛoce 3 ℳ„* — dendi eſt diffinitiuus diuiſiuus ꝓbatiuus ⁊ exemploꝛum oſitiuus Sʒ foꝛma tractatus eſt diuiſio eius Errteee tractatuumꝑ capuula⁊ ca 5 pitũloꝛum per partes · nde in hoc ſibꝛo ſunt ſeptem tractatus Pꝛimus eſt de enunciatõne coꝛreſpondens libꝛis perihermenias areſtotelis. Secũ dus eſt de vniuerſalibus coꝛreſpondens libꝛo pꝛedicabiiũ poꝛphirij Ter tius eſt de pꝛedicamentis coꝛreipondens libꝛo pꝛedicamẽto?umn areſtoteł Muartus eſt de ſyllogiſmo ſimpliciter dicto coꝛreſpondens libꝛis pꝛieꝛũ greſtotelis. Quintꝰ eſi de locis dyaleticis coꝛreſpondens libꝛis thopiro⸗ picoꝛum areſtotelis. Sextus eſt de fallatijs coꝛreſpondens libꝛis elenco⸗ rum areſtotelis Septimus eſt de paruis logicalibus Ziderans de aliqui bus pꝛopꝛietaribus terminoꝛum ſeʒ de ſuppoſitõnib relatiuis de amplia e reſtrictõnibus de appeliatõ nibus de diſtributiuiꝰ de 1— — thegreumatibus.qui tractatus nõ coꝛreſpondent aliquibus libꝛis ſpecid ſibus logice. ſed eſt extractus ex diuerſis ubꝛis. et licet via doctrine ſeqᷓ tur tractatum fallatiarum tamen oꝛdine nature debet ſequi immediate tractatumn pꝛedicamentoꝛum.quia ibi determinat᷑ de paſſionibus termi noꝛum incõplexoꝛum. Nt per hoc parẽt titulus cauſe ⁊ diuiſio huiꝰ libꝛi ¶ Qontra pꝛedicta arguitur pꝛimo ſic. Iſte liber eſt tantũ vna ſummu⸗ la.ergo male nominatur ſummule in plurali numero Secundo ſic Ani ma eſt ſubiectum huius ſcientie· quia eſt ſubiectum cuiuſlibet ſcientie er⸗ go male dici᷑ ꝙ argumentatio ſit fubiectum huius ſcientie¶ Tertio ſic · Scientia eſt habitus ↄcluſionis.ſed argumentatio nð eſt cõcluſio · ergo de — eſiſcientia nec eſt ſubiectum huius ſcientie. Quarto ſic. Bꝛius N nunqᷓ; reduciturad poſterius. d pꝛincipiaſ ubieeti pᷣcedunt ipſum· ergo nunqᷓ; habent reduciad ipfum ſubiectum ſicut eſt dictum. Quinio ſic. [ Plinis logice eſt pfectio anime eumſit finis cuiuſlibet ſcientie ergo perfe ſ 4. rtacognitio argumentatõnis non eſt hic finis cum illa cognitio ſit effectꝰ nimeconſequens ſuum eſſe complerum Ad pꝛimum dicitur ꝙ ſiconſideretur iſte liber vt eſt vnꝰtotalis tra ttatus tunc bene dicisur ummula in ſingulari numero · ſed ſicõſidetetuꝭ vt continet plures tractarus ꝑtiales bene dicitur ſummule in plurali nu⸗ mero. Ad ſcõm ꝙ licet anima it ſubiectum inheſionis huius ſcientie? rapiendo ſubiectum pꝛo ſubiecto accidentis. Non tamen eſt ſubiectuʒ al tributõnis eius de quo hic eſt adpoſitum. Zdtertium ꝙ de concluſt one tantum alt ſcientia directe tanqᷓ; de ꝓpꝛio obiecto cius.fed tamen in⸗ ℳ. 5 5——— S F Drtri hylvani ut directe eſt ſcientia de ſubiecto cluſionis ⁊ de pᷣdicato eiꝰ ⁊ de pꝛineipiby wolsqä et de ꝑribus ipfius ſubiecti. Modo lʒargumeratio n⸗ ſit ↄcluſio tamẽvt ulun 6 deſignatꝑ modum incõplexi poteſt eiſe ſubiectum cluſionis. Idq̃r nean m dicitur ß pꝛincipia ſubiectim ſuum eſſenõ habeãt reduciad ſub nc iectum tamẽ poſſunt reduci ad ipm quantu ad ratõem ↄſiderãdi. sanme e. 16 ci ſa eſt qꝛ ꝑfecta cognitio argu⸗ quintum dicit negando ↄ ſequentiam ⁊ cqu. 5 en nie— — mentatõis eſt ipᷣamet pfectio anime ⁊ licet ipſa lil eftectu nhilo Mltasu — dined ſuumlumumfehn eſt ſunaf⸗ lrete u yetiea eſtãs qrlum ſcientia ſciẽtiarumad om& — niumn methodoꝛum pꝛilcipia viam habens. So; f rs Sui la enim dyaletica pꝛobabiliter diſputat de pꝛinci unaeſtotel. pdif iñaliarũm ſcientianum sibis pie Poſtqᷓ; eſt viſum de qttuoꝛ cauſis ⁊titulo huiꝰlibꝛi. Nic Zſequẽter uutu accedendũ eſt ad materiã erꝰ. In pᷣncipio tñ Sihnitzeuü ſ uuz Uncen Sit qʒ in ꝓhemio qͥlibet auto? debet reddere auditoꝛẽ beniuolũ docileʒ ⁊ nuns deaiqu attenrũ. Ideo ratõe huiꝰ autoꝛ hic oſtẽdit excellemtiã vtilitatẽ ⁊ oꝛdineʒ utenm huiꝰ ſcie?ꝛimo diffiniendo dyaleticã dicendo ꝙ Dyaletica eſt ars arti — m ſcia ſcientiaꝝ ad oim methodoꝝ pᷣncipia viam habẽs. In qua diffi⸗ tusde pucs ntõe eſtedit excellẽria eß cũ ðꝛ ars artium ſcia ſciẽtiarum. Et tãgf᷑ vri⸗ usibis ne litas eius cũðꝛ methodon pncipia viã habẽs ꝓcuiꝰ intellectu. W Sci vadoctin ndũpᷣmo g ars capit᷑ duplr · Eno mõ ſpecalr xt ab greſtotele diffimt᷑. vᷣ⸗ Gf u mmediutt geſt recta rõ reꝝ a nobis factibiliũ. Nt ſic ẽ vnꝰ habitꝰ intellectualis ab lonbus tent* ℳ zilis diſiinctꝰ. Et hoc mõ diuidit inſeptẽ urtes mechanicas q̃ in verſibꝰ ulio hub lini Itinent᷑ Lana nemus miles nauigatio rus medicina · Mis ars fabꝛiłiun ivnaumu⸗ gat᷑ mechanice ſunt. Et dicuntille artes mechanice qꝛ faciũt intellectum ecundol Ari mechari.i cõmiſceri cũr ebexterioꝛibꝰ⁊ alienaria ſuapꝛia opatõe q̃ eſt ibetſeeneer ſpeculatio. Alio mõ caꝑit ars generalr vt diffin᷑ a Tillio.g eſtcolleã tie Tenioſt. tio plunũ pᷣceptoꝝ in vnñ fiñẽ teñdenti. ⁊oe mõ eſtad quoddã ſupe⸗ cõcluloergode S—fu ad ſciam ⁊ artẽ gpꝛie dictã. Et hoc mõ pomt in diffinitõie dyaletice urtoſic. Pꝛis Ratõe cuiꝰ pus pon ars qᷓ; ſcia. Get nõ capit᷑ hic ſpecialt vt oponitur unt Ewaſ S ſcie qʒ ſic oꝓpoſita ponerent in eagẽ dijffinitõe. ¶ Sclendũ ſcðo ꝙ ars ge m. Uuin ſt. neralr capta ſub ſe ↄpꝛehẽdit plůres habitꝰ intellectũales ab ĩuicẽ diſtin ientie ergopert rtos. ñ qnq; ſunt habitꝰitellectuales ·ſcʒ ſapiẽtia intellectꝰ.ſcĩa pꝛudẽ ognitioit cfet ria ⁊ ars. Quoꝝ ſic habet᷑ ſufficiẽtia. qꝛ oĩs habitꝰ itellectuałvłẽ ſpecula tiuꝰvł pꝛacticꝰ Si ſpeculatiuꝰh ẽ tripłrvł ðt cognitõeʒ hncipioꝝ ⁊ ↄclu eſt vmtotils ni ſionũ ſil⁊ſicẽ ſapia vl hncipioꝝ tm̃. ⁊ ſicẽ intellectꝰ.vł ðt cognitõeʒ ↄclu ſedichlider ſionũ tm̃ et lic ẽ ſcia. Siſit pꝛacticꝰhᷓ ẽ dupkt. vłẽcirca agibilia.⁊ ſicẽ pꝛu nuleinpluni i denria.que eſt recta rõ retum a nobis agibilium. vel eſtcirca factibilia.et nis puis ſuent ſic eſt ars · que eſt rectarõ rerum a nobis factibilium. t omnes iſti ha⸗ neneliuu bitus aliquo modo ↄtinent᷑ ſub arte generalt dicta. q in quolibet eſt col⸗ umgde oh ts eütunent * 5——— 1/ y—— C. ℳ—.E y— minus tamen poteſt eſſe ꝑfectio accidentalis eius · ⁊ poteſt ꝑficere ipſam„ lectio plufium pᷣceptoꝛum vel regularium ad vnũ finẽ tendentiũ · Exqj Petri hyſpani Ftz ꝙ iub arte communiter accepra ↄtinent᷑ lepteʒ artes liberales. qꝛ ille tinent᷑ ſub ſcia que ſunt grammatica logica rethoꝛica muſica ariſmetriꝰ a geometria aſtronomig que cum ſuis actibus in his verſibus continen tur. Bra loqͥtur · dya vera docet. re verba coloꝛat WMu canit· ar numerat. geo ponderat.aſt docet aſtra Gt haꝝ tres hme dicunt᷑ triuiales q uaſi tri bus vijs in vnñ finem tendẽtes. ſcʒ in cognitõnem ſermonis qꝛ grãmati⸗ ca ↄſiderat de ſeꝛmone congruo vł incõ gruo. Logica vero de ſermone ve o vłfalſo. Qt rethoꝛica de ſermone oꝛnato vłinoĩnato Sʒ alie dicuntur quadruuiales · quaſi quattuoꝛ vijs in vnum finem tendentes ſeʒ in co⸗ gmtõ nem quãtitatꝰ· ꝙ griſmetrica eſt de quãtitate diſcreta nõ ↄtracta·ſ. de numero · Muſica aũt eſt de quãtitate diſcreta ↄtractã ad ſonum&t geometria eſt de quãtitate ↄtinua nõ ↄtracłã· Et aſtronomia dęe quãtita te ↄtinua ↄtracta ad motum. Et dicunt᷑ iſte artes lberales qlibere of⸗ ferunt ſe noſtro intellectuiſine nimia difficultate. vł qꝛ dirigũt nos in ope ratõem liberam. t pꝛoptel hoc phyſica? metaphyſica qꝛ nõ libere ol⸗ ferunt ſe noſtro intellectui nõ dicunt᷑ iberales ⸗ Metaphyſica em̃ eſt de nimis eleuatis ſupꝛa noſtrũ ntellectũ. Et phyſica de nimis impꝛeſtis ma terie ſenſibili. Sufficientia ſeptem artium ſiberalium ſic habet᷑· q oĩs ars gut tractat de ſermone aut de quãtitate. Si de ſermone hoc eſt tripłr.aut eſt de ſermone congruo vłincõgruo.⁊ ſic eſt grãmatica· aut eſt de ſermo⸗ ne vero velfalſo.⁊ ſic eſt logica. VMel de ſermone oꝛnato vł inoꝛnato ⁊ ſic eſt rethoꝛica Si de quãtitate hoc eſt duplr· aut eſt de quãtitate ↄtinua vł diſcrera. Si de quãtitate ↄtinua hoc eit dupkt · aut eſt de quantitate ↄti nua nõ ↄtracta · aut ↄtrac ad motum · ſi de nõ Itracta.ſic eſt geometrig ſi ↄtracta ad motum ſic eſt aſtronomia. Side quãtitate diſcreta hoc eſt duplr. aut de quãtitate incõtracta.aut de quãtitate ↄtrdct ad ſonum. ſi pᷣmum ſic eſt ari metrica.ſiſcðᷣm ſic eſt muſica. ¶ Sciendum tertio ꝑ Me thodus accipitur du pkr. vno modo pꝛopꝛie ꝓute bꝛeuis via? recta nos cito ducens ad optirintermißumn· Iſo modotranl umptiue ⁊ ſinlitu⸗ 3— dinarie·⁊ſiceſt ſc entia cõpendioſẽ rradita cito ducens in cognitõem ſub — SEE —— tecti.⁊ hoc modo capitur in diffinitõ ne iſta. Sed cuz dicitur ꝙ logica ha⸗ bet viam ad pꝛincipia omnium methodoꝛum · ſenſus eſt om nium ſcienti grum. Et valet per hoc ad omnium methodoꝛum Pncipia. quiã conſide⸗ rat de argumẽtatõne per quan inquirimus de pᷣncipijs omnium ſcientia rum⁊ nulla alia ſcientia ab illa docet modum rguẽdi pꝛobabilr. Ideo ola dpaletica gꝛobabilr diſputat de pꝛincip ijs aliarum ſcientiaꝝ ¶ Sci dpre dyaletic zccipit᷑ vno modo generalr pꝛo tota logicd. modo ſolum pꝛo iſta parte logice que traditur in libꝛis thopicoꝛuʒ · ſic autem diffinitur pꝛo tot logica damen ſub nomine illius partis · qi ra tione illius toti cõ ueit pꝛobabiliter diſ putare. Et per hoc patʒ expoſitio diffinitõnis dyaletice. ¶ Contra pꝛedicta arguitur pᷣmo ſic · ars cſt de factibilibus a nobis cum ars ſit recta ratio rerum a nobis factibiliũ Sed logica nõ eſt de factibilibus a nobis. ergo logica non eſt ars. Scðo ſic. Modus ſciendi nõ eſt ſcientia ſed logica e modus ſciendi. ergo nõ eſt ſcientia. Vertio ſic.ile genitiuus ſcientiarum impoitat excellentiam o ð s gile anſmetri s(continen merat. es qualitti Rgrämati⸗ ſemon alie duunn es.ſez incoz o tracta.. ſonum Git ade quãtita s qlherof üt nos nope n lbereoi⸗ icaem̃ eſt de impꝛeſſs ma ek. q ois ars eſt tripkr.aut teſt de ſermoſ nonatoeſi gaqtinwavt qumtitate ↄii reſt geometria diſcteta hoc elt aad ſonum. ſi mtertiog Me te ſmlitu⸗ cogntöemſub tur ꝙ logicaha⸗ omnium ſcienti ia. quiatonſde⸗ omnium ſcentu pꝛobabit. Ideo ſctentup Sd. pꝛo toti lol⸗ bꝛis thopicoꝛl⸗ lbus panis n doc putzeoi moſic ucl de dsſunbiiSe ta. Swolt ſcend gov0 4 ueln giee vltra alias ſcientia Trattatus pꝛimus s cum omnis genitiuus plurqlis numeri teflexus ſupꝛa noĩatiuum ſingularem impoꝛtar excellentiam ſed logica nõeſt excel jenrioꝛ alijs ſcientijs eum multe ſunt dignioꝛes · vtputa ſcia de anima me raph yſica ⁊c̃.ergo male dicitur ꝙ logica ſit ſcia ſentiarum Quartò ſic.logica eſt quedam methodus · ergo ſi doceat viam ad pᷣncipia omnuʒ methodoꝛum tunc etiam docebit viam ad ſua pᷣncipia quod eſt inconue niens ergo male dicitur ꝙ logica habet viam ad pᷣncipia omnum metho doꝛum. Duinto ſic pᷣncipiaſcientie ſunt per ſe nota ero logica nõ ha⸗ bet viam aq cognitõnem ip̃oꝛum pᷣncipio?um m̃ factibilib a nobisitñ factibihb a nobis ⁊ ſi capit hic. = Zcd pᷣmum ðꝛ ꝙ kʒ ars ſpecjalt capta ſit de tm̃ ſite ꝑfecta cognitõe argumẽta urs generalr accepta no eſt de tñj ſcðᷣm ðꝛ ꝙ logica accipit᷑ dupłt. ognitoe tionis que ðᷣꝛlogica docens. ⁊ ſiẽ eit ſcia ⁊ nõ modus ſciendiHiomodg vſu argumentatõnis quo nos vtimur argumentatoe ipᷣa in alijs ſcietis qᷓ quidem vſus ðᷓꝛ logica vtens ·⁊ ſic logica eſt modus ſciendi ⁊ no ſciẽtia dtertiũ ðꝛlʒ logica nõ eſt excellẽtioꝛ oĩbus alijs ſcientijs in dignitd e ⁊ ꝑfectõne · eſt tamen excellẽtioꝛ ceteris in vſu ſubiecti? in aplicatione eius ad acquirendum alias ſcientias Ad quartum 5ꝛ ꝙ ratõne argu⸗ mentatõnis ꝑ quam poſſumus inquirere de hncipijs logice logica valet ad cognoſcendum ſua pꝛincipia ᷣm ꝙ argumẽtatio eſt inſtrumentũ iclen di. nde argumẽtatio in ꝑticulari ʒſiderata eſt inſtrumentũ acquirẽdi ſeip̃am ↄſide ratã ᷣm ratõem ſuam vłem vel bncipia eius. Acd quintũ dicitur ꝙ licʒ pᷣncipia ſint per ſe nota ſᷣm ſe tamen ſunt ignota quo ad nos Git argumẽtatio ex ꝑte noſtri valet ad cognitõem ip̃oꝛum pᷣncipioꝛum Et ideo in acquiſitõne ſcientiurũ draletica debet eẽ pꝛioz, Dlciturg ũt dyaleticaa dya qð ẽduo etlogos ſermo et lexis — atio quaſi duoꝛũ ſermo vel mtioſ cʒ oppotentis et reſpondẽ to ndiſpurꝝtõnc· Sed qrvipitationð poxcſt baberinii mediante ſermone nec ſermo niſi mediante voce nec vo niſi mediante ſono. Omnis eiñ vox eſt ſonus. ideo a ſono tanqᷓ; a pꝛioꝛi inchoandumeſt- Poſtqᷓ; autoꝛ poſuit diffinitõem dyaletice. In qua diffinitõ ne oſten⸗ ditur vtilitas ⁊ excellentia huius ſcientie. Ndic conſequenter oſtendit de quo ⁊ quo oꝛdine ſi in hac ſcientia ꝓcedendum. Ratõe cuius infert vnuʒ coꝛrelariũ dicens ꝙ dyaletica in acqͥſitõne ſcientiaꝝ debet eſſe poꝛ. Cuiꝰ? ratio eſt qꝛ pᷣncipia omnium ſcientiarum⁊ ↄcluſ iones acquirunt᷑per angu mentatõnem ſed logica conſiderat de argumentatõne? docet modum arguendi ergo debet pᷣus acquiri qᷓ; alie ſc ie. Ideo in acqͥſitõe ſcientiarũ debet eſſʒ pᷣoꝛ· ¶ Sciendum pᷣmo ꝙ vna ſcia poteſt dici pᷣoꝛ alia dupłr. Vno mo oꝛdine nature ⁊ ꝑfectõis ⁊ hoc mõ ſcienti reales pᷣcedunt lo gi⸗ 4a uh ĩ Trattatus pꝛimus eam. Qt rãtio eſt qꝛ oꝛdine nature ſcientie oꝛdinant᷑ ſicut? ſua ſubiecta ¶; ens reale eſt pꝛius ente ratõnis · ergo ſciõtie reales. vt phyſica⁊ mera phyſi — ca que ſunt de ente reali pᷣcedunt logicam que eſt de ente ratõis. Alio mõ vnn ſcientia dicitur pᷣoꝛalia oꝛdine diſcipline ⁊ quo ad nos. Et hoc modo E— intelligi᷑ ꝙ logicaſit hoꝛ oĩbus alijs ſcientijs. Ideo norãter dicit ꝙ nõ ſit pꝛioꝛ impliciter.ſed in acquiſrõᷣne omnium dliarum ſcientiarum. ¶ Sc endum ſcdo ꝙ autoꝛ ponit interpꝛetatem huius nomis dyaletica quod poteſt duplr deriuari. Eno modo ðꝛq dia ſcriptum per i noſtruʒ quodẽ de.⁊ logos ſermo ⁊ ycos quodeſt ſciẽtia. quaſi ſcientia de ſermone. Alio modo dicitur a dya ſcriptumper v grecum quod eſt duo.⁊ logos ſermo vel ratio ⁊ pcos ſcientia· quaſi ſcientia duoꝛum.ſcʒ opponẽtis ⁊ reſpondẽ tis in diſputatõne. Qt licet idem poſſit arguere ⁊ reſpondere? facere di puratõnem.tamẽ hoc nõ eſt niſiinquãtum tener vices? off icia duoꝛum. Ex quo patet.ꝙ hic nõ capitur dicitur vt tantum; alet ſicut pꝛofert vel pᷣdicatur · ſed vttantum valet ſicut deriuatur. ¶ Sciẽdũ tertio ꝙ in iſto ſibꝛo inchoandumeſt a ſono tanqᷓ; a pᷣoꝛi⁊ cõmunioꝛi. Cuius ratio eſt qꝛ logica conſiderat de argumentatõne tanqᷓ; de pꝛopꝛio ⁊ adequato ſubie cto eius vt dictum eſt pꝛius ⁊ de diſputatõ ne que fit mediante argumen ratõne.ſed urgumentatio nõ poteſt fieri niſi media nte ſermone nec ſermo niſi mediante voce. nec vox niſi mediante ſono.⁊ quia ſonus eſt commu⸗ noꝛ omnibus iſtis. ergo a ſono tanqᷓ; a pꝛioꝛi inchoandum eſt. ¶ Scien dum quarto · ꝙ diſputatio poteſt fieri multis modis. Pꝛimo modo men xaliter quando ſcʒ aliquis per ſeipſum diſputat · ⁊ talis diſputatio poteſt fieri fine vocibus ⁊ ſermone. Alia eſt diſpuratio vocalis · que re petitur in ter oꝓponentem? reſpondentem · que quidem pꝛopꝛi eſt diſputatio · Gt dla non poteſt fieri niſimedia nte ſermone.⁊ voce. Et de illa ſolum hic in telligitur cum dicitur ꝙ diſputatio non fit niſi mediante ſermone ⁊ voce⸗ Et ſic habetur oꝛdo iſtius ſcientie ad alias ſcientias ⁊ interpꝛetatio dya⸗ lerice.⁊ de quo ſit hic determinanqum.⁊ a quo incipiendum ſit. ¶ Eon⸗ tra pꝛedicta arguitur pꝛimo ſic. Grammatica debet pꝛius acquiriq;; lo⸗ gica.cum logica pꝛeſupponat ſignificata terminoꝛn? modum congruè ſoquendi que habẽtur per grammaticam ergo grammaticaeſt pꝛioꝛ logi ca in acquiſitõ ne. Secundoſic. plures medici a quiſierunt lcientiam medicine ante inuentõ nem logice. vł ipocras ⁊ muti alij quinõ habue⸗ runt logicam · ergo nõ eſt pꝛioꝛ in acquiſitõ ne omnium aliarum ſcientiaꝝ ertio ſic. omnis ſonuꝰ ⁊ vot ab oꝛe animalis eque ciro ꝓferunt᷑· ergo ſolus rõ pꝛecedit vocem nec vox fit medtanre ſono. Quarto ſic. Ideʒ nõ debet conſiderari in diuerſis ſcientijs · ſed ſonus conſideratur in phy⸗ — M 7 ſ* ſica ergo nõ debet conſiderariin logica· Quinto ſic. Qualitas eſt com munioꝛ qᷓ; ſonus cumßit genꝰ ipſiꝰ. ergo incipiendũſẽ a qualitate q; a fono Ad pmum dicit᷑ ꝙ duplex eſt grammatica.· ſcʒ grammatica poſiti⸗ ſa⁊ regularis ſiue ꝓbatiua · Vnde politiuã dat cognitõ em terminoꝛum ſolũ.⁊ talis grãmatica bene pᷣcedit iogicamn? talis nõ eit ſcia.ſed ẽquedã cognitio impfecta. Sed grãmatica regularẽ ẽ cognitioꝗpter ddieʒ ꝑcau ſas? bncipia. Et taiis ẽ ſcia·⁊ nõ poteſt ꝑfecte acqͥri nil ꝑ argumẽtatõeʒ — ubletuß Zlomö dc modo t ꝙyöſit etcacuo f. neot mone. Alio ogos ſermo tteſponde fueredi ia duum. pꝛoferi vel tlo ꝙ in iſto s ratioeſt qꝛ uato ſubie e argumen ne nec ſemo elt commu . ¶ Scien modowen puti poteſt putato. Gt) la ſolum hic in rmone ⁊ voce rpꝛetatlo dya⸗ mſt. ¶ Eon⸗ s acquiriqᷓ; lo⸗ odumcongre ticaeſt pꝛioꝛ log erun ſcientim qutnö habuel lurum ſcientiaꝝ to ꝓfern ergo Quartoli. Ide deratur np Qualitaseicon altate q;aſon ammatica poll tem temorum eiciudẽqucd oꝓprrdlpciu ugaruntu quãdã argume rellectus qui eſt li urſiu fecte ⁊ per argumentatõnem artificioſe guendi ⁊ inde fuit tet ſonus nõ pꝛecedat ram.⁊ in ratione pᷣncip niſi perſonum eins Sm̃ eius ummutat ſenſum ſieut⸗ ne ſui ſed ratione ſonieui eit ſibi aceidens/ ¶ Scenum ſecung E0 r. ſibile perſe iterum diuiditurin ſenſibile cõmune etꝓpꝛium· Senſibile * 25 — * ² 8—— k2 ſem—— px ſur„ 5 4 oetrihyſpant Ad ſecundũ di ytales medici acquiſiuerunt medicinã imperfecte ber ntationẽ naturaliter factam et percognitionem no ſtriin⸗ naturaliter diſcurſiuus non tamen acquiſiuerũt eam per * ſe factam qxnon habuerũt arteʒ ar⸗ ꝙ ſepe ceciderunt in erroꝛes · Zd tertium diciturli⸗ qat vocem hm tempus tamen bene pꝛecedit ᷣm naru⸗ ij foꝛmalis ⁊ ideo vol fit mediante ſono in genere cauſe koꝛmalis ⁊ nõ effcientis d quartum dici᷑ꝙ idem ſub diuerſis rationib poteſt in diuerſis ſ cientijs conſicerari.licet non ſub eadem ratio ne Wodo ſonus in phiſica conſideratur. vt eſt paſſio rei naturalis ⁊ in iſta ſcientia conſideratur vt eſt ſignũ conceptus mentis⸗ Ideoſub diuerſis ra tionibus hie ⁊ ibi conſiderat᷑ Ad quintum dicitur ꝙ qualitas eſt com⸗ munioꝛ ſono bm pꝛedicatõem nontñ vt eſt ſignũ conceptus mentis. quia noneſt ignũniſ vteſt ſ 9 ſub ula öne ſonus ic ↄſide u S eſtquicqjd ppꝛicaauditu percipigjr Dico autenß licet homo ylcat Poſtqᷓ; autoꝛ poſuit pꝛohemfũ ſuum hit eonſequentera ggredit᷑ ſuum tractatum.⁊ quia in iſto tractatu cuius fubiectum eſt enũciatio. Nꝛimo determinar de noie ⁊ verboeoꝙ ſuntptes enũciationi⁊ ineorũdifini⸗ nibus ponit᷑ vox cuius ſonis eit genus. Ideg autoꝛ pꝛius determingt de ono iplum ſi difiniens Sonus eſt quichuid pꝛopꝛie ⁊ perſead aucitu cipit᷑ ¶ Sciendum piuneg enſibile incommuni dicitur qð aptumnã tum eſt ſenfui Qt dn inlenlibile per ſe⁊ in ſenſibile per accidẽs Sẽ⸗ ſibile perſeeſi quodper ſe immutgt ſenlumnon rõne altenus ſibiaeridẽ⸗ tis ſicut coloꝛ per ſe nõ ratione ſui ſubiecti imutat viſum? ſapoꝛ guſtum. Secd ſenſible peraccidens eſt quod non ratione ſui ſed ratione acciden⸗ immutat auditum non fatio⸗ enſum ſicut campanai dapiutinlenibus perripiturytfußtuia ainq;ſenbii umer urg· motus et quies · que dicuntur cõmunia nõ quia ab omnib pcipiantur ſenſib ſed quia quodlibet eoꝛum q pluribus ſenſibus percipitu. Sed ſenſibile pꝛopꝛiumeſt quod ab vnico ſenſu par⸗ fæiculari percipitur ſicut coloꝛ eſtpꝛopꝛium ſenſiblle viſus et ſonüs obiectũ auditus et odoꝛ obiectum offactus ·etſapoꝛ obiectitʒ guſtus? qualitates tangibiles ſcʒ calidum frigid um. humidum ⁊ ſiccum ſunt pꝛopꝛia obiecta tactus ¶ Sciendũ tertio g ſenſibile incõmuni vt patet eꝝ pꝛedictis eſt I genus ſoni. it illiid datu inteiligiin ſua diffinitione. cñ dicit᷑ quiqͥd per? puur ierceptibile vel ſenſibile percpitur inilla defiitione dicl ap⸗ bile⸗q pelei m P ſe ve —— ⸗ 5* — ana audiatur hoc noneſt 07 3 3 . F * — * 7, 77* 2 vy— L LLn — 4 . omiyha — 5 — + ritudinem ⁊ non actum· Gt ſic ila pꝛima pars definitionis ſoni ponitur loco generis · D einde ponitur per e ad differentiam ſenſibilium per acꝰ cidens· qꝛ vt dictum eſt.ſonus eſt ſenſibile per ſe. Qt ponitur pꝛopꝛie ad diferentiam ſenſibiiumeõmuniũ. quia ſonus eſt pꝛopꝛium ſenſibile au⸗ ditus. Qt ſubiũgitur ab auditu ad differentiam ſenſibilium pꝛopꝛio?u alioꝛun ſenſuum. Git ſic intellecus diffinitionis eſt ꝙ ſonus eſt ſenſibile ꝑ ſe ⁊ꝓpꝛium auditus. Gt melius ſic diffinitur per ſuum genus pꝛopinquũ qð eit ſenſibile qᷓ; per ſuum genus remotũ quod eſt qualitas ſenſibilis vr ipᷣm diffinit Puridanus Gt poſſet etiam hec diffinitio pꝛobari· qꝛ ſibi cõ veniũt conditiones bone diffinitionis· ideo eſt ufficiens. ¶ Seciendum quarto.ꝙ tres ſunt conditiones bone diffinitõnis. Pimaelt· ꝙ diffinis rio debet conuenire omni contento ſub diffinito· Secũda eſt ꝙ conueniat F ſ2 ſoli diffinito. Et rario edrum conditionũ eſt. qꝛ diffinitio componitur ex „„ genere ⁊ popꝛia differentia. ſed illa differentia cõuenit omni contento ſub diffinito⁊ ſoli diffinito ⁊ conuertitur cum ipo · Ideo diffinitio debet cõue — nije omni? oli. Tertia conditio ꝙ d ffinitio debet ſufficienter explicare na tnram diffniti ⁊ facere ipm differre a quolibet ꝗlio. Natia buiis eſt quia natura reiſufficienter explicat per genus et d ifferentiam qiie dicunt potẽꝰ tium hiram? vltimum actũm natime vei. diffinitio auten fit ex genere et difterentia. Et ratione pꝛopꝛie diffefenrie. facit difinuũ differre 3 quo⸗ kibet alio· Iſte autem ties conditiones conueniunt diffinitioni oni.vt pꝛo⸗ —— baret᷑ inductiue.ideo eſt lufficiens Vontra pꝛed icta arguitur pꝛimo ic. Omnis pꝛopoſitio eſt falla in qua pꝛedicat vniuerſale vnuerſaliter um⸗ ptum.ſʒ ſic eſt in iſta diffinitione ſonus eſt quicquid percipitur· I tam qͥc⸗ quid elt ſignũ diſtributiuũ includens naturã diſtributionis ſue. ergo diffi tio eſt inſufficiens · Secũdo ſ ic. udibile non eſi de eſſentia ſoni ſed ac eidens eius · ergo nle ponitur in diffinitiõe eius · Tertio ſic. Omnis mo tus eſt enſibile commune⸗ Vt patet ex pꝛedietis ſed ſonus eſt quidammo 3 tus· cum ſit motus aeris fracti. vt habetur ſecũdo de anima. ergo ſonus eſt ſenſibile cõmune.⁊ per ↄlequens male ponitur in diffinitione eius pꝛo prie. Quartoſic. Rullum obiectum potentie paſſiue debet diffiniri ꝑ fuam potentiam⸗cuius eſt obiectum cum ipm ſit pꝛius ⁊ notius ſua potẽ tia.ſed ſonus eſt obaectum auditus que eſt potentia paſſiua. eĩgo male di⸗ citur in diffinitione eius ab auditu Quinto · Sledtium ꝑcipitur pꝛopᷣe et per ſe ab auditu. q? non percipitur ab eo per aliquod accidens eius· nec ttiam percipiinr ab alijs ſenſibus qᷓ; ab auditu.et per ↄſequens diffinitio ſoni conuenit ſibi⁊ cum ſientium ſit aliud a diffinito ipſa diffinitio cõue⸗ nit alijs quod eſt cõtra vnamn conditionem diffinitionis ſupꝛa politam Ad pꝛimum diciturꝙ quicquid eſt ſignũ diſtributiuum ſed tamẽ in hac definitione nõ tenetur diſtribut iue ſec indiffinite.et vt patet rationẽ? Fm ꝙ habitum eſt per pꝛimamn particulam in qua dicitur quicquid perci pid eſt aliquod perceptibile ſiue ſenſibile ⁊ ſic apparet ꝙ ibi non pꝛedica kur vniuerſale vniuerſaliter ſumptum ſecundum dititur · ꝙ licet au dibile vel audibilitas ſit accidens pꝛopꝛium ipſius ſoni.ideo perſe dicitur de ſono. nõ tñ eſt accidens cõe qðↄtinbit adeſſe vel abeſſe· ideòbene ↄue⸗ ₰ 4 dfh— ſ . — P—— — 3. 2* .*———„ 3 1 5 3 —*—— N* 3* S—— 3——.*—— 2* 1———„— — 2———— —— 8— — — 2. ni u ac Poil ad enbleau popioz ete Spoyinqũ ſeibn dzrichſbich Stendun edifin cnenaliſn omponturit Contenoſch tio debetchue 6 trewlcten üedicunt poti!„ n kitex genre * jdifereaquo⸗ ionilonivpꝛo⸗ unnpimoſic. nerſaüterſum⸗ pitu Damq́ os ſuc.ergodif entia ſonſedac ſi. Omnis mo eſtquidanmo n ergo onus nitione eius pĩo debet diffnin notius ſua pole ua ergomaledi⸗ n ꝑeipuu pꝛope cidens eius · ne leuensdifnt ſ diffnitocõue s ſupꝛa poim tuum ſedᷓ talne t vt patetrutone vit ſibipſeſichtpꝛopri⸗ paliopſe ↄůenit ſus ſublecto. dtertiũ ðꝛꝙ qtum ad ſuũ eſſe materiale ſi. motus geris refracti qꝛ ſp můl Tarttatus pꝛimus ᷓuis ſonus qᷓ;tum àd in fracti riplicat᷑ cũ motu aeri tum a ſuũeſſe fomaleinoneſt morus loca⸗ peuffione geris vel alterius coꝛho lis ſed eſt qualitas cauſata eꝝ violenta Pcul eris velalterius ris d quartum ðt ꝙ oblectuʒh⸗ tentie paſſiuenõ defint᷑ apᷣoꝛi⁊ qjc ditatine perpotentiam cutꝰeſt obiectũ tñ bñ diffim ꝑwama poſterioꝛi? deſcriptiue ⁊ hoc qñ potentia eſt nobis notioꝛ ſuo obiecto ſicut eſt in po⸗ lito Zd qͥntũ ðꝛꝙ licet ſientium pcipiat pꝛiuatiue ab auditu ſcꝑ care tiam ſoni nõ tñ poſitiue⁊ pſe ſicut ſonꝰ15 diffinuio ſoni ſibi nõ Zuemt Sonoꝛũ alius voł alius nõ vox. Sonus Voł ideʒ ẽꝙ ipſa vox Unde voxẽſonus ab oꝛe aialis ꝓlatus naturalib in“ ſtrumẽtis foꝛmatꝰ. Naturalia it inſtrumẽta qͥbo vo foꝛmat᷑ ſunt hec gutturligua palatũ qᷓ̃tuoꝛet dẽtes et duo labia vñꝰ· Inſtru tes et duo labia ſimul. Sonus nõ vopeſtq one duoꝝ coꝛpoꝛi inaiaton. vtfra goꝛ arboꝝſtrepilus pedũ ꝛemiſſa diffinitõe ſoni hic ↄñr autoĩ ponit diuiionẽ eiꝰ ip̃m diuidẽs ꝑ E fonũ vocẽ ⁊ꝑ ſonũ nõ vocẽ· Euius diuiſionis rõ eſt. q: ois ſonus fit ex vio ü de geris vel alterius coꝛpis vel ðin tali fractõe aeris fit foꝛma rio ſo niab oꝛe gialis cũ naturalib inſtrumẽ! velfit et ꝑcuſſione coꝛpoꝝ ſi ne tali foꝛmatione. Si pᷣmũ ſic eſt ſonus voxſi ſcõm ſic eſt ſonus non vox· Et poſſet iſta diuiſio ꝓbarip vditiones bone diuiſionis. q̃ ibiuemunt. f Sciendũeſt bm „ mẽbta diuiſionis debent eſſe oppoſitg. Qet debet inrelligiq fnt oppolita fðꝛmatr vel ptuair.ſice ꝙ aliq̃ mõ includãt modos ↄtradictoꝛie opo ſitos. qꝛ in his q diſtinguunt᷑ inter ſelꝑ vnũ includit negatiõeʒ alieriꝰ ali 5 möSc mẽbꝛa di el etotã ptãtem diuiſi. ſie ꝙ ñhl tineat᷑ ub diuiſo qð non lit ſub aliqmẽ⸗ 8 hꝛoꝝ diuiſionis · Vrti gmẽbꝛaſi ſumpta nonexc⸗ 2 facitr. Jõ ipa eſt ſufficiẽs. Et pᷣdcã diuiſio eſt diuiſio gener? iſuas ipẽs · qꝛ —. duiſuʒ eqᷓliter ⁊ vnarõne ð de mebꝛis diuidẽtib Elt lʒ ſonꝰ voxſt poꝛ 5 ſonꝰ nõ vox ex ꝑte ꝓbe ſpẽi tñ non reſpcũ ſoni in cõifehʒ ccr 2⁊pfectioq;ſon em Sciendũ ſcðo. ꝙ voxðꝛſonus ab oꝛe aĩalis ꝓlarꝰ naturalibꝰ inſtrumèẽ is foꝛmatus.⁊ ibi poni᷑ ſonus loco generẽ. Et ponit᷑ ab oꝛe aialis ꝓlat? ad dꝛãz ſoni factiex ꝑcuſſione alioꝝ coꝛꝑoꝝ. Et ponit᷑ naturahb iſtrumẽ tis foꝛmatꝰad dꝛãm tuſſis ⁊ ſternutatõis ⁊ alioꝝ multoꝝ ſonoꝝ qͥ fũt ab — aialis. Et tñ nõ foꝛmant᷑ naturalib inſtrumẽt? Jõ nõ ſt? voces vñ in foꝛmatðe vocis nole iſtrumẽta reqrunt᷑ſ.guttur ·ingua. palatum.⁊ qua tuoꝛ dokes et duo labiaet licet plura requirant᷑ in caulatione vocis tñ iſta ſufficiẽter ad deterninãti foꝛmatõem vocis tanq́; inſtrumẽta pinqua mẽta nouẽ ſunt guttur lingua pallatũ QDuatuoꝛet den generat᷑ex colliſi—⸗ o ꝙ tres ſunt ↄditõnes bone diuiſioms. Pimgeſtœ) F mẽbꝛa diuiſionis no cheteteedis diuloſʒrcheteuc 62 „ A rtie tdiuſuzßcũeo 3 F 0 2— ⸗„——*—„. 5 7—— 5 N* Firah iſte tres ↄditões in pᷣdcã diuiſionẽ repiunt᷑ vt declerari poſſit —— — ———— ℳ A— 3 Trattatus pꝛinus ¶Sciendum tertio · ꝙ quatuoꝛ concurrunt ad ene vocis. Pꝛi mo reſpiracio aer attractiad pulmoneʒ · Secũdo ger attracti ad pulmo nem ingroſſatio · Tertio aeris ingroſſati circa pulmoneʒ reuerberatio ad vocalem arteream in qua expulſiyne cauſatur ſonus. Quarto ſoni in aere reꝑcuſſio ⁊ determinata diſiinetio. foꝛmatio ⁊ cõpletio ex diuerſa percuſſi one lingue ad palatum ⁊ ad dentes et pꝛopter defectum huiuſmodi ſoni facti ab oꝛe animalis ſine tali foꝛmatione a naturalibus inſtrumentis non ſunt voces ⁊ hec generatio vocis explicatur in diffinitione vocis que kic po nitur in ſecundo de anima que talis eſt. Vioxeſt repereuſſio geris rel pirati ab ipſaanima ad vocalem artereamcum imagine lignificandi ¶ Sciẽÿ dum quarto.ꝙ ſonus non Voł eſt ille qui generatur ex rolliſione duo?um coꝛpoꝛum inalatoꝛuʒ vt fragoꝛ arboꝛum.⁊eſt colliſio mutua geuſſio duo⸗ rum coꝛpoꝛum inaiatoꝛumn adinuicem Et dicitnr colliſio a con ꝙ ẽſt ſimut et leſio quaſiſimul leſio. Qt ponitur ſonus loco generis. Et dicitur coꝛ⸗ poꝛum inanimatoꝛuʒ ad differentiã vocis et debet intelligi ex percuſſione S Coꝛpoꝛũ inaĩatoꝛum q;tum ad modũ faciendi ſonũqꝛ non opoĩlet ¶ talia coꝛpoꝛa ſint inanimata ᷣm ſubſtantiam ſed ſunt inaiata quo ad modum operandi vel faciendi ſonũ quiã faciunt ſonũ talem vt ſunt coꝛpoꝛa durd et non vt ſunt animata· ontra pꝛedicta arguitur pᷣmo ſic. Nullafoꝛmã ſimplex eſt diuiſibilis ſed ſonus ei foꝛma ſimplex. ergo male diuidit᷑ tundo ſis· ſonus tube ⁊ inſtrumentoꝛum muſicalium eſt quedã voxcũ ha⸗ eat continuatõnem medoliam? articulationem que ſunt pꝛopꝛie paſſio⸗ nes vocis ⁊ tamen non eſt ab oꝛe animalis pꝛolatꝰ naturalib? inſtrumẽtis tis ⁊c̃· ergo contra definitionem. Tertio ſic homines edentuli? quedã aues carentes labijs ⁊ dentib faciunt vocem. t tamen non habent in⸗ ſirumenta pꝛius enumerata· ergo ad foꝛmatõnem vocis non requiruntur pꝛedicta inſtrumentd Q uãrto ſic. In fractione panni vel papiri fit ſo⸗ nus non vox ·⁊ tamen ille non generaturex colliſione · mutuq percuſſione duoꝛum coꝛpoꝛum ergo male diffintur ſonus non voł· ¶Quinto ſic. Tuſſis eſt ſonus non vox · ⁊ tamen non fit excolliſione duoꝛum coĩpoꝛu inaiatoꝛum.ergo contra diffinitionẽ ſoni non vocis. Adpꝛimun dicit ꝙ nulla foꝛma implexeſt diuiſibilis per partes qᷓ;titatiuas. qꝛ caret talib⸗ partibus · tamẽ bene eſt diuiſibilis in ꝑtes ſwieerusien genus in ſuas fpecies ⁊ licet ilud mẽbꝛum ſonus non voxſit quodãiodo complexũ in⸗ ciudens negationem tamẽ ponitur ad circũloquendum vnan ſpeciem po ſitiuam ⁊ incõplexam ex dekectu nominis ſimplicis. Ad ſecundũ dicit᷑. ꝙlz ſonus tube ⁊ alioꝝ iſtrumẽtoꝝ muſicaliũ dicant᷑ voces trãſlumptiue et per quandam ſimilitudinem eo quod ſimilitudinarie ticipant pꝛedi⸗ ctas paſſiones vocis ·non tãmen ſunt pꝛopꝛie voces. F tertium di⸗ citur· ꝙ licet homines edentuli? quedam aues foꝛment aliquo modo vo ces· ſed tamenille voces non ſunt perfecte ⁊ diſtincte. ꝙ nõ poſſunt voces debite diſtinguere dekiciẽtib ilis iſtrumẽtꝭ d quartũ dicitur ꝙ in fra ctione panni vel papiri noneſt foꝛmaliter mutua percuſſio coꝛpoꝛũ duoꝛũ inanimatoꝛã· Eit tamen ibi equiualenter q;tum ad effecrum ſuꝝm qui eſt ſubita? violenta aeris fraetio que fit pꝛopter ſubitam fractionẽ partiũ onemvot enciadpi reuebenii Dunoſonn erdurtapauſi um ſuuſwili „ nnmensto tuſſoanin nifcand Si willſone dunin mutuaptuſlodo io acon ꝙciini nis. Gt ditu ntelligiexpetn. non opottetg u iata quo ad modm vt ſunt toꝛpon dun mo ſic. Rullafon gomalediuidt S neſt quedã vorch ue ſunt pꝛopꝛi puſo naturil inſunt nnes edentuli? qudi tamen non habent voeis non requiruntu pannivel pavinfu ſo elmuna pewuſin wo. 7 Qunoſt one duoꝛum coꝛyollj s. Adpꝛimumdi tatiuas qʒ cre ta uns ſcut genls nns 7 6 getri hylpani uintum dici᷑ · ꝙ licet in tuſſi nõ ſit peuſſio duoꝝꝝ coꝛ ßᷣm ſubſtantiam tame bene quo ad moduz operã⸗ io vocis km cognitõnem virtutis anime lia nõᷣligxificatiua talis coꝛpoꝛis Adq poꝛum inanimatoꝛum di. quia ibi nõ fit aliqua formãt 6 Uocũalia ſigniicaiua ficatiua eſt que auditui noſtro alqͥd Vornon ſignificatiua eit qu Poſtqᷓ; autoꝛ poſuit diffin 6 ic conſequ itõtem ſoni . 5 enter ſubdiui rep̃ſentat.y * Idiuiſionẽ eius ⁊ diffinitõnes dit illud membꝛum de quo ſi .Voxſigni⸗/ eguditui noſtro nihü repꝛeſen/ bi eſt ad ꝓpo ſuo pꝛopoſito nõ ſignificatiuam membꝛoꝝ eius. Ne ſitum. deſeruit ⁊ diuid Euius rat ſcʒ ſonum vo cem alud membꝛum relinquens · quia tur ꝑ vocem ſignificatiuam ⁊ voe 5 io eſt. quia omnis vot obijcit ſe auditui. vel er⸗ kſolum repꝛeſentat eʒ nõ go repꝛeſentat feipᷣam ⁊ nõ vt ſignum a ſcðᷣm ſic e ſt vox nõ ſign catiua. Si acci aliquid auditui taqᷓ; ſignum alterius v terius ſigmikicati. Sipii ficatiua.⁊ nõ eſt iſta diuiſio generis in mum ſic eſt vox ſignifi⸗ dẽtia. quia accidit voci ꝙ capiatur Em et illa que au — xanqᷓ; ſigm eſt auodoffer ſuas ſpecies ſed ſublecti in ſua ſe vel vt ſignum alteriꝰ ſignificati nec ile ſu ferentie vocis ſed accidentales. ¶ S qitui aliquid repꝛeſentat? intelligitur ꝙ repꝛe ũt vt dicit V iquod fit hoc mo⸗ ⁊cum ſit quidam ſonus pꝛimo ficatum eius cuius eſt ſignum 400 Signum aũ tſe taliquid relinquens intellectu do quia vox oꝛdiiatur ad ſignificandim ſe obijcit auditui/ã ꝑ auditum ſpecies vł ſimilitu tur intellectuiper quã ſpeciẽ inteilectus ad ſignificandum cognoſeit ⁊ accipit ſignficatũt „ — nt eſſentiales nec ¶ Sciendum pꝛimo ꝙ voxſ ignificatiua ſentat aliquid foꝛmales dif⸗ ullius do illius vocis repꝛeſenta cognoſcens impoſitõ nem vocis glis vocis ⁊ ſic mediãte vox lignificatiua Scm eſt foꝛmal guditu repꝛeſentat i duo inc ntellectui ludit. ꝛimumeit m equod eſt ipſa virtus ſignficandi? repꝛeſentandi actu ſuum ſignificatum. ¶ Sciendum ſcðo.ꝙ ꝛimum eſt materiale quodeſt ipſa vox te nificatum que viytus ſibi conuenit per inſtitutõnem? o2 5 aliterſuum ſig dinatõnem ad ſigni quid ſignificandum ficandum. xefficit᷑ ſignuin eius accipit foꝛmalite r illud ſignificatum. Qt hec virtus voca er hoc em̃ quod ipſa imponitur ad ali⸗ virtutem repꝛeſentandi tur quãdoq; ſignifica a4 dinat vocem a dinatõ nem qie fi dum voces ſuase fcatiuam pꝛimorequiritur ꝙ ipſa ſit ſignum. Secundo ficatum xel m placitumi tio habitualis quia hab q; ratio ſignificandi · quia eſt etur a ratio ⁊ cauſa p Ct datur ip̃i voci quandoq; per impolitõnem pꝛimi imponentis qui oꝛ d vnüm ſignificatùm? nõ aliud. quandoq; pꝛoüenit peroꝛ ffectus repꝛe requir b ip̃ᷣa vocetanqᷓ; foꝛmaa materia? quãdo ꝛopter quã voxẽ ſignificatiua „ E tab inſtincti nature que inclinat animaiia ad foꝛman⸗ ſentantes Ex quo patet ꝙ a habeat ſignificatu d vocem ſigni m aliud a ſe voce cuius itur ꝙ habeat oꝛdinatõ em ad tale ſigni⸗ placitum imponentis vel tm inſtinctum nature · ¶ Sciẽ dum terão·g licʒ qunq; ſint obiecta lenſuuʒ particularium ſicut juperꝰ .9 1 — .—& c7„E „„,5 ℳ 1 * N„ Prtri hyſpani Mun eſttamen voꝝ magis conueniens eſt ad ſignifieandum conceptus et affectus anime qᷓ; obiecta alioꝛum ſenſuum. Kuiꝰ ratio eſt quia voces funt in poteſtate noſtra ⁊ poſſumus eas foꝛmare dum volumus ⁊? varia⸗ re ipſas m multas ratõnes ⁊ differentias.nõ autem poſſumus foꝛmare ßᷣm placitum noſtrum obiecta alioꝛum ſenſuum vtputa coloꝛes ſapoꝛes. ⁊c̃. Ideo vox eſt magis conueniens ad ſignificandum conceptus anime etad hoc ꝙ fiat ſignificatiua qᷓ; cetera ſenſitiua. ¶ Sciendum quarto ꝙ vox non ſignificatiua eſt que auditui nihil repꝛeſentat quod intelligitur ꝙ nihil repꝛeſentat pꝛeter ſeipam per modum ſigni licʒ eiñ repꝛeſentet ſeißᷣaz V per modum ſignhnon tamen repꝛeſentat ſeipam permodum rei. ſicut bu ba que i repꝛeſentant. Si tamen iſte voces pꝛoferãtur indignã rer cum auſteritate vocis poſſunt deſignare deriſionem vel aliquem affe⸗ ctum mentis ⁊ ſic eſſent interiectõ nes ſed quando pꝛoferuntur ſine ſpecia li ſigno ſeu geſtu coꝛpoꝛali vel modo pꝛoferendi ſic ſunt non ſ ignificatiue. et per hoc patent diuiſiones vocis? diffinitõ nes membꝛoꝛum eius. ¶ Qontra pꝛedicta arguitur pꝛimo ſic In bona diuiſione diuidentia nõ debent excedere diuiſum ſed ſignificatiuuʒ excedit vocemtum multa ſint ſignificatiua que non ſunt voces ſicut eſt circulus ſ bernm pendẽs„ xfi 1 ergo iſta diuiſio non valer. Secundo ſic. Omnis tcum intentõne? ſignificandivt patet per diffinitõnem vocis datama Philoſopho)ergo omnis vox eſt ſignificatiua. Tertio ſic. Vlox nõ obijcit ſe intellectui ſed tantum auditui.ſed auditus non compꝛehendit fignificatum vocis· ergo voxſignificatiua non repꝛeſentat alreri ſuum ſignificatum. Muarto ſie Omnis vox repꝛeſentat id cuius eſtvox. ergo male dicitut ꝙ voł nõ ſigni ficatiua nihil auditui repꝛeſentat. Quinto ſic Omne ſubiectum pꝛopo ſitõnis eſt nomen ⁊ per conſequens eſt vox ſignificatiua.ſed bu⁊ baſunt bene ſubiecta pꝛopoſitõ nis vt dicendo bu eſt vna voꝝ vel ſonus ergo ta⸗ les voces ſunt nomina.⁊ per conſequens ſunt voces ſi ignificatiue. Zd pꝛimum dicitur ꝙ ſignificatiuum in cõmuni bene excedit vocẽ nec eſt membꝛum huius diuiſionis ·ſed ſignificatiuum vt eſt adiectiuum vocis ⁊ rantum valet ſicut vox ſignificatiua nõ excedit voceni hoc mo⸗ do ponitur membꝛum huius diuiſionis· Zd ſecundum dititur ꝙ illa diffinitio vocis que pontur in ſcðo de anima.pꝛincjpaliter conuemt voci bus ſignificariuis ⁊ ꝑhnalogiani vocibus non ſignificatiuis.¶nde non opoꝛtet ꝙ diffinitio analogi pꝛo qualibet ſui parte conueniat cuilibet mẽ⸗ bꝛoꝛum diffinitõns ſed ſufficir ꝙ complete cõueniat pꝛimo? ßᷣm aliquas paÿtes conueniat alijs. ctertium dicitur. ꝙ licʒ voxſ ignificatiua nõ pꝛimo ⁊ per ſe obijciat ſe intellectui.tamen bene ſe ſibi obijcit ex conſequẽ ti mediante auditu quia per auditum repꝛeſentat ſuam ſimilitudinem ⁊ ex conſequenti repꝛeſenrat ſuum lignificatum intellecti. Ad quartũ dicitur ꝙ licet quelibet vox repꝛeſentet aliquid ſicut effectus ſuam cauſaʒ efficientem. Non tamen ſicut ſignum ſuum ſignatumad quod imponi⸗ turad ſignificandum de qua repꝛeſentatõ ne ſolum eſt hic ad ꝓoſitum. d quintum dicitur. ꝙ bu vel ba ſᷣm ſe non poſſunt eſſe ſuhiectum ꝓ politõnis cum non habeant ſignificatum ſed ſi capiantur ab intellectu lo 5 6 5* 6*„ b— — ₰ 3 v———5 ni Trattatus pꝛimus —— Guhtls— ro vnius vocis impoſike ad ſignificandum talem vocem imperfectam er dunvo quiuvocs defectu alterius ſigm ſunt ſubiectum pꝛopoſitõnis.⁊ ſunt nomina in tali —— pꝛopoſitõne ſicut currit poteſt eſſe nomnin hac pꝛopoſitõe currit eſt verij — mutau jmnu bum ꝛtenetur materialiter pꝛo ſeiplo. „„ mimncncpe Vocum ſignificatiuanim alia ad placitum alia naturali⸗ e. Ueliniſcatangutereſſche udomeehe nliczem nptlanuritht mines idem repꝛefentat. vt gemitus infirmoꝛum latratus ca — permodunwilun num. Voxſignificatiua ad placitum eſtque ad volunta⸗ evoees pꝛoferäurndg me vlalqun tem pꝛimiinſtituentis aliquid repꝛeſentat. xt homd· ni— Poſtq autoꝛ poſuit diuiſionem vocis incõmuni? diffinirõnes parti⸗ — 43 eius· Hie conſequenter ſubciuidit vocem ſignificatiuam dicens Vo — Sum ſignificatiuarum quedam eſt ſignficatiua naturaliten⁊ quedam ad —— ſ placitum. Euius ratio eſt. quia omnis vox ſignificatiua habet impoſitio he nem⁊ oꝛdinatõnem ad ſuum ſignfficatum · vłergo ralis oꝛdinatiofit ᷣm ahusa emnu inſtinctum natüre. ⁊ ſic eſt vox ſignificatiua naturaliter. vel fin placitum Omnis vörfitcuminteſtoe impoſitoꝛis ⁊ ſic eſt ſignificatiũa ad placitũm. U Sciẽdũm pꝛimo ꝙ vox sdama Phlolopheuh ſignificatiua naturaliter eit ila qie apud omnes homines idem repꝛeſen lox võ obieit ſemellecii? rat vt gemitus infirmoꝛum.Et ratio huius eſt. quia ipſa vox ſignificatiꝰ endu ſgnficatum vobuh ua naruraliter oꝛdinatur ad ſigmficandum vel ad repꝛeſentandum ſuum mgncum. Qumf ſigniticat per inſtinctũ nature que inclinat ammal ad foꝛmãdũ talẽ vocẽ go male dicitur ꝙvorröigt impꝑkectã ad expᷣmẽdũ ſuas affectões vtputa ad expmẽdũ irã vłgaudiũ ro ſc Omne ſublettump famẽ vel ſirim et ſic de alijs paſſionibꝰ. Er qʒ hatura ẽeadẽ apud oœẽs. V ſignicuriua.ſed burbiln eodem mõ inclinat animalia ad expꝛimendum ſuas paſſiones Ideovox. eſt vna vo vl ſonus e ſignficatiua naturaliter idem ſignificat apud ommes. Sed voxſignifi⸗ 5 nt voces ſignificatu catiua ad placitum nõidem ſigmficat apud omnes · ſed ſolum apud iios nin cömunibene etcedt qui cognoſcunt inpoſ itõnem eius ad ſigrificandum. ¶ Sciendum ſco gufcnuumvteſtalu vox ſiguficatiua naturaliter⁊ ad placitum quadrupliciter differunt. F a võ epeedit yocenphn⸗ ſelin pꝛoiatõe quia vor ſignifichtiua narüraliter nõ perfecte foꝛmaꝝ T Baſecundum düurg ur neq; piofertur pꝛopter impedmentum paſſionis que impeqit homi) 4„. maprinchaltei counn nem ad debite pꝛoferendum ſed ſ gnificatiua ad placitum eſt ꝑfecte foꝛ J.%8 9. u nonſigifcatus. Unkm 0 mata? ꝓlata · Scðo differũt ex ꝑte modiſignificandi. qꝛ vox fcatiua nã 3 ſuipane conuenut cuibun kuralter apud omnes hoĩes idẽ rep̃ſentat. Alia vero nõß ſolũ apud ilos c Gt Lhenrpnoifni qcognoſcũt impoſitõem eius. ¶ Tartiodiflerũtex ꝑre ſignificati q vox 6— kteco Fcatiua naturałt ſignificat affectões. paſſiones. appetitus naturalr Alia N tignuub lereti tentci ta ud ſcut i uum nd öne lolu ntnone teſ „ ſunu tus litum vero ſignificat conceptüs intellectus. Quarto differiint exparte cauſe ſue oꝛdinatõnis ad ſignificandum.quia vox ſignficatiua naturaliter oꝛdi natur ad ſigmficanqum ab inſtinctu nature. Alia vero oꝛdinat᷑ ᷣm placi⸗ tum imponentis. ¶ Sciendum tertio · ꝙ voſigmicatiua ad piacitumẽ lla que ad platitum pꝛimi inſtituentis aliquid ſignificat vel repꝛeſenrat Ande differunt ſic placitum ⁊ volũtas. nde voluntas eſt potentia vo Jima vel xtns eius q incipit ab intra? terminat᷑ad etra ſcʒ in obiectum y 6 vEe* S S ga —— — Trattatus pꝛimus Sed econtra placitum nominat actum voluntatis qui incipit ab extra? v terminatur ad intra. ʒ ncipit em̃ a re cognita? terminatur ad voluntateʒ et quia vox ſignificatiua ad placitum imponitur adſignficandum rem. que concipitur ab anima? illa cognitio venit are adextra · Ideo magis pꝛopzle diciturſ ignificare ad placitumc; ad voluntatem. ¶ Sciendum quarto.ꝙ cum res repꝛeſentatur intellectui mediante ſenlu ipfã generat ſuam ſimilitudinem in anina.⁊ per illam ſimilitudinem anima foꝛmat in tra ſe ↄceptum rei quem poſtea velit expꝛimere pꝛopter quod imponitur vox ſignificatiua ad lignificãdum talem conceptum ⁊mediante ipſo rem conceptam. Ideo apud pꝛoferentem · voł hꝛimo ſignificat conceptumlicʒ apud audientem pꝛimo repꝛeſentet rem conceptam.nec pꝛopiẽ ſignificat conceptuin tantumſed rem ſuð conceptu · vnde iſta quattuo ſczres·con ceptus rei. voces.? ſcripture ſi ſe habent ꝑer oꝛdinem quia conceptus ſii ſ gnificat res a quibus cauſatur in anima. Et voces immediate ſ ignificant conceptus. Et ſcripture ſignificant voces que ſunt ſigna tantum Necvl erus ſignatur per aliud. iplis patet dimſioiplius vocis ſignificatiꝰ ue⁊ diffinitõnes membꝛoꝛum eius vt ſuperius ſufficienter declaratum eſt circa diuiſionem vocis ignificatiue naturaliter ⁊ ad placitum ⁊ cetera ¶ Contra pꝛedicta arguitur pꝛimo ie. Sicut ſe habent conceptꝰ ad res ita voces ad conceptus · Sed conceptis naturaliter ſignificant res· ergo voces naturaliter ſignificant conceptus 2per nec ſunt ſigmifi ratlue ad placitum. Secundo ſie Omne ſignum abet ſimilitudinem „ — — — S8 * — — ——— —B — ſignatiſed omnis vox ſignificatiua eſt ſignumn reiergo habet ſimilitudinẽ ei. ⁊ per conſequens nulle ſunt ſignificatiue ad placitum Tertio ſic. illa † voxſißnificat naturaliter que de fua natura repꝛeſentatſ ignificatum ſ un5L ted gernitus infumoꝛum de ſui naturã non repꝛeſenrat ſuum ſignificatuʒ j 7 — quſipꝛoferatur ab homine ſano tals vox nõ ligntrabirdoloꝛem e ralis non ſignificat naturaliter. Quarto ſic. quiibet cognoſcens impo? ſitõnem vocis ſignificatiue ad placitũ cognoſcit ſuumſ ignificatũ.ſed oẽs pñt co noſcere talẽ ĩpoſitõeʒ ſicut oẽs pñt cognoſcere ipoſitõeʒ huiꝰ vo⸗ ris hõᷓ talis vox idẽ repꝛeſentat apud oẽs · Quinto ſic. ilud qð fit ad?. placitum eſt variabile in infinitumergo ſi voxſ ignific ret ad placituʒ ſua. fignificatio erit variabilis in infinitun ·⁊ per conſe uens nulia eit cetta cognitio de ſignificatõne vocis ſignificariue. quoq eitinconneniens ergo 8. ipſa nõ ſignificat ad placitum vel ad voluntãten pꝛimi inſtituentis. Zd pꝛimum dicitur ꝙ licet in ilis ſithoc ſimie ꝙ voces ſigniicant conceptus ⁊ conceptus res· Eſt tamen diſſimile in hot quia conrept⸗ eſt eſſentialis ſimilitudo cauſata ure ipſa naturalitet.ideoſ ignificat eam natu raliter ſed vox non cauſatur naturalitera conceptu· ſed a voluntate cõci⸗ pientis ideo non ſignificat eam naturalter. Iid ſecundumn dicitur ꝙ ſi gnum cauſatum a naturd ſemper habet ſimilitudinem ſui ſignãti. ſed nõ opoꝛtet de ſigno cauſato a voluntate ſicut circulus taberne non habet in ſeſimlitudinem vini. Ad tertium dicitur. ꝙ ſi gemitus eodem modo foꝛmetur ab homine ſano ⁊ infirmotune repꝛeſentat doloꝛem · ſedſi non habeat eandem foꝛmam pꝛolationis in eliu coꝛpoꝛdli tun nð repſentã uus tatis quiinciyi ben tenmnutur nun tun ad ſignfcandunm areadenn. Iing; oluntatem. ¶ Scin ediante ehn litudinem anima funnt ert pꝛoptet quod inyin teptum ⁊ medinteipnn mo ſignificat tonteptni teptam. net pꝛopnlignn nde iſta quattuoꝛſck roꝛdinem quia conteyuui voces immeduteſigin we lunt ſigna tanun hu iuſio iplius vocis ligiun erus ſufficienter decann raliter ⁊ ad placitumitu⸗ cut ſe habent coneyr un aturaluer ſignificantres eʒ der conlequẽs net ſint ipi neſgnumhabet ſmiituim num letgo det ſwni ne ad plattum Teniil ra npteſentat li gnifcann on mpꝛeſenat ſuum ſignfah⸗ ox nöl gnfcabu dolotn to ſic qulbet cognolce gnolcit ſuumſignfficai.ſi itcognolcere ipoliröezhul s. Qunto ſi iudq bithi oli voxliguft xet ad yl et co cuens nului uo ellincornen0 inſtie k ꝙ vocts igi poc quu ou hot q0(0 catiue. quoq vountatem pim s lthoc ſm en diſmiein — naturalitti“ colig uer concepi · amm walter. ₰ kwit udinem berlmltudien ctamr voces ßcatiue incõplexe ⁊ ille voces ſe habeant tanqᷓ; matefiale vocis cõ 2n pexe Secundieſicille voces habeaytcomplerionẽz vnion inter ſe. Petrihypani cem ner eſteadem vox niſi materialiter tantum. ¶ d quartum dicit᷑. ꝙ ſi omnes cognoſcerent itionẽ huius vocis homo tunc ßcgret idẽ apud omnes. ſed nõ ſine caula impolitõnis ſue? illa in ipßo non eſt eadem apud omnes ·et ſie non eſt inclinatio naturalis qua Vox ſignificet naturai? Acd quintum dicitur ꝙ illud quod fit ad placitum cuiuſlibet variatur ðfit dererminate ad placitum vnius ſicut eſt in infinitũ. nõ vamen illud q ead PiAt Fl mi inſtituentis voꝝ ſignificatiua.qᷓ ßcat ſolum ad placitum p NVocum ſignificatiuarum ad placitum· alia complexavt oꝛa tio.alia incomplexa vt nomenet verbum— 5 Poſtqᷓ; autoꝛ poſ uit diuiſionẽ vocis ſigmficatiue ⁊ diffinitiones mem bꝛoꝝ eius. Nic ↄſequẽter diuidit vocẽ catiuã ad placitũꝑ ↄplexaz?⁊ in cõplexam. Cuius ratio eſt. q om̃is vox ſignificatiua ad placitum vel cõ tiner plures voces heatiuas· vel vnaʒ tantum.Si pᷣmũ ſic eſt vox catiua cõplexa.ſi ſcm ſic eſt vex ßcatiua incõplexa ¶ Sciendum pᷣmoꝙ queli⸗ bes res dupliciter concipitur · Mnomodo ßm̃ ſeet tunc fit conceptus ſim leinc plexus · vt cũ ſoꝛtes ym ſeĩ non m habitudinem ad aliud ap⸗ pꝛehenditur· Ilio mode allquid concipi᷑fm comparatõem vel habitu⸗ — dinem ad aliud vt cum ſoꝛtes ſub albedine vel animali concipitur.⁊ tune fit conceptus cõplexus.ideo eſt duplex conceptus rei.ſ.cõplexus ⁊ incom piexus. r qꝛ vox ſiguificatiua ad placitum ßcat conceptum anjme ideo aliqua eñ cõplexa caus concepium complexum ſicut oꝛatio. Zlia eſt in⸗ cõplexa ßeans conceptum incõplexum.· vt nomen vel verbum¶ſ Sciendũ placitum? repꝛeſentant conceptum com plexum vt oꝛatio ·⁊ ideo ad pfe⸗ õnem vocis complexe tria reqruntur Pꝛimuʒeſt gbiſunt plures ſecundo. ꝙ vox complexa eñt ilia in qua vniuntur plures voces hcatiue ad H orn ita ꝙ vna habeat ſe vt determina tio.et alia ſe habeat vt determinabileꝓ⸗ ter qð ibi non eſt vox compiexa homo aſinus quia licet ibi ſint plures vo kes ßcatiue.non tamen habẽt cõplexionem inter ſe cum bi non ſit vnio de⸗ terminatiõis et determinabilis. ⁊ hoc dicitur eſſe foꝛmale in voce cõplexa Tertio requritur ꝙ tgis vox ßeerconceptum complexũ. ſed ilud eſt mi⸗ uus pincipaſe in voce complexã qᷓ;uis tamen requiratur ex pte cauſe fina lis Sciendũ tertio ꝙ vo incõplexa eſt illa que continet vnam ſolam vocem beatiuam.yt homo velalinus.et repꝛeſentat ronceptum incõple⸗ xum.? ad talem vocem non ſufficit ꝙ habet ᷣcatum incõplexum. ſed ma gis requiritur ꝙ ſit t̃ vox Vna ßcatiua.et ideo licet diffinitio habeat tiñ vnum Fcatum remotum qð eſt diffinitum quod eſt incomplexum q ta⸗ men continet plures voces fᷣcatiuas diſtinctoꝛum conceptuum ꝓpinquo rum.ſcʒ generis ⁊ differentie ipſa eſt vox complexa ſ Sciendum quarto ꝙ ad vocem incõplexam non requiritur ꝙ habeat vnum ßcatum tm̃ſed fufficit ꝙ ſit actualiter dictio vna · ſcʒ qᷓ;tum ad voß cem⁊ modum pzoferendiideo emne nomen equiuocuʒ ſicut canis? vob ga 1 ℳ Prtrihyſpan incõplexa. quia licet habeat plura ſcata. eſt tamen vo actualiter vna non continens plures vocesſignificatiuas· nec requirit ad vocem incõplexam ꝙʒ non ſit compoſita ex plurib? vocibus · ſed ſufficit ꝙ ille voces ſi ſint plu⸗ res non ſint ſignific atiue in toto. ideo nomen compoſite figure cum ꝑtes „ gius non ſint ſignificatiue in toto eſt vox incõ plexa· ideo non idem eſt com ßm iogicum ⁊ compoſitio ᷣm grammaricum.⁊ per hoc patet diui ſio voris ſignificatiuead placitum⁊ diffinitiones membꝛoꝛum elus H Contra pꝛedicta aeguitur pꝛimo ſic. Ommis vox incõplexa eſt ꝑs vocis complexe ⁊ in ipſa ↄtinetur· ergo vnum membꝛuʒ huius diuiſionis continetur in alio·⁊ per ↄſequens membꝛa non ſunt oppoſita.⁊ ſic diuiſio eſt inſufficiens ¶ſ Secundo ſic. om̃is conceptus eſt incõplexus.ſ; omnis vox ſignificat conceptum · ergo omnis vox eſt incõ plexa.⁊ ſic diuiſio eſt in⸗ ſufficiens. Maioꝛ pꝛobatur.quia intellectus non poteſt ſimul plura intel ligere. ſed vnum tñ̃ · ergo om̃is conceptus eſt incõplexus Tertio ſic. oꝛa rio eſt tm̃ vna vox bcatiua. ⁊ non cõtinet plures voces cũ lit vnum nomẽ ergo male dict᷑ ꝙ quedã eſt voxcõ plexa vt oꝛatio Q.uarto ſic oẽ com 2 plectens vocem ⁊ hcatum eſt complexum.ſed omnis vox ſignificatiua cõ piectitur vocem et eatum · ergo omnis vor eſt complexa et ꝑ conſequens nulla incõplexa. Q. uinto ſic. omnis vox componit᷑ex litteris ⁊ ſyllabis ſicut ex elementis · ergo quelibet vox eſt cõplexa.⁊ ſic male dicitur ꝙ que⸗ dam eit incõplexa.vt nomẽ et verbũ. Ad pꝛimũ dicitur ꝙ licet voł in⸗ rõplexa ↄtineatur materialiter in voce complexa.nõ tamen foꝛmaliter tan qᷓ; ꝑtinens ad foꝛmã vocis ctomplexe cũ ipſa ſe habeat per modum mate⸗ rie ⁊ non foꝛme reſpectu torius vocis complexe Ad ſecũdum dicitur ꝙ licet intellectus non poſſit ſimul plura intelligere habẽtia ſe per modũ plu * rium.tamen poteſt ſimul plura inteiligere per modum vnius. quia plura ſimplicia ſant ſub vna compoſitione vel voce complexa Ad tertiũ dicit᷑ * ſiſumatur oꝛatio pꝛo illa voce vel intentione. tune eſt vox incõplexa· ſed ſumatur pꝛo re ſubiecta intentioni ſiue pꝛo ſignificato illius vocis vt hic ſumitur tunc eſt vox complexa Ad quartum dicitur ꝙ ſicapiat᷑ cõple⸗ xum generalitet ꝓ quacũq; complexione reali vel rationis.tũc conceditur ꝙ omne cõplectens vocem?⁊ ſignificatum eſt qᷣdam cõplexum. Sed ſica piatur ſpecialiter † vnione plurium vocũ Srar vt hic ſumitur.ſie ma ioꝛ eſt filla Idquinrum diciturꝙ licet vor ſic litteris et ſyllabis tanqᷓ; ex elementis. qi tamẽ non ſunt ſignificatiue.ideo nono Vtet vrerhocꝙ voxdedeLig complexa · — ßoꝛe cilus nulla pañꝭj fepãrata aliquid ſigniticht Ginita et recta Vox ponitur in diffinitione nomi⸗. nis pꝛo genere. Significatiua poniturad differentiam vo⸗ cionõßcatiue Aplaciuʒponiurad diferẽti vcifcis ficatiua cõponature .——,— 2— Om̃eſeſt bpcniticgtina ad placitumſi th — ————— —————..—. — 6 = 2 S.— S E————— 5 6— 6 8 6 3 G* S⸗— —* ani Al 3 men yot umlm en advotem n uffrit ꝙille vocts ſiſnhi en compolte igreche õplexa deononidenijt naticum. ⁊per bopuunj tones membꝛonm eig Onmis vo nptut m membuz uusdiulet non ſunt oppoſtaaſcdi teptus eſtincõplexs hontz eſ incõplexa⁊ſcdiliocij us non poteſt ſimulphnini eſt incöplexus Tenoſin lures voces ců ſit vnmm t oꝛatio Qumolicoitin ſed omnis voꝝ ſignfcuiui ox eſtcomplexaetpconeqn compont eꝝ litteris ⁊ſſlu 4 öplexa.⁊ lic male dictq ⸗ Hd pꝛmũ dicturg im mpleta. nö tamenfomaltn plaſe habeat per wodunm mplert Adlecũdumde nelligere habtti ſepernül eper modum vnus. quuin vocecomplexa Adteni tione tunc eit vx ineõplu⸗ pꝛoſigniſicato Mus vochn uartum diltur g ſi capiij e reali vel tations. M nn meſt qpdmchplermi⸗ ißcatuar. vthic lunin cet vor ſigifatiuucipou tamẽ non ſunt ignficn complel. iczcna nmai ſchiran liuiꝭ iᷣ nitur indiffiniiun poh iturad difamn mtur ddifferii vzfüß Trattatus pꝛimus naturaliter Sine tempoꝛe ponit ad differẽntiaʒ verbi quod ſignificat cumtempoꝛe Cuius n ulla pars ſeꝑate aliquid ſi⸗ gnificat ponitur ad differentiam oꝛatõnis cuius ꝑtes ſeꝑate aliquidſignificãt.Finita poniturad differentiam nominis in tiniti. vtnõhomo quod non eſt nomen Pᷣm dyalecticum ſ ed nomen infinitum. Recta poniturad differentiam nominumn obliquoꝛum. vt cathonis ni.que non ſunt nomina km diale ⸗ cticum ſed nomina obliqua · Ande ſolus ntũs ſie rectus di citur eſſe nomen km dyalecticuim Poſtqᷓ; autoꝛ determinauit de ſono ⁊ de voce qᷓſunt pᷣncipia materialia ptiũ oꝛõnis. hic ↄůr determinat de ntib oꝛõnis ſcʒ de noĩe ⁊ bo pꝛiuſq; de tota oꝛõne.qꝛ ptes ex cbo fit aliqð totũ natura pᷣcedũt ip̃m totum Et nomen kcat ſubſtantiam a qua egredi actus verbi.verbũ vero ſignifij cat actum egredienrẽ a ſubſtantia. ideo pꝛius determinat de nomine qᷓ; de verbo ip̃m ſic diffiniens.vt patet in textu. Nomen eſt vox ſignificatiua ⁊c Mꝛo cuius diffinitionis intellecru ¶ Sciendum pꝛimoꝙ in hac diffij nitione ponitur voxloco generis.quia voł habet modũ generis reſpectu yocis ſignificatiue ⁊ non ß̃catiue et totũ reſiduũ ponit᷑ loco dãe.ſcʒ ß̃catiua ad dãam vocis non ſigniticãtiue Gt ad dãam vocis naturali ter ſignificãtis. Iomen enim ip̃m ẽonſideratum magterialiter quantum ad ipᷣam vocem ᷣm placitum imponiad ſignificandũ. Sed tamẽ ſicõſi⸗ deretur foꝛmaliter ſub ratione ſigni de neceſſitate eſt ſignificatiuum quiaſꝰ de ratione ſigni neceſſitate eſt eſſe fcatiuum.quia hoc deeſt rarione ſigni. ¶ Sciendum ſecundo. ꝙ nomẽ ſignificat per modum ſubſtantie et ꝑz manentis ⁊ non per moduz fiuxus et fieri· et quia tempus eſt menſura ſfu xus ⁊ motus.ideo nomen heat line tempoꝛe. qũod poniturhic ad differẽ tiam verbiquod cat kum tempoꝛe quod ponitur hic ad differenti ver bi qð ſignificat cũ tempoꝛe. Git licer můltã nomina · vt annus dies mẽſis ſignificant tempus non tamen ſignificant cũ tempoꝛe. vnde tempus ſigꝰ nificgre eſt de ſuo pꝛincipali ßᷣcato unpoꝛtare tempus. Sed ſignificgre cñ tempoꝛe eſtcum ſuopꝛi n ntiã tempoꝛis ſcʒ. pꝛeſens pꝛereritum vel futurum.⁊ hoc nulli nomini conuenit in quo differt a verbo. Deinde ponitur cuius nulla pars ⁊c̃.ad differenꝭ tiam oꝛationis cuius partes ſunt ſignificatiue. t ponitur finita ad diffe rentiam nominũ infinitoꝛum. Qt ponitur recta ad differentiam obliquo rum ¶ Sciendum tertio ꝙ ſm logicum.illud ſolum dicitur nomẽ qð Poteſt elle ſubiectũ enũciationis. de quo pᷣt alquid vere vel falſeenũciar tq; nomen infinitum non poteſteiſe ſubiectum eunciationis.qꝛ nonſi 9 10 m ſuopꝛincipali ſignificato impoꝛtare aliquam differentiã y⸗—— — — ₰ 2 —— 3 Trattatus pꝛimus . 5 xniticat aliquod determinatum de quo poſſit aliquid enũciar Simiiter vomenobliquum non ßᷣcat per modium fubſtantie abſolute ied per mo dum dependentis. ideo non poteſt eſſe ſuppoſitum verbi · icjeo nomina in finita ⁊ obliqua non ſunt nomina apud logicum · Item dweneſt vorpi mo⁊ per ſeſi nificatiua.ſed nomeninfinitum noneſ pꝛimoã per leligni —— 8 2 ficatiuum ſe ſolum ratione nominis finiticui adiungitur negatio infint tans. Ee nomen obliquum ſolum ſignificat ex conſequenti ratione recti a quo de dendit. ideo nomina inkinita ⁊ obliqua apud iogicum non ſunt- nomina. ¶ Sciendum quartoe ꝙ nomen infinituw eſt cuius pꝛiuata eſt qualitas determinata ſubſtantia remanente infinita· Vt nonhomo non equus. In nomine enin eñ ſubſtnntia quẽ finitur per qualitatem et eſt qualitas detefminans ſubſtanriam.⁊ negatio adueniens nominiper com poſitionem tollit ilam qualitatem ⁊ com poſitionem eius cum ſubſtantia relinquens ſubſtantiam indeterminatam · et ſie reddit nomen infinitum⸗ 2 ad hoc ꝙ nomen infinitetur due requiruntur conditiones · Pima e — — — ghabeat quãlirãtem determinat am defectu cuius nofna tranſcen? deni v res venunponum?ens taptunn cõmuni ⁊nomina jfinita denithuieetiSnadlinbutis⸗rranmune non poſſunt in ⁊ſubſtãntia finitari quid non habent ualtatem? intiäm determinatam%— taſe nomennon ſit Vegalii Pabeat qualitatem 3 — — ——— uam defectu cuiuõhec ſomind neme mhi ⁊ ſimilia non poſſunt infinita? ri.ex quibus pater intellectus diffinitionis. Contra pꝛedicta Muitur pꝛimo ſic nulla midtetiã pꝛedicatur de toto coinpoſito cum non dical totũ eius eſſe.ſed vox eſt materia nominis · ergo male dicitur ꝙ nomen eſt vox: Secundo ſie· fluxus et fieri menſurantur tempoꝛe. fed motus impoꝛ tat fiuxum et fier ⁊ multa alia ſumilia · ergo motus quod eſt nomen ſignifi cat cum tempoꝛe ¶ Tertio ſic. partes nominis compoſiti aliquid ſig⸗ pificant ſicut partes huius nominis equiferus et tamẽ eſt nomen · ergo ma le poniturcuius Ptes mhil ſignificant Q.uarto ſic · nomcn infinitum po teit eſſe ſubiectum pꝛopoſitionis · vt d icendo nonhomo currit· et ſimiliter nomen obliquum. Vt dicendo regis intereſt · ergo ipſa ſunt nomin ß̃m lo⸗ gicum ¶ Q uinto ſic. aliquis eſt nomen infinitum? giter ⁊ reliquus· et tamen in ipſo non eſt pꝛiuatã qualitas determiĩat quia nunqᷓ; habuerũt eam ergo ↄtra diffinitionem nominis infiniti. d pꝛimum dicitur ꝙ licet materia pꝛopꝛia dicta que eſt materia ex qua in naturalibus non pꝛe⸗ dicetur de toto compoſito quia non dicit totum eſſe eius. tamen materid in qua. et materia ßᷣm modum.verlficai biñ de tolo compoſito. vt dicendo homoeſt alb. moco vor eſt ßᷣm modum materia nominis et habet ſimili tudinẽ cum materia rei artikic ialis. Zid ſecundum dicrt᷑ ꝙ motus dus pliciter poteſt couſiderari. Vno modo fᷣm eſſe materiale quod habet in mobili· ⁊ ſic eſt ens nõ permanens ſed ſucceſſiuum Alo modo fᷣm eſſe qð habet in anima que copulat pꝛimam Pren motus cum alijs ⁊ ſic concipi rur vt eſt pmanens.⁊ quia modus ßᷣcandieius inmediate lumitur ab ilio modo intelligendiquo concipitur ab anima. Ideo motus n ßcat per — modumflvxis et firllicet fuũ ßcet. ideo nõ ſignificat cum tempoĩt⸗ tigulmicnhin hntte cbſclutt dpan vumwl dunrn ˙ nwohcipinotpai u adiunguur neguto n t ex conlequnnnum iqua apud logcunwnin ninfinitum e us nm ente nfnitav norhononm e finitur per quaitani tio adueniens nomnipumn olitionem eius tum hn et ſic reddit nomen ifun qutruntur conduiones u efectu cuius pamnun mincömun tnonniju tomnis n — A mfn 8. Conpꝛeduihn to comnpoſito tum nondeli go male dicitur ꝙ nonini Intur tempoꝛe· ed motus go motus quodeſt nomeii nominis compolti aliqui ferus et tamẽ eſt nomenqh Quarto ic nomen infinn no nondono cntuh reſt. ergo iplalunt nomwin 4₰ oſito nomine non imponitur adſ igmficandum ſed totum nomen compo ſortrihyban dq̃ tertium diciturꝙ ſiptes nominis compofiti cõſiderantur vtſunt partes oꝛationis ſi bene aluquid ſignificant. Sedſiconſiderentur vt ſunt artes nominis compoſiti ſi nihil · ignificant.et eſt cauſa quia pars in cõ⸗ P——. ſitum vnico conceptu ſignificat ſuum ignficatũ· Mnde ꝑtes huius noĩs ecferus in ß noie nihl eõt perſe licet b aliq̃dlignificẽt vt ſunt ꝑtes hul⸗ oꝛatioois equus ferus ¶ Ad quartũ dicitur. ꝙ ſinomẽ infinitum conſi deretur vt infinitum eſt ſic non poteſt eſſe ſubiectum eunciatõ nis · ſ ed ſicõ natur ad aliquid finituʒ vt ſideretur inqᷓ;tum virtute intellectus determind uid fini uta nonhomo ſicapiatur pꝛo aſino bene fit ſubiectum enũtiations. ſe ſe noncapitur vt intinitum ſed per modumfiniti Vicitur ſecundaꝙ in hac oꝛatione · regis intereſt et in ſimilib ue6iaüßt non eſt ſubieetum ſed rectus intellectus in verho perſonali. vt patet reſoluendo regis intereſt id eſt aliquid ei ꝑtinens adregem Ad quintum dicitur. ꝙ ſicapiatur ge — 61 x. neraliter nomen infinitum pꝛo ommiillo quod ſignificat ſub ſtantiam infi nitam et haber ſignificatum indeterminatumſic aliquis et reliquis bene ſunt nomina infinita. Sed ſicapiatur ſpecialiter pꝛo illo nomine qð fit infi nitum peraduentũ negatõ is pꝛo quo hic diffinitur.ſic non ſunt nomina in finita. Glt ideo hec diffinitio non cõuenit eis Erbum eſt vox ſignificatiua ad placitum cuʒ tem poꝛe cuius nulla pars ſeparata aliquid ſignificat finita et recta.Cum tempoꝛe ponitur ad differen tiam nominis quod ſignificatſine tempoꝛe · inita poni ad differentiã verbi intiniti vt non currit non la boꝛat que non ſunt verba bm dialecticum. Recta ponitur ad differentiam verboꝛum obliquoꝛum · vt currebat cucunit. que nõ ſuut ver ba ßᷣm dyaleeticum ſed verba obliqua Vnde ſolum verbum preſentis tempoꝛis indicatiui modi dicitur eſſe verbum ſecũ dum dralectium · Dĩa autem alia verba eiuſdem modi et alioꝛum modoꝛum dicuntur verba obliqua Omnes autem alie differentie ponunturhic in verbo eadem ratione qua et in nomine ponebantur. Etſciendumꝙ dialecticus ſolũ po nit duas partes oꝛationis.ſcʒ nomen et verbum.cliquas ã̃t ccsnppclat ſtucatbegoꝛenmaticasi.· conſignicatiuas. MPoſtq; autoꝛ pꝛius determinauit de noĩe quod eat ſubſtantiã et eſt materia pꝛopol itionis hic cõ ſequenter determinat de verbo quod ſignfi⸗ rat actum egrediẽtem a ſubſtãtiaꝝeſt pꝛedicatum foꝛmale pꝛopolitionis pꝛimo ipm ſic diffiniens in textu· Verbũ eſt vox ſignificatiua ad ⁊c. Sciendum pᷣmo in hac diffinitione ponitur voxloco generis· et torum reſiduum in ratione differentie·ſcʒ ſignificatiuq. ⁊ glia eadem ratione h go. nuntur ſicut in noĩe· ſed cum temnpoĩe ponitur ad dꝛãm nominis quod nificat ſiue tempoꝛe. Gt ponitur finita ⁊ rectã ad differentiam verboꝛus infinitoꝛum? obliquo?un que ßm logicũ nõ ſunt verbã· In ip̃a añt diffi⸗ nitione non ponitur illa pticula ⁊ eſt ſemper nota eoꝛumn que de altero dicũ tur que ponitur ab Areſto. qꝛ illa ſolum ponitur de bene eſſe et ad maioꝛẽ declaratõ nem·⁊ non de neceſſitate Sciendum ſecundo. ꝙ om̃is fluxus et fien mẽſuratur tempoꝛe. Tempus em̃ eſt mẽſura motus et fluxus Pᷣm pus ⁊ poſterius·⁊ qꝛ verbum m fuum eſſentialeni modum ßᷣcandi ſignig ficat per modumfluxus? fieri.ideo om̃e ÿbum ßcat cum tempoĩe. id ẽ cũ pꝛopꝛio fᷣcatoſ ignificat tempus. non tamen capiendo tẽpus pꝛope vt eſt numerus motus ᷣm hᷣus? poſterius Sed capiendo tempus ge neraliter pꝛo omni modo tem poꝛis · vt reperitur in qualibet menſura durationis · ſcʒ eternitate euo et tꝑe pꝛopꝛie dicto · ſicut ein vᷣbum non ſꝑ cat verun fiuxum ſed ſufficit ꝙ l ignificet ꝑ modũ fluxus.ſic non ſemꝑ igmficat vex tempus. ſed tamẽ hcat per modum rempoꝛis. Sciendum tertio ꝙ ver pum infinitumeſt cuius pꝛiuatus eſt actus ſpecialis remanente dcru ge⸗ neraliindetermina to. Sicut eĩ in noĩne eſt lubſtantia? qualitas finiens talem ſubſtantiam·ſic in oĩ verbo altero ab iſto verdo eſtincluditur actus generalis qui eſt eſſe.et actus ſpecialis ſiue res verbi que impoꝛtatur pel ꝑticipium talis verbiideo oime verbum pꝛeter illuc verbum eſt reſoluit᷑ per eit ⁊ ſuum participium.vt currit id eit.ẽ currens. Et ideo ſicut in no⸗ w mine negatio adueniens remouẽs qualitatem a ſubſtantia facit nomẽ in⸗ finitum ·limiliter in verbo negatio tollens actum ſpecialem qͥ deterninat 6 actum generalem redditÿbů infinitũ quod ßcat actuʒ infinituʒ cõmunẽ? tam adens qᷓ; ad non ens · x quo piʒ ꝙ tale verbum non poteſt enũcia ri de aliquo ſubiecto. non ßcat aliquem̃ actum determinatum qui dica tur de alio. ideo non eſt verbũ ß̃m logicum. vnde tale verbũ non poteſt infi nitari in oꝛatõne neq; eſt infinitum dum eſt in oꝛxõ ne.q negatio ſibi ad ueniens in oꝛatione negat compoſ itõnem actualemextremoꝛũ et non col poſuõnem intrinſecam verbi. Vnde ad hoc ꝙ verbum infinitetur requi⸗ untur duo· Pꝛimo ꝙ ſignificet ante infinitatõnem actionẽ vel paſſioneʒ determinatam?⁊ nongeneralemet ꝓpler hoc. hoc verbũ eſt nõ poteſt infi⸗ nirari. qꝛ hoc verbum eſt ßcat generalem actum eſſendiircluſum in omni zlio verbo. Scðo reqͥritur ꝙ tale verbũ nõ determinet ſibicertum ſupo ſitum.et iõ verbcexcepte actõis ⁊ verba pᷣme vel ſche ꝑſone nõ pñt infini⸗ tari. Sciendũ quarto · ꝙ ÿba obliqua junt verba ceteroꝝj tpm? modo rum a pñti tꝑe indicatiu mõi. quoꝝ aliqua ſunt obliqua 5 tpᷣs · vt pꝛete *— rituʒ et futuꝝ indicatiui modi. Aliqua ſtꝭ o bliqua ᷣm modũ tinvt pᷣſen tiaãlioꝝ modoꝝ · Alia vero km vtrũq; vt pteritů ⁊ futura de alijs mo⸗ quod tutſuhhan nnatde uni atumf S oimake pyuitn voxlignfcuiaau„ urvoricogeneann u iiueadentuun eademtuonhh rad dꝛim nomins guit cta ad differeniumſ 3 — nwbo lunt veida. Iniunitdhj nota eunqedeili tur de beneeſſet in ndumſecundo ꝙoſſ; ſtmẽlura motusctſursji ntialeni modum femiiig bum ßcat cum temyan iii en capiendo tcpus peeni capiendo tempus geuin qualbet menlun dums n em̃ vbum nonſy fcumn us ſic nonſemp ſigcun o Sciendumten as ſpecials remaneneunz eſt iubſtantia qunifin b iſlo verboeſhnchdtu ge res verbi que impnmſ⸗ pꝛeter ilud verbum Au eiẽcunens. Et ideo ſuu atem aſubſtantu faci M s actum ſpecilem qͥ dan nod ftat actu ufmnin tal verbum vo ponic mactu determinaum m. vnde tal verbůnon ſu melt moꝛnöne. negw em atunemettrengienn ad hoc ꝗ verbumufniu nmitatönem alliole Mn ter doc oe erdüeſtnh —* Aem actum 5 i nõ determnet ſdicem d ebabme vel ſche naſunt verbacetin uaſunt oblqus röc yt purli ſiue vt dipõ eius rõne cuius ponit octoꝑtes o p. declare diffinitõis bi Löõtra pdicta arguit᷑ pmo ſic. verbũ ᷣcat ꝑ ſuq̃ fcatõem v dgui cſenlime ny waimwtne iueblaut nnis Trattatus pꝛimus alia verba obliqua nõ pñt vete velfalſe enũciati de ſe oꝛatõem verã vel falſam. Qt qꝛ fm logicum pmo ⁊ non ròne alterius pᷣt eſſe ſubiectũ enũcia dis ab indicatiuo.vñ t aliquo nec faciũt pmo? ſolů illud eſt nomẽ qð ꝑ ſe rionis. Qtſi ſolũ ilud eſt verbũ apud logicũ qð ꝑſe pᷣmo ⁊ non rõne al⸗ tſe de aliquo pᷣdicat ides fm logicũ verba obliqua non terius vere vel falle de aliq 100 1ur ſunt verba.vñ fm iᷣm rſunt due Ptes oꝛatõnis ſnomen? ÿbũ. qꝛipſe rapit ꝑtes oꝛatõis pᷣncipales neceſſario requiſitas ad enũcigtõem Veram vel faiſam ⁊ ſic nõ capitpᷣam generalit ſicut grammaticus qͥ capit parteʒ oꝛatõnis ꝓoĩ voce f 1. 2õis.⁊ ꝑ hoc ptʒ declaratio ſed ßcatio eſt de natura ÿᷣbi cũ vittus ßeandi ſit de natura eius. ᷓ verbuz ßcat natutalr ⁊ nõ ad placitũ Scðo ſiccreare eſt ÿbũ· ⁊ tñ nõ pcat cum tpe.q̃ſinõ hat fluxũ vel fieri cũ ßcat actũ qui fit in indiuiſibii.qᷓ male po⸗ niturin diffinitõe verbicũ tpe ¶ Tertio ſic. ꝑtes ÿbi ſunt le ⁊ ſyllabe et — ſunt ßcatiue ſeꝑate. qꝛ ſicut voces eãt ↄceptus · ita lre cant voces Ples — ʒbiſepate aliqhdßᷣc̃t uarto ſic. verbũ infinitũ pᷣt pꝛedicariin ꝓꝓõne ergo eñt ÿbũ ßᷣm logicũ. Añs ꝓbat. qꝛ ß̃cat actũ cõem enti? non enti.ſʒ oẽ cõe pdicat de ſuis inferioꝛib· ð tale verbũ pꝛedicatin ꝓpõe Quintoſic iſte ꝓpõnes ſunt vere adam fuit· antixpᷣs erit. ⁊ tñ ibi pᷣdic̃tur obliqᷓ· ergo ℳ verbũ obliquũpt vere pꝛedicari de obliquoergo eſt verbũ ßᷣm logicũ. Ad pᷣmñ dicit᷑. ꝙ ſi verbũ Iſideret᷑ foꝛmaliter inrone ſigni ſic vᷣtus ßᷣcõdi eſt de rõne ⁊ naturaeius ergo verbũ hoc modo de neceſſitate eſt fcatiuuʒ naturaliter? non apꝛie ad placituʒ ſed ſi conſidere? materialiter in rõevo cis ſic hcatio non eſi de natura eius ſed ſibi attribuitur ad placitũ— ſcðᷣm ðꝛ ꝙ creare non ßcat fluxũ realẽ qͥ mẽſuret᷑tpꝑe. ſ ſᷣcat ꝑ modũ fiuxus etfieri ideo ßeat ſub modo tpis· et hocſ ufficit. d tertiũ ðꝛ ꝙ ſicapiat᷑ ſa ꝓ figura ſcripta in aliqua jupficie tůc litrere ſunt ßᷣcatiue vocũ. ſʒſic nõ ſunt ꝑtes verbi · ſed ſicapiat ſfaꝓ voce idiuiſibili bᷣcata ꝑ illã figurã q̃ pꝛo pꝛie ðꝛ elementũ tñc littere ⁊ſ vilabe bñ ſunt ꝑtes verbiſʒ ſic non ſunt ſig⸗ nificatiue Iid qᷓ̃rtũ dĩ ꝙ om̃ecõius determĩatð pᷣt enũciari de ſuis infe⸗ rioꝛ.nõ tñ cõius ĩ determĩatuʒ ⁊ inkinitũ qð nõ poteſt determinate ↄci piꝑ intellectũ. modo ÿbñ infinitũ bcat actů cõem indeterminatuʒ quitũ dĩ ꝙ vᷣba pꝛeteriti? futuritꝑis indicatiui mõi nõ vere pᷣdicant de —. aliq nec faciũt oꝛdem verã velfalſaʒ inctum obliqua ſunt. ſed ſolũ inqᷓ;tũ inciudũt pñs tẽpus indicatim moqi.vñ ꝓpõnes de p̃rerito⁊ futuro nõ ſte vere nec falſeniliꝑreductõem adillas de pſenti.vt iſta non eſt vera adam fuir niſi qꝛ iſta femel fuit vera adaʒ eſtet iſta antixp̃s erit non eſt vera niſi qꝛ ſi mel verum erit dicere antichꝛiſtus eſt F Rõn⸗ eſt vox ſignificatiua ad placitũ cuiꝰ ꝑtes L ſ cpate aliqͥq ßcãt. Hoc totũ cuiꝰꝑtes ⁊c· ponit ad dit lerẽtiaʒ noĩs et verbi quoꝝ ptes ſeꝑate u bcãt. Reliq̃ aũt ꝑtiche ponũtur bic ſub eadẽ rõᷣequa in noĩe et vᷣbo ponebãt catiua q̃ ponit᷑ in oĩone fne ponat vt pars pᷣncipalis* Trartatus pimus Poſtqᷓ; autoꝛ determinauit de nomine ⁊ verbo que ſunt tes materia les enunciationis · hic conſequentet determinat de oꝛatione que eſt genus enunciationis Gt quia diffinitio explicat eſſe rei. diuiſio vero poſſe rei len ſeparationem partium eius. et eſſe pꝛecedit poſſe ⁊ ſeparatõnem· Ideopꝛi us anteqᷓ; diuidit oꝛationen ponit eius diffinitionem due to eſt Oꝛa tio eſt vox ſignificatiua ad placitum?c: ¶ Sciendum pꝛumo. ꝙ oꝛatio triplicitet accipitur. Eno modo pꝛo re ſubiecta intentioni ᷣm ſe? iſtomo do nõ diffinitur hic. qꝛ hoc modo eſt vor complexa.⁊ cõpleroꝝ non eſt dif finitio inq;tum huiuſmodiigitur?c· Alio modo poteſt capi abſolute ꝓ illa intentione vel voce ſignificatiua oꝛationis pᷣmo modo accepte-et ſic ite rum non diffinitur hic. qꝛ eius partes feparate nihü ſ ignificant. Tertioca pitur pꝛo ila intentione vt eſt ſignificatiua rei ſubiecte que eſtſ igmificatuʒ eius.⁊ iſto modo diffinitur hic. Slcul emn diffinitur homo ſub ila voce ho mo. ⁊ pꝛo ſignificato quod eſt animal ratinale moꝛtale. ita ſ imihter hec vox oꝛatio ðiffinitur pꝛo ſuo ſignificato quod vox complexa. Sciendum ſecundo· ꝙ licet quelibet oꝛ ſit vna vof inco m5 plera · eſt tamen vna per complexionem. Et poteſt dici vna pꝛopler duas cauſas · Pꝛimo rõ ne foꝛme· N ibi eſt vnitas oꝛdinis ⁊ complexionis plu⸗ rium vocũ ſignificatiusrum que ſub tali forma vniuntur. Secũdo ex par⸗ te finis. quia pꝛedicte voces vniuntur ad ſigmficandum vnum conceptũ romplexum. Ideo in diffinitione oꝛationis bene ponitur vox tanc; genus ¶ſ Seiendum tertio· ꝙ licet oꝛatio non fuerit pꝛimo et her ſe impoſita ad ſignificandumtamen fuit impoſita ad ſ igmficandum ex conſequenti ratione impoſitõnis ſuaꝝ partiũ Der hoc enim ꝙ partes oĩois ſunt ſignt ficatiue.oꝛatio compoſita ex ipſis trahit ſuum ſ igmficatum. ⁊ tamen ha⸗ bet ſignificatum diſtinctum ab ipſis. quia iſte partes ſignificant ↄceptus timpiices. Oꝛatio vero pꝛimo et pet ſe ſignificat conceptum com plexum. et eodem modo poteſt dici ſignificare ad placitum ratione impoſitionis fuarum partium que facta eſt ad placitum licet oꝛatio ßᷣm ſe pꝛimo non ſi gnificat ad placitum Ideo in diffinitione oꝛatõ nis ſicut in diffinitionibus nominis et verbicõuenienter ponitur ad placitum ¶ Sciendum quar to.y duplices ſunt partes oꝛationis. Quedam ſunt remote- vt littere et ſyllabe. quedam ſunt pꝛopinque. vt nomen? verbum. pꝛime autem non ſunt lignificatiue nec ſunt partes oꝛationis niſi fm quid.ſed alieſunt ſig⸗ nificatiue que pꝛopꝛie dicuntur Etes oꝛationis de quibus intelligitur pꝛe dicta diffinitio·et ſic patet declaratio diffinitio nis oꝛationis que ſatis con⸗ coꝛdat cum diffinitione poſita a Dꝛiſciano dicents· Dꝛatio eſt congrua dictionum oꝛdinatio ex modis ſ ignificandit᷑auſata. Contra pꝛedi cta pꝛimo arguitur ſic. Nullum complexum poteſt diffiniri cum non ha⸗ beat vnum eiſe · ſed oꝛatio eſt quoddam complexum. ergo male diffinitur hic oꝛatio. ¶ Secundo ſic. Nulla q̃ntitas eſt vox cum voł ſit qualitas quedam. Qꝛatio autem eſt quãtitas cum ſit ſpecies q̃ntitalis diſerete. er⸗ go male dicitur. ꝙ oꝛatio eſt vox ſigmficatiua ⁊c̃· ¶ſ Tertio ſic. omnis vox ſignificatiua habet aliquod pꝛopꝛium lignificatum ſed qꝛatio non eſt huiuſmodi. quia non ſignificat niſi ratione ſugtũ partium · ergo male dicit᷑ — 5 1„ 13 5 3 6 1 3 3 1 1 1 z 7 3 p 3 6 3 — bumts vveboqueſunun mnatde oꝛatione Ueth zu t eſe ret dili wopint itpolleꝛ ſcanuünnjinn fnitionen queti ij ſ enquet Scendunpnmqu abtectamtentinfnſeiin — cöperzch o modo poleſtwitin ionis pmo modoaceyt gi 0 nodoAcchttt arate nihi ſignfitant. Im ua rei ſubiecte queciipiu m̃ diffintur homoſubiu ratwnale moꝛtale it ininꝝ o quod eſt quedam vo n bet oꝛatio non ſu vn vnin n. Et poteſt dic vnpuyun nitas oꝛdinis ⁊conpkust li foꝛma vniuntur Sciih ad ſigmficandum vnun onis bene ponitur vot li von fuerit pꝛimoet pele imi ta ad ſignficndumet un hoc enm ꝙ panes ciou hi ſuum ſinificatun ⁊ quiaie partes ſignfcani elignficat conceptum c0n⸗ e ad placitum ratione ⸗ itum licet oꝛio kmſepim one oꝛutõnis ſicut nd⸗ nadiuitun Scuin remote. hn 6 . um. pꝛime al fecta eſt que perfectum ſenſum generat in animo auditoꝛis. * ationis nit nis oꝛntiovis ⸗ onlme e. Ob dꝛatio eſt vox ſignificatiua ere cum nõ poterat à cs dꝛationis de qub nl Pgetri hylhani Quarto ſit N ullum ſignifieans de neeeſſi ate ſignifi ohomo cutrit in pᷣma eius ſigni⸗ rate ſignificat ad placitum.ſed iſta oꝛatioho ſignificabatſuum ſignificatum de neceſſirate ſcʒ hominem cur⸗ fic liud ſignificare ⁊ ſimiliter eaneten o non ſignifi imi inſtituentis. winto ſic dicen vꝛatio non ſignificat ad placitun pꝛlmi inſtituentis. Quintoſic dicen do curro curtis ⁊ pluit ſunt oꝛatõnes ⁊ ramen palres nihil ſignificant ſe⸗ ꝑate· ergo male ponitur ila particula cuiꝰ partes ſeꝑate aliqd ſ ignikic 5t lum complexum complexe deligna E Ad pꝛimum dicitur ꝙ licet nu plexum deſigna tum huiuſmodi diffiniri poteſt quia ibi nõ eſſʒ explicatiovni s diffiniti.ſed tamen nomen complexum incomplexe delignatũ ſub vo incomplexa bene diffinitur⁊ ſic eſt inpꝛopoſito. Ad ſcöm dicitur⸗ g ſi capiatur oꝛario pꝛo menſura pꝛolatiõis voci ſi eſtquãtitas diſereta ner iſto modo diffinitur hic ſed ſicapiatur pꝛo voce ſignificatiua comple ta ſicurcapitur in pꝛopoſito ſic nõ eſt quantitas ſed quantum ad ſuñ ma feriale quod eſt vox eſt quedam qualitas? Ad tertium dicitur ꝙ eet oꝛatio trahat ſuum ſignificatum cauſalitere ſuis partibus tamẽ nõ ha⸗ bet ipſum foꝛmaliter a partibus ſed habet pꝛopꝛium ſ ignificatum ratio⸗ ne compoſitõnis partium ⁊ ilud eſt conceptus complexus ſ ignificatiuo⸗ rum fuarum partiumꝝ Ad quartum dicitur icʒ illud quod ſignificat neceſſario ſuum ſignificatum nõſ igmficet pꝛimo ⁊ per ſe ad placitum.be⸗ ne poteſt tamen ex conſequenti. Sic eſt de oꝛatõne que ſignificat ad pla⸗ ritum pꝛopter impoſitõnem ſuarum partium factam ad placitum ſupo ſita tamẽ rali impoſitõne partium oꝛario compoſita ex ipis neceſſario ha⸗ bet ſignificatum determinatum. Ad quintum dici· ꝙ iſte voces cur⸗ ro curris. vel pluit de vi ſermonis nõ ſunt oꝛatõnes ſed verba tantum. ſ; virtute intellectus qui ſubintelligit ſi upoſitum in verbis pꝛime vel ſcðe perſonarum · in verbis excepte actõis · vt ſunt ꝑlui choꝛuſcat.ningit ·to nitruat. fulminat.grandinat.⁊ ſimiibus ſi unt atö nes 2 partes ſeꝑa te ipſarum aliquid ſignificant.dum intelligitur ſuppoſitum. vt curro ·tan tum valet ſicut ego curro.curris tantum valet ſicut tu curris. pluit tantũ valet ſicut dens vel natura pluit. Oꝛationum alta perfectg. alia imperfecta. Dꝛatio per vt homo curit.& Oꝛatio imperfecta eſt · que imperfectum lenſum generat in animo auditoꝛis.vt homo albus ꝛatio num perfectarũ ·alia indicatiua.vt homo currit. Alia imꝑa⸗ tiua.vt petre fac ignem. Zlia optatiua.vt vtinam eſſem bo⸗ nus clericus Alia coniunctiua.vt cum veneris ad me dabõ tibiequum Alia depꝛecatiua. vt miſereremei deus Marum Lrattatus pimug „„ 5 t eſſe ppoſitio. zutem oꝛationum ſola indicatiua oatio dici Poſtqᷓ; autoꝛ poſuit diffinitõem oꝛatõ nis que explicat ipᷣam a pꝛieꝛi Ncſ equẽter ponit diuiſionem eius que explicat ipᷣam apoſterioꝛi ſie diuidẽès eam. Oꝛationũ alia pfecta· alia impfecta. Luiꝰ diuiſionis ratio eſt. Nam omms oꝛatio repſenrat aliquem ſenſum intellectui.vel igit᷑ re⸗ pᷣſentat ſenſum ꝑfectum? ſic eſt oꝛatio ꝑfecta. vel impfectuʒ ſic eſt oꝛatio impfecta. ¶ Sciendũ pᷣmo ꝙ ſenſus glectus eſt ile qͥ cõplete terminat actum inteliectus. nõ ſuſ pendẽs animũ auqtẽtis d vlterioꝛem inquiſitio nem alterius reqͥſiti ad ſuam intellectõnem vt cum dic Pomo eſt aĩal. bi eſt ſentẽtia ꝑfecta nõ requirens additõnem alterius · vt cõplete intei⸗ ligatur. Sed ſenlus impfectus eſt ſententia incõpleta qus non terminat actum intellectus · ſed indiget glio vtcõplete intelligat. vt dicẽds albus homo.ibleſt lentẽtia impꝑfecta ⁊ incõpleta in qua intellectus audiẽtis nõ⸗ complete ⁊ ꝑfecte terminat᷑· ideo ibi eſt ſenſus umꝑfectus. Gx quo clate patet.ꝙ nõ capitur hic ſenſus pꝛo potentia ſenſitiua anime ſed capit᷑ hic pꝛo ſentẽtia que eſt ſignificatio oꝛatõ nis · ¶ Sciendũ ſcðᷣo ꝙ oꝛatio per⸗ fecta eſt.q̃ ꝑfectum ſenſum generat in animo auditoꝛis.id eſt in intellectu gudiẽtis ipam · Per hoc eĩ ꝙ ip̃a pᷣſentat auditui ſua ſpẽs ſiue ſikitudo defert᷑ ad intellectũ. ⁊ intellectus cognoſcens catões terminoꝝ appꝛehẽ dit ꝑ illas fᷣcatõnes ꝑfectum ſenſum oꝛatõnis. Qt ita oꝛatio ꝑfecta me diante ſua ſpecie ⁊ ſilitudine pfectũ ſenſum generat in gĩo auditoꝛis · Sʒ; oꝛatio impfecta eſt que unꝑfectum ſenſum generat in aĩo auditoꝛis · Gt capitur hic generat vtðt aptitudinem? nð actum. qꝛ oꝛatio nõ ſemꝑ ge nerat actu fenſum · ſed bene m aptitudinemꝰ¶ Sciendũ tertio ꝙ oꝛatõ ꝑfecta diuiditur in indicatiuã imꝑatiuam op tatiuam ↄiunctiuam? de⸗ pᷣcatiuam. Quaꝝ ſufficiẽtia ſie habet᷑ · ꝙ omnis oꝛatio ꝑfecta explicat ꝑfe ttum ſenſum ·vel ergo explicat conceptum intellectus vel affectum appe⸗ titus Si ↄceptum hoc eſt duplr · vłexplicat talem ↄceptum cathegoꝛice et determinate.⁊ ſic eit indicatiua.vłdubitatiue? ↄditionalr. ⁊ ſic ẽ con⸗ tunctiua. Si explicat affectũ. hoc eit dupłr. vłꝑtinet ad appetitũ ↄcupiſei bilem.⁊ ſic eſt optatiua. vład raſcibilẽ.⁊ hoc ẽ dupłt. qĩ vł denotat impe rium qð fit ad minoꝛes·⁊ ſic eſt impatiua. vł dep̃catõem que fit ad ſupio res.⁊ lic eſt depᷣcatiua. Et hec eſt diuiſio generis en ſuas ſpẽs. Et ſimike pᷣcedens ⁊ lieʒ oꝛatio nõ ſit verum genus ⁊ ᷣm rem·tamen eſt genus m modum ⁊ diuidit ad modum diuifianis generis.⁊ idte diuiſiones ſub di uiſione generis ↄtinentur. ¶ Scciendum quarto ꝙ oꝛatio indicatuua eſt cuius verbum pꝛincipale eſt indicatiui modi. Et imꝑatiua cuius verbũ pꝛincipaleeſt i mpꝑatiui modi. ⁊ ſit de alijs. Glt qꝛ verbum indicatiuũ ce teris eſt ꝑfectius.ideo oꝛatio indicatiua ceteris eſt ꝑfectioꝛ. Unde ſola indicariua ßcat verum vel falſum · eo ꝙ alie nõ dicant determinate aliqͥd vel nõ eſſeſed ſola indicatiua.ratõe verbi indicatiui modi Ideo ipa ſola diciturꝓpol tio ſiue emmnciatio. Qx quibus patʒ· diuiſio oꝛatõ is et diffinitõnis membꝛoꝛum eius.⁊ etiam diuiſio oꝛatõnis perfecte · Eontra ꝛedicta arguitur pꝛimo ſic. mhil eſt perfectum cui poteſt fieri gditioſed cuiibet hꝛatõni poteſt fri additio. ergo nulla eſt perfectã⸗ .* 2— 5 5 1(— „——½**„*— 7—.„ 4 f.. —. ſ. 1 u Detri hylhant —(ſeppü gecundo ſic omne qphabet debltan compoſitõnem materie ⁊ fo⸗ Ltipmit meeius. eſt perfectum. D icitur em̃ perfectum cui nihil deeſt de requiſi; nich Un ipoluoit tis ad ſuum cõplementum. ſed omnis oꝛatio habet debitam compoſitio ſen ul diuonzu nem materie ⁊ foꝛme· ergo omnis oꝛatlo eſt perfecta? ſic dicta diuiſio nul numclecmtvgir ia. Tertio ſic. oꝛatio nõ dgiin animam auditoꝛis · ergo oꝛatio nõ gene ecta.velimpjenʒlccn rat perfectum ſenſum inanimo auditoꝛis. Maioꝛ pꝛobatur tuplt. Pꝛi⸗ ctus eſtieq õpuunu mo omne quod agit eſt ſuppoſfitum · ergo ⁊c̃· Scðo quia oti nõ pᷣſen⸗ ds adunmngin tatur intellectui.cumſit quedam vox quia voh no peruenit vſq; ad intel mn Meumdick donodit lectum. ſed ad auditum tantum· Tertio· quia intellectus eſt impaſſibit onem alterius vt cjylnin Cum ſit immaterialis · ergo cum pahe oꝛiatur a materia oꝛatio no d gitlin aincöpleta qunnuni eunſectum. Quarto argui᷑ ſc· Aliqua eſt wati gerfecta infinitiua. dlete intelligat. vidiitn quia talis componitureꝝ nomine ⁊ verbo·⁊ tamen nõ ponitur in diuiſio ta inqua intellectus auditzi ne oꝛatõnis perfecte · ergo illa diuiſio eſt mala. Q. uinto ſic · hec oꝛatio. enlus mpfecns. Cqi vellem eſſe bonus clericus ſignificat verum vel fallum. ergo nõ ſoluʒ in⸗ tta lenſitiua anime ſedtyiß vicatiua dicitur ſignificare verum vel falſum. S alquddiciurpetfectumduplieſter. Qrome umo auditoꝛis.ditninn do ſim pliciter ⁊ abſolute cul nulla ſimpliciter poteſt fierladditis.⁊ ſic oꝛa nauditu. inſpisſuilu tio nõ eit perfecta ſed ſolus deus Alio modo aliquid dicitureſſe perfe⸗ ſcens ſcatões tumino ai ctum in genere vel ſpeciecul mhil deeſt de requiſitis ad ſuam perfectõem atönis. Qt taonmtiun intali genere velſi pecie. Et ſic oꝛatio bene dicitur perfecta · cui nõ pole ſun generit inqjo mtui kieri additio eſſentialis requiſita ad ſuum genus vel ſpeciem led acciden um generat ndo A wt ralis tantum. d4 ſcðᷣm dicitur. ꝙ licet omnis oꝛatio poteſt dici per⸗ ———— fecta perfectõne pꝛimatiua que reſulcat ex debita complexione materie? nureee ſoꝛmẽ que eit modus eius pꝛoferendi tamen nõ ofñ̃is oratlo eſt perfecta dwl Sornn perfectòne finis oꝛatõnis que eſt repꝛeſentatio vel ſignificatio perfecti cõ —— 2n teptus complexi. Acd tertium dicitur· ꝙ licet oꝛatio nõ agat per mo Fonneotosſenet eeeneneee tanq; oꝛõ quoq. quia hoc conuenit ſoli ſup⸗ inmee polito. amen bene agir per modum foꝛme.vei inſtrumenti ⁊ tanq; que. pucutendaen ait Piciturlebo c ipſa plentatur ntellectui exconſequenti fm ſuam ſpectẽ — vtowi⸗ ſcet nõ hm ſe pꝛimo. Dicitur tertio ꝙ licet intellectus non ſit paſſiuus vplr vkptinet ad apperiũ paſſione coꝛruptiua eſt tamen paſſiuus ꝑaſſione ſaluatiua⁊ perfectiuaq? hoc e duplr q ſtdenu perficitur per ſpeciem intelligibilem. Ad quartum dicitur. ꝙ licet oꝛag avideheuenquſni— io infinitiua pabeat nomen obliquum tamen nð dabʒrectum. quae nõ ulio genens nſuis ſpe⸗ ki.— generat perfectum ſemum inanim o quditoꝛis · Ideo nõ eſt oꝛatio perfe⸗ genus ißm untmenc⸗ cta nec debuit poni in diuiſione oꝛatõnis perfecte. Ad quintum dicij en uontih tur. ꝙ ſi iſta oꝛatio. vellem eſſe bonus ciericus conſideretur vt optariuaẽ. 6 2 We duionsi ones genens oinmi et vt explicat deſiderium noneſt vera neq; falſa. Sed ſiconſideretur. vt B virtualiter includit vnam indicatiuam· ſcʒ illam. voluntas inea ẽꝙ eſſe; i 6 unnrin u bonus clericus·ſic eſt vera vel falſa.⁊ ſic de alijs. ⸗. betuute Ropoſitio eſt oꝛatio verum vel falſum ſignificãs in lu häcunn dicando · vt homocunit. Pꝛopoſitionumalia ca — tqubu puß dubn⸗ 8 thegoꝛicg· alia hipotetica. nwnioeuen—— Poſiq autgt determinauit dẽ oiatõne que tſt genus enunciatõnis. d.—* 2— wolertiuuhuli ü ilen* 3+ 3 3 6.— 6„ 3 5 ₰——* 1 —& E—*„ S 5 4. 6 F—— 8 ₰ 6— . 3.*„ ½ 3 7, 7— 3 4 7 ℳ . 5 5— 3 b S— 1.— b E „ *„—„ pt* ₰ . ½ E⸗ 5. 7* rãtt Pie ↄſequenter determinat de ipᷣa enunciatõ ne de qua pᷣncipaliter inten ditur in pꝛimo tractatu.⁊ ipam pꝛimno ſic diffinit ſub nomune pꝛopoſitio ℳ nis dicens ꝙ pꝛopoſitio eſt oꝛatio verum vel falſum ſignificans indican⸗ . ₰ do in qua diffinitõne ꝛatio ponitur loco generis · ⁊ ponirur verum vb fal P ſum ſignificans · ad differentiam oꝛatõnum imperfectarum? aliarum ꝑ⸗ 5 fectarum ab indicatiua.quta nulla earum ſignificat verum vel falſum et ponitur indicando ad maioꝛem explicatõ nem · ſcʒ ad oſtendendum ꝙ ſo⸗ 5 F la indicatiua oꝛatio dicitur eſſe pꝛopoſ itio ⁊ qᷓ;uis hoc poſſet intelligi per ſt ocꝙ dicirur veruʒ vel falſum ſignificans.nõ tame equie explicite. Ideo ſe illa pars nõ ſuperflui. quanqᷓ; eriam aliqua pꝛopoſitio hipotetica ſit con —— iuncriua.non tamen ſignificat verum vel falſum. niſi per reductõnemad indicatiuam. ¶ Sciendum pꝛimo ꝙ enunciatio ⁊ pꝛopoſitio idem di⸗ tcunt realiter. ſed differunt ratõne quid nominis. Nam dicitur enũciatio inquantum per eamn eptrq intellectum nunciatur pꝛedicatũ de ſubiecto. icitur enim enunciatio ab e quod eſt extra ⁊ nuntio Ip̃a enim eſt qus 2ſi nuntins intellectus nuntians conceptum interioꝛem extra intellectum Sed dicitur pꝛopoſitio inquartum ponitur ꝛo alio ſcʒ pꝛo concluſione — — ₰ „ inferenda in argumentatõne. Sed quia idem ſunt realiter. ideo habent [ eandem diffinitõnem eſſentialem̃. vnde diffinitur enunciatioꝙ eſt oꝛatio in qua verum vel falſum eſt. hec eſt eadem diffinitio cum diffinitõne pꝛo+ 1N 4 F0h icðo.ꝙ ſignificare veruʒ.eſt care aliquid ita eſe ſicut eſt vel nõ eſſe ſicut nõ eſt · Sedſignificare falſum eſt ᷣcare alid nõ eſſe ſicut eſt. vłeſſe ſicut nõ eſt. Ideoꝓpolitio ßᷣcat verum quando rep̃ſenrat illam compoſitiõem adequate ſicut eſt. Sed ſignificat falſum quando rep̃ſentat illam compo ſicõnem inadequate ⁊ aliter qᷓ; ſit. x quo patʒ ꝙ veritas ꝓpoſitõms eſt eſt adequatio eius ad ſuumſi ignificatum. Et falſitas eſt inadequatio eiꝰ ad ſuum ſignificatum. Patet vlterius ꝙ pꝛimum ſignificatum ⁊ foꝛma⸗ le pꝛopoſitõ nis eſt compoſitio extremoꝛum.ſed verũ ⁊ falſum ſunt ßcatũ materiale.⁊ ſcðariũ ßᷣcatũꝓpõis. Ipſa em̃ fcat pᷣmo ip̃am ↄpoſitõ nem Et dicitur ſignificare verum vel fallum quantum ad modos ſignifican di vel repꝛeſentandi ilam compoſitõnem.⁊ per hoc patet intellectus dif fiitõnis pꝛopoſitõnis.¶ Sciendum tertio ꝙ pꝛopoſitio in cõmuni di⸗ uiditur in cathegoꝛicam ⁊ hipoteticam · Cuius diuiſionis ratio eſt. quia omnis pꝛopolitio eſt oꝛatio vera vei falſa. vel ergo talis oꝛatio componi⸗ tur immed iate ex terminis vel oꝛatõnibus. Si pꝛimum ſic eſt cathegoꝛi ca. Si ſcm ſic eſt hipotetica. Et hanc diuiſionem ponit Areſtoteles in libꝛo perihermenias · tamen ſub alijs verbis Elnde dicit ꝙ enunciatõnu; aliaeit vna ſimplictter· alia coniunctõne vna · que dicitur hipotetica. ¶ſ Sciendum quarto ꝙ iſta diuiſio datur penes ſi ubſtantiani pꝛopoſitio nis eo ꝙ pꝛopoſitio cathegoꝛica? hipotetica differunt ſᷣm ſuam ſpeciem id eſt fm foꝛmam⁊ materiam.⁊ perconſequens ßᷣm totam ſubſtantiam. 4 em̃ cathegoꝛica ſubiectũ ⁊ pᷣdicatum ꝓ materia·⁊ copulã yerba enp fozma·Et hiporetichſʒ duas ecthegoꝛicas ꝓmateria? ↄiũctões politõnis · Ideo hic diffinirur enunciatio ſub nomine pꝛopoſitõ nis · quia hic confideratur vt finaliter oꝛdinatur ad ſyllogiſmum. U Sciendum 3 ——* . 3— ₰ 4—, k 1—2 † )* 7—*. * * 2 „4. 7. 3 „. õne de quahuchi Mpnepai ffnitſcb„ efulumſignicnni neris.? ponitur wnn ſenhuſemmtin gncat yenmvifuim em Aʒ ad oſtendenqun 5 i;uts hoc polla ulg no tame eque atnzt n pꝛopoluio hyoteru fallum. nil per teduuõnenj nunciatio⁊ pꝛopoltilumj mis. Ram diciturich ndlatur pꝛedicaũde ſihiu nrat nuntio Ipaenmig m interioꝛem exta intilumn tur pꝛo alo ſcʒ pꝛo condin idem ſunt realiter ideohee diff mitur enuncutiogcon m difinitio cum difmnn ub nomine pꝛopoltins z loglmum. ¶ Scuin uid ua ede licut eſt vdnõcih auqd nõ eſſe ſcut eſt. we qo reßſentat ilam compl quundo reßlentt ilamm o patʒ ꝙ verllas polini Etfllitas eſt inadequu pnmum ſignificatum i um ſed verũ? falum ſui em̃ fcat bmo ipan Nolin m quantum ad modos ign eem perhocpAet nulam wteruo broholuiohein m. Cuius diuionis ran d4 Ma velero talis oꝛutio C⸗ bus.Si x duiionen p verbes Vnde dcuh tõne vna · qu diutubpan odatur penes binb potetiad erunt fw coplequens k totum kli⸗ e conequ nin zddiuum pn t n e „ ſ en 5 55 5 3 3 — —. — uMpuun ut auncu — — Wlatönedegu epliun s S diffmnit ſub wm nyeifilunigiu ogeners ⁊ponn buin ven — nperutnntiui nſionfcummniin renicaſokuzau noꝛqᷓ;us poepoluun ns. nö tamẽe uuht ſurpoogaa efallum. niper iicin kenuncitio? pꝛopoſtoim nominis. Ram ditntnit nunciuturpꝛedicide ſt tettrat nuntio Ip̃uenniiq tum interioꝛem eximn inilum nitur pꝛo alo ſcz pꝛo tondin a idem ſunt realiter idohin e diffmitur enuncutiopeſor jem diffiniro cum diffnnn no ſub nomine pꝛopoluinsq ad ſyllogimum. ¶ Scnin uid ita eſe ſcuteſt vdnᷣmu alid nõ eſſe ſicut eſt. wih o feßentut ilum compuli nqudndo reÿ̃ſentat ilan atʒ ꝙ vertas ꝓoliti n.Et falſitas eſtinadequ“ pmumſignificatum ꝛin — 2— u ẽ ↄpollt n quantim ad modos igtn t— 4. — wiente 6 3—„.= „5— 6 F— 2.— 8——— 3— 6 6—* N L F„ K— S——„———— ℳ— g„. *.„§* P*„ M.— 6 — S———5* A* —— 4. 8.—„ npꝛo foꝛma. Nt ſic patet explicatio huius diuiſionis. ificantur. cum diltinctio ſemper includ ſed ꝓpolitio et oꝛatioa o eſt oꝛatio· ſum.ergo non eſt bona ad qð ei impoſita ſemper elt ver catum.vt iſta homo currit.ſempe nonergo omnis pꝛopo per oppoſita. ſed iſta non datur to ſic Smnis bona diuiſio debet dari k jub alo. ſcʒcathegoꝛica ſub ypo? opolſita · qꝛ vnumn mem bꝛũ continetur thetica.ergo ip̃a non eſt bona. Q. uinto· hec oꝛatio · tin homo currit ei pꝛopoſitio. ⁊ tamen non eſt cathegoꝛica · quia continet plures oꝛationes⸗ Mec vpothetica.tum ibi non it coniũctio vniens plures cathegoꝛicas· ergo diuiſio eſt inſufficiens. Ad pꝛimum dici᷑ ꝙ illa que diſtinguũtur eiſentialiter vt diſparata de ſe inuicem nð verificantur.ſed illa que diſtin nunt᷑accidentaliter tm̃. vt ſuperius? inferius bene de ſe inuicem verificã rur. Zid ſecundũ dicitur. ꝙ ſi oꝝpoſita tonſiderentur vt oppoſita ſunt et ſe inuicem deſtruunt non debent poni in aliqua diffinitione. Si auten ponantur ad circũloquendũ aliquod ſupius ipᷣoꝛum vel vt explicent di uerſas paſſiones glicuius diffiniti.ſie bene ponuntur diſiũctiue in eadem diffinitione.⁊ ſie ponuntur verum et falſum in hac diffinitione ad circũ⸗ loquẽdum. pꝛopꝛiam paſſionem ip̃ius diffiniti.et diuerſas paſſiones ſuo rum inferioꝛum Ad tertium dicitur· ꝙ pꝛopoſitio non dicitur Verdeo ꝙ repꝛeſentat ſuum ſ igmficatuʒ. ſed ideo quia ip̃m adequate repꝛeſentat et ſie maioꝛ eſt falſa Ad quartum dicitur.ꝙ licet pꝛopoſitio cathegot rica materialiter cõtineatur lub vpothetica tanqᷓ; pertinens ad materiã eius. non tamen foꝛmaliter tanqᷓ; ꝑtinens ad foꝛmam eius. Licet enim ibimaneat cathegoꝛica fᷣm foꝛmam eius. tamen illa foꝛma ſe habet per modum materie reſpettu ypothetice. Ideo non manet ibi foꝛmaliter · et ideo opponũ tur ille pꝛopoſitiones ßm juas foꝛmas. Ad qumtum di⸗ citur. ꝙ iſts rm̃ homo eurrit eſt foꝛmaliter cathegoꝛica. quia ponit ſolum vnam cathegoꝛicam pꝛeiacentem eius. ſec eſt virtualiter ypothetica.qͥa virtualiter ⁊ implicite conrinet duas cathegoꝛicas coniunctas copulati ue. vt patet in reſolutione eius. quia valet tantum ſicut homo currit. et nhil aliud ab homine curtit, Pꝛopoſitio cathegoꝛica eſt quehabet ſubiectum pꝛedi⸗ curit· In hacenim pꝛopoſitõne homo currit. homqeſt ſub iectum.etcjnit pꝛedicatum. Et quod coniungit cuz üij nContrã pꝛedicta arguitur pꝛimo ſic Aulia diſtincta de ſe inuicemve at oppoſitiõem ⁊ in ea fundetur ſe inuicem diſtinguuntur. cum oꝛatio ſit cõmunioꝛ propoſitione. ergo maie dici᷑ ꝙ pꝛopoſiti io.( Secundoſic. in nulla bona diffinitõne debẽt poni oppoſ tta.ſʒ ſic eſt hic. ſcʒ verũet falꝰ Tertio ſic. Dꝛatioſ ignificãs ſuumi igmficatuʒ“ aſeq omnis pꝛopoſitio ßcat ſuus ſignifi— rßcat hominem currere. ſiue currat ſiue ſitio femper bcat verum? non falſum Quarq⸗ catum et copulamn tanqᷓ; pꝛincipales partes ſui· vt homo— ℳ Trattatus pꝛimus alterodicitur eſſe copula.vt patet in reſoluendo. vt homo currit id eſt homo eſt currens. Ibi hoc nomen homo eſt ſub lectum et currens pꝛedicatum · et hoc verbum eſt dicitur eſſe copula. quia coniungit vnumcum altero Et dicitur ca⸗ thegoꝛica a cathegoꝛiſo as arẽ quod idemeſt quod pꝛedico as are. Subiectum eſt illud de quo aliquid dicit᷑ ¶ Pꝛedi⸗ catum eſtilud quod dicit de altero: ſczde ſuo ſubiecto Poſtqᷓ; auto? poſuit diffinitõnem ꝓpõnis ⁊ etiam diuiſionem eius in cathegoꝛicã ⁊ potheticam· Lic ſequẽter incipit determinare de mem bꝛis ilius diuiſionis · t qꝛ pꝛopoſirio cathegoꝛica eſt hars ꝓpõnis ypo thetice.⁊ pars naturaſiter pꝛecedit totum quod ipᷣa cõponit· Ideo autoꝛ pius determinat de pꝛopoſitione cathegoꝛicaipᷣam pꝛimo ſic diffiniens Pꝛopoſitio cat egoꝛica eſt illa que habet ſublectum ⁊ pꝛedicatum tanq; ꝑtes pᷣncipales ui ⁊ cum hoe copulam verbalem. ¶ Sciendũ pꝛimo⸗ ꝙ in hac diffinitõne ꝑ hoc relatiuum illa intelligitur genus diffiniti ſcz ꝓ poſieio. Gſt eĩ itla relatiuum ſubſtantie vdentitatis? ſupponit pꝛo ſuo ntecedente. qð eſt pꝛopoſirio · Iceo dat intelligere genus diffiniti Et to tum reſiduum ponit᷑a differentiam pꝛopoſitionis ypothetice in qua li cet ſint ſubiectum ⁊ pꝛedicatumet copula Non tamen pꝛincipales ptes ui.ſed ſunt ꝑtes minus pᷣncipales ⁊ remote? perſ ubiectum ⁊ pꝛedicatũ inteliigit᷑ materia pꝛopolitionis cathegoꝛice · ⁊ per copulam intelligit᷑ foꝛ⸗ ma ptis eius. Gt ſua foꝛma totius eſt eſſe vnitũ relultans ex vnione pꝛe⸗ dieati et fubiecti. deo perhane diuiſionẽ ſufficienter explicatur natura pꝛopoſitionis cathegoꝛice. ¶ Sciendum ſecũdo. ꝙ inpꝛo oſitione ca⸗ thegoꝛica dicitur aliquid de aliquo. et ideo in qualibet tria requiruntur · Hꝛimo illud de quo aliquid dicitur quodeſt ſubiectũ. Sez cundum eit ilud quod dieitur de alio quod eſt pꝛedicãtui Tertiumleſt ilud per quod ⁊ mediante quo vnum dicitur de alio quod eſt copula vel pꝛedicatum foꝛmale pꝛopoſitionis · et ideo diciturcathegoꝛica quaſi pꝛe⸗ dicatiua·a catchegoꝛiſo as. quod eſt pꝛedico as. quia ſemper aliquid pꝛe⸗ dicatur de ſubiecto · Gt magis dicitur pꝛedicatiua a pꝛedicato. qᷓ; ſubiec tiua a ſubiecto· quia pꝛedicatum in iſa habet rationem foꝛmeſubiectuʒ vero rationẽ materie· modo a foꝛmalioꝛi debet fieri denominatio. Ideo gttenditur hec denominatio pꝛincipaliter ex parte pꝛedicati foꝛmalis qð eſt copula. ¶ſ Sciendum tertio, ꝙ ſubiectum pꝛopoſitionis dicituri lud de quo aliquid dicitur ſcʒ pꝛedicatum.? pꝛedicatum eſt illud quod de altero dicitur ſcʒ de ſubiecto. Duplex tamen reperitur pꝛedicatum in pꝛopoſiliope·cz materiale auo vntur cum ſubiectoper ipſam copul — 7— aini? pꝛedicatum ormale⸗quod vnic edicatummaterale cuſuhie ſeoneham eſtanmal Ibi hoc toquod eſtiða cœpula xtNitapiop N — * ———„ „ dX 3 — 8“ 8* ⸗.—— 8 6 ꝛ* b 8.„— Ee*— 5 5„—— 4— ℳ 6 2— C 65 3 2 . F nann Petrihyſpani biboen K m m eſt dieitur pꝛedicatum foꝛmale· etanimai pꝛedicatin materia⸗ n et ho bt 4 pꝛopoſitione. materiale pꝛedicatum ⁊ foꝛmale foꝛma cvabun ih juer ⁊ ᷣm vocem diingmn u—. m 5 ñ̃ ⁊ non ſᷣm vocem ⁊c · Sciendũ quarto ꝙ4 i cathegoꝛi amake Sdiin quedam ſunt de eſt ſecundo aueenre udubuerontontuxa— Quod idemetq quod pꝛeqicatum materiale pꝛeter hoc verbum eſt· vt Soꝛtes eſt. Ale— ſi ſunt de eſt tertio adiacente in quibus zerer ilud verbum eſt ponitur ma equo aliquid dict Uu teriac pꝛedicatum · vt homoeſtanimat Qrin pꝛopolitionibus deeſt ter ltero.ſcʒde ſuoſch inainente predicatum materiale etfoꝛmalefm yorem diſtinguuntur deluoliih etfoꝛmaliter. Sedin illis de eſt delecũ oaqiuemens viluu ent re ppönis ⁊etiamdinenen liter· ſed bene diſtinguuntur mrationem⸗ Poc modo quia tale verbun ——— ſignificat quẽdam tuſn permodumfiuxus? fier·&t impotrat ipſum no clpt detemnn vr fiuit ab agente ⁊recipitur in patiens. Ratione cuius hoc verbum eſt cathegoꝛicaeſtpas g ſignificat per modum actionis? paſſionis ⁊ dicibilis de alio · Qt ratio⸗ orum quodißachpent jint cegoticapam pimo ſtyft⸗ abet ſubiectumẽ puiunnij 0 erbalem.( Sciit⸗ ti foꝛmalis. Ideo in pꝛopoſitione de eſt ſecundo adiacente pꝛedicatum la intelliguur gensdfn materiale et foꝛmale hm rationem diſtinguunrur antie ydentitatis ⁊ſuppuni te dat intelligere genus difnt n pꝛopolitionis ypothene nu copula Nontamen pinylu am verbalem. u rremote? perſubietumpit or nito· H Tertio ſic In hac pꝛopoſitione. homo eſt homo. homo eſt ſubiectũ S et tamen de ip̃o non dicitur aliud. cum idem pꝛedicetur de ſeip̃o · ergo ma ege percopulam inil onẽ ſufficienter explicamn ndum ſetũdo.ꝙ inpꝛopollin et ideo in qualbet cathegel quid dicitur quodeſt 4 oquod eſt piedicitu Lam n dictur de alioquodel c tideo vanerdehr i ꝛeduco as · quia ſemper dit — pudicituaiprtcui⸗ hlahabetrationem fomel nalioti debet fin vanſ palter ex parte pie unen ubutunpiopol ꝛedicatu unmtpredn nun — 0 Mele vnitũ relultans ex vn⸗ kne actus dicit ilud quod continetur in ſubiecto · ⁊ habet rationem pꝛedi⸗ ati materialis. Sed inquãtum reſpicit illud cuius eſt. ſcilicet id a quo K fluit eſt vnitiuum ſui ipſius ad ſubiectum. Glt habet rationem pꝛedica⸗ ℳ Contra pꝛedicta arguitur pꝛimolic Tantum due ſunt partes pnncipales oꝛationis. ſc nomen ⁊ verbum · ergo pꝛopolitio cathegoꝛics non habet tres partes pꝛincipales. Secundo ſic. In hac pꝛopoſitio⸗ — nehomo eſtnon reperiuntur ſubiectum et pꝛedicatum ⁊ copula.⁊ tamne eſt cathegoꝛica. ergo diffinitio non conuenit omni contento ſub diffinito · edicitur ꝙ ſubiectum eſt de quo dicituraliud. WMuartoſic. ſubiec⸗ tum ⁊ pꝛedicatum opponuntur · quia de ratione ſubiecti eſt eſſe ſub· et de ratione pꝛedicati eſt eſſe ſupꝛa· ergo pꝛedicatum non dicit᷑ de ſublecto · et percõſequens male diffiniũturin textu ¶ Quinto ſi Idem non eſt dit finienð? diffinitum reſpectu eiuſdem. quia ſi ſic. idem eſſet notius ⁊ igno rius.ſed ſubiectum diffinitur per pꝛedicatum ergo male ip̃m pꝛedicatus diffinitur per ſubiectun Ad pᷣmñ dicitur. ꝙ licet ſint tĩ due par res pꝛopoſitionis diſtincte eſſenrialiter qᷓ;tum ad modos ſignificandi ſcʒ nomenet verbum.tamen ſunt plures accidentaliter diſtincte qᷓ;tum ad ſitum et numerum earum in pꝛopoſitione.et ſie cathegoꝛica habet tres ꝑtes. Ad ſecũdum diciturꝙ licet in illa pꝛopoſitione homo eſt. pꝛedi⸗ catum et copula non diſtinguantur ᷣm vocem et realitcr. diſtinguuntur tamen ratione vt pꝛius vifum eſt. ⁊ ideo poteſt reſolul in iſtam. Pomoeſt ens · vbi pᷣdicatum ⁊ copula foꝛmaliter diltinguunt᷑. Et ſimiliter quelitet pꝛopoſitio in qua ponitur nomẽ? verbũ tantũ poteſt reſolui per ꝑticipiũ allius yerbi⁊ per hoc verbuʒ eſt. vt homo legit.id eſt homo eſt legens. Id tertiũ ðꝛ ꝙ licet in illa ꝓpõe hõ eſt homo. pꝛedicatũ nõ ſit aliud rea liter a ſubiecto·eſt tñ aliud bᷣm ſuũ ſitũ ⁊ numerũ vocis ⁊ h ſufficit. qꝛ hic nõ ſumit aliud ꝓutðt eſſentialẽ diuerſitatẽ Id qᷓ̃rtuʒ dĩã ꝙ pᷣdicatũ et ————=— ——————— Trattatus pꝛimus ubiectum accepta foꝛmaliter qᷓ;tum ad intentiones ſubiectiẽt pꝛedicati opponũtur. Ideo iſta eſt impolſibilis ſubiectũ eſt pꝛedicatum. et econ⸗ tra·tamen acepta materialiter q;tum ad id qð ſunt non opponuntur· et hoc modo vnñ dicitur dealio. ¶ Ad quintum dicitur. ꝙ licet in enz xibus abſolutis idem non ſit diffinlens? diffinitum. tamen bene eſt in xeſpectiuis in quibus vnum poteſt eiſe magis norum? minus altero ᷣm diuerſas rationes.et huiuſmodi ſunt ſubiectum? pꝛedicatum. Ideo cõ nenienter ꝑ ſe inuicem diffinuntur Propoſitionum cathegoꝛicarum. alia vniuerſalis. ali paniculars. alia jndifinita. liaſ ingalaris. Propoſitio vniuerſalis eſt in qua ſubijciturterminus communis ſigno vniuerſali determinatus · vt omnis homo cunit. Vel pꝛopo ſitio vmiuerſalis eſt ila que omniaut nulli ineſſe ſignificat. ſ 3 5* 5 munis eſt qui aptus natis eit pꝛedicari depluribus. vtho⸗ moeſtterminus communis. quia pꝛedicatur de Soꝛte et platone. et de vnoquoq;ʒ homine. Signa vniuerſalia ſunt hec Omnis nullus. nihil. quilibet. quicunqʒ. alter. vter. neu i8 F* ter.et ſimilia. ¶ Poſtqᷓ; autoꝛ poſuit diffinitõnem pꝛopoſitionis cathegoꝛice. Hie roniequenter diuidit eam per vniuerſalem pꝛopoſitionem ꝑticularem in⸗ diffinitam et ſingularem Cuius diuiſionis ſic habetur ſufficientia.quia in omni pꝛopoſitione cathegoꝛica eſt ſubiectum. pꝛedicatum et copula. Vlel ergo ſubiectum tenetur ſingulariter pꝛo vnico ſuppoſito. vel tenet cõmuniter. Si ſingulariter ſic eſt ſingularis. Sicommuniter hoc eſt du pliciter · vel teneturſ ub quãtitate non determinata per aliquod ſignum er ſic eſt indiffinita.vel ſub quantitate determinata per aliquod ſignum et hoc dupliciter. vel quia ilucᷓ ſubiectum determinatur per ſignum vni uerſaleet ſic eſt vniuerſalis. vel particulare. et ſic eſt particularis. t iſta ℳ 1 diuiſio ſumitur ex ꝑte quãtitatis pꝛopoſitionis. ¶ Sciendum pꝛimo ꝙ quãtitas pꝛopoſitionis eſtdiſsl ſubiecti.qua menſuratur eius ac Eptio pro vno vel pꝛo pluribus fuppoſitis. Et dicitur ila diſpoſitio qn titas tranſſumptiue ⁊ per ſimilitudinem ad quãtitatem pꝛopꝛie dictam et realem.qꝛ ſicut quantitas pꝛopꝛie dicta eſt menſura ſubſtantie. ſic iſta dilpoſitio eſt mẽlura acceptionis fubiecti pꝛopoſitionis· ⁊ quia iſta duii⸗ ſio ſinnitur ex parte dipolitiõis ſubiecti pꝛopoſitions. vt patet per eius ſufficientim ——* 3 ₰„* —— x 7 S 3 3 1— ⸗ 6 —„—.—=— 2**.* J„— i— 7 1—. 6 ₰ ₰„ ℳ 6, c— F K vM—. e— 1. 3 L . 5 — y . K 4 f f.„ bihs— en ideo ſumit ex ꝑte qᷓ;titatis. Et qꝛ iſta quãtitas ſe tenet expte ſubietti et umadidqsinte M 2 materie ꝓpoſitionis. ideo iſta diuiſio ſumi ex ꝑte materie ʒpoſitõnis licet dqunnnimmedite ſumater qᷓ;titate ex qpʒꝙ nõ eſt diuilio generis inſuas ſpẽs. ugu qilla diutſio ſempꝑ fitꝑfoꝛmaies differẽtias qð nõ ↄuenit iſtidiuiſioni ſ eſemna magt eit diuiſio ſubiecti inaccidẽtia ¶ Sciendũ ſcðo ꝙpoſitio vlis eſt abls notumimnzin illa in qua ſubijcit᷑ terminꝰ cõis ſigno vli determinatus. vt oĩs hõ currit int ſabectun ipdiunj Etſic adiam pᷣmo requirit᷑ g ibi ſit terminꝰcõis cõiter tentus defectu cuiꝰ iſta nõ eſt vłis · oĩs homo eſt rotũ in qᷓ;titate. qʒ licʒ hõ ßᷣm ſe ſit terini kgl ſch nus cõis.tñ capit᷑ ibi ſingularit᷑ p ſeip̃o nõ diſtributo in oꝛdine ad pᷣdica⸗ oricarum. aiwii † tum. Schotedritur ꝑtali termin liligno vii dereminarꝰ ſcqꝙ diñ alia ſingularis. S buat᷑ ꝑipfum ⁊ teneat᷑ vlr· defectu cuꝰ iſta nõ eſt vlis. nõ oĩs hõ currir ſʒ 2— 6 ß kieP ſwioetin kurterminus comm tur actio eiꝰ. t ſic ptʒ ꝙ adgpolitõem vlem requirit᷑ rermin? vlis ⁊ vit u rentus quoꝝ pꝛimũ habet ratõne ſubiecti.ſcðm ratõne ſigni diſtributiui. omnis bomo an Sciendũ tertio ꝙ ad notificandũd iffinitõem ꝓpoſitõ̃is vlis.autoꝛ no emmn li ineſeſ tificat terminũ cõem⁊ ſigna vlia· Vñ terminꝰ cõis eſt qaptus natꝰ eſt omnaut nuli incei hdicari deplun. Luſ ratioeſt· q rerninꝰ cõis dietcurꝰ ſignftarũeſt us homo cunit. Ten õmunicabile multẽ. ſicut hõ ßcat humgnitatẽ.q̃ eſtcõᷣmunicabilis Soꝛ i Platoniet ſic de alijs hoibꝰ Et qʒ tale ſignificatũ reperi᷑ in mult⸗ aetuʒ⸗ eſt pꝛedican deplund vlaptitudine. Ideo terminꝰcõis poteſt pᷣdicari de multj· Tenet ↄſequẽj za — ia. qꝛp̃dicari de multi pᷣſumonit eẽ in multis.· ⁊ cõitas eiꝰattendiexꝑte& is. quia pꝛedicaur de ignificativocis an inc. Signa vniueſ cbiratẽqᷓ; ſoꝛtes · ¶ Seiendũ quarto ꝙ ſignũ vle dicit᷑ ilud qðfacit rerm ⸗( omine. Sn numn cõem cui adiungi᷑ teneri vltꝓoib ſuis ſupoſitis aut plurib copuꝰ 3 uilibet quicunq; · aller 2 latiue. Et ſignoꝝ q̃dam diſtribuũt vlł ⁊ affirmatiue. vt oĩs qͥlibet. Zla— erovlr? negariue· vt nullus neuter. x q̃ptz ꝙ ſignũ vłe eſt qdã diſpo 11 trio ſubiecti. nõ rñ eſt diſpoſitio abſoluta. dicẽs quoleſit ſubiectũ ᷣm ſeſʒ⸗ An gtionis tuheg Seſt diſpoſitio reſpectiua.· dicẽs q̃literſubiectũ ſubijcit pᷣdicato.etꝓpterð tõnemn pꝛopolition— 5 repta fuerũt ſignaEtꝑ hoc pʒ diuiſiogpõis cathegoꝛice.⁊ diffinitio pᷣmi 4 ueraengropalonenh mebiets. ¶ontrapqieraatgutt pmolic. Wembꝛa diuiſionis ꝙpõls r diuiſionis ſc u lcathegoꝛice nõ ſunt oppolita· ergo nõẽ bona. Zintecedẽs patʒ. qꝛ ꝓoſitio aeſt ſubiectum· pie— 4 Pticular ↄtine in vli · ergo nõ opponunt᷑ vłoppoſita erũt ſimłin eodem. gularter pꝛo Vnco upp. Scðoſic in iſta · Euiuſlibet hois aſinꝰ currit.ibi ſubijcit᷑ terminꝰ cõis Kingularis. Somn— ſigno vli determinarꝰvtñjpa eſt idiffinita. ergo diffinitioꝓpoſitõis vlis e non determinata per cöuentr alijsa diffinto. Terrioſic. ſtaeſt vlis nihil eſt in burſa. ⁊tñ ntitate determinatã per aiqu bi nõ ſubijcit᷑ terminꝰ cõis.ſed tĩ ſignũ vniuerſale cʒ mhil. ergo contra ſabiecrum deternmitul pe— kdiffinidem. Quarto ſic. Iſta eſt vlis. nõhomo cürritcũ ſit ↄtradicto⸗ ſcchpanu ria hinꝰ hõ currit.⁊tñibi nõ ponit ſignũ vniuerſale ergo in ilã diffinitð paularet mae bo ergo in illa diffinitõe p opoitons male ponit ignovniberſali determinatꝰ. Quinto ſic. Om̃e vniuerſale 18 B etiquamenuus pdicatde multꝭ. ß nullũ ſignũ pᷣdicat᷑ de multꝰ. ergo milla ſunt ſi r eis. Etdiitur ild„n dicit ꝙlicetapoſirio ꝑticular m ſuũ ſignficarũ ↄrineat᷑in ſup titatemp vniuerſali nõ tñ foꝛmaliter ᷣm vocẽ iqeo f ter or dus nen ad quättaent nerſale? pricul n Vocẽ. ideo foꝛmalitercxponunt᷑ penes vni 2 litudi mniunbl lale Rriculare. ſchm dicit. ꝙ iniſtacuiuflibet hoĩs afimꝰ currit. ropꝛed eorisaq eſt duplex ſubiectũ.ſcʒ loeutionis qðr ddit ſuppoſitũ Bi ertipꝛopoſiton diſtriburõis qð ibidens ð reddit utpolitũ verbo. Et ſubiectũ oeenspuu iirburõis qðibi diſtribur᷑ ratõe pᷣmieſt indiffini zeſöi C nð tſilt dicenqũeſt deiſtis cunſiden iffinita ratõe ſchieſt vłis cuuibethois oculꝰ eſt deꝝter ·⁊ vẽm hoiem ² 5 4 —. ₰— — S.— 1 x 7—ℳ—— 3 .—,„ f 6— ℳ 2 ₰ 6 — 7 7 1„6—5 R .—— ₰. 5.—„ 4 I ₰„6 * 6 3 — 6 x„ 5 F. „. 6—„ B ₰* 3) 7. n—— — t. t 4 1* pñ ꝙ 8 A„ videt ſoꝛtes Zd tertiũ ðꝛ ꝙ licʒ in iſta. nihil eſt in burſa nõ ponat᷑termi nus cõis explicite tñ ponit᷑ implicite· q includit inillo ſigno nihilqðindu dit terminü ſue diſtriburõis ſczens. Ad quartũ 6ꝛꝙ licʒ in iſta. nõhõ currit nõ ponat᷑ foꝛmalt᷑ ſignũ vleamne biponi virtualit illa emß nega⸗ tio nõ pꝛimo ⁊ ꝑſe negat veritatẽ illiꝰ pꝛopoſitõis homo currit.⁊ ex ↄſe⸗ quẽti diſtribuit ſubiectũ ponẽdo iſtã nullꝰ homocurrit. Ad quimũðꝛ Pom̃e vniuerſale in pᷣdicãdo dicit᷑ de multꝰ ſʒ nõ ve in diſtribuendocu; iulmodiſunt ſigna ·— Pꝛopoſitio pticularis eſtilla inqua ſubijcitur temimꝰc; ——„— munis ſigno pariculari determinaꝰ· vtaliquis homo cur/ nit quidã equus mouetur. Signa ꝑticularia ſunt hec. aliqs „ quidam. reliquis.et ſ imilia. ꝛopoſitio ingiffinita eſt jlain qua ſubijcitur terminus cõmunis nullo ſigno ðeteiminatꝰ. vthomo currit⸗ 3 F Poſtqᷓ; autoꝛ determinauit de poſitõe vliqᷓ inter alias habʒ pfectio rem quõtitatẽ. eo ꝙ ubiectũ eius tenet᷑ actu? m modũ enũciandi ꝓ oij wf bus fuis ſuppoſitis qð nõ fit in alijs hic ↄſequent᷑ autoꝛ determinat de ꝓ poſitione ꝑticulari? ndiffinita ⁊ qꝛ gpoſitio pticularis habʒ quãtitatem ſui ſubiecti determinatã h ſignũ ·nõ aũt indiffinita. iceo pꝛius determij nat depticulari ipſam pꝛimo ſic diffiniens. Hꝛopoſitio pticularis eſt illa in qua lubijcit᷑ terminꝰ ↄmunis ſigno ꝑticulari⁊t. vt quidã homo currit ¶ Sciendũ pꝛimo ꝙ inpoſitione ꝑticulariſ ubiectũ ↄtrahi ad ſtanduʒ aſiqua eiꝰ ꝑte ſiue ꝓ aliquo ſuoꝝ priculariũ.⁊ iõ ðꝛ gricularꝰ. Etqꝛ ter 4 minꝰ diſcretẽnõ h aliquã partẽſubiectiuã ſub ſe.iõ nõ p̃t ↄtrahiad ſtanſ⸗ dñ ꝓ pticulari eiꝰ nec p̃t eſſe ſubiectũ ꝓpoſitõis ꝑticularꝰnõ optet ꝙ in ea ſubijciat terminꝰ cõis ·&t qꝛ terminꝰ cõis no Habʒ de ſe maioꝛẽ deter/ ⸗ minatõem ad ſtandũꝓ naturaſi umpliciq; ꝙꝓ ꝑticulari.nec ad ſtandũp oĩ bus ſuppoſitis iimul· vłp aliquib t deo ad determinandũ ipᷣmꝓ ali⸗ quaPle erꝰrequiri᷑ꝙ ſ itd eterminat? ꝑ ſignũ ꝑticu lare ſumptũ ꝑticulati terzꝑhoc diftert ab vłi. ¶ Sciendũ ſcðo. ꝙ ſignũ ꝑticulare eſt diſpoſitõ 5 biecti determinãs ip̃m ad ſtandũ Pᷣꝑle indeterminata eꝰſcʒ ꝓ indiui f — duo vago in oꝛdine ad pᷣdicatũ.⁊ inde ð pticulate aꝑs ꝑtis. q ↄtrahit 8 erminũ ad aliquã partẽ eiꝰ· vt dicẽdo qͥdã hõ currit. ibi qͥdã determinat — 4„5—.„ E„—4. v„ 124„1—..— hoiem ad indiuiduũ iʒ indeterminatũ· remoto em̃ illo ſigno nõ hʒ talem veterminatõem ſʒ poſſet indifferent᷑ accipi ꝓ natura cõi vłꝓ futpoſitis. Et nõ eſt ſignũ priculare diſpolitio abſoluta ſubiecti.ſẽ diſpoſitio reſpe ctiua dicẽs qualit ſubiectũ ſupponit᷑ ſiue ſubijcit᷑ pᷣdicato. ſicut dictũẽ de ſignis vniuerſalibꝰ- ¶ Sciendũ tertio · ꝙ ꝓoſitio indiffinita eſt Ula in 5— ſubijcit᷑ terminꝰcõis line ſigno.vt hõ currit.⁊ ſic de alijs exemplis. Cuiꝰ ratio eſt. qꝛ ꝓpoſitio indiffinitaẽ indeterminatã ßᷣm quãtitatẽ ⁊ acceptio⸗ nem ſui ſubiecti&t q terminꝰſingular ſp hʒ determinatã acteptõeʒ. q 3 5. tenet᷑ꝓvnico ſuppolito determinato.iõ igpolitõe indiffinita nõ pt ſubijci CE — —,— 4 F—— — ta nihileſtindurarö d qmcudt᷑ niloſigo . dquni kgigulti 6ſ⸗ me ibiponi vmuli iuit * pꝛopoluõs dnni nulꝰhomoturt. Aig emulti ſʒ rõ vendinbi lainquaſubichnunß N— F— vij. rminatꝰ. taliquis bo igna ꝑticulara undut Propoluoinjfnt nunis nullo ſigodahh wolõe vl nteralushij enek actu⁊ fm modi eriin s he ↄlequent autol demn q Politio driculans hadʒMin nð at indifinita. dro pls difmens. Popoſtiopicii ſigno ꝑticular?ch aiih ne priculan ſublecli 3trahit pnculanũ.?io 6ꝛp nun. ſabiectiuã ſub ſenõ yð ſ eců ꝓoludis ꝑticularꝭ.ð opl⸗ ticulari.nec adn m Ideo ad determin nnlign pucular— cendůſcbo. ꝙlgrüdrachl adü Ppte wetemmt 4 i woeðꝛ ꝑrulaeah ndädönbi 1duüemotoel ſ — ₰— 1 .—— 5 *— — Prtri hyſpani rerninꝰ diſcrerꝰ.ſed ibtreqri terminꝰ cõis G&t q terminꝰcõis decept? cũ ſigno vli vłꝑticulari ſꝑ hʒ deterfninatã quãtitatẽ. Vdeo adxpoſitõeʒ ndiffinitã reqͥritur ꝙ talis terminꝰ ponat᷑ ſine ſigno determinãte ipᷣm ad certã quãtitatẽ mẽſurãdoacceptõeʒ eiꝰꝓ vno ſuppoſito. vłꝓplurib Et adpoſitõeʒ indiffinitã⁊ꝑticulatẽ reqͥri᷑ ꝙ ibiſit terminꝰ cõis cõiter ten tub defectucuiꝰ hec nõ eſt idiffinita hõ eſi ſpẽs· qꝛ hõ ibi tenet ſingularit᷑ q¶ſ Sciendũ quarto ꝙ indiffinitaꝓpoſitio nõ ðꝛ indiffinita. qꝛ nõ habeat dererminatõ quãtitatẽ ᷣm rem ⁊ intellectũ.qꝛ oĩs olſitio ᷣm rem habet determinatã quãtitatẽ. cũ in ea ſit determinata acceptio ſui ſublecti.ſʒ ðꝛ indiffinita. qꝛ deceptio ſui ſubiecti nõ eſt determinata ad cęrtã quãtitateʒ ym modũ enũciandiqᷓ. ꝓueniat ex diſpoſitõe ſubiectiꝑ fighũ vle vlꝑticu⸗ lare ideo dꝛ indiffinita.i.indetetminata qʒ ſubiectũ erꝰ nõ eſt determina⸗ tum ſigno vli vlꝑticulart᷑ adliquã quantitatẽ t lʒ ſubiectũ eꝰ ſupo nat determinate quantũ ad illudꝓj verificat᷑ lotutio. tñ tenet᷑ indeterm nate quantũ ad modũ enunciãdi in hoc qð nõ determinat᷑ ꝑ aliqð ſignũ et ꝑ hoc patent diffinitões ꝓpoſitõnis ꝑticularẽ ⁊ indiffinite. Qontra pᷣdicta argut᷑ pᷣmo ſie. hec eit ꝑticularꝭ.nõ oĩs hõ currit.⁊ tñ nõ eſt ibi ter minus cõis ſigno ꝑticulari determinatꝰ ergo ↄtra diffinitõem ꝓpoſitõis ꝑticutar. Scðo ſic. nullũ cõmuniꝰ pᷣt determinare minꝰcõecũ minꝰ cõe ſit magẽ determinatũ qᷓ;ſit ↄmumiꝰ.ſed ſignũ ꝑticulare eſt cõmumꝰ termino cõi.qꝛ pᷣt applicari ad quẽlibet terminũ cõeʒ. ergo.⁊. ¶ Tertio ſic· ſignũ ꝑticulqre nõ remouet ↄmunitatẽ termini cõis.qꝛ qͥdõ hõ pᷣt veß rificari de tot hoib ſicut hõ ergo ſignũ ꝑticulare nõ ↄtrahit terminũ cõ⸗ munẽ ad aliquã partẽ eiꝰ. ¶ Quarto ſic. hec eſt indiffinita. Soꝛtes ẽ di⸗ rtio biſſyllaba. q ſoꝛtes tenet᷑ ꝓ vocib ꝓlatꝭ a diuerſis hoĩby ⁊ p̃tꝓ q̃li⸗ bet veriticari. ⁊ tñ ibi nõ ſubijcit᷑terminꝰ cõis.ſʒ diſcretꝰ.ergo in indit Lenie nn⸗ 6 go in indiffini ra nõ ſubijcc teiminꝰcõis. Quinto ſic. hecẽ indiffinita. tmñ hõ currit.⁊ tñ inea nõ ſubijci᷑terminꝰ cõis ſine ſigno· ergo ↄtra eandẽ difftnicõnem. Ad pᷣmũðt· ꝙlic in iſta. nõ oĩs hõ currit nõ ſit fignũ pticulare foꝛma ðs nõ habʒ delemter eſt tñ ibi virtualr ratõe negatõis remouente vniuerſalitatẽ ſigni vlis ſequentꝭ ⁊ ponentꝭ ex ↄſequẽte ꝑticularitatẽ. c 6 indifferent ad oẽs ſpẽs.tñ ẽ mag determinatũ ᷣm numeꝝ qᷓad hoc pᷣt Ztrabere terminũ cõeʒad aliquãptẽ eiꝰ. ̃ tertiũ ðꝛꝙ lʒ ſignũ lare nõↄtrahat rerminũ ad ptẽ determinatã erꝰ ſcʒ ad indiuduiſ na⸗ tum.iñ bñ ↄtrahit ipᷣm ad ptẽ indeterminarã. Et licʒ qͥdãhõ venfc⸗ de tot hoiby ſicut hõ. nõ tñ pr tenerꝓnatura ſimpiici ſicut hõ ꝑſe acceptꝰ 15 bieſt determinatio quantũad acceprõem⁊ etiã pᷣdicatõeʒ molului 3 ſi z de 6 ultj pᷣdice? pᷣdi⸗ 3 S Pli ſoꝛtes ſumat᷑ꝓſuo ſignificato.tů eſt rerminꝰ diſcretꝰ ʒ ſi ſumat᷑loco vmꝰ vocis impoſ eye bet rarõem termini cõis.⁊ ideo illa eſt indiffinita.⁊ ibi 5 n eit indiffinita.⁊ ibi ſoꝛtes ſ iti — E diponens ſubiect tatem vrpticlritatẽ; delloſoeſthic a i km vnmueralt 44 3— Mu Ayſu „2 1 ℳ- J 4 1 55 3 ve 3 — Fr 1 0 — „ 4— 4 — 55 Trattarus pꝛimus opoſitio ſingularis eſt illa in qua ſubijcitur terminꝰ ſin gularis ſiue diſcretꝰ. Velin qua ſubijcitur terminꝰ cõis cuʒ pꝛonomine demõſtratiuo hmatiue ſpẽi· vt ſoꝛtes currit · vel iſte homo cnrrit. iſte aſinus currit. Tepinus ſingulariseſt qut aptus natus eſtpᷣdicaridevno ſolont Soꝛtes deſeipßᷣo· Poſtqᷓ; determinatũ eſt de ꝓpoſitõ ne vniuerſ ali. ꝑticulari ⁊ indiffinita S„ Bic ↄſequent uutor determinat dezpoſitioneſingular ratio huiꝰ eſt 6 qin pᷣmis trib ſubijcit᷑term inꝰ cõis cõ iter accept?· ſꝑ pt teneri mul⸗ y tis. Inſingulari veroeſt termin⸗ ſingularis ſingularit accepiꝰ qͥ nõ pt ac cipip plurib ideo in illis tribꝰ eſt ꝑfectio?;tit s ſubiectiq; in ſingulari. —— IRatõne cuiꝰ inter has ꝓpoſitões vltimodeterminat de ſingulariipaʒ ſie Dffimẽs. Singularis ꝓpoſitio eſt illa in qua ſubijcitur termin diſcretus w el terminus cðᷣmunis cũ ꝓnomine demõſtratiuo ¶ Sciendũ pᷣmopin politiõe ſingulariſubiecti debet teneri ſingulariter ⁊ ꝓ vno tĩ ſicꝙnõ W poſſit teneri ꝓplurby.? qꝛ ois terminus cõiter acceptus tenet᷑ acruvłap⸗ titudine ꝓ piuribus · Ideo in ꝓpoſitõ ne ſingulari nò poteſt ſubijci termiꝰ nus cõis cõiter acceptus · ſed ibi requiri terminus diſcret? qͥ ſolũ tene᷑ ꝓ vno vel aliqð ſibi equalens· qʒ etiã tenet ſi ingularit᷑ ⁊ ꝓ vno tĩ ſicutẽter ⸗ 1 minꝰcõis ci ꝓnomine demõ ſtratiuo · qð quidẽ ꝓnomẽ ↄtrahit terminuʒ cõem ad vnů ſupolitũ determinatũ. ¶ Sciẽdũ ſcdo ꝙꝓpoſitio ſingular dicit᷑ quattuoꝛ modis Vno mõ quãdo bi ſubijci terminꝰ diſcretus. vt ſoꝛtes eſt. Scðo quando fubijelt ibi terminꝰ cõis ſumptꝰ cũ ꝓnoie de 13* monſtratiuo · vt iſte omo currit · qð debet intelligi de Pnole demõſtrati — o pᷣmatiuo et nõ deriuatiuo· N pec npᷓ ẽ indiffinita mea tunica eſt aba. ¶ Tertiomõ quãdo bi ſubijcit terninꝰ cõis captꝰ ꝓ natura ſimplici ſigni F.— Ficatapipm velhabens ſupolitõnem ſimplicẽ. vthono eſt ſẽs. aial eſt genus. Quarto qñ ſubijcit liqð dictũ· vt hoien cürrereeſt poſſibile. vel JEʒ s hie· hoiem eſſe ileſt necelſarii eſtpoſitio ſingůlaris ſimili in oĩbo mo — valib. Scienqũ tertio ꝙ cũ dici hoiem curtereeſt poſſibile.ilud dictuʒ„ hoiem cunere ibiaccipi᷑ ꝓſeipᷣ defectu vniꝰ vocis q̃ nõ eſt impoſita ad · ſignificandũ ipᷣm. Ideo ſolũ ſuponit ꝓ tali. nec pᷣt ſupponere vel apella f“ reꝙ alio dicto ſicut nõ poteſt ſumi ꝓ iſto dicto aſinũ moueri.vel hoĩem eẽ aſinũ.ideo tenet ſingularit᷑? reddit ꝓpoſitõem ſingularẽ.&t licet ibi non ſubijciat terminꝰ diſcretus formalirer. tñ ibi ſubicit᷑ ecualenter.⁊ ſimiliter in alijs modalib vnde ad declaratõem diffinitõnis ꝓpoſitõis ſingularis hie diffini᷑ terminꝰ diſcretus. ¶ Sciendũ quarto · ꝙ terminꝰ diſcretus eſt aptus natꝰ eſt pᷣdicari de vno ſolo. Luiꝰ ratioeſi. qꝛ terminꝰ diſcretus abet ſignificatũ incõicabile qð eſt diſeretũ id eſt ab oĩbus alijs diſtinctũ ʒ incõicabile nõ ↄuenit pluribꝰ actu vlaptitudine Et qʒ ab eẽ in plurib? ſümikdici de multis ideo terminꝰ diſcretꝰ nõ poteſt dici de multis.ſʒ tñ de vno ſolo ſeʒ de ſeipᷣo · vñ ptʒ ꝙ idẽẽ terminꝰdiſcretꝰ ᷣm logicũ? nomẽ 7 — 2 5*„ 1 L — 3 — ꝓpꝛie q̃litatꝭ ᷣm grãmaticũ.ſicut idẽ ẽ terminꝰcõis ⁊ nomẽ apellatiuun. n Nomẽ em̃ apellatiuũ hʒ ſignificatũ cõicablle mult pꝛiũ 2t cõcabüe„ i yd1——, b————— ℳ 4„1 2 2 — 5 — ℳ. 1—„ 3„ . — * 3 „„ 8 4 6 3 — 3*—— 6 —— 3 2 S— S— 5**——* 2 2 E 3 mN„mm—— R Plrtri hypan F it ſi p declaratio diffinitionis ꝓoſitõis ſingularis et termini diſereti ubicinmc 5beßdctaargulkſic Iaeingulare. hö eſtipẽs. ertů ibi nõ ſubijci veſpẽ) terminꝰ diſcretꝰ.vktiꝰ cõis cũ ꝓnoie demõſtratiuo· 2 diffintõemꝓpoh Ue pevt les amiq ſirõis ſingulart. Scðoſic. itaeſt ſingularꝭ.oẽs apli dei ſunt duodecim et tñ ibi nõ ſubijcittermin diſcretus· nec foꝛmalt nec vᷣtualr. q ſubiectũ Ten oſngt tenet᷑ actu ꝓplib.ᷓ diffinitio vò eſt ſufficẽs Tertio ſic in iſta. ror⸗ ſor, oſooySolnd 2aluktertinimwicreeiuc cquslethulecig bet s ſoꝛt eſt alba.mõ eqͥualẽtes ſt eiuſdẽ qᷓ;titatis. diffinitio ↄ uenie E een ndinte. Seioſenulnenbneeenn er accepeiqſp httenn ad ſtandi ꝑ vno ſingulari diſcreto· ßꝓnomẽ demõſtratiui eltin ermina eeret iaminfnceherenöſieeenee reale xelrõis. ð o qᷓtits ſubiciqᷓ n terchinꝰ cõis ſumptus clꝓne demõſtratiuo nõ facitꝓpõem ſingulareʒ nodetemmndeingin Cuinto ſic ſoꝛ·eſt terminꝰ diſcretus ⁊ tñ pᷣdicat de lito ſoꝛte. et de alio ienen ergo riꝰ diſcretꝰ nõ pᷣdicat de vno ſolo ſʒ de płib Ad pᷣmũ d?. ꝙ iiſta n qua ſubcrurtermn A hoelt ſpẽs non ſubcifriꝰ diſcrerus foꝛmalt. ſ bñ ÿᷣtualr et eqͥualẽter. q möſtratuo. ¶ Sunfijnn hõ tenet implt. ꝓ natura ſimplici inſe acceptaꝑ modũ vnꝰ diſcreti.⁊ illa riſingularteripwom̃ ii habet moduʒ vnus ſingularꝭ reſpectu huius pᷣdicati ſpẽs. qð ↄuenit ſibi s cõtter actepius utaui mſe ⁊ nð ea ꝑte qua cõis eſt uis inferioꝛib ſʒ inqᷓ;tum differt ab ipis. e ſngular nõ potetſbjc id ſchᷣm ðꝛ. ꝙ ſiin iſta· oẽs apli deiſunt duodecim· oĩs ſumat᷑ diſtribu. r temmnus dice⸗ ſbüm tiue vel ſincathegreumatice ipᷣa eſt vlis et falla· ſed ſi teneat᷑ collectiue ſiue nel ſingulant1p womſuit tathegreumatice eſt ſingular; ⁊ vera. Mt licet ſubiectũ ibi teneatactu ꝓ. q qudt pnomẽ ↄnunt,, plibr illa pla capiunt vt iiꝭ collecta ꝑ modũ vnius diſcreti.⁊ ſunt vnum ꝑe— ¶Sctdũſcho ꝙwoluvlu ſubiectũ huꝰ nũeri duodecim· et ſic idi ꝓtualiter eſt terminus ſingularis 50 ido di lubie temin d d tertium ðꝛ·ꝙ ſiinilla. totus ſoꝛtes eſt alby. totus tenea cathegreu tenminꝰ cõts ſumptꝰ c pu matice ꝓpfecto ei ſingularis. ſed ſiteneat diſtributiue ꝓꝑtib itegralib debet intelligi de pnoie doi⸗ vt tanti valet ſicur qᷓlibet ps· rune eſt ÿtualiter vłis. ſᷓ adhuc eſt foꝛmalt 5eindifinta meatunici i ſingularis Ad quartũ dã ꝙꝓnomẽ ↄſideratuʒ m ſuos modos fcõdi cöis caprꝰp naturaſinpi eſſentiales q ſunt ßcare ꝑmodos ſ ube indeterminate determinabilis. eſt mſunpliẽ. vhowo eſtipesi indeterminatũ nec pł terminate vel ↄtrahere terminũcõem. Sed ipſum . v hoimcurretectpoh ↄſideratũ qᷓ;tuʒ ad ſuos modos ßᷣcanqi accidentales qͥ ſunt demõſtratio. — ingilusimit᷑ nob et relatio vtute illoꝝ pᷣt ↄtrahere terminũcõem ad ſtandũ ꝓ vno uppo⸗ 5 curteteeſt poſſi ui fito determinato Ad quintuʒðꝛ g licet ſoꝛtes dicat equiuocede iſto et iem vn vocis qnõ en de auo nõ tñ dĩ de ipis vniuoce. qꝛ non fm ynã rõem.&tlicet ille ſoꝛtes x nec ptſuponcj⸗ etalius habeant vnã rõem cõem vt ↄueniũt in noie hoiĩs · non tñ vt ↄue⸗ pta aninouiw nũt in nomine ſoꝛtis. qꝛ ſoꝛtes non ßcat eos ſᷣm vnñ ßcatũ. nec m vnam piio ginẽ Gllut impoſitõem vocis ⁊c̃. uöemſi Ay wo Pꝛopoſitionũ cathegoꝛicarũ.alia affirm tiua· alia nega — S kua Iffirmatina eſt illa in qua pꝛedicatum affirmatur· de Lub moeſiqn n ſubiecto. vt homo curit. Negatiua eſt illa in qua pꝛedicatuʒ iwlrith AEin negatur de ſubiecto. vthomo noncumit. e,—— urehn porelt dudenin 7. Moſtqᷓ; autoꝛ poluit diuiſionem poſitionis cathegoꝛice ſumptam ex doaet ndiſcret fn 94 pteq;titatis et marerie eius.et etiam poſuit diffinintiones mẽbꝛoꝝ eius. cↄñrponit aliam diuiionẽolitionis cathegoꝛice queſe expte 1 „ . eumcetnii cicöctl mi ℳ „— 1/ — 3 . 6½.— 6—„ ⸗ 3 9— 5+ 5 Lit S — E- 4 3 6 N L— . T — foꝛn⸗ Fqjunſitdt qntlais ꝓpönis dicẽs ꝙ ꝓpoſitionũ cathegoꝛicatuʒ p lia eſt affirmatiua alia negatiug. Cuius diuiſionis rõ eſt. qꝛ in oĩ ꝓpõne „— 2 F— N athegoꝛica eſt ↄpoſitie ſubiectiet p dicati. vel ergo ibi fit ↄpoſitio hᷣm vo —— 4 E eArie. ſi ſi ſt ffi r ces tm̃ et ſic eſt negatiua.vel Eᷣm voces et fata ſimulet ſiceſt affirmatia Sciendũ pᷣmo.ꝙ ad vocẽ ↄplexã requirit ↄpoſitio pluriũ vocũ hatiua Gt ö cachegoꝛica eſt quedã vox ↄplexaex ſubiecto ⁊ pᷣdicato· 8.( ideo in qualibet cathegoꝛica ẽ ↄpoſitio ſubiecti ⁊ pᷣdicati.ſʒ fubiectũ qũq; Q 4 poni cũ p̃qicato bin vocẽ? ßcarũ ſit· vt hic hõ eſt aĩal.ibleſt ↄpoſitio ho tn, ninis et aialis bm votes et ibi deſignat ↄpolirio eaꝝ pin hcatã. qñcʒ veto u n ponũtur ſubiectũ et pᷣdicatũ fᷣm voces tin·⁊ denotat᷑ diuiſio eoꝝ qᷓ;tum uuta 5.— M d ßcata.vt hic. hõ nõ eſt aſinus. Ibi denotat᷑ diuiſio et remotio ßcatoꝛuʒ Pois et alim q¶ſ Sciendũ ſcdo ꝙ ꝓpõ affirmatiua eſt illa in qua p̃dicatũ eüffirmat de ſubiecto. xt oĩs hõ currit. et ponit᷑ illa loco generis diffintiet reſiduũ loco dꝛñtie. Et ðꝛ aliqd affirmari de ſubiecto aliquo að poni cuʒ po mediãte copula bali non negata. Et qꝛ in ꝓpne affirmatiua pᷣdica tuʒ ↄponit cñ ſubiecto mediante copula Vbaliſine negatione in ipa deno tat ↄpoſitio eatoꝝ ſubiecti⁊ pᷣdicati ideo inipᷣa pᷣdicatũ ↄponit᷑ cũ ſubie to. Tamẽ nõ eit intelligendũ de imtentiõib pᷣdicati et ſubiectiꝙ ↄponant inter ſe.ſʒ debet intelligi de rebꝰ ſublectis illis intentõib ¶ Sciendũ terq . ſ rio. ꝙ ꝓpoſitio negatiua eſt ila in qua pᷣdicatuʒ remouet᷑ a ſubiecto · vthõ ⸗ nõ currit. uius rõ.qꝛ ilud ðꝛ remoueria ſubiecto qð ↄponĩ ſoluʒ cũ eo Fm vocẽ et denotat᷑ diuidi ⁊ ſeꝑari ab eo ᷣmrem ſʒ ſic eſt in negatiua ſicut pꝛius dictũ eſt cũ pᷣdicatũ remoueat᷑ in eaa ſubiecto ᷣm modũ enũciandi icʒ mediãte negatione ↄpoſitionis deſignate ꝑ ÿbũ eſt.⁊ ꝑ hoc differt aꝓ poſitõe affirmatiua. Qx quo patʒ ꝙꝓpõ affirmatiua et negatiua ſpecifice — „56 1 inter ſe dꝛfit Cuius rõ eſtſq? qůecũq; diñt yin ſuas foꝛmas eſſentiales.ſic dñtia ſumat᷑ ab ilig voꝛmis eẽntialib dũmodo ↄueniãt i gñe dꝛñt ſpẽ. F dꝛñtia ꝓpõᷓnis gffimatiue ⁊ negatiue ſumit ᷣm ſuas foꝛmas eſſentiales?! S ſumttex ꝑte Spõnis q̃ eſt foꝛma eſſentialis ꝓpõnis cathegoꝛice. ideo lle— önes ſpẽ drñt. et ideo diuiſio pus poſita eſt fm modũ diuiſio gener in fuas ſpẽs ¶ Sciẽdum q̃rto.ꝙ affirmatio ⁊ negatio duplrcapiunt᷑.vnoꝰ foꝛmaliter ꝓ ↄpoſitione affirmatiua pᷣdicaticum ſubiectoet negatio pꝛo Spoſitõe negatiua earũdẽ q̃ fit ꝑ negatõem appoſitã ÿbo accipiẽdò nega tionẽ ꝓ aduerbio negandi? iſtoꝰ affirmatio et negatio ſunt dꝛñtie foꝛma j f les enũciatiõis cathegoꝛice. Scðo mõ capiunt᷑ materialiter ſcʒ affirmatio p oꝛõne affirmatiua,⁊ negatio ꝓ oꝛõne negatiua·? hoc mõ ſunt ſpẽs enũ iationis Qab areſto · ſic diffiniunt᷑. Affirmãtio eſt enunciatio alicuius/ ℳ pᷣdicati de aliquo Et negatio alicuꝰ ab aliqᷓ et capiẽdo affirmatõem etne garõeʒ iſtoꝰ pᷣcedẽs diuiſio fit ꝑ ſpẽs.ſʒcapiẽdo affirmatõem ⁊ negatõem pᷣmooſic fit ꝑ dꝛãs foꝛm ales. Contra pᷣdicta argui pᷣmo ſic. Nulla oꝛa⸗ tio in qua deſtruitur foꝛma ꝓpoſitionis eſt ꝓpoſitio ſʒ in negatiua deſtrui tur foꝛma ꝓpõnis. qꝛ negario deſtruit ↄpoſitõem que eſt foꝛma ꝓpõnis oiĩo negatiua nõ eſtapõ Scðo ſic. hec ꝓpõ qðlibet eſt vel nõ elt· et tñ nõ eit affirmatiua vel negatiua.qꝛ vnuz membꝛũ affirmat᷑ ⁊ reliquũ negat᷑· et ſi non debet magis dici affirmatiua qᷓ; negatiua.ꝗᷓ ↄtra diffinitem datã —„— Terio ſichec eſtaffumatiua hõ qui nõ currit mouet᷑et tñ pᷣdicatum — 5 7 t*—. Od S6/——, —** ⸗ 4 F. 7 * — 1**—— J 8 — K.9 F. Oſa⸗ duulionisröeſ. i K i. velergobift theataſmeticcſcfunn n poluophniwi polere ſbenoꝛji ub cht pdcuißſhii dehöciculb opolitio eiʒ fůſtuiqgn m⁊ denotal duſounin enotat diuiſioet remotoſe afirmatiuatſt ilan qujiti pont illaloco gees dij ari de ſubiettoaiquoqqu Eiqꝙ; in ꝓõne afmumnj a vbaliſine negnioneinnn deo in ipᷣa pᷣdicatũ ↄyoni ü õto pdicati et ſubiecuꝙqn tis ills intentõch ¶ Scin duatuz remouekaſubicn eria ſubiecto qð ↄponiſů eoßm rem ßſiceſtnneguut n eaa ſubietto f᷑m modi eii gnutep vbücſ. phoediu, afmatiunet negiuh ñt jn ſuns fomas eſenb ubdũmodo ↄuenitignen 1. ue ſum᷑ fin ſuas foꝛmas e olia eli fmmodũ duio gů hdicumſublettoetn uöem appoltã vᷣbo actiyẽii Frmatio et negMto ſuntdii⸗ nõ capnt materuliter n⸗ ne negatiua⁊oc mo ſunßt 3 uc Zmdtio eſt enun inp ʒ Noem e oewdorfunwit ſün ntra pdità zin nec un —— mdm e 6 nonaffirmat᷑de ſubiecto cum ibi ſit negatio negã terminatia ſubiecti ipdicatug. remouet᷑ ab eo ſm illud in quo ↄponi᷑.ſʒ bñ ᷣm aliud. Wodo in neg vqueſitiuũperquod querimus de ipſa pꝛopoſitione.ſcʒ q̃ qua „.. * 6*— 5—2l— F) —„— —* d—— . „ S0 ßr 4 1 l⸗ Prtri hypant ãs pᷣcedens pᷣdieatũ.ergo⸗ male diffinit᷑ ꝓpõ affirmatiua Quarto ſic. vbi pꝛedicatũ ↄponit᷑ cũ ſub; iecto.nõ remouet᷑ ab eo.ſ; in pð ne negatiua pᷣdicatũ ↄponcuʒ ſubiecto cum hoc fit de rõne ꝓpõnis ·ðᷓ non remouet᷑ a ſubiecto Quinto ſic. hec ð negatiua. hõ non eſt aialet tñ p dicatũ nõ remouet᷑ a ſubiecto.cũ impoſſij bile ſit ajalremoueri ab hoie. ergo diffinitio ꝓpõnis negatiue non eſt bona d pᷣmũ ðꝛ.ꝙ licet in ꝓõe ne gatiud deliruat᷑ ↄpolitio ᷣcatoꝝ pᷣdica: ti cũ lubiecto. nõ tñ copula vᷣbalis deſtrui m ſene; ↄpoſitio ſubiectiet ßdicaißm vocẽ Adſcm ðꝛ gliida qðlibet eſt velnõ eſt ſit vna diſiũ ttuna ſic eſt affirmatiu. qʒ eis copula hncipalis ſeʒ ila ↄiunctio vel non negt᷑ fült ſiſit cathegoꝛica dẽdiſiũcto pᷣdicato eſtaffimatiua. q eꝰ copu la pᷣncipalis nõ negat· ſenſus em̃ eſt. qð libet eſt ens vel nõ ens· R illud ver. buzẽ nõ negat Id rtiũ ðꝛ ꝙ hec ẽ ſimpkt affirmatiua. hõ q no cutrit mo net · q pᷣncipale eius ÿbũ ſcʒ mouet non negat᷑. ⁊ licet negatio negãs pᷣce⸗ dat ipᷣm. hoc tñ nõ eſt ĩmediate.ſed actus eius fertur ſup illudÿhũurrit qð ſe habet ex ꝑte ſubiecti. qꝛ hoc totñ qͥ nõ currit eſt ̃dã iec Bblicatio de. Ad quartũ ðꝛ. ꝙ vbi pᷣdicatũ ↄpont᷑cũ ſubicto nõ pdicatũ hm diuerſa ↄponit᷑ ⁊ diuidit᷑ a ſubiecto vt hus viſum eſt. qntũ ðꝛ ꝙ in iſta. hõ nõ eſt aial pᷣdicatũ nõ remouet᷑ a ſubiecto 1 rẽ.ſʒ bñ m modũ enũciãdi.ſcʒ ꝑ negatõem qᷓ denorat᷑ ab ipᷣo ſeꝑari· Et hmo n 4ℳ— telligi᷑ remoueri a ſubiecto in diffinitõe ꝓpõnis negatiue. S—, 1 Diuiſa pꝛopoſitione tripliciter. Sciendũ eſt. ꝙ triplexeſt is et quãta. Due querit de ſubſtantin pꝛopoſitionis. Vnde n ppöns cunegnue0 ſd interrogatõem factam per que.reſpondendumeſt. cathe⸗ nato negatio duplrcapint„ goꝛica vel ypothetica ¶ Sed qualis querit de qualitateꝓ⸗ poſitionis. Vnde ad interrogatio nem factam per qualis reſ pondendum eſt affirmatiua vel negatiua. Duanta querit de qjntitate pꝛopoſitionis. Ande ad interrogationem ffactamg jnta reſpondẽdum eſt vniuerſalis vel pticularis. indiffinita elſingularis Vñpſus ue ca. vel vp · qualis ne vel al. vqᷓ;ta parin in PMoſtqᷓ; antoꝛ poſuit tres diuiſiones. Vnã̃ ꝓpõnis in cõ muni.⁊ duas diuiſiones ꝓpõnis cathegoꝛice Hic ↄſequenter oñdit aliqua queſitiua il5 lis diuiſionib coꝛreſpondentia ad querendũ de mẽbꝛisearũdem dicens) ßm diuiſionẽ triplicẽ ꝓpõnis triplex eſt eius qᷓſitiuñ.ſ·q̃ qualis.qᷓ;ta. quoꝝ haberluf̃ceuti. Nam olje queiti on. vei quert de ubaeus. „— 3 ₰—— 2 7 F— — † 5 2 0=7 1— v) 3— 4 P 2 X — 7 F— yyÿ— X—— gv— 42 5 3 1 7 —% ½, ₰ F%—— I S*— ₰ 2-* b 1—* P—., 3% 5 3 5„. ℳ— /„ 4 G„ g—— † 3——, 5 k 6—— 3).— N—,2 7..„———— 7 P 6C) ₰, S „ — 5*.. 2—)7 J 7 7 5.. 1 4 —3 2 2 7 — 2 5. S ——. 3 S — Fa.— 1— S 8 J/( 55 5 5„ 3 7 ℳ 27— 46 ℳ — * *. — — — F. N.7 I Z⸗.„7. 4 e 1 8— Fu F 1 S . zecidente. Si pᷣmũ ſic eſt que· ſi enſpe hot eſt duplt᷑. vel q̃rit vm rate. etſic eſt quãta. vel deq qualitateet ſic eſt qualis ¶ Sciendi pᷣmo.ꝙ ic non enumerãtur oĩa q̃ſitiua qᷓby p̃t interrogari de ꝓpõne. ſʒ ſolũ enume rant᷑ hic q̃ſitiua coꝛreſpõdentiat trib diuiſionib pᷣmiſſis · ͥb querimus de ſuba.q̃ntitate ⁊ qualitateꝓpd nis et magis enumerant᷑illa qᷓ; alia q̃ſitiua yt lunt ne aut vtꝝ dupliei rõne· ꝛima qꝛ iſta tria q̃runt de ſuba qᷓli⸗ tate et qᷓ;titatepõnis. alia vero de veritate et fälſitate. Modo inferus determinabit᷑ de oppoſitione ↄuerſione? eqͥpollentia ad quas cognolcẽ⸗⸗ das neceſſe eſt ſꝑ cognoſcere ſubamꝗᷓlitatẽ ⁊ qᷓ;titatẽ ꝓpõnis non ꝗt veri ratem? falſitarẽ onis Scðaò õ eſt iſta tria querũr de hie q 5 2ueni tõia lute. Eetera verodePis relgectiue adi n⸗ nificat deo iſta in textu poſitahic potius enumeran; ſä. 4½ ½ 7. 1 ciendũ ſcõo.ꝙ vt ðꝛ in textu· que queritdeſ uba eo ꝙe omẽ infini 3 tuʒ cꝗ̃ð ſubam infinitã et eſt queſitm̃ ſube rei ad. applica᷑ Getq̃rit — inũtalrtm̃ nõ aür pᷣncipaliter ꝑ modũ agentis ꝓncipalis. Et ſibi debʒ re— * ſpõdericathegoꝛica vel ̃ dicunt ſubam põnis et ſunt mẽbꝛa 3 — diuiſionis date penes ſub am. Sʒ qᷓ;ta q̃rit de qᷓ;titate põis.eo ꝙ eſt q̃ſij & 0 riuũ qᷓ;titatis ad qð dabet rñderi vlis vel pricularis. indiffinita vel ſingu — laris ·eo ꝙ illa ſunt mẽbꝛa diuiſionisꝓõ nis ſumpte penes cius. Sed qualis querit de qualitateꝓpõ nis eo ꝙ eſt q̃ſitm̃ qualitatꝭ Etſibi re 5 debet rñderi affirmatiua vel negatiua q̃ dicũt q̃lutẽꝓpõnis ¶ Sſ. rertio ꝙ ſuba accipit dupł. Unemuiexteſtenaieluut deunue gh ſubam. Alio capi generalit 2 3 pe poillo 5 ac ube⸗In Pöne ät non re 5a ꝓps dicta ¶ʒ intelli ube.et qᷓ querit de ſubaeiꝰ acceptẽ ꝑ modũ ſube ſikr in ip̃a non repit᷑ qᷓ;titãs ꝓpꝛie dicta. vt in mẽlurg ſube mater ialisſ res & pert᷑q qᷓ;titas ſimilitudinarie.vt eſt mẽſura acceptõis ſubiecti wõnis Ot ſilreſt de qlitate. Sñ affirmatio et negatio ßm ſilitudineʒ dicunt᷑ q̃litates gpõnis. ¶ S ciendũ quarto. ꝙ dupkr pᷣt intelligiaffirmatõem et negatio . nem eſſe qlitates ꝓpõnis· Vno lutltates acũtales etdcctti accũtia i 5% quẽtiagpõem affirmatiuã et negatudet hoc mõ non debet inte tintelſie nõ aduemũt ſibi poſt ſuũ eſſecõ gõ affumatiua mili b3 ennee intelligẽ ꝙ unt qjes eentiales ipᷣar ponũ. eth modo vtcuntqliatesjponß eeßnrino ectis reſpectu ꝓpõnis incõi cuius ſunt dꝛñtie diuſiue q̃ſ hñt modum accidentis reſpectu generis Contra pᷣdicta argu᷑ pᷣmoſic ꝑvtx bñ querimus de ſuba eretãde qᷓtitate õis · vt dicẽdo. vtꝝ iſta hõ currit ſit cathegoꝛica rporetke tñ illud qſitm̃ nõ 5 enumerat int᷑ iſta q̃ſitiua.ꝗᷓ inſ ufficlẽter enũerant hq̃ſiti. ua ꝓpõnis coꝛreſpõdentia triby diuiſionb pᷣdictis Scðo ſic. Pet que 6 ãrimus deqᷓ;titate ꝓpis vt dicendo que ꝙtitas eſt in iſta wne hõcur f ir2 que non folum quert de ſubaꝓpõns lʒ etiãde qtitate Tertoſic 3 ois q;titas eſt ↄrinua vel diſcreta.iʒ ꝓpõ nõh qᷓtitatẽ ↄtinuã vel dicte tam.ᷓ von hʒ qᷓ;ᷣtitatẽ·et ſie q;ᷓta non qrit deq;titate Quarto ſic. Vni? 1 ueſiein eſt tĩ vnñ reſpõſiuũ.ſʒ qᷓ;ta eſt vnicũ qᷓlitiuũ· ergo ſibi non beite F reſponderi hecſcʒ vniuerſalis. particularis. indiffinita et ingularis F Se 8 z incõi. ön non eſtapiiũ h E ℳ —+ hie 50 ½— 8 4 5 clortvitnt okLUn A Schndi cðis. ergo male enumerat᷑ inter q̃litiuaelun. nehndepontin E vw— dicit. ꝙ ꝑ illud q̃ſitiuũ vtꝝ bene q̃rit᷑ de ſubſtãtia indireet? onbhnii waun velquãtirate ꝑꝛopoſitõis nõ rñ directe ſecꝑipſum queritdirecte de yert .— mlihih ratepꝛopoſitõis in qud befenmeme de ſblani⸗ anznee q itatra q ni itio. hõ curit ſit cathegoꝛica directe qu i— Ptatraqnntdeltkh vtꝝ iſta ꝓpoſitio · hõ curri heg pireteueni eteque bene teet flſtu. Moluin 4 poſitõis õ currit q̃ eſt cathegoꝛic. c cet reheleeee 4 pe quãtitate pꝛopoſitionis accepte ꝑmodũ ſubſtãtie⁊ ᷣm ſu be uẽ⁊ qᷓtitatẽ ꝓonsmin eſſentiã.nõ tñ querit de ip̃a ßᷣmeſſe quãtitatis vt eſt denoĩatiuũ pꝛopo 6 xionis ſed hoc ſolũ fit ꝑ quãta. Zdtertiũ diert᷑ ꝙ ois quãtitas ꝓpꝛie di Luin ta Zar ienäureſ 86 rtaeſt ꝓtinua vel diſcteta. n tñ quãtitas accepta trãſſumptiue licuir 2 qn queſitiui eſt tin vnu reſponſuũ adeq⸗ teeguet rtae K pors emmenſi ſumiIAd quarrũ dicit. iüeeien rum ⁊ ppꝛiů · tů poſſunt eſſe plura nõ adeqta ⁊ſic ẽ de illo qᷓſitiuoquãtd 4. ne 3 ncõmuni. Etꝑti— uertdeſuba eo gelniſle—.— r5i8 1 Qt pꝛopꝛiũ eius re onſiuũ eſt quãtitas pꝛopoſitõis i.— — 4 d ℳ Stee ſub quãtitate pꝛopoſitõis· ſunt vle ticula* entis pncpuls Erſb e⁊ſic de alijs ·⁊ debet reſpõderi mndex c quert᷑ devnica pꝛopolitoe ⸗ nt ſubampönsau et de dinerſis dant diuerſareſponſiua.⸗ d quintũ dicit᷑ ꝙ qualis incõi rit decᷓutute pös ogi eſt qſitiuũ qualitaris incõi ſedꝑ applicatõem ad ꝓpoſitõeʒ ht diei q̃ſitis lijs accidenti⸗ vöns ſumpregens ᷓuut bys eius ⁊ ſimiliter denlijs queſitius„ ocitiupöns(3 1 tem pꝛopolitionũ cachegoꝛicatũ. Alie gticipant vtroq; iluntu tennino · vt bomo cur hö nõ currit. Alie vero altero tenni c x eit non ſt pheda no. vthõ currit. homo diſputat. Alie vero nullo termino · V N. fxr ndeſuhle gecpuh n plato diſputat. equus mouerur. ſ y ſedi yrin mẽura ſubemateni P ato diſputat. equus mouetur· ſ 8 c tõis lubiectiẽ⸗ Poſtq; autoꝛ determinauit ſuperiꝰ deꝓpoſitõe hᷣm ſe⁊ quantũ adpᷣn 4— — uflmduszdcune tipia es. Tic ↄſequent incipit determinare de aliquibpaiſiomby eius gatohmn ⸗ möenun ſeʒ de oppolitõe. uerſione ⁊ equipollẽtia. Et anteqᷓ; de ip̃is determinet r btmelügla Fmittit duas diuiſiones valẽtes ad cognitõeʒ pſaꝝ Quoꝝ pᷣma eſt. ꝙ „. .* vel pricularis. indffune num qlitatis ꝓpoſitõis⁊ etiã pꝛopꝛiũ.eo ꝙ nõ gueit dea * F . u ön— woſitionũ cathegoꝛicaꝝ quedã ꝑticipant vtroq; termino · Alie in altero ⸗ F mätPoe o f mati⸗ tĩ. Alie vero nullo ꝑticipant · Euiꝰ diuiſionis ſi pᷣt haberiſufficientia. üq LP ſer pu qʒ oẽs pꝛopoſitõ nes cathegoꝛice ↄuemunt in extremis vl diſcõueniunt. nenſntboceſ duptt. vrauemunt in vroq;limu ⁊ſic eſt pꝛimu; p iWodu usnpenh mẽbꝛũ · vel in vno tin.? ſic eſtſcðᷣm. Sidiſcõuentãt ſic eſt terciũmẽbꝛum. 3 nodum acudentis ie ¶ Scienqũ pᷣmo ꝙ pticipare accipi triplicit· Sno mõ i. ratõem ꝑtici vbiqun e patẽinſe ſuſcipere ficut ſpẽs ꝑricipargemꝰ. qꝛ ſuſcipit diffinitõnemeius· Sccomõ ꝑticipare·partẽ rei caꝑe. ſicut duo fratfes dicuntur ꝑticipare * —„ ni ſu caheßol etc in ul zoh qñ aliqua duoꝰ ueniũt inaliq̃ tertio.= nonb ßdeuis Sco t iſto tertio mõ ſumi in ꝓpoſito deoꝓpoſitões dicunt᷑pticipare vtro oqueq tis e niup⸗ q; termino q̃ Zuenlunt in vtroq; ſuoꝝ terminoꝝ · vel extremoꝝ ſczin ſubie tendo. ʒerãde qᷓilu rto ⁊ pᷣdicato. ¶ Sciẽdũ ſcdo · ꝙ terininꝰ eſt dicrio marteriałr pletermi bagon võ dʒqᷓitul ui„ nanswoſirõem. Qt dicit materialr ad differẽtiã copule vᷣbalis q̃ ſolum tta. Pontitue E termnat foꝛmalr. Qt dicit ꝑ ſe ad dꝛñtiam diſpoſitionũ ſubiecti ⁊ pᷣdii& nonqrt dech elolb rati.ſicut ſunt ſigna diſtributiua.vł adiectia q̃ ꝑ ſe nõ N i 2 vn ain. 3 nem Etðtterminꝰg tenninãdoeo ꝙg terminat ꝓolitõeʒ ſicut extremũ eln nehn piüc⸗ 7 9.. . — 7 6 5 Q⸗ 3 ¶ Sciendũ tertio ꝙ 2uenlitipldilcduenetb vniꝰꝓpoſitõis ad alia — . 4 2 — e— 6 — 5 3 5 — 1 — 3 * Cℳ 2 4 ₰ „ 3 „ 7 ₰ ctiuũ ꝓpoſitõis ⁊ nõ abſolutũ&t qꝛiſta ⸗ diuiſio ſumit᷑ penes ↄuenientiã vł diſcõ uenientiã vnꝰ ꝓpolitõnis ců alig ex ꝑteſuoꝝ terminoꝝ.ideo iſta diuiſio ſumit ßᷣm accidẽtia ꝓpoſitõis.⁊ eſt diuiſio ſublecti in accidẽtia. ⁊ nõ generẽ in ſuas ſpẽs. t iſta diuiſio valʒ ad cognoſcendũ qbhꝓpoſitionib ↄueniat opoſ itio. ↄuerſio? edpollentia Et q iſte ꝓpꝛietates ſolũ ↄueniũt ꝓpoſitõib ꝑticipãſibꝰ vtroc; termino er ꝑte terminoꝝ eſt accidẽs reſp ideo iſte ſunt paſſiones reſpectiue qiolũ ↄueniitgpoſitõniꝑ ↄpatõem ad f aliãgpoſitõem · ¶ Sciendũ quartoꝙ ꝓpoſitõnes ꝑticipantes vtroq; ter mino iteꝝ diuidunt᷑· qꝛ quedãpticipãt vtroch termino eodẽ oꝛdine. alie oꝛ 7 . . 8 ₰ 4 ₰ dine ↄuerſo · Vñ leꝓpoſirõesſunt ꝑticipãtes codẽ oꝛdine q̃ ſunt eiuſde 5 46 5 fubiecti ⁊ pᷣdicati.vt hõ eſt aſinꝰ hõ nõ eſt aſin? Sed ille ſunt ꝑticipãtes — oꝛdine ↄuerſo quaꝝ pᷣdicatũ vniꝰ eſt ſubiectũ alteriꝰ.⁊ ecò aſinus · aſinus eſt hõ. Qt ꝑhoc facilit᷑ pᷣt dari ſufficiẽtia huius diuiſionis. Et valet hec diuiſio ſimiliter ſicut pᷣcedens ad co gnoſcendũ qbꝓpoſitio. ſö nib uemat oppeſitio ⁊ eqͥpollentia qꝛ ſolũ ↄueniunt poſitõnibꝛ ꝑticij pãtib vtroq; termino eodẽ oꝛdine ⁊ qͥby etiã ↄueniat ↄuerſio. qꝛ ſolũ con i nenit ꝓpoſitõiby ꝑticipãtibꝰ oꝛdine cõ̃uerſo · t ꝑ hoc patẽt iſte due diui ſiones ꝓpoſitõnũ cathegoꝛicaꝝ ¶ Wontra pᷣdicta arguit᷑ pᷣmoſ ic. Diſtin„1 E cte ꝓpolitõ es ſꝑ habẽt diuerſos terninos cũ diſtinguant᷑ ꝑ ſuaſubiectat ſ pdicata ergo nulle ꝓpolitões diſtincte ꝑticipant xtroq; ternnino Scdo ſic. Oẽs gpõ nes cathegoꝛice ↄueniũt in mtðneꝗpðſitõis cathegoꝛice. er ⸗ go nulle ↄueniũt in vno termino tĩ·⁊ ſic nulle ꝑticipãt in altero tantuʒ Tertioſic. In oĩgpõne cathegoꝛiea repit᷑ hoc vᷣbũ ẽqðẽ terminꝰ ꝓ⸗ — uerſo. vt hõẽ F poſitõis. qꝛ rerminat ⁊ actuatꝓpõnem ⁊ etiã ẽ pᷣdicatũgpõis.qᷓ oes ꝓpo ütões in aliqᷓ termino ꝑticipãt: ⁊ ꝑ ↄñs nõ ſunt aliq̃ nullo modopticipã tes. Quarto ſic in qᷓliberꝓpõ neẽ vm oꝛdo. ᷓ diuerſeꝙpõ nes habẽt di uerſos oꝛdines· ergo nulle ſunt ꝓpes ꝑticipãtes eodẽ oꝛdine Quinto ſic Oꝛdo ꝓpõis ẽ oꝛdinatio ſuoꝝ terminoꝝ ſcʒ ſubiecti⁊ pᷣdicati ſʒĩ oibẽ Shh ſis oꝛdinas ſuoꝝ tminoꝝ· q ſubiectũ ⁊ pᷣdicatũ ſilr oꝛcinãt᷑eũ ſubiectũ pᷣcedat pᷣdicatũ.ꝗᷓ nulle ꝓpões cathegoꝛice ſunt ꝑticipãtes oꝛdie ↄuerſo. Ad pᷣmũ ðꝛ ꝙ ſʒ oẽs ꝓpõ es habeãt diuerſos terminos ᷣm numeꝝ qð ð em ſel dictũ in vnaꝓpone amplꝰ reſumi nõp̃t idẽ in numero · iñ bñ ha⸗ bent eoſqẽ rerminos ᷣm ſpẽm. qðẽ intelligenqũ ßᷣm ſpẽm voc ⁊ſ gnifca; riſik. ¶ d ſcðm ðꝛ. ꝙ ſi tm̃ faciat excluſionẽ reſpectu ↄueniẽtie in cõiſic nuile cathegoꝛice ↄueniunt t̃ in vno termino. Sʒli faciat excluſionẽre ſpectu terminoꝝ ſic aliq ↄuemũt in altero termino rm̃· Er ſic itellgi circa pñrẽ diuiſionẽ · ¶ d tertiũ ðᷣꝛ. ꝙ hoc ÿbũ ẽ nõ ẽ terminꝰ.qꝛ lʒ terminet ꝓpõem foꝛmalt ⁊ in ratõe copule.nõ tñ material: inquãtũ hz rõem copu⸗ e. Et ſi aliqñ ſit pᷣdicatũ. vt hic hõẽ. ñ in rõe copule nõ ðꝛpᷣqcatũ Ideo ratõe ipſiꝰ nõ oẽs ꝑticipãt in vno termino. Ad q̃rtũ ðꝛ.ꝙ lʒ diuerſe ꝓ⸗ poſitðes ſꝑ habeãt diuerſos oꝛdines in numeronõ tñ in ſpecie Aden tum ðꝛ ꝙ ß pᷣdicacũ ⁊ ſubiectũ accepta ᷣm illas intẽtõnes ſilr oꝛdinent᷑ in ᷓitet gpõne· qꝛ ſꝑ illud qð hʒ intẽtõeʒ ſubiecti p̃ponit᷑ alterl qð hʒ itẽtõeʒ pᷣdicati.tñ quantũ ac res ſubiectas ilis intentõib⸗ nõ ſitr oꝛdinant᷑.qꝛ ſub iectumvmus ꝓpolitionis hñ fit pꝛedicatum alterius⁊ econtra· — 4 W 1 . entu vnppelitlic eri enentiã vnb goſuön miß— nſaiugais eGtlſuvnn tofpolluo ↄuerſoꝛthun tobpricpinh vnoq; unn ↄuenutpoſtõnp ↄpni Polltönes ptcpants wmgt troq; termno eodtulni půtes codẽ vdneäſntc ſtalmꝰ Sedileſun ui biectũ alterꝰ.⁊cõuernnji rdanſuſicẽtu dutiin dens ad cognoſeendũ ppeu olũ ↄueniunt ꝓpoluõnhz d enã ↄuenit ↄuenogiu erſo. Gtꝑ hoc paritiedu ontrapdictaargui hnoſcdů⸗ nos ců dillinguartpſuſ pnpant vtreqtem Sie wdne goſübis cugu ⁊ ſic nule pticipãt in abi ea repi hoc ÿbüẽqð n em 1enãe pᷣdcutũpõss; is nõ ſunt aliqͥ nullo modu n oꝛdo duereſpönes sꝑtuipãtes eodẽ oidwel& nnop ſc ſubiecti pouuihi cpduatüſcr oꝛdwãt ciy egorice ſunt ph ztes oden — 1 py — * ℳ 16 5—— ℳU L.— 3 5 ottrihy pant q; teimino km eun ¶ Item pꝛopolitionũ gricipantium xtrochteiinino dem oꝛdinem. alieſunt cõtrafie. alle ſ ibcontrafie. alie cõtra⸗ Dictoꝛie · alie ſ ubalterne. Lõtrriẽ ſunt vniuerſ alis affirmati na et vniuerſalis negatiun eiuſdẽ ſi ubiecti et pᷣdicati. vt oĩs põcurrit. nullꝰ hõ currit.· ubcötrarieſ untpticularis al firmatiua et ꝑticularis negatiua eiuſdẽ ſubiecti etpᷣdicati. vt quidam homo currit. quidam homo non currit- Poſtqᷓ; auto? voſuit ſuperius duãs diuiſiones valẽtes ad cognoſcen dñ opoſitões ↄuerſiones? eqpollẽtias goſitionLdic ↄſequẽter deter minat de illis paſſionibo.? pmo de opoſirõe. Euꝰ ratio eſt. qꝛ opoſitio 5 olũ ↄuenit ꝓpoſitõ mby.q̃ ꝑticipant m eundẽ oꝛdinẽ vtroq; termino Et Huerſio ↄuenit illis q̃ ꝑticipãt oꝛdi ne ccõuerſo. Ide o oppolirio pᷣcedit cõ nerſionẽ. Et eq̃pollentia eſt paſſioꝓpoſitõ num opoſitaꝝ ·q̃ fiñt e qpollen res. Ideoetiã opoſitio pcecic eͥpollentis qilare duemẽterbus deteihf minatur de oppolitõ nibqᷓ; de alis. Seiendum pᷣmoꝙ duplexẽ oꝓpd ſitio quedã eſt rerum vel terminoꝝ que eſt repu gnantia aliquoꝝ duo?uʒ .(Nenð pmittentũ ſe ſmulin eodem fubiecto ⁊xeſpeerucluſcem. Qrde nö determinat hic ſed inpoſtpᷣdicametis Zllia clapoluleſpelutn 0 . vel modoꝛum enũciandi eiuſdem pᷣdicati de eodem fubiecto.que eſfrepu gnantia duaꝝ ꝓpoſitignũ cathegoꝛiraꝝ⸗ eiuſdẽ ſubiecti ⁊ pᷣdicati in quau ritate vel in qualitate vł in vtroq; ſimul:&t iſto mõ hic Sſiderat de opoſy, Fe poſitõe ⁊ deoſirõ nibus oppoſitis. Mnde ad cognoſcendũ ſpẽs oppõis pdictas auto? ponit diuiſione woſitõnũ Woſitap. ¶ Sciendũ ſcðo. ꝙ poſitõnũ wolhe Alie ſunt ↄtrarie:aliẽ ſubcõtrarle alie ↄtradictoꝛie glie ſubalterne E uiꝰ diuiſionis rõ ẽ. qꝛ oẽs ꝓpões oppoſite hñt iter ſe repu gnãtiã. vł& repugnãtĩq̃litare?dnritate ſi ⁊ ſi ſunt ↄtradictoꝛie. vel in altero illoꝝ ti ⁊ hoc duplt·qꝙ vłin quãtitate ſolum repugnãt.⁊ ſic ſunt ſubaiterne vł in qᷓiitate ſolũ ⁊ hoc tripłr. qꝛ vl ambe ſunt vles. ⁊ ſic ſunt ie.vł ambe ꝑticulares aut ĩdiffinite.? ſie ſunt ſubcõtrarie. vłambe t dweros temos fnnn Ztran be numin ptidt nnumi5 fingulares ⁊ ſic tteꝝ ſunt ↄtradictoꝛie. ¶ Stiendũ tertiox ↄtrarie ſunt vbtʒ affumatiua ⁊ vlis negatiun eiuſdẽ ſubiecti ⁊ pᷣdicati v oĩs hõ cur⸗ intelligendũ fm ſpẽm vol ig rit. nullus hõ currit ⁊ in ipis reqͥritur identitas ſubiecti ⁊ pᷣdicati tri euluſionẽ te pectu ↄunc rit i— vno tenmmo · Sÿlifcit Prinæſntecdeuent ad ſuppoſita ꝓ qͥbo tenent᷑. ita ꝙ termini eque V. n rotennon· Eiſtii teneant᷑ in vrraq; rõẽ cuiꝰ iſte nõ ↄtrariant᷑· oĩs hõeſt cvdůtnõẽnenmnu· gjn gi gibmahpõ ſupponit ꝓpñtibrf̃⁊ ialiag pũtip? Pehnahncuititin 6 n breritts il. ⁊ienõ ſunreuſcẽ ſubiectifmrem⁊vpeẽſilqð tñ ſpreqri — 84 znistahu trariant᷑· Dis ꝑõ curit nulũ nai ratõnale currit. Tertiog ſint ee⸗ o termino· önſu bemfneat ratõe cuAſte nõ Argriant᷑ Vis canis currit. uilꝰcais web ntitöneslte ſcanis teneat equoce. qꝛ pñt ſikeẽ vere ¶ Sciẽdũ q̃rto. ꝙ ſubcõtra⸗ cptufm— ollihenh peicuiars affirmatiua? pricular⸗ negatiua eiuſdẽ ſubiecti⁊ pᷣd ica ueeent itnin tad ibas rechnt ambeſint ꝑticniares vkidiffinte· Lul⸗ ratioeſt 8— ⸗ 2 5 * 1.** 7 5 8 1„————„ 4 Trattatus pꝛimus ſia. qꝛ ſubcõ trarie dicunt᷑ quaſi ſub cõtrarijs poſite Jedſ ub cõtrarijs nð ponunt᷑ ꝓpoſitões vles neq; ſingulares qꝛ nõ ſunt de eiuſdẽ ſubiectis ⁊p̃⸗ dicat cũipis.iõ ſubcõtrarijs ſꝑ ponunt᷑ ꝑticulares ⁊ indiffinite.⁊ ꝙ nõ re 65 6 pugnãt in quãtitate· opoꝛtet pᷣas repugnarein qualitate.⁊ vna debet eẽ m ſin affirmatiua ⁊ alia negnnae nõ ponunt᷑ alique ſubcõtragictoꝛie ſicut ieitS ubcõtrarie · qꝛ incõtradictòꝛijs vna eſ ꝑticularꝰ ſub qua nõ pᷣt ſubſumi ilin yuliqua ꝓpoſitio qꝛ ſub ꝑticular nihil eſt umere. Gt ſic ptʒ diuiſio ꝓpoſi⸗ ah 1 tionũ oꝓpoſitaꝝ ⁊ diffinitões Ztrariaꝝ ⁊ ſubcõtrariaꝝ Qontra pᷣdita arguit᷑ pmoſic Iſtegpoſitões · oĩs hõ currit. nullus hõ nõ currit. xticipãt! troq; termino eode oꝛdine. ⁊ tñ nõ ſunt contrarie vłſubcõtrarie ⁊ſiede alijs · ſed ſunt eqͥpollẽtes · ergo hic male diuidunt᷑ ꝓpoſitões vtroq; termi no ꝑticipã tes eodẽ oꝛdine Scðo ſic. Dĩa ↄtraria ſunt foꝛme actie ⁊ pa ſiue inter ſe. ſʒ pꝛopoſitões nůqᷓ; ſunt actiue vł paſſiue inter ſe. ergo nulle 3trarie ¶ Tertioſic Piffinitio ↄtrarioꝝ ↄuenit iſtis. oĩs hõ currit. null* poõ currit. ⁊ filr iſtis. oĩs hõ eſt albo. nullus hõ eſt alby·⁊ tñille nõ ſunt cõ ₰ — trarie. qꝛ in pᷣmis hõ ſupponit ꝓ viris ⁊ mulieribꝰ · in ſcðᷣa ꝓ viris tin.ergg Diffinitioeſt inſufficiẽs. Q. uarto ſic oẽs ꝓpoſitiones q̃ ſe ſimul ↄpatii tur in veritate nõ opponumt᷑ qꝛ nõ habẽt repugnantiã. ſed ſubcõtrarieſe/„ ſimul cõpatiuntur in veritate.ergo male diffiniuntur hic tanqᷓ; oppolite. p. Muinto ſic. ſte ſunt ſubcõtrarie.iſte hõ currit. iſte homo nõð curit. q ſunt poſite ſubcõtrarijs q̃ ſunt᷑ſue vles.⁊ tñ iſte nõ ſunt ꝑticulares ergo male diffiniuntur hic ſubcontrarie. d pꝛimũpꝛ. ꝙ hic nõ diuidunt᷑ pꝛopoſitões ꝑticipãtes vtroc; termi no in cõi. ſed tĩ diuidunt᷑ hic pꝛopoſitões ꝑticipãtes vtroq; termnode pugnant. Et ſic ptʒ diuiſio poſita in textu· Modo iſteꝓpolitões nõ ſunt ppoſite ergo nõ ponunt᷑ ſub aliqᷓ mẽbꝛo diuiſionis. Ad ſcõm dii ꝙ licet ↄtraria incõplexa ſint foꝛme actiue ⁊ paſſiue.nõ tñ ↄtraria ↄplexã de qͥb eſt hic ſolũ adgpoſitũ. d tertiũ ðꝛ· ꝙ licet de virtute ſermonis te nõ ↄtrariant᷑· oĩs hõ currit. nullus hõ currit. qꝛ ſubiectũ nõ teneturin vtraq; ꝓ eq̃muitis ſuppoſitis. ſunt rñ cõtrarie virtute vſus· qꝛ ᷣm vſum hõ in pmapoſitõe reitringit ad ſtandũ ꝓ viris tm̃. ⁊ ſic ſtat hõ in vtriſ viris. Eteſt Wi reſtrictio ab vſu. Sedde alijs ðꝛ. ꝙ vere ↄtrariant. ꝙ albo in pᷣdicato pSſignificatõem̃ eiꝰ q̃ eſt genus reſtringit hoĩem in vtra ad ſtandũ ꝓ viris· ꝓ quib diſtribuit ſol. Zid quartũ ðꝛ· g licet ſub õtrarie nõ repugnãt in veritate.tñ repugnãt infalſitate. ⁊ etiã inqᷓlitate eo opponunt᷑. ¶ Ad qͥntũ dici·licʒ ille ſingulares ᷣm rem ſunt poſite fub 0 5trarijs que ſunt ſuevłes. nõ tñ ponunt᷑ ſub ip̃is m idẽ ſubiectũ qincꝰ trarijs hõ ſupponit ꝓoibo ſuis ſuppolitis.⁊ in ilis ſingularibꝓ vno lolo. 8 Ideo nõ habent idem ſubiectum cũ ſuis vniuerſalibus · qð tamẽ requin4 turad ſubcõtrarias reſpectu cõtrariarum. Cõtradictoꝛie ſunt vniuerſalis affirmatiua.et ꝑticuluis ntiiu ſ 4 6 „ negatiua.vel vniuerſalis negatiua.et ꝑticularis affirmatiua eiuſdem ſubiecti et pꝛedicati. vt omnis homo currit · quidà 5†—, 5 6 7 1— —„— 1„* 5* er— 33— 8— nijs polt idſen s q nõ lunt uun nbtculanstindfinn ug a 0i Gnäreinqultueani ee ſchnicu clptiurquni eſt ſmer. Guſpt dult * ſubcõtraruꝝ an o cumit nullus hõ ndnyt unt contrarevlſubcn le diuidurt᷑gollõezmn ſic Oia ↄtraruſuntfuni nt actiue vłpaſſue mer a rarioꝝ duenit iſtis oishõun nullus hõ eſtalwajſlenin nis ⁊ mulenb·ncupnzn o ſic oẽs ꝓpolitiones qjeniz habet repugnantũ ſedſchin omale diffniunturhcmm rie. iMe hõ curit tehomm e e vles.⁊ ̃iſle nõ ſnpin 8 — unk pꝛopolitões duchinn opolitões pticpãtes wohmn tuin textu· Modo ile t Imẽbꝛo dunſonis. fi gcnue ⁊ paſſiue.no in wu mllus hö currt. ſubitin unt m̃ cõtrarie vututt ſandũ p vnis in ſcſtun vſu. Sed de ahs ðꝛ.ꝙ veeh 5 m erq̃eſt genus reilr h nbut ſolà. Ad qun — repugnãt in fultaui tlicʒ ile ſingulares— tñ ponunt ſub nn ſuppolins. inilsſin tum ců ſuis vner cõ rarurum- nincrſuls mm negatuscꝑiui— icui. vonnis bn 4 Detri hypan homo nõ cunit. vel nullus homo cunit. quidã homn eurrit⸗ ¶ Subaltemeſunt vniuerſalis affimatiua. etꝑ icularis a firmatiua s vel vniuerſalis negatiua et ꝑticularis negatiua eiuſdem ſubiecti et pᷣdicati. vt omnis homo currit. quidã hõ curit. nullus hõ curit. quidã homo nõ currit. ———— * homo Currit unneqnS Poſtqᷓ; autoꝛ determinauit de ↄtrarijs ⁊ ſubcõtrarijs. Tdic ↄſequẽ ter determinat de ↄtradictoꝛijs ⁊ ſubalternis. Ratio oꝛdis eſt qꝛ ↄtrarie et ſubeõtrarie ſunt eiuſdẽ quãtitatꝭ.ſʒ ↄtradictoꝛie ſunt diuerſe quãtitaꝰ tis.⁊ ſilr ſubalterne. Gt qꝛ ↄtradictoꝛie opponunt᷑ ſimpłr ⁊ ᷣmrem.ſub alterne vero tĩ m modũ enunciãdi vtr⁊ prcularit᷑ Ideo bus determi nat de ↄtradictoꝛijs qᷓ; ſubalternis. as ſie diffiniẽs. Lõtradictoꝛie ſunt vlis affirmariua 7 ꝑricularꝭ negatiua. vel vłis negatiua ⁊ ꝑticular affir⸗ matiua einſdẽ ſubiecti ⁊ pᷣdicari. ¶ Sciendũ pᷣmo.ꝙ duplices Un conj 1 Tiattatus pꝛimus tradietoꝛie · qꝛ quedã repugnãt in veritate ⁊ falſitate. ⁊ in qualitate ſoluʒ et nõ in quãtitate. ⁊ tales ſunt ↄtradictoꝛie km rem tantũ.⁊ ex parte ſuoꝰ runm ſignificatoꝝ nõ at ßᷣm rein ⁊ modũ ſim ul. Get hoc mõ due ſingula res eiuſdẽ ſubiecti⁊ pᷣdicati diuerie q̃litatꝭ bñ ſunt ↄrradictoĩie. Alie ÿo ſunt ↄtradictoꝛie q repugnãt in veritate? falſitate. in qᷓlitate ⁊ q;titate ſit et iſtẽ ſunt ↄtradictoꝛie pᷣm rem? modũ ſil.⁊ iſte pfecte ↄtradicũt.⁊ de ta lib ſolũ dat᷑ diffinitio iſta· ⁊ nõ de alijs. iõ ðꝛ ꝙ õdictoꝛie ſtꝰ eiuſdẽ ſubie cti⁊ pᷣdicati. diuerſe qᷓlitat? ⁊ qᷓ;titatꝰ · vñi talibẽ ꝑlecta Idictio. ¶ Sci endũ ſcðo ꝙ ↄtradietioẽ affirmatio ⁊ negatio eiuſdẽ de eodẽ ad ideʒ ᷣm idem ſikr ⁊ in eodẽ tꝑe. Vñ ad ipᷣm reqrunt᷑ qͥnq; · Pimogaffirmet᷑? ne get idem de eodẽ mvocẽ ⁊ remſ mul defectu cuꝰ iſte nõ ↄtradicũt mar cus currit tuliꝰ nõ currit. Scðo p̃dicatũ in vtraq; enunciet᷑ de ſubiecto cõꝑato ad idẽ Ideo iſte nõ ↄtrãdicũt. ſoꝛtes eſt pater piatonis. ſoꝛtes nõ 3, 5 beſt pater ciceronis. Tertio ꝙ pꝛedicatũ affirmeket neget᷑ de ſubiecto Em f 11 ſc veandẽ rem vel rarõem. Ideo iſte nõ ↄtradicũt. ſoꝛtes videt ᷣm otulũ ſo: nõ videt hᷣm aures Quarto ꝙ ſubiectii vtraq;teneat ſilr iõ iſte nõð tradicũt. hõẽ ſpẽs nulꝰ hõ ẽ ſpẽs.· q in pꝛimap tenetꝓ naturaſimpli i.⁊ in ſcða ꝓ ſuppoſitis edicatũ enũciet᷑ in vtraq; ꝓ rodẽtpe deo iſte nõ ↄtradicũt.ſoꝛtes currit hodie.ſoꝛtes nõ cułfet eras. Etper — illas ↄditões ſatis pᷣtcognoſci natura ↄtradictõis J Seiendũ tertio ꝙ 4ubalterne funt vlis affirmatiua? ꝑticularis affirmatiua vłvlis negatia . tpricular negarlua eiuſdẽ fubiecti⁊ pꝛedicati Ilñ ad ipſas reqͥriturg ſint diuerſe quãtiratꝭ Euiꝰratio eſt iſta.qꝛ inſ ubalternis vna poniturſu — pꝛa aliã ſicut totů fupꝛa partẽ.ſʒ due vles nõ ponunt᷑ſupꝛa ſeinuicẽ. Ret due pticulares eiuſdẽ ſubiecti? pᷣdicati.iõ in ſubalternis reqͥrit vna vlis qᷓ ponit᷑ ſupꝛa ⁊ ẽ ſubalternãs.⁊ vna ꝑticularis q̃ pomt᷑ ſub? ẽſubalter⸗ —— nata Scðo reqrit᷑ g ſint eiuſ dẽ q̃litatis qꝛ negatiua nunqᷓ; pont᷑ ſub affr n 2 matiua nec ecõtra de eodẽ ſubiecto⁊ pᷣdicato. Ideo hybalterne ſunt vel E mbe affirmatiue vel ambe negatiue. ¶ Sciendũ quarto. ꝙ ſubaltꝭme — opponunt᷑m rem? ex parte ſuoꝝ ignificatoꝝ. ſʒ tĩ ᷣm modum n p 6 repugnãt in verj] — ius cauſa eſt. qꝛ ſolũ iſte ꝓpolitões oponunt᷑ᷣm remq́ tate ⁊ falſitate ⁊ ex parte ſuoꝝ ßcatoꝝſ; ſubalterne nõ repugnãt in verij xate nec falſitate·& pñt ſimul eẽ vere? falſe. ergo nõ oꝑponunt᷑ bm rnſö nt Zleſtonreropdeli5re enumerat ↄwoſitõem ſubalternõ· qꝛ capitoh in politõẽm ſpecialiter epüntia duaꝝ ꝓpoſitionũ fm airmatõeʒ ⁊ne 2 gatõem ſed petrus vſpan? qᷓ capit oppolitõ nem generalr. ꝓomni repu Nier Hh gnãtia duaꝝ poſitionũ eiuſdẽ ſubiecti ⁊ pᷣdicatiin qᷓlitate vłk quantitate 2 4 ponit ipſam oppoſitõeʒ ſ ubalternã vnde iße ſubalterne oꝓponuntßᷣmmo Dum enũciandiſcʒ ex ꝑte quãtitatis ſiue penes vniuerſale ⁊ ꝑriculare. M Lontra pᷣdicta arguitur pꝛimo ſi.Rã iſte ↄtradicũt. ſoꝛtes eſt · ſoꝛtes eſt cñ ibl ſit affirmatio ⁊ negatio eiuſdẽ de eodem.·⁊ tñ ibi nullaẽ vlis vel pticularis · ergo ↄtra diffinitõem ↄtradictoꝛiaꝝ · Scðo· In Ztradi toh lubiectum debet teneri ſilr. ſed in vniuerſali? ꝑticulari nõ tenetul imilit qꝛ in vnat ſtrib ni᷑? in alia nõ.ergo vlis ⁊ ꝑ ticularj nõ oponit 36 — Stradictoꝛie. Tertio ſic. Iſte ↄtradicũt. oiĩs hõẽens. ddã hõ ẽno ens b — Stu ãbe lunt affumatiue in ↄtradictozijs nõ ẽ ſu negatiu Quart ſe 5 ——— — i 7 h—— 1 —* K 5 SA P 5 n—3. ₰—„— 8. 7 7 7 7 4.— W 4 5 46 7 5 7 11* —— nimus te zfiluneuqulut 1½ nekm remtanti.ie im Gidente* biutmiuuti 5 falunendtim e ie ſunt ſubalterne qꝛ ſunt ſul matiua? ptieular affirmatiua nec ecotra, g ↄtra epfuuzmict öbg5dweſzui pitaldẽpiecztcui negatio culedetiinitjt hrunk qͥnq himagamin defetruc etoin,— gatüinwracem— Joꝛtes ell paterpuonsti ßm ẽ ⁊ modum ſil · quia repu 4 * 4 9 . ü affrmeiet negeide ſnn h⸗ tradicũt. ſoꝛtes vidufncit biectũ ivnractenei ðlui q npnmaho uncipnum eduatũ trũciet nvnxu thodie·ſoꝛtes nõciflc ra ↄtradictõis ¶enim ticulars afſmaub ipudicui. Vñadplsm, Aia.qin ſubahems wm ue vles nõ penunlupnu gatitõ i ſubaltemisuin naprculans q̃pont ſbe runs qʒ negatua nunq o1ßdhicato. Iqeo ſbilut— 7 ue. ¶ Sciendũ quati it o ſicnicatoꝝ· ꝗ m̃fn⸗ ponunkkm ema repu + Ad pꝛimũ dicit᷑ ꝙ licet iſte ſingulares ſi butõem.tñ tene z rerinci et ſuppoſitis. velꝙ illisad q̃ reſtringi le ÿtualiter ↄtradieũt ⁊ nõfo 5ꝛ licet pticularis ↄtineat⁊ ſequat ad vlemrà pici icet 22 ſubalterne ĩterſe.· qꝛ vna nõ ponit ſub altera wodovifinale telligit᷑ de his q̃ adinuicem ſubalternant᷑·⁊ mglp dictoꝝ ſatis patet CK pꝛium eius vt homo eſt aninalomo eſt riſibilis Poſtqᷓ; auto? determinauit de opoſirõnibꝓpoſitõ nũ Nic ↄſequent vult determinarede legibeaꝝ?? ille leges vl regule variantur ᷣm va⸗ yiatõem materegpoſitionũ. iõ anteq; de ipᷣis determinet pᷣus agit de ma E ₰ circaquãſvñ hic capit᷑ mataria ꝓpoſitõis ſolũ ¶ Sciẽdũ tertio ꝙ materia naturalẽ ila ĩq̃ pᷣdicatũẽ de eñtia ſu 93—— Fu-— 1 6„.—— 0————— 3—— 3 7„ —* 6 2 —5. 7.—— 6 3 * 5 5 M 5— N 8— X—5* ——— A6—*—,. re. q pticularis ↄtinetur ſub vniuerſali.⁊ ſeq⸗ s poſite ⁊ tamẽ nõ ſunt vniuerſalis affir ſbahohern diffinitõ eʒ ſubalternaꝝ nt cõtradictoꝛie ᷣm rem.nõ tñ gnõt in qualitate ſolum ⁊ nõ in quantitate dictoꝛijs m rẽ⁊ modũſ imul. Zd ſcm modo diffinitio datur de ↄtradietcn Ddicit ꝙ licet in vli ⁊ ꝑticular ſubiegtũ nõ teneat᷑ ſimilit᷑ quantũ ad diſtri⸗ ſi gd ſůmwoſita ꝓ qͥb accipit᷑· qꝛin vtrach tenet᷑ iſtrauäedthere Ad tertiũ dicitur · ꝙ alit. ⁊ eo mõ qj ↄtradicũt vna ẽ negati ualit᷑. ſcʒ iſta qdã hõ ẽ nõ ens qꝛ icludit iſtã hõ nõ ẽens. Ad q̃rtũ eſuißcati.nõ tñ ratõe is ßm quã oponuntur? habẽt repugnantiã. Zid quintũ et ſubcötrarie ſint ſubõlterne reſpectu ſuoꝛum ↄtrarioꝝ · non — xt poſſunt videriin figura poſita in textu 2 Propoſitionũ triplexẽ materia · ſcʒnaturalis cõtingẽs et eot arli eſtinquapdictüeſt decẽ ſubiecti velꝓ 4— Lrſ 5 teriagpolitionũ. Et qꝛ ꝓpoſitio hm ſuñ materiale qð eſt voxeſt accidens. ꝙ et quantũ ad ſui foꝛmale qðeſt eſſe ſignũ ↄpolitõis facte ipud intellectũ. eſt ens ratõis ideo nõ habʒ materiãgpꝛie dictã ſed ſolũ ſimilitudinarie ac ceptam. S pp rie ⁊ niãteriã ĩ qua ⁊ circaquã. vñ ſubiectũ ⁊ pᷣdicatũ ſunt materia ex qua Sciendũpꝛimo ꝙ ꝓpoſitio habet materiã exjqũa ſilitudina⸗ Volitõisſt lubiectũ vocis eſt materiꝭ in qua vel ipᷣa voxſipoſitio ↄlide tetur quantũ ad ſiũ foꝛmale ·ſʒ enũciabile de ji fitapolſitioæſi ſua materia vñ hic capit᷑ me oſit p ʒditõẽ ſie materie ex qua ieʒ p habitudiue pdirariad ſubiectũ·⁊ ideo materaqpoſitõis vt pic ſu⸗ mitureſthãbſfũdopᷣdicatiad ſubiectũer qua epſte pᷣdicati? ſubie cti⁊ in qua ſubiectũ ⁊ pᷣdicatũ ↄueniũt· Sciendũ ſcðo ꝙ triplex eſt mate? ria.ſ.naturalis ↄtingẽs ⁊ remota. qð pʒꝑ ſufficientiã. Nã materia ꝓpoſi⸗ tionisẽ habitudo pᷣdicati ad ſubiectũ.vłꝗᷓ illa habiti äti tionis ẽ habitu biectũ.. do ðt repugnãtiaʒ pᷣdicati cũ ſubiecto⁊ ſic ẽmateria remota.vłðt ↄueniẽtiã 5aehun ſ bi—₰ hoc dupliciter. qꝛ vel dicit ↄuenientiã neceſſariã ⁊ ſic ẽ materia natu⸗ ralis · vł dicit ↄuenienti ↄtingentẽ ⁊ accidẽtalẽ.⁊ ſic eſt materia ↄtingẽs Et qꝛ ↄueniẽtia neceſſaria ꝑfectioꝛ ẽqᷓ; ↄtingẽs ⁊ ↄtingẽs qᷓ; remota.iõ j—— materia naturałẽ poꝛ alijs · deiñ ↄtĩges ⁊ vltio remotaqᷓ̃ẽ iꝑfectioꝛ cete biecti i —* 7 35.. ℳ c. AMnluerſalis afftmatiua? ꝑticulars affirmatius eiuſdẽ ſubiectip 5 dicati.nõ opponunturinter 22 xur ad vniuerſalem · ergo no ſunt fubalterne· ¶uinto ſic due ſubcõtra V— 5 S— pE ſ0 — ———„ 8 . lſ. 3 1. 3—— X —ſ ſ e 18 Anisß foꝛma. Scðo ſie. illa ꝓpoſitio ſoꝛtes ẽ ens eſt in materia naturai — —— XE 5—.— 2— ſe* 2 E——.— ℳ—— 4 20. L 3 „— *—— F 1——— †* 8 — ⸗ 4 ₰ * ( velꝓpꝛium elus · vt hõ eſt gial. homoẽ riſibilie. ⁊ðꝛ naruralis makeria. qꝛ ÿpdiatũ naturałt ↄuenit ſubiecto ⁊ hʒ naturaiẽ habitudinẽ ad ᷣm/ſed illud qð hʒ naturalẽ hubitudinẽ ad ſubiectũ eſt de natura ſubicctiył nej ceſſario ↄſequens naturã eꝰſicut ꝓpꝛiũ ↄſequi ſpẽm.łʒ em̃ ꝓꝛiũ nõ ſit de natura ſui ſubiecti.tñ immediate ſeqͥtur naturã eius· ¶ Sciendũ quarto ꝙeſſentia ðꝛ id qᷓ foꝛmalr res hʒeſſe ſicut humanitas ðꝛidqᷓ foꝛmalthõ pabet eſſe.⁊ ſilt gia rationał. Gſſe ʒo m Boetiũ eſt inexiſtẽtia foꝛmein 3 materia velactꝰ in potẽtia. Quid aũt ſit ꝓpꝛiũ videbi in pᷣdicabilib ⁊ꝑ¶ hoc patet intellect? huiꝰ diuiſionis ⁊ diffinitõis materie naturalis Lö trap̃dicta argui pᷣmo ſic. abitudo pᷣdicati ad ſubiectũẽ foꝛmaĩ gafhn illa ertrema ꝓpoſitõnis ↄuemũt. ergo ila habitudo nõ ẽ materia ꝓpoſitio v— S— S— 1½ hl⸗ ttutus pimus rũ ens ſit de ratòe ſubſtãtie ipſiꝰ ſoꝛtis ⁊ etiã eſt in materia ↄtingenti L* 5 e **—. —„„ 1—— 8— † fiigida. MQuinto ſic dicẽdo. hõ ẽ aĩaliras pᷣdicarũẽ de eſſentia ſuiſubt —— C„— F 2 1 5 ſa cũ ſit accidẽs eiꝰ ſet vpiů cũZuẽuiãt alijs. ⁊ ſikrargueret de iſta aqua ẽ — 7 f „ 1 — fe pdicatũ pᷣt adeſſe ⁊ abeſſe ſubiecto cũ ſoꝛtes pᷣt eſſe vel nõ eẽ.ergo mateq⁊ K 2 ra naturalis ⁊ ↄtingẽs coincidũt.ergo mẽbꝛa diuiſionis nõ opponuntury Tertio ſic.hec ẽ in materia naturali aĩal eſt hõ · ⁊ſir hõẽ hõ. cũileſineſ- neteſarie ⁊ tñ pᷣdicatũ nõ eſt de eſſentia ſubierti. qꝛ inferlꝰ nõ eſt de eſſen; f tia ſui ſupioꝛis nec idẽ de eſſentia ſuijpliꝰ nec etiũ eſt ꝓpꝛiũ eiꝰ. ergo ↄtra diffinitõem materie natural Quarto ſic. iſta ignis eſt calidꝰ eſt in maj b 3 1 E[6 lecti ⁊ tñ nõ eſt in materia naturali. ſʒ remota cũ ſit impoſſibił qꝛ pᷣdica⸗ — tum nõ vere ðꝛ de ſubiecto. ergo diffinitio nõ eſt bona 2„—„. d pᷣmum ðꝛ ꝙ lz ila habitudo ſit foꝛma reſpectu ſubieeti⁊ pᷣdicati 5 2 — 7* f tñ habet moqũ materie reſpectu actuałↄpoſitõis ꝓpoſitõ nis ideo bñ ðꝛ materia ꝓpoſitõis d ſcõᷣm ðꝛ ꝙ ſi capiat᷑ ens noĩaliter. vt idem eſtꝙ eſſentiã habẽs ſic ẽ deeſentia ſubſtãrie ⁊ ceteroꝝ entiũ.⁊ hoc mõ illa ſoꝛj tes eſt ens eſt in materia naturali.ſʒ ſicapiat᷑ ens pticipiakrvt tĩ valʒ ſicut exiſtẽs lie ↄuenitſubſtantie ↄtingent᷑ ſilt ſoꝛti.⁊ ſic illa ꝓpoſitio ẽ in mate⸗ ria ↄtingenti.ſʒ nõ eſt tũc idem pᷣdicatũ illiꝰꝓpoſitõis cũ pꝛioꝛi quare net eſt eadẽ ꝓpoſitio in materia ↄtingẽti ⁊ naturali ideo mẽbꝛa diuiſionis nõ coincidũt. Ad tertiũ ðꝛ ꝙ lʒ homo nõ ſit de eſſentia aĩalis in cõi.eſt tñ de eſſentia aliquoꝝ ſuppoſitoꝝ aialis ſeʒ illoꝝ q̃ ↄtinent᷑ ſub hoĩe. vñĩ iſta gialẽ hõ aial ſupponit ꝓ ſugoſitis ſuis ⁊ homoꝓ natura ſimplici ⁊ verii catur locutio ꝓ ſuꝓpoſitꝰ aialis.ideo pᷣdicatũ eſt de eſſenria ſubiecti quan tum ad ſuppoſita ꝓ qͥb verificat᷑. ⁊ in iſta hõ eſt homo. hõ in ſubiecto ſup penit ꝓ ſuis ſuppoſitis.⁊ in pᷣdicatoꝓ natura cõi.ideo pᷣdicatũ ẽ de eſſen tia ſubiecti in quantũ natura ſimplexq̃ ẽhomo verificat᷑ de ſupoſi ſub tecti. Id quartũ ðꝛ ꝙ lʒ eſſe calidũ nõ ſit ꝓpꝛiũqᷓrto mõ reſpectu ignis eſt tñ ꝓpꝛiũ ſcðomõ ⁊ hot ſufficit ad hoc ꝙ ſibi cõuenit ꝙ ſit in materia „ teria naturali cũſit neceſſaria. ⁊ tñ pᷣdicarum nõ eli de eſſenria ſui ſublectij ⸗ it Uh ₰ ſin irin naturali qꝛ ꝓpꝛiũ ſcdo mõ ⁊ ꝓpꝛiũ q̃rto mð neceſſario ↄueniñt ſuo ſubie cto⁊ ideo ambo faciũt ꝓpoſitõem in materia naturali& de iſta aqua é frigida Sꝛ ꝙ ſi eẽ frigidũ dicat aptitudinẽ ſic õĩ materia naturali ⁊ ẽꝓpꝛiũ eius. ſ ſi dicat actũ tũc eſt in materia ↄtingenti qꝛ pᷣt adeſſe vł abeẽ aque ——— S..„ S Ad quintũ ði ꝙ lz aialitas m rem ſit de eſſentia hois.nõ tñ fm mo⸗ * y+ 6—— ℳ ſ. r F—16 6 Sl-t „ 4 8 zgunm L 0 3— ₰ F3 A.„ 5 hunn 6 petrihybant numithin nmädakinta ppoſithe. gpdleahn abſiracto ſumi cũpeiſone tücldenmſch ſuop inferioꝝ ·iõ ſub tali m nõ conuenit ſubiecto. ſed illa pꝛopoſitio eſt 3 ee nmateriaremota?ẽ. oSi Wontingẽs materia eſt in qua pᷣdicatũbt adeſſe et abeſſe ut dunmrär 4 tohm Boahin ſubiecto pter eius coꝛruptõem · vt homo eſt albus. homo nõ ⁊ difmtõis— Te eſt albus. Remota eſt in qua pᷣdicatũ nullo modo pᷣt cõueni dopdeulaiſbuit e cum ſubiecto. vthomoeſt alinus.leo eſtvacca. 60 Mahabuudonõẽnum Poſtqᷓ; autoꝛ determinauit de materia naturali.hic ↄñter determinat tio loꝛtes eens el nmmm*petingẽti ⁊ remota.⁊ pᷣmo de ↄtingẽti q̃ ſic diffinit᷑. Wateria ↄringẽs ẽ Atisteteſ nmamnnn jlla in qua pᷣdicatũ p̃t adeſſe vel abeẽ ſubiecto. vt hõ currit inq diffinitõe cülortts öreſevrthuf ponit᷑ adeſſe ad dꝛñ am materie remote in q̃ pᷣdicatũ nõ p̃t ↄuenire ſubie engomebꝛrdiuſonn rto. ponit beſſe ad differẽtiã materie naturalis iqᷓ pᷣdicatũ nõ p̃tabeẽ. F.pA⸗ Maſaeſthõahhöcc 6 Sciendũ pmo ꝙ materia ðꝛ ↄtingẽs eo ꝙ pᷣdicatũ ʒtingent᷑ rõuenit 176 eniuabieri gnini fubicro icalt qð cõuent licuiↄtingentpᷣtlbi adeſſe cũ nõ habeatres ſunplꝰ net en cipürn pugnantiã adipm? etiã pᷣt abeſſe tali ſubiecto· qꝛ nõ ↄuenit ſibi neceſſa? ri bñ diffinit᷑ materia ↄtingẽsẽ in qua aroſic a ignsticn rioõ qð ↄtingent ineſtpt nõ ineẽ.iõ hñ diftinit materi. i pdcaum nö ell decte pqicarũpt adeſſe vel aber ſubiecto.nõ tñ intelligenqũẽ ꝙ poſſi ſiadeẽ„ uüt ahs.lilr ngalnn T etabeẽ kin actũ. q hoc iplicat ↄtradictõem G bm aptitudinẽ?ſ urceſſiue F— 5 kaiahras pᷣdicatũẽdeclnue ¶ Sciendũ ſcðᷣo ꝙes aq̃xenit ↄtingent duplr accip᷑. Elnomõ., n Bnemotacſit mpolb tõiter; oĩülð qj p̃t eẽ.⁊ſc uerti h poſibil⁊ ðꝛ täde neceſſaroq; de— odininonöelbons n5 neceſſarig·Aliomõ ſpeciali. VMngeri nõneceſſario qð p̃teẽ? nõeſſe⸗ v ndo ſi fumareperntun et diuidi Htnges Uat qad vtrülbet? ꝑZringes I2272 ↄtingenti hoc/ F atuałↄpolutõis ppoluðtsi mõ accepto Venit ↄringent qð denoiat materiã ↄringentẽ? nõ a ↄtingẽ „ lcadiat᷑ ys noialinu te accepto 1 coi. tale ↄtinges n0 pt ſp eſſe ⁊ nõ es cu dicat de neceſſario 5 Pleehute zhan 0ö ſpeſt· ¶ Sciendũ tertio ꝙ materia remoiat ila in q̃ pᷣdicatũ nõ Ptcö blöne tceterot end ie nenire cũ ſubiecto vt hõ̃eſt Ainꝰ· Et ratioẽ qꝛ in materia remotapdica lcwiat as pncpulln—— tum hʒrepugnantiã? fiietceza ſubiecto⁊ atali repugnãtia ſite remo— grtiſotlaſellutyahn 5 tione pdicni a ſubiecto ðꝛ materia remora.ſᷓ id qð hʒ repugnãticũ aliq dcuti Appoſuõicißin⸗ ſubiecto nullomõ pt ſibi ↄenire·ſicut aſinꝰ ꝓpter repugnãtiã qua hʒ cũ nitnaturiiqwnitn boieptönale nö ptlibiↄuenire. iõ bñ ðꝛ materia remotainãpᷣdicarũnon domo nöludeeſauii pt ↄuenire ſubiectoꝓter remotõem eiꝰ g ſubiecto. ¶ Scienduʒ q̃rtoꝙ niabs ſc dloꝝ qↄtmenſ— triplt ptfieri remotio pᷣdicatia ſubiecto. Enomõꝑnegatoem negando uis ſus ⁊ Domoh m ipᷣm de ſubiecto vt hõ nõ õaſin?. Scðo remonẽd pᷣmalubiecto fᷣmvo. 1deo hdicnůcſi decſent cem tm̃ ⁊de iſtis remotõnibꝰ nð eſt hic adqpoſitũ· Tertiomõ ſic intelligi F S tak⁊ nila dõ endomo di rurg remoueat a ſubiectom ſuũ catunigpter repugnantiã quã hñt ad 5 ſato p natur ſiet⸗ inlicem ſiue ſit pᷣmeſſe ⁊ eſſenttãſiue fmeſſentiam ranti.?ꝗ taliremotõe ſmpletä omo V cldi„ queelt repugnã̃tia ᷣdicaticũ ſubtecto ðꝛ materia remota. Qx ptzꝙœœꝓ e důnõ inpniqnowo„ poſitões affirmatune q ſunt inmteriaremota ſunt falſe.⁊ negatiue lunt e coucni gt Fereſicut inmateria naturali ſemꝑ affrmatiue ſunt vere ⁊ negatiue falſe mo Inptingenti vero? affirmatie? neg riue pñt ſieẽ vere vlfalſe⁊ ꝑhoc p mönG pz intellecrꝰpᷣdictaꝝ matenap. Qõtrapdicra argu᷑ pᷣmoſie Peceſt 40 m timmn im inateria ʒtingenti. hõ eſt quantꝰ⁊ tñ pᷣdicatũ nõ pᷣtabeſſe ſubiecto · I Kaptuue e otra viftinitõeʒ materie ↄtigẽtꝭ ioꝛpʒ qꝛnõ ẽ in materia naturali cũ engemißti P ot naieraennh 5 u ½ —.*— N V — „ — pdicatũ nõ ſit de natura ſubieeti nec ꝓꝛũ eius. nec in materia remota. ᷓ eſt in materia ↄtingẽti. Scðo ſic hec eſt in materia ↄtingẽti coꝛuus ẽ ni — „ 2„ ſ, nuus i ger ⁊ tñ pᷣdicatũ nõ p̃t abeſſe ſubiectoſcoꝛuo cũ ſit accidẽs eiꝰ inſepabile f ergo ↄtra diffinitõem eius · Tertio· in iſtagpoſitõe hõ viuit pᷣdicatũ põt ndeſſe vel abeẽ ſublecto·⁊ tñ nõ eſt in materia ↄtingẽticũ vita ſit de eſſen E tia hois ⁊ eadem cũ aĩa eiꝰ.⁊ ſilr ar. de iſta hõ eſt ergo diffinitio conuenit alijs a diffinito. Quarto ſic. hec eſt in materia reinota.ſoꝛtesẽ albedo. ſoꝛtes ẽ qualitas. ⁊ tñ pᷣdicatũ pᷣt ↄuenite ſubiecto d̊ male diffinit materia remota · Quinto ſic iſta eſt in materia remotã hõ nõ eſt aſinꝰcũ affirma i tiua ⁊ negatiua ſint in eadẽ materia.⁊ tñ pᷣdicatũ pt ↄucne ubiecto. 1 ere enũciat᷑ de ſubiecto · ergo diffinitioelus inſufficiens õſit pꝛi. * S 6— le Zd pmũðꝛ ꝙ iſtagpõẽin materia naturali.⁊lʒ quãtitas n ribo pᷣncipijs cõplexionalibꝰ tñ p̃t remoueri ab ipmutatoemco plexio⸗ nis. Ec ðꝛ accñs inſepabile nõ qʒꝛ poſſit ſepari vłabeſſe coꝛuo. ſʒ qꝛ diffij ulter remouet. Iã tertiũ ðꝛ ꝙ ſi viuit dicat actũ viuẽdi? actuale eſſe viuentẽ.ſic p̃t abeſſe hoĩ⁊ iſta eſt in materia ↄtingẽti.ſʒ ſi dicat aptitudi⸗ nem tůc ſibi ↄuenit naturalr ideo nõ poteſt ſibi abeſſe ⁊ hoc modo eſt in rtomõẽtñ ſibiꝓpꝛiũ ſcðᷣo mõ.⁊ ẽgpꝛlũ qrto mõ relpectu coꝛꝑis degic n 6. n* fubſtãtie qð eſt ſuperiꝰ adhoiem Zideo eit in materia naturali ſicut iſtã., pomo eſi riſbiis. Adſchmtg k nigredo nõp̃t abeſſe coꝛuo manẽ⸗ 7 materia naturali.ſimilt de illa pomo eſt. qʒ eſt poteſt dicere actum exiſt ß tie ſiue eſſe in actu. quod ↄtingent᷑ ↄuenit rei cũ exiſtentia cuilibet rei acci dat. vel poteſt dicerẽ actum exiſtentie vt eſt in ſuis cauſis quod ſempercõ uenit. pꝛimo modoeſt in materia ↄtingenti. ſed ſcðo modo eſt in materia naturati. d quartum dicit. ꝙ iſta eſt in materia remotd ſoꝛtes eſt al⸗ bedo licet albedo poſſit ineſſe ſoꝛti hᷣm rem. nõ tamen ᷣn pꝛedicatòneni⸗ vt deſignatur in abſtracto quia ſic ſignificatur cum pꝛeciſione a ſubiecto„ — I deo de ip̃o verificari nõ poteſtꝙpter repugnantiã quam habet cumißᷣo i Ad quintum dicit licet pꝛedicatum vere enuncietur negatiue de ſubſ iectonõ tñ gpter hoc habʒ ↄuenientiã cũ ſubiecto.ſed mag repugnãtiã et cauſaẽ. qt dici de alio negatiue nõ ſumit abeſſe in alio ſßʒ magka nõ ineẽ Lex et natura contrariarum talis eſt · ꝙ ſi vna eſt vera. 5 ₰ — N 7 L — 8 ria remota.vt omnis hõ eſt aſinus. nullꝰhõ eſt aſinus. Et in 7 materia ↄtingẽti qñ accũs ẽ iſegãbile vt oĩs coꝛnusẽ niget milus coꝛuus eſtniger. Sed ileq̃ ſunt de accidẽte ſepabili pñt ambe eſſefalſe. vt omnis hõ eſtalb. nullus hõ eſt albuse EP — in materia cõtingenti. vt oĩs hõ eſt albus. nullus hõ eſtalbꝰ a In naturali em̃ materia ſſi vna eſt vera reliqua erit falſa et ecõuerſo. vt oĩs hõ eſt aial. nullꝰ hõ eſt aial. Etſilr in mate/ rreliqua eſtfalſa et nõ econuerſo. Poſſunt em̃ ambe eſſe fale· .— — N 8). A. *. „ 7 ℳ ₰. pü eius. vetinmn— D eouocilua 1kognoſcendũleges oſitionũ opolitan. dchitan idcognoſcendälegofle 1ꝙpöes ↄtrarie predunt oẽs alias ꝓõnes — 2 67 matenaotngitcipuin bin odinẽ ſuperi? poſi enieſubiecto maepiiu ria. Cuiꝰ duplexẽ rõ · Ein⸗ 2t r — tans pᷣdicarũ ↄuenire ſubiecto ſuo jubetſutpoluo Etaliae bneg x tñ pᷣdicatũ pt ute e tiua denotãs pdicatũ remouen a qͥubet ſuppolito ubiecti. hb ile eit io etus inlufctens idẽ pᷣdicatũ ↄuenire cuilibet ſuppoſito ſublecti⁊ remouena let q hoc inplcat Stradictõem Icdeo due ↄtrarie nõ pnt ſiłeẽ vere. Scðatõ ẽ ꝙqꝛ? ntagolue hö vunhi ſegi itionũ oppoſitaꝝ·⁊ q 4 vuſtt legi. 6 ticog trare funt ãbe vles ⁊ hñt ꝑfectioꝛẽ quã eilta hõ eſtergodifntbn itatẽ alis ꝓpõb⸗ opoſut iõ auto bus Sen Drrariaꝝ q;; ſinmaterurenonut glijs. Sclendũ eſt pᷣmo ꝙ due ↄtrarie nüch pntilec ve in q̃cũq; matel ui⸗ 1 5. Vna eſt qꝛ in. ↄtrars vna ẽ vlis affirmatiua deno „ * 6 ematefia ꝓpolitionð cuꝰ cognltis vz Mic ↄñter ꝓſequi de illis — — 8 L v„— Cn— nanaturali. h qui Ldieen 3 3 i ſidue ↄtrarie q̃ ſunt ãbeyles eſſent ſil vere.tũc cũ ad veritatẽ vlis ſequi?— 3. enepticulanp lege ſupalternaxſic due htraiecſeneſit Feinde T 6 nigredo n ſtabeſt al 3 ſunt due ꝑticulares 2B ospPoes oẽs de quattuo? q E F remouerabiß n dicrorie cñent ſil vere qð ẽ ipolſbile. ↄtrarie nõ priiee vere⸗— emeneliäd init dñſcðo. ꝙ due ↄtrarie bñ pñt ſikeẽfalle in ↄtingetimaterꝛa dũmodo acci poſchuabeeh densſit ſepabile. Luiorõẽqin materia ʒtingetip̃dicatũ pt ↄueniteſub vwutdeuaian iecto paliquib ſuppolitis eius? nõp alijs ſicut aibum conuent homini nmater ounghlde pro aiiquibus ſuppoſitis ⁊ pꝛo alijs nõ ſed pꝛo illa parte qua nõ conuenit onð poteſt labele aMn iubiecto vniuerſ aſis affirmatiua falſificatur.⁊ ea parte qua cohuenit· vVn ms el. elt potel duum nerſalis negariua falſificat᷑ ergo in tali materia ambe trarie poſſunt ſi n puenit reicũtxlemu, 4 eſſe falſe.&t dicit᷑ notant důmodo accidens ſit ſeꝑabile. qꝛſi eſſet ſ umpli⸗ ſente vtellinluscusu xiter inſepabile affirmatiua ſꝑ eſſet vera ⁊ negatina fplſa. ⁊ ſic non poſſent utngenti.ſcdomolun S eſſe ſimuj falſe. Sciendũ tertio ꝙ due ↄttarie in inateria naturali ⁊ re Fiineiinmatum mor nũq; pñt ſieẽ falle. Muius ratioeſt hnnrateria nat venhmtem.nõ timenup raliſemg vniuerſatis affimatiua eſt vera cumn p̃dicatii ↄuehiat ſubiecto eſigieuturampin qhbet ſuwolito ⁊ vlis negatiua falſaẽ.⁊ econuerſoin materia remota⸗ uanantunin vlis affirmatiua ſꝑ eſt falla cũ p̃dicatũ ſo repugnet ſubiecto ⁊ negatia ða— perpug unemm er ſi ibi due ↄtrarie nũqᷓ; pñt eiſe ſikfalle. Excͥby pzʒꝙ tres ſunt ꝑtes in le D —— ednnn S K ge ↄtrariaꝝ. Pꝛimaẽ ꝙ ↄtrarie nõ pñt ſileẽ vere. ſ in q̃libet materia re⸗ LrT enentcũ ſuberto pugnant in veritãtẽ. SðacnMaterla Itingẽti ãbe pñt ſimuleſſe falſe ue nõ umt abeſte nai et nõ repugnãt in falſitate. Tertia ꝙ ĩ materia naturali? remotã nõ pñt warm talis eit · q ſm imul eſſefalſe. Sciencũ quartoꝗ repugnãtia in veritate ↄuenit ↄtrarijs 2 ratõne ſue foꝛme oppoſitõis.qʒ in quacũq; materia ſint ſemꝑ ↄuenit eis.⁊ nuerſo. Pollunt ̃ ni ptinet ad legẽ maꝝ· ſ repugnãtlaĩfallitate qñq; ↄuenit pᷣis vri mate s el abus nulustit nia haturali? remota qũq; ÿo nõ vt imateria ↄtigẽti iõ repugnãtia ifelſi tois bo eſt abus⸗ 6 tate ꝑtinet foꝛmalr aq legẽ ipſaꝝ riaꝝ ſʒ tñ pᷣmũ mẽbꝛũ ſcʒ repugnãtia oui jveritate; Cõtra pᷣdicta argut᷑ pᷣmo ſic.lexẽ inſtitutio pᷣcipiẽ— ſoli wck— nhben mjun in eſt unn i.nulꝰ hõ eſt jin E bus· ergo nõ ẽ lexↄtrariarum.¶ Scðᷣoſic.iſte ↄtrariantur· omnis homo M pho n turrit nullus homo currit.⁊ tamen poſſunt ſimul eſſe vere qꝛ ſimul habẽt ö eſt inus ·nu potentiam ad hoc ꝙ ſint vere cum quelibet ſit in potẽtia ad veritatem · er lle v ois owi⸗ cũs ẽ il epib nullus homo eſt totum in quantitate ſunt ↄtraxie. ⁊ tamen Scddleqᷓ ſant de ucii⸗⸗ unrſik vere. ꝗ ⁊c Q. uartoſic. in ↄtrarijs includunt᷑ ↄfrãqetð .Se eſh ue uetrarie ſuntſitfalle ſchret ꝙ due õdictoꝛie ecũt ſinulfalle qð eſtinꝰ omuis bo„—— 42 5 5—* un — M — e 1 1—— go ↄtrarie poſſunt ſimul eſſe vere Tertio ſic. omnis homo eſt totum in— Trattatus pꝛimus poſſibile. Quinto ſic. Iſte ↄtrarie ſunt in materia naturali vel remora omne animal eſt homo. nullũ animaleſt homo.⁊ tamẽ ſunt ſimul falſe.et⸗ go in materia naturali vel remota ↄtrarie poſſunt ſimul eſſe falſe. Id pᷣmñ ðꝛ ꝙ lex capi dupkr. Vno mõ vt ẽ regula de reb humanis docẽs modũ bñ viuẽdiſic nõ capit᷑ hic ſicut ẽ lex nature vł diuina vłhu⸗ mana ⁊ hoc mõ ẽ p̃cipiẽs bonũ ⁊ ꝓhibẽs malũ.⁊ hoc inõ nõ repit᷑in ꝓpo ſitoibv oppoſitꝭ. lio mõ ſumit᷑ ſumitudinarie ⁊ trãſumptiue vtẽ regula de mõ repugnãtiegpõ nñ oppoſitaꝝ ⁊ ſolũ iſto mõ hic capi᷑⁊ ↄuenit bñ x poſitõibꝰ ↄtꝛarijs& Ad ſcõm ðꝛꝙ hecẽ duplex.trarie pñt ſileẽ vere.qꝛ yłiſta determiĩatio ſiłpᷣt referri ad pñt ⁊ ſic ẽ ſenſus ꝙ ↄtrarie hñt poten tiõ ad ß vt ſint ſil ÿe ⁊ hoc mõẽ veꝝ· Alio mõ pt referri ad eẽ. ſicẽ ſenſus q ↄtrarie pñt ſileẽ ÿe ⁊ ſi ẽ falſuʒ·⁊ h̊ mõ ponit᷑ſil in pñti loco. Idter tiũ ðꝛ ꝙ ſiĩ iſtis ꝓðib oĩs hõ ẽ totũĩ qᷓ;titate · nullꝰ hõ ẽ totũ ĩ quãtitate ſihõ diſtribuit᷑ tůc vnaẽ falla ⁊ ſunt ↄtrarie.ſʒ ſihõ teneat ſimplr ꝓ ſeipſo ſie nõ ſunt ↄtrarie ſʒ ſunt ſinglares ãbe ita debet teneri hic hõ ptute ßᷣmo nis ⁊ rõe ilſiꝰ attributitotũ in quãtitate Ad q̃rtũ ðꝛ ꝙ ad falſitatẽ vlis nõ ſequit᷑ falſitas pticularẽ.iõ nõ opʒ ꝙ ſi due ʒdictoꝛie icludãt᷑ ĩ ↄtrarijs ſj⸗ ſifallis ꝙꝓpter; Idictoꝛie ſint ſit falle. ¶ Ad qͥntũ ðꝛ ꝙ lʒ iſte ſint inm reria naturali vłremotaẽtñ baſi indirecta.⁊ hoc dictũ pᷣus ꝙ ↄtra⸗ rie in ilis matetijs nõ pñt ſiłeẽvl debet intelligi de pᷣdicatõne duecta. Et tz iſta animaleſt hõ ſit in materia naturali. nõ tñ iſta om̃e aial eſthõß eñ in materia remota. quia animal ſtat pꝛo alijs animalibus ab homine quibus homo non poteſt conuenire. exſiue natura ſubcõtrariarũ talis eſtꝙ ſi vnaeſtfalla e liqua erit vera et nõ ecõuerſo. Foſſunt em̃ ſimuleſſe verein materia contingenti et hoc quando accidens eſtſegabile. v quidam homo eſt albus.quidam homo non eſtalbus Vn/ de lex ſubcontrariarũ cõtrario modo ſe habet ad legem con⸗ trariarũ¶ Lex contradictoꝛiarũ talis eſt ꝙ ſi vna eſt vera re tiqua erit falſa et ecõuerſo. In nulla em̃ materia ãbe poſſunt eſſe ſimul vere vel ſimul falſe. vt omnis homo eſtanimal. qui dam homo nõ eſt animal. et ſic dealijs. 2 ¶Poſtqᷓ; autoꝛ ſuperiꝰ determinauit de lege ↄtrariaꝝ · hic ↄñter deter minat de lege fubcõtrariaꝝ in qua lunt plures ꝑtes. Pꝛimaẽ ꝙ duc ſub⸗ cõtrarie in nulla materia pñt ſil eẽ falſe. ꝓbat᷑ q ſi due ſubcõtrarie eſſent ſi mulfalſe ſequeret᷑ ꝙ due ↄtradictoꝛie eiſent ſimul falſe. vt ſiiſte due ſubcõ trarie qͥdam hõ currit qͥdam hõ nõ curtit ſint ſimul falſe cum ad falſitatẽ particularis ſequat᷑ falſitas vniuerſalis. vt ad falſitatem illius ͥdam hõ nõ currit ſequit falſitas illins nullus hõ currit que eſt contradictoꝛiapii⸗ nſlun me·ſcʒ qͥdam homo currit. ergo due contradictoꝛie erunt ſimul falle qð ẽ ſinmn p4 — 8„ 0 nmateammni bomotnniſnin ane dolſun imltſ ot ingukde hic ſicu ekexnanyt m hbes mal. ⁊homm utudmanez niunpu 2 7 lolů ilomõhi cpine Fdece dupler⸗ mipiilin püt ſuiſenlus gↄnnejin e. Aliomö pereiniaii ſenuiit moponiſlinpitik otũiqᷓ;rtate nulhiwiig nt ↄtrarie Bſihõ tneiini es ãbe ita debet tenenhuhn op ſdue Zdzeſchiiin ſfe. Ad qͥnt 5: qßi 3 go inditetta. ⁊hocdiciju i? debet mtelugdeßduiuue atera naturali nõ ineil. mal ſlat pꝛo alis anmiu neſſe⁊ nõ ir ẽ.9— — deeodẽ. ſed impoſſibile eſt idẽ ineſſe ⁊nõ ineſſe eidẽ. q; hoc eſt ↄtra piliuʒð pPncipiũ oĩm ↄplexoꝝ de quo agit Areſto. quartoMetd i.ideo due ↄtra—P 4 ⸗ „0 oc quando accidus dun 3 riartalis clcſim e erſo. Poſſi unteiſinid ledumärroc due ↄtradictoꝛie in nulia materia pñt ſimul eſſe falſe. Cuius „ — — impoſſibile. ideo in ſubcõtrarijs opoꝛtet ꝙ ſi vna ſit falſa ꝙ alteta ſit vera et nõ econuerſo · ¶ Sciendũẽ pᷣmo ꝙ due ſubcõtrarie in materia ↄtingẽ ti důmodoſit acciẽs lepabile pñt ſil eſſe vere. Euiꝰ ratio elt. qꝛ in mate nia ↄtingenti pᷣdicatũp̃t ↄuenire ſubiecto ꝓ alij ſutp oſito eiꝰ ⁊ ꝓ alᷓ nõ ſedꝓ ſuppoſito cui ↄuenit verificat ꝑticularis afumariua. ⁊ci ad verita⸗ tem pꝑticularꝭ negatiue ſufficit pᷣdicatũ remoueri ꝓv nico eiꝰ ſuppo ſito et ideo due ſubcõ trarie pñt ſileſſe vete in materia ↄtingeti· Vr iſte qͥdã hõẽ cecꝰ.qͥdam homo nõ eſt cecus. ¶ Sciendũ ſcðo ꝙ in mareria naturali et remota due ſubcõtrarie nunq; pñt fimul eſſe vere. Euiꝰ ratio eſt. q ĩ ma teria naturali pᷣdicatũ ↄuenit cuilibet ſuppoſito ſubiecti.ideo negatiua ſp eſi falſa⁊ affirinatiua vᷣa ⁊ ecõtra eſt in materia remota qi inipa pᷣdicatũ remoueta qjliber ſuppoſito ſubiecti ergoaffirmatiua ſp cit falſa ⁊ negati⸗ ua ſpꝑ vera.&x ᷓ patet ꝙ rres ſunt ꝑtes in lege ſnbeð trariaꝝ Pꝛima eſt ꝙ poſſunt ſimui eſſe fale. Scða ꝙ in materiaↄtingenti pnt ſił eſſe vere. — Tertia eſt ꝙ in materia naturali? remota nunq; poſſunt eſſe ſil vere· ⁊ ſic ſp repugnãt in falſitate.⁊ hoc Zuenit is ratõe ſue foꝛme oppoſitõ is · ideo ꝑtinet foꝛmalt ad legem ip̃aꝝ · ſcd quãdoq; repugnãt in veritate ⁊ quan — doq; nõ · ideo hoe ↄuenit ipis gratie materie nec ꝑtinet fomalr ad legem vñ ptʒ ꝙ lex ſubcõtrariaꝝ ↄtrario mõ ſe hʒlegi Itrartaꝝ Sciendũ tertio ꝙ due ↄtradictoꝛie in nulla materia pũt ſimul eſſe vere. Lutꝰ ratio eſt. qꝛ in ↄtradictoꝛijs denotat᷑ idẽ meſſe⁊ nõ ineſſe eidẽ.qꝛ idẽ affirmat⁊ negat᷑ dictorie nunqᷓ; pñt ſimul eſſe vere · ð ſi vndẽ vera reliquae aa. ¶ Seiẽ ãtio eſt. qꝛ ſi pñt ſimul eẽ falſe tũe cũ vnũ ↄtradictoꝛioꝛu ſit ens⁊ aliud Inõ ens ſeqret ꝙinter ens ⁊ nõ ens eſſet dare mediũ ʒ hoc eſt impoſſbile- Cf qꝛ ens ↄtinet oĩa entia ⁊ om̃e aliud að ente ðꝛ nõ ens. ideo due ↄtradicto E quidam pomononchs ſo. In nula cñ nab al.etſic dealis · rerminauit n quaſint piules it ſil cẽ fale ſulftnin swerais mrqueilum r ntöenganbochtradtoillemntſmu 9 de wnir X—— C— 4 †— 1 V ℳ.— 3— 5„ K 2—* 4 5 5 2— 4 5 L 1 2 I 6 6 7**.— 4 3 W— rie nunqᷓ; pñt ſimul eſſe falſe · ſʒ habẽt repugnantiã in veritate? falſitate ſilæ⁊ hot ꝑtinet foꝛmalr ad legẽipſaꝝ⁊ ſic patet ꝙ due ↄtra dictoꝛie ma⸗ trario modole habann gis repugnãtqᷓ; due ſubcõtrgrie qʒ repugnãt it falſitate tm.⸗ r tais eſt ſimit bdicta arguit᷑ bᷣmo ſic. due cõtrarie pñt ſileſſe falſe. qꝛ falſitas vlis ꝓh ctoMu tals eſt uenit ex falſitate ꝑrieularisergo ſi due ↄtrarie pñt ſimul eſſe d ſub L ₰ G neſſe eidẽ nec Lontra cõtrarie ſunt ſimul falſe. ¶ Scðo fic.idẽ nõ p̃t ine vere affirmari ⁊ negari de eodẽ ſed in ſubcõtraris ſp idem affirmat᷑? ne⸗ ſule vtonnis bonoc gai da eodẽ. ergo inmateria ↄtingẽti nõ pñt ſireſſe vere. Tertioſic. ſs) 4 l.— p ſunt ſimul vere ddã ens eſi bonũ. q̃ddã ens nõ eſt bonñ.⁊ tñ ſunt inma 0 6 Kn 5„ terla naturalicũ bonñ ſit ꝓpꝛietas entis. ergo inmateria naturali due ſub⸗ ſ dilegↄmnini rõtrarie pñt ſimuleſſe vere. ¶ Quartoſic. in moꝛte ſoꝛtis ſoꝛtes hʒ eſſe⁊—— 21 tus. in⸗ nõ eẽſil· ergo due ↄtracictoꝛie pñt ſileẽ vere. ꝓbat᷑ añs. qꝛ eẽ ⁊ nõ eſſe vel ſdue 5nenũt ſoꝛtuin v no inſtãti vł in diuerlis. nõ in diuerſis qʒ ſic eſſet rempꝰ— gcrorieciſpurimulfut ni en in eodẽ inſtũti ſoꝛtes hʒ eſſe? nõ eẽ. mn emf kolie vnũ ↄtradictoꝛioꝝ eſt falſum. ergo alterũẽ falſum ⁊ ſie ambo pñt M dfulnuni ſimuleſſe falſa tenet ↄña·qꝛ alteꝝ ẽ falſuʒ vłnõ alteꝝ ⁊ ſic eſt neutꝝ falſuʒ v m um nõ alterum? neutrum eqpollent. ideo ſeqͥtur ꝙ neutrum eſt fallum· Veld.„ —„+, 8 „ 1.—— 11— c——— F— — A Quin ℳ Trattatus pꝛimus Ad pmũ ðꝛꝙ ad falſitatẽ vlis nõ ſeqͥtur falſitas ꝑticularis ſed tñ̃ vni us fuoꝝ ſingulariũ.? kʒ veritas vniꝰ ſi ingularis ſufficit ad veritatẽ ꝑticula ris tñtalſitas vniꝰ ſingularis nõ ſufficit ad falſitatẽ ꝑricularis ſʒplus re qjritur ad veritatẽ vlis qᷓ; ꝑticularis · q vlis beat pᷣdicatum ineſſe vłnõ tneſſe ꝓomnib ſuppolitis ꝙ no reqritur ad vetitatẽ pricula Nſed ecõuer ſo pius requiri᷑ ad falſitatem particularis c; vniuerſalis. Adſcm dij ⸗ citur ꝙ licʒ idem nõ poteſt ſimul ineſſe eidem in numero⁊ nõ ineſſetamẽ . idem dene poteſt ineſſe ⁊ nõ ineſſe eidem in ſpecle ꝓ diuerſis ſuſpoſitis. ⁊ — tu venficantur ſubcõtrare. Adtertium diett·ꝙ ibonũ capitur vtelt paſſio entis⁊ vt Huertitur cum enteilio modo ſunt in materia naturaliet degatiua eſt falſa ſed ſicaplatur vt dicat bonitatem moꝛis ilo modoe P aceidens reſpectu entis ⁊ ſic iſte ſunt in materia ↄtingenti- Adquartũ dicitur ꝙ in moꝛte ſoꝛtis ipᷣe habet eſſe ⁊ nõ eſſe in eodem inſtanti mater f — 2 gliter capto.tamẽ eſt diuerſum foꝛmalit. qꝛ vt eſt finis pꝛeteriti habet in ℳ — 4 eoeſſe ·fed inquantũ eſt ᷣneipium futurihabʒ in eo no eſſe · qꝛemnõ eſt ½ r ſdẽiſtãs foꝛmatt.iõ eẽ⁊ nõ eẽ nõ debẽt diei ſik ↄuenire ſoꝛti nec optʒ bleẽ 5 tempꝰ intermediũ. Ad qͥ qñq; alteꝝ capit᷑ indiffimte ſeu ꝑijy tularit᷑ ꝓut tĩ valet ſicur vnñ vł reliquũ.⁊ ſic bñ valʒ ꝓbatio ↄntis Rlio mõ capit᷑ relatiue vt ẽ relatiuũ diuerſitatẽ.⁊ ſie ↄſequẽtia nõ valet neq;ꝓ — batio eius. qꝛ hoc modo capiẽdo nõ alteꝝ ⁊ neutꝝ nõ equipollent: Aepxſiue naturaſ ubalternarũ talis eſt ꝙ ſi vlis ẽ vera ſua ꝑticularis erit vera et nõ ecõuerſo. Põt em̃ ꝑticularis eẽ ver u. ra vniuerſali exiſtente falſa. Et ſiꝑticulanis eſtfalla ſua vni⸗ nerſalis erit falſa et nõ econuerſo· Poſtqᷓ; autoꝛ determinauit dẽ lege ↄtrariaꝝ ſubcõtrariaꝝ? Idictoꝛia rñ. hic ↄñter determinat de lege fubalternan. Cuiꝰ ratioẽ q ubalterne nõ tepugnãt ĩ veritate.qꝛ pñt ſikeẽ vere nec; in falſitate qꝛ pñt ſikeẽ falſe. neq; in qlitate iõ repugnãt ſolũ in qu ãtitate. Ideo inter oẽs ꝓpoſitões op poſitas lubalterne minus oꝑponunt᷑ ratõe cuiꝰ autoꝛ determ inat vltimo de lege ſubaiternaꝝ ſie dicẽs. Si vlis eſi vera etiã ꝑticularis ⁊ nõ ecõtra ¶ Sciendũ eſt pᷣmo ꝙ ad veritatẽ vlis ſeqͥtur veritas ꝑticularis ſcʒ ſub⸗ alterne. Euiꝰ due ſunt cauſe· ꝛima eſt ꝙ ſi pᷣdicatũ ꝓpꝛie dicat᷑ de qͥlibet ſupoſito ſubiecti ſicut ðꝛ in vli etiã ðꝛ de aliq ſuppoſito ꝙ ſufficit a veri tarem ꝑtieularẽ. Ideo ad veritatẽ vlis ſequii veritas ꝑtieularꝭ. Schaeſt ꝙ ſi vlis eſſet vera ſua ꝑticulari exiſtẽte falſaſeq̃ret᷑ ꝙ due. contradictoꝛie eſſent ſib falle ⁊ vere qꝛñiſta ſit vera ois hõ currit·? iſta ſitfalſa ͥdamhõ currit cũſit fubctraria iſtiꝰqͥdãhõ nõ currit ipᷣaꝑ legẽ ſubcõtrariaꝝ erit vera.ſ; hec qͥdã hõ nõ currit. ↄtradicit pᷣme ſcʒ om̃is hõ currit q̃ ponebat vera.ᷓ due ↄtradictoꝛie erũt ſil vereetiã ſiill ſit vera oĩs hõ curritꝑlegẽ ↄtraiaꝝ ſua ↄtraria erit falſa ſcʒ nullꝰ hõ currit lʒ illa ↄtyadicit priculari eʒ qdã hõ currit. ⁊ iõ ſi ꝑrienlaris ponat falſa⁊ vłs falfã due ↄtradictoj rie eẽnt falſe. qð ẽ ipoſſibile. ʒ ſi vlis ſit ÿa ſuaꝑriculris erit vera ¶ Se endũ ſcðo· ꝙ ad veritatẽ ꝑticularis nõ ſeqͥtur veritas vlisKuꝰrõ ẽqi — S— 1—&—————— E 6%—§ V 3—— C-—,— †———— † /.„ Ay 2 4——— — Trattatus pimus ynñ ſolũ ſuppoſitũ ſubiecti. quare ſiꝑtisularis eſt vera ⁊ vlis etiã eſt vera Iid tertiũ ðꝛ ꝙ male capit᷑ ꝑticulari illiꝰ vlis. qꝛ excluſio non pᷣt addi termino accepto in ꝑticulari.ſed ſoli termino vlx capto. ſed ſic debet fieri ꝑticularis. aliq aial aliud a ſoꝛte currrit. ⁊ bñ ſeqtur ad ſuã vlem. Zd quartũ ðꝛꝙ lʒ in falſitate ꝑticularis nõ foꝛmalr ineludat᷑ falſitas vlis. tñ bene virtualt. q in hoc ꝙ pdicatũ falſe ðꝛ de ſubiecto ꝓ quolibet ſupoſi to eius includit᷑ ꝙ falſe ðꝛ ꝓ aliq qð ſufficit ad falſitatẽ eius vlis Ad quintũ ðꝛ ꝙ lʒ in vli⁊ ꝑticulari pᷣdicatũ de eq̃multis ſuppoſitꝭ ſubiecti di catur. nõ tñ eodẽ mõ.qꝛ ſubiectũ in vłi diſtribum᷑ ꝓoĩbus ſuis ſuppoſitis in actu. ſed in ꝑticulari ſolũ tenet᷑ ꝓ oĩiby ſugpoſitis ſubiecti in aptitudine non aetu.actu veropzo yno; 4 e n4 1 ſ Itẽ ꝓpoſitõnũ pticipaniiũ vtroq; termino oꝛdine ecõue potriplexẽ cõuerſio··ſimplex ꝑ accñs et ꝑ cõtrapoſitõem. S PMoſtqᷓ; autoꝛ determinauit de opolite olitionũ q̃ eſt paliogol tionũ vtroq; termino ꝑricipantiũ eodẽ oꝛdine Hdic ↄſequent᷑ determinat 2 depuerſione que eſt paſſiogpoſitionũ vtroq; termit Eicipantiũ oꝛdine ecð uerſo·⁊ q ↄnerſio pᷣꝛanalogice de ſuis ipecieb ideo autoꝛ nõ diffintj he ilam in cõieqͥ ſolů diidit eam. ⁊ poſtea diffinit eam in ſuis ſpeciebqueI 1 — — ½—— —7 5 diffinitões dant᷑ de ↄuerſione in ꝑticulari ⁊ nõ in cõi.¶¶ Sciendũ pᷣmoꝙꝑ 4 4 conuerſio capit᷑ dupir. Mno mõꝓ quacũq; mutatõe vnꝰ reiin alã ſict 6 cõuerſio de bono in malũ ⁊ aque in vinũ. ⁊ ſic ðꝛ tam de uerſione rerũqᷓ; 5 ꝓpoſitõ nũ qᷓ; etiã ↄſequentiaꝝ. Ilio mõ capiſi pecialit᷑ ſoluʒ ꝓↄuerſ lone 5 ꝓpoſitõnis vniꝰ in aliã que eſt paſſio ꝓpoſitionũ que ↄuertunt? ſic hic ea 8. pitur ⁊ nõ pᷣmo mõ · ¶ Sciendũ ſcðo ꝙ ↄuerſio adhuc tripłr ↄiceratut mwulun en mõ cõiter ꝓomni mutatõe vnlus ꝓpoſitõ is in aliam ⁊ ſic ↄrinercon L— S— erſionẽ in terminis ⁊ ↄuerſionẽ in oppoſitã qualitatẽ que ↄuenit oĩb de n— 4.„— contingẽti ad vtrũlibet vt dicẽdo.ſoꝛtẽ currere eſt ↄtingẽs · ſoꝛteʒ currere unilummi n eſtↄtingẽs. de qua agit Areſto. in pᷣmo pꝛioꝝ · Scðo modo capit᷑con uerſio minus cð̃iter ꝓut eſt mutatio ſubiectiin pᷣdicatũ? econtra. fiue ſit undynu in bona ↄſequẽtia ſiue nõ vniꝰpoſitionis in aliã. Tertio capit᷑ pꝛopꝛieꝓ in mutatõe pᷣdicati in ſubiectũ ⁊ econtra in bona ↄſequẽtia vniꝰ pꝛopoſitio puhumi nis ad aliã. Nõ tñ mutatio ſitus terminoꝝ ꝓpoſitõ nis cũ bona ↄſequen nnin tia vniꝰ ꝓpoſitõis ad aliam hic vocat᷑ ↄuerſio ⁊ ðᷣr debita ⁊ pꝛopꝛie dicta ¶ſ Sciendũ tertio ꝙ ↄuerſioſic diffimt᷑. Konuerſio eſt pꝛopoſitionũ cathe ini goꝛicaꝝvtroq; termino ꝑticipantiũ oꝛdine ecõuerſo vniꝰad aliã foꝛmalis conſequẽtia. In qua diffinitione ponit᷑ foꝛmalis ↄſequẽtia loco generis! n Konſequẽtia em̃ ſuperiꝰeſt ad ↄuerſionẽ ⁊ ad alias ↄſequentias ſimpli nn res. Elñ ↄſequẽtia foꝛmalis eſt q̃ tenet in oĩby terminis ↄſimili foꝛma aj 3 undmh guendi retẽta. Deinde ponit᷑ppoſitionũ vtroq; termino ꝑticipãtũ ad difÿ n ferentiã ʒpoſitionũ q̃ nõ ſunt vtroq; termino ꝑticipãtes ſicut fit in enchij vuntgni memare vel in exemplo Et ðꝛ oꝛdine econuerſo ad differentiã ꝓolitõ nũ urſlne* eodẽ oꝛdine ꝑticipantiũ ſicut eſt ↄſequẽtia inter ſubalternas ⁊ eqͥpollenꝰ 1 tes. Ex qͥbypatz ꝙ in qualibet ↄuerſione eũ ſit ↄſequẽtia due reqͥruntur nolt politiones ⁊ pᷣma ðꝛ ↄuetſa ſche⁊ antecedẽs relpectu alterius n le . ½ — 3 7„ 6—r 6.. 2 5 4— 5——— 3 ——. S 4— —.— N 4* †— P.— ½——— yl 7**„„— M⸗ ,.„ ½ 7————— 3 ℳ ₰—„c4. E s pimg Kalaris eſt h i va abute Ottri hylpani terminoyhrtapio ſſi ſ vero ðꝛ ↄuertens ⁊ ↄlequens in oꝛdine ad pᷣmam · Sciendũ quarto ꝙ p⸗ rt. ⁊bñ ſeniiiin poſitionũ tripiex eſt ↄuerſio ſcʒ ſimplexꝑ accidens ⁊ ꝑꝓtrapoſitõeʒ i n5 formalr neuduſ ius diuiſionis ſie habet᷑ ſufficientia· q omnis ↄuerſio eſt ↄſequentia vnꝰ? falle pꝛde ſubiect poſitõnis ad alam cũ mutatõne terminoꝝ · vel ergo ille ꝓpoſirões habẽt ð ſuffitt adfalitut iisſ 5rariam poſitõem ſic ꝙ in vna ꝓpoſitõe ponantterminifiniti? in alia rer catü de eqᷓmultis ſu 1 iiniinfiniti?⁊ ſiceſt ↄuerſio ꝑ ↄtrapoſitõem. vel habent ſimilem Foſitõeʒ nvk dinbulpebtit ſic ꝙ un vtraq; rermini tenean eodem modo.⁊ hoc duplicit· qꝛ vł vna im oib ſupoluts ſubici Wi mediate⁊ ↄuertibilit᷑ ſequi᷑ ad aliam 7 ic eſt ↄuerſio ſ implex. vel vna ſe⸗ dquitur nõ ↄuertibilit ad alam ⁊ nõ niſi ex ↄſequentu? ſit eſt ↄuerſio pac — dens inqua ↄuertens nõ ſequit᷑ immediate ad ↄuerſam. ꝑalteramſeʒ 10 vtroq;terminont rratõe vnius ꝓpoſitõ nis qͥ pᷣmo ſequi ad ↄuerſam ad quam ſequitur ſua 5uertens vt patebit inferius. ¶ Lontra pᷣdicta arguitur pᷣmo ſic. Lonl ℳ F. 3 2— ccnset pcõmlin ierſio dict᷑ mutatio pdicati ad ſubiectum ſed pᷣdicatum cum habeat ray e oppoluhepoſtonqilin tionem foꝛme nõ poteſt mutari in ſubiectum quod habet ratõᷣem materie ũeoqẽ vdne Nziuhe nec econtra.ergo ↄuerſio nõ eſt poſſibilis. Secũdo ſic. Cõuerſioẽmu 5 nonü vnro; mnplim ketio ſitꝰ terminoꝝ ꝓpoſicõis. ergo debet dicipaſſio terminoꝝ ⁊ nõ poſi⸗ tionũ· Tertio ſic. Lõuerſio nõ eit aliqua argumẽtatio cum in ipᷣa nullum ꝙ= —— ſit medium ergo duerſio nõ eſt ↄſeque ntia foꝛmalis. Quarto ſic· hoſ—=——— — mncee mo ⁊ riſibile ↄuertunt᷑?⁊ tamẽ nõ ↄuertun᷑ ꝑaliquam ſpeciem ↄuerſionis — mnieſue 2 ergo hic male ponurt᷑tres ſpẽs ↄuerſionis Quinto ſic Areſtoteles ſufft o% ſpecies ↄuerſionis nõ ponit ↄuerſionem ꝑ ↄtrapoſitio enMK. t male hic enumeratur. ¶ Ad pᷣmum dici᷑ ꝙ ↄuerſio eſt poſſibi Bo mö capd s cum omnes ſue cauſe ſint poſſiblles.⁊ licʒ pᷣdicatum foꝛmalit captum paopolionð quoM hſub iſta intentõne pdicati nõ poteſt mutariin ſubiectum.tamẽ pqicatuʒ 0 kbo puerſlo adhut n ſ quantum ad id quod eſt bene conuertitur in ſubiectum ⁊ econtra Ad* enpoltöis nmi ſcm dict ꝙ ↄuerſio conſiderara quo ad id a quo nomẽ impont᷑eſt bene nẽn oppolitũ qualit qM paſio terminoꝝ · Dicit em̃ conuerſio quaſi ſimul verſio ſubiectiin pᷣdica⸗ dooitcumreczn kunrſed quantumadiceu nomẽ impont dicitur paſſiozpoſirionũ.⁊ eti eſoinpmopip· Sch mmutatio terminoꝝ nõ conuemt termints abſolute ſed vt ſunt nꝓpoſiꝰ ſe atio ſubteciinpaluit rrione7 ieo ↄuerſio eſt paſſioxpoſitionũ ex ↄſequẽtiꝰueniens ꝓpoiitioni wolittons in alã. Lac bus gratia terminoꝝ. id tertiũ diti᷑ ꝙ licet ↄuerſio nõ ſit argumẽtatõ us tenminoʒ poluönbci uerſio Zcd 31 Ad ↄſequẽtias ſimplices cuiuſmodieſt vocal ↄuerſoĩ ördebia Huertto⸗ 1p licʒ hõ ⁊ riſibile habeãt ↄ uertibilitatẽ inter ſe — weocip nõ ramẽ ↄuerſionem. Löuerſioem̃ ⁊ ↄuertihilras ⁊ ↄuertentia ſic diffeq 2 ⸗ ſic dufin. Ko unt. q Zuertihilita e Ae — huerſoynTante 2urutas elt hallio terminoꝝ qui de ſeinuicem verificantcõ gc panni heein nerrhtertetconuerſioeſt paſſioꝓpoſitionum ſe conuertentig eſt pa one pon famaip u lo relariuoꝛum que adſe inucem referuntur. vt pater?⁊ fiius. Ad quin aduerſonetolmns Snn ↄſiderauit ↄuerſionẽ vt per ipᷣam fit reductio e qtmnet noiten wh llogilmoꝝ impfectoꝛumadpfertos ẽ ↄuerſioperʒtrapoſitõnem adß Poinonimzuminil⸗ nõ inipanõ manent idem termini qui debent manere in redu⸗ vtroq; enn z9 tele Se zimpfectoꝝ ad perfectos.ideo nõ enumerat ab ariſto⸗ dꝛoꝛdine econuetſo ele ed perr hylpanꝰ ↄliderat ↄuerſionẽ vt eſt paſſio ꝓpoſitõnũ. ſed cõ Nenamerſbie uerſio potrapoſuõemẽ paſſoqpoſitionñ.ideo ß nerauit iter ſpẽs t eſt Mequet ſu ſeiti Zuerſionis.vnde Puenit etiq̃ ꝙ iſt i lone u.— Fiite autoꝛ determinat de ↄuerſione in pᷣmo tractatu· ð anſto determinat de ↄuerſione inlibzo de ꝑllogiſmo. — y. Trattatus pꝛmus Ponuenio ſimplex eſt quando de ſubiecto fit pꝛedicatuʒ et de pꝛedicato ſubiectum manente eadem qualitate et quan titate pꝛopoſitõnis · Ethoc modo conuertitur vniuerſalis ne gatiua in ſe· et particularis affirmatiua in ſe. vt nullus hot/ mo eſt lapis.ergo nullus lapis eſt homo · aliquis homoẽ an mal. ergo aliquod animal eſt homo. 13 oſtq; autoꝛ poluit diuiſionẽ ↄuerl ionis Hic ↄſequenter determinat de inembꝛis eius. Mt q in ↄuerſione ſi implici? per accidens manẽt ideʒ rermini mrem vocem ſimul.? in ↄuerſione per ↄtrapoſitõnem manẽt qeür termnini ſolumn bin vocem variant᷑ ᷣm ſignificatõnem ideo pꝛius determinat de conuerlione ſimplici ⁊ per accidens ꝙ; dẽ alia Gt quia in conuerſione ſimplici eſt ſimplex mutatio ſitus terminoꝛum ⁊ nõ mutatur quantitas nec quaitas pꝛopoſitõnis.⁊ in ↄuerſione per accidens eſt mu ratio quantitatis cum mutatõne ſitus terminoꝝ ideo pꝛius agit deↄuet ſione ſimpliciqᷓ; de ↄuerſione per accidẽs. ¶ Sciendum eſt pᷣmo ꝙ ↄuer ſio ſimplex eſt mutatio pꝛedicati inſubiectum ⁊ econtra manente eadem] 6 qualitate? quantitate. in qua diffinitõ ne ponitur mutatio loco generis deinde ponit᷑ pᷣdicati in ſubiectum ad differentiã ↄuerſionis per cõtrapo; i 4 * 1 „) ⁰ 5 b — ſitõnem vbi nð mutat᷑ ſimpliciter pᷣdicatumin ſubiectum ſed mutantur erl terminiliniti in terminos infinitos? ſic variant᷑ fᷣm ſignificata. Deinde ponm anẽte eadem qualitate ⁊ quãtitate ad differentiam cõuerſionis e per accidens vbi eſt nutatio quãtitatisꝓpõnis fið ñeſt intelligendus hic maneat eadẽ qᷓlitas ⁊ quãtitas in numero ci ↄuertes? Zuerladiffe; ſ S i rant numero· ð manèt eacẽ qualitas ⁊ quãtitas ipecie · ¶ Sciendum ſcðo g iſta ↄuerſio ðꝛſimplex duplicidecã Pꝛima q ibiẽ mutatio ſm pet pᷣdicati in ſuhiectũ ⁊ ecõtrã ſine aliqua mutatòe qualitat/⁊ quãtita Bednenerſione Paccidens? porrapolcnn nõ eſt ſimpler muta xio terminoꝝ cũ in ↄuerſione ꝑaccidens mutet᷑ quantit as · In Zuerſione ↄtrapoſitõ nem mulanrur terminifiniti in terminos infinitos Se e rüd cauſa eſt qꝛ inhae duerſione ʒpoſitio ꝑ ſehmo⁊ßmſetoramconut xitur? nõ gratia ꝑtis ſicut in ↄuerlione ꝑ accidens vbi vniuerlalis tmſe„ S otam nõ ↄuertit ſed m ſuam pricularem. Gt inde eſt ꝙ in iſta conuerꝭ m ione vna ꝓpoſitio ↄuertitur ſimpkr in aliam·⁊ ideo in ↄueꝛſione ſimplic lucu eſt ↄſequentia ↄuertibilis · quia ſicut conuertẽs ſequitur ad ↄuerſam· ità piy econtra conuerſa aq conuertẽtem. quod nõ fit in ↄuerſioneꝑac cidẽs. vn delicz Pricularis conuertẽs ſequat᷑ ad vniuerſalẽ. nð tameeco tra· vt li inim bñ ſequat᷑. omnis homo eſt aial · ergo quoddã aial eſt homo. nò rame eco mnsc xra. ¶ Sciendũ tertio ꝙ ᷣm ouerſionẽ ſimplicẽ ↄuertit ꝑticulars affir⸗ matiua ⁊ vlis negatiua. qꝛ bů ſequi quidam homo eſt aial. ergo quod⸗ unn dam aial eſt homo.⁊ eſt ibim utatio pᷣdicati in ſubiectũ? ecõtra. q ẽ bong lnnu.( uerſio · añs ꝓbat.· qʒ ſi iſta ſit vera.qͥdã hõ ẽ aĩal opʒ ꝙ aliquid idẽ ſit hõ onöt ũc iumat᷑ilud idẽ qð ẽ hõ? aial? vocerur ſoꝛtes.⁊ tũc arguatꝑ wnin 5 t gial.⁊ti u Sſc—ſe fllogiſmũ expoſitoʒũ i·ex termini ſingulanb factim ſojte elt komo 6 V g 2 1 v Z.). F F A— % 6 „ eC——— 15 1 A 7[-— 0 1 —„— y-* 12 6—* ₰ 4. 7 * n.. 3— F — 5. H.*„ 2. — fe5 ſ—„ S v§. ſ-„4— 6 i„ G ½. ₰ 2 ndo deſubicoftpu ſoꝛtes eit aial ᷓ quoddaʒ ial eſt homoqᷓ ſequi ad iſtim quidã hõ wün quam cuntmiſe illius ſyllogiſmi expoſitoꝛij. Sciendũ anente eadem qulun quarto ꝙ in ↄuerſione ſimplicietiam ↄuertit᷑ vlis negatiua.ꝓbat᷑ſic. quia nodo conueritrwne bñ ſequit᷑.nullus homo eſi lapis. ʒ nullus lapis eſt hõ · Et eſt mutatio pᷣ⸗ cr We dicati in ſubiectũ.ergo ↄuerſio eſt bona. Antecedẽs ptʒ · qꝛ omnis illa cõ⸗ nai. a d opoſitũ ſequẽtis ſequitur oppoſituʒ ante ifrmain t Nn Sere lapis cipom⸗ 3 2 tr dicto is eſt homo.diqiston ria ↄſequentꝭ ſequi iſta. qdã hõ eſtlapis per ↄuerſionẽ ſimplicẽtãpᷣus ꝓ ſbomd. baiã.⁊ iſtaeit oppoſitũ añcedẽtig. pᷣma ali — erlonshi Fin f terſic ꝓbari.nullus hõ eſt lapis. nullus lapis e pf tũ 5 — ſimplic? tis võ ſtabit rũañcedente· q ſi ſiſeqret ꝙ due ↄfracctorielianent . buu veritate. q iſta qͥdã lapisẽ hõ ↄtradicit iſi nuliꝰ lapis ẽhõ. Gt ex iſta iueen pe Anolmn alics lapis ẽ hõ qͥ eſt opoſita ↄlequẽtis infert iſta. alis hõ ẽ lapis q̃ ẽop⸗ 1vanant fm ſfcunin polita antecedẽti ᷓ oꝑtet pᷣmã ↄſequentiã eſſe neceſſarã. ¶ Qõtra pꝛe⸗ per getdensᷓdeiu, dieta arguitur pᷣmo ſic. In omni ↄuerfione eſt mutatio pᷣdicati in fubiectũ mutan us tmnm etfubiectiin pᷣdicatũ. ergo in qualibet ↄuerſione ſunt plures mutatðes ⁊ dnis ·⁊ in duerſontperutiut ꝑoñs nulla eſt ʒuerſio ſimplex Scðoſic hec eſt ↄuerſioſimplex.ſoꝛtes ne ltus umnpidounn 4eſthõ.ᷓ qͥdam hõ eſt ſoꝛtes.⁊ tñ ibi nõ remanet eadẽ quãtitas cũ pꝛimna er acciẽs. ¶ Scenmſu ſit ſingularis ⁊ ſcða ꝑticularis. Ergo ↄuerſio ſimplex nõfit manẽte eadẽ— ubiectumteconmn quäritate. Tertio ſic.nõ ſequit᷑ nullꝰ hõ eſt ſpẽs. nulla ſpẽs eſt hõ cũ f adnõne ponitu muu un vñs lit vexꝝ.⁊ ↄlequẽs falſum.qꝛ ſua ↄtradictoꝛia eſt vera.ſcʒ aliqua ſpẽsd r S maddifenmpneu eſt homo · ergo vniuerſalis negatiua nõ bene ↄuertitut. Q.uarto ſic·. cuer pdicatum in ſibunnim Rö fequi nullus lenex erit puer · ergo nullus puer erit ſenex cum añs ſit y an fnſg ver plequens falſum erge ſimplex ↄuerſio vniuerſalis negatiue nõ vd—— nos ⁊ ſi vun ee beseſtinn em 1 ⁊quãtitate à r ler. Qumto ſic Nõ ſequit᷑ quidam lapis eſt in muro· ergo quidam mu a 7u. nis.Röliclu rus eſt in lapide. ergo ꝑticularis affirmatiua nõ bene ↄuertitur ſimplicit o quãtitatspo 6 2idpᷣmum dici· ꝙ licet in ↄuerſione ſimplici ſint due mutatõnes innu quönoinnum u mero quãtum ad terminos ꝓpoſitõnis. tameneſtvna tantum in ſpecie ſeʒ qualtas ⁊ quãtiisn bi muratio ſirus terminop. ⁊ nõ eſt complectens plures mutatões in ſpecie 5 duplicecã· Pꝛn⸗— ſicut eſt in alijs conuerſionibus. Id ſcðm dicitur. ꝙ licet in iſta ↄuer! 1 ðtra ine alqua— 3 ſione eadem quantitas quantum ad modum enunciandi tamen fema⸗ dens ⁊ꝑhtrapo behnet eadem virtualit quanrum ad id pꝛo quo verificantur ille pꝛopoſitio⸗ ne p accdens mutc nes. qunaſicut ſubiectum ſingularis tantum pꝛo vng ſuppoſito ſupponir· tuntur tenninfinun particularis ⁊ indiffinite. Ratõne cuius de ſingularihus particula⸗ erione polti Lepmo bus z indiffmniris idemeſtiucdicium quantumad conuerſionem. Ad eilione p dcien tertium dicitur ꝙ iſta nullus homoeſt ſpecies debet ſie conuerti. ergo nuł — twde la ſpecies eſt aliquis homo quia ad hoc ꝙ homo in ſcða euidenter fenea⸗ — hm alme deoh* turꝑꝛo ſupoſiis ſicut in pꝛima.opoꝛtet ſibi addere particulare ſignum. ur lmf conenis. d quartum dicitur ꝙ ille due nullus ſenex erit puer. ⁊ nullꝰ puer erit qutaſutezvfuinzunſ⸗ ſeneꝝ. poſſunt capi in ſenſu cõpoſito ⁊ tunc eſt ſenſus. Nullus ſene ſub foꝛ ttem· qunetlerö ma ſems eſt puer·⁊ nullꝰ puer ſub foꝛma puerierit ſenex.⁊ ſic ambe funt&xMFE is ſequal 30 33 ilctu⸗ vere · Zlio modo polſunr capi in ſenſu diuiſo. ⁊ ſic eſt ſenſus nullus puer ſ aial· eßo 2 mpluẽ ueni⸗ quantum ad iq quod eſt erit ſenex.⁊ nullus ſenex quantum ad id quoc f, 2 im duenon 6 m nodi⸗ elt erit puer. ſic pꝛima eſt falſa ſicut et ſcða. quia ibi ſenex ſupponit bu ſequi qui nieiu pꝛo ommbus ſenibus pꝛeſentibus et futuris ratione verbi de futuro et voilis diltribuitur · Wodo pꝛo aliquo futuro ſie qui foꝛſan eras nal — —— 1* S eſt incapite. quoddam vinum eſt in dolio ·⁊ ¶ V ſ ſſe Connerſio ꝑaccidens eſt qñ de ſubiectolit picatij. etde — 2 2—.. — N. f— 76— ſ—— E— 1—— 27 7 ℳ 2* 2 9 ſ.—— 4— N) 1) f ſt 6—— Trattatus pnms cetur verumẽ dicere ꝙ erit puer.&* A d qͥntum ditiur. ꝙ illa nõn bene Huerti qͥdõ lapis ẽin muro. debet ſic ↄuerti ᷓddã ens in muro ẽ lapis. qꝛ pᷣdicatũ pᷣme nõ eſt murꝰ.fed ens in muro. Et ſilr de iſtis quidʒ oculꝰ ſ 2 5 pᷣdicato ſubiectum · manete eadẽ qᷓlitate.ſi ed inutata qhãcita/ te. Et hoc modo cõuertitur vlis affirmatiua in particularem affirmatinã.et vlis negatiua in particularem negatiuam. vt oĩs homo eſt animal. ergo quoddã aial eſthomo. nullus hõ eſt lapis. ergo quidam lapis nõ eſt homof E* 3 d„ F.— 2 . „ S— pN ſere eſt mutatio pᷣdicati in ſubiectum. ⁊ econtra. manẽte eadem qualia⸗ t Poſtqᷓ; autoꝛ determinauit de ↄuerſione ſimplici in qua eſt ſolum mu⸗ tatio pᷣdicati in ſubiectum? ecõtra Nic ↄſequent᷑ determinat de ↄuerſio ne ꝑ accidens · in qua ſunt due mutatõ nes ſcʒ pᷣdicati? ſubiecti.⁊ muta⸗ rio quãtitatis ipſius ꝓpolitõis ipam pmo ſic diffiniẽs. Kõuerſio per acci te·ſed mutata quãtitate · Euiꝰ diuiſionis eſt eadẽ explicatio ſicut p̃cedẽtꝭ p̃ter hoc ꝙ in iſta ponit᷑ mutata quãtitate a d differẽtiã ↄuerſionis ſimpſ homo eſt ammal. conertitin iſtam· quoddam animal eſt homo. Dꝛima eĩ nõ důertiẽ.niſi ratõe ſueſpticijlaris ſcʒ quidã hõ eſt aĩal.q̃ ↄherti ſim& — plicit ⁊ ſic nõ ↄuertitur ᷣm ſe totam.mõ qð ↄuenit alicui toti gr̃aꝑtis nõ g Zuenit ſibi ꝑ fe pᷣmo ſʒꝑ ſe ſecũdo· ·ꝑ accidẽs vpalterum. ¶ Sciendũẽ icðᷣo. ꝙ ᷓᷣm hanc ʒuerſionẽ debite ↄuertit vlis affirmatiua in ꝑ ticularem affirmatiuã ꝓbat᷑. qꝛ hec eſt bona ↄſequẽtia. omnis homo ẽ aial.ergo qð⸗ 0 dam animal eſt hõ · ergo eſt debita ↄuerſio · c duerſio ſit conſequentia foꝛ&) malis vnius ꝓpoſitõis ad aliam cũ mutatõe ſubiecti in pᷣdicatũ⁊ ecõtra y¶ — N„——.„„„.——— fz 3 Qt añs ꝓbat· q ad iſtam· oĩs hõ eſt animal. ſequit᷑ iſta quidã hõ eſt aial ergo quoddam gial eſt homo.ꝑ ↄuerſionẽ ſimplicẽ ꝑticularis affirmatiue 4 fis. f Sciendũ eſt ᷣmo · ꝙ duerſio ðꝛ ꝑaccñs. qꝑiham gpoſitio nõcon 4 uerti ßᷣmſe totã ⁊ ꝑ ſe pᷣmo· ſᷓ gratia ꝑticuloris ⁊ fᷣm ſuãpticularẽ. vt oĩs ʒ —— ergo de pᷣmo ad vltimũ bene ſequi᷑ · vis hõ eſt aĩal · ergo quoddã animal im eſi homo.qꝛ quic qͥd ſeqͥtur ad ↄſequens bone ↄſequentie ſequi ad ante ⁊2% cedens eiufdem.⁊ ſic vlis affirmatiua bene ↄuertiẽ ꝑ accidens. nõ tamen poſſʒ ↄuerti ſimplicit · q: argueret᷑ nõ a diſtributoad diſtributũ exꝑte pꝛe dicatipᷣme quod nõ diũtribuit᷑ in pᷣma eo quod ẽ pᷣdicatũ vniuerſaꝰꝓpoſi tionis affirmatiue ⁊ tñ diſtribueret᷑ in Zuertente.qʒ poneretur ſubiecrum poſitõnis vniuerſalis affirmatiue. ¶ Sciendum eſt tertio ꝙ hᷣm ↄuerſi onem ꝑ accidens bene ↄuertit᷑ vniuerſalis negatiua. ꝓbatur. qꝛ hec eſt con ſequẽtia bona cũtranſpoſitõne terminoꝝ. nullus hõ eſt lapis. ergo qͥdam lapis nõ eſt hõ. ergo vlis negatiua bene ↄuertit per accidẽs. Sntecedẽs ptʒ. quia bene ſequit᷑. nullus hõ eſt lapis· ergo nullꝰ lapis eit hõ ꝑ ↄuerſi⸗ onem ſimplicẽ vlis negatiue. Ad quã ſequit᷑ iſta.qͥdã lapis nõ eſt hõpꝑle⸗ gem ſubalternaꝝ ergo bñ ſeqͥbq aq pᷣmã· iẽ bona ↄſequẽtia· teʒ ſi 3„ ₰5„„— 5 8 LNe.—— ½ ve„—— Se„,— AA— Fa 8. e — —— 1— 8 1—— ℳ 5 NW 4——— 2—. 1 y 3 60 ₰ℳ.— N L.——* X —. N h * 7 7 7—— ₰ 6 1 N unin ſum — 3 — p— 0 3 * Ad qͥntum din. gt ſeↄuentꝗddiemun ens inmuro. Etſihdei it n doloa. üt ſtcweſubguftic eadẽ Jinſnun rvlio affimutinuni ua in paniculanm ugn o quoddã aialeſhonan is nð eſthomo de duerſione impicinquiin ötra TNu ↄſequent deemm prhi hpant nð ſequat᷑. nullus hõ eſt lapis · ergo quidã lapis nõ eſt hõ ↄtradietoꝛiuʒ ſequẽtis ſtabit vere cum antecedẽte · ſcʒ omnis lapis eſt homo · ſed ad ip iam ſequit᷑ quidam homoeſt lapis R ↄuerſionem ꝑ accidens ergo ↄtradi ctoꝛie ſtabunt ſimul in veritate quodeit in poſſibile. Et ſimilr poiſet pꝛo bari ↄuerſio ꝑ accidens vlis affirmariue. Sciendũ quarto.· ꝙ vt ſupo nitur in hac vitima ꝓbatõne in omni mala conſequentia opoſitum conſe quentis poteſt ſtare in veritatecijm antecedẽte. Knuius ratio eſt. quia in omni mala conſequentia antecedẽs poteſt eſſe. verum ↄſequẽte exiſtente falſo. Et ideo oppoſitum ↄlequẽtis eius poteſt ſtare in veritatecumante cedente. Vnde tum ↄſequẽtia nõ dicit mala niſi qꝛ ↄſequens eius nõ in cluditur in antecedẽte. ſed poteſt eſſe falſum antecedente exiſtente vero· Ideo juum oppoſitũ pt eiſe verum cum añcecẽte talis ↄſequẽtie Et ecõ⸗ tfa in bona ↄſequẽtia ex vero nunqᷓ; ſequit᷑ falſum licʒ ex falſo aliquãdo ſe quat᷑ verum · x qͥbus ptʒ ꝙ vniuerſalis affirmatiua⁊ vłlis negatiua bñ uertuntur per accidens.ſed nulla ꝑticularis pote ſtↄuerti per accidens. mutatönes ſq pᷣdcunt quia ſic Zuerteret in vniuerſalem ſed ad ꝑticularem nunqᷓ; ſequit᷑ foꝛmali spam pwoſt diinsCiui tergpoſitio vniuerſalis · Ideo ꝑricularis nõ conuertit᷑ per accidẽs. Lõ tra pdicta argu pᷣmo ſic. Qualitas reiſequit᷑ quantitateʒ eius. ergo mu V tata quantitãte mutatur qualitas · ergo in ↄuerſione per accidẽs nõ ma⸗ et eadem quaiitas quãtitate mutata. Scðoſic. N on ſequit᷑ om̃is ho biettum. ⁊ econtumaniuuinx dlons cil tactetyluu — taquãttue ad dijniguiniſ⸗ o örpaccs qpanpin e no videt lapic er ——— affirmatiua nõ bene conuertitur per accidens. Tertio ſic. Non ſequi⸗ tur. omnis homo eſt moꝛtuus · ergo quoddam moꝛtuum eſt homo cũ an 6 2 ð videt lapidem ergo quidam lapis videt hominem. ergo vniuerſalis nllum. qoddammnic E teecedens poſſet eſſe verum ↄſequente exiſtente falſo. ergo vnluerſalis af⸗ Pnculns ſqʒ quidi hõtlilx rũdo ꝑ accidẽs vlpun ¶ſ ebite duerti vls afmmn — . P . irmatiua nõ bene conuertitur ꝑ accidẽs. Quarto ſic. Non ſequit. vul⸗ etotam.mõ qð ↄuent auiniſt. lus homo eſt mulier. ergo quedam mulier nõ eſt homo ergo vniuerſalis xnegatiua nõ conuertit᷑ per accidens Quinto ſic. Non ſequitur: nullum animal pꝛeter hominem eſt rationale. ergo quoddam ratõ nale nõ eſt ani⸗ bena ↄſequẽtu.omns donoii mal pᷣter hominem. ergo vniuerſalis negatiua nõ de bite ↄuertit ꝑ accñs ebita duerſio. ců duer ſtnitr 2 lamců mutatõe ſubiuußii Z pꝛimum dicit᷑. ꝙ mutata quãtitate mutatur qualitas ᷣm nume⸗ rum · quia qualitas ſequitur quantitatẽ in eſſe numerali.ſed mutata quqᷓ is hö eſt animal ſequi ih quii irate in ſpecie nõ opoꝛtet murari qualitatẽ in ſpecie. quia ᷣm ſuum eẽſpe 7 uerſionẽ ſunplt pn cificum nõ ſequit quantitatẽ.⁊ de iſta mutatõne eſt ad ꝓpoſitum. Id e ſcqui ois hõ eſt il· uxx⸗ h d ↄeauens bone ↄlequeni ffumatiu bene ↄuerti— ueret᷑ nõ dilindutonddil — m pmaeo qdĩßdun„ rbueretin rrtente. Aho w matiu. Subn ml vnuerſals—— a öne terminoß. z — bene ↄueli di eſtlapis ergo n whöellhohteuih. zſequt ito. 0 eb idbni . *——— — „ — ſcm dici᷑ · ꝙ illa nõ bene ↄuerti᷑. omnis homo videt lapidem.ſed debet ſic ↄ uerti.ergo quoddam videns lapidem eſt homo Vnde in omni bona Huerſione totum id quod ponitur a ꝑte pᷣdicati in vna debet poni in alig a ꝑte ſubiecti. Adtertium dicit᷑ ꝙ illa nõ bene ↄuertit᷑. quia in iſta · oĩg homo eit moꝛtuus. homo ſupponit ꝓ p̃ſentibus ⁊ p̃teritis ſimul ratõne ilius ꝑticip ij pᷣterititꝑis moꝛtuus ⁊ in alia ꝓpᷣſentibus ſolum.qꝛ nõ am pliatur ſed deberſi ʒuerti. omnis homoeſt moꝛtuusergo quoddã moꝛ tuum eſt vel fuit homo. Inde tenẽdum eſt ꝓ regula ꝙ termini uerten tis ⁊ ↄuerſe debent tener eque ample ⁊ eque ſtricte ſcʒ ꝓeq̃multis ſuppo⸗ ſitis. aliter ille nõ eſſent pticipãtes vtroq; termino ideo iſta ſie ↄuertitur. Omns homo eſt generãdus. ergo quoddam generandum erit homo. ⁊ debet poni verbum futuritpis. vt homo ſtet in ſcda pꝛo futuris ſicut in pᷣmaZd quartum dicitur. ꝙ illa nõ bene ↄuertitur.ſed deber ſie? uerti. . Dy) e b — F 2tiua in ſe. vt oĩs hõ eſt gial. eꝛgo omne nõ aial eſt nõ hõ. Vñ . * uerſio tota. Aſſerit a negat eſunt vniuerſaliter ambe. Aſſetit Sr inegat o.ſunt particulariter ambe Ecce tibi ſim armigeiss ℳ 2 7 TLrattatus pꝛis mullus hõ eſt mulier. ergo qdam mulier nõ eſt hõ maſculus ⁊ ponitur ibi maſculus vt hõ ſtet in lcðap viris ſicut in pᷣma · Ad quinrũ diciẽ. ꝙ illa male ↄuerti. ſ debet ſie ↄuerti· nullum A lpᷣter hoĩem eſt ratõnale. er⸗ go quoddã rõnale nõ eſt aial· liud ab hoĩe reſoluendo pᷣter in aliud ⁊ ab oqudrsn noehaberpecalcomododuerſonts.ytvtccturin ꝓuis logicalibus quõ ſpeciart in ſpeciali Zuertuntur⸗ Cʒuemſioꝑcõrupoſitðemeſtqideſubiec fit pᷣdicatuʒ et dep̃dicato ſubiectum manẽte eadẽ qualitate et quantitate ß mutatis terminis finitis in terminos ifinitos. Et hoc mo 3 5 6„„„„* do cõuertiur vniuerſalis affirmatiua in ſe.⁊ ꝑticularis nega . — p. Feci ſimpir cõuertit᷑ eua ꝑ acci. Aſto b cõtra ſie fit con/ 6 14— xx he 2 7 1 carma bono con · Et notandum ꝙ illud ſignum qu odeſt — „4 r inſubiecto ꝓpoſitõnis 3ᷓ debet Huerti qpᷣcũq; ſit illð debʒ pa 5—„———-— k. n ni ſupꝛa totũ pᷣdicatũ? reducere ipᷣm ad ſubiectũ. Etpꝛople 6 hiungs rea eadẽẽ ʒuerſio in pticularibus indiffinitis et ſingulanb Poſtqᷓ; autoꝛ deter· de ↄuerſione ſimplici⁊ ꝑaccũs vbimutant᷑ termi nifm ſitũ ſolũ. Tdic ↄñr determinat de Juerſion ꝑ ↄtrapoſ itõeʒ vbimu Srãturtermini finitihm ſitũ ⁊ ᷣeata ſilipᷣaʒ pᷣmo ſi diffinies· Wöõuerſiop Spe ẽ mutatio pᷣdicati in ſubiectũ ⁊ ecõtra · manẽte eadẽ qᷓlitate⁊ quã itate. ſed mutatis terminis finitis interminos infinitos· ulus diffini⸗ tionis ſimilis eſi explicatio · ſicut pᷣcedentium. uiſi in hoc ꝙ ponit mutatis xerminis finitis in termninos inkinitos·a differentiam ↄuerſionis ſimpi ris.⁊ per accidens. ¶ ciendum eſt pꝛimo ꝙ terminus finitus? infinij 5 tus ↄtradicunt ideo dicuntur habere ↄtrariam poſitõnem⁊ nð ſimilem et qꝛin iſta ↄuerſione ermini finiti mutami terminos infinitos habẽtes ↄtra riã politõem terminis finitis.i talis 2uerſio ð? pↄtrapoſitõeʒ. Bi terminꝰ finitꝰ? infinitꝰ Sdicũit vt dictũe⸗ Et quãtovnũ Idietoꝛuz n N m gcõe⁊ de pluribꝰ pᷣdicat.tãto ſuũ õdictoꝛiuʒ minꝰ cõe? de paucij ——7 Shvꝛibyðꝛ· õ quãto termin? finit? ẽ generalio? ⁊ cõio rato terminꝰ ifinitꝰ ẽ ſpecialioꝛ vt pʒ ꝑ exẽpla. iat em̃ẽ ↄmunꝰ qᷓ; hõß ecõuerſo nõhõeſt cõmuniꝰ qᷓ; nõ aial q ðꝛ de oib alijs ab giali.⁊ cũ ß ðꝛ dealijs aialab nin* hoie. nõ nial ſolũ ðꝛ de alijs að aialicſ Sciẽdũ ẽ ſcðo.ꝙ ꝑ ilt ↄuerſonẽ *„ 5——„—— eſ debite ↄuertit᷑ vłis affirmatiai vleʒ aifimatiuã. PMobat qꝛ hec ẽ bona cõ, ſequẽtia? cõuerſio ꝑ ↄtrapolitõem. Vt ois hõẽ aial. ergo omne nõani⸗ ſunt mlelinõhomo. li ynubrſal afirmatiuabi ↄuertit ꝑ ↄtrapoli ii nöeltpömulutn inpma. Ziqunitn aialpterhoiemeiuin doi reſouendoinuin Petrihyſani ñs ptʒ. q bñ ſequitur oĩs hõ eſt aialq oĩs homo non eſt non aĩal qꝛ aial et non aĩal ↄtradicũt. et vltra bene ſequit᷑ oĩs homo non eſt non ↄĩal· ergo om̃e nõ aial non eſt homo ꝑ n ſumplicis vlis negatiue. Qt vltra dos duernis ſt qñ delubiecuſijt eadẽquiu eminos itininski matiua inſeapim o omnenõuchi ꝑacci. Atopchnſi unt wiuerſilerm ambe Eccetiilnn ndumiludſigunn bet ueni qcicziht acereipᷣmadſubuit ribus indifinisain one ſimpliciꝛ uis ſin mat de ↄuerſonp ↄnh taſilinz hmoldnl⸗ osad differennM⸗ Ppñ ſequit. vẽ non aial non eñ homo · ꝗ oẽ nõaial eſt nõ hõ. qꝛ hõ et non hõ ʒtradicunt. Ideo de quo negatur homo · deillo yerificatur nõ hõergo de pꝛimo ad vltimũ bene ſequitur. oĩs homo eſt aĩal· ergo ome nò aialeſt non homo. liter etiã p̃t ꝓbari. qꝛ ſicut aĩal eſt ſuperius ad hoĩiem ita nõhð ad nõaial rõne infinitationis ſicut pus dictum eſt. ergo ſicut aial veriticat de hoie.ita nõhõ de nonaiali. ¶ Sciendñ tertio ꝙ ꝑticularis negatiua bñ ↄuertitur p ↄtrapoſitiõem. ꝓbatur· q bene ſeqͥtur quidã hõ noneſt lapis ergo quidam põ lapis nõ eſt nõhomo ·ergo ibieſt debita ↄuerſio Zñs ptzʒ qꝛ bene ſequit᷑ quidõ hõ non eſt lapis qᷓ qudã hõ eſt non lapis · qꝛ lapis et non lapis ↄtradicũt. Qt vltra bene ſequitur· quidã hõ nõ eſt apisꝛer⸗ go quidã non lapis eſt homo ꝑ ↄuerſionẽ ſimplicem ꝑticutaris aftirmati⸗ ue. Et vltra quidã non japis en homo· ergo ͥdam nõ lapis non eſt nõhõ· qꝛ hemo et nõ homo ↄtradicũt.ergo de pᷣmo ad vltimũ bene ſequit᷑.q daʒ homo non eſt lapis ergo quidã non lapis non eſt nõhomo. Et ſic pticula ris negatiua bñ ↄuertit ꝑ ↄrrapoſitõem.nð tñ ſimptr vel ꝑ accñs. q? argu eret᷑ a non diſtributo ad diſtributũ ex ꝑte ſubiecti bᷣme qð in ꝓma no di⸗ Nribueret cũ ſit fubiectũ ꝓpõnis ꝑticularis et rñ in ſcða diſtribueret᷑ cñ ſit ſubiectum ꝓpõis negatiue qð ſꝑ diſtribuit᷑ ¶ Sciendum quartoꝙ cica Huerſiones pdictas autoꝛ ponit in textu duo notabilia. Hꝛimũ eſt ꝙ ſig⸗ num poſitum cũ ſuhiectoꝝꝓpõnis debet poni ſupꝛa pᷣdicatũ eius.et illud aggregatum debet poni in ſubiecto ↄuertentis. Qt huius rõ eſt qꝛ ſignũ non eſt ſubiectum nec ꝑs eius ſed eſt diſpoſitio ſubiecti inqᷓ; tum ſub iectũ iõ nunqᷓ; debet poni ad pᷣdicatũ.ſed ſꝑ ad ſubiectũ. Qt hoc intelligẽ dum eñ in ↄuerſione ſimplici et per ↄtrapoſitionẽ. vbi manet eadẽ quali⸗ tas et q̃ntitas et ſignũ ·⁊ non intelliget᷑ de ↄuerſione ꝑ accũs vbi mutatur qᷓ;titas et ꝑ ↄñs ſignũ. Scðm notabile ꝙ eadem eſt ↄuerſio ꝑticularis.in diffinite et ſingularis. Ratio eſt qꝛ ſicut ſingularis ꝓ vno ſuppoſito verifi ratur · ita etiam ꝑticularis et indiffinita. Ideo de ipis idem eſt iudicium qᷓ;tum ad ↄuerſionem. Vñ ex oiby pᷣdictis ptʒ ꝙ vlis affirmatiua ↄuerrit᷑ ꝑaccñs et ꝑ ↄtrapoſitõnem ſimui.et vłis negatiua ſimpłr.et etiam per accidens ſed particularis affirmatiuam ſimpliciter ⁊ particularis negati⸗ ua ſolum per ↄtrapoſitõem.vt ptʒ in his verſib. Feti ſimplłr ſʒ vertit᷑eua peracci· Aſtoꝑ ↄtraſic fit ↄuerſio tota. Qui ſic intelligunt᷑. Fecii.vlis ne gatiua deſignata ꝑ eet pticularis affirmatiua deſignataꝑi.ↄuertunt᷑ ſim pliciter. Eua.ivlis negatiua deſignata ꝑ e⁊ vlis affirmatiua deſignata Pauertunt᷑ ꝑ accñs. Aſto i.vlis affirmatina deſignata per ꝑa.⁊ ꝑticu laris negatiua deſignata ꝑ o. ↄuertunt᷑ꝑ ↄtrapoſitõem. Qiper hoc habẽ 2. tur oẽs ↄuerſiones L ötra pdicta arguit pᷣmoſic. Terininfinti⁊ ter⸗ mini infiniti non ſunrij qẽ termini.ergo in ↄuerſione ꝑ ↄtrapõeʒ non rema Vent ijdem termini. idi non fit de ſubiecto pᷣdica P ⁊econtra æScon ſe habethõ ad aĩal ita nõhõ ad non qial kio ad affirmatõem ita nega t denallergo nonhomo nondʒ vlr de non aiali ergo hec eit 2 2uerſio f 0 tſehabet affirma tio ad negatiõ em.ſed homo nonpᷣt vlr dici y —— 8 N— ———— „* bde V— y„ 3 — ſt* ℳ2 2 — vmñis homo eſt aial ergo om̃e nõaĩal eſt non homno Tertio ſic liptichs laris negatiua duerteret᷑ per ↄtrapoſitiõein arguerer᷑ a non diſtriburo ad diſtributum ex ꝑte ſubiecti uerſe qð diſtribueret᷑ in ſcða·cum eſſet pᷣdica tum ꝓpõnis negatiue· et non in pᷣma cũeſiet ſublectum ꝓpõnis ꝑticularis ergo talis uerſio ꝑticularis negatiue non valet Muarlo ſic. beceſt bo⸗ na ↄuerſio aliqs homo eſt ſortes ·ergo ſoꝛtes eſt hõ·⁊ tamẽ ſignũ ſubiecti non addit᷑ pᷣdicato Zuerſeẽ.qi termino ſingulari no debet addi ſignũ ergo ſignũ poſuũ in ſubieeto non ſp debet addi pᷣdieato in Zuerſione ſimpliei MQuinto ſic. Due diuerſe! ingulares oppolite ↄtradicunt· non i due„ ticulares · ergo dẽpticularih ⁊ſingularib o eſt idẽ iudiciũ AApmũ Fr pꝛ. ꝙ in ↄuerſione ꝑ Ztropoſitõem nõ manẽt ijdẽ termmißᷣm featũ ⁊ mo Prattatus pꝛimus — dum ßeůndi.manẽt tñ idẽ termini ᷣm vocẽ · Q ln termiĩo infinito incudt tota vox termini finiti.ergo ibifit de pᷣdicatoſ ubiectũ · ym alud catũ.et itanlle ꝓpõnes aliquo modo vtroq; termino ſunt pricipant es. Faſez cundũ negat᷑ muioꝛ qʒ homo eſt inkerius ad gial.ſed non hõ eſt ſupius ad nõ gial. Ideo nõ ſilr ſe hñt· ⁊ auto intelligit ſirut ſebʒ affr matio ad affirmatõem. ita negatio ad negatiõem in Huertibilib ⁊ vð int ſugius ⁊ inferlus Ad tertiũ ðꝛ ꝙ in hac ꝓpõne ſubiectum ↄuerſe nõ te manet ſilr et fmßᷣcatũ eius. ideo non eit iꝗẽ qð viſtribuit᷑ in peicato ↄle tentis.⁊ in ſubiccto ↄuerſe nõ diſtribuit᷑.qᷓ̃re nõ arguit᷑a nò diſirbuto ad diſtributũ relpectu euſdem termint ſimpkr. Zd quartu ðꝛꝙ ilud no⸗ tabile.ſoũ intelligit᷑ qñ pꝛedicatũ ↄuerſeeſt terninus cõis cui poſſet ad⸗ diſignũ.nonãt qñ eſt terminus ſingularis · Ad quintum ðꝛ. ꝙ licet de n pricularibetſin gularib non ſit idem iudicium Gtum ad oppoſitõemtn 4%) guſipei& bene eſt M ad conuerſionẽ ꝓpter cãm pꝛius dictam· yntai pelo pothelich ei la duehaber2h *4 — ℳ poſltlones caihegoꝛicis qoniunctas tanc; pꝛincipa —, S6*„ ptes ſ vcpomo currit hõ mouct᷑. Picitur ãt vpotheilca ab vpos quod eſtſub · et theſis poſitio. quaſi ſuppol tigrgig ea vna ps ſupponitur alteri. ſdꝛopoſitionũeatheoienrũ . tres ſunt ſpẽs ·ſcʒ ↄditionalis copulatiua et diſiunctiua ii ₰. Poſtq; fupius determinatũ eſt de gõe cathegoꝛica. q eſt ſimpkr vnz. u enůciatio.· de q̃ pᷣncipalr intendit inßᷓ tractatu. Nic auto? ↄñter detmi u„ ſ nat degpöne ypothetica q ↄponit ex plůrib cahegoꝛicis.et ſequi᷑ cache⸗ 6— Pgbnich ſicur ↄpoſirũ ſun ↄonẽria ipamn pmoſic difines Krop rporde en N 5 ica eſt illa que hʒ duas cathegoꝛicds tanch tes pᷣncipales ſui ↄiunctas — xnliquãhictõem viſihs eſt aialeſt. I Sciẽdũ eſt pꝛimo ꝙ in illo relatiuo 8 illa intelligi genus diftiniri.ſ.ꝓõ q̃ hʒ modũ geners relpectu ꝓõnis ypo . tttice ⁊cattegoeice. ⁊totũreſiduũponit adpꝛãn ſpõis cathegoticc. vñ lbi põẽqᷓ̃ hz duas cathegoꝛicas adicludẽdã materiã ꝓpõis xholiec Due tarhegoꝛice materiair ↄponãt vpothericã Et ponit᷑ ↄiũctas ad iclu dendũ foꝛmã totius vpothetice que eſt eſſe ↄiunctũ duꝝ categoꝛicarũ inter ſe· Qet ponitur per alquam ʒiunctõnem ꝓpter foꝛmam partis. 1 6 —. 8 3 57 3—„ℳ 4— 1.—— 8 ℳ ₰—6„ℳf—— 5 . homo Tanſt pr tr 1 hy P ün guene Sieut em̃ in cathegoꝛica pᷣdicatũ ⁊ ſubiectũ ſunt materia.⁊ eopula eſt foꝛ ueret nichunin ma ꝑtis ·et eſſe vnitũ ſeu ↄiungtũ pꝛedicati cũ ſubiecto eſt foꝛmatotiꝰ Sic t ſubiettum pins ei in ppothetica due cathegoꝛict ſunt materia. et ↄiunctio ip̃as vnensẽfoꝛ let Quniema pris· eſſe vnitũ duaꝝ cathegoꝛicaꝝ eſt forma totius ⁊c. ¶ Sciendũ eſt ſcðo ꝙ ꝓpões ypothetice pñt diciaffirmatiue vel negatiue.qꝛ vt dictũ — S eſt hñt copulã pᷣncipaleʒ ſi ergoilla copula pᷣncipalis ponat᷑cũ negatione 6 Wüihig tũc talis ꝓpoſitio erit negatiua.ſiq̃t ponat᷑ ſine negatione.tũc erit affirma ——— tiua.⁊ pñt dici quales.ſed nõ pñt dici qᷓ;te Kuius rõ eſt.qꝛ qᷓ;titas põnis oppolite ndntmin renet ſe ex ꝑte ſubiecti ſed ſubiectuʒ cathegoꝛice non eſt ꝑs ypothetice niſi nröcluudci I tm̃ remota ⁊ non ꝓpinqua.et a ꝑtib remotis nõ debet fieri denoiatiò qre anẽtidẽ temvfnfin ppothetice nõ dic unt᷑eiſe alicuius qᷓ;titatis ¶¶ Sciendũ tertio ꝙ pꝛedicta vociq ntemio innu diffiniio ꝓpõnis ypothetice pᷣt dici qͥdditatiua ᷣm modũ. Euꝰ rõ eſt.qꝛ ato ſubucti fniuiic explicat naturã ꝓpõnis ypothetice ꝑ gemiis et dꝛq̃m.ꝑ materiã et foꝛmaʒ mino ſunt pnpuus et ita oñdit naturã? eſſenti diffiniti eodẽ modo quo habet eſſentiã.et ꝑ àd giul lednon ſödh eam habet᷑ ſufficiẽter qͥd ſit ꝓpõ ypothetica. Gt ðᷣꝛ ypothetiga ab ypos s palleguninilgi ſu qð eſt ſub· ⁊ theſis poſitio guaſi ſufpoſitiua locutio. qꝛ in xnã Ipõne ppo⸗ dneganõemindundihni rheeica vna cathegoꝛica eſt in potentia ad ali. ñ quodãmodo ſe at zpönebm hʒ ad ſcðam in rõne potentie. quare aliquo mõ ſibi ſubijcit et hoc maxie cuide qð wrbulniſen cõditionali.vbi vna ſequit᷑ ad aliã. ¶ Sciendũ q̃rto ꝙ ꝓpõ ypothetica uil qᷓre v nuniſe iuidiꝑ ↄditonalẽ copulatiuã et diſiũctiuã.q̃ dicunt᷑ ſpẽs eiꝰ ᷣm modũ † 3 Zqmibey que diuiſio ꝓbat᷑ ſic. qꝛ in om̃i õne vpothetica ↄiũgunt᷑ due cathegoꝛice nererütemmsiisn vel ergo ↄlungunt᷑ in vocẽ tii⁊ ſic eit diſũctiua. vlᷣm voces ⁊ caraſi SM M — Zacntz et hoe 8 dupltxelilacata denotanẽ ſe xtinere inuicem ſicut añcedens Sanenbiun cir tinet ſuũ ↄſequẽs ·et copuian ꝑmodũ vniuset ſic eſt ↄditionalis.vłco⸗ m mpeusdem ulant ꝑ modũ diuerſoꝝ et nonꝑ inodũ vnius et ſic eſt copulatiua. Erg tercãm pꝛ bbein oc patʒ ꝙ in ↄditionali ponunt᷑ duecathegoꝛice ꝑ modum vnius.qꝛ per ceſt iu modum antecedentis? conſequentis Et quia inilla vnio eſt maioꝛqᷓ; in s oniuncus lijs. Er aduc magis vnunt᷑ in copulatiua q; in diſiũctiua Ideo ↄditio icas coM nolipᷣredit copulatiuã ⁊ diſiunctiuã.⁊ copulatiua pᷣcedit dilũctiuã. 6 nuc dimin Pötr picg arguit pᷣmo ſi. Aẽeſt gpõn vha gpoſitio. ſed ppothett 4 ſm eſt vna 4põ · ergo male poni᷑ ꝓpofitio genus eius Sccðdo ſic. Ex ſis politio. A. uobentibeinactu nonfit vnũ rertium ſed due cathegoꝛice ſt/ due poſi ni n nõ fit ex duab cathegoꝛicis Tertio ſic. hec i Po e vpothetica ſo. currit qui mouet.⁊ tñ ibi noneĩ ↄiunctio vniens illas ui uan duas cathegoꝛicas.ᷓ ↄtra diffinitõemꝓpõnis ypothetice Quartoſic. lis copu ai liqua eſt ꝓpõ ypotheticacauſalis. vt qꝛſol luet dies eſt et alia ꝓpõ lo zelde wieain. ſoꝛt. curtit plat· mouef᷑.et alia tꝑalis. vt ſoꝛ. ſtudet qñ pla.legit nh nt. ci eipes non ponütur in diuſione wõnis ypotherice.qᷓ ipᷣa eſt inſuf/ nb dnh Qadẽ eſt ʒpõ co ulatiua ⁊ diſiunctiua.vt ſeꝛtes ribam py zechui Sibeetenue memhꝛa diuiſionis coincidunt veics tunß tes en dntn eſtrn diuiſio Adpmũ ðꝛ ꝙ licetqpõ ypothetica nõ ſit vna Aei. ¶Scratpegoncos 2lenbneerſicczpirvntaten lüctioue vniente duas po ätmoci Snpiso funt nonfit terti S cerex duolnenrib inactuinqᷓ;tus inactu 2e— ſespenntinp rertumtnneelrreiieinqtum vnumeſin potentiaad aiterũbũfit ſ Aicudedim anli ccaliam Pporhetica vna cathegoꝛica eſt in potẽtia /13 an duare e eis bene potelt feritertium. Etlicet cathegojicam 5 3—— eguclelt gul„ v ½ Cf — —— eius ctũ nactus nõ eſt xpoteti poni Jõ non ðꝛ ibieſſe ſüb ꝙp modũ potenti ðne non ſit ↄiũctio explicite. uo modo ðꝛ de alüs · vt ſoꝛteb etrus ¶oꝛtes eſt alicuius q;titat ille ſpẽs vpot k eas enũerari inter ilas· Vnde cãlis ↄtine localis ſub copulatiu ſoꝛtes currit in aliquo tꝑe.⁊ attatus pꝛimus ynio pᷣdicarietſ ubicetiſit in hypotetica Sedtñ ile pꝛiñ actů quie otell otetice ſʒ ſub tal actu totiꝰ ypotetice ip⁊ cathegoꝛice nqᷓ; ſub vltia. qi eiꝰ foꝛmahʒſ ead foꝛmã totius vpotetice d tertiũ ðꝛꝙ licet inilla eſt tñ dñ ↄiñctio iplicite· et iplicat᷑ in relati ð tiñ valet ſicut ile· ide ſenſus eſt · ſoꝛtes currit ⁊ ille mouet᷑ Etſili tus eſi plato. icãnes eſt talis q̃usẽ ſoꝛtes eſt tantüs;ᷣtus e et ilius eſt plato ⁊&· Ad qᷓrtus ðꝛ ꝙ pytanqᷓ; ſpẽs inferioꝛes. ideo non oʒ t ſub ↄditionali. Qt tpalis er a q cũ dĩ.ſoꝛtes currit ñplato diſputat. Senſusẽ. in eodes plato di putat. Silr cũ ðꝛ vbiſoꝛtes ſoꝛtes currit in aliquo loco.⁊ in eodẽ lo d quintũ dã g licet ia foꝛma ta ẽs vpotetice otinent᷑ ſub alijs tri lato dilputat.ſenſus eſt currit ibi p co plato diſputat.⁊ ſic in vtraq; reꝑit copulatiua 9 in eadẽꝓpde vpotetica materiair ↄtineat cop ulatiua? diſũctiua nõ růfoꝛ ſ malit᷑ vñ ĩ ipᷣa pñt capi diuerſe ʒiũctões ꝓ copula. qꝛ ſi⁊ capi᷑ ꝓcopula pᷣn cipal ipᷣa eſt ſolũ copulatiua.ſiãt vel. ipᷣa eſt ſolum diliũctiua. q̃re eſt vni Ft us ſpeciei ſolum et non diuerſaꝝ ⁊ẽ· chegoꝛice mediante hac cõinctioneſi tes mouetur · Et illacathegoꝛic cðiunctio ſi·dicit añorel „ſir determinat de mẽbꝛis diuiſi — — Scieduzeſt pᷣmo.ꝙ tali ſequentis c0 ditionalt tin us ſit verũ ↄlequẽs eius etiã eſt verũ·⁊ qꝛiſtac Conditionalis eſtila in quaciungnur due ꝓpões c . I*) SB tſiſoꝛtes cinit ſoꝛ gcui immediate cõiungit bec iqua vero conſequens irionẽ ꝓpõnis vpotetice et diuiſionẽ eiꝰ Hit onis eius.⁊ qꝛ conditionalis eſt ꝑrectioꝛ acs vpotheticis. q in ip̃a vniunt due cathegoꝛice ꝑmodũ añcedẽtis ↄle⸗ uẽtis et ꝑ modũ vnius In alijs ãt vniunt᷑ ꝑ modũ diuerſoꝝ ideo autoꝛ us determniat de cõditionali qᷓ; de alijs. ipam pᷣmoſie diffiniẽs. Cõdij tionalis eſt illain qua vniunt᷑ due ppõnes cathegoꝛice E hãc Ziunctionẽſi lis ꝓp ðꝛ conditionalis. que ponit veritarẽ ſut Inon abſolute · Ende ponit ſuã veritatẽ ſub Poſtqᷓ; auto? poſuit diflin illa conditione · Si añs ei iunetio ſi denotat Aſecutõem? aſceiſionẽ vnius põnið ad aliã ideoĩ c ditionali due cathegoꝛice ↄuenienter Ziũgunt᷑ ꝑ hanc2 iũctõem ſi. vłalã ſibi ecualentem. Gx quo peʒ ꝙ ad ↄpletã rõem ↄditõalis ſ ufficit ꝙ vnd w denotel ſedᷓ ad aliã· ⁊ q hoc fit in ꝓõne cauſali. vbi d enotat ꝙ añsẽ cauſa ↄſequentꝭ? infert ipm vthᷣ· qꝛ ſol oꝛit᷑ dies ſit Ideo cauſalis eſt vna ſpẽs ↄrenta ſub Sditionali ſed vltrarõnem ↄditionalis addit cãlitatẽ ſui añcedent? reſpectu ↄñtis rone cuꝰ plus requirit᷑ ad veritatẽ eiꝰ q; ad ve ritatem cõditionalis· ¶ Sciendũ ꝙ añs nunc; poſſit eſſe verũ ſine ↄlequẽte hoc eſt ſine is· Cuius ratio eſt·ſcd dicionãlis verã impoĩtãt nẽ ſcðᷣo·ꝙ ad veritatẽ ↄditionalis requint veritate ſuicõſequꝭ eclſari ↄlequtui dnch 1 M inunpnin nm Pn nuntun nch dhen ublulhnr wuzuram. im tlt nhpu ou Jdotetueu q ſud vhiunc in, Aiunisn üctio ipuuueiptin ſoꝛtes cumtilenls s eſl plo binsu o elt pluot. Aln tuqᷓ; ſpis infeius lun wel ſub ↄdiuidnai Gie umt qñpluodiyuni no dipmn. Shchit es curnt indiquoluiu opulatun. Ziqinii e copulatudlicui es p copuluqſichita daclun uit — „ Drtri hylpant 8 ſed in omni dona ↄſequentiaſ añs ſit verum ↄſequẽs eius erit vernʒ.qa Axonſequens detu? intellecru intelligiturin añcedente. et in eo includi?᷑ Sʒ ero nunqᷓ; ſequit falſum· ratio eſt. q in ip̃o nunqᷓ; includit᷑ falſuʒ hreretelogc ſchun verũ.idee in cõditionali ſi añs ſit verũ ↄſequens erit verum j Sciendũ tertio. ꝙ ad falſitateʒ conditionalis ſufficit ꝙ añs poſſit eſſe verũ ſine ↄſequente. Quius rõ eſt. q ↄditionalis denotat rõſe quentiam vnius ꝓpõnis ad aliamſed ad hoc ꝙ lit mala ↄſequentia ſuffi⸗ eit g Hſequens non includit in añcedente. ideo qꝛ nõ eſ nccria habitudo añcedentis ⁊ ↄſequẽtis non repugnat añs eſſe verñ ſine ↄſequente. Eñ incõditionalidla ꝓpõ cui imediate ↄiungitur ila ↄiunctioſi. dꝛ añs ulia vero ↄſequens Git qꝛ om̃is añceſſio dꝛ ʒlequentꝭ anteceſſioideo ad ſig⸗ nificatõem huius deõ nis añceſſio ðꝛ ↄſecutio relatiui?c Expꝛedittis ptʒ ꝙ oĩs conditionalis vera eſt neceſſaria· qꝛ ðᷣt ↄſequẽs neceſſuriõ ↄſeq̃n tiam vnius ꝓpõ nis adaliam qð requir᷑ ad veritatein eius. Licet ramen quelibet pars eius per ſe ſumpta qñqʒ ſit falſa et impoſſibilis. Sed om̃is ↄditionalis falſa eſt impoſſibilis.qꝛ ip̃a ðt ↄſequentiã vnius ꝓpolitionis ad alam. Et illa ↄſequentia ꝓ nullo tꝑe eſt neceſſaria.ſiue ibiſit habitu⸗ do ↄtingens ſiue impoſſibilis. Ideo conditionalis falla pꝛo om̃i tempoꝛe eſt falſa ⁊ impoſſibilis. ¶ Sciendũ quarto· ꝙ a tota conditionaliduobus modis arguit᷑. Vno vno modo a poſitione antecedentis ad poſitionem i. vln conſequentis. vthic.ſi ſoꝛtes cutrit ſoꝛtes mouet᷑.ſed ſoꝛtes currit. ergo ſoꝛ ancton tes mouetur. Secundo a deſtructione cõſequenris ad deſtructõnem an⸗ F zuin tecedentis.vt ſi ſoꝛtes currit ſoꝛtes mouetur· ſed ſoꝛtes non mouetur. er⸗ oricachie go ſoꝛtes non curtit · t tales ſyllogiſmi dicunt᷑ypotetici. oſſet etiam aliter argui per regulas cõſequẽtiarum. vt iam patuit per iſtam Quicqͥd u veroconlens eauitur adconſeduens bone conſequentie eriam ſequitur adeius antece⸗ dens. Gt per iſtam Quicquid antecedit ad antecedẽs bone conſequẽtie etiam antecedit ad eius cõſequens. Ratio illius. quia cõditionalis eſt q dam conſequentia.vt pꝛius dictum eſt. Kontra pꝛedicta argui᷑ pᷣmo ſic. Nec eſt conditionalis. Si homo eſſet aſinus. homo eſſet rudibilis. et tamen ibi non coniunguntut due cathegoꝛice.ſed due oꝛationes con⸗ iunctiue. ergo male diffinitur conditionalis. Secundo ſic. hec eſt con ditionalis. Soꝛtes currit. ergo ſoꝛtes mouetur cum ſit hy potetica.⁊ non eſt copulatiua nec diſiunctiua.ergo conditionalis. et tamen ibi non con⸗ iunguntur due cachegoꝛice per hanc comunctionem ſiergo contra diffi⸗ nitionem· ¶ Tertio ſic. In iſta.ſi homo eſt aſinus equus currit. antece⸗ dens non poteſt eſſe verum ſine conſequente.cum illud antecedens nullo modo poſſit eſſe verum. Gt tamen non eſt conditionalis vera ergo ad veritatem eius non ſufficit ꝙ antecedens non poſſit eſſe verum ſine conſe⸗ quente ·¶ Quarto ſic. hec eſt conditionalis vera.ſi ſoꝛtes currit.ſoꝛtes mouerur.et tamen non eſt nece ſſaria cum vtraqʒ ſit contingens. ergo nõ omnis conditionalis vera eſt neceſſoria. Quinto ſic. Hec eſt conditio nalis falſa.ſi homo currit hamo eſt albus. Et tamen poteſt eſſe vcra.ſup poſito ꝙ omnecurrens ſit album.ergo non omnis conditionalis falſa eſt impoſſibilis. 4 pmñ dicit ꝙ illa nõ eſt conditionalis ꝑ ſe pᷣmo.ſʒ ſoʒ lum ꝑ reductiõem illãrum comũctiuarum ad pꝛopolit iones indicatiuas Trattatus pꝛimus Natio elt. qꝛ Iditionalis denotat veritatem ſui ↄſequentis ſeqͥ ad verita tem añcedentꝭſed añs non pt eſſe verũ vel fallum niſi ſit oĩo indicatiua. d ſcm ðꝛ ꝙ licet in iſta nõ ponat᷑illa Ziunctio ſi foꝛmaliter· ponitur xñ ÿtualiter in hac ↄiunctione ergo· que denotatꝰ ſequẽtiã vnius ad aiã ſicut ila ↄiũctio ſi. t licet ila ꝓpõ pondt veritatẽ ſui añcedentis · hoc tñ non eſt inq;tum cõ qitionalis.ſed vtule modi poſitõis.⁊ ꝓlationis cat e⸗ — goꝛice pᷣme Zd tertiũ ðꝛ· ꝙ licet in ila WoM añs non p̃t eſſe veꝝ ſine cõ ſequenteꝓpter repugnãtiam ſuoꝝ terin ioꝝ tamẽ hoc non repugnat ꝓpter habitudinẽ eius ad ſuum Zſequens. n poſſet eſſe verũ ſine ↄfequẽte. qſi poneret᷑ añs eſſe verumn impoſſibile· nõ tñ pꝛopter hoc ↄñs poneret elle Herũ. Ideo ila non eſt ↄditionalis verd⸗ Zd quartũ ðꝛ·ꝙ licet Vir pars eius ſit ↄtingens · tñ habitudo Vnlus ad aliam eſt neceſſaria· eth ſuf ficit ad neceſſitatẽ cõditionalis · que olũ denotat habitudinẽ necellariam vnus ad aliam Ad qntum ðꝛꝙ ſi ponat᷑ iſta vniuerſalis · om̃e curtes eſt albũ tunc ↄſequens de neceſſitate equ. cd hoc erit de vᷣtule illarum duaꝝ pᷣmiſſarũ · O m̃e currens eſt album et hõ currit.⁊ non ÿᷣtute hulus ſolius ꝓpõnis · homo currit. Ideo illa ↄditionalis pᷣma non ter hoc eſt vera.· ſed led ſemꝑeſt impoſſibilis Sequit tex· nes cathegoꝛice per äc cõiunctõem et.vei aliquã ſibi ſimiẽ inir FEvt ſoꝛtes currit et plato diſputat.ioannes tů cet et petrus can hn ſſ tat.et ſic deſimilibus · Poſtq autoꝛ determinauit de onditionai Mic ↄſequẽter fm oꝛdij n — nem ꝓpõ nũ ypothetic ꝝ⸗ ſupius habirũ determinat deone ypothetica tn copulatiua.ip̃am ſic diffinies Eopulatiua eſt illa in qu ↄiundu n dueca„ nnp thegoꝛice P hanc Ziunctõem et. vel aliam ſ ibiequalentẽ Gt ponit ꝑhanc ſrhß w Ziunctõem et. ad differentiam aliaꝝ ppotetice in qb cathegoꝛice Hiunguntꝑ alias ↄiunctões vel per aliqð blecualens. Git tuls põd netn topulatiua.magis; diſiunctiua. vel aliqᷓ alia ſpẽs ꝓpõnis ppothetice. dah“ ſicet in alijs cõiungant᷑ due cathegoꝛice ꝑ aliquã 2iunctiõem tamẽ ina nu ſolum copulan per ↄiunctõem copulatiuã Mnde in ↄditionali vniunt᷑ iniite per modi vnius ſcʒ cedentis ⁊ ↄlequentꝭ · que ſeinuicem ineludunt Et in diſiunctiua ſolum coniungunt᷑ q;tum ad voces·⁊ diſiungunt᷑ qᷓ;um ad ßcata. Ideo in ſola copulatiuã cathegoꝛice copulant᷑ſinplr? ꝑ modũ di⸗ m nerſoꝝ ¶ Sciendũ eſt pᷣmo· ꝙ ad veritatemn copulatiue requui᷑ vtrãꝑ mm n tem eiſe verã · Luius rõ eſt. q copulatiiia ponit ambas ꝑtes affirmãdo dimi ip̃as hᷣm ſua ßcata. Ideo ad veritatem eius requirit᷑ ꝙ vtraq; pars ſit ve ra· Ipa em̃ eſt licut totum integrale reſpectu ſuaꝝ ptium ſʒ ad eſſe rotius n integralis requirit eſſe cuiuſlibet ꝑris eius · ideo ad veritatẽ copulatiuete iin„ quirit veritas cuiuſiibet ꝑtis eius.qᷓ;uis in tꝑali vltra hec requirat pam i* be ꝑtes ſint vere x eodeʒ tpe·et ſoe eſt idep·qꝛ oĩs ſpẽs addit alqc vltra5 m boit ſuum genus modo tꝑaiis eſt vna ſpẽs copulatiue. Et etiam in locali req un u ritur vtrãq; partem iſſe veram pꝛo eodemn loco· vt hic· Sottes currit vb 4 im ſuipequentstth fWum nſiſt iunctoſifandmnſn otat lequtũ wzut dipolusapnc öne aisnnhidem tamtpocwnuu oſſet ee veiſyiii tñ pꝛopterhoeyis ſni Ad qumiqin ad aumeſtmmi denotat habiudnimin onat Wla vnueusc Prtri hypani dlato diſputat. hoc tamẽ nõ reqͥritur inquantũ copulatiua.· ſed inquantuʒ eſt localis. ¶ Sciendũ ſcðo · ꝙ inter oẽs ſpẽs Shon copulatiua habet minoꝛẽ ipd ponit duas cathegoꝛicas ſimut᷑ quantũ ad veritatẽ eaꝝ pᷣus dicti eſt Conditionalis añt ſolũ ponit habi tudinem vnius ꝓpoſitõnis ad aliam.&t diſiunctiua ſolũ ponit vertuteʒ ynius cathegoꝛice. Ideo copulatiua habet minoꝛẽ vrritatẽ interoẽs ſi pe⸗ cies ꝓpoſitõ nis hipotetice. ⁊ eſt ſimpłrꝓpol itio plures qꝛ eſt ſolũ wa iũ⸗ ctiue⁊ ſᷣm qd. Vnde qʒ copulatiua ſilponit veritatẽ vtriuſcʒ pris eiꝰ ſeoꝛ fum.ergo ei bona ↄſequentia. vñ bĩſequi᷑ homo eſt aĩal.⁊ deüis eſt ergo homo eſt animal.] Sciendũ tertio · ꝙad faiſitatem copulatiue lufficit al teram partẽ eſſe fallam. Quius ratio eſt Nã ponit ſimul ambas ꝑtes eiꝰ ſicut vlis oẽs ſuas ſingulates · q ꝓpter falſitatẽ vniꝰ cathegoꝛice ipᷣa tota eſ falſa. t copulatiua cuiꝰãbeꝑtes ſ unt falſe.nõ eſt magis falſa intẽſi⸗ autſedhe atdejulluech illa q̃ habet tĩ vnã falſun ßᷓ ſit magis falſa extẽſiue. qꝛ falſiras ei? m. eto amtimjuß quit tek⸗. 2 — — — oniünginnduyn döemdwitimi tnt.idannes tucu venhei⸗ detemmu deh⸗ d pluraſe extendit. Huionalshnpu⸗ Bortce ad falſitatem 1.—. cõpoſſibiles inter ſe· Ideo illa nõ eſt poſſibilis copulatiua.ſoꝛtes eſt.⁊ ſoꝛ⸗ Et ex iſto ſequit᷑ ꝙ arguendo q fqlſitate vmꝰ cathe totius copulatiue eſt bona ↄſequentia Et etiã ſequi tur ꝙ ad poſſibilitatẽ totius copulatiue reqͥritur poſſibiliras vtriuſq; ꝑtꝭ ius. Et nõ ſufficit ꝙ ambe ꝑtes ᷣm ſe ſint poſſibihes. ſed reqͥritur ꝙ lint tes nõ eſt. qꝛ ille due nõ ſunt inter ſe cõ poſſibiles in veritate cũ ſint ↄtradi ctoꝛie.ſed ad neceſſitatem copulatiue requirit᷑ neceſſitas vtriuſq; ꝑtis et ad ↄtingentiam eius ſufficit ↄtingẽtia vnius ꝑtis eius.niſi altera ſit ĩpot ſibilis. q Sciendũ quarto.ꝙ ad dandã ↄtradictoꝛiã diſiũctiiie ⁊ copula tiue habetur talis regula. ꝙ copulatiua? diſiũctiua de ꝑtibus ↄtradicen tibus ↄtradicunt. qꝛ nõ poſſunt ſimul eſſe vere neq; falſe.ſed repugnãt in veritate ⁊ falſitate ſimł⁊ xalete alit dari ↄtradictio ponẽdo in omni bus hipotetieis negatõem ad coplã pᷣncipalẽ totiꝰ hipotetice vł pᷣpõñẽ do negatõem totigpoſitioni. qꝛ nõẽ verꝰ dare ↄtradictõem qᷓ; totiꝓpo⸗ „ neu e. ulatiuaelt lunqu ſitõi pᷣponere negatõem. Et ꝑ hoc pʒ qͥd ſitgpoſitio copulatiua.⁊ qͥd ad ſidiequid 1 1 copulatiua.ſoꝛtes ⁊ plato currũt. ⁊tñ ibi nõ ſunt duecathegoꝛice.ꝗᷓ diffi⸗ ? veritatẽ ⁊ falſitatẽ eius requirit᷑. ¶ Eõtra pᷣdicta argui pᷣmo ſic. Tdec ẽ nitio copulatiue eſt inſufficiẽs. Scðo ſic. hec eſt copulatiua.oĩs hõ cur⸗ rit. qꝛ ↄtinet oẽs ſuas ſingulares copulatiue. vt ſoꝛtes currit plato currit. ſic de alijs ⁊ tñ ibi nõ eſt ʒiunctio copulatiua.ꝗᷓ ↄtra diffinitõem. Ter tio ſi hec eſt copulatiua vers. omnis po eſt aial. ⁊ lapis eſt lignum. ergo ad veritatem eius nõ requirit᷑ veritas vtriuſq; ꝑtis. Añs ptʒ. qꝛ omnis ꝓpo ſitio dicens aliqͥd eſſe ſicut eſt. vera eſt. ſed iſta dicit hominẽ eſſe aĩal. ⁊ itaẽ ergoeſt vera. Quartoſic. in copulatiua magis vniunt᷑ cathegoꝛice qᷓ; in diſiunctiua in qua vniunt᷑ fᷣm vocem tmñ̃ ergo jicopulatiua eſt magis vna 3 diſiunctiua. nõ ↄtinet minoꝛem veritatem ommniby alijs ſicut dietum ẽ. v Quinto ſic. Torum valet tñ ſicut quelibet ꝑs ergo ad hoc ꝙ tota coj pulatiua ſit falſa opoꝛtet quãlibet partẽ eſſe falſam. Ad 5ꝛ g ſi in iſta.ſoꝛtes ⁊ plato currũt.cõiunctio et copulet inter e cz ee e platonẽ ip̃a eſt cathegoꝛica de copulato extremo 6 u ed ſi copulet interpoſitões virtualr eſt copulatiua⁊ va⸗ &t ilam ſoites cutrii ⁊ plato curit. Ad ſcm ðʒ ꝙ lʒ oĩs ben curtit. 1 Trattatus pꝛimus Stineat materiakr plures cathegoꝛicas copularie.tñ üle nõ Ztinenpmo dũñ pluriũ.ſʒ ꝑ modũ vniꝰ dicibilis.q̃re nõ eſt copulatiua. q in copulatius ↄiungunt᷑due cathegoꝛice ſimplt ⁊ ꝑmodũ pluriũ Icd tertiũ ðꝛ ꝙ iſig Vomo eſtaial·⁊ lapis eſt lignũ dicit aliqd eſſe ſicut eſt quantũ adꝑtem jui ßcati.nõ tamẽ ᷣm iotum ſuum ßcatum · quod tamẽ requiritur ad ve⸗ ritatem copulatiue. Ad quartũ dicit · ꝙ licet in diſiunctiua cathegoꝛice minus vmãturqᷓ; in copulatiua. amen diſiunctiua ponit veritatem vnꝰ cathegoꝛice· ideo pabet ſimpliciter maioꝛeni vẽritatem; copulatiua. dqntum dicit ꝙ ſicapiatur totum diſtributiue tunc ad hoe ꝙ tota ropulatiua ſit falla requirit᷑ falſitas cuiuſlibet partis eius · Sed ſicapiat. totum collectiue ſiue indiffinite ſicut capit᷑ in ꝓpolito · ſic tota dicitur falla pꝛopter falſitatem vnius partis. Diſiunctiua eſt illa in qua cõiunguntur due ꝓpoſitões ci thegoꝛice ꝑ hãc cõiũctõem vel · vt ſoꝛtes currit vł plato diſpu tat. Ad veritatẽ cõditionalis requirit᷑ ꝙ antecedẽs nõ poteſt eſſe verum ſine cõſequente. v ſihomo eſt animal eſt. Vnde oĩs cõditionalis vera ẽ neceſſaria et ois cõditionalfalſaẽin poſſibilis. Zd falſitatẽ ↄditionalis ſufficit ꝙ añs pᷣt eẽ veyli ne ↄſequẽte. vt ſi hõ ẽgſinꝰ ẽ. Ad veritatẽ copulatiue reqhtt min Itrãq; ptẽ eẽ verã. vt hõẽ aĩal·etequus hinnibilis. Zan tatẽ eiꝰ ſufficit alterã partẽ eẽ falſaʒ. vt hõẽ aĩal ·⁊ equusẽ mnl pis. Zd veritatem diſiũctiue reqʒritur vnã ꝑtẽ eſſe veram· pomo eſt animal vel equus eſt lapis. Et ꝑmittitur ꝙ vtr; pars ſit vera· ſed nõita pꝛopꝛie. vt homo eſt animal. velequꝰ eſt hinnibilis. Sed ad falſitatem eius requiritur vtranq; partem eſſe falſam vt pomo eſt aſinus vlequus eſt lapis ⁊c· Poſtqᷓ; autoꝛ determinauit de copulatiua in qua due cathegoꝛile con iunguntur fᷣm voces? ſignificata ſimul. Hic ↄſequent determinat de pj poſitõne diſiunctiua in qua diungunt᷑ due cathegoꝛice ßᷣm vocem tantu ipᷣam pꝛimo ſic diffiniens. D iſunctiua eſt ila in qua ↄiunguntur dueca auninmn thegoꝛice ꝑ hãc ↄiunctõuem diſiunctiuã vel · vel aliquam ſibi equiualen tem· ¶ Sciendum pꝛimo. ꝙ ꝓpolitio dicitur diſiunctiua.eo ꝙ in pᷣadi „ iunguntur due cathegoꝛice quantum ad ſignificata. Gt quia hot fit c6 mitnnn 3 nenienter ꝑcõiunctõnem diiunctiuam. Ideo in ip̃a vniuntur due cache 1 n goꝛicep hancconiunctönem vel aut peraliamſibi equiualentem· Uon— — iunctõ nis autem diſiunctiue duo ſunt actus· Pꝛimus eſt conunger ges · In quo cõgenit cum alijs cõincfõnibus. Ratõnecuius diciurto⸗ pim Prtrihylpani tunctio. Secundus actus eſt ditungere ſ ignificata atõne tuius dicieur topulae ſiler— ö eſt diſiunetiua⁊ inhoe differt abglijs coniuncto nibus ⁊ ꝑhor patet intelle⸗ odüph Zun xtus pᷣdicte diffinitõnis. 8 ciendum ſcðo ꝙ ad veritatem diſiunctiue Uqͥdeſſeſicuti mi fufficit alteram tem eſſe veram. Cuius ratio eſt. qꝛ diſiunetiua ponit du tum. quod unni as cathegoꝛicas vnamn ſcʒ fub diſiunctòne ad aliam. Ideo de ſuo fcato g bcetndin nn foꝛmali tantũ ponit vnam cathegoꝛicã nõ tamne determinate hanc vl illã ndiuncn nc ſed indeterminate · Ideo ad veritatem eius ſůfficit glteram ptem eſſe ve aoene ram cum ponat vnam iſtarum partiũ · pſa ein eſt ſicüt totum vnierſ ale eniſinqt jed ad eſſe totius vlis ſufficit politio xnus ſuarum partiũ. Sicit ad po⸗ mdilrduum lirdemn gialis iufficitpolitiohomints· qeo ad veritatem diſtũctiue ſuffi * itatẽ diſiũctiue ſufficit poſ — it veritas vnlus ꝑtis · ex quo tʒ ꝙ ad poſſibi cad uplkn alterius 6 ſimiter ad neceſſitatem eius ſufficit ne xeſſitas vniꝰ partis · q eadem ratio ẽ de poſi ibilitate ⁊ neceſſ itate ſicut de cõiungunturdupi peritate.⁊c ¶ Sciendũ tertio ꝙ ad falſitatẽ diſ iũctiue requiritur vtrõq; ptem eſſe fallum. Ratio eſt q ſtantum vna lit falſa? alia vera. cum ac d. vtſones cmin— veritatẽ eius ſufficiat veritas vniis ꝑtis. ipa eri tſimple vera·?no pote⸗ 5 e nit dici falla ideo ac hoc ꝙ ipa ſit falſa reqüirt᷑ falſiras vtriuſq; ꝑtis ſicut 8 requirt uuij od deſtructõeʒ toti his requirit᷑ deſtrüctio oim ſuaꝝ partii ſi ubiectiua⸗ 4 rum. Ex quo ſequi g ad impoſſibilitatẽ diſiũctiue requiri᷑ ipoſſibilitas vtſibomo ct vini ytriuſq; ꝑtis · qꝛſi vna Ps eſfet poſſibilis · ip̃a tota diceret᷑ polſibilis · Et eſſuia etois chlroni ᷣd ↄtingentiã eius requirit vtrãq; partẽ eius eſſe ↄtingente vel ꝙ Vng fit poſſibił⁊ alia ↄtingẽs·R ſi vna lit neteſſaria ⁊ alia ↄtingẽs· tota dice⸗ onalsſuffictcmt rer neceſſuria⁊ ð itelligẽdũẽ ĩaffirmatis q̃re ʒrio mõitelligẽqũẽ ĩnegatt tionabs ſuffcch„ Sriomoltelgecn uis ¶ Sciẽdũ qͥrto·ꝙ dupkr ↄtingit arguere idiſiunctiuiß. Vnoꝰ atota 9k. Ad ven cyi n is 3. poſitõem bñ ſe ene quit᷑ homo eſt aial vel equuse apis.ſʒ equus nõ eſt lapis ergo omo ẽ ial. ct cqusitint animal. Secũdo modo arguendo a veritate vnius partis diſiunctiue.ad eẽ falln vhõiin veritaterm rotius diſiunctiue. vt bene ſequitur. hec eſt vera· hõ currit. ergo f ket fauà per eſi vera hõ eſt aſinus vel homocurrit·&t eodeni modo poſſet argui tiue rehriur wipt iu fallitare totius diſiunctiue ad falſitatẽ vtriuſq; ptis? econuerſo Eõ raßdicta arguitur pᷣmolic· her eit diſiunctiua oĩs politio eſt vera vlfal⸗ us eſtlupis · En ſacum ibiſit cõiunctio diliunctiua.⁊ tamẽ ibi nõ ſunt due cathegoꝛiceer ebo oclun gomale diffinitur diſiunctiua poſitio · Scðᷣo ſic. diſiungere⁊ coniun⸗ nopne. V mo S nõ heeenee coniun ⁵ nctiua habet diſiungere gpo itõnes.ergo per ipſam non coniun g falſuatem cus un guntur duerathegoꝛice pꝛopolitònes. Tertio ſic. omne totum— noctt ins ncu neün omnes ſuas partes · ſed diſiunetiu eſt quoddam totum utunqun esr 5 integretur ex duabus cathegoꝛicis · ergo ponit vtrãq; nu Pi ertem ic ad veritatem eius non ſufficit veritas vnus partꝰ tan uatau⸗ aheg un tum. Quarto ſic diſiunctiua nõ ponit veritatẽ glicuius partium eius e quia nõ ronit veritatem pꝛime nec ſce.ꝗ ⁊c̃. ¶ Q uinto ſic. hec eſt d Hlunue vmn iunctiua falſa · omnes homines ſunt aſini. vel homines⁊ aſini ſunt aſini. viM et vna pars eius eſt vera ſcilicʒ alini ſunt aſini. ergo ad falſitatem mull 5i 4 iue non requiritur faſitas vtriuſq; partis. m z 1. ꝙ ſihec coniunctio vel coniungat inter terminos ſcila non eſt diuncriuſed eſi vna cathegoʒicg de ümrge muſlibet pansus Sipæ Trattatus pꝛimus enius pᷣdicatum eſt hoe rotũ · ſcʒ · verumn velfalſum ⁊ ſic eſtvera. Sed g roniungit inter pꝛopoſitõnes · ſic eſt diſiunctiua falſa. ⁊ in ea ſunt due ca thegoꝛice.ſiſta omnis poſitio eſt vera ⁊omnnis woſitio eſt falſa. Acd ſcõm ðꝛ ꝙ kʒ ↄiungere ⁊ diſiũ gere nò poſſunt ↄuenire eidẽ pᷣm idẽ⁊ repe ctu eiuſqẽ.tamẽ bñ reſpectu diuerſoꝝ · Er hoc modo ſimł ↄuemunt ↄiu ttioni diſiunctiue q̃ ↄiungit voces ⁊ diſiungit ſcata reſpectu alterius te tij Ad tertiũ ð? ꝙ ſi ↄlideret᷑ diſiũctiua hᷣm vocem. bñ eſt totum intej grale reſpectu ſuaꝝ cathegoꝛicaꝝ · Sed ſi ↄſideretur quantũ ad ßcatũ eisx 1 foꝛmale.ſic nõ eſt totñ integrale qꝛ nõ ponit foꝛmalr ᷣcatum vtriuſq; par dum totius vlis vt dictum ẽ. ⸗ tis ſed vnius tantum ſed magis habet modum totius V icti tatẽ alicuiꝰ partis eiꝰ de; n Sr i . ſ uwiin Zd quartũ ðꝛ ꝙ lʒ diſiunctiua nõ ponat veri partis ei⸗ terminate. ponit tñ veritatẽ vnius indeterminate.ſ ſub diſiunctõe ehad aliam. Ad q̃ntum ðꝛ ꝙ in iſta ꝓpoſ itõne pᷣma cathegoꝛica põt eſſe de diſiuncto pᷣdicato ꝓut ſcʒ hec diũctio et. iungit inter ꝓpoſitõ es ⁊ hec cõ iunctio vł interterminos ⁊ ſic ipᷣa eſt vna copulatiuaverd. qꝛ vtraq; pals eius eſt vera.ſeʒ iſta ꝑs eſt vera. oẽs hoĩes ſunt aſini.⁊ etiaʒ iſta. vel hoies etaſini ſunt aſini. Alio mõ ſcða ꝑs iſtius ꝓpoſitõnis pᷣt eſſe vna cathego rica de copulato ſubiecto ⁊ ſic et copulat interterminos ⁊ vel mterꝓpes et ſic eit diſiunctiua falſa. qꝛ vtraq; pars eius eſt falſa. Mꝛima eſt oes hoj mines ſuntaſini. Secũda eſt hoies ⁊ aſini ſunt aſini ·⁊ li eo modo quoeſt diſiunctiua habet vtrqq; partem falſam. Surde equipollẽtijs de quibus tales danturte ule ſꝛima regula eſt ꝙ ſi alicniſigno vniuerſaliy V particulari pꝛeponatur negatio equipollet ſuo cõn dictoꝛio.vtilla.nõ omnis homo currit. equipollet illi quidi homo nõ currit. ⁊ iſta nõ quidam homo cumit. equipolietiſi nullus homocurrit. Fchan regula talis eſt. ꝙ ſialicu ona — 6—— U ihno vnůerfaitpoſtp rio. vt omnis homo nõ currit.equipollet iſti nullꝰ homo cu rit.et iſta nullus homo nõ currit.equipollet iſti.oĩs hõ currit Poſtqᷓ; autoꝛ ſuperiꝰ determinauit tam deꝓpoſitõibꝰ cathegoꝛicis qᷓ; de hipoteticis. hic ↄñter determinat de quadam paſſione ꝓpoſitõis.ſ.eqͥj pollẽtia q̃ pᷣmo ⁊ ꝑſe ↄuenitꝓpoſitionib cathegoricis.⁊ ꝑ ↄſequens hipo rericis ·ſ.ꝑcathegoꝛicas. Et ʒ oꝛdine natute eqͥpollentie immediate de⸗ beant poni poſt opoſiõem· ⁊ añ ↄuerſionẽ ſicut poſuit buridanus eo ꝙ regule ipſaꝝ dantur ꝑ · reſpectum ad oppoſitõem.tñ oꝛdine doctrine ↄue⸗ nientius ponunt poſi ꝓpoſitões hipoteticas ad innuendũ ꝙ equpollẽtie nõ ſolũ ↄueniunt ꝓpoſitõnib cathegoꝛicis · ſed etiaʒ ex ↄſequẽti ↄuenunt hipotericis.ſ.ratõ ne ſuaꝝ ꝑtium.vt iſte eqͥpollent. ſi nullus homo monet nullus homo currit·⁊ ſinõ quidam hõ mouet᷑ · nõ quidam homo curtit 3— ₰ vl key—— p—„t ſſ. 4,— a 7 — „b—„.———..— K..— E N 6 X 5 4— y.—G N vl. pl. P— — „ 4 4 —0 W N 0 4 . N Zt S— 2 35——6———— —) 2 — —.———— 5 — X — w e ei 1 [1 9 5 ni G 77 9 1 ruegatio equipollet ſuo contu Suin i unm i ein 6 pin nvelfiumiſ unctnfltin onee nintlijn idoenahſuhn Mungt ſunen ctiua fmweenditin edſiↄlideren qmniu pontfomhunn et modumtounn ponat vertatuujn ndeterminatl ſcbdini oſuöne pmatuhguj et. ↄiungt mxii Kyna(opuluumn ſer s hoies ſunt aninetzi hempõnis intrinſecam. s itus ppoltönist opulat mter temnsMn pans eius efil. Pini s ⁊ alniſunt anititun fallam. olletis dequibustun aeſtꝙ ſiaiciſgn utur negꝛtioeiput bomo cumtenipui nidambomoani ecunda regl uisct ur uegatiocipu ntate? fallitate peraduentũ ſetrihypani ꝙ vtroq; termino participan ð eſt equale.?⁊ pol et eqͥualentia idem dicũt km re nalẽtia rerũ ⁊ nõ terminoꝝ ꝓpõm K poſiit ſumi pꝛo oĩbillis.tan tia pꝛopoſitionũ ⁊ nõ pꝛo alijs hab pollentiam. quare bene ponitur loco generis.? reſiduũ loco differentie ad explicandũ ſpẽaliter naturã equipollentie pꝛopoſitionũ. Qx diffinitione apparet ꝙ opoꝛtet hic determinare de negatione eo ꝙ ronẽ ipſius eqͥpollẽ tia ↄſurgit pꝛo quo. ¶ Sciendũꝙ triplex eſt negatio.ſ negans infini⸗ tans ⁊ pꝛius. Mnde negatio negans eſt que negat totum qð poſt ſe re perit ⁊ elus oʒpoſituin inducit. cuius pꝛopꝛius actus eſt negare ↄpoſitio⸗ Sed negatio infimtans eſt que negat ↄpoſitio nem intrinſecam termini finiti faciens ip̃m infinitum ſicut eſt negatio no minis infiniti⁊ verbi infiniti que ſolum negat qualitatem vel actñ ſpeci lem termini finiti relinquens ſubſtantiam eius ifinitam vel actum gene⸗ ralem eius.vt nõhomo non currit Sed pꝛiuans negatio eſt que negat ha hpſtum ſubiecti aut ſubſtantie derelinquens ſubſtãtiam cũ aptitudine ad habitum· ſicut ẽ cecitas que habet fieri circa oculos.⁊ ſolum de negatiõe negante intelligit᷑ dicrũ in diffinitõe etiam in regulis ſe⸗ quentibꝰ equipollentian.nõ aũt de alijs ne pᷣuante. q Sciendũ tertio ꝙ equipollentiegpõnũ quatuoꝛ regileno⸗ ſcunt᷑. Quaꝝ pꝛima eſt· ꝙ ſi alicui ſigno vniuerſali vel particulari pꝛepo⸗ nitur negatio eqpollet ſuo ↄtradictoꝛio. Muius ratio eſt. qꝛ ↄtradictoꝛie repugnant in qualitate ⁊ quãtirate ſimul.ſed negatio p̃po⸗ ntotigpõ ni. ⁊ ſi mutat quãtitatem ſubiecti.⁊ etiam mutat qualitatẽ wõnis. qꝛ ipᷣa eſt ma lignãtis nature cuʒ negat totum qð poſt ſe inuenit. ideo facit ꝓpõnes pꝛius repugnantes in qualitate ⁊ quantitate eſſe eiuſy dem quglitatis ⁊ quãtitatis.⁊ ꝑ aduentũ eius facit ↄtradietoꝛias eqͥpoi lere ¶ Sciendũ quarto ꝙ ſecũda regula equipollentiaꝝ eſt ꝙ ſialicui ſij gno vli poſtponat negatio eqͥpollet ſuo ↄtrario.· Kuius rõ eſi.qꝛ ↄtrarie repugnant in qualitate tantũ.· ſed negatio poſtpoſita ſigno ⁊ addita copu le mutat qualitatẽi non quãtitatẽ. qꝛ nõ agit in pꝛecedẽs.ideo facit ip̃as ↄtrarias eſe eiuſdem qugiratis ⁊ equipollere in ſe. Mxempla añt illarũ regulaꝝ patent in textu&õtra pꝛedicta arguit᷑ pꝛimo ſic ſigno non eſt alicenda negario · vt ptʒ in pᷣmo ꝑiarmenias. neq; infinitans neq; negãs eoꝙ actꝰ negatõis negãts eſt negare ↄpoſitiõeʒ pᷣdicaticũſ ubiecto.ergo ſigno nõ debet pꝛeponialiqua negatio. qð tñ vult pꝛima regula. Se⸗ cundo ſic. nulla negatio dat pꝛopõni aliquã qᷓ;titatẽ. ſed ſoiůj negat ⁊ de⸗ ſtruit eam ſi poſt ſ reperit. ergo negatio addita ſ igno ꝑticulari nõ darqn n vłem nec ecõuerſo.ergo non facit equipollere ↄtradictoꝛias Ter e tradictoꝛie nunqᷓ; ſunt eqͥpollentes cũ ſp repugnãt in veritate et Aitare in q;tirate et qualitate. ergo negatio pꝛepoſita non facit ↄtradi⸗ oilao cquipollere. ¶ O.artoſi· Negatio poſipoſita ſigno eſt eiuſdem Sciendum eſt pꝛimo ꝙ equipollentia eſt equiualentia duaꝝn wõnum tii eodẽ oꝛdine in qualitate⁊ quãtitate in ve negationis facta Qt dicit᷑ equipollentia ab leo es qð idem eſt ꝙ valeo · Inde equipollentia hm reʒ · ſed tñ equiualentia cõiter ſumir᷑ ꝓ ꝑqui quipollẽtia eiñ quãuis ita generalit tamẽ mgis pꝛopꝛie ſpẽaliter ſumit᷑ ꝓ equiualen ideo equiualentia ſe habet vt genus ad eq⸗ gatõnibo duabyſ.infinitante 2 E *¹ v— Q 2 b, Trattatus pimus virtutis ſicut negatio pꝛepoſit eum ſit ſerñ einſdem rationis · ergo ſine jib. x gatio pꝛepoſita nõ facit ↄtrarias eqpollele ir nenegato poſipoſitaq; uhn eſt contra ſecũdam reguam· Quinte eie cuens mouet- nullum currens non mouet᷑ eſi negatio poſtpolita ſigno.⁊ tñ non facit contrarias eqͥpollere · qille non equipollent in veritate · quare ſesregulaeſt falla vün d pmũ dicit᷑ ꝙ ſigno nõ eſt addenda nehat initans. qꝛ noneſt infinitabile. cñ bene p̃r ſibi addi negatio negans⸗ Gt iicet actus negatij onis pꝛius ſit negare ↄpõem oꝛõnis ·tñ ſecũdario pt nehare quãtitatem W figni poſt ſe·⁊ aliaque poſt ſe repit Aid ſecundi ðꝛ. ꝙlicet negatio ne⸗— im 1 gans per ſepᷣmo negat id qðᷓre it poſt ſe·tamẽ ex ↄñriptponere oppoſi D Sn ꝛum ilius qʒ ipa negarlicet hoc ſit ꝑ accñs ⁊ no per ſe. ideo negans pꝑtij tf e nim cularem quãtitatẽ ex Zñti ponit vniuerſalẽ·⁊ ecõuerſo. Sikr negandone in gatõem ex equenti ponit affirmatõem · d tertiũ ðꝛ ꝙ ſicapiantur se wlu dictoꝛie ſunt nunqᷓ; ſunt eqpollentes. Sed jiu tradictoꝛie foꝛmalt vt ↄtra ᷓcapiantur materiakr vᷣm id tum negatõis · ic ꝙ ille tum ðꝛ. ꝙ licet negalio poſtpolita Tamen non eſt eodem mõ appli dſt ſe non inuenit qᷓ;titatẽ ipius tatem.⁊ ſic facit equipollere: p gula ſic intelligitur ꝙ neßat pꝛa copulam hᷣncipalẽ ꝓpõn ð ſunt bene efficiunt᷑ equipollentes ꝑaduẽ que bus erant ſunt equipollentes · t ſic intelligit᷑ regula ⁊ oes glie regule ßᷣm le lit equalis vᷣtutis ata ſuo ſubiecto qð debet negare eo ꝙ ꝓpõnis licut alia· Ideo F trarias · tio ſit poſita ligno · non tñ ert᷑ ad ð illud pticipium currens Ideo non io poſtpolita ſigno et t is facit ↄtrarias equipollere· quod nõ ſtis. quare etiam non equipollent ſialicui ſigno vniuerſali vel ꝑticulan emũ negatiõis Ad quar ſicut pꝛepolitã tradictoꝛie E ad non mutat qᷓ;ti Ad qͥntum ð? licet ila nega⸗ ncipalem copulam ꝓpõni ſcʒ ſupꝛa equipollere Vndere⸗ oti ſubiecto cadens ſu fit in facit ↄtrarias Tertia regula eſt · ꝙ pꝛeponat᷑etpoſtponat negatio cquipollet ſuo ſubaltemon nõ oĩs homo non currit. equipollet iſti quidã homo curit. in et non nullus homo nõ cunit. equipollet iſti·quidã bõnon i currit. Exiſtis tribus regulis ſequitur quartu regula que u- lis eſt.ꝙ ſi duo ſigna vninerſalia negatiua pon n in eu— locutione. ita ꝙ vnuzinſ ubiecto et alind in pꝛedicato. unc juun⸗ pꝛimũcquipollet ſuo cõtrario ꝑſecũdã regulametſ ecim ſuo contradictoꝛioꝑpꝛimã regulã. yt nihil eſt nibil. eqpollet jhda iſti qðlibet eſtaliquid. qð plʒ ꝑſecũdãregulã. qðlibetnone nibil equipollẽt. ꝑ pꝛimã regulã · nõ nlhil et gliquid chpalẽ 5 Vñbec· nibil eſt nihil equipollet huic· qðilbet citalq. punns t tiulden moteh ſehanetegröphit oesnon ta e ſinum tate quiticinghii ndanegaro nsn onegins Glunsn ſecuͤdario ptueʒn qin Ad ſecundiðꝙlunn Mſe amẽexↄinhiyn accñs ⁊ võ pen.ung ueralẽ ⁊ ecõueno Slu öem. Adunüim x ſunt nunqᷓ un iximi n bene effcuunteupem- ant traditiui. . 3 6 rèẽ ꝓpon dnhulanois dungk1 quãtitate fpa mielut cquls jnsi 3 ata ſuo luduco qᷓ diun d hncipalem topuln ʒi⸗ 4—— 2 2 uorns qh— ollent vni affirmation. Bar non fc n b ffirmatie em̃ nõ eſt inſtrumẽtũ intellectus ad„—— . oſtpolitaliwottto en ueu ↄtra pilun ℳ iin nem affirmatõis ſicut fit in negatõib tio exↄ cui ſigno wi at aßirmts rõne oppõnis · non tñ pᷣmno⁊ꝑ ſe deſtruit eam ſicut nega⸗ neſefereecet Srpoeptz affunſaemoponeenlcer gatio equipo ih ců quo non pt ſtareplationegarie eiin ¶ Sciendũ tertio ꝙ licer ſi. n in textu ponãtur tres regule ſpẽales de eqͥpollentijs 2rraraꝝ ↄtradicto⸗ cquipollet riarũ⁊ ſubalternaꝝ. tñ nulla ponit de ſubcõtraijs · Cuius o eſt. qꝛ ſi da⸗ mit ccxipolli ſici retur eqpollẽtiaiſ ubcõtrarijs tüc negatio p̃poneret᷑. ⁊ poſtponeret ſigno cu. pticulari vel pponeret tm̃ vł poſtponerei nmñ. Si duob pᷣnis modis mu egulis ſequuu qum taret᷑ quãtitas ꝓpõis,iõ ſubcõtrarie no eſſent eiuſdẽ qᷓ;tratis ⁊ ꝑ ↄñs nẽc 6 in eqͥpollentes · Sitertio mð hoc ↄtingil dupkr. vel eſſet in negatiua vel in ninerſalu neg afmartua ſiinnegatiua iponẽde eſſent due negatões inediate vtibi c quu up qjdã hõ non currit ſiſcmtũt penitꝰ eſſʒ eadẽ ꝓpo cu alia.⁊ ſic nõ eſſet ed nſubieclo pollentia ilaꝝ õnũ. ide iniᷣis nõ eſt dare cdpollẽtiã ¶ Sciendũrto ex pᷣcedentiby autoꝛ qdãmodo ponit q̃rtã regulã ↄtinẽtẽ pmã ⁊ ſcðaʒ ötrario u imã reß „ pt döwh i eol 7 Serenqieſt hmo. g vrhabelerilarcgri Düe ne 4 aFirmaronttulue rõ eſt qꝛ bᷣma negatiod poſtſe er unin 2 deſiruit eã·ſed di tucta negatõe ponit aifirmatio. qꝛ de quolibʒ ðꝛ affir E pöns leut⸗, ns 34 hnbeſeinuicem equipo rioni A Sc 0 llent vni negationi ſicut due negatönes equi⸗ Petrihylhani nõ nihil et gliquid equipollent· ſicut non nullus et quidam vñ. Hon omnis q nð dmnis nõ quaſi nullus. Hõ nul lus quidam· ſeq llus valet omnis · Hon aliquis nul⸗ lus.nõ quidã non valet ois. H õalt erneuter ·neuter pſtet nõ verc·Itemecbtrdicpoltconme poſtc; ubater- Poſtqᷓ; antoꝛ poſuit duas regulas eapolẽtla. ſßᷣmãad habẽdã e 2 peilenriã ↄrradcroꝛiop ⁊ſe ã ad hahẽdu cqpollenttã ̃rponit tertiã regulã q̃ valet ad bacẽduz eqpolleneiãſu alternaꝝ?e ralis. Sialicui ſigno vli vel pticulari pᷣpona poſtponat negatio eäp⸗ let ſuo lubalterno· Cuius ratio eſt. q; ſubalterne repugnãt in qᷓntitate 10 Ve, iumz nõ in qualitate · t qyna negotiopᷣpoſiraſcgn mutat q̃ntitateʒ· et vna negatio deſtruit actũ alterius negationis·ideo pᷣma negatio variat önis ⁊ nõ qualitateʒ·⁊ ꝑ ↄůs faclt edpollere ſubaldrnas. e la Due egithneeelerß P. aſõ ſepi negatet — . *—l.—— .—, 7 4— —— E matio vel negatio· et de nulio ambo lil · lent vni affumationt bo ſil. ideo due negationes cadẽtes ſup Sciendum ſecundo ꝙ due af Fmationes non equipollent negaton Kuius ratio eſt · quiavn affirmatio nõ deſtruit nliã. magis ↄfirmat eã B eſt inſtrume deſtruendũ id qð pᷣus dem eſt. vel id qð poſt ſe inuenit ſicut eſt negatio d negatõem ꝑ deſtructio ſ— 2 deltrult negardem ſequẽtem ideononpꝛber emp de atõi Nt licer affrmatio exↄñti deſtru 1 5 talls eſt. Siin alq̃ locutõe ponãtur duo igna vliã negatiua. vnũ ĩ ſub iecto· reiiquũ in pᷣdicato hmũ eqͥpollet ſuo trario · ⁊ ſcðᷣm ſuo ↄtradictoh yio. Cuꝰ rõ eſt. q pᷣmo ſigno poſtponi negatio. ⁊ ſic eq̃pollet ſuo Zrio ꝑ ſecũdã regulã.⁊ iecũdoſigno pponit᷑ negatio ꝑ pm 2ſic e 5 vod5 ſuocðtradicteʒoꝑ bmã regulam· vtilte cq̃pollent mhi eſt 2 ili Trattatus pꝛimus libet eſt aliqͥd. Vnde ad retinendũ pᷣdictas regulas cñ exẽplis earum vo nitur metrũ ꝑ quod faciliter poſſunt intelligi ila que jam dicta ſunt. Vn de Pꝛe cõtradie. poſt contra. pꝛe poſic ſubalter ¶ Lontra pᷣdicta argii tur pᷣmo ſic. Die ſubalterne minꝰ repugnãt q; due contradictoꝛie.ergo minus requiritur ad faciendiim eas eqͥpollere. Sed ad eqͥpollẽtias con tradietoꝛiaꝝ ſůfficit vna negatioergo ad eqͥpollentias ſubalternaꝝ nõ re quirunt᷑ duenegatõnes Scðo ſic. vna negatio nõ poteſt deſtruere al an 1 ergo ꝑ hoc quod pᷣponitur ⁊ poſtponit᷑ negatio · nõ fit equipollẽtia ſubal· ternarum.añs ptʒ. qꝛ quicqd coꝛrumpit᷑.a ſuo ↄtrario coꝛrũpit᷑⁊ delmt% r wn 3 modo due negatõ nes nõ oꝑponuntſed ſunt eiuſdem ratõis.ergo vng nõ deſtruitaliam negatõ nem.⁊c̃. ¶ Tertio ſic. Due negatõ nes nõ ponunt⸗ affirmatõ nem.qꝛ vnum ꝓtradictoꝛioꝝ nunqᷓ; ponit aliud. ſed negatio cõ tradicit affirmatõ ni.ergo negatio pᷣpoſita ⁊ poſtpoſita ſimul nõ facſt e pollere ſubalternas Muarto ſic. S ignũ vniuerſale eſt ſolum diſpoſitõ jubiecti inquantum ſubiectũ.ergo nõ debet vnũ poni in pᷣdicato.⁊ ꝑcon⸗ ſequens in quarta regula ſuʒponit᷑ falſum.ſcʒ ꝙ ſignũ vniuerſale quãdo⸗ q; ſit ponibile inpᷣdicato. ¶Muinro lic. Iſte nõ equipollent nihiẽ nihll quodlibet eſt aliquid.quia pꝛima eſt negatiua cũ ibi ponatur negatio im̃ vVna ante copulam ⁊ altera affirmatiua.ergo eſt ↄtra quartã regulam Ad pꝛimũ dicit᷑.ꝙ minꝰ requirit ad Slen ſubalternaꝝ qᷓ;cð tradictoꝛiaꝝ.qꝛ ibi nõ requirit᷑ mutatio quãlitatꝰ.⁊ in ↄtradictoꝛijs req ritur mutatio quãtitatis ⁊ qualitatis ſił.· Et licʒ due negatõnes ſint alij qͥd ᷣm vocẽ plus qᷓ; vna·tñ vna pᷣm attum negãdi plus facit qᷓ; due. due em̃ ſolũ mutãt quãtitatẽ.⁊ vna ſolũpᷣpoſita ſigno mutat qualitatẽ ⁊ quã titarẽ ſil quare plus facit quantũ ad actũ negandi Ad ſcm diciturꝙ y ſi negatõnes ↄſiderent ᷣm ſuas ꝓpꝛias ratõnes tunc nõ oꝓponunt᷑ſed in quantũ ↄſiderant᷑ vt vna eſt inſtrumentũ intellectus ad negandũ aliam St alia eſt obiectuʒ quod negat᷑ ſiue ſupꝛa qð actꝰ negandi cadit bene k owponunt᷑ ᷣm ratõem agentis ⁊ patiẽtis ·⁊ ſic vna deſtruit aliã quantum ad actũ negãdi.⁊ nõ quantũ ad ſub ſtantiã eiꝰ. Ad tertiũ dicit᷑ ꝙ liʒ negatio per ſe pꝛimo nõ ponit affirmatiõem.tamẽ dene ex cõſequeni⁊ꝑ accidens negando negatõ nem qua negata ponit᷑ affirmatio Adqᷓrtũ ðꝛꝙ licet ſignũ vniuerſale negatiuũ qð includit terminũ ſue diftributõis ſiue ſignificatũ termini qʒ ipᷣm diſtribuit ponat᷑ in ſubiecto diſtrbunõig ꝑſe pᷣimno quãtũ ad diſtributõem ⁊ quãtũ ad faciendũ qᷓ;titatẽ.iñ etiam e. poteſt poni a Bte pꝛedicati. licet magis pꝛop̃e ⁊ cõiter ponat᷑ aꝑte ſubie cti Adquintũ ðꝛ ꝙ licet in illa nhil eſt nihul.ſecũda negatio non poni ⸗ rurad hᷣncipalem copulam ᷣm vocem.tñ bñ ponit᷑ ad am ᷣm remet ⸗ intellectum ⁊ ſenſum ↄſtrucrõnis.qꝛ debet ſic reſolui vltimũ nihiꝑ non et aliquid.? ſic ſenſus eſt nhil eſt mhil.i.nihil noneſt aliquid que eſt ſim⸗ 5 pliciter affirmatia ⁊ egpollet alteriaffirmatiue oppoſite.ſ qðlibet ẽ alqͥd Wodus eſt adiacens rẽi determinatio. et habetfieri per· r adiectiuum. Sed duplex eſt adiectinum.eſtenim adiecti⸗ m doddum nominis. yt albus niger c Cterz. Et, p. ne e —— ℳ F 6 N.„*5—— 7—§ 1.— e ſ .—— 3. — E 7 76 M— h3— ℳ) V F. 7 RM—*— N „ 8 8 8*„—„ 5 duiin 6 — Z. T— zpi pumz„7 Prtrihyani dictas regihs S— quoddã eſtadiectiũ verbiivt aduerbiũq ᷣnrꝛiſcianũ· ad ue nerbium eſt vi verbi adiectiuum et ideo duplex eſt modus . Anus eſt nominalis. qͥ fitꝑ gdiectĩ noĩs vt hic homo albꝰ Vna negutonöpo currit. lius vero aduerbialis qui fit per aduerbia. vt homo ninegatonöſich n y currit velociter. Itẽ aduerbioꝛum quedã determinãt verbũ mp. aſuoↄmnoc nnu ratione compoſitionis vt hec ſex neceſſario cõtingẽ poſſi⸗ erleeine biliter impo ſſibiliter vero et fallo. Alia determinãt verbum op nunq pontiulie elnpolituin⸗ 3. ratione rei verbi. vt foꝛtiter agit. velociter currit. Alia deter/ Snů vnuii rõ deder niponte minant verbum ratione tempoꝛis. Vt aduerbia tempoꝛali klia determinant verbum ratione modi. vt aduerbia hoꝛtã tngtucibpunm di et optandi etſ imiliget km bochuoduaſna mutipil 5 — 44 cier per aduerbia. 2 ut atio qu eut Poſtqᷓ; autoꝛ determinauit ðepoſitione de ineſſe in qua denotat ſim rarts ſil. Etig; dueng rh pliciter inherentia pᷣdirati ad ſubiectum et etiã cõpoſitio ſimples Hic cð m attum gäpuſſr equenter vult determinare de ꝓpõe modali in quaeſt compoſitio modi⸗ ol pᷣpolua ſgnomun icata et ↄpoſita ᷣm rationem ex ↄpoſitione et modificationeratione cuiꝰ F— modalis jeqͥtur illam de ineſſe.ſicut ↄpoſitũ ſequiturſuum ſimplex Et qꝛ n S Au— põ modalis dicitur a modo modaiis pet quem modificat᷑ foꝛmaliter. ð —— Inteqᷓ; autoꝛ notificat ꝓpõnem modalem pꝛius determinat de mõ incõi rumentũ intellettusadg quãtum ad diffinitinemet diuiſionẽ eius · vt eliciat mẽbꝛũ de qůo eſt hic ſue ſupꝛuq;uun pncipaliter ad ꝓpoſitum faciens ꝓpõnem modalem ¶ Sciẽndũ eſt pꝛimo pattis li ꝙ modus eſt adiacens rei determinatio. uius rõ eſt. qꝛ idem ſůnt realit᷑ abanteh u modus apud logcũ.et adiectiuum apud grãmaticum ſʒ oẽ adiectiuũ eſt ſmatiõem tunibeunðlp detminatio adiacẽs reiſ.ſuo ſubſtãtiuo Om̃e em̃ adiectm̃ eſt derminatio qua negatapont iim⸗ ſui ſubſtantiui⁊ ſibi adiaret. Jõ bene ðꝛ ꝙ modus eſt determinatio adia⸗ iu qð incudi temrilu cens rei. Nt ponit᷑ ibi determinatio loco generis: qꝛ determinatioeſt qð⸗ dilribuit ponat nſcbi d dam ſupius ad determinatõem que fit per adiectĩ.et ad determinatõeʒ n2 quti adfan gue fiꝑ ſubſtantiuum Deinde ponit᷑ adiacens rei ad differentiã deter⸗ emaspropetcöunminatöts que fit ꝑſubſtãtiuum. Nx iſta diffimtione ptʒ ꝙ om̃e adiectm̃ la nb rhlcingſuue ſit determiatio ÿbt ſiue ſit dererminatio rei ſubiectevel rei pdicate. ſi vocem.tib ponliihne ſubiecti⁊ pᷣdicati inq;tum ſubiectũ et pᷣdicatum vt ſunt ſigna vłia vel — debet ic reiolujn ꝑticularia et alie diſpõnes reſpectiue poſſunt dici modi acccipiendo mo⸗ . ndi wonct dumcöl ter·ſicut hic capitur modus ¶ſ Sciendũ eſt ſeðᷣo. ꝙ modus in cõi ſnhit opoln ſie diuidit᷑. qꝛ quidã eſt noĩalis ⁊ alius aduerbialis. Tatio eſt. qꝛ oĩs mo⸗ nenffimatu dus hz fieriꝑadiecti cum iit adiacens rei determinatio.vel ergo fit ꝑad rei determinano iectiuum ÿbiet ſie eſt modus aduerbialis q̃ eſt determmatio determinãs dicciun ibm ſibiadiacet. vnde talis modus poteit dui verhalis rõe ſui ſubiectig X determinat. qꝛeſt determinatio ÿbi.⁊ poteſt dic aduerbialis rõne ſui 8 ſ6 N ſl Dy mln Orn meh . 5 3„ 6% ₰* 2—„b nC— 6 0 7—* ₰ 2———— —— ———7 24 g—„ Trattatus pꝛimus Trautatus prluus d adiectiuum ¶ Sciẽduʒ eſltertio ꝙ nomẽ feat per modũ pmanẽ S a4 tis ſiue p modum quietis. verbum cat ꝑ modũ fluxus ⁊ fier Nt q; adie ttiuũ noĩs bcat ꝑ modũ pmanentis. ideo ſolum habet dererminare nomẽ yel aliquod acceptũ loco noĩs. Sed aduerbiũ bcatꝑ modũ fiuxus ⁊ fieri Rõne hulus eſt ↄueniẽs determinatio rei vᷣbi·⁊ eſt adiectm̃ eiꝰ Ideo iſti modi inter ſe differũt. qꝛ modus noialis eſt adiectĩ noĩs ⁊ determinatio nois ſubſtãtiui. Sed modus verbalis hz fieriꝑ aduerbia. exeſt determi⸗ natio ÿbi.¶ Sciendũ quarto· ꝙ modus aduerbialis ſub diit᷑ ꝑ quatuoꝛ modos pᷣm diuiſionem aduerbioꝝ. q quedã notificant vᷣbñ gratia ↄpoſi tionis · vt poſſibiliter impoſſibiliter neceſſ ario ⁊ tingeter Alia vero gra tia rei verbi. vt foꝛriter velociter· t adierbiacht itatis. vt multũ parum Zia vero grariatꝑis. vt aduerbla tẽpoꝛalia. vt hodie et ſilia. Alia gu⸗ tia moqi. vt aquerbia oprandi. vt ytinã̃.et hoꝛtandi. vt ayęexa. Cuꝰ rõ eſt qꝛ verbũ adiectiuũ ſpecialiter includit quatuoĩ ſcʒ ↄꝓpõim que eſt actꝰ generalis eius ⁊ rein verbi que ðꝛ actus ſpẽalis vᷣbi vt in hoc verbo curriti impoꝛtat᷑ ↄpoſitio quedã que eſt actus generalis. et curlus in ipᷣaðꝛ res 3 verbi.et eit actus ſ pẽalis ꝑ ipᷣm impoꝛtatuo. Tertiũ eſt tempus. et quar tum ẽ modus Gt duo pᷣmaſunt eẽntialia vᷣbi· duo vero vltima ſunt mo di ßcandi accidentales eius · et ᷣn illa quatioĩ ÿvba ꝑ diuerſa aduerbla de⸗ „ terminãtur. Ex pᷣdictis ptʒ adeictiui diuiſio incõi? ſubdiuiſio modiptʒ etiam ꝙ ois modus cadens in ꝓpõne eſt determinatio ſubiecti vel pᷣditati vei ↄpolitõis ipᷣoꝝ · qꝛſꝑ eſt determinatiohlicuius noĩs vel verbi?ẽ. Nontra pꝛedicta argui᷑ pᷣmo ſic. Om̃is determinatio eſt actio. q de⸗ terminare eit agere. ſed modus noneſt actio· eronon eſt determinatio Scdo ſic. Impoſibile eit modusettñnon eſt determihatio adiacensne q mon beãt alquã foꝛmã alteri adiacentẽ. ergo male ponit᷑ diffmito mõ ertio ſic. Omne nomẽ hcat ꝑ modũ ꝑſe ſtantis cũ dẽ nonẽ ßcet ꝑmo dum ſubſtantie· ergo nullũ nomẽ bcat ꝑ modum adiacentis ⁊ per ↄñs nõ erit aliquis modus noĩalis. Quarto ſic. Vnius determinabilis eſt tñ vna determinatioſʒ verbũ eſt vnicũ determinabile.ꝗᷓ male ponũturplu⸗ ſa aduerbia què ſimul pñt determinare idẽ ᷣbum Quinto ſic. quedaʒ aduerbia dererminant verbũ gratia loci.vt aduerbia localia.⁊ quedã gz tia nñeri.vt aduerbia numeralia. 3 inſufficienter ponũtur aduerbia der minãtia verba Zdpᷣmũ ðꝛ g determinare efiectiue ⁊ ꝑ modũ agen eſt agere · nõ tñ det minare foꝛmaliter.iõ licet det᷑ aunatio actiua ẽ actio. nõ tñ determinatio foꝛmalis de quã mtelligitur diffinitio modi ſicut h capit mjus C Ad ſcöm ðꝛ · ꝙlicer ipoſſibie nõ heet aliquã foꝛm realẽ adia cemẽ ↄpoſfitiõi qꝛ ᷣcat impoſſibilitatem que eſt pꝛiuatio porentie. tamen ßcat foꝛmã? determinatõemm modũ intelligẽdi.qꝛ ipolfibiltas bñ cõ pᷣhendi p modũ foꝛme et determinatõis ↄpõnis ⁊ ſiccalꝑ hũc modum ipolſible Zi ti cc duplexeſtmodus beandiſſubliantie ſimod⸗ Pmanẽtis? modus ꝑ ſe ſtantis.⁊ oẽ nomẽ ßcat ꝑmodũ ſubſtãtie qntum Sd modum permanẽtis.ſʒ ſolum ſubſtãtiua ßcan ꝑ modum ꝑ ſe ſtantis Adiectiua vero hcãt p modũ alteri adiacentis. Zid quartũ ðꝛg vni determinabilis m idẽ eſſe vel eãdẽ rõem eſt vnica deterininatio. ti vnꝰ ⸗. determinabilis materialt hm diuerſas rõnes pñt eſſe plutes determidtioj n nes etic eſt de vechhqð diueris rõnb detetmint k aduetbi diun N„ — ₰ 6„ — ———„ ſi—„ n——.—— E⸗ — p—— 5 0, 6 F S„* 6 A——.—— * ononſern uerbüßenpnifu ʒbñ gratia ret verbi. et licet non fiat exp̃ſſe mentio de ipis·tñ ↄtinentin it orel ÿbrꝛel uuj s eſl aducm̃ nis mn s Dʒfienp adubagin dus aduebilsbin quedã notiumjhizu neceſſario ⁊ ↄtnguu ſin taduerduqᷓttus. nli tẽpoꝛalia vthodeaſuj net hotnd winl cludu quatu gMn tus ſpes pbinndum ctus gererals. acnitshit npoꝛtatus. Totüctunt etntiahn poiduo vovt Ma qutu ſbapduun vöne ell dermnmoſcbu oſu. Oms damnnin non eſt acn oargowncdm inont daem naditntẽ gontpdih dmodi pleintsda A noduntiunn mi fcat EM Quto Vnten. vncũ detemubnT ermmxe ide V 3 mluffwend pon— „„ zusti * — — itceh — u aunt 4 icut bile ↄtingens ⁊ neceſſariuʒ·⁊ ho fit ꝓõ moqalis ¶ eiẽ 5 moqũ facientẽ purã põemn modalẽ tres reqrunt᷑ ↄditões ut65e modꝰ determinet ↄpõem gpõis defectucn Anheerpceatinterſeeiote M důtapõem mocalẽeha glne dicat aliquã d inntc 6 rircatalẽ opõem. defẽttucui negatioeriſtimõiimagin⸗ een bile nõ faciũt õem modalẽ. Tertia eſtg talmodꝰ ãpliet odu uueneen A pñs tp̃s ſue piacẽt· defectucuꝰ veꝝ ⁊ fim̃ nõf — . r*—.= †— pmihypant 19. ſeri nõ determinat verbũ rõe nñeriqͥ eſt ſione. Vnde aduerbium rñeri nõ determinat verbu roeniieric ei candi verbiß rõe nñeri reibeate ꝑ verbũ. vr cũ dẽ ſoꝛtes bis currit ibi der miĩn currit rõe dualitatꝭ curſꝰratih vᷣbů · nõ ãt rõemõiabſolute Sed omiſſis oibus alijs ſolũ de his quc ↄpoſitionẽ de⸗ terminãt eſt dicendũ. yt ſunt hiſexmodi neceſſario ↄtingẽter poſſibiliter etcetera S em̃ dicit hõ curit neceſſa rio deſ ig⸗ natꝙ tota ↄpoſitio ſit neceſſaria. Eũ em̃ dicit᷑ hõ currit bñ yel male vel velociter deſignatꝙ curſus hoĩs eſt bonus vel malꝰ. vl veloꝝ Etſit in iſtis detminat᷑ res vᷣbi. in alijs ↄpoſ ie tioEtita intelligendũ eſt dealijs ſupꝛadictis aduerbijs Vñ ſolus illemodus qui cõpoſitõem determinat facit pꝛo põem modalem.et ſolum de talihic intendimus Etſciendũꝙ iſti ſex modi qůq; ſumunt᷑ noialitervt poſſibile ipoſſibile neceſſa riumtingens ve etfilſuz· Erqq; ſumuntaduebit poſſibiliteripoſſibiliter contingenter neceſſario veroetfalſo Poſtqᷓ; au. dermina uit de inõ tã diffinitiec; diuiſiue incõih půrdetini nn de qᷓ mõ ſpẽaltẽ aq oſitũ. di. ꝙ h ſolũ detminãciũẽĩ ſpẽali de mõqᷓ detmiat ÿbũ gr̃a ↄpõis ⁊ ꝓpõnis Kuiꝰ rõ eſt. qꝛ h ſolũ pᷣncipał ↄſiderat᷑-⸗ fꝛciẽs ꝓpõeʒ modalẽ ſʒ modꝰ dermians ↄpõeʒzpõis facit ꝙõeʒ modalẽ eo ꝙ ↄpõ eſt foꝛma totꝰꝓpõi.iõ modus detminãs ↄpõem ꝓpðis modi⸗ Oficat totã ꝓpõeʒ modalẽ.ʒ mõi detminãtes ſubiectũ ⁊ pᷣdicatũ ſolũ modi aeß ficãt ꝑtes materiales ꝓõis et iõ nò faciũtpõemn modalẽq̃re de il nõ eſt Iplius derminãqũ ¶ Beiẽdũ eſt pᷣmoꝙ ↄpõgpöis pᷣt duplr derminari VUno gñali detminatõe qñ ſibi addit alics modus gnalis entis ſineſpe cialiãpliatõe ipᷣius ↄpõnis.⁊; mõ dẽlininat iſtis mõis vero et falſo Sʒ S n gñalis detminatio nõ eſt dermiatio ſimpir ß hin qͥd ſoluʒ.iõ qpõ mõ nõ limplr modificat nec fit ſimpłr œõ modal · Alio⸗ derm inat᷑ ipãlimõ entis ⁊ ãpliat ↄpõ vlera pñs tp̃s ſi detminat iltis mõis poſſibileip a eg ginabile vel inopind pñs cpᷣs ſue defectucuꝰ vex? eltzpöem ſimplrſ gña luer aceptã ¶Scẽdũ eſtttioꝙ tiq̃tuoꝛ ſt modifactẽtes wõeʒ modal 6 5 —————— 5 1 S 5 — N ₰ F— c 6— n. ,— N— 4 4 b6— 4E——„—„„ℳ1 —— 5 ient vltra M — X—.„ *.— —* —— 2— pꝛie dietam · · poſſibile ipoſſibile ↄtingens ⁊ neceſſe. pꝛobatꝑ ſuffictitʒ qꝛ oĩs modus faciens ꝓpoem modalem determiatↄpõem apõns.xeler go circa ip̃m ðt non eſſe.⁊ ſic eſt ĩpoſſibile vel ðt eſſe? hoc dupłr. qꝗᷓdiit eſſe ſimpiciterẽt in actu ⁊ ſic eſt neceſſe. vel eſſe ꝑmixtum potentie?⁊ hoc 4 dupliciter · vel dicit ipm per reſpectum ad ſnum actum et ſic eſt poſibie vel per reſpectum ad ſuam cauſam contingentem et ſic eſt contingens. VMnde ptz ꝙ iſti modi determinãt ↄpõem.qꝛ cũ ðꝛ ſoꝛtes neceſſario cur⸗ rit deſignat ꝙ ↄpolitio curſus cuʒ ſoꝛte eſt neceſſaria.? nõ ponit᷑ neceſſitas ſoꝛtis neq; curſus ᷣm ſe ſed necellitas ↄpõnis vnius cũ altero · Sʒſidicat ſoꝛtes curritfoꝛner delignai ille curſus ſit vehemens? foꝛtis ¶ Secih. dum eſt quarto ꝙ pdicti modi pñt dupliciter ſumt.vno modo noigiter. glio modo aduerbialiter. Nuius rõ eſt· q modus incõ 1MMaducrij n idẽ ſunt. ſed adiectiuum p̃ᷣt ſumi yoialiter qů ßcat ꝑ modũ ꝑmanẽtis ꝛad 7 * nerb ialiter qñ bᷣcat ꝑ modum fluxus et fieri. ideo ili modi pñt accipi his F*, duob modis.et vtroq; modo faciunt ꝓpõem modalem ſimpłt. qꝛ deter minãt ſimpir ↄpõem ꝓpõis differenter tñ · qꝛ qñ ſumũtur noialiter deten 6. minãt totam ↄpõnem acceprã ꝑmodũ noĩs. vt hic ſoꝛtem currere ẽ poſſij 7 bile. Kompolitio illius dicti ſoꝛtemcurrere ſum it noialiter. ſeq qů ſumun 7 aduerbialiter determinãt ↄpõnem vᷣbaliter deſignatam. vt h loꝛtes curj rit poſſibiliter. Qx iſtis patet ꝙ qui et quot ſt modi facientes ꝓpõeʒ mo dalem ⁊ etiam ꝗᷓt modis accipiunt᷑ ¶ Cõtra pꝛedicta arguitur pmo ſc. om̃e determinabile eſt in potentia ad ſuam determinatõem. ſed cõpoliior — 1 3 7 0 pe— 2 8 6 Zpnisců ſit foꝛma totiuseſt in actu tĩ et non in potentia· Inon eit deter.,. — minabllis? ꝑↄñs nullus modus determĩat cõpõ nem pꝛopolitionis. 4, ßlu non conueniũt toti niſi gratia ꝑtis accidens ꝑtis determinat bene ioj⸗ qſ Scðoſic.modus determinãs partem totius ex ↄñti determiat totũ ſicut ſignũ diſtributiuum pᷣmo?⁊ pᷣncipaliter diſiribuit ipᷣm ſubicctũ poſi onis 7ex ñtitotam ↄpðem vei ꝓpõem.ergo modus determinãs lub⸗ iectum ⁊ pᷣdicatũ ðꝛ determĩare totam ꝓpoEm modalem.igit᷑ modus nõ ſolum eſt detẽrminãs compõem.¶ Tertio ſic. determiĩationes entis incõ plexi non determinant compõemgpõ nis· ſed neceſſariũ vel ↄ tingens ſunt determĩationes entis incõplexi. qꝛ aliquod ens incõ plexum ðꝛ neceſſanũ vel contingens · ergo iſt modi non determinant cõpoſitõem ꝓpõnis·ꝑ ñs non faciunt ꝓõem modalem ¶ Quarto ſic. per ſe ⁊ ꝑ accñs faciunt põem modalem. vr dðo ſoꝛtes accidentaliter currit. homo per ſe eſtriſbi ls. ergo non ſt/ tĩ quatuoꝛ modi facientes ꝓpõem modalem ¶ Quito ſic. Nchil deſignatum noialiter determinat comp õem ÿb aliter ſed ſolum illud qð deſignatur aduerbialiter. ſed modi facientes ꝓpðem modalẽ de⸗ terminant verbũ gratia compõis.ergo non poſſunt noialiter fcari 5 pᷣmñ ðꝛ ꝙ licet compoſitio ꝓpõnis noß lit in potentia reſpectu eſſe totus] — E * 8 —= ꝓpõnis ſed in actu. eſt tñ in potentia reſpectu determinationũ accidentali⸗ ſ ji um eius. ideo poteſt determnari ⁊ modificari.idem em̃ reſpectu diuerſop — bene eit in actu ⁊ in potentia ſimul Iid ſcðm ðꝛ ꝙ licet in accidentibusꝭ totum. Tamen in illis que poſlunt ↄueniretoti et partibꝰ accidens ꝑtis nonſufficit denoĩare totum etſic eſt de moqificatione. qꝛ tota ꝓpõ poteſt per ſe pᷣmo modificari qñ modificatur ſuafoꝛma totius et poliunt modiß pnim Metri hypani gens?neccſt. tes.ſʒ ab illa modificatõe nõ denominatur ꝓpoſitio modalis „ e eben bee öt ꝙ ſi ↄtingẽs? neceſſariũ capiant᷑ ꝓut ſunt differẽtie en⸗— Ae velöteſt i is incõplexiſic lunt determinatões eius· ſ ſi capiant᷑ vt ſunt differẽtie en Re. vlcſepunnnu— tis cõplexi qð eſt ht nad ſmumannit poſitõis ſic ſumunt᷑ inꝓpoſito. quartũ ðꝛꝙ ſt b iſtis. qꝛ ꝑ ſeſub neceſſario ↄtinẽtur·⁊ reductiue ⁊ ꝑac⸗ contingenten uiclun modidiſtincti ab iltis.q iutre n tů ðꝛ ꝙ licz ilud qð hᷣcatur nol pdem.q cüln ntzuin ridens ſub ↄtingenti d quin Lalelnn oſfit determinare ↄpofitõem verbaliter acceptã ſe veinii kenetortdannteodoltbenromnetiergccpei 3 h dodetern nin minant iſti modi noĩaliter capti vt dietum eſt.„ cuus ſu vchenesi duplcterſm Propolitio modalis eſt que modificaturaliquo o iſiolum̃ ö;modis nüg ens impoſſibile neceſſe ve —(in f ſex modoꝛum.ſcʒ poſſibile cõting p wetutiwümit e et falſe. vt ſoꝛtem currere eſt polſibile.ſoꝛtem currerẽ eſt G. A cun Poennolim minp o s verbuß⸗ 2 S2 — tingensʒſicdealis. Etſciendũꝙin ppoſiõni u modiwis hemmrfy ſ debetſubic· modug autem pꝛcdicari Pmnes alie pꝓpoſiti Ke — ze— ones dicunt᷑ de ineſſe id eſt deſ implici inherẽtia pᷣdicati ad ue 5 ſubiectũ ·et ꝑ hoc patet diuiſio ꝓpoſitõis que ſolet fieriꝛo —— poſitionũ alia modalis alia de ineſſe. Ille aũt ꝓpoſitõnes q̃ d nacnarnnp modificantur his modis vero et falſo relinquunt᷑.· q eodem en v —— e nodo ſ umimroppoſi itio et eqͥpollẽtia in eis ſicut in illis de näs o pncpuudlnd Sineſſe. In hio aũt modis quiſunt poſſibile.impoſſibile.con modisd oneneeſenunPſeluero9 pootoftequ bo Sr 4 eeſee ßte Fe— ei A iwetinie iloi mdal. itↄůt determinat degpoſtöne mocha. EEqꝛ ſubſtã— —— — dinon— tim emiee Ideo pus determinat deꝓpõne modali m ſe. m¶Qumiari ſirdlbei⸗ dalem an dece ẽtijs ⁊ orpoſitõibeiꝰ.ip̃ am pᷣmo ſic diffimẽs Pꝛopoſitio mo& E nes acti dentae daliaẽ q̃modificat aiiqj iſtoꝝ ſex modoꝝ ſcʒ poſſibile. ipoſſibile. tingẽs 5 6 modi fucenes Ho iji neceſſe · veꝝ ⁊ falluz · ¶ Sciendũ ẽ pᷣmo. ꝙ gpoſitio modal duplt accipit uerd detennt⸗ M onsp. 6 0 Mno modo cõmuniter ꝓ omnigpoe in qua modificaturã determinatur r litere ſed modif n n cõpoſitio ſiue ſi cum determinatõne generali ſiue ſpeciali⁊ ſic verum er 7— go non fail uʒ faciũt gpõeʒ modalẽ.⁊ iſto mõ hic diffini᷑ in generali Alio mõ capi᷑ S 6 vpowoit„ SEpecialt ſolũ ꝓ ilaꝗpðe cuiꝰ ↄpoſitio ſpẽali vitermatöe modificat᷑— 3 — pliãte ipᷣaʒ vitra pñs tempꝰ.⁊ ſi ſolũfit ꝓpõ modal hm ilos q̃ttuoꝛ? mo⸗ poſſibile ipoſſibile ↄringẽs ⁊ neceſſariũ. Mñ ſolũ ile dicunt᷑ ſimpłt Nmoqales q modificant᷑ aliqͥ iſoꝝ ſex modoꝝ⁊ de illis i ſequẽtibꝰ determt Em 2 co 2 nõ iene ⁊ oppões ſicut de ineẽ. Ileãt — 6— 6) 2. ſ ſ e — S4 5 Le J . 8„——.— 2 6 3. Trtrarus pimus E eteſee eMrheteleteßoleiſeoeee ——„— ſera yñs te. eo de lilis no eit qp us ſ igtõem vltra pñs temP⸗ de tplit 6 ieſlearnðhůtertenllce gduplerẽzpoſitimodabicʒzaltae f— Nn Cõpoſitaeſt ila in qua pᷣdicatũ de iit idictũ ꝓlatõne ↄtinua ad delignõdũ — maliipius ſubiecti. Et deder pferne nee dia. v6eh illã ↄpoſitõem nõ pauſandoint res ñ dicti folũ cõponit᷑ cũ materiai nteri pauſa Viuiſaẽ ila in q̃ pᷣdicatũ dictliolllcoponi ennãtelia k lum kieri paDula Oiude platõe diſ ln e diuidit a foꝛma er·⁊ debet ꝓferri ꝓlatõe dicontinua. lubiectt diet diuiſionẽ pauſando int ꝑtes dicri.⁊ nõ intermodũet pep 2 ad denotand bie 1 ẽ poſſibile · i nigꝝ ↄponat᷑ cũ albo ꝓ ſubiectoal⸗j — Pr Dictũ · vt hec al ũ ee nigꝝ epot itio cõpoſita ⁊ falſa. Sʒ ſicõponatcũ bedinis ⁊cñ ip̃a albedine ſicẽꝗpolifie neẽ diui(6½ e Sh bedinis zc ſedinis ⁊ diuidat ab ĩa albedineẽ diuiſa⁊ vera.&t S— P albopſubiectoahecnendebʒfieri paufa diſcõtinuãdo ꝑtes dictix E d denotandũ talẽ diuiſionẽ debʒ fieri p n ad den ü diuſaᷓ; cõpolita modꝰ dererminat totã ↄpoſiti ict ptz ꝙ tãin madelioulaelaht modal⁊ de vtraq; itelligidiff edn dictilʒ dꝛñter · Ideo vtrachẽ ſimpit mo⸗ ——,— 4 — UPeeen b dictũ ſꝑẽ ſubiectũet ch „—- 171—.—— 1n* önibo modaliꝰ..— 00. rali 35 Seurat⸗ 4 3 hʒ eẽ ⁊ nõ eẽ in—. de ſehz)— im n i de ineſſe. eẽ⁊ nõ eẽ ſunt pᷣdicata foꝛmala. ꝗ v ndiwam e mod inmode 3 pcicatũ fojmale ⁊ nõ materiale· qẽ ilud qßdij ⸗ qicum . E ſikrin modalib modꝰ ẽ pᷣdicatũ f .—[5 ſ N alidi oſita de eodẽ mõ· ſ̃accidẽ ſ S nitio pñs ʒſic nõ dꝛñt ſpẽ eſſentiali diuiſa⁊ 2x⸗ lit n * — ũ materi aeẽ in ſubiecto· Itẽ illuc qð ẽ determinatoꝛſe N catũ materiale ſꝑ denotat᷑eẽ in ſubiect ʒvoſitõis diẽti nñqᷓ; ſubijcit᷑ in ꝓõne modal jũ foꝛme reſpectu cõpoſirõis dicrinuq abili pie me o g determinatio nõ debet ſubijci ſuo determinabili ſedmo — ⸗ — „ie nirri ninatio erꝰ.znõ oſitõis dicti · qꝛ eſt determinatioer ð — 5— noieisrrfeinneſee 5 e inter dictũ? modũ.ꝗ in modalt ciendũ qrto · ꝙ dictuei 2 nũqᷓ; ſubijciẽ· ſu pᷣdicat · ¶ Se ſe raf ſiue ſi uſatiuo ⁊ bo infinitiui mo tio moditicat᷑ ſiue ſit ex accuiãtiuo z0i 5 białr ſumptꝰ.⁊ tat . i modꝰ aduerbialr ſump captꝰ ſiue ſit oꝛõ ꝑfecta cui adòtn u giegten 2 nenae Sn polloton nans cõpoſitõem eiꝰ hʒ ſe vt foꝛmnd Ptie·& kꝛciñ ſicut determinatð = aciũt vnů ſicut dete nione modi⁊ cõpoſitõis dicti q õfoꝛma totiꝰꝓpõnis modal· t ꝑhoc prz 4 rio modat. ⁊ qͥt modis accipit.⁊ qͥdſit ſubiectũ ⁊ pᷣdicatũ eiꝰ. — pᷣdicta arguit᷑ bᷣmo ſic. In iſta. ſoꝛtẽ currere e poſſibile. hoc dictů ſoꝛtẽ cu rereẽidqðmodicagiltũmodů. Pe 4 õ ẽilla qᷓ modificat᷑ aliqᷓ il riñ̃ ſubiertũ eiꝰ.ᷓ modał nõ ẽi annllble⁊ 1ñ nõ modiſcat ßo . nũẽ ĩpoſſibile.⁊ tñ no modllkst h cũdo ſic hec ẽ modał: hoiem e alinie ip olſibile deſtruit trä ra diftinitSem. Wine nip̃a ille modꝰ ĩpoliibi 301 tra diffinitõem. V ꝓbat ꝙi— Tertio ſi ad zßeß ti.c nõ minat ner modificat ipam. E— cõpoſitõem dicti nõ deter 5 b ñq; ponit᷑ aduerbuſ gt.ſʒ mod?ꝰ in modalib qũq; pon d0 uerbiũ in oꝛatõe nuqᷓ; pdicat.& 43 bPbalicñ ouent iter.⁊ modus in ipis nõ ſꝑ pᷣdicat 2 mntabitkbdi ſ 3 pᷣdicato ſubiectũ ⁊ ec P pueenewuzn i ectũ.⁊ ſic nõ ſꝑ pᷣdicabi uinto ii. ratũ in fubiectũ.⁊ ſic nõ ſꝑ pᷣdicabit.— gin lius vnito.ſʒ ſꝑ modꝰ vnitcũdietomedtantecopulaſal 3modu modalibus ſehabet vt pdicatum materiale? nò vt foꝛmale. Ad bmü; ꝙ kiud dictũ pmo moditicet᷑ ꝑ modũ ꝑtꝭ ⁊tinð d ¹ — 2 5——— 4. —— ſe 5(— Le —— 1 F. in—— 2 ſů— 7— P tti pai Er S. —„1 2 T S de Hg S— stemp F e modificat pme tan; qð 6* cibi qð bᷣmo modificat.iõ tota ꝓpoſitio ðꝛmodal ⁊ nõ ipm o duplert—. rõpoſitoeʒ dict i icatu er tiñ ¶ Zd ſcðin ðꝛ ꝙ impoſſibile nõ õ deſtruit ꝑ ſe pᷣmo ilã ↄpoſiti S ndictũ plu nam N nem· ſ ex ↄſequenti rantuʒ. Perſe aũt pᷣmo negat vnů ſpecialẽ modum S B es dicti ſʒ inn diiin entis in tali ↄpoſitõneſcʒpolſihilitarẽ ſi ſiue potentiã adeſſe qua negata ex 8— bdica deulũnin ſequẽti deſtruit᷑ cõpoſitio ¶ Ad tertiũ ðꝛ ꝙ aduerbiũ ꝑ ſe ſumptũ non⸗— 5 62— cancapn ſu poteſt eſſe ðdicatũppoſicõnis·ti aduerbiũ iunctũverbo·ſicut determina* 8. ndo int pes dil tio ſuo determinabiii pt eſſe foꝛmale pᷣdicatũ. ꝓpoſi itõis. Qt ſiceſt de mo y F. le ſingr ↄponlcch do aduerbiarr poſito in ꝓolitõe modali. qꝛ determinat foꝛmalt verbum⸗* 2 loepe— üt gratia cõ õpolitõis.⁊ inde fit pᷣdicatũ foꝛmale. Ad quartũ dicitur ꝙꝓ. 7 dalbiutbe oſitio modalis nõ ↄuertitur in ſe rotã ſi ꝙ modus ponat in ſubiecto xM p weidum ed ſolũ ↄuertitur quantũ ad dictũfaciedo de pᷣdicato dicti fubiectum ⁊ 7). fenpau nln ecõtra. Vñ ꝓpoſitões modales de poſſibili⁊ neceſſario ſᷣm dictũ eodem 6 cöponmo dammi mõ ↄuertũtur ſicut ille de ineſſe. Et ſilr ile de ↄtingẽti acceptoꝓ poſſibi zt ſunplr modiltmj hiß inillis de ↄtingẽtiad ytrũlihet fit ↄuerſio in oppoſitã q̃iitatẽ.⁊ vlis tual dulaiudui negatiua in illis nõ ↄuertit ſimplr in terminis·ſed ꝑticularis⸗ affirmatiua inond modubdeiſ ↄuertit ſimpłt· ſed in ilis de impoſſibiti pꝛimo ad ↄuertendũ p̃as opoꝛ⸗ cut iehʒ cixnötinlisu tet videre quibus eqͥpolleant de neceſſario⁊ opoꝛtet ↄuertere ilas de im e melle etnöti ſmiiu poſſibili ſicut conuertuntur ſue equipollentes de neceſſario · guin ari ſohnur trönuni giu tum dicitur ꝙ modus non vnitur cum dicto mediante verbo inquantuʒ n ſubieco tiilndq; iun eſt modus.ſed ſolum inquantum nom inaliter ſignificat᷑. Ideo modus in ödolnös mmtu ratõne modi nõ eſt in potentia ad copulam vnientem&d eſt pꝛedicatuʒ nonõ dederudn ſudun foꝛmale reſpectu cõpolitõ nis dicti. —— Et ſciendum ꝙ vnuſquiſq; iſtoꝛum quattuoꝛ modoꝛum au mkt 2. 3 (Ben zm facit quattuoꝛ pꝛopoſitõnes modales.etcumn quattuoꝛ ſunt 3 — modi.erunt quatter quattuoꝛ pꝛopoſitões.et ſic ſunt ſedeci „ Nrpn ——— ppoſitõnes. Merbi grati. Iſte modus qui eſt poſſibile ſi ſu nienutiee matur ſine negatõne facit vnam pꝛopoſiõem modalem · vt perbede ſoꝛtem currere eſt poſſibile. Si ſumatur cum negatõne poſi wot een b ta ad verbum facit ſecundam pꝛopoſitõnem. vt ſoꝛtem non ß vi currereeſt poſſibile. Si ſumatur cum negatõe poſitaad mo ibut ² dum facit tertiam pꝛopoſitõnem. vt ſoꝛtem currere non eſt nal 1* poſſibile. Siſumatur cum duplici negatõne vna poſita ad— pbalnn woiu, polila ad modum. et alia poſita ad verbum facit quartam pꝛopoſi⸗ 4. pen S⸗ tionem. vt ſoꝛtem non currere non eit poſſibile. Et ſichm 0. j———. uie5idi— vnumquenq; iſtoꝛum quattuoꝛmodoumſumuntur qujtꝭ e wee Juoꝛpꝛopoſithnes· mmur ni 7—ℳ— 2 2 rhr c2— A——— c—M — H 5 3 S5 5ℳ— ℳ 3——4 2—. — S 44 5 2 4— S 5„ 2 — ℳ— ½ S. „ 4— 4 6 7 1, Lu— Lb. F—— 4 ₰ K— ¶ Trattatus pꝛimus MPoſtqᷓ; autoꝛ ſuperiꝰ determi nauit deꝓpõ ne modali quantũ ad uht ſtantiã eiꝰ Cdic— vult determinare de ſuis paſſionib¶ de eqͥpol lentia ⁊ oppoſitõe. Et qꝛ epollentia? opoſitões ꝓpolitõnñ modaliũfa ciliter cognoſci nõ poſſunt nili pᷣcognoſcat multiplicitas modalũ põnũ Ideo anteqᷓ; de iſtis paſſionibꝰ determinet · mo oſtẽdit qualit ilegpões pñt multiplicari f m quẽlibet modũ· ¶ Sciendũẽ pᷣmo. ꝙ ingpõe moda li duplex eſt ↄpoſitio · Pꝛima eſt ↄpoſitio partiũ dictiinter ſe. Scða 65po ſitio driti mõ qᷓ eſt pᷣncipalis copula in pᷣa. Et qꝛ qlitas ⁊põis ſcʒ af⸗ firmatio ⁊ negatio ſibi attribuunt᷑ex ꝑte ↄpoſitõ is. Ideo ꝓoſitio modat pt dici duplr affirmariua ⁊ negatiualcʒ tamexhte dictic er pte moqi. Mla aũt inq̃ negat᷑ modꝰ eſt ſimplr negatiu modalis ⁊ foꝛmakr. Sʒila in qua negat᷑ ſoiñ copoſitio dicti eſt ſᷣm qͥd negatiua Et vt ðt Areſto. pꝛi mopoꝝ hʒ negatiuã figurã. ⁊ pᷣt dici negotius de dicto. ¶ Sciendũeſt ſcðo ꝙ ſᷣm iſtũ modũ poſſibile penes variatõᷣem affirmatõis ⁊ negatiis pñt fieriq̃ttuoꝛ ꝓpõnes modales Pꝛima eſt affirmatiua tam de dictoqᷓ; de mõ vt poſſibile eſt eſſe. Scða eſt negatiua de Vtroch Vtno poſſibileẽ nõ eſſe. Tertiaeſt negatiua de dicto tm. Vt poſſibile eſt nõ eſſe · Quarta eſt negatiua de mõ ſolũ vt nõ poſſibie eſt eſſe Git ſilr foꝛmari pñtqᷓttue ꝓpõ nes modales pᷣm quẽlibet alioꝝ modoꝝ·⁊ ſic in toto pñt muitiplica⸗ riꝙ erũt ſedecimgpõnes Pᷣm qttuoꝛ modos pᷣdictos · vñ qttuoꝛ pᷣdicte p poſitões ꝑ q̃rtuoĩ vocales delignant᷑. Pera deſ ignat᷑vlis affirmatiunde dicto ⁊ mõ ſil⁊ ꝑv deſignat᷑ negatiua de vtroq;.⁊ꝑe negatiua ti de di cto.⁊ ꝑi negatiua tm̃ de modo.iuxta ilũ verſum. E dictũ negat. quo⸗ q; moqũ. nil. ß; v totũ. Qx qᷓ ptʒ quõ qualitas ſumat᷑ in modalibus. qſ Sciendũ ẽ tertio ꝙ in ꝓpõnibꝰ modalibtriplr attendit᷑ quãtitas Pn mo ex ꝑte dicti q ẽ ſuhiectũ totiꝰ põnis. Scðo mõ ex ꝑte ſubiectidieti Tertioꝰ exꝑte modi vlñ ex pte dicti oẽs modales ſunt ſingulares in iis dictũ accipi ſingularit᷑ ꝓ vno ſolo ſ uppoſito dicti ex defectu vmꝰ vo⸗ cis ĩpoſite ad bcandů ip̃m S ex ꝑte ſubiectidicti pñt eẽ vles ꝑticulares indiffinite ⁊ ſingulares · bᷣm ꝙ tale ſubiectũ tenet᷑ vłꝑticularit᷑ indiffinite et ſi iugulartr ꝑte vero modialĩ ſunt vles ſicut ſunt ile de neceſuri ſſibili. liq̃ funt ꝑticulares ſicut ſunt deↄtingẽti?⁊ poſſibii Sed . ſunt indiffinite ⁊ fingulares. Et ꝑ hoe ptʒ multiplic atio ⁊ variatio quãtitatꝭ modaliũ. ¶ Sciendũ q̃rto ꝙ quãtitas modalis ſumptaexꝑ te modi nõ ẽ quãtitas ſuppoſitoꝝ ·ſʒ tꝑm qᷓ̃ quãtitas ẽ mẽſura acceptõis copule. reſpectu tꝑis ᷣm ampliatõeʒ modi. Sicut quãtitas ſuppoſitoꝛuʒ ẽmẽſura acceptõnis ſubiecti reſpectu ſuoꝝ ſuppoſitoꝝ. IIñ modales de neceſſario ⁊ impoſſibili dicunt᷑ vles eo ꝙ neceſſariũ ampliat ad om̃e tẽp? affirmatiue.ſicut oĩs diſtribuit vłraſfirmariue. Mt ipoſſibile ampliat ad oñ̃e tempꝰ negatiue.ſicut nullꝰ diſtribuit vłt ⁊ negariue. t ille de pol ſibili ↄtingentiſunt ꝑticulares. qꝛ vtraq; ãpliat ꝑticulari? affumatiue. qʒ ſolũ ampliat ad pñs ⁊ futuꝝ ⁊ ſe hñt ſicut ulud ſignũ quidã. Juxtail ſos verſus. Meneceſſe xnletinpoſſibie quaſi nuiꝰ Voſſibiegu nõ.poſſibile nõ. Et ꝑ hoc ptʒ de muitiplicitate· qlirare · quãtitateq poſitionũ modaliũ q̃ reqͥrumur ad oſtendendum equipollentias iparumn Lontrapᷣdicta arguit pᷣmo ſie km hunc modũ poiibile pũt fieriinfni 0 e U is ſin nh ni wit bw nnnüt uw n da „ . —ůů——— —.—— pim — m te gpðes modales ergo male ðꝛ ꝙ ſolũ fm ipᷣm fiunt q̃ttuoꝛpõnes mo udegalitc. dales. Scðo ſic. Om̃es ꝓpönes de eodẽ oꝛdine ſunt eedẽ in ſpecie· eo — mulhlusu F gꝙmodales ſpecie diſunguunt᷑ ex ꝑte modi qͥeſt foꝛma poſirõis modal enninerbnooliutt Inullus modusfacit quartuoꝛ woſitõnes modales diſtinctas ſpecie Saendiinqn i Tertio ſic iſta ppoſitio ſoꝛtẽ currere nõ?ẽ poſſibile.⁊ ſilt alie vbi poſſi⸗ olito partudunui bile nega nõ ſunt de poſſibili ſʒ de impoſſibili vbneceſſario ·& maleðꝛ ꝙ pulan ha Etgiiszi poſſibilefacit vnã ꝓpoſitðem negatiuãex ꝑte modi. Quarto ſic. Mu⸗ epudheleih iuſihet reieſttm̃vnafoꝛma ſʒ qualtaseſt foꝛma wõnis·;ᷓ vnꝰ pönis alc tame nitnn P modalis eſt vna qualitas. ⁊ ſic in ipᷣis nõ poteſt accipi multipłr qualitas negatmodt Quinto ſic. Modus in modalib ſehʒ ꝑ modũ foꝛme.ꝗᷓ in ip̃is nõ ſu cAfmqdnegukn. mitur quãtitas ex ꝑte modi Ad pᷣmũ ðꝛ ꝙ ᷣm hunc modũ poſſi⸗ dicneßuudedbile ⁊ quẽcunq; aliũ pñtfierii mmite poſitões innumero · nõ tñ ſunt plu⸗ enes varatõemefmuisn res qᷓ; quartuoꝛ in ſpẽ. Et de ila multiplicatõe ſpecifica eſt hic ad ꝓpoli⸗ s Dnmatſtafmnmm tum. Ad ſcðm ðꝛ ꝙ licʒ oẽs modales de eodẽ oꝛdine ſunt eedẽ in ſpẽ a cſt negnn demqnij eſſenti ali⁊ ex ꝑte moditñ bñ variant᷑ ſpecie accidẽtali ſcʒ ex pte affirma dicto im. vtpoldicinſi tionis ⁊ negarõis. Id tertiũ ðꝛ ꝙ licʒapoſitio in qua negat᷑ poſſibile ſblecitchetiinn quantũ ad carũ erꝰ ſit de impoſſibiii aut neceſſario·nõ tñeſi foꝛmnlt de —. imnpoſſibili. qꝛ ibi ponit᷑ ßm vocẽ ille modus poſſibile. Ad quartũ ðꝛ· o— ꝙ licʒ vnius modalis eſt t̃ vna foꝛma pᷣncipalis. pñt tñ eſſe plures foꝛ „— de 2 me ſuboꝛdinate ſibijnuicẽ quaꝝ vna eſt minus pᷣncipalis⁊ ſuboꝛqinatur Agnank. Pera gutts alteri.ſicut cõpoſitio dicti reſpectu cõpoſitõis modicũ dicto. Adqn⸗ M— tů ðᷣꝛ ꝙg quantitas ſuppoſitoꝝ ſumit᷑ ex ꝑte ſubiecti? materie ꝓoſitõnis. do.luttaiũ volun.— tñ quãtitas tempoꝝ bñ ſumt᷑ ex ꝑte foꝛme. Ideo poreſt ſumi quantitas ipn—— ex ꝑte modi ampliantis cõpoſitõem vltra tempus eius. Sr modab—.———.— — pins Sünh Barũ aũtꝓpoſitionũ eqͥpollentie ſiue conſequẽtie quatꝰ eude— tuoꝛ regulis cognoſcũtur. Pꝛima regula eſt talis. Cuicũq; Lranribeaa dictoaffirmato attribuitur poſſibile. eidẽ attribuit contin⸗ ui— gens ·b codẽ remouetur ipoſſibile. etab eius cõtradictoꝛio mo n culures lu ſun n oppoſito remouet᷑ neceſſe. Secũda ragula eſt. Cuicũq; di⸗ gulars Et eanrct negato attribuit poſſibile. eidẽ attribuit cõtingẽs ab eo — hn Lurie dem remouet᷑ipolſibile. et ab eius oppoſito contradictoꝛio ezw S remouet᷑neceſſe. Tertia regulaẽ. Aquocũq; dicto affima u ſuoy f 3—— unrih vrutie to remouet᷑ poſſibile. ab eodẽ remouetur cõtingẽs. eidẽattri me.„—.* 9—.„ — nrpel ibile.et eius oppoſito cõtradictoꝛio attribuit᷑ ne nn wii ceſſe. Quarta regula eſt. I quocũq; dicto negato remouet᷑ uaresepitiauii. z iun—. poſſibile. ab eodẽ remouet᷑ cõtingẽs. eidẽ attribuit᷑ poſſibi⸗ — eereins c5tragictoꝛio gttribuiturneceſſe. Om⸗ obe ii pw Lehe e 2 3 ₰ 3₰ 7 6 Mt—* 2— 7 6, 0—% 4— 3— 7 1 6 —, 3 — N e—— — ——. — — — N ———— 2.— ——— ———*—2 Trattatus pꝛiunus nes añt ppoſ itões queſunt in pꝛima linea eqpollentet cõuer tuntur inter ſeꝑp Que in tertia ꝑ tertiam. Poſtqᷓ; auto? determi rognoſcendũ eay eqͥpollentias. Kdic lentijs earum quaꝝ cognitio valet a num modaliũ q inter ed et econuerſo eo ꝙ dum eſtpᷣmo · ꝙ hic magis in ſpeciali liumqᷓ; de Huerſionibus eaꝝ eo ꝙ mod quantũ ad dictum ſed ſſe. qꝛ in iß̃is variaturequ s cõpoſitõnem ⁊ noneʒ et ille de ineſſe ⁊ ſolum Zuenit ipis eodem mod pollentia?⁊ etiam ſumitur ex ꝑte ſubiectiqpoſitõnis ſicut inil ꝑte rum ꝓpoſitiooũ modaliũ. ¶ regulis politis intextu uetur impoſſibile · Luius ratio eſt. q poſſibile ⁊tinge nmnãregulã · Que in ſecunda ꝑſecundin. Etque in quarta per quartam. nauit de multiplicatõe ꝓpoſitõnuʒ modalũ ad uipollentes ſunt equipollentes in determi ees eodem uõ ↄuertuntur ſicut uenit illis o ſicut in illis de ine amplianti lis de ineſſe ⁊ etiam ip̃is ↄuenit inquan ſunt modales.ideo opoꝛtuit ſpecialr determinare de equipollentijs ſcdo ꝙ pᷣdicte eqͥpollentie quattuo? W modi Sciendũ eſt cognoſcuntur. to attribuitur poſſibile.eidem attribuitur ↄtingens. ⁊ ab eius contradictoꝛio oppo ns ↄuertunt᷑. ergo cuicũq; attrbu᷑⸗ poſſibile contta poſſibile eidem ttibuitur ↄtingens dieunt.ideo cuicunq; attri poſito vno ↄtradictoꝛioꝛũ rem ſuum ↄtradictoꝛiũ a ſuo contradictoꝛio remouetur bile qꝛ poſſibile poteſt quãdoq; verificari? ideo ſi alicui dicto attrib uat᷑ poſſibile reſſe. dem attibuitur contingens a Scða regula eſt.cuicunch dicto negato at b eodem remoueturi dñr determinat in ſpetiali de eqͥpol d cognoſcendũ ↄfequentias ꝓpoſitio ſemp vnaꝓpoſitio ſequitur ad aligʒ veritate ⁊ falſitate ſik. ¶ Scien ſed poſſibile ⁊ im ouetur reliquum. Pꝛima eſt. cuicunq; dicto affirma s. 7 ab eodem remoſ 2 ſito remouetur neceſe. wil 4₰4 nat de eqͥpollentijs moda equipollẽtia nõ 17 7 buitur poſſibile ab eodem remouetur impoſſi Et ſi aliquod ſt poteſt eẽ fallum. tribuitur poſſibile ij& mpoſſibile. ⁊ ab eus . 607 . neceſſe. Tertia regula eſt·a quoci „ * — 5 3 T 2toattribuitur neceſſe. Eriſtetre⸗ regule po cut pᷣma pꝛobata eſt. ¶ Sciendum — 4—.—/ 1 C X 4—„ —— 4— c rontradictotio opoſito remouetur qß dicto affirmato remou et eidem attribuitur im poſſibile.⁊ ſuo contra MHMuarta regula ·a quocunq;di dem temouetur ↄtingens.⁊ eidem attribuitur impoſſibile. ſſunt eodem modo ꝓban ſij tertio ꝙmodus dici᷑ attribuidicto Et dicitur remoueri ab ipᷣo quãqo etur poſſibile ab eo cto negato remouetur po dem remouetur contingẽs dictoꝛio attribnitur neceſſe ſſibile ab eo⸗ ⁊ſuo opoſi⸗ quando de ip̃o pᷣdicatur affirmatiue· pᷣdicatur de ip̃o negariue. remohe ito. qꝛ ſi dicto. Vnomodo debetintelligiinwo dũ remoueris Vuplicitet aũt pt inteiligi mo atur ab ip̃o ᷣm rem? vocem ſimul. ⁊ ſi nõ ſic remoueretur nõ maneret ꝓolitio moda dum lis ſaltem illius mod Alomodo ꝙ remoueatur quantum admo ſic accipiturhic remouerivt tantum valet ſij Mx—— a enuhiandiꝑ negarõnem.? — dictarum exeinpla ſatis patent 0— rut negari ⁊c· in textu in quattuoꝛ pollent ꝑ pᷣmam regu icðᷣam regulã·⁊ ¶ Sciendum quarto ꝙ p lineis ſiue oꝛdinibus. G lam ⁊ ſequunt ſic de alijs oꝛdinibꝰ tom̃es de pᷣmo oꝛdine equ urſeinuicem. Qt de ſcðo oꝛdinepe Et iſti oꝛdines ha bent ꝑ hos Fᷣlus. — — —= — —— — 8 — fſhm ℳ ℳ nnihn ſnnul junuhiuj nin uinnhn aum nnquamt u wlmnt ni Onen⸗ tinpꝛimaineu Stquein qumpann de nulnplcatepim . Por detemuun valet ad cognoltendi nn Uentes ſempwapati entes in vertueifüni n ſpetuab determnidhin eo ꝙ modds todenuiqn lhs quantũ ad dunin cut in ils demeſe ꝙniun pt modimplusiiir otut ſpetulrdetmunnt) cienqũ ei iWoꝙßuuth⸗ Fieran irimpoibue rum ſemp it poſſibi pile.⁊ tamẽ ab eo nõ remouetür impoſibile eum ſemꝑ lit polibile. ergo inündtrernnbn 2 tamẽabeonöre. ꝑlitp 8 .—— „ F Z——,——— ——*. 7& S 6— f—— k —— — 7 trihyl ec entuli; ſcðus. T . — tiꝰ yliace purpurea reliquũſ Eñ pᷣma dictio amabimꝰ? ßcat pꝛimum oꝛdinẽ.⁊ quattuoꝛ eiꝰ vocales dant ntelligere ᷓttuoꝛꝓpõnes pᷣmi oꝛdinis.ᷣcando ꝑ pᷣmã vocalẽ ſcʒ a. ſpae obiuele aſimariuam de dicto ⁊ modo fimul. Per ſe cundam vocalein ſcʒ e ꝓpoſitõnem deↄtingenti eſſe affimatiuam tam de dictoqᷓ; de modo. Et ꝑtertiam vocalẽ ſcʒ i illam de impoſſibili eſſe nega⸗ tiuam de modo. St ꝑ vilam de neceſſurio eſſe negatiuã de vtroq;· Et ſimiliter poſſunt exponi alie dictõ nes ꝓ alijs oꝛdinibus ᷣm ſignificatõeʒ ſuarum vocalium iuxta ſenſum illius verſus. E dictum negat iq; modũ anil ſed vtotum. Gt ꝑ hoc patʒ equipollentia ꝓpoſitionum modalium. ¶ Contta pdicta argui᷑ pᷣmo ſic. Hoc dietum hominem eſſeanimal eſt poſfibile.⁊ tamẽ nõ eit ↄtingens cũ ſit neceſſariũ. ergo male dicitur in pꝛi ma regula. Cuicunq; dicto affirmato atttibuit poſſibile eidem attribuit᷑ Scðoſit. Huic dicto negato deum nõ eſſe attrbuitur poſſi ↄtra ſcðam regulam. Tertio ſic. Impoſſibile ſemꝑ negar dictum cui attribuitur. quia deſtruit compoſitõnem eius ·ergo nõ poteſt altribuidi cto affirmato. ergo contra tertiam regulam. C. uarto ſic. ꝓoſitio affir gnolcuntur. mclaw⸗ matiua ⁊ negatiua nũqᷓ; fiunt eqͥpollẽtes.· qꝛ nũqᷓ; eqpollent in q̃litate er⸗ dem atirdunr ↄnl go olitio negatiua de poſſibili. ⁊ affirmatiua de neceſſario nũq; eqͥpol⸗ cndeteep ſent.3 tra quartã regulã. Quinto ſi. Om̃espönes eqͥpollentes de ngen e tur ↄungens eddo ctonoꝛü—. venfumẽluumn polibewe— Ncncunq; ditonbi— n ad eodem — ouerur polſbieid— — n droneg Etiemngie nn ſehabẽte et mõ diſſimilt.vt ſoꝛtẽcumereẽ poſſibile.ſoꝛtẽ cur ae. bent eẽ eiuſqẽ ſubiecti⁊ pᷣdicatieũ ecpollẽtia ſit paſſio põnũ vtroq; ter⸗ mino ꝑticipantiũ hᷣm eundẽ oꝛqinẽ. j ille de poſſibili⁊ neceſſario q̃eqͥpol kent in quarta linea nõ hñt idẽ ſubiectuʒ qꝛ in eis dicta ↄtradictoꝛia ſubg „ ijciunt᷑ nec hñt idẽ p̃dieatũ eo ꝙ nõ ẽ idẽ modꝰin ißis. ᷓ illegpões nõ eq́ pollent Ad pᷣmñ dꝛ ꝙ ſicapiat᷑ ↄtingẽs ſpecialr ꝓ ↄtingẽti nõ ne⸗ ceſſario qð diuidi᷑ ꝑ ↄtinges natũ.ꝑ ↄtingẽs raꝝ.⁊ ꝑ ↄtingẽs ad vtrũ⸗ libet. Illud dictũ hoĩem eẽ aĩal nõẽ ↄtingẽs. Sʒ ſi capiat ↄtingens ge neralt vc ↄuertit᷑ pũ poſſibili.⁊ diuidit ꝑ neceſſariũ ⁊ nõ neceſſariũ. ſic bñ ẽtingẽs. Ad ſcõm ðꝛelʒ ab hoc dicto deũ nõ eẽ nõ vere remoueatur impoſſibile.tñ falſe remouet᷑ ab ip̃o eodẽ mõ ſicut poſſibile falſe ſibi attri buitk. A tertiũ ðꝛ.ꝙ lʒ ĩpoſſibile negat dictů virtuałr cui attribuitur nõ tñ foꝛmalr.qᷓpᷣt attribui dicto affirmato ¶ Ad quartũ ðᷣꝛ ꝙ licʒ affir matiua? negatiuapõ nes de eiſdẽ extremis nõ ſint eqͥpollẽtes.tñ ille q̃ ſunt de diuerſis extremis pñt bñ eqͥpollere qͥ ad veritatẽ vel falſitatẽ⁊ nõ q̃ ad quatatẽ. Ad qͥntũ ðꝛ ꝙᷓ ſicapiat᷑ eqͥpollẽtia ſpeciałr. peqͥpollen⸗ tia ꝓpoſitionũ vtroq; termino ꝑticipantiũ ſᷣm eundẽ oꝛdinẽ in qualitate quantitate in veritate ⁊ falſitate ſic maioꝛ eſt vera. Sed ſi capiatur gene⸗ ralirer pꝛo quacũq; eqͥᷣpollentia duarum ꝓpoſitionũ in veritate ⁊ falſitate ſic maioꝛ eſt falſa. ⁊ in ꝓpoſito accipitur generalr ꝓquacunq; edpollentia duaxpoſitionum in veritate ⁊ falſitate.— 3 Item eqͥpollẽcia ꝓpoſitionũ modaliũ p̃t poniꝑ has regu las. Dmnes de poſſibiliet impoſſibili eqpoltent verbo ſilt iüij „ p — 6 5 5— 70 S— M——— f 1/ 5 ey——— . — E F. 8—— X N S 5„nEGE„ ſr e 5 2— 2* 5„— 5 — g 8 M2 e ſp 3 ( 1„—,— F—— 7— 0 ſ.——. ——. —* *. S — 16 ₰— 2₰ 5—— 1 1„———. —— 6 Trartatus pꝛimus rere nõ eſtipoſſibile. Etoẽs ꝓpoſiões de poſſ ibiliet de ne⸗ ceſſe càpollẽt verbo etmõ diſſ imi ſe weſ ſoꝛtẽ ar⸗ rereẽ poſſibile. ſoꝛtẽ nõ curere nõẽnece. 2 bon deipoſſibliet neceſſe eàpollẽt pᷣbo diſſimii chabẽtexnð ſilr. vt foꝛtẽcurrere nõ ẽipoſſibile. et ſoꝛtẽ 2 nõ reſſe. tintelligit᷑ moqſilrſe babere etdi—.— affirmatõem et negatõeʒvt dicat modꝰ ſitrſe a ere qal⸗ ſirmatet negat᷑ vtrobiq; · Et diſl itr qñ negat. vna et aff matinalia. Eteodẽ mõ inteligẽdũẽ de pᷣbo icut demõ Et ſciendũ ꝙ pᷣdicta regula nõ facit mẽtõem de cõtingẽti gꝙ cõtingẽs cõuertit᷑ cũ poſi ibili vñ idẽ*— u5 riuſq;· rẽpla aũt buiꝰ q̃rant inſupioꝛifiguraibm tertia et quarta lineis. Quia ad oĩa iſta ẽ regula generalis, it deq̃ttuoꝛ regulis eqͥpollẽtiaꝝ ⁊ ſequẽn Poſchaurordenttohr noeitat eas Em alias regulas. ttz edpol — ꝑ quattuoꝛ pᷣcedẽtes regulas ſufficienter cognoſcipñt.iñ —„ cilius cognoſcunt᷑ ꝑhas regulas ſequẽtes cũ aijs q; ꝑaltern mae ge regule ad maioꝛẽ ⁊ facilioꝛẽ cogniloem hic ↄueniẽter ponũ — atöni 6 ſe tenet ex pte modi 5 tirsrennpnn niet õez ⁊ ex ↄfequẽti ↄpoſitõem modifis tatẽ ꝓpoſitõis. qꝛ negat modi facit ↄtradictoꝛias eqͥpollere 3 uãtitatẽ ꝓpõis ⁊ facit ↄtradictoꝛias e 55 zen ngib pᷣpolita ſigno in illis de ineſſe.e * o poſi ctüũ ſolũ negat qualitatẽgpõnis? nd quãtitatẽ modi — engt modiI qualitatẽ tĩ ⁊ nõ itatẽ qꝛ nõ negat antele ualtaretſnneee—— ſed negatio poſita ad dictů oſtpoſita ſigno · ⁊ facit ↄtrarids equt nge et modum ſimulnegat quantitatem olum · Idee ta?t ita ſi balternas equipollere · ¶ Scien poſita ⁊ poſtpoſita ſigno ⁊ facit ſu ſcð ognoſcendum pꝛedictas equipollentias pon 8 eß ꝙ pꝛopoſi iccnes de poſſibili⁊ im poſſibili eh fürfe habenti. ⁊ modũ diſſimilt· Ratio · q ꝓpolitões de po ſibilicõtradicunt ſed negatiopoſita ad modum tin facit equip tradictoꝛias vt dictum eſt. I deoꝓpoſitõnes de poſſ bili? pollent modo dilſimtrſe habenti? verbo limilt. Scme elim le habere qñ in vna affirmat᷑⁊ inalia negat· Qt ð ſitr. eh qʒaffirmat vl negatẽ ſilrintelllig hie verbü ſilx vel dilimilt ſel — o0 6 nmim mjuij — win vginpl hih oſhhrui unmſiler ſtin bu inſunmi wu ſihü In un — i Wuſin ſnzi ſwipiih poit nuinn enin tuz ninin 7 vppoludesdeni dillimirſebibihn were nõẽnec hi let pdo dilinlth oſibile. etitun ſilrſe baderadiuh ʒxt dicat modſli z. Etdiſurqngimn 5 inteligẽdũẽdeſin nõ facitmen d ollibili. vñidtuicin u qrant nlupiig Oni adouikinz cn dngilsieið — ꝛfulhoꝛ ugii unithwoxnl modtuuõz6 1e ⁊uituati wo licut neglo— 1 auantit Jſuribin v wü ens modũ cũ dieto ſe habeat diſſilr.tñ bum dictiſe habet ſikr. ⁊ ſojũ de itönes de pois um 6 nirie dwen Ao ipſis nõ equipollent mõ ſir ſe hñti? ʒbo diſſilr. rum adaffirmatõem ⁊ negatõem.ethoc modo intelligiur hic ſimiliter ſs iuns? dn uunoh pn ſptrihypani iendũ tertio.ꝙ ſecũda regula eſt ꝙ ꝓpõnes de poſſibili ⁊ neceſſario ee vbo 2 diſſimiliter ſe hñtib. Euius rõ eſt.qꝛꝓpões de poſſibili ⁊ neceſſario affirmatiue de dicto ⁊ modo ſubalterne. ſed negatio pꝛepoſita dicto⁊ modo facit in modalib ſubalternas eqpol⸗ lere. qꝛ ſe habet ſicut negatio pꝛepolita ⁊ poſtpoſira ſigno in illis de ineſſe. Ideo ille de poſſibili ⁊ neceſſario equipollent hegatione poſita ad dictum et modũ ſil. ñ ex iſtẽ regulis ſequit?⁊ trahi ꝑmodũ coꝛrelarij ꝙ ꝓpões de ↄtingenti⁊ impoſſibili epollent verbo ſilr ſe halẽti ⁊ modo diſſimitr ſed ille de contingẽti et neceſſario equipollent verbo ⁊ modo diſſimiliter ſe hñtibo. Ratio coꝛrelarij eſt. qꝛ ille de poſſibili⁊ ↄringenti ad inuicẽ ſe⸗ quunt᷑ ¶ Sciendũ quarto. Tertia regula eſt · ꝙ ꝓpões de impoſſibili et neceſſario equipollent verbo diſſikr ſe hñti⁊ modo ſilr. Cuius rõ eſt ile de impoſſibili⁊ neceſſario affirmatiue de vtroq; cõtrariant᷑ ſed negatio poſita ad dictũ tm̃ in modalib facit ↄtrarias equipollere. qꝛ ſolũ mutat qualitatẽ· ergo ile ꝓpõnes de neceſſario ⁊ impoſſibiliequipollẽt ÿbo diſ⸗ ſimiliter ſe hñti ⁊ modoſiłr. Hic aũt non ponunt regule in textu de equi⸗ pollentijs gpõ nũ de ↄtingenti eo ꝙ de illis eſt ideʒ iudieiũ ſicut in illis de poſſibili eo ꝙ poſſibile ⁊ cõtingens duertunt cap iendo cõtingens in cõi. vt ſe extendit tam ad neceſſariũ qᷓ; ad non neceſſqriũ. anſa eſt. qꝛ vtrũq; ampliat ad pñs ⁊ affirmatiue ⁊ non ad pꝛeteritũ eo ꝙ vtrũq; dicit poten tiam.⁊ potentia ſe habet ad pñs ⁊ futuꝝ ⁊ nõ ad pꝛeteritũ qꝛ reſpectu pᷣ reriti milla eſt potentia.vt habet᷑ pᷣmo de celo ⁊ mũdo Ideo pꝛopõnes de Ztingenti ⁊ poſſibili adinuicem ↄuertunt᷑⁊ equipollent ÿbo ⁊ modo ſilr ſe hñtib Contra pꝛedicta arguit pꝛimoſic. Iſte due equipollent de poſſibili ⁊ ipoſſibili Soꝛtẽ currere eſt poſſibile S oꝛtẽ currere nõ eſt im poſſibile.tñ vbũ habet ſe non ſilt. qꝛ in vna affirmatur hoc verbum eſt ⁊ in alia negatur. ꝗᷓ ille due de poſſibili⁊ impoſſibili non equipollent verbo ſilrſe habenti Secũdo ſic. Omnes equipollentes in modalib ſt eiuſ⸗ dem qᷓ;titatis ex ꝑre modicuʒ ergo modus in modalibꝰ oĩby eodem mõ ampliet ⁊ ſe habetſilr. qᷓ ille de poſſibili ⁊ impoſſibii nõ equipollent mõ diſlrſe habẽti. Tertio ſic.iſte equipollent. ſoꝛtem currere eſt poſſibile. ſoꝛtem non currere non eſt neceſſe. qꝛ pᷣma ponit aliquid ⁊ ſecũda nihi cũ ſit negatiua taʒ de dicto q; de modo·ergo ille de poſſibili ⁊ neceſſario nõ equipollẽt ÿbo⁊ modo diſſi! ſe habẽti Quarto ſic. Impoſſibil ſp includit negatõem? neceſſe affimatiõem im̃· ergo impoſſibile ⁊ neceſſa⸗ rium nõ pñt ſitr ſe habere qᷓ;tũ ad affirmatõem ⁊ negatõem ᷓꝓpõnes de uinto ſic illa q̃ int᷑ ſe ſunt diuerla non ↄuerruntur. ſed poſlibile et ſunt duerin als non eſſent quatuoꝛ modi facientes ꝓpõem modalem.ꝗᷓ poſſibile et cõ tingens nonↄuertunt. Id pᷣmũ dici᷑ ꝙ licet in ilis ꝓpduib ÿbuʒ vni ilo hic intelligitur Ad ſecũdum dicitur ꝙ licet in oiby modalibus que equipollent modus ſitr ſe habeantqᷓ;tumad ampliationem.nõ tamen⸗ habere et diſſilr Id tertiũ ðꝛ ꝙ iſta ſoꝛtẽ nõ currere nõ eſi neceſſe nhil bonit perlepiimo tů bů exconſequẽti aliquiq. qʒ em̃ negat dictum ⁊ mo Trattatus vꝛimus dum ideo ex ↄſequẽti ponit ſuã ſubalternã. ſe ſoꝛtẽ currere eſſe poſſibile d quartum ðꝛ.ꝙ licet inp ſſibile qᷓ;tum ad negatõem intriſecam nunqᷓ; ſe abet ikr ſicut neceſſarium qꝛ neceſſariũ nõ includit negatðem tõ̃em extrinſecã ſibi oppoſitam de qua pᷣttñ ſe abere ſilrqᷓ;tum ad negatoem poltal P— d uiutũ ðꝛ ꝙ aliqus dupliciter cðuertunt. negatwne hic intelligi q dupli neßaron ſiu bllta tiñ ſieut riſibile eſt hõ · Alio modo quoad ue ſolũ ↄuertunt᷑ quo ad ſuppoſitabñ gles ⁊ ſic ſe habẽt Itingens ⁊ poſſibile ſe conuertuntur Fꝛopoſitionũ modalium alie ſunt contrarie. alie ſubcon trarie·alie contradictoꝛie. alieſ ubalterne. nde omnespp poſitiones que ſunt de quarta linea cõ̃trariant᷑ his que ſunt intertia unea. vñ. Tertius eſt quarto ſ contrarijs oꝛd. Item pꝛimus oꝛdo et ſcðs oꝛdo ſ ubcontrartantur. vũ Sit tibi linea ſ ubcontraria pꝛima ſecunde. Iteʒ pꝛimus oꝛdo ct tertius. ſecundus et qusnus contradicunt · vñꝰ Tertiuse pꝛimo ↄtradictoꝛiꝰ oꝛdo. ſougnat cũ quarta ↄdicẽdo ſchs Itẽ pᷣma linea ſubalternat quarte et ſcðᷣa tertie.vñꝰ pꝛim ſub eſtq̃rte vicẽ ptis tenẽs inſe ac hʒ ad ſeriẽſed legeſchi ſequentẽ · Dꝛdo ſubalternus ſit pꝛimus ſiueſ ecundus Joſtqᷓ; autoꝛ determinauit de eqͥpollentijs poſitõnes eiuſdẽ qᷓualitatis xqᷓ;titatis. Tdic xionib eaꝝ que qu tltatis · pᷣmoponens t⸗ uedã ſubcõtrgrie· qdã ↄtradicto 1 lter eadẽ poſſit darirò ſcut vara eſt de oppoſitõibgpd nü de ine eſt pᷣmo ꝙ inter quatuo! oꝛdines ꝓpõnũ mo tijs· Oẽs de bᷣmo oꝛdine te mõi foꝛm ſoꝛtẽ eurrere eſt poſſibile que eſt ꝑticularis affirmatiua oꝛdine qᷓ fcant᷑ ꝑ edẽtuli ſunt ꝑticulares negatiue qꝛ o ſoꝛtem nõ currere eſt poſſi ves negatiue.qĩ eqpollent iſtiſoꝛ. currere nõ eſt poſſibile. G de quarto oꝛdine quẽ ßcan᷑ꝑp lent iſti ſoꝛtẽ currere eſt necelle inter le ↄtrariant. Euius ratio eit. qꝛ vlis affirmatiua? v trariant᷑ que ſunt vles negatiue ⁊c· Sed ꝓpõnes de ſcðᷣoĩ pꝛimo ꝙdi modaliũ que ſunt imterpoj pñter determinat deoppol idẽ oꝓpõnes ſunt intetꝓpone diuerſe qualtatis? q;⸗ em diuiſionẽ ꝓpõnñ modaliã quedã ſunt ↄtnt ꝛie· quedã ſubalterne. Cus diuſis f ſſeꝗ Scũdà daiiũ pᷣus poſitos in eqpolẽ qͥcant᷑ ꝑ Zmabimus ſunt oẽs pꝑticulares eꝝꝑ liter vel eqͥualẽter.⁊ omnes affirmatiue· qꝛ oẽs eqͥpollentili Et oẽs de ſecũdo m̃es eqͥpollenti bile Qt oẽs de tertio oꝛdine q̃ ßcant ꝑ iace At oẽs ꝓpoes urpurea ſunt vles affirmatiue cpol ¶ſ Sciẽdũſcðᷣo ꝙ quartus oꝛdo ⁊tertius lis negatiun ille autẽ de quarto oꝛdine ſunt vles affirmatiue et ile dẽ tertio dine ſubcolii ſti ſ ſtits— ſyumut ujl pißunlini hb fſihne 5— us pim ſubaltemã ſcʒleicnn Mbe Sumng umq; neccurũwniu ubem quuũðꝛq„ n lcn nul a que ſolũ ↄuenniquii fomaks ⁊ ſſchlun n inter le conuenm ium alie ſunt conit ie.alie ſubateme un quana lnenchmin enius eſt qunhum ſcðo oꝛdoſubconmin oꝛo ·ugucun tenẽs inepuchu biltems ſtpimu eãpolenis niiu ta de qbViticat nece mamtdeech nus ad ſpẽm. ſʒqᷓtů ad ãpliatõem tpis. qꝛ ncãriũ ãpliat vlt ⁊ affirmatie luuts chiu wlMe eppones lunt mſhntt taem du — A.—————,—,,— nin 45 Itraduto nihien Scðo ſic. oẽs Zrie repugnant in q̃litate.ſʒ ꝓpõ nes de q̃rto oꝛdine ⁊ tertio S 6 1—. .— Petrihyſpani nnt᷑ Cuius ratio eſt. q ile de pᷣmo oꝛdine ſunt ꝑticulares affirmatiue.et ille de fecũco oꝛdine ſunt ꝑticulares negatiue. modo ꝑticularis affirmati ua.⁊ ꝑticularis negatiua fubcontrariantur. Sed illede pᷣmo oꝛdine ↄtra dicũt illis de tertio.qꝛ in pꝛimo ſunt ꝑriculares affirmatiue. in tertio vnt nerſales negatiue. Sir iſte de ſecũdo oꝛdine que ſiẽ pticulares negariue Itradicũt ilis de quarto q̃ ſunt vniuerſales affirmatue. ſed ille de pꝛimo oꝛdine ſubalternant᷑ilis de quarto oꝛdine· ⁊ ille de ſecũdo oꝛdie ſubal⸗ ternãtur illis de tertio. qꝛ repugnãt in quãtitate ſolum. Sciendum tertio ꝙ ad dandũ ʒtradictõem in modali ferenda eſt negatio ad mo dum ⁊ nõ ad dictñ. Cuius rõ eſt. qꝛ cõtradictio eſt affirmatio ⁊ negatio eiuſdẽ de eodem.ſʒ in modali affirmatiua foꝛmaliter modus affirmat de põne dicti ⁊ eſt pᷣdicatũ foꝛmale reſpectu ip̃ius. ꝗ ad dandũ ↄtradictio nem debet ferrinegatio ad modũ. Itein ſicut ſe bʒ ÿbũ in illis de ineẽita modus in modali ſed ad dandũ ↄtradictõem inilis deineſſe . gatio ferre aq verbũ. ᷓ in modaſibꝰ debet ferre ad moqũ. ⁊ nð refert vrrũ negario imediate ponat᷑ ad modũ noĩakr captum. vel ad ↄpõnem q̃ poni turcũ dicto.vt non refert dicere ſoꝛtẽ currere nõ eſt poſſibile.vel ſoꝛtẽcur rrere eſt nõ poſſibile ¶ Sciendũ qrto. ꝙ pᷣm eqͥpollentias ⁊ leges oppoſitio num pñt haberi ples ↄñtie modaliũ. qꝛ oẽs ꝑticulares ſequũtut ad vles qbo ſubalternãtur. vt ille de pᷣmo oꝛdne ſequunt᷑ ad illas de q̃rto oꝛdine. Sñlad iſtãſoꝛ. currere ẽ neceſſe ſequũtur oẽs de q̃rto oꝛdine ꝑ eqͥpollẽtiã ⁊ oẽs de pᷣmo oꝛdine ꝑ legẽ ſubalternaꝝſikr ad iſtã ſoꝛ. nõ currere eſt nccẽ ſequunt᷑ oẽs de ſcðᷣo oꝛdine ꝑ legeʒ ſubalternaꝝ.⁊ tertio ꝑ eqͥpollentiã.et ſic ad ilas duas ſequunt᷑ oẽs alie modales de qͥrto oꝛdinib.&x pᷣdictis ptʒ ꝙ ad neceſſe eſſeſeqtur poſſibile eqp legẽ ſubalternaꝝ.⁊ etiã ad neceſ⸗ ſariũ ſequit᷑ poſſibile. Mꝛimũ patz ꝑ legem ſubalternaꝝ· qꝛ neceſſe eſſe eſt de q̃rto oꝛdine ⁊ poſſibile eiſe eſt de pᷣmo. Scðᷣmꝑʒ · qꝛ poſſib ie in cõi ðꝛ tã de necãrio qᷓ; de nõ necãrio.qꝛ ðꝛ de oĩ illo qð nõ eſt ĩpoſſibile.iõ q̃ntuʒ ad ſuppoſita de qͥb ÿificat᷑ neceiſariũ poſſibile ſequit᷑ ad ncãriũ ſicut ge⸗ ⁊ poſſibile ꝑticulariter ⁊ affirmatiue.iõ poiſibile ſeqͥtur ad neceſſariũ ſicut Pps in qᷓ;titate ad ſuũ totũ( Lõtra p̃dicta arguit᷑ pᷣmo ſic. oẽs Zrie ſunt vłe vłes. ſʒ nulle modales ſtẽ vłes.ſʒ oẽs ſingulares.ꝗᷓ nülle modales Zriant᷑ ba elde nie nörepugnãtin q̃litate.q iſta ſoꝛ. currere eit nccẽ.ſoꝛ.nõ currere eſt ncẽſt⸗ tuoꝛ oꝛqncð Bnpnsn ambe affirmatiue. qꝛ modus eſt affirmatiuus.ꝗᷓ ille de q̃rto oꝛdine tertio dinib nõ ſte eiuſdẽſubiecti.vtʒ de illis.ſoꝛ. currere eſt poſſib ile.ſoꝛ. non nedſe wldan mme 2 Zriant᷑ Tertio ſie. ſubcõtrarie ſt ẽiuſdẽ ſubiecti.ſʒ ille de pᷣmo ⁊ ſcðo deuale. e n ſidue qut duminmu⸗ currereẽ poſſibile. ꝗᷓ ile nõ ſt ſubcõtrarie. Quarto ſi ic. põ nes de ſcðo — nuls el polidlecl⸗ e eſt net Punn in CunsN*hn 1p arto 00 „5* anmii, olent i ſunt —— dr iſheh ah oꝛdine ſequunt᷑ ad ilas de q̃rto. ᷓ ille nõ Zdicũtſibi. Añs ptʒ. qꝛ bñ ſequit᷑ — ſoꝛ. currere eſt nccẽ.ꝗᷓ ſoꝛ cur.eſt ↄtingens ꝑ legẽ . ſoꝛCur.eſt ꝑ legẽ ſubalt᷑naꝝ· ⁊ vltra ſequit᷑ ſoꝛ. currere eſt ↄtingẽs.qᷓ ſoꝛ.nõ currere. eſt ↄtingẽs ꝑ ↄuerſionẽ in oppo⸗ itaʒ q̃litatẽ. qᷓ iſta de ſcho oꝛdine ſectur ad pᷣmãqᷓ eſt de q̃to. O — ic. pricula re nõ ſedtur ad ſuuz vłe.lʒ nccẽ eit vłe peetu poiibile. ad eſſe non ſequitur poſſibile eſſe. ergo ꝓpõnes de pꝛimo oꝛdine non equnntur adillam de quartoã ꝑ ↄſequẽs nõ ſub alternãturiðis. Trattatus pꝛimus Ad pꝛimũ dicitur ꝙ licet ex ꝑte totius dicti om̃es modales ſint ſingh ſares tñ ex ꝑte ſubiecti dicti aliqͥ ſunt vles alique ꝑtieulares·⁊ ſic de aljs 5 nãt in qualitate tñ ſunt ↄtra⸗ Mãñ ergogpões vyles exꝑte ſubiectirepus tñ ſu ne d ſecũdũ ðꝛ ꝙ licet iſta ſoꝛtẽ nõ currere eſt neceſſe ſit affirmatiuq ÿᷣtualit᷑ negatiuaer Pte dicti. qꝛ eqͥpollet iſtiſoꝛtẽ foꝛmalrex ꝑte moduũẽ necp curtere non eſt poſbile Idtertium ðꝛ ꝙ licet in illis de ineſſe ſubcon rrarie ſint eiuſdẽ pꝛedicati ſoꝛmaiiter. tñ hoc non requirt᷑ in modalib, qa in ilis non ſumit᷑eodẽ mõ oppoſitio ſicut in illis de ineſſe ⁊. Adqᷓnũ negetur añs ⁊ad ꝓbatõem ð·ꝙ licetꝓpõ nes de ↄtingenti ad ytrũlbʒ Zuertunt inoppoſitam qualitateʒ ·non tñ õnes de ↄtingentiincõiq; le extenditad neceſſariũ et non neceſſariũ. Qt de illo ↄringenti hſolũel oſitum. Et licet ilꝭ ꝓõnes realiter ſint de ↄringenti ad vtrůlibet nõ tů habẽr ꝙ ſint ꝙꝑ les inqᷓ;tum ſtꝭ de ↄtingenti ad vtrůllbet. ſß vt ſunt de ↄtiienti raro Zd quintũ ðꝛ· ꝙ licet ad vle in pᷣdicãdonõ ſequit᷑ ꝑticulare ſuũ ſicut ad genus non equit ſpecies Tiad vlein diſtr buendo vel amplian quitur ſuum particulare ⁊c· Purpurea do ſicut elt neceſſarium reſpectu poſſibilis bene ſe Iliace M ſoꝛ.ñ̃cureſt ipꝰle M oꝛcur.ẽ nccẽ — Soꝛcuriẽp S rnep Soꝛ.ñ eurñẽ ve ſoꝛcur. ñẽ yigis 4 ſoꝛ.ñrur. ñẽ ↄtigẽs Subcõtrariẽ ſoꝛ· cur·i imp ₰ ipꝰle ſoꝛñ cutẽ ncẽ —— Lul —— — orcur. ẽ pꝰle So ᷓcurẽ p ſoꝛ. cur·— aipih cꝛ.cur. ñẽ ipꝰle— oꝛ.ñ cur.ñẽi ſoꝛñ cur. ñ eſt Contrarie ſoꝛ curnõelt nece 4 ncce 6 — —— F 7 . ———— 8 — — — —— —, ———— ———— —— nygin nwunm nnjjrl⸗ mintimnt ntiet 6—— e 5— 6— E pim totuus dicti znil nt vles dqupttni nrepugnit nquit e nõ cunecuij eguuaetpedi bertů hot nonnqutun uiolicut milsdeni ꝙ licet ꝓdnes deyni teʒ· non tñ ꝓones de nu neceſſ nBüe rtaluer ſint de ↄngu un es inqᷓ;tum deymgn Adqumiðrꝙiuuditi enus nonlequlhusili ennecemum npnp v—L 5 3— muniter ſiue large · etſic dicitur pꝛedicabile quod dẽ vno 5„— ²—— S 2 — —— * 0,+ 6 3* 8——— 7——§ S 5 6 E— E 17*— 6 †. Fyl y 5—— 1——„. 7— 4* ⸗.. ſ VWNX F— — M 9 /C—,—— ſumitur pꝛopꝛie ⁊ ſic diciturpᷣdicabile quod vr—„0 de pluribus pᷣdicatur Duãdoq; ſumiturcõ io ðᷣgicatur ſiue depluriy. Sñp̃dcabileꝓ⸗ pꝛie ſumptũ u eſt quod vniuerſale. Sed differunt in hõc. q p̃dicabile diffinitur ꝑ dici de. vniuerſalè vero ꝑ eſſe ineſt añt pᷣdicabile qð aptũ natũẽ dici de plurib Iniuerſale añt*—2 quodaptum natum eſt eſſe in multis.. 5.. Poſtqᷓ; autoꝛ ſuperiꝰdeterminauit in pᷣmo tractatu de enũciatõe ſiue 7 ꝓpolitõe q̃ cõponitur ex terminis incõplexis qͥ ſunt pᷣncipia enũciatõnis„. K Hůr determinat de terminis incõplexis. Rõ oꝛdinis eſt. qꝛ licʒ via nature termini incõplei pᷣcedũt enũciatõeʒ. Tamẽ via doetrineſcĩa de enũciatii one ↄueniẽter pᷣponſtur Senuc en de pᷣdicabilib⁊ de pᷣdicamẽtis. eo ꝙ totů eil nobiß botiꝰ ſuis hibꝰ Et etiã qꝛ oꝛõ pfecta⁊ poſitio nomẽ ⁊ verbũ de qͥby agit᷑ in bᷣmo tractatup̃ſupponunt᷑ eſſe cogni ta in grãmaticalib. Ideo ꝓcedendo a notoꝛiby nobis autoꝛ pus deterꝰ= minat de enunciatõe.⁊pfirthat de terminis incõplexis quantũ ad rõnes vniuerſaliũ in hoc ſcdo trattatu.deinde quantũ ad rões oꝛdinabiliũ in ge nere m ſub ⁊ ſupꝛa in tertio tractaru.¶ Scienqũ pᷣmo. ꝙ licʒ vle dica᷑ multipkr. qꝛ qðᷣcã eſt vłe in cauſando ſicut deus Nliudẽ vle in cognoſcẽ 7 2 532) do·ſicur intellectꝰ poſſibiis Aliud eſt vle in diſtihuẽdo ſicur ſignũ vle. h⸗ n Aliudeſt vłe in reß̃ſentãdo ſicut ſpẽð intelligibil Sliud eſt vle in pᷣdicã F do. Qt hic eſt ſolũ ad ꝓoſitũ de vli in pᷣdicando qð eſt natura cõis q̃p̃t 34 pᷣdicari de multis. Et tale vle iteꝝ capit dupłr Vno mõ ꝓilla naturaab ſolute ⁊ nõ ꝑrõpgtõem ad intentõem vłis. Qt ſic ↄſideratio eiꝰ ꝑrinet A ad metaphyſicũ Alio mõ ↄſiderat foꝛmakr quãtũ ad intẽtõem ⁊ ratõeʒ⸗ E vłitatis. li ſic ↄſiderat᷑ a logico.&t eſtꝓꝛiũ ſubiectũ huiꝰ tractatꝰ. qꝛ Z⸗ 6— vt ſi ᷣncipalt ↄlidetat᷑ in hac ſcia. Et ſub ratõe foꝛmali eiꝰoĩa hic trad In ta ↄſiderant ⁊ in nulla glia ſcia ↄſiderat᷑ ſub rarõe vłis. Pꝛedicabile aũtẽ ⸗ eius ꝓꝛia paſſio. ¶ Sciendũ ſcðo. ꝙ argumẽtatio ex enũciatõib cõpo nit. Enũciatio aũt cõponit᷑eꝝ terminis incõplexis qͥ ſunt oꝛdinabiles in gie pm ſub⁊ ſupꝛa ſicur ſubiectũ ⁊ pᷣdiatũ qͥddẽ oꝛdinatio fit ᷣm rões vlium vt gñis ⁊ ſpẽi. Nec p̃t cognoſciiſta oꝛdinatio q̃ fit in pᷣdicamentis nſipᷣcognoſcantrðes vlium qoꝛdinareneſcitqͥ hdicabiiũt oꝛcinabiiũ ratõos noꝛt. Ideo her ſca de vliby ytilis eſt ad cognitõem pᷣqicamẽꝭ toꝝ enunciatõis? totius argumẽtatõis quantũ ad oEs ſpẽs elꝰ. Scðo vtiis eſt ad amgnandñ diffinitõeg ðᷓ— nere ⁊pꝛio · Ecz S Sd e diu Vdin lones giis in 1 3 S* 5— cdo ſic. O duntznöoomnn 3— 9— u„ * 3 MM—— 35 3—————6.— S½. — 5 „— B———„. ₰ 1 vv—)* 7— 5 4——,————— 4———7 1— 3*— 1 70 ——— *————— 1—— p 8. F, K. e 2 4 6 ½ v7 27—— 4 8 f—— 6* C*Tr 4 S— ⸗ D—*—— ₰—— 7„—) 8„ ⸗ . S———f Sk)— 6 3 . 7— 4 u.⸗——————.— 20 4—. ₰—— 4 ——— 12 fſ f— g tus ſr tundus — o„. k S ſubieeti ſeridenis. Sed iſti ſunt fints extrinſeci huius ſeientie Fins 7% f ũt eins intrinſecuseſt bfecta cognitio vniuerſalium n %½ Cres vniuerſalium. Qt ꝑ hoc patʒ cauſa finalis⁊ materialis huius tracta n tus Eoꝛmalis aũtcauſa? efficiens eodem modo ↄliderandeſunt ſcur — 3 SE— in ꝛimo tractatu. ¶ Seiendum tertio · pᷣmo determinatur de vniuerſa⸗ 2½ iiicöt deinde inpecialiquaneumadpres cb Etad cognoſceniʒ — eh* nem autoꝛ pᷣmittit d iuiſionẽ pᷣdicabilis in cõmuniqʒ diuijſ eius diffinitõ & eius diff ditur in pdicablle pꝛieſumptum quodpᷣdicatur de mult vniuoceꝛxteÿf⸗ —a——, dicabile cõiter ſumptum quod pꝛecicat de vno ſolo vniuoce vel de ml tis equiuoce. Et per hoc datur rario huius diuiſionis. Et de pᷣdicablip — pialumpto ſolum eſt hic adgpoſitum. nð aüt de pꝛedicabili cõmuniter —— r— R „ 5. 6 —— iendum quarto. ꝙ pꝛedicabilegp?ie ſumptum ⁊ vniueni mto Seiendu 3 ſſ ₰ S ſeidem lunt km rem. ꝙeacem eit natura cõmunis realiter que dictvnij — 3 le% = ßaptum natum eſſe in multis Ved dicitu mz E ſa, um eſt pᷣdicari de multis t ꝑhoc Sben uötem ℳ P. dribüs huer eĩ eſt aptum natum eẽ in Mt pᷣdicabuleeſt As aptum natum dici de multis. Gt vnluerſale ſe habʒvt ſubiectum pᷣdi —— 8 4 , perfalis ⁊ pᷣdicabilis Wifferũt tñ ratòne· vniuerſale ðꝛ inquantumei — 5 Fen bile aũt vt ꝓpꝛia paſſio eius.⁊ſic porz duo ↄueniunt inter ſe ⁊diffuunt inm ontra pᷣdicta argutturpᷣmoſi · edirabilepꝛte ſumptumoti* tur fub p̃dicabilicõnuniter ſumihto·rcor cbꝛa pdicre diuiſionsconi 6 mnis paſſio differt a ſuo ſubiecor⸗ — — — ni ² Mnu — xealiter.ſed pᷣdicabile ei paſſio vniuerſalis.ergo differt ab eo ᷣm remma F mint F5 e nr idem uõ poteit demonſtrar de ſeipᷣo cum no pabet cauſamin⸗ Re aſſio poteſt demöſtrari de ſuo iublecto·erg di, fert ab eo ᷣm rem. Sy ſic. Q.uecunq; ſunt eadem realiter haben eandem diffinitõ nem. q? diffinitioexplicar rem? eſſentiaʒ rel. eig livnt⸗ nerſale ⁊ pᷣdicabile ſint eadẽ ßᷣm rem no differũt km ratðes eoꝝ⸗ 2 giun pᷣdicabile ꝓpꝛi i⁊ tñ nõ pᷣdicat᷑ de multis necetun to ſic. Sol eſt pᷣdicabile gpꝛie ſumprũ? ti no pᷣdicat᷑ dem m luna. ergo difkinitio pᷣ dicabilis eſt inſufficiẽs. Quinto ſic. Deusẽ vle 8 i et tñ nõ eſt aptꝰ natus eiſe in multꝭ·ergomale ponit diffinitio en ioꝛ ptʒ · qꝛ deus eſt cã vniuerſaliſſima oinh⸗ Zd pᷣmũðꝛg iar 3 pᷣdicabileꝓpꝛie ſumptũ ⁊ cõiter ſumptũ ß̃iñ id ꝙ ſunt nõ oꝓponun ð fub alio ↄtinet᷑· Sedſiↄſ ideret᷑ quanũ ad ratões cðis 24ptij vt ſunt 6 im bꝛa huꝰ diuiſionis tũc habẽt oppoſitõem.&t licet bdicabiecʒnunui „— ſumptum ↄuertatur cum diuiſo quantum ad ſuppoſita. nõ lamen quan — tum ad modos ſue acceptõnis. Acd ſcðm dicitur ꝙ om̃is paſſio extin ſeel ſeca differt a ſuo ſubiecto nõ tamen intrinſeca ⁊ licʒ idem ßᷣm rem? mem 7 ſt⸗8.6 ſi nõ poſſit de ſeipſo dennn tñ idẽ ᷣm rẽſi ſit differẽs a ſeißo h m ei ktionẽ bñ oſtẽdiẽ de ſeip̃o quõ ſunt idẽ pdicahile? vle Ad teriũðtꝙh Ad ten 7 illaq̃ſunt realr eadẽ. hñt vnã rõeʒ ſiue diffinitõ eʒ qdduarintßpti. * diuerſas rões ſiue diffinitões deſcriptias ßm diuerſos modos eẽndieiu 3 dem rei.⁊ ſicẽ de vli ⁊ de pᷣdicabili. Ad q̃rtum 87 lic ſol nõ pqict ʒc 6. 3 actu de multis nec actu ſitj in multẽ pꝛopter repugnantiam materie que — actuataẽ vna foꝛma.· tñ pᷣdicat de multꝭ ᷣm wtnneſueeſ telechnablteſnlo nun 7 X————4„—. —— ℳ 7 F S— M„⸗—— 7—— E— 1 Sr —„——— ——— v———,₰— 3* O—— /——— 2 28——— ———————— 2 7 7 = 5. „ 6 1— 2„—— 7—„ e —5— .. . C „———— —* 4 ————[. 7—5—)* —— 4—— S.— 5 * 4 e 48 „ „3*= 1— — 5 6 6 ½ N N ——— vMlh hinne innun 55* 8— f——* 2— T* 3 .. E „— 5) Fe⸗ ſn Prtri hylbani ntfmermiuu rauſando ·nð aũt in pᷣdicando dequo iſta difintodatur?. 822 8 2 —— Predicabile ſiue ve diuiditugenus ſpẽm differentiam ꝓ. enstodenmn prium etaccidens ·et ſolum de his quinq; hic intenditur. F. neopmdenee ſqᷓ autoꝛ diffinit vle ⁊ pᷣdicabile ꝓꝛie ſumptũ. hic ↄñr ponit diſA eeeeeeee diuionẽ půubluin jc ciem ⁊ differentiãꝓpꝛiũ ⁊ accũs. Euiꝰ diuiſionis ſi habet᷑ ſufficientia· qꝛ m quod pdiuundenihn om̃e pᷣdicabile pᷣdicat in qͥd aut in quale Si in qͥd hoc ẽ duplt· vel pdicat Apieduadevhn fefde differẽtib fpẽ.ſie ẽ genꝰ· vel numero ſic ẽſpẽs. Si in qugle hocẽ duptt x ratio huius duiorsknj velpᷣdicat ĩ quale eſſenriale ⁊ ſic ẽ dꝛtia. vel inquale accidẽtale ⁊ hot woltum. võ aůtdepici dupli. q pdicat ↄuertibikr aut nõ ſipᷣmũ ſic ẽꝓpꝛiũ.ſi ſcm ſiẽ accñs E e o piedubkpn ſtoꝝ facile daret differẽtia hm qð̃ↄſideran᷑ in arripiedo diuer⸗ melnchnusu. fas res vlium Scẽdũẽ pᷣmoꝙ triplex vłe hm eediſtinguitſvleañtẽ — ti nöne ne in re.? poſt rẽ. Vle añ rem adhucẽ duplex ſ· vłeañ na? tpe ſit Seddeunpudchih et vleañ rem natura tĩ. Nñ vle añ rẽnatura? tꝑeſil ẽ natura cõis ac⸗ echberdien repta hm eſſe qð hʒ in intellectircauſe pᷣmelpelin cxüſis ſcis·inq̃ eſſe na i— tum namm( ntki rura ⁊ tꝑe ſil pᷣcedit ꝓductionẽ ſingulariũ. S vlẽ ñ rem naturatĩ ẽea Gedem naturachts Aideratatᷣm ſe⁊ quãtũ ad pᷣneipia eſſenrialia ſine reſpe 4 ns. ptu adſingularia q̃ ipᷣa natural pᷣcecit tanqᷓ; pᷣncipiũ foꝛmale ipᷣoꝝ k nõ pk s.ſx patʒ ðhhe pabeat ſuũ cẽꝓpꝛiũ extra ſingulariʒ. Sʒ vle in reẽp̃a natura cõis accep unpwolu. M am eẽ qð hz in ſuis indiuiduis. Eltepoſt rẽẽ eadẽ natura cõis accepʒ comẽdußec ant nra hm eſſe qð hʒ inintellectunfo fm qð abſtrahita ſuis ſingular ⁊ito ScoeOnnspilpiem5 vle qñq; ðꝛ intẽtio qꝛ mediãte ip̃o intellectꝰ tẽdit in cognitõeʒ rei ad— ie vnueris agdin ñ intẽtio ðꝛ ↄceptꝰ rer. Sciendũ ſcðo ꝙ pᷣma intẽtioẽ pᷣmariꝰ yon · od ſ etra.vñ intẽtio ðꝛ ↄceptꝰ rei. ꝙPie e 8 a, n benenna cepr quẽ pabeniꝰ dete quqti aluzeſfentiã nrſe arceptã. ʒ cca xc n palopotei dendlundei tetio ẽ ſcvarius cepty qus intellectꝰ foꝛmar dereiã cognita fm pᷣmaʒ m Qn— intẽtõem · vt cũ intellectꝰ ↄcipit naturã gislis pᷣm ſe ibi eſt pᷣma intẽtio.⁊ qnniphenntda ßᷣcat ile ↄceptꝰ hoc noĩe pᷣme intentõis ſcʒ aĩalis. Sᷓ; cũ intellectꝰ ↄcipit ſLh⸗ F ſunmnwdinüfuns⸗ eandẽ naturã ßm eſſentiã ꝑ reſpectũ ad mulra inferioꝛa in qͥbyẽ.ibiẽ ſcha 0 ſumpti: irð i intentio.⁊ hcatur hoc noĩe ſce intentõnis.ſ. vnuerſale. qꝛ ſilo mõ pcipit G wr nch. L* ill naturã tanqᷓ; vnum verſum in multis ⁊ ꝑcipit vniuerſalitatẽ iiꝰ na⸗ A— bihs ggt Wture cõis.qꝛ cognoſcit eaꝑ reſpectum ad multa.⁊ cum cognoſcit illq na clenmul uram eſſe cõem ad diuerſas ſpẽs ſibi attribuit generalitatẽ q̃ atur hoc 2 unumeiſt noie genus. Mt ſi daret exemplũ de alijs quattuoꝛ dicabiib. ¶ Sci * Gueriun n endärertiogin hlentidiuiſione nõ diuiditurvniuerſale pꝛoaliqua re fub „——„——„—„ ₰ f—„— iderc qu ieeta intentõni vniuerſalis. ſed ꝓ ipᷣa cõiintentõni. GQt qꝛ talis intentioʒ 4—— — e Rtalis.— dabet opallden ols no feat aliquã vnq̃ naturã iceo nõ pt habere vnã diffinitõ nem ſim l⸗ 5 cum duio guttn 6 Pliciter cum vnitas diffinitõis pᷣſupponat ynitatem diffiniti ideo nõ di⸗ꝰd eptoms. HiGn. ttur vniuoce de quinq; pᷣdicabilibus.qꝛ nihil eſt vnum reale qð ſit vnM— — timent ni Uocumn ad quinq;p̃dicabilia q̃ dicunt res diuerſoꝝ generum. Qt etiam? ſl — vinmtidſniien intẽtio vniuerſalis nõ dicit eſſentiã rei fm ſe neq; quidditatẽ eijs.ſʒ foꝛ⸗— de ntidtßachi i. maliter impoꝛtat quendã reſpectum ſuꝑadditũ eiſentie. vt viſumẽiqeo ⸗ 150 rᷣczin dnie nõ pᷣt pᷣdicari in eo g qͥd eſt de quinq; pᷣdicabilibus vel vlibus ideo nõ Fieredeapn 46 nus· ¶ ciencũ quarto ꝙ vle deiſtis quinq; vlibus analogiceꝰ nnugebl Ziän e eſt. ꝙ S6 debet cſſe vrũ ÿluʒin Ad ſeſ — boc n Pe ₰— e— N — —— X 4 3[* 7 — 8— 10 „ —— „„ — 62 22 V cx8.6 — cœ ſed diuiſio pꝛimo conuenit generi 2 FEtq ꝛgenus cũ differentiã oluiduur diuiione nater in ſpecie? etiãpꝛiũ.I lei in multis. t ſilr accñs c 18 7 67 — ſcðo ſpẽitertio ꝑſpẽm ↄuenit di tur ꝑ iſta ties 2c. A tur dem uah⸗ Scðo ſic. vle qð tamentum idem ſunt. quinq; pᷣdieabilia· fer go ſpecies ⁊ genus nõ otpon .— b 3. Sineeie eſt mala· — Ad mum dicitur ꝙens n — ris qꝛ nõ pdicatur vnt S2.— S ſitp dicabile cõmunite ſ ſale hic diuiditur nõ ꝙ aliquam nibo· qꝛ ðꝛ pred rolligit? nectit oĩa p diuerſos modos pꝛedicandi de noce vel denominatiue. M genus pꝛe ẽ ſpeclticat ⁊ determinat —— „0E2 Diuiditur ꝑdiuerſa indiuidua. ⁊ ſic eſſe fferentie ꝓꝙꝛio? quinq; duuiſione analogica? nõ diuj Contra pᷣdicta arguitur pᷣmo licj ultis · ⁊ tñ nõ 2rinetur ſub eliqud⸗ hic diu iditur eſt aliq Rnine vlis pᷣus poſita.⁊ tamen nõ N. rum ergo piura ſunt pᷣdicabilia qᷓ; quinq; ſed decem ſunt pᷣdicamentã ergo magle ponuntan M. uarto ſic. mtur.⁊ lit iſta diuiſio nõ datur peroppoſia Quinto ſic. qualitas en accidens ⁊ etiã in. ergo genus? accidens que ſunt i etdiuiditur pᷣdicabile ꝓptie ſumptum. bdicabilia eiuſdẽ: cooꝛdinatõis ſicutẽ vł ipa tota cooꝛdinat io dicibiliũ eiuſdẽ gener⸗ dicabile pꝛedicanmentum? pꝛedicatum. tur per modos pꝛedicandi de ſuis ſubijcibilibus. liter icʒ quantum ad intentõnem generis? ſpeciei tunc oppo genꝰ ðt reſpectũ ad diuerſas ſpẽs ⁊ pẽs Id qͥntũ ðꝛ ꝙ q̃litas ꝑ reſpetiũ ad ſubſtãnã pꝛaccñs⁊ ꝑ reſpectũ ad ſua inferioꝛa ð? genus ideo non eit icẽ qð foꝛm̃ liter dicitur genus ⁊ accidens ·ſed materialiter tantum. quia hm diuerlas oimas ml pectiuas ſibiattnbuuntu diuerſe imentõnes· 7 5 S. multis nili per diuiſionem ei? Iuitis. ſed vnum nõ õ poteſt eſſe verſum in quod diuidit᷑ per differentias foꝛmas Iſtituit ſpẽm · ideo ſibi dat diuiſibilitatẽ Ipa iali ꝑ ſua indiuidua. Et qʒ differentiaẽ deo vtraq; diidit᷑ ꝑ diuiſionẽ ſpẽi.⁊ ꝑ pam habẽt õe qð diuiditur diuiſione ſpẽi vel genens e in multis pꝛimo ↄuenit generiz actidenti. ideo vle diuidi one generis in ſuas ſpej ens eſt pdicabile cũ pᷣqice i6 nq Wum. ergo diuſſio et vle cum̃ ſibi Zůenat dij ↄtmetur ſub 4 au iſtoꝛum membꝛo Tertio ſic. pᷣdicabile ⁊pdij genus vere pdicatur de ſpecie. er⸗ genus cum ſit vnum pᷣdicamẽ nembꝛa huius diuiſionis coincij 5õ pᷣdicatur tanqᷓ; aliquoq vnum dem uoeeãdeo nõ eſt vle nec pᷣdicabile gpꝛie ſumptũ ic rſumptum· qꝛ equiugce bene dicuur de multis vn ¶ Id ſcðm diciturg vnuenj cõmunem nꝗturam dicat que ſit in mul⸗ tis. ideo nõ eſt aliquod vniuerſale.ſed eſt vnj cõmunis intẽtio dicta anz logice de quinq; vniuerſalibus. ⁊ iſta diuiſis nõ ßᷣm ſe accepta ſed pꝛo re ſ ubiectã intentõni⸗ idem ſint realiter pᷣdicabile? pᷣdcamentum icabile inquãtũ ptpᷣdicaride multis ⁊ p̃dicamẽtũitů datur pꝛo illa intentõne Ad tertium diciturꝙ leet ——— hoc tamen eſt ẽ genꝰgñaliinñ Alit etã diſtinguun pꝛe Pꝛedicabilia em̃ di Qt pꝛedicamenta fm pꝛima ſubſtantia m ꝙ pꝛedicqntur vnij tpꝛedicata ßᷣm diuerſos modos inherendiſi is ſubiectis · ſcʒ eſſentialiter velaccidentaliter r.ideo non opoꝛtet toteẽpi dicabilia quot ſunt pꝛedicamenta vel pꝛedicata. ꝙ ſigenus ⁊ ſpecies conſiderentur materialiter quãtum dicatur de ſpecie ⁊ lic nõ opponintur fed ficonſiderẽtur fonn Ad quartum dicitur ad id quoq ſunt nuntur. quia ðt reſpectũ ad liũ genꝰ qð pſa ktt zi inguun — n 3 dnisn m bmm 5 m ytunju mn jm hlntin . nn ui *— F—— 5.— ₰ ve)—„— F, g e— 2 6 tu in NVE— 7 ⸗ 2 enee Penihyhant bte cit᷑tripliciter·Pꝛimo modo dicit᷑ collectig— tut ſpẽmidolii nus dicit᷑tripliciter· yꝛꝛ npdo icit c0 nipſuniuu ultoꝛũ ſe habentiũ quodãmodo ad ſe inuicẽet àd Sninapiü wcolciocot queſonrveende pacaveicef aogertrpn ijmn vniuſcuiſc⸗ generatõnioivt paſerMl paniſiue locus. ⁊ ee gunbletn Tenio modo dicitur genusen upponitur ſpecjes. Sho— e ltimo modo ſumitur hicet diffinitur ſic c — ſtqᷓ; autoꝛ determinauit de vli in cõitam diuiſiue q; diffinitiue hie f men nõ ↄtmenu ſud icn Poſiq; auto der⸗ libet quinq; pꝛedicabiliũ.et qꝛ ge aen Teiter autot in ſpẽali determinat de quolibet duin E⸗ S uuthecmm nus ſpẽs et dꝛũa eẽntialiter pꝛedicant.iõ pꝛius de ipis determinat q; —— ſege* alijs que pᷣdicant᷑ accñtalr.⁊ pꝛius de gneĩ ſpẽ que pᷣdicant᷑ in qͥd. qᷓ; de . aarto ¶Sennnüun dꝛña que pꝛedieat᷑in quale. Illud gññ qð pꝛedicat᷑in quid ĩpoꝛtat eẽntiaʒ wmunturiſe nb ꝑmoqũ ſubſtãtie.⁊ iiud qð pꝛedi in qualeipottat eſſentiã ꝑ modũ acci ccders ⁊ cnñ guscnin dentis.⁊ ſub mõ qualitatis. Et qꝛ genus eſt in multis ſpẽbo· ſpẽs vero ſo no qulan ne jum in multis indiuiduis ideo genus eſt verius pdicabile qᷓ; ſpẽs. iõ au⸗ toꝛ pᷣus determinat de ip̃o genere qᷓ; de ſpẽ· Pᷣmo ponẽs acceprõnes eius x ens võ pdcunmq ad eligendũ mẽbꝛa de quo hic eſt adꝙpoſiũ A Sciẽcũ eſt pᷣmo ꝙtres ſunt acceptões gñis Pꝛimo modo accpit᷑ genus vt eſt collectiomultoꝝ quodãmõ ad inuieẽ fe habẽtiũ ⁊ ad vnñ pᷣncipiů ſicut ẽ collectio multoꝝ eiuſdẽ cognatõ is vel ꝓgenei ſicut tota pꝛogenies romanoꝝ q deſi cendit: n a romulo dꝛ vnñ genus. Scðo mõ ðꝛ genus qðeſt vncipiũ alicuius gel 7 Gu neratõis.vt pᷣmus pater vel gentoꝛ ꝓgeniei ðꝛ genns reſi pectu fiioꝝ ꝑh adu g ab eotrãſmitti᷑ ſemẽ vñ ili generant. Gltiã locus eſt Pncipiũ genera⸗ tionis eo ꝙ in ipᷣoeſt ÿᷣtns ↄſeruatius vł generatiua locati rõne cuius ho mines nati in eodẽ loco ↄueniñt in coloꝛe vel in cõdit ione vel in aliqͥ alio; n hmöigpter vnitatẽ ÿtutis gñatiue loci que adunat ʒÿtuteʒ gñatiuõ pẽis etinde iocus ðꝛ mõ ðꝛ genus cui ſuwonit ſpẽs. ⁊ iludð genus modi pꝛediẽtirepiunt᷑ in ciuilibꝰ ad quoꝛũ ſilitudinem Duu ſumit᷑ genks logicũ ¶¶ Sciendũ ſcðo ꝙ ſpẽalr hic eſt determinãdũ de ge ur 6m nere logico ⁊ nõ de alijs acceptõib gñis.⁊ qꝛ genus logicũ ſumptũ eſt ꝑ andide ſus lad mniß⸗ ſituudinẽ agencre in ciuilib ideo enũerant ile due pᷣme acceptõis ad q̃p maſd us litudineʒ ðꝛ genus logicũ vt ꝑ illas habeat cognitio gñis logici.&t qꝛ Gu hic nõ enũerant oẽs acceptões gñis. ſed ſol ille ad quaꝝ ſilitudinẽ ſumit᷑ m genus logicũ. ideg hic nullafit mentio de gñe maſculino feino actiuo er nnnta vp pa iuo.⁊ lit de alijs · qꝛ ad eoꝝ ſilitudinẽ non ſumit᷑ genus logicũ lʒ foꝛ⸗ enntnm di lan habẽt aliqu ſiltudinẽ cũ ipfis ¶ Sciendum tertio. ꝙ genus logicũ cont lic nõ oponnu 5Huenientiq̃ hz cũ gñe pᷣmo dicto. ↄuenit ein pᷣmo cñ illo. qꝛ ſicut genꝰpꝛi⸗ , aun mo modo dictũ ðt collectõeʒ multoꝝ ad inuicẽ.ſicutlgenus logicũ ðt col iunöreni ſöön ℳ lectõem oim ſpẽꝝq̃ ſub iplo cõtinẽt · ſed hʒ dꝛãm cñ illo. qꝛ talis collectio duxrlas ſ ni 9 qun. eſt totum integrale reſ pectu collatoꝛũ in ipſo.ſed genus eſt totum vłe re⸗ — 344 pectu ſper 7 non torũintegraleꝗ Sciẽdum quarteg genus logcũer iciebn enſchinbdietinhoeieulitpſicut gelcboſpö drtran i B i 26— . ₰⸗———— . C — S7— 1 — Sr6„ 4— 7.—— S——— 3 4 3„ J 3.— 3₰ S—— 3 S— 5— ice e vel Au a 8 ni i 12 ig icũmultipicat ſuãcẽnniampſune ſpẽs · Se F— dietũ non eſt rotũ grei quolibet— ed ſolũ vtute.iõ deiis * nonß pᷣdicat noie⁊ rõne. Sed genus logicñ eſt totũ ꝑecntiam in quoliet ⸗ 0 8 S ⁰— — 2—— ſr— F. f F, 1. — „— 74*.— — 2 ( Sremh hʒ ↄueniẽtiam cũ gñe logico q pma. b tan tinẽs mag Cõtra pᷣdicta argut᷑ pᷣmo ſic. genus eſt vmuocũ.qᷓ nõ V B L..„)——, 7 2— „— s pᷣdicat vniuoce. ic ptʒ ꝙ ſcða acceptio gñis maio⸗ xideo de ip̃i iõ iuxta genus logicũ ponitur ſpecien * ad Poſitũ qᷓ; qᷓ; bᷣma.⁊ ꝑ hoc patẽt acceptiõ es gůiet —ℳ 1 E ſ 6 0½ N—0 0 Sn% 1 ſi— ipa unn n S equocũ.⁊ ꝑ ↄñs nõ ſt tres acceptõnes gñis. Söcoſic. geſ 4 x— nus öt alidd vnñ. ſ coſlectio multoꝝ eiuſdẽ ꝓgeniei nõ eſt aliqd vnñ⁊j S n u r N Enõ dʒ dici genus Tertio ſir. genus e ſt vłe.ſʒ bᷣncipiũ generatõis it wpunt in parer vel locus eſt ingulare.qᷓ nõ debet dici genus Quartoſic.ilðg l inb P zr 6. nus eit generãs vel gñatũ. qꝛ genus ðꝛ de gigno nis nere a jnnin nf 5 eris dpatriã vel locus nõ eſt generãs vel genitus · ergor nõ eſt genus. ewſn F Puintoſi ſic. genus ⁊ ſpẽs idẽ dicũt. qꝛ dicũt eandẽ eẽntiã ſʒ* nõ poj zuinnn F niub ſeipo. genus non eſt cui ſupponi᷑ ſpẽs· Ad pᷣmüt g ge ſ S logicũ captũ ꝓre ſubiecta intẽtiom i eſt vniuocũ. tñ intentio gis incõi nnnhu „— he ðꝛecuode de genere ciuli? logico Adſcõm ðꝛ gcollectio muloj unn K rum eiuſdẽ ꝓgeniei nò õ eſt aliqd vnũ niſigpter vnitatẽ pᷣncipij materialis imm 0 q eſt ſemẽgpagatõis multiplicatũ in tora ꝓgenled uoor s exiſtẽtes in 1 i 4„ Fila ꝓgenie hñt affinitatẽ ad inuicẽ? ad ſuũ pᷣncipii Adtertium di ꝙ Mlcet genus logicũ ſit ſꝑ vłe.nõ tñ genus dictũ in ciuilib eſt vleeñ qñ See;ſingulare ſicut pẽs zaliquã ꝓlẽ generans. 3 dq̃rtũ ðꝛ ꝙ bʒ locus nõlit 0.. lis generãtis rõne ʒtuns P Peneräs pᷣncipale. rñ bů adiuuat vtutẽ pᷣncipalis g 4. S Z. 6 infuſe locoa celeſtibꝰ coꝛꝑi d qͥntũ ðꝛ ꝙ licet genus ⁊ ſpẽs dicũteã, mitu dem eẽntiã · nõ tñ ſub eodẽ mõ eſiendiſʒ ſub diuerſis. qꝛ genus 1 tiin — Sſſeↄ fulio incõi⁊ indetermiate. Spẽs aũt ſub eſſe determinalo pdůnp tirnh —. e e genus ſub rõne cõitatis ſue bñ ponit᷑ ſupꝛa ſpeciem ⁊c. Benus eſt quoãᷓ ſpredicat de pluribus differentibus ſpe 3 8 ciein eo quod quid eſt. vt animal pꝛedicatur de Bomine et 6 ſ* 4 Min aſino que differunt ſpecie 5 S Poſtqᷓ; auto? poſuit tres acceptões gñis. hic ↄñter determinat in ſe. F i ciai de tertia acceptõe.·ſ.de gñe logico deduo hic eit ad ꝓpoſitum iÿᷣm lc, ti diffiniens Genuseſt qð pᷣdicat᷑ de pluribꝰ· In qua diffinitõe inrelligitu[ pfnit vmuerſale loco gñs.⁊ ꝑhor relatm̃ qð dat inteiligi. Scðo poniin quid ſf m uu ad dꝛãm ꝓpꝛij dꝛũtie ⁊ accñtis q̃ pᷣdicant᷑ in quale Tertio ponit᷑ dꝛñtibus huhn i ſpecie ad differentiam ſpeciei que ſoluʒ pꝛedicatur de difterentibus nuj hntinn mero hoc etiam p̃t diſtingui genus ab indiuiduo. tñ ab eo diſtinguip m bmã ꝑtem diffinitõ nis in qua ſubintelligit᷑ vle H Sciendũ eſt bmog wunch genꝰ eſt nomẽ ſcðe intẽtõis ⁊ in ſua ſᷣcatõe duo repᷣſentant᷑. imũehR nepn tura cõis pᷣdicabilis de plib ſpebqᷓðꝛ res ſubiecta ei Sec Relrl. ijtnlihe 3 4* peeris nature cõis adipᷣas diuerſas ſpẽs quið: gñalitas· Gt ceptus m / FAh. ilius generalitatis eſt intenrio generis bmſi eſt mareriale in genere?. wficn aut derle vi res igbicctacui nomẽ generis ãatttibul᷑ſcõmeſt fomale.etſj in Petri hylpan puonspi npſuas ſpes Sdi. t. Id— n tqualitas a qua nomẽ generis imponit· Ideo genus foꝛmaliter inqᷓ;tũ Aoll Funi ðt reſpectũ generalitatis. t qꝛ talis reſpectus nõ eſt — bogecktipinn aliter in reb. ſʒ ſolũ in intellectu qͥ abſtrahit talem naturã a pluribꝰ ſpẽb enp et iham ↄpat ad ip̃as · Ides talis intentio ſolum hʒ fundamẽtũ inre.⁊ cõ ogicoc; pwa.õ ngu plemẽtũ in itellectu Gxpᷣdictis ptʒ ratio quatẽ genus qn; ſupponit ꝓ hmanuiu naturacõi. vt dõo genus pᷣdicat᷑ inquiq. ñq; vero ꝓintentõe generaꝝ ngul pnokgw litatis. vt dðo genus eſt ſcha intentio · In hac ãr diffintõe diffimt᷑ genus s nõ ſt ues uceyinzj ſub intẽtõne cõl⁊ ꝓ reip̃a ſubiecta cui ſoli ↄuenit pᷣdicariin quid de plu⸗. rib differentib ſpẽ. de qua definitio verificat ¶ Sciendũ eſt ſcho· ꝙ pᷣdi⸗ 6l multoꝝ euid pgidi cats O olc.genus nhuc cari in qͥd dupliciter cõſiderat · Ano mõ gãaliter vt amꝛehendit pᷣdicari d-ph hn5 dedetdgu dere vel falſe affirmatiue vel negatiue⸗ Alio ſpẽaliter ſoiũ ꝓpᷣdicatiõe atü.q; genusddegg vera? affirmatiua. ᷣ añt ſumit᷑ pᷣdicariſ pẽr ⁊ non generalr. qꝛ indiuidu 8, bel generis vlgnnh km pᷣr pᷣdicari in qͥd vere vel falſe affirmatiue vel negatiuc de difterẽtibo A dcdeht pehor noneſt pdicari ſimpłt·ſʒ ſolum ᷣm qͥd. Qt hoc vᷣbũ pᷣdicatðt apptitudinem.⁊ non actum ſicut in alijs diffinitõnib vniuerſaliũ Ende — Aep hoc galdhdicettreg reqrunt aqtõnes Hlagſtforma Ideo — materia non pt pꝛedicari de toto cõpoſito. Scðã ꝙ ſit foꝛma totius. Võ ecullogco Rüc foꝛma ꝑtis non pt eſſe pᷣdicabile. vt hec non eſtvera homo eſt rõnalis aĩa—— bd wůnpur Miu: Tertia ꝑlafoꝛma torius deſigner᷑ ꝑ modquʒ totius Ideo foꝛma totius wen n ßcara ꝑ modũ ꝑtis in abſtracto non eſt pᷣdicabilis vᷣt hec noneſt vera hõ 7 n admuc? duppi 3 eſt humanitas ſicut illa·ſoꝛtes eſt homo. qꝛ ibihõ capiꝑ odũ totius s gnsde 6ſ Sciendũ eſt tertio.· ꝑillud gicat in quid qð impoiftfoꝛmãeſſen gnn iale reiſub mõ eſſendin ſeſtantis ⁊ nõ pſutponir añ ſe alidqð quali⸗ et determinet·⁊ qꝛ genus ipoꝛtat eẽntiã ſpeiꝑ modũ ꝑ ſe ſtantis ⁊ nõ „ pmoqũ adiacẽtis alter· qꝛnõ p̃ſi ugpomt aliqd añ ſe qð detetminat ſicut cod mõ clend febdiisz dꝛña facitõ genus pdicat in qͥd· Aliquid eĩ triptt pᷣr dicere qͥdſiueeẽn trermint. Spẽs zrh riã ßm fẽꝛmodũ ſit ſiait gfa ⁊ſpẽð de pᷣdicamẽto ſub⸗ ¶M—— 4e bpouhe Bätie· Flio⸗ ßmrem tm̃licur dꝛãgðt qui fmremp mocũ qualiratis Tertomõ mmodũtſ xtgñai ſpẽs aceñ tũg Sciendũ q̃rto. ꝙ genꝰ odprlicat depun. in ſua ptãte hʒ dꝛãs oppoſitas ꝑ quas diuidit.iʒ quelibet dꝛña vnicã ſpe ninpuuu tiem ↄſtituit ſub gñe·⁊ ergo genus p̃t ſub ſe habere ples ſpẽs oꝓpoſitas et diſtinctas in quib eſt eſſentiatr.ideo genus pᷣdicatur de pluribꝰ ſpecie differẽtlb.⁊ ꝑ hoc ptʒ intellectus diffinitõis gñis Cõtra pᷣdicta unt pecl arguitur pꝛumo ſic. Omnis diffinitio dehet notificare naturam diffiniti ʒis rul ſed in iſta diffinitio ne ponitur illud nomen infinitum qð.qð nihil poteſt e eloheodel 6 notificare. eo ꝙ eit infinitum ⁊ incertuʒ· ergo diffinitio mala. ¶ Scðoſic. töe.de omne pᷣdicabile ðt foꝛmã totius.ſʒ genus nõ dicit foꝛmaʒ totius ſpẽi.ſʒ ſe en qð vdua ven 5 hʒ ad pas. ꝑ modũ ꝑtis materialis.⁊ dãa ꝑ modũ foꝛme ergo male ðꝛꝙ .pde gennu genus pᷣdicatur de plurib ſpecie dꝛñtib. ¶ Tertio ſic. om̃e quod pꝛedi⸗ pe catur de aliquo dicit totum eſſe illius de quo pꝛedicatur.ſed genus non dicit totam eſſe ſpeciei cum non dicat eiſe determinatum ſpecie per diffe⸗ dng rentiam ergo non pꝛedicatur de ſ pecie. ¶ Q uarto ſic. omnis foꝛma - qualificans aliud dicit quale et pꝛedicarurin quale· ſed genus dicit foꝛ —— mam qualficantem aliquidcum omnis foꝛma qualificet ſuam matertan ergo pᷣdicat in quale ⁊ nõ in quid Quinto ſic· quecũqʒ ↄuemũt in aliq 3. nie inquuſibi kmeſlentiam ſunt idem elſentialiter.⁊ idem in ſpecieſed que⸗ imenen B u Trattatus ſetundus giuiſibiliꝑ eſſentiaʒ. q geñ cunq; ponũtur ſub genere ↄueniunt in vno in . la que ſunt ſub genere ↄuenitiſpẽ. nus elt indiuiſibile „ 68% 2 c.ſ 1 ergo genus nõ p men qð de addunt᷑ ꝑ ſuũ ſiↄſiderat genus vt eſtↄtra in terialis ⁊ non modũ totius. ſed ſi ↄ deret᷑ in cõi vt pʒ ſe ꝑ modũ toliu ßᷣm eẽntiã· ergo il gem qicat᷑ de differẽti ſpẽ ¶ Ad pꝛimũ ðꝛ ꝙlicet boeno ſeſit ĩfinitũ ·tñ in illa diffinitõe capit linite ꝙ finitat ꝑ ea q̃ ſibt S nokificaſe difinitũ Acſecundũðtꝙ⸗ en dꝛãmſic bñ hʒ modũ ꝑris ma⸗ t ſub ſe ↄtinet ples ſpẽs us? eſt totum vłe reſpectu ſpẽi. iõ hoc mõ p̃t de ſpecie a habet duplex eſſe.ſ.eſle ↄfuſuʒ qð añs rõne cuius pt ciũ ad ſp Bicarl. ꝗdtertiũ ðꝛ. ꝙ ſpẽs aliqua pleper u ʒ in genere in quo co uenit cũ alijs ſpẽbo · eſſe diſtinetũ qð hzꝑ dꝛãmin licet genus nõ dicãt eſſe totũ diſtinctũ ſpẽi quo differt ab alijs ſpẽb.? ſic tñ ðt totũ eſſe ↄfuſum eius·? hoe ſufficit ꝙ deſpẽ pꝛedicet Adãrtum pjꝛ.ꝙ licet foꝛma qualificans delignataꝑ modũ adiacentis alteri⁊ quali⸗ tñ foꝛma eẽntialiter deſignata ꝑ modũ ꝑſe ſtãtis ficᷓtis pᷣdicet in quale. er deſig non ðt quale.ſed lolũ pᷣdicat in qͥd. eo ꝙ no accipit foꝛmaliter ſub illoreſj ſpectu quo qualificat. ſed ab eo abſtrahit᷑. mõ ſic eſl de genele vtpus pa⸗ tuit Idquintum ðt. ꝙ oi⸗ vtenta ſub genere ↄueniut potẽtialiter in eodẽ ᷣm eẽntiã.nõ ãt actualr ⁊ ſpecifice· iõ no opoꝛtet ꝙ inter ſe ↄueniãt eẽntialt ⁊ ſpecifice. ideo genus no ſolũ pᷣdicat de ↄueuientib? ſpẽ ſetium de differentibo ſpecie.— d cognoſcendũ aũt hoc mẽbꝛum ſcʒ differentib ſpecie tmodis quot modis dici opoꝛtet ſcire quod differens ðꝛ to idẽ. Idẽðꝛ tripliciter..idẽ generẽ · genere ſunt quecũq; ſub nus ſub animali.Eadem ſpẽſunt quecũq; ſubes tinent᷑. vt ſoꝛtes et plato ſub pomine. Idem nũero dicit qu drupliciter.ſ noie· diffinitio ne. idem ꝓpꝛio et gcidẽte Eadẽ 2—— noie ſunt quoꝛi res eſt vna· noiã vero plura· vt marcus ul⸗ lius cicero. Eadem diffinitione dicunt᷑ quoꝛũ vnñũect difi õ̃nale moꝛtale Eadẽ pꝛopio nitio alterius · vt hõ et animalr dicuntur quoꝛũ vnñ eſt ꝓpum alterius et cõuertit cumeo· t riſibile eſtpbim hoĩs Eadẽgec dicunt᷑ quoꝛũ wũcſ accñs alterius.vt ſoꝛ·et alb gůe differẽs ſ pẽet diffeſẽs nũero · diuerſis ßenerih tinenk. vt hõ et arboꝛ· N genere qð eſt animalct ar — iẽ ſpecie. idẽ nũero Eaiit(ln —— eodẽ genere cõtinenß: Ke gai/ſ gut ſpeconß⸗ quẽ eſt in ipᷣo · Silrðꝛdiñs Drña gñe ſunt q̃cůq ſub põdtinct ſub ð boꝛ ſub hoc genere qð el plnn unpnmn ſmohu wub wanm Sſhe ipiquh Viuin wiynuß nih uint buijt ſn vti us ſeund unt in vnoindultig zo Ula geni Differentia ſpecie ſunt auecũq; ſub Se ſis ſi peciebus con⸗ he Cin rinentur. vt ſoꝛtes ſub homine.et hic aſinus ſubaſino inc/ noticaedini n adſpempdnliyn dlderetnchnhi m vle reſpetmſpüpwij es alqua habet dydis alhs ipbctdiniſh theet genus dtudnit,- hoc ſuffict ꝙ delpip delignata moqiumt nma eintuhte deiguniſ mdeoꝙ nõ uchi mn ded abünhi mö ieclMm oin dentaſub genenMh alr ⁊ ſpetfice. ð võ opeutu nus vo ſolů pquideM bocninn defferens bumis⸗ ſub codẽ geho Enienheinuiz“ 6 nuni. Differentia mimeio ſünt querünq; diberſum numeꝝ dupłt. vel ſunt eadẽ ᷣm eẽntiã t̃ ⁊ dꝛůt ᷣm rõnem ⁊ ſic iꝗeacẽ diffnitiq) N— trõnein ſil ſi ſij eadẽ noie. Siqt unt eadẽ accñtalt hoc cit dupiciter Petrihywani itunnt. vt ſoꝛtes et plato Knn poſuit diffinitõem generis hie ↄſeauenter declarat ali quas ꝑres eius · et pꝛimo ilã ꝑriculã differentib ſpẽ.et q pꝛiuatio ↄgno⸗ ſci ꝑhabitũ. differẽs añt ſe habet vt pꝛiuati reſpectu eiuſdẽ.iõ ad cog⸗ noſeendũ modos differentis.· autoꝛ pꝛimo notificqt mocos eiuſdẽ. q tot odis ðꝛ differens quot modis ðꝛidẽ iuxta ilud MMuor modis ðẽ vnũ ℳ oſitoꝝ tot modis ðꝛ reliquũ.&t etiam eadẽ foꝛma eſt cã idẽtitai inter ila qby ↄuenit ⁊ cã diuerſitatis ab alijs. Namꝑ eandẽ foꝛmaz res pʒ idẽtitatẽ in ſe ⁊ diuerſitatẽ ab alijs. iceo pᷣus vidẽqũ eſt de diſtinctõe ciuſdem q Sciendũ pꝛimo ꝙ idẽ dicit᷑ tripliciter. ſeʒ idẽ genere.idem fpẽ. ⁊ idem nůero ptʒ ꝑ ſufficientiã. Nã ois icẽritas vel vnitas ſumitur a foꝛma. vłergo ſumit᷑ a foꝛma incõicabili⁊ ſic eſt idem nũero. vel a foꝛma cõicabili⁊ hoc dupłr·vel ſumit᷑ a foꝛma ↄplera? determinata?⁊ ſic ẽ idẽ ipẽ vela foꝛma indeterminata ⁊ ↄfuſa ⁊ ſic eſt idẽ genere.&t inter iſtos modos idẽ nñero hʒ maioꝛem vnitatẽ qᷓ; eadẽ genere vel ſpẽ. qꝛ hʒ maio rem indiuiſionẽ · ideo ille eſt ꝑfectioꝛ modus idẽtitatꝰ Nic aůt non ponit idem Pᷣm analogi.qꝛ iſta idẽtiras nõ eſt idẽtitas ſimpłr dicta nec ſumit᷑ ab aliqua vna foꝛma·modo hic ſolũ enñerant᷑ modi idẽtitatis qui ꝓueni⸗ unt ab aliqua vnitate foꝛmali ¶¶ Sciendũ ſcðo.ꝙ eadẽ genere ſunt que ſub eodem genere ↄtinent᷑·Ct ꝑ opoſitum dꝛña genere que ſub dierſis generibv ↄtinent᷑. Mt licet genera generaliſſima qñq; dicant᷑ dꝛã genere magis tñ ꝓpꝛie dicunt diuerſa genere qᷓ; dꝛã. Vifferũt em̃ diuerſuʒ ⁊ dif᷑] 6— ferens. q diuerſa ſunt que in nulocõi vniuocoↄheniunt Vfferentig ve ſp nit genẽrib generaliſſimis ed eadẽ ſpecie ſ que ſub eadem ſpẽ cont nent· dꝛã vero ſpecie que ſub diuerſis ſpecieb continen Sedeadẽ nñero ſunt que non faciunt diuerſum nũeꝝ inter ſe vt ſoꝛ.⁊ homo.⁊ ꝓuenit talis vnitas a foꝛma que terminat ⁊ actuat materiam.&t realiter idẽ ſiꝰ vni) x).n h⸗ tas nũeralis ⁊ indiniduatio· ſed differũt rõne.qꝛ dꝛ vnftas vt cauſatur 1 S 1 ₰ foꝛmaj actuat ⁊ vnit ꝑtes materie ſed ðꝛ indiuiduatio inqᷓ;tum ꝓuenit 18 afeꝛnů q̃ reddit foꝛmã ſuſcetaʒ incõcabileʒ. ſed dꝛ nũero ſt⸗ que faciũt fM. diuerſuʒ nñen interſe. vt lortes⁊ plato. ⁊ ꝓilenit ila diuerſitus niernis S oꝛiginalr ex ꝑte materie diuiſe ab agentein diuerlaꝝ ptes ſub quõtitate?. Eõpleclueãt ꝓuenit a foꝛmg totius qᷓ variał m eiſe ĩ diuerſas ꝑtes ma terie pꝛius diuiſe. St phoc habet qũo ſpẽs duidii diuiſione materieet A · qũo indiuidua eiuſcẽ ſpẽidifferũt ¶ Sciendũ tertio ꝙ idẽ nũero ðꝛ qua dꝛupł.ſicẽ noie. idẽ diffinitõe.idẽ ʒpꝛio. idẽ accñte. ptʒ ꝑ ſuffictẽtiq. quia quecũq; ſi eadẽ nũero vel ſunt eadẽ eẽntiakr vel accitatt. Si pᷣmũ hocẽ N. F ane in qb diffinitio bm naturãpᷣcedir ſuũ diffintñ. vł ſiꝭ eadẽ pᷣm eẽntiã F —— Trattatus ſetundus vel ſunt eadẽ accitalt accidẽtegpꝛio·⁊ ſi unt eadem ꝓpꝛio vel accitec et ſie ſunt eadẽ accñte ⁊ ſie habet᷑ ſufficiẽtia quatuo? modoꝛum eiuſdẽ ita p̃t dari ſufficiẽtia modoꝝ vnius· ũz idẽ ſunt realiter idẽ ¶ Scidi quarto ꝙ eadem noie dicuntur u⸗ res eſt vna noia vero plura.⁊ hoc modo oia ſy nonima dicunt᷑ eadẽ noĩe. Sed eadẽ diffinitõe ſunt quoum ynñ eſt diffinitio alterius vel etiã de diffinitõe alterius ſicut ſpẽs eſt vnñ diffinitõ ne cũ indiuiduo. ⁊ om̃e ſuꝑius eẽntialr cum inferioꝛi eſt ideʒ Sʒ eadẽ ꝓpꝛio ſtꝭ quoꝝ vnzʒ eſt pꝛopꝛium alterius. Sed eademaccidẽte ſi ũ eſt aecñs alterius Et ꝓuenit Pᷣ vnitas foꝛmalr ex ꝑte foꝛmege quoꝝ vnñũ eſt ac cidẽtalis.qꝛ ip̃a accñtalr ſuo ſubiecto ineſt.ſʒ effectiue pꝛouenitexptelui fubiecti qð dat accñti eẽ ⁊ vnitate in genere cãe materialis efficẽtis ⁊hy I Contra pdcã argu bᷣmo ſic· celũ? terra ſub eodẽ gñeconi lis † nalis F Eontrd poe⸗ terraiub eode ßnecohi pert᷑.ſub coꝛꝑe.⁊ tñ ſiꝰeãdẽ genere. qꝛcoꝛru ptibile ⁊ icoꝛruptibileplu/n ᷓᷓ; genere differũt.qᷓ male diffiniunt eadem genere. Scðo ſic. hõ ⁊ glinus dꝛit ſpẽ· ⁊ tñ nõ ↄtinent ſub diuerſis ſpeb maie diffiniunt᷑ diñtuſpẽ Tertio lic. ſoꝛ · ⁊ plato differũt niero. ⁊ nno faciũt diuerſum nñeꝝ iner ſe ſʒ tiñ vnñ nũeꝝ·ſ.binariũ. ʒhic male diffiniunt differentia numero = Tuarto ſic. pła noĩa ſunt diuerſa noĩa.ᷓ nõ pñt eſſe ea dẽ noie quopres eſt vna noie po plura uinto ſic. vbi ſiꝰ diuerſe foꝛme ibi ſunt diuer eſſe.ſed ſubiectũ ⁊ accñs ipoꝛtant diuerſas foꝛmas ·ꝗᷓ nõ halẽt vnñ eẽne funt eadẽ nũero Ad pᷣmũ ðᷣꝛ. ꝙ coꝛruptibile⁊ incozruptibile nunq̃ſ eadẽ genere phyſico qð eſt materia eopy non hñt materiã eiuſqẽ rõis.iñ bñ půt eſſe eadẽ gñe logico de quo ſolum hic ẽ ad ꝓpoluũ Adſecũdiʒ ðꝛ ꝙ licet hõ ⁊ aſinus.nõ ſunt ſub diuerſis ſpẽby. iñ habẽt d iuerſas dꝛi ſpecificas qͥby differũt ſpẽ.iõ non pñt dici dꝛña.ſʒ magis ꝓpꝛie dicundi uerſe ſpẽs Zid tertiũ ðꝛ. ꝙ ſi nũerus capiat᷑ ꝓpꝛie ꝓut eit multuucet ynitatib aggregata · ſic ſoꝛ·⁊ plato nõ faciũt diuerſuʒ nůeꝝ · ſʒ ſicapialut impꝛopeꝓ vnitate materialt vel cõiter vt ſe extendit ad nůeꝝ? Vni ſicut hᷣ capit᷑.ſic ſoꝛ. ⁊ plato faciũt diuerſuʒ nñeꝝ· i d inerſas vnitates maj teriales ſiue nũerales Ad q̃rtñ ðꝛꝙ licet plura noia ſiẽ dĩa ex ꝑte vo cis ſiue noĩs nojantis ·tñ pñt eiſe eadẽ ex ꝑte rei noĩate.⁊ ꝓpter ilã ynit⸗ tem dicunt᷑ eadẽ noĩie Adqntũ ðꝛ ꝙ licet ſubiectũ ⁊ accidẽs habeätdi nerſa eiſe eſſentia tñ ſolũ habẽt vnuz eẽ exiſtẽtie ꝑ qð ſubiectũ exiſtat pſe⸗ e ſrb accñs ÿo ſolũ exiſtit ex ↄñti ad exiſtẽtiã ſubſtãtie vel ſubiecti Illud aũt dicit᷑ pꝛedicari in quid qð cõuenienter rñdetad interrogatõnem factam per quid. vt cum queritur quideſt pomo conuenienter reſpondetur animalet ergo animal pie dicatur de hoie in quid Aliter autẽ diffinit᷑ genus · Benus eſt cuiſupponit᷑ ſpecies. Vonqᷓ; autoꝛ notiticauit illud mẽbꝛũ diffinttõis differẽtibſpẽ. oit potificat aliud mẽbꝛũ. pᷣdicari in qͥd di ꝙ lud ðꝛ pdicar in qd qð ↄui 3 . 3*„ Sp inn * uin tum vil. zunnzl ict⸗ zſci ſmtühn nmstt ſinSſ vibwin inürhmy iutunhii sn uiian ſnm ſulstinjme ininin wücuninjh ſuhwjum wnizin ubchge wſthn ſntin iryiujj * niurti inn ſinrimt * pro. F u — — un Si P us ti mis atiuũ er ad i 421 —— uñ qͥ ad P poꝛti dqu inter+ untie 10 U rr 0 2 pue— porng eritd ogatð 3 ubiectoi wuß un d ðꝛß ddi o. ad i ſtãti actõ 2 133 tatẽ m— een 6 eſnen* ur Jetzr eiei run—— ne ide hoe— tiden Sſi ſie aclu⸗ um unt m fad i õd gatõi interð— eieſ— 1 1— 5de ivi 2 eeis e nee Cẽnt— cijen irinn bꝛ nat 6 velrõ e ſeſenti icð otũ— dinm i bnie 7õ 3 eliect oſcẽd nia id act poſitũ eſſe 39 Lunol unimn 5 ietl d iläti 12 trẽ. qu us.T— nt 4 — Sdun. cicet———— B. ℳ nü— i Si qd pnci Mcoꝛ rem⸗ Sn dita tr ie ma— 3 Lien&ni ellentii 3 nnallerier— s.d ern— e e 6n djhu p̃di rei nitioi oꝛta tis p iffinui äti tas ti——, cſot nictus cpu 1 icat᷑i apm ipoꝛt at illã otẽti. enie⸗. tie p rei.e— r — Fr w S* 2*„— — ni eſen We i nain G F 34 tt 1i aqi oitʒ un ve p ü leti i ſa n Spitch clnn eee gern— tid u dic ql 710 ti ip̃di ꝰincõ ile gen? cite m ad k dii⸗ F p e S ft z1 ff nõ ecti m. 16„90) 7 ee 56 p pti— 5 S genn pꝛedicin„miincui koie i ee deo . nquliu n ↄſide e actam us ſiti ꝛin ꝙ ſi en polit no et pa qu ßm tin F tin oue tus u8 a. ₰ jei on tñ nerreſ nn n0— iub hdica in—— ebn ie— quid kuerattße ers ſpe Auau ↄſtitu rſicut Senbi ähzeſſei oſint pt pẽs õe cũ uiꝰ e etr Se e mt Un 63 ꝙ ie nibie ps. 1n 35 nditni⸗ ſeſen r fen totã Etii cũ. ne tekſielt ae i owh zuenie urz . e ris nere r ſub leter griali quia ua v efo nitur per m ſpẽm reↄci no⸗ letn ſp vero mali gen den currit ad no pecle ſu alit eri u Ali rit ad ali. e ſün 2 e enien rindi edian. ter. di iuidua te ſpe V— Sr Sune— dul 1 — eſt cui ſuponit ſpẽs ⁊ nõ dꝛfia⁊? Siquerat᷑ qͥd eſt oꝛõ̃rñdet᷑ bñ ꝙ cĩone cũ oꝛ nõ habeat qͥdditatẽ ex Sðco ſic.ſi q̃rat quid elt ch bilib.⁊ tñ nõ pꝛe Tertio ſic. Vniꝰ di ſe.et diffinitio e nitio generis· nin qͥd bile ↄ poſitũ ex in cõponi non habeat quidditatẽ cum vnius reiſit tĩ vnicũ ei fequit ꝙ male ponit᷑ hec ſcda diffi nitur ſub actu ⁊ nõ ecõuer ſub ſpecie. qei nõ ſupponi ſpẽs poſterius · ſed ſpẽs eſt poſter dpᷣmũ ðꝛ.ꝙ licet oꝛati remn ſimpie. habet tñ qͥd ditas nõ ſit aliud qᷓ; entit tione pꝛedicgk in quid eo dſcðm ðꝛ ꝙ ſi nitio ila.ſed fiquerat᷑ qͥd nis dicariin quid noĩs de chyme ipſa oñdendo entitatemib ynius rei ſit vnicũ eſſe eſſe plures modi eſſendi vel p per quid ¶ ßm modũ eo mo modo quo reſponde de chymera que bñ poteſt dari d ra.et igi᷑ m moduʒ us vt eſi ens rõnis. Zdtertium di. ꝙ liet ntie ⁊ vnica diffinitio quidditatiua. tñ půt eſt lura eſſe accidẽtalia q̃ explican deſcriptiuã. ideo vnius rei fm plures modos eſſendi pñ nitõ nes deſcriptiue. ⁊ ſic eſt de genere ini ðꝛ ꝙ duplexe potentia·. cti ꝑ quã poteſt ſuſciꝑe foꝛmã. foꝛme apte determinari nat᷑ ſub actu.non tñ potẽti ſubiectiua que eſt Alia eit peten— ꝑ diuerſas foꝛmas. ⁊ licet potentia ſubiectiuap⸗ a foꝛmalis ponit᷑ ſub actu. ⁊ attatus letundus Cötra pᷣdicta argut᷑ pꝛmolie. vox. ⁊ tñ vox nõ pꝛedicat inqͥ de — ẽ ens rõis · male diffin pdia⸗ chymera. rñdet᷑ ꝙ ẽ alquid imagna 2 dicat᷑ in quid. de chymera cum ffiniti eſt ti vna diffinitio ſt oꝛatio explicãs eſſe rei ergo Q.uinto ſic· potẽtia po d genus eſt potentia reſpectu ſpẽi.qᷓ poni Q.uinto ſic.pꝛius nõ debet diffinii p zgenes6 genus male diffint᷑ ꝑ ſyẽm. gte tquidditatẽ ᷣm rem ⁊ qͥddia⸗ ſt norificatiua ipſius enus eſt potentia reſpectu ſpeciei. Zid quintũ ðꝛ ꝙ ↄcretiua rei adhuc dupkr ↄſi ad ſuũ genus qð determina terminat reſpectum ⁊ deben ⁊ſic adhuc eſt po dentiã ipſius inten potentia mat tia foꝛmalis do quo habet eſſecũ qͥd ideo vox de oꝛ⸗ f̃ ad inrerrogatõem faetz rat᷑ quid rei male daĩ difij diffinitio pꝛedicta. etprpe pᷣt pꝛedicari inqͥdde ſolum hoc modo ſi ſpẽs capi ꝓe ubiecta intenrioni ⁊ ſic eſt poſterioꝛ genere. Sed ſicapiat᷑ pꝛo inlentil derat.no modo vt habeat depẽdemim ſterioꝛ· Alio modo vde⸗ tõnis geners ⁊ſi eſt pi oꝛ genere cum determinãs pᷣcedat determinatũ.⁊ ſolum hoc modoii in delinitõ ne generis q̃re genus ↄueniẽter Et diuidit᷑ in genus generaliſſimũ et genus ſubaltenz liſſimũ eit ſuper quod non eſt aliud gensi n ð cũſit genusns Benus genera — pereniens · Vel genus generaliſſimũeſt q Et diuidit᷑ in decem pꝛedicamenta q adaliquid actio paſſi vbi e nt gña gñliſſimaq em̃ dicat de iſtis decen hoc tñn poteſteſſe ſpecies. ſunt ſubſtãtia quãtitas qualitas qñſiꝰ ethabitꝰ Hecãt nullũ genꝰ hñt ſupꝛa ſelʒ pᷣdicamẽta dicu dʒ diffiniri ꝑ ſpẽm · h kꝑ diffinitionen t eſſe plures dif̃ ſtis diffinitõiw. Adquart; erie vel ſubie⸗ q̃ eſt aptitudo 4 * inu ie myni tiuiiuni tinn iitmnh wiugni ßůſnin x ſuſnh ſu diu wniin tmiſiign vmismu wigiiuii tiniisn ſigulnjuni wnmni ite ii uümg wyrſn uin lshledehs usgrchen wus ſn Petrihylpani 4 Cimjin en vniuoce ſed equiuoce.⁊ ideo nõ eſt genus eoꝛñ De his au Mvo. iiin ie tem decẽ nihil modo dicemus· ſedin pᷣdicamẽtis determina qu I pimne de iſtis· Benus ſi ubalterũ eſt qð cũ ſit genus pᷣt eſſe wtiröhing. 2— Tmoie üniei Ipecies. vt gial eſt genus hoĩs ⁊ ſpẽs coꝛpoꝛis aĩati. Meedimeugü Poſtqᷓ; autoꝛ definitiue determinauit de genere ponendo duas defini dunuw genns.— EZePoſ Hic ↄſequẽter determinat de ipſo diuiſiue. dicens ꝙ genus di o led gnus yunmn Anidit in genus generalimũ⁊ genus ſubalternũ. Luius rõ eſt. qꝛ om̃e ge⸗ pes. Qmni nus oꝛdinat᷑n oꝛdinatõe pᷣdicamentali vel ergo eſt pᷣmũ ſui oꝛqinis ⁊ ſi ꝙ n ponat ſub alio.⁊ ſic eſt generaliſimũ· vel oꝛdinat ſub alio·⁊ ſic eſt genus ſubaiternũ ⁊ iſtoꝝ mẽbꝛoꝝ genus generaliſimũðꝛ eſſe pfictius genꝰq;ge Ktut mmo nus ſubalternũ. Rõ eius eſt. qꝛ rõ ſeu intentio generis a generalitgte ſumi tꝛs rei vi ellnontmuk tur ⁊ a cõitate ſui am bitus.ſed genus gñaliſimũ hʒ maioꝛẽ cõitatẽ⁊ gene modo qpodd ium ralitatẽ qᷓ; ſubalternũ· q ſub ſe plura ↄtinet. ideo ꝑfectius ðꝛ eſſe genus.qᷓ⸗ „ dechynqxinu re ſeqͥtur ꝙ diuiſio dicta eſt diuiſio analogica.qꝛ ꝑpᷣus ðꝛ de genere genera 2 pou liſſimo q de ſubalterno. ¶ Sciendũ eſt pᷣmo ꝙ genus generaliſimũ ðꝛ qð — glin mj cũ ſit genus nõ pᷣr eſſe ſpẽs· Cuius rõ. qꝛ genus generalſſimũ hʒ ꝙ ſit ge⸗ ymerib esms nus ⁊ſit generaliimũ pᷣmũhzꝑ reſpectũ ad ſuas ſpẽs quaꝝ ðᷣꝛ genꝰ. Et * dyf uuq hʒ ſecũdũ ꝑ negatõem generis hoꝛs.⁊ vtrũq; explicat in pᷣdicta definitiõe clen 1M jca Pꝛimũ explicat cũ ðꝛ(ꝙ cũ ſit genus ſecũdũ cũ ðꝛ(nð p̃t eẽ ſpẽs) qꝛ ſi nõ preſſe ſpẽs nõ hʒ genus ↄmunius ipſo · ideo aliter p̃t definiri. Senus eſt ſu ru m phes ſdin pꝛa qð nõ eſt aliud ſuꝑueniens genus. vbi ſubintelligi᷑ genꝰ definiti qðeſt lu elde ee— vle.⁊ ꝑhoc remouct᷑ chimera ⁊ alia entia ficta d Sciengã ſcðo g genꝰge⸗ nalludu n neraliimũ dupłr exponit᷑ ſcʒ negatiue ⁊ affirmatiue. Negatiue exponit ſic. generaliſimũ eit generale ⁊ nihil generalius ipſo. Affirmatiue ſc exponitur duuis iennu generaliſſimũ eſt generale ⁊ om̃i alio generalius.qð pᷣt duplr intelligi Vel n poni i ꝙ ſit generalius om̃ alioſimplt. vel eſt alio de ſuooꝛdine generalius. Vñ ſi —— Ziw exponit᷑ generaliſſimũ affirmatiue. ⁊ intelligit᷑ ꝙ ſit generalꝰ oĩ alio ſmpłr epen gnn ſic ſuba nõ eſt genus generaliſſimũ ipſa em̃ nõ eſt ommi alio generalioꝛ.qꝛ ſi zlk epe n elſet generalioꝛ q;titate tũc qᷓ;titas nõ eſſet genus generaliſimũ. ⁊ tũc opoꝛ dupł ꝰ ⸗ uan teret ponere tiñ vnñ genus generaliſſimũ. Sed ſi exponit negatiue vel affir — pinm⸗ matiue cũ illa reſtrictiõe ꝙ ſit om̃i alio de ſuo oꝛdine generalius.ſic ſuba bñ n1 nen eſt genꝰ generaliſſimũ.⁊ ſilr alia pᷣdicamẽta.⁊ ſic capit᷑hic generaliſimuʒ rmnis heedu— ¶ Sciendũ tercio ꝙ genus generaliſſimũ diuidit in decem genera gñaliſſi wär gen a ma que ſunt ſ ubaqᷓ;titas ⁊c̃.· de quib? determinabit᷑in pᷣdicamẽtis.⁊ dicun genniln tur illagũaliſſima.q nõ hñt aliqð genus ſupꝛa ſe. Et licʒ genns generaliſ⸗ n genus w⸗ ſimũ diuidat᷑ in decẽ pᷣdicamẽta.nõ tñ eſt genus ipſoꝝ ſed eſt ſolũ intentio etlaew cõis que de ipſis pᷣdicat᷑ accñtaliter.⁊ licʒ ens pᷣdicet᷑ de oĩby iſtis.nõ tñ eſt id genus r nõ pᷣdicat de ipſis vniuoce. Nã quod pᷣdicat e genus oꝑtz ꝙpᷣdicet m vnũ nomẽ? vnã rõnem equaliterꝑticpataꝝa multis. 44 m gn vn rò entis que eſt habere exiſtenti vel habere actũellendi nõ equalueꝝ parti⸗ ees · Et 0 cipat᷑ a decẽ pᷣdicamentis. qꝛ actus eſſendi ↄuenit pᷣmo ſube.⁊ꝑ ſubam ſo⸗ quiis lum alijs..accñtib⁊ nõ ↄuenit ipis ꝑſe. Silr habere eẽntiã verius ↄuenit du ſubeqᷓ; alijs · Itẽ om̃e genus diuidi ꝑ dꝛñas foꝛmales owolun, que ſunt 15 Trattatus ſerüdus extra eẽntiam generis.ſed ens nð diuiditur in decẽ pᷣdicamentis ꝑdifettj tias foꝛmales que ſunt extra naturam entis. vt habet᷑.nijtopicoꝝ. qꝛ tůceſ v ſent non entia.mõ ituit rentias foꝛmales nec eſt genus ad decẽ pdicamenta. ſed eſt cõmune analo⸗ gum. ¶ Sciendũ quarto · ꝙ genus ſubalternũ ðꝛ qð cũ ſit genus pᷣteẽſpe⸗ cies. Luus rõ eſt. qꝛ ſubalternũ mediat poſitõe vel rõne oꝛdinis interge⸗ neraliſſimũ ⁊ ſpẽaliimũ rõne cuius hʒ duplicẽreſpectũ Pꝛimũhʒ reſpectu gencraliſſinn qð eſt ſibi fuperius. ⁊ ab illo habet qð ðꝛ ſpes. Scm habzte Ipectu fuoꝝ inferioꝝ quibꝰ ð? genus.? ſc tene ðꝛ ꝙ cũ lit genus p̃teſſepẽs Et ðꝛ ſubalternũ qua ſo mali. Et nõ ðꝛ ſubalternũ quae membꝛoꝝ eus ⁊ diuiſiones geneſis generalſlum ¶ Qontrap̃ducta guit᷑ pꝛimo ſic. omnis duniſio geners fit ꝑ dꝛñas oꝓpolitas in ſpẽs eus.ſed iſta diuiſio generis nõ fit in ſpẽs eius.cũ generaliſſimũ non pt eſſes ſpẽs er⸗ go ila duuiſio non eſt ſ ufficiens Scðo ſic. omne quod pᷣt habere elle deter minatũ ꝑ dꝛñam poteſt eẽ ſpẽs·ſed generalſlimu eſt hmõi. quna ſubſtantu habet eẽ determinatum E rõnale ad hommem rgo generalimũ pt eẽ ſpe ces Tercio ſic. ð ðꝛ ꝑſupabũdantiam n ſol rei ꝓuen/ſed genus gej neraliſſimũ diciꝑfupabũdantiam. ꝗ non pñt eſſe decẽ genera generalima uarto ſic. omne qð pᷣdicat᷑ in quid ⁊ eſt ↄmunus altero eſt genus ß ens pdicat᷑ in quid de quolibet decẽ pdicamẽtoꝝ ⁊ eſt ↄmunus ipſis. quu ſrinquirat qud eſt ſubſtantia Zuemẽter reſpondetur ens· ergoens eli genꝰ ad decẽ pᷣdicamẽta. M. uinto ſic. oppoſita nunq; poſſunt ſimu eſe mcoj dem.ſed genus ⁊ ſpẽs ſunt oppoſita ßmn eoꝝ intentiones · ergo ſubaltemʒ nõ eſt ſimul genus ⁊ ſpẽs d pᷣmñ ðꝛ ꝙ dupliciter diciꝭ dunſio geners Vno modo rõne modi diuiionis que fit km foꝛmam duuſionis ꝑdiffer⸗ tias oppoſitas. Alo mð dici diuiſio generis rõ ne dunſieo ꝙ diuidit genus vel intentio generis. Et licʒ duuſio generis pᷣmo modo dicta ſemp fiat in diuerſas ſpẽs. nõ tñ diuiſio generis ſcðo modo dicta.⁊ ſic illa duuſionð eſt ꝓpꝛie diuſio generis.ſed eſt magis di unſio analogi in ſua analogata. ⁊ hoc modo nõ eſt dunſio generis · qꝛ hic non diniditur genus ꝓ alqua ſpealite ſubiecta.ſed ꝓ intentõe ↄmum generis ↄcretã rer que nõ hʒ dꝛntus foꝛm les 3d ſcõm ðꝛ ꝙ ſi generalilimũ ↄſideret᷑ q;tum ad cẽntiam cius bene p̃r habere eſſe determinatum ꝑ dꝛnam. ſed ſi ↄſideretur Em modum ech quo ðꝛ ↄmmiſſimũ ſui oꝛdins ·ſic nõ poteſt habere ee determunatũꝑ dꝛàm Et qꝛ genus generaliſimũ vtrũq; impoꝛt.· ſcʒ eẽntiam eius ⁊ 1gl modũ cẽndi.ideo vt generaliſunũ eſt nõ poteſi eẽ tale determinatũ Z tencũ ðꝛ ꝙ licʒ illud qð ðꝛ ꝑ ſuꝑabũdantiã vn ſoli ↄucmat in vno oꝛdine iñ ene pᷣt ↄuemre dwerſis in diuerſis oꝛdinibus· ⁊ ſic eſt bi de decẽ pᷣdicamenis quoꝝ qðlibet in ſuo oꝛdine eſt generaliſmũ Adqua rtů dꝛ. ꝙ ens duylt accipi. Vno mõ participialiter.⁊ tůc tin valet ſicut exitẽs vel eẽ vel actij eendi habens· ⁊ ſic nõ pᷣdicat᷑ in quid de al quo pᷣdicamẽto· ſed ipſis accidẽ taliter ↄuenit.⁊ ſic pdicat᷑ accñ taliter ⁊ ↄtingete r. Zlio mõ noialiter vt lãn tum vaet ſiut eẽntiam halens ·⁊ ſi pᷣdicatin quid de quolier pᷣdicuen toꝝſed non eit ↄmumus aliquo iioꝝ ↄmunitate natuẽ vel 1equadu ſiſubalternatun ſi ub ⁊ ſupꝛa poſitum.ſczpolitõtfeꝛ ſy. ſifub altero poſitum. qʒ tůc ſpẽs ſpẽuliſ n ma diceret᷑ ſubalterna. Et ꝑ hoc patent diuiſiones generis ⁊ definitones hjun vun un inrhl ihni ſsün junm) builhw wth hi rin nßntin⸗ ßipnithn k 3 ui tsi nni s ſtüd piat dauduu nduijin ditur ꝑ illa decẽ. ſed eſt ſolum ↄmunius ↄm unitate vocis. ideo nõ ðꝛ vnlu rm ens. vrhiin ce ðiplis · nec eſt eoꝝ gen? Ad qͥntum ðᷓꝛ. ꝙ ſi ↄparet genus? ſpẽs reſpec —— ſidentiu tu eiuſdẽ ſi opponũtur fꝰſuas ed reſpectu ern owonũt dett pduumenulidin mõ ſibi inuicẽ ſit.⁊ genꝰ ſubalternũ pᷣt eẽ genus ⁊ ſpᷓs 4) —— Pecies eſt q de pluribꝰ differentibo numero wnm uus h dophcifipuihn. 5 in eo qð quid eſt. In hac aũt diffinitionehoc verbũp̃⸗ s.⁊ ad Uohabuq;hhsh nus chenhqcugn natun ſub à ſepupomi edl ſub ahopolnmn güß vc paten duio w bus que ſunt plura ⁊differentia numero vtpus patuit Etp nens gener. dicatur de his in quid. quia cum queruur quid eſt ſoꝛtes con nen tu ꝑdins o —— imt uenienter reſpondetur homo „ Scoit onn zuiſk Poſiq autoꝛ determinauit de genere qð eſt pnciplũ wẽi. Nie ↄſequẽ⸗ kdgene Almdnin ter autoꝛ determinat de ſpẽ q̃capit rõnẽ ⁊ naturã vkis a genereipfuʒ pᷣmo dommenaphi ſic diffinẽs. Spẽs eſt qð pᷣdicat de plurib differentib numero ineo qð qͥd dnA umM n eſt. In qua definitõe ꝑ llam particulam(qð pᷣdicat᷑ de plutibo) habetur ꝙ aü— ſpẽs eſt vnñ pdicabie ꝑ quod inteliigẽ᷑ genus definiti. Deince pomt(dif mam h o gu ferentibnumero)ad dꝛñam generis qð pᷣdicat᷑ de plurib differẽtibus ſpẽ dnd ↄn.— Gt pon(ineo qð d eſt ad dꝛñam differẽtie ꝓꝛij ·⁊ accñtis. que pᷣdican bet deri pdcnc;„ tůr in quale.&t ↄuenit hec definitio ſpẽ ſpẽaliſime tm̃.⁊ nõ ſpẽi ſubalter ntu eneit eihdncd ne. Rõ eſt. qꝛ hic diffin᷑ ſpẽs inrõ ne pᷣdicabilis. in cuius ſignũ ponit᷑ hoc re Luno ſ. opolnnniſn latiuũ · qð · referens vłe vel pᷣdicabile. ſed ſpẽs ſpẽaliſſima ſoluʒ eit ᷣdicabile — aafm— ab alijs diſtinctũ. ⁊ nõ ſpẽs ſi ubalterna. qʒ illa ↄtinetur ſub pᷣdicabili qð eſt . Se pmů Sen genus. TS cienqũ eſt pꝛimo ꝙ ſpẽs duplraccipitur. no mõ ꝓpꝛie vt eſt — fnfunnn vniuſcuiuſq; retfoꝛma· vt pulcrituco foꝛmoſitas coꝛꝑis.que chliſtit in de⸗ — Sme bita qᷓ;titatꝗ? debita ↄmenſuratõe mẽbꝛoꝝ coꝛpoꝛictũ ꝑilcfitiicůje rolo⸗ — gers pwonn ns.⁊ hoc mõ ðꝛ ſpẽs in ciuilib. Scð̃o mõ capi ſpẽs trãſſinnptiue pꝛo foꝛ⸗ 0 dun 66 moiod ma ↄmunicabili. q̃ pont᷑ ſub aſſignato genere.⁊ iſto mõ dꝛ ſpẽs logica Vn b dinle de nomẽ ſpẽpᷣmo reptũeli in ciuiliby.⁊ ꝑ ſiitudinẽ tranſſatũ eſt ad ſpẽm lo Iemn FBe. ſicut in ciuiliꝰ ſpẽs que eſt pulcritudo actuat ipm coꝛpus remouẽ — vinij do eius turpitudinẽ. ſi ſpẽs logicaactuat ⁊ determinat genꝰ ⁊ remouẽdo nun g* gn⸗ eius turpitudinẽ ſcʒ potẽtialitatẽ ⁊ indeterminatõem limitat eius potẽtiã — xlmu diz n ſiue poteſtatẽ ·Ab hoc em qð eſt ſpecifcare⁊ determinare ðꝛ ſpẽs ſcðo mõ nm din⸗ tmpe. dicra· deqj ſolũẽ hic adqpoſiũ Sciẽdũ ſcho.ꝙ natura ſpẽi vtputa natu o1dm ſehe wu hois rripl ↄſidera vnomõ fmſe⁊ gbſolute⁊ ſi nõ dꝛ vlis vłurcu — mp aris. qꝛ nõ capi᷑ ſub alij ſcõa intẽtione. Scðo⸗ Alderat᷑ſub reſpeẽtu q in cn pori diuidua.?⁊ ab illo reſpẽu ðꝛ vłlis. Teycio ↄſiderat ſub reſpẽu ad ſuũ genꝰ? Alunu— mſh etab ilio accipitintẽtio ſpẽt qꝛ pm il reſpectũ hʒ ſpecifcare genꝰ. Hic gñt er0— nbweiz diffimt᷑ ſpẽs nõ ꝓ natüra cõi abſolute. ſed ꝓ natüra vt ſůbſtat intentõi ſpẽ dwerſ Mni yel pᷣdicabilis.⁊ qꝛ hic nõ definlur in rõe pꝛedicabilis tĩ. quia tũc per ii —— eeſtunenen nõ differt abalijs pᷣdicabiſib· ſed diffint᷑ ſiib ratione predi — quddei⸗ cabilis dererminai ⁊ contracti per ſpecialẽ modũ pꝛedicandi ⁊ꝑ intenti poelntz Bein ſpẽi. Vnde ſpẽsinſuo noie includit pᷣqitã vaturã cõem materiabt᷑ v .— d— dieat dicit aptitudinẽ? nõ actũ. Similiter in alijs. vt homo pᷣdicatur de ſoꝛte? platone et de alijs particularibꝰ homini⸗ —.* — 1„ — — 6— 7 —— L. F Fre Fe 7 Urattatus pꝛimus quo verificamus definitõem. Et foꝛmaliter includit intentõem ſpẽicũ in⸗ — rentõe vłis · ideo defini᷑ ꝓ re illa ſubiecta inqᷓ;tũ ſubſtat intentõi vlis ⁊ pei ¶ Sciendũ tercio ꝙ quotiẽſcũq; in aliq̃ definitõe poni᷑ vbũ qðhʒſear ac; tum debercapi ſolũ vtðt aptituciinẽ Luius rõq;difintioſemeſtdeaii h eltdemõſtratio ꝑpñs necẽdffi — Mrehigugrlqünguun mediũ nitio· ꝙ diffinio ſubiectieſt mediũ demon ſereneteꝝ parte vlaunctus ütex pte ſingularu de demonſtratöts potiſime ſeduptun dʒ dicere aptitu ꝰdinẽ tm. ideo bũ pᷣdicat᷑ qð pont᷑in definitõe pñtiðt itudinẽ 2 nõ actũ pᷣdicãdi. ¶ Scienũ qrto· ꝙ genus 2ſ pẽs diuerſimo ze multiplicant᷑ ⁊ diuidũtur. Benus em̃ diudit᷑ diuiſiõe foꝛmali.ſcʒ per dꝛñns foꝛmales foꝛmalr ↄtrahentes eẽntiã gnis ad diuerſas ſpẽs.rõne cuꝰge⸗ nus pᷣdicat᷑ de differẽtibꝰ ſpẽ. Sʒ ſpẽs ſolũ diuidit᷑ diuiſiõe materiali ꝑhoc ſcʒ ꝙ ipſa recipit in materia diuſa ꝑ diuerſas partes in qᷓs diuidi ſeumit picatnjcõ⁊ qʒ talis diuiſio materialis cãt diuerſaididua nũero dꝛña ideo ipẽs pᷣdicat᷑ de differentib nũero.⁊ qꝛ ipa ðt totã elſentiã ↄpletã̃ ſuoꝝ indi uiduoꝝ ꝑmodũ ſube.ideo pᷣdicat᷑ de ipſis in qͥd ⁊ nõ in quale. Et ꝑhocptʒ intellectus huiꝰ definitõis Qontra pᷣdicta arguipᷣmo ſic.nullũ ens tõj& pletũ ⁊ pfectũ hʒ elſe in pluriby. cũ ens in alio ſit ens impfectuʒ ⁊ nõ enspſe exiſtens · ed ſpẽs eſt ens ↄpletũ ⁊ pfectũ.ð ſpẽs nõ hz elie in plurib nec etiũ pᷣdicat᷑ de multis. qðtñ eſt ↄtra eius definitõem. Scðdo ſic. om̃e pᷣdicabi le ðt totũ eſſe ſu ſubijcibilis.ſed ſpẽs nõ ðt totũ eſſe indiuidui. qꝛ iydiuiduũ vltra ſpẽm addit materiã ſignatã accũtibꝰquã ſpẽs nõ includit.ꝗᷓ ſpẽs non pᷣdicat de plurib differentib nũero. hoc eſt de indiuiduis. Tercio ſic in⸗ diuiduũ nõ hʒ qͥdditatẽ neq; definitõem.qᷓ ſpẽs nõ dicit totã qͥdduaẽmn⸗ diuiduoꝝ ·⁊ ꝑ ↄñs nõ pᷣdicat᷑ de dꝛñtib numero Q.uarto ſic. genus pi cat᷑ in eo qð qͥd eſt de dꝛñtib nũero · vt aĩal de ſoꝛte ⁊ bꝛunello· 5 iſta defin tin ↄuenit generi nec valet dicere ꝙ genus pꝛedicat de dꝛñtib numerome diate ſolũ. qꝛ ĩmediate pᷣdicat de dꝛñtiboſpẽ·ſicut aĩal pᷣdicat de homie ⁊aſt no.ſed diuerſe ſpẽs ſemꝑ differũt numero.ꝗᷓ genus pᷣdicatur immediateð dꝛñtib numero · ¶ Q.uinto ſic. materia pᷣdicaturin eo qð qͥd eſt dehaemng teria vel illaſque differũt numero. ⁊ non eit ſpẽs.cũ non lit foꝛma totus.q iſta defintio ↄuenit alijs a definiro. et ꝑfectum pfectione eſſentie ⁊ ꝑfectione foꝛmali.nõ tamẽ eſt ens ꝑfectuʒ fectione ſuppoſiti. Ideo non eſt de ſe exiſtens.ſed bene poreſt eſſe inm nußi cut ſuperius in ſuo inferioꝛi.licet non ſit in alio vt accidẽs in ſuo ſubliecto. †. quod eſt ſimpliciter impfectum d ſcm ðꝛ.ꝙ licet ſpẽs non diat toñ eſſe materiale indiuidui.qꝛ indiuicuũ addit vltra ſpẽm materiaʒ vłßeati nem materie ᷣm aliquos.tñ ipſa ðt totum eſſe ſpecificũ ſuoꝝ indiuiduo:. Ad terciũ ðꝛ ꝙ indiuiduũ duplt conſiderat᷑. Elno mõ vt eſt res particularis terminãs fiuxum naturecõis qð ſufficit ad hoc qð pᷣdicetur de ipſis. — et iſto modo bñ habet eẽntiam ⁊ quidditatẽ. Secũdo mõ ↄſiderat᷑ ſub õ ne diſcreti.vt includit accidẽtia indiuiduãtia. Et hoc mõ nõ halet eſſenti niſiꝑ ſuas partes · q includit eẽntias de diuerſis pᷣdicamentis. nec ito mõ ſpẽs pᷣdicatur in eo ꝙ quid eſt de indiuiduo.ſed pꝛimo modo Adqugr tum ðꝛꝙ licʒ genus pᷣdice᷑ mediate de diffetẽtibꝰnumero non tñ ummedi ſingularũ? ſu Ideo dꝛ qũ;bů feans actů ponẽin definitdeiq; 90 dien z Ad pᷣmũ ðꝛ. licz ſpẽs ſit ens ↄpletà 4 utbl viu mnit Mihn womh nn hihen nnini ſuütr nltlot ſunutun nnhn 1 ſ iu nhnn mk the iiuteense niu &. ——— ge S N 4— Ff—— 5. 7. 6. 66 — 5 ate.ficut intelligitur de ſpecie ·⁊ licet ſpẽs b ſe pᷣmo differant numeroſitate eſſentie. nõ tñ numeroſitate ſupoſiti· de qua ſolũ hic intelligit Zid quin tũ dꝛ. ꝙ licet materia pᷣdicetin eo qðqu d ßᷣm moqũ de diffe rentib numero nõ tñ vᷣm rem.qꝛ ipſa nõ eſt foꝛma dicens eſſe huius mate re vel llius niſi ß̃m moqũ tin. Et iſte mõ poteſt dici ſpẽs logica km modü quo m5 pᷣdica nrihni qdüſens m tbůpdciq; win l kur in eo qð quid eſt de differentib numero* Soenqnog— Diffinitur etiã ſic ſpẽs. Spẽs eſt qð ponit᷑ ſub aſſignato —— genere et de qua genus in co qð quid eſt pꝛedicat᷑. Et diui⸗ 5 0e ſohnueh pitur in ſpẽm ſpẽaliſſimã ⁊ſpẽm ſubaltemã Spẽs ſpealiſſi⸗ —— hma eſt que cũſtt ſpẽs non poteſt eſſe genus. vt homo equus eo wabnic aſ inus.⁊ ſimilia. Vel ſic. Spẽs ſpẽaiiſſima eſt ſub qua non alia inferioꝛ ſpẽs. Species ſubalterna eſt que cũ ſit ſpẽs eoe poteſt eſſe genus. v aial · Vñ quecũq; ſunt inter genus ge⸗ ——— neraliſſimũ ⁊ ſpẽm ſpẽaliſſimãpoſſunt eſſe genera ⁊ ſpecies keröbewck d aliud qdem ⁊ad aliud ſumpta. Sũt eĩ genera reſpectu cnatã xtñnd qui ſpesn C.. B —— inferioꝛunſ pecies vero reſpectu ſuperioꝛuʒ · ſicut patebit in 3. deman ſrun arboꝛe poꝛphiriana dednn Poſiqᷓ; autoꝛ ſuꝑius notificauit ſpẽm ſub rõne õqicabilis. ⁊ etãꝑ re bner viide— ctũ ad ſua inferioꝛa ᷣm quẽ reſpectũ ipſa ðꝛ vnũ vle. Hic dun ꝙ ßinus ſ⸗. nit iplam ſub rõne ſpẽ⁊ ꝑ reſpectũ ad ſua ſuꝑjoꝛg. quoꝝ ipſa dꝛ ſpẽs. dicẽs n de dinnpeauin ꝙ ipſa aliter diffin. Spes eſt q̃ pont᷑ ſub areeen. ⁊ de qua genꝰ dolert nnao gnjn in eo qð qͥd eſt pᷣdicat. Et debet intelligiꝙ ſpẽs directe ponit᷑ ſub genere et nõ lateralter.ſicut dꝛña que pomt᷑ a latere. et etiã pomt ſpẽs imedite ⁊ nõ numero. ⁊ hot ſes⸗ mediante alio.ſicut indiuidui. Et ↄuenit illa definitio tam ſpẽiſ pẽaliſſime deßno. ſpei ſubalterne. qꝛ quelibet ilaꝝ pont᷑ ſub aſſignato genere.ideo iſta defi⸗ — ecnori nitio eſt ↄmunioꝛpᷣcedente definitõe. ¶ Sciendũ eſt pᷣino ꝙ ſpẽs ſub gene — ſcs e wre epont poſitiõefoꝛmali ⁊ oꝛdine vel poſiuõe ꝑticpatõis. Cuius rõ eit. q⁊ on elldeſechn ſpes pon ſub genere. eoꝙ eſt S ⁊ magis determinataqᷓ; ſc hetpe iu nus · Sed ꝙ ſit magis determinata habrt ꝑ dꝛñam foꝛmalem qie ectum 34 nhn jiter ↄtrahit ⁊ terminat genus ad ſpẽm. Ideo ſpẽð poniẽ ſůb gener oſit .0 ndundui h tione foꝛmali Et etiã oꝛdine ꝑticipatõis.qꝛ patticipare eſt— labt w iee nleluſce ſe⸗ añt ſuſcipit in ſe rõnem K aliter po⸗ Bwn l nitur ſub genere qᷓ; indiuiduũqð ſub ipſo ponit᷑ poſitõe materiali tm̃. In⸗ —. diuduũ em̃ ↄtrahat foꝛmã generis vel ſpẽiꝑ materã ſolũ que eſt pᷣncipiũ — quddui nduuduationis ·et reddit foꝛmãincõmuncabiẽ ꝑ quaʒ efficiminus cõ; — nnduinkid⸗ munis · Et ꝑ talem determinatõem indiuiduũ ponit᷑ ſub genere vel ſ ccie —— ennſſ Röõne cuius indiuiduũ aliqð aĩal reſpectu aĩaus nõ peut feh nludit vndheliſ. alqua determinata parte poteſtatis geners ſed indifferenter ↄtrahit ge⸗ ij. . „0 n 7„ ₰. 4 —. 5* ₰ 8 5 6. ——— Lu. L e F Trattatus ſetüdn nus ad indiuiduũ cuiuſliet ſpẽi. includit eſſentiã generis Et ideo ip generiby. ſed ſolũ ſ ub iſto deter poni ſub aſignato genere iſta ſpẽ genus in eo qð qͥd ſub eſſe ↄfuſo. vt pᷣus dictũ eſt. dum tercio. ꝙ ſpẽs diui qꝛ om̃is ſpẽs eſt determindia h d terminata ꝑ dꝛñam ⁊ ſc eſt ſpẽs et diuiſibilis ꝑ dꝛñas oppoſitas. leerna. Rõ eſt ↄfuſionẽ generis ꝑ ſibitudinẽ ad ſpẽm in ciuilh m coꝛpus ·ſed in ſpẽſ pẽaliſſima genus verius ſpecificat᷑ et cialiſſima eſt verioꝛ ſpẽs q; ſpecificare potentialitatẽ? que ſpecificat ip determinat᷑qᷓ;inſ ubalterna · cũ in leꝑ dꝛñnmn ⁊in ſpẽ ſpẽaliſim roꝙ ſpẽs ſpẽaliſſimaeſt q̃cũ — ris ſui ðꝛ ſpẽs ·ſed inq; eſt diuiſibilis ꝑ dꝛñ eſſe genus. Ide o ꝛ ſpẽs ſubalterna eſt qͥ oꝛñ ſuꝑioꝝ Et qꝛ pᷣt diui ſpẽm ſub ſe ideo pᷣt eſſe genus reſpectui ſpẽaliſimũ dicũtur genera reſpectu inferioꝝt ſpẽs ʒ diulſio ſpẽi ⁊ etiã patẽt diuiſiones mẽbꝛoꝝe⸗ ſc. magis ↄmune nõ poni ſub minus ciß ſures ſunt ſpẽs qᷓ; genera Et ſic ſpẽs de plurb dia inter generaliſimũ? relpectu fuꝑioꝝ· Et ꝑhecp ¶ ¶ontra pᷣdicta arguit᷑ pmo ſpẽs eſt cõioꝛ qᷓ; genusqĩp dꝛ. nõ pont᷑ ſub aſſignato genere tum reſpertu eiuſdẽ· cũ idẽ nõ ſit notius?i ꝑ ſpẽm · ergo ſpẽs male hic defunt᷑ ꝑ genus. Tarco diate poni ſub aſſignato genẽſe· iſta definitio nõ ↄuenit ſolpẽ pus etiã eſt definitũ ſic. induniduũ generis ĩmed mediate pon ſub aĩalt⁊ tñ nõ eſt ſpẽs. Quarto ſic. hõ eſt ſpẽs — x. metaphylice cũ vir? u pteſſe genus Qunto ſic. rentia tm̃ſed oĩs ſpẽs ſubaltern ſicapiat᷑ꝓ re ſub gis eſt dererminata. icẽ nõ eſt definiẽs ⁊ dẽ fini ꝑaliud⁊ ecõuerſo. u uis idẽ p̃t eſſe magis not u rõnes. Relatiua em̃ trpt —— — 3 ationũ.⁊ ſic vnñ eſt notius à Dueniũt in vnafo Tercio ↄſiderãtur inqt ꝛñdʒ qua ↄꝰ ũ vnñ terminat dependentiãa tũaltero· ꝙ mtelt temnſs depen 2——— 2. ½ . —— np 3 5 ags notüt wlnue n ¶ Sciendũſcdo ꝙ ſpẽs actu⁊ intellecti ſa nõ pᷣt indifferenter poni ſub diyerſis minato genere cuius hzʒ eſſentiam Et ideoð? i.ſub determinato genere cuius hzʒ eſſentiã.⁊ de eſt pᷣdicateo ꝙ ðt eẽntiai eius ꝑ modũ ſube licet Et p hoc ꝑʒ intellectus definitõis. ¶ Sc⸗ dikin fpẽm ipẽaliſimã ⁊ uſpẽm ſubalternã. Rõe ñic; ſtituit᷑. vel ergo eſt totaliter de. ſpẽaliſima. vel adhuc eſt determinabis et ſic eſt ſpẽs ſubalterna. Et iſtaꝝ ſpeꝝ pe qꝛ rõ ſpẽiſumitadhoc qðᷣ e erna genus ſit adhuc determinabi Stliter veterminatũ ¶ Sciendũquat⸗ — ſit ſpẽs nõ pt eſſe genus· Vn ipa reſpectu gene tũ eſt totaliter determinata ꝑdꝛnan ⁊ ampliusm — as ðꝛ ſpẽaliſſima· ⁊ q nõ eſt duuſibilis foꝛmalt. nõp etiã ſpẽaliſſima ſub qua non eſt alia inferio ſpẽs. Sed 4 — cũ ſit ſpẽs bñ pᷣt eſſe genus.ipa em eſt ſpẽs relpectuſu ⸗ diꝑ dꝛñas foꝛm ales quaꝝ quelibet ↄſtiut vns ſpectu illaꝝ ſpẽꝝ Et hoc mõ oia inteme Scðo ſic.idẽ nõ eſt definiens ⁊ defni ſpẽaliſima.?⁊ tñ eſt henus viri ⁊ mulieris· vp lier ſpẽ ⁊ foꝛmaliter differant. ſpẽs ſpẽꝛliſin nullũ genꝰ hʒ aliquã dꝛñamin actu·ſeg inpo ahʒ vnã dꝛñar in actu pᷣanð pteẽ gejn⸗⸗ nus d pmñ ðꝛ. ꝙ ſi ſpẽs capit᷑. ꝓ intentõe ſpẽi ſic eſtcõtoꝛqᷓ; genusjj⸗ ecta intentiõi ꝓ qua hic defimt᷑ nõ eſt cõioꝛ gener deo pont᷑ ſub genere. Zid ſecundũ ðꝛ ꝙ in ablol finirũ reſpectu eiuſdẽ ſed bene in reſpectiuis vn nõ genus ⁊ ſpẽs dicũtur coꝛrelatiue. ũ ⁊ minus notũ nõ eodeʒ rↄſiderant᷑ vnomõ hm ſubiecta ⁊ fundamẽlale ltero. ⁊ nõ ecõuerſo · ma relatõis. ⁊ ſic ſunt ſimul natura ⁊amboeque e.ſed ma Vñin relatij mõ ſed bñ km duerls Ziio mõ ↄſiderant inu alterius. ⁊ ſic vnhe ennã ale⸗ —14 3— — 1 4 .——— S 5—— 0„—,6 † 141 1 Po— ⸗ ſ K 6 rE 6—„—— ſx— ⸗ 5, ß 2 p— ignotiꝰ reſpectu eiuſdẽ. ſedgen vt aliq; ailin bſolutis noda⸗ — . 1 * s lerüdt Scendiſcheit Ma nõ pt u o genere ausgun termmato gencu eoꝙ öt numtuyni hocpʒ mlunsini ſpẽulihmi⁊nſpin ſttn ic qua ↄſtuu᷑. depin dealſimn. vladuchn i elt ſpẽs ſubium tij ema. Rö cꝙ ᷣhiini n genens ꝑſuudnituu ſpẽ ſpẽxiima gnswꝑ nſubaltema gemsſtahun eb In ſpẽs nõ pt eſſe gens vijent ahter detemintipdimi ima qʒ nõ iſt duibisjnt ma ſud qumactiuni bů pt eſſe gens. ham̃ dlſů ds fomies ququin reipettu ilm; ſe. Eiui midcitur gnnnun dulo ſpei ⁊ euůpuduusi o ſc.mgs ↄnn vo iün ures lum ſpis gM Lii 5 i nons?h⸗. ergolpẽs mie hedeni ne poni ſud nigun nõ elt ſpes i wen 3 — 1. 5 — „ 1 ⁊ minus noMM ſen idern ywnhhi⸗ alteret no d umm röis4ſu mitm vnũ ter mintd— iuFP ſ Prtrihylpant rius eſt magis notũ. ⁊ inqᷓ;tũ termina᷑ꝑ aliud eſt minus notũ. Et hoe mõ relatiua ꝑ ſe inuicẽ definũtur ¶ Ad terciũ dꝛ· ꝙ licʒ inqiuiduũ vaguz gene⸗ ris ponat᷑ ſub genere poſitõe ⁊ determinatoe materiali.nõ tñ pomt᷑ ſub ge⸗ nere poſitõe foꝛmali. de qua eſt hic ad goſitũ· 3Ad quartũ ðꝛ ꝙ vi ⁊ mu lier nõ differũt ſpẽ ſubali ⁊ logica· quare hõ nõ eſt genus ihoꝝ· ſed tĩ diffe rũt ſpẽ accũtali.ſcʒ ꝑ naturalẽ potentiã ⁊ inpotetia q ſunt qualitates ⁊ ex ꝑte ſexꝰ ⁊ diſpõnis materialis. Ad antũ ðꝛ ꝙſigenus 2paret ad ſuas dꝛñtias ꝑ q̃s diuidi⁊ inq;tũeſt genꝰſic nullũ illaꝝ hʒ in acti. Sed ſicom paret᷑ ac dꝛñas ſui ſuꝑioꝛis tũc hzʒ vnã in actu.ſed hoc ſibi nõ ↄuenit inq;tũ eſt genus. ſed inq;tum eſt ſpẽs ſui ſuꝑioꝛis?c. Utaũt hoc ſit magis planũ ſumat᷑exemplũ de vno pᷣdica mento. vt ſuba eſt genus pꝛimũ · ſub hac aũt coꝛpꝰ.ſub coꝛ/ poꝛe coꝛpus aĩatũ· ſub quo aial.ſub aĩali aĩal rõnale.ſub quo põ.ſub hoĩe ſunt indinidua.vt ſoꝛtes plato. Poſtqᷓ; pᷣmiſit definitõem ſpẽiſpẽaliſſime ⁊ etiã ſubalterne et pᷣus poſu erat definitões generis generaiiimi⁊ ſubalterni. Hic ↄſequẽter declarat oĩapᷣdicta ꝑ exẽpla ponẽdo cooꝛdinatõem pᷣdicamentalè vnꝰ pᷣdicamenti. 12 — ℳ ſcʒ fube. qð pᷣdicamẽtũ eſt ceteris oĩb notius. Dicẽs ꝙ in tali cooꝛdinatõᷣe y ſuba eſt pᷣmũ genꝰ qð diuidit ꝑ has dꝛñtias coꝛpoꝛeũ? incoꝛpoꝛeus· ſub q̃ genere ꝑ coꝛpoꝛeñ ↄſtituitcoꝛp⸗ qð diuidi?ꝑ aĩatũ? inaĩatus · ſub coꝛpe eſt giarũ.ſub quo eſt aĩal.ſub giali eſt aĩal rõnale. ſub qͥeſt hõ.⁊ ſub hoie ſoluʒ ſunt indiuidua.vt ſoꝛtes plato.⁊c̃ijs. ¶ Sciendũ eſt pᷣmoꝙ hec cooꝛdina⸗ rio ad ſimilitudinẽ arboꝛis naturalis vocat quedã arboꝛ. qꝛ ſicut in arboꝛe naturaliſunt trũcus rami ⁊ radices ita per ſimilitudinẽ etiã eſt in iſta cooꝛ dinatiõe. Vñ recta linea in qua ſunt generaliſimũ ⁊ ſpẽaliſimũ ſe hʒ vt trũ cus directe ꝓtenſus in arboꝛe. Dꝛñe yo laterales ſunt ſicut rami lateralit ꝓtenſiin arboꝛe. Et qᷓ;tũ adcſe cẽntie genꝰ generaliimũ ſe hʒ ꝑ modũ ra dicis · q ſieut a radice tota arboꝛ egredi⁊ etiã tota virtus eius.ſic in gene re generaliſſimo pᷣmo ↄtinet᷑ totũ eie eſlentie ſuoꝝ inferioꝝ. vñ tale eſe pᷣmo Zuenit vłiby.⁊ ꝑilla vla ↄuenit ſingularibo. Sed qᷓ;tum ad clle exiſtẽtie ra dix pᷣmo pont in induidius.qꝛ illudeſſe pᷣmo ↄuenit indiuiduis.⁊ ꝑipſa cõ uenit vłih. qʒ vlia nõ exiſtũt niſi in ſingularib¶ Sciendũ ſcðo ꝙ in iſta co oꝛdinatõe hene eſt vnñ genus generaliſimũ.ſcʒ ſuba. ſed ſunt plura ſpẽa⸗ liſima. Cuius rõ eſt. qꝛ deſcendendo a generaliſſimo in ſpẽaliſiuma fit pꝛo cellus ꝑ diuiſionẽ vnius in multa. Ideo ſub genere generaliimo plura cõ ſtituũtur vei ↄtinẽtur.ſ; ꝓcedendo a ſpẽaliimis ad generalſima ꝓcedẽ᷑ꝑ collectõem a inultitudine in vnitatẽ. Et licʒ in hoc pꝛedicamẽto ſint plura ſpẽ aliiſima tñ cra exẽpli hic ſolũ vnñ pont᷑. vthõ d eſt pfectioꝛ ſpẽs aialis. ñ intermedia interhoĩem ⁊ ſubam dicũtur ſubalterna.⁊ dicunt᷑ interme dia nõ ꝑ abnegatõem q; de iis nõ pñt negari duo ſuioꝛa.ſʒ ꝑꝑticipatio nẽ· qꝛ participant rõnes accidentales extremoꝝ· qꝛ generalilimũ eſt ſupꝛa tñ̃. ⁊ ſpẽaliſſimũ ſolum pontur ſub poſitione foꝛnꝛali. Subalterna vero po nuntur ſub poſitione foꝛmaliet ſupꝛa. i Uij⸗ ¶ Sciendũ tercio· ꝙ in recta linea 5ᷣdicamentalitria ponũrur ſeʒ ge 4 qͥd.⁊ ſpẽs que ðt alicd.⁊ ipᷣm indiuiduũ qððt— aliqͥd. Et licʒ ni dua qñq; ponant᷑a latete ſiue lateralites ſub ſpẽ.tñ hoc nõ eſt ad denotãdi ꝙ nõ ſint in recta lined pdicamẽtaliſed ad denotãdũ ꝙ ſpẽs diudi᷑ꝑpu ra indiuidua. Ideo tñ nõ ponürur in recta linea pᷣdicamẽtali poſitionefoꝛ —— mali.ſed materiali ſolũ. qꝛ materiã ſub ſpẽ ponũtur. Ideoqᷓtũadpoſto nẽ foꝛmalẽ generaliſſimũ? ſpẽaliſſimũ dicunt᷑ extrema.ideo deſcendendon Feen generaliſimo fit ſtatus inſpẽaliſimis ᷣm poſitõem foꝛmalẽ. quarto ꝙ in hac arboꝛe dine dextri lateris deſignꝗ̃tur poſitiue niſtri ven puatiue. Cuus rõ eit. qꝛ duferẽtie dextri lateris ſunt nobis notioꝛes. ideo funt ſibi noĩa poſitiua impoſita.⁊ ideo in hac arboꝛe ſolũ ponit᷑exempliʒ de ſpẽbo ſub ipſis ↄtentis· Ale ÿo minus nole ſunt · ideogpter penuriʒ vo⸗ cum deſignãtur ꝑ noĩa puatiuã dicẽtia puatõem dꝛaꝝ ſiniſtr laters. L ret tñ ille dꝛñe deſignent pᷣuatiue.tñ dicũt veras dꝛas poſitiuas que ↄſj tuñt ſpẽs ſub genere ſube. Erꝑ hoc pʒ intellectus huius cooꝛdinõs. ¶Qontra pᷣdicta argui᷑ pᷣmno fi. ſuba nõ pᷣdicat᷑ vno noie ⁊ vng rõee ſubitãtijs coꝛpoꝛeis ⁊ incoꝛpoꝛeis· ego no pᷣdicat vniuoce. nec eſt gens earũ. Zs pʒ· qꝛ ſ uBa nõ dicit aliqͥd vnñ realiter qð ſit ↄmune ad ilas dij ſerentias.ᷓ nð hʒ vnã rõnem cũ vnitas definitõis pᷣſupponat vnitatẽ de finiti Scðo ſic · nulla materia totius ↄpoſiti eſt genus ſed coꝛpus eſtm reria in coꝛꝑe aiato cuius aĩaeſt foꝛma· ergo hic coꝛpus male ponigens Tercio fc. nullã ↄplexũ ꝑ ſe ponit᷑ in pᷣdicamẽto? directe.ſed eoꝛpꝰi⸗ tum eſt ↄplexũ. ergo male poni᷑ hic. vt genus in recta linea ¶uattoſi. om̃e coꝛpꝰ eſt ſenſibile. cũ om̃e coĩpus poſſit videri. qꝛ oẽ coĩpꝰ coloiẽ pt⸗ pat.ᷓ nullũ eſt inlenſibile. male diuidit coꝛpus aĩatũ ꝑ ſenſibie ⁊inln⸗ bite Q. uinto ſic.aĩal rõnale duertit᷑ cũ hoie· cuʒ ſi ꝓpꝛ definitio hois nõ eſt genus hois.⁊ h ↄſequẽs male oꝛdinat᷑ ſupꝛaim tanqᷓ; genus eius. dpᷣmũðꝛ. ꝙ ſuba in cõi nõ ðt aliqðᷓ vnuz in ſpẽ vel in numeronðt aliq vnũ vnitate generis. que vntãs eſt ↄuenietia pluriũ ſpẽꝝ equali in eodẽ gradu pfectõis cõis· Vñ ſube coꝛpoꝛee ⁊ incoꝛpoꝛce eqᷓterin w¶ gradu ꝑfectõis ↄueniũt.ſcʒ in ilo qð ſunt ꝑſe ſubſiſtentes ⁊ nd in ſubiec Ad ſcõm ðꝛ ꝙ coꝛpus dupłꝰ accipit᷑. vno mõ vt eſt pars materialis co poiis aĩati⁊ ſi nõ pon vt genus. Alio mõ vt ðt foꝛmã totius que rel⸗ tat ex vnione materie partis? foꝛme ꝑtis coꝛpoꝛeitatis ꝑ quãſ ubaeſtapt nata ſuſciꝑe tres dimenſiones. Et hoc mõ nõ eſt materacoꝛpis gtſed foꝛma rotius.⁊ ſic ponit᷑ eſſe genus Ad terciũ ðꝛ.ꝙ coꝛpꝰ iatumfmii et bcatũ eius ꝓpinquũ qð eſt ↄceptus ↄplexus coꝛꝑis aiati eſt quoddãcõ⸗ plexũ.tñ ßᷣm hᷣcatũ remotũeius ſcʒ vłe qð circũloqut eſt incõplex. ⁊h mo⸗ do eſt genus Ad quartũ ðꝛ ꝙ ſi ſenlibile capi palſiue vt eſt aptũ nallj ſentiri ſic om̃e coꝛpus eit ſenſibie ⁊ maxime ſenlu viſus. ſed ſi capiat aci ue pꝛout tĩ valet ſicut aptũ natũ ſentire.ſicut hic captt᷑ ſi ſolũ aiaieſtſeni bue d quinrũ ðꝛ. ꝙ pᷣm rei veritatẽ aial rõ nale nõ eſt genus dois uertit cũ ipſo · et hic ſolu pont᷑ ſupꝛa hominẽ ad declarandũ opinone poi⸗ phirij quſ equẽdo opinionẽ ſtoycoꝝ ponebat gial rõnale diuidi ꝑ homn et deos.⁊ ſie poſuit aĩal rõnale ſuperius ad hominẽ. quod tamen eſterrole um et ideo iſtud non eſt dicendum F — 4 ₰= atus 6 nnducuiqht metauled 4dd 2 onütur in recta marenã ſud S almüduun elims fnpoltinjnj dettn laters del ſertte dern io minus vor n tua duena bunendirii atu.t dicit vdiu Stpl wepjnuemtun unsiori ae— 4 hd vninatuqum em ci vntas dinvjig tena totus ↄpolnclgasll ia eit foꝛmaergohuoyt n iꝑle poni npocmirm pon he v— ecoipu poſit vdenim ꝗᷓmale dundicoꝛpus innn nale duert cihoiec igut quis mile qnſmfni öinõ ðtahqð vn nſinn 3. que vntsct unm nni 6. Un ſabecotyone 1uh gnilo qð ſuntpleibilns ſinn — cp pi mornin t genus· A mõ vdini w ⁊ fomepu nen. Etdoenwcin n kerus zu 2 ie ponebit loycor pon m cendum 6-„ 6 —, tinn In diuiquum añtẽqð dẽ vno jolo p̃qi em̃oia patent in figura ſequẽti que dicit arboꝛ poꝛphiriana. veru I ubi plana facit arboꝛ poꝛphirna ore 2. c — —— „ — „ „ .— — —— — — 1 ———— *— —— nõne pᷣqumeni w nütur nduue aoßhdcd pnin⸗ rendit ad pdicibie Rn Demnde pontui oms. 0 modonjic auplunünduu tlin ui. Vñ ndudtn ujt uhs vpunalmein abutts quinponini ndunduũ p nit miislih ſub eẽ icõcadi.E puligi Scendi ſcꝙdphdu jnos. LMet ſtdermiuin dundui determiuiq;nun wü diſcretü udns Ein ne qð til ni ppꝛoſbny dhõAudi demiuiai ſunꝝ ppꝛtuvuis hgi polſi ſumip mult Sttt ſoʒ cöuentdcnun udutt qnſt wicin q; reddtfniniii c apᷣma ſuba nulla exit pᷣdicatio. ur abet ĩp̃dicamẽ᷑is. nduiduũ ðꝛ pᷣ⸗ — . Prtrihyſpani * argui᷑ pᷣmo ſic Vmutr aiũe tiñ definitio ⁊ nõ ſingulariũ.vt habeipᷣmo polteroꝛũ. Sʒ indiuiduũ nõ eſt vle.q male pont᷑ definitõ cius Secũdo ma fub qᷓ indiuiduũ nõ pᷣdicat Tercio ſic. ndiuiduũ pᷣdicat᷑ de mul⸗ tis ⁊ vnuloce vt cũ ðꝛ ſoꝛtes ẽ indiuduũ plato duuduũ.ᷓ inqunduum nõ pᷣdicat᷑ de vno ſolo Qxarto ſic.ſoꝛtes pᷣdiꝝat vnuoce de e ſoꝛte er de auo q; pdicatur de is vno noie ⁊ vnxrõneqͥaæadẽẽrò huꝰ ſoꝛtis ⁊ al terius.gᷓ indiduũ nõ pᷣdicatur de vño ſolo Quito ſi. alð hõ ẽ ndui duñ ⁊ tů pᷣdiratur vnuoce de vno hoie ⁊ de alijs cñ eadẽ rõe illeſit aliquis põ ⁊ alius eiuſdeʒ ſpec eiᷓ definitio ita mala Zdÿᷣmũ ðꝛ ꝙ ſindundu um capitur ꝓ aliqᷓ re ſubiecta intentõm ſic nõ ẽ vłe tñſ capit Pintentöne cõꝓq̃ᷓ hic defint᷑c qðdã vle vlitate intentnis lʒ nõ vlitate nature·? llud evlEvl ꝓ quo defint eſl ſnglilare ⁊ indiuduũñ Zid ſcðm ðꝛ ꝙa pma uba nulla erit pᷣdiuꝰ directa ⁊ oꝛdiata tñ bñiꝛdiira ⁊ ydẽptica q̃ñẽ oꝛdiat fʒ oꝛdi nẽ ſupioꝛis ⁊ inferioꝛis vt qů ſoꝛtes pdica de ſepohʒ tů ĩpᷣdicato rõnẽ foꝛ me ⁊in ſubiecto rõnẽ materie Iid terciũ ðꝛ q induduũ captũꝓ ipacol intẽtõ ne pᷣdicat de multis vniuoet loq̃ndo de vnuocatõne intentoi; in in⸗ diuiduũ captũ ꝓ re ſubiecta intẽtõ niꝓ qua datur definitõ non pꝛedicat᷑ de multis Zid quartũ ðꝛ.ꝙ licet ille ſoꝛtes ⁊ alus habeãt vnã defintonem cõmunẽ ſue ſpecieinõ tñ habent vnã defintõeʒ cõem vt ↄuenunt in Nol& ſoꝛtis. Ideo ſoꝛtes nõ ðꝛ de ip̃is ᷣm vnã defnitõem ſeu rõnẽ. Eñ in ſus ꝓpꝛihs rõnby ponunt᷑ ſue rondiiones indiiduantes que non poſſunt ſi⸗ mul eſſe eedem in duerſiss indiiduis Ideo duo indundua nõ hñt vnaʒ et eandem definitõem ꝓpꝛiam. Zid quintũ dicitur.ꝙ aliquis homo pꝛe dicatõne ſpeciei ⁊ rõne nature contracte pᷣdicatur de multis non tamenp dicatõne indundui que conſideratur ex parte ſigni contrahentis quod eſt pꝛincipium indunduatõnis quod eſt differens in diuerſis indiiuduis. Differentia ðꝛ tripliciter. ſcʒ cõiter. ꝓpꝛie et magis ꝓpꝛie. SemnLõis differẽtia ẽ qua alterũ differt ab altero vela ſeip̃o ſepa õtcabii Ihevmi n z bductde mptanõ vuunutin 4 abis knlus liol ſpeafm ſeucꝰ a ſnin ys— n 1 bili accũte vt ſoꝛtes ſedẽs differt a ſeip̃o nõ ſecẽte vel ab alio Propꝛia differẽtia ẽqua alterũ differt ab altero inſeꝑabili ac cidẽte. vt ſoꝛtes ſymꝰ a ſoꝛte nõ ſymo. Vñ accñs inſeꝑabile ðꝛvt ſymũ aqͥlũ· Magis ꝓpꝛia dꝛñtia ẽ qua alterum differt ab altero ſpecifica differentia.idẽ ꝑ ſpeciei dꝛñtiã vthõ dit⸗ fert ab equo perrõnale Et iſto mõ ſumitur hic differẽtig et defimtur. Poſtqᷓ; autoꝛ ſuperius determĩauit de ſcdo p̃dicabii ſcʒ de ſpecie. Nie r determiat de tercio ſcʒ de differẽtia rõ oꝛqins ẽ Qꝛł dr̃a ßʒ naturã p tedat ſpẽm vt pᷣncipium ʒſtitutu ſpẽi. Tñ qᷓtũ ad rõnem vlis ⁊ pᷣqica⸗ F 1 — dens ꝓpꝛiũ⁊ de vtroc intelligit᷑ ⁊ qꝛ vtrũq; habet cauſaʒ ꝑmanentẽ in *— d Fl⸗— 9 1P 2 7— 2—— q —* — Trattatus letüdus bilis ſpecies pꝛioꝛ eſt dꝛñtia.qͥa ſpẽs dicit eſſentiã rei ſub mõ ſube. Ideoß dicat in eo ꝙ qd eſt · Differẽtia vᷣo ſub mõ accidentis· Ideo pᷣdicatineꝙ quale Ideo m rõnẽ pᷣdicabilis ſpẽs ðꝛ f2 dram · Itẽ ſpẽs ðꝛ conjj tiue àd genꝰ ſʒ vnũ coꝛrelatiuoꝝ cohn ci᷑ ꝑ alterũ ⁊ ecõtra. Eogxtjj ua dffinunt᷑ per ſe inuicẽ · Ideo ſpecies oꝛdine doctrine debet imeditepo; ni poſt genus Scienqũ eſt pᷣmo ꝙ dꝛñtid incoi eſt quoddã eqͥuocũie pꝛuſqᷓ; diffiniat᷑ diuid. Elñ triplex eſt differẽtia ſcʒ cõis ꝓpꝛia ⁊ magsy ½ pꝛia. Rõ eit · qꝛ om̃is differẽtia facit differre·⁊ iõ ð dꝛitia. vel ergofatdt⸗ ferre eſſentialiter. Et ſic eſt dꝛũtia magis 4hid vel accidentaliter·⁊ hocet duplr vel facit differre accns inſepabile qð hz cauſam ſtantẽ⁊ pmanm in ſuo ſubiecto. ⁊ ſic ẽſt dꝛütiq ꝓpꝛia· vel ꝑ accũs ſepabile qð nõ hcaun ſtantẽ ⁊ firmiter radicatã in ſuo ſubiecto ⁊ ſicẽ dr̃acõis. Et qꝛ dijeneet ſentialiter eſt pfectius differre; actñtaliter. Et differre actñte iſepꝛ deo differentia magis ꝓpꝛid ẽ verioꝛ dꝛñtia q; alie ⁊ dꝛñtia ꝓpꝛia qᷓ; cõt Et ideo vlrimo pont᷑ in hac diuiſione dꝛfitid magis ꝓpꝛia de quafit ps determiano.⁊ pᷣmo pont᷑ dꝛñtia cõis tanc; remotioꝛ a vera diaſ Scn dů ſcðo ꝙ dꝛñtia cõis eſt qua vnñ differt ab alio ſepabili accñte.⁊ ſepaj bile accũs qð habet cãm nð ſtantẽ in ſuo ſubiecto. ſed variabiie iõ faclt⸗ ipᷣm ſepatur a ſuo ſubiecto ſicut cã quã inlectur vrhlbedo vel coloꝛin ſah m te Er rale accñs ðꝛ accñs inqᷓ;tũ eſt infuoſ ubiecto. E dẽ dfa inqᷓ;tůdot uhi ferre ſubiectũ ab alijs que hñt foꝛmã̃ oppoſuã.⁊ ðꝛ talis dꝛñtiacdisnðg pn cauſat᷑ ab accũte cõi. Sed quia pᷣmo dicra eſt dꝛñtia apud cõiter loqu&j tes q dicũt aliqua differre ꝑ qᷓ;cüq; diuerſitarẽ accñtalẽ que peipt᷑ aſenu pwlev q¶ſ Sciendũ tercio ꝙ dꝛntiaꝓpii eſt qua vnñ differt ab alio mſepabii i 3 denre. Et ðꝛ accũs inſeꝑabie qð hʒ cãm ſtantem ⁊ ꝑmanentẽ inſuo t4 Se lecto.ideo nõ faciliter ſeꝑatura ſuo ſnbiecto. Et tale duplex eſtda q lich dam eſt pꝛiuatue in ſeꝑabile qð tʒ faciliter nõ ſeꝑet᷑tñ põt aliquo mõſe cũ difficultate ſicut nigredo coꝛui? tale ↄtinet ſub pᷣdicabiliacchtis udꝭ nn eſt inſepꝑabile negatiue qð nullo mõ ꝗ ſubiecto reaiiter ſepetur ſcut eluci⸗ i 6 N — fecto ideo vtrũq; ſibi quodãmõ aꝓpꝛopꝛiat᷑⁊ inde vocatur dꝛñtigꝛ. tm ¶Sciendñ quarto· ꝙ dꝛñtiamagis ia eſt qua vnñ differt ab alo ſpel e dñcia que cõſtitii ſpeciẽ ſub alquo genere· Talis ein dat ſpec v⸗ Mzuu tem ⁊ diuerſitatẽ ab alijs ⁊ inde ðꝛ dꝛñtia. Et ðꝛ magis ꝓpꝛia ꝑ reſpeaun 1 inti ꝛi. qꝛ illa dꝛñtia magis facit differre que facit differre eſentiaieri npui ſeſſo h a que fgcit differre accidentaliter.⁊ differt magis ꝓpꝛiq tnplicterabi nt Je ins. Pꝛimð qꝛ ip a facit aliud⁊ alteratũ ſir⁊ differre ellentialter ⁊e couſ⸗ in 3 quentiacRtaliter Ali factalreratũ tm. Sco·q dꝛñtia magis M 5 dꝛñtia ꝑ ſe Ae vero per accidens. Tẽrcio qꝛ cõig Tꝛia diñtie ſuſcpun 7 — ₰ — — — taſ, magis ⁊ minus hec aũt nõ ſed conſiſti in iniuiſbi· Itẽ cõis dꝛfidẽſ,(z ℳ ꝑablles · alie vero inſeꝑabiles· Elfi ſola dꝛñtia magis ꝓpꝛia eſt vni pdicbi 4 66 ke diſtinctũab alijs pᷣdicabiib. Ale vero ↄtinent ſubꝓpio? accicene ⸗ ötra hdicraargu pᷣmoſc · ſoꝛtes ⁊ plato differũt ⁊ nõꝑ aliquã ur 3 dritia q nõ dintacente inſegabili nec legabili nec dꝛñtia ſpecticahu 1 iun uffictenter ponunt om̃es acceptõ nes dꝛñtie. Scðoſic dꝛticõ&t niti 4 ö dul ehh male poni huius eule S B 1 F p ½ f F— . pes dicit eſſenn 0 ſub mõ xc ðꝛ peedenj F cognoſci o ſpecies nlnduit mo ꝙ dtianciid trplex eſtd niui facu difent. ⁊ðh 4— ab alio dꝛña ſpecifica. ütu mas Pruvl s mlepab raltzunu 1 pu.vel pacñs gui i uo— icidt eq; xtñtulter. Etnnti a vero dꝛiraqᷓik nin dan one dꝛñtu mq; zun nrucös tunq; nmotunmi a vnů diffen addoiqbin ſluntẽ in ſuo ſuderw ſi m u ců qui vhhnt wüchmfol bieno. E ñt foꝛmi oppoltin qnls Jupmodiuc dtunii qᷓai; durriuut ciui pruit qu wůdin dün de qö tim kuwm tur ſuo ſubiet. F k qðß fuuernõſc iin oconn?„ 2 ſch. mõ ʒ ſoduccoul nuo uuin elht 4 üch mõ appꝛopui neunt vupulhe. nen Tisiñ — 8 n mg fuu dfim quſud diſen nn uc* 2 au uit i 3 ede— ſi n eh 2 4—— ſch wrſ ur ——.=.————— ℳ — 6 S. 6 5 S— 3 ℳ ri— 20 4 3 B.— 4— 7 ici Huenire nõ accũs————2 2½ ců ſit ddã ↄmune in quo ↄueniũt tmulta. ꝗᷓ nõ facit differre Muarto icc 8½ Anſibile eſt dꝛñaꝓpꝛia ⁊ tñ nõ õ eſt qecñs inſeparabile. qꝛ nõ ↄtinet᷑ ſub accũte ⸗ 5— 52 5—— ₰. C. . 8 1. 3 S Be —. Fo dꝛñaꝓpꝛa male diffinit᷑. Q uinto ſic ſenſibile eſt dꝛñia magis ꝓpꝛia ⁊ tñ nõ eſt dꝛña ſpecifica ſed genericaqᷓ dꝛña magis ꝓpꝛia nõ eſt qua vnñ üdiffert Ad pᷣmů ðꝛ. ꝙ licet ſoꝛtes? plato eſſentialr diffe E 2 ferãt.· tñ hoc fit oꝛiginaliter ꝑ dꝛiam materalẽ ⁊ nõ foꝛmalẽ· hic aũt ſolum. 2 S 2 2 ponũtur acceprões dꝛñe q̃ faciũt differre fo malr A d ſcðᷣm ðꝛꝙ 6 dꝛña⸗— 3 q̃hic diuidi dicatcõis ꝑ bdicatõem. nõ tñ ðꝛcõis rõne vſus· co ꝙ pᷣmove y⸗—.— nit in vſum cõiter loquẽtiũ.ſicur ðꝛ dꝛña cõis q̃ pont᷑ membꝝ diuſionis. Ad terctũ ðꝛ ꝙ licʒ arcñs cõe ſit cã ↄuenientie ſuoꝝ ſubiectoꝛuʒ qͥb⸗ ↄuenit—. E tñ eſt bñ cã dꝛne ſuoꝝ ſubiectoꝝ abalijs q̃ hit foꝛmã oppoſitã. q idẽ reſper. 5— tu diuerſoꝝ bene facit ↄuentre ⁊ differre. Ad quurtũ ðꝛ ꝙ riſibile eſt acciꝰ⸗ 1— —. dens inſeparabile ↄrentũ ſub accñte cõtñſ capiat᷑ inſepabile large ſeu gej p neraliter. ꝓ om̃iaccñte qð nõ ſeꝑat᷑aſuo ſubiecto ſicut capit᷑ inzpoſito rili bi— le eſt accũs inſeꝑabile Ad qͥntũ ðꝛ ꝙ ſenſibile nõ eſt dꝛñtia ipecifica ↄſti—.% tuens ſpẽm ſpẽaiſſimã.tñ eſt dꝛña ſpeciica ↄſtituẽs ſpẽm ſubalternã.ideo— rapiendo differentiam ſpecificam generaliter ꝓ omi dꝛna ↄſtitutiua pẽiſs, 7 7 cut hic capit᷑ poteſt dici ſpecificg. S.— A . eſt vltimus actus ſpẽt. q ꝑ eſſe porẽtiale vel actũ cõem ſpẽ nõ differt Differẽtia eſt qð pꝛelic cat᷑de pluriby differẽtibꝰ ſpecie in eo ℳ ₰ qð quale.vt rõale pᷣdicat᷑ de hoĩe ⁊ de dijs que ſunt dꝛña ſpẽ,„ Sumꝰ em̃ rõnales nos ⁊ dij · vt vult Poꝛphiriꝰ. ſed moꝛta le additũ nobis ſeꝑat nos ab illis. Ilud aũt ðꝛ pᷣdican in q 17 2 20 le qð ↄuenienter m̃deturad interrogatõem factaʒ ꝑq̃le.cum em̃ ðꝛ qualis eſt hõ · ↄuenienter rñder rõnalie 6 ideg rönale pꝛedicat de homine in qualò Poſtqᷓ; autoꝛ ſupius poſuit acceptões dꝛñe.vt acciꝑet mẽbꝛiz de q̃ gelt ad ꝓpolitũ ſcʒ diñam magis ꝓxꝛiã · Mic ↄſequẽter determmat de ipᷣa dia. magis ꝓpꝛia ſic eã diffimẽs. Tꝛa eſt qð p̃dcat de pluribꝰ dꝛñtiby ſpẽ in eo qð quale. In defimtõe pont(qð pᷣdicat᷑ jloco generis. Scðo ponitur( de; pluriad dꝛñam indiuidui. Tercio(dꝛñtibſpẽ)ad dꝛñam ſpẽi ⁊ ꝓpxꝛjq̃ ſolũ de inqiuiduis vmꝰ ⁊ eiuſdẽ ſpẽipᷣdicant. Quarto Pon(meoꝙ quale ₰ S ſſ0 3 eſſentiale) ad dꝛñam generis qð pᷣdica in qͥdqͥd eſt. Et etĩ ad dꝛãm acci dentis qͥd pᷣdicat in qle accñtale ⁊ nõ in eo qͥdeſt quale eẽntiale. ſicut dꝛña. ¶ Sciendũ pᷣmo. ꝙ ſicut genus ðt eſſentiã ↄfuſam reſpectu ſpẽtta dꝛñtia dici vltmũ actũ ſpẽ. Rõ eſt. qꝛ ilud qᷓd farit ſpẽm differre ab oĩbalijs re alijs. ſed cum is Zuenit. ſed dꝛña ðt id quo vna ſpẽs differt ab alijs ðt vltimũ actũ ſpẽi. T Alis aũt actus trpł ↄſiderat᷑. vno mõ fm ſe ⁊ abſo⸗. luteſi h nomẽ hme intenrõis. vt ꝑ rõnale ſeñſibile ⁊ inſẽnſibile ſe⸗ cũdo ↄſderat vteſt cõicabilis multis inferioꝛby ſic ſcbi attnbut intäio 8 CLEE K ꝙj . — 7 2 . Trattatus ſetůdns etnomen vlis. Tercioↄſiderat᷑ intũfacit differre ſpẽm in quaeſtabaij ſpẽb.⁊ ab ülo reſpectu capit intentõem ⁊ nomẽ dꝛñe. Et ſi dꝛña inſ uoßcz to duo impoꝛtat. vnũ eſt materiale.ſcʒ id cui nomnen impont᷑. ⁊ illudeſtna tura dꝛñe.que eit vltimus actus ſpẽi · Aludeſt foꝛmale. ⁊ eſt id aquo nomẽ impon ſcʒ reſpectus quẽ intellectus ateribuit nature dꝛñe ꝑreſpectũaq lain qbo talis natura nõ eſt. Et ſic dꝛña qᷓ;tum ad id cui nomen attribiſtit — vlrimũ acrũ ſpẽi. ⁊ qᷓ;tũ ad ſuũ foꝛmale g quo ſibi nomẽ unponit dicit reſpe tum ad id a quo hʒ ꝙ facit differre. ¶ Sciendũ ſcho ꝙ hic diffin᷑dꝛñapre ſubiecta eins vt ſtat ſub intentõe vlis ⁊ pᷣdicabilis ⁊ nõ ſub rõne intentj nis dꝛñe. Er eſt rõ. qꝛ hie diffinit᷑ dꝛña vt dʒ reſpectũ ad plura inferioꝛa eß ſcʒ ad plures ſpẽs in qͥbyeſt. ſed ᷣm talẽ reſpectũ hʒ rõnem vlis ⁊pdicabij lis.ideo hic diffini᷑ ſub rõne vlis.⁊ nõ defini᷑ ᷣm ilũ reſpectũ quo faci dif ferre a quo ſumi rõ dꝛñe.ideo hic nõ defini᷑ q;tũ ad rõnem intentõis dꝛe quare ↄuenientiꝰ ðꝛ. Dꝛña eſt qð pᷣdicat᷑.q; diceret. dꝛña eſt que pᷣdicatq qʒ dat intelligere ſuũ ans qͥd eſt pᷣdicabile. ¶ Sciendũ tercio. ꝙ dꝛñ̃amg gis apꝛia dupłt ↄſiderat. vno mõ generaltꝓ quacũq; dꝛña ↄſtitutiua ſpẽ. ſiue ſpẽaliſſime ſiue ſubalterne.⁊ hoc mõ nõ definit᷑ hic. qꝛ hec definitionon Oenit dꝛñie ↄuertibili cũ ſpẽ ſpẽaliſima. Scðo cap᷑ ſpẽałr ſolũ ꝓdꝛñage⸗ verica que ↄuerti᷑ cũ genere ſubalterno ⁊ ↄſtituit ſpẽm ſubalternã q̃dinq turꝑ piures ſpẽs. Ideo eſt cõis plurib ſpẽbſicut illa ſpẽs quã ↄſtitui in mediate.ideo pᷣdicatur de pluribꝰ ſpẽby etiam ĩmediate qᷓ;tum ad ſuũmo dũ pᷣdicandi. qꝛ pᷣdicatur de ipſis in quale. ¶ Sciendũ quarto. ꝙ ilud dici pᷣdicari in quale qð inpoꝛtat foꝛmã veleſſentiam ꝑ modũ qulitatis.difj ſee pẽi ꝑ modum qualitatis qualficantis ⁊deter minantis genus ad ipſum ſpẽm.ideo differentia pꝛedicatur in quale de y⸗ la ſpecie. Et dꝛña ↄuenienter reſpondetur ad interrogatõem faetãꝑqua le de ipſa ſpecie. Ideo de ipſa pᷣdicatur in quale eſſentiale ⁊ nõ accidentale c * nõ eſt quale ſif̃ tum.ſicut accidẽs aduenit ſubiecto · ſed dicit eandẽ eſſentiã ců ipſo.ideo di ¶ Sanit 2. quale ſumpliciter. Terciũ eſt indiuicu.et eſt pure accidentale. qð impoꝛtal Eſt aũt Sieen cʒ quale generis qõ impoꝛtat᷑ ꝑ dꝛñam· ⁊ ilud que ſimplr. cit quale eſjentiale. Aliud eſt quale ſpẽi qð impoꝛtat᷑ per ꝓpꝛium.⁊ iludeſt — 7 6 unw Nis in ſin . 5 inn Ben ilh . Kuöhn ni iun ſ. en ————— S aꝛ ðꝛ eneris nõ aduenit generipoſt eus eſtʒeyſ 5 5 2 tcinii Jnſinnh per accidens ↄmune. quod eſt quale ſimpliciter· quia aduenit reſpoſteis i eſſe ↄpletum ¶ ontra pᷣdicta arguit᷑ pᷣmo ſic. omne pᷣdicabile dicit to⸗ ium tum eſſrelſubijcibilis de qua pᷣdicatur. ſed differentia nõ dicit rotumeenni ſpẽi.cum tm̃ ſit pars eius ⁊ nõ dicat eſſe ↄfuſum eius qð impoꝛtatꝑgenꝰ. ergoldꝛña nõ pꝛedicat de ſpecie. Secundo ſic. differentia ſolũ pꝛedicatde vna ſpecie quã ↄſtituitergo nõ de plurib. Tercio ſic.rõnale eſt differen tia.⁊ tñ nõ pᷣdicatur de plurib differentibꝰ ſpẽ. qꝛ ↄuertit᷑ cuʒ homine ergo definitio non ↄuenit omnicõtento ſub definito Muarto ſic illud qð dij cit quidditatẽ rei pᷣdicatur quid.ſed differentia dicitqͥdditatem ſpẽter⸗ go pᷣdicatur in quid ⁊ nõ in quale Quinto ſic. accidès ↄmune pᷣdicatut E* S1 i n inn nirie de ꝑlurib differentibo ſpẽ in quale. ergo definitio ↄuenit alijs a definto i nnnn d pꝛimũ dict᷑ ꝙlicʒ dꝛña nõ dicat totů eſſe ſpẽßm oẽs modos eu n nõ dicit ipſum ꝑmodũ ↄfuſi. tñ ipſa dicit totũ eſſe eius ᷣm vnñmodi n ieruuts? determinauts genus d diñqnet dicitlumiud uölti Petrihylpant arbemtnonitn 5n3 eei net ßin vnñ moqů eſſend.ideo differentia ʒꝛ pars ſpẽ nõ qᷓ;tum ad eſſ eſſentie p Aud nt ſed qᷓ;tum ad fuos modos eſſendi Zid ſcðmn ðꝛ ꝙ licet dꝛa generca im i mecate folum ↄſtituat vnã ſpẽn ſubalternã pꝛnmoetñ ex ↄſequenticõſti⸗ — ghn m tuit plures ſpẽs inferioꝛes eius de qiub pᷣdicat᷑ in quale Ad tercium ðꝛ ꝙ ormale naldau rõ nale eſt dꝛña ſpecifica ⁊ nõ generica de qud ſoluz datur ita definitio. ideo Kequoſtinnin uõ ↄtinetur ſub defimto. Et ltet de ipſa autoꝛ exemplificet in textu tñ hoc ne Saeni ſuoh ſolůeſt ad explicandũ faiſam opimonẽ ſtocoꝝ qui poſuerũt aial rõnale cõe benst öwi ad hoies ⁊ ad deos.⁊ nõ poni᷑ ad oſtendẽdũqꝙ rõnale ſit in můltis ſpẽbus diñ vnſeriin 6 folũeſt in hoie · Exemploꝝ em̃ nõ requir veritas ·ſed vt addiſcentes in tenenih rrelligant prörpmopor⸗ 0 quartũ ðꝛ. ꝙ licet dꝛn dicat quiqditateʒ 8.1 nö defnifnlinixi ſpẽibm rem.nõ tñ ſub mõ qͥdditatis ſed qualitatis. Et ꝙamõ eſſendi et du nõ defn qᷓtinjjnn nõ ab eſſentia ſᷣm ſe ſumit᷑ modus pᷣdicandi.ideo ipſa pᷣdicat᷑ in quale ⁊ nõ n q pdcq; vmu quid Ad qͥntů ðꝛ ꝙ licet accfis ↄmune pᷣdicet᷑ in quale accñtale de plurib pdtabte. ¶San ſpẽbo. nõ tñ in quale eſſentiale. de quo ſolũ ingeliguur iniſta defugõe Ico⸗ nenipien defningncpgene alüs adefuihr n Differẽtia eſt qua ſpẽs habũdat a genere. vt homo habun alternotltutiinitn js puniclculip dat ab aialihis differẽtijs que ſunt rõnale moꝛtale. urboſpedenum inſl Poſtqᷓ; autoꝛ poſuit definitõem dꝛñe ſub rõne pᷣdicabils Hic ↄſequẽ pls in qual. ¶ Saniſ ter ponit allam definitõem eius. que ↄuenit ſibi vt eſt ↄſtitutiua ſpei q̃ ta⸗ ſomã velcenunnmi hs eſt. Dñaelt qua habũdat ſpẽs a genere.ſicut hõ habundat ab aĩaꝑ ſpaꝑ modum quim yõnale. Et pᷣmo loco huius definitõis intelligi᷑ genus definti qðeſt natu ——— nnn vel foꝛmaꝑ illud relatiuũ qua. q ſenſus eſt. differenria eſt foꝛmna qua ſpe —— ies habũdat a genere. Et ꝑtotum reſiduũ differentia diſtinguiꝰ ab om̃i⸗ , pus alijs pꝛedicabilibv. qꝛ nullo alioꝛum ſpẽs habũdat a genere. ¶ Scien⸗ pdcunnqui neite⸗. pꝛimo. ꝙ fm qͥnq; actus dꝛñe differentia quinq; modis ↄſideratur.⁊ ᷣmß gnenglePabet diuerſas definittões. Pꝛimo ↄſiderat vtẽ foœnaↄmunicabilis plu geensb ſpb.? pᷣdicat de ipſis · ⁊ ſi deipſa datur pᷣma iſta definitio·ſcʒ dꝛñaẽ ele dateni quod pꝛedicat ⁊c. Scðo mõ cõſiderat vreſt ↄſtitutiua ſpẽt⁊ actualiter i⸗Mj ſpa npei Ciudiin wſa.⁊ ſc de ipſa datur pꝛeſens definitio. Tercio vt facit differre ſo, eeelpen uum ſpem quam ↄſtituit ab omnib alijs. ⁊ tunc ſi defimnt Differentia eſt 6 unge uadfferäraſe ingu k. i ſingule ſpẽs alicuius generis. Quarto. vt eſt di F hdta argu bno ſconni mſua generis ⁊ ex Zſequenti ſpẽruʒ. queſ unt in poteſtate generis. ⁊ tũc ſic unpdcr ſeddenm defimtur. ifferẽtueſt que apta nata eſtðiuidere genus ⁊ ea que ſub ge⸗ te T — deat ele ↄfums p nere poſita.llas ſpẽs ſeparat ab inuicẽ que ſunt ſub eodẽ genere. Quin⸗ 62 .— — S „ Samndoſ dim— to.vt de Lenus a 1 0 el parsclentiais ſpẽi.et S — rũr ſi definitur. Vifferẽria eſt qð diit àd eſſe itperi eſſe rei pars eſt .. 5 de plunb.* 3 2 nntinl onin Et per hoc patet ꝙ ᷣm diuerſos modos eſſendi ipſius differẽtie ſunt piu⸗ bden res defintões.?⁊ qũo hec ſecũda definitio differentie aliter datqᷓ; pᷣma.— õtento lub m 6 T Sciendũ ſecundo.ꝙ ſpecies actu ⁊ inteilectu incudit differentiã cu N m— ſ ius rario eſt. quia ſpẽs ↄponit᷑⁊ dꝛña ex genere.ſicut ſiatifa ex ere. ⁊ figurav·? Mu ebanen ſed compoſuium acru? inellcctu includi componentia. Ideo ſpẽs actuẽt I xE.Se ule.erbo du ſeäneſt tellectu inciudit dꝛñam. qt iolbile eſt mtelligere ſpẽm nõ contelligẽdo& N S nõ duut ⸗ gRnſe dzãm ⁊ cẽnt eus · ſʒun eenta ſue defitõe ſpeieſt dãa.qᷓ pſa eſt imtellẽu& S Nuli n pla du tu e E 1— y ſꝛ 2.— * 5— irtfats ſerüdi ſpẽiſed genus nõ includit ſ uas dꝛñas in actu. qꝛ cuʒ ille dꝛñe ſunt opoſt rũc oʒpolita ſimul ⁊ actuat᷑reſſent in eoqẽ.· qõ eit ipoſſibile. nec etiũ chit eas ßim intellectũ. qꝛ genus ᷣm naturã pᷣcedit ſuas dꝛñas.mõ poſterius nð eſt de intellectu pᷣoꝛis.ideo dꝛñe nõ ſunt de intellectu generis. imo gem 5 intelligi nõ intelligẽdo dꝛãs eꝰ¶ S ciendũ tercio.qꝙ illud ðꝛ abũdare reſpe ctu alterius qͥd plus hʒ alio ᷣm actũ.⁊ ðꝛ notãter bm actuʒ. q aliqd nonð abũdare vltra aliud qð ᷣm potẽtiaʒ includat plura alio.ſic hõ pauꝑqᷓuis ſit in potẽtia ad hñdũ plures diuitias qᷓ; halrat diues. nõ tñ ðꝛ abũdãt ʒ viuite · qꝛ illas diuitias actu vt diues no hʒ.⁊ qꝛ ſpẽs actu includit dꝛñam& ſ yt pᷣus dem̃ eſt. genus ÿo nullã includit actu ſed poteſtate tm̃. ideo ſpe abůdare a genere ꝑ dꝛãmqᷓ;uis tñ genus includat plures dꝛñas in ſupote teſtate. vt dem̃ẽ.f Sciendũ quartoꝙ ptãs generis eſt aptitudo eintiege neris q̃ pᷣt determinãriꝑ diuerſas dꝛãs ·eẽntia em̃ gñis eſt de ſe indetemij nata ⁊ ʒfuſg ⁊ eſt in potẽtia vt determinet᷑ ad diuerſas ſpẽs ꝑ diuerſas dij ferẽtias· vt atura aialis de ſe eſt indeterminata. reſpectu ſuaꝝ ſpẽy. ⁊c hoc eit in potẽtia vt determinet ad hoĩem vel equũ ꝑdꝛãs ei? ⁊ tals poi tia vel aptitudo ꝑ quã p̃t determinari vocat̃ptãs gñis. Qñq; ÿo vocan ambitꝰ vel cõitas gñis.qꝛ eſt cõis reſpect? elſentie gůis ad ocs ſuas ſyẽs qñq; vᷣo vocat᷑ habitꝰ ↄfuſus foꝛmaꝝ gis· q in tali aptitudine ↄꝓfuſe dpo tentialr ↄ tinẽtur oẽs dꝛñe eius q̃ poſtea diſtincte accipiunt᷑ꝑ intellectũab ſtrahentẽ illas dꝛãs ab ilo ↄfuſo eſſe ⁊ nõ differt illa poteſtas realterabeſ ſentia generis ſed rõne tm̃.qʒ eſſeutia eſt ens abſolutũ? impoꝛtat nat vel eſſentiã generis abſolute. ptãs vo eſt ens reſpectiuũ. q ð reſpectũ ilus nature ad ſuas ſpẽs. Ex pᷣdictts pʒ intellectus definitõis pᷣus poſite. ¶ſ Qontra pᷣdẽa a. pᷣmo ſic. hec definitio notificat dꝛñam vteſt ↄſtitutis ſpẽi in qᷓ eſt pᷣcedẽs explicat dꝛʒ ꝑ reſpectũ ad inferioꝛa ſpẽi ↄſtitute ꝑ dꝛi ſed dꝛña pᷣus reſpicit ſpẽm qᷓ; inferioꝛa eius. ꝗ illa definitio dʒ pcedete pmi Scðo ſic. genus includit plures dꝛãs.ſpẽs vero vnã tĩ ſpẽs nõ abi dat agenere ꝑ dꝛãm Tercio ſic. dꝛña nihil addit realiter vltra genus rotaliter ↄtinet᷑in genere· ð ꝑ dꝛãm ſpẽs nõ abũdat a genere. Añs pʒ qiſ dꝛiña alqd adderet vltra henus cũſit in ſpẽ eſſentialiter genus nõ dicereti tam eſſentiã ſpẽi. Q.uarto ſic. qð ſeparat᷑ a genere ſeꝑatur abeins ſpäßz dꝛña eſt ſeparata a genere. cũ ſit extra nuturã eiꝰ.vt haber·iij topicoꝝ· hel ſepata a ſpẽ. ⁊ ſic ſpẽs nõ abũdat a genere ꝑ dꝛã. Quinto ſic. ſpẽs melu dit ꝓpꝛũ ſicut hõ riſibile. qͥd tñ nõ includit genus. qᷓ gpꝛiũ eſt quo ſpẽs ab dat q genere.et iſta definitio ↄuenit alijs a definito · quia conuenit pꝛopꝛio· d pꝛimũ dicitur ꝙ licet differentia in ratione pꝛius reſpiciat ſpecim quam conſtituit qᷓ; inferioꝛa determinata ilius ſpeciei · tamen non pꝛius n picit illam ſpeciem partis eſſentialis communicabilis multis q; inferoi inceterminata in ratione foꝛme. Ideo pꝛima definitio que explicans dij ferentiam in ratione pꝛedicabilis pꝛeponitur conuenienter huic definition Acd ſecũdum dicitur. ꝙ licet genus includat plures differentias viru liter ⁊ ᷣm poteſtatem non tamen in actu.ideo non dieitur abũdare reſpet tu ſpeciei terciũ dici᷑ ꝙ licet differentia nihil addat realiter vltr ge⸗ nus hmn eſſentiã. tñ aliquid addit fm determinatõem ⁊ ßVmodũ eſſendq genus dicit eſſentiam ſpeciei kmn eſſe indeterminatum ⁊ confuſudieru n 3 5 ⸗—0...—„„4„ ℳ——— nee n u V o dieiteam ꝑmodũ determinãtis ⁊cauſat modũ determinati in ipſa. 5 ienö ſuntde ein Id quartũ dicitꝙ ilud qð ẽ ſepatũ ßᷣm ſubam⁊ fm rõnẽ ſi a gñe eſt 2 ¶ Scenditn ſepatũ a ſpecie.nõ tñ opoꝛtet de illo qð ſepatũẽ a gñe pᷣm rõnẽ tĩ.im mo— maci. ute dů eſſenditĩ ⁊ ſic dra dꝛ eſſe ertra genꝰqa nõ inclict᷑ ineſſentia generis bnsin led ↄfequitur ᷣam. nec genꝰ incluct in dfa que de ſuo foꝛmngi ſolũ dicit — ndudupiniujt vltimũ actũ ſpeciei nõ includens eſſe confuſuʒ generis nec genꝰ includit e& — hauduh determiatũiplus dꝛñtie. d qͥmũðꝛ ꝙ tz ſpẽs inclucat ꝓpꝛiũ accñralit duesnöh.aghin S tanqᷓ; ↄñs eẽntiã eius. nõ tamẽ includit pᷣum eſſentiałr ſicut includit diffe 5 lmcuduun ui rentiam.⁊ de taii incluſiõe intelligitur in hac definitõe ſcʒ ꝙ ſpecies abun gmsmuz ſdet eſſentialiter a genere. ge. enSciendũ ꝙ eadem differentia eſt diniſiua ⁊ conſtitutiua ſʒ 29 dis.eint ndaernde diutſiua generi s.conſtitutiua vero ſpeciei vt rõnale diuidit nbannnini animal cũ differẽtia ſibi oppoſita ſcʒ irõnale Dicimus eiñ 0—— nimalin aliud rõnale aliud irõnale.⁊ iſte differẽtie cõſtitu⸗ ———. Sre. unt diuerſas ſpẽs ſub aĩali. Oiĩs em̃ differẽtia a dueniens ge m gns nr S„ ⸗— neri cõſtituit ſpẽm · ideo conſtitutiua ſeuſ pecitica— tn dr Mort ale em̃ additũ ſuper hoc genus aial cõ̃ſtituit hoiem· ꝙ eſleutu el ens vbſeluitm M p 6 lttteeM 2 epes ocensnuni Et ideo dicit boetius ꝙ ſola ſpecies diffinit᷑. v Anspʒcens denis Poſtqᷓ; autoꝛ determiauit de dña ponẽdo duas definitõnes eiꝰhie cõ her dcno nofeninn ſeq̃nter ponit vnñ norabile ad declaratõem ſeu dꝛãm eaꝝ di.ꝙ eadẽ eſt dña vpnpetisnin pſtttutiua ⁊ diuiſiun. ¶ diuiſiua gpjts. Zee ſpẽi. Ebrõ e qꝛ ipius dñe Ferauesiad per oꝛdinẽ ſůt tres uctꝰ. Pꝛimꝰẽ ðiidẽrẽ genꝰ vñ ðꝛ duuſiua. Secũdus plures dꝛis ſes vtwnn actꝰ ẽ ↄſtituere ſpẽm ſub gñ̃e qð diuidit vñ ðꝛ ↄſtitutiua. Tertius ẽ facere oſedunhlhnui, differre ſpem quãftuuitab altj aqðt dfn.⁊ vnñqtjq; capit denoiationeʒ dꝛn ſpes n wiluigu. ab vltioactuqͥẽ foꝛmalioꝛ alijs.iõ ↄuenẽtius vocat dña ab vltio actu qᷓ; — cſrnſp vocaret diuiſiua vel ſe tiaa pᷣcedẽtibꝰ actibꝰ ſ Scẽdũ eſ pmoꝙ ge⸗ — gnu us duplr ↄſiderat᷑. Elnoꝰ q;tũ ad eẽntiã eiꝰ qᷓ eſt natura ipoꝛtata ꝑ genus rolcꝗ ſcn et dailla natura eſt forma vel eẽntia ſimplex.iõ eſt induuſihilis ⁊ tota ↄtra eM hpitur ꝑ quãlibet eius ſpẽm ſicut tota eẽntia aialis eſt in hoĩe ⁊ tota in equo didat“ genndah gil⸗ Varlatur tñ in diuerſis ſpecieb eẽntiaiiter ᷣm eſſe foꝛmale qð capit a diuer⸗ dm̃ nõ ncludi ſis dꝛñtijs que ↄtrahũt ip̃ʒ ad duerſas ſpẽs. Scðo mõ ↄſiderat᷑qᷓ;tũ ad o ↄuent aljsi ptãtem eius qͥ eſt potentia diſtingubilis qua p̃t ↄtrahi ꝑd̃as ad diuer⸗ et dierentun— ſas ſpẽs ⁊ qꝛ hec potẽtia ipoꝛtat plures reſpectꝰ⁊ qa vnã dꝛñtia adueniẽs adetermn generi ſolũrrahit ᷣm ßm vni reſpecrũ quẽ hʒad vnã ſpẽm ꝑaliũ re⸗ elſentials—— u pectũ genus ↄtrahit᷑ ad al ſpẽm õ genus qᷓ;tũ ad ſuã ptãtẽ diuidi per ne Jdpnm dnas detias. i5nenteter ðꝛ dra diuiſiua generis ¶ Sciendũ ſcdo ꝙ illð or vn eſt oſtitutiuũ ſpẽi qð trahit ⁊ determiat genus ad certũ eſſe ſpeciei. Per ß ——— inn em̃ ꝙ genus ſpecificat cauſat ſpecies. ſʒ dia ↄtrahit genus ad determiatũ lice gen dmi eſe ⁊ diſtinctũ ſpẽi.ð d. 6 — v le⁊ diitineri pet.õ dra cũ gne eſt ↄſtitutiua ſpeciei.⁊ in taliↄſtiturõne ge — ndiwnhn nus hʒ ſe ꝑmodum marerie· nõ tñẽ materua ſpẽitz ſolũ hm nodũ.qa ſicut ahuc . — 6. Fa— —, ℳ e W— 8. n ielüdiſingubllo inſotuer e 2 nis ⁊ cõſtitutiua ſpeciei ſin genere cauſe foꝛmalis ⁊ efficientis qa ilud qð auſat effectiue eſt extrinſecũ eius cauſato vel cõſtituto. Etp hoe patetꝙ ex genere ⁊ dfa vt dictũeſt.iõ reſolu᷑ ꝑ genus ⁊ dram q fit in defntõne — — Tratainsſt „ ¹ Seet averhabl der moqũ foꝛme vel actus ⁊ ſpes haler ſe vt totũ cõpolitũer genere⁊dij̃ rentia· ideo vt dicit poꝛp hirius.ſpecies conſtit u ex genere ⁊ differenti ſi cut ſtatua ex ere ⁊ figura. quare Zuenienter dꝛñtia dict eſſe diuiſiua gen tota eſſentia ſpecieicõplectitur genus? dꝛñtiam quoꝝ vtrůq; eit foꝛm et nõ materia ideo ſpecies ᷣm ſe accepta in ſua ee ntia vel ſpecie nõ iſcu 1 dit materiã ꝓpꝛie dictã· icet ene includat eam lineſſe phyyſico inſus ſipofi ſitis Sciendũ tercio ꝙ duplex eſt cõpoſitio · quedã eſt cõpoſitio ralqſt habet extrema realiter diſtincta.vt cõpoſitio hoĩs ex coꝛꝑe ⁊ aia. ⁊ ad talʒ „— 2 3 6 cõpoſitõnem duo requiritut. Pꝛimo ꝙ ſit entiũ realiũ. Scðoꝙ laenß re alia ſint realiter diſtincta · Ali eſt cõpoſitio rõ nis que ẽ inter entia rins; 2 vel cuiꝰ extrema ſola rõne diſtinguũtur. Exemplũ pᷣmi vt cõpoſitiochi 1 1. ⸗ 1—— 8. mere imaginabllis ⁊ cuuſſibet entis ficti. Exemplũ ſcði vt cõpoſito mh cauſe ⁊ volũtatis eius. — ſtincta. da genus ⁊ dꝛñtia nõ realiter diſtin guñtur ſed rõne tiñ ⁊bmnoj dum eſſendi.iõ cõpoſitio ſpeciei ex gñe ⁊ dña nõ eſt cõpoſitio realis ſed r ut res cõponit᷑ exluis ꝑribita in fuas ꝑres diuidi᷑. a ſpecies cõðpoli uidditatiua ſpẽi. ↄſequẽter ex dictis patet ꝙ ſola ſpecies defint per gen et differentiã definitõne quidditatiua. Kuius rõ eſt. da omnis tali defi tio cõtinet genus ⁊ dr̃as · qꝛ debet explicare definituʒ a pᷣma potenti yiʒ a vltimũ actũ. pᷣma aũt potentia eſt genus. vltimus aũt actus eſt diin tia.ſed ſola ſpecies habet henꝰ⁊ differentias qa genus generaliimnn⸗ habet gems ſupꝛa ſ e Hec differẽtia. qꝛ ſuperioꝛ dꝛñtia nõ ẽ genꝰ inlerios ecetiam induiduũ habet genus ⁊ differentiã niſi meqlnte ſpecie lß la ſpacies hab us ⁊ diffetẽtiã ideo ſola ſpecies definit᷑ quidditaiu Eontra pᷣdicta argupᷣmo ſi. Diuidere? cõſtutuere ſunt actꝰ opoli ergo nõ pñt ſimul eidem cõuenire· ergo eadẽ dꝛñtia nunq; eſt diuiſiuagn ris ⁊ ↄſtiuriua ſpeciei. Scðo ſie · genus eſt indiuiſ ibile.ꝗᷓ dia nõ eſtdul ſiua generis. NHec valet dicere ꝙ ſit diuiibile ᷣm pãtem eius nãpoleſti et eſſentia idein ſunt reahter· ꝗᷓ ſi eſſentia generis eſt indiuiſibilis Fenãpo teſtas Tercio ſic. idem nõ eſt diuſiuũ ⁊ cõſtitutiuũ eiuſdẽ ſed dfein eſt diuiſiua ſpeciei. qa apta nata eſt diuidere genus ⁊ ea que ſub genereſi ſcʒ ſpecies ·q nõ eſt ↄſtitutiua ſpeẽi Quarto ſi. ¶ ubã eſt genꝰ genenlili mi ⁊ rñ deiinit definitõne quidditatiua dicẽdo ſuba eit ens ꝑſeeũs qus bi explicat eſſe ſube ꝑ ſua eiſentialia.ꝗᷓ non ſolũ ſpecies defint᷑ qͥdqitatu definitõe. uinto ſic· dꝛñtia ðtitoti cẽ ſpeciei in actu.indefinõn⸗ ſe ciei pter differentiã nõ reqritur genus. cũ dꝛñtia ſufficienter notiicet eſeri ergo nõ oĩs definitio ſpeciei datur per genus ⁊ dꝛñtias. Zd pmů deii Cet diuidere ⁊ conſtituere cõꝑata ad idem kᷣm idem ſunt actus opoliit⸗ men ip̃a compꝑata ad diuerſa vel ad idem ßm diuerſa non oppontutide idem bene poteſt eſſe dunſiuũ reſpectu vnius? ↄſtitutiuũ reſpectu alenus et ſic eſt diferentia· V ſcðm dic xlicet genus litinduuſbietm e Et qꝛ in cõpõne ſpẽi extrema non ſunt realierd/n 3 6, ſicnn ußui iinis gint pemn nhiegn jstous vn unmiu t ninut cſeel ſunajn grtrihyſpani xiam eſt tamẽ diuifibue ßm poteſtatẽ eiug⁊ licʒ la poteſtas nõ diſtingnas e puenienter di realiter ab elſentia diſtinguitur tamen in icõ eſſendi hũtã eſſeñtia gene nercuue ſunzMün rrris eſt ens abſolurum. quia eſſentia eſt natura generis ſ im pliciter ⁊ abſolu us cauſato vel Ktchn te ſumpta· poteſtas vero eſt ens reſpectiuuʒ ideo poteſtas poteſt diuidi nõ gens vnnk diuiſa eſſentia. Ad teciũ dicutur ꝙ licʒ differẽtia ſit diuiſiua vnꝰ ſpeciei Idinn z ab alijs ſpẽbus per hoc ꝙ ſepat ⁊ facit differre eam ab alijsnnõ tamẽẽ diui⸗ eAptn ſucmix ſiua ſpẽi ᷣm ſe.ſʒ eſt conſlituriuapijs· Zd quartũ dicit᷑ ꝙ illa definitio ene ncluduem ſubſtãtie nonẽ quidditatiua ſed deſcriptiua tantuʒ qa ens qðᷓ ibt pontin 6 erccöpoioquti defmitõne nonẽ pꝛius im rem ⁊ naturam nec ẽchlus ipſa ſubſtantia ſec uvchpolohsun tolum eſt genus hm vocem necpet ſeẽ difftrẽtia foꝛmalis que comrahat- . Prmoſu můni ip̃m ens ad ſubſtantiãdeo ſubitãtia non diffin definit õne quidditatiuã aet cõpofrofinstuin id quintũ dic i ꝙ licet dꝛñtia dicat torum eſſe ſpeciei implicite ⁊ Em hnguütur. Ernyi jnni modum eſſendi. non tamẽ dicit explicite ßᷣm omnes modos eiſendi · quod et ents fun. Eremůin tamẽ requiritur ad definitõnẽ ſcʒ ꝙ explicat eſſe diffinti m eſſe actuale ⁊ qincõpõne paemmm Q potentiale ſimul.iqeo in definitõne no ſufficit differẽtia ti nec genus im 5 ſed requiritur vtrũq; ſimul ð realter dilnguinnſ ixi opꝛium dicitur quadrupliciter. Pꝛimo modh Picit ener gie ⁊dinõᷣdyn Snznaattt=. ——— 7Xo Vppꝛium quod ineſt alicui ſpeciei? non omni. vteſſe me ð nſolulp geus: din qjn—— nbepun dicun vel grãmaticum conuenit alicui ſeg non oxi. Se 1 S.„.„— en Lu cundo nodo dicitur pꝛopꝛlum quod ineñ omni ⁊ noii ſoll vt „ de 2 5„„*„ — eſebipeden ineſt omni homiyiſcd non ſoli. ꝓecio Iodo nn h diciturppꝛium quod ineſt omnt ſoliſed non ſemper. vt cane deerinnq; ſupero Mi minn ſrere ineſt omni homini ⁊ ſoliſed non ſemper quia ſolum in enectute. Quarto modo dicitur ꝓpꝛium quod appellatur ꝓ pmo lu. u ⁊cõſtunn ʒcenreergotadidiumi nirurſi e F —— peppium vifltuſirNefpi ſt quod ineſt omniet rg itduiblfnfine ſoli ⁊jemper riſbileineſt omni hominiſoli hominiæ ſem per. Hon ideo quia actu ſemperrideat. ſedꝙ aptus natus? Sdntcin modo ꝓpꝛium dicitur vnum de t. ba.„ 1. — Ft quinq; pꝛedicabilibus. eenul non Shw Poſtqᷓ; autoꝛ determinauit de viuerſalbus que pꝛedicantur eſſentiali re ⁊ ſpecie ⁊ differentia · Hic conſequenter determinat de a⸗ „— nur gens iije duobus vltimis vniuerſalibus ſcʒ ꝓꝛio⁊ accidẽte que pꝛeqicantur — er gnin arcidentaliter. Et ratio oꝛdinis eſt· quta illa que pꝛedicãtur eſſentialiter cõꝑat ad dofnünin et indicant eſſe eſſentiale rei verioꝛi modo pᷣdicantur qᷓ; ila que pᷣqictur erla velad danf mi antum accidentaliter. quiailla ſolum dicunt eſſe accidentale rei. Et inter ſuñ reipectu M hu- iiij 4icm delglub dentu ðtkotuet Kſm terieʒ de gene jn 3. — S 3 F6„— N—,— 7 E z — b——— 5 J/.*——.. ——.—— 8 35— E ſ (v 4. A— EAA p.—„ „ yæ 2 E 2 5 8 8—„.— y—„ P———— 6 1 g 1 7—— 7— 1⸗—r— „— *—— ₰ Fx ₰——„———— r.„—* F.——— Alapꝛitis dẽte inat dẽpꝛio qᷓ; aechtẽ gpter duplieẽ rõne ₰ —* 33 N—— ₰ — pibus.ideo eſſe grãmaticũ fluit cõtigenter ab p̃is pᷣncipijs ⁊ non cõuenit pmni. vñ eſſe grãmaticũ cõuenit ſoli homini. ⁊ hoc capiendo eſſe grimnz] minis in ſenectute ꝓpter dehilitatem caloꝛis natuglis inq;tumne ſoli ſed non niſiin ſenectute · miſi per accidens in iuuentute nnũ deblite? Sebliterslub quacunq; diſpoſitõ ne.ideo ſicut illa pꝛincipia conueniunt Joli ſpeciei ⁊ omni induiduo ⁊ etiam ſemper ſic etiã pꝛopꝛium quartom⸗ do. Et iſtoꝛum modoꝛum ſic habetur ſufficientia· quia omnepꝛopꝛu flut ek pinciphjs ſpeciei. vel ergo flut ab ipſis adequate vel inadequale· i ſ E 4— pimnm hoe et duplicitet. vel conſequitur ipſa tranſmutabiler 8, 3 8— 0 p—— E—„—,— S.—„ ₰ S 5——¹— 2)—„ S. J. 4— † F N——. N 3 v F—— 6 4—„ Ve —. ku 6 /4 er. —— —— etðᷓefere ſuperfſuos huloꝛes cerebu vnde cgulaf putredoin gnhl mt quã putredine cauſat᷑ aſbedo ⁊ canicies piloꝝ·⁊ ſic cõuenit omni homini? —— pꝛũ fluit apᷣncipijs ipſius ſpeciei ⁊ cõſeqtur ſpẽm. Zccidens Vo non hutntn pꝛincipis indiuidiu Modo ſicut ſpẽs pꝛioꝛ eſt indiuiduo.ſi ꝓpꝛũ pꝛusẽ umbe necñte. Scða rõ· qꝛ ꝓpꝛiũ verꝰ pᷣdicatur c; accidẽs cũpdicet duertibiter;j 5. ur accñs o ñjideo ↄuenienter ꝓpꝛiũp̃cedit accũs Sciẽdũ pᷣmo g ꝓpꝛũ ðꝛ A⸗ un nöl adrupkr. Pꝛimo ðꝛ ꝓpꝛü qð cõuenit alicui ſpeciei⁊ nõ omni indiuidi e e eiuſdeʒ ipeciei. Et q;ailia pncipia ſol ſpẽi ↄuemũt cũ ſint ꝓpꝛia.ð ꝓpun pi t fuens ab ipſis ſehipeecichuenttieoltnoihſe S ne⸗ kih inin ſſe reſſario ideo nõ cõuenit omni indiuiduo eiuſdem ſpecieiſicut eſſe gãnj i g 1 d e ricũ fluit ex ꝓpꝛijs pꝛincipijs hois mediante intellectu? voluntateßng ſn w * f intellectus per voluntatẽ ad ſtudiũ applicat᷑. Et qꝛ voluntas libete aꝑplcat e 13 8 intellectũ ⁊ non de neceſſitate. Nec eodem modo inclinat᷑ in omnibhonijʒ 3 n 3 5 ⸗ i ſ cum vt dicit actũ. qꝛſi diceret aptitudinẽ.ſic cõueniret omniſol ⁊ ſenper j jnn Sciendũeſt ſcdo ꝙ ꝓpꝛi ſcho modo ðꝛ qð̃ ineſt omni⁊ nõ ſol. Luꝰ jnnn „— 5 eſi.qa tale ꝓpꝛiũ ↄſeqͥtur pᷣncipia cõia ſpeciei de neceſſitate.? qꝛilapꝛin;. e eipia ſpeciei omni indiuduo illius ſpẽicõuemũt ⁊ nõ ſolũ ſpecieicumſut; t nitin cðia pluribo. Ideo ꝓpꝛũ ↄññs ea de neceſſitate cõuenit omni indiuiduo ꝰ pün ſpecieiſʒ nõ foliſicut eſſe bipidẽ ↄſeqͥtur pꝛinciyia cõi hoĩs in qbushõ m chuenit cũ auib in hoc ſcʒ ꝙ in oĩbus ẽ foꝛma exigens talẽ diſpoſitõeʒ ma⸗ i terie ad debite exercendũ ſuas oꝑatõ nes puta gradiendo cũ duob pedb wu zw quare eſſe bipidẽ ↄuenit oĩhomini? nõſ olũ ſpeciei hũane.qͥa ↄuenit au ie & 22n vt pꝛius dictũ eſt. ⁊licet gũq; ꝑer acdegẽ amonouhar duc gentame maprudinem ſue ſpeciet qiulberhomonaſccunduoh n di Sciendũtercio ꝙ ꝓpꝛium tescio modo eſt quod ineſt omn ⁊ ſl ſed non femper. Cuiꝰ rõ eit. quia tale ꝓpꝛium conſeqtur pꝛincipia Pꝛuſte innin ciei de neceſſitate.non tamẽ ſub quacũq; diſpoſitõ ne ſed ſub vna detemi ne ta diſpoſiõne p̃oꝝ pꝛincipioꝝ ·⁊ quia ſeqͥtur talia pꝛincipia neceſſario con zinii ueniunt omni ⁊ ſoliideo ꝓpꝛiũ tercio modo omni ⁊ ſolicõuenit Jedqͥaſy(nn conſeqͥtur ea ſub vna determinata diſpoſuõne que nõ ſemꝑ conuent s n u. Ideo tale ꝓpꝛiũ non ſemper ineſt vt cgneſcere ſedtur pᷣncpia na u uui wit 11 N — taloꝛ naturalis/⁊ licet in alijs aĩalibus generent᷑ tales pili. hoc nõ eſtexpuj tredine cerebꝛi ſed ex habũdantia humoꝝ coꝛpis ideo nõ dicunt᷑ caneſc wune re. ſed griſeſcere. ſicut lupi non dicunt᷑caneſcere ſed griſeſeere Stienãj ynli — quarto ꝙ pꝛopꝛium quarto modo eſt quod ineſt omni ſoli ⁊ ſemper · Luꝰ ratio eſt.qͥa taie neceſſario conſeqtur pꝛincipia neceſſaria ſpecientranlmij. ini ½ ne 6 cini ngn 3,. 402 1 3 — „ h Prtri hyſpani eni e ẽſt tercius moqus. yel ftanſi mutabilr ⁊ ſic eſt q̃rtus modus. Si inade döa Sucdci Tquate hoc eſt duplr vel p̃ncipia ſpeciei excedũt ꝓpꝛiũ. ⁊ ſic eſt ᷣmus modꝰ — uacis Scn vel excedunt ab eo · ⁊ eit ſecundis moqus. Etinter iſtos modos ꝓpꝛum wnraluſun quarto mõ eſt verius ꝓpꝛiñ? ↄñter alia ßᷣm g magis attingũt ipm.⁊ ſolũ aolſpi ↄuitinn ꝓpꝛiũ quarto mõ eſt pᷣdicabile diſtinetð ab alijs. alia vero ſub accñtecõi cõ nit Jed qaſlut vyui tinent. Lötra pꝛedicta arguit pmo ſic. Phus qui ſufficienter aſigna⸗ ndunduo euſden huu* nit modos pꝛij nõ ponit niſi tres modos eius ſcʒ ꝓpꝛũ qñ ad aliquid et ois medunte numn ꝓpꝛũ ſunplr· q male ðꝛ ꝙꝓpꝛiñj dicit quadrupir Secũdo ſic. ſpecies cõ⸗ u apleil Et gum uenit oi induiduo neceijario. q ꝓpꝛũ pᷣmo mõ nõ ↄuenit ſoli ſpeciei imo Rccoden noi⸗— Si i i eſt ꝓpꝛiũ—. mö.?rñ rcöng enit e ꝙ ꝓpꝛũ ſcdomõ ineſt omni ⁊ nõ ſoli nt— S q; elſe bipidem eſt yltima differenti 35 nitõnis hoĩs cũ dicit homoeſt gii F— X — grelſibile bipes.·ſed vltina dꝛñtia ſemꝑeſt ↄuertibilis cũ defintto. bipe⸗ cdo modo ðꝛ qin mi 7 hoĩ ↄurnit Quarto ſic lud qð mneſt oĩ cõuenit plurib?⁊ non ———— 3 ſu 1pꝛium tercio inõ ↄuenigt onl non poteſt cõuenmre ſoli. Quinto —— Aen, ſi. oinne quodineſt omnieſt cõe iůltis.ſed ꝓpꝛiũ quarto modo nõ eſt cõ speichuenüilinu mune multis. ergo nõ ↄuenit omni ¶ Ad pᷣmũ ðꝛ ꝙ reſio pmo topicoꝝ eade ntcitutecᷓuumi ſubgpꝛio ad aliq compᷣhendit duos iſtoꝝ modoꝛũ.ſcʒ pᷣmũ ⁊ ſcõᷣm.quia d ↄehter pency igh vtrůg; diciiꝓpꝛiũ ſuo ſubiecto ſolũ per reipectũ ad aliqd. vt elſe bipedè eſt moiduse ſemꝛexgnit Pplu hoicõparato ad equũ cui nõ cõuenit.ſed qa iſti modi diſtinguũtur oputönes yunignnbin B vt dictũ eſt ideo hic bene ponũtur q̃ttuoꝛ modi.¶ Ad ſcõm dici᷑ hetinn c lud qðduenit neceſſanæ ſpeciei etiã neceſſario ↄueniat oĩ indiuiduo 2 mm* eius.nõ tamẽ opoꝛtet de ilo qð ineſt ſpeciei ↄtingenter ⁊ accñtaliter ſicut eſt ꝓpꝛiũ pꝛimo modo ↄuenire oĩbus induiduis ſpeciei ſ dirt Fiieheeneeenenreenen eer — nunn definito non tamẽ opoꝛtet de illa vbiꝓpa ſb quriznioiibn dith Peciet pon᷑per circũlocutõ nem tĩ.ſicut eſt in iſta homo eſt ani —— vur h ibile bipes. qa hec duo ſcʒ greſſibile bipes circũloquũturꝓpꝛiam „ ſn dfereneihois ſczrõnale.iceo non opoꝛtet ꝙbipes cõnertatur cũ homĩ teno modo omnꝛſou Id qu omie 2 ei nbn quartũ dii ꝙ licet illud qð ineſt oi inſie pluribꝰ indiiiduis.tamen nan dpolebn non ineſt plurib ſpeieb. ſed poteſt ineſſe vn ſolt· hic em̃ omnt vef n diuidua ſolad ſpeciem Vid qͥntũ ðꝛ ꝙ li hic em̃ omni ꝛefert ad in 2 auneku non des ad ſpeciem DAe b indiuiduoꝝ ſpeciei 0 oiec n 2 ſoli. o7 canes pł⸗ nſ— pernmn diffiniẽ ſic abureſto· Hopꝛü eſt qʒ ineſtomniſoli ⁊ſem abb Sn per. et conuerſim pᷣdicat de re ⁊ non indicat quid eſt eſſe rei⸗ mo* 3* dunubumo vt riſibile ineſt homini et non indicat quid eſteſſe rei qð po/ nooeigwlwlen 7 nitur in definjtõne ꝓprij ad differentiã diffinitõnis. Diffini onſeqhtur prnohe tio em̃ cõuerſi cat oterumenpeſeut antia aĩata ſenſibilis cõuerti᷑cũaialiet indicat quid eſt R 1 A- — go ſut*b pi⸗ n9nldeiio üper blzai omne aũt& vl9 S SP 2 „ 4—— 2 W*)„———— N.„— S de ₰— ℳℳ— E.E Fx F2PE V—— v 2.——— 2—. „ —.— 2—— K. ⸗— N — — C——— S 2%. 26 6 z yyu— Trattatus ſetüdus fuperius eſt de eſſentia ſui inferioꝛis. Diffinitio eĩ ſic dij⸗ niturabareſto. Diffin itio elt. oꝛatio q nid eſt eſſe rei ſigni cãs ꝓpꝛiũ aũt non indicat quid eſt efle rei. Poſtqᷓ; autoꝛ poſuit multiplicitatẽ ꝓꝛij⁊ acceptõnes ei vtelicerem pꝛñ de quo eſt ad ꝓpoſitů ſcʒ ꝓꝛium drto mo quod ẽ vnñ pꝛedicabile abg lijs diſtinctũ. Nic ↄñter defint ipſum ꝛiũ cirto mõ dicẽs ꝙꝓꝛieſtcq; Duerſim pᷣdicatur de re⁊nð indicat qͥd eſt eſſerei. hic aũt ponit quod pj catur loco gñis definiti ſcʒ rõne pꝛedicabilis. Deinde pont᷑ ↄueriimde Zuer tibilr ad dram aloꝝ pꝛedicabiliũ quoꝝ nullũ de ſuis ſubijciiup dicatur duertibiliter. Et ponitur nõ indicat qͥd eſt eſfe rei ad dram defen rionis q̃ pꝛedicatur ↄuertibilr⁊ eſſent ialiter hec em̃ definitio pꝛius dat i deꝓpꝛio in pᷣmo thopico lecticis q̃ ſunt genus di modo abſolute ⁊ ᷣm ſe. tali rõne ꝓpꝛũ nõ cius ad materiã ⁊ ad ſua indiuidua.⁊ iſto modo ꝓpriũ ↄſeqͥtur ſpẽm ꝛde ipa pᷣdicatur. ⁊ qa ſpẽs multiplicata ⁊ diuiſaꝝ ſua indiudua nõ hʒ rõnen ynius ſ multoꝝ ⁊ ꝓpꝛñ hoc mõ pᷣdicatur de ipſa õ pᷣdicat᷑ de multisine diate ⁊ ſic ẽ vnñ pꝛedicabile.ideo ↄueniẽter in ſua definitione dic᷑ qõyr⸗ dicat. E gpꝛiũ eriã hʒ ꝓꝛia ſubijcibilia diſtincta foꝛmaliter a ſubijcbil aloꝝlpdeduabiluj. Vl inferioꝛa ſpecieiↄſicerata reſpectu accidẽnquð ſequũtur ſuã ſpẽm ſe ſunt fubijcibiliagnij ſed ſi ↄliqerent tñadeſte⸗ ſentiale ſic ſunt ſubijcibilia ſpeciei. vt ſoꝛtes ⁊ plato ſunt ſubijcibilu heis er niſibiis pin diueria eſſe Sciendũ ſcdo ꝙ ꝓpꝛũ flut ⁊ cauſat᷑ appis bneipijs ſpecierlicut nſibile agpꝛijs ꝓncipijs homis per hoc ei ꝙhono rõnals ⁊ intellectinus ipſe cognitis pᷣncipijs conſurgiin amön exadmir indſiriuus veritatis.⁊ ꝑinquiſitũ nem fit inuentuus a 2 verinejcbnm zeeeneeetee Neocaulat ribll 6 tas vel aliciꝰ triſtabilis vñ cauſat flebilitas.⁊ qa ꝓpꝛa pᷣncipia ſpeceicn nemiũt ei conuertibiſiter. vñ ꝓpꝛiũ ñs ipſa conuerſim pꝛedicat᷑ dere idel de ſpecie ⁊ iſte eſt ꝓpꝛius modus pᷣdicandi pꝛij ſcʒ pꝛedicari acchtaleret conuertibiliter. Non tamẽ intelligendũ eſt ꝙꝓpꝛiũ fluat foꝛmaluera pinci pijs ſue ſpeciei. vt riſibie qů ẽ de ſcða ſpecie qualitatis hñs pᷣnciplafon ha in tali gñe vt ſunt q̃litas naturalis potẽtia.iʒ fiuit effectiue a pꝛincipijs ſue ſpeciei ¶ Sciendũ tercio ꝙ pꝛincipia ſpeciei a quibꝰ cauſat ꝙ duplt cõſiderant᷑. Vjno modo hm quod hñt habitudinẽ potentie ⁊ actꝰa ſubu⸗ lrõne ſol ſunt pᷣncipia eſſentialia ſpeciei quã ↄſtituũt eſſentialiter ⁊nõp pꝛij Alo mmodo cõſiderãtur ſub habitudine totius compoſiti ad ſu opꝛ tione.⁊ ſic ſunt pᷣncipia effectiuagpꝛij. ideo ßᷣm diuerſas rõnes dicũtut piln cipia foꝛmalia ſpeciei⁊ effectiua ꝓpꝛij. Eñ ptʒ ꝙꝓꝛũ exq̃ↄſed tur eſleſpe ciei ↄſtitutũ nõ eſt de eſſentia ſpẽi ſʒ accñs eius ab eo realiter diſtictu Viz 7 vbi defint᷑ vt eſt vnũ de qᷓttuoꝛ pꝛeccais da ⸗ diff nitioꝓpꝛiũ ⁊ accũs.rõne cinꝰ ponitu ilaptui per quã differt a diffinitõe Sciendũ pᷣmo ꝙ ſpẽs dupk ↄſderat Vyo ⁊ ſie ↄſideratur ꝑ modũ vmus ⁊ nõ multoꝝe⁊ ſib ſechtur ipfam. lio mõ ↄſideratur ſpẽs ꝑinclntõnem tanẽ ðꝛ ineſſe ſpeciei elſentuliter eo g imediate ↄleqtur eſſentã ri· Sil inſ nn vunhl miigin 2 miuni inbſou ubnin upuynu imninui unnim anieh ſifunn niu ʒii iniiutnn ulsthub uiſtsbi uuizyip ßiſ pünnü iüe puftunpl mmmm nintun imunn tnuis m e Mn wn ſücn i auut yn uie kinui wug un tung wuin uhug, itus lein. uiinfrioisdhn ctotni u atquid clci wletatẽ grijtu eum qnomö K m¶ plum gn qri nduatqdedeſemin ne predcabls duin dcabl quoꝝ uliuii nur nò ndruqdelin I⁊ ckntuluerh cininn didefint vtel winent noꝓpꝛꝛ accis vᷣnn Scendi pmo ſudali deruur ꝑmodi min m. Abomõ ↄden dundu.⁊ ſlo modyrijin nplcata ⁊ duſapſuncuiti — e. eo Memter aſun deinmn ſubvebua dihnpmint-⸗ neazamiu judpadlugeſti zi ſperx vſou ⁊ pwini Sen n ppeiñ.⁊ hoc ſufficit ad hoc ꝙ pꝛedicetur möhduandtjüun ꝓpꝛñ facit cognoſcere quod non ineſt eſſentialr ſpeciei tanqᷓ; exiſtens de eſſentia eius. Vñ alicd duplt dicitur ineſſe eſſentialiter. Vno modo q eſt de eſſentia alterius.⁊ ſi ꝓpꝛiuʒ non ineſt ſpeciei eſſentialiter. Alio modo qͥa ĩmediate cõſeqͥtur eſſentiam al terius.⁊ ſic ꝓꝛiũ ineſt eſſentialiter ſed hoc ineſſe eſt ineſſe eſſentialiter ⁊ im⸗ pꝛopꝛie Sciendũ q̃rto gilud dui indicare qðeſt eſſe rei quod expiicar pꝛincipia eſſentialia rẽi. qui eſſentiale rei cognoſcit᷑ per illa pᷣncipia a quib? intrinſece cauſa᷑.ſed ꝓpꝛiũ non explicat nec foꝛmaliter oſtendit pꝛincipia ei ſentialib ſpeciei.nec e de eſſentia ſpeciei vt dictũ ẽ.ideo nõ explicat qͥd eſt eẽ rei. Et per hoc differt a diffinitõneque explicat qͥdditatem ⁊ eſſentiã ſpe⸗ cei per hoc ꝙ impoꝛtat genus ⁊ differentiã ex quibꝰ rotũ eſſe eſſentiale ſpe⸗ ciei conſtituil· ⁊ inde dicit diffinitio oꝛatio explicans qͥc eſt eie rei.⁊ ꝑhoc ſa tis patet intellectus definitõnis ꝓpꝛij. ¶ Contra pꝛedicta argu᷑ pᷣmo ſic omne pꝛedicabile dicit totů eſſe ſui ſubijcibilis ꝓpꝛiũ aũt non dicit totum eſſe fpeciei nec indiuiduoꝝ eiꝰcũ ſit accidẽs ↄſequès eẽ ipᷣoꝝ.qᷓj ꝓpꝛiũ nõ eſt peedicabile. Secũdo ſic. om̃e p̃dicabile dʒ imediate pᷣdicari de multis.ꝓ pꝛiũ añt nõ pᷣdicatur de multis immediate ſed de vna ſola ſpecie ⁊ median re ſpecie de ſuis indiuiduis.ergo non eſt pꝛedicabile. Tercio ſic. dicẽdo ſoꝛtes eit riſibilis ibiriſibile pꝛedirat᷑ vt ꝓpꝛium ⁊ non pᷣdicat ↄuertibiliter de ſoꝛte. ꝗᷓ ꝓpꝛiũ nõ pᷣdicatur ↄuerſim Muarto ſic. accidẽtia magnã pars tem conferũt ad elengge quid eſt ⁊ ſpecialiter accñtia ꝓpꝛia. qᷓ eſt ſcʒ qͥd ẽ eſſe ſpẽi ⁊ ꝑ ↄñs male dicit᷑ pꝛiũ nõ indicat qͥdẽeſſerei Quitoſic nullũ extrinſecum niſh cat quid eſt eſſe rei· ſed diffinitio eſt qiud extrinſecũ definito cũ ſit oꝛatio im⸗ perfecta.· ergo ipſa non indicat quideſt eſe rei. Ad pꝛimñ dictur ꝙꝓpꝛi um non dicit totum eſſe eſlentiale ſpeciei ⁊ indiuiduoꝝ eius ſed dicit to⸗ tum eſſe accidentale quod datur intelligi a ſua foꝛma impoꝛtata per ipſuʒ — de ſpecie ⁊ indiuiduis eius. pꝛedi⸗ rabile em delet dicere totum effe te m vnũ modũ eſſendi nõ tamẽm om p hes modos. Zid ſecidũ dicit ꝙ licet. ꝓpꝛiñ imedite predicet᷑de ſpecie tñ npptun ſengni ntelbgendi elqpiiu e de lcuſpee norurals potin? b o ꝙ pewapuſehne quoddit dobudn ſe cullpennqioln w. Vipzo rua pper ·& gnumꝛ ſignatum. n ſpe kacti⸗ cus v⸗ niter coT unsſi ai iti rum diett ꝙ ſidiffnitio võſiceret᷑ tantũ ex parte vocis ſi c ꝙli diffinitiocẽ arte vocis ſic eſt a ſeco definito. Sedſicõſideretex parte vocis— tons 0 ur ſub dabmnoſsſe pdicatur de ipſa accepta per modũ multoꝝ vt eſt diuiſibilis uel diin N uiſa per — ee ſua indiuidua.⁊ non ſolũ pdicatur de ipſa ſola accepta per modũ windet dun wuinſ dici ꝙ in hac ꝓpoſitõne ſoꝛtes eſt riſibilis.riſibile eſt ꝓpꝛium reſpectu ho⸗ inis induſiin ſoꝛte. nõ ramẽ reſpectu ſoꝛtis · vñ riſibile rõne pꝛedicabiie predicat de ſoꝛte ⁊ de alijs homibus ſed rõne ꝓpꝛij pᷣdicatur de homie in hin ſe ideo imediate hm aptitudinem pᷣdicatur de multis. Id tercium Zd quartum dicitꝙ licet ꝓpꝛiũfaciat vel cõferat a poſterioꝛi et quoad nos ad cognoſcendũ quod quid eſt. non tamen a pꝛioꝛi ranqᷓ; di rens pꝛincipieſſentialia retideo non indicant quid eſt eſſerei Zd quin ens extrin 1cot parte ⁊ ſignificati ſimul.ſie n Accidens eius quna ſignficata dffinitõnis ſunt pꝛincipia eſſe ntla diffiniti intrinſeca.ſcʒ genus ⁊ differentia. Vnde iſta pꝛincipia ſimul ſum pra dicũtijr quod quid eſt vel qudditas ſpeciei ⁊ diffini odqu quidd diffinitio e 3 plicans illam quidditatem ideo diffinuio ⁊ quidditas nune — ₰„ 7 ¹ F—— — 6 3——— G X 5 Xr L* ——— — ₰ — ——— E 5 S 5 — *„——*y, N— 4 3 S E 5 ½ S ittr Frttättüdus r— rattat d ſ N n nigrum ſedere ⁊ non ſedere. Hecenin nn nem vtalbum nigrum ſe e Fpoſſunt adeſſe homini ⁊ abeſſe pꝛeter ſubiecti coꝛmuptõnem.. ine qᷓ; autoꝛ determinauit ſuperius de qttuoꝛ pꝛedicabillvſcʒ degy i Poſt fferentia ⁊ ꝓpꝛio hic ↄlequẽter determinar de vltmo hcc mnꝗh nere eeeeees e inter cetera pꝛedicabilia eſterftctusn h G buleʒ de gc 36 dicit eſſe accñtale nõ ↄuertibile· ideo hʒ impfeõ jum denee ſeanoivus alijs.ideo cõueniẽter oꝛdmat vltmoocoꝛſt nn remmodi— eſt qð adeſt ⁊ abeſt pꝛeter ſubiecticoꝛruptioneʒ Vipe i , defint.et ve vel pꝛedicabile quod ſe hz vt genus defmniti. Srt s quod ine— d dram alioꝝ pꝛedicabiliũ.qa oĩa alia vel ſunt deeſſentu u iln ſum ponitur oc vel ↄfequuntur neceſſario eſſentiã rei ſicutꝓxꝛũn iue vt genus ſpẽs Zuavi põt adeſſe vel abeſſe ſubiecto pꝛeter fubecini iu 3 nullũaioh heng hmo ꝙacccens duplcuter ↄſcera᷑. Eino mõciu üurze u.12 T pioneetenduhenr⸗ ſt eius eſſe cõpletũ⁊ dilfingu tra ſubſn num FPO miilloqð nõ eſt ſuba. Et hoc mõ acci es babebit lübez hi — S ideo hoc modo nõ defint᷑ hic accidẽs. Aon Fi ridens Pb?l*c poſtei õpletũ ⁊ flutapn iſ cid p illo quodaduent rei poſteius eſſe cõplet 1flut ſ. iuchit K it icui? ſic eſt pꝛedicabile diſtinctum a ꝓpꝛio.⁊ hoc mõ defnt tinin Et rale accidens 4 ſalitatẽ eius.q;a a plurib cauſis n nn —*— ecid 8 ſcitcõmune ꝓpter ca 2 1 d gecicem= ſa in ſuo fibiectokt dicit infinrũ. qa infinitis moqs n i H ßrenter pt cauſanin ſuo ſubiectoh indiuidui. Et dicit ꝑ accidens nn innt * f ß anporeſt eius ſed accidentalem Sijj l N p— 85 hic definit. ſcʒ accidens cõmune põt duplt n 2 pſe omö ßᷣm eſſe ꝑticulare eius? actuale qð nõ defnti⸗ S mõ coꝛrũpit᷑⁊ variatur in infnitũ. Ideo ubrieſ ei de8 mne em̃ ilind qð defint᷑ de— unitt .. 8 e W — em erꝰ.Zlio mõ ↄſiderat᷑ m eſevle ſub q dert n cetur ꝑ defintone ceſſari qa hoc mõ multaſbi deu imuii acci s ⁊ ſic capit᷑ vt ens neceſſariũ qͥ& geüt M intentioaccidenu accidẽs ⁊ ꝙ ſit vnriabile in aptuudne. Nnieti Myi 5 cʒ ꝙ ſit aceidẽs ⁊ ꝙ ſit variabil ceſfnon teſſratechnenũeſ cõuenit ĩ ariabiliter ⁊ neceſſno apritudine ſibi cõuenit ſemꝑ inuariabili Höt eſet en 3 e definitur a petro hyſpano S um Wiah o fubile b tabile.⁊ quod ↄtingente i N ret adelſe„ ea 2 Ain 3 arur, in ſuo ih ſedaccidene chehaber⸗ inſeqtur pnẽpia indidin que ſit vauhse P cm ↄtingente eo ꝙ inleqtur. Ph ie er verecũdia cauſatur ineh — P* trãſmutabilia ſicut e Zacc dens cõehrn ſ . B cauſam que facilter adeſſe ⁊ abeiſe põt ſubiecte J pꝛedicãdi eus Ce eſſe ⁊ abeiſe ſubiecto. Et ꝑ hoc datur intelligi modus edi nſam unge aliter⁊ nõ ↄuertibter ꝑ hoc deſt ꝑeauſauꝰ —,„T—— ² cidentaliter ⁊ 10 ↄTEE—— E— gettbl ſ ꝑꝛedicatur ac rarcientaiter? q cic; abeſter o pꝛedicat᷑ nõ F pem pꝛeqiratur accidentaliter? qᷓ qñ; abeſ ergo pꝛedat ch .— epen preditatur ac 3 us eiſe cõpletũ qðcoi p= ler Stiendu quarto. ꝙ ilud aduent ri poſt eins eſſecõpleti eo de ↄulo „ eſſe ⁊ abeſſe ſubiecto pꝛeter talis ſ. g nte aduentũ eus res?cõpletu Ideonõe S 6 —„ 5+—— 5„) A ⸗.-⸗ 3 L 4 7 ——— 0„huE . — 52 ſr. . *—. — —— 3 dudcteibcnt ir ſitui motõeʒ eius cauſ. rei Ideo ꝑ aduentũ eius nõ ↄſtituit ſubiectũ nec ꝑ re oroez eius cauſat ngum ſedge imi rei Sedaccidẽs cõmune aduenit rel poſt eius eſſe cõpletuʒ abeſſe pꝛe nee pitituit ipᷣm ſubiectũ ergo poteſt adeſſe⁊ abeẽ· Item ad coꝛruptõeʒ poſſeriois nõ ſequt᷑ coꝛruplio pᷣoris. qꝛ eẽpoꝛis nõ dependet abeẽ poſſe nut ſupenusde iotis.ſed accidẽs cõe poſierius eſt ſuolubiecto Ieo ad coꝛtuptõeʒ eius ohe ↄlequiter deenu ſ nõ ſequit᷑ coꝛruptio ſui ſubiecti. Ideo poteſt abeẽ pᷣter ſubiecti coruptio 6. — S. . 6 5— „4 Sf— —— des em interteten uirti nem Qtꝑhoc ſatis ptʒ diffinitio pᷣdicta. ¶ Contra pdicta argu pᷣmo dun eſle xcitiendn ſic. Qm̃e diffinibile debet habere eẽ neceſſariũ⁊ finitum qꝛↄtingẽs ⁊ in⸗ 18 alhs deocõuinhit finitum nõ ſunt diffinibilia.ð accidẽs nõ habet eẽ neceſſatiũ ⁊ finitũ.imo deſl ⁊ adeſt pꝛan ſihenm Ztingens ⁊ nfinitũ. ergo nõ eſt diffinibile ⁊ ꝑ ↄſequẽs male ponit diffini edabie quodſed rioeius.· ¶ Scðoſic· In nulla diffimrõne debent ſimul pont oppoſira.ſed ——— adeẽ ⁊ abeſſe ſunt oꝑoſitnqᷓ ſimul in hac diffintõne ponunt᷑. ergo diffini — nio nõ eſt bona. ertioſic. Moꝛs eſt accidẽs.⁊ ſilr cõbuſtio ⁊ tamen *— nõ pñt adeſſe ſubiecto pᷣtereiꝰ coꝛ ruptõeʒ. ꝗᷓ ↄtra diffintõeʒ. Quarto ℳ 300 v 5 idum ſic. Qiuere eſt accidẽs cũ nõ ſit de eſſentiã viuentis.⁊ tñ nõ poteſt abeſſe oꝙcodens dwlan zhn ſubiecto p̃ter eius coꝛruptõem ergo diffinitio eſt mala. Quinto ſic. ac ra pol un chpuitdj cidens coꝛrumpit᷑ ꝑ coꝛruprõ em ſui ſubiecti.ergo nõ pt coꝛrumpiſine coꝛ Sno eiſuba Ethuniui ruprõne ſuiſubiecti ⁊ ſic nõ poteſt abeſſe fuo ſubiecto pᷣter erꝰcoꝛruptõeʒ eeo hemodröd pᷣmũ ðꝛ ꝙ ʒ accidens ſᷣm eſſe ꝑticulare qð habʒ in ſubiecto ſuo uodaduent ra poleiec nõ ſit neceſſariũ ⁊ finitum tñ ßᷣm eſſe vle eins bene accipit᷑ vt neceſſariuʒ peduabiidinumipwin et finitum. Ideo illo modo poteſt diffiniri. Iid ſcðm ðꝛ ꝙ adeſſe ⁊ ab⸗ wen e e vt dicunt actũ owonunt ↄtradictoꝛie ⁊ nõ pñt ſimul ineſſe eidem. ſed une pptne yt dicunt apritudinẽ nõ opponunt᷑ ⁊ ſimul eidem bene ↄueniunt. Et iſto bdmodo ſumit᷑in iſta diffimtõne. Cuius ſenſus eſt. accidens in vli adeſt et nßepetnal E sbeſt nõin actu ſegßm abtitudinẽ? inpticulari adeſt ⁊ abeſt hᷣmactum nſnm eennmas ſu et hoc ſibi ↄuenit ſucceſſiue. d tertiũ ðꝛ Fmoꝛs capit dupl. Uno denuntn modo materiali. vt ðt alteratõem que p̃cedit coꝛruptõem viuentis.⁊ ſic d* te eſt accidens ⁊ poteſt adeſſe ⁊ abeẽ fubiecto. Alio modo capit᷑ foꝛmalt cwlar s n coꝛruptõne viuẽtis.ſ ꝓ ſubita mutatõne mediante qua mutat᷑ de eſſe ad w1 vn n nõ et ⁊ hoc modo moꝛs nõ eſt acciqẽs.ſed eſt mutatio ſubſtantialis que ð defni nnin reductiue eſt de genere ſubſtãtie.ſicut motus eſt reductiue in pᷣdicamẽèto a*omo mini hun ſui termini.ad quẽ. ⁊ ſilr dicendũ eſt de cõbuſtione. Id quartũ ðꝛ ꝙ ſi ſcayd wemb mtum vapiat viuere p eẽſ ubſtantiali viuentis fmn qů viuere eſt eẽ viuentis. hoc tt tl modo vita⁊ viuere nõ ſunt accidens.ſed ſunt ſubſtãtia Sed ſi capiatur me ſibt— S iuere popationib viuentis. vt unt videre ⁊ audire.ſic viuere ei accis. nurs wered— qim et pt adeſſe ⁊ abeẽ ſubiecto pter eius coꝛruptõnem. d quintum diz turꝙlic accidens corrumpaturꝑcoꝛmuptõnemſ hg ramen nreſſe vmlen ſolum or modscotrampitur. ſec tbus aijs modia. Vno modo per ne jur hancii acidens ſbiↄ rium. vtfiigus percaloꝛem. lio modoper deltu ne eubteete⸗lumencoꝛrumpiturin gere Le alonem ſolis. Vertioß nntnen termini dependentis vt parercatrumpitur percotruptõnem fiih. iceo nonoporteie oter coꝛ ebeut percoꝛruprönem fihj.iceo nonop tet ꝙ pꝛoprerce E 5 5utöem acciqentis hircoꝛruptioſulſubleeti edpoteſi coꝛrumpiaccidẽs 5 peter coꝛruptõnem ſui ſubiecti. entar0 nl lhe Difinituraũtaccidens ſic. ʒccidens eſt quod neq;ẽge⸗ * belſe „ * — u— .— — 5——————.. Trattatus ſerundus „ 1 ſiy ſolũ capit ineẽ ꝓillo modo quo foꝛmaac modꝰ ↄtinefſ ub qnto mõ eſſendi in. ¶ Sciendũqᷓrtog int niuões accidẽtꝭ tettiamelioꝛẽ ſcðgpter duas caulas · ¶ ſcaerl nus neq; ſpecies neq; differẽtia neq; ꝓpꝛlum ineſt auten ni guat Uelſic · Accidens eſt quod cõtingit eidẽ ineſſe et nõ ineſſe⸗ yt album nigrum ſedere ⁊c · Et de pig duabus vltimis di/ 95 finitionibus dicit Areſto · Eſt aut accidẽtis diffinitioſecũ nn da melioꝛ qᷓ; pꝛimaã· ad intelligendũ pꝛimam diffinitõem inn neceſſe eſt ſcire quid ſit genus · ꝗd ſpecies. ⁊ ſic de aliʒs. Se ſum cunda aũt ꝑſe flinta eſt ad cognoſcẽdũ qͥdẽ qð ðꝛpißn i Poſtqᷓ; ſuperius poſuit bmamn diſftnitõnem accidẽtis. hic ↄlquen⸗ j uin ter notificat ipſum accidès ponendo alias diffinuð nes eius. Pꝛima eſt. nm ꝙ accũs nec eſt genus nec ſpẽs net differẽtia net ꝛium.ineſt gůt rei In npiun bma pte huius diffinitõnis per Noc relatiuũ quod intelligitur genusdi inin kniti pᷣdicabile ⁊ reliduum ponitul ad differentiã alioꝛũ quatuopdij in cabilium. Et per negatõnem omnium alioꝛu oſtendit᷑ accidens haber uh ynum modum pᷣdicandi diſtinctũ abipis deinde aũt pon᷑ ineſt gůtni inn ad explicand umꝰſſe eius in ſubiecto. ¶ Sciendumn pᷣmo ꝙ accidens mi ii uin licitur ↄſideratur·&nd modoꝑ reſpectum ad ſubiectũ inquoeſt ni an ctu cmus dicit᷑ accidens quaſi aq alud cadẽs? hoc modo de ipo dalur pᷣma diffinitio eius · I la em̃ diffinitio pncipaliter notificat ipſunpn ih n ctum ad ſuum ſubiectum. S tðᷣo modo Aiderarur gecidẽs pet repei ihn gd ala quattuo? pᷣdicabilia⁊ ad pᷣdicabilem cõmuni. ⁊ hoc mododſfii iut tur per hant diffinitõnem que datur per abnegatõ nein alioꝛumpᷣqͥu⸗ biliũ. ⁊ hec diffinitio explicat ipſum in ciſe pdicabilis. Derio modoc nnnn ſideratur accidens E reſpectum ad cauſam ꝑ qu eſt in ſuo ſubict E ken ſic ↄlideraturin certia diffinitõne eius⸗Et per hoc ptʒ quõ iſte tres diſ utin nitiones diuerſimode explicant eſſe accidentis· ¶ Sciendumeltſucin umnn ꝙ omnis puatio habet cognoſciꝑ reſpectum ad ſuum habitũ · iqa mdpm Habet vt buatio relpectu alioꝛum pᷣdicabiliũ · q habet impfectioꝛeni uninin dum pᷣdicandi omnib alijs deo pic ↄuenenter d ffimtꝑ abneguõnin iluth eoꝝ ·ſicut pᷣuatio ꝑ negatõ nem ſui habitus Hõ eſt tamẽ het difintopu ſrn re negatiua· N bᷣma pars in qua intelligit vniuerſale eſt gifirmatiunl uit m vltima in quã dicitur ineſt aũt rei.? etiam negatio giioꝛim pꝛed mün lium explicat aliquid affum atiuum.ſ.ſpecialem modim pᷣdic div uunt licet ꝙ accidens pdicatur accidentalr de ſuo ſubiecto ⁊ non ellentuli ſunu tria pᷣmã pᷣdicabilia? nõ pᷣdicat Zuertibikrapler qð pᷣm accñs cõe o⸗ ꝓpꝛiü. ¶ Sciendũẽ tertioꝙ gliter diffinit᷑. Accidẽs ẽ qð ↄtingit eidm qnin ineẽ ⁊ nõ ineẽ.R z.nã ilud qð ẽ in ſublecto pcãm vringentẽ ↄuingli i dẽ ineẽ ⁊ nõ ineẽ· accñs aũtẽ hmõi vt dictũ ẽ hus.3 accũs ↄtingi i ſ ineẽ ⁊ nõ ineẽ · Et in hac diffinitõe explicat cã ꝑ quã accũs ẽin ſubit 3 iuñngn Pineẽ ⁊ nð ineẽ poſ ntſumi octo modis fm oetom⸗ os eſendinn ig cidẽtalis eſt in ſuo ſubetwĩh nofn i ſ atun i tus nm fferẽtia neg ppinit uod cõtingeii uc e⁊ẽ. Etde biqu ſto. Eſtaũt accii ad intcligendipini genns.qapectiht eſt ad cogoſciiiiji uhnn difinuõnenuit s ponendo als difuin cſpes net dierituutp nið per doc nlanuũquin numn ponur ad difutiic dnem omnum a nin qudillintti dpdutin s m ubietio. ¶ Somnh „qul du Wihu emdfnnoprhil. — Mm — — — ie oan qu diupadnh⸗ „ vſumn 3iſ plcat— aumnniti⸗ euu olnt i eub ⸗ pns in qunn tuurineatn mn Prtri hylpani eicẽtis p veſpectũ ad pᷣdicabilia alia ⁊ꝑ negatõem alioꝝ. Tertia vero 5 ſuã cãm ⁊ adſuũ ſubiectũ. Et accjis hʒ veriꝰ eẽ reſpectu cauſe ⁊ ſubiectiqᷓ; reſpectu alion pᷣdirabiliũ. diffinitio debet explicare eẽ rei iõ tertia diffintioẽ pfectioꝛ ſca qꝙꝛ Pfecti explicat eẽ acci dentis. Scðarõ ẽ. qꝛ iſta diffinitio melioꝛ ẽ q̃ faciiꝰ notificat diffinitũ.ſʒ tertia facit faciliꝰ cognoſcereſ. accñs · ð eſt melioꝛ qᷓ; ſcða. qꝛ ad cognoſcẽ⸗ dů ſcðam opʒcognoſcerecetera pᷣdicabilia. nõ aũt hoc opʒ 6 intelligen⸗ dñ tertiã iõ tertiaẽ melioꝛ.¶ ¶Mõtra pᷣdicta arguipᷣmo ſic Nulla bo⸗ na diffinitio debet daꝛi ꝑ negatõeʒ. qꝛ negatio nõ explicat qͥdẽ eẽ rei ſed iſta diffinitio accidẽtis in qua ðꝛ ꝙ nõ ẽ genꝰ nec ſpẽs ⁊c· datꝑ negatõeʒ Snõẽ bona. Sco ſic coloꝛõ accñs tñẽ genꝰ albedinis 2 pẽs qlitatꝭ male dꝛin hac diffinitõe ꝙ accũs nõ eſt genꝰ nec ſpẽs. ¶ Tertio ſiq. aĩa oꝛtis nõ ẽ genꝰ nec ſpẽs nec differẽtig necꝓpꝛiũ ineſt gũt rei.ſ.coꝛpi.ꝗᷓ iſta diffinitio ſibi ↄuenit ⁊ tñ nõ ẽ accñs.qᷓ diffinitioẽ mala. Quarto ſic.i⸗ lud qð ẽ ſꝑ in ſubiecto ſubſiſtẽs nõ pᷣt ineẽ⁊ nõ ineſſe ſubiecto. accñs ſꝑ eſt inſubiecto ſubſiſtẽs ·ᷓ nõ ↄtingit eidẽ ineẽ ⁊ nõ ineſſe. Quinto ſic. pes ſoꝛtis ↄtingit eidẽ ineẽ?⁊ nõ ineſſe iñ nõẽ accñs·ꝗᷓ iſta diffinitio pᷣt cõ uenire alijs a diffinite. Ad pᷣmũ ðꝛꝙ ſi negatio ↄſideret᷑ inquantuʒ ðᷣt foꝛmalr nõ eẽ ⁊ eſt negatio pura.ſic nulla diffinitio debet dariꝑ nega⸗ tionẽ· ſ ſi ↄſideret᷑ materialr inqãtũ ex ↄſequẽti ponit aliquã affirmatio nem ſie diffinicio pᷣt eẽ bona.qꝛ ꝑ vnñ ofpoſitoꝝ dat̃ intelligi teliquũ? ꝑ negatõem affrmatio· ¶ Zid ſcõᷣm ðꝛ ꝙ ʒ coloꝛ reſpectu inferioꝝ ſit genꝰ et reſpectu ſuperioꝝ ſit ſpẽs ·tñ nõ eſt genus nec ſpẽs reſpectu ſuiſ ublecti reſpectucuius dicitur accidens.ideo ſub illo reſpectu ſub quo eſt accidẽs nõ poteſt eſſe genus nec ſpeties licʒ tamen materialiter idem poſſit eẽ ge nus? ſpecies differentiagpꝛium ⁊ accidens reſpectu diuerſoꝛum.. Id tertium dicitur ꝙ licet amme ſoꝛtis conueniat negatio alioꝛu m pꝛedicabi lium ab accidente tamen ſibi non conuenit pꝛima pars diffinitõ nis. ſcʒ pꝛedicabile.nec etiam vltima.quia licʒ inſit rei vt foꝛma ſubſtantialis ma terie. nõ rantum vt accidens ſuo ſubiecto ſicut hic accipitur. Ad quar tum dicit᷑ ꝙ cum dicit᷑ accidens eſt in ſubiecto ſemꝑ ſubſiſtens ſi ſemper dicat diſtubutõ nem pꝛo omnibus partib us tempoꝛis generalr.illa ꝓpo ſitio eſt falſa.nec illo modo intelligitur a poꝛphyrio. Sed ſi dicat diſiribu tionem pꝛo partibus tempoꝛis duratõ nis accidentis.⁊ ſit ſenſus ſemper in ſubiecto ſubſiſtens qᷓ; diu durat ineſſe. ⁊ iſto mõ eſt vera. Ad quin tum dicitur ꝙ pes ſoꝛtis poteſt eidem ineſſe ⁊ non ineſſe ſicut pars ſoꝛtis ſuo tori. non tamen ſicut foꝛma accidentalis ſuo ſubiecto de quo modo eſſendi in hoc loco intenditur. Accidentium aliud ſepabile. vtalbedo in homine. Zliud inſeꝑabile. vt nigredo in coꝛuo et ethiope.⁊ albumin cigno licetem̃ nigrum inſepabiliter accidit coꝛuo.tamen hoc non eit cõtra diffintõnem.in qua dicit᷑ ꝙ poteſt adeſſe et abeſſe pterſubiecti coꝛmuptõnem.quia vt vult 9 Trattatus ſetundus poteſt intelligi albus et ethiops nitens candoꝛe pterſube nr cti coꝛruptõem · Item accidentium aliud cõmune. vtnignʒ k ⸗ 3 es tet album. Aliud pꝛopꝛium · vt albedo ſoꝛtis. whin Voſtqᷓ; autoꝛ notificauit accidens ꝑ diffinitõnem ponẽdo tꝛes difint gun tiones eius · hic ↄlequenter notificat ipm ꝑ diuiſionẽ ponendo duas dij ſimu ſiones ipius· quaꝝ pᷣmaeſt. Accidentiũ aliudi epabile. aliud inſepabie. wnSh Cuius diuiſionis ratio eſt. qꝛ omne accidens vei habet cauſam firmm i gun et pmanentem in ſuhiecto.⁊ ſic eit inſeꝑabile. vel habet cauſam varbi inhuſi lem ⁊ nõ ſtantem in ſuo ſubiecto ſic eſt accidens ſepabile. Vnde ſepabit ßun et inſepabile funt quidã modi accicẽtales Zueniẽtes ipi accidentiꝑ repe nnuin ctum ad ſubiecta in qͥbus ſunt. ideo hec diuiſio poteſt dici diuiſioſubiecti Imn in accidentia · ¶ Scienqũ pᷣmo ꝙ accidens ſeꝑabile eſt qð aptum nattz Gumiu Sed dupłr ↄtingit vnũ ſeꝑari ab alio. Vnomo bo extrema realiter manent facta ſepatõũe y⸗ nuniywe eit facitt ſepari ab alio ſi ſeꝑaria ſubſtãtia. licʒ quãdoq; fupei⸗ nifus( dop realem ſeꝑatõem ſic ꝙ am — et iſto modo nullũ accidens pote naturalr accidens ſeꝑatur a ſubiecto.vt in ſacramento altaris vbitema puu nent accidẽtia ſeꝑata aſ ubiecto. Alio mõ aliqͥd poteſt fepari abalo per mnu roꝛruptõem eius.⁊ ſie accidens eſt ſepabile a ſuo ſubiecto· q poteſt abeo winn faciliter ſepariꝑ eius coꝛruptõem eo nõ habet cauſam ſtantemꝭ foi mulvin ter radicatam in ſubiecto · ¶ Sciendũ eſt ſcðo ꝙ accidens inſepable e vmben qð nõ poteſt faciliter ſeꝑari a ſuo ſubiecto · eo ꝙ habet cauſam foꝛtitern ulin dicatam in ſuo ſubiecto · v nigredo coꝛui que radicaturin ꝓpꝛia cõpleri m ne coꝛui q̃ nõ poteſt ab eo faciiter ſepari. Aliquid tamẽ duplt diciturij jmii ſepabile. Eno modo negatiue ſic ꝙ nullo modo ſeparari poteſt. vt ilan bilu gatio in addita ſeparabili negat actum? potentiam ſ imul? ſic pꝛopii ummm eſt inſeparabile aſua ſpecie ⁊ etiam difterentia. Alio modo dicitur inſepi tiniun rabile pꝛiuatiue quod nõ ſeꝑatur actu vł nõ faciliter ſeꝑatur· ⁊ ſi ilan tiinn gatio intellecta per in negat actum vel facilitatem Aus ⁊relinquit poti Jnum tiam. Gt hoc modo accidens coõmune dicitur quod non faciliterſepan nimn capiendo inſeꝑabile pꝛiuatiue? nð negatiue ſic ꝙ nullo modo poteſtſej ſwnmu parari ſicut nigredotoꝛui tranſmutatã complexione coꝛul poteitabeol pihm parari.nõ tamen faciliter. ¶ Sciendum tertio ꝙ accidens ſcðo mododi in uiditur per accũs cõe ⁊ʒpꝛlũ · Ratio eſt qꝛ om̃e accũs vel pᷣtↄuenit plu unin ribus indiuiduis ⁊ indifferenter plurib ꝑtib ſui ſubiecti? ſic ẽ actidens ſuuiut cõe.vt albedo vel nigredo vel eſt appꝛopꝛiatũ alici ꝑti ſubiecti velaliui ⸗ indiuiduo ⁊ ſic eſt accñs ꝓpꝛiũ ſicut ſimitas. x quo ptʒ ꝙ iſta diuiioyt diuiſio pᷣcedens eſt diuiſio ſubiectiin accidentia.qꝛ omne cõmune? pꝛů acidunt ipi accidenti. Et licʒ accidens nunqᷓ; ſit pᷣncipale ſubiectum a. terius accidentis poteſt tamẽ ciſe ſubiectum ꝓpinquum ⁊ minus pᷣneiya n le qð vocatur ſubiectum quo vi ſuꝑficies eſt ſubiectum pꝛoximũ albeci zn nns liue eit ſubiectum quo accidentia inſunt ſubiectoſ ubſtantiali. ¶ Sc ti d endum quartoꝙ accidens cõmune dicitur dupliciter. vno mõ quãtũ m cauſalttatẽ eius rog indifferẽter cauſat᷑ a pluribꝰ cauſis. ⁊ pocmõ ac⸗ g qicatõem v he qð hic duudi᷑ dicit᷑ accũs cõe. lio mõ dici cõmuneꝝ p us knn aboponma ccidenumiuiqn mev albedo ſotz Kdentũ auiſquiu q; omne actidens vi ſhrut li eſtinepabie vlhiuut utio lic eſt acades qu odi xccitales ↄuniiiu unt deo het dulopon hmo ꝙ actidens ctudin ed dupl ↄungt nilantil q ndo exnmamiiunn potell ſepanaſublitu hi alubecto.v nſxneim becto. Auomõ iilpai dems el ſeibieꝛſicdin ruptbemto vhadacini vt ngedo cctul 0 eneen dneßnnmtfannn eti ⁊ctumdimnkn no ſeꝑitur utu ſtriln Suendicoquu nalo toter⸗ cdens cõmun ung Petri hylpani ptib coꝛpꝑis indifferẽter.⁊ hoc modo accñs cõmune eſt vnũ membꝛũ hu ius diuiſio nis.tale em̃ ðꝛ cõmune ꝑcauſalitatẽ ⁊ pᷣdicatõeʒ ſil· fed accñs ꝛium licʒ ſit cõmune ꝑ cauſalitatẽ nõ tamẽ eſt cõmune ꝑ pᷣdicatõnem e ðꝓpꝛium qꝛ eſt appꝛopꝛiatũ vni indiuiduovel determinate ꝑti ſui ſubiecti.⁊ ꝑhoc patẽt due diuiſiones accidentis. ¶ Cõtra pᷣdicta argui tur pᷣmo ſic. Sicut nõ eſſe in ſubiecto eſtꝓpꝛium ſubſtantie.ſic eſſe in fub iecto eſt ꝓpꝛium accidentis · ergo ↄuenit omni ſoli⁊ ſemꝑ. ergo accidens ſemꝑ habet eſſe in ſubiecto · ⁊ ꝑↄſequens nõ eſt accidens aliqð ſepabile. Scðo ſic. om̃e accũñs adeſt vel abeſt ſubiecto pᷣter eius coꝛruptõeʒ.vt ptʒ ꝑ diffinitõnem eius. ergo om̃e accñs eſt ſeꝑa bile ⁊ nullum inſeꝑabie Tertio ſic.idẽ accñs in ſpecie eſt ſeꝑabile ⁊ inſeꝑabile. vt albũ in cigno eſt inſeꝑabile ⁊ in lapide eſt ſeꝑabile.ergo mẽbꝛa huius diuiſion is coincidũt Q. uarto ſic.accidens cõe diuidit in ſcda diuiſione.ſed illud nõ dicitut de accidẽteꝓpꝛio. qꝛ ↄuertit᷑cũ vno mẽbꝛo iſtius diuiſionis · ergo diuiſio eſt inſufficiens. Q. uinto ſic. accidens ꝓpꝛium eſt pᷣdicabile diſtinctuʒ ab accidẽte cõ ⁊ nõ ↄtinet᷑ ſub ip̃o. qᷓ male ponit᷑ membꝝ diuiſionis accij dentis in ſcda duuſione eius. Adpᷣmũ ðꝛ ꝙ lʒ eſſe in ſubiecto in ap titudine ſemꝑ ↄueniat accidenti.tamen eſſe in ſubiecto in actu nõ ſemper conuenit ſibi ſimpliciter. ſed ſolum qᷓ;diu durat in eſſe. Ideo poteſt ſej parari a ſubiecto pᷣter eiꝰ coꝛruptõem. Ad ſcõᷣm ðꝛ.ꝙ licʒ om̃e accũs poteſt aliquo mõ ſeꝑari a ſuo ſubiecto ⁊ abeſſe. nõ tñ qðlibet pᷣt faciłr ſe⸗ pari. Ideo nõ om̃e accñs ðꝛ inſepabile negatiue ſic ꝙ nullo mõ ſeꝑetura jubiecto. ſed benepᷣuatiue. qꝛ nõ faciliter ſeparatur Zdtertium dicitur ꝙ idẽ accñs in ſpẽ bñ eſt ſeꝑabile ⁊ inſepabile reſpectu diuerſoꝛum ſubie⸗ ctoꝛum. nõ tamen reſpectu eiuſdem ſubiecti. Ideo iſta membꝛa nõ coin cidunt in eodem accidente in numero. Id quartũ dꝛ lʒ accñs diuiſuʒ in ſcða diuiſione dicatur cõmune ꝑ cauſalitatẽ nõ tamen ꝑ pᷣdicarõnem. Ideo verificatur de accidente pꝛio.quia illud eſt cõmune per cauſalita⸗ tem nõ tamen per pᷓ ↄuertitur cum acccidẽte cõmuni.qð eſt membꝛum diui ionis· quia illud diciturcõmune per pᷣdicatõ nem. 3d quintum dicitur ꝙ licʒ accidens quod eſt pꝛopꝛium ſpeciei ſit pꝛe dicabie diſtinctum ab accidente non tamemn accidens pꝛopꝛium indiui⸗ dul de quo ſolum eſt hic ad pꝛopoſitum. Sedtalebene contineturſ nce relebe tur ſub Ommune eſt omnibus quinqʒ pᷣdicabilibus de pluribus pꝛedicari. Differunt autem quia ge⸗ nns depluribus pꝛedicaturqᷓ; alla.et ideo differt abalijs· ¶ Differẽtia vero differt a genere in eo ꝙ pꝛedica⸗ tur in quale. genus vero in quid. Item differẽtia differta ſpe cie⁊ a pꝛopꝛio q; differẽtia pᷣdicatur de pluribus m nherentiã eo ꝙ ↄuenir pluribus indiuiduis aut ſpeeieby ⁊ etiq pluribus „ rre ſ 1 Trartatus ſerundus bus ſpecie.illa autem nõ differt em̃ ab accidente. q accidis ſuſcipit intentõem? remiſſionẽ. Differẽtia vero nõ ſuſcipit magis necz minꝰ· Differtãt ſpẽs gñe.qꝛ genꝰ ptinetſis et nõ ↄtinet᷑ ab eis. Spẽs aũt differt a differẽtia.· qꝛexplu bus dꝛñtijs bñ Aſtituit᷑ vna ſpẽs · vt iſte dꝛñtie rõnale moꝛa leↄiungunt᷑ ad ↄſtitutõem huiꝰ ſpẽihõ · Species veronon ↄiungit᷑ ſpẽi vt gignat aliam ſpeciẽ.q̃dã eñ ꝑticularis echu cuidã ꝑticulari alino pmiſcet᷑ ad muli generatõem. Sednð equa ezaſinꝰ incõi. Species at differta ꝓpꝛioq ſpẽsn tura pᷣoꝛeſt ꝓpꝛio ꝓpꝛiũ vero poſteriꝰ eſt ſpecie. Pꝛetereaqͥ umtermini⁊ diffinitões ſunt differẽtes ipᷣa ſunt dinti ſpẽs ⁊ ꝓpꝛiũ ſunt differẽtia. Spẽs aũt differt ab accidene qꝛ ſpẽs pᷣdicat in qd. accũs Vero in quale. vel quõ ſehʒ Spe cies etiã natura poꝛ eſt accidẽte. Om̃e em̃ accidens nain poſterius eſt ſuo ſubiecto.ꝛopꝛium aũt differt ab acciden te. qꝛꝓpꝛiũ de vna ſolaſ pecie pᷣdicatur ciuseſt ꝓprli· cidens vero de pluribus ſ peciebo⁊accñs pᷣino ineſt indiui/ duis. ⁊ꝑ poſteriꝰ generib⁊ pſebo.nõ eñ hõ aut dia chnit niſi qꝛ ſoꝛtes vel plato currit. Pꝛopꝛiũ aũt pᷣmo ↄueni ſpã. etꝑ ſpẽm duenit idiuiduis Itẽ genꝰ differẽtia ſpẽs ppiũ equaliter ꝑticipantur ab omniby deqb pᷣdicat᷑. accidẽs ve⸗ ro nõ.ſed ſuſcipit intentõem ⁊ remiſſionem · Itemgems differẽtia ſpecies ꝓpꝛiũvniuoce pᷣdicant᷑ accidẽs aũtnõp dicat᷑ vniuoce ſed denominatiue · Pꝛedicari aũt yninoce et pᷣdicari km vnum nomẽet ratõnem Vnam ßm illud nomd ſumptam.vt homo kmn vnũ nomẽ pᷣdicatur de ſoꝛteet pu⸗ tone. vt ſoꝛtes eſt homo.plato eſt homo · et ratio eius ßᷣmil⸗ iud nomẽeſt vna.vt animal ratõnale moꝛtale et ob hoc s iuniſ imufn uwn unu uuin wiu nmin mnw iin ii ich ſun Min wüsd iimnn gunuiß insqüh min ſjüchtb wuts unnn mm tuhtn mn ſnun chune munlm iljw mni t b hi iugunn utii ſrun dffneabuu ſonẽ. Diſumi tüpeagighn oaüt difenadſu na ſpẽs.wiſerii em buð ſpůh Sun Mam ſpeciẽ. qůichyi niſcck ad muligneia pecies aũ difenꝛyin des ſunt diffes u chs vno nqutit c accidt. Dñtcñui iccoprpeuninint la ſpectepdcm busſpecicrzcu nendpiö nöctin uidnis R wl⸗ pu⸗ rab omnibode nõ poteſt eſſe genus.quia licet km vnum nomen pꝛedicatur nõ tamen ſᷣm vnam ratõnem · Ratio enim entis ſᷣm ꝙ dici tur de ſubſtantia eſt ens per ſe. bn autem ꝙ dicitur dealijs nouem pꝛedicamentis eſt eins in alio⁊ ſic pꝛedicatur ᷣm di uerſas ratõnes.⁊ ideo non pꝛedicatur vniuoce. ſed potius equiuoce aut multipliciter. fꝛedicari aũt equiuoce eſtpᷣdi⸗ cari vno noieꝛ ratõnibus diueris ᷣm ilud nomen ſumptis ytcanis vno nomine pᷣdicatur de cane latrabili ſidere celeſti et piſce marino Nõ aũt bm ilud nomen ratio eſt eadem om nibus ſed alia ⁊alig. Denomina tiua dicunt᷑ quecunq; ab aliquo ſolo caſu ſunt differẽtia ⁊ bmn illud nomẽ babent ap⸗ pelatõem.vta grãmatica grãmaticus.a foꝛtitudine foꝛtis. Vnde grãmatica et foꝛtis pᷣdicantur denominatiue.⁊ ergo accidens denominatiue dicitur pꝛedicari. Poſtqᷓ; autoꝛ determinauit in ſpecialide quinq; pꝛedicabilibus ⁊ab ſolute Hic ↄſequẽter determinat de his comꝑatiue compando ip̃a inter ſe bᷣm ↄuenientiam ⁊ differentiam ip̃oꝛum. Hꝛius em̃ habet vnumqð⸗ q; cognoſci m ſeqᷓ; per reſpectum ad aliud.⁊ quia ↄuenientia eſt vtha bitus· differẽtia vero vt pᷣuatio. Ideo anteqᷓ; ip̃e cõpet ᷣa ᷣm differen⸗ tiam oſtendit ↄuenientiam ip̃oꝛum· Dicens ꝙ cõmune eſt omnib quin q;p̃dicabilibus de pluribus pꝛedicari. t ratio eſt. quia hoceſt de ratio ne pꝛedicabilis in cõmuniſcʒ pꝛedicari de multis. Ideo in hoc omniapꝛe dicabilia conueniunt ſed ad videndum de differentijs eoꝛum.q¶ Scien dum pꝛimo ꝙ genus differt ab omnibus alijs in generali in hoe qð pꝛe⸗ dicatur de pluribus qᷓ; quodcũq; alioꝛum. Et etiam quia genus eſt pꝛin cipium alioꝛum pꝛedicabilium eſt em̃ ꝑꝛincipium differentiarum que in choantur in poteſtate generis ⁊ etiam ſpecieruʒ que ſub i pꝛopꝛium cauſatur a ſpecie· axcidens ab ec eſt bᷣnciplum ergo etiam eſt pᷣneipium pꝛopꝛij ⁊ accidentis. Slt ſicẽ pᷣn⸗ tipium alioꝛum pꝛedicabilium.quod nulli alioꝛum conuenit. Sed in ſpe ciali genus pᷣmo differt a differentia. qꝛ genus ſe habet vt determinabile differentia vero vt dererminans. Scðo differt a ipecie. qꝛ genus pdica⸗ tur depluribus differenribus ſpecie. Species vero ſolũ de differẽtib nu mero.ſcʒ de indiuiduis. Tertio differt a wꝛ õ pᷣdi 1elo i ertio pꝛio. qꝛ gen?ꝰ nõ pᷣdicat᷑ ↄuer tiblliter pꝛium vero ↄuertibiliter. Quarto vero ab 4 nus uia genus pꝛedicatureſſentialiter. Accidẽs aũt accidentalr pᷣdicat᷑ ¶ Sciendum ſecũdo g diffetẽtia in generali differt ab omnib alijs pᷣqi tus hun A6enerszfurdini pꝛmo dfutga dicu eſſentim un od qud elt qdi imn difen difenmunit da pdcann denish enca. ⁊ nõ de diuiui ſulcpu magis ⁊mns ii Uducſu vnmsmmſi ¶ Setendiẽ mnoghlz ur reipertu oʒ hdtpüx tẽti. Nihot wluinm —— s yis ibinyi eꝝ led lpetes n ↄn g n difuin irdsn detud nõ Prtrihylpani Seðo ſic omne ſupius actu⁊ intellectu in ſuo inferioꝛi ʒtine. ſed ſpẽs eſt inferius. ergo ↄtinet ſuum genus · ergo male dicit᷑ ꝙ genus cõtinet ſpe cies ⁊ nõ ↄtinet᷑ ab eis Tertioſic. duob entib exñtib in actu non poteſtlieri vnñ tertium. ſʒ due dꝛñe ſunt duo entia in actu. ergo ex duab differentijs non poreñ fieri vna alia differẽtia. Q. uarto ſic. Non eẽin ſubiecto eſt pꝛopꝛiũ ſubſtãtie ⁊ tñ pꝛedicat᷑ de multis ſpẽb ſcʒ de oĩbus ſpẽb ſubſtãtie. ergo ꝓpꝛium non pꝛedicatur de vna ſola ſpẽ. Q. uinto ſe m̃e vle debet piedieari vniuoce de multꝭ·ſed accidens eſt vnũ vni⸗ uerſale. ergo pᷣdicat᷑ vniuoce ⁊ nõ denoĩatiue Ad pꝛimũ ðꝛ ꝙ de plu riby. vno modo accipitut abſolute ⁊ poſitiue vt tĩ valet ſicut de multis et hoc modo genus ↄuenit cũ alijs ꝑ hoc qð pꝛedicat᷑ de plurib vel de muiti. Alio mogo capit᷑ ↄpatiue ⁊ ſic differt ab alijs ꝑ hoc qð pꝛedica᷑ de plurib qᷓ; alia pᷣdicabilia. Ideo non eſt idem in quo genus ↄuenit cuʒ alijs in quo differt ab alijs. Ad ſecũduʒ ðꝛ ꝙ licet ſpẽs ↄtineat genus ſicut totů eſſentiale ſuas ꝑtes vel ſicut inferius ſuũ ſuꝑius.ſcʒ quo ad ꝑtẽ poteſtaris eius non tamen ſicut totum vniuerſale ſuas ꝑtes ſic ꝙ ↄtineat genus Pᷣm totũ poteſtatẽ ⁊ cõitatẽ eius. Iid tertiũ dꝛ.ꝙ licet ex duob entib ex ſtentiby in actu inqᷓ;tum entia ſunt in actu nõ fiat vnñ tertiũ.tñ inq;tum vnñ eſt in potentia ad alterũ ex duob entibin actu poteſt fieri vnů tertiũ. Modo duoꝛum differentiaꝝ vna poteſt ſe habere in poten⸗ tia reſpectu alterius.per hoc ꝙ differentia ſuꝑioꝛ conſtituit vnum genus quod eſt diſtinguibile ⁊ determinabile ꝑ differentiam inferioꝛem. Hõ ta⸗ men eſt intelligẽdũ ꝙ differẽtia inqᷓ;tũ hmõi eſt ⁊ inqᷓ;tuʒ ẽ vltimꝰ actus ſpeiſit in potentia adaliam ſpẽm. Sed inqᷓ;tum ſe habet vt actus confu⸗ ſus ſpeciei inferioꝛis ⁊ eſt conſtitutiua generis ilius ſpeciei. Adꝗᷓrruʒ dicitur. ꝙ ſi pꝛopꝛium capiat communicer pꝛo omni pꝛopꝛio generis vel ſpeclei ſie poreſt pꝛedicari de multis ſpeciebv. qꝛ pꝛopꝛiũ generis pꝛedicat᷑ de ipo vreſt in multis ſpecieby. ſed qꝛ tale cõmune eſt in mult⸗ ſpeciebus ideo non habet nomen pꝛopꝛij ſimpliciter ſed accidẽtꝭ cõmunis. Sedſi capirur ſoluʒ pꝛo pꝛopꝛio ſpeciei ſpecialiſſime.vt hic capit᷑ de vna ſola ſpe⸗ cie pꝛedicatur Id quintũ dici᷑ ꝙ ſi capiatur vniuoce pꝛedicari genera lerpio omni illo quod ᷣm vnum ſignificatum pꝛedicatur de multis. ſic omne Vniuerſale debet pꝛedicari de multis vniuoce. Qt hoc modo acci dens niuoeepdedicat.uta accidens dicit totum eſſe accidentale ſui ſub iecti.ſed apiatur vniuoce pꝛedicari ſpecialiter pꝛo pꝛedicari vno nomi⸗ „ accidens non pꝛeditatur vni⸗ e eſſe vniuerſalis cgri multis. Glt hec eſt de ſecundo piedicar 8 ——˙ 8 1 ½ S 1- xincõplexũ F„ — S 7—* —* ſub rõne vlis ·⁊ non 5 2E pꝛedicamentum ſubiectum huius tractatus qᷓ;ᷓuis 8 . Trattatus trtins D rognoltendü — vicamenta quedam ſunt neceſſanopx Pmittenda ſine quoꝛum cognitione ne⸗ quaq; poteſt haberi cognitio pꝛedici/ Nmentoꝛũ · et ideo diſtinguimus cunar 2. O cein modum pꝛedicandi Eoꝛum quepꝛedici — e tripli tur. quedã ſunt vniuoca quedã equiuoca quedã denoitin ſte eſt tertius tractãtus pꝛedicamentoꝝ magiſtri Petrihyſpanᷓ Nal quo poſtq in pᷣcedenri determinauit de dicibili incõplexo in rõnewi ſ nß dutesbils. Idic ↄſequẽter determinat de dicibili incõplexo ſubm̃t E edutabulis in genere fm ſub? ſupꝛa. Cuius oꝛdins rõ eſtq oꝛdimi 92 L 6m ſub ⁊ſupide eſt oꝛdinatio in recta linea pᷣdicamẽtali in qua e ſe dinatur ſupꝛa ſpẽm ⁊ ſpẽs ſub genere ⁊ ſupꝛa indiuidua.⁊ ſi dedið 6 — talis oꝛdinatio fit ßᷣm rõnes vniuerſaliũ? pᷣdicabilium. Ideo opomt* — bmo determinare de dicibilib incõ plexis qᷓ;um ad rõnes . 2+* FU ᷓ; bm rõnes ot ꝛdinabiliũ in genere ßᷣm ſub et ſupꝛa qð fit in iſto tract LLc oꝛdinare neſcit drõnes oꝛdinabiliũ ignoꝛat. et intitulat iſelberltu — pᷣdicamẽtoꝝ· q inter dicibilia incõplexa pᷣdicamẽta ſiꝰ pꝛincipaluett T r pncpalion ꝑte fubiecti ſepe fit denoiatio ſcientie Ideo ↄuenienterd minat᷑ iſte ler a pᷣdicamẽtis. ¶ Sciedũeſt bino ꝙ pᷣdicamẽt zin Fpfir— generaliſſima dupliciter er ↄliderant᷑. Vlno modo inchtun ſhn —. pncipia foꝛmalia diuerſitatis rep· hoc mð de ip̃is nõp̃t auqe dencn 22. r— Me ec de ipis fub ralirõne eſt ſcũu ſed ſolũ intellectus. Alio modopſuui . f. 4 tur ꝑ reductõem ad aliqʒ Gt hoc duplr· Vln intrne u Sv rlunt ꝑtes entis· rhoems ↄſiderat deibtein metphyſciqu „ 5*— 4. Zliderat ens inqᷓ;tum ens Alioꝰ inqᷓ;tum reducunt᷑ ad dicibie incðpri oꝛdinabilein genere fm ſub ⁊ fupꝛa· ⁊ ſub tali rõe ↄſideranin rt, —3 h Ihcus ei nõ ↄſiderat res abſolute. ſ inqᷓ;tum referunt ad ratõem dubi ſ. F is ⁊ pᷣdicabilis· vt in ip̃is aliq̃ ſcde intentõnes fundant᷑ ¶ Sciend důſco 3 3 S tractatus ſubiectũ eſt ens dicibile mpler oꝛdinabile in gl re ßᷣm ſub et ſupꝛa. xut ſtat ſub voce talẽ oꝛdinẽ ßcõte Diit eñ ht —— Eo olũ ic ↄſi gerant᷑res vt referunt ad dici Et dicitur incõpleũai dr 3 33 ferètiam ſubiecki pᷣmitractatũs 36 eſt dicibile ↄplexũ· enñciatio 4 oꝛdinabile in genere ad dꝛãm ſubiecri ibꝛipꝛedicabillum qʒelt drhlt ſub rõne oꝛdinabilis in genele nic —— F ſit pncipalio psels aliter conſiderant ſub ration prd * al. uit ſtunt ii Zn i i bibo i X —= uut ei n pr une —— m — % hut uh in du pyh ſnß nuck dnnuim ſlna wsp un dunzs mdwui dinhun j in ciun i miunim 6 itt hnm günn S mſie unn ip mnin in liunen Giun uſe inn — hmun ipui „ q non omnia hic cõſiderata pᷣncip menti ſed ſub rõne dicibilis incõplexi oꝛdinablis in genere· Etploeh. ntin que ſit cauſa materialis huius tractatus · Subiectum em̃ aubun ſhen P 1024 Sa eſt 2 ue ſüpn . —— u Pltri hyſpani olh 2 xnſa finalis ·qkints lntrinſecus hur⸗ troratusẽpfecta rognitioſuſub „„ 117 fů 7 f. camena quehnn ecti ſicut in alijs ſcientijs ſpeculatiuis finis intrinſecis eſt ꝑfeã ↄgnitio h ſui ſubi attributõ is Sʒ finis extrinſecus eſt ꝑfecta ↄgnitio enũciatõis qᷓ † 2 Z utenda ſine qwun it ex dicibulbo incõplexis ⁊ etiam argumetatols ⁊ geleralr acqͥſitio oĩm 5 ſcian. Caula ãt foꝛmalis Zmodus pcedendi qͥ eſt diffinitiuus diuiſiuus u poteſthabicqu ꝓbattuus ⁊ exemploꝝ poſitiuus. Foꝛma vero tractatus ẽ diuiſioeiue ꝑ nentoꝛũ ctideodin capitula ⁊ capituloꝝ ꝑꝑtes · Vnde huius tractatis ſunt tm rres ptes— dinn pncipales. In pᷣmatradunt anteßᷣdicamẽta. In ſca pꝛedicamẽta. Et in ł um pꝛedicand Em tertin poſipdicamenra ¶ Sciendũ tertioꝙ qnteß̃dicamẽtumeſt Docu⸗ 1 F mentum pᷣcedens ſpẽnlem determinato nem pꝛedicamẽtoꝛum nediate 002 quediequiuuut⸗ oꝛdinatum ad cognitõnein eoꝝ pabẽdam Dicit immediate oꝛdinatuʒ K Fd cognitõem eoꝝ halẽdãm. q; licet diffinitões pᷣdicabilum yaleant ad 8 spdcmenng cognttõem pᷣdicametoꝝ tñ nõ oꝛdinãt᷑ ĩneqiate ad cognoſcẽdũ ip̃apᷣdiꝰ eennnut de dchni 6 vhneta ſʒ vlia. Et ſtẽ trid añpꝛedicamẽtain genere ſcʒ diffintio diuiſio ⁊ re ⸗ ete deume gula. Et ſeptem in ſpecieſetres diffinitões · due diuiſiones.⁊ due regule. mlub ⁊ ſupn. Cusuimit Q uaꝝ ſufficientia patet. quia om̃e añpꝛedicamentũ valet ad cognitio⸗ Mto in rectahneupdtmn nem pᷣdicamentoꝛũ habẽdam ergo valet ad cognoſcẽdum cõuenientiam 4 pis ſud gtnat ⁊ puniniui vel dꝛãm vel oꝛdinẽ. Si pꝛimũ hoc eſt tripliciter. vel valet ad cognoſcen m rdnes vnuerſli pücdin dum reductõ nem pꝛedicamentoꝝ in luũ commune equocũ qð eſt ens.et deb öprsm ſic eſt diffinirto equiuocoꝛum vel valet ad cognoſcendũ reductionẽ dicibi d in geerefn ſuduun lium vnius generis ad ſuum genus generaliſimũ.⁊ ſic diffimtio vniuo⸗ — gmbi gun uun coꝛum. vel valet ad cognoſcẽdum cõuenientiã? reductõem omni pꝛe⸗ —— dicamẽtoꝝ accidẽtis in ſuum ſubiectum· qð eſt ſubſtantig. de qua dicun eftdeninintjun tur denoiatiue.⁊ ſic eſt diffinirio denoĩatiuoꝛũ. ſi valet ad cognoſcẽdum — dräm hoc eſt dupkt. vel docet dꝛñam eoꝛũ que ponũtur in genere ab alijs eni Unnn ſic eſt bᷣma diuiſio· vel docet dꝛãm eoꝝ que ponũtuꝛ in diuerſis generibꝰ · de erſir eſt düinſio ſeba. Si valet ad cognoſcendũ oꝛdinem dicibilium. in re⸗ n ihoe te cta linea pꝛedicamentali hoc eſt dupliciter. vel hoc eſt reſpectu vnius co⸗ nechl euimt oꝛdinatõnis.⁊ ſic eſt bᷣma regula.· xel diuerſarũ.· ⁊ ſic eſt ſecũda regula. Et ð cöe Glho itſtaan tepꝛeditamenta pᷣmittẽda ſunt ante vera pꝛedicamẽta.qꝛ ſine eoꝝ doe mõ Nůmn cognitõne non poteſt haberi cognitio pᷣdicamẽtoꝛũ ¶ Sciendum quar⸗ nens Aho' n nn roꝙ ad cognoſcendũ antepꝛedicamẽta autoꝛ ponit vnã diuiſionẽ modo „ ſid rum pᷣdicãdi ſic. Qo. ſem Goꝝ que pꝛedicantur. quedam ſunt equiuoca. quedaʒ blueh lunt vniuoca. quscam denominariua. Luius diuiſionis ratio eſt. quia s ahcemn om̃e quod pꝛedicatur. vel pꝛedicatur tanqᷓ; multa vel tanqᷓ; vnum ſi pꝛi⸗ ebeelanehn n ſic eſt equiuocum.ſi ecũdum. hoc eſt dupliciter. quia vel pꝛedicas udeci rzuſ tur nomine tmet ſic eſt denoĩati vnũ vel noĩe ⁊ rõe ſimui.⁊ ſic eſt vniuocũ —— hm uocku⸗ Et de his tribus vide bitur in ſpẽaliet eſt illa diuiſio analogi in ſua ana uR logeta. quia per prtis dicitür de vnſioca pꝛedicationelecũco de denomi mi— Petnp natius.tertio de equiuoca. Contra pꝛedieta arguitur pꝛimo ſic. ead dꝛàw b tc de quo eſt ſcientia debet habere pꝛincipia per que tognoſci⸗ wan numſe di ed pꝛecicamenta non habent pꝛincipia perque cognoſcũtur· ergo de tum huius i iblis noneſt ſcientia Minoꝛ patet. quia ſunt pꝛima pꝛima rerum pꝛinci⸗ öderats hroſonhn be ¶ Serundo ſic. Logiea non habet conſiderare de rebus realij ncõplel“ 6 us cum logica ſit ſcientia rationis et non realis. ſed pꝛedicamenta ſunt — nunn res eales ergo male hic determinatur de ip̃is. vj tio valet ad ↄgnoſcendũ reductõnem oi Trattatus tertius Tertio ſi. Dꝛima pꝛncipia ſuntſ impliciter per ſe nota⁊ quo adnos. ßpꝛedicamema ſunt pꝛima pꝛincipia· ergo ſunt per ſe nota⁊ quo adyos ergo ad cognoſcendũ tedicamenta non ſunt aliqua neceſſariapꝛemtij da. Quarto ſic. In libꝛo pꝛedicabiliũ determiat᷑ſufficienter de moqs pꝛedicandi. ergo in hoc tractatu no debet determinari de ip̃is quarehi male diſtinguit triplicẽ modũ pꝛedicãdi. Quinto ſi. Meẽbꝛa dino⸗ nis coincidũt. ergo diuiſio eſt infufficiens. Añs patet. qꝛ homo vniuce pꝛedicatur de ſoꝛte? platone· et equiuoce de hoie viuo ⁊ moꝛtuo.⁊ ſc iqi kit vmuocũ ⁊ equiuocũ. Zd pꝛimũ dicit᷑. ꝙ licet pꝛedicamẽta non habeant pᷣncipia foꝛmglia? vnuoca · eo ꝙ ſunt pꝛima tamẽhalẽt pinei pia effectiua? analogiũ.ideo de ipis vt reducun᷑ ad vnũ cõe poteſt eiſci tiaꝑ talia pꝛincipia Adſecündũ 5 ꝙ licet logicus non conlideret yin cipatiter de reb hᷣm ſe acceptis. n ↄi derat de reb vt ſtant ſub intento⸗ mbus pᷣmis vel ſecũdis ex quibꝰ fiunt argumentatõnes. Ideo inlogiu Huementer determinat de ipſis pꝛedicamẽtꝭ. Id terriũ ð ꝙ letyi ina pꝛincipia complexa ſint per ſe nota ſunpłr ⁊ quo ad nos· vt onn io tum eſt maius ſuapꝑte. Nen tame hma pᷣncipia incõplexa.ſunt em̃tꝛin nobis difficillima ad ↄgnoſcendũ ſicut ſunt decem pꝛedicamenta Iqe antepᷣdicamẽta neceſſario ſunt pꝛemittenda d quartũ 5ꝛ.ꝙ licet inho tractatu non debeat determinari de modis pꝛedicãdi qͥnq; pꝛedicbii in ſpeciali ſte pᷣdicet de ſuis inferioꝛib·⁊ accidentia de pᷣma ſubſtãtia diciẽ ꝙ licet homoꝓut accipit᷑ ꝓ oĩb ſignificatis eius pꝛedicet᷑ equcñ put accipitur ꝓ vno tĩ ßᷣcato pꝛedicat vniu oce. Ideo non eſt vniuoelh et equiuocum m eandem acceptionẽ eius · ſed m duuerſas rations ch ideo membza non coincidunt. — e 4—— 12 ℳ inoca dicuntur quoꝛum ſolum nomen eſt l⸗ &— muneet ratlo ſubſtantie kn ilud nomenetvi ſaNa Ifignicat animal verũ et pictumet noinen ſol eis eſt commune. et ßin illud nomen ratio ſubſta niie eſtdi/ uerſa· Dieimus eĩ de leone picto in pariete. Ecce temble animalet deleone viuo idem dicimus equiuoce. de ſtuis regũ dicimus Iſti ſunt tales reges et de his qͥadhucregni dicimus. Iſtiſunttales reges ſi umendo nomẽ regis choce Poſtqᷓ; ãutoꝛ pᷣmiſit diuiſionẽ dicibiliun g vniuoca? qutoctne noiatiua. hic ↄñr ponit diffinitõnes mẽbꝛoꝝ. Etpᷣmo difintöewed uocoꝝ. Euius ratio eſt. q illa valet ad ↄgnoſcendũ reductõem än toꝛum ad vnñ cõmune quod eſtens ð ðꝛequicole de ipis · 2 m dicibilium eiuſdem geelt V fuum genus generaliſſ imũ. Qt diffinitio denoĩatiuoꝝ valet 3 S dum reductõem pᷣdicamẽtoꝛũ accidentiũ ad ſubſtãtiam de tñ pᷣt de ipis determinar in generali ad oſtẽdenqũ qio gens Adquintum ——————˖˖˖˖— ——— jnjunt ſnui mlS oüt gu dnin jmu ujn ſhnyni uimtn iuumi ſwüittn inuei ſuju ſhu ſshnun nnn un vim dn titun uuntz (h n Niht tatus um couſunt impict Apancpugon dpieduabu denni — odi pꝛedcid. Gui — equuoct dehn VAi panidujnx 17 vnuoci.eo ꝙ ſnpnm deo de s vrnduuini dletundi ðꝛ ꝙ letbguwn eptis.tñ ↄlderudemn eꝛ quid funt imneninj e plls pꝛedumit. Aini nt per ſe notaſmphꝛwin Ken tamẽ hmihnunijtn nolcendũ ſut un dunn no ſunt ptemittendiinitj ermn de mods priciii; detirmnnn geniuii xalentudepnſtii 1 np ꝙ oid ſgnftts ih — muoullu den acptn us iiint dcun nn — no ſbſhniefnlim cat ninil wiapinni u aßmilud von mi viuo idem ddns ſunttalesngcd tnles reges ſin¶ b Mdiulion bu w fntõnes nn 12 du vnæ h quod eltens ne reductönemno⸗ im mũ G niei⸗ mnio denominatiue. Et qꝛ reductio 4 p 4—— Prtri hylpani F omnium pdicamẽtoꝛum ad ens pꝛioꝛ eſt alijs. Ideo ↄuenienter diffinitio equiuocoꝛum pᷣcedit alias.⁊ qꝛ dieibilum ad ſuum genis pꝛecedit reductõnem accidentium ad ſubſtã tiam. Ideo diffinitio vniuocoꝛum p̃cedit diffinitõnem denominatiuoꝝ · deo ſic ponitur diffinitio equiuocoꝛum Equtuoca dicuntur 5. q diffimtõe poni dicũtur. iſunt dicibilia ad explicᷓqũ genꝰ diffintiq ẽ dicibile ⁊ nõ pomt ſunxꝛ h nõ ꝓſiderant᷑ pᷣdicamẽta iquãtũ ſi/ entia ß iqᷓ; tñ dicibilia ſunt Et torũ reſiduũ ponit᷑ ad diaʒ vnluocoꝝ⁊ denoĩati noꝝ qꝛ vniuoca nõ hñt ſolũ nomẽ cõe.ſʒ cũ hoc ratõeʒ Denoiĩatiua ÿo nõ Fpdicant᷑ fm ratõnem. ¶ Sciendũ eſt pꝛimo· ꝙ duplicia ſunt equiuoca. ſcʒ equiuoca equiuocata.⁊ equiuodu equiuocãtia Qquiuocum equiuo⸗ cans eſt vnum nomen diuerſis ratõ nbus pluraſignificans ſicut poc no men animal diuerſis rarõnibus ſignificat animal viuum ⁊ anmal depi⸗ ctum. Sedequiuoca eqͥuocata ſunt diuerſe res diuerſis ratõ nibus per vnum nomẽ impoꝛtate ſicut animal viuum ⁊ animal depictum Hec au tem diffinitio ſolum datur de eqͥuocis equiuocatis.⁊ nõ de equiuocis eq́j nocantibus. quia equiuoca equiuocata ſolum habẽt nomẽ cõmune. Et per hane diffinitõem poteſt haberi diffinitio eqͥuoci equocantis. quia ſi⸗ rut equoca eqͥuocata ſunt diuerſe res habentes vnum nomen? diuerſas ratõnes. Jta equiuocum eqͥuocans eſt nomẽ cõmune diuerſis ratõnib⸗ plura ßᷣcans.⁊ quia eqͥuoca eqͥuocata ſunt plures res ꝑ vnum nomẽ ſigni ficate. Ideo dicit᷑ ad deſignandũ illam pluralitatẽ diffiniuntur in plurali numero.¶ Sciendũ ſco.ꝙ adhuc duplex eſt equocum equocans? ſilr equocũ equocatũ.ſcʒ equocũ a caſu ⁊ eqͥuocum a ↄſilio quod diciqnalo⸗ gum. nde eduocaa caſulunt illa que ßcanturꝑ idem nomencõmune tõmbus ſimpl nõ habentib oꝛdineʒ inter ſe nec ad aliquod ſtt acaſu.qꝛ caſualr accidit ꝙ idẽ nomẽ impo diuerſis rẽ pᷣncipiunthẽc finem⁊ ca i da a caſu qꝛ imponẽs ipm ad ßᷣcandũ in nitur ad ßᷣcandũ plura? ſcða impoſitõne eius nõ habuit reſpectuʒ ad pᷣmum elus ßcatũ ſʒ a caſu accidit ꝙ tale nomẽ pᷣus habuit aliud ßᷣcatum ſicut equus ßcat ideʒ qð equale ⁊ eriam ßcat quoddã animal?⁊ imponẽs ipᷣm ad vnum ßcatum ßᷣcandũ nõ habuit reſpectũ ad aliud. Gt ꝑ hoe poteſt diffiniri equocum equocãs a caſu. vñ eqͥuocũ equocans acaſu eſt vnñ nomen cõmune eque plura ßᷣcans. Sʒ eqͥuocũ eqͥuocans a ↄſilio eſt vnñ nomẽ ᷣm pus ⁊ poſte rius plura ßcans ⁊ dici a ↄſilio qʒ ſicut in ↄſilio vnus ſequitur dictum al terius · Ita in tali nomineẽ attribuitur vna ßeatio ꝑ reſpectum ad aliam ſicut animalpᷣmo ßat animal viuum ⁊ exↄſequenti ꝑ ſimilitudinẽ ßcat animal pictum. Sed equiuoca eqͥuocata a ↄſilio ſunt fes diuerſe ßm pꝛi⸗ us ⁊ poſterius ßᷣcate ꝑ idem nomẽ diuerſis ratõ nibus.habẽtes tame oꝛ⸗ dinem interſe ⁊ ad vnum icut hoc nomẽ ens dicitur de ſubſtãtia ⁊ accidẽte. ⁊ ſanum de vnna de medicina⁊ dieta⁊ de vtro⸗ q; equiuoco ſcʒ acaſu ⁊ a ↄſilio intelligitur diffinitio equiuocoꝝ · ⁊c̃. ¶ Sciendum eſt rertio ꝙ nomen cõmune dicitur dupkr. Vnomõ m vocem que cõ munitas eſt ad plura ßcata.ſicut ſoꝛtes dicitur nomẽ cõmu ne ad hunt ſoꝛtem ⁊ alium. ilio modo dicitur noinẽ cõmune ᷣm fuum catum quodeſt cõ mune ad plura ſuppolita ſicut heatum cõ⸗ h x onto LAtE . 4 pt⸗ Fß ℳ kto X Oyn*f —— 6 ) —.„ 8 „ 77 Trartatus tetius mis ⁊ ſic nullus terminus ſingularis diitt muneeſt ad oĩa ſupoſita homis⸗ rminus ſin cõmunis cum ſuum ßcatum ſit diſcretum. Nic aür ſumitur nomẽcõmj ilo qũod eſtcõmiine m voceꝑ reſpectũ ad plura eat ie pᷣmo modo ꝓ iloq cõmi et nõ ſcðo mõ. qꝛ ſiſic acciperet᷑. tũc nullus terminꝰ ſingular direret᷑ eqj noce de multꝰ cũ nõ ſit nomẽ cõe cõitate ſui cati. Mñ eqͥuoca equocat ex quo ſunt diuerſe es ſunt diuerſa fᷣeata eiuſdẽ vocꝰ. Jõ hñt nomẽcðe bmo mõ. ¶ Sciendũ quarto· ꝙ 10 ſubſtãtie ðꝛ duplr. Eno mõpdiji nitõe qͥdditatiua vere ſubſtãtie q& ꝑſe⁊ hoc mð nò capit b. qʒ ſie ingte dẽtiby nõ eẽnt equoca. cũ nõ habeãt rõem ſubſtãrie ᷣmõ. Alo achl generakrꝓ qᷓcũq; diffinitõe ſubſtãtiali. i.eẽnti aliqᷓ aliqͥ mõ explicat een tiã rei capiẽdo ſubſtãtiã ꝓ eſſentia.⁊ iſto mo ro ſubſtãtie equocoꝝ ẽ dine ſa. Cuiꝰ ð E·q cũcq; hũt diuerſas foꝛmas qb ßᷣcant᷑ꝑg vnũ nomẽ ſubdi uerſis ↄceptib hñt diuerſas diffinitões ßm tale nomẽ ſʒ eqͥuoca equoc raſunt diuerſe res ⁊ bm diuerſas foꝛmas hñt diuerſos ↄceptꝰ ſpẽiles q bus ßennt᷑ ꝑ vnũ nomẽ? nõ ßᷣcant᷑g vnũ ↄceptũcõez. ð hmn nomẽci rõ ſubſiã̃tie ẽ diuerſa. ¶ Lontra pᷣdicta arguit᷑ bᷣmoſir. Lanis ẽqðd eqͥuocũ ad canẽ latrabiẽ piſcẽ marini? ſpdus celeſte ⁊ tñnõ yniw men cõe. Pũipm ſit nomẽ cõe.qᷓ male ðꝛꝙ equocd hñt nomen cõmun⸗ Scðoſic. verba ſunt equocã ⁊ tñ in ipis nõE Vnu nomẽcõe. Ter tio ſc.ecjuoca a ↄſilio hñt vnã ratõem cõem cõmunitate ꝓpoꝛtõis ꝛin logie ⁊ tñ ſunt eqͥuoca 3ᷓ male ðꝛ ꝙ equoca hñt ſolũ nomẽ cõe. tenet ↄl⸗ quentia qꝛ iſtis equocis vltra nomẽ eſt ratio cõis· Quartoſic. Cants latra bilis ⁊ piſcis marinus ſunt equoca equiuocata? tñ nõ habẽt ſolün men cõeſßʒ ↄueniunt in rõe ſubſtã tis li coꝛpis aĩati⁊ hñtvnã ratõemcõz Z male ðꝛ ꝙ eqͥuoca habẽt ſolũ nomẽ cõe ⁊ ratio ſubitãtie km iludnon eſt diuerſa. Quinto ſic· vnius reieſt tĩ vna foꝛma.ßʒ beatio eſtfom nois ⁊ ſic vnius noĩs eſt tiñ vna ßcatio ⁊ ꝑ ↄñs vnñ bcatũ · q ſiequta peant vnũ nomẽcõe habẽt etiã vnã ratõem q̃ catur ꝑ tale no õ tñ eqͥloc Ad pᷣmũ ðꝛ ꝙ lz hoc nomẽ canis ſit equocũ eqᷣuocãs n equocatum iam de eqͥuocis equocatis ſolum datur hec diffintio Zůl cundũ ðꝛ ꝙ ſi nomẽ capiatur foꝛmalrꝓ noĩe quod cat ꝑmodum qul⸗ tatis ſiue ꝑ modum habitus ⁊deris vt eſt ꝑs oꝛatõis diſuncta aun bum ſic in verbis nõ repitur nomẽ ß ſicapi generalt vt eſt nota mẽlbi⸗ fignñ ilius quod in mente ↄcipi᷑ ſic verũ ðꝛ nomẽ· Ideo ðt areſoli bino peretmenias · ba hinſe dietanoñ ſint·⁊ ot ſcho mõ cpiun diffinitõe. Zcd tertiũ ðꝛ. ꝙ tʒeqͥuoca a ↄſilio hab eãt ratõem cocluhn modũ nõ tñ hmn rem qʒ vnitas analogie nõ eſtvnitàs ßᷣm remſed fnn dum tantum Ideo illa quehabent vnitatem ꝓpoꝛtõnis ſ un diuerfn rem ⁊ ſimpliciter. Ad quartum dicitur· ꝙ licʒ canis latrabilis ⁊plc marinus ⁊c̃ habeant vnam ratõeʒ ꝓut ↄueniũt in coꝛpoꝛe guto yõ li ueniunt in hoc nomiĩe canis. Ideo rationes eoĩumn ſumpte m iuw mẽ ſunt diuerſe. ⁊ ideo ðꝛ in diffinitõe hᷣm illud nomen? non ßm nolne d qͥntũ ðꝛ ꝙ lʒ beatio ſit foꝛma accidẽtalis nois nõ tñ ellentinl k õ ficut eiuſdẽ reipñt eẽ plures foꝛme accidẽtales· Ita vnius non⸗ put eſſe plures hcatões.⁊ foꝛmã eſſentialis nominis eſi debita artculiol debitus modus pꝛoferendi. Wateria vero eius eſt ipſavoh. iim ſbist u wn dninm ſumn witnln nintin munjn ſuumnn ſinni ymmin alh ihn duginin 1 ſunmwt n ———— v wiöm winin ſudfn udfn iumni guu atus t domis aſc m etle eininejnjun derc tic nullunnvx⸗ me cdecõtateſuj. nt dutrſuftuuunjt arto. rö lublittiß. oiteeplerhunigt vð dabeĩt rõen ſebiuſij öe ſubſlätul.irimiiii peſſenu ilonſtiui ut duuerlas fomsqpjain as deinöesfntum dufenn n fcanl widaitſi Conm h ngilſn puci mannt ſſdistiuii m cöt milebtgciafn nt tquoc? tj iniys winin t vni ntõmcennmn cʒ mhri vonic ns. u elltaluton oſ.mus wctm dmwuutzimn ʒ doc nomi cinð— uerſe voces vni rei attribute q̃ vocant a grñmatico ſynõnima. vt enſis mu ¶tro gladius. Sed diuerſiũoca ſiint diiierſe voces diuerſis rebus attribu te.⁊ de iſtis nõ determinat᷑ hic ſiciit de vniũocis ⁊ eqͥuocis. qꝛ nõ valent ad cognoſcendum redũctõnem pᷣdicamentoꝛum inaliquod vnumpᷣdica ocs vuocuts ſcundul — ſmꝑnii buus tcsſulß — Prtri hylna 25— 7 iüci dicuntur qugꝛũ nomẽeſtcʒmneetfa io ſubſtantie ᷣm illud nomen eſt eadẽ. vt hocno Xo men animalẽcõmune homini leoniꝛ bouix ſimi liter ratio ſubſtantie km ilud nõmen eſt eadem. vt homo eſt animal. bos eſt animal. et homo eſt ſubſtantia animataſen⸗ ſibilis ⁊ bos eſt ſubſtantia aĩata ſenſibilis et ſic nomẽ eſt cõ mune eis et ratio ßᷣm ilud nomẽeſt eadẽ nihl em̃ aliudẽ hõ tmn ꝙ eſt aial qᷓſubſtantia animata ſenſibilis ⁊ ſimiliter bos Poſtqᷓ; autoꝛ poſuit diffinitõnem eduocoꝛum. Hic ↄſequenter ponit diflnirõem vnuocoꝛum · dicens. Vniuoca dicunt ⁊c. vtð. In qua diffi⸗ nitõne ponit᷑ dicunt᷑ id eſt ſunt dicibilia loco generꝭ diffiniti. qð eſt dicibi le⁊ nõ ponitur ſunt· qꝛ hie nõ ↄſiderant᷑ vniuoca ſub ratõne entis. ſed ſub ratõne dicibilis. Et totũ ilud quod ſequit᷑ ponit᷑ ad diffefentiã alioꝛum vt ſtatim declarabi᷑· Et capit᷑ noniẽ generalt pꝛo voce ſignificatiua que eſt nota mentis ⁊ nõ ſpeciakr pꝛout eſt pars oꝛatõnis diſtincta a verbo. qʒ in verbo reperiunt᷑ vniũoca ſict in nomine. ¶ Sciendum eſt pᷣmo. ꝙ duplicia ſunt vniuoca.ſeʒ vniuoea vniuocata.⁊ vniuoca vniuocãtia.vn⸗ de vniuocũ vniuocãs eſt nomẽ cõe ᷣm vnã ratõem plurib attributum . She artributum„—. feupluracans vt hoc noie aial fm ynã ratõem cõem attribut᷑hoĩ ⁊ aſij& S— no q̃ ßcant᷑ vniuoce ꝑ ip̃m · Sed vniioca vnuocata ſunt diuerſe res ᷣmn N ratõem cõem ꝑ vnũ nomẽ impeꝛtate. vt hõ ⁊ aſinus ßᷣm vnã ratõeʒ cõeʒ impoꝛtant᷑ꝑ hoc nomẽ gial. Ndic aũt diffinilint᷑ vniuoca vniuocata que ſunt plures res ⁊ diuerſe ↄtente ſub eodem noĩe. Ideo ad denotandum iſta pluralitatẽ hic diffiniunt᷑ vniuoca in plurali numero. ¶ Sciendũ eſt ſcðo ꝙ vniuoca differũt a multiuocis ⁊ diuerſiuocꝭ. qꝛ muitiuoca ſunt di S P nomẽßlc d mentoꝛum necneceſſario inqiiirunt᷑ ad inqũiſitõem eoꝝ ⁊ in ip̃is nõ re ne ↄpl k ſrjnſdtunhe nibt. Tbehlti qꝛ vnuts analog v— 3 unumdun ecanis. Ideolanw m⸗ dmn dinuöefnih— ſetma— ni q * ritur vnum nomẽ cõmüne ſed plura nomina vniuoca nec habent vnum nomẽ cõe ßcans ↄceptũ vnũ cõem jn quo ↄue niunt. Vniuoca aũt ⁊ eq uoca hñt vnñ nomẽtõe. Ideo in diffinitõnib eoꝝ ponit᷑ quoꝝ nomẽcõe eſt ad differe ntiã multiuocoꝝ ⁊ diuerſiuocoꝝ. ¶ Sciendũ tertio.ꝙ vni ugca differunt ab equiuocis.qꝛ eqͥuocũ hʒ plura ßᷣcata foꝛmalia.ideo dicit᷑ equocum quaſi foꝛmalr plura vocans · Ht licʒ equocum a cõſilio ex ꝑpte h⸗ rrõis noĩs nõ equalirer voret oĩa ſua ᷣcataſed bin pus ⁊ poſterius. tñ expte vocis ſeclula ratõne ſe habet equalr ad oĩa ßcata ſua. Sed vniuoꝰ cum habet tantũ vnumbᷣcatujn foꝛmale ⁊ jmmediatum Ideo ðᷣꝛ vniuo enürocnoſcücaimmedtte vocat aialitatẽ.⁊ qꝛ vniuocata ↄiiũt iñ vño ßᷣcãto foꝛmall qðeſt foꝛma cõis ßcata per nomẽ equiuo „ ₰* e PTrattatus ttrtius tů.⁊ iſta foꝛma cõmunis habet vnam ratõnem eſſentialem. Ideovnij nocavniuocata habent eandẽ ratõem ſubſtãtie ſumptã ßᷣm jlud nont cõe. Ideo illa ꝑticula ratio ſubſtãtie eſt eadẽ ↄuenienter ponituraddife rentiam equiuocoꝝ · ¶ Sciendũ quarto · ꝙ vniuocd? denominatiua ſi inter ſe differunt. qꝛ vniuoca vniuocata eſſent ialr includũt fᷣcatũ fom le nominis vniuoci vniuocantis in quo ueniunt. Ideo ꝓpꝛia rati ilus ßcati eſt ratio cõmunis ⁊ eſſentialis vniocoꝝ Ideo vniuocũ nomineet ratõe dicit᷑ de vniuocatis. ſed denoĩatiua nõ includũt foꝛmaliter ⁊eſen tiaiter catum foꝛmale ip̃ius denominati ſed accidẽtalr tñ. Ideorut illius ßeati nõ eſt ratio denoĩãtiuoꝝ⸗ vt cũ albũ pᷣdicat᷑ de hoie hõ eñdej nominatũ? albũ de nominatiuũ.⁊ qꝛ homo ⁊ equus includunt ſoů zecj dentaliter foꝛmale catum albi quod eſt albedo. Ideo ratio illius ſignfi cati nõ eſt ratio eoꝛum denominatiuotum. Et ideo ꝑ hanc ꝑticulãmi fubſtãtie eſt eadem· differũt vniiioca a denominatiuis. Gtꝑ hoe patzꝗ iſta diffinitio ſufficiẽter explicat naturã vniuocoꝝ faciens iða difene d omnibo alijs. ¶ Contr pᷣdicta arguitur pᷣmo ſic. Om̃e nomẽ vniuveʒ hahʒ tĩ vnñ heatum ed vniuoca vniuocata ſunt res diuerſe⁊ nſut vnũ bcatum · ergo vniuota vniuocala no impoꝛtant᷑ꝑ idẽ nomẽ. Se⸗ cundo · homo ⁊ aſinus ſunt vniuoca vniuotatò reſpectu aialis ⁊ tamen ip̃oꝝ nõ eſt vna ratio ſubſtãtie ſed habẽt diuerſas diffinitões ců diffnqt ſpecie. ergo rõ ſubſtãtie nõ eſt eadem. Tertio ſic. Albedot nigredo dicunt᷑ vniuoca? tñ nõ habent eandẽ ratõem ſubſtantie ců in accidẽtia. ergo ↄtra diffinitõem vniuocoE⸗ Quarto ſic. eqͥuotumdul quaſi equalr plura vocans. ſed aĩal equalt vocat hoiem aſinũ ⁊ equumci ſpẽs equalr ↄtinent᷑ fub ſuo genere.ergo male poniture fem ũꝙ anm ſit vniuocũ ad hominẽ ⁊ ad equum. Quinto ſic · Ratio gialis km yn quodq; aialẽ altera? altera.vt pʒ pᷣmo deanima. ergo male diel ꝙh aſinus ↄueniunt in vnd rarõne amimalis. 5 d pᷣmum dicig ſiwi uoca vniuocata ↄſiderẽtur ᷣm ſe ⁊ ſuas ratõnes foꝛmales ⁊ ꝓpꝛias onj ſic nõ bcant᷑ ꝑ vnũ nomẽ cõmune.ſʒ ßᷣcantur ꝑ nomina ſpecialußicil⸗ derẽtur quantũ ad naturãcõm unẽ vninotã in qua ↄueniunt exↄſeq ti impoꝛrant᷑ ꝑ vnñ nomẽ cõmune vnuocũ tanq; ᷣcata materialii ei ſcʒ nois vniuoci· ⁊ illa natura cõmunis ẽ ſuum ſignificatuʒ foꝛmale ꝛin mediatum vniiioci vniuocãtis. Adſcõᷣm dicit᷑ ꝙ ſihomo ⁊ alins c ſiderẽtur ßᷣm ꝓpꝛias vatõnes eoꝝ ſi habẽt diuerſas diffinitõ nes ꝓꝛus ſed ſi Aderẽtur vt ↄleniunt in animalrſic bñ habẽt vnam diffinitõnem cõmunẽ que ſumit᷑ fᷣm foꝛmõ cõmunẽ in qua Zueniunt: d teriun dicit᷑ ꝙ ſi capiatur ſubſtãtia ꝓꝛie ꝓ ente ꝑ ſe ſic albedo ⁊ nigredo no h bent eandẽ ratõem ſubſtãtie.ſʒ ſi capiatur generalr ꝑ eſſentiaſi capitut in iſta diffinitõne.ſic bene habet eandẽrarõem ſubſſõtie cõmunẽ quartũ dicit ꝙ lʒ hoc nomẽ animal eꝝ ↄſequẽti vocet plura cqualin 6 plures ſpẽs hatas.nõ tñ pᷣmo ⁊ immedi ate plura vora ĩ equ zin vnũ ꝓpꝛium ßcatũ.ideo aĩal eſt vniuocũ ⁊ nõ eqũiuot dem ⁊ equũ ſicõmpenturin oꝛdine ad animal.licʒ vnũ pᷣcedatulupel cõᷣꝑatõem ad ſeinuicẽ. Ad quintũ ðʒ. ꝙ ſi aial ↄlidere?kmn eſe . Vñ vniuoti; ꝑre vocis immediate plura ßcat. Aliter ðꝛ ꝙ animal equalt vocat hom u hun hnt niumo vuſi kwn im mu voti uumi miti nuhn jm ſlinicus min iuim wiui inii buofun dinniun juum nuuijm iu Fi nnniſ ittuit ſihinit ſilnnin git ſiuui uuid mititn uutn wnuth inm M ijnie hiunn Me wieyj mnin Klum wWh tütus m daberwanmn oſablire eſle⸗m cendi quno— oci vnuocat— envnmſen m aldi quod el ibehjun vnnnuun ktiuts rut vnotaadenommh etpleut ratui wuim pdctangutnhwhi d vnuoc vnxnmnmu vruotiturð mnanhin ſunt vc vnxmni abdite led habẽdueisn ⁊ ri nð dabenttnnini Kmuöem vmoz. Lui ns.ed altquil udini bluo genn. go nitp dem. Uunnt kui tevtphnodenintehn aruöne mnas I iſnn turfmſetjusiſn ne cõmune.tm jcõmun vucin in izuzwanen ne hobet eundenw nun n anmi etc. normie oaial ei wuocitn ura ßcot Aunb e dine ad M urnordineiiih . i quni [N Coℳ ſt) e ſe e — 5 S.—— 2 pettihypant 8 diuerſis ſpeciebo eius ↄtractũ ꝑ diuerſas differẽtias ſic ratio aĩalis fᷣm L epe altera · Sed ſiↄ ſideret᷑ aĩal ᷣm ſimplicẽ eiꝰ eẽn tiam.ſic ſua ratio eſ eadẽ ⁊ nõ diuerſa ſi accipit ſua eſſentis indiſtincteer non diuerſa ꝑ differentiũ.ideo explicans ipᷣam ſic acceptã eſteadẽ ⁊ nerſa. Et hot modo intelligiti autyzita⸗ philoſophi vo p* Fyl 5 ſl6 6 7 ₰ Enominatiua diciit᷑ quegigt qpalijs ᷣlo c ſi ſunt differentia et bm illud noinẽ habẽt Wet Z S.— nem · vta grãmgtica grãmaticus eta foꝛlitudine foꝛtis· dꝛñt⸗ S ſolo caſuid eſtfola cadẽtia. queeſt ex ꝑte fei⁊ m illud nomẽe habent appellatõem. Homen em̃ denoũtiuũ debet cica/ P— 2 1. 1„ 7 3— i ..M „ 1. recum noĩe abſtraeto in pꝛincipio et differe in fine. vta grã 7 matica grammaticus fy D 6 ¶ Voſtqᷓ; autoꝛ poſuit diffinitõem vniuocoꝝ que docet requctiõem di v F cibiiũ in ſuũ genus generaliſſimũ qð dicit vniuoce de ip̃is. Hit ↄñr po⸗— nit diffinitiõem denoĩatiuoꝝ ꝑg quã cognoſcitur reductio oim p̃dicamen toʒñ accidentiũ ad vᷣmã ſubitãtiã de qua pᷣdicant᷑ denoĩatiue. Dicẽs ꝙ denoĩatiua dicũtur quecũq; ⁊c̃ vt ſup In qua diffinitõe poni᷑ dicũtur.i ſunt dicibilia de pᷣma ſubſtãtia loco gñis diffiniti.vt dictũ eſt in pᷣcedẽti⸗ bus diffinitionib equoceꝝ ⁊ vniuocoꝝ. Deinde ponuntur alie ꝑtes ad dꝛãm vniuocoꝝ ⁊ equiuocoꝝ · qꝛ vniuoca ⁊ eqͥuoca non hñt appeliatõem m illud nomẽ vel aliqt nomẽ abſtractũ a quo dꝛãnt ſolo caſu ſicut deno minatiua· ſeq pᷣmo⁊ꝑ ſe impoꝛtãt ſua ßcata ⁊ nõ ꝑ depẽdentrã ad aliq oliud Sciẽdum eſt pᷣmo · ꝙ ad denoĩatõem tria requirunt᷑. deno minãs denoĩatũ ⁊ denoiatiñ· Denoians ẽ foꝛm accidẽtaiis q̃ im poꝛtat᷑ d ꝑ nomẽ abſtrattũ. Et ðꝛ denoiĩans qſi de ſe aliud noĩans. qꝛ dat cõcreto D—— vt pᷣdicet᷑ ⁊ denoinet ſuũ ſubiectũ. Sʒ denoĩatiuũeſt accidẽs ↄcretã q; pᷣdieat de ſuo ſubiecto denoiatiue. vẽ albũ nigrũ Et ðꝛ qᷓſi de glo noĩati qꝛ ẽ denoiatiſubiecti rõe foꝛme acciitalis q̃ et alia a ſubiectqſʒ denoĩatũ R§ pMe k⸗ 7 eſt ſubiectũ de quo accſis ↄcretũ pᷣdicat. vt in hac pᷣdicatõne denoĩatiua. ſoꝛtes eſt albo albedo ßᷣcata ꝑnomẽ albo eſt foꝛma denoĩans. Et illud cõ tretũ albũ eſt denoĩgtiuũ.ſoꝛtes vero eſt ſubiectũ denoĩatũ Añ ptʒ ꝙ de noĩatiuũ ⁊ ↄcretũ idẽ ſunt et denoĩans ⁊ abſtractũ icẽ ĩpoꝛtãt ⁊ eti de noĩatum et ſubiectũ idem ipoꝛtãt& Sciendum ſcðo. ꝙ ad verã denoia tionẽ tres requirũtur ↄditõnes. Mꝛima eſt. ꝙ foꝛma denoĩans ſi aliene narurea ſubiecto denoĩaro ſic ꝙ nonſit de eſſentia ſuhiecti ſicut eſt genus reſpectu ſpẽiet ꝙ nõ fiuat a pᷣnripijs eẽntialibeius ſicut ꝓpꝛiũ. Defectu tuius pᷣdicaea eẽntialia nonpᷣdirant᷑ denoĩatiue ver denoiatõe Ndes er̃ non eſt vera denoĩario. hõ eil hũaniis vel hõ eſtriſibilis. Scpaditio eſt ꝙ foꝛma denoians ßceᷣm q3cantere eretũdðcoenter? aectiue ftarfotinã acchtaſẽ yrinherenreluoſub⸗ kecto rõnec noĩn abſtracta denoiatiue nonpᷣdicant᷑ de ſubſãra Ter ZS5 — N — Trattatus tertius tia ditio eſt denominatiuũ ⁊ abſtractum conueniãt in pᷣneipio voe e differãt in fine. Defectu cuius ſtudioſus non ðꝛ denoiatiuea ÿtuteqt non ↄuenũt in pᷣncipio vocis ¶ Sciẽdum tertio·ꝙ triplicia ſi᷑ denoiat 3 e qdam ſunt m vogẽ tĩ que Pnł ↄuenientiã in pncipio ⁊ dꝛãninfn cũ noie bñtracto. ⁊ tñ non impoꝛtqͥt naturã alienã a denoiato⁊ ichõ e pumanus dicunt ab hanitate. iiaſunt denoĩatiuafm rẽt̃⁊rõſn vocẽ in qb.· foꝛma creti naturãtʒieit cüloꝛmna abſtractierm̃rði Senihtiã in. ncipio deõnis ⁊ diferẽtia in fine.⁊ ſi ſſudioſus ðdenci tiue a vtute. Aliaſunt denoĩatiua ßm rem ⁊ vocẽ ſil · vt ſunt illaquibus Zuenũt ile ires ↄditõnes pꝛlus pol ſe ſicut albũ? ngüqie nt noiatiuã. ⁊ ſolũ de illis datur Pns diffinitio de noĩatiuoꝝ que qͥqẽ inpu rali diffiniũtur ad denotandũ multitu dinẽ foꝛmaꝝ accidentalũaqui denoiĩat᷑ ſubſtãtia. ¶ Sciẽdũ q̃rto.ꝙ denoiatmn? denoians ſiue ↄcterʒ et abſtractũ dupłr ↄueniũt ⁊ dupkr d ifferũr. Nꝛimo ↄuenũt inrefcau qꝛßcãt eandẽ foꝛmã eſſentialt ſicut albedo ⁊ albũ fcãt folmãabedns Abũem̃ vr diclt Zriſto· inpdicamẽtis.ſolũ qᷓttatẽ fcat Schoꝛuerit in pᷣnciplo dcõis· vt albedo ⁊ albũ illa ↄuenientia in hᷣntipio dednis ſeit Zuenientiã eoꝝ in pᷣncipali ßcato. qꝛ q̃ nõ Zuenũt in pᷣncipio dictn idẽ beãt.ſicur albũ ⁊ dulcedo Sʒ dꝛñt. pᷣmoinmõ ßᷣcandi qꝛↄcteũßct foꝛmã cũ cadẽtia? inherentia adſ ubiectũ. Ideo ðꝛ qi ſił ↄcernẽs foni et ſubiectũ eius ſicutalbũ ßcat albedinẽ inherentẽ ſubiecto. ſj abſtrnn ßcat foꝛmã pᷣm ſe ⁊ ſine inherentia ſiue cadẽtia ad ſubiectũ ⁊ ßeatlubin modũ eius ßcãdißcat foꝛmã cũ pꝛeciſione ſubie Ct inde eſt ꝙ nõ tiam vel foꝛmã ſine ſubiecto. (f ꝙe iue ⁊ ꝑmoqũꝑ ſe ſtãtis. et inde ðꝛ ab ſtractũ quaſi ab alio tractů qjn biecti deſignãdo ameln pr veriticari vel pᷣqlun de ſuoſ ubiecto· Scðo differũt in finali terminatõe vocis·et iadſen dꝛãm q̃ eſt in mõ ßcãdi. 15 raſu dꝛñt ſolũ dꝛñt ab ipis in cadẽtia vocis et in mð — ßcã ãtur due dꝛñe denoiatiui? denoĩantis. Gt ſubiũgit᷑.? abſtracto · q nitõis cunq; · ergo diffinitio eſt mala natiuũ ytutis. qꝛ g hm ilud nomẽ hʒ apellatõem abeat apellatõem Ad pmũ lcet albũ⁊ nigrů nõ differũt inter ſe loloc 5 2 halẽt appellatõem ad explicãdũ ↄuenientiõ eoꝝ in p tipio dcõ nis · vñ oꝛdine nature ↄcretũ hʒ appellatõem bipᷣo recipit ſuũ ßcatũ. Ex quoptʒ intellectus huius difi Cõtra pᷣdeã arguit᷑ pꝛimo ſic. In nulla bona diffiniðedj poni vle vkiter ſumptũ.ſʒ in iſta diffinitõ ne ponit᷑ vle vłr ſumptũſqqu Sðo ſic. albũ ⁊ migrũ ſu tñ non differũt ſolo caſu.ſʒ etiã pᷣncipali cato · ergo male locaſu Tertvoſic· denoiariuũ⁊ abſiractũ differůti go nõ differũt ſolo caſu VQ. uarto ſic. Solo caſu ſtu pᷣdieat᷑ denoĩatiue de ſuo ſubiecto · et non omẽ ÿtutis· ergã male di Abſtracti denoiſu bſtractum hʒ apellatõnen foꝛma ÿᷣtutis.⁊ tñ non hʒ atpellatõem ßm n Q.uinto ſic. deriuat᷑ a Icreto · ſicut iuſticiaa iuſtus.er a creto ⁊ non ecõtra· ergo male ðꝛ ꝙ denoĩatiuũ vᷣm illu dicit᷑. ꝙ quecũq; in iſtad non renet᷑ vmuerſatr.ſʒ indiffinite. vt tim̃ valet ſicut illa · alu·tamẽ relp in diffinitlõe denoiatiuoꝝ ↄ ueniẽterq di. Et inhenl ßm illud none bncipio ßcalo np i. denoiatõeʒ ni nt denoinnl ð19 diferit ſ nmodo ea nien duolum eſt denoh phoenl nomẽ oblirli fünön Zd ſcimi ectu abſttictlj giirn iuũiui miſnein mumu umin uhnn (pinn wn wmu uopowi ſuen ſaynsdi mmm¶ livunnn unimn wzarht Aunni munh ſuihn wun ſuhw munnn unncu inu inen hg ſuut ulunu w vnuhit⸗uan 1.— dhüantate. uſundain 2e nuur n SMdeituainmni Snpnusho s dutur pñs dĩnoinin denotandũ multuudni nꝝi ¶Sidi qno.ꝙ dniritu puenuit ⁊ duyltdioi Dnn mi eſfentulr ſcut ideqiii Znlo n pduamits iuiſ Mdon bthgunu hnpali htus. qqͥniMinn ⁊ dukedo Sʒ dꝛit hnun ⁊ndennudubui jiutit ntdi fen abeduinhoniſ & ⁊ Mx nhentutuſue niuits e its.tt ndeð vhrui xit Ajen kormi cipxcieneitrnij ine ſuderto 6.*t Seðo detri nfnMk ᷓſcide 15 n dennedun niad W nadiuern⸗ — denin.6h nd— weni 41 oꝛdme nnnili Lotr dc ßul vun ſumptu.ſz ini ebelma Sbe 9 per vocem expꝛimunt᷑ ¶ſ Sciendu puur. iue duaꝝ reꝝ ſiue dictionũ ſiue litter rũa ſyllabaꝝ vel ßcati⁊ modiſigni irãdit ⁊ iſto inocionõ accipit hic· liomõ accipit ſpẽaliter ſolũ ꝓↄpont& kencõplexone pluruum vocum ſcatiuaꝝ ⁊iſtomodo ſumirurhic ideo 2 Detri hylhuni albedinis ⁊ nigredinis ſolocalu differunt Et ſi intelligit᷑ ꝙ denojati 5 An ſuis abſtractis Ad tertium dã. ꝙ negatur cõſe⸗ quentia.et cauſa eſt. quia cum dicit᷑ ſolo caſu non ſolũ intelligit de cadẽtia vocis. ſed etiam in cadentia que eſt in modo ßcandi ↄcteti? abſtracti Et etiã qᷓ;tum ad modos eſſendi quiꝑillos modos ßᷣcandi impoꝛtãtur. dq̃rtũ ðꝛ ꝙ licet ſtudioſum ſit denomnatiuũ reſpectu virtutis ᷣm rem tm̃. nõ tñßᷣm rem et vocem ſimul. Modo de talib datur diffinitio. Nd qͥntũ diet᷑. ꝙ licet fm foꝛmatõem vocls que d grenatico hncipa liter cõſiderat abſtractũ denoietur ſiue deriuet᷑ a cõcrero.ſcʒ a genitiuo ei tamẽ ßᷣm oꝛdinem nature. ſcʒ denoĩatõis ⁊ ſignificatõnis cõcretũ denoĩa tur ſiue deriuat᷑ ab abſtracto. qꝛ abſtractum impoꝛtat foꝛmaʒ fm ſe. t concretũ impoꝛtat eã ſub cadentiaad ubiectum x*2— — ꝛun que dicĩſtr. quedam dicuntu cum comz plexione. vt homo curit. quedam ſine complexio⸗ ne. vt homoſvel cumit. ¶ Voſtqᷓ; autoꝛ poſuit in ſpecialitria antepꝛedicamenta ſcʒ tres diffin tiones que valẽt ad cognoſcendũ reduttõenm dicibilium et cõuenienti⸗ am eoꝛum in aliquod vnũ · Tic conſequẽter ponit duas diuiſiones ad ad cognoſcendum diſtinctionem et diffinitõ nem eoꝛum que ponũtur in pꝛedicamento ab his que non ponuntur in pꝛedicamento Ht quia opoꝛ tet pꝛius diſtinguere illa que ponũtur in pꝛedicamento ab his que nõ po nuntur in pꝛedicamento qᷓ; diſtinguere ea que ponũtur in pꝛedicamento deo autoꝛ ponit pᷣmo hanc diuſionem que valet ad cognoſcendum ea que ponũtur in pꝛedicamento ab his qᷓ nõ ponuntur in pꝛedicamento di cens ꝙ eoꝝ que dicunt᷑ quedaʒ dicuntur cum complexione. vt eſt oꝛatio. Alia ſine complexione · vt termini per ſepoſiti qui dicuntur incomplexi. Luius diuiſionis ratio cſt. quia omne quod dicitur aut expꝛimitur ꝑ vo cem complexam ſiue compoſitam ex pluribus vocibus ſigniticatiuis et ſic dict cũ cõplexione. Vel expꝛimitur per ſolam vocem ſignificatiu.et ſic dicitur ſine complexione Sciendũ pꝛimo.ꝙ dicitripliciter acci pitur · ¶no moco generaliter. vt tantum valet ſicut deriuariab alio· vt cum dicitur dialectica dicit᷑ a dia. id eſt diriuatur. Secundo moda pꝛout tantum valet ſicut pꝛedicari.vt cum dicitur. Pꝛedicabile eſt qð aptum( natum eſt dici id eſt pꝛedicaride multis. Tertio dicitantum valet fcut ⸗ pꝛoferri vei expꝛimi per vocem ſignificatiuam. t iſto modo ſumitut in pꝛopoſito·et per hoc patet quid ſit diuiſum in iſia diuiſione. Geſt enim di cibile quod eſt ſignfica bile et poteſt diciper dictionem que eſt vox ſ igni ficatiua.ideo tantum valer dicere eoꝛum que dicunt᷑ ſicut dicibilium que mn ſecũdo. ꝙ ↄplexio dupliciter acci⸗ no modo generaliter pꝛo quacũqʒ cõpoſitione duoꝝ ad inuicem uh L „ . S Complexionee duptereſt⸗poſitio·iſtans indude trem ſicut in qualibet oĩone hfecta G lexi exionis accipiunt᷑ ab aia diſtincte?t pulã vᷣbalẽqᷓ pꝛ viſtãs eo ꝙ inter duo extremae — ple M .— Trattatus tertius complexio vt hic ſnmitur eſt compoſitio expluribus vecibus ſigniuth uis. Qt dici cum complexione eſt ſignificari vel expꝛimi per vocem com plexam ſiue compoſitamer duabus vocibus ſignificatiuis. Qtdiciine rurad iuicẽ ꝑ co ſt ᷣcari per vnam ſolam dietionem acopulan pcopulã jbit ¶Stiendumteri tð Ipleio ðiſtãs· q anqᷓ; diltincta entia poſteiyyñ eſt nota ↄpõis facte ab ĩtellectu. eletij iꝰ mediat copula ÿbalis. la eſcõ plexio indiſtãs cuiꝰ extrena ↄponũtur ſicut determiatio⁊ ſuũ deimin bile ſicũt fiẽ in oꝛõc iectãvt dðo hõ glb. Et ðꝛ indiſtãs.q; exttemqn ks ↄpõnis ↄfuſe deſignãtur? ↄphendun qʒ inter extrema eius nõ med kab aia. vt vnñ in alio.veletiʒ iat copula ʒᷣbalis I Sciendũqᷓrto gilaq dicunt᷑ cũ ↄplexione poſſunt dupliciter ↄſiderari. Eno mõ inqᷓtũ hali ↄplexionẽ ex plurib? vocib ⁊ ipoꝛtãt ↄceptñ ↄplexũ.⁊ iſto mõ ↄpleurð Ponũtur in pᷣdicamẽto miſip ſuas ꝑtes.⁊ ille ꝑtes ſint de diuerſis pdiu⸗ mentis. vt lhõ eſt alb· tale dicibile dicamẽtis. Et ſiille ꝑtes ſint 4 2———— bile ᷣm ſuas ꝑtes ponit᷑ in eo ßᷣm ſuas ꝑtes reponit in dinnrspe de eoqẽ pᷣdicamẽto. vt aialrõnaledledi qẽp̃dicamẽto. Gtq non eſt lantũnidi cibile ſed lplura ideo ſunpliciterloquẽdo ðꝛ ꝙ dicibile 2plexũ noneſt tepo nibiit in pᷣdicamẽto · Scðo m pᷣt cibile 2plexũ inq̃ntũ ſumi ad — pon in pᷣdicamento loco ynius copꝛ ponit᷑ loco diffiniti ad circũloquendũ i ↄſiderariilud qð ðꝛ cũ ↄplexioneſol circũoquẽdũ vnñ incõplexũ ⁊ iſtomõ hne cõplexi qð circũloqui᷑ ſcut qñ difii pᷣm diffinitũ. Si tñ capereidifi tio inqᷓntũ includit genus ⁊ differẽtiõ. hoe modo nõ ponit᷑ in pᷣdicamen ꝑ modũ vnius ſed ꝑ modũ p ſic dicibilia ↄplexa vt ſunt ↄp luriũ.⁊ im ſuas ꝑres.ſ. generis ⁊ ditec lexa nõ ponũtur in pᷣdicamento. Incöplen ſionẽ cognoſcimus gůd vero ponũtur in pᷣdicamẽto. Per hanc ergo dlui differũt dicibilia ↄplexa⁊ incõplexa. ideo hec diuiſio vatz ad cognoſciii dꝛãm eoꝝ S ponũtur in pᷣd to ⁊c̃. Contra pᷣdicta argui pᷣmo cum idem ſit dici et pꝛedicariſed omne pꝛe go omne dicibile erit incomp — icamẽto ab his que nõ ponũturinpᷣicn lexum.⁊ ſic nulla dic one. Scðo ſic. Vnũqðq; habet dici? ſignific ſi Om̃e dicibile eſt pdicabie dicabile erit incomplexun umtur eſſe cum cõpitt ari eo modo quohibt eſſe.ſʒ oẽ ens hʒ eſſe incõplexũ ⁊ eſſe vnñũ. ergo om̃e dicib ile eſt incõplen Penrio ſic. Eanis eſt vnũ dicibdle·⁊ tñ nõ eñ cõplexũcum nõʒn voces · nec inrõp iliũ quedã dicunt᷑ cũ ↄplexione quedã ſine ↄplexione lexũ.cũ ineludat plura heata· ergomaletꝛgdi Quattoſme —„ bꝛa huius diuiſionis nõ lunt oppoſita· qꝛ ↄplexũ et incõplexũ in eodẽlon nemũt · diuiſio eſi iſufficẽs Muinto ſic. oẽ ↄpoſitũ e voce? mõbti eſt ↄplexũ.ſed oẽ dicibile hʒm Ad pᷣmũ ðꝛ ꝙ ſicapiat᷑ dicibile ꝓut eſt aptũ naup cin Sʒ ſicapiat put eit aptũ natů expꝛinin⸗ Splexione. ſic om̃e dicibile eſt pᷣdicabile. odũcãdi⁊ vocẽ ergo nulla dicunlu nificarig dictõem jiue ꝑ vocẽ catiuã yt in ꝓpolito ſumiſi nõ oẽdicbi eſtpᷣdicabile. Zdſcðm ðꝛ. ꝙ licet om̃e ens ᷣm ſeſit vnumet juʒ tamen in oĩdine ad alud cum quo ci compoitum velcowponbl incompi u ny ſitmn nfom tileſe u gi winm vuhuw hwnt inn nny uunn wndiigo ſi ſn ginim ſunm weni mimm Znimiß umin niun mlni ſnid wiiu welum umbi iuimn ani u In ſun undus Mrsign pon undemim vtdðol k oEtiuili 11 Bibitnni tdupuq? detn i ꝛipoꝛi ti chi dſusg elehrsnn dbl m wr mt de eq& Minnü od N Gtgmil cterſoq Snadci om he— Winint s 1duen t— öplun— i zpeni pocunt etnrB qcbln canKd** d 6c hab i veich wü du nſanch wiciw unt pp dzmodi cdühh Aicn 3 5 8 k.S in R i gwn Uude prtrihypani eſt dici ü. li bi oueni ũad intellectũ Iponẽ oteſt dic ↄplexũ.licet hoe ſibi ↄueniat per reſpectũ ad intel ponẽ ⁊diuidentem qui actualiter facit talem ↄplexionẽ que pᷣus eſt in re⸗ bus ᷣm aptitudinẽ dtertium di. ꝙ licet cams materialiter ⁊ ex pte vocis fit vnñ dicibile.cñ foꝛmaliter ex ꝑte fcatoꝝ non eſt vnñ dicibile ſed plura. Non tamẽ debet dici dicibile ctomplexum.q illa ßᷣcata inter ſe non habẽt aliquõ vnionẽ vel ↄpofitõnem. nec ſe halẽt vt dererminatio?⁊ deter minabile Ad q̃rt diꝙ licet cõplexum materialiter et incõplexũ con ueniunt in vno eo ꝙ incõplexũ eſt pars materia lis ↄplexjtame ſifoꝛmali ter accipiant᷑ quãtũ ad foꝛmas ↄpiexi⁊ incõ plexi oponũtur ſicut dictuʒ eſt in pᷣmo tructatu. ¶Id qͥntũ dicit.ꝙ licet cõpolitum ex voce⁊ modo ßcandi habeat ↄplexionẽ generaliter acceptã. non tamẽ habet cõplexio⸗ nengie dictum que eſt ex plurib vocibus ſignificatiuis · de qua ſolum hic eit ad pꝛopoſitum. Sed pꝛiüiſq; alterum mẽbꝛum huius diuiſionis ſubdiui datur· diſtinguendiſunt octo modi eſſendi inqi neceſſafij ſunt ad ſequentem diuiſionẽ cognoſendam. et ad ea que po⸗ ſtea dicentur. Pꝛimus igitur modus eſſendiineſt quãdo ali quid dicitur in ald ·ſicut pars integralis in ſuo toto.vt digi tus in manu.et paries in domo et ſimilia Secundus mo dus eſſendi in. eſt ſicut totum integrale eſt in ſuis partib ſi mul ſumptis. vt domus in pariete·tecto et fundamento. Tertius modus eſt ſicut ſpecies in genere.vt homo in ani⸗ mali vt vnũquodq; inferius in ſuo ſuperioꝛ! Duattus mo dus eſſendi in eſt ſicut genus in ſpecie. vt animal in homine et quodlibet ſuperius in ſuo inferioꝛi. Quintus modus eſlendi in dicitſicutfoꝛma in materia. Et iſte quintus mo⸗ dus ſubdiuiditur. quia quedaʒ eſt foꝛma ſubſtãtialis. vt ani ma eſt foꝛma ſubſtantialis hois. Qnedãeſ foꝛma accidenta lis. vt albedo hominis. Etpꝛima harũ dicitur pꝛopꝛie ineſſe ſicut foꝛma in materia. vtanima incoꝛpoꝛe. Zlia autem di/ citureſſein alio ſicut accidens in ſubiecto. vt albedo in pa⸗ nete. Sextus modus eſſendiin eſt aliqd eſſe in ſua cauſa efficiente. vt regnũ inregeme Septimus modus eſſendi . ℳ 7„ C ale ℳ Vcd——— N. x y 5Eh⸗ ſa Trattatus tertius ſueſt ſicut aliquid eſt in ſuo fine. vt virtus in beatitudine. Octauus modus eſſendi in · eſt ſicut aliquid eſt in ſuo coni nente. vt vinũin vaſe locatuʒ in loco · Hos aũt octo moios eſſendi in. diſtinguit Areſtoteles quarto phiſycoꝛũ BVoeti gůt aſſignat nouẽ · qꝛ ſubdiuidit quintũ. vt dictũeſt. vj ſunt pars totum ſpecies genus et caloꝛigni. Rexin ngy res in finelocoq; locatum ¶ogẽ̃volut ðmzdiuiſjens pꝛedicamẽtalenichtginn determinare de alia ·&t qꝛ iladiuiſionõ pr pfecte cccnnee cantmodi eſſendiin · ideo pus qᷓ; ponat aliã diuiſionẽ diudit eſena octo mõs qui iniſtis ᷣſib ↄtinent᷑. I nſunt torũ ꝑs ſpẽs genus ciloꝛig Rexin regno.res in fine. lococ; locatũ. quoꝝ ſic habet᷑ſufficienin Qu oẽ qð eſt in aliquo vel ↄuenit realr cũ eo in quo eſt. vel differt tealtei ib eo.Si pᷣmũ hoc eſt duplr. qꝛ vel eſt ĩ alio ꝑ modũ ꝑtis. vel ꝑ modi ten Siꝑ modũ ꝑtis hoc eſt dupłr.aut ꝑ modũ ꝑtis integralis· ⁊ſieſ hn modus. aut ꝑmodũ ꝑtis ſubiectiue.⁊ ſic eſt tertius modis.autpem⸗ dum totius · hoc eſt dupłr.vel ꝑ modũ totius integralis·⁊ ſic eſt cs m dus.· vel ꝑmodũ totius vlis ⁊ſic eſt quartus modus. Si differihei quo eſt realiter. hoc eſt dupłt. qꝛ vel eſt in ipo actualr vel virtualt mum hoc eſt dupliciter vel id qð ineſt dat eſſe alter cii ineſt.et fueini eſſe cñ eo· ⁊ ſic eſt quintus modus quo Lfoꝛma eſt in materia. lili pit eſſe ab eo in quoeſt.⁊ diſtingui in eſſe ab eo in quo eſt⁊ ſcellon modus quo locatũ eſt in loco. S ſit in alio virtualiter t̃ poceſt duylt quia vel eſt in aliquo qᷓ;tüim ad ÿtutẽ ꝓductiuã qua ꝓducitur ti modus quo effectus eſi in cã efficiente. vel eſt in alio ſolũ virtualr qᷓun ad bonitatẽ eius. ⁊ ſic eſt ſeptimus modũs quo effect? hzʒ eſſe in ſuof Nõ eſt tñ hec diuiſio vnñũ añpꝛedicamẽtũ.qꝛ nõ ime gnitõem pᷣdicamẽtoꝝ ſʒ ad cognitõem vnius diuiſionis amep̃dica lsex⸗ ſequenti tñ valet ad cognitõnem pᷣdicamentoꝝ ſeqeur. Scdũ pꝛimo. ꝙ diuerſimode ꝑtes ſiꝰ in toto integral? vlin tẽgrale in ſuis ꝑtib· q pres ſte in toto ꝑ modũ materie ⁊ ↄponůtipni tuʒ materialter et actuatt vniunt᷑ ⁊ ↄtinẽtur ad inuicẽꝑ foꝛmã totisſi ſpectiluaꝝ tiũ⁊ ↄponi ex ipis ⁊ actus eſt ineo cuius eit actus· qiu uenienter totũ ðꝛ eſſe in luis ꝑtib Hiunctim accepts. Siiuu iuiſ qua vniunt · Sed totũ mtegrale eſt in ſuis ꝑribꝑmoqũfoꝛnechltu⸗ abeat rõem̃an ſolũ rõne ab ipis ↄůctim acceptis. ſ realr diſtinguit᷑ ab ipis diui includitais ptis. Scur ſoꝛtes realiter diſtinguunt᷑a manu eiꝰ ꝑhocꝙ ptes que a manu ſim acceyli⸗ ¶ Sciendũ eſt ſcho·x diuerſimode ſpẽs elt in gener — igensi diate oꝛdinao realiter diſtinguit᷑.⁊ ſikr qᷓli 1 duui aliter diſtinguit᷑.⁊ ſikr q̃libet alia ꝑte nhe ſuh w6 w ig⸗ ſidni niſtj gwuni mim mt ili ſuimq vinſ jninim vnimk unnbi hndnn muitiu imiui ßiipuu dunjtp uhju ftunn gcs nit Nuibn hui uninn Finjin viunn nni wini (mnt miniue idhchn ünmn un ſitmine mnij ite uih ſibn mn m endiin. uiit loctuʒ ꝭ ntnün Sheſton&umpin ſubdu Muninit cies ge ci tertio· ꝙ foꝛma ſub ſtãtialis ⁊ accñtalis multipłr int᷑ſe differũt. Mꝛimo ed h S S obqvli& zreii aum. duloni Sim— nõeſt in efficiente nec infine Quartoſic. locus ⁊ locatũ diſtinguun eẽn dꝛ. ꝙ licʒ effectus nõ ſ it eẽntiałr⁊ actua 51 iue ſolũ⁊ nõ actu.qꝛ ↄtinet᷑ ſub eo ᷣm totã cõi G„ ẽs eſt 1 g— r ubiectiua reſpectu ſui E nr6 eſt in ſpẽ acti⁊ intellectu. qꝙ; nõ pt intelligi ſpẽs nõ in⸗ Et etiã eſt in ſpẽ fᷣm eẽntiũ ⁊ hᷣm ꝑtẽ ſue ptãtis.lʒ non — Fh„ 8.et ꝑ hoc habet dꝛña tertij 7 qoor nör— apeieeeeeeeenſeeeeee ò ſit in ſeip̃o eo ꝙ genus guut P e hdi⸗ wepe ſub illis diuerſis mõis vnñ eſſe in alio ¶ Sciẽdũ b ti ⁰ e in qi inetqꝛ ſibi dat eẽ 3 tialis dat eſſe ſimplt materie in qiia ſuſtine 1 E Anel eiteehn S fonna accidẽtalis dat eſſe m 34 ſ 1o7 F3 ſubierto· qꝛ dat eſſe accũtale in gñt caſe foꝛmalis⁊ capit eẽ a ſuo ubiec to in triplici genere cauſe.ſ.cauſe efficientꝭ.materialis.⁊ finalis. Scðo dif 2—„ ferũt. qꝛ foꝛma ſubſtãtialis non p̃ſůßp onit eſſẽ in actů fjĩſubiectiſʒ eſſe in ñtalis 5 ſui nt 9 otentia tm̃. Foꝛma vero accñtalis pᷣſupponit eſſe ↄ letum 7in actuſui B erenWrnPe tq delſiſctã fornã ſubſtc̃tlãli deſtruit illud in 3) eae eſt nõ aũt deſtructa foꝛma accñtalidlicuiꝰ ꝓpter hᷓ q̃nt modꝰ a Poetioſ/ ↄuenientſubdiuiqit Sciendũ qrto. ꝙ aliqd diuerimodeẽincãf uaeffi riente ⁊ in ſua cã finali.qꝛ res eſt in cã ſua efficiente.ꝑhec ꝙ ip̃m efficiens hʒ vtutẽ ꝓductiuã q̃ põt ꝓducere effectus.ſicut domificatoꝛ hʒ ptutẽꝓ⸗ ductiuã qᷓp̃tꝓducere domũ. Ende inefficiente ꝑ natürã„ eſt cognitio ſui effectꝰ.ſʒ ĩagẽte ᷣm ꝓpoſitũ eſt cognitio effectꝰ.⁊ lic effectꝰ eſt in ſua cã efficiente qᷓ; tum ad eius ſ itůdinẽp quã cognoſcir᷑ icut domus in mente artificis hᷣm ſuã ſilitudinẽ ꝑ quã cognoſci domũs. ad cuius imaginẽ ipᷣa ꝓducit᷑. Sed res eſt in ſuo fine accidẽtaliter tĩ.ſ. qutũ ad ſuã bonitatem qꝛ tota bonitas oꝛdinat in finẽ Nt ſie tota bonitas ↄtineł in ſuo fine ſicut bonras ſecuris ↄtinet᷑ inſectõne⁊ bonitas equi in equitatõe S Cöõtra pᷣdicta argut᷑ pmo ſic. oẽ tẽtũ excedii ab eo a quo Ztinet᷑.ſʒ rotũ integraie nõ excedit᷑ a ſuis ꝑtibß Hrinet ipᷣas. ꝗᷓ nõ ↄtinet᷑ a ſuis ꝑ⸗ tib⁊ ꝑ ↄñs nõ eſt in ipis Scðo ſic Vnũ oꝓpoſitoꝝ nõ eſt ĩ alio.ßʒ mate ria⁊ foꝛma opponũtur cñ materia ſit potẽtia et foꝛma actus. ꝗᷓ foꝛma nõ eſtin materia qð eſt ↄtra dntũ modũ Tertio ſiceffect⸗ eſſentialr ⁊ rea tirer differt a ſuo efficiente ⁊ a ſuo fine cũ ile due cauſe ſint extrinſte.qᷓ res tiatr⁊ materiatr. qꝛ locus eſt in locã̃te ⁊ nõ in locato. ꝗᷓ locatũ nõh ʒ ee in locante ß exttaiÿm Quinto ſi ic· aliq̃d eſt in tꝑe ſicut aliqd eſt in loco. er tñ ile inodus eendi in nõ ↄnũerat᷑ inter iſtos mõs. ꝗᷓ inſufficienter ponũ tur octo modi eſſendiin d pꝛimũ ðꝛ. ꝙ licet totñ integrale ᷣm ſe ſumptũ ⁊ eẽ actuale nõ excedit a ſuis ꝑtibtñ excedi? qᷓ;tů ad eſſe poten⸗ tinle ⁊ hm rõeʒ es ꝙ eẽ potẽtiale ſibi ↄuenit ex ſuis ꝑtib in qͥb pᷣmo reꝑit᷑ Adſcmn ðꝛ ꝙß materia? foꝛmã quãtũ ad ſuos modos eẽndi oppo nũtur.ſqᷓ;ᷓrũ ad moqũ actus ⁊ petentie. nõ tñ ßᷣm ſuũ eſſe. qꝛꝑ idẽ eſſe ſit᷑ exiſũt in toto ↄpolito.iõ foꝛma bñeſt ĩmateria cui dareſſe Zidtertiũ ectus nẽ n kr in ſua cauſa efficiente ⁊ finali.tñ eſt bene accidentaliterin ip̃is ⁊ virtualiter vt pꝛius dictumeſi. Ad quartum dz ꝙ licet locatuʒ nõ ſit inloco k inherẽtiq cũ ſibi nõ in 1 zereat · ñ eſt in ipſo per ↄtinentiã. qꝛ ineo2 tinet᷑ ⁊ circũdat. Z4 un dicit. ꝙ licet eſſe in tempoꝛe non enu eret᷑ hic diſtincte ⁊ foꝛmalitet. tunen enumerat᷑ hic equiualenter· N ↄrinet᷑ſub octauo modo · q vterq; mit ſſendiin.ſcʒ in ioco ⁊ in tꝑee Pꝛungueſunt quedã d icunt᷑ de ſubiectoin hi —5— diſferentie earum que oĩa dicunt᷑ ſubſtãtie vniueraepan ſo hoc noie ſubſtãtia. vt homo animal rationale. diin ſubiecto pꝛout hicſumit᷑ eſt ſuperius dici de inleroriun mal dicit᷑ de hoie.et homo de ſoꝛte.et coloꝛ de albedin eſſe in ſubiecto ſimiliter eſt eſſe in alio. ſicut accidens eli ſubiecto Alia vero neq; de ſubiecto dicunt neczin ſibi ſunt. vt indiuidua ſübſtantie. Ilia dicuntur deſubicht ſunt in ſubiecto · vt genera et ſpecies alioꝛũ nouẽ pꝛein toꝛum dicunt᷑ de inferioꝛibꝰ· et ſi unt in ſubiecto ſicutucit in ſubiecto. vt coloꝛ dicit᷑ de albedine vt de inkerioꝛ uei coꝛꝑe vt in ſubiecto Zlia vero in ſubiecto ſunt et delin nullo dicunt᷑.vt hec ſcientia eſt in aĩa vt accidẽs inſubiu t nõdicit᷑ de aliquo inferioꝛi. ⁊ iſte coloꝛ eſt in ſubiecn coꝛꝑe.⁊ nõ dictt deſ ubiecto.oĩs eñ̃ coloꝛ incoꝛꝑec ¶ Poſtqᷓ; autoꝛ pᷣmiſit diſtinctõem modoꝝ eſſendi in· qui valt u ter ponit iliſim ⸗⸗ ionẽ dicens. ꝙ dicibiliũ quedã dicunẽ de ſubiecto⁊ nõ ſun nipu alia vero lini e ſubiecto ve nb noſcendũ ſcðam diuiſionẽ añ pꝛedicamẽtalẽ. Hic ↄñ diui to·qᷓdã vero nõ dicunt᷑ de ſubiecto nec ſtẽ in ſubiecto iecto⁊ dicunt᷑ de ſubiecto · alia vero ſtẽ in ſubiecto d o dicunt᷑. Cuiꝰ diuiſionis rõ eſt hec. qꝛ dẽ ens dicibile vel eſt ſubſtt accũs. Silubſtãtia hoc eſt dupir ·veleitſubſtãtia vlis ⁊ſicel punn bꝛñ. velpticularis · et ſic eſt ſcðm. Si accñs hoc eſt duplr. vel uccis 1 0 ſic eſt tertiũ mẽbꝛũ· vel griculare.⁊ ſic eſt quartũ mẽbꝛů· Ginbad one ſubdiuiqi ſcðᷣm mẽhꝛũ pꝛime diuiſionis añpꝛedici incõplexũ.nõ tñ diuidit P dicibile incõplexũ in tota col Scẽdũpᷣmoꝙ dici de ſubiecioi one eoꝝ q̃ ſi ⁊ nõeoꝝd dicunt᷑ in ſubiecto ſic int ſe dꝛit. qꝛ dici de ſubo vt pſumtẽ aliqð ſup feroti. Vů ſupius eo g ðt totuʒ eſſeinferioils lul icit deivun eſſe in alio · vt in mẽſurgextri it eſſe in alio · vt urgettrinſem in to vero nullo funt. vt genera etfpecies ſubſunet — — mẽtals dubi tate eius. li duibile qð eſt ens reale· ideo Are. ponit in textup dicamẽtoꝝ Ui niü — —— dic den ſüt⸗ ſumiſ in wiuid unchn mmmin vigin wit vjnlüln ſiugin ughin iniun iminn uhrsridi ludmi ßſSwi ſunſun winm wm wſlu nn gunnt unmn niu hnunn unmmn iminin umiui Mun in winh umm jiun ihultj pi hilun un ji tut krn whih Drrihyant Et capitur hic ſubiectũ nõ ꝑꝛo ſuhiecto accidentis.ſec ꝓ inferioꝛi ijcibil aluius ſuperioꝛis Sec eſſe in ſubiecto eſt eſſe in ako vt accidens in ſubiecto.⁊cidens veroeſt in ſubiecto tanq; foꝛma inherens dadueniens eipoſt eius eſſe ↄpletũ. Ad hoc em̃ ꝙ ſit accidens requirit᷑ipſuʒ habrre ens etum ad qð cadat ⁊ cui inhereat. ⁊ ſic capi᷑ hic ſubiectũ ꝓ ſubiecto acci⸗ hianiiin qð idunqus de genere ſubſtantie et ꝓpter hoc diuerſimode capi ſant 1 chunſit tur ſubiectũ dicẽdo ꝙ aliqua dicũtur de ſubiecto.⁊ alia ſunt inſi ubiecto. qꝛ lunt.„ in pꝛimo capitur vero pꝛo ente 3 eoat xłkſubſtiienit tum accidentis. ¶ Sriendũ ſecũdo.ꝙ in pꝛimo memdꝛo uius diuiſionis eour i— dici ꝙ aliqua h de ſubiecto ⁊ nõ ſunt in ſi ubiecto.ꝑ qð intelligt᷑ uba .ube innin vniuerſalis.illa em̃ halet ꝙ ſit ſubſtãtia.⁊ ꝙ ſit vniuerſalis ab alo Zab alio mc us dic inqᷓ;tuʒ ſubſtantia nõ eſt in ſubiecto. quia gpꝛiũ ſubſtantie eſi in ſubiecto nõ eſſe.eo ꝙ eſt ens ꝑſe F.. 1 inqᷓ;tum eſt de ctoqꝛ halrt inferoꝛa ub ſe. In ſecũdo vero membꝛo dici ꝙ quedã non bom Wntaun g ſubiecto nec ſunt in ſubiecto et ꝑhoc intelligũtur ſubſtantie parti ker n om ruates.ſle inctum ſunt ſubſiãn nõ ſun inſubiecto inqᷓ;tum vero parti⸗ culares nõ dicũtur de ſubiectoqꝙ; non habent aliqua inferioꝛa ſublſe.⁊ ſi ꝑ nec;d vieco duin ilos duos modos halet differentia inter ſ ubſtantias vniuerſales ⁊ pticulã Zudimi res ¶ Sciendũ tercio ꝙ in tercio membꝛo huius diuiſions cum ð Zilia ſadih i ſunt in ſubiecto⁊ de ſubiecto dicũtur intelligutur accidentia vniuerfalia.ij ecies iuiui la em̃ inqᷓ;tum accidentia ſunt habent eſſe in fubiecto. R omne accidens eſt n T5 in lubiecto. Elndegpꝛium eſſeeius eit inherere ſublecto. ſed inquãtuʒ ſunt Vniuerſalia dicũtur de ſubiecto ·ſciʒ de ſius inferioꝛib. Sedcum in quarto membꝛo ðꝛꝙ aliqua ſunt in ſubiecto⁊ de ſubiecto nõ dicũtur· ꝑ hoc intelli gůtur accidentia particularia que inqᷓ;tů ſunt accidentia ſte in ſubiecto.inqᷓ; tum vero particularia nõ dictur de ſubiecto.qꝛ non hatent inferioꝛa ſub ſe et ommũ iſtoꝛum membꝛoꝝ exempla ſa scien* is parent in tertu ¶ Sciencn qudrtoꝙ accidentia particularia ⁊ ſubſtãtie paret 3 ie indiuidu⸗ s ſpẽbo per Pncipiũ indi⸗ de genere ſubſtq̃tie per aliquid de ſuo ge ccidẽtia particularia indiuiduq turꝑ indiui anturꝑ aiiquid de ſuo genere. Et qꝛ differũt a ſuis uiduationis ideotalia indiuidua here differũt a ſins vlib. Seda duatõem ſuiſ ubiecti. q capit vnitatem vel pluralitatẽab ſubiecti ⁊ ſubiectũ noneſt deſ uo genere.i uduãtur ꝑ aliquod ſui generi nec differũt a ſuis vlibus ſicut ſube incn Aneee anc diuiſionẽ ur in pᷣdicamẽtis ſube ꝗ is que ponũturinpdicamẽtis accidẽtiũ. Etiã̃ dican SRbhis que ponũt iñ. Et cognoſcit dꝛño eoꝝe ponütur in eodẽ pᷣdicameto penes vle⁊ ꝑhoc pʒ ad qᷓdſit vtilis iſta diuſio Qontra pᷣdicta ar. pᷣmo ſic.illud qð 6 dici 2ß ſpont elſe in ergo nulla dicũtur de ee no iunt in ſubiecto Scco c om̃e ſubiectũpᷣus eſt illo ciuꝰ ee infrus nõ eſt pus ſi uo ſuꝑioꝛiꝗᷓ nõ eſt ſ— ſuiſ. ict t ectonõ eſt diride ſuo inferioꝛi Tercio ſic. aliqs hõ eſt ſuba Snramen ðꝛ de ſubiecto.ſeʒ de juo inferioꝛi. vt dicẽdo ſoꝛtes eſt Aiquis hõ.ibialiqs homo cl ſupius ag oitẽ male dꝛ ꝙ ſubſtãtie ꝑticua z — Frattatus tertius res nõ dicũtur de ſubiecto nec unt in ſubiecto. Quartoſic of̃eq;in ſubiecto · vel eſt in eẽntia ſubiecti vel in eẽ eius · ſed accũs vłe uõ eſtincinti ſubiecti. cũ nõ ſit de eẽntiã fubiecti.cũ elſe rei aliene nature nõ hmſeen go accũtia vlia nõ ſunt in ſubiecto. Q uinto ſic.oĩs foꝛma cõicabisʒ de ſubiecto hor eſt de inferioꝛ.ſ accña ꝑticularia ſunt foꝛmecõicabiesc oĩs foꝛma ſit cõicabilis. ᷓ ila acña dicũtur de ſubiecto Adpᷣmůðꝙl rapiat᷑ ſempꝑ eodẽ mõ ſubiectũ.tũc veꝝ eſt ꝙ qͥcqͥd ðꝛ de ſubiecto hoc eſie inferioꝛi eſi etiã in ſubiectoiin inferioꝛi.ſed capiꝰdo diuerſimodeſubieun vt capi in iſtis mẽbꝛis. tũc nõ oẽ qð ðꝛ de ſubiecto.inferioꝛieſt in ſubic upple ſicut accũs eſt in ſubiecto Ad ſcðm ðꝛ ꝙ licz lubiectũ gecinsn xuraliter ſit pᷣus illo cuiꝰ eſt ſubiectũ. nõ tñ ſubiectũ alicuiꝰ ſupioꝛis.⁊iſ ichi rapit᷑ hic ſubiectũ in definitõe dici de ſubiecto VAd terciũ ðꝛꝙlicals põ pᷣdicatõe ſpẽi ⁊ ↄſiderãdo ipᷣm et ꝑte nature ↄtracte ðꝛ de ſoꝛte ytden ferioꝛi.nõ tñ pᷣdicatõe indiuidui.⁊ ↄſiderãdo ipᷣm ex ꝑte ſigniↄtrahẽtisn turã. Sʒ hoc mð dicẽdo ſoꝛtes eſt aliqͥs hõ pᷣdicatur idẽ realter de ſeßoꝛ nõ aliqð ſugius de ſuo inferioꝛi. Id q̃rtũ ðꝛ ꝙ licʒ accñs nõ ſi decin ſui fublecti tanq; pᷣncipiũ iliꝰ eẽntie.tñ ꝑ inherenti ðꝛ eſle in eẽntuaſuiſib⸗ iecti ex ↄſequẽti vt eſt in toto ↄpoſito ⁊ ſub eẽ totius.ſed tñ pᷣmo⁊pſni inheret eſſentie vel eẽ ſed toticõ poſito. licet qũq; rõne matene? qñq; tᷣn foꝛme Ad qͥntũ ðꝛ ꝙ bʒ oĩs foꝛma ßᷣm ſe accepta ſit cõicabilis noniji ma recepta in materia⁊ indiuiduata ꝑ ſubiectuʒ eius eſt cõicabilis.i accũs ꝑticulare ĩ eo ꝙ ꝑticulateẽ nõ ẽ cõicabile nec 5 de ſuo ſubiecohi Vando aũt altèrũ de altero pᷣdicat᷑ vt deſubirn⸗ Xüq; de co qð pd icat dicũturoĩa de ſubiecto dicun ꝛres eſthomo. hõ eſt aal. ergo ſoꝛtes eſt aia diin generũ ⁊ nõſ ubalternatim poſitoꝝ diuerſe ſunt ſpẽsetyit yt gialis et ſcientie que ſunt diuerſa gener. Dꝛñe eñilu ſunt rõnale ⁊ irrõnale Diuidit᷑ em̃ ꝑhas dꝛñtia s. vtauin ——— gliud rõnale aliud irrõa le. Dꝛñe aũt ſciẽtie ſ unt natumew nale ⁊ſcrmocinale. Diuidit em̃ ꝑhas differentias · wli glia naturalis · alia moꝛalis. ali a ſermocinalis Poſtqᷓ; poſintſuꝑius duas diuiſiones anteßdicamẽtales vlns 4 camentoqᷓlꝰ cognoſcendũ dꝛñas dicibiliũ inter ſe tam oꝛdinabiliũ in p̃i oꝛdinabilij. Hic ↄſequẽter ponit duas regulas antepᷣdicamenti o. Pil tes ad cognoſcendũ oꝛdinẽ eoꝛum due ponũtur in hlcament opoꝛtʒ cognoſcere dꝛñas eoꝝ que pomitur in pᷣdicameto abhis lonh icamẽtis qð docitdl — nũtur in pᷣdicamẽro et que ponũtur in duerſis pᷣ as diuiſiões pᷣcedentes qᷓ; cognoſcere oꝛdinẽ eoꝝ que ſunt in aun Et qꝛ pus eſt cognoſcere oꝛdinẽ dicibiliũ reſpectu vnius pᷣacamẽt ccꝑpimã reguã qᷓ;cognolcete giinẽ entü reſpecti dulerſop balu 3 nhil ein tuchO ipſia wzu juuu zitidn ßſich mh iimn pni ninin mi nilsju iin ſatoi ſhon nm u jj⸗ iumni vuhnn nmn ſön winit it igiih vh tunzi jumn n nuib vihunn mnmi umi Rt ſn ——— um peihhan Lmii un slrſit toꝛñ qð fir p ſecũdam regulam Ideo ↄueniẽter pꝛeponit pᷣmã regulã que ern mmnig lis eſt. Q. uãdo alterũ ⁊c. vt ſupꝛa. ¶ Sciendũ ᷣmo. ꝙ in hac regula ꝑi⸗ adetd. M nſt ozſnt lud qð pᷣdicat ſiue per pᷣdicatũ intelligt᷑ ſupius ha bens modũ pᷣdicandiali⸗ rns piedicabiliũ. Etper ſubiectum intelligẽ inferius alicuius ſuperioꝛis urit Srdeltun j Icdeo ſenſus regule eſt. Qñ aliqð ſupius pᷣdicat de ſuo inferioꝛi quecunq; wettric j cydcidt uim pᷣdicant elſentialirer de iſto ſupioꝛi etiam pdica nturde illo inferioꝛi. Cuius n nid K ciduri rð eſt qꝛſupius actualiterinclucturinſuouferoꝛiideo quech;ſunt eẽn⸗ r itecini rrialiter in tq ſupiori ⁊de llopᷣdicantur.ſunt etiã gctualiterinſ no inferioꝛi Hec önketit et de illo pᷣdican etiam ſipᷣmũ ſupius pᷣqicetur eſſentialiter de tali inferioꝛi et ſiaccidentaliter pᷣdicetur pᷣmũ ſuꝑius fua ſuꝑioꝛaetiã accidentaliter pᷣdi⸗ — cahũtur. Etꝑhoc pʒ ꝙ iſta tegula valet ad cognoſcendũ oꝛdin ẽ dicibiium ⸗ in ynalinea pdcamental. Et ito mõ om̃a dicibilia ſupioꝛa alicuius gene⸗ Pe an ris ſunt ſupioꝛa ſuaꝝ ſpẽꝝ⁊ que pᷣdicabilia poſſunt de ſe inuicẽ pdicart: dudu. 1 1 340u ¶Sciendũ ſcho ꝙ urguendo ꝑiſtã regulam debent obſeruari due ↄditio ottts cl ſdmi nes· Nngeſt· ꝙ in pᷣmagpõne ſit directa ⁊ oꝛdinata pᷣdicatio ſiue ibi ſit ef n. hiten 6 po n. ſentiais pᷣdiꝭtio ſue gccidentalis. Opoꝛtʒ em̃ aliqð pꝛedicarim oꝛdineʒ l ent ndamitdn Aicuius qͥnq; pꝛedicabilũ. Secũdaeſt. ꝙ inſecũdagpgſi tionefit eſfentialis tto—i vli pᷣdicatio ⁊ directa Defectucuiũs hic non ugunlte regnl hõ̃eſt dwncdpye&nqiinn animal. aaleſt aſinus. ergo homoeſt aſinus.qʒ in ſecũda ꝓpoſitione non eſi oison mnii elſentialis pᷣdicatio. qꝛ inferius nõ pꝛedicatur eſſentialiter de ſuo ſi uperioꝛt ꝛmdud— quodtñ kel ꝙ— eſientialiter pꝛedicetur deſuo inferio uS rter hoe ꝙ reducendo talem argumentationem adſ pllogifmuʒ ſecũda pꝛopolitio fit majoꝛ in pꝛima figura Et ita ſemper delrt eſſe vniuerſalis ac t an— tualiter vel eſſentialis pꝛedicatio ſtaret ie ſoꝛem noneſſe vniuer aAlein nec oĩmaliter nec virtualiter. Et tenet eriã iſta vy— 0 bdu 41 regula negatue. ſu Atamenchna woluo ii afirmatiua. H ecũ pdicgtunm ne ondti femmmpmafiguta⁊ꝙin ſecudo ꝓoſtione pdicarumnegetet c öcta vin tiůliter de pꝛedicato pꝛime. Vnde lene jectur. ſoꝛtes eit bomo pondnn mnn rd eſt aſinus. ergo ſoꝛtes non eſt aſinus. qꝛ ſecũdagpoſitio debret feri maioꝛ 2 5 in pᷣma figura.vt nullus hõ eſtaſinus. Sciendũtercio. ꝙ ſecũ Me— en eſ. diuerſoꝝ— ⁊c vrſ ̃pbn ſpẽs? dꝛñe a icuius generis eſſentialiter deſcendũta ſuo genere. ⁊ dicũt ean nale Di w dem elſeni cũiᷣo. ed diuerſa generaeẽntialiter differũt. ergo ſpẽs ⁊ dꝛñe ct diuerſoꝝ. generũ etã diferũt cñ indudant eſſentias oppoſitas lloꝝ diuerſo dino bodin rů ohoꝛtz ꝙ diuerſoꝝ generꝝ ſint diuerſe pẽs ⁊ differentie. Et u dui⸗ kneneeieeſeteeeeoendee n. ſunt impermixte. ¶ Scenqũqurtec— eſſentie pᷣdicamentoꝝ le 8 ſubalternati rim poſita dicu —— rur vnũelſentialiter ſub alio ↄriner ſicut coꝛpus ⁊ ajal —— z nõ dicũt ſubalternati poſita qi üoti oBoppoſirũila in ngn ia ⁊ quantitas. Et Snpune ſubalo vr ſunt ſubſtan mpo nm rentij generũſibaiternatun pᷣitcne lõ ſubaltematimpoſtoꝛum ad diffe e is untolteriploppoiſunreſeecenſpe 2 — im tereſpectuii belalis ſunt ſpẽs coꝛpoꝛls ⁊ſubltãrie.icetnõ ſint ĩmeq nincot ereſpectuilloꝝ geherũ·⁊ ſimterdifferẽti aialis ex ↄ ſequẽti ſun recopis ⁊ ſube. Sʒ genera võ ſubaltemarim poſita neepᷣmonepile oſequẽtipoſſunt halere eaſqẽ ſpẽs ⁊ dꝛnun bolita nec pᷣmo necꝑſe nec pes? dꝛas plercauſumpꝛedicttn. vm i 3 * 1. 7 —— ere. Eit em̃ ſubſtãtia vt exemplarter dicat᷑. vthon itum.ad aliqui titas · vt bicubitumtricub qualitas vt albedo nigredo · vbi vt in loco eſſe· quãdo ſth⸗ bere vt calcii rnꝛri eſle agere vrſecare vꝛere. pati vtſecan v ſpẽs ·⁊ tñ iblarguꝑ pᷣmã regulã.q̃ ⁊c ¶ Scðoſ albũ eſt accñs. ergo hõ eſt accũs.⁊ tame arguit᷑it regule.ergo nõ eit ſufficiens Vercio ſic. ſuba? entiã realẽ ⁊ rõna ſunt diuerſe ſpẽs ⁊ dꝛñe· Quinto ſic.intellec eli.⁊ tñ hõ ⁊ angelus nõ ↄtinent᷑ ſub eodem ge Ztinet᷑ ſub ſuba coꝛpoꝛeg · ⁊ an gelus ſub ſubai eadẽ dꝛña. Idpmũðꝛ. ꝙ idi nõ argutg 5 cant᷑ de pᷣmis ſpẽs qᷓ;titatis ſcʒ ↄtinue.⁊ ſi coꝛpus eq uiuoce ðꝛ eꝛmaliter. qꝛ non tenetur vniuoce ſed equiuoce. ente rõnis · ſi eſt differentia ſcientie. Ad qumtũ ter nõ reperitur in homine? in angelo. Nec intellectus hoĩ in equali gradu perfectionis. cum intellectus an geli eẽntial ðꝛ de ipis analogice⁊ no Vn 4— F intellectu hominis. ideo intellectus non eſt eadem differentia 8 — LeF ifuiſſe. cras foꝛe.ſitus vt ſedere iacere · ha „——— cR——2—— 4 —„0— D v ꝙ 1—— . vh 1— 2—* 1 N— 1 —tð* 2 „ 5* 4 v*— 6——„—„r—„ 6———2* 2 Trattatus tertius Oontrapꝛedicta ar pᷣmoſic ſoꝛtes eſt hõ·thjtſpes ero lus e õ ſeqͥtur. dõ eſt alus ruãdo ↄditões pꝛmne ⁊titas ſunt diuerſagene⸗ ra? nõ ſubalternatim polita. ⁊tñ coꝛpus eſt ſpẽs nuſſonalein guläã Quarto ſic. aĩal ⁊ ſcĩa ſunt diuerſa genera nð ſubaſternatim poſi et tñ ̃oꝝ eſt eadẽ dꝛñaſcʒ rõnale qðeſt dꝛiasialis?ſeieer ⁊ rõnalem.ꝗᷓ diuerſoꝝ generũ? nõ lubalternatim poſtapnn re ſed ſub diueris ꝙhõ epoꝛea. diuerſop — ᷓ regulaʒ · q inſcapnt 3 hõ eſt ſpẽs nõ eſteſſentialis pᷣdicatio. qꝛ ſcðe intentiões nõ eſſentialterᷣd ſed ſolũ accidentatr. qꝛ dicũt reſpectus accidentales quiu dunt pᷣmis et ſir diceret᷑de iſta hõ eſt ſuba.ſuba eſt genus ᷓ hõ eſt gens d ſcðm ðꝛꝙ albũ in pᷣdicato pᷣme?in ſubiecto ſcde diferttertenig in ðma tenet᷑ ↄcretiue ad ſubiectũ im ꝙ dicit totũ eſſe accidentale eis i ſecũda vero tenet ſub rõneꝓpꝛla eius.⁊ nõ inqᷓ;tum ðt iectũ. ideo in ſecũda nõ ſ ubijcit aliquid de pᷣdicato pme foꝛmaliter acccyte ſed ↄmittit fallacia accidẽtis Iᷓd terciũ ðꝛ ꝙ coꝛpus nõ tie ⁊ qᷓ;titatis capiendo ip̃m vnuoce.ſed equiuoce. qꝛ ꝓut e tens accipe tres dimenſ ones.ſcʒ longitudinẽ latitudinẽ? ꝓ eſt ſpẽs ſube. Cum ergo actualiter importat ilas tres ſubſtãtia ⁊ quantitis Ad quartũ ðꝛꝙ rõnale nõ eſt eadẽ differẽtia animalis ⁊ ſcienti ſnpl Ham km ꝙ dicit fonj qua poſſumus vti rõne.ſic eſt dꝛña aĩalis. ſed ᷣm ꝙ dicit ſcientũ queei ðꝛ ꝙ intellectus equi reſpectũ ad ſuſub⸗ Dꝛum que ki nullã ↄplexionẽ dicũtur ſinsulũ eo ut ßcat ſubaʒ · aut qualitatẽ · aut quãtit dut agere. aut pati. aut vbi. aut quãdo · aut ſitu — 0 3. N 1 N. 6 —— ℳ**5 ² ſunin dn vec ſügu mun wüh nin Sinn iun drhnt win mnd ſntn minſt iuum ſ iini MDitrihyſpani Moſqᷓ; autoꝛ deterpninauit de anteßdieamenmtis que necefſirio valene d cognitõem pᷣdicamentoꝝ · Hic ↄſequẽter ineipit dererminate de pdica mentis. Et qꝛ cognitio generalis ⁊ ↄfuſa pᷣcedit cagnitiõem in nobis di⸗ H„ ſtinctam? determinatã.ideo pᷣus determinat de ipis in generaliqᷓ; in ſpẽali 4 S talẽ diuiſionẽ. Eoꝝ que dicũtur fm nuilã ↄplexionẽ.i.dieibiliuʒ 1und n iſnte) ſ incbtett ſingulũ eoꝝ · aut hcat ſubam.aut qualitateʒ.⁊ ſic de alijs pᷣdica⸗ Me uurign ſ. mentis· Er de om̃bo his exempla patent in textu. Inde pʒ ꝙ iſta diuſio 10 60 ntimm oneſt antepdicamentoꝝ q nõ pcedit determinatõem pᷣdicamentoꝝ ·ſed Quntt ch ß Sdeterminat de ip̃is Wmee⸗ in generali diſtinguendo ip̃a ⁊ exemplifi⸗ — u ando de quolibet. ¶ Sciepdũ pᷣmo ꝙ dicibile inrõplexum duplt accipit ngelusſ h mi. Vno mõ generaliterꝓ 5 illo qð bcarꝑ vocem incõplexã quomodo ac⸗ dnö zrh ſr ſtpebat inpᷣma dinſionec ſic nõ accipit᷑ hic. cũ ðꝛ. Eo⸗ en ei um que dicũtur· qꝛ hoc mõ multa ſunt dicibi 3 ntalrq nerns min 2 6 E — ſa ſihcigwj.Aiter om̃e nomen nõ ßcans vle vel particulare qð depẽdet a rõne noſtra. Talia em̃ nõ ſunt in p̃dicamento. dcuoß— deun t— rapi ſpẽaliter ꝓ dicibili incõplexo oꝛdinabili in genere m ſub ⁊ ſupꝛa put Pur ſtat ſub voce. qꝛ hic nõ ↄliderant᷑res ſub rõne entis. ſeq ꝓut ſtant fub tideo Buridanus minus bene poſin. 2 ur ſtat ſub voce ralẽ oꝛdinẽ ßcante et ilo mẽõ dicibie incõplexum diuidiin p5 lia incõplexa que nõ reponun ——.— ⸗—— 4,— 4 — F tur in ᷣdicamento.ſicut noĩaficta. vt chymera ⁊ ſecũde intentões. ⁊ gene 6 9— 1 u 1t ßdicamenũ ſignaq reponendũ ineo om̃ia ſigna ⁊ entia rõnis. Ijliomq B ſ⸗ „2 entidiuſſione. ⁊ om̃e tale aut heat ſubum aut qᷓ;titatẽ ⁊c. Et ðꝛ notanter e 8 4— vochoperquas vs hantur et vr ſub vocib res oꝛdinãtur. Sciendũ eſt 4 n ſecũdo ꝙg ad hoe ꝙ aliquicᷓ ſit oꝛdinabilein genere quaruoꝛ ↄditões requirũch tur. Pꝛima eſt ꝙ tale dicibile ſit vnfoꝛmaj— nulte tndst ſenn P elit vnü foꝛmaliter⁊ bniuoci ſieſet equocij — b h e en plura dicibilia.·⁊ poſſet oꝛdinari in diuerſis pᷣdicamẽtis.? perhoc pʒ 1 eduiocd vt equiuoca ſunt nõ oꝛdinãtur in pᷣdicamentis. Secũd P — 4 bene exi. qꝛſieſſer ↄplerũ hm diuerſas eius ꝑtes poſſer pontin diuerſis — Fnguh. 5e itie helduerſtolectseiuſcem cooꝛdinatõis.ſicut patʒ in diffinij . quã genus poni in recta linea pᷣdicamentali. Differentia vero la; T N 5 (enz zuß teraliter.2 õ por n pdi 6 n ſcent cm rqliter. ⁊ꝓpter hoc complexa nõ ponũtur inpᷣdicamẽto ᷣm ꝙ ↄplera ſunt f. Fd 4h. tnn ſed fm diuerſas partes vel inqᷓ;tum ſumũtur p pnoine 8 oN P vno incõplexo. Tercia con& us cun S ditio eſt ꝙ tale dicibile ſit ens reale ⁊ ꝙ hatrat certũ oꝛdmem in reb. ꝓpter e. nclutn& B hoc entia rõnis vr chymera vel negatões non ponũturin genere. Qu⸗ ditio ꝙ tale dicibile ſit vle vel particulare.q dimis rkit km rõnem vlis vel particularis.ſicut vle ponẽ᷑ fu rhe ſe pꝛa ⁊ partic r. nuli) M gi Spurhedenend⸗ eſtin pqicamẽto. q nõ eñ vlecũ nõ paſeeKrilob.( Mee4 ⸗ per articulare· eoꝙ nð hʒ aliqð ſuꝑius vniuocũ s T „ härnonrhrtetluficenugroffedripielhceeendhrro ub dupielgeene berelensmalSihmuſeeſtüb. Silcene t nndu 6 z 3 rVe 5 abſolutũ vel ens teſ ectim. Si abſolutũ ho ſs 3. uwct Sfirnnnneneſreicnneer foꝛme⁊ ſc e ₰ 4 eit duptr. vłſum nnic 2. 3. econtra areſpectualcu eenn ean e repertüptiũſubeadſuũ torj ⁊adiochſ igr din nplicẽ reſpectũ ſubeadaliqõ extrinecum eſt qualitas. tu ſube acaliqð extrin az. Si pᷣmũ hoc eſt duplr mulet ſic eſt ſitus vel dicit mn mů. ⁊ſic eſtactio.vela materii ⁊ ſi cipeilereat 2 e — Mi — 6% cooꝛdinatio ſm ſub ⁊ ſupꝛa) al . 2—* N rto ꝙ pᷣdic gen ne „ tota cooꝛdinãtio alicuiꝰ pᷣdicameli. — ſpſ ter. vel l 5—— tus terl nobenrheeriehcunoetele adlubanbefeldn ilud extrinſecũeſtadiacẽs ⁊ applicatũ ſimul. ⁊ ſi eſt pabtus vel — adiacẽs tm̃ hoc eſt dupkt. vel adiacet reiłm ꝙeſt in motu.⁊ ſi eſtqñ. łjn 7 5„ 2. 8 E ẽ geſt in qete. ⁊ ſiceſt vbi. Er ꝑhoc pʒꝙ ſunt decẽ pᷣdicamẽta ¶ Sciendum amentũ eſt genꝰ generaliſimũ alicuiꝰ cooꝛdinatõis. velelpſi Et ðꝛ pᷣdicamentum aßpdicari⁊ men ſichd ſi netiris qꝛeſt mẽſura illoꝛuz q̃ ſunt in tali gen ere vel ſub ipᷣo⁊ inſecollgt ia dicibilia eiuſdẽ generis. Et ſic pʒex defmitõe pᷣdicamẽti ꝙ pdicaminʒ pt ſumi dupkt. ⁊ vtroch mõ ſunt decẽ pᷣdicamẽta. qꝛ ſi ſumabᷣmomõpg nere generaliſſimo tm̃ ſunt. x.pᷣdicamẽta. Et qʒꝛ cooꝛdinatões pᷣdiamen les diſtinguũtur tpmaP x.ideo ſi ſumat᷑ſcdo mõ ꝓ cooꝛdinatõe· ſic iteri ſolũ erũt decẽ pᷣdicanen Qontra pᷣdicta aß· hᷣmo ſic. ens eſt dicibile incð plexũ · ⁊ ſikr res alquc vnũ verũ bonij/ queſ unt trãſcẽdẽtia.? tñ nõ ponũtur in pᷣdicamẽto.ciens ſit cõius quolitet pᷣdicamentoꝝ· ð lla duuiſio nõ valet. Scðoſic. det in p̃dicamẽto⁊ nõ in aliquo iſtoꝝ · ꝗ illa diuiſio nõ eſt bona.Zñs pʒ. qõ ens ꝑriculare dicibile incõ plexũ pon in pᷣdicamẽto · 7 , —— . V— 22— rere ßᷣm genera generaliſima q ſunt pma hᷣncipia foꝛmalu ilq 3 ſed deus eſt qadãpn⸗ ⁊pticulare ideʒ ſnti; ilo Jobabitis diciũ eſt de woquog bdtuntin gnm amnl hnſuut ſimitin culare·qꝛ eſt vnũ ens in numero.ſedens in numero deus eſt in pᷣdicamẽto · Tercio ſic genꝰ⁊ ſpẽs ſunt dicibilia inõpleud hitpats tñ nõ ſunt in alj pᷣdicamẽto. ᷓ ⁊c G. arto ſic.iſti termini incõpleicio; winiah põ ſunt dicihilia incõplexa?⁊ oꝛdinã ur in generet ꝓpõ eſt ſpẽs oꝛõnst niui mota·⁊ tñ nõ ſunt in hitot pdicamẽtoꝝ Muinto ſic mateti eſt wütn cibile icõplexũ ⁊ens Vedie? ſibi ueniũt alie 2ditões pᷣdicabliũo wjü ſlũingenere.⁊ tñ nõ pont in aliqᷓ ioꝝ pᷣdicamẽtoꝝ·ᷓ il ufficiẽter hicenm ßictihe rant᷑ pᷣdicamẽta. Zapmñ ðꝛ. ꝙ licʒ ens ex ꝑte vocis ſit aliqð diciiein wlin cõ̃plexũ.nõ tñ ex ꝑte ßcatoꝝ eſt vnũ dicibile. ſed multa qipᷣm inch acc mhhn tum nõ eſt vniuocũ.ideo nõ ponit᷑ in aliᷓ vno pᷣdicamẽto· ſed fm heitatis iiſ pont᷑ in diuerſis pᷣdicamẽtis · Et ſilr dõm eſt de alijs trãſcẽdẽub. A 7Min ſcðᷣm ðꝛ ꝙ licz deꝰ ſit vnũens in nũero· q indiuiſivilis nõ tñ eſt ynũpiu ſm̃ lure. qꝛ ꝑticulare ðt ꝑtẽ qlicuiꝰ totiꝰ.deꝰ aũt ſub nullo Zrinet· ⁊ lic vnl kuinn mumnero ⁊ pticulare in aliquo ſunt idẽ ſcʒ materiałr. tñ differunt formli iutihn dictũeſt Id terciũ ðꝛ ꝙ licʒ genꝰ ⁊ ſpẽs dem ateriali catoeoꝝ diil iwuh qð ens reale· tñ qᷓ;tů ad ß̃cata foꝛmalia im poꝛtãt entia ratõis. q mpon ſuvüu reſpectꝰ accñtales a qͥb ſumũt᷑ ſcðe intentões.⁊ illi reſpectꝰ ſunt entin uni nis ⁊ nõ entia realia · Ideo genꝰ ⁊ ſpẽs nõ ponũt᷑ ꝑ ſe n pᷣdicamento ſS q̃rtuʒ ꝙ ili termini oĩo ⁊ꝓpõ ſint dicibilia mcõplexa exꝑte vocis.tñerbi mi ßcatoꝝ ſunt ↄplexa.⁊q hic ↄſiderant᷑ꝑ reſ pectũ ad rẽ hcatã ideogpõtcn in . et alia ſiku qᷓ mpoꝛtãt dicibilia ↄplexa nõ ſunt in 5dicamẽto.igeomihe hhin ſuit buridanꝰ vndecimũ pᷣdicamẽtũ ad reponẽdũ in eo entia rõnis ihen uizi in illis ſit oꝛdo rõnis nõ tñ oꝛdo realis ſeu oꝛdo rerũ qᷓlis dʒcllein vnsß kii dicamẽtis·⁊ ʒile ſcðe mẽrões ſolũ hñt m odũ generis ⁊ ſpẽi ii ðꝛcꝙlicz materia ſit ens reductiue in Sdicamẽto⁊ ꝑ modũpnch q nin nõ eit ens ↄplerũß ꝑs eius. ideo ꝑ ſe nõ ponit᷑ in pdicamẽtoſed teduiu n in pᷣdicamẽto ſubep modũ pᷣ ncipij ſubſtãtie materialis. n 4 i uin oſcn dknicihn icide 5 pinꝛjn umerol p no.5 1 5 E — j nanwi reb. nomöap ſeeſſeno. ⁊ ſc ſimntqpꝛio ellelube qð eſt eleꝑſe ⁊ ab⸗ o e—— b Fcſoe kaſ 6 4 u vnioceð de oĩby ſubſtãtijs ⁊eit gen i5op. Ali os 5 Prtrihyſpani de ſubacumſit pꝛioꝛalijs Subſtãtia aũt diuidi᷑ꝑpmam etſecũdã. Pꝛima ſubſtãtia eſt que ꝓpꝛie pᷣncipaliter⁊m me. ſuhſtare ðꝛ Vel pina ſubſtãtia eſt que neq; in lubiecto eſlnec; ddfubiecto ðꝛ· vt aliquis hõaliqͥs equus Poſtq; auroꝛ determinauit de decẽ pᷣdicamẽtis in generali Vie ↄter incipit determinare de ipis in ſpẽali.⁊ qꝛ ſubaeſt poꝛ accñtib natura. defini * rione.⁊ tꝑe. vt ðꝛ. vij. Metaph Zeſtcã oim acc̃tiũ in triplici genere cauſe ſcʒ mterialis efficientis·⁊ fñjãliõ.⁊cã̃ natural: pᷣcedit ſuũ effectũ.ideo pᷣus determinat de ſuba qᷓ; de acchtiby.ipᷣam pᷣmo diuidẽs ꝑpᷣmã ⁊ ſecũdã Cu ius diuſtõis rõ eſt. qꝛ om̃is ſuba velpᷣmo⁊pꝑſeſi ubſtat accñtibus.vt ſuba Pticularis.⁊ ſic eſtpᷣma ſuba. vel nõ ſubſtat accũtibꝰ pᷣmo ⁊ꝑſe ſed ex ↄſe⸗ quenti. vt ſuba vłig.⁊ ſiceſt ſcda ſi uba Et ꝑ hoc pʒ ꝙ nõ ſunt ponẽde tercie ſube vel qᷓrte.eo ꝙ oĩs ſuba aut eſt vlis vei ꝑticularis.⁊ oẽs vłes ſube ſe⸗ cñdario ſubſtq̃t accñtiby ꝑ hoc ꝙſunt inpᷣms. ꝓticulares vo ſube pᷣmo⁊ꝑ ſe ſubſtãt ¶ Scienqũ pmo.ꝙ fuba ↄſiderat᷑ triplr. vno mõ vtẽ bma ⁊pnÿ cipalioꝛ ꝑs entis.⁊ ſic eſt de ↄſideratõe metaphyſici. Scðo vteſt genꝰ ge neraliſſimũ ⁊ pncipiũ oĩmn ſciaꝝ· ad qð om̃es aiie ſube reducũtur. Tercioo vt eſt ſubiectũ pᷣmij accñti.⁊ utis duobo modis ↄſiderãt᷑ hic a logico Pꝛin civalius rñ vt eſt ſubiectũ accñtiũ qͥdiſiinguũturinter ſe fᷣm diuerſos mo⸗ dos pᷣdicandi de pma ſuba Ideo hic Zueniẽter diuidi᷑ ꝑpᷣmã ⁊ ſecũdã in⸗ tũeſt ublectũ accñti. ⁊ diuerſimodeſubſtat his qᷓ; diuidat᷑ ſub rõne ge neris. ed in ſuas ſpẽs ¶ Sciendũſchoꝙ nomẽſube duobo modis ſumiq — ? ſic ſumit᷑ ab eſſe reſpectiuo ſube ue eſt in ia 55— ſůbſtãnqacẽñ̃iby. ⁊ iſto mõ ſubſtõtia ꝑpus dꝛ de ſtari 6 bus que pᷣmario ſubſtant accñtibyqᷓ; de ſubſtãtijs vlib. que ſecũdario ſub ſtant. Etq hic diuiditur ſubſtantia inquãtum halrt ſubſtare accidentib. et hoc modo dicitur ber pꝛius de pꝛimis ſubſta nrijs qᷓ; de ſecũdis.ideo hec diunſio eſt analogi in ſun analogata. Et hec eſt ratio quare ſubſtantia pꝛi us duuidurq́; definiatur. quiue uiuocuzʒ pus eñ diuidendũ qᷓ; definiẽd vno modo pꝛima ſubſtantiaſic videlicʒ. ubitantigeſt que pꝛie pncipaliter ⁊ maxime ure 3 delintione pũdſelatu que inteiigiſubqſocc gneſete Gr Fpꝛiead dꝛam accicentiũin quib vnñ accidens aſquo modo ſubſta ri ſicut ſi ipicies altedini hoc tamen noneſt ꝓpꝛie nec tanquã ſubiectũ vi pale ⁊ per ſeſublutens. ſicut pꝛma ſuba. Deinde pont pncipaliter ferentiã eücex ſyhax qmins pcipalttlechqnt⸗ ſubſtãt accũtit inchtum ſunt npᷣmis lubſtãtijs. Tercio poni ſ ee de genere ſube.q adhuc pᷣncipalꝰ ſubſtãt qᷓ; ſu ile ſpẽs.qꝛ qjbuſcũq; ſi alubaleu inciuiduſ. ⁊ vltra hoc ipſ ẽi ſubſtat Et ponit hcandũ moqũ yel die quo iplalubliantueſt nctute ſe Qirattatus trt tius ¶ Sciendum quarto ꝙ aliter defin itur pᷣma ſubſtantia Pꝛima ſubſtitu eit que neq; eſt w ſubiecto neq; de ſubiecto ðꝛ. vt aliquls homo aliqs cqů Inqua definitiõe intellig᷑ ſuba loco genelis defimti· Veinde pon n nn ſubiecto eſt ad dꝛñam accñtium que oin ſunt in ſubiecto. Deindepo nir.neq; de ſubiecio ðꝛad dꝛñam ſecũdan ſubaꝝ· qꝛ licet ile võ ſnt inſib iecto tñ dicũtur de ſubiecto. Pꝛimaem ſuba habet ꝙ ſu ſuba.⁊ ꝙ pimnab glio ⁊ ab alio· ʒ nqᷓ;tum em̃ ei ſuba ſibi ↄpetit non eſſe in ſubiecto. q hoc e ↄmune oful abe ledinq;rum eſt bmano hʒ inferioꝛaſub e. Ideon 5de ſubiecto.⁊ ꝑ hociffert alecũdis ſubſtantijs: Qt in iſta definitione exem plificat ꝑ indiuiduũ vagum · vralis põ·alqͥs equus magis q;inqincui determmarũ. indiuidua determinatã E 3ditões induuduãtes ſuntuffj nita ⁊ ab arte relinquenda· R etiã ſunt generabilia? coꝛruptibilia ⁊ varu bilia. ſed indiuiduũ vagũeſt indeterminati ⁊ quodãmodo vle rõnenn re ↄmunis qu impoꝛtat. vt aliqs homo aliqͥs equus. et ꝑhoe ptʒ diiſo ſube ⁊ definitio ſube pᷣme Montr pᷣdicta argui pᷣmo ſic. vbieltequ litas ibi nõ eſt hmũ necſ ecũcum.ſed luba ðꝛ equaliter de ofnb ſubſtun⸗ tijs · cũ ſit genus ipſoꝝ ergo male diuidi ꝑ pman? ſecũdaʒ ¶ Secidoſt nñ mẽbꝛ diuiſionis pᷣdica? de allo.· q ſecũda ſuba bᷣdicat de pᷣmaeroß ma? ſecũda nõ opponũtur·? ſic diuiſio nõ vtur h oppoſita. Tarco ſt materia pᷣma pᷣncipalius ſubſtat qᷓ; pꝛima fubſtantia. qꝛ ſubſtatfomt ſi tantiali.et pꝛima ſubſtantia ſolum fubſtat accidentibꝰ. ⁊ tñ non eſt pin ſubſtantia· ergo defmitio mala. Quarto ſic.omnis palſo conuente multis conuenit ipſis ratione licuius ſuperioꝛis communis in quacõte niunt.ſed ſubſtare eſt paſſo cõmunis om mbus pꝛimis ſubſtantijs u conuenit ipſis ratione alicuius uperioꝛis. ſed ſuperius non elt mſilcun fubſtantia. Ideo ſubſtare per pꝛius ⁊pꝛincipalius conuent ſecundis lib⸗ ſtantijs qᷓ;ᷓ pꝛimis Quinto ſic · definitio pꝛime ſubſtantie dalur be eh xionem. ergo non ſufficenter explicat natůrdmn definiti. dpꝛimn Dicitur. ꝙũcet ſubſtantiã que dicitur a per ſe eſſendo dicdtul equaierde t dicitur a fubſtando. ⁊ho omnibus ſubſtantijs et vnuoce. non tamen V ndo modo hic defintur Ad ſecũdum dicitur. ꝙ licet pꝛima ſubitantuꝛſi ſecũda ſubſtantia pꝛedicetul d pin cũda ßᷣm id qð ſunt nõ opponani· ⁊ tamen ᷣm rariões pꝛimẽ ⁊ ſecũde opponũtur· et ſic ſunt membꝛu huisd uſionis. Adtercium dicitur ꝙ licet materi pꝛima pꝛopꝛie? pꝛincyul⸗ ter ſubſtet relpectu foꝛme ſubſtãtialis · non tamen reſpectu acciden ſed totum compoſitum pꝛimo ſubſtat accidentibus et malerii ⁊foꝛni conſequenti inquantum ſunt in eodem compoſito·ei de tal ſubſtan a dentibus ſolun debet intelligi in iſta definitione. d quartum dicl ꝙꝙ bcet ſ ubſtare per pnus conueniat ſecũdis ſubſtantijs ſicut cauſea q uemt tals paiſio.non tamen conuenit ipſis tãquam ſubiecto. ſed hocl per pꝛus conuenit pꝛ me ſubſtantie qus eſt ſubiectumn? compoliu ui fubſitens. Id quintũ dici᷑. ꝙ licet in detinitõe ſecũd⸗ pꝛimeſube tur due negationes · tumen ponütur ad explcandum aliq nem expbcar emꝙ pꝛima ſubſtantia eſt pꝛmainſ ubſtandoper hoc4 eſt in lubiecto.⁊ ꝙ eſt vlrimain elſendo. per hoc qð non ðz de ſubiettui⸗ notietiam pꝛim pars eſtaffirmatiua 5 gwi zthn mins niol zunin wiet iiin whi unn ſionyti ſihiwin ſmdil winm wn diun itn jhmn tnrin viitij t furiti wiun Ppitin iunh jnuin lhhimi iun nniiſ nßn lnzin ihiihnit ſbiit hſih n 5 umni bterdeh n nſcunn deß i numnt nt mei u5 pennduin um vt1 Süithsnz Adaen npiisnic dicit grãmaticus ⁊cumens ⁊animal ⁊ ſubſtantia ergo ho⸗ eü nde Mnitii nm bidhnn ſecidi. —, „ t homo pꝛedicatur de ſoꝛte ⁊ antie ſcʒ de pᷣmis ſubſtãtijs. Nric S0 determiĩat de ſcdo u ktantie vles ſecũde eo ꝙ tales ſubſtq̃tie ſecũdario ſubſtant ⁊ 30 pijs grijs indiuiduipmo ⁊ ꝑſeineſt eludunt pᷣncipia indiuidui Iqeo non pꝛimo ſubſtantaccid Zilio mõ ↄſiderant᷑ qᷓ;tů ad eſſe exiſtenrie ⁊ q;tũad Prtrihylpani Seihl in quiby ſunt pꝛimeſub ſiantie ⁊ hamm ſpecierum genera vt homo eſt animal. Eſt eninaliquis bomo inbomine quieſt ſecie⁊ homo in ani mali quod eſt genus. Indiuidua dicunt᷑pꝛimeſubſtantie quia pꝛimo ſubſtantalijs. Benera vero ⁊ ſpeeies dicũtur ſe cunde ſubſtantie. quia ſecũdo ſubſtant. Aliquis em̃ homo mo dici᷑ grãmaticus curens animal et ubſtantia Item ea que dicunt᷑ de ſubiectoomnia pꝛedicant᷑ nomine ⁊ rõne. platone. Eoꝛum vero que ſũt in ſubiecto in pluribus quidem neq; nomen neq; ratio pꝛe⸗ dicatur de ſubiecto vthec albedo. vel hocalbum. Inaliqui bus at nomen nihil pꝛohibet pꝛedicaride ſubiecto. Ratio nem vero predicari de ſubiecto eſt impoſſibile. vtalbum 5⸗ dicatur deſubiecto. Ratio vero albi nunqᷓ; de ſubiecto pꝛe dicatur. Poſiq; autoꝛ ſuperius determinauit de pᷣmo membꝛo diuiſionis ſ ub⸗ eſtz de pmis ſubſtãtijs. N rd ðo membꝛo ſcʒ de ſecũdis ſubſtãtijs dicẽs ꝙ ſecũde jubſtãtie ſunt ſubſiõtie vles que ſũt genera? ſpecies in quib ſũt pᷣmeſubſtantie vt homo ⁊ aĩal ⁊ dicũtur ſub ubſt dario nõ pÿᷣmo ⁊ per ſe vt ſubſtantia ꝑtcularis. Luꝰ rõ eſt qͥacũ accñs fluat imediateg pꝛinci⸗ nciuiduis ſed ſubſiqtie vles nõ in⸗ plaindiu im ẽtibo ſed ſolũ eeiri hñt eſſe inpᷣmis ſubſtãtijs. Indiuiqua añt du— ſube qꝛpᷣmo ubſtãt alijs. vt aliqs hõ ðꝛgrãmaticꝰ. gial vero ⁊ ſuba excõ ſequenti Seciendũ hmo.ꝙ ſubſtãtie vles cõſiderant᷑ duptr. Vno mõ rum adeſſeeſſentie ⁊ qᷓ;tũ ad hoc qðeſt eſſe ꝑle. ⁊ hoc mõ ſunt pꝛioꝛes ſub ſtantijs ꝑticularibꝰeo ꝙ cauſe foꝛmales p̃aꝝ dantes ipis eſſe nomẽ ⁊ rõnẽ 1 hocꝙ ẽ ſubſt dẽ tbus.⁊ iſto mõ ſubſtã̃tie Priculares pᷣcedũt vleg. En Ne accidẽ 6 e vles nõ hñteſſe exiſtentie. nec ſubliat 0. hñtin pᷣmis ſubſtãtijs. Ideo ſub es. uꝰ rõ eſt. qa ſubſtan⸗ Acntib niſiex ↄñti ⁊ ᷣm eẽ qð e vles qᷓtñ ad exiſtere ⁊ ſ ubſtare Zuemẽ⸗ xer dicũtur ſcde ſube Sciendũ eſt ſcð e eelt lcðo.ꝙ ſcðe ſubſtqᷓtie diuerf nbmts.⁊pme inſcvis Pꝛimeeiſunt ſtn diuerſimode ſit inſecũdis polentialiter ⁊ ꝓtualt tiñ ſicut ptes totius vlis ſunt in tot de ſube ſunt in rum. Et ſolũ habent eſſe exñtie inp ſẽtie apᷣmis in genere cau piũt Wu ab extrinſecis cauſis ſicut ſe foꝛmalis hñt eſſe a ſeipis qꝛ ſunt foꝛmali. Et in genere cauſe mate ue ſunt materia in quã reſpetu ſcð ue dicũtur de ſubiecto ſcʒ ſupioꝛa — cant᷑ de ſuis inferioꝛibo noĩe ⁊ rõne men cuꝰ nomẽ de aliquo difinitioxe n eius veriticatui de diffinitio cõuenit cõntialiter ſuo inferi tur noie ⁊ rõne de ſuis inferioꝛib.⁊ ſie pᷣd nec noie vec rõne pᷣdicant᷑ di pᷣdicant ſed nõ rõne · vt albũ iectis Sciendũ quarto · ꝓ duplereſt⸗ ſtractũ qð impoꝛtat foꝛmã iectũ vt Ab do.⁊ tgle accñs nulioimð q pci ſſe uliꝰ de quo pᷣdicatur debet dicere lotellel nð dicit totũ eiſe ſubiecti ſui. ſuiſubiecti? Trattatus tertius pᷣmis actu ⁊ intellectu de 2 mis ſubſtãtijs nõ tñ capiůt dliud eſeen ſe foꝛmalis ſed in gñe cauſe effictẽtis ⁊finals e accidẽtalẽ m ſe⁊ nõ ᷣm ſed anpotꝛtat foꝛmã ſine inherentia adipᷣm J o vli ⁊ inferius in ſuo ſupioꝛi.ted ſec⸗ * te q ſunt de eſſentia bmp hlu apᷣmacauſqa natura ſed in gᷣetauj foime quedã ⁊ nõ hñt eſſe abalacn rialis quodãmõ eſſe ilud eapũt apns aꝝ ſubſtãtizn⸗ Sciendũ terci ꝙ a aliquoꝝ inferioꝝ ⁊ ea que ſunt inſub cto ſicut accidẽtia diuerſimode pᷣdicant᷑ de ſuis ſubijcibiibh.q ſupioꝛaßd oꝛi. Ideo om̃e ſuꝑius eẽntialeßai⸗ icat᷑ vniuoce.ſed accũtia aiqu e ſubiecto. Vr albedo nigredo. Alu vew nigrũ.⁊ ſic ſolũ pᷣdicant᷑ denoiatiue de ſus ſib accidens· qꝛ quoddãeſt aciis⸗ inherentie ſih pᷣdicat de ſubiecto·q cneꝗ 5h ſed accidens ablnt ̃ accñtalem azycu deo nõ pᷣdicat de ſubiecionn nalẽ cinbe rõne· Aliudeſt accidens cõcretũ að impoĩtdt foꝛmã acciden Cuiꝰ rõ eſqdcl — — rentiaad ipm ſubiectũ? tale pᷣd rõne eſt pᷣdic nõ includit eẽntialiter in et per hoc cognolcit ſtantie. Secũde ein mo ſic· Se tie vniuerſales non duis quia fluit à pꝛncipijs ind ſecũde ſubſtantie · 6 bus.⁊ ꝑ pꝛius ſibi cõuenit rõ ſtãtie vies dicũtur pꝛime? no iimũ ðꝛ de ſubiecto haleat diffmitõemergo non om̃e ſuperiu e Quarto ſic Ois foꝛma dans alteri eſſe dat etũ ſibi wn iti ferioꝛi- tur no nomẽ pᷣdicabi de ſubiecto finitio· ergo ſi tio eius pᷣqicatũ eſſentialiter ncludi in rõnealterius rõne ſubiectiſui.ideo nõ pᷣdicat de ĩ dꝛñtia ſcðᷣaꝝ ſubſtãtiaꝝ?⁊ aceidentiũ re ſube pᷣdicant᷑ vniuoce tiue tm̃. ⁊ per hoc cognoſcit quid ſit eſſe in diffinitõne pꝛime ſubſtantie ponebantur- cunde ſubſtantie ſecundario ſubſtant accidenii ſubſtant accñtibus cum Secũdo ſic. Subſiãtie vles ſunt pꝛioꝛe pan ſubitantieſcʒ eſſe ꝑſeq; indiui* i ſcʒ de ſuis inferioꝛhꝰ ⁊ ti ie de ipᷣo. ſʒ accũs abſtrac tũẽ foꝛma dan ⁊per conſequens ed que ne ſunul · Ad pꝛunũ dici ꝙücet ſubſtanti vniuerſales non icat᷑ noĩe non rõne. modo accñs co ipo im on ſpecubnſt⸗ de ipis. accidentin verodin Contra pꝛedita agunii bus icd ſubii accidens ſit ſolum widi⸗ iuidui.eꝛgo ſubſtantie vninerſales iu nieu ꝑ ſeq;indiuidus ercio ſic Benꝰ ben⸗ ip̃e ꝑticulares — s pᷣdicat᷑ nomie ⁊rõnedeſih s eſſe ſuo ſubiecto 6t Quinto ſic de quocũq; pdica defucii ſunt in ſubiecto pꝛedicantut iexröne. Etcauſaeſt qllud pdfuwj pᷣdicat ſeu verifica Etud Sꝛpdicar rõnecm eleſſentiaincludit᷑eẽn tialiterin alio. Sed oſe ſupius fnnni ſno inferioꝛi? inciudit᷑ eſſentialiteri ſuo infenoꝛi ⁊ i ſubiecto ⁊ diei de ſubiecto qll nõ bdicuturtanmn⸗ accidens concretum pꝛedicatur de ſubiecto etum 3 nom e71 bſene ——— b anuſnn mnun münn pus in isinn mainp ivrinu tign nnife pumn mſn mn minn winnn cinm wmnji nonn in ihn öhm zh iun irlin nii pinn ſitnnn ög ſmah vnin hit ishi ſn jmu hlöſr. ilhig ibien Ruotſt nng um ſmn wnnimtug nc un ſndmti ten iubſimiigün Kfen ngiittt noh uuiſn — inödli miper ſablim Suin zrinte mode i deiwichiciz opdc ni Ehijn ud en Mhrni Sle nron dtcnhrin terr ſu— nenon p vc 5 n mo dict dens non tñ pᷣdicarde ro eſſentialter. Ideo non pᷣdicat᷑ de ſuo ſubiecto vt tia q; genus. quia ſpecies eſt pꝛopinquioꝛ pꝛime ſubſtantie m duerſos modos ſubilandi es v uia ſubſtat accidentibus ci nedlheceo plurbus ſubſtat qᷓ; genus pꝛimo ꝙ ſubſtantia dupliciter conſiceratur V iunaudeſteſeple vrdictaperleclno 10g otelt dic magis velminus ſubtqtia ꝙ; ala Scðom 5 Petrihyſpani eidentibus pꝛimo ⁊ per ſe tamen ſubſtant ſecdario vt ſunt in pꝛimis ⁊ at cidens conueniens pꝛimis ſubſtantijs etiʒ comienit ſecũdis ex cõſequenti inq;tum ſunt in pꝛimis vt cum dicit ſoꝛtes eſt albus ex cõſequẽti dict᷑ ho moalbus ⁊ anlmnal? ſubſtantia. Zd ſcðᷣm dici g licet ſubſtantie vni⸗ uerſales ſunt pꝛioꝛes pꝛimis qᷓ;tum ad eſſe eſſentie ⁊ qᷓ;tum adeeſſe per ſe ramen ſunt poſterioꝛes qᷓ;tum adactuʒ ſubſtandi accidentibus. Zcd ter cciñ dici᷑ꝙ licet genus generaliſſimũ nõ habrat ꝓpꝛie definitõem quddita tiuã qua pꝛedicet᷑ deſuis inferioꝛibus tamẽ inciudi eſſentialiter in rõne ſi uo rum inferioꝝ ⁊ etiam definitio notificans eſſentiã eius conuenit ipſis.J5 pꝛedicatur nomẽ ⁊rõne de ſuis inferioꝛibus. Iid quartũ dicitur ꝙ licz omnis foꝛma deſignata per moqũ totius det nomen ſuo ſ ubiecto ⁊ pꝛedi⸗ cetur nomine de ipſo.non tamen foꝛma deſ ignata per modũ partis cũ illa non dicat totum eſſe ſubiecti modo accidentia in abſtracto deſignata per modum partis ſignificantur. Zid quintum dicitur ꝙ licet diffinitio ac⸗ eidentis concretipꝛedicetur de ſuo ſubiecto denomĩatiue ſicut ſuum acci⸗ ratio vel diffinitio. Diffinitio em̃ ſubiecto. Item ſecũdarum ſubſtantiarũſ pecies eſt magis ſubſtan conuertibiliter ⁊ eſſentialiter conuenit ſuo ᷓ genus ⁊ etiam quia plunbus ſubſtat Quibuſcunq; enim ubſtat genus eiſdẽſubſtat ſpecies.et cũhoc ſpecies ſubſtat ipſi generi. Sed ſpecies ſpecialiſime equaliterſubſtant ⁊e⸗ qualiter ſunt ſubſtantie. vt homo equus ⁊ ſimilia. His vi⸗ ſis dicendũ eſt decõitatibus ⁊ ppꝛietatibus ſubſtantie. ₰ Poſiqᷓ; autoꝛ determiauit de pꝛimis ſublqtijs ⁊ ſcjs.ſ.m ſeip̃as de kinẽdo ⁊ ↄpando ip̃as ad inuicẽ. Hic ↄñr ↄpat ipᷣas ſcðᷣs ſi nte cẽs ꝙ ſcðaꝝſ ubaꝝ ſpẽs ẽ magis ſubaqᷓ; S Luꝰ i Primaeſt ꝙ ſcaꝝ ſubaꝝ ilaẽma gis ſuba q̃ꝓpinquioꝛ ẽpᷣme ſube. Lum in omni analogia inter media ſequentia pꝛmũ iludẽpinquius pᷣmo qð agls pricipat eẽnti analogiſed ſpẽs eſtinquioꝛ pꝛime ſubſtãtie qᷓ 6 nus qꝛ oꝛdinat interpꝛimãſubam ⁊ ſuũ inus htt ſpẽs ẽ magis ſ ₰ genus. Scða rõ qꝛ ſchaꝝ ſi ubaꝝ illa ẽ magis ſubſã̃tia que pluribo ſ ubi0 Me cõmunbus yt ſubiectuʒ in ſubſtat pſigeneri.⁊ vt inferius ſuperioꝛi. zinheſions. cumhoc e en ferius ſuperion. Ideo ſpecies eſt magis ſub S autem non ſubſtat vr in lantia qᷓ; gems. Scenduʒ no modoqᷓ;tum ad ſue en uũ eſſe — 6 5£ Urattatus tettius Iential 0 quod eſt in potentia ad ſubſtandũ alteri ⁊ hoe modo vnaliba ð dqa tale eſſe potentiale ad ſubſtandũ ſſe ſube ſed q ↄleqtur ſuuʒ eſſe xpꝛiũ Ideo iainjuopp at non intenditur nẽch remitti᷑ Ideoꝓpter hoc nõ debet dici ſuſcge ng dici magis ſuba qᷓ; alia.ſe eſt ꝓpꝛiũ e et minꝰ ſicut eti ſtantie qᷓ;tũ ac qᷓ; genus · Iaine ſunt in actu ſim ul. nul.⁊ factũt vnñ eſſentialiter cũ indiuiduo ⁊nõn et minus cũ eſſe ſubſtãtiale in indiuiſibil z dicetin vnagpꝛietate eiꝰ ¶ Scẽdũ ſco ꝙ peci inquioꝛẽ Pm& ube intelli gi duplr. Elno mõ ꝙ ſit ꝓpinquio: üad eſſe eius ꝓpꝛiũ qðẽ eſſe per ſe.⁊ hoc mõ ipa nõ eit ꝓpnqun ſſe ſubal pᷣme ſube genus ⁊ ſpẽs ſunt idem eſſeniliu ↄſiſtat. Ideo qᷓ;tů adtale ce ſummagj winqun cies nõ ðꝛxpinqu me ſube;tum me ſube qᷓ; genus ſtantia habet eſſe pᷣme ſube?⁊ etis ſijs.ſpecies mag ſtantijs? e reꝑ ſuas di dua. ᷣm ꝙ ſp ſuboꝛdinata nu ioꝛ pꝛime ſubſtantie; genus. Scðo mõꝙ ſit ad modũ ſubſtandi alijs.⁊ hoc qꝛ genus hz eẽ indeterminatũ mõ ſpẽs eſt ꝓnqui ⁊ confuſum. 2 eiſe determiatũꝑ pecifu ö fmm determiatũ ᷣm numerũ? ſic a ſpẽs ſubſtat accñciby ⁊ etiã ſins ſuꝑioꝛib Genus chn õ ſupioꝛib Ideo ad hoc qðẽ ſchin 1is ſubſtãtijs qᷓ; genus. Sciendit s ſpecialiſime de genere ſube equaliter dichturſcieſt enus eſt ſolũ ſ ubſtat accñtib ⁊ cio ꝙ omnes ſpecie ſtantie. Cuiꝰ rõ eſt. qa ille ſcðe ſu qualiterhñt ſubſtare ſuis accñtib ſunt equalitss ſecũdeſuli tie. Sed omnes ſpẽs ſpec tijs ·⁊ ſicut ſpecies ſi pecialiſſime ſuboꝛdinata inter rõnem ſui ſuperioꝛis. te inter ſe. Ideo licet ſu equaliter dicant᷑ ube terfubſtantie· Vñ ſoꝛte is cõuenit cũ pᷣn n diam ſpecificatũ nõ ᷣm num m F pmnſth iſtũ modũ ſpẽs ẽ ꝓpin be que equaliter appꝛopinquant ins * ialiſſime equaliter appꝛopinquant pᷣm ſbſn ciali equaliter ↄrinentur? ʒſtituuniſbgu s. Ita etiã om̃es equaliter? jmnediate ſub ſe cõſtuuit ndu ecies ĩmediate diuiſione materiali deſcendũt ad induu ſic iſte ſpẽs ſi pecialiſſime ſunt equaliter ſubt · Et licet in analogi nnu nqᷓ; equaliter ſuſcipiunt rõnem analogi·tamẽ membunn ſe que ſolũ oꝛdinata ſunt in tercio pñt equalterlilch Modo diuerſe ſpẽs ſpecialiſime nõ ſunt ſubu baſit quoddã analogũ nõ tamẽ eſtincduens⸗ Sciendũ quarto· ꝙ oẽs pmeſube diugi gnõ eſt magis ſuba qᷓ; plato meecõ L woi — ila dicũteq̃ ſube q̃eq̃ pᷣmo ſubſtãt accñtb⸗ſʒ cẽs pᷣme ſubeh üũc 6c nõ diem magis plures modos ſtant accñtiby·qᷓ equãliter dñt dici ſic vnũ nõ eſt magis ſubaqᷓ; aliu bus qᷓ; ſpẽs · q ſubſtat oib accñ tiby pluriũ ſpecleꝝ eius· ſolũ accũtibꝰ vnus ſpecieiſicut aĩal ſubſtat accñtih oim ſubſtat ſolũ accñtibꝰhoim. 3ᷓ genus eſt magis ſuba qᷓ; ſpes enus ꝑ pꝛius cõuenit pᷣm̃e ſubeqᷓ; ſpẽs. qa ſoꝛtes ßᷣm na — ſubagpter numerũ illoꝝ qͥbus os ſubſtandi⁊ ꝑfectioꝛes q; ale ſube. mo ſi. Om̃is ſubſtãtia eſt ens ꝑ ſe· ſed genus ⁊ ſpẽs non quia ſolũ habent eſſe in alio ſcʒ in ma ub Scðdo fi „— e eual ſubſtãtie. ⁊ licet vnůinduid ſter pluribaccſitibꝰ q aliud.tamẽ eque pᷣmo ſubſtant. WModo ſublin ſubſtat.ſed ᷣm hocg Lõtrapᷣdiu h ſunt enuhi genꝰ ⁊ ſpẽs nõ ſun ſhe qᷓ; ſpẽs.? P Benꝰ ſubſtar plrh Spes ait u zialũ hono Tacoſt q̃alqᷓ;homo. genus ꝓpinquius ẽ pᷣme ſube Quarto ſic genus ʒ indiudui in ſpecies eſt ſib ꝓpinquioꝛ tur us ſis marde hoeↄun * huib mmc vnts w win ſnon M⸗ juna n i an hu hin init Wm ſüih ut en ei em e — eee nd af Acwriyign une Nnsthuni i nĩ xunciniuit erzſe miati ſ un nitſruifini ſaduu a ꝛ eniſwſpr xritn n f Sutn cij Anubti 50 hik cct Aucuimmn Nudl 2 wb⸗ auli u nul— — in ln ſſbehn — Prtrihyſpani ꝙ vtrũq; eſt indeterminatũ ⁊ quodãmodo infinitum. qꝛ indiuidua vatian tur in infinitũ ᷣm potentij.⁊ etã genus halxt de ſe eſſe ↄfuſum. ergo genꝰ magis ↄuenit cñ pᷣma ſubaqᷓ; ſpẽs ·ergo eſt ſibiꝓpinquius Quinto ſic. vna ſpẽs ſpẽaliſſima eſt pfectioꝛ qᷓ;alia· ſicut homo eſt ꝑfectioꝛ ceteris ſpẽb⸗ anjmalis ergo ſemp vna ſpecies ſpẽalilſima eſt pꝛioꝛ alijs. ⁊ per cõſequens nõ ſunr equaliter ſubſtantie d pᷣmũ ðꝛ. ꝙ licet ſpẽs ⁊ genus ſint in alio ſicut ſuperius in inferioꝛi.non tñ ſunt in alio ſicut accidens in ſuo ſubiecto. wodo id quod eſt in alio ſicut ſuperius in fuo inferioꝛi poteſt eſſe ens per et etiam ſubſtantia. quia per vnñ ⁊ idem eſſe ſunt ſuperius ⁊ inferius in ip⸗ ſo. Vnde cum ſubſtantia dicit᷑ ens per fe.ibi per ſe nõ dicit ne gationem eẽ in illo cun dat eſſe. ſed folum dicit negationem entis ↄpleti qð ſit caufa ma⸗ terialis in qua ipſius percuius exiſtentiam habreat eiſe d ſecũdum dici ri· genus quãtum ad numerũ aceidentiũ plurib ſubſtat q; ſpecies. non ta⸗ men plurib ſubſtat quãtum ad plures modos ſubſtandi alijs qᷓ; ſpecies. quia ſpecies ſubſtat alteri vt ſubiectum accidentib ⁊ vt inferius ſuperioꝛi. dterciũ dicitur. ꝙ licet bm viam generatõis gemus pꝛius ↄcutrat ad eſe ſubſtantie pꝛime qᷓ; ſpecies. nõ tamen eſtꝓxinquius pꝛime ſubſtãrieq; tum ad modum eſſendieius. nec etiã qᷓ;rum ad modum ſubſtandi glijs. ſpecies ilo modo eſt pꝛopinquioꝛ pꝛime ſubſtantie qᷓ; genus. d quar⸗ tum dieitꝙ lcet indiuiduũ ſit indeterminatum qᷓ;tum ad conditiões acrij dentales eius que variantur in infintũ. tamen quãtum ad eſſe ſubſtantiale eſt determinatũ cum illud eſſe ſit tiñ vnũ in numero.genus añt non eſl hoc modo determinatũ Ad quintũ dicit ꝙ licet ſpẽs ſpecialiima vna ſit ꝑ fecrioꝛ alijs qutum adgradum perfectionis ſue nature. ⁊ fm hoc dicatur pꝛioꝛ perfectione alijs ſperieo.ramen quq̃tum ad ꝓpinquatõem pꝛime ſub ſentie.et quãtum ad modum ſubſtandi ſuis accidentibꝰ vna non eſt per⸗ fectioꝛ alia. ſed hoc modo omnes ſpecies ſpecialiime de genere ſubſtantie qugliter dicũtur ſubſtantie ſecunde mmune eſt omniſubſtãtie in ſubiecto nõ eſſe qnia eſſe in ſubiecto conuenit ſolum accidenti boc ptʒ in pꝛimis ſubſtantijs per definitionem pꝛime ſubſtan/ tie· Inſ ccũdis autem patet inductione etſ vllogiſmo Indu/ ctione ſic. homo non eſtin ſubiecto. equus non eſt inſubie⸗ cto · leo non eſt in ſubiecto neq; animal.et ſic de ſingulis.er⸗ go nulla ſecda ſubſtãtia eſtin ſu biecto. Syllogiſmo ſic.ni⸗ bil coꝛum que ſuntinſubiecto pꝛedicunt᷑ noĩe ⁊rõne de ſub iecto·ſcd om̃is ſecũda ſuba pꝛedicat noĩe ⁊ rõne de ſubiecto ergo nulla ſecũda ſubſtãtia eſt inſ ubiecto. Hoc autẽ nõeſt p pꝛiũ ſubſtãtie. ſed etiã diñe cõpetit.et hoc intelligit dediffe⸗ * Trattatus tertius ventij s ſubſtãtie. Nec eſt inſtãtia de partibo ſubſtantie j ſunt nſuo toto.et ideo vident᷑ eſſe inſuo ſubiecto. alius ẽ m dus eſſendi in. vt accidẽs eſt in ſubiecto · et alius ſicut pirs eſt in ſuo toto · vt pꝛius patuit Poſtqᷓ autoꝛ determinauit de ſubſtantia ᷣm ſeqᷓ;tum ad ſſſ ſubſun rigie. Hic ↄſequẽter determinat de ꝓpꝛietatibꝰ eius. KEuius rõ eſt. quiae ſubſtãtiale rei pꝛecedit ꝙpꝛietates eius. cum tale eſſe ſir cauſa ilarũ qpꝛieta tumpᷣmo ponens ilqm ꝓpꝛ ietatẽ ſubſtãtie dicens.ꝙ cõmune eſt om̃iſube in ſubiecto non eſſe · Cuius rõ eſt. qꝛ nullũ ens ꝑ ſe eſt in ſubiecto pcuiuseẽ ſubſiſtat. qꝛ tůc nõ eſſet ens ꝑ ſe ſed in alio. Elnde eſſe in alio ſolum cõuent gccidentib ſed om̃is ſuba eſtens ꝑ ſe. eñ hoc ſit definitio eius Igeoↄm¶⸗ ne eſt om̃rſube in ſubiecto nò cſſe. ¶ Sciendũ pᷣmo · ꝙ ꝑhoc qððꝛin ſube to nõ eſſe non intelligẽ pura negatio· ſed iſta negatio fundat᷑ inaffirmano⸗ ne et dat intelligere affirmatiõem.ſcʒ ꝙ ꝓpꝛiuneſt om̃ ſubſtãtie eſſe es ſe ⁊ nõ eſſe in fubieeto· Vnde in tali eiſe duo ſunt fm rõnem. ſcʒeſſe pete quod eſt modus eſſendi fubſtantie.⁊ negatio modi eſſendi accidentis qel eſſe in alio. Et licet eſſe ꝑſe non ſit ꝓpꝛietas ſubſtantie. qꝛ non ↄſequt᷑eſech pletũipſius ſubſtantie ſedeſt ipᷣm mer eſſe. tamen negatio modielendiu⸗ cidentis bene ponitur ꝓpꝛietas ſůbſtãtie. qꝛ ↄſequitur fm rõnem eſſe ſubſti tie.licet nõ diſtinguat fealiter a tali eſſe. Et ꝑhoc patʒ ꝙ hec gpꝛietas nõc nenit chymere nec entib rõnis. qꝛ licet talia nõ ſint in ſubiecto ramen vo habent eiſe quod ſuponitur in iſta pꝛopꝛietate ¶ Sciendum elt ſecid ꝙ iſta pꝛopꝛietas conuenit tam pꝛimis ſubſtantijs qᷓ; ſ ecũdis. De pins patet per ſuam definitionem. De ſecundis pꝛobatur inductione ſyllogt mo. que pꝛobationes ſatis clare habentur in textu· ideo pꝛeteimntũturhi. liter etiam pꝛobatür· quia eſſe in ſubiecto vt accidens eſt in ſubtectoelꝭ in alio·ſicut foꝛmaſibiinherens ⁊ adueniens poſt eius eſſe completü lol cunqe ſubſtantie non aduemũt pꝛimis poſt earum eſſe completum.eiß iut cauſe foꝛmales pꝛimarim ſublſtantiarum dantes eis eſſe ſubſtantiale. io ſecũde ſubſtantie nonſunt in ſubiecto. ¶ Sciendũ eſt tercio ꝙ ſubl dupliciter capitur. Vno modo generaliter pꝛo omniilo quod impernc ſentiam̃ vel naturam de genere fübſtantie. et hoc modo ſubltantia con hendit ſubſtantias completas? differentis ſubſtantiales. Etſihocno do ſumatur hic ſubſtantia.lapꝛoprietà⸗ eſtꝓpꝛium ſubſtantie quqrion do. Zlio modo capitur ſubſtantia ſpecialiter pꝛo ſubſtantia completa eſt ſubſtantia im rem et modum ſimul. perhocꝙ impoꝛtat elentinſib⸗ Rantie et pꝛopꝛium modumeſſendi. Et ſic ſolum continet ſubſtamis he ſectas que ponũtur in recta linea pꝛedicamentali. E thoc modo hec etas eſt pꝛopꝛia ſubſtantie ſecũdo modo conuenit em̃ omniſ ubſtantie ſe non ſoli. quia ↄuenit differentijs ſubſtantialibꝰ· que non ſunt ſubſtanrel! hunc modum. quia non impoꝛtant pꝛopꝛium modum eſſendiſubſtantß qualitatis ¶ſ Sciendum eſt quarto. ꝙ licerpartes fubſtantie que ſun uo toto aliquo modo videanureſſein ſubiecto ſicut accidens*onlu miſ junoſ viim iml ſüoſch mnh ſnh ſulnn he ſs unn ſun jnnn u nn tun vuim inilu ſtm tn ſichw pui widi ſunn m⸗ hin un Nuh dim tnnn lun Wm uun ſh uki uu Wr ilunn nn ſm l rn aunh lat x tri alcli& oſitin dck ichctu Aamgſchuün ag kd entit eens pj rirdimnj c ¶ Sdinetui rinegnnegrfrt öem. nd jb nde nt ſmfnin ewnltꝙ ſidim⸗ elön tmn oesſidi— nitt ne röns duedhrn ene Aemän Jonip lem mlebln in mom nre En, nlu mſar * rentia non aduenit generipoſt eius eſſe ↄpletum.ſed com antte. non tameneſt ſubſtantiatm mod um ternonfit ſubſtanria.tamen beneex non ſub Pltrihhpant tunt in ſuo toto ſicut accidens in ſubiecto ſuo· qua alius eſt modus eſſen⸗ funt inſuo 8 en eſim ſubiecto. Indetriplici⸗ Fnobartesluntee ars integralis eſt de compoſitione et ꝑ⸗ Ler differunt. Pꝛimo modo· qua pe us. accidens vero non fectione ſu totius ⁊ requiitut adeſſe completumeius. acciden ſedconſequitureſſe complerum ſufubiecti. Secũdo modo. quin per ſepa⸗ rationem partis a toto aliquo modo deſtriutur totuʒ ·ſed accicens ſepararipꝛeter ſubiecti coꝛruptionem · Tercio modo. quia bars intraralie poteſt manere ſeparata a ſuo toto naturaliteraceidens vero non mi fuerit luhernaturalter· quiafm naturamacciens eſt ſemper in ſubiecto ſuhliz oetbeehette ei ta arguitur pꝛimo ſic. pꝛopꝛium eit ſubſtantie in ſubiecto wn elle. ergo maz ledicrur quodiludeſteiↄmune. Secũdo ſu. Iſta pꝛopꝛie cs non con⸗ ient omniſubltanrte nec ſoli· ergo nullo modo eſt ſbi woprla. Znteceʒ dens pater pꝛo pꝛina eius parte. quia foꝛma ſubſtantialis ei ſubſtantia ꝗj tamen eſt in ſublecto cum ſit in materia. Et ſecũda pars antecedẽtis pꝛo⸗ barur.quia accidens quandoq; non eſt in ſubiecto.vt in ſacramẽto alraris vbiaccidentia ſubfiſtunt fine ſubiecto.⁊ ſic antecedens eſt verum. Ter⸗ vio ſi · Ilud quodeſt in ente completo ⁊ in actueſt in ſublecto. ſed ſecunde ubſtantie ſunt inente completoet in actu ſcʒ in pꝛimis ·ergo ſecũce ſubſtã⸗ tie ſunt in ſubiccto Muarto ſc. omne qualficans aliudeſt inillo qð quꝭ lficat vt in ſubiectoſed differentia ſubſtantialis qualificat eſſentum gene⸗ isergoeſt inipſa ſcurin ſubiecto et ſi male dicitur ꝙ hec pꝛopꝛietas con uenit differentijs. Quinto ſic. differentia ſubſta ntie eſt ſubſtantia ergo iſta pꝛopꝛietas nonconuenit alijs a ſubſtantia per hoc ꝙ conuenit ipſi dife⸗ rentie. ergo male dicitur in texti g noneſſe inſ ubiecto conuenit alijs ſcilicet differentjs. Sextoargitur ſicex nonſ ubſtantijs non fit ſubſtancia.ſj ex differentia cum genere ſuo fit ſubſta nti ergo differentia eſt ſubſtantia ⁊ per conſequens male dicitur ꝙ iſta pꝛopꝛletas ↄuenit alijs a ſibſtantia.ſcilʒ differentie WAdpꝛimũ diritur.ꝙ licet nõ eiſe in ſubiecto ſitꝓpꝛium ſud ſtantie in cõmuni ⁊ ᷣm ſe conſiderate.non tameneſi pꝛopꝛium fubſtantie di uiſeet multiplicate per ſua inferioꝛa. ¶Sdſecũdum dicitur ꝙ licet foꝛma ubſtantialis ſit in materia tanquam in illo quod recipit ipſam.tamen non aduemt materie poſt eius eſſe completum.ſeci dat ſibl eſſe in actu.ideo non eſt in ea vt accidens in ſubiecto. t ad pꝛobationem lecũdam dicitur ꝙ ji cet accidens ſupernaturaliter quandoq;ſit ſine ſubiecto ßᷣm actum tamen eſt ſemper in ſubiecto fm aptitudineʒ fubſtãtia Vero nõ eſt in ſubiecto ner actu nec aptitudie. ¶id terciũ dicit ꝙ licet ſecũda ſubſtantia ſit in pꝛima yt pꝛincipium eius.nð tamen aduenit ſibi poſt eius eſſe completũ.ideo non eſt inpꝛima ſubſtantiavt accidens in ſubiecto Zid quartu dicitur ꝙ diffe plet et perficit ſuñ Sd quintum dicitur ꝙ li⸗ . eſſentiam ſub ⁊ Tem ſimul.qꝛ impoꝛtat 1 Ad ſextum Sn 6 e ſubſtantijs ſimpli tiatamen fᷣm rem fit ſ ubſtantia ſicut eſt di 2 fferentia. R 5 eſſe determinando ipſum ad certam ſpeciem. d er differentia ſubſtantie ſit fubſtãtia fmrem. ſub modo qualitatis. — Fer⸗6 Ahe er — NM — ubſtãtijs noĩe⁊ rõ ne. quare vniuoce pꝛedicant᷑. Itemoisß maſuba cat hoc aliquiã i· in cũda ſuba videt᷑ fcare hoc aliquid ſub appellationis fighn coq eſt inpꝛima ſubſtãtia ⁊ etã de eſſemi eins·nõ iñſg/ n ius qᷓle qͥd ſiue cõmune. Rerch nün Hg 4 .— . „ . *.— nificat boc aliquiò. ſed pot PTrartatus tirtius Tem onniplecßdis ſubſnjoerviajs ann enit vninoceß̃ icari. Hec em̃ oĩa pᷣdicãtur de hnis x — ergo om̃is pma lubſtãtia fcut hocaliquid. Et ad rõemeus 3 qud bnſeenencugahaeenlu n 5 aliquid. Scũdog ſit pſeſibſiſtensvᷣne cũius nullaaceidentiſiglti poc aliquid. nec etiã ſecũde ſubſtantie. quia per ſe non ſubſiſtũt ſedinhns ſn Vndelubſitereeſt ſub ſuopꝛcſe liate· Terciorequiu· A diuiduũ münnmæo Seiſ leindi in uß zuig imüſ gind wudl z̃ ius paig ſhuin 3 E —— ſn illudqð ßcatur ꝑ ſecũdaʒ ſubam eſt vnum numeroſicitilu 7— 4 q ßᷣcatur per pꝛimã ſubſtamiam 8 Moſtqᷓ; autoꝛ determinauit de pꝛimaietate ſubſtãtie. Nicↄlen im ver determinat de ſecũda dicens· ꝙoꝛn ecũdis ſubſtãtijs ⁊ diferentjʒ ſchihts at Hienit vniuoce p̃dicari dehmis Euius rõ eſt. q pꝛedicari vniuu ütun hdicari vno noi? Vnd rõne ſed om̃es ſecũde ſube ⁊ dm̃ẽ eãrũ vno nien mnim vnãrõne pdicantur de hᷣmis ſubſtantijs et incluũtur elſentialter rin uiin pmarũſ ubſtantiaꝝ ideo om̃ibo ſecũdis ubſtantijs ⁊ differẽtijs eatchue win mit vniuoce pᷣdicari de bmis. Gt ðꝛ notãter de pᷣmis ſubſtãtijs ad dñun ſnic accidentiũ vniuerſaliũ. que licz pᷣdicent vniuoce de ſuis inferioꝛb ñdeß⸗ pun mis ſubltantijs pᷣdicant᷑ denoiatiue? nõ vniuoce· ¶ Sciendũ pᷣmogy⸗ umh dicari vnuoce accipi tripłr· Vno mõ ↄmuniterꝓ om̃ ilo qð vᷣm vnſj quli nificatũ pᷣdicat᷑ de multis.⁊ ſi ↄtinet ſůͤb ſe denolatiue pꝛedicani⁊ ſi z nng dens pᷣdicat de pᷣmis ſubſtãtijs vniuoce · vt album de ſoꝛte ⁊ platon A nit mõ accipi᷑ minus cõiter ſoluʒ pꝛo illo qð pᷣdic atur vno noĩe? Vn rõnede munnm multis ·ſue hoe ſit rõne quidditatiua liue deſcriptiua.⁊ ſic uñbenepui mʒi rat vniuoce de pᷣmis ſubitãtijs. vt dictũ eſt in poicabili. Tero ſun⸗ ald. pꝛie vt ſolũ ↄuenit ili qð pꝛedicatᷣm vnũ bcatum qð ineſt eſſentilurſib umi iecto ſuo.et rõ eſt eſſentialis ſubiecttet hoc mõpꝛium ⁊ accñs nõ pdiu wdhnst vniuoce de pᷣ mis ſubſtãtijs et hoc ſolũ ↄuenit lecũdis ſubſtãtijs ⁊enid hulch ſerentijs et ſic capit inꝓpolito. et ſic pʒ ꝙ ſi capiat᷑ ſubſtantiꝭ geherierp du omniſubſtãtia vłi ↄpleta vel incõple ta.tũc hec ꝓpꝛietas eſt aꝑ nal tuun do· ſed ſicapiat᷑ ſubitãtia ſolũ pꝛo ſubſtãtia ↄpleta que impotat ſubſtn chu lub mõ ſubſtãtie ſiceſtgꝛia ſecũdo modo. qꝛ duenit om̃i ⁊ nõ ſol. ¶S ſli dů ſecũdo ꝙ tercia ꝓpꝛietas ſube eſt ꝙ om̃is pᷣmaſ uba fcat hot alid. Li wini ius rõ eſt qꝛhoc aliqd eſt indiuduũ p ſe ſubliſtens inſpẽ ↄpletu fed on wil pᷣma ſuba 6 in ſpecie. als em̃ nõ el ſe recte pomt᷑ ſub ſpẽꝑ ſe ſubſiſtens· qꝛ oĩs particularis ſubae u —— aijn ſ —— dpel ehi ñcuiin iu tün n— oe dicit Seſſo ndu dick hret differentianon halrat diffinitõnem quidditatiuq.tamẽ „ X Prtri hylwant t px ſit in ſpecie cõpletũ.⁊ ꝓpter hoc anĩa rõ nalis a doꝛpe ſepata nõ eſthoe ſee ſit nudit ⁊ ſubſi iſtene per ſe non tamẽ eitin ſpecie com⸗ pletum cũ ſit pars ſpecieihumane. Et ſir hec tria reqururt᷑ ad ſuppoſicũ qð idem dicit ſicut hoc alqd.⁊ pᷣmũ impoꝛtat cũ dict᷑hoc. Hocemeſtꝑꝛo nomen demonſtratiuũ rei ſingularis ⁊ ſcim impoꝛtat᷑ꝑ hoc qð dici alqd Aliquid em̃ dicit quidditatẽ ſbſfuntie. Sed terci ꝓuenit ſihi ſcʒ qð ſit ꝑ ſe ſubſiſtens ex cõicarõne illoꝝ dioꝝ · ⁊ per hoc patet ꝙ pᷣma ſubſt ãtia ha⸗ betꝙ ſignficet hoc a pᷣncipio indiiiduatõis eius. quod eſt materia qͥ deſ eſthec ⁊ indiuiſa.⁊ qð ßcet aliqd habet a foꝛma ſpeciei quõ incluqit Sci enqũ tercio ꝙ licet ſcða ſuba non ſignificet hoc aliquid eo ꝙ nõ eſi ndiuidu um ſed vlis·tamẽ videt᷑ßcare hoc aliquiq ꝓpter hoc ꝙ ineſt pᷣme ſubſlãte eſſentialiter.⁊ eſt eadem cũ ip̃a pꝛima ſuba realiter. Scðoꝓpter figurã ap⸗ pellatõnis qa eadẽ res qñq; noĩatur noĩe pꝛime ſube· ⁊ qnq; noĩe ſcðe ſub antie. ſicut ſoꝛtes qñq; vocat᷑ ſub noie ſoꝛtis. qñq; ſub noĩe hois. Et ſc ꝑ hoc nomen hõ qñq; vocat᷑ hã in cõmuni. ⁊ qñq; homo in particnlari ſub eadẽ foꝛmatõ ne vocis que eñ figura appellatõis¶ Icienqũ quarto ꝙ oĩs ſcda ſuba ſignificat quale quid ſicut pꝛima ſubſtãtia hoc aliqͥd feat Lnꝰ rõ eſt· quia quale quid dici᷑foꝛma fubſtanrialis cõ̃icabilis ꝑluribũs que inqᷓ;tum foꝛma eſt dict᷑ qualis fᷣm moduʒ quia aliquo modo qualifcat id cuius eſt foꝛma.⁊ inqᷓ;tum ſub ſtantiaus eſtdicit᷑ quid. Quidditas em̃ ꝓ⸗ pꝛie ſubſtãtiã impoꝛtat. Sed om̃is ſecũda ſubſtãtia unpoꝛtat ſubſtantialẽ foꝛmã cõmunicabilem multis ideo quelibet ſignficat quale qud. Et hoc patet de genere quod impoꝛtat eſſentiã qualificabilem per differentias eiꝰ et ratione eſſentie dicit quid.⁊ rõne huius quod eſt eſſe qualificabile dicit quale.ſimilirer differentia dicit eſſentiũ qualificantẽ. Species vero dicit eſj ſentiam qualificatam per differentiã ⁊ per hoc patet ſecũda ratio ⁊ tercia ietas ſubſtãtie. Contra pꝛedicta arguit᷑ pꝛimo ſic Pilna ſu vniuoce pꝛedicat de ſeipſa.· quia non pꝛedicat equiuoce nec denõm̃atiie non eſt ꝓpꝛiũ ſecũdis ſubſtantijs vniuoce pꝛedicuri de pᷣmis ſubſtãtijs. Se cundo ſi. Differentia ſubſtãtie non halet genus ⁊ differentiã. quia differẽ tie non eli differentis. ergo non haber rõnen ⁊ ſic non pꝛedicat᷑ nomie⁊ rõ ne depᷣms ſuhſtãrijs.⁊ ꝑ ↄñs nec vniuoce. Tercio ſ ic. Idem nõ ßcat ſe ipᷣmſed pᷣma ſubſtantia eit hoc alquid.ergo non ſigmficat hoc aliquid. Quartoſic hoc album ſignificat hoc allquiqᷓ.⁊ tamẽ noneſt pᷣma ſub⸗ ſtantia ergo ßcare hoc aliquid nõ eſtꝓpꝛiũ ſube. Zntecedẽs patʒ ꝙ ſigmfi⸗ cet hoc quia eſt idiuiduũ.⁊ heet aliqud ꝓbatur. quis ſignificat aliquid vł nihil.ſed non ſ ignificat nihil ergo aliquid. Quinto ſic. Idem ſigmticat᷑ per pꝛmã ſubſtantiã ⁊ ſecũdam.ſed pꝛuna ſubil̃tia ſignficat hoc alquid ergo⁊ ſecũda. ⁊ ſi nõ ſolũßcat quale qud. Adpᷣmů dicitꝙ lcet pᷣdica⸗ tiohe inprobid pꝛima ſubſtãtia de ſeipa pdicetur.tamẽ nõ pᷣdicatõne pꝛe pꝛia· quia pꝛed catone ꝓpig denotatur pᷣdicatũ mneſſe ſubiocto. ed iqem to taliter nõ eſt.ꝓpꝛie in ſeio. Ideg nõ pᷣdicatu pᷣdicatõne ꝓpꝛie dicta de ſe Tahuinſa ſubſtantanulaerit pdicatio. Zide⸗ —— pſa eſt eſlentialiterin diffinitõne pꝛime ſube ĩ ſaeſte ne pime ſube icluſa.⁊ hoc ſufficit ad pꝛedi⸗ inqũam yniloce. Acterciũ dici⸗ꝙ lcet piima. ſubſtantia EHRih Trattatus tertius pꝛo re ſubiecta intentioni nõ ſignificet hot aliquid.tamẽ ipaaeeepeq ð tentione concretã rei bene ſignificat hoc aliqud.⁊ icconuetu⸗ ſien conſiderat res que per voces im poꝛtant᷑. d quartũ dicitur 4 iun * aliquid tranſcepdenter vt conuerti᷑ cum ente hoc albuz heat hoc qli* vn ſ Sed ſicapiat in ꝓpoſito non ſignificat hoc aliquid licet bene igntene n quale. album em̃ ſolam qualitatem ſignficat. Zid quintũ dicq ma ſubſtantia ⁊ ſecũda dicunt idem ᷓᷣm eſſentiam. hoc tamẽ eſ ſubdu pe ſis modis eſſendi quia ſecũda ſubſtãtia dicit illud ſubeſſe cõmunimnt ro ſub eſſe particulari. Ideo nõ opoꝛtet ꝙ ſi pꝛima ſubſtãtia ſigufcethe i aliquid ꝙ etiam ſecũda cũ iſtimodiſ ignificandi ſumant᷑a diuerſis mo ſ eſſendi.:— c2 6 1 un L.—— ſune reh 1 tem ſubſtantie nihil eſt contrarium· ſed boc non ep⸗ ſ f pꝛum ſubſtantie. quia non conuenit ſoli ſubſtantie ſedai An uantitati ⁊ quibuſdam alijs Item ſuhſtantia nonſct 4 6 c ſ⸗. mnaßie neq; minus · Non enim dico ꝙ vna ſubſtantia no um „magi ſubſtat qᷓ; alia.· ſed dicoꝙ vnaqueqſubltnuini ſunn Fſeluum non intenditur nec remittitur vnde album qun 1 h doq; eſt magis album quandoq; minus album Sonn nn *— wn — 522—3 0 nõ eſt masis homo vno tempoꝛe qᷓ; alio tempoꝛe ncn nn ſſeygis homo qᷓ; plato. 4 iun 6 Poſtqᷓ; poſuit terciã gꝛietatem ſubſtantie Hic ↄſequenterpont qu tim ²) 6im tam dicens ꝙ ſubſtantie nihil eſt cõtrariũ. Cuius ratio eſt. g vl⸗ 1 8 ſunt foꝛme actuie ⁊ paſſiue ſub eodem genere maxime a ſe inucem diun int tes que ab eodem ſubiecto mut uoſe expellunt actu vel aptitudine Si Wi nulla ſubſtantia eſt in ſubiecto vt dictum eſt. ergo nulle ſubſtanti aen nuicem contrariant᷑. Er hec ꝓpꝛietas non eſt ꝓpꝛia quarto modo ip̃iſubln rie· quia tõuenit alijs ſcʒ quantitati⁊ multis alijs. Sciendũpꝛmoyt nin * trarietas dupliciter accipi᷑. Vno moqo generaiter vt E extendit ai u Eduſo trarietarẽ ꝑfectã ⁊ ipfectã.⁊ iſto mõ cõtrarietas tinet pꝛinatõnes ⁊hoh im oppoſitõnem·⁊ etiã continet ſub ſe repugnantiaʒ duaꝝ differenin contrario diuidunt aliquod genus que quodãmodo dicunt᷑ conmnxe ju iun — qð dicit ꝙin vnoquoq; pꝛedicamento contrarietas ſq di u6 rentiaꝝ qũẽ imediate diuidunt aliqiiod genis· Alio modocigꝭ cumn n rietas ſpecialter ſolũ pꝛo contranetate perfecta que eſt repugnantufom rum actiuaꝝ vel paſſiuaꝝ eiuſdem generis que mutuo ſe expellunt o l em ſubiecto. Et talis contrarieras ſolum reperituter qualtates dett! n cia ſpecie qualtatis. Sciendũ ſecũdo. ꝙ ſi capiat ſubſttia genera iht omnl illo qð poniẽ per ſe vel reductiue in pᷣdicàmento ſubitãt ſiepoi k Petrihylpani ytſubſtantia eompleta ⁊ perfecta in recta linea pꝛedicamentali vt generd et ſpecies vel indiundua. Siue ponat᷑ reductiue tanã; pꝛingpiũ diuiſiuuʒ generis ⁊ conſtitutiuũ ſpeciei ſcut ſint differentie ue ponat᷑ vt pzincipinʒ ſpecieꝝ de tali genere. vt materia⁊ foꝛma que ponũtuꝝ in geneße ſubitãtie— ue ponatur vt via ad ſubſtantiam ſiue ad terminũ in genere übſtantie vt * generatio vel coꝛruptio. vel vt negatio vel pꝛiuatio aliqioꝝ de tali genere ne hc modo in ſubſtantia repertt contrarletas unpfecta qa ibi eplrur repu⸗ nantia drarum qe impꝑfecte cõtrarant᷑· Et ibi reperi oppoſitio foꝛme⁊ an Pnicinn Spꝛuatõnis.⁊ cõtrarietas foꝛmaʒ natijraliũ que aliquo modo ſe expellunt ab eodem ſublecto, quia generatio ⁊ coꝛruptio aliquo modo cõtròriantur , ret mnpfecte. Sed licqulat ſubſtantia ſpecaliterſolum pꝛo cõpleta ſub⸗ tantia queeſt ſubſtantia fmeſſentũ ⁊modũeſſendi ſimul. que eſt in recta de nbil nmrinſch linen in ſi nõ nie ner nec imperfẽcta rontrarietas. Et quia hoc modo accipitur hic ſubſtantia.ideo bene dicii u nnmuſith nulla talis ſubſtantia eſt in ſubiecto. 1 patet intellectus huius ꝓpꝛietatis. Sciendũ tercio circa quin⸗ per hoc pate atis. er quin⸗ uſdm 8 Inn rampꝛietatem ſubſtantie que eſt ꝙ ſubſtantia non ſuſcipit magis ⁊ mi⸗ vo. H ndis pratioeſt quia ſuſciꝑe magis ⁊ minus eſt aliquq intendi ⁊ remitni. m ſinm pium eſſe. Et quia eſſe ſubſtantie totum ſimül acqiiit᷑⁊ con⸗ ana mʒi fiſtit in indiuſihili.ideo ſub ſtantia non ſuſcipit magis neq; minus. Et licʒ 2 vna ſubſtantia qᷓ;tum ad eſſe accidentale eius ſcʒ qᷓ;tum ad actum ſubſtan didicatur magis ſubſtantia qᷓ; alia vt pᷣmaqᷓ; ſecunda tamen qᷓ;tum aq ſu um ꝓpꝛium eße ſcʒ eſſe per ſe vnanon dic᷑ magis ſubſtantia eſſe q; alia. Jõ non intenditur nec remittitur fm ſuũ. ꝓpꝛium eſſe nec ſſtipit migis neq; minus Stciendũ quarto ꝙ intendi eſt aliqiiid in ſuo eſſe jucceſſie perfici vtaliquideſt abum.⁊ efficitur albius ibi alledo perfici᷑ in ſuo prio elſe.⁊ talis augmentatioperfectõnis vocatur intenſio. quia ibi illafoꝛma tendit ab eſſe imperfecto. adeſſe completũ. ſed ecõtra remitti eſt ali uid impertici in ſuo eſſe. Et illa imperfectio dic alquid imperfici o eile· Et li imperfectio dicit᷑ remiſio foꝛme vel dicit᷑ iterata mfñ ad ſuum eſſei fectñ icit iterata miſſio nele imperfectũ retro ſuum eſſe perfectum. Pꝛo quo tam derandũ ꝙ dupliciter gliquid pere inrereo amen cont „ m anduc dupliciter alquid poteſt ſuſcipere intenſionem ⁊ remiſione a Vno modo fn maioꝛẽ vel minoꝛem permirtionẽ contrar we tle. D. Ve ininoem permixtionẽ contram vt aliquid ð e abius nod nigoeinperfuxtus.lomodoficinteniio vcjrenhe A maioꝛem vel minoꝛẽ radicatõnem fome in biecto · que raqcatio e 2 „ Eha 3 I rur actionem contrari 8 eri e cõled⸗ G— ſceptionem n honir ſübiectum ad ſu⸗ 3 eretnſe Et quia ſubſtantia non eit in ſubiecto nec habet eo nulloiſtoꝝ modoꝛum poteſt ſuſcipere magis ⁊ mi iic ti8 ſiue intenſionem ⁊ remiſſonem capiendoſ mib⸗ vetmet? ta. Et hec pꝛopꝛietas eſt eod piendo ſubſtantiam ꝓ ſubſtãtia comple — quod— pꝛedicta argui pꝛimo ſi onane— Lontra 05 pxd 1 6 4 golubltaureſtaliqudtcumni Secũco an Sne x dundu hrn ocontrariocoꝛrumpitur ⁊ habetcontrari q̃ecj muite f bem peocon ier ſubſtantia halet contrari. ercia ſic S — p n. k tamenin mirto intenqun᷑⁊ nmtunt— s con ᷣbllanri et tam 1 mgl 7 minus. Quarto ſic Rationale — et tamen ſuſcit mags et minus. Puinte le eſt Quinto ſic. Tgnig un „ ſ d* f 1b* —. „p„ — — Trattatus tertius luxẽ magis lux qᷓ; ignis flanma ⁊ ignis ſiãma magis qᷓ ignis cabocj ignis ſit luba cõpleta ſeqͥtur ꝙ ſuba ſuſcipit magis ⁊ minꝰ? Zdpÿmñd ꝙ ignis ⁊ aqua ᷣm accũs ↄtrariant ſcʒ ᷣm ſuas qualitates que ſrcaiiʒ krigicũ ſiccum ⁊ humidũ. nõ tamẽ cõtrarian᷑ ᷣm ſe⁊ ſuas foꝛmas ſubues de qua ↄtrarietate ſolũ eſt hic adꝓpoſitũ per ſe ⁊ nõ per accñs coꝛrũpita fuo ↄtrario ⁊ hʒ ↄtrarũ. Moo ſuba qu coꝛrũpit᷑ ab alio coꝛrumpit᷑ ſolum per accidens.ſicut ignis per aquamco vmpit᷑. Vel om̃e quod coꝛrumpit᷑ a ſuo cõtrario per ſe vel per acciqẽsc rumpit᷑. M odo ſubſtantia bene habet ↄtrarium ꝑ accidens licet rõperl iõ nõ opoꝛtʒ ꝙ om̃e quod coꝛrumpit᷑ debrat per ſe habere ↄtrariũñ Idter ci dicit᷑ ꝙ licet elementa in mixto ᷣm ſ uas qualitates intendant᷑ ⁊emi tant᷑ nõ tñ ðᷣm eſſe eſſentiale. ideo nõ ſuſcipiunt magis ⁊minus. Adijj tum dicit᷑ ꝙ rõnale dupliciter conſiderat᷑. Vlno modoqᷓ;tum adfoꝛmn quꝗᷓ unpoꝛtat ᷣm ſe⁊ ſic nõ ſuſcipit magis ⁊ minus. Scðo modonẽßn ripiũ opatõis.⁊ hoc modo adhuc dupliciter cõſiderat᷑. Vno modo exp foꝛme eius.⁊ ſic nõ ſuſcipit magis ⁊ minus · Alio modo ex parte mater que magis ⁊ minus poteſt eſſe diſpoſita ad talem opatõneʒ rõnis· Etlt ex parte materie rõnale qᷓ;tum ad opatõnes eius ſuſcipit magis ⁊ mins ſed hoc eſt ᷣm accñtia ſua ⁊ ſic illa ÿᷣm ſuũ ꝓpꝛũeſſe nõ ſuſcipiunt magt minꝰ intenſionẽ ⁊ remiſſionẽ. Zd quintũ ðꝛ ꝙignis lux qᷓ;tñ ad eſe ſb ſtanttale non eſt magis vel minus ignis qᷓ; ignis flamma ſed ſoluʒ qᷓti accidentia eius vt ſunt raritas ⁊ denſitas luciditas ⁊ ſi de alijs · Idoin pꝛiumn ſuum eſſe non ſuſcipit magis ⁊ minus · tem ꝓpꝛie ꝓpꝛium eſt ſubſtantie cumſit vna xegu Sſeet mero idem homo aliquando eſt albus. aliquando eſt niger·aiqi 2 ßm ſui mutationem eſſe ſuſceptibilem contrarioꝛn doeſtcaliusiqungoeſiftigsu. alqundopuws quando ſtudioſusſech eſt inſtantia deoꝛatione quinic pec eadem oꝛatio ſoꝛtes ſedet aliquando eſt vera aliqu⸗ vofalſa. tamen hoc non eſtm ſui mutatõnem ed rei.t ſoꝛtes currit vel ſedet · Etideo nota ꝙ verum ⁊fulſumſunt d⸗„ 5 7„„—„ 7 in rebus.vtin ſubiecto. ⁊ ſunt in oꝛatiõe vt inlißnð · Unde equiuocatur modus eſſendiin. cum dici᷑ verum? allum i ſe inrebus ⁊ in oꝛatõe. Similiter equiuocat ſuſceptibieci dicit᷑ res eſt ſuſceptibilis veri etfalſi⁊ oꝛatio eſt ſuſceptbi lis veriet falſi. Sicut enim equiuocatur ſuſceptibie cln Si h i zimnn ſummnn ſme ih ſilei ſpm inb uu vlli iñu n¶n nußs inunn m uini ſmi wnt ſiun i n ihn nitt ſwn uhtie tultg uit u Bennaie ietmnfnitn eig 3 —— dnsſupun Awnmpi eminmnit mandi mnzuin vdtormt tpaſtrm wnmte sumut ale deo n Mmmgm x nõ ſuſcp xns innnin nricl di r dtimgr cn d Fs as iih Kon. S iüf e m sĩde Amdumtins apt mt& s. cnoncſtt. Et wclnd—0 ʒc au S duh a accũtia ſunt in ſuba vt in ſubiecto ⁊ etiõ traria ſunt eica idem in num adequatio vel inadequatio mutat per mutatõnem reiſign ficate⁊ nõ per dicitur vꝛlna homis vel animalis eſt ⸗ uſceptibili⸗ ſonitatis et animal eſt ſuſceptibile ſanitatis. Hec enim ſuſcipit ſanita tem quia ſignificat eam illud vero quia eſt ſubiectum eius. Etita hec ꝓpꝛietas nõ cõuenit oꝛationi ſed ſoli ſubſtãtie Poſtqᷓ; autoꝛ poſuit quintã ꝓpꝛietatẽ ſube. Hic ↄñter poſuit ſextam?⁊ vitimã dicens · ꝙ maxime ꝓpꝛ eit lubſtãtie euʒ ſit vna ⁊ eadem numero m ſui mutatõnem ſuſceptibilem eſſe ↄtrarioꝝ. Luiꝰ rõe ſt quia oĩa cõtra ria ſunt foꝛme accñtales cũ ſubſtãtia nõ ↄtrari vt dictũ ẽ. Sed i½ oa quo mutuo ſe expellunt vt patet ꝑ definitõem eoꝝ· ergo ſuba manẽs eadem mmero eſt ſuſceptiua ↄtrarioꝝ ſicut idẽ homoeſt qñq; niger qñʒ albus aliqñ caiidus aliqũ frigidus ⁊ ſic de alijs cõtrarijs Sciendũ pꝛi⸗ mo eſtꝙ cõttaria nõ pñt recipi in eodẽ ſubiecto in numero ſine aliqua mu tatõne lube. Ideo ſuba non pt ſine alqua mutatõne reciꝑe ↄtrara. Talis nũt mutatio non eſt ipᷣoꝝ ↄtraxioꝝ tanq; ſubiecti qð murqcũ illa ↄtraria ſint termini mutatõis. Ideo illa mutatio eſt ſube tanqᷓ; ſubiecti que quidẽ ſuba manet eadem ⁊ vna ſub vtroq; ↄtrarioꝝ· Ideo in iſta ꝓpꝛietate bene dici ſuba ᷣm ſui mutatõ nem eſt ſuſceptiua cõtrarioꝝ ⁊ licet fubſtãtia ᷣm ſuñ eſſe ſubſtantiale nõ mutet ſed maneat ſub vtroq; ↄtrarioꝝ · tñ mutatõ ſibicõuenit ᷣm eſſe accũtale ſuũ ꝙ capit ab ipſis cõtrarijs. Sciendũ ſe⸗ tundo ꝙ hecꝓpꝛietas ſube cõuenit oibus ſubſtãtijs tam pᷣmis qᷓ; ſecũdis licet diuerſimode qͥa pᷣma ſubaeſtper ſe pᷣmo ſuſcepriua ↄtrarioꝝ.⁊ ſecun⸗ de ſubſtãtie ſuſcipiũt ↄtrariaex ↄſequẽti per hoc qð hñr eſſe in pᷣmis ꝑhoc em̃ ꝙ ſoꝛtes eſt albo⁊ niger· Ideo ex ↄñti fit alby vel niger. Et ſimili ter coꝛpus vel ſuba. Et ſic iſiapꝛietas cõuenit ſoli ⁊ ommi ſubſtãtie. quia nulla q;titas.manens eadẽ mimeroeſt ſuſceptibilis cõtrarioꝝ ſicut eadem linea in numero nõ eſt recta? curua. Similiternec aliqua eadẽ qualtas ſu ſ⸗ ſcipit ↄtrana nec eadem actio in numero põt eſſe hona ⁊ mala ⁊ ſic de aijs— accũri. Et ſic iſtagpꝛictas cõuenit omni ſubſtãtie ⁊ ſoli⁊ ſemꝑ ᷣm aptitu dinem ⁊ſcẽ ſibiʒpꝛuquarto mõ. Sciendũ tertio eſt ꝙ licet eadem oꝛa tio qũq; ſit vera qñq; faſa · Et ꝑ hot videat manẽs vna numero eſe ſuſce⸗ priia cõtrarioꝝ tů ſibi nõ cõuemt hecpꝛietas ꝓpter duas rõnes. Pꝛima eſt da ĩa eadem numeſo nõ ſůſcipit cõtrara m̃ ſii muratõnem ſed fm mutatõnem reiſignficate. Eñ veritas oꝛatõnis ẽ adequatio eius ad̃ rẽ ſigmtficatã. Et falſitas eſt in⸗ S ſigmficatã. Et falſitas eſt inadequatio eius aq rem ſignficatã. Sed talis mutatõnem oꝛõnis ſicut hec oꝛatio ſoꝛtes currit 0 eſt vera ſoꝛte vero ſedente eit falſaꝗpter mutatõnem rei ignfate Stcid⸗ ete twodum ſubiecti ſed tm̃ ꝑ modũ gu Et inil ate intelligi ꝙ ſubilq̃tia ſit ſuſceptibilis ↄtrari q iectũ ip̃oꝝ·deo oꝛatio nõ eſt ſuſceptibilis ↄtrati Atrarioꝝ vt hic accipit᷑ ſuſceptibi ro Sciendũ ꝑyerũ ⁊ falſum ſunt in oꝛne vt in ſi Fᷣm qð oꝛatioẽſ ignũ adequatuʒ vel madequatũ ↄpoſuõnis extrem oꝝ —— E — —— Trattatus tertiu compoſitio eſtex patte reinuntellecte· Erſiutintebus vtinſubien i⸗ rauſa eſt quia veritas eſt rei entitas ⁊ eſt paſioemis ſed bulerre ſit extra niam in rebus vtin ſubiecto · Cinꝰ etiam ſignũel ſin¶li nli gaſiguficatũ huius oꝛatõnis ſoꝛtes ſeder.⁊ non incligens gntiſl ſitio erit vera ſoꝛte ſedente · Et etiã veritas nõ eſt in oꝛõne vin cto ergo velinqui ꝙ litn rebus vt in ſubiecto· ⁊ per hoc patʒ quonoyt rum? falſum ſunt in rebus.⁊ in oꝛatõne Ideo equiuoeat modus eſeni incüm dicit ꝙ verum? falſum ſunt in rebus ⁊ ingpoſitõ ini jiloꝝ cſe ſuſceptiua ↄtrarioꝝ · cum dicit᷑ ꝙ ves eſt fuſecptidilis venꝛfij ſi. Et etiam oꝛatio quia oꝛatioẽ ſolũ ſůſceptibiis tanqᷓ; ſiguũ ⁊ res v ſi iectũ. Et ꝑ hoc patet intellectus hürꝰ ꝓpꝛietatis. Lõtta pqicta uigi pmoſic. Beus elt ſuba cũ ſit ens per ſe ⁊ tamẽ nõ eſt ſuſceptibiis cõnn rum cum in eo nõ ſit cõtrariũ net accidens aliquod. ergo nõ om̃s ſubjn tia eſt ſuſceptiua cõtraroꝝ. Scðo ſic. Ingeli ſunt fube ⁊ tamẽnoyin fuſceptiui ↄtrarioꝛũ cũ ſint foꝛme ſunplices. Silr neq; celũ. ꝗᷓ iti ns nõ cõuenit oĩbus ſ ubſtantijs · Tercio ſic eadẽ ſüperficies ſuſcipit abunt nigrũ que ſunt cõtraria· non ſolum ſuba eſt ſuſceptibils cõtrarun Muarto ſie duo cõtradictoꝛia nõ pũt verifcari de eodem ſine ſimn tione· ſed verum ⁊ falſum ſe halrnt vt contradictoꝛia reſpectugolun ig᷑ eadem oꝛatio non põt eſſe vera neq; falſa ſine ſui mutatõne. Li ſc. Illud ꝙ ſemper kcat dem non ßcat qñʒ ven? quãdoq; falumſi m oꝛatio ſemper idem ſignificat vt hec oꝛatio ſoꝛtes videt ſemper igi ſoꝛtem videre ſiue videat ſiue non ergo eadem oꝛatio non fit quůtj ra ⁊ quandoq; falſa per mutatõnem rei. ¶ Zd pꝛimũ diciẽꝙ leetdut ſt ſubſtantia capiendo ſubſtãtiam pꝛo ente per ſe ſtante tamẽ ficapi ſilij tia ſpecialiter pꝛo ommente pere vniertali vel particulari vt caplup ſito lic deus non eſt ſubſtantiaAd ſcõm dic᷑ ꝙ licet angeli non iuſcpu contrara materialia ſiue naturalia que ſunt qualitates qtue ꝛpiſut⸗ men bene ſuſcipiunt cõtraria in genere moꝛis quia nati eoꝝ eſt mu lis de bono in malũ ſᷣm eoꝝ pꝛimã inſtitutõnem. Et etiam ſuſeeptbl ſunt ſcientie ⁊ ignoꝛantie. Et etinmn celüm ſuſcipit contrariꝭde genereſus et de genere vbi vt ſurſum deoꝛſijm ante ⁊ retro. Etiam ſiſcipt aiq litates cõtrarias vt rauim ⁊ denſum. Zid terciũ dicit᷑ licet egen ii ficies ſuſcipiat contraria tanq; ſubiectum quonon tamẽ tanq; ſubiuu quod dans eis exitentiã qð facit ſubſtãta. Zid quartũ dict pli generaliter mufatio pꝛo quacunq; mutatõne ſiue ve riwõne malqlſi ma abſoluta vel reſpectiua cõtradictoꝛia poſſunt verificaride eodem ſul mutatõne. Sed ſicapiat᷑ mutatio ſolũ pꝛo variatõe in aliqus omi ſoluta ſic cõtradictoꝛia non bene verfcantur de eodem ſine ſu Modo veruni?⁊ falſum ſunt foꝛme reſpectiueet non abſolute. verificant de ꝓpoſitõne permutatõnem rei ſine minatõneoꝛõnð quinũ dicit᷑ ꝙ licet eadeu oꝛatio ſemper ſignificet idem ſignificalů wu mẽ ſemper ſignficat ipᷣm ad equate Ideo non ſempeeſt wfa* — i 4 pihil n ſuſeina mu um güu ſ intn nun ns embb imge guistu hnn lmi wi ſc ſac diſon ſishu uu wum nlun tmu Sz —— h — immn Jaot⸗ Unntitatis. aliud continuum alud diſcetun ush ßßi lin ſöſent umn pzon qhche inn vnpn Nn ay ſinn nm grrihan rme — S titas continna eſt cuius partes copulantur ad eundem termi ncõmunem. vt partes lince copulant᷑ ad punctum e ſedeme Poſtqᷓ; autoꝛſ uperius determinauit de ubſtantia que—— — Swenin camentũ. Tic cõſequenter dererminat de pꝛedicamentis accic. uedos Sn Jint mode quantitate. Cuius rat o quia pꝛrqicamenta accidentiũ oꝛdinantur mꝛflun nis— inter ſe fm ꝙ pꝛopinquius ſe hatent ad ſubſtantiam. Sedinter— ia pᷣ amo dicamenta accidentiũ quantitãs ineſt imediatuus ſubſtantie materiali et — 4 ewcün cetera pꝛedicamenta accidenti inſunt ſubſtantie mediante quantitate.co — Mui galia accidentia mediante quantitate in ſubſtantia materialiacquiuntur 6 per motũ vel pꝛimo vel excõſequenti. Sed ſubſtantia materialis nõ ſubij cudtnt itur moruiniſ per quantitatẽ. Ideo alia accidentia mediante quantita⸗ cõrrt dnsiimi te acquirunt᷑ in ſubiecto. Ideo quantitas conuementer pꝛeponit᷑alijs acci⸗ no. lk Zigiini dentibus. Sciendum pꝛimo eſt ꝙ licet quantitas dicatur vniuoce de omnbus quantitatibus qua pꝛedicatur de pſis kin vnũ nomen ⁊ vnam adtwem. N ui Crõnem que eihꝙ quantitas eſt ens menſuratiuũ ſubſtantie Tamen quia un ſbuc ant quantitas non Habet diffinitõnem quidditatiuã ⁊ a pꝛioꝛi · ideo non diffi⸗ cðdutot x it wicnd nirur quidditatiue. Et etiam diffinitio non poſſet notificare quantitatem ne dicrete qᷓ;ᷓtum ad diuerſos modos quibus menſurat ſubſtantiam. Sed . 4ſt.— S— wapö timodiſufficienter notificantur per diuiſionem. Ideo quantitas cõueni⸗ en enter diuidtantec; diffinat· Ende ſi diffinirettais diffinitio parum noti⸗ „intn n nsu a ſicut alia genera generaliſima que quandoq; magis notificantur?⁊ facilius per — Zanmin diuiſionemqᷓ; per diffinitõnem · Et magis diſtincte cognoſcitur qᷓ;tum ad hprnu i ſuns ſpecies. Sciendum ſecũdo ꝙ quantitas in textu ſic diuidi. quan⸗ do ladlin n nn itaris·aliuq continuñ alud diſcretũ. uius dinſions ratio eſt. quna om⸗ vnn entn—uin u is quantitas eſt menſura ſuhſtantie vel ergo menſurat ipm fᷣm ꝙ halet Iblm kön dolt partes ſepatas ah innicem.⁊ ſceſt diſcreta quantitas · vel fᷣm ꝙ haler par⸗ ulue ar ſut— tes continuas ad inuicem non ſeꝑatas.⁊ ſic eſt quantitas continua. Vnð̃ cörmi e in quamitaee diſcreta. partes ſunt ab muicem diſtinctc. Et in quãtitate cõ hmcoꝛ S inna partes copulant᷑ ad vnñ terminũ cõmunẽ qui eſt finis vnus partis —,*— ſi pꝛineipium olterius. Vnde in hac diuiſione dicitur quantitatis. —— d—arinumero non plurali· Zid oſtendenqũ vnitatem generis pꝛedicamẽ⸗ — Zimin⸗ alis. Et p̃ont᷑ alud ⁊ non aiia acjoſtendendũ ꝙilla diuſionon eſt diuiſio — Fanmn quw grneris in ſpecies ſpecialiſſimas ſedin genera ſubalterna. Vnde ſenſus di uiſionis eſt(ʒenerũ quantitatis aliuc continuũ aliud diſcretum. Et m⸗ entiq S Bls ponitur aludq; qiterum adoſtendendũ diuerſitatem enr nopꝛoqu M— vium utatis contime⁊ diſcrete. Sciendum tercio ꝙ iſte due ſpecies quantita epu——. ontmuumnẽ diſeretum polſunt duplicterconſiderar. Vnd modo dhcwnSn eas ad quantitatem in cõmuni. Et hocmnodo vng non eſtpꝛioꝛ wona non n n pꝛino? Vnuoce pꝛedicatur de p̃is. Zo mo⸗ ſanmnm um eas inler ſe⁊ hoc fa dupliciter quia polſunt conſiderari oꝛ we hern nbin guanutcoeuons er guo ad nos. ſic quantitas continun pꝛecedit untttatem diſcretam. quia per duionemn contimicauſat quodãmõ tont— ce„ oo* 4 Viratta tus tertius numerus ⁊ cognolcit a nobis. Zlio mõ cõpantur ᷣm oꝛdinẽ 16 icttatis. Et hoc modo diſcreta pᷣcedit continuã qꝛ— pium quantitatis diſcrete ſimplicioꝛ eſt puncto quieſt pꝛinciylũ un tõtinue. Eo ꝙ vnitas non hatet poſitõnem in cõtinuo ſup 6 Et per hoc patet oꝛdoiſtar ſpecieꝝ interſe ⁊od ſuũ genus Schn quarto ꝙ in diuiſione quãtiratis poni cõtinuũ ante diſntrden m do de ipis pꝛeponit diſcretñ cõtinoĩ hoc facit ad odendi dilun— dodeepretene Perheeidunecnmhei oñdit᷑ oꝛdo iſtaꝝ ſpecien ᷣm oꝛdinẽ cognitõms noſtre ⁊ quoad no 1 i termnando de his diſeret pꝛepont᷑conitnuoꝑqð oñduurꝙ gden ſu rure diſcretũ pꝛecedit ↄtinuũ.? ſic patet oꝛdo quãtitatis inter dluu w menta ⁊ quare pꝛius diuiqc; diftmia· Patet etii declariti duſusu h oꝛdinatio ſuaꝝ ſpecieꝝ inter ſe ⁊ ad ſuñ genus. Qontra preqenai pᷣmoſic. Omne pcicmnemn accñtis hʒ vnñ modũ denominãqiynii h ſantiã cũ pᷣ dicamẽt diſtinguant᷑ ßᷣm diuerſos modos paicndl denin ſuba. Vñ ila que nõ hñt modũ eindem pᷣdicandi depᷣmaſubalnn 0 — eſt metrũ menſura oim iloꝝ que ſunt ntaligenereſſed n qteh ut MMl in dinerſis pᷣdicamentis. Sed quantitas hzʒ vnũ modũpᷣdiuniinin imj ſuba qͥa quãtitas cõtinua denomiat eam quantã? diſcreta denmnit iſn cuur equaiter deſuis ſpecieb ſec quãtitas nõ dickequaluude ſ in ciebus · qᷓ nõ eſt vnũ genus⸗ Tercio ſic. In omni genere cl vn ps enma ſcʒ vnitas punctus ᷓ quantitas nõ eſt vnñ genis Un duo minim nita to ſc. Omne vniuocu debet pꝛius diffinire diuidi ſed quãtitasclq m dam vniuocũ· g Mis d.bet diffiiri qᷓ; diuidi. Quinto ſi. Puui nn mñ eſt diſcretũ cũ om̃e cõtinuũ ſit vnů in ſe ⁊ diuiſum abgli u vſcretũ coincidunt ⁊ ſi nõ ſunt membꝛa duuſions Zd nnh iuu pᷣm vſum nõ habeamꝰ vnñ modũ denominandipᷣmãſubanꝝ qn tamẽ im rem qᷓ;titas hz vnů modũ cõmunẽ denommnãdipᷣne inni tas dat ſube eiſe qᷓ;tum? ſi. denominat ſubam quantã lcæiuit n riuũ quantũ quo ad nos ſit appꝛopꝛiatũ quãtirati cõ tineeog hun uchust aliud de noĩatiuũ ꝓpꝛiũ quãtitatis diſcretũ ſcʒ quotũ. Etſcois qin in nominat ſubſtantiã menſurabilem vel menſuratã. Zaſchmig unmn arando illas ſpẽs interſe diſcreta ſit vno mõ pꝛioꝛ cõnnuntumiiui iun ud ſuũ geuus equalirer ſe hñt ⁊ ſi qᷓ;titas ðꝛ vniuoce de ps. Jiun ini diciẽ ꝙ ſcet vnitas ⁊ punctũ intunkimareſpectualiqun pei gi tis tamẽ mill eoꝝ eit ſimpliciter minimũ re ſpectu totus genens u iun tis.· qꝛ nullůiſtoꝝ eit cõmunepᷣncipũoim ſpetieꝝ eius ſeeſentuu 1. ncðmunieſt minimũinilio pᷣdiamento Zd quati dic gonm ln cñ qð potei melius no tificariꝑ diffitõnem q; per dinſoynempiu dininqᷓ; diuidi.tamen qñ fxilus ⁊ magis diſtincte nofcipdi n qᷓ; per diffnitõnem.pꝛius diuidit᷑ q; diffimt᷑ ⁊ ſe eſt de qumtu“ 4. Snn quintũ dici ꝙ licet contiuũ ⁊ diſcretũ materialiter in Vno concni tn duerſas rõnes. non tamen coincidunt foꝛm aliter m vn tnen W aliqð ſubiectũ inqᷓrum partes eius copiilant᷑ per vn terinin cõnm continuũ ſed inq;tum ẽ diſtinctũ.⁊ ſeꝑatum ab alijs induuduis ð diu it — tumitm imin dmini dunrit ꝛhuiniin — rinnirz dimntig onnutit u tnui uc acoum u dundi u pnuci nert E vizns Vennenit nbmini n dulm nduisnj enõ dit moj x injdtuin ments. Oet Wnts bne us rö ct rumi ſus ſpret= vinsn lus peet— mpon untnii — eoetöen Finkein Sm „ 5 kntt lvö m tas. E nnes vnttates in num iuile? diſcrete interſe. Eum que libet poſfir indfferenter fepar aball. Sciendũ .en 4 N 8 ⸗ v 5 ℳ ſt e ee 2 Drtri hypani et ſi habʒ mẽſurari quantitate diſcreta ſed reſpectu terminicõm̃ijnis ad quem partes copulantur dicitur ↄtinuum. 3 Eſt aũt diſcieta quantitas vt numerus etoꝛatio vñ due ſunt ſpecies eius. nõ em eſt in numero aliquis terminus cõ munis ad quem partes numeri copulantur.vt in decẽ quin„ qʒet quinc auttria ⁊ſeptemad nullum terminum copula n tur ſed ſemꝑ diſcieta ſunt. Eſt aũt numerꝰ multitudo er vni tatib aggregata ſit in oꝛatõne ſyllabe nõ copulant᷑ ad ali⸗ quem terminũ. ſed vnaqueq; eſtſeparata ab alia. 6 Poſtqᷓ; autoꝛ poſuit diuiſionẽ quãtitatis hic ↄñr determinat de mẽ⸗ bꝛis eiꝰ ſcʒ de quãtitate ↄtinua? diſcreta Et qꝛ oꝛdine ng ture quãtitas diſcreta pᷣoꝛẽ ↄtinua cũ ſit ſimplicioꝛ.iõ pꝛꝰdeterminat de ip̃aqᷓ; ↄtinua— Rtñ ↄtinuaẽ nobi qᷓ Ideo notificat diſcretãꝑ abnega cõem copulant᷑ ad inuicẽ. Vñ ſie diffint᷑· qu ãtitas diſ ꝑres nõ copulant᷑ ad aliquẽ terminũ cõemf ʒremanẽt ab inuicẽ diſcrete ⁊ J„ 1 ſep ate.&t diuidi᷑ in duas ſpẽs ſcʒin numeꝝ ⁊ oꝛõem. Luiꝰrð ẽ. qꝛ oĩs quãtitas diſcreta vłhʒ ꝑtes ꝑmanetes vel ſucceſſiuas. merus.ſi ſchm ſic ẽ oꝛd. Sicut añt numerꝰ cauſat ex di arex piuiſio 1 ui ſcʒ tꝑis mẽſurantis platõem vocis q Sciendũ eſt pꝛimo.ꝙ nimeiꝰẽ mui „ titudo ex vnitati bus aggregata. Gt ponim ultitudo loco generis. Et ðꝛ ex vmtatibus 20 8gregata ſcʒ ex vnitatib? de genere quãtitat/ ad denotandũ ꝙ numerꝰ? ₰ ẽmultitudo foꝛmalis q̃ ex talib ynitarib urgit ad differẽtiꝗᷓ multitu/„—— dinis materialis ſicut eſt můltitudo ſibiectoꝝ pabenti tales vnitates ⸗ k⸗ et eſt talis numerus quãtitas diſcieta. Et ꝙ ſit quãtitas ꝙ ſit quãtitas ptʒ. qꝛ omnis.52 nex menſuramus ſubſtantiã.ſi⸗—— ſti ncdnes vel hoies ergo numer?1 eſt quãtitas ⁊ ꝙ ſit diſcreta plʒ. q ꝑtes eius nõ copulantur ad aliquem„ 2 15 P terminũ cõmunem qui ſit finis vnijs ꝑtis ⁊ p— S ſ— in numero remanent d menſura ſubſtãtie eſt quãtitas ſed ꝑ nůi J „ — — ciendũſcdo.ꝙ cauſa foꝛma⸗jt ſxTxſ 8 ima diſcretõnis que puenit ⸗ 5E bvlti denatij a derin?rönem. vr denafius car ienmam ꝛſpeciem numeridenatia decima vntate⁊ icet ſi vmq̃rur ſiee ile vnitates ub fo niuntur per copulatõnem ad btiguem terminiʒ cõmunem. Sed cauſa materialis in qua muneri ſunt n denarius eſt ſub⸗ ctiu p auſa añt finalis eius eſt certi catio vel menſuratio ſubſtantie acceple fm ſuas ꝑtes ſegatas ⁊ diſ 3 teius cã efficiẽs ẽcauſa efficiẽs ſi ubſtantie quqtũ acj ſyũ foꝛmale ⁊ ² numetieſt vnio ſuarum vnitatum ſub fo ab vltima vnitate numeri que dar ſibi nom — ₰* — 6 S 3 — T— Ot Ie 5 E 2 6—„ n 8 3 4 2 5„— 1——** 2* ZGm—— Ti Siih tertiji S F — — 2— nãã actů nerãdi eſt dia e t Zrtepbcnnthſ. ſe un numero numerdto deſtres numerate: ſicut canes ⁊ lapides. hec 66 ſitwſt mero numerãteeffectiue q̃ðꝛaia numerãs ſʒ ꝓ numero numerãte 6 zuti literdẽ quãtua dmalt exñs in reby numeratꝭ ¶ Scenm uni — õ capit᷑ trip kr. Vno mõ ꝓ Voce plata? ſic eſt de tertia ſpẽ quuut ingr — ilio mò õ capit᷑ ꝓvoce cõplerq avt catiua eſt cõplexi⁊ ſic eſt ens trn S uantũ ad luũ eſſe foꝛmale qelt oꝛdinatio ⁊ habitudo ad eanduʒꝛꝭ lch Pe nõ ponit᷑ in aliquo pdicamẽto Lertoſumip mẽſiraſoroplintt bw ata ᷣm quã menluraʒ vna ſpllaba ni un. mis — Fibererbeene E ꝛeuis ⁊ alia longa· El dictio menſurat ꝑꝓlatõ nes ſuaꝝ ſyllabaꝝ ⁊ſl labe ꝑ ſonũ litteraꝝ. t iſto modo capit᷑ hic ounpiimeninn aun ciendũ quarto ꝙ talis menſura votis pwu vocis pꝛolate. C 2 tiras diſcreta. Et ꝙ ſit quãtitas patʒ · q omn accidens menſuraium ſui ſubiecti eſt quãtitã⸗ led oꝛatio eſt menſuratiua ſui ſubiecti quodẽw pꝛolata. ergo eſt quantitãs ⁊9 ſit diſcreta patz. quia parteselus hc pulantur ad aliquem terminum cõmunem qui ſit pꝛincipiumvnuspn h oce pꝛolata vnaſ vllaba nõ eſt pꝛincipmi nui tis ⁊ finis alterius UVnde in v us ⁊ finis alterius.ſ ed omnes vliabe ſunt diſc rete ⁊ diſtincte ab inien et licʒ ſint diſtincte tamẽ capiunt foꝛmam Vnlus diſcreti per aggegn nu nem? p oꝛdinem eaꝝ inter fe ⁊ ſic aliquo modo vniunt᷑? diffen oꝛnt at ab vno indiuiſibili tamẽin mumewiludi v fi3 numero qʒ licz vtrũch incipi diuiſibile qð eſt pᷣncipiũ ſcʒ ipᷣa ynitas relumit᷑ pluries cũ ↄſequent hei D certificandum ipm ſubiectũ vel numeꝝ · ſed in oꝛatõ ne iluòpꝛnuni ſn 3 diuiſibile nõ reſumitur cum m ſequentibus q ſunt ptee nõ pmanẽus iyn hec ſaris patent ſpecies quãtitatis diſcrete. ¶ſ Lontra pᷣdictaug 60 moſic. Wultitudo nõ eſt quãritas ßʒ relatio gů multũſit de gerenn 1 rionis ſicut eſt paucũ ſʒ numerꝰ ẽ multitudo. ꝗᷓ nõ õ eltqᷓ;tita Schi mn Dis ſpẽs hʒ aliqð vnñ ĩdiuiduũ in nũero ſʒ nůerꝰ nõ hʒalqð induiu(u vnũ in nůero. Eũ nullꝰꝑticularis numerꝰ hʒ vnñ ſubiectũin nñvh iim duerſis eſt ſicut decẽ vnitates eꝝ qbus eſt denarꝰ numerus ſn ni iu canibus · ergo numerus non eſt pecies quantitatis diſcrete Tat Dmne compoſitum ex indiui bilibus eſt indiuiſibie eſed mmensi“ ſe e indiuiſibiſibus · ergo nõ eſt multitudo aggregata ex vnitatibis qu 1 vnitates ſunt indiuiſibiles. Quartoſic. Omnis quantitas eſtmen ð ra ſubſtantie·ſedoꝛationð eſt menſura ſubſſantie ſed eſt merſumwc ergo oꝛatio nõ eſt quantitas Q uinto ſic Eox pꝛolata eſtcomin u paiſiones vocis ſunt cõtinuitas · melodia.? dearticulatioſonm n ſt quantitas di cet uit ſea vocis eſt continua ⁊ per ↄſequens nõ e Ad pᷣmum dicit᷑ ꝙ ſi capiatur multitudo vel multum relanu vi opponitur pauco ſic eſt in genere relatõnis ſed ſes abſolute vo iu ponitur vniſicut muititudo opponitur vnitati ſie mullit tucoeſtge quantitatis · qſcðm dicit᷑ ꝙ licet numeris nõ habʒ vnumn ſwui ſn ſimpliciter· tamen habet ſubiectum vnum vnitate gegnoue vit hocſufficit ad vnitatem indiuiduatõnis alicuius numeri. qunſcunn u eſt vnus niſi vnitate aggregatõis ita etiam ſufficit adv nienie i hem alicuius numer x pabeat vnum ſublectum̃ vnitate abge z. digih. odelrsſ ui rumiꝝ muuishyman maimnnſſ onöpnttinm vchy 4 nucciſaii 2 cendi usnainmt us eon 8 minn tas ccups m nn— Uydn1St n kedomn e Pltri hylpani reali itudo. d tertiumdici?᷑ ꝙ licet cõpoſitum ex indiui⸗ ſit indiuiſibile. ramen compoſitum ex indiuiſibilibus ſub foꝛma diſcretõnis ⁊ aggregatõnis ſolum indiuiſ ibile nõ debet eſſe. Ideo licz numerus ſit diuiſi ibilis tamẽ bene hoc modo põt cõponi ex vnitatib indiuſibilib q̃remanẽt ad inuicem diſtincte. d quartũ dici᷑ g licʒ eꝛ nõ mẽſurat verã ſubſtãtiã ꝑ ſe pᷣmo.tñ menſurat aliqͥd qð hʒ modũ ſubſtantie reſpectu ip̃ius ſcʒ pam vocem platam q̃ẽ ſublectumeius 3d quintum g liʒ ĩ voce ſit cõtinuitas⁊ melodia quantũ ad eius ſonũ tñ ibi eſt diſcõtinuitas quãtũ adfiguratõem ⁊ foꝛ⸗ matõeʒ ſonoꝝ litteraꝝ ⁊ ſyllabaꝝ ⁊ mẽſura huiꝰ ꝓlatõnis dicit foꝛmaii atio. Ideo ⁊ diſcreta quantitas. Vantitatis cõtinue.alia linea.alia ſi uperficies alia coꝛpus. alia tempus · alia locus. Vnde quinq; ſunt pecies eius. ꝙ autem line ſit quantitas continua patet.qꝛ partes eius copulantur ad aliquem teeminum communem puta ad punctum. et partes ſuperficietad lineam.et partes coꝛpoꝛis ad ſuperficiem. 6 Poſtqᷓ; autoꝛ determinauit de qtitate diſcreta Hic ↄñr determiot quãtitate ↄtinua. que eſt cuius ꝑtes copulãtur ad aliquem terminuʒ cõ munem. Ipᷣam pᷣmo ſic diuidens per qͥnq; ⸗ pecies que ſunt linea. ſupfici es coꝛpus locus.⁊ tempus. Quatũ ſie habetu rſufficiẽtia. Omnis quã⸗ tlras ↄrinua menſurat ſubſtãtiam ᷣm aliquam extẽſioneʒ. vel ergo mex teſionem duratõnis ⁊ ſicẽ tempus.vel ßm extẽſionẽ magnitudinis ⁊ hoc eſt duplt vei menſuratextrinſece.⁊ ſicõ locus. vel intrinſece ⁊ hocẽ duplłr vel mvnam dimẽſionem ⁊ ſic eſt linea. vel hᷣm plures dimenſiones ⁊ hoc elt dupliciter. vel m duas ⁊ ſic eſt ſugficies que menſurat hᷣm longitudi⸗ nem⁊ latitudinem.vel hm tres ⁊ſic eſt coꝛpus quod mẽſ urat ßᷣm tres di menliones ſcʒ longitudinem latirudinem? pꝛofunditatem. St quia ille tres ſpecies ſcʒ linea ſupficies coꝛpus mẽſurant intrinſece alie vero extrin ſece. Jeo de ipis pꝛius dicendũ eit q; de alijs. ¶ Sciendum eſt b5mo.ꝙ ineaeltlögitudoſine lantudine⁊ profunra us extrema ſunt duo puncta. Cuius ratio eſt. quia inea intelligicau ariex fuxu puncti in lon puncti pabet longitudinem ſeq punctus non de latum nec in pꝛofundum. Ideo lnea eſt ſine lati quod debet intelligiſine latitudine⁊ pꝛofundita⸗ — oꝛis. quia nõ ˙ ſit incoꝛpoꝛe. Ideo nð pec Jula nõ poteſt eſſe linea quin elatitudine ⁊ pꝛofundi quia fluxus puncti ſempera punctoi pꝛofunditate coꝛpoꝛuʒ neipitur⁊ terminaturi. deo extremitares linee funt duo puncta.⁊ per oc patʒ ꝙ inli ctus eſt neeriule eius habet eninmoduhenh ehnineapun fiuxui. Qt fi rie in hoc ꝙ ſubſtat ſuo tiurus eius eit foꝛmg ſubſtantialis li — tut nee quia i uiſibilis ſolum ᷣm longi⸗ D ij 1 r Ie 8 tb⸗ a 3 3 2 Fr. r₰ ſ2x F— N.„— P o Trattatus tertius tudinem qʒ ip̃a nõ habʒ diuiſibilitatẽ a pũcto.cũ ſit indiuiſiilis. ⁊fun eius puncti lolũ vnã dimenlionẽ cauſat ſcʒ longitudinẽ. ¶ Sciendũſe⸗ cũdo ꝙ ſupꝑficies eſt longitudocũ latitudine ſine ꝓfunditatecuius ent mitates ſunt due lineẽ· Emꝰ rõ ẽ.q ſupficies imaginarie cauſa ex fun linee in latũ. Etideo ſupficies habetlon gitudinẽa linea? afluxuiineein latum habet latitudinẽ Et qꝛ linea nõ poteſt intelligi fluere in ꝓfundun geo ſupticies eit ſine ꝓfunditqte? q fluxus incipit a linea⁊ inbneã jninatur· Ideo ſupficies quẽ d tali fluxu cauſat᷑ habʒ extremitates q̃un due linee. d Sciendũ tertio ꝙ coꝛpus eſtlongitudo cũ latitudie⁊pfn ditate cuius extrema ſunt due ſuꝑficies. ¶Quius rõ eſt. qʒ coꝛpus inagj narie caufatex fluxu ſůficieiin pꝛofundũ. Etideoa ſupficie hʒlongiuj dinem ⁊ latitudinẽ ⁊ a fluxu ſuꝑficiei hʒ ꝓfunditatẽ. Gt qꝛile fupc vna ſupficie incipit? ad aliã terminat᷑ Ideo extremitates coꝛpis ſuntdu ſupficies ⁊ ꝑhoc ptʒ ꝙ ſupficies habʒ duas dimenſiones ·⁊ coꝛpus tis ſcʒ longitudinẽ latitudinẽ? ꝓfunditatẽ Et qꝛin toto ſunt niſi tres din ſiones ſeʒ longitudo latitudo 2ꝓfunditas. Ideo coꝛpus pʒ oẽmdinen ſionem ⁊eſt vndiq; diuiſibile. q Sciendũ quartag ſicut in lineapũcus eſt pᷣncipiumn materiale linee ⁊ fluxus puncti eſt pᷣncipium foꝛmale. ſ etiõ in ſuꝑficie linea ſe habet vt pᷣncipium materiale ⁊ fluxus linee nhn cipium foꝛmale ſic etiaʒ in coꝛꝑe ſupficies ſe hʒ vt materiale pᷣnipůfu⸗ xus vero ſupficiei ſe hʒ vt pᷣncipium foꝛmale. Et de qualibet haꝝ ſeci⸗ rum ꝓbat᷑ · Pꝛimo ꝙ ſit quãtitas qʒ q̃libet quãtitas eſt menſunſibſi⸗ tie. Get ꝙ ſit ↄtinua ꝓbat· q quãtitas ↄtinua eſt cuius ꝑtes copuljut ad aſiquẽ terminũ cõem qᷓ eit pᷣncipium vnius ꝑtis ⁊ finis alterꝰ ſüg iullibet iſtarũ ſpecieꝝ Etes copulant᷑ ad vnũ terminu cõem ſicut pisi⸗ nee copulantad punctũ qͥ eſt pᷣneipium vnius ptis linee ⁊ fins ateis qꝛ vbicũq; cadit diuiſio linee cadit ſupꝛa punctũ Partes ſupficiiy lant᷑ ad lneam· qꝛ vbicũq; diuidat᷑ ſupficies erit p lineõ q̃ terminũtun⸗ bas ptes eius ⁊ ꝑtes coꝛꝑis terminant᷑ ad ſupficiẽ coꝛꝑis. q copus hi ꝑticiem habet diuidi. Et hic capit᷑ terminus cõis vt eſtcõis intemni do ⁊ nõ in pᷣdicando. ⁊ ſic piʒ declaratio iſtaꝝ ſpecieꝝ · ¶ Cötraphiu arguitur pᷣmo ſic. Ena ſpẽs oppolita alteri yõ eſt de ↄſiitutõnedltei nec inelugit᷑ nec includit in aliaſed lineain ſupficie includit ꝛincohot⸗ ergo nõ eſt diſtincta ab ipᷣis Scho ſic. Perlectũ ⁊ impfectũnð i ſpem.ſʒ linea⁊ ſupficies ſe habent ad coꝛpus ſicut ꝑfectũ⁊ ingfea go nõ diſtinguunt᷑ ſpẽ a coꝛpoꝛe· ⁊ ſi nõ lunt quinq; ſpẽs quãtiu nue. Tertio ſic. Coꝛpus eit ſpẽs ſubſtãtie· ergo nõ eſt quãtitatts ſü Quarto ſic. Illud qð copulat btes inee ad inuicẽ ſe bz mod ſorf me reſpectu linee · qꝛcopulare? terminare ſunt actus ipius forme ßyun ctus nõ eſt pᷣncipiũ foꝛmale ipſius linee ſʒ materiale. I deoples ince M copulant᷑ ad punctũ Quinto ſic. QOmnis terminus eſt indiuſblög ſieſſet diuiſibilis poſſet diuidi. ⁊ ſi. vna ꝑs rern inaret alã ⁊ ic nõun naret᷑ niſi gratia ꝑtis.ßᷓſ upficies nõ eſt indiuiſibilis. ergon⸗ eſtterm cõis ad quẽ ꝑtes coꝛpis copulant᷑· t materialr in juꝑficie ⁊ in coꝛꝑe nõtñ includit foꝛmalt tan; kite ſetenens ex ꝑtefoꝛme coꝛꝑis vell ugficiei Mñ nõ eſt in neniẽs ꝙl Poſ, Zid pᷣmũ ðꝛꝙ line un nſum irtinn niiubnu fulunil ninc ſenen iücho ithttn ſiulbſ iuinh inn uinhii inniyl emnimu v ſnn nuptu unnn hin ſii wul nispoe ſenyian zplnim nuntm votiimt iiziſigun ulionqt im usunlt ynu wsiurh Raamni ſchunt funinog tpichint uun iuonn iuntien nnn hnni uuh uſnitt ulimt —— des g uitjmt ntn ktignhin mun UQmidn ürfoi j vinã ktiniti F unhjpinini bi 1 u wnjmm a tetinn ttudine? uniiyamin emz noweei — nen „it an k.„ „ prtri hyſpani inctaꝝ foꝛmalr ꝙ vna ↄcurrat materialr ⁊ virtualr ad ↄſtitutõem al bin Nn de ↄſtiturõne ternarij. y Idſcõᷣm ðꝛ⸗ ʒ ofectum ⁊ impfertũ ᷣm eſſe tñ nõ yariãt ſpẽm.tamẽꝑfectum⁊ im kmeſſentiã bene varant ſpẽmmõ ſupficies lineg ßᷣm ꝑfectio nemeſſentialem diſtinguunt᷑a coꝛpoꝛe ideo ab ipᷣo coꝛpe differũt, Ad tertiũ ðꝛ. ꝙ lʒ coꝛpus acceptũ km potentiã ꝓ ſubiecto trine dimenſionis ſit ſpẽs ſub ſtantie.tamẽ coꝛpus captũ ꝓ actuali dimenſione vt capit hic nõ eſt ſubſtãtia ſed quãtitas. id quartũ ðꝛ ꝙſi ↄſideret᷑ punctꝰvt eſt ↄtinuãs ⁊ copulãs ꝑtes linee inter ſe.·ſichʒ modũ foꝛme reſpectu linee. et hee mõ ſolũẽ punctꝰ in potẽtia⁊ nõ inactu Sed ſi ↄſideret᷑ vt ſuo fluxu cauſat lineã ſic eſt pᷣncipium materiale reſpectu linee. Ad qͥntum ⁊vl timum ðꝛ ꝙ kʒ ſupficies ſit diuiſibilis hᷣm longitudinẽ ⁊ latitudinẽ ſuam eſt ramẽindiuiibiis ßm pfunditatẽ ⁊ reſpectu ꝓfunditatis eſt terminꝰ coꝛꝑis. Ideo eo modo quo eſt terminus eſt indiuiſibilis ⁊c̃. Partes autem tempoꝛis ad nunc. vt pꝛeteritum etfutu/ mum ad pꝛeſens artes autem loci ad eundem terminum copulantur ad quem coꝛpoꝛis pticule. Poſtq; autoꝛ determinauit de linea ſuꝑficie ⁊ coꝛpoꝛe qᷓ mẽſurãt ſub ſtantiã intrinſece. hie důr determinat ipe de alijs quãtitati tinuis que menſurãt ſubſtãti extrinſete.ſcʒ deloco ⁊ tpe. ⁊ inde ſumit᷑ ratio huius oꝛdinis · Poteſt etiã fumi alia ratio qꝛ lʒ capiẽdo quãtitatẽ ſub rõe men ſure vt ↄliderat᷑ alogico ⁊ mathematico tempꝰ⁊ jocꝰ ſunt ſpẽs quãtita tis ꝑſe diſtincte ab alijs tñ ſi ↄſideret᷑ quãtitas quantũ ad ſuã diuiſibili⸗ tatem? ſub ratõne entis.vt in metaphyſica— tunc locus⁊ tem pus nõ ſunt ſpecies quantitatis ꝑſe diſtincte ab alijs. Hoc em̃ modo lo cus nõ diſtinguituraſ upficie. Tempus etiam habet eiſe diuiſi bile ſoluʒ a motu. Ideo in qͥnto metaphyſice iter quãtitates ꝑ ſe nõ enumerantur locus ⁊ tempus. Ideo iſte due ſpẽs impfectius habent ratõ nem quanti tatis. Ideo poſt alias ↄuenienter numerantur. ¶ Sciendum pꝛimo.ꝙ tempus tripliciter poteſt capi. Vno modo pꝛo quacunq; menſura dura⸗ tionts ſiue diſtinguatreatra mẽlurato ſiuenõ. Et hoe mõ tẽpus ſub ſe Ztinet eternitatẽ que eſt menſura reicarentis bncipio ⁊ fine ſcʒ pᷣmecau⸗ e&t euiternitat enſura rei habentis pꝛincipi ine vr ſunt angeljx tempus pꝛopꝛie dictum quod eſt menſura reihaben tis pꝛincipium ⁊ finem vt ſunt onnia coꝛruptibilia. Secundo modo ca pirur tempus minus generaliter pꝛo menſura duratõnis que eſt realiter diſtineta a menſ urato? ſic ſolum continet euiternitatem⁊ tempus pꝛop̃e dictum ⁊ nõ eternitatem cum ipᷣanð diſiinguatur realiter ab eterno. Eũ — Wi unt ſibieſſentialia Tertio mo ra duratõnis rei co aiter notus. Qlt hoc modo diffinitur tempus. motus 5ᷣm pus ⁊ poſterius.⁊ ſic inzpoſito ſumiturtem iam Accipicur ſco modo.ſe ctumen hio inenſura duratõnis que eſt quantitas diſtin mnlurato. ¶ Sciendũ ſco.g motus ⁊ etiq duratio petat Trattatus tertius habẽt menſurariꝑ aliquã quãtitatẽ? certificari quo ad nos eo ꝙal ves dicunt᷑ equalis duratõnis ⁊ alie inequalis. Qquale em̃ inelu ripiuntur ᷣm quãtitatem ſed motus? talis duratio nõ mẽſurantur gliam ſpeciem quãtitatis qᷓ; per tempus vt ꝓbatur inductiue in omnh alijs ſpeciebus. ergo habẽtm enſurarip tempus.⁊ ſi tempus elquni ras. Sed qꝛ menſura rei ↄtinue debet eſſe ↄtinua. quia debet eſſepyeꝛ rio menſure ad mẽſuratum. ed motus eſt ↄtinuns?ẽ etiam duratietni Igitur tempus eñt quãtitas ↄtinua Sed aliter ſic ꝓbatur intextuq partes tempoꝛis ad vnum terminũ cõmunem copulantur vt p̃teritumꝛ futuꝝ copulant᷑ ad nunt pᷣſens qð eſt finis pᷣteriti ⁊ pᷣncipiũ futuriqn pus eſt quãtitas ↄrinua. ñ ſicut in linea punctus eſt tota ſubſttul nee ⁊ fluxu ſuo cauſat lineã ⁊ copulat ptes eius. Ita etiam in tãpoꝛeni eſi rota ſubſtãtia vel eſſentia tempis · Et fluxu ſuo de pꝛioꝛi in poſteris rauſat tempus ⁊ copulat ꝑtes eiꝰ ad inuicẽ ſʒ ad videndi de locoſſ S zdũ tertio.ꝙ locus accipit᷑ tripkr. Elno modo phyſice pꝛo luplicie cpo ris ↄtinentis ſchm ꝙ in eo eſt virtus generatiua? ↄeruatiualocainfi fa acoꝛpoꝛib celeſtibus. Et hoc modo ſic diffinitur· Eſt ſupficies coe⸗ ris ↄtinentis.mmobiis pᷣmum ⁊c̃ Zllio modo mathematice vel g ſolum ꝓ ſuꝑficie coꝛpoꝛis ↄtinẽtis ſine iſta virtute generatiua locgiiꝛt ſetuatiua que eſt quedam quãtitas in pᷣdicamento quãtitatis ⁊hotn do capitur hic ⁊ diffinitur ſc. Qſt ſuꝑ ficies coꝛpoꝛis Ztinẽtis merſinj riua locati ficut ſuꝑficies aeris circũdãtis lapidem dicit᷑ locus kyii j ſupꝑficies poteſt ↄliderari dupliciter. Vno mõ reſpectu coꝛpis ↄillen in quoẽ ſubiectiue ⁊ qð mẽſurat intrinſe ce ᷣm duas dimẽſiones ti E ðꝛ fuꝑticies. Alio mõ reſpectu coꝛp is ↄtenti quod mẽſ urat extrinſeen tres dimẽſiones.⁊ ſic ðꝛ locus. U S ciendũ quarto ꝙ ſicut ꝑ longui nem latitudinẽ ⁊ ꝓfunditatẽ menſurat locatũ intrinfece ſi etiãmẽjnt extrinſece ᷣm tres dimẽſiones loci in quo ſuſcipit᷑. vt vinñ extrinſetenn furat ßᷣm longitudinẽ latitudinẽ ⁊ ꝓfunditatẽ ſupficiei valis ↄcauiiq ſuſcipit᷑. Qt hoc habet᷑ ꝙ locus eſt quãtitas q̃ eſt menſura ſubſttie ꝙ ſit ↄtinua ptʒ qꝛꝑtes eius co pulant᷑ ad eundeʒ terminũ cõemadqn pres coꝛpis locati copulant᷑ q ſicut ꝑtes coꝛis locati copulantois centrum eius ſic etiam omnes pticule loci. q eſt idem cenrrumlocuii trinſecum ⁊ extrinſecũ loci?⁊ ſunt equales dyametri ꝓtenſeaſupfurqi eſt locus auta ſupficie locati vſq; ad centrum eius. ⁊ dyameni beitbe ti ad idem centrum copulant᷑? ille dvametri dicunt᷑ ꝑtes locinò eſenij gles eius. quia ille partes in ſuperficie eius ſunt ſed dicunt᷑ ꝑtes ↄin loci ⁊ etiam licet ꝑtes coꝛpoꝛis inquãtumeſt coꝛpus copulantur it ficiem. tamen ꝑtes vt eſt locatum copulant᷑ adcentrum Glt etiampls loci. ¶ Cõtra pᷣdicta arguitur pᷣmo ſc. Motus localis pᷣmi moblsi quo eit tempus ſubiectiue ꝑ pꝛius elt continuus qᷓ; ſit tempus qꝛduri ↄtinuitatem? tamẽ ille motus nõ eſt ſpecies quãtitatis ergoam tempus nõ eſt ſpecies quãtitatis. S ecundofic. omne ilud cunshi tes copulantur ad eundem terminũ cõmunemhabz plures tesun ſed tempis nõ peſſunt eſſe plures ꝑtes ſumul·ergo ꝑtes eius no ht ad eundem terminũ cõmunem ⁊ ſic nõ ſt quantitas continus. V ſiſ un unnmi zuiiin dich ngubi nelimful pnünm ſilnsv uinſi wyilrn iumt⸗ ſinmn gin zlus mnumu ninistun ſitndi nkcum fmtemnm ſmüench unm Il ſunnu tinnt hint inu ſun nnipyich mit wn mivhh hoyine nne uce ubn hun tz wfunt — ns S enimun em tm m dnui nk bsclzmmtn t Seinnn mmn nntni rur en fnsſjntmir n R mint v ſertut mEthninn pem nbſtunt be. Ert hltnnit mgn — de 1n omo ric ⸗ Petrihylpani rioſic. Numerus nõ eſt quãtitas ↄtinua ſed e merus motus·ergo nð eſt quãtitas ↄrinug. ¶ uarto ſic. Supficies locns idem dicunt eſſentialiter ſeurealiter. Igitur nõ ſunt ſpecies diſtin⸗ rte ergo locus male ponit᷑ alia ſpecies a ſupficie. Quinto fic. Om̃e qð menſurat hᷣm tres dimẽſiones ⁊ ineludit ipᷣas eſt coꝛpus ſed locus habz longitudinem latiruqinem ⁊ ꝓfunditarem ⁊ mẽſurat fm ipas. ergo loc nõ eſt ſpecies diſtincta a coꝛpoꝛe. Ad pnum dieit ꝙ licz Pe lo⸗ ralis ßᷣm eſſe ſit ↄtinuus nõ tamẽ ßᷣmeſſentiam eius que eſt vbi. Et quia res ponitur in genere hm eſſentiam ſuam. Ideo motus nõ eſt quantitas ſed tempus eſtↄtinuum Em eſſe ⁊ eſſentiã imul.licet effectiueca piat con tinuitatem amotu. Ideo magis ponit᷑ in genere quãt ittischwotus dſiöm diciẽ ꝙlicet plures ptes tgis nõ pñt eiſeſirin pmanẽtia.tñ pñt eſſe plures in ſurceſſione ⁊ in fieri quod ſufficit ad hoc ꝙ copulent᷑ ad vnum terminũ cõmunẽ d tertium dici?ꝙ licet tempus ſit num er? marerſalis ⁊ numerus nunieratus nõ tñ eſt numerus foꝛmalis. Ideo nõ eſt quãtiras diſcreta. 3d quarrũ ðꝛ ꝙ li locus ⁊ ſupficies ↄſiderentur naterialr quantũ ad id qð ſunt dicant idẽ eſſe materiakr ſi tñ ↄliderẽtur foꝛmalr quantum ad ſuos modos menſurãqiſf pẽ diſtinguuntur ⁊ nõ ſunt idem quia ſuperfcies menſurat intrinſece ⁊ ᷣm duas dimenſiones tantum. Ad qumtum ðꝛ. ꝙ licʒ locus habeat tres dimẽſiones hᷣm cõ tinentiam eius.tamẽ ſᷣm eſſentiam habet duas tantum. ſcʒlongitudinẽ et latitudinẽ ⁊ ſolũ illud eſt coꝛpus quod hm eſſentiã hʒ tres dimẽſiones. Pꝛima cõmunitas eſt. Dustitati nibil eſt contrarium. vt bicubito tricubito.vel ſupꝑſiciei nihil eſt contra rium.quia cõ rurietas pꝛimo ineſt qualitanbus nõ omnibus ſed qbuſdã quantitas nõ eſt qualitas quareſequiturꝙ contrarietas non Arl 3 eſt in quantitate. Item quãtitas nõ ſuſ cipit magis neq; mi⸗ „— 6— nus Hon eñ vna linea eſt magis linea qᷓ; alia. nec numerus npun ternariuseſt magis numnerus qᷓ; binarius.⁊ ſic dealijs. Itẽ —— propꝛium eſt quantitatin eam equale vel mnequale dici.vt vnbe 8 nusnumemsẽequalis vel inequalis alten numero ⁊vnñ — coꝛpus eſt cquale vel inequale alteri coꝛpoꝛi. ⁊ vna linen en + qualis vel inequalis alter linee. vt c— PDoſtqᷓ; autoꝛ ſuperius determinauit de tñ —. dueuneerene determnrol e — gw er derata per inclinatõ nem ad mate riaʒ ⁊? ad mi 1 n luain erloꝛa enumerans tresꝓpꝛietates tati vihleſt S ler⸗ us.quar pᷣma eſt. Quantitati —. nlei dtrum Lius tcauailuushabetʒtrrumquoin elnt cleh— iihu u y nus eſt aliquid ꝑfici in ſuo pꝛopꝛiò eiſe ſpecifico· ſec Trartatus tertius materia pᷣcedit omnem ↄtrarietatem Sed quantitas in matera ſiei ſubſtantia materiali pꝛecedit omnia ↄtrarid. ergo quntitas nõ dahch trarium. Minoꝛ patʒ quia ↄraria recipiuntur in materia ꝑ motun tatõ nem. quia ab eodem ſubiecto mutuo ſe expellunt ſed ſubſtanti. fubijcitur motui niſi per uãtitatem· quia omne uod mouetur opottet eie diuifibile ⁊ ꝓtenſum · ſedſ ubſtantia nõ eſt diuil ibilis niſi perquanit tem.ergo per eam ſubijcitur motui. Nanc etiaʒ gꝛietatem pꝛobat p inductiue in textu declarando ipᷣam in diuerſis fpeciebus quantitatst emplariter. ¶ Sciendum eſt ꝙ quantitas conſiqeratur dupiiit. Vno modo hm̃ ſimplicem eſſentiam eius vellub ratõne menſur. vcn ſideratur a mathematico vel logico. ⁊ ſi in quantitatenon eſt monsw ↄtrarietas perfecta nec im pfecta niſi capiatur ↄtralietas pꝛo repugun tia duarum differentiaꝝ vnum genus 3diuidentium. Alio modoſi⸗ ratur vt eſt terminus rei naturalis pꝛout dicitur in ſcðo deanima ꝙon⸗ nibus viuentibꝰ poſitus eſt certus terminꝰ augmenti vel decrementia anima. Qt ſic in ea reꝑitur ↄtrarietas accept generalr x q̃cůc; rpugii tia ꝑfecti⁊ impfecti? ito modo ↄſideratur in nat uralibus ⁊ nõ in ai et hoc modo in es eſt motus ad quem ſufficit talis Strarietas pᷣmpfei nõ ſemꝑ opoꝛtet motum eſſe inter üla que ↄtrarianuu et imꝑfectũ.e ſuas foꝛmas · vt patet de motu qui fit de minus albo ad magis albun Et per hoc patʒ ꝙ nõ habere ↄtrarium vt capitur conttarium pꝛo rio ꝑfecto ↄ uenit omni quãtitati ſed nõ ſoliq duenit ſubſtantie.idoil fibiꝓpꝛiaſcðo mõ ¶ Sciendũ ſcðᷣo ꝙ quãtitatis ſcaʒpꝛietas eſ ꝙ titas nõ ſuſcipit magis ⁊ minus· ꝓ zrecige mags n quantitas n pet magis ⁊ minus ꝑfici in ſuo pꝛopꝛio eſſe ſpecifico ·& eſſe eius in indiulb li ↄliſtit vt patz in numeris · quia in ip̃is addita vel ſubtracta vnitilen neceſſitate variatur ſpecies numeri. Ideo in ip̃isgpꝛium eſſe ſpeceim poteſt variari fᷣm magis glectum ⁊ minus pfectum Similt pat del titate ↄtinuaqʒ inipᷣa remotã vel addita aliqua parte quanti qun⸗ q; ꝑua ſit variatur ſpecies quãtitatis ↄſiderate ſub ratõe merſurq ex Hoc oꝛitur inequalitas menfure. ergo diuerſe ſpecies q uantitatis i quantitas nõ poteſt magis vel minus pꝑfici remanente eadem ſpẽ ¶S endũ tertio ꝙ maius ⁊ minus ⁊ magis ⁊ miuus ab inuicem diffenn⸗ maius ⁊ minus attenduntm maioꝛem? minoꝛẽ additõem Lunin 6 1 4 ₰ — titatis ⁊ acquirunt᷑ꝑ augmentatõem?⁊ diminutõnem. Sed maß in idẽnt nus dicunt intentõem? remiſſionem foꝛme fmꝙ eſt inſubiecto ioꝛem vel minoꝛem ꝑfectõnem foꝛme.⁊ fiunt ᷣm additꝰ nem foꝛme in ſubiecto. Qlt ideo licʒ quantitas ſuſcipiat n extenſiue per augmentatõnem vei diminutõnem. no tamen opoli ſt ſibi pnop fufeipere magis ⁊ minus intenſiue. Qt hec pꝛopꝛietas ⸗ ſcðo modo · quia ↄuenit omniled nõ ſoli.¶ Sciendũ quartꝰq n pꝛietas quantitatis eſt ꝙ pꝛopꝛium eſt quantitati hᷣm eam equner 3 untur cquln inecualia⁊ ᷣm duos njmeros due res numerate dunn i equale dici vt ßᷣm duas longitudines duo coĩpoĩd dic tquales. Cu ratioeſt. q equãlia ſum q̃ſibiinuicẽ ſuppoliln nem velreno aius 2mihls nuin mintni uhuti — unie ſiintut qmmb wynnio thin ſiusd ſon ghunfin dum L ui jinneith nnjyitnen ſiepwel Fipni tymin Unmswhe Aicnig Nünnin tiſuns ſungm num lnß vin suin inntut zutiun niit gutn . ſüſiim iiln ubunn h e in nn miinne unninp üuly n echinit n edk Midtiy det en n dueishtnn —— nocen 1eMlbnitu +—— s nan n udunucu tsctu wngiſin „—.— eo modo quo ipf eſt quanſitas kmquãdã ſilitudine ⁊c̃. petrihylhani cedunt.⁊ inequalia quoꝝ ynũ excedit aliud. ſʒexceſſus ſumiexꝑ⸗ * mẽſ n n qᷓ;tiratis ⁊ ſolũ fᷣm ipᷣam.ergo omniqᷓ;ti tati ↄuenit ⁊ ſoli. hᷣm eam equale vel inequale dici. alitaset umdifferentiũ eadẽqnti Zue deo equalia ſunt res diuerſe ein Pritatis in ſpẽ. õ ſolũ bm qᷓ;titatẽ ðꝛ equgle vel inequale. ⁊ ilagpꝛietas eſt ip̃i qᷓ;titati ꝓpᷣa quarto modo Eötra pᷣdicta arguit pꝛimo ſic. Omnis motus eſt de ↄtrario in ↄtrariũ ſed inqᷓ;titate eſt morus·augmẽtatio diminutio ergo in qᷓ;titate eſt ↄtrarieras. ⁊ ſi habet ↄtrarium Scðo ſic. Locꝰ ſur ſus ⁊ locus deoꝛſum ↄ trariant᷑.⁊ tamẽ ſunt qᷓ;tita tes ergo qᷓ;titati aliqͥd eſt ↄtrartũ. ¶ Tertio ſic. q;titas magis ⁊ minus ꝑfici ᷣm eiſe qᷓ;titatis. qꝛ habot ꝑfectius eſſe in quaternario qᷓ; in binarioergo ipᷣa uſcipit magꝭ et minus Quarto ſic. ᷣm equalitatem aliqͥd ðꝛ equale vel inequale m inequalitatẽtñ equglitas ⁊ inequalitas ſunt relatões ergo nõ ↄuenit ſoli qᷓtitati ᷣm eã equale vel inequale dici. Quinto ſic. fm ÿtutẽ duo ho⸗ mines qͥ pñt poꝛtare equale pondus dicũtur equales.⁊ tñ virtus non eſt Pritas. ergo non eſt ꝓpꝛiũ qᷓ;titati fmeã equale vel inequale dici Adpꝛimũ ðꝛ. ꝙ iicet inqᷓ;titate ↄſiderata fm eſſe phyſicũ ſit motus Atrarietas impfecta. Tamẽ in qᷓ;titate ↄſiderata ſub rõne mẽſure non el motus neqʒ etiam contrarietas. ⁊ ſolũ iſto modo ↄſid erat᷑ in logica Idſcðᷣm ðꝛ ꝙ ſi locus ſurſus ⁊ locus deoꝛſ uʒ ↄſiderent᷑ m ſuas eẽntias vel rõ ne mẽſure non ↄtrariant᷑. ß ſi ↄſiderent᷑ qᷓ;tum ad ſuas qualitates et infiuentias que ſunt in illis locis diuerſis bene ↄtrariant᷑, ſʒ illo mõ nõ ſunt in genere qᷓ;titatis. qꝛ hoc mõ non dicunt ſimplices foꝛmas de pᷣdica mento ꝙtitatis. ſed impdꝛtãt qᷓ;titatẽ ſub qualitatiꝰ Iiq tertiũ ðꝛ ꝙ licet qᷓ;ritas poſſet magis et minus ꝑfici in juo eſſe diuerſaꝝ ſpẽꝝ. eo ꝙ vna ſpẽs eſ pfectioꝛ alia.tñ non pt magis⁊ minus ꝑfici in pꝛopꝛio eẽ vni us ſeciei. qð tñ reqͥr ad ſuſceprõem magis et minus Ad quartũ ðꝛ. licet ᷣm equalitatẽ aliquid dicat᷑ equale foꝛmaliter. non tñ effectiue B oc ſolũ ↄuenit qᷓ; titati ¶Inde in illa ꝓpꝛietate hecꝓpoſitio ßᷣm dicit circũ ſtantiã cauſe efficientis ꝓpinque ⁊ non cauſe foꝛmalus. Ad quintũ dꝛ. Plicet alique vicaut᷑ equaes velinequales hi virtutẽ. hoc tñ noneſt pꝛo pꝛie 6 ſlitudinatie tmimo magis delẽt dici ſiles vel diſſiles ᷣmſ uq̃ vir ila vrus ↄlieratg relpectũ ad obiectũ habet modũqᷓ;ti⸗ enlure. Ideo ſimilitudinarie aliqui dicuntequales m vtutem eA. M 5„ 1 ſuntalioꝛũ ð pater. filius patris filius et maius minoꝛe maius. mili ſimilis.vicinus vic — in ſpecie·⁊ keaualreetreifferentun— E D aliquig eotalicdſcunt quecunq; hocipſiʒ nalioꝛũ ðicũ vtquoinodoibetãlterꝭaliud v⸗§5 duplum dimidij duplũ.etdinidiũ dupli dimidi.paterfilij e . ð ſt et minus— er maloꝛe minus vel ſub babitudiuealterius caſus vtſimilis ſi 3 mo vicinus Relatinoꝝ tres ſunt 6. — „ — — 5 — — 2— „ X 6 .— 7 J L*2 14 7) t 3 4 6 — — E. Eame — 1*— .5 vnius ad alterũ. Jõ Hueniẽter ponii s trum.⁊ cõuenientius noĩatꝑ adalid 2 eſt. q relatio dicit e vel ad iuũ ſubiectũ· cum 3 F d aliquid quod ſic diffiritur. p. 8 vla ipᷣm qð ſuntalioꝝ dicunt᷑ vel qũolibet aliter ad aliu Trattatus tertius ſpecies. Quedam dicunturfm edu parãtiam. vt queun eodem noie dicũtur.vt imilis ſimili ſimilis. vicinus vici vicinus.equalis equali equalis Rllia ſᷣm ſuppolitionẽdi cunt᷑.vt duplũ triplum · qꝛ iſta ſupꝛaponũtur alijs. ſictdo⸗ ſeruo ſupꝛaponit᷑ Alia vero Pᷣm ſuppoſitõeʒ. viſe ponit᷑· ⁊ filꝰpĩi ⁊ dimidiũ duplo·⁊ icdeclj ¶ Poſtqᷓ; autoꝛ determinauit de ſcðo pᷣdicamẽto.ſ deq̃ntitate Nic ſequẽter determiat dẽ tertio ſcʒ relatione · uius oꝛdinis rõ eſt.qœẽacch dens reſpectiuũ cognoſci habet ꝑaccũs abſolutum in quo funda p hoc ineſt ſubſtãtie. Sed relatio eſt accũs reſpectiuũ ⁊ fundatin qytin Qt qꝛ plures relatõnes fundant᷑ in q̃ntitare·; in quocich alioꝝ a mentoꝝ · qꝛ in ea fundant᷑ generaliter om̃es ꝓpoꝛtões nũeropvt duplii midiũ triplum quadruplum?. Et oẽs ꝓpoꝛtðeg quãtitatũ ↄtnnn et ideo relatio maxime hz cognoſci ꝑ ̃ntitateʒ Gt licet oꝛdine natueqᷓ tas deberet pᷣcedere relatõnes cum qualitas ſit accñs abſolurũ⁊nin⸗ ſit aceñs reſpectiuum in oꝛ dine doctrine relatio cõ̃ueniẽter pont᷑yolq itatẽ ⁊ añ qualiratẽgpter(n iamn dictã. Spoẽd pꝛimo ꝙßil ẽta accitiũ diſtinguuntᷣm diuerſos modos pdicandi de pna b⸗ ſtantia.et qꝛ ad aliqͥd hʒ vnñ ſpẽalem modũ denoĩandl pᷣmã ſubſiani quã denoiat in hor qð eſt ad aliud le habereſ.hᷣm mutuẽ dependiun ponit᷑ vnñ pꝛedicamẽtum zblijs dl minu uus dño ſup „ d qᷓ; ꝑ relatõem vel relum̃ Ei dicit eiſentiã relatõnis fm ſe ine reſpectu ad termnũcis fit nomẽ abſtractũ. Ideo heat eam vↄchll I⸗* 57 2 m̃.⁊ nõ fm ſuũ eſſi e. Relatiuũ vero impoꝛtat eẽntiam relarõis Lnhe 4 S vc ſe rum ad ſuũ ſublectũ materiale cũ potentia referibilitatis. ⁊nõipolu⸗ —S— 66 4 —4 M—52 20 42 a— aliquid.⁊ qꝛ illa duo ↄueniũt foꝛmaliter nature huius pᷣdicameni Sninñ illius depẽdentie· ſed ad aliquid impottat ilam eſſentũqᷓn Pendentiã eius ꝑ hoc qð ðꝛ ad hec eĩ pᷣpõ ad. duit depẽdentimai quem terminũ et cũ hoc impoꝛtat terminũ ilius dependentiephot pendẽtia et terminus dep ẽdentie. Ideo natura huius pᷣdicameni m eſſentiã ꝑ reſpectum ad ſuũ ſub iectũ materiale · vel perre notificat᷑ qᷓ;tum ad ſuũ eſſe foꝛmale noie ad aliqd qᷓ; per relatm̃ q; dil⸗ latõemãᷓtii 4¹0 2 tificgt. quare hoc pᷣdicamentũ ueieter a pᷣmo m aliquid talia dicuntu ¶ Sciendungt undo ꝙ duplicia ſunt relatiua. Q. uedam ſunt re tiu ſne i ſhabent eſſe hulus generis. Aliaſunt relatiua Pm dici· qu b rius generis a relãtione.⁊ vltra hoc habent reſpectum acciden eti id auud perquod dicunt relatiua m dici vt ſcintia qu haeto 2 2B eſſentiã vt ↄcepta tĩ. Vnde res hʒ noĩari eo mò quokatiꝰ? pfecti li —— unnnn ynrn ſr tuui jiminu ſintunw viui wnute nin ßanin unnnib jnmim yßſu ſoininun viuunn nuruftime nnuimn unbn unnm ſmun vimmi vuömil nim jpiunin numin nu mium wuniun uugwlt iuitun wul lihmin wit imim ium Mstlin ipn. imnim bmnntt ulün 4 ununin Wohtd wühn dcn ehinn ocu Zuft wont 1 bawofnii S Sri os MMd qnniucht rpu— m tet n nnön— mie mie * 60 4 tiua tamẽ aliquo modo referunt ad aliud ergo illa diffinitio cõuem nitur ſuꝑ aliam. ergo ſpecieꝝ relationis nul tio Quinto ſic. Eoꝛũ que ſupꝛa ſe inuicem ponũtur vn Altero.ſed vna ſpẽs relationis non partes ſubſtantie ad ſuum totum. ſcientia ad ſcibie Prtri hylbani lutum de genere qualitatis ⁊ vltra hoc impoꝛtat reſpectum ad ſcibile: atiua fᷣm eſſe poni᷑ pᷣma pars huius diffinitõ nis quecunqʒ n dieunt quoꝝ totum eſſe pfectũ eſt 3 Shn relatiua ſᷣm dici ponit᷑ ſcða pars ſcʒ qũolibet aliter ad alið.i.a 5 mõ ad aliud referun᷑. Gt in hac diffinitõe ponit᷑ dicunt᷑ et non ſunt. qꝛ ti nq inquätum dicibilia ſte ⁊ poh tiua non inqᷓ;tum entia ſunt. ſ inqu 3 2pe Se hec vel illa. ad 4 ⸗ ñte to ꝑqð ſubſtantie ↄuemũt Talee um belur Et ꝑ hoc ptz ꝙ ſicapiatur ad aliquid generakr. —— im dici hec diffintio eſt Zuertibi⸗ ehendit relatiua tam hm eſſe q; km dici hec d ie ſicapiat ſpẽaliter pꝛo relatiuis ᷣm pe nuntur in iſto pᷣdicamẽto.ſic non eſt ↄuertibilis cũ ip̃o ad aliquid. Ideo pᷣmo modo debet hic capi ad aliquid.vt ẽ vnñ ad relatiua⁊ nõ vt eſt genus generaliſſimum eoꝝ que ſunt in genere re— inrn ¶ Sciendum tertio ꝙ relatm̃ diuidit᷑ intres 1 pecies. quia quedã— latiua equiparantie. quedã ſuꝑpõnie. quedam ſuppoſ itõis. Q. uoꝝ ſic ha betur ſufficientia. qꝛ om̃e relati dicit reſpectũ ad alterũ. Vel ergo ðt re⸗ rerũ equaliũ. et ſic eſt relatiuum equiparantie. ve inequalium. er kocei dupline dicit reſpectũ excedentis ſiue maioꝛis ad minus.⁊ ſic r relatiua ſuppoõnis. eldicit reſpectũ exceſſiue minoꝛis me ⁊ ſic ſunt relatia ſuppoſitõnis q¶ Sciendũ qjrto ꝙ relarlua eqͥparantie unt qᷓ codem nomine nominant᷑et hoc pꝛouenit ex eo ꝙ vtrũq; ipᷣon mpoꝛta B relatõem eiuſdem ſpẽi que fundat᷑ ſupe eandẽ foꝛmq̃ in ſpecie. yt yicin vicini vicinusſimilis ſimiiſimiis. G relinmſupetpaſitionis eſt quod õm ſuum fundamentũ ponitur ſupꝛa ſuum coꝛrelatiuum vt pater qᷓ;tum ad ſuum fundamẽtum qð eſt generatio acti ua ponit ſupꝛa filiũ ⁊ dñs ſu⸗ pꝛa ſeruum. Sed relatiuũ ſuppoſitionis eſt qðßmſ uñ fundamenmũ po⸗ niſub ſuo coꝛrelatiuo.vt filius qᷓ;tum ad ſuũ fundamẽtũ quod eſt gene⸗ ratio paſſiua ponit ſub patre et ſeruus ſub dommino Contra pᷣdi⸗ ctaarguit᷑ pᷣmo ſic. Dartes ſubſtantie ſcientia ⁊ habitus non ſunt t alijs adiffinito ¶ Secundo ſic. Paternitas eſt ad aliquid.⁊ tamẽ non refert᷑ aliud. qꝛ non ðt paternitas fiij patermtas ergo illa diffinitio non conue nit oĩbyrelatiuis Tertio ſic. Pater et pater eodem noĩe nominant᷑.⁊ ta men non ſunt relatiua equiparãtie ſed ſuꝑ politionis.ergo male dicitur ꝙ telatiuaequiparantie ſunt que eodẽ noĩe nominant᷑. e Q uarto ſie Dẽs ſpecies eiuſdem generis equaliter ſub ſuo genere cõ tinentur ⁊ vna nõ po a eſt ſuppoſitio vel ſ upppoſi⸗ ũ pꝛedicatur de poteſt pꝛedicari de alia · ergo vna rela⸗ kio non pomtur ſupꝛa et alia ſub Id pmñ dicitur. ꝙ licet partes ſub ſtantie ſcientia ⁊ habitus et multa alia non ſunt relatiua pᷣm eſſe.tamen ſunt relatiua ᷣm dici. pꝛo quo habent quendam reſpectum ad aliud. vt abitus ad haben⸗ tem Modo hic diffinitur ad aliquid generaliter 4 eſſe et kmn du deo hec diffinitio non conuenit alijs. Trattatus tertin d ſecũdũ dicit᷑. ꝙ licet paternitas in abſtracto non reterataeui ad aliud.tñ bene refert᷑ aptitudinaliter⁊ actualiter in ↄcreto I riũ ðꝛ. ꝙ licet pater ⁊ pater ſunt relatiua reſpectu ſuoꝝ coꝛrelatiuꝝ. tñ inter ſe. Ides non ſunt relatiua equiꝑantie. qꝛ non referurt inerleſih codẽ noĩe ꝗd quartum ðꝛ· ꝙ ſi ile ſpẽs relationis ↄliderent fonii et ᷣm ſuas elfentias ſic vna non poni ſupꝛa aliã.ſed ſicõſiderenẽmani liter ⁊ qᷓ;tum ad ſua fundamenta.ſic vna eſt ſupꝛa aliam. qini ðꝛ. ꝙ licet eoꝝ que ponũtur ſub et ſupꝛa fᷣm oꝛdinẽ dicibilis ⁊ ſubicbl vnum pꝛedicetur de alio ·non tamen in illis que ponũtur ſubetſupufn oꝛdinẽ caufe et effectus ſiue pꝛincipij ⁊ pꝛincipiati. ⁊ hoc modoſolumii relatiua ponũtur ſupꝛa ſeinuicem. Poſthec autem ſequũtur cõitates relationis. Pꝛinn ꝙ cõttarietas eſt in relatione. vt virtus eſt contrr ni cum vtrũq; eoꝛum ſit ad aliquid. hoc aũt non conuenton ni relationi · Duplo em̃ nihil eſt contrarium.neq; trioi relatiua ſuſcipiunt magis et minus. vt fimile dicit nnge minus ſimile.et ſimiliter inequale. Sed hoc non cne omnibus relatiuis Duplum eĩ nõ diciturma gis etmins duplum nec;triplum neq; pater. Poſtqᷓ; autoꝛ determinauit ſuperius de relatione hᷣm ſe ponẽdonifj nitõ nem ⁊ diuiſionẽ eius per ſuas ſpẽs. hic ʒſequẽter determinatdeßs ß̃m ꝓprꝛietates ſuas · t inter ipſas pꝛimo ponit duds cõitates vluin quarũ pꝛima eſt · Lõttarietas eſt in relatione ſicut ytus et viciũ ↄinn tur.⁊ tñ ſunt relatiua ßᷣm dici.licet ſint ſimpkr de pꝛima ſpecie quniius Virtus eĩ ðꝛ relatiue ad virtuoſum.et vicum ðꝛ reſpectu viciol. Jůo in relatiuis inueni ↄtrarietas ———— ¶Sciẽdũ eſt pᷣmo ꝙg duplicuſnnu tiua.vt pᷣus dietũ eſt. ſcʒ relatiua ßᷣm eſſe ⁊ ᷣm dici Vnde in relarusin elſe non reꝑitur ↄtrarietas. Cuius rõ eſt. qꝛ ↄtraria ſunt foꝛme aciiut paſſiue q̃ mutuo ſe expellũt ab eodem ſubiecto. vt ptz in diffinitonen Sed relatiua ᷣm eſſe non ſunt foꝛme actiue ⁊ paſſiue.nec ſua actioneſ pellunt ab eodem ſubiecto.qʒ foꝛme actiue? foꝛme paſſiue ſuntformer folute. Ideo relatiua hᷣm eſſe non poſſunt habere ↄtrariumſ Stini ſecũdo ꝙ relatiua ᷣm dici duplr ↄſideran᷑. Vno mẽõ foꝛmalieriu relatiua lunt. Gt m reſpectũ quẽ addũt foꝛmis alteriꝰ genersGll modo in relatiuis hᷣm dici adhuc non eſt ↄtrarietas. 4 ua ÿm dici non ↄtrariant᷑ reſpectu eoꝝ ad que referuni ſed reſpectudi ſicut ÿtus non ↄtrariatur virtuoſo ad quem refert. nec viclum vlooh virtus et vicium ʒꝓtrariãtur inter ſe. ergo relatiua ᷣm diciinq;tum ſ ua ſunt non ↄtraſian᷑. Alo modo ↄſiderant materiilter⁊ erhu in fundamẽtoꝛum. ⁊ illo modo aliquã telatiua ↄtrariant᷑ fm dirRuit Rrioeſtqnu nnnhiu gn n insq ni miust iupusi ſihi ſwäm diuihn uunipi uminhji unil nun imn munl ujuig infuptau Kruuieyunn nhm giacmch ſohncn ſsenft wumm uuu ſu nm hinnnun tizſſn jmuiubis ulisilint un uni grzuth vynuin ſiihnn pinist Muni hium ſ gich Kuim hin unn ine Leuti ihg — ntbinn * uuſn wu* m n nt zutin ndm wiirumn niszupnint tenſch iunnin qtnnk wnmim um ſitu axui. detinn ntm ints rint 3. 6 L. Petri hyani q aliqua fuhdantur in qualitatibus ↄtrarijs quas impoꝛtant. 3 ra tione ilarun qualitatum quãdoq; ↄtrariant᷑. Qx qͥbus ptʒ ꝙ habere cõ rrarium nõ ↄuenit omnibus relatiuis nec ſolis Ideo nõ eſt alquo modo pꝛium ipis relatiuis cum om̃e ꝓpꝛium ↄue niat omni vel ſoli ſedeſt com munitas que ↄuenit plurib relatiuis ᷣm dici· eo ꝙ pᷣus poſita eſt rio adaliqd a platone ↄueniẽs relatiuis tam ßᷣm eſſe q; m dici. Ideo vonun cõttates vtrichiloꝝ relatiuoꝝ ↄuentẽtes· ¶ Siẽdũ tertio. ꝙſe cũdaꝓpꝛietas relatiuoꝝ eſt ꝙ relatiua ſuſcipiunt magis rõ ẽ. qꝛſuſciꝑe magis ⁊ minꝰ eſt aliqd manẽs iqẽ in ſpẽ in ſuo eſſe eſſentia liintẽdi velremitti. Sʒ hoc ↄuenit altquibꝰ relatius. vt ſimile manens idẽ in ſpẽ ðꝛ magis ⁊ minus ſi imile. ⁊ etiõ diſſimile ⁊ inequale. ergo relati ua aliqua ſuſcipiũt magis ⁊ minus. hoc tñ nõ ↄuenit relatiuis inquantũ relatiua ſunt. ſcʒ pᷣm reſpectũ quem habẽt ad ſua coꝛrelatiua· ſed hoe con nenit ipis ratõe ſuoꝝ fundamentoꝝ ⁊vt ſunt in ſubiecto. qꝛ intendi⁊ re⸗ mitti ↄuenit foꝛmeßmeſſe quod habet in ſuo ſubiecto fᷣm quod magis et minus pficitur. ¶ Sciendũ q̃rto ꝙ hec cõmunitas aliter ↄuenit rela⸗ riuis qᷓ; pᷣcedens.qʒ pᷣcedẽs ↄuenit relatiuis ᷣm dici.hec aũt conuenit re lariuis ym dici.⁊ aliqͥbus relatiuis ᷣm eſſe. quia ſimile diſſimile ⁊ inequa le bene ſuſcipiunt magis ⁊ minus. que tamen ſunt relatiua ᷣm eſſe. qꝛ ta⸗ men hec cõmunitas nõ ↄuenit ommbo relatiuis pᷣm eſſe nec etiam ſolis. quia conuenit qualitati. Ideo nõ eſt pꝛopꝛia aliquo modo ip̃i relatõni.ſʒ eſt quedam cõmunitas ſolum ↄueniens aliquib ſpecieb relatiuoꝛũ ſcʒ ſllis quoꝛum fundamenta intendũtur ⁊ remittuntur. augentur vel dimi nuuntur manente eadem ſpecie relatiõis.⁊ ꝑ hoc patẽt due cõmunitates relatiuoꝝ ¶ Lõtra pᷣdicta arguitur pᷣmoſic. Nulla relatiue oppoſita cõ trariant. cñↄtrarietas ⁊ oppoſitio relatiua ſint ſpẽs opoſitõ nis diſtincte plura relatiua relatiue inter ſe opponunt᷑ ergo nulla relatiua ↄtrariant᷑ Scðoſic. Vbieſt ↄtrarietas ibl eſt motꝰ.ßʒ in relatõe nõ eſt motus vt ðꝛ qͥnto phyſicoꝝ ergo in relatõe nõ eſt ↄtrarietas. Tertio ſ c. Nulla foꝛma indiuiſibilis ſuſcipit magis ⁊ minus.ſʒ oĩs relatio eſt foꝛma indi⸗ uiſibilis cũ ſit ſimplex reſpectus relatiui ad coꝛrelatiuũ.ergo nulla relati⸗ ua ſuſcipiũt magis ⁊ minus Q. uarto ſic. Sicut equale fundat in vna quãtitate in peſic etiã ſimie ineadẽ qualitate ſ equale nõ ſuſcipit ma⸗ gis nech win. Enec ſimile. Q uinto ſic. Relatiua nõ ſ uſcipiũt magis 1 nunꝰ nili rãtõe ſuoꝝ fundamẽtoꝝ ſʒ quãtitas in qua fundat ineqͥle nõ ſuſcipit mag neq; minus ᷓ male dicitin textu ꝙ ĩequale ſuſcipiat ma coꝛrelatiuoꝝ.qby relatiue oꝓponunt᷑ tñ bñ ↄtrariant᷑ reſpectu alioꝝ cʒ ſuoꝝ Zuote cut virtus relatiue opponit᷑ virtuoſo.⁊ tñ ↄtrariatur 5 1 ðꝛ. ꝙ vbi eit contrarietas ꝑ ſe ibi eſt morus ſed in re⸗ one nõ eſt contrartetas perſe ſed peraccides tantum ⁊ſ ic eo modo ibieſteõtrarieras eſt ibietiam motus ſcʒ gactidens Adtertium dici ꝙois relatio ᷣmſe ⁊ quãtũ ad reſpectũ quẽ hʒ ad coꝛrelatiuũ Zelt dluilit e magis ⁊ minus. d quartũ ðꝛ ꝙlʒ ſimilefundetin yng qualitate in ſpecie. tamen illa Trattatus tertius qualitas poreſt intendi? remitti manẽs eadẽ in ſpecie. ideoſimieſiſ. pit magis ⁊ minus · ſed equale fundat᷑ in eadẽ quãtitate in ſpeci 6 poteſt augeri vel diminui. intendi vel remitti. manẽs eadem in eu equale nõ poteſt ſuſcipere magis? minus nee eſt ſimile deequai:i Ad quintum dicitur ꝙ licʒ quãtitas nõ ſuſciplat mag ennn teſi tamẽ augeri vel minui. Etꝓpter talẽ maioꝛitatẽ vel minoꝛitatẽ fit maioꝛ vel minoꝛ receſſus ab equali in inequale pt ſuſciꝑe magꝛ 4 Tem omnia coꝛrelatiua dicunturad cõuenentin vt patertilij pater. fiius patris fiius. Itennn na ſuntſimul natura. Simul eni ſunt duplum⁊ diniiiun pater et filius. Item relatiua poſita ſe ponunt. ⁊ perenyn ſe perumunt. vt ſ iduplum eſt. dimidium eſt.⁊ econtu ſidij midium eſt duplum eſt.⁊ econtra- Poſtqᷓ; autoꝛ poſuit duas cbitdtes relatiuoꝝ q̃ nõ ſuntialjn ꝛie hic ↄñr ponit alias cõitates ſunt ip̃is aliqͥ mõ ꝓpꝛie. quaꝝ zm ꝙ relatiua dicunt᷑ ad ↄ uertentiã. Luiꝰ rõ ẽ·qʒ illa qᷓ ad ſe inuicẽ reinn ym mutuã depẽdentiã eoꝝ dicunt᷑ ad ↄuertentiã.ſʒ oĩa relatiuasòin coꝛrelatiua reteruntur ᷣm mutuam dependẽtiam. vt dicendo paterfij ater.⁊ econtra.filius patris filius ibi pater refertur bm dependenun eius ad filium ⁊ filius ad patrem? ſimilr in omnibus alijs relatuen go omnia relatiua dicunt᷑ ad ↄuertentiam.¶ Sciendũ elt pyinogo nertentia dupliciter accipitur. Eno modop Zuerſione aliquoʒundu⸗ rum ßᷣm exiſtendipſequẽtiam. Gt ſto modo in relatiuis bene eſ cnn tentia. vt dicendo pater eſt. ergo filus eſt.ĩ econtra.filius eſt.ergopqu eſt. Sed iſto modo nõ ſumẽt᷑ in hacapletale· q nõ ↄuenit ↄuentẽtu ſe moqo ſolũ relatiuis.ſed etiã multis alijs ſicut ſubiecto? pie paſſon⸗ Et alio modo ſumit᷑ ↄuertentia vteſt mutua depẽdenria relatui? M latiu inter ſe. Et hoc modo ſumitur in hacgpꝛietate. Ideo diria tentiam eſt aliqua referri inter ſe ßᷣm mutuam dependentiq. Qt dijn cõuertentia a ↄuerſione ⁊ ↄuertibilita te. ꝙ ↄuertetia eſt paſſo elatin Conuerſio vero que eſt debita tranſpoſitio pꝛedicati? ſubiecti·⁊ccol eſt paſſio ꝓpoſitionũ. Sed cõuertibilitas eſt paſſio terminoꝝ ↄuenbii Et ſunt termini ↄuertibiles illi qui de ſeinuicẽ mutuo vniuerſalteri firmatiue verificant᷑. eo ꝙ habent equalia ſi uppoſita. vt homo? bile qſ Sciendum ſecũdo ꝙ ↄuertentia relatiuoꝝ nunqᷓ; fit inrecto cau tio eit. qꝛ inter relatiuuin ⁊ coꝛrelatiuũ ſemp eſt tranſitio vei diunins ſedtaiis diuerſitas nõ ſignificaret᷑ in recto caſu ſed ſignficaret icẽtt rum. vt dicendo pater eſt filius. ⁊ talis locutio eſſet falſa. Sed ilay tia ſemp fit in obliquis. quia ſoli obliqui ßcant ꝑ modum terminiſu⸗ vero ꝑ modumpꝛineipij. Gt poteſtfieri in omnbus obliquis · vful ter dareturexemplũ in oibus ·tñ hoe fit differẽter in relatiuis hm eſeſi xelatiuis pᷣm dici· qꝛ in relatiuis km eiſe fit ↄuertẽti referẽdo vri ————— iit fn 1 iſmmn ſ. inſ nnn niim winsſ ſusni ſnn un uinu iunln imn zumu tnun iunninig ſunjnint intun ſnus⸗ vicuht ſiunau ufl So dnim ndi qumuu nnibm nninet unipi Lnumic otgunn mumni iineye uhiihn cihnnt umn, ſninit un E 6 hun Nut ulmm iutgtunn jun ran am urn 1 mh tint —— t v nuu. Et urnt onnucor ndm rſiduplum hmimdn n polut duns ðnlnrijit mt Muas cöut— „ 1 Mern Mnigüi us tMus y n dcun d 4equct dopat ele— do n ſmt uedtr t —— ſita ſe ponunt.⁊ ꝑempta ſe ꝑimunt. Ortri hypan ud itudine eiuſdẽ caſus. vt maius minoꝛe maius.⁊ ecõtra Sʒ dici qñc fit ſub hablrudine eiuſdẽ caſus. vt inter materi um ⁊ foꝛmam. Quãdoq; vero ſub habitudine diuerſoꝝ caſuũ.vt hic ſci bile ſcientia ſcibile. ⁊ ecõtra ſcia ſcibiis ſcientia. Et ꝑ hoc patʒ g dici ad ↄuertentiam conuenit omnibus relatiuis.licet differenter· ⁊ etiam ſolis⁊ ſemp. Ideo hec ꝓpꝛietas eſt ſibigpꝛie gpꝛia ·⁊ hoc capiendo ad aliquid ge neralt tam pꝛo relatiuis ßᷣm eſſeqᷓ; fᷣm dicrquia ſi capiatur ſpecialr ſoluʒ pꝛo relatiuis hᷣm eſſe eſt ſibi ſcho modogpꝛia. ¶ Sciendũ tertio ꝙ alia P pꝛietas relatiuoꝝ eſt ꝙ relatiua ſunt ſinul natura uius ratio eſt. quia illa que poſita ſunt ſe ponũt.et ꝑempta ſe perimunt ᷣm eſſe ⁊intellectum ſunt ſimul natura Illa em̃ ſunt ſimul naturs que ſunt ſimul naturali in⸗ relligentia. Ita ꝙ vnum nõ poteſt intelligi ſine altero.nec ante aliud ſed ſimul intelligun᷑. nec eſt ibi pꝛioꝛitas ſᷣm intellectũ. Sed relatiua ᷣm eſſe ſe ponunt. qꝛ eſe relatiui eſt eſſe reſpectiuũ ad coꝛrelatiuũ. Ideo ßᷣm eſſe poſito vno ineſſe opoꝛtet aliud poni. Et ſikr poſita ſe ponunt ᷣm intelle⸗ crum. quia nõ poteſt intelligi eſſe relatiui quod eſt dependens ad coꝛrela tiuum nili intelliggtur ilud coꝛrelatiuum a quo dependet ergo poſita ſe ponunt Pm intellectum.⁊ ſimiliter pempta ſe ꝑimunt.ergo ſunt ſimł na⸗ rura ſcʒ in narura relatõnis. qꝛ ſimul ponũtur ᷣm rem ⁊ inellectum ſub foꝛma relatõnis ⁊ etiam ſunt ſimł natura.i.naturali intelligentia. ¶ Sci endũ quarto. ꝙ relatiua tripłr ↄſiderantur.Mno modo quqtum ad ſus ſubiecta ⁊ ad ſua fundamẽta.⁊ ſic vnum relatiuũ bñ pᷣcedit aliud.vt pa⸗ ter filiũ. Scðo inquantũ hñt depẽdentiã inter ſe.⁊ vnñ terminat depen dentiã alterius ⁊ ſic vnũ adhuc pus eſt alio.⁊ quodãmodo notius ⁊ po⸗ niturin diffinitõe alterius.eo ꝙ vnñ terminat alteꝝ. Tertio ↄſiderantur.V quantũ ad hoc qð eſt eſſe ſub foꝛma relatõnis.⁊ ſic ſil ponunt᷑ vt qᷓ;ᷓcito po nit᷑ pater ſub paternitate ponit᷑filius ſub filiatõ ne. natura ſᷣm eſſe ⁊ intellectũ ſil· vt diciturin iſta ꝓpꝛietate.⁊ hecꝓpꝛietas eſt eodem modo ꝓpꝛia ſicut pꝛecedens. ¶ Qontra pᷣdſcta arguit᷑ pꝛimo ſic Conuertentia eſt mutua dependenria relatiuoꝛum inter ſe.ſed ſcientia et ſcibie que ſunt relatiua nõ habent mutuam dependentiã inter ſe. quia ſci entia licet dependeat ad ſcibile tamẽ ſcibile nõ habet dependẽtiam ad ſci nriam· ergo nõ omnia relatiua dicunt᷑ ad ↄuertentiam. Scðdo ſic · be⸗ neſequi᷑ ſi homo eſt rſibileeſt. Gtecõtra ſiriſibie eſt bomo eſt. ergo hõ et riſibile dicunt᷑ ad ↄuertentiã. ⁊ tñ nõf unt relatiua.ergo dici ad ↄuertẽ tiam nõ ſolum ↄuent relatiuis. Tertio ſic. Lauſa ⁊ effectus ſunt rela tiud.⁊ tamẽ cauſa ᷣm naturam p̃cedit effeetum ergo relatiua nõ ſunt ſił natma. Muarto ſc. Mnum telatiuoꝝ ponit in diffimtõne alterius er go vnum eſt pᷣus alio. ergo relatiua nõ ü ſimul natura. Quinto ſic Jlla que oponuntur inter ſe poſita ſe nõ ponunt cum vnum opoſitum deſtrut aliud. Sed relatiua oponunt ad inuicẽ. ergo male dicitur g po⸗ Setco ſic. 7 foꝛma ſunt d d Zuertentiam. ergo relatiua nõ ⁊c̃. dei 6 pmum dicitur. ꝙ ſi ſcbile ↄſideretur materiał᷑: quantum ad id qðe 6. nõ haber depẽdemtiã ad ſclentiam ſed ſi ↄſideret᷑ foꝛmakr quan tum ad ratõem ſcibilis ſic habet reſpeetum vel dependẽtiam ad ſcieriaʒ ua⁊ tamen nõ dicuntur ad ↄue Aant 4n G pS ——5 ſe —rr 0 /— Zahlar ge* ſi yſ — 1 N 4 ——— Trattatus tertius Qt dicit᷑ c̃ea ad Zuertẽtiam. Et ſilr eſt de ſenſibili ⁊fenſu. Zaſchn ðꝛ ꝙ ſi capiat᷑ ↄuertẽtia vt eſt ↄuerſio aliquoꝝ km exiſtẽdi ↄlequenim ſic hõ ⁊ riſibile bñ dicunt᷑ ad ↄuertentiã Sed nõ ↄuertun᷑ capidodur tentiã vt eſt mutua depẽdentia reiatiui? coꝛrelatiui. vt capit hi ⁊ ꝓe Iid tertiũ ðꝛ.ꝙ ſiↄſiderẽt᷑ cauſa ⁊effectus materialt quantũadidq; ſuntſie nõ ſunt ſil natura.ſʒ ſi ↄſiderẽtur foꝛmalr quantumadeains cauſe ad effectũ.veleffectus ad cauſam ſic ſunt relatiua⁊ ſumſinunj tura. Et fimikt diceret᷑ de patre ⁊ filio. dño ⁊ ſeruo?⁊ multis alijs. quartũ ðꝛ ꝙ l; vnñ relatiuoꝝ vt terminat dependẽtiã alterius ſit alqo mõ pus alio. vt ponit in diffinitõe alteriꝰ. ñ quantũad ocq;cltẽi foꝛnia relatõis vnũ nõ pᷣcedit aliuã d qͥntũ ðꝛ ꝙlic relatiarye ctu eiuſdẽſubiecti oꝑponãtur ⁊ poſita ſe nõ ponãt ſed tñ reſpettudiue rum ſubiectoꝝ nõ opponũtur⁊ ſic poſito vno in vno ſubiecto pont᷑ ai in alio ſubiecto.⁊ ſic in diuerſis poſita ſe ponũt. ¶ ſextů diendjq materia ⁊ foꝛma nõ dicunt᷑ relatiua fᷣm eſſe ſed ᷣm diri. Uu iR 21 Rfff Tem alia diffinitio relatiuoꝛũ eſt Adoliguiu quibus hociplu eſſeeſt ad aliudquodinbꝭoi bere⁊ hec eſt pꝛopꝛia diffinitio relatiuoꝛũ Item pꝛopiq relatiuoꝛũ ꝙ ſi quis diffinite nouerit vnñ relatiuoꝛũ difji te noſcet ⁊ reliquum.vt ſi diffinite nouerit quiò ſit dupl finite noſcet cuins eſt duplum. Heceſſe eſt enim in v ratõnibus vtriſq; vti. Poſtqᷓ; autoꝛ poſuit diffinitõem ⁊ ꝓpꝛietates adaliqdcõier ui vt fe extẽdit ad relatiua bm eſſe ⁊ pᷣm dici hic ↄr ponit alt diffinten ip̃ius adaliqͥd ſpecialr accepti. vt ſolũ ↄtinet relatiua ßm eſſe queeſtp pꝛia diffinitio adaliqͥd. vt eſt vnñ pᷣdicame ntũ ab alijs diſtinctũ. Et de⸗ ta eſt ab Zreſtotele coꝛrigẽdo pᷣmã diffmnitõem a platone poſit q̃r veroꝝ relatiuoꝝ · Et eſt hec diffinitio talis. Adaliqd ſunt. quoꝝ hoeh ſumeſſe eſt ad aliud quodãmõ ſe habere. Incuius pᷣmapte ineliglg nus diffinitiſcʒ dicibile. Et poni᷑ qͥbus hoc ipᷣm ei adaiiudſe haba⸗ aᷓ differẽtiq ſubſtãtie accidentiũ abſolutoꝝ⁊ relatiuoꝝ fm dici quop⸗ tum eſfe nõ eſt ad aliud ſe habere Deinde ponit᷑ quodãmodoidel pe — ciali modoqꝛ eſſe relatiui eſt ad aliud tanqᷓ; ad terminũ cũ qu dui a ↄuertẽtiam. ¶ Sciendũ ẽ pᷣmoꝙ accidens abſolutũ ⁊ accidens ree uum ſic inter le differũt. qʒ accidẽs abſolutum ſolũ habʒ dependẽti ſuum ſubiectũ ⁊ nõ ad rerminũ. ejeo acluumeie uficit ſiu ſibie et etiam diffimt ꝑ tale ſubiectũ · ſed accñs reſpectiuũ ad ſuũ ſubiectud bet depẽdentiã inquantũ eſt accidẽs. ⁊ ad ſuum coꝛrelatiuũ inquantu relatiuũ.⁊ ideo ad eſſe relatiui requiri᷑ eſſe ſubieeti.⁊ eſſe ſui coꝛrelatile pabet diffiniriꝑ iſta duo. Ideo bñ ðꝛ in hac diffinitõe g eſſe relatiuiẽs — aliud ſehabere. Et licʒ relatio ſgſit iner duo extrematinẽ etinnm wunſm bteiut ihtlein ucin ec giünt ſiipi ſi Nu fitihk nunnu amniuſti wusln ſwi dt ſnümnb giict hunui unuu nunui ſiuin guwyfn iniſuil iFintt nwi wninn ßiuh uihuc pondiin ſann ſuuuin uijunn uiunin tautnn uunhit yniue isywiw ih ſl ſin dhn gi imſut tchuri ifnntugn ſuweotz. eopö itlauf nimni Kutiap uhyn tun m Sre ien u de utmnnz r3 nrinn vr dedu Mdiemti ven n niſuiiu vuwoe Hihiteh on um akkitit 0 i onwnmte tkndiuer akpi. hi 1 druns fucs. as doe pu duuipi popudi Wonnin ale ren* ſrtrihyſpani 531 in vno ſubiectiue·et in alio vt in termino. vt pater ee n in filio vt in Sxe filia 3 eſt b— lio ſubiectiue·⁊ in patre teminatiue ¶¶ Sciendum 692 tio. quedã eſt relatio realis. q̃dam eſt inter exttema realiter diſti 3 3 a quib ip̃a realiter eſt diſtincta ⁊ ad hane relatõem tria requitunt᷑. Dꝛi⸗ mů eſt ꝙ habeat extrema realig defectu hnius relatio que eſt inter entia tx⸗ rationis vt relatio generis ad ſpẽm nõ eſt relatio realis. Scðm eſt ꝙ er tremarealia realiter differũt. Defectucuius relatio ydẽtiratis nõ eſt re latio realis. Tertiũ eſt. ꝙ relatio talis ſit realiter diſtineta ab ie moꝛũ qꝛſi effet eadẽ realiter cñ ſuo fundamẽto halrret eſſe abſolutuʒ ſui fundamenti.⁊ nõ diceret realiter qᷓ;tum ad ſuũ eſſe reſpeetiuũ.ſed qᷓ;tum ad ſuũ eſſe abſolutij. qꝛ a ꝑfectioꝛi res capit denoiationẽ. Ideo nõ eiß re⸗ latio realis nec ſuum totum eſſe eſſet ad alud. Defectucuius relatio cre atoꝛis ad ereaturã non eſt relatio realis. q in deo non eſt accidẽs Alia eſt relatio rõnis que poteſt fieri tribo modis. Pꝛimo ꝙ ſibi abeſt vna ip̃arũ cõditionũ?⁊ illa relatiua que dicũt relatõem realem ſunt relatiua km eſſe lia vero dicũt hᷣm dici? ſelqj de his que dicũt verã relatõem realẽ que ponũtur in hoe p̃dicamẽto data eſt pñs diftinitio.⁊ ꝑhoc differt ab alia diffinitione ad aliquid. ¶ Sciendum tertio ꝙ ex ex iſta diftinitõe autos in textu ponit vnã pꝛopꝛietatẽ relatiuoꝝ que ralis eſt. Si q;s diffinite no⸗ nerit vnũ relatiuoꝛũ diffinite noſcit reliquum. Cuius ratio eſt. qꝛ Q io indi⸗ ; diffinite cognoſci? eo modo euo habet eſſe cũ diffinitio ſit oꝛat tans d eſt eſſe rei.ſed eſſe vnius relatiuieſt adaliud.vt deĩ eſt ergo non poteſt diſtinete cognoſci nec diffiniri mii pᷣcognoſcat ſu coꝛrelatiuũ. ergo ſi quis diffinite cognoſcit vnũ opoꝛtet diffinite cognoſcere reliquũ cũ nul lum eoꝝ poſſir ſine altero cognoſci. Ideo neceſie eit in diffintrõiy vtroꝛũ qʒ relatiuoꝝ ſua coꝛrelatiua poni ᷓ Sciendũ qrto ꝙ in diffininõne relati⸗ ui nõ poni ſuum coꝛrelatiuũ tanq; pars eſſentialis eius. Cãñ relatm̃ ⁊ coꝛ relatm̃ ſint realter ⁊ eiſentialiter diltinctaſicut parer? filius. ſed ponitur in eius diffinitione tanqᷓ; terminus dependentie ipᷣius relatiui.qꝛ talis de pendentia non ꝑfecte cognoſcit᷑ niſi cognoſcat᷑terminus eius. Glt term nus ponit᷑ loco differentie. qꝛ in relatiuis ſumit᷑ dꝛã reſpectu talis termint. nde diffiniendo relatum ponitur dependentia pꝛo genere coꝛrelatiui elus pꝛo dꝛã. vt dðo paternitas eſt depẽdẽtia vel relatio patris ad filium et ꝑboc ptʒ intellectus vitimegꝛieratis relatiuoꝝ I Contra pᷣqdi⸗ etd arguit pᷣmo ſic. ꝑtes ſubſtantie non ſunt vera relatiua.tñ ip̃is ↄuenit iſa difinirio. cym eſſe iᷣaꝝ ſit adaliud qnodãmodo.ergo diffinitio non eſt bona Setundo ſic. Omne accidẽs hʒ dependẽti ad ſuum ſubiec kum. qʒ eſſe eius eſt ad aliud quodãmodoſe habere ergo iſta diffinitio cõ uenit oĩby accidentib?⁊ non ſoji difinirog Tertioſic. Vnhqõqʒ habet difinin ⁊ cognoſcieomodo quohʒeſſeſeq relatĩ 5 ele ſepatũ aſuo coꝛ relatuoergo põt diffinite cognoſci non cognoſcendo coꝛrelati Quar to ſic. Loco diffiniti licet ponere ſuam diffiniðᷣnem ergo ſiin diffinitione P lij 22— li 1 Trattatus tertius us et differẽtiam. ſed relatiua halẽt genus adifen verũ relatĩ poteſt diffiniri ꝑ ſuum. Ad pᷣmũ dicit᷑· ꝙ totũ elſe ptiũ ſibin lligi in hac diffinitione.· licet vltra ſui ei⸗ ſpectũ ad opatõnes totius a quoreſpettuti ſis non Zuenit iſta diffinitio Adſcõnðꝙl ꝑ dependẽtiã ad ſubiectů tiludi cũ quo ðꝛ ad ↄuertentũ nil invus ffinitõne ꝑ illã ꝑticulã quodãmodo. beat eſſe ſeꝑatũ a ſuo coꝛrelatiuotll dine ad ſuũ coꝛrelati Ideohʒ ꝙ licet in abſolutis ſoco difn reſpectiuis· Ideo in diffinitione un nitio. Cuius ratioeſt.qdifni dependẽs ad relatm̃· Gtipmpont᷑ df̃ dependentie ſui relatiui. Ideo difin do quo pont᷑ in diffinitõe alterius A⸗ m.tñ illa dꝛ ã̃ nõ eſt abſolutaß nehau ſecũ Ideo ip̃a nõ p̃t pfecte nonicun poteſt diffiniriꝑ gen tiam intrinſecã · ergo dꝛãm ſineſuo coꝛrelatiuo tie non eſt ad aliud piunt noiaꝓpꝛia flibet accidentis ſit daliud tanq; te relatiuis. qð tñ pon Ad tertium di eſſe non eſt abſolutũ gnoſci⁊ diffiniri tiliceat ponere diffinitõ latiui.non pᷣt pon xplicat ip̃m vt e latiui tanq; ter tio non explicati tum ðꝛ. ꝙ licet rei ua ⁊ dependẽs ad ſed reſpect iuũ in o? itõem.nõ tñ in iſus diffinitio. atĩ habeat dꝛã terminũ extrinſe kterminus pepẽcente eius 3 ee— Valitas eſt ᷣm quã quales eſſe dicinu rem coloꝛatiet km iuſticiam iuſti ſiq; Autoꝛ detetminauit de ntendtt determinare de p litas eſt ᷣm quã qᷓ ffinitione ſubinte Qt dat᷑ intelli eſſe dicimur· ad diffe predicat =le tia em̃ p e pꝛedicamento adali 2 dicamẽto qualitatis ipᷣa Dens Q. ua les eſſe dicimur.vt lligi᷑ foꝛma accid biin qua di entalis q̃ ſe habetyg Deinde ponifngi rẽtiã oĩm alioꝝ pᷣdicamẽtoꝝ· qin kr. vt faciliter ꝓba titas in eo quod eſt qᷓ;tum vel ſe habere ad aliu lẽ ſimpkr ⁊ inh rei inductiue. Sbli apᷣdicamẽta in hoc ꝙeſt tas denoiĩat ſubſtãtĩ qua üſtantiã cauſe foꝛmalis r dieimur km Albert ddenotandũ ꝙ hõ eſt ſuſceptiuus ãtia. Homo em̃ ↄpoſitus eſtexſu ũt quahrates reꝝ coꝛꝑal ſuſcipiũt qualitates ſpũales. ualitates coꝛpales ⁊ nõ ſp itatũ ſuſceptiuus Sed tainẽ po lligit ſolũ nos hoĩes. ſʒ etiã nos ge diffinitöneßpof ũ nð ad denotan Et ſubſtãtie coꝛ finitione nõ inte nð refert᷑ ad hoĩem ti.ß; ad ſoluun?᷑ ¶ Sciẽdum ſcðo· ꝙ ſubſtantiũ kmeſſe qð a dat ð —— oĩs foꝛma accidẽts me ſubſtãtie.et qꝛ quai uit ſi iin injw in muigi slſüniti ſimm wlF gwiusn Eöth ſudfem pwhn nni luntin nnmin winann u Fl nunen binint ſüunnn tapi Lmi ttünuſt ſium ioneze inn uhlmlt ſihſu wingu uput vſuun 1„ uinin Luunn mciquhchrri ipendut npiipnah —— duke nvn Weit uun Nnena n nprnm un uunnc— ontod vtMnrit e de ihriitti 1 nmnit hiſſn tf —— Prtri hylpani ideo hʒ denoĩare ſubſtãtiã qualẽ. t ꝑilluʒ modũ denoĩandi diſtingui ab ulijs accidẽtibv⁊ licet quale ↄſcquat᷑ qualitatẽ vt effectus eius foꝛma lis. ⁊ ſi poſterius ip̃a ᷣm naturã tñ ᷣm oꝛdinẽ doctrine ⁊ quo ad nos qle pus eſtq; qualitas. q ĩm ↄgnoſcimus qualitatẽ Ideo ↄuenienter no tificat᷑ qᷓlitas ꝑ quale.⁊ licet inferius q̃le ꝑ q̃litatẽ diffinit᷑.tñ eſt a pꝛioꝛi impkr. ⁊ hie diffinit᷑ qᷓlitas ꝑ qᷓle a poſterioꝛi ſimpłr.⁊ a pᷣoꝛi qͥ ad nos Nõ em̃ eſt incõueniẽs idẽ ßm diuerſas ↄſideratões eſſe pꝛius ⁊ poſterius no tius ⁊ ignotius ¶ Sctẽduʒ tertio · g qualitatis quatuoꝛ ſunt ſpẽs. Pꝛĩa eſthabitus et dipõ. Scb naturalis potẽtia vel impotẽtia. Tertiaẽ pai ſio⁊ paſſibilis qualitas· Q. uarta eſt foꝛma⁊ circa hoc aliqd ↄſtans figu ra. Q uarũ ſic habet᷑ ſufficẽtia· q ois qualitas qualificat ſubſtantiã. vel ergo ſe tenet ex ꝑte marerie ⁊ ſiceſt foꝛma.⁊ circa hoc aliqͥd ↄſtãs figura que qualificat ſubſtãtiã m quãtitatẽ vel materiã eius.licʒ effectiue oꝛiat afoꝛma ſubſtãtiali. vel tenet ſe ex ꝑte foꝛme hocẽ duptr.vel qualificat ſub ſtãtiã imediate. vłmediãtib naturalib potẽtijs.ſi ſcðᷣm.ſic eſt habitꝰ et diſpõ· que pᷣmo determinãt ⁊ diſponũt potentiã.et ex cõſequẽti ſubiectũ eius.ſi immediate determinat ſubſtãtiã. hoc eſt duptr. vel eſt pᷣncipiũ de rerminatũ opandi vel indeterminatũ.ſi pꝛimũ ſic eit paſſio ⁊ paſſibilis qᷓ litas.ſi ſchᷣm· ſic eſt naturalis potentia vel impotentia Potentia enimeſt indeterminata de ſe qᷓ;tum ad modũ operandi.ſed determinat᷑ per ſuos habitus I Sciẽdũ qᷓ̃rto. ꝙ diuiſio qᷓlitatis ẽ diuiſio generis inſuas ſpẽs ꝙ qualitas dicit᷑ eẽntialiter de ipis ſpẽby. vñ dupłrp̃t fieri diuiſio generꝭ Vno mõ ꝑlpecies ĩmediatas eius ⁊ tũc ſolũ fit per duas ſ pecies eo ꝙ fit per differentias foꝛmales foꝛmaliter oppoſitas. que ſolum ſunt due ſub vno genereet ſolum duas ſpecies pꝛopinquas ſub ip̃o conſtituunt ꝓlio modo poteſt fieri diuiſio geners per ſuas ſpecies eius remotas.⁊ hoc qñ ſpecies eius pꝛopinque ſunt nobis ĩnominate. ⁊ rune nõ opoꝛtet diuiſio nem generis fieri per duas ſpecies.tm̃.ſed poteſt fieri per quatuoꝛvel plu res hm exigentiain multiplicatõnis eaꝝ Et hoc modo fit dec diuiſio qua litatie. Contra pᷣdicta arguit᷑ pꝛimo ſic. Differentia ſub ſtantia⸗ lis· vt rationale noneſt qualitas et tamnen bin ipfam dicimur quales. er go ilta diffinitio conuenit alijs adiffinito. Scðo ſic. Omne accidens pꝛedicatur in quale cum non pꝛedicetur in quidergo ſᷣm quodlibet acci Tulehergo iſta diffinitio cõuenit cuiibet accidenti. dinfitttas eſt qualitas et tamen fm ipſam non dicimur qualesergo iſta diffinitio non conuenit omni qualitati. ſn Quartoſic. Hec diuiſio qualitatis fit fm diuerſos modos eſſendi in ubſtantia. ſed illi modi ſunt accidẽtales ergo illa diuiſio eſt ſubiecti in ridentia ⁊c· ¶ Quinto ſic. Tdabitu — Tabitus eſt vnum pꝛedicamentum ab alijs ponitur vna eeegueter Ad pꝛimũ dicitur. ꝙ li is pꝛediceturi Ei quale ſimpliciter. quod ſ lun dicit iniſta diffinitione. Tder etiam tais differenti erentia eſt foꝛma accidentalis. quod intelligitur hic ſoco generis. Id ſecundum dicitur.ꝙ ſi capiatur quai 4 piatur quaie generaliter pꝛo quocunq; eſſe accidentali.ſic omne acci⸗ dens pꝛedicatur in eo quodeſt quale Si n S ud eit quale Scd ſicapiatur ſpeciaierꝓ eſſe ac üij 3 N E„ uenẽter pᷣcedit naturalẽ potentiã vol impotẽtiã que poh . 5— viſus opponit᷑ cecitati.⁊ ſic quelibet foꝛm 7— 4 Trattatus tertius tidentali qð ↄſequit ſubſtantiã grati foꝛme. ⁊ nõ habet glũmodiſej cialẽ denoiandi ſubſtãtiã qᷓ; in quale.ſicut halẽt cetera pdicanttaſce dicari in quale ſolũ ↄuenit qualitati.⁊ hoc mõ ſum᷑in dnelemidiinu⸗ ne Zdtertiũ ðꝛlicet ꝑ. hinnibilitatẽ equi nos inſpẽ non dicamn quj les tñ nos in genere bñ dicimur quales. nos ſubſtãtle. Zdqjniiiq licet ili modi eſſendi ſpẽꝝ qualitatis in ſubiecto ſint accñtales ymmoqj non tñ ſunt accñtales ᷣm rem.ſʒ magis ſunt eẽntiales. Ideo iſta noneſ diuiſio ſubiecti in accñtia Id qͥntũ dici᷑. ꝙ ſi capiat᷑ habitus vteſch pdꝛũ eoꝝ que circa coꝛpus ſunt adiacẽtia·ſic eſt pꝛedicamentũaquin te diſiinctũ. ſed ſicapiat᷑ habitus ꝓ qualitate que diſponit potẽtiadoye ratõem vt in pñti ſumi᷑.ſic nõ eſt vnñ pᷣdicamenũ. eſt vna ſpẽsqin alitatis quatuoꝛ ſunt ſpecies. fꝛima eſtbabins et diſpoſitio· Differt autem habitusa dipoltn a pabitus eſt permanentioꝛ et iuturnioꝛ. vtlunt tutes et ſcientie. Scientia enim difficilimeeſt mobilsti/ ſi foꝛte grandis permutatio figt.vel ab egritudine velabil quo huiuſmodicirca ſcientẽ. ſimiliter eſt de virtute juſc em̃ vel caſtitas nõ cito vel defacili ꝑmutatur. Diſponn ro dicunt᷑ que de facili permutant᷑. vt caloꝛ frigiditas. egiu do ſanitas. Vnde habitus pñt dici diſpõnes etnõ echM ſo. Illi autẽ qui habituʒ habent quodãmodo ſunt diyoſi vel melius vel peius ad ea q̃ habẽt· diſpõnes anö ſuth bitus · vñhahil⸗ pt ſic diffiniti. Habitus eitq alius d 3 culter mobilis. rerminat in ſpẽali de ſpẽby eius · quaꝝ pꝛima eſt habitus? diſpõ. Luðñ eſt. qꝛ habitus ⁊ diſpoſitio ↄueniũt tamſ ubſtãtijs ſpñalibqᷓ copilb ßpaſſioet paſſibilis qualitas que eſt tertia ſpẽs qualratis et fons hoc aliqͥd conſtans figura que ponitur quarta ſpẽs ſolũ ↄuent ¹ tijs coꝛꝑalib. Jõ ↄueniter abitus ⁊ diſpõ pᷣccdũt duas pes& Itẽ habirus qualificat ⁊ determinat naturalẽ potentiã adopatiꝭn. pectius habet rõem qualitatis qᷓ; naturalis potẽris vel impotẽtuii i ſeðaſpesi Sclẽdũ pꝛimo.ꝙ habitus triplt accipi᷑· Vno yt opoll p ꝙꝗd s triplr accip b zunni ioppolitã ſiue lit fubiſãtiaſiue accñtalis ðꝛhabirꝰ Schann⸗ wri butꝰ ytẽcopoꝝ ⁊ eo q̃circacoꝛꝑaſtꝭ adiacẽtia· ⁊ſi eſt vn boi tatis. ¶ Qoſtq; autoꝛ pᷣmiſit diffinitõem ⁊ diuiſionẽ qualtatis i zini ſpẽs pᷣdct b gldiu vnn eteh lhl on ſun ih ſunoiwh iunn ſunnin Punn withn mpbiya gutn niryint umimni pinpldin tuhiim vnhbisen withugd niwn lunnifne wlinh wdfulne dyoiteni njinn nnytne ininil vzunnn mnriſd inithl niun wümyin wann itetint tunnin ſuhlin ininiin welhht utin i hlnod X mnn d pan wincnut e. Scc midnt pemn wihn olcrcal a ininiun Od Wn qu dabi—— u paus? 1 . — . 2 u 1 1 pfectũ? impfectũ. . 6 ſp h ſrtrihylhani „——) P* is di et iſtis duob modis non eapitur hic habitus in 4po fo.. en vt eſt qualitas ꝑfecte diſpoſitiua ſui ſub. 8— 2— iectiad opatõem ſicut ſciẽtia diſponit itellecrũ hois. et ex Zleduett hoĩem ad cognoſcendũ ea de qͥbyeſt ſcientia.et qꝛ pfecte diſponit ſubiectũ ad ope⸗ K ratõᷣem. Ideo ðt auerrois ꝙ habitus eſt quo quis oparur dum vuſt. er. e ſtomodo pontur hic habitiis ereſt ſpẽs qualtratis fy Sciẽdum eſtſecũ b. 2 G do ꝙ diſpoſitio dupliclteraccipt᷑· Vno modo generaliter ꝓ quacũq; Jua t- 5.— litate que Ae 5 3—*** 2 in fecte.⁊ hoc modo diſpõ ſub ſeↄ F oc modo capit᷑ in textu.cũꝛ ꝙ om̃is habitus eſt dipõ. ſedne Noc etiam capit a Tulliocuʒ dicitꝙl celu aecig ontini⁊ ab areſtorũðt ꝙ virrus eſt dipõ adfelictatẽ. Scomõ chh rurapleſoljpquaitate queiinxfecte dipont potẽrtam ſulubiecti d opandũ.⁊ iſto modo diſtinguit᷑ ↄtra habit ũ ſicut impfectũ ↄtra pfectum er ſie capicũðꝛ g habitus ⁊ diſpõ ſint de pᷣmaſpẽ qualiraris.er cũ dꝛꝙ habirus differta diſpõne.⁊ Inde nomẽ diſpõnis eſt cõe ad habitũ ⁊ di⸗ olicõem pꝛie dictam. Sʒqꝛ alteri iſtoꝝ eſt ꝓpꝛiũ nomẽ impoſitũ ſczha beu504 alteri quodãmodo appꝛopꝛiat᷑ nomen diſpõnis. ¶ Sciẽquʒ tertio ꝙ habitus et diſpoſitio ꝓpꝛie capta inter ſe ↄuemũt et differũt Vñ ↄuenũt in hoc ꝙ dicũt eandem foꝛmã ſᷣm eſſentiᷓ ⁊ vtrůq; diſponit naſ turalẽ potentiã ſui ſubiecti ad oꝑatiõem ſ ʒ differũt in hoc. qꝛ habitus ðt ilam foꝛmã fm eſſe pfectũ ⁊ raccatũ in ſubiecto ⁊ ſic diſponit ꝑfecte ad opandũ. Ideo habitꝰ ðᷣꝛ diuturnioꝛ ⁊ ꝑmanẽtioꝛ diſpõe. Nt ðꝛ qualitas non de fuciimobilis eo ꝙ habet eſſe ꝑfectum ⁊ radicatũ in ſubiecto. Et dilpõ ðᷓt eandẽ foꝛmam ſub eſſ⸗ impfecto ⁊ ſpfecte diſponit ſubiectum ad opandũ. Ideo diffinit qð eſt q̃litas de facili mobilis q ſubiecto. Q xquo patet ꝙ habitus ⁊ diſpõ dicũt vnã ⁊ eandẽ foꝛmã ſolũ differentẽ yᷣm eſſe Erpferrũz impfectũ ßmeſſe non variant ſpeciem a⸗ o Zuenienter ponit᷑ vnã ſpẽs ⁊ copulant᷑ ↄiicti ß qꝛ ꝑfes diſpõ.iõ ſicut antiqͥ hãc 6 hac ſpẽ ne pohentes ſubiectũ ad opandu onã naturali vt ſtẽ oẽs habitus. Vnqe ſpſoꝝ habitui⸗ 4de nr coꝛpãles. vt ſanitas robur elegantia. ⁊ ſic de alijn ꝓſilib. VAli ſunt ñales. ⁊ iſtoꝝ alic ſunt moꝛales qͥ diſpo e tiuum. vt ſunt iuftici n nñt en lenlitm̃ vel intelle⸗ Arhantia fortitudo ⁊c. ⁊ iif de vlcijs oppoſitis il — ——— „ le pen noĩauerũt a generaliter repo poña u wlicatõem Sciẽdũ nutur oẽs qualitates d ——— P-ÿn— E „ l. wÿx1W — 2c 21. 1715 „ . ₰ on 5ᷣdicta arguit„ . tdienpanent duuleofoimas· mponu t* Sc.Pec A 4 7 her a noĩg. † 5 5 N. mavẽ nonſunt yna ſ 58 ergo impoꝛtãt diuerſas/.— /. 15 ðolic Quecüq; dicunt eande pef — +-i ergo male ðꝛ ꝙ diſpõ eſt de uerla noĩa non ſemꝑ bcant d modos eẽndieiuſdem foꝛme neraliter ꝓ omni illoq uod ha nomẽ imponatura foꝛma. nont ali d ſecũdũ dicit. ꝙ licet ridentales vnius foꝛme · tamẽ — diſpõ ſui ſubiecti ad opatòem ma. vt in ſubiecto· tñ none at eſſe in appꝛehenſione anime. ditur ↄtraens reale. Ende ſcienti oteſt tamẽ dici ens extra aiam.q h Zd quartũðt · ꝙ in diffinit ta diſponens potẽtiam ad oꝑa Ideo non cõuenit iſta diffinitio natio intellectus ad ſcientiam ſit iectiua. non tamen eſt diſpolitio foꝛmalis · de qu litatis eſt naturalis potini iendi vt ſanatiusvi aliquibaccin sdpꝛopoſitum. Secunda ſpecies qua potentia aliquid faciendi vel pat babet naturalem potentiam vt nihil ad egritudinem inferentibꝰ patiatur. habet naturalem impotentiã aliquid patie vicitur habere naturalem potentiam reſiſte molle naturalẽ impotentiã.quia cito ſec gillatoꝛes dicunt᷑ſimul de iſta ſ pecie nõ os.ſed quia habent naturalẽ Poſtqᷓ; autoꝛ determin minat de ſecũda ſcʒ de natu dꝛdinatur poſt pꝛimã.quia cedat habirum er diſpoſitõ ue perficit naturalem potentiam· ⁊ineli lu Trattatus tertius tiein impoꝛtant eundẽ modũ eẽndicum vnius ſpẽiſit vnus me di.ſed habitus? diſpoſitio non dicunt eundẽ modũ eſſendi. modos ergo male poni vna ſpes qualitatis. Tertioſic anima ponit᷑ in pᷣdicamento. ens in anima · ergo male poni e eſt qualitas de facili mobil bitus non conuenitſoli diffinito. C lectus ad ſciam eſt dil poſitio · ⁊ tamẽ non eſt de facili mobilis aſubiu facili mobilis a ſubiecto Ad ᷣmñðqd iuerlas foꝛmas. quandoc dicuntdiuis ⁊ ſic eſt in ꝓpoſito ·⁊ licet capiẽdo fong bet modũ foꝛme.⁊ determintis aludon mẽ capiendo foꝛmã ſpẽaluerpfunn habitus? diſpõ dicãt diuerſos nod bñ dicũt vnũ modũ eẽndieſſemiuenii Ad tertiũ ðꝛ. ꝙ licet ſcẽtalienin ſt ens in aĩa.vt in cognoſcẽte.ſi ꝙ ſounht Qt iſto modo capit᷑ ens ing· untu a qꝛ non ſolũ eſt in agꝛchẽſoeann abet aliud eſſe qᷓ; in appichiloni ſupponit ꝙ ſit qualim do non conuentiſi ſed ſoium ens extra aĩam. Scia ¹ s extr. Seia autem kſub pᷣma ſpẽ qualitat?; Qun en is.⁊ tamẽ nõ eſthabitus ·ergo diffntohyj Q.uinto ſic Naturalis inclinici tõnem ·⁊ hoc ino Ad quintũ ðꝛ. ꝛexẽrcentic 0 pot nliãpocaciend pma ſpẽ qualitatis rali potentia vel unp licet via generationis na nem. eo ꝙ habi nuiuti innn cun niſiutn numi inſi ſuüt ſ Ml u Shnu diinin nnibut nipmnim mnii unu bmcum ſuugt minsmunt vuisn inqiem ſin ſnpdi timmmn ungi ſnn miu ſa üm inmn lunn imimi ten iuinguh giumn tiinu nnt „ i⸗ — jin er Io uu i nih — Lrunum nanbnt ennn enp nd nsh aen n knpibtnt i dei 7k mihir derlone n tfumimi „rtilt. Und nith inclinatões qpyſnbſtãti na petrihypani rentia ſcut ſcigqualificat intellectum ⁊ ineſt hominiꝑ intelleetuʒtamen va pfecrionis habitus pꝛecedit naturalem potentiã. o ꝙ habitus ꝑfe ctioꝛ eſt naturali potentia· eo ꝙ perfectius diſponit ſubſtantiam ad ope⸗ randũ Ideo bene ſequitur pᷣnᷓ.⁊ etiam pꝛecedit duas vltimas.qꝛile ſo lum conueniũt ſubſtãtijs coꝛpalib. Hec aũt conuenit tam ſubſtqtijs coꝛ poꝛalibqᷓ; ſpũalib. Ideo conuenienter ponitur ſcda ſpecies qualitatis „ Sciẽdũelt pmoꝙ naturalis potentiaeſt pꝛopꝛieras ſubitãrie qi Fapotens eſinaturalt adfaciliteroperãdum.⁊ adreſitẽdum cõtrarjs ſſeut anariuumeſtpꝛopꝛietas ſubſtantie qua poteſt faciliter exercere ſu⸗ as operationes ·et eriam poteſt per hoc reſiſtere contrarijs ⁊ nociuis t dieci᷑ talis q̃litas naturalis. qꝛ a natura indita eſt ⁊ radicata in pneipijs naturalib rei.ſcʒ materia ⁊ foꝛma Gt dicit potentia ex eo ꝙ eſt vigoꝛ foꝛ me ſupꝛa materiam ad exercendũ ſuas opatõnes naturales St econtra naturalis impotentia eſt pꝛietas ſubſtãtie qua ip̃a eſt impotès ad aliqͥd . faciliter oꝑanqũ et reſiſtendum contrarijs ⁊ dicitur hec qualitas na tura= lis. non qʒ cauſetur a natura rei ſed qꝛ fundatur in hncipijs naturalibus ipᷣius rei Qt dici᷑ impotentia.eo ꝙ negat vigoꝛẽ foꝛme in oꝛdine ad ope ratlones narurales ¶ Scuendũ ſecũdo· ꝙ naturalis potentia in ſubiec to cauſat ex victoꝛia foꝛme ſupꝛa materiam et eſt talis victoꝛia vel domi nium quãdo materia totaliter eſt diſpoſita ᷣm exigentiam foꝛme.ſic ꝙ nõ habet diſpõ nes contrarias impedientes ꝓpꝛias actõnes ipius foꝛme.ſed foꝛma poteſt faciliter ⁊ libere exercere in natura tales operatõ nes. Sed ecõtra naturalis impotẽtia pꝛouenit eł victoꝛia ⁊ dñio materie ſupꝛa foꝛ⸗ nam que eſt quãdo materia habet diſpõ nes ↄtrarias diſpõ nibus ip̃ius foꝛme per quas foꝛma impedit᷑ ad faciliter operandũ ⁊ reſiſtenqũ contra noclua ¶ Sciengũtertio ꝙ naturalis potẽtia vel1 a poſſunt dupłr cõſiderar. no modo ĩnqᷓ;tum ẽðeniunt in vno genere ſuperio⸗ riipᷣm immiate circũloquentes eo ꝙ tale genus eſt nobis innoĩatum. et iſto modo faciunt vnam jpẽm qualitatis nõ ſpecialiſſimqᷓ ßʒ ſubaiternam alio modoconſiceranturm ꝓpꝛins eẽntias ipᷣaꝝ compand ipſas inter eet iſto modo ſunt diuerſe ſpecies ⁊ ab innict diſtincte. qꝛ ſemp differũt eẽnatit ⁊ꝓpterhoc ↄũgunt᷑ ꝑↄiũctõ eʒ diſiũctiuã que diſiũ git ⁊ ſeꝑgat ſi⸗ gnificata terminoꝝ·⁊ pter hoc ʒuenientius noĩan duob noiby ad expli rãdũ hãc diuerſitatẽ quã noiarent᷑ vno ſolo noie ſicut antiq fecerũt qͥhãc ſpẽm aptuudinẽ pellauerũt.tñ hic ponuntiſta duo loco ſui gñis ꝓximi Iprcüoquũt⁊enzhocy iſanoia dierſaexpicar J Scẽdũ quarto. ꝑ lub h eenetiuonurgo aptitudines vr turalt inelinat ad opanqũ vel reſiſtẽdũ ſuis z7 Atrarijs ⁊ qͥby naturalr ipedita ſuis opatõiy. Ideo ſub hac ſpẽ reponũt᷑ potẽtie onime vegetatiue que ſt/ nutritiuũ. augmẽtatiuũ ⁊ gene iunz. nſitiue. nt qnq; ſenſus exterioꝛes ⁊ qͥnqʒ in lelen unt jn; kerioꝛes. q ſunt ſenſus coiv imaginatio. eſtimatina.fintaſia memoꝛia. et porentia motiua in locũ?eriã apetitiua et etiã potẽtia aĩe intellectiue rö intellecrus ⁊ volũtas. Hieetã reponütur alique naturales inclina „ oes q noiant noib ÿtutũ vlhabituſed— eleo iclinãt ad ſiles opatões ſicut bhabioptalc dcun nituralruui ylibtriles. q hůtnrurac⸗ ncli qua Vbpe N *— 3 L— — v — Trattatus tertis zrüi natiõem ad opa iuſticie velliberalitatis. et ſic iuſticia ⁊c· ſimiliter nonn ei habituum poſſunt equiuote honiin pꝛun⸗ ſpecie qualitatis et inſeciq mit Cötra pᷣdicta argui᷑ bmo ſic · Potentia materie ad foꝛmieſtj niut turaſis potentia. et tñ non eſt qualitas · ergo male dict᷑ ꝙ naturalis potj ſn ut tia eſt ſpẽs qualitatis Scðo ſic. nullũ ens reſpectm̃eſt quaitas ciqu whn litas ſit ens abſolutũ ſʒ naturalis potentid eſt ens relpectm̃. qꝛ potent h ſꝑ reſpicit actũ. ergo non eſt ſpẽs qualitatis. Tertioſic. nllapiut nn ctpo.ſed naturalis imporentiqðr huatõemnaturais pattagu nin turalis impotentia non eſtſ pẽs qualitatis Quanoſic.is imponn iiun eſt ↄtra naturã vel pꝛeter natur. erge nulla impotentia eſt nautalse) u go naturalis impotentia non eſt vna ſpẽs Quinto ſi. naturalispon tia⁊ impotentiadifferũt eſſentialr· ergo ſunt diuerſe ſpẽs. etgomep nunt᷑ vna ſpẽs Zid pꝛimũ ðꝛ· ꝙ licet potentia materie ad nn ymn ſit quedã naturalis potentia ad eſſe naturale. Tamẽ noneſt potůtug zemin ↄlequit᷑ totũ ↄpoſicũ ſubſtãtiale ⁊ de tali potentia ad epenlſüee ii adpoſitůũ Ad ſcõᷣm ðꝛ· ꝙ licet naturalis porentia tumn a xnz riſni nois potentie dicat reſpectũ ad actũ rone cuius ðꝛ relat̃fmdi ulh ad id qð eſt. eſt ens ablolurũ· et eſt quedã q̃litas diſponensſ ubtcund uhn ſi opandũ Ad tertiũ ðꝛſilt·ꝙ licet naturalis impotẽtiaqᷓtů aent impõem nois dicat pꝛiuatõem naturalis potentie iñ q;tum ad ſin ſüſbiſ et qᷓ;tuʒ ad id qdeſt dicit vnã qualitatẽ poſitiuã que ↄtraria nup ſſiswi tentie. ꝗd quartũ ðꝛꝙ licet impotẽtia poſſit allquo mododiiiu uln ralis vel ↄtta naturã. eo qð impedit pꝛopꝛias opatõ nes ipli N ſstm̃ bñ dicit natüralis eo ꝙ ſe tenet circa pᷣneipi naturalia rei? pecu uin rationũ nature.⁊ hoc modo ðᷣꝛ h naturalis impotẽtia· q nontimni unmi eo ꝙ intendat᷑ a nat ura rei veletiam ↄferat ad talem natuã Ai nijn tum ðꝛ. ꝙ licet naturalis poña ⁊ naturalis impotentiꝭ inerſelin d iniin leſpẽs ᷣmꝙ ad ſeinuicẽ ↄpant· tñ vtcircũloquũtut aliqð upus vi niiun nunt᷑ vna ſpes ſubalterna qualitatis. vt pus dlctum eſt. Tertia ſpecies qualigatis eſt paſſio e paſilonis vt ille qualitates que efficiũt in ſenſibus paſſiones · en ſtu dulcedo amaritudo et ſimilia. Etetiã lequniuiu n in hac ſpecie que ab aliquibus paſſionibus genennu 3 facile vel difficile mobilibus et permanentibus ſinecl Suh gredo abaliqua paſſionenaturii genereur iut a u dine liue ab eſtu qualitas paſſibilis dicitur ltats i nn F inaui ũda ſpecie qus unrin ¶ oſtqᷓ; autoꝛ determinauit de ſecũda ſp. deulus quh uin, quenter determinat de tertia que eſt paſſio ⁊ paſſibili qupi iin: es conuenienter ponitur tertia. Quia ſequitur ꝛimã? ſecun Kehu cies conue ponitur tertia. Quia ſequituip Mnen. u =— pter cauſas pꝛius dictas. t ponitur immediate uliy te quartam eoꝙ in ſecunda ſpecie repomtur naturales bot um Petrihyſpani —— ant potetias.ſi iuũ pcedit paſſiuũ.tñ qᷓ;tñ ad hoc ꝙ eſt denominare 6 Scoſ airriux dant potẽtias.ſicut actiuũ p̃cedit pꝓ E nr udmtri; ſubam qualẽ naturales potẽtie qᷓ fiuũt a pᷣncipijs naturalib ſube ⁊ deno⸗ In hac aũt ſpẽ reponũtur ille qualitates q̃ ſunt obiecta potẽtiaꝝaĩe.⁊ qob iecta cognoſcũt᷑ ꝑ poñas a poſteroꝛi⁊ poñe p obẽa a poꝛi.iõ Zueniẽfp na⸗ otin turalẽ poẽttiã vlipotẽtiq ĩmediate detmiat 7—% q̃rta ſpẽs qᷓlitaris. tuAd rõnes ſuas qͥdãmõ p̃ce⸗ pocc onclhn epin ꝗᷓponatq̃rta ſpẽs q̃litatis. Et lʒ obiectaqᷓ; 5 — minãt intrinſecepoꝛes ſunt ſuis obiectis q̃ cauſant᷑in ſubiecto per aliqð ex nelipie mpoten uuimun rrinſecũ. ideo nõ oꝑtuit ponere iſt ſpẽm añ ſcdam ¶ Sciendũ Pmoꝙ paſ ſio ⁊ paſſibilis qᷓlitas inter ſe ↄueniũt ⁊ differũt. Eonuenũt mn hoc ꝙ dicunt — Pmiu paſſione ⁊ infert paſſionẽ. Sʒ differũt pᷣmo.qꝛ palo ern e tt iiã qᷓlitatẽ ſub eẽ impfecto ⁊ nõ pmanẽti in ſubiecto.ſicut ruteco pueni runonel bis Umin ens ex verecũdia. ſed paſſibilis qᷓlitas ðt illã q̃lutatẽ ſm eſſe ꝑfectũ radicatũ A cen n pltwt et hmanes in ſubiecto.ſicut eſt rubedo Muenit a natura. Scðo differũt. qꝛ Z4pum— paſio nõ denoĩnt ſubam ſinplt qᷓlẽ.ſed m tn 5 2* Sninn denti ¶ Sciẽqũſcdo ꝙ paſſio vtpic dourih— netimo?i. Eᷓpaſſio qꝛ caiſaf a paſſione vel cauſat eã. ä5 4— ſuũ ſubiectũ finſe paſſum ⁊ hʒ ſitem modũ eſendicũ paſiõe.qʒ hʒ eſſe eito prutð ⸗ inn trãſiens ⁊ nõ radicatuʒ in ſubiecto. Sʒ paſibilis q̃litas eſtqᷓlitas inferens vnt S vel illataa palõe ꝑmanẽs in ſao ſubierto ſicut eſtalledo vei nigredo natu 15b ralis et nõ ðꝛ paſſibilis qlitas eo galiqᷓd patiat᷑tanq; ſubiectũ 16 g inferta paſſione vel inert ſenſibo paſſionẽ.ideo l iungit᷑ paſſion vel vt cñ R eR m Vel vr etꝰeffertꝰ. rone cuꝰ ð paſ̃bilis qᷓltas& Sciendũ tercio. ꝙ paſſio⁊ — n5 paſſibilis qliras dicũt eandẽ ſpẽm qltratis.cñj impoꝛtãt eand 6 qualitatẽᷣm fect in ſubiecto aM eſſentiä ſpẽi.ſicuteſt eadẽ eẽntia rulrdims. qpᷣmohʒ eẽimpꝑ rus n et eſt paſſio.⁊ poſtea hʒeſſe ꝑfectuʒ et dꝛ palibilis qᷓltas. Etpteriſta duo Ziũgunt᷑ ꝑ ↄuctõem copulatiuã. qꝛ unpoꝛtãtillã foꝛmã ſub diuerſis m o dis eſſendi. qui moqi cẽndiꝑ idem nomen ſufficienter explicari nõ pñt.ideo noĩatur iſtaj pẽs diuerſis noiby meluis q; vno nomie.ſiut hanc ſpẽm antiq; voĩauerũt noje caſus.eo F qualitates hmõ ſpẽ cuuſant᷑in ſ ubiecto ab ali⸗ Au extrinſeco ⁊ ꝑmoqũ caf ü Alt quarto. ꝙ ſub hac ipe reponũturom̃es qualitates ſenſibiles generalter. quarũ altqᷓ ꝑtinẽt ad oipus.alique o ad aĩam. Zd coĩpus aũt ꝑtinẽt oẽs qualitates que ſunt obiectajnq; lenſuũexter e vt coloꝛ ſonus odoꝛ⁊ ſapoꝛ.calidum ⁊ humi dn ſicũ graue ⁊ leue⁊ alie qualitates tãgibiles. qꝛ oẽ iſte qualitares in⸗ ferrpalones jenflw vtiro Sauciumtunoꝛ ꝛchs funt qualt tes ꝑrinẽtes daiam que rauſantin apetituer alcj paſione In pac etiz ſpẽ reponũtur alq̃qualitates qᷓocculte inferũt paſſiones coꝛpi vt alique influenti celeſtes et occuite virtutes herbaꝝ⁊ aliquoꝝ lapicũ cut eſt ÿtus adamqtis que eahuferi velqualuas venen Aunfiut on. ⁊ hoc patz dereflu pe qualtatis ⁊qᷓ Malitares ſub en ↄrinenk. 6 nrrapẽn a. Pᷣmo ſic paſſioeſt vnñ hᷣdumẽtũ. ʒ nõ eſt ſpes qualitatis Scðo ſic. cis qualitas denoiat ſibaʒ qualẽ vt diti eſt.ſed pallioñ denojatſ ubem quale. nõ eſ — agis denoĩat ſi ubiectũ eẽ paſſum au umn LMn rõne cuiꝰ dꝛ paſſio.ſicut rutedo ꝓuenẽs ex verecũdia nõ denoĩat hommeʒ di ſimpłrrubrũ. ſeq denoĩat ipm eẽ paſſum.ſed paſſibilis qitas denoĩat ſuum — nspnuſn ſubiectũ ſimplrqᷓle eo ꝙ hʒ eſſe ꝑfectũ in ſi ubiecto.⁊ hec 25ce tas cito frãſiens infexns velilatad paſſione ſciſt rüledo infert᷑a paſſiõe verecũce. ⁊palloꝛ a paſſio .£——1—„ etiaʒ qꝙ; denoĩat f — 7— 2 Trattatus tertius pẽs qualitatis Tercioſ ic. om̃e palſibile eſt aptũ natum pati.cd u litas eſt apta pati cũ nulla qualitas poſſet eſſe ſubiect paſſonis Imiij litas eſt paſſibilis.⁊ ſic paſſio nõ pont᷑ ſub hac ſpẽ qualitatis ¶rtoſ q̃cunq; dicũt eandẽ ſpẽm ſunt in equali gradu ꝑfectõis ſeq paſſoꝛpaſbj lis qualitas nõ ſunt equalis ꝑfectõis. ꝗᷓ nõ dicũt eandẽ ſpẽm. Ou ſic. altedo ⁊ nigredo ſunt paſſibiles qualitates. ⁊ tñ nõ infert paſſones ſi ſib. q nð tan t viſum ideo nõ agũt in ipᷣm neq; pñtin eo cauſatepaſo tate. ſed tñ paſſio q̃ eſt qualitas ſenſibilis? hʒ eſſe impfectũ in ſubiectoꝛc nes.ñãlẽ ðꝛ ꝙ; paſſiiles qualitates inferũt ſenſibpaſiões. Adni ðrꝙ paſſio vt effectꝰ illatioc; actõis bene eſt pᷣdicamentũ diſtictũaqui to tranſiens nõ eſt ᷣdicamẽtũ.ſed eſt vna ſpẽs qualiratis. Ad ſcʒui ꝙ licʒ quelibet qualitas q̃ ðꝛ qualitas in eentiã? ee pfectů ſimuſdenonit jubam qualẽ.nõ tñ qualitas q̃ ſolũ hʒ gẽntiã qualitatis ⁊ eẽ imꝑfectſol denoĩat ᷣm qͥd.eo mõ quo hʒ eſſe in ſubiecto.? ſic eſt de paſſione v deñet Iid terciũ ðꝛ. ꝙ aliqͥd ðꝛ duptr paſſibile. vnoꝰ tanqᷓ; ſubiectũ paſſõsn bene ðꝛ aptũ nutũ pati. Alo mõ ðꝛ aliqͥd paſſibile acã vel ab effece q cauat paſſionẽ vel cauſat᷑ a paſſione. ⁊ ſie paſſibie hoe mõ rõclqn natũ pati. ⁊ iſto mõ ðꝛ aliqua qualitas paſſibilis⁊ nõ pmomõ Zqn tuʒ ðꝙ licʒ paſſio ⁊ paſfſibilis qualitas nõ ſint eq̃lis ꝑfectiõis qᷓ;tůadm⸗ dum eẽnqi.tñ qᷓ;tum ad eẽntiã ſunt in equali gradu ꝑfectiõis.iqovn ſpẽm impoꝛtãt. nõ tñ ſpẽaliſimã ſed ſubalternã. qꝛin ſuis inferioꝛbinen dem ſpẽ ſpẽaliſſima ↄueniũt.⁊ qñq; in eodẽ indiuiduo. vt qñ vnaqli pmohʒ eſſe paſſionis ⁊ ꝑ radicatõnem in ſubiecto efficit palſibilis qulus Aid qntum ðꝛꝙ licet albedo ⁊ alij coloꝛes nõ agũt coꝛpoꝛalter vl rũt coꝛpoꝛalẽ paſſionem viſui.tñ ſibi inferũt paſſionẽ ſpũalẽ ⁊ pfcüt ꝛcgt in ipſum intentionaliter.⁊ per hoc differũt ab alijs obiectis alioꝝ ſenſiiq agũt coꝛꝑaliter in ſenſum. vt qualitates tangibilesin tactu. f Oaen ygo ſpecies qualitatis eit foꝛina ẽicicubie⸗ quid hſinolighr. vt diſ poſitio coꝛꝑis. vt triangul dꝛangulatiorotũditas cunitas rectitudo- Poſtqᷓ; autoꝛ poſuit terciã ſpẽm qualitatis. Hic ↄſequenterdetin nat de quarta.que dicit᷑ foꝛma et cinca hoc oliquid conſtans figur? Ein tio oꝛdinis eſt. qꝛ poſt natural potentiam opoꝛtuit ponere tercũ ſpinqu litatis. ſub qua ↄtinent obiecta naturalia potentiarũ naturalũ queeltpi — 6 e Anſni mi nfo gimni itatil dnlniid dyin üßlim wrönl ginn 3 iyuſ ni 1 14 ſio ⁊ paſſibilis qualitas.ideo opoꝛtuit hanc ſpẽm pon vltmam ⁊etun pter hoc ꝙ qualitates triũ ſpẽrum pꝛecedentiũ ſe tenent ex parteſomeh gñt ex parte materie. Et qꝛ qualitas a toto genere cõſeqͥtur ſubam gu foꝛmeideo ille qualitates que ſe tenent ex parte foꝛmepfectius halrntu nem qualitatis qᷓ; foꝛma ⁊ figura. Ideo hec ſpẽs cõueniente pont vum locoqj Sciendũ pᷣmoꝙ foꝛma ⁊ figura inter ſe ↄuemũt? differũt Inhoc em̃ ↄemũt ꝙ dicũt eandem qualitatẽ ſᷣm elſentiaʒ. ſcʒ qualitatẽ qu 4 minatioqᷓ;titatis in ſubſtantia pꝛimo em̃ terminat qᷓtitaten erolcun ubam· Sed differt in hoc· qꝙtalis terminqtio qᷓ;titaris htcompii ¹ * umps fnuun ßniuilh mithin ſiawh tam ſimne gnsc jepügnnt ſbn vuyn mmn nnu immn ihumni mumi um wnfn ſminn isſiſn hth dan ins nnſt in uuns e iue eial tlc Pir Petrihypani fonmnã ſube in qua eſt ⁊ ad quãtitatẽ quã ĩmediate terminat. Et ſᷣm 3pa rionem eius ad foꝛmã ſube quã terminat ðꝛ foꝛma. qʒ ipſa cauſatcirca qᷓ;ti dulorõ pa tatem ßm exigentiõ ilius foꝛme. Etꝑ ↄparatõem ad qᷓtitatem quam ter⸗ minat vorat᷑figura. Eñ actus foꝛme eñt determinare illa que ſunt ad intra nul n etactus figure eſt depingere ad extrafm terminatõnem ꝙtitatis. Ex hoc* — ide 2 n pʒ ꝙ foꝛma⁊ figura cũ dicãt eandem eẽntiam ↄueniẽter ponũtur vna ſpe —— cies.⁊ bene ↄiũgũturꝑ Zũctõem copulariuãᷓet qꝙ differũt rõne. ideo ad oſtẽ dendum ilã diuerſitatẽ ↄuementer duob modis noiatur ¶ Sciendũ ſech riis do ꝙ foꝛma poteſt capi dupłi. vno mõ generaliter ꝓ quacũc; eẽntia dante * cjimn aiað eſſe foꝛmale.⁊ ſic eſt ſupius ad omnes foꝛmas ſubales ⁊ accñtales. et il s ſe bihdmjtit hoc mõ nõ capit᷑ hic. Alio mõ ſpẽaliter ꝓ figura terminatiua qᷓ;titatis.⁊ ſic xmcti kd mhism] cap inzpoſito.⁊ talis qualitas terminãs qᷓ;titatẽ magis ðꝛ foꝛma qᷓ; que 4b qu D rc; alia ſpẽs qualitatis:pter koeclnſpebonanueulakoꝛmalecturfema u1ts Ilel Enrialẽretæ eſt ßeariua? notificatiua ilius foꝛme ſubalis ſcut cognoſci oddk nus foꝛmã hois vel equi 3 eius? diſtinguimus ſpẽs coꝛpoꝛis ab xdeyp inuicemꝑtales figuras. Vn e quecũq; differũt ſpẽ etiam differũt foꝛma ⁊ 0—₰— Aomö5 gurdet que inſpẽ ↄuenũt eodem mõ figurantur. vt homo in ommbſu⸗—— — 0 i6 nduiuis hatrrfiguram erectam ſurſum ⁊ aliquo modo ſimilem figu⸗ o5— 0L —„ ram in capite manib ⁊ pedibo. ciendũ tercio ꝙ; figura poteſt capi di⸗ ded f.— u hiciter· vno mõ materialiter ꝓ quʒtitate terminatã vel figurata.⁊ ſic eſtq; duidim— titas.et ſic noncapiturhic. Secũdo capitur foꝛmaliter ꝓfiguratione vel ter S. l. dait ſ minatione quãtitatis. vt ſunt triangulatio quadrangulatio.⁊ ſi f.guraeſt peumi W ualtas circa quantitatem poſita.⁊ ſi capi hic.et quia quantitas eii circg — 3 SPeraiqucdtczetc indiuiduũ completum de genere ſubſtantie ideo talis— „ ſpanc ₰ igura vel foꝛma terminans eſt conſtans circa hoc aliquid S— ₰ Sendum quartoꝙ ſub ac ſpecie generaliter reponũtur omnes figu⸗*—— — ſe coꝛpoꝛales ⁊ uperficiales. quarũ quedam fiugre naturales ſunt— ntura natura reiex foꝛmis naturaubus coĩpoꝛum.vt figura bipecialis in homine. quadrupedalis in equo. Zjlie vero ſunt artificiales. que ſcʒ cau⸗ ſuntur abarte. vt figura domijs vel ſcamni. Vnde omnia artiiciaſi ſuh ia ſpecie reponũtur· etetiaʒ ſub iſta ſpecie reponũtur paſiones linee. vt rec tum ⁊ curuũ longum bꝛeue ⁊ ſic de alijs·et alique paſiones numeri. que ſi biconuemunt per ſimilitudines coꝛpoꝛales.vt quadratum bicubitum 6 tubitum. Et per hoe paret quid fit quarta ſpecies qualitatis. tra pꝛedicta arguitur pꝛimo ſic. nullum ſuperius ad qualitatem eſti 2. eins. ſed foꝛma eſt quoddam ſiperi net ipecies elat mr us jpeclebug eidcam ſuperius ad qualitatem. quia conuenit omni —— bus ſpeciebus eius· ergo non eſt ſpecies eius. ecundo ſic figuraeſt 5 — daun quantitas quetermino vel terminis clauditurergo non ei ſpes d litaris ¶ Tercioſc. omnis terminus eſt eiuſdem pꝛedicamenics qua loder 3 mimro ſcur diffrentia terminãs genus eſt euſc ßdcnenlcuz ſuo ter „w ſedfiguraeſt tetminqs quqti diheneamentt cumpfo⸗ — tigura nãs quãtitatem.ergo eſt depdicamentoqᷓ;titatis ⁊ n in qualitatis Q uarto ſic.illud qð ↄtiner⁊ ineluditur intra hocal .EFV eſt cicahoc aliquid ſed figura ↄrinetin oc aliqᷓd. cũ ſit in eo vt in ſi S rart xt ergo nõ eht ltanscirca hocaliq. uinto ſic. foꝛma domus ſfitee — et ti nõ eſt circa vnñ indunduũ.ed Atat in multitudine lten ura m 18 le dicitur g hec qua quadã multitudine lignoꝛiꝛ — 2 kpidũergomale dicturg hec qualtascltftan⸗ ↄltans circa hoc ulicq — odllun 22 * Urattatus kektius dpmũ ðꝛꝙ ſi capiat᷑ foꝛma ꝓ om̃i illo qð dat eſſe reieſt ſäſnn ad qualitatẽ. ſed fi capiat᷑ ꝓ qualitate que ðt terminatõemqᷓ;rtatisimer gentiã foꝛme ſubalis nõ eſt ſugius ad ipſam.? hoc mõ captthc. J cidũ ðꝛ ꝙ licet figura capta materialiter ſit qᷓ;titas. non tñ figuracaptuſj maliter. vt dictũeſt Id terciũ ðꝛ. ꝙ licʒ termmnus intrinſecus ⁊eſtni lis ſit eiuſdẽ pᷣdicamẽticũ ſuo termino · nõ tñ terminꝰextrinſecꝰ mõfun eſt terminus extrinſecꝰ qᷓ;titatis· iJeo nõ ponit᷑ in eodẽpᷣdicamẽto ci yl Ad quartũ ðꝛ. ꝙ licʒ kigura ↄtineat intra hoc aliqͥd. tñ hoc nõ eſ nʒ funditatẽeius.ſed ᷣm ſuã ſupficiem que aliquo mõ intrinſece cicduthe aliquid.ideo bñ ðꝛ ↄſtãs circa hoc aliqd Acd qͥntuʒ ðꝛ. ꝙ licet ſub fom domus ſit multitudo indiuiduoꝝ.ſcʒ lignoꝝ ⁊ lapidũ tñ oiailu induu Paggregatõem ⁊ oꝛdinẽ eoꝝ ſe hñt ꝑ modũ vnius indiuidui ſuſcipẽtsn lem figurã vel diſpõnem. Ideo ila figura eſt circa hoc aliquid. alia veio dicũtuiqᷓ ᷣm hec denoiatiue dicnwj Nicia iuſtus. Vel que dicũtur ab aliqᷓ qualitate nõ dercill ue. eg gen nð eſt impoſitum ipſi qualitati. vcnn gillatod. Et nota ꝙ curſoꝛ ⁊ pugillatoꝛ dicũtur duylt w mõ dicũtur curſoꝛ ⁊ pugillõ? ab artecurrẽdi? pugiluni ſic ſunt in pᷣma ſpẽ qᷓlitatis. quia iſte artes ſunt habit Ab mõ ðꝛcurſoꝛ nõ ꝙ bzʒ artẽcurrendi ſedꝙ hz naturalẽpolii ad actũ currẽdi.⁊ pugillatoꝛ pugillãdi. Etiſto mõ dicli⸗ ab iſtis naturalib potẽtijs. ß nõ denoiatie eoꝙ miin poſita iſtis naturalibo potẽtijs a quibꝰ dicũturqᷓlia · ⁊ſtu ſoꝛ ⁊ pugillatoꝛ ſunt in ſecũda ſpẽqᷓlitatis· Alia adi lia nõ denoiztiue.nõ qñ nomẽ nõ eit impoſiũ quluii m̃ quale nõ participat iliid nomen · vt ſtudioſus a vli et ſic ſunt tres modi ſumẽdi qualea qualitate. Poſtqᷓ; autoꝛ determinauit de qualitate in cõi⁊ qᷓ;tuʒ adlus ſpio h ↄſequẽter determinat de qualiqð eſt eius denoĩatiuũ. Rõ oꝛdinis ei⸗ liras dat eſſe foꝛmale quali ⁊ eſt oꝛigo ip̃ius.ideo pᷣus definitaẽ qulius poſterioꝛi ꝑ quale tanq;ꝑ ſuũ effec tů. qꝛ quale eſt ꝓpꝛius effectus? fomis ipſius quãlitatis.⁊ qꝛ cã natũraliter pᷣcedit ſuũ effectũ deo pus tum eſt de qualitate qᷓ; de qliali. ¶ Sciendũ pᷣmoꝙ quale ⁊ qualtis i Huenũt. q dicũt eandẽ eſſentiã.⁊ ideo ↄueniũt in fcato· S diſ litas ðtillãtm ſeĩ nõhm ierne lubiectũqualeoimpili ——— dãmodo aliter ab his. vt a grãmatica grãmatic qu ——————— un ji cigui znnuh ſinl nin ſſui ſsi nun ſni ali niun luim lliun iyrn ſuchft ſnhen füdh tuomün vn gin ſnhun nmnm ſuuis ie jwn ni huu junn dnnlhe muhst vhniſt inn küſ 3w wany münh wnn nh vynn inufy ns ſu uun wung Dttrihyſpani eſſentiã tů inherentia ad ſ ubiectũ ideo differũt quale ⁊ q̃litas. qꝛ—. abſtractũ. quale ÿo ↄcretũ eius et qꝛ dicũt eandẽ ellentiãieo reponun in eodẽ pᷣdicamẽto.⁊ ſicqᷓlitas eſt genus gñaliſimũ ⁊ pᷣdicat in etiã quale pᷣdicat᷑ in ↄcreto de ſuis inferioꝛibſi ſitrſ ua inferioꝛa de quibp⸗ dicatur accipiãtur in ↄcreto.vt albũ eſt quale vel nigrũeſt q̃le.¶ Scienduʒ ſcðo· ꝙ ↄctetũ dupłrↄſiderat · vno mõ hm teſpectũ quẽ hʒ ad ſuũ ſublectuʒ et ym talẽ reſpectũ nõ oꝛdinat᷑in pᷣdica mento · qꝛ hoc mõ nõ eſt genus vel ſpẽs ſed accñs Aliomõ ↄſiderat fm reſpectũ quẽhʒ ad ſua infe noꝛg quoꝝ eſt genus.⁊ ad ſua ſupioꝛa quoꝝ eſt ſpẽs.⁊ ſim talẽ reſpectũ oꝛdinabile eſt in enere ᷣm ſub ⁊ ſupꝛò.⁊ ꝑiſe repont᷑in pᷣdicamẽte. Vnñ licʒ reſpiciat ſuum ubiectũ·t ille reſpectus nõ tollit ab eo reſpectũ echtialẽ aq ſua ſupeßoꝛa. quoꝝ eſtſpẽs vel inferioꝛa quoꝝ eſt genus. Ideo nõ impedit ip̃m ꝑ ſe poni np̃dicamẽto.⁊ licet etiã ↄnotet ſůbiectũ.eo ꝙßcat feꝛmã cuz inherentia ad ſubiectũ.tñ nõ heat ſubiectũ de ſuo pᷣncipali ßcato.qꝛ vt pont ſuꝑiu salbuz ſolq qualtatẽ fcat. ⁊ qꝛ vnũqõq; roponi in pᷣdicamento m eſſentiã quaʒ impoꝛtat. qꝛ ᷓↄcretũ ðt eſſentiã ſun abſtractiideo pont᷑ in eodẽ pᷣdicamẽto cũ ſuo abſtracto. ¶ Sciendũ tercio · ꝙ quale ſic definit᷑. qualia ʒo dichtur qᷓ kmn hec denoĩatine dicũtur.vel ab alic qualitqte nõ denoĩatiue In qͥ defi⸗ nitõe loco generis ſi ubintelligit᷑ dicibile. Dicibile eĩ hʒ modũ generis reſpe ctu omniũ pᷣdicam r pon que m hec denoĩatiue dicũtur ad denotandũ qualia que ðn verã denoiationem dicũtut᷑ ab aliqᷓ qᷓlitate.ſicu grã maticus a grãmatica.⁊ iiſtijs a iſticia.qᷓ̃ dicũtu denoĩatiue m heci. hᷣm qᷓlitates ſuꝑius poſi tas. Deinde ponit vel ab aliqᷓ qualitate nõ deno⸗ minatiue ad denotandũ qᷓlia q̃ dicu na qjlitate nõ ſᷣm verã denojatõ neʒ.vt ſtudioſus a yirtute. ¶ Sciendũ quao· ꝙ trib modis dꝛ quale nõ denoĩa tiue. vno mõ qñ qꝛalitas hʒ eſſe impꝑfictũin ſuo ſubiccto. vt qñ habzʒ eſſe re miſſin in ſijd ene õ ſufficit denoĩate ſuũ ſ ubiectuʒ. ſicut caliditas In aqua tepiqa. vel qñ ineſt trãſcendẽter ⁊ nõ ꝑmanet in ſubiectoyt pall ex timoꝛe. vel qñ ineſtin ſijbieeto ſolum ßᷣm ꝑeẽ que nõ ſufficit ad denoĩan⸗ dum totũ ſubiectũ. vt eit albedo in dentibethiopis qᷓon ſufficit denoĩate totum. Mis bymodis qᷓ ſumũtur ꝑte rei quale nõ ſumit᷑a qualita te. Zliom 1ali noĩatiue ex parte voci s.qñ ſcʒ ip ſum quale eabet denoi iatõem ſin abſtracti.ſic ꝙ ↄueni⸗ atcj ipſo in huclpio ⁊ differat ab coin fine. qð tñ reqritur ad denoiationeʒ Et hoc ↄtingit duplr. vno mõ qñ qualitatia qua ſunutur quale nõ eſt no son 8 menmpoſiri. vt curſoꝛ pugillatoꝛ. quãq di a cur⸗ e.nö qn 1 landinð dicht nt·dudo dicütura naturali potentiacur⸗ wMn rendi vel pu landiyõ dirutur denojatiüe.qeili natürali potentie nõ eſt p aun nonen impo itůſedqiãdodichtur abuiterinteni vel pugillandi. ⁊ ſi ſi ſm 3 inpeim⸗ ſpecie qualitatis.⁊ tunc kene dicũtur denominatiue lio mö quã do quairatia qua ſumitur quale eſt nomen impoſitũ.ſed tamẽ 5—— nm umiturhen nomen abſtracti. vt dicitur ſudioſte 40 ½ imos modos qualis ponitur vltima pars in defin õe Qontra pꝛedie tonrurur primoſi. Pnpꝛeqicamentoquanttan non pontur definitio concreti quantitatis vel denominatiuñeius. ergo aſimiinon debet hic po ni definitio denominariui qualitatis Secũdo ſi.omne quod definitur„—.— delet accipiper modum ynuus ſed quale non capiurhit per modũ ynus c e i. Trattatus tertis ſedpmoqũ pluriũ einn ponat in plurali numero· ergo hie maledefnim nin 6 8 Tercio ſic. ſiłe dꝛ ab aliqua quglitate denoĩatiue.ꝗ ſibi ↄuenit hec defnto nicl nõ eſt quale ſed adaiqd.ꝗ ita definitio nõ Huentt ſolldefinto Qin muli Ve Ato ſic. om̃e quale ſumit᷑ ab aliqua quglitate. ⁊ iſt⸗ qualitas eſt natura deno tunn minãs. ⁊ quale eſt denoĩatim̃ eius In ulii quale ſumit ab alq̃qultue r—. 40 denoiatiue. Q. uinto ſic. nulla bona definitio dʒ dariꝑdiſuctõem ꝙdn uiitu = ilio nõ ßcat aliqͥd determinate ed vyũp diſ ctõem ad aliudet defut viling „ detet dicere determinatũ eſſe definiti ſed iſta defimtio dat ꝑ dilctõeni wnn — ö eſt bona Zid bmũ ðꝛꝙ licʒ in;ritqte ſint duo vera denoiuuſ; mi tum ⁊ quotũ.tñ vtrũq; eoꝝ ſempꝑ eodẽ mõ ðꝛ denoiatiue aqᷓitateſ n le nõ ðꝛ eodẽ mõ a qualtate.ſed qñq; ſic ⁊ qñ nõ.ideo ad oſtendendũhu niini diuerſitatẽ qualiũinagis hic opoꝛtuit determinari de qualiqᷓ; de deretoqᷓj ſipul titatis Zd ſcðm ðʒꝙꝙ licet qᷓle nõ ſumat ꝑ modũ vnus in numer hy nniſt modũ pluriũ.ti bene fumi ꝑ modũ vnius in genere ⁊ hoc ſufficit ad hoch miuin definiat ⁊ hic ponit᷑ in pluraſ numero ad denotandũ pluraltatẽ quð ni ſ— 2i te rciũ ðꝛ ꝙ licet ſile dicat effectune ab aliqua quaitate.nõůfann iu et hoc intellig᷑ hic cũ ðꝛ ꝙ quale ðꝛa q̃hitate Zid quartũðꝙhoequ mi 2E le ſumat᷑ ab aliqua qualitate ᷣm rem.nõ tñ ᷣm rem ⁊ vocẽ ſimlnlq d Vero aliqua dicũtur nõ denoĩatiue. Ad quintũ ðꝛ. ꝙ licet nuladn i Em ſe totã delrat dariꝑ diſiũctionem. qʒ nihil determinate notfcun p̃t dari ꝑ diſiũctõem qᷓ;tum ad aliquas ꝑtes eius ꝓpter alquã din h inferioꝝ definiti. ⁊ ſic eit in iſta definitõe in qua ponit determinatellaps ſhwüg lia dicũtur que dicũtur ab aliqua qᷓlitate⁊ ponitur diſiũcrio interiusꝰ denoiatiue vel nõ denoiatiue ꝓpter diuerſos modos qualiũ. 5 Eſt aũt ↄtrarietas in qualitate. vt albedo ↄnn nigred ini.et ſiliter iuſticia iniuſticie. Hocaitri ⸗ — 3 ₰£ e nõ ba et aliqð ↄtrariũ neq; medij colo u uedo· Etſciendũ ꝙ ſi vñuʒ ↄtrarioꝝ fuerit fuerit qulen erit quale. vt inſticia eſt qualitas· ergo iniuſticiuſun F ergo iniuſtũ. Itẽ quali pit magis mius“ nin 3 3. quale. ergo iniuſtũ. Itẽ qualitas ſuſcipit mag i 4 Dicit em̃ iuſtus magis ⁊ minus·et alby. ⁊ grãmaticus i i — 8 S knõeſt vpꝛiũ qualitati.qꝛ quadratum nõ ſuſcipit molh iut ninꝰ neq; circulus neq; q̃drangulatio neq;cinculatioJun Ki † ½ ꝓpꝛiũ eſt qᷓ̃litati m eã ſimile vel diſſile dici. vt albus albol⸗ 5 mils ðꝛ. ⁊ iuſtus iuſto· albo aũt nigro diſſilis ð 6 ani Poqᷓ; autoꝛ determinauit de qᷓlitate ⁊ qualiqᷓ;tumad ſuüeſecn⸗ i 6 k· Bic ñter alſignat tres gpiierates · quaꝝ bmaeſt ꝑinqtatlyn * Prtri hyſpani Mi krarietas. Cuiꝰ rõieſt. qꝛ oẽs foꝛme repu gnq̃tes qᷓ mutuo ſe expellũt ab co⸗ d 34 dem ſubiecto inter ſe ↄtrariant᷑ſeq alqͥ ſunt qltates inter ſe repugnõtes re 10 nu ſpertu eiuſdẽ ſubiectia quo mutuo ſe expellůr. ſicut virtꝰ⁊ vici repugnãt ewrm n ad imncem reſ pectu euuſdẽ ſ uhlecti. vt uſticia ⁊ mniuſticia⁊ multe alie qᷓlita n t nt les de pᷣma ſoẽ qualitatis.⁊ ſititer alie de tercia vt calidũ frigidũ humiq 1 ernnk b et ſiccũ.⁊ qualitates ſecũde que cauſi ant᷑ab iſtis pᷣmis qᷓlitariby. vr graue le⸗ anick di ue albũ nigrũ⁊ ſic de alijs. ergo qualitatib ine ad inuict.et ic repuur ↄtrarietas in qualitatibp r4g hit mõ ſumiꝗpꝛie ꝓ repugnãtia qualitatũ actiu du ooot Min ſicõ 2p ſe expellt ab eodẽ ſ ubiecto.ſicut e et hoc mõ aürepirur ↄtrarietas in qualit Ing no ubnganini Actiue ⁊ paſiue. ſeq hie pmomõ ſumi⁊ pur num 2traria fit ſucceſſiue ineocẽ ſubiecto SdeAa nngtn ſubiectũ ſit naturaliter potẽs ad vn tens ad eã. ſclr etiq muite alie quali atib? tercie ſpei. Ille em̃ ſole ſu nõ ↄuemtiqualitatib ſcde f pẽi.q qð nõ ↄuenit naturali potẽtie. quia ſi ã opatiõeʒ nõ pt eſſe naruraliter umpo ſt ↄtrarietas ꝗ Sciendũ pꝛi n mo ꝙ ↄtranetas qualitatũ duplr accipi. vno mõ cõiter ꝓ quacũq; repug wninnmr natin quaiitatũ qͥ eexpellũt ab eodẽ ſubiectoꝓpter repugnantiã quã hñt me ſpẽi ⁊ etiũ terci. Ijlio x 7 paſuaꝝ q̃p actõeʒ phy— calidi ⁊ frigiũ ab eodẽ co?pe.— 2 . tßᷣ 5 y⸗ 2 1 o 2cis e rtes qrre ſpẽinð ↄrariant᷑.ſicut trian⸗ S t ghalrre ↄtrariũ nõ ↄuenit om̃i Satinec etiã ſo tcũ ↄueniat actdi⁊ paij. ſed eſt qdã cõitas in qua oni.⁊ lic non eſtgpꝛiũ aliquo mõ Zuenũt plures ſpẽs qᷓlitatiꝰ ciendũ ſe⸗ 2— cũdo.ꝙ ſi vnũ ↄtturioꝝ fuerit qᷓle reli 46 . 1 qu erit qᷓle. Cuius rõ eſt. qꝛc ſub eodẽge nere poſitaſ unt. ß qᷓie eſt vnũ genꝰ erde genere ah—.— erit qualemuſtũ ent qutlee iſẽ Ee magis 2 minꝰ nõ . hm ſuas foꝛmas ſpecificas ux Rſerudut? nõ ouemtin v⸗ Lnötietprann— n eoiugener. uenũt, Röne cuius ſemꝑ requirũt iqẽ rntu m in ubiecrũqðe otionatfo?me ſun generis. ideo ſi vnũ rarioꝝ fuerit qᷓ eeliqui ponit᷑ ſub eadẽ qualirat ſicut due ſpẽs ſub yno genere ¶ Scien net ſlun dätercio. g ſecũdagpꝛietas quolitatis eß ꝙqutas ſuſcipit magis ⁊ minus „nteñn Tuus rõ eñ. qꝛ auq qualtates Em eſſe ſuiipꝛiũ intenqũtur ⁊remittũtur ℳ 0 3 1 et magis Auninus bcũrurmʒpꝛieiſe qðhůt in ſubiecto.vt qualtgte— — decyi me ſpelaſcdeitendcur ⁊ xmitůrurzn maioꝛẽ ⁊ minozẽ radicatiõem in 0 ſuo ſubieco. vt virtus ſcia ⁊ mülte alie 2 qiialtates de tercia ſpẽ intendũf᷑ 5 60 ro enretwantione: tyarij cũↄtiurio.vt calidi bꝛ niags? minꝰcalt—— 2 2 „. gis ⁊ minꝰ ꝑmſcecũ fn dn cũ frigido.⁊ pauce qltates quatteſpẽin r* tuſcu rendi Bure õ intendunt᷑ nec remittun᷑. ſÿ curuũ ⁊ rec — küpnt uſcꝑe mags et minꝰ ⁊ſi inſci o Zuent oĩ qᷓli pcedẽti cõitate.⁊ yõ e ntelligedt ꝙq̃tas— racto ſuſcipiat magi n.B ßm er erſedereinabn atgis ⁊ min? ß pme phʒ in ſubiecto n 1 8 ich in*. iſeIeretoſ Seũqᷓrto. ꝙraa ꝗpꝛietas6 ze qlitatißweg — dictcinꝰ rõ e qꝛlitu ALer dznigũeace cjn Eſpe n. q0 unsceacce inier uei Mbiecrinee n5eenee iiiſia. I ſite ⁊ dif diuerſa qla ccut aibũ ⁊ nigꝝ di eeeee, uſto in⸗ polß nductieꝓargetepl⸗ Fu rehueritoniqjitatiſolic ſemg ⸗ — Zl piletas ẽſbigpzia quarto mõ. iij. n?cõtraria—. olitä lunt. q̃le eſt ſen?. Gſi vni ↄtrarioꝝ fuerit qle— qualitatis. reliquũ erit q̃le? erit in ü genere qltatis. vt ſiiuſtum 6 3 Trattatus tertius O(ontra pᷣdicta argui᷑ pꝛimo ſic.· om̃ia ↄtraria ſub eodem gerer pon tur.ſed qualitas non ponit᷑ ſub eodem geneſe reſpectu alicuins altenust ſpectu cuius dicereturtłã ria cum ſit generaliſimũergo qualius rõ bet ↄtrarium. Secũdo ſic. mediũ ↄtrarioꝝ vtri; eopʒtraricimot oteſt fier ab ipſo ad vtrũq; extremoꝝ. vt de rulro inalbũ ⁊ nigrũ. qml dicit᷑ ꝙ nullus medius coloꝛ hʒ ↄtrariũ Teicio ſic. trariainterſemaj me ditant.ergo nõ ↄueniut in genere. ergo ſi vnũ ↄtrarioꝝ fuert queni Quarto ſic. vna albedo nõ eſt mags aledoqᷓ quũ non erit quale. r 1 nec vna nigredo eſt magis qualitas ᷓ alia.⁊ ſic de alijs qualitatieriij litates nõ fuſcipiũt magis ⁊ minus Q uinto ſic. ſpes eſtſtitudoomi ſuoꝝ indiuiduoꝝ· ᷓ inquidua eiuſdẽ ſpẽi dicunt᷑ ſila ꝑfoꝛmã ſuiſpã hun ſolũ ↄuenit qualitati fm eam ſimile vel diſſile dic Id pnmůdicꝙl⸗ cet qualitas in cõiaccepta? in geneſenon ponat᷑ſub aliquo geneteneri mõ halrat ↄtrariũ ·tñ vt eſt in fuis ſpẽ que ad inuicẽ ↄtrarant reh Ztrariũ ⁊ ponitur ꝓt mediũ.ſic nõ habet Ztrarium. quia non mae diltat ab extremis i ſiↄſideretur inqᷓ;tum eſt participatiuũ vtriuſq; ↄtrarioꝛum ·ſi ↄtntun Vtriq; extremoꝛum. lcet ↄtrarietate imperfecta · vt rubeum inq;tum pan cipat aliquid de nigro contrariatur albo ⁊ inquãtuʒ habet aliquid decl contrariatur nigro· ſed pꝛimo modo intellgitur hic ꝙ media non connnj entur extremis. Zid terciuʒ dicitur.ꝙ licet traria maxime diſtent ſib dem genere nõ tamen maxime diſtant ſimpliciter.iceo ſi vnumeſtqu aliud poteſt elle quale d quartum dicitur· ꝙ licet albedo ⁊ ale qu tes in abſtracto non ſuſcipiant magis ⁊ minus · tanen pene ſulcipůt ne creto. vt alb um dicitur magis et minus album ſicet ſpecies ſit eſſentialis ſimilitudo ſuoꝛum indiuiduoꝛum qe on l miiutudo pꝛopꝛie dicta. ſed magis gpie dicitur idemtitas. Etetin ſimilitudo accidentalis que pꝛopꝛie diciturſi imiliuco⁊ dequneie poſitum. Ideo indiuidua ſubſtantie non dicuntur ſimiliaſimiuudnun dentali.ſed hor — 75 ſub genere Zd ſcõm ðꝛ. ſi mediũ ↄtrarioꝝ ↄlqnun ſolum qonuenit qualitatibꝰ · 6 „ 4 Ctio eſt ᷣm quam in id qð iubijcitur agele diinm vt ſecans aliquis dicituragereeo qð ſecat Unih 950 ctio eſt actio.et ßᷣm ſectõem agit ſecans ineo cat. ⁊ ꝑcuſſio eſt actio Itẽ ꝓpꝛiũ eſt actionie ſeinnpu nem Recipiũt autẽ ageie ⁊ pati cõtr netatem.culchne eſt cõtrarinmelqʒ eſ fiigidum facere· Et delctu em magiꝛu trariumei qð eſt triſtari.· Recipiũt agereet pati nus. Calefacere em̃ magis ⁊ minus dicitur. ⁊cd gis et minus· et ſiiliter delectari⁊triſtan uinin Adquinmdin ſ iunuin gofi unin ſuut nuinß gui glmnfun unnin in gerii lie hih ſanpin Mh vilum ſnh hitu uqugp Mumu hunu u ſmum kuzn ſ uit nuni eitus utmn iimin pin eiün n iu wfit tuit n dert᷑ ud e uh Sio k ne e wian— — 1 4 — cn r n.7. — invcnl en— m en ern nor rcñn. rponit m qud agere dicmiur itag hm dicit ci efacere intendiꝰp 3 5— „„..„.— „ ℳ.—— 1 Drtrihylpant. Poſiqᷓ; autoꝛ determinauit de quattuoꝛ pᷣncipalibus Sdicamẽtis. inc; 5,— ₰ ſ bus reperiunt quattuoꝛ ſimplices nodictcandi Hic ↄñter derermiat dez. 2/ alijs pᷣdicamẽtis minus pncipalib quoꝝ modi pᷣdicandi fundant᷑in mof. 2 dis pᷣdicandi pᷣcedentiũ.⁊ N actio ĩmediate cauſatura qualirate. qꝛ Pcedit 6—. aſuba mediãte naturali potentia. Et paſſio imediatecquſat ab actõne 15ñ A 7— imediate poſt quairatẽ ⁊ ante paſſionẽ determiat de pdicamẽto actõnis 4.4.3 plam ſic diffinens. Zctio eſt ⁊d. Sten d o r co generis ubintelligi᷑foꝛma accñtalis que aliquo modo datur in telligiꝑ illud relatiuũ quã.⁊ totñj reſiduũ pont᷑ad dꝛñt Nnefficientis qꝛ ᷣnfqůniitatẽ vel foꝛmã ſubſtantialẽ ene dicimur agere effectiue. ⁊ detet intelligi nos ſube.⁊ non ſol nos homies in ſpecie.⁊ ſicet ctio ⁊ agere idem ſunt realiter ⁊ ᷣm eſſentiã.vt qualitas ⁊ quale tñ diffe⸗ unt ſicur abſtractũ ⁊ cõcreti. Ideo lene diffinit actio g agere tanqᷓ; ꝑ ſuũ effectũ nobis notioꝛẽ p̃a actõne. dicit etiam vltimo modo in d qð fubij citur. idẽ in ᷣm patiens.Ictio em̃ agentis ſempeß fit in patiens diſpoſitũ Scienqũ ſi ecũdo. ꝙ actio dupliciter accipi᷑ no mõ ſpecialiter vt diſtin guit᷑ ↄtra factionẽ. qua differt hoc modoqa getio impoꝛtat opatõnem qᷓ Qn— on tranſit in rem oatam vbi ſcʒ pꝛeter opatõnem nõ eſt res oPara ſicut Faf quitare nauigare ⁊ ſic de alijs. ſed factio nojat opatõnem quetr. anſit in rẽ eheratã. vbiſcʒ pꝛeter varönemeſt res opata. vt ſunt domificatio nauifi⸗ to ſi de alio· Alomõ capit᷑ generalter vt ſeextenqi Plc acceptam. Et illo mð umt̃in hac diffi dit ad factionẽ p 3 . ac diffinitõne ⁊ eſt vnñ pᷣdicamentuʒ— balis ditincrũ Sciendũ terci teaplum actõnis eſt ex ſe inferre Q Palſonem Et rõ eſt. qͥa actio eſt tocellus virtutis ggentis in patiens. vt L. 7 clefpcno qu efit ab igne eſt ꝓceſſis calozi in hoc qð clefacit. Paſſio ve px— roeſtrec 0 agente in patiens. yt receptio cgloꝛis 1— 63 igns in id qð calefit vocatur paſſio.ergo cõ n exſe inferre paſ⸗ 16 ſionẽ ⁊j oc cõuenit omniſoji ⁊ſemper Ideo ðꝛ ſbipꝛie ꝓpꝛiũ. t li⸗ cet aliqua paſſio inferat paſſionẽ hoc tamẽ nõ eſt ex ſe ipa ĩ mediate.ſedme acrione. q ̃ius actõis ⁊ etiã̃ paſſionis ſut due oldtes. quaꝝ pma eſt. Aclio ⁊ paſo recipiit aretatẽ. Linꝰ5 alique actiones cauſ ean uiltatinceeeeetr ant qualitates cõtratias. yt calefacere trigefacere imediate cauſant᷑ a ca⸗ oꝛe frigoꝛe ⁊ imediate cauſant caliditatem⁊ fugiditatẽ.⁊ ſicalique actõ nes inter ſe cotrarant᷑. ⁊ eadem rõne alique paſſiones. vt frigefier. Zliacõ munitas eſt. ꝙ actio ⁊paſſo ſuſcipiũt magis ⁊ minus. Wur rõ eſt. qꝛ ali⸗ que actiones? paſſotjes cauſant᷑a quali tatibus quemagendo quq; in dunt᷑? remttunt᷑deo actiones ⁊ paſones intendunt᷑? remittunt᷑.vt caʒ Ler intenſionem caloꝛis calefacientis.⁊ lene dicuntur ille e Ppeletates munes cja nulla ilaꝝ cõ ent omnactioni z. nc t pmo alquibꝰqᷓliratib⸗ ſed inilis coitatibus hecles actẽ pdicta arguit᷑ pꝛi⸗ geren mẽ ſecuris nõ ẽ axtõ̃ ahs a dufinto. Secũdo ſc. creatio eaene v increatõne nhil plutponitur. ſed res ßmn 2N. S (— ) Gſe Trattatus tertius ſe totã ſimul ꝓducit· ergo male dicit ꝙ actio ſit in id qʒ ſubict. inferre paſſionem. ne.⁊ ſic actioni ↄueniret alia actio qð eſt incõ ueniens.etgo actinonhi cõtrariũ. foꝛma vthabet eſſentia cõſiſtens. gis ⁊ minus. Zd pᷣmũ ðꝛqᷓ; hm ſecurim dicimuragereeffectieꝛun mentaliter nõ tñ foꝛmaliter ſicut intelligi᷑ de actõne. ¶ Zdſcim dilj licet creario ſit actio ᷣm modũ nõ tñ ᷣm rem que ſit in pᷣdicami vj eo ꝙ ipᷣa nõ eſt accñs a creante diſtinctũ. nec eſt ens limitatũ ⁊ teminn aliquod certũ genꝰ ſed eſt pᷣma cauſa.⁊ hoc eſt intelligendũ decnnt tiuã. qa creatio paſſiua eſt accidens creatũ ⁊ de genere relatõnis Iin cium ðꝛ ꝙ licet actio ſit ſil tpe cũ paſſione·tñ fᷣm naturãp̃cedit palon ſicut cauſa pᷣcedit effectũ. Ad quartũ ðꝛ.ꝙ licet ↄtrari quepſe ymð .ergo male dici ꝙ n id qð ſic. Omne pꝛncipiũ pᷣcedit pꝛincipiatũ. ſed actio nõ hertpaſuu ſimul ſint gctio ⁊ paſſio. vt calefacere calefieri. ergonõ cõuenitacton Quarto ſic. Contraria ſunt foꝛme actieꝛpiu due actiones nunqᷓ; ſunt foꝛme actiue ⁊ paſſiue. qa ſi agerentnedixð Quinto ſic. Nulla ſimplex foꝛma ſuſcipit magis⁊ mius ilbertus ſit cõpoſuioni cõtingens ſinplciꝛ nui llud aũt qð eſt inuariabile nõ intendt᷑ neʒ; fannu ſedois actio ⁊ paſſio ſunt foꝛme ſimplices.gᷓ actio ⁊ paſſio nõ ſuſcſtni ui trariant᷑ ſint ꝑ ſe foꝛme actiue ⁊ palſiue. vt ſũt qualitates cõtrare rii opoꝛtet de his que ex cõſequenticõ trariant᷑? ꝑaliud ſeʒ perqualas inferunt vel a quib inferunt᷑. ⁊ ſolũ actio hoc modo quintũ ðꝛ ꝙ licet oĩs foꝛma ſit inuariabilis ᷣm eſſentiã ſuõ ⁊in abſunt ſic nõ ſuſcipiat magis ⁊ minus. tñ aliqua eſt variabilis fmeẽin ſubion deſignat᷑ in cõcreto ⁊ hoc modo actio ⁊ paſſio ſuſcipiũt magis ⁊nu ſſio eſt effectus illatioq; actionis vt calc turex calefacere. Pꝛopꝛiũ autẽ paſſionis eiy erti ex actione. Item paſſio non eſt in agente ſedin un halet contruũ te. De reliquis vero que dicta ſunt modo ſufficiam. Du quuntur de alijs quattuoꝛ pꝛedicamentis non ſunt diun petro hyſpano⸗ Poſtqᷓ; autoꝛ ſuperius determiauit de aetõe que eſtcauſ⸗ puſiub vñter determiĩat de paſſione que eſt effect us ꝙꝛius actõnis ißam ſno definiens. Paſſio eſt effectus illatioq; actõnis. vt calefien efcrꝛnu lefacere. In qua definitõne pont᷑effectus loco generis. Effectus nc uenit generaliter omnſb entibus creatis que reponuntin poicamẽoh inde ponit᷑ ilatio ad dram effectus permanẽtis qui nõ ſol B ehenſ cut ipa paſſio ſed etiam infacto eſſe. Deinde ponit᷑ actõns ad dian actionis que licet ſit effectus ⁊ illatio reſpectu qualitaris aqus cuu £ Sciendũ pᷣmo ꝙᷓ in cõi dupler eſt eſecu& da edetumnu tamẽ reſpectu actõnis. qudã eſi permavens qui non ſolum halet eſſe in fieriſe vt domus vel ſcamnũ · Alius eſt effectus ſucceſſiuus qu plun hin inmj un deif gusqu pineu iniupo un dun gud ninpd onoen lnbt pnol gungn unbald dupiunts qgun vifenh gwlonn i ſihiin tEr inſ ſnmi * 3u hnnmhn jmiuyn imcin gullni ſhnhir zium isſnt Siſcn igin in linn tuni imu Wim n Sin Prtri hyſpani infien ⁊ nunq; in facto eſſe. vt equitatio— 4— lnrer tam deeffectu rmanentiq; ſucceſſiuo. Illatio añt ſolũ Neffectꝰ ſue i ſolühalereenn llatõne m qð infert᷑ ab alio õnẽ rõne cu i b. defintõne gpontur ilatõn tanq; ſuperius eius ⁊ ſi ſubiu ngit̃ illatio mi⸗ nus cõmune tanqᷓ; ↄtrahẽs im Sciendũ ſecũdo.g paſio plurib mo⸗ dis capitur. no modopꝛo gccidente.ꝓpꝛio alicuius ſubiecti. vt riſibile di citur ꝓpꝛia paſio hom̃is. Secſo modo capit᷑ conceptu anime vel affe⸗ V„ nt note velſiã eaꝝ paſſionijque ſunt in anim Paſl⸗— 5 — be id eſt cõ itnneneeecocefcno—— S — ſſio ſte v Qusfto moqoſi S/5 ½ 1 — tus vt paſſiõ irẽ vel timoꝛis amnoꝛis vel gau l „ mitur ꝓ doloꝛe vel pena que violenter infertur alicui vt paſioxp uln — to modo capi?p alitate ſenſibi ent vel ilata ab aliquã naturali pote em n to modo accipit vt eſt ĩmediatu ioforn. Sunc un hen gehte in patiens. ⁊ hoc vitimo ſſio.⁊ eſt vnñ pꝛedicamẽ oiilde tum ab alhs diſtinctũ Sciendi ue Paſionts hncoſignantur —— due gpꝛietates. Puima eſtꝙ pꝛiñ eſt paſſion unfernab actõne. Quius rõ — uabelloercbtoieime fuennsen nbatlens que imedia — eferturabactionesgentis⁊i heiPia iplipaſſioni. Secũdaeſt *— n paſſio noneſtin a8entelubtecrueſec n patiente. Cuius ratio eſt. q ſu⸗ ud wi ſceptio foꝛm̃e que cau atur per actionem recipitur fubiectiue in patiẽte qð ſubijcitur paſſioni.ergo paiio que nominat talem receptõ nem eſt in pati⸗ nag.— te. Et quia accidens habet pꝛeccan denominati ecto i bde quia non e loꝙpaſſio de qua eſt hic ad ꝓpoſitũ d Ino modo materialiter ꝓfoꝛma que finit ab agente in patiens. foꝛmaliterꝓ leceptõneillius foꝛme.ytcum dici ſoꝛtes calefit ibi eſt caloꝛ lens ab agente ſiue ab igne in ſoꝛtem. Et ibi eſ leceptio caloꝛis in ſoꝛtẽ que eſt foꝛmaliter paſſo accepta aſſio eſt in patiente vt in ſubiccto. Et ſimiliter actio dupliciter Acipif. Vno mõᷓ capit᷑ materialiter P illa foꝛma que fluit ab agente in pariens. Zlio modo foꝛmaliter ꝓ illius foꝛme.⁊ ſicapitur actio materaliter ipſa eſt in patiente vt in ſubiecto Sed ſicapiaturfoꝛmaliter eſt ſubiectiuein aente ⁊ nõ in patiente. Ratio= eſt qom̃e iludin quo eſt actio foꝛmaliter capta ele ð. ß potiẽs nõ ðꝛ agee⸗ re. in eo nõ ẽactio pra foꝛmalt. Si em̃ eet in pattẽte pariẽ Edicerer᷑a⸗ gere. Tont pꝛedicta arguitur pꝛimo ſic. Fjullum d.— sſt us.ſed dece ipiaergo paſiocum f vnim p— non eſt effectus. c enb flue addu vnũ illoꝝ in definitõne. lihee nü noneſt caufa alterius.ſecꝭ acto ⁊pnole· oꝝ que ſunt iden realiter 3 o vnñz idem rungſir forma fuen6 agente inlrn dem ſunt realiter cum go paſſio non eſte crus ilatiocʒ actionis n Bopalllo non n ſibiectt. Quarto ſic Omne zium vnſequr eſſe completum ſij ſubiecti/ſeq inferre ex Atione non cinqu e— 82 ——— Trattatus tertius eſſe completũ actionis cũſ it ꝓductio eius · ergo inferri ex actionenõ ij pꝛium paſſioni. Quinto ſic. In omni illo qð patitur eſt paſſo in ſed omne agens phyſicũ in agendo repatitur ergo in taliagente eſt ſubiectiue ⁊ nõ ſolũ in patiente· Iid pᷣmñ dicit᷑. ꝙ licet paſſio ſi zmin cipium in genere cauſe foꝛmals dicib iliũ ſue cooꝛdinatõnis.⁊ n ulgn re cauſe nõ poſſit eſſe effectus alicuius pncipij prons tamẽ ngenncui efficientis bene poteſt eſſe effectus actõnis? ſube pᷣdicamenta ciwan pᷣma pꝛincipia rerũ ita ꝙ nõ habent aliqͥd ante ſe in generecauſe fonals Zd ſecũdũ ðꝛ ꝙ licet effecrus ⁊ illario dicant idem fm eſſentumdĩ runt tamẽ fm ſuos modos eſſendi ſicut ſuperius ⁊ mferius.⁊ vilni trahit alud quare nullũ ſuꝑflut. Zid terciũ ðꝛ ꝙ liret actio⁊paſſon⸗ terialiter capta ꝓ foꝛma fluente ab agente in patiens ſint idem realier j ſumant᷑ foꝛmaliter. ſcʒ actio ꝓ fluxu foꝛme ab agente·⁊ paſſio ꝓ necytin eius in patiente ſic realiter diſtinguunẽt᷑. qa ſunt in duuerſis ſubictis tmn poteſt eſſe effectus alterus. Zc quartũ ðꝛ. ꝙ licet inferri ab actõ mñ lequatur ym rem eiſe cõpletũ paſſionis· tamẽ ſeqturiᷣm km rõnnin dum intelligendo eo modo quo eſt paſſo eius.qa nõ eſt palſo enln ſticta a ſub iecto ſuo ſed rõne· Id quintũ ðꝛ. ꝙ lcet inagene phun — rõne qua patitur ſit paſſio vt in ſubiecto nõ tamẽ ea rõne quaagtioyi ſio non eit in ipſo vt agens eit. ſed vt patiens eſt vñ tale agens i ſön i foꝛme agit·⁊ rõ ne ſue mareri patitur? ſi. ßᷣm diuerſa agit ⁊pa % Vando eſt quod ex adiacentia tempoꝛs inreten⸗ poꝛali derelinquit᷑· vt hodie eſſe.cras foꝛe. Jund — eſt quando.ſcʒ ſimplex ⁊ compolitum ſcutviy tempus. Item tres ſunt pꝛopꝛietates quando. Pini quando nõ ſuſcipit magis neq; minus. Secundꝛctqhi do nihileſt contrarium · Tercia eſt ꝙ quãdo cſtil incipit eſſe in tempoꝛe. oſtqᷓ; autoꝛ determĩauit de actõne? paſlione Nic ↄñte ubu terinmnat de· alijs quattuoꝛ pᷣdicamentis vltimis de qubus Zelonii aut paruã fecit mentõem. Etpmode quando qð ab autole In qua diffinuõ ne datur intelug accñs ꝓ genere diffinitiꝑiludn quod. Deinde pont᷑ derelmne u ex adicenna iꝑis gd explcand t ꝓpinquã ip̃ius quando queel tempus. Quando em̃eſt eie nipelui tpe rebnqtur injediate per adicentã tpis inle tgali ⁊ perhor difenq jn re tꝑali ad expleanqũ pꝛiů nuur tempus non ſolũ ꝓ menſura duratõnis reꝝ coꝛpal·edge continet eterniticĩu ſe pꝛo omnimenlura duratõnis eſſe rei vt ſub ſe tac et tpsgprie dictü⸗ Sclendũ pᷣmo ꝙ quando ⁊ tempus interſol 3 D N——— ſerpnc rum ſic defint᷑ Quando eſt qð ex adiacentia tꝑis in re tꝑai reunum cum ——————— do ab alijs aecidentib quoꝝ nullũ imediate a tꝑecquſãtur: ⁴ ſubiectũ ipᷣus qñ· Etinhar difnin 6.led gererim — un uichl ſiwfil⸗ junſi iniS amnc unun dichoh dnſi“ nſolt⸗ ſdu dunenß⸗ mnEn petion ſiſnt ſihi jinc gcn ſt ipn ann wſ un un dn unun pöhqm uu n ſunn inu ßini tußt ſichin mwin hlii u ſslic innut Lo ſl nſn Mul M Lrum — n eun nprrx — x he cle it ntyot öer c r Garoz m n Aer du x er. ncle wien& dicamento aliquo.ſed eſt ſolũj ibi modus pᷣdicandihuius pdicamenti.ſ qbꝰ Luius rõ eit.qꝛ qñ ĩmediate cauſat atꝑe ⁊ dicit eſſ⸗ in pus ·ſed eſte albũ⁊ albeorealiteriqẽſ. unt realtter ᷓqũ nð eſtpᷣncipiũ mutuo ſeexpelit. qꝛ qñ eepribili vi m 7 ab eodem Ztrarũ Quinto ſic. ˙ ſ ntũ⁊ futuꝝ ergo qñhʒ Pttrihyſpani inhoc ꝙ vtrãq; eſt ens ſucceſſiuũ.⁊ vntʒ eſt ĩimadiate cauſa alterius t ab inuiceʒ realiter diſtinguũtur. qꝛ oĩs cñ efficiens extrinſeca rcaliter diſimgunt᷑ aſuo effectu. Tempus aũt eſt cã efficiens extrinſeca reſpectu qñ. ꝗᷓ ab eo re — PſO. F aliter diſtingui? Vnde differũt inter ſein duob Pꝛimo qʒ rẽpus eſt inmo f e rupᷣmi mobilis vt in ſubierto.qñ ÿo eſt ſubiectiue in re tpalique ꝑrpᷣs mẽ onem eſſe rei. Sed qñ eſt accñs reſpectiui qð relinqͥtur in re tꝑali g teſpecꝰ e F— tum ad menſurã ſue duratõis que eſt tp̃s. non tñ eſi relatiui fmeẽ. ſed fm dici. qꝛ totů eſſe eius nõ eſt ad aliudcũ quo dicat᷑ ad ↄuertentiã. ¶ Scen⸗LcS⸗ y— dum ſcðo. ꝙ qñ accip᷑tripłr. vno mõ capi interrogatiue.vt ſi dicat qñ ve nit ſoꝛtes. Zilio modo relatiue.vt dicendo ſoꝛtes venit qñ fint meridies et iſtis duob modis qñ eſt ſincathegoꝛema qð nẽ.pꝛie fcat ens.ſed ſolũ mo dumentis. deo iſtis duoby modis nõ ponmn pᷣdicamẽto neceſt pᷣdicamẽ⸗ tum. Tercio mõ capit᷑ indefinite qñ. vt tĩ valet ficut aliqñ vel eie in aliq́ᷓ rꝑe.⁊ illo mõ ðt ens reale.⁊ ſic capit᷑ hic ⁊ eſt vnñ pᷣdicamentũ.euius gene⸗ raſunt eſſe fuſſe ⁊ foꝛe. ⁊ ſpẽs eius ſum eiſe vel fuiſſe in hoꝛa vel in die vel hůc eſle. Indiuiqua vero ſunt eſſe in iſta hoꝛa vel in iſto nñũc. Et modus eiꝰ pᷣdicandieſt ̃dicari de pᷣma ſuba in hoc qð eſt eſſe in tꝑe¶ Sciendiũ tercio ꝙqñ diuidi᷑ꝑ quãdo ſimplex⁊ quãdo ↄpoſitũ. Quãdo fimplex eſt qðcau lat atꝑe ſunplici vel ab inſtanti vel nũc. vel a tꝑe indiuiſibili quo ad nos.vt eſt eſſe nũc eſſe tũc. Sed quãdo ↄpoſitũ eſt qð cauſaturq tꝑe ꝓpoſito ·vt fu iſe in foꝛe futuro. Et licet iſte ſ ſcilʒ eẽ in pzeſenti.fiuſſe in pterito.⁊ foꝛe in futuro.nõ pꝛopzie ⁊ ᷣm ſe attri uõ̃tur eternitatieo ꝙ in ⁊— 2 eternonhil eſt p̃reritũ vel futurũ.ſed ſibi om̃ia ſunt ſimul ⁊ nihil accjn nouo vel deꝑditur.tñ ipſi eterno ꝑ reſpectũ ad tẽpus ⁊ quo ad exiſtentiaʒ in 5 F= 3 eattnbut᷑ eſſe finle ⁊ foꝛe. xt dicendo dene eſt.deus fut. deus ert.tñ euʒ— artribuũtur eterno nõ ſunt accñtia realiter diſtincta ab eo qᷓ reponũturinß̃ — ſuræ. Scðo differũt. qꝛ rẽpus eſt accidens abſolutũ ⁊ menſurt pᷣm durati— E t e inh mento Etꝑhoc pʒ que ſint nädod Sciendi quarto ꝙ ipſius qñ. tates. Pꝛnnn eſt ꝙ qñ nõ hʒ ↄtrari. Cuius rõ eſt. qꝛſi haberet ↄrrarii ma kime duentret p̃terito⁊ futuro.⁊ hoc nõ p̃t dic· qꝛ qñ pᷣteritũ ⁊ qñ futuru limul verificant᷑ de codẽ · vr dicendo ite hẽ eſt fint vel erit· ↄtraria vero nñ⸗ ; de eodẽ verficant᷑ Secũdaqpꝛietas eſt ꝙ qñ nõ ſuſcipit magis ⁊ minꝰ uius! di le in tpe ſed tempus no us7 ſe ePali derehnquũtur. ⁊ tñ ſenectus nõ eſt quãdoſed Zeil de ſecũda ſpẽ qualiatis. ergo iſta definitio qñ uenit alijs a definito Scto ſic.ſicut je hʒalbũ ⁊ aibedo.ita eſe in tꝑe ⁊ tpe ſiue qñ ⁊ tẽpus idem Tercio ſi. nullů eſi tp S0 Atlnerſub quantitate q cauſat a te ſimplici. ⁊ ſimpl dinſihie ſi in 8,— uſcipit magis ⁊ minus· 1. Trattatus tertins aliquid ðꝛ magis ⁊ minus fuiſſe intꝑe· ergoqiſuſ cpit migs run dpmũdꝙ ſi capiat ſenectus vt ðt naturalẽ impotentã quecnit plongã trãſmutatõem que fit ſub tꝑe⁊ motu.⁊ etiã iuuentus nn— ralẽ potenti h ocmõ ſunt qualitates de ſch⸗ ſpẽ qualitatis⁊ nð rlin tur imediate ⁊ ꝑſeex adiacentia tpis. ſed ꝑalterartõem que ſubtxecui ſed ſi capiant᷑ vt dicũt diu fuiſſe in tꝑe vel parũ fuiſſe.ſic aliquo modomya tant qñ ·ſed hoc nõ eſt pᷣnciale bcatũ ipfoꝝ · ¶ d ſecũdũðꝛꝙlcʒuni eteſſe albũ ⁊ tp̃s ⁊ elle intꝑe hñt aliquã ſilitudinẽ in denoiatione.qſcu bñ ðꝛ ab albedine.ita qũ a tꝑe·tñ inhoc eſt diſſle. qꝛ tẽpus nõ datpm ter ⁊ intrinſece eſſe in tꝑe.ſicut aibedo intriuſece ⁊ foꝛmaliter dateẽalbun Ad terciũ ðꝛ. ꝙ licʒ tpᷣs qð unpoꝛtat eſſe ⁊ eẽntiamtpis ſit ſenꝑdul bile.tñ ſicapiat᷑ generakt ꝓlo qð dicit eſſentiaʒ tꝑis ⁊ nõ eſſe ſcaiqi Sꝛ indiuiſibile ſicut nũc. dqrtum ðꝛ· ꝙ licz in eodẽ nõ ſin ſin un eritũ ⁊ futurũ.poſſunt tñ ſimul dicide eodẽ.vt pᷣus dictũ eſt.⁊nat xpellũt. hoc eſt ꝓpter ſucceſſionẽ eoꝝ?ꝓpter ↄtrarietatẽ vel repugtůti Ad qͥntũ ðꝛ.ꝙ licet aliqͥs dicat᷑ magis ⁊ minus fuiſſe in tpefmex . nõ tñßmnen en Lchhen⸗ ſ uſcipit magis pn Bie ſt circũſctiptio coꝛpoꝛis locati a lociciii tione ꝓcedens. vt in ecclelia eſſe. in foꝛo eſſe Ei uidit᷑ vbi.qn quoddã eſt vbi ſimplex eteſt iludq ſimplici loco ꝓcedit. vt eſtlocus pũctoꝛu m. Et qudit bi ↄpoſitũ · et eſt illud qð a loco compoſito pꝛocidi. yu erates vbiſunt due. Pꝛima eſtꝙ vbi nihil eſtↄinni S da eſt ꝙ vbi nð ſuſcipit magis neq; minus · hoceſt ꝙ iß uſcipit intenbemnec;temiſſionem. Poũtqᷓ; aũtoꝛ determinauit de qñ qð ↄuenit tam ſubſtãtijscohr qᷓ incdꝛpoꝛeis. Hic ↄſequenter determinat de vbi qðpie ſolunan „ Lepubſtantijs coꝛpoꝛeis. qqᷓa Bilerto portitano ſic defint. Wbielcui ptio coꝛpoꝛis a loci circuſcriptione ꝓueniens. In qua defintõe ponlei Ahrſcriptio loco generis · q ipſa le habet ꝑmodũ generis reſpecn vb Dan ponit᷑ coꝛpoꝛis ad explicandũ ꝓpꝛium ſubiectuʒ ipſius vbi qðeſtſuhiui in coꝛpe locato.⁊ ꝑ hoc differta circũſcriptõne actiua loc.· Vlinpo ocicircũſcriptõe ꝓcedẽs. ad oſtendendũ ꝓpꝛiam cauſam ⁊ꝓpnqujnis vbi.que eit locus circũſcribens locatũ. Et ꝑhocdiffert vblab omnilß Fpdicamentis accidentũ. quoꝝ nullũ cauſat᷑ imediate acircũſerytv vt poteſt videri in om̃ib inductiue. ¶ Sciendũ pᷣmoꝙ trplexelcici tio q̃dam eit ciycũſcriprio actiua loci queeſt actio ipſus icſlenen⸗ tum que reponit᷑in pᷣdicamento aetõis. Schaeſte rcůſenpti ſurcuii ia paiſiua que eſt paſſio coꝛꝑis circũdati que repont᷑ in dicamẽo pil us et quelitet iſtarũ duarũ citens ſucceſſuũ ⁊nõ pman⸗ cui qnp ujun z ſit in wlu pui inh gusi ſcis oobul gu usſ ui nc inu dnnn irhui nin uunſt ſare vyh wa ſum pon mm gpöl imhn nm umd uiimqu hnt ſu⸗ nun wüh init ſicht init nn gurn au⸗ maſ n ſuue iiyn n anzmt mtinm ——— „ Kan Riſituinnimi betſninn vunttngt — M dcdünſnmt ntrsſn —— dx vbupxni . h inm 21 6 44 1b * quia vnũ indinſibile non circũdat᷑ pꝛopꝛie ab alio nec raliter diſti urlum.· quod eſt eſſe ſurſum.⁊ vbideoꝛſum⁊ ſi de alijs erꝑ tu diuerſoꝛũ ꝙ duo contraria Verificarentur de eod rema et ſolum ſignificat modum en Petrihyſpan cñſeriptio naturalis que eſl eſſe cicũdarum vel circũſcriptum ipſius loeati ſiue eſſe cicũdatuma loco·et hec cicũſcriptio eſt ens ꝑmanens in locato. ⁊ cauſat a cicũfcriptõe actiuaet paſſiua.et de talicircũſcriprione iniſta delint rione eſt adpolitum. quia illaeit vbi. Et ꝑhoc patʒ ꝙ ſubſtãtie icoꝛpoꝛa les ⁊eriã accidentia que nõ cncũſenbũturgioco nõ parntpꝛie vbiſedſo lum coꝛpoꝛa quea lococircũſcribũtur halẽt ꝓpꝛie vbi. T Sciendũ ſe ecũdo ꝙplocus ⁊ vbimagnã halrnt ↄuenlentiã. qꝛ locus eſt cãqpinqua ipſiusvbj rõne cuius pon in eius definitõe. tamẽ ab inuicem realiter diſtinguuntu 6 eo ꝙ locus eſt cauſa efficiens extrinſeca ipſius vbi.⁊ talis c reali ter diſiin⸗ guit a ſuo effectu. Ende differunt pᷣmo locus ⁊ vbi ex parte ſui jubiecti. qꝛ locus ſubiectiue eſt inlocante. vbi vero in coꝛpoꝛe locato.vt ciʒ lapis eſt in aqua ſupficies aque eircũdantis lapidem eſt locus eius. quieſt ſublectiue in qud circũdante.? eſſe ccũatũ vel elle locatum.qðeſt vbi lapidis eſt ſu b⸗ iectiue in lapide. qꝛ de ipſo affirmatiue pᷣdicatur. Tifferũt ſecũdo.qꝛ locus eſt menſura extrinſeca locati. vbi vero eſt accidens rel pectiuũ locati qð di⸗ cit reſpectũ ad talem menſurã. qꝛ vbippꝛiuʒ non eſt aliud qᷓ; eiſe in loco vel ↄmenſuraria loco. Et per hoc patet tercia differentia ꝙ locus eſt ens abſo lutum. vbivero reſpectum.¶ Sciendũ tercio · ꝙ vbi diuiditur per vbiſim pler ⁊ vbi ↄpoſitum. Vbi ↄpoſitum eſt eſſe locatũ vel eſſe menſuratũa lo⸗ to ↄpoſito.et ſic vbi compoſitũ ſolumſcauſat᷑a loco ↄpoſito. ſʒ vbiſimple x eſt qð cauſatura loco ſimplici.⁊ eſtlocus ſ implex aliquod indiuiſibile ipius loei· vt pũctus. Et dicituttale vbiſ implex ꝑ ſimiitudinem advbi compo ſitum.quia ſicut totum locatum circũſ cribuiadeqiiate a loco ⁊ habet pꝛo poꝛtionem ad ipſum.ſic etiam quodlibet indiuiſibile locati habet pꝛopoꝛtio nem ad aliquid indiuiſibile lociſicut centrum locati ad cent᷑rum lociramẽ o guitu ab ipſo· Rõne cuius dicit pßᷣus ꝙ dem ſint ocipijnctiis ⁊ jocati vbl ↄpoſitum cauſatura loco qui diuiditur per locum ſinſum ⁊ deoꝛſum. Et retro dextroꝛſum ⁊ ſiniſtroꝛſum.ideo vbi compoſuijm diu icitun per vbi ſunt genera ſubalterna ipſius ybi.¶ Sciendũ quartoꝙ vbſoerenue prectes. Huna eſtꝙ vbinõ halet ↄtrariũ. Cuius rõ eſt. qꝛ vbi ummect Ate cauſarur aloco. quia eſt eſſe circũſcriptuma loco.ſed locus cum ſiqᷓ;ti ki habet ↄtranũ.ᷓ eadem roe nech vbt. vnde ſi vbiſurſum ⁊ vbi um eient ↄtraria ſequit᷑ ꝙcum idem diceretur ſu rſum ⁊ deoꝛſim reſpecj oontrarie aren ez. Secũdae nõ lulcumag⸗? minus. Rõ eſt quia vbieſt eſſe in locoſ. ed eſſe uſe ur nec temittitur. licer poſſit augmentariper maioꝛem oci⁊ ocatiergo vbi non ſuſcipit magis et minus — guitur pꝛmoſic cicũſcripti eſt actio cumci t ontra pꝛedicta ar⸗ ec3te rcũſe F7. eſt actio· ergo vbi non eſt circſe criptio. Fofeeeeene tis ergo hic m oego⸗ ſnnnedamentum. quod delret eſſe Ein tanquam 5 Atãncoꝛpoꝛe eſt vbi eſt alicubi quiueſt naliquo ic.amma ſe eſtcoꝛpus. ergo vbi non eſtcmũlenptocwꝛpojs det tamen non — Vrattatus tertius Q. uarto ic.om̃e vbi eſt circũſcriptio coꝛpis.ſed vbi ſimplex n eſteich ſcriptio coꝛpoꝛis · ergo nõ ↄtinetur ſub genere vbi. ⁊ ſic vbi male diidipe vbi ſimplex ⁊ vbi ↄpoſitů oñ he trariũ.ſed de vno vbi ad aliud fit motus. vbihʒ ↄtranũ ahnʒ ꝙlicet circũſcriptio actiua ſit qdã actio.nõ tñ circũſcriptio pmanẽs ⁊n Q.uinto ſic. om̃is motus fit de ↄtnri inc tralis. de q̃ ſolũhic intendit᷑ Ad ſcõmðꝛꝙ vbi acceptũ mntetrogaiut relatiue eſt ſincathegoꝛema. nõ tñ qñ ſumi indefinite vt tiñ valerſcutilj cubi.⁊ poc mõ ſolũ hic capit¶ Ad terciũ ðꝛ. ꝙ licet aĩa ſeꝑataa coꝛeſti loco definitiue ⁊ ꝑſititudinẽ.nõ tñ eĩ in loco circũſcriptiue⁊ ꝓꝛ.ieoſi hʒ vbi ᷣm ſilitudinẽ eo mõ quo pontt᷑ in loco eſſe. Ad quartum ðni pꝛie captũ eſt circũſcriptio coꝛꝑis. ed nõ oꝑtʒ hoc de vbiſtitudinanen pro · mõ vbi ſimplex eſt vbi ßᷣm quãdã ſikitudinẽ ad vbi ↄpoſitum Ii qntũ ðꝛ· ꝙ licʒ duo vbiↄſiderata vt makime diſtant ↄtrariant᷑? vtfum tus de vno ad aliud.tñ ſi ↄſiderent᷑ vt ſolũ dicũt eſſe circũlenptůlocntiuj dicant᷑ denoiatiue de pᷣma ſuba. hoc modo nõ hñt repugnãtiã ↄnnn * * —, tis. nerſub rõne fit motus de Vno ad aliud⁊ qʒ vbiſic a logico ↄſidenn ideo dirtrur nõ habere ↄtrarium re Wſtio eſtqdam pattiũſitns t geneʒitionis vu Mtſeſſio ⁊ ſtatio · etſicð alijs. Itẽ tresſitppiuun litiõis. ꝛima eſt ꝙ poſitio nõ hʒ ↄtrariũ · Secũdacipl tio nõ ſuſcipit magis neq; minus. Tercia eit ꝙ ꝓpücln ſitioni ſubſtantie pꝛoxime aſſiſtere Poſiq; autoꝛ determinauit de pdicamẽto vbi qððtſinpli ceinle Bic ↄſequẽter determinat de pᷣdicamẽto ſitus qð ðt modũ eſſendipai in toto ⁊ in loco. qðab autoꝛe ſub noĩe poſitõis ſi definit. Poſiietiin partiũ ſitus ⁊ generatiõis oꝛdinatio · ſicijt ſedere ſtare. Sedereeñqj dam ſituatõem partiũ hoĩs in toto ⁊ inloco ⁊ oꝛdinatõem 2poſti partiũ. In qua definitõe ſitus hʒ ſeꝑmodũ generis· ⁊ pont᷑panũ ai dendũ ſubiectũ ĩmediatũ poſitõis. D einde poni ⁊ generatòis oln⸗ qꝛ poſitio ðt ꝓpꝛie oꝛdinatõem qᷓ ip̃is ↄuenit ꝑ ↄpoſitõem quã hrinun Etiã iiũ ↄponem hůt generatiõe totius ſitotũ gñcꝭ· ⁊liſt nůtihi talẽ oꝛdinẽ ꝑ foꝛmã totiꝰq̃ iðᷣas ↄtinet ⁊ cuiſ uboꝛdinant? nõ dzepil pulatiue ſʒ expoſitiue. vt tiñ valet ſicut ideſt ⁊c. ¶ Sciendũ pᷣnophiti poſitio reakr ⁊ eẽntialit᷑ ↄueniãt dꝛũt tñ rõne. pᷣmo qʒ ſit? reꝑẽ᷑tãinng lib qᷓ; in mathematicis. Poſitio ÿo ſi capia᷑ꝓpꝛie ſolů repit᷑ i nurb qjhyeſt naturałoꝛdinatio ꝑtiũ ex ↄpõne rei.ſitñ vrrũc; ſc ſuꝰ polti piant᷑ gñalr ſi hᷣ mõ ↄuertũt᷑ſʒ tñ adhuc dꝛñt· qꝛſitus ꝑhus eruin ad locũqᷓ; ad ſuũ torũ.⁊ poſitio ecõuerſoꝑpus ðt oꝛdin ꝑtuzinterlet ad totů. tercio ad locũ. Iite ein triplex oꝛdo prium ꝑpoſiin impo b ea que inhoc pᷣdicamento ponũtur.deo poſitũ pmã ublttii hoc qð eſtſuas ꝑtes habere adinuicẽ? ad totñ? ad locũ qre bus durielt ſitus nõ dicit ſunplicẽ ↄparatõem ſubſtantie ad alqu dexmn gijit v i u umnp nld wri vunn iun zmb nnit quiy nihn niiuj mni ſinm ſiſichin nu diishn pupu ſniche ſai ſſht inhn uii ſulun ſuin nunn ſnn timzn wnüh wiü mn up z lien nnij hga in untg mih 4 uiitn Whlu Trattatus tertius motum lotalem vnñ acquirit᷑ ⁊ aliud abijci᷑· nõ tñ ſeexpellũtp ſegtn iecto nec ꝑ ſefit motus de vno in aliud. Z quitũ ſelnten net ex parte totius. ⁊ poſitio ex parte partiũ.qͥa tñ poſitio impo tum ad aliquod intrinſecũ nõ aũt rehatio· deo politio dic᷑ p pej e⸗ ſtere qᷓ; relatio. Zbitus eſt coꝛpoꝛum ⁊ eoꝛum queci 24 ug⸗ e quecirca Coiphſit adicentia. vt tunicatum eſſe bracntũeſſe ansſi ſpecies eius. ſꝛima ꝙ habitus ſuſcipit magis ⁊ ninsn eques eſt armatioꝛ pedite Sec unda ꝙ habitus nonhat contrarium. Tercia ꝙ habitus ſemper eſtin plunbuoſ in habenteet habito. Poſtqᷓ; autoꝛ determiauit de pᷣdicamẽto ſitus qðcõiterꝛ vlrconun ſubſiãtijs coꝛpoꝛeis. Hic ↄñter determinãdũẽ de decimo⁊ vltinoiu mento ſcʒ habitus qð ſolũ ↄuenit hoĩ et his qͥ inſtrumẽtalt ſubſeruii et ab autoꝛe ſic definit᷑. Habitꝰẽ coꝛpoꝝ ⁊ eoꝝ q̃circacoꝛpꝰ ſůt ghen In qᷓ definitõne adiacẽtia ponit loco gljis·⁊ bʒ ᷣm vn xcauſaoꝛnutꝰpn tur in vltĩo loco definitõis.tñ pᷣm intellectũ poni᷑ in pᷣmo locopontn ꝛum ad explicãdũ ſubiectũhabitꝰ ⁊ cauſam finalẽ e. Dend ponli rum q̃circa coꝛpꝰ ſũt adiacẽtia ad explicãdũ cãm efficiẽtẽ ⁊ qᷓqʒmõn alẽ ipᷣius habitꝰ. ⁊ ꝑhoc explicãtur ead aciacẽt ⁊ applcãtur copo fuh gurã eius.⁊ ꝑhoc differt habitꝰ ab oibyalijs pᷣdicamẽtis Selihn ꝙ habitus vt hic defint᷑ nõ ẽ res habẽs nec habita. ſẽ accñs quodqii ctiuũ mediãs inter rem hñtẽ ⁊ habã ſicut eſſe capuciatũ. nõ eſtenh⸗ caputiũ.nec ipᷣm caputiũ habutũ ·ſʒ ðt eſſe accñtale hoi adueniens ernii tia caputij ad caput. Et nõ capit᷑ hic habitꝰ vt ẽ qualitas diffcul ni lis nec vt opponit᷑ pꝛiuatõni.· ſʒꝓ tali accñte reſpectiuo qðᷣẽ meditehis ⁊rei habite. ⁊ lʒ ſit ens reſpectin.nõ tñ ẽ relatm ᷣm eẽ qꝛtʒtoirůcijii ad aliud cũ qᷓ dicat᷑ ad cõuerteniã fub habitudine einſdẽ caſus ßẽunſ lin hm dici¶ Sciendũ ſcðo.ꝙ habitus hoc modo acceptus ẽ vñ ßat menrũ ab alijs diſtinctũ. Tuiꝰ rõ eſt. qͥa eit vnñ genus generalſintj vnů ſpẽalem modũp̃dicãdi de pᷣma ſuba. Pꝛedicat eiñ de ̃ inhochhi eſſe ſic vel ſie habituatũ. Vñ q̃ſitiuũ eiꝰ ſub ꝓpꝛio e noie nõ batem ipm circũloqmur dicẽdo qᷓliter ẽ hoc habituatũ. Eteiꝰ ſpcs ſunt habiw tius ⁊ habitus ꝑtis · Exemplũ ꝑꝛimi vt tunicgtũ eſſe armuñ eſe delun do capiciatũ eſſecalciatũ eſſe. Et iterũ armatũeſſe ↄtinet ubl plurs ye cies ſpẽaliſimas vt loꝛicatũ eſſe · galeatũ eſſe. ⁊ ſi de aijs ·⁊ indiuidun u armatio foꝛtis Sciendũ tercio. ꝙ ipius habitus tres ſunt ꝛl⸗ Pꝛima eſt ꝙ habitus ſuſcipit magis ⁊ minus. ⁊ rõ eſtq luſcge n⸗ minus eſt aliquid idem in ſpecie manẽs magis ⁊ minus accidire adecet fectũ illius ſpecieiita ꝙ ꝑacceſſum ad talem terminũ recpit migis ⸗ ceſſum abeo fuſcipit minus ſed hoc cõuenitalicuihabuu ſcuralcs ⸗ magis armatus vel minus ·ig᷑ armatũ eſſe ſi uſcipit magis 7 minis 8 ini zmi vnlo 5 ulin ßmn iuo üdh cyrim gwiin dnn hn nij ulbu Iuln his iurnn minc mn nnts dfn. wn zsi wihb nnid mqu vhin lunyi ſsmm inih iuienn u mn üsgh gun undi urin usgen knen. im ub ſhnn wkit ſhn kden.D M Aat w— denw— — f CMalcSuc di e den — kcuni ck in Pltrihyſpunt tetas eſt ꝙ habitui nhil eſt cõtrari. cuiꝰ rõ eſt. Quia nulũ decñs ndfr Sh inq;tum reſpectiuũ eſt ſed habitus ẽ ens reſ pecti⸗ unmqᷓ n ↄtrariũ vt reſpectiuũ eſt.qͥa nõ ↄtrariatill adqð ref. rt᷑ ſʒ tm̃ rõne ſu fundamẽtimõ fundamẽta habitus no ↄtlgriant. qͥa coꝛꝑa interſe nõ ↄtrariant᷑. nec jlla q̃circa coꝛpꝰſ unt· vt tunlen vel cuputiũ.qᷓ habit⸗ nõ habet ↄtrariũ Sciendũ quarto.ꝙ pius habuus vltuna Pꝛietas.qa. pꝛiũ eſt habitui in plurib exiſtere cinꝰ rõ eſt. qͥa eſt co?poꝝ ⁊ eox queci n coꝛpus ſunt adiacentia. ſed in lali adiacentia ila que Hatent᷑ apl cant᷑⁊ fi⸗ gurant᷑ vm figurõ habentis. Rõe cuiꝰ dicũtur ha bere ⁊ adiacere hñti ze õtraip̃m hñ imö aliquo mõ adiacet reihabenti. ideo ðꝛ oc applicatio ad al⸗ terũ Ideo habitus 5 ie ia vt in pꝛinci pali ſubiecto.ſed in habente quod denomiat vt dicẽdo ſoꝛtes etogatus. Ex iſtis ſatis patent definitio ſpecies ⁊ modus pdita ndi⁊ ꝓpꝛietates ip̃ꝰ ha⸗ bitus. Contra pꝛeccta arguit᷑pᷣmo ſic. Vius eſt habitus.⁊ tñ nõẽ ad⸗ iacentia coꝛpis· ergo ⁊̃. ¶ Secũdo ſic. Tunca eſt habitus.ſilr capuciũet tamẽ nõ eſt odiacentia coꝛpoꝝ.ſed eſt ilud quod eſt ſ upꝰa coꝛpus. ergo con tra diffinitõnem habitus. Wer ſic. Vbieſt adiatentia coꝛꝑis vel loci rircũdantis coꝛpus.⁊ tamẽ nõ eſt habirus. ꝗᷓhec diftinitio conuenit alijs a diffinito. Quarto ſi uſcipere ⁊ minus pꝛeſupponit cõ trarie⸗ tatem.vel haberecõtrariũ..ᷓ nõ ſuſcipit ma gis? minus. Quinio ſi diuerſis ſublectis.qͥq accidentia numerantur? multiplicantur m numerũ ſuoꝝ ſ ubiectoꝝ ergo nulli habitui conuenit in pli bus exiſtere cum habitus ſit accidens Iid pꝛimũ dicit. ꝙ ſicapiatur habitus pꝛo foꝛmg poſitiua tloni que eſt carentia foꝛme ſic viſus eſt habitus. do habitum pꝛo accidente reſ pectiuo medio in bitam.vt hic capitur. Zd ſecũdũ dicit ꝙ licet tunicq⁊ caputiũ bitus materiliter. non tamen foꝛmaliter ledadiacentia poꝝ ſoꝛmaliter habitus. quia rumen ipſa ſunt notioꝛanobis qᷓ; ill ideo ſepe nominant nomine habitus. dican ha hoĩibus dicit᷑ 4.adiacentia. tum dicitꝙ licet ſu cipere magis ⁊ minug ex permixtionec traro·ſemper pꝛeſuʒponit contrarietatem. non tamẽ ſ uſcipe nus peracceſſimn velreceſfimadpfect rõnem alicuius ponit eam.⁊ hoc modo habitus ſuſcipit magis ⁊ minus cõ 2 dicit· ꝙ licet milluʒ acidens in inplurbus inb Intis. quiatunc noneſſet vnij tamen tene põteie com; plete E ablntie in atne Zincomplete vt eaeeon dud. le ſic eſt de habitu.quiaeſtin alente compiete ⁊ vyt in m tthabla yrin cauſa. plete? vt in ſubiecto ⁊ in pabrat ero ſit perfẽctẽ 5- — „ 5 — pfeR ß. 1—e S h— 4 F — f———„— S Erattatus. ctur a utem aiterum aitert ophoni qu iſi — *— — I. 5— 4— * er. e 4.„— ———— 2 F 1——— ⸗ kr etlilius du plum et dimidium. Quedam ſunt pꝛiatiu y poſita. vt pꝛiuatio et habitus. viſus ⁊ cecitas audiusiur vinn ditas. Alia ſunt contrarie oppoſita.vt albumnignm. A nin ſunt contradictoꝛie oppoſitaivt ſedere nonſedete. Poſtqᷓ; autoꝛ determinauitde pᷣdicamentis. Hic ↄñter detemintd poſipᷣdicamentis. Et rõ oꝛdinis eſt. qa pᷣdicamentũ dicit cooꝛdnnn dicibiliũ que ſub eodem genere tm ſunt. Poſtpꝛedicamenti vero dii oꝛdinatõ nem dicibilium que in diuerſis generibus · ergo ⁊c⁊ ſi difnn poſtpᷣdicamentũ. Eſt cooꝛdinatis pluriũ dicbiliũ ad diuerlapedæn ta reducibiliũ valens adꝑlenam noticiam pꝛedicamentoꝝ halrndiu ſterioꝛi·⁊ qᷓa pꝛimo opoꝛtet cognoſcere ẽᷣoõdinãtõnem dieibilũ ſibſn genereqᷓ; cooꝛdiatõ nem eoꝝ due ſub diuerſis generib reponũnniini uenienter poſt pᷣdicamẽta determiĩat de poſtpᷣdicamẽtis Wciendßn ꝙ hic ponũtur quinq; poſtpꝛedicamenta ſcʒ oppolitio. pꝛius ſmn⸗ et habere. quoꝝ ſic habet ſufficientia.qa om̃e poſtpꝛedicamentũ vile ii pletam cognitõ nem pᷣdicamentoꝝ. vel ergo valet ad cognoſcend eq funt in pꝛedicamento qᷓ;tum ad ſuũ fieri ⁊ ſic eſt motus. velq;nmaiſi eſſe⁊ hot tripliciter. quia vel valet ad cognoſcendum repugnuntami dinem.vel conuenientiã.ſi pꝛimũ ſic eſt oppoſitio per quã cognoleinsd nerſttatem generũ ⁊ eoꝝ que ponũtur ſub genere · Diſtinctoem̃ſit du ſitas in aliqua oppoſitõ ne ſemper fundat. Si valet ad cognolcendi un ſic eſt pꝛius. Si conuenientiam hoc eſt dupliciter. vel valet ad cogolu⸗ Pppoſitoꝛum enim quedam ſuntreliin. vpn * dum conuenientiã inferioꝝ in ſuo ſuperioꝛi.⁊ ſic eft ſimul. vel acunũn fubſtantia. ⁊ ſic eit habere· Et quia oꝓpoſitio valet ad cognolenqidu“ litatem que pꝛimo inter genera generaliſima iniemn alaũtpolyi menta valent ad cognoſcendũ ea que ſub diuerſis generibus oꝛiui imer poſtpꝛedicamenta pꝛius determinat de opoſitõne. Stindiul do ꝙ dupticiter accipit᷑ oppoſitio. Vno modo vt eſt tepugnnti dunz poſitionũ in qualitate vei quantitare vel in vrroq; ſimulãſcelpaſꝑ ñtõns. ⁊ de tali oppoſitione noneſt hic ad ꝓpoſitũ.ſed deen tncnihl tractatu· Alio modo capi᷑ x oppoſitõ ne reꝝ ſiue terminoꝝ inomlu et talis oppoſitio adhuc dupliciter conl ideratur. Vno modo inßumn du diuerſitatem dicibilium que reponũtur in pꝛedicsmento⁊ ſc inion ru conſiderat᷑. Alio modo inqᷓ;tum valet ad cognoſcendum oppoſitoꝛum logicales. ⁊ ſic de ipſa terminaturin tractatu de locb du cs. Scienduin tercio ꝙ oʒpoſitio vt eſt palſio rerumn ſieſoltdini . 2.„ 0 rſt repugnantia duoꝛum extremoꝛum non permittentiun enn ſMubiecto ſimul et reſpectu eiuſdem ſicut contrarietas calid ⁊fidq ſe non permittunt in eodem ſubecto. In qun defintõne pont ioco geneeis. Ipla em eit quoddã ſuꝑius ad repugnni kih 1 . 4, 4 undu oin 4 ugeſ t . upi — habunl iinn iwn nm pun ſtabm ſup ifn inlin 1.6 * npu ſtttuns ziſehe tienin Nn mi wiisd (uf pui rinh lum fymnm ni hihuium hymit nmn wlum Lim mmi wannſt plenſi innn nin in rin hiua niit ipelin npugri Pltrihyſpant malem. Deinde poni᷑ duoꝝ extremoꝝ ad erplicandũ ſubieeta vel— opolitõnis que eſt quoddã ens reſpectiuũ Et 5 nõ e— in eodẽ ꝓpter traria pꝛiuatiua? ↄtrodictoꝛia. Et ðꝛ reſpectu eiu—— relatiu a que e ſimul ꝑmittunt in eodẽ reſpectu diuerſoꝝ. Sciẽ äq— ꝙ oppoſitio diudi᷑in quattuoꝛ ſpẽs.ſcʒ opoſuõnẽ pꝛiuatiuã.cõtrar relatiuã ⁊ cõtradictoꝛiam. quarũ iic halei ſuffictentia. Nam omnis oppol clo eſt repugnantia duoꝝ extremoꝝ · vel ergo eſt interens? non ens. Sip̃ 71 ũ eſt dupliciter. vel illa extrema ſe expellunt ab eodẽ ſubiecto m 2 ſe permittunt hm potẽtiã ⁊ ſc eſt oppoſitio cõtraria. vel ſe exvellr rum 2 potenti ſimul reſpectu eiuſdẽ⁊ ſi eſt opoſitio relatiua · Siſc n hoe eſt duplr. vel eſt inter ens ⁊ nõ ens ſimplr. ⁊ ſicẽ oppoſitio ra cuiꝰ vnñ extremũeſt non ens ſimpłt.vei inter ens ⁊ nõ ens fᷣm qd.⁊ i eſt ozpoſitio pꝛiuatiua.⁊ ſi patet ſufficẽtia opõnis Tontrapdicta ar⸗ gu pᷣmo ſic. Quecũq; ponũtur in eadẽ cooꝛdinatõne hñt inter ſe cõueniẽ „ „un z r tiam ſed ea que ponũtur in diuerſis pᷣdicamẽtis nõ hñt ↄuenientiã interſe ergo male dirlt g poſtpꝛedicamẽtũ eſt cooꝛdinatis pᷣdicabiluũ. ¶ Secũdo uue nnn ſic. hõ ⁊ aſinus ht interſe repugnãti q;a nõ hmittunt ſein codẽ ſubiecto mn wet e echen et tñ nõ opponũtur qꝛ nõ łm aliquã ſpẽm oppoſitõnis ꝗᷓ definitio cõuenit aiijs a definto. Tercio ſc. om̃e qð dʒ ſpecies eit genus. ſed oppoſito nõ Mm b eit genus ergo male dicit ꝙ ius ſunt quattuoꝛ ſpecies oppoſitõnis. —— mhw Quarto ſic. Om̃ia owoſita ſunt relatiua.qꝛ opolitũ ſemꝑ refert᷑ ad ſ u⸗ —. um oppoſitũ.ergo oĩs oppoſitio cſt relatiua.q relatiua male poni᷑ vna ſpẽs — ab alijs diſtincta. Quinto ſic. membꝛa hnꝰ diuiſionis coincidũt.qᷓ non — ufficiens. Añs patet. qꝛ albedo ⁊ nigredoʒrrarian᷑.⁊ ſilhñt oppdnem men zcu n Pꝛiuatiuã.qa albũ dicit carentiã nigredinis.⁊ relinquit apritudinẽ ad ip̃aʒ etſilt nigrũ includit nõ albũ.qð cõtradicit albo ᷓ 7c. Zdpᷣmũ dicit᷑. ꝙ ila que ponunt᷑ in vng cooꝛdinatõne ſub aliquo vniuoco hñt ↄuenientiaʒ Eᷣm rem ⁊ vocem ſimu.⁊ que ſimul oꝛdinant᷑ ſub aliquo equiuoco halent uenientiõ ſolũ ex parte vocis.? hoc mõ accipit cooꝛdinatio in definitõne poſtpꝛedicamenti. Zdſcðm dicit· ꝙ licet homo ⁊ aſinus non habent re⸗ Pugnantiã foꝛmalẽ adinuicẽ. tamẽ virtualiter ⁊ materialiter includũt re⸗ Pugnantiã d̃aꝝ aia ſit ↄtrarietatẽ impfectã eo homo 2 aſinꝰ? virtualiter includãt ↄtrariã o õnẽ vłp 5 Ad terciũ dicitꝙ licet oppoſitio nõ ſi N—— dum.7 hoc modo etiam dieit ies i ſpecieꝝ. men non ſunt ſpecies ᷣm rem. entia r onluerent oppoſita qᷓ;tu lintentõ ẽopolitõ nis ſic ſi⸗ . inter ſe. Ftum ad res ſubiectas lls intentõnib⸗ non ſempero elarlue ſed qñm; pꝛuatiue velcõtrari vel con⸗ tradictoꝛie.ſed quia oppoſitio accipit᷑ inter ea Srum ad id quod ſunt ⁊ nõ Exparte nenönis Ideo non ois apoſitio eſt relatius. Iid quintũ ðꝛ 3* oppoſitõnem pꝛiuatiu ⁊cõ 1 dcroꝛtã.tumen oꝛmnatiter ſolum halento ſiionem Ideo — leoꝓpoſitiones foꝛmaliter nõ coincidunt. vmran Ide PTrattatus tertis 3— e Pue autem ſunt relatiue oppoſita dictumeſt pisj; nn eipitulo de relatione. Contraria ſunt Aecung ſub cocn M— S nere pol ita maxime a ſeinuigem diſiant eigeinſu dpbl cillim infunt quo mutuo ſe expellut. niſi atemnmn n inſit a natura. vt albedo in cigno · et nigreqͥo incono. Cl an unie —2 i ge wi⸗ 6 güm i in Finc janin ℳ ſ rr 3 4 1 3 8„— 3. ditgs autẽ non eſt in igne vt accidẽs in ſubiecto ino nſ d ſubſtantiale ſicut ſunt quenq E cadunt in diffinitõne alicuius non kn pꝛedicaõnenp ni tius vtp 17„ℳ 1) tati ꝛincipiũ · vt punctus in diffinitõne linee. ⁊ wini 8 5 4—„ 1 V diffinitõne numeri· Et iſte modus eſſendi in conitib quarto modo fm quem Vnaduec;pars diffinitöncſ ria ignis eſt ſubiectum eius. Bec eĩ ſuſceptibilis cc ⁊ frigiditatis. Vnde caliditas eſt in materia igin ſign 34 n h n iun ſins diffinito. Etſic ignis non eſtſ ubiectũ calidints iiii en 1 in ſubiecto· in igne vero non vtſ ubiecto. ſed vt ſubltntulio f 6 cuius eſtſubſtantiale. Ignis eſt ſubtilſimũ copsa ig ₰— cAulh agens ſuper aer ßᷣm totam ſuam oſtqᷓ; autoꝛ poſuit diuiſi ionẽ oppõnis in ſuas ſpes ⁊ moqe nii ↄſequẽter determiat in ſpeciali deillis modis oppoſið· Etqn i jitõne relatiua? cõtraria duoetienn ſunt entin Inßuntmnn un dictoꝛia vnñ eſt ens · alud eſt nõ ens ideo pꝛius videndi chdemu wm eppoſitione? contrariaqᷓ; de alijs. ⁊ iterũ· quiain relatiua oppollbten i qʒ extremoꝝ eſt ens in actulicet in diuerſis ſ ubiectis In cõnaijs jon eſt ens in actu ⁊ reliquũ in polen tia. qa contraria vt opponul n n ſunt ſimul eſſe in eodem actu. Ideo pꝛius dererminãdumelde mnu m poſitõne · de cuiꝰ determĩatõne autoꝛ ſe excuſat ex eo gpusdenin eſt de ipᷣarelatiua oppoſitõᷣne. Sciendũpᷣmo. ꝙ relaliude we pugnantia relatiui? coꝛrelatiui inter ſe ſicut eſt repugnsni pans: iut hd fmuieſſendũ ineodem ſubiecto relpectueutcꝭ ̃iachteuu n inter ſe referũtur hoe modo ad ſeinuicẽ ſumul eſſeineodem 4 Snt ℳ— ſ 5——— 1.1. 5)——— 5 6 79—— ——— 2 1r—. nat reſpectueiuicem. Licet in diuerſis ſubiectis que ſunt relatiue oppoſita dictũ eſt pꝛius qͥa ide oppoſita· Relatiua totum bert us. Et per hoc diftert bertſcut dictum eſtpꝛius. Ethe voc dit odinöth / 5 ſ u e gun c k ⸗ ktrihyſpant inea vnñ extremũ refertur ad aliud. vt dicendo pater filij pater ⁊ econtra · et etiam ambo extrema ſunt ſimulin actu. quod nõ fit inalijs. vt patet in⸗ Ductiue in om̃bus. Zlbum em̃ non refertur ad nigrũ vt dicendo album ni grialbum neq; viſus ad cecitatẽ nec ſedere ad non ſedere⁊ ſic de alijs.iõ te tina oppoſitio cõuenienter diſtingui᷑cõtra alias ſ pecies oppoſitõms Sciendũ ſecũdo. ꝙ cõtrarietas eſt repugnantia duoꝝ cõtrarioꝝ inter ſe Vnqe cðrraraſunt que ſub eoden generepaſita ſunt⁊ maxime a ſeinui⸗ em diſtant? eidem ſuſceptibili vicilfun inſunta quo mutuo ſe expellunt ni ialterũ inſit a natura. Vinde in hac diffintõne ſubintelligi᷑ oppoſita loco generis. Deinde ponit᷑ ſub eodem genete ad differentiã pꝛiua tiuoꝝ ⁊ cõtra dictoꝛioꝝ. quoꝝ vnñ ſemper eſt non ens. quod nõ pont᷑ ſub genere. Dein de pont᷑? mapie a ſeinuicẽ diſtant ad differentiã medioꝝ que ſunt inter cõ n, aria que iuct rum mediaſunt non contrarant ertrenns icut ruledo eſt me e contraraf. Beinqe poni? eicem ſubiecto ünpu nfun viciſſim inſunt. hoc eſt ſucce ue ad differentiã relatiue oppoſitoꝝ que non eunen E dit· nſũt ſuccefiue eidem ſubiecto cin ꝓpꝛio fundamento relatõnis. Dein⸗ de pont a quo mutuo ſe expelluntꝓpter diſpata qubus cõueniũt partes pꝛecedentis diffinitõnis.ſec illa no erpellunt ſe qb eodem ſubiecto actio negpꝛia.⁊ ideo nonſunt contratia. t pont᷑ nilialterũ inſit a naturaꝓpter ce onlraria qᷓ naturaliter inſunt ſuo ſi ubiecto.vt caloꝛ in igne. qͥ nõ põtexpelli b ipo ⁊ eſt in eo quodãmõ vr pᷣnciplũ eſſentiale eius. Scienqũ tercio ꝙ betii ignis põt dupkt cõ ſiderar. Eno mõ ßm eſſe uũ ſubale vt ẽ quoddã cõpo ℳlis nec; pᷣncipi eſentiale qa qʒ umieſt Qnrig mulheſt Vogh xlicoꝝ · ideo ſi caloꝛ in igne eñet foꝛm⸗ ſubltõtialis in nullo alio eifet ecicens· lo modocõſderatignis. yt eſt elementum actiuũ reſpectu coꝛ oen nerabiliũ? coꝛruptibili⁊ hoc moqo gnis agit medinte caloꝛe eius. Caloꝛ em quodãmò dici pꝛincipiũ ignis inq;tum eſt actums.⁊ hoc modo debent intelligiea dile dicũtur in textu. quua miſi ſic intelligerent᷑ vi⸗ dereneſſe falſæ. qin caloꝛ non eſt de eſſentia ignis nec pꝛincipiũꝓpꝛiũ diffi⸗ uonis eius ſicõſideret᷑ igns qᷓtum ad eſe ſuum ſubſtantile.& tamẽcon ideretur pꝛout elt pꝛincipiũ actionis eſt de eius ſubſtãtia Scienqũ quar o dupltcia ſunt cõtrari. quedã ſunt mediata quedã ĩmediata. Lõtra⸗ iaediata ſũt inter qucmt aliqua ſpecies ſui quod Sm5 pans naturam vtriuſq; eKremoꝝt interal hn etfuleunmn croceum. que quodãmò participa Sedctraraimeditaſ unt inter qus eris. p ſanum 2e rumin ſſpeces m lpeci— 60 ronlem creſſe hſebuen ꝛio nteen Ledneceſeẽ yn nu vekegrum non eſt dandum medium in aſtdeanel⸗ ea dumoꝝ.? ſic eſt ſanum vel ucqunlitas ci it u eon palraneruriniedtatpercarentim medij per participatõnem li. atietenhebeecereneotinbenenecet ſirũ ex materia⁊ foꝛma ſubali⁊ ſi caloꝛẽ ſibiaccñs ⁊ nõ foꝛma ſu bſtantia⸗ „ ½ xt de lapide ſi negant᷑fani. Erde in. 5— ens deß Shrrniegti. Erde ils duob⸗ ↄtrarijs intelligitp⸗ leps definitio Eorrapᷣduta tgur̃pᷣmo ſic. H „, ſequturci ynů delrutaluc relatua mutuo ſe aclieleat „2) * 6 ——— *— — 3„6 4 ——„b— kf L NArelatiua non ſunt oppoſita. n ctum vnius ad alteruʒ · u 7 ön eniunt. ergo nulla relatiua oppontur. Tercioſic. Boñ ⁊mm .„ — 4— 9 „ 1 2 — F732) .————— — 5 L 31. „1 C.— 5 1— Be v kartatit krit S—,—N. †+ 1 4— nius ſeqtur eſſe alterius ·⁊ inter ſe ↄuertunt᷑ᷣm exiſtendi? qiia n nlun. Scðo ſic. que opponũtur haien cgyi m relpectũ vnius ad alterũ ſed relatiua nonhñt oppoſuõneninn. qa ille reſpectus eſt foꝛma relatõnis inqu m opponũtur cõᷣtrarie. ⁊ tamẽ nõ opponũtur ſub eodem genere ſed njn genera·ergo cõtraria nõ reponũtur ſub eodem genere. Quaro tradictoꝛia plus diſtant qᷓ; cõ traria.qᷓ ↄtraria nõ maxime dilan. Qn to ſic caldũ ⁊ frigidũ cõtrariant· ⁊ iñ nõ mutuo ſe expellunt ab eodenſ ⸗ iecto. qa ſimul ſunt in tepido. ꝗ ↄtra definitõemcõtranop. Z hi ꝙ licet relatuna qᷓ;tũ ad eſſe in diuerſis ſubſtãtijs iehe t. zunſ nertant ſᷣm exiſtentiã nõ tñ qᷓ;ũ ad eſſe in eodem ⁊ reſpectu einſc itin lwdu quia ſic oꝓponñtur· Ideoeo modo quo opponñũtur nõ cõſequũtu iin Funt cem nec; cõuentunt· ¶ Zd ſcm ðꝛ. ꝙ inter relariua eſt duple nn um Vnus eſt poſitiuus qui eſt foꝛma relationis in qua relatun cõnni inut ßm talem reſpectũ nõ opponũtur. lius eit reſpectus repugnn e riuoꝝ que repugnant ad eſſe ſimul in eodem reſpectu eivſdẽ ⁊imium ſpectũ halent oppoſitõnem. ¶2id terciũ ðꝛ ꝙlicet bon zmirin turſub eodem genere moꝛali.ſec ſunt duerſa genera inmonlhiit nñtur ſub eodem genere logicali. qa ponũtur ſub pᷣmaſpecie qunum dicunt habitus bonos vel malos ſub eodem genele actions inftdi uu actus.⁊ hoc pᷣmo mõ bonũ ⁊ malũ cõſiderani n moꝛabbyſeiſ n tur vt ſunt paſſiones entis ſic opponũtur pꝛiuatiue? nõ poniur ſiu dem genere Ad quartũ ðꝛꝙlicet cõtradictoꝛia plus dilenᷓ i⸗ min non tamẽ ſnb eodẽ genere cõtradictoꝛia maxime diſtan. Z q inn vlcet calidũ ftigidũ ſunt intepidoðm eſſe remum wnn un intenlum in quo inter ſe contrariant᷑ init Piuatiue oppoſitaſunt que babent firitici ini cun tectum oꝛdine irregreſſibili tempoꝛe detennin gum im Qꝛdine irregreſſibili dico · quia ab habitu in pꝛinnmd u nenire poſſibile eſt. ſed non econuerſ o. Impoſſbie cicn e a pꝛiuatione in habltum regreſſum fier. N viſus ncu⸗ habent fieri circa oculum. Z viſu autem deuenire i cul 48 zmaruin b ajyen tem poſſibile eſt.ſed non econuerſo· n de oppolitõe relatiua?c oſiqᷓ; autoꝛ determiauit un Epi po extrema ſunt foꝛme reales · ic Sſequẽter determi⸗t de wolli F in uatiua ⁊ cõtradictoꝛia quoꝝ vnũ exttemoꝝ eſt ens ⁊ du ut wip opoſitõ ne cõrradictoꝛia vnũextremot⸗ eit nõ ens inlute3uh 5 i na vero vnñ eſt nõ ens hm quid. I deo pꝛlus videndũeſi de oh i iu lu atiuaq; cõtradictojia ꝙlie em̃ oppolitõ nes pollunt dle u oeo ex pte repugnantie eremoꝛumquam impoꝛtant.⁊ quia re winn Ien 2erehee repugnantia qᷓ; in aljs. ideo hoc mo in inßr ↄtradictio pꝛioꝛ eſt. Deinde hᷣuatiua oppoſitio⁊ contraria.vltimove— Anni wrelatiua. lio modo ↄliderantur quãtum adentitatem ertr emotum f L 3 t mih 7 ſuoꝛum. ⁊ illo modo relatiuò oppoſitio boꝛ eſt.ſedo ↄtaria.tertio pꝛiuati v w pin 3 u vltimoↄtradieroꝛia. Et quia hic ↄſiderant᷑. itõnes expte ex⸗ ub agnn hu tremoꝛum. Ideo hic vltimo in textu oꝛdinantur. Et coueniẽter ponitur + Ann pꝛuatiua opoſitio ante ↄtradictoꝛiam Sciendũ pmo. ꝙ prinartt in Avitiu ogolſitio eſt repugnantia ßbirus ⁊ pꝛiuatõnis iue pꝛiuariue oppoſito⸗ de Wnciten— mm2 eſthabitus foꝛma habitain Aliquo ſubiecto ſicut viſus in oculo. 6 ütn 6 puario veroeſt negatio foꝛmeinſ ubiectocum aptitudine ad pam ·ſic ce⸗ aemtnhn f eitas dicit negatõ nem potentie viſiue in oculo ⁊ relinquit aptitudinẽ ad — ipam. eo ꝙ relinquit pꝛincipia remota viſ us.⁊ alia duo ſcʒ habitus? pꝛi ꝙ Vnninf natio dicunt᷑ pꝛiuatiue owoſita. que poſſunt ſic diffint. Pꝛiuatiueoppo n ſiralunt que habẽt fiertcirra idem ſubiectum quoꝝ vnim dicit negario — 6 nem alterius cum aptitudinead ipſum. ¶ Sciendum ſcdoꝙ aliter diffi 33 „ b n nitur in textu pꝛiuatiue otpoſita.ſic cʒ· Pꝛiuatiue opoſita ſunt que ha⸗ 3 einin bent fieri circa idem ſ ublectum oꝛdine irregreſſibili ⁊ tempoꝛe determina ein ton natura ſicut viſus ⁊ cecitas circg oculum. Quius ſic poteſt dari ra⸗ ſemnt tioqꝛhuatio dicit coꝛruptõnem habitus? pᷣncipioꝛum in ſuo fubiecto cũ 3 ſjnfup hᷣuatio hʒ fieri circa idẽ ſubiectũ ſicut habitus. Qt R coꝛruptio pᷣſuppo⸗. d F niriliuc qð coꝛrůpit. Ideo pᷣuatio pᷣſi ponit habieũ. Et habitꝰ natu ra⸗ nnut liter pᷣredit pᷣuatõeʒ.iõ hñt fieri in eodẽ ſubiecto ᷣm quendã oꝛdinẽ.⁊ qꝛ 1nt in toꝛrupris pᷣncipijs habitꝰnõ pr fieri regreſſus in habitũ.⁊ puatio ðᷣt coꝛ nictuuyis ruprõem illoꝝ pᷣncipioꝝ. Ideo abitꝰ ⁊ puatio ſunt circa idẽ ſubiectum m oeine irregrelſibil.⁊ qꝛ aliqd ðꝛ habere puatõem cũ nõ hʒ habitũ tpe ᷓ ee xlmnn debetethabere. Ideo ðꝛ rempe dererminato a natura ratiõecuiꝰ catulꝰ? k añ nonũ diẽ nõ 3 cecus— careat—— habeat— hatuma naturaq Scien ũ tertio ꝙ duplex e pᷣuatio. que ameſt pfe ſ nfnſ rquenega habitum⁊ pꝛopinqua pᷣncipia habicus·⁊ ſolit relinquit principia remota ip̃ius.ſicut eſt cecitas reſ⸗ pectu viſus que negat viſum ⁊ e dam debitam cõplexionem oꝛgani viſus.⁊ de tali pꝛiuatõne nõ poteſt fieri re bni gre inpabitum. liaeſtpuatio mpfecta· que negat habitũtiũ.⁊ de 2 elingurpncipiahabitus rãremota winqua. vt qes reſpectu motus xnit et tenebꝛe reſpectulucis.⁊ atali pᷣuatõne poteſt fieri regreſſus in habituʒ ecötra. vt poſt quietem poteſt fieri motus · ſed ſolum de puatiue opo⸗ in ſ. fecta pᷣuatio datur illa diffinitio pᷣuatiue oppolito C— Cp-— * eirregreſſibili ad differentiã 2rarioꝛũ ⁊ ↄrradicto ₰ dũ quarto ꝙ ↄtradictio ſic diffinit. Qſt opolitio cuiꝰ 1 L. 13 diu t ponitur oppoſitio loco eneris. Gt poni᷑ 3 S nð eſt dare meqium ad differentiã omnũ aſiarum oppoſitio ſt reꝑiri medium yel ꝑ ꝑticipatõ nem vel ꝑ abnega⸗ 95 nↄtradictoꝛijs. Quius ratioeſt.qꝛ ↄtradictio ẽ re⸗ bngnãtia otradictoꝛioꝝ inter ſe.· ſed inter ↄtradictoꝛiq nullum eſt mediũ ↄladicroꝛia ſunt illa quoꝝ vnũ ſimplrðt negatõnem alterius ⁊ nihil pontaffirmatiue. v ſ unt ens ⁊ nõ ens ſedet ⁊ nõ ſedet. Prtri hyſpani ?qꝛ inter ens et 6 Trattatus tertius yð ens ſimplr nõ poteſt dar mediũ· Ideo inↄtraãieterð ßigi dium.⁊ hoc ſibi ↄuenit ꝑ ſe pᷣmo⁊ nõ ꝑꝑticipatðem ratõe op ſitõis pᷣcedentis. Ideo ðꝛ ꝙ ſibi ↄuenit bin ſe. Et ꝑhoc habet ineim 6 diffinitõnum iſtaꝝ oppoſitionũ. ¶ Contra pᷣdicta argui pꝛinoſt rionale ⁊ irrationale puatiue opponuntur ſimtkr equale ⁊ inequ 6 men nõ habent fieri circa idem · ergo male ponit diffinitio trattecp ine toꝝ. Scðo ſic.illud qð eſt nõ ens no poteſt fieri. q; factiotermmni 4 nie eſſe rei.ſed puatio eſt nõ ens · ergo no habet fieri circa aliquod ſubiecun 6 Tertio ſic feĩa ⁊ ignoꝛantia opponunt᷑ pꝛiuatiuc. qꝛ ignoꝛantieſthun ſw ſcie.⁊ tamẽ de ignoꝛãtia naturałr poreſt fieri regreſſus ad ſcmcmi qui ſint pᷣmo ignoꝛãtes? poſtea efficiunt ſcientes p ſudiumergpu% u tiue oppoſita nõ ſempꝑ fiunt oꝛdine irregreſſibili. Quartoſiconnsi 3 n poſitio habʒ duo extrema.ſed ↄtra dictio nõ habʒ duo extremucſti ter ens ⁊ nõ ens ſimpłr.ſed nõ ens nõ eſt vñum extremumſinpl i vn ↄtradictio nõ eſt oppoſitio · Quinto ſic. in oppdſitõne ↄtrarioꝝ ini n toꝝ nõ repitur mediũ· ergo diffinitio ↄtradictõis ↄuenitaljsadif nin Adpmum dici· ꝙ rationale ⁊ irrationale bm modos fcandu ane ligendi quib cognoſcunt᷑ alnobis · ſcʒ vnumnp abnegatõem alteris in aliquo mõ pᷣuatiue oppoſita.tamẽ ſm id qð ſunt nõ ſunt pᷣuutine oyn vnn ta.cum ſint foꝛme poſitiue. ſed magis habent ratõnem ↄtrronn g w eo modo quo puatiue opponunt᷑ habẽt fiericirea idem ſubiectir i ſpẽ vel numero. Adſcõm ðꝛ· ꝙ licʒ puatio nõfiat ꝑſe fit tampu ſlhke dens ſcʒ ꝑ coꝛruptõem habitus. qꝛetiam nõ eſt ens niſiꝑ aecidenstin p quid Atertiũ ðꝛ.ſcia ⁊ ignoĩq ntia pꝛiuatiue opponuntpunem ſu perfecta· ſed nõ pꝛiuatõne perfecta. Et ſolum de pꝛiuatõneperfcut um rur iſta diffinitio. d quartum dicitur· ꝙ nõens ſmplemſtu un mnt eytremum ᷣm remtamen bene ßᷣm intellectum qui coneipitnõad⸗ negatõ nem entis. ⁊ ſic nõ ens bene eſt vnum extremum epolii tradictoꝛie.ſed non ſecluſo opere intellectus. Ideo ſine operuõnent ctus contradictio nõ habz eiſe complete in rebus niſißm potenuni pficitur in actu per intellect um. Ad quintum dicitui g licz r traria immediata nõ ſit medium per participatõnem eſt tame mi per abnegatõnem de quo poteſt vere negari vtrũc ↄtrarinñinm toꝝ ·⁊ inter ↄtradictoꝛia nullum eit ſimpir medium. Ris dicit᷑ quadrupliciter. ꝛimo modoꝛpi aliquid dicitur pꝛius altero m tempꝰ. ꝓutll diciyrſeniorctantiquoralteroichtponobe annos dicitut pꝛioꝛ homine habentq vigintianos⸗, o nõ connertit ſibiil ü C6— do modo aliquid dicit pꝛius a qi f cõſequentia. vt vnũ eſt pꝛius duobus. Duobus ecñ euln⸗ tibus moꝝ cẽ ſequens eſt vnũeſſe. v ſiduolun v 1 1 E i n T võeconuerſo· Vertio modo dicit pꝛius bm oꝛdinẽquendã. Em vtin diſciplinis pꝛincipia pꝛioꝛa ſunt concluſionibus.et in nimeſt pꝛius narratõne Duanto modo diciẽ pꝛius quod Zn melius eſt⁊ honoꝛabilius · Lonſueuerũt em̃ plurimi homi⸗ 4 egni nes honoꝛabilioꝛes ⁊ magis dilectos apudſe djcete p̃oꝛes 8 heterhos quattuoꝛ modos iã dictos ẽᷣvnus aiter modis gammaticalittere ſunt pꝛiðꝛes ſyllabis. Et in oꝛxõñe ꝓhe —.— 6 F 6 poritatis Eoꝛũ que ↄuertunt᷑ ßm eſſendi ↄſequentiã ⁊ alte/ nmeſt quodãmõ cã alterius.illud qð eſt cã alteriyẽpᷣus na nn. vt hec res hoĩem currere ↄuerti cũ hac oꝛatõne homo cunit.·⁊ ſi hoĩem currere ſit verum. hec eſt vera hõ currit.et econuerſo. Res aũt eſt cauſa oꝛatõnis vere de ſe facte⁊ non d n econtra. ab eo em̃ ꝙ res eſt vel nõ eſt oꝛatio dicitur vera vel . hlla. ergo hec res hoĩem currere pᷣoꝛẽ hac oꝛatõe hõ cunit Ar b ininju rht Poſtq; autoꝛ ſuperius determinauit de poſtpdicamento oppoſitõis * ept qð valet ad cognoſcẽdũ diſtinctõem ⁊ diuerſitatẽ dicibiliũ incõ plexoꝝ qᷓ 4 xndenuin ponunt᷑ in pᷣdicamẽto. Tdic ↄñr determinat de poſtpᷣdicamẽto poꝛis. qð hiesni valetad cognoſcendum oꝛdinem eoꝛũdem dicibilium aſſignans quinq; nmmn modos eius qui in his verlibus ↄrinentur. Tempoꝛe natura pꝛius oꝛdi vßcicamentũ.tñ qꝛ hus? poſterius relatiue opponunt᷑ Ideo ᷓt mog 9 wnn dis ð vnum tot modus ⁊ reliquum.⁊ cognito vno cognoſcitur reliquuʒ e perdiſtinctõnem modoꝛũ poꝛis ſatis habet diſtinctũ poſteriꝰ. nec — erat ſpeciakr determinandũ de ipᷣo poſterioꝛi.¶ Sciendum eſt pꝛimo. ꝙ e ini bᷣmus modus ⁊ ſcðus ſic inter ſe differũt. qꝛ pꝛius pꝛimo modo quod eſt ſt pꝛius tempoꝛe dicitur lud.cuius dura tio pᷣcedat duratõnem alterius. ſiue ila duratio pᷣcedat ᷣin tempũs pĩqie etůyſiue ᷣm tempꝰ captũ nßinv pꝛo euiternitate ſiue eternitate. vt aliquis homo ſenioꝛ altero dici pᷣus hmntẽpus ⁊ duratõem eius. Qt valet iſte modus ad cognoſcendũ oꝛdij tempoꝛalia vniuetſale em̃ quod ſpeſt eſi pᷣus duratõe quolibʒ ſuo nun ſingulariũ. cũ ab ip̃is nõ accipiat eſſe.ſʒ ſibi dat eẽ. Sʒ pus ſcðo mð qðẽ hus natura ðꝛ illð qð nõ ↄuertit᷑ ᷣm eiſendi ↄſequẽtiã. Vel eſt illð qðreqͥtitad eſſe alterius. ⁊ alterum nõ requiritur ad eſſe eius ſicut vnñ eſt pꝛius duobus. Gt diciturconſequentia eſſendi in qua ad eſſe vnius ſequitur eſſe alterius · vt hic. homo eſi.ergo animal eſt. t dicitur cõuer tidebite talis ↄña qñſicut ad eſſepzim ſequit exiſtentia ſecundi. Ita ad emninter vniuerſalia que ſunt perperua.⁊ ſingularia que ſunt coꝛruptibi e nnni*6 te Cauſam cauſato dicimus eſſe pꝛius· Etß poſierius ſit — 9) Trattatus tertius exiſtentiã leði ſequit exiſtẽtia pᷣmi. vt homo eſt.ergo riſbile eſttinn ſibile ei. ergohomoeſt. t valeriſte modus generalt aqcogwu oꝛdinẽ ſupioꝛis ad inferiꝰ. qꝛ om̃e ſuperiꝰ hoc mõ eſt pus ſuis irun q¶ Sciendũ ſcðᷣo.ꝙ tertius? quartꝰmodi ſic inter ſediſinguntjn tertio mõ ẽ qð ẽ pus oꝛdine cõpoſitõis yl doctrine ſicurilð zein us alio. vt pᷣma pncipia ſunt pᷣoꝛa ↄcluſionib⁊ leſ plabstilu din oniby. Et dꝛ tale pᷣus oꝛdine eapiẽdo oꝛdinẽ ſpecial ꝓ oꝛdinechpoltiʒ vel diſcipline vbiꝓcedi᷑ a ſimplicib ad cõpolita ·⁊nõ capiendo oinen generałr ꝓ quocuq; oꝛdine rei vel ratõis. ⁊ ꝑ hũc modũ(ognoſcimdif⸗ rentiã generis?⁊ differẽtie ad ſpẽm que ex ipis cõponi. pus qunn qð eſt pᷣus honoꝛe ðꝛ ilud qð ẽ ꝑfectiꝰ⁊ honoꝛablliꝰ altero.⁊ðꝛhis jn viã ꝑfectõis.vt hõ virtuoſus ðꝛ pᷣus hoĩe nõ virtuoſo.⁊ hoc mod jt inferius cũ ſit ꝑfectius ſuo ſupioꝛi ðꝛ hus ip̃o. ⁊ ſic iſte modus vt j cognoſcendũ oꝛdinẽ ſpecieꝝ ad ſua genera. ¶ Sciendum tertogpi qͥnto modo dicit᷑ quod ↄuertit᷑ ᷣm eſſendi ↄſequentiã.⁊ tamẽ vneſcu ſa alterius vt homo ⁊ riſibile ↄuertunt᷑ ᷣm exiſtẽtiam ⁊tamẽhoneſi⸗ riſibilis.⁊ etiã veritas oꝛatõis ⁊ res cata ꝑ eam que eſt cõpoſitioßai cum ſubiecto ↄuertunt᷑ ᷣm eſſe.⁊ tamẽ res ᷣcataꝑ oꝛatõemeſtcuſun ritatis eius.qꝛ ab eo ꝙ res eſt vel nõ eſt.oꝛatio ðꝛ vera vel falia quodi eſt intelligendũ de re fubiecti vel pᷣdicati.ſed de re eata foꝛmalrpenn nem vt eſi inheꝛẽtia vel cõpoſitio pᷣdicati cum ſubiecto. ⁊ valetiſeno ad cognoſcendũ oꝛdinẽ differẽtie aq ſpẽm.⁊ ſpẽi ad accidẽtiaſupyi et differt ab omnib pᷣcedẽtibꝰ modis.eo ꝙ ↄuertit᷑ hm eſſendi ↄi qð nõ fit in aliquo pᷣcedentiũ. ¶ Sciendũ quarto. ꝙ iſtoꝝ qͥnq; ndhi ſie pᷣt haberi ſufficiẽtia.qꝛ om̃e pᷣus vel ſumi᷑ fᷣm oꝛdinẽ diſciplineꝛeug tio nis. ⁊ ſic eſt rertius modus · ¶Mel ᷣm oꝛdinẽ rei.⁊ hoceſt duplinxelij mitur ex ꝑte eſſe rei vel ex ꝑte ↄſequentiũ ip̃m eſſe rei vt ſunt pferttn ſalitas. Sipᷣmum hoc eſt dupl· vel ſumit᷑ ex ꝑte eſſe rei abſolute. ⁊ſtel ſcbus modus. vel ᷣm duratõem ip̃ius eſſe.⁊ lic eſt pᷣmus modꝰ ſiern ↄſequentiũ eſſe rei. hoc eſt dupir.vel ſumitur ᷣm viam ꝑfectõnis. til quartus modus.vel cauſalitatis. ⁊ ſic eſt quintus modus. ¶ Qnn pᷣdicta arguit᷑ pꝛimo ſic. In tꝑe nec eſt pᷣus nec poſterius · Adeun nõ habemus niſi nuncin quo nõ eſt pꝛius nec poſterius cim ſit ini bile erq̃ ñill dicitu pᷣus tempoꝛe. Secundo ſic. Omne ſupensile cundo modo pꝛius ſuo inferioꝛi.⁊ tamen ſuperius ⁊ inferius ↄnenun fᷣm eſſendi ↄſequentiam. quia ſicut ſequitur inferius eſt. eigo ſuperizi ſic ⁊ ecõuerſo ꝗᷓ contra fmmodũ. Tertio ſic Omnepꝛiuseſhusin eꝛdinẽ ·ᷓ pꝛꝰ oꝛdie nõ ẽ modꝰdiſtietꝰab alijs Quarto ſic ycĩhon rabilioꝛ ⁊ ꝑfectioꝛ genere. ⁊ tamen nõ eſt pꝛioꝛ ip̃ocñpꝛincipia pꝛecedunt pꝛincipiata. ergo male dicitur ꝙ honoꝛabilius ⁊ melius dititur pui qu to modo. C uinto ſic. eoꝛum que ſunt ſimul vnum nonel pilus i⸗ ſed ea que conuertuntur km eſſe lunt ſimul. ergo ipſoꝛum vnum nol pꝛius alio vt dicitur in quinto modo. Ad pᷣmum dicitulq iczdt tempoꝛe nõ ſit niſi nunc in actu. ⁊ in facto eſſe. tamen bm ſucceſſonen potentiam ſunt plures partes tempoꝛis. vt pꝛeteritum⁊ futurun q& tunt ex fiuxu ipſus nunc. ꝗAdſecundum dicuur gſiↄiderenlip . * stun ſntiſten vum citi nmic ſuyin i — ul wit dudi t ſaüi ſic ſuh huſ bl uin uhy iſtd hi wit t — ih 40 4 he i i p Scna Simit 6 f nimthiht dnninn u uchnit cobunizſſ n enstnnn 1— Ccunt c wi En mxiin 3,—— Prtri hyſpani us ⁊ inferiꝰ quantũ ad intentõnem ſu hm exiſtendi ↄſequentiam.eo ꝙ hoc quantum ad noturas eoꝛum·ſie nõ us. Id tertiũ dici?ꝙ licetomne pus ᷣme ſit pᷣus ·nõ tamẽ oꝛdine doctrine vel cõpoſitõnis. deq poſitum. Ad quartũ ðꝛ ꝙ kʒ ſpecies via re. eoꝙ pᷣncipiatur a genere.tamẽ oꝛdine pfe tum ðʒ. ꝙ licʒ ea que ↄuertunt᷑ ᷣm eſſendiꝰ ſemp ſunt ſimul natura. quia cum vnume cũ ois cauſa naturaliter pᷣcedat ſuum effec Imul dicit tribus modis. pꝛimo modo dicuntur ſimul quoꝛũ generatio eſt in codem tempoꝛe.⁊ neu⸗ trum eſt pꝛius neq; poſterius.ex hoc dicunt᷑ſimul tempoꝛe. vtduo gemelli nati in eodem tge Simiſi ſubiectũ ⁊ ſua pꝛo nupaſſo: ecdo mqdo pici tuntur? nentfum eſcaiſa alt vtduplumet dimidium.pater et modo dicunturſimul queequaliter ↄdiuidunt genus.vt ho leo. ⁊ ſic dealijs. ue eque ↄdiuidũt hoc genus ſimilr differẽtie diuidẽtes aliquod genus dicun turſimul. vt rationale.irrationale. ⁊ ſic de alijs. Iſt autem duo vltimi modi dicuntur ſimul natuta. pꝛimus autem mo dus dicitur ſimul tempoꝛe. Poſtqᷓ; autoꝛ determiauit de poſtpᷣdicamẽto ndũ oꝛdinẽ ſuꝑioꝛis ⁊ iferioꝛis inter ſe ſił qðvatz ad cognoſcendũↄ ſignãs tres modos eiꝰ.qͥ in generatio nũc eſt. Que ↄuertunt᷑d n Et hoꝝ m̃odoꝝ ſi perioꝛis ⁊ inferioꝛis. ſie ↄuertũtur odo ſunt relatiua.ſed ſi ↄſiderent᷑ perius pᷣcedit inferi⸗ generalr acceptum uo eſt hic ſolum ad generatiõis nõ ſit pᷣoꝛ gene⸗ ctõnis ipᷣa eſt poꝛ. Zid qͥn ſequẽtiã ſint ſimultꝑe. nõ tñ ſt cauſa alterius eſt pꝛius alio. uertunt᷑.ſed ſu us m oꝛdinem ——— S ſicüt quelibet re filius ⁊ ſic de alijs. Tertio no equus. imal. Et pᷣoꝛis qð valz adcogno icↄñr determinat de alio poſt ueniẽtiã pluriũ inferioꝝ in ſuo his ʒſib rinent᷑. Tpe dico ſik chabet᷑ ſufficiẽtia. naturaſi pᷣmũſic eſt pmus modꝰ.ſi s.⁊ ſie ẽ ſchus modꝰ dũpᷣmo ꝙ ſilðꝛ dup unt ſil·ſunt ſitpevel pliciter. vel talia funt ſi uiſionis.⁊ ſic ẽtertiꝰmodꝰ. N Scien q; ↄueniẽtia duoꝝ in ⁊ hoe mõ ſub ioↄtin umerant᷑. Zhom dos ſilqͥ valẽt ad cognoſcendũ Liĩ nõ hᷣmo mõ.⁊ q; eẽ in mot ſcðᷣm hoc ẽ du vel natura di lr Vno mõge ↄpᷣhẽdit oia illa q̃ aliqᷓ ſiłin motu.⁊ ſił in ſpa⸗ ñ vt ſe extendit ad mo⸗ Et hoc mõ ↄſiderat qͥrit ad Sgncez pᷣdica k natura relatõi õ capi᷑ ſpeciałr ſol ꝛdinẽpᷣdicamẽt uvłin loco nõ re Trattatus tert mentoꝝ habendã. eo ꝙ ſolum wꝛie Zueniunt indiuiduts qᷓ untcn bilia ⁊ nõ t eſſe in pᷣdicamẽto tanqᷓ; dicibilia.ſʒ tãqᷓ; ſubijciil hic ilimodi nõ enumerant᷑. ¶ Sciendum ſchoꝙſ urdſe neratio eſt in eodẽ tpe.⁊ etiã tota duratio. vt ſunt ilaq ſikgenern: coꝛrũpunt᷑.vt hõ ⁊ riſibile dicunt᷑ ſil tꝑe. At debẽtimelligig iplet n ratio ſit in eodem tge taʒ pᷣm eſſeqᷓ; kin eſſentiam. Ita ꝙin at tꝑis ſit generatio eoꝝ· ⁊ ſimikr coꝛruptio · ⁊ nõ ſufficit ꝙeoꝝ genentoit in eodẽ tꝑe ᷣm eſſentiã pᷣm· qꝛ cũ ſit m vnñ tempꝰoim̃tpalůcqun oĩap̃terita ⁊ futura eſſent ſiltpe. ¶ Sciendũ tenio ꝙſiſcho nön tur illa q̃ ↄuertunt. ⁊ neutrũ eſt cã blterius· vr ſuntrelatiuaqeſln ibel iuit len ſtiuis mnſ qechon — imſſi ie tur in eſſe ⁊ nõ in eſſe. Et inter ſe Zuertuntur nõ hmſupolitacgd inuicem verificent ſed ↄuertunt in exiſtentiã vel eſſendipſcqnig ſicut ad eſſe vnius ſequit᷑ eſſe alterius · ita econtra·⁊ neutrumn ecau e terius. eo g xnum nõ pᷣcedit naturaliter aliud.⁊ nõp̃teſereluiun ponat ſuum coꝛrelatiuumn. Gt ia q̃ dicurt ſit ſntetchu⸗ ad duos modos pꝛioꝛis· ſcʒ ad ſchm.⁊ ad qͥntum · Ideo hicpon uertunt᷑aq differentiã ſcði modipꝛioꝛis. ⁊ neutrumeſtcauſ differẽtiq qnti. Et pᷣmus moch ſimůl oponi᷑ pᷣmomõ hoꝛ ſ dum quarto. ꝙ ſimul tertio mõ dicunt᷑ q̃econtrariodiuidung yt ſunt due differẽtie ⁊ due ſpẽs eiuſdem generis. tile difenmnn ſpecies poſſunt duplt ↄſiderari. Vno modo compandoißes M vna eſt poꝛ altera via ꝑfectõis cum Vna ſit pfectioꝛ alia. Ilionðn rum cõpantur ad ſuũ genus in quo ↄueniunt? equalt contnenn fic ſunt equalis ꝑ fectõnis ⁊ ſunt ſimul.net vna eſt pfectiꝛaln nec poſterioꝛ. Ideo iſte modus poteſt diciſ imul pfectõne⁊oponlu to modo pꝛioꝛis. quo aliquid dicit᷑ pᷣus honoꝛe? perfeckone Oye ſatis patʒ declaratio diuiſionis ⁊ membꝛoꝛum eius. ¶ Qonnißiu arguit pᷣmo ſic.ſimul ⁊ pᷣus opponunt᷑. q ſimul dicit puatõem ſ ſterioꝛis relinquens aptitudinẽ ad ip̃m ergo tot modis dieit ſimlqn modis dicitur pᷣus. cum igitur quinq; ſint modipꝛioꝛishi debennp niquinq; modiſimul⁊ per ↄſequens nõ ſuffictẽter enmer᷑ 60 ſic. ila que ↄuertuntur ⁊ neutrum eſt cauſa alterius ſunt ſimktempe in eodem inſtantieſt generatio ⁊ coꝛruptio eoꝛum ergopmu ſch modus coincidunt. Tertio ſic. puer ⁊ ſenex nunc viuentes un in tempoꝛe. cum ſint in eodem nune.⁊ tamẽ eoꝛum generatio nõfti vü tempoꝛeergo male diffinitur pᷣmus modus ſimui¶atoſt u ad cuius eſſe ſequit aliud.ſed ad eſſe vnius relatiii ſequi᷑eſe unse 4 go vnñ eſi cauſa alterius qðeſt ↄtra fᷣm modijm · ¶Muitt ſt. qi junt ſimul in aliquo ↄueniunt ſimul. ſed illa que econtirio vuidn genus nunqᷓ; ſunt ſilin eodem.qꝛ opponunt interſe.ergo mile iou tertius modus ſimul. Zid pᷣmum dici.· ꝙ ſimul pudte cpeult oꝛi⁊ poſterioꝛi.⁊ ßᷣm elſe pñt capi tot modi ſimul gorimno et poſterioꝛis. ſed tamẽ pᷣm vſum ⁊ acciplendo imulwvalr⸗ onem pᷣdicamentoꝝ hic ſolum tres modi aſſignant᷑ i ucʒ ea q̃ ↄuertunt᷑ bmexiſtẽdi ↄñam ſunt ſiktge·tñalur uieni di tge jnalura q inquantü ſunt ꝓducunt ſuniſlto iuu ſiſ ⸗ 9 Mn ictn unb usß um wün ſrin Pijt tgotd nuwe ſihntu geund zwan thipi S hinon wuins: Mm eſef ihun inig kit —„ e N e S—)„—— Prtri hyſpani cigũt¶ Acdtertiũ ðꝛ· ꝙ licʒ puer? ſenex nũc viuẽtes ſint ſiltꝑe quãtum adaliquã ꝑtem ſue duratõnis.nõ tamẽ ᷣm duratõnem eoꝝ.ſedvnus eſt pꝛus dltero.&d quarrum dicitur· ꝙ lʒ ad eſſe vnius relatiuiſequatur eſſe alterius relatiui ilatiue. nõ ramen ſeqtur cauſatiue. ⁊ ᷣm naturã quo nmeneffectus ſequitur ad ſuam cauſam. Ad quintum dicitur· ꝙ licʒ que oponuntur nõ poſſunt ſimul eſſe in eodem nnmnero. tamen bene po⸗ fint eſſe ineodem genere.⁊ hoc modo ſunt ſimul illa que diuidunt gen? alguoq que ſunt imInngturaq 13 „ oduin— ⸗— S„ minramẽtum. Alteratio eſt mutatio de cõtraria qualitate in cõtruriam qualitatẽ. vel in mediam.vt cum aliqͥd ꝑmuta turabalbedine in nigredinem vel in medios coloꝛes. Mo us fmlocum eſt mutatio de vno loco in alterum. Wotus autem ᷣm locum ſex ſunt ſpecies ſiue differentie.ſcʒ ante. re⸗ tro·ſurſum. deoꝛſum. dextroꝛſum et ſiniſtroꝛſum. Ad om̃es añt has partes fit motus ⁊c⸗ rognoſcendũ dicibilia incõplexa.quãtũ ad ſuũ eẽ. hic ↄñr determinat de motuqͥ vet ad cognoſcendũ ipᷣa quantũ ad ſuũ fieri. Ipᷣoꝝ em̃ dicibilia aliqua cauſant᷑ ab alijs ꝑ motum ratõis.ſicut funt plures ſpẽs ſub eodẽ genere. Zlia vero ꝑ motũ realẽ.ſicut accidẽtia q̃ cauſant᷑a ſubſtʒ tia. Get pᷣmo enumerant᷑ ſex ſpẽs motus q̃ in his ʒſib ↄtinen uget diminuit ꝙ vel terminus ad quẽ eſt affirmatiuus.⁊ ſic eſt generatio. vel terminus vel fit ad qualitatẽ·⁊ ſic eſt alteratio.vel fit ad quãtitatẽ.⁊ hoc dupkr. vel 10 —— 7————— e impoꝛtatꝑ genus. ⸗ 7 M.*—— *. k„— E.= tus ſexſunt ecies · ſcʒ generatio. coꝛniptio. ai/ gmẽtatio diminutio. alteratio. ⁊ m locummutatio eſſioabeſſead nõ eſſe. Augmentatio eſt pexiſtentis juan⸗ rſunis maioꝛamentũ. Diminutio eſt pᷣeriſtentis quantita tisy 5. PMoſtqᷓ; qutoꝛ determinauit de poſtdicamẽto bᷣoꝛis ⁊ ſilqᷓ valẽt ad 14 corũpit⁊ generat: Aiterar ⁊ mutat dũ ꝑ loca multa vagat᷑· Tis ſex er⸗ ſeneeeiens⸗ üleꝝ pectet ſie pᷣt haben ſufficiẽtia. qꝛ om̃js bes motus fit inter duos terminos. vel ergodlloꝝ terminoꝝ vnus matiuus ⁊ alter negatiuus.vel ã̃bo ſunt affirmatiuiſi pᷣmũ hoceſt dupl lic e velfit a H 5 ſ kfetã ꝛſieſtangmẽtatiyel a quttacẽ dinmutio.— k———. 5— F— — F+—————— d—5— 0.3— N S) guyt ſub aliqua natura dicunt᷑ eſſe ſimul natura.⁊ ideo iſti modi nõ coinꝰ — — E— 2— io eſtprogreſſio a ñõ eſſe ad eſſe. Coꝛmptio eſt pꝛo E —, C.— — 6 vꝑMe 5— — — „ — 6 affirmatiuus.⁊ ad quẽ negatiuus ⁊ ſic eſt coꝛruptio. Si ambo.——— 2. ¹ imatiuhoceſt dupłr. qꝛ vel talis motus fit ad foꝛmã reſpectiuã 2/. ocmutatioqᷓ fir ad vbi vel fit ad foꝛmam abſoſutam.⁊ hoc dupłt e Ra —. * a 0 1, 4o. 6 v 6 7 ꝓgrelio nõ ꝓmotup qua acquirit᷑ foꝛma poſt fo Trattatus tertius Sciendũpᷣmo · ꝙ generatio eſt ꝓgrelſio de nõ eſſea 6 v E⸗ Ke de nõ eſſe aque ad eſſe eius ꝑ mutatõemſ utaceiune greſſiuo gialis · ſʒ generalr ꝓquacũq; Wl ꝛmã in aliquo ſubiecto. Gt poniii panſ loco generis. Deinde ponit᷑ de nõ eẽ adeẽ. ad explicandũ Srl et terminũ ad quẽ generatõis. ß folũ ꝓut negat eẽ in actu·⁊ relint ähe mutntinin termnag St capit᷑ ibi nõ eẽ nõ ꝓut galt negut eein potẽtia· q generatioftaniſ in actu. eẽ tñ in potẽtia ad eẽ in actu. Et ꝑ oppolitũ oꝛnuptoẽ pgi de eẽ ad nõ eẽ.⁊ ponit᷑ ꝓgreſſio loco gñis.⁊ poni ab eẽ adnõeẽ qdimn aliaꝝ ſpẽꝝ motꝰ ¶ Sciendũ ſchᷣo.ꝙ augmẽtatio ðꝛ p̃exiſtent. maioꝛatio vel additàmẽti· RõE⸗ titate ad maioꝛẽ.ſed quãtitas nõ poteſt fierimaioꝛ niſiperadqiune tum alicums ptis quãtitatis. Et ꝑ otpoſitum diminutieſtpexii tũ. Ratioeſt. qꝛ ip̃a eſt motus demnigii ꝛquãtitas nõ p̃t fieri minoꝛ niſ premotnni cuius ꝑtis eius.iõ ibi fit minoꝛamẽtũ pᷣexiſtẽtis quãtitatis Uu 6 quãtitatis minoꝛamen te ad minoꝛẽ. Et maio ueniunt augmen tatio ⁊ diminutiog fiunt ad quantita — Tleencs I Sciendũ tertio ꝙ kelatio eſt muratioa contraria qualitate incmn riam qualitatem yel in eqiam. m Qt ponit᷑ ibi mutatio loco genens reſiduum ponitit ad diffe tentiã alioꝛuʒ motuum. quoꝛummlus iu qualitatẽ ⁊ nõ requirit᷑ ꝙ qualitates inter quas fit alteratio linttõn pᷣm eſſentiamſed ſufficit ꝙ ſint ↄtrarie ᷣm eſſe ꝑfectum ꝛinpfi⸗ ibibene ponivel in qualitatẽ mediam quia alique qualitgtes nl ↄtrariant᷑ extremis ᷣm ſpeciem ſed tantũ bm eſſepfectum inpfenn et inaidbus eſt ↄtrarietas ᷣm ſpẽm. vt inter albedinem? melu uarto. ꝙ loci mutatio eſt mutatio de vnlu res. ¶ Sciendum q et talis motus extriniece quod cauſatur a loco⁊ per ſece terminaturaclocum. hoe differt a icʒ in motum ſurſum deoꝛſum ante retro dextrum ⁊ ſiniit Pui eſi.quia motꝰ diuiditur ᷣm diui eſt terminus motus localis cõm ſionem ſuiterminiadqu e uniter diuiditur periſts difnis⸗ tur motus loculis ↄueniẽter diuiditur ꝑ iſtas differẽtis· Uhiruin et deoꝛſum ſi eapiant᷑ pꝛo illis loeis ſunt in pᷣdicamento quantiuiui capiantur vt dicunt eſſe in talibus locis ſunt in pᷣdicamẽto wialch anrur vt dicunt ſituatõnes in illis locis ſunt differẽti polilt ujü camento ſitus.⁊ hoc vltimo modo nõ ſunt terminimotus locals t cundo modo. Gt per hoc patʒ que ⁊ quot ſunt ⁊ quõ difuutu⸗ ipius motus. ¶ Lontra pdicta argui tinuus ⁊ diuiſibilis cum fiat in tempoꝛe ſed generatioꝰ coꝛluj diuiſibiles. cum fiant in inſtanti tꝑis · ergo nõ ſunt ſpecles ipus ⸗ pꝛimo ſic. Omnis nw Scco ſic. quando ex aqua generat aer.ibleſt generatio ztßßuſti eſſe aque ad eſſe aeris · ergo male dicitur ꝙ geneldt Tertio ſic n ebulitõnelactis e mentũ pᷣexiſtẽtis quãtitatis · ergo male diffinitur augmentat. toſic. motus de minus alboad mag albũeſtalteratẽ ñ moi ſtaugmentatio.⁊ tamẽrf io fit a nonelene taln — S E vun unn un mnood imm . un ie Rõẽ· qꝛ augmẽtatioẽ motꝰdemiaiqi) 6 un in niin tio⁊ diminuti 1quar n ſncim funt in hoe. qꝛ vnafit ad quãtitatẽ ꝑfectam aliaadquãtiaẽ jri * mn 5 in nn Intrinlece vn n baſjs. ⁊diuiditriiu. Fmin ſon mon ini Wuim ſut ½ etrihyſpani tate contraria ad qualitatem ↄtrariã nec in mediam· qꝛ album ⁊ aibius non ↄtrariant᷑ ergo male diffinitur alteratio. Q. uinto ſic. Celum mo uetur motu locali.⁊ tñ nõ mutat᷑ de vno loco in aliũ. ſed ſꝑ manerin eo dem loco· ergo ↄtta diffinitõem loci mutatõnis ¶ Ad ʒmñ dicitur. ꝙ ſicapitur motus ſpecialiter ſolij pmoru ſucceſſiuo quifit inter termio n finiſatiuos ·ſie omnis motus eſt diuiſibiliset ſic generatio et coꝛruptio Pienön ſunt morus. icapiat᷑ generałr pꝛo omni mutatiõe inſtantanea vel ic ſucceſiua · vt hic capiturſic generatio⁊ coꝛruptio bene ſunt motus. Maſecũdum ðꝛ ꝙ qñ ex aqua generatur aer. illa generatio fit bene ab eſeaque tanc; aterminoextrinſeco ſʒ fita non eſſe aeris tanqᷓ; a termino Un ꝛio etpinquo et intrinſeco a qͥ magis de noĩat᷑ motus q a termino ex⸗ refactõemlactis non additamẽtumſubſtantie neueeſttamẽ addi un tõtrarietate pfecta vel imꝑfecta qð ſufficit ad motũ Ad quintũ dꝛ.ꝙ Acnmn eee 8 Zbere diciturmultis modis. ſpꝛimo modo dicitur— ——— ——— h habere aliquam qualitatem vt diſciplinã vel vintu f — en bicubitum.tricubitũ. Tertio modo dicit᷑ habere ea q̃ t—— cina coꝛpus ſunt adiacentia.vt veſtimentũ et tunicam. Aut 2 citca meinbꝛũ.vi in manu anulũEt habitus iſto modo ſum ptus eſt vnũ de decẽ pꝛedicamẽtis et diffinitur ſic. Habitꝰ -— eſtcoꝛpoꝛũ et coꝛum que circa coꝛpus ſunt adiacentia.vt eſt gnnatio vel caligatio et ſimiliter fingantur noĩa in alijs em n diacentiam ilam. hec em̃ dicuntur habere.ila vero haberi Uun modo dicit habere mẽhꝛum. vtmanũ aut pedem.—ℳ—— FintiOuinto modo dicit babere ſicut cqtinẽsc tentũ. vt lagend——— * F, . L aut modius granatritici. Sefto mõ dicit᷑ habete poſ/ -— Ekonem. vt domũaut agrũ. Septimo modo dicit᷑ habere— Mo et de hocmõ dicit Areſtoteles. ꝙ iſe modus eſt alie— e— ei Fiſſimno in eo ꝙ eſt habere pꝛopterh— — 5 Ce—1—— F ocꝙ vir habens vxo⸗ H S 2 nnetn habeturabea.ꝙ vinculũmatrimonij indiſſolubi c 2— — v. 2. F —————* 1— X lcercelũ non mutetur ßm ſe totum ab vno joco ad alium locuʒ.tñ mutat᷑ 3— 4— ⸗ F .5 mnſeco 2id tertiũ Sclicee iural augmẽtatõe que fitꝑehulitõem vr J. 3 3 nuni ehnumditiraris Adqugrtũdꝛ. ꝙ lcet magis albũ ⁊ minus album . uß voncõtrariant fm eſſentiam.cũ ſint eiuſdem ſpẽitñ ↄtrarianeur ßmeſſe— 2 ch ſe— ix een· Secũdo modo dicit habere qᷓ;titatem.vt magnitudi/ Trattatus tertius hbar⸗. † ter ligat vtrũq; · Etðt ꝙ foꝛte alij modiapparebũt ines 5 T eſthabere. Sed qul cõlueuerũt dici. pene oẽs enñcinn— — F ¶Poſtq́; autoꝛ determinauit de motu. Tdit de vtnopein i mento determinat qð eſt habere. Ratio oꝛdinis eſt. ꝙmotus vuiti prl cognoſcẽdum qũo accña cauſantur aſubſtantia. Nabe cognoſcendũ reductionem accidentiũ ad ſubſtãciam. quui tia pꝛius cauſanturq; ad aliud reducuntur. ideo cõuenienterpoſ determinat de poſtpꝛedicamẽto habere. ¶ Sciẽdũeſt pnnln ni dicitur dupiiciter. no modo generaliter. vt leertendt adon i dos eius · et ſic ponitur in diuerſis pꝛed icamẽtis reductiue.⁊ ninn tur vnum poſtpꝛedicamentum Alio modo capit᷑ ſpecialiter oun ſn tertiomodo habere:pur eſt coꝛpoꝛũ ⁊ eoꝛũ que circacous in iun ſ n tia.et ſic eſt vnñ pꝛedicamentu ab alijs diſtinctũ. de quo pꝛius deruni timl tum eſt · et hoc vltimo modo non capitur hic.· ſed pꝛimo modoiei Fnn nienter ponitur poſtpꝛedicamentum ¶ Sciendum ſcdo ꝙiis ti wh releprem ponũtur modi in textu quiin his verſibus coninnu q n⸗ 6 ctum qᷓ;tum veſtium dic velut aurũ· Eontentũ memhꝛunpſ 0 mulierũ · Mndeper affectum deſignatur pꝛimus moqus quehen in qualitãtem. qualitas em afficit ſubſtantiam ⁊ qualificateam Gnn ni tum deſi gnatur ſecũdus modus quieſt pabere quantitat Len ————— dus deſignatur cũ dicit᷑ veſtitum qui eſt ha bere ea que adiaten vy ſtyi vt veſtimẽta.ſiue adiacent ßᷣm partem ſiue fᷣm totuʒ. vttunicnet s ic in digito ᷣm partem. t per membꝛů deſignatur quartus m Aiſ eſt habere mẽbꝛum vel partem integralem. Gt percontimmnd ſuyn quintus moqus vt continens habet contentũ vrlagen babem n fiun Get per poſſeſſionem deſignatur ſextus modus. Et per mulenni eknodus.ſcʒ habere vroꝛem Gixhis poſtet hobenmn⸗ int ioeummodoꝛd babeit.(ſ Scienqiterto ꝙpꝛinusnii⸗ „ ſcʒ habere qualtatem poniturin pꝛedicamẽto qualiatisu„ .— re dſcit inherentiam qualitatis ad fiſbſtantiamet tais inxn⸗ à i Sipius qualitatis. Gtſimiliter habere quãtitatem eſtinpꝛqanu iun ———& titatis et habere rertio modo eſt vnñ pꝛedicamẽtum abalid u 2 P Gthabere membꝛum ſiue ꝑtem integralem elt reductie inpuitn n vbicqula tale dicit eſſe in loco continente. thabere h nie ü in pꝛedicamẽto relationis hᷣm̃ dici. N poſſeſſoꝛ dicitur coelnleli⸗ poſſeſſam tanqᷓ; dominus eius. Et ſimiliter habere vrormeliſu camento relationis · Loniunx enim dicit coꝛrelatiue ad mulinn ſul vxoꝛem ·⁊ ſunt relatiua equiparantie. Gt per hoe patet qu un diuerſos modos eius ponit᷑ in diuerſis pꝛedicamentis.( Sm quartoe ꝙiſtoꝛum modoꝛum ſic haberurluffentin rehabẽs eſt pᷣncipium habitivel igi eſt pᷣneipii eiusmmutn tatem ſimuleet ſie eſt quartus modus ſeʒ habere me bü Nabn bꝛum per naturam ⁊ voluntatem ap plicatur ad operationen cipium eius hᷣm naturã tm̃ vel fm voluntatẽ tm̃ Siplin n citet. vel eſt bneipiũ alterius rõ nemateriẽ· ſic eſlecnãnu Prtrihyſpant one foꝛmẽ.⁊ ſic eſt pꝛimus modus. Si ſecũdum volñtateʒ tĩ hoe eſt 3 n habet tiñ̃ vel habet ⁊ habetur ſimul. Si ſcðᷣm ſic eſt fepti — mus modus.ſi pꝛimũ hot eſt duplr.vel habitum foꝛmatr̃ ad figurã halẽ n n ris vel non. Si pꝛimo modo hoc eſt dupliciter. vel habẽs circũdat habitũ i et ſic eſt quintus modus. vel econuerſo circũdat᷑ ab illo quod habetur.et ed ti ſi eſt tertius modus. Et ſic patet diſtinctio modoꝝ ha bere. e( S Contra pꝛedicta arguit᷑ pꝛimo ſi.. Idem non eſt pꝛedicamẽtum et en poſtpꝛedicamẽtum ſimul.qꝛ opoꝛteret idem eſſe in diuerſi is pᷣdicamẽtis s et ponit᷑ tiñ in vno pꝛedicamento ſed Habere eſt vnñ pꝛedicamentũ. ergo F„ male ponitur poſtpꝛedicamẽrũ. Secundo ſic. omñ̃e qð diuidit᷑eſt hlicð o i ne. tbrum ſed habere noneſt aliqð totum. cñ non ſit vnů. ergo male diuidi? b. per ſeptẽ modos Tertio ſ c.om̃e habere mediat inter habentem 2 ha⸗ n it An bitum ſed inter ſubſtantiã ⁊ qᷓ;tiratem nihil mediat cum qᷓ;titas inſit me nn diante ſubſtantia· ergo non dicit habereqᷓ;titatẽ. Quarto ſic. In omni u0 h modo habere habens eſt pꝛincipiũ habiti.ſed poſſeſſoꝛ non eſt pꝛincipiuʒ neihbite. nec vir vxoꝛis ergo male ponuntur ſextus et vltimus moqus. Q uinto ſic. Subſtantia dicitur habere relatõnem actionẽ ⁊ paſſionẽ 3 Sen⸗, etſimiliter genus dicitur haberẽ ſpecies ⁊ etiq qualitas habere contrariũ nmui me ancim n Genn di apuninnn m polhiunn n eninnünh — otn Gin dr— 12 d s Wnimcr di Witmcnr. et tamẽ hic nõ enumerant᷑ili modi ergo modi habere hic nõ ſufficienter emumerãtur Ad pᷣmũ ðꝛ. ꝙ licet idem vniuoce et eodẽ modo captũ nõ ſit pꝛedicamẽtum ⁊ poſtpꝛedicamẽrũ. tamẽ idẽ ᷣm vocẽ equuoce captũ beſt pꝛedicamẽtũ ⁊ poſtpᷣdicanẽtũ.⁊ ſic eſt de habere.vt pᷣus dictũ eſt Ad ſecũdũ ðꝛ.ꝙ licet habere non ſit vnñ totum ᷣm temeit tñ vnũ totũ ßmn vocem ideo bene diuidit᷑ diuiſione vocis in ſuas bcatõnes ⁊ non alio modo. Zdtertiũ ðꝛ ꝙ licet habere qᷓ;titatem nõ mediat realiter inter qᷓtitatem ⁊ ſubſtãtiam.tanqᷓ; accidens realiter diſtinctumg qᷓ;titate. q⁊ idem eſt realiter ců qᷓ;titate.tamẽ mediat ᷣm rõnem ⁊ modũ. qꝛ dicit in⸗ perentiam qᷓ;titatis ad ſubſtãtiam.⁊ hoc ſufficit. Zd q̃rtum ðꝛ. ꝙ licet vel vir reſpectu vxoꝛis z poſſeſſoꝛinqᷓ;tum dicit᷑ relatiue ad rem poſſeſſam von dicat pᷣncipiũ. tñ ßᷣm hoc qð eſt. eſt aliquo modo pᷣncipium in genere auſe foꝛmalis. Doſſeſſio em̃ eſt ꝓpter poſſeſſoꝛem.⁊ vxoꝛ ꝓpter virũ ſuuʒ Ad qntũ dictẽ᷑. ꝙ licet reperiantur plures modi ipſ qᷓ; ſeptẽ tamen alij ab iſtis ſunt minus pꝛincipales ⁊ minus vſitati.⁊ ſufficienter poſſunt cognoſci per iſtos modos. Ideo ſufficienter enumerantur modi pilbeipales ipius habere. Qt hec de tertio tractatu. 2 —„. * —— 6— 88 4 6 1. M⸗ S Trattatus muartit — —,————— — 3— ferc 4* affirmatiua vel negatijg gicue i e etin pedicatum e 5 determinauit dẽ pᷣdicabilib?? pꝛedicamentis. etetisʒ depti pngt ſcʒ de enũciatione ſiue pꝛopoſitione. Mic equenter dernnnieſi rißᷣmlſeq; ↄpoſitõem ad aliud. Ideo anteqᷓ; determinet de ſlogi tracto od materiam pꝛobabilẽ. licut in qͥnto tractatu⁊ adnnij ſubiectũ attributõis in hoc q̃rto tractatu ⁊ poiſet ꝓbhariꝑ ↄqitõnesij iecti habitas in pᷣcedenti.⁊ ðꝛ notant᷑ſyllogiſmus ſimplt dirns i rẽtiã ſyllogiſmoꝝ ↄtractoꝝ ad aliuqã materiã quoꝝ nullus edhel etum. Et qʒ quelibet res habet cognoſci per ſua pꝛincipia. vtðhch pᷣmo phiſicoꝝ ⁊ alibi.ideo anteqᷓ; pet. yl. diffiniat ſyllogimũ pist terminat de aliquibꝰ pᷣncipijs ſiue ꝑtib pᷣncipalibv ſyllogimiet hn materialibꝑtibꝰqᷓ; de foꝛmalibo ſcʒ de ꝓpõne⁊ termino ¶Sciin mo ꝙ pꝛopoſitio ſic diffinitur·eſt ꝛatio affirmatiua velnegꝛu⸗ de aliquo vel alicuius ab aliquo · In qua diffinitione oꝛatioponila neris diffiniti. Deinde ponitur affirmatiua vel negatiua ad eltii vnam differentiam cõuertibiem cum ꝓpõne · ⁊ licet affimmaiunin gatinum ſint mẽbꝛa diuidentia ꝓpõms non tamen ponitiriniſuij nitione inqᷓ;tum ſunt diuidentia ꝓpõ nů.ſʒ inqᷓ;tů ſunt nobls nolh diffinitoet explicant dꝛãm ꝓpõnis hm eſſe quod habet in ſus hꝛ Dicitur ↄñr alicuius de aliquo·i.pꝛedicati de fubiectoet hiemagdi finitur ꝓpoſitio per affirmatiuum et negatiuum que ſe teneter greun tificat eſſe reiq; materia.⁊ diffinitio debet notificareeſſe teiigkte ſecũdo.ꝙ ꝓpõ dupliciter põt conliderari. Vnomõ eſt ſignũ ↄceptus mentis vel nũcius noſtri ivtellectus. ad explnn Zeeptũ ʒpiexũ.⁊ ſic hoc mõ habet rõem enunciatõnis·etſi ſbicolli pᷣcare verũ et falſum reſpectu ſui bcati. Et qꝛ in pꝛimotrartalu ʒxcl⸗ derat᷑ fub rõne enũciatõnis · iqeo ibi diffinit ꝑ verum er ful nſi rõſidera? gpõ inqᷓ;tum eſt ꝑs pꝛopinqua ſyllogimi· etho c ratur in pñti loco. Gt qʒ per affirmationeinet negatõnein qu ex ꝑte foꝛme enũciatõis maxime habet variari ſpllogimus deoht — nienter diffini᷑ pꝛopõ ꝑ affirmatm̃ ⁊ negatiuũ.⁊ ſi patet ꝙ — öopolitio mtun qᷓ; per vle et ꝑticulare que ſe tenent ex pte materie· eo ꝙ foꝛm mugön dinerimol 3„„„ 5 6 7— 6 ʒſiderat ⁊ diffinit hic et in pᷣmotractau ¶ Beciendiʒ tenoxnn⸗ z Fieeſt quartus tractarus ſummularũ Petrihrlingo pol phyſticã.ſicut in ſexto tractatu de fallatijs Pe· hylin pñti mectun 4 terminat de ſyllagiſmoſimplt dicto.⁊ m ſuã fom ↄldramn traeto ad aliquã mteriã Qx illo clare ptʒ ꝙ ſyllogiſmus ſinpltdi em . ſ n Oub w . giſmo ſiue de totali argumẽtatione. Mt qꝛ vnũqð;habethus ʒin uin woſt yröd ſjt di m ſoh vᷣ ui hn lhr ſin bend püh ſhon ſih vmn ii guii hun kus nh ine iuy W unt ſn i difinit. Tercinus eſt in quẽ reſoluf᷑ gpoſitio vt inſubiectũ⁊ pᷣdicatũ QOuius rario eſt. qꝛ terminus eſt pᷣncipiũ materiale cõponens poſitio⸗ nem. Dicit em̃ terminus a terminãdo qʒ materiar terminat woſitõöem 8 ſewnquod reſeluin eaekdhcbpont·ergo4politioreſoiuiturꝑ ter ʒ ⸗ ℳ diuidirꝑ terminos tanq; ꝑ ſuas ꝑ tes.iõ bñ ðꝛ terminus eſt in qu reſolu olirio.? intelligit de reſolurõeq̃ fit in voces ßᷣcatiuas. ⁊ 32 rõ de quacũq; reſolutõe.qꝛ logicus ſolũ ↄſiderat voces ßᷣcatiuas.⁊ nõ hʒ Sſiderare lfas ⁊ſyllabas qᷓa grãmaticop̃ſupponunt᷑. ¶ Sciendũ quar⸗ 3 o ꝙ k terminꝰ ſit pncipiũ⁊ ꝑs ꝓpõnis fñ ↄteniẽter diffimt᷑ poſt wöem, 45 Idlu decã. Hꝛima eſt qꝛ in diffintõe termini poniigpoſitio.iõ añ diffi F pa nitõem termim opoꝛtebat notificare ꝓpõem ſeꝑ ignota ꝓcederet. Scða/ f— rã eſt· q h via cõpoſitõis ꝑs p̃cedat totũ ⁊ terminꝰ pᷣcedat ꝓpoſi itõez·tñ v reſolutõis torũ pᷣus ẽ ꝑtib.⁊ qꝛ hic Ziſiderant᷑ terminꝰ⁊ ꝓpoſitio ᷣm vã reſolutõis.iõ ↄueniẽter ſequit᷑ ꝓpõem. Et uis I vllogiſmꝰ reſoluat᷑ in poſitõem · tñ ipa nõ diffinit hic ꝑ ſyllogiſinũ. nec inquantũẽ terminus relolurõis ſyllogiſmi.iõ nõ opʒ pᷣus diffinire ſyllogiſmũ qᷓ; ꝓpõnem ·et ſic parẽt diffinirões ꝓpõnis ⁊ termini ⁊ oꝛdo eoꝝ. ¶ Lõtra pᷣdicta arguit᷑ pmo ſic. io S ir de r i nõ itio nõ ponitꝓ alio. Dicit em̃ꝓpolitio quaſiꝓ alio poſitio ſcʒ ꝓ ↄciuſione—„ ere i⸗ diffinitio ↄuenit alijs a diffinito. Scðo ſic. Nullũ ſuꝑiꝰ 22 2 debet diffiniriꝑ ſua inferioꝛa.ſʒ affirmatiuũ ⁊ negatiuũ ſunt inferioꝛa ph poſitõis. ꝗᷓ male ponunt᷑ in diffinitõne eius.v Tertio ſic. hec eſtꝓpoſitio 5 nõhomo currit.⁊ tñ nec eſt affirmatiua nec negatiua aljcuiꝰ de aliquo.qꝛ t nõhomo nõ eſt alid.qᷓ ↄtra diffinitõemꝓpõ nis* Miarto ſ ic ꝓpoſitio re ſolunt ꝑelemẽta ⁊ irãs.⁊ tñ le ⁊ elemẽta nõ ſunt termim. ꝗ iſta diffinitio nõ ↄuenit ſoli termino.& Quinto ſic. ꝓpoſitio reſolui᷑ ꝑ copulã verbalẽ. et tñ copuia verbalis nõ eſt terminꝰ. qꝛ tunc eſſent plures termini inſ pllo 6 — — giſmoqᷓ; tres. q diffintio mala.maioꝛ pʒ. qꝛꝓpõ cõponit᷑ex copula verbay= — liᷓreſoluiꝑ ame Ad bᷣmũ ðꝛ. ꝙ ʒ ↄciuſio nõ ponat᷑ inactu ꝓ ae L. pe hjiluntn tů aptirucie qð ſuffcit ad ꝙ dicarꝙõ Ad ſcðᷣm ð ꝙ b ſupiꝰnõ den 2 s bewitert beat diffimriꝑ ſua inferioꝛa ea ratõe qua ſunt inferioꝛa eius. tñ bñ diffint᷑⸗ 2 adeltmn peainquanũ ponunt ad expicandũ differẽtiã ↄuertibilẽ ſui ſuꝑioꝛis erſ x an ſc ponunt᷑affirmatiuũ ⁊ negatiuũ in iſta diffinitõne. Icdtertii ðꝛ. ꝙ ſiy, 5 etr mlrut nõhomocapiatur vt infinitum eſt · ſic nõ dicit aliquid.ſed ſi ca piatur vt ⸗ E 16 unnvſ virtute intellectus determinat᷑.⁊ ſic accipit᷑ pꝛo aliquo finito vtputa pꝛo od tintut aſino vel equo.⁊ ſi biaffirmatur aliquid de aliquo.quia te eſt at uc niin kei quid quod nõ eſt homo. Zd quartũ ðꝛ ꝙ licʒ ꝓpoſitio poſſet reſolui in ¹3 Mecksi litteras ⁊ ſyllabas tanqᷓ; iñ pꝛincipia voecis ſignificatiue. que reſolutio nõ n cii⸗ Aideratur a logico.tamen nõ reſoluitur in ipſas tanqᷓ; in voces ſignifica⸗ c Amn uas de qua reſolutõne ſolum hic intelligitur. Ad qͥntum dicitur. ꝙ id Wmi reſolutio pꝛopꝛie habet fieri inter partes materiaks que remanent reſolu n tione facta.⁊ quia copula verbalis non eſt pars materials pꝛopoſitõ nis. — ideo pꝛopoſitio pꝛopꝛie nõ reſoluitur per copulam verbaleʒ.niſi capiatur ad i reſolurogeneralrpꝛo quacunqʒ diuiſione totiꝰmn ſua pᷣncipia vel materia zr eiihnſ liu velfoꝛmalia indifferenter. ſedſic nõ capit᷑ hic.ſʒ tm̃ ꝓreiolutõne in pᷣn⸗ un ſm cipia materialia qð explicat᷑cum dicitvtin ſubiectũ ⁊ pᷣdicatũ 2 — = 64 ℳ 2 — v —— * „*—. —— —, — — Tr 5 f 7 un Tre e ¶Dicideout ndo ſieſſumete t apinie nõ dicapᷣai tui n m 4 baicat uin⸗Wois omo currit · hic cuns p iui im de omni homine etiibüleſt ſumere ſub homine de quonon ſinhnn ⸗ S„oc e dicgturcurſus. ¶i denullocſt quandoniil eſt ſun unſn ſub ſi blecto a quo nõ remoueat᷑ pᷣdicatum. v nullus hono nin currit.· hic curſus remouetur ab omni homine.⁊ nibil eſtſ. Pnn mere ſub homine a quo nõ remoueatur curlus. r oſtqᷓ; autoꝛ ſuperius determinauit de pᷣncipij imls l ſyliogiſmi ſcʒ de oſitõe ⁊ termino BHicↄl S plus 3 warln cipijs regulatiuis eius.ſcʒ de dici de om̃i? dici de nullo x ſinmn mãlia ip̃ius ſy logiſmi regulantur Qi qꝛ dici de omn di pneihuſe ſunahoo nem.7 dici de millo dicit negatõnem ſed affirmatio pꝛio: e aiimau zitewolbn us determinat de dici de omni qᷓ; de dici de nüllo. ipᷣm Balbeis 3 misſqtudo ti de om̃eſt aß nihileſt ſmere ſub ſubũẽctò dẽ quo nõ dicai ere Euius ratio eſt. qꝛ in gliqua Folitõne eit dici de om̃i quandopᷣdicatum ulinh affirmat᷑ de ſubiecto ʒiſtributo ꝓ omnibus ſuis ſuppolitis n ne ſicõne oĩs homo eſt aĩal·ſe quãdo pᷣdicatuʒ taliter funn veewor unilg diſtributo ꝓ oib ſuis ſuppoſitis.tũc mhil eſt ſumere ſubi i ubito ſnäſntds nõ enũciet pdicatũ ideo ꝑdictã diffinitõeʒ ſ ufeteretpicutt ode gonl audene Et licʒ negatio pᷣcedat affumatõnem in eodem ⁊ Fᷣm viã e destf“ i oglwos·W ſimplr? m viam ꝑfectõnis affirmatio pᷣcedit negatõnem Juou palla un nj pus determinãdum fuiſſet de dici de nullo ᷣm oꝛdinem vigtale menpꝛius determinatum eſt de dici de omnihm oꝛqinem e gurn ¶ Sciendum pꝛimo dici de omnieſt ↄditio pᷣdicati in oꝛdie ai ſlini iectum q dict vel pᷣqicari eſt ↄditio pᷣdicati? nõ ſubiecti.⁊ licʒ diſt vninnehin rio ſit ↄditio ſubiectiin oꝛdine ad pᷣdicatum.tamen dici de onn ſ ſünſinn e Vr de ſubiecto diltnbuto eſt conditio pᷣdicati. Ende dici dmt iimnit Intoto inhoc differũt. ꝙ dici de omni impeꝛtat habitudinempdian 4 nnint ſubiectum qꝛpᷣdieatũ ici de ſubiecto.ſed eſſe in toto impoꝛtat habtuſ mat dinemſubiecri ad pdicatum. quia ſubiectum eſt inpꝛeditato. enp münt fubiectiua in ſuo toto vłi⁊ ſimiłt dicendũ eſt de dicide nullo inpoſitõe ſ. negatiua qʒ eſt ↄditio pᷣdicati in oꝛdine ad ſubiectũ. ¶ Sciendumſeun doꝙ duplexeſt dieide omnni.ſcʒ pꝛioꝛiſticũ ⁊ poſteri umof —ſniprionſe eſt. qñ in aliquagpoſitõne pᷣdicatũ ᷣm modum enunciandi— affumat᷑ de lubiectoꝙ quolibet ſuo ſuppoſito· ⁊nð ieqͥrtad iðm vits ſuwpoſitoꝝ vel ꝑm hm rem.ſed ſufficit ꝙ ßm modũ enũciandi ſi vltis 3 n ſuſpeſte de qͥbus pᷣdicatum affumet᷑liue vere enuncieturſiue fale. 4 Muün xliogiſmus ſimplrde quo eſt ad ꝓpoſitum nõ 9trahiturad aliquamnm ſw teriam certã. vtputa ꝓbabilẽ verã veihali ſerz vel r gln Vidici tputa. ꝓhabile verd vei falſam necelſariã vel ↄtingenten ni de om̃i pᷣoꝛiſticuʒ intendiin hoc tractatũ dicideomnipolt— 4— uitndtaitcerntnrt, —6—) Pr 5pd Prtri hypant bet ſuo ſuʒpoſito ⁊ ꝓ qualibet differẽtia tpis. vt hõ ẽ aal. ideo ad tale di⸗ cide om̃i requiri dupiex vlitas. ſcʒ ſutpoſitoꝝ ⁊ tꝑm qʒ eſt pᷣncipiũ re⸗ ulatiuũ demõſtratiuoꝝ ſyllogiſmoꝝ · ſed de illo nõ eſt hic ad pꝛopoſitũ. Sciendum tertio ꝙ dici de onnieſt quando nihil eſt ſumere ſub ſub;Al⸗ cto a quo nõ remoueat᷑ pᷣdicatum.vt nullus homo currit. Cuius ratio eſt· q in aliquaꝝpoſitõe eſt dici de nullo quãdo pᷣdicatũ negat᷑ de ſubie⸗ cto diſtributoꝑ ſignũ vłe ꝓ oĩbus ſuis ſuppoſitis.⁊ qñ nulli ſuʒpoſito in⸗ eſt. ⁊ qñ taliter negat tunc mhil eſt ſumere ſub ſubiecto de quo m modũ enũciandi nõ remouegt᷑ pᷣdicatum ꝑ negatõnem ideo dici de nullo bene explicatur ꝑ illam diffinitõnem.¶ Sciendũ quarto ꝙ dici de omni⁊ di ci de nullo hoc modo ſunt pᷣncipia regulatiua ſyllogiſmoꝝ.qꝛ per dici de omni intelligit᷑ iſa maxima.quicqd ðꝛ de ſubiecto diſtributo dicit᷑ de qli bet ſupoſitoeius ſumpto ſub ip̃o. ⁊ per hoc poſſunt pꝛobari omnes ſyi⸗ lagimi alirmatiui. vt in iſto ſyllogiſmo. om̃e ammal currit. om̃is homo hha⸗ eſ animal ergo omnis homo currit.ibi hoc verbum currit in maioꝛi dicit᷑ de ſubiecto diſtributo ſcʒ animali.ergo affirmatur de quolibet ſuppoſito animalis ·ſed quia homo in minoꝛiſumitur ſub animali tanqᷓ; ſurpoſituʒ— eus ergo hoc verbum curtit in ↄcluſione pᷣdicat᷑ de hominqſimir de di⸗ cidenulo intelligiuriſtʒ maxima. quicqd negatur de ſubiecto diſnbu · to negatur de quoliber ſuwoſito eiuſdem. Elt periſtam maximam pꝛo bantur ſyllogiſmi negatiui.ſicut g aliã affirmatiui Iñ oẽs ſyllogiſmiꝑ⸗ fectiqͥ ſunt directe ↄcludẽtes in pᷣma figura directe tegulant᷑ ꝑ dici de oĩ et dicide nullo.ſᷓ impfecti ex ↄſequẽti inquantũ ſcʒ reducunt᷑ ad ꝑfectos ſrllogiſmos· Vñ ſyllogiſmi dicunt᷑ꝑfectiq nõ indigent aliquo pter ea q̃ Slſ ² — „ m cinſ poſita ſunt vt appareant neceſſarij. Sed ſyllogiſmiimpꝑfectt dicunturi d m nfnting indigent aliquo p̃ter ea que poſita ſunt ⁊ pꝛeter pꝛemiiſas ſi poſitas vt du Mnfgain * apareant neceſſarij. hoc eſt vt neceſſario inferant ſuam ↄcluſionem.vn⸗ em S dchi de aliquãdo indigẽt ↄuerſione. aliquãdo tranſpoſitõe pᷣmiſſuꝝ.⁊ aliquã i anünit do requcrõne ꝑimpoſſibile. vt eaꝝ ↄcluſio appareat ex neceſſitate ſequi- 4 nmnin( Cötra pᷣdicta arguitur pᷣmoſic. In iſta pꝛopoſitõ ne homo eſt animal net nihil eſt ſumere ſub ſubiectoſcʒ ſub homine de quo nõ dicat pᷣdicatuʒ ſcʒ nmal. tãmẽ ibi nõ eſt dici de omm& Secundo ſic in iſtaꝗpoſitõe oĩs „* omocurrit. aliqͥd eſt ſumere ſub ſubiecto.· de qůo nõ dicit pdicatũ.quia b— currit nõ dꝛ de adam vel antixp̃o ⁊c. ¶ Tertio ſic Imſta ꝓpoſitõ ne. oĩs n wendtpaut equus currit eſt dici de omni.·⁊ tamẽ ibi eſt aliqͥd ſumere lub ſubiecto de d nlnuh guo nõ dici pᷣdicatũ.qꝛ poteſt ſumi pes vel caput equi de quo nõ ðꝛ curꝰ; ſ ſus igi ↄtra diffinitõem Quartoſic. In iſta gpoſitõe ſoꝛtes nõ currit pꝛi Mi mh nihil eſt ſumere ſub ſubieẽto a quo nõ reinouea᷑ pᷣdicatum.⁊ ramẽ ibi nõ ifnzt elt dicl de nullo. ergo ↄtra diffinitõnem. Quinto ſic. Nulldregula in c g—— uc iblſehrf.⸗ grẽdtiur regulatum nec eſt de cõpoſitõ ne eius · ſed dici de omni? dici de—0* ui nullo ingredtuntur cõpoſitõnem ſyllogimi. qꝛ in omni woſitõne vliaffir S 5 . mariudẽ dici de omni·⁊ in vli negariua eſt dici de nullo. ergo nõ ſuntpᷣn fe tiia regulariua ſyllogiſmoꝝ. Id pᷣmũ ðꝛꝙ licʒ in iia6 hõ ẽ a nihileſt ſumere! ub ſubiecto de quo nõ dicat᷑ pᷣdicatum ᷣmtem ⁊ in aptiq tudie.tamen nõ dicitur ᷣm modum enunciandi⁊ actu de quolibet ſuo utpolto ideo ibi nõ eit dicide omnipoꝛiticũ lic beneſit poſteroꝛiſicũ U „— Trattatus quartus xd ſcðm dicit᷑. ꝙ in iſta omnis homo currit ibihomo ſolum diſtpn tturꝓhominib plentib ad quos reſtringit᷑ ꝑverbũpᷣſentꝭ tpis⁊ iurn nõ eit aliqͥd accipere de quo nõ ðꝛ pᷣdicatũ. ideo antixpᷣus ⁊ adãnð z nent ſub hoc ſubiecto diſtributo ſcʒ hõ· Ad tertiũ ðꝛ ꝙ lʒ pes nth equi poſſint ſumi ſub equo tan; ꝑs integralis eius. nõ tñ tanqᷓ; ps ſubie tiua de qua ꝑte pᷣncipalr intenditur hic· Id quartũ ðꝛ. ꝙ addici de nullo pᷣſupponit᷑ ꝙ poſſit aliqͥd ſumi ub ſubiecto ⁊ ꝙ a quolibet ſuppoſij to ſub eo contẽto remoueatur pꝛedicatum.· W odo ſuh ſoꝛte qui eiſih iectũ iſtius ꝓpoſitõnis nõ poteſt aliqd ſubſumieo ꝙg nõ hʒ ſupolitane;ʒ ꝑtes ſubiectiuas.ideo ibi nõ eſt dici de nullo. Sed tůc querit᷑ quarep). dicit in diffinitõne ſub ſubiecto in ablatiuo calu.cũ tñ phs in pᷣmo pᷣoꝛñ ðt quãdo nihil eit ſumere fubiecti. Ad hoc ðꝛ ꝙ phus ↄſiderat deonni ßᷣm qð diffinit · tam pꝛo ꝑtibus ſubiectiuis qᷓ; integralibꝰ. Etergoðtſud tecti in grõ. qui qͥdem gtůs etiam ſᷣcat Ptes inte grales eo ꝙ regt᷑ exxipti tionis. Sed p.h. magis manifeſte dices dicit ſub ſubiectoꝑ quod imuit ptes ſubiectiuas tĩ q̃ facilius poſſ unt cognoſci ab ipis iuuenibus quih hunc tractatum ↄpoſuit · Zlia reſponſio etiam patebit circa pᷣmũpi. d qͥntum ðꝛꝙ kʒ dici de omni? dici de nullo ꝑ accidens ingredtur cõpoſitõ nem ſyllogiſmi tanqᷓ; diſpolitõnes materie eius. nontamenin⸗ grediunt᷑ per ſe tanc; partes materiales vel foꝛmales cõponentes ſyll gimum. modo nõ eſtincð ueniens ꝙ pᷣncipia regulatiua alicuiꝰ vitlt etxgCc ingrediantcõpoſitum cõpolitõel eiugt f0 quibuſdã poſitis etcõ ceſſis neceſſe eſt aliud hi ea qᷓ poſita ſunt⁊cõ ceffa vt oñie animal eſt ſubſtãtia. oĩs homo eſtanimaleigon Pitumn — logiſinis eſt oatioin u „ omnis homo eſt ſubſtantia · Voc totum eſt oꝛatio inquqꝰ buſdam poſitis. ſcʒ duabus pꝛemiſſis · neceſſe eſt alin ac⸗ cidere ſcʒ concluſionem · Poſtqᷓ; autoꝛ determiauit de pᷣncipijs materialib ſyllogiſmiꝛeffett nis ſcʒ de pᷣncipijs regulatis. Cõſequẽter determinat de oſyllogimo ipn pmoſic difjiniens. Spllogimus eſt fatio in qua quſdan ol⸗ — necelſe eſt aliud accidereꝑ ead̃ polita funt. in quã diffinitõne oꝛalioponi F Deinde ponit᷑ in qua qͥbuſdam ad differenti emhime matis in quo licz ſint due pᷣmiſſe virtuałt ⁊ m intellectũ arguẽtis tam eſt vna foꝛmaliter.⁊ in ſyllogilmo debent eſſe plures foꝛmalt. Veinde ponit᷑ poſitis. id eſt diſpoſitis in modoꝛ in figura. ad differẽtã inductõis et exempli⁊ aliquaꝝ cõbinationũ inutiliũ. vbigpoſitões nõ diſponuntur inmodo ⁊ figura. Deinde ponit᷑ acciderendeſt ſequi ad differenti pa⸗ x neceſſitate.? po⸗ tur loco generis. — ogiſmoꝝ fallacie accidentis. qꝛ ibi cõcuſio nõ ſectur ex nitalið oci differẽtiã peritõis pᷣncipij ſtati vbiↄcluſionð õalia a pᷣmiis giſmoꝛum ꝰm iſſas politas. St ponit᷑ poſtea ꝑ ea que poſita ſunt ad differẽtiam ꝑalo nõ cauſam vt caulaʒ vbi concluſio nõ ſequitur zpler pien utiba . ſlnentle n uuemen tirintai ſuſte⸗ uurni u zimitde uluin muſlohn guchn pid modozo ſrudadit miſspoltsde iuo(Sce S* uir Syl — imaüen rlunoose nswishne imn ſmjnpju giöwlt. mmltreyl ſuo Sen icue) ſineyol ſſsci uigoyr ſunud unpeſſt ſinetgnt Mnlt ſlnh — — 3 —— —— Aÿjmpi e ugisn ſpo mzttne be nrean u Wtyan etilud hz rõem efficientis teſpectu illatõnis ↄcluſionis. Se ðo ʒpter vni in bitudine añtis ad ↄfequẽs ꝓpter hoc ꝙ ↄñs includit᷑ in añte. ideo poſito 7. Prtrihyſani ¶ Sciẽdũeſt pᷣmo ꝙ licet ſyllogiſmus non ſit oꝛatio ſimpłr vnã ⁊ ca⸗ thegoꝛica·eſt tñ vna vpothetica · ⁊ ðꝛ vna ꝓpter tria. Dꝛimo pꝛopter vnt tateʒ medij in quo due extreiitates vniuntur ⁊ ↄuenlunt due pꝛemiſſe 0 4 tarem foꝛme· q: duaꝝ pᷣmiſſaꝝ minoꝛ eſt ↄtrahens ⁊ determinãs reſpeũ S1 maioꝛis. ⁊ ideo hal᷑t vnitatẽ ile due pᷣmiſſe ꝑ modũ actus⁊ potentie rõ neſilis diſpõnis· Tertio ꝓprer vnitatẽ finis. qꝛ ille dne oꝛdinãturad vnã 0 1 ↄcluſiõem inferẽdã.⁊ ideo qᷓ;uis nõ ſꝑ vniant᷑ꝑ iũetõem foꝛmakr.tamẽ ptualiter pñt vniri pꝛopter cauſas pꝛedictas. N ——„„ gumẽtatõ ne duplex pᷣt repiri neceſſitas. ¶neceſlitas cõſequentie ⁊ ↄñtis ẽtie eſt neceſſitas illatõnis que ꝓuenit exꝝ neceſſaria ha nñcedente neceſſe eſt ponere ↄſequens ·ſiue añs ſit verũ ſiue nõ. Sed ne⸗ Me.s 2. ceſſitas ↄlequẽtis eſt neceſſitas õnis ꝓueniens ex neceſſe aria habitudi/ K— ne luoꝛuz extremoꝝ · vt hic homo eſt riſibilis. vel homo eſt aĩal. Glt qñqʒ 4§„ dicit cãlitatẽ. añcedentis ſupꝛa ↄſequẽs.⁊ in iſta diffinitiõe nõ intelliguur— de neceſſitate ↄfitis ꝙ ſcʒ ↄcluſio ſequat᷑ neceſſitate ↄſequentis ſed ſolum de neceſſitate ↄſequentie ſyllogiſtice ¶ Sciendũ terti uſio ſpllo gilmi non eſt de eſſentia ſyllogiſmi. Rõ qꝛillud nõ eſt de eſſentia alicuius quoremoroiludremanet ꝑfectũ ⁊ ↄplerũ in ſua ſpẽ· ſed remota ↄcluſiõe remanet ſyllogimus ꝑfectus.qꝛ remanet in debito modo ⁊ in debita fij gurq. cum ibi ſit diſpõ triů terminoꝝ in figura.? diſpõ duaꝝ ꝓpoſitionuʒ 7 in modo.ꝗᷓ ↄcluſio non eſt de eſſentia ſyllogiſmi.ideo in iſta diffinitiõe po Gſ. 6 28.—ſe nitur aliud.⁊ dato ꝙ ↄcluſio non ſit alia a toto ſyllogiſmo·eſt tñ alia apꝛe 3 miſis polis ideoinlyllogimoer bus poſris ſectur aliucabit Icon S. cuſio ¶ Sciendum quarto ꝙ ſyllogiſmus diuidit ꝑſyllogiſmũ pfem 6. v p nri mitir 4 qui nonhʒ euidentẽ neceſſitatẽ ſue ilatõnis.ſ ʒile fit euidens ꝑ hoc ꝙ rej ¶ 7 6 duc ad modos euidẽtes pᷣme figure ſicut ſunt oẽs alij modiã quattuoꝛ pmis modis pᷣme figure. qꝛ tñ in oĩbo iſtis ſequit᷑ ↄcluſio de neceiſitate.lʒ 5* Smnbitt Fhn euidentet. Ideo pᷣdicta diffinitio egint ↄuenit ram ſyllogiſmo in S5 it nri ꝑfectoq; inpfecto. t ꝑ hoe ptʒ ꝙ ĩa eſt lufficiens ¶ Contra pᷣdcã arguit᷑ pᷣmo ſic. Nullus motus rõms vel diſcurſus intellectus eſt oꝛatio cun non lit vox. ſed ſpllogiſmus eſt diſcurſus intellectus.ergo male ðꝛ ꝙ ſit oꝛatio Secundo ſic ad ſyllogiſmũ ſimpłr non reqͥritur ꝙ pᷣmiſſe cõ edant. q ſiue ↄcedant᷑ ſiue nõ cõciuſio ſequi᷑ neceſſario. qᷓ male ponit᷑ in diffinitõne poſitis ⁊.ↄceſſis. Tertio fic. cõcluſio in materia ↄuenit euʒ pꝛemiſſis qꝛ includit ambas extremitates etiam conuenit cũ ipᷣis in foꝛ⸗ ma.ſcʒ copula ʒbali·ergo noneſtalia a pꝛemiſſis. ergo male dicitur ꝙ l e⸗ quitur aliud Quarto ſic. Illud quod accidit non ſequitur de necſie 3 tecum poſſit adeſſe vel abeſſe. ſedtoncluſio ſequi de neceſſitate inſyilo⸗& gimo ergo male ponitur neceſſe eſi accidere aliud per ea que poſita ſunt. Q. uinto ſic. ĩs ſyllogiſmus neceſſario infert ſuam ʒcluſionẽ. ⁊ om̃es loglmihatẽt equaliter neceſſtatem concludendiigii vẽs ſunt pfecti — . ſi toboniuꝝ rhſgfeci rloginns gfectus eñt ſü euidentem v in Zlndt22 2 diſicut ſunt quatuoꝛ modi directe ↄciudentes in pᷣma figuravbi fyllogi 1unni 4 2 pᷣmafiguravbi ſyllog mi hůt euidentẽ neceſſitatem ſue ilatõis Sed ſyliogiſmus impfectus eſi—e — —— 1— — lia requirunt Trattatus nuartus eꝛgo male diuidi᷑ ꝑ ſyllogiſmũ ꝑfectũ ⁊ impfectũ S uogi mus non eit foꝛmaliter ille diſcurſus.i nnnl ſum̃ eſt vox ↄplexa ßcãs ilũ interioꝛe diſcurſum. qui fit in intelectu zſe bñ ðꝛ ꝙ eſt oꝛatio · aliqñ tñ capi ꝓ illo diſcurſu capiendo ſignatũ i et ſic noncapitin poſito Ad iecũdumðꝛ ꝙ ʒad ſyllogiſmũ ins nõ requirat᷑ ꝙ pꝛemiſſe ↄcedant᷑. qꝛ ille abſtrahi᷑ a materia vera vel f ſ tñ reqͥri᷑ ad fyilogiſmũdialecticũ. et& pe· byl. hãc diffinitõem ſum Poetio diffiniente in Topicis dialecticum ſyllogiſmũ. ideo pic 6. iniſta diffinitõne · qꝛ qᷓ;uis hoc non requirat ad ſyllogiſmumin cõti in non repugnat in ſpẽalt. Acd tertiũ ðꝛ. ꝙ licet concluſio ᷣm ptem materialt cum pꝛemiſſis · tñ differt ab ipis foꝛmalr cũ ibiſtt alia Rdin pꝛedicati ad ſubiectũ. ⁊ ex ↄſequẽti alia cõpoſ itio eoꝝ qᷓ; in pꝛemiſſ islcet em̃ copula verbalis ᷣm ſe maneat eadem.tñ ↄpoſitio varia᷑ ꝑ vaiuðe habitudinis extremoꝝ adinuicẽ.ideo bñ dictum eſt ꝙ ↄcluſioeſt aludi pmiſſis Ad qu artũðꝛ· ꝙ ſicapiat᷑ acciditvel accidere ꝓut voleti.qtig ter euenit.ſic ↄcluſio nõ neceſſario accidit ex is. ſʒlicapiat vttñꝙ; ſicut ſec tur.ilo mõ bñ accidit.? ſic capi hic Ad qͥntñ ðꝛ ꝙ licet om̃es ſi logiſmi ſint equaliter ꝑfecti;tum ad neceſſitutem eoꝛũ ⁊ quo adeſe n ramẽ quo ad euidentiam ſue neceſſitatis ⁊ quo adhene eſe Omnis em̃ ſyllogiſmus cõſtat ex tribu tennhist dint bus pꝛopõnibus· quarũpꝛopoſitionũ pꝛima vocaturmin ecũda minoꝛ · Extribus autẽ terminis nonpñ fier duepo e Pꝛoſitõnes niſi alter illoꝛũ terminoꝛum ſumit᷑ bis. ettuncile terminus bis ſumptus aut ſubijcitur in vna et pꝛedicaturis glia et ſiceſt pꝛima figura· aut pꝛedicat in vtraq; etſiceſtſe/ cunda figura. aut ſubijcitur in vtraq; etſiceſt tenia iun. Poꝛum autem terminoꝛũ alter vocat᷑ mediũ.· alter maiet tremitas · alter vero minoꝛ extremitas. Wediũ eſtteminus bis ſumptus ante cõcluſionẽ. Maioꝛ etremitas eſttemi⸗ nus ſumptus in maioꝛi pꝛopõne cum medio. Moꝛ ey⸗ temitas eſtterminus ſumptus in minoꝛi ꝓpõne cuʒ medo ¶ Poſtqᷓ; autoꝛ diffinuit ſy llogiſmũ ↄñter oſtẽdit que et quot pncipia requirant᷑ad ↄſlitutõem eius. Et pᷣmo determinat de ꝑrib materil.(ini qmaterla via generarõis pᷣcedit feꝛmã ideo ãteqᷓ; autoꝛ oñdat pncipi 5 foꝛmalia que red uirant᷑ ad ſyllogiſmũ.pᷣus oſtendit quẽ bncipiamatea ſien ur ad ↄpoſitionẽ. Gſt autem duplex mater. ſc remottiſt 4 ſintni — —— — 3 ſunt tres termini ꝓpinqua ſunt due piopõ nes.⁊ huic duplicimatersc 6* vunt nimnm zuowunen iinbusqzcn ſnpuscine — pertbletontn mnnencn unſuut tori tigunn winett riupenpat ſSunm nmyind vninen ha inꝛpui innieh gutnhun ſumumſo wfrone numein jnprdiu tulefgin huhsq ſin ſ 1 iumt tur ngcictn ü1 Mniut üt on Rmt pꝛt S annih w enp iwi 2 ho non poteſt fieriꝑ terminos ↄcluſionis.qꝛ ſic idem pꝛobaret ſeip̃m.et . 3 ectõnem ⁊ pꝛedicationem ponitur inter düas extremitates.ita ꝙ ſubij⸗⸗ Prtri hyſpant reſpondent duo pᷣncipia foꝛmalia ſyllogiſmi ſcʒ modus ⁊ figura. quiafij gura eſt foꝛma cõmunis ⁊ remota pllogiſmi.? coꝛreſpondet tribꝰ termin minis quoꝛũ eſt forma· ſed modus eſt foꝛma ꝓpinqua ſyllogimi⁊ coꝛreſfo pondet duabppõnib. Modus em̃ dicit oꝛdinatõem duaꝛũ ꝓpoſitonũ ſicutfigura trium terminoꝛum. Sciendũ pᷣmo ꝙ in omni ſyllo giſmo requirũtur tres termini ad cõpoſitõem eius.qꝛ in ſyllogiſmo oſtẽ⸗ ditur conuenientia vel diſconuenientia duoꝝ terminoꝝ in cõcluſione.ſed hoc eſſet petere bᷣncipius · Ideo pꝛeter illos duos terminos ↄcluſionis re uiritur tertius terminus ad oſtendendũ hmõiconuenientiam vel diſ⸗ „ ßronuenientiã terminoꝝ in cõcluſione.⁊ per cõſequens om̃is ſyllogiſmus cõſtat er trib terminis. Sed ꝙ ſolum requiran᷑ tres termini.ptʒ quia ad . ynitatem ſyllogiſmi requirit᷑ vnitas medij ⁊ vnitas concluſionis. quibꝰ ſyllogiſmus dicit vnus.⁊ ſie in ſyllogiſmo requirunt᷑ due extremitates cõ cluſionis.⁊ medium ꝑ quod pꝛobat᷑ vnio vel ſeparatio illarũ extremitatũ inter le. ⁊ per hoc patet ꝙ omnis ſyllogiſmus reſoluitur in tres terminos ti cum ex trib terminis ↄponatur ¶ſ Sciendũ ſcdᷣo.ꝙ.hmãõi termini vo rantur medium.maioꝛ extremitas minoꝛ extremitas. ¶Medium eſt termi nus bis ſumptus ante cõcluſionẽ. Tatio qʒꝛ in ſyllogimo extremitates vniuntur in concluſione pꝛopter vnionẽ ipᷣoꝛum cũ medio in pꝛemiſſis.ſʒ medium /n vna pꝛopoſitione ſolum vnitur cuʒ vna extremitate ergo ad hoe ꝙ vnlatur cum duabyextremitatibꝰ opoꝛtet ꝙ bis ſumatur in ꝓpoſi tiombus qd concluſionẽ inferendã. Sed maioꝛ extremitas eſt terminus ſumptus cũ medio in maioꝛi pꝛopoſitõ nel⁊ gꝛmdioꝛ æxtremitas.q ſem⸗ Ef . 5 perſub ſe continet minoꝛem extremitatem cũ ſemꝑ pᷣdicetur de minoꝛiex tremitate in concluſtone directa. modo pꝛedicatum cõtinet ſub ſe ſubiecꝰ& ℳ tum ſicut totum ſuam partem ſubiectiuam.⁊ hoc apparet in pꝛima ⁊ ter Vv tia figura.vbi maioꝛ extremitas ſemꝑ pꝛedicat᷑ de minoꝛi. Sed minoꝛ ex⸗ tremitas eſt terminus ſumptus cũ medio in minoꝛi ꝓpoſitõ ne.⁊ dicitur minoꝛ per reſpectum ad maioꝛem in qua cõtinet᷑ ſicut pars in ſuo toto ¶ Sciendũ tertio.ꝙ duplex eſt medium in ſyllogiſmi.quia quoddã eſt medium ↄiunctione quod ſcʒ eſt vnitiuum extremitatum cõcluſionis pꝛo— pter vnionem ipᷓ arum cũ ipᷣo in pꝛemiſſis.et hoc modo reperitur mediũ inqualibet figira. Aliũd eſt medium poſitione qiiod ſcʒ ᷣm debitaʒ ſub Jex J ritur maioꝛi extemitati.et pꝛedicatur de minoꝛi. vt eſt in pꝛima figura in„— qua ſolum huiuſmodi medium habet reperiri. In alijs vero figuris repe⸗ ritur medium ſolum coniunctõne.⁊ de vtroq; medio intelligitur pꝛedicq ta diffinitio medij per pꝛius tamẽ et perfectius de medio poſitione · quia ncludit medium cõiunctione.⁊ cuʒ hoc includit medium quod eſt hᷣm oꝛ dinem pꝛedicamentalem poſitum inter maioꝛem extremitatem ⁊ minoꝛẽ ¶ Scienduz quarto. ꝙ omnis ſyllogiſmus conitat ex duabus pꝛopo ſitionibus.qꝛ vt dictum eit in ſ pllogiſmo oſtenditur vnio extremitatum imer ſe in concluſione pꝛopter vnionẽ earum in pꝛemiſſis.ſed non poteſt„ vñdi tal vnio nili ſint duegpões ĩqͥb mediũ bis ſumal· in oi ſyllogiſmo rũt due pᷣmiſe ſeugpdes tʒ ꝙ ſol due pões reqͥrãt pʒ Z hmõi vnio iiij „ — 6 — „ e—— ⸗.— 7*—„) N——— 7. 6 — Trattatus quartus duarũ extremitatum cũ medio in duabus pꝛemiſſis.ſuffcit ad oſe dum vnionem extremitatũ inter ſe in cõcluſione. Iarũ gũt welne⸗ pꝛima vocat maioꝛ pᷣmiſſa. ⁊ ſcapõ vocal minoꝛpᷣmiſa.ꝙ ic por pabet ad pᷣmã vt ↄtrahens ⁊ determinas ed? ſic hʒ quodãmo det e ꝑtis · eo ꝙ in minns ſe habet qᷓ; bᷣmapò ·cü determinet ⁊ ↄpꝛehendat— Modoptis eſt determinare ſuũ totũ ſi. pᷣmaʒpõ ðꝛoueniẽter mo pᷣmiſſaet ſcða minoꝛ pᷣmilla h& Contra pꝛedicta agukßmoſelt quolibet ſyllogimo lunt due ꝓpões.· ergoin quolibet ſyllogimoſjj qu tuoꝰtermin. ↄña tʒ · q quelibet ꝓõ ꝓſtituſt ex duob terminis Hc ſic. In ſyllogiſmoet oppolitis rm̃ ſt/ duo tmini. yt hic ois hõ curtitul ð lus hõ currit ʒᷓ nullꝰ hõ eſt hõ ·& male ðꝛ ꝙinſpllogiſmoſtt trestemin Terrio ſic In om̃ ſyllogiſmo ſunt due pᷣmiſſe cũ vnaↄclſioneq qʒj ciuito eſt vña ꝓpõ·ðᷓ ſyllogimus ↄſtat ex tribo ꝓpõiby ⁊ nõ ſolůet dui — Quarto ſic. Ppõne non p̃t bis ſumlic mino· ꝓpõ igit᷑ in ip̃a mediũ nõ bis ſumit᷑ ante ↄcluſionẽ. ¶ Ad pmñtrꝙh in duab ꝓpõib ſint quatuoꝛ termini pᷣm nũeꝝ ſunt tñ m̃ nres fuẽn qʒ idẽ terminus ſcʒ mediũ ſub eadẽ rõe in duab pᷣmiſſis bis ſum. ma net idẽ terminus ſᷣm ſpẽm ⁊ rõgem in duabꝰꝓpõnibꝰ Adſcmðꝙl cet in ſyllogimo ex oppoſitis qui— ex pᷣmiſſis ↄtrarijs ⁊ ↄradic toꝛijs ſint duo termini materialr. ſunt tñ tres foꝛmalr. qꝛ vnus hʒrõnem maioꝛis ⁊ minoꝛis extremitatis dͥ de ſeißᷣo negat᷑ in ↄcluſione vtadln⸗ gum hʒ determinari in ſcðo Pꝛioꝝ Zd tertiũ ðꝛ. ꝙ licet ↄelulioſi ʒ poſitio.tñ ipᷣa nõ eſt de eſſentia ſyllogiliniſʒ tin due pᷣmilſe. ideo inſylo giſmo nõ ſi niſi due pᷣmiſſe ſeugpõ es foꝛmalr Ad q̃rtũ ðꝛ ꝙ liet mej ũ habeat rõem extremi reſpcũ pᷣmiſſaꝝ qᷓs detmmnat· cñ reſpeetu exn⸗ = mitatũ quas ↄiungit ðꝛ mediuʒ. igit reſpcũ diuerſoꝛũ ðꝛ tenninus imne „4b dium Ad qͥntũ dicit. ꝙ licet ſyllogiſmus ſit vnaʒpõ ypotheticaÿtua“ liter·tñ includit plures ypotheticas in qͥby mediũ bis ſuini᷑ Dd ſyllogiſmũ autem exigitur modus etligura ji gura eſt oꝛdinatio trium terminoꝛum Em ſubiecti⸗ nem et pꝛedicationemr Hec autem oꝛdinatio fit tribusm⸗ dis. vt dictumeſt pꝛius · Et ᷣm hoc tres ſunt figur. Prim ſigura eſt. quãdo mediim ſübijcitur in vna pꝛopoliiona pꝛedicatur in alia.vt omneanimaleſt ſubſtantia. omniobo· mo eſt animal.ergo omnis homo eſt ſubſtantia. Secund figura eſt. quãdo medium pꝛedicat in vtraq; · v om̃is bõel animal. nullus lapis eſtaial. ergo nullus lapis eſtbomoLa mnis terminus eſt aliqd extremũ eñ teminusdi cat᷑a terminãdo.igit᷑ nullus terminus ðꝛ Fediũ Quintolic. Ineud! 3 fumi idẽ terminus cũ alio termino.j ſyllogimus imih —— — —= — — — —— * —— — —.— inoid wiringlt irinitlogn umpuno ꝙs tntnmi ſitimn itermt ue innee ſiſuinci antittnal ſiſnſbictu ſiſtenenitan hynpo nigno ſöiſcho. ſitunoi. mi tia figura eſt quando medium ſubijciturin wn; ·ons t niutale eem ttiitiubi lhben ihuun wrhnn iüunb — n 5 * P — — = — „ * — 2 —— 1 S 3. homoeſt animal. omnis homo eſt ſubſtãtia. ergo quedã ſub ſtantin eſt animal.vñꝰ. Pꝛima pꝛius ſ ubijcit mediũ poſtpꝛe dicat ipſum. Altera bis dicit. tertia bis ſubijcitiÿm Wo dus eit oꝛdinatio duarum pꝛopoſitionũ in debia qualitae etqᷓtitate Debitas qualitas eſt. ꝙ ſi vna ſit negatiua reliqua 22 7 entaffirmatiua. Debita qᷓʒtitas eſt. ꝙ ſi vna eſt particularis reliqua erit vñinerſalis. Poſtqᷓ; autoꝛ oſtendit que et quot ſunt pᷣ neipia materialia q̃ reqͥrunt᷑ adſyllogimũ.ↄñr oſtẽdit que ⁊ quor pᷣncipia foꝛmalia requirant᷑ ad ſyl logimũ dicens. ꝙ ad ſyllogimũ requiun᷑ duo pᷣncipia foꝛmalia. ſcʒ mo dus et figura. Et pᷣmo determinat de figura eñ it foꝛma cõis ip̃ius ſyllo o0 5— miModus vero foꝛma ſpẽalis. diffinit ergo figurã ee Flg eſt oh N⸗ dinatio triũterminꝝ Pi debitq̃ ſubiectõeʒ ⁊ pᷣdicatõem. Inq̃ diffini tiore ponſtur oꝛdinatio loco generis. quia ↄuenit tam modo qᷓ; figureEt ðꝛ tr terminoꝝ ad dꝛãm modiqeſt oꝛdinatio diiaꝝ ꝓpõ nũ. que qͥdẽ oꝛ dinatio ſequit᷑ naturã vlis ⁊ ꝑticularis. et hoc bin rem vel modũ enũciãdi Et ðꝛ ᷣm deditã ſubiectõem ⁊ pᷣdicatõnem. ad explicandũ qualiter fiat oꝛdinatio hmõi terminoꝝ⁊ capit figura h ſilitudinarie ꝑ ſikitudineʒ ad figurã triangularẽ. qꝛ ſicut in triangulo tres linee ↄiungunt᷑ in triby termi p 1 dp nis ſic in ſyllogiſmo ↄiũgunt᷑ tres põnes in trib termins. Scẽ dumpmo⸗ptres funtfigure ſylloßimoꝝ. Rario eſt· q figurã eſt oꝛdi⸗ im 3 ucit natio triũ terminoꝝ · ſcʒ medij ⁊ duaꝝ extremitatũ. Aut ergo tale mediũ tn ſubijci᷑ maioꝛi extremitati.⁊ pᷣdicat᷑ de minoꝛi⁊ ſic eſt pᷣma figura. vel pꝛe nic x ſtnini dicat de vtraq;·⁊ ſic eſt ſcha figura. vel ſubijci᷑ in vtraq;. ⁊ ſic eſt tertia fi⸗ ncn Puti BunEx quo ptz ꝙ pᷣma figuraeſt. qñ icẽ ſubijcit᷑in maioꝛi⁊ pꝛedicat in 5 minoipꝛopõne · Ct ſcða qñ idẽ pdicat᷑ in vtraqʒ· Gt terria figüra ẽ qñ n tetis ſabüctein vtraq pöne prʒ ettã ꝙ nieqiũ pᷣme figure eſt potiſſimũ mediũ cũ ſit mediũ poſitõne ⁊ ↄiũctione ſił. Subijcit᷑ enim in pꝛedicst᷑ in alia.⁊ ſic eſt verũ mediũ. Meduuʒ aũt aiiarũ figurarum ca rint vel ſolum ſubijcitur vel ſolum pᷣdica? Mediiin tamenqð ſolum pᷣdicat᷑ Nc²— ↄůgit extremitates vłr. Et mediũ qð ſꝑ ſubijci᷑ ↄiũgit eas ꝑticulariter t vwinip deo ↄueniẽter po nit ſcða figura ĩ qua mediũ in vtraqʒ pᷣdicat᷑ ante tertiã Pam figure oꝛdintur ᷣm maioꝛẽ vel minoꝛem pfectionẽ ſu medij. ub Scendũſcdo. ꝙ licet ſit yna figura in qua mediũ ſubijcii in maioꝛiet 1 Sdicat in minoꝛi.tñ nõ pᷣt eſſe vna figura in qua mediũ pᷣdicat᷑ de maioꝛe ean nremitate et fubijciat᷑ minoꝛi qꝛſiſit tale habebit rõemtotius reſpectu 6bo Oridð maioꝛis extremitatis de qua pꝛedicat ⁊ habebit rõnem ꝑtis reſpectu mi 2 5 b notis ſiſibi ſubijciat. ¶Modo maioꝛ extremitas reſpectu minoꝛis extremi pect m tatis lehabet vt rotũ.igi ſi tale mediũ ſit totũ reſpectu maioꝛis.· ent eti n tetůreſpectu minoꝛis ⁊ ſic erit totů·et ꝑs ſupius ⁊ inferius.maius et mi Le h ns reſpectu minoꝛis extremitatꝭ qð eſtimpoſſibile.igit᷑ talis diſpõ figu⸗ um on reeſt impoſſibilis Ideo non eſt ponenda quarta figura in qua fit talts diſ . ſ 3 F„ — Sed debita qualitas eſt · ꝙ ſivns pꝛopoſitio ſit negatiua reliqua ſufj 7 voſitio ſicut poſuit Gallenus verũtamem fm hancdipõemfige beu eludi ↄfoꝛmiter ad illã regulã añpꝛedieamẽtan ien 2. tero ⁊c.ied ad hoc ꝙ ibiſit neceſſitas ↄñe ⁊ ſyllogimiſcðaꝓpo deh eu⸗ rimaioꝛ pꝛemiſſa· qꝛ pꝛedicatũ eius cotinet mediũ ⁊ minoꝛẽ euen ⁊ſic inea ſumit᷑ maioꝛ extremitas cũ medio·⁊ eſtibi diſpõ ßmefguns ſponẽdo pᷣmiſſas ⁊c̃. ¶ Sciẽduʒ tertio · ꝙ modꝰẽ oꝛdinatio dunwa. indebita qᷓ;titate ⁊ q̃litate.⁊ ponit oꝛdinatio loco generis Donkith rum ꝓpoſitionũ ad dꝛãm figure· que eſt oꝛdinatio triũ terminoꝝ. G— nit in debita qᷓ;titate ⁊ qualitate. ad dꝛãm cõbinationũ inutilũ i quch noneſt debita qualitas etqᷓ;titas. ſt aũt cõbingtio inutiis viciui duaxꝝ pꝛopoſitionũ ex quſ non ſequi᷑ foꝛmaliteraqũ uſoqðun git qñ ambe pꝛemilie ſunt ꝑticulares vel ambe negatſũẽ. Qlt dꝛ iniis. qʒ non valet ad aliquid ↄciudẽqũ.?;ᷣuis inea ſit debita dipõ figrem non eſt debita oꝛdinatio pꝛopoſitionũ·ideo ibi non eſt modus ¶ Sciẽdũ quarto. ꝙ debira qᷓ;titas eſt. ꝙ ſivna ꝓpoſirũoſitxticilus alia debet eſſe vniuerfalis. qꝛ ex puris ꝑticularibus nihilſequi vtpoſen patebit.igit ſi vna ſit ꝑricularis reliqua eritvniuerſalis nõ tñ opeꝛtetcð tra ꝙ ſi vna ſit vłis alia ſit pticularis. quia ambe polſunteſſevniueraes firmatiua. qʒ ex puris negatiuis nihil ſequit᷑. nunqᷓ; aũt opoꝛtet cõmꝙ i vnaſit affirmatiuareliqua ſit negatiua. qꝛ poteſt fieri bonus ſyllogi) mus ex puris affirmatiuis. Contra pꝛedicta argui pᷣmoli. dinatio eſt quedã actio cũ oꝛdinare eſt agere. ßʒ figura noneſt actio erg non eſt oꝛdinatio Scðᷣo ſic. In hac pꝛopõ ne aial rõnale eſt hõ eld⸗ natio triũ terminoꝝ ſᷣm ſubiectõem ⁊ pꝛedicatõeʒet tñ nonelt inaiqu figura vt ptʒ inductiue in oĩb⸗ figuris. ergo diffinitio figure cõuenit alis a diffinito Tertio ſic.illud qð pꝛedicat᷑ de vtraq; extremitate poniuj pꝛa ambas extremitates et ſimiliter quod ſubijcitur vtriq;ʒ exttemititi ſub ambab extremitatibꝰ.ſ ed nullũ ẽ tale mediũ.igit᷑ male ponũturſeñ da? tertia figure Q uartoſ ic. Jmpoſſibile eſt modus. ⁊ tñ nõ eſtad natio duaꝝ ꝓpõnũ.igit ↄtra diffinitõem modi. Quinto ſi. qñ ambeß miſſe ſunt vles affirmatiue in ſcða figura. ibi eſt oꝛdinatio duaꝝ goli num in debita qᷓ; titate ⁊ quglitate.⁊ tñ ibi noneſt modus. ergo difiniti duenit alijs a diffinto. ¶ Ad pᷣmũ dicii. ꝙ li capiat oꝛdinatioacie ꝓ actione oꝛdinãtis ſic oꝛdinatio eſt actio.ſed ſi capiat᷑ foꝛmaliter ꝓdiho Jitione foꝛmali terminoꝝ.ſic oꝛdinatio non eſt actio.⁊ ſi capit᷑ hic.“ ſecundum ðꝛ· ꝙ licet inhac ꝓpõe. aial rõnale eſt homo ſit bin remoꝛdin⸗ tio triũ terminoꝝ.tñ nõ oꝛdinant᷑ ꝑ modũ triũ ßꝑ modũ duoꝝ. q aiulet rõ nale ſe hñt ꝑ modũ vnꝰ termini·mõ in figura requrit᷑ ꝙ tres temii oꝛdinent᷑ ꝑ modũ triũ Ad tertiũ ðꝛ. ꝙ licet ilud qð pꝛedicaĩde vtri extremitate nõ lit mediũ poſitõe. imo eſt ſupius poſitõne. tůeſt medi Ziũctõne reſpectu extremitatũ.⁊ ſic ſilr illud qõ ſubijciẽ in vtraq;ern⸗ mtare eſt ſolum mediũ cõiunctõne.licet ſit inferius poſitõe. 4 qua tum ðꝛ·ꝙ ſicapiatur modus vt eſt adiacens re determinatiofacis e ſitõem modalem ſic impoſſibile eſt modus.ſʒ ſicapial x dilpõne dunj gpoſitionũ ſicut ingpolito accipi᷑ · ſi impoſſibie nen elt modus. —— E ₰ ——— 1 6 1 5 istriſt 4 ſnnstnle zen Domo pelidemis mcſſektb gitin Luusl li⸗ ipdie deon adeideom getmns nicimi ſineegiſun nsi ſe wiütpdt tilne ſumnöb kimotnn Fin fgnßr nän upo * n inn Pnnn uhen 1 X uintũ ðꝛ.ꝙ ibi non eſt debita qualitas qᷓ;tum ad modos ſcðe figure liez figure in weciali. n** t(i Vnde tales dantur regüle vtiles ad quãlibet figurã. Ex 0 „ 5 2 71 9— 2.0 nnpticlanivinffinttiserlinglaribus nibiſeaut vñ n u opoꝛtet alterã ᷣmiſſarũeſſe vniuerſa ẽ. Item ex puris nega 2„ u nber tiuis nihil ſequit᷑. vnde opoꝛtet alterã pꝛemiſſarũ eſſe affir⸗ niemüaliauaptemiſuüfueutoticulrischdu io S⸗ „——* 8— n Fintgticnri et nõ ecõtra. Item ſi aliqua pꝛemiſſa r̃ fuerit ⸗ e culioetnegatiua tẽmediũ nunqᷓ; debet poni ⸗ n S inↄcuſione· vñ · Panib ex puris ſeqtnilſiue negatis. Siq̃ 1 Vnnn preit ptis lequit concluſio ꝑtis Si qua negata pꝛeit ↄclufio 6 it;negata. Ter generalis erit medium concludere neſcit⸗ 3 Poſtqᷓ; autoꝛ determinauit de modo ⁊ figura.ñr anteqᷓ; i In in ſpẽal de modis ſingulaꝝ figuraꝝ ponit quaſdã Sen u me eſt bec Ex puris ꝑticularib indiffinitis ⁊ ſingularib myhil ſeqͥtur ſyl f pdlugelogiltice. Cuius triplex allignat᷑rõ. Pꝛima qʒ oĩs bonꝰ ſyllogimꝰ re⸗ qog tdemmr Bulat ꝑdicide om̃i vel dici de nullo · Sʒ ſi ambe pᷣmiſſe ſte priculares ibi m ndltunnnt Er eſt dici de om̃i.aut dici de nullo. cũ ibi nulla ſit ꝓpõ vlis.ꝗᷓ talis diſpõ — pᷣmniſſan eſt inutiis 44 aliqͥd ↄcludendũ. Scðda cã eſt nã ꝓpter vnionẽ ex cI btdutit tremitatũ cũ medio ᷣm diuerſas ꝑtes medij eius nõ ſequit᷑ vnio extremi i inten ſegrã foꝛme. ð hec fiat aliqñ ga materie. Sʒ qñ ambe pᷣmiſſe c deint ſunt ꝑticulares · rñc exxremitates pñt vniri cũ medio ꝓ diuerſis ꝑrib eiꝰ. vhlc qõdã aial eſt equus. hõ eſt gĩal. ᷓ homo eſt equus.ibi hõ et equus Si nugine diuerſ is ꝑtibꝰ eius.⁊ tñꝓpterea nõ ſeqͥtur vnio extremi ticn tatũilaꝝ cã eſt. qꝛ arguendo ex puris ꝑticularibpñt re⸗ E. S terminiin p nulli vt facijterptʒ intuẽti. ꝗ ta Pſe e juini i. s.⁊ ꝑ ↄñs ex purꝰ ꝑticularibꝰ nihil ſeqt᷑ ſyllogiice —— 3 ciendũ regula gñalis eſt hec· ꝙ ex puris negatiuis ½ —— n igurapt daberi bonus ſpilogimus. ſp opoꝛtet alterã pᷣ miſſaruʒ. 1 i in eleaffirmatiuã vel ambas ſik. Euius duplex rõ eſt. Pꝛimaqꝛ tee Z 3 n Sil endnon ertremor in aliquo tertio nõ ſeqtur vnio vel ſeꝑatio eoꝝ.—. e h inrer ſe. yt ſcʒ pꝛopter ſepatõem hois ⁊ riſibilis a lapide n ſeqͥtur ſepatio ⸗ 2 n Wpt⸗ pominis ⁊ riſibilis inter ſe. ſed qñ ambe pᷣmiſſe ſunt negatiue denotãt ſe Nle⸗ 5 5 4„b6 E paratio duoꝝ extremoꝝ a medio.⁊ exhor non ſequitur ſeꝑatio duaꝝ ex xon— vre eti inter ſe ergo regula vera. Scða rõ.qꝛ arguẽdo ex puris.— S ec. 4, Uinetnelreninenbhoſvraninalſpie equus.et termi„t , bub nulli yt eqͥuus homo lapis igitur regula verd. Et hec ratio——%. 3 D 5 qᷓtum ad figurã ꝑ ſe vlr ſit debita qualitas · modo ad hoc ꝙ ſit modus in aliqua figura recritur ꝙ ſit debita qᷓ;titas et qualitas ßᷣm exigentiamt- Gtplurles dictũ eſtextremitates vniunt᷑ in ↄcluſione ʒtute vnlanis eri Trattatus quartus fecũda eſt generalis cuilibet figure quã adducit Arej adoẽs ʒbin inutiles repꝛobãdas tõ ¶ Sciẽdum ſcðo · ꝙ tertia regula geretei aliqua pᷣmiſſarũ fuerit ꝑticularis · ↄcluſio erit pnciiatis Lusmeu cũ medio in pᷣmiſſis. ſʒ cũ aliqua pᷣmiſſan eſt vniuerſalis ⁊ alia ꝑtiul extremitates in medio vniunt ꝑticulariter Ruãuls eĩ vnn vndy mecio. alia tñ vnit ꝑticulariter cũ iᷣo.ĩ ſic etiã cũ alia eius enentut go tales extremitates in ↄcluſione ſolũ debẽt vniri ꝑticulariter 6 ptʒ ꝙ in tali diſpõ ne pᷣmiſſa vlis ⁊ ꝑticularis quodãmodo ſeht in 1 vniuerſalis ⁊ ꝑticularis in naturalib in quib effectus aſimincut 3 culari⁊ nõ vli.vt hõ genitus aſſikat᷑ hoĩ magis qᷓ; ſoli qͥ eſt vle gener 3 K o ſimplr in pᷣdeã dipõ ne ↄcluſio debet magis aſſimiar ꝑricuunqᷓj Sciendũ tertio. quarta regula eſt· Sialiqua ᷣmiſſan fuertnegi J ↄcluſio deber eſſe negatiua· cuius 15 eſt. Q.uia vnio velſepatioernenj ratũ in ↄeluſione ſedtur ꝓpter vnionẽ ⁊ ſepatdem eaꝝ cũmeqoinij N ſis.vt ſuꝑius dictũ eſt · Sʒ qũ vnd pᷣmiſſaꝝ eſt negatiua⁊ aliaaffmati na.tũc due extremitates ſeꝑant abinuicẽ hoc modo ꝙ vna ↄiñglmeio a quo medio alia ſepat᷑ in pᷣmiſſa negatiua ergo opoꝛtet ilas eftremtij res ſepari ab inuicẽ in ↄcluſione. igit᷑ qñ vna pᷣmiſſa eſt negatiu.tjc n⸗ cluſio etiã debet eſſe negatiua¶ Sciẽduʒ qjrto.· ꝙ quintaregulaetqne — dium nunqᷓ; dʒ intrare ↄcluſionẽ.cuius duplex eſt rato. Dꝛimaqvpo neret᷑cũ maioĩi extremitate.⁊ ſi. ↄcluſio nõ diftert a maioꝛipᷣmſuyp neret᷑ cũ minoꝛi extremitate · et tũc iterũ nõ differret a minoꝛ pᷣmiſuat vtroq; modo ↄcluſio non eſſet alia a pᷣmiſſis. qð eſt ↄtratõnmſlog mi.ergo in ſyliogiſmo mediũ nõ debet poni in ↄcluſione. Schanoi qꝛin om̃ ſyllogimo dz ↄcludi vnio velſepatioilaꝝ extremitatũt cũ ilud ſic finis ſyllogimi. Sed ſi mediũ poneret᷑ in ↄcluſione denotgn vnio vel ſepatio medij ab aliqua extremitate. ⁊ nõ extremitatũiner ſea ſie nõ haberet᷑ finis ſyllogiſmi.⁊ ꝑ ↄñs non debite fieret ſylloglmus Contra pᷣdicta argu᷑ pꝛimo ſic. Bene ſeqtur. ſoꝛtes eſt aigl. ues riſibilis· ergo qðᷣdã rilibile eſt aĩal Igit᷑ ex pur ſingularialiqd eu ergo eadẽ rõne ex puris ꝑticularibꝰ aliquid leqͥtur. Scðo ſic b ecm ſinõ eſt hõ nõ eſt ril hile. ʒhõ nõ eſt&ᷓ riibile nõ ẽ. ⁊ tñ arguerpuss 4 gatiuis Tertio ſic.; aliq̃cãeſt maloꝛ mllare effectũ.ſed pᷣmiſſa vlis eſt maioꝛis ytutis qᷓ; ꝑtieulariseigonM pꝛemiſſa exñte vłi ⁊ altera ꝑticulari ↄcluſio debet eſſe vlis.⁊ nõ ꝑriculun ſ Quartoſic. qñ vna pꝛemiſſa eſt affirmatiua ⁊ alia negatiu etrenti a „ tes nõ ſeꝑant᷑ a medio in pᷣmiſſis · ergo nec in ↄcluſione ergoↄird qu regulã.⁊ ꝑ ↄſequẽs nõ opoꝛtet ꝙ ſi aliqua pᷣmiſſarũ ſit negatiua ꝙ delu ſio ſit negatiua Quinto ſic. Mediũ qũq; includi᷑in minoꝛi enni W r F te ſicut ſuꝑius in ſuo inferioꝛi.ſʒ minoꝛ extremitas ſg pont in ↄduſione S h⸗ ₰ o medium quãdoq; ponit᷑ in ↄcluſione M dpmñ dici᷑ꝙ ibini ₰ Ef ſeqtur nili ꝑ ſyllogimũ expoſitoꝛiũ. nontàmenpſy logiſmũ ſmd fit in aliquo modo ⁊ figura I nde ſyllogiſmus gxp ſtoꝛuuseſtcuusu piũeſt ſingulare ſingularti tentũ.· vt hic ſoꝛtes eſtaialſoꝛtes eſtrlublset U go quoddã ribieeſt aialcuius hncipuum regulatuũpioafimuus 6 — in mn binmign initeen nocd iucheuöe ilicni dem imm weſee gun ——— S=— is ÿtutis.tãtopt ſibi magsaſi bche wistfan ſmimonn nnſlginiht acinonel nigtenn ichnogl⸗ ws ehu ſinüh: innn ns wihw hngut w w padmk 13 Faodinn etůc— dfmmni eta ſsqm nnnit un puoinn Sedt= pnn n e ner inih nrtn eci1 Anpi cur ilin f öP s etſ nulu Sdactn he mut s4 ppotheticũ. ſcʒ a toto ↄditiongitꝰ ¶ dter ma Wors virtutis in inferendo ↄcluſionẽ.tñ nõ opoꝛtʒ ↄcluſionẽ magis aſſilari a quo alia extremitas ſeparat᷑in pᷣmiſſa negatiua Prtrihyſpant ..„— ₰ n— uãdocũq; aliqua duo ↄuenũt in aliquo ſingulari ſingnlarite tento.il inter ſe Zemür⸗ſed pncipiũ regulatiuũ eius ꝓ negatiuis eſt. quãcdocüq; di Se n vñi eñit cũ vno d2 P mAl C⸗ gularig quo alud diſcuenit.illa inter ſe diſconj nerit ¶dſcdm ðꝛ. ꝙ nõ ãru ex puris negatiiis.qꝛ maioꝛ eſt vnacõ ditionalis affirmatiua.nec ſimplꝑ ieg mũ cathegodicũ argui᷑· ſed per d terciũ ðꝛ. ꝙ licet ꝓpoſitio vlis ſit ma vli qꝛ ipſa nõ eſt totalis cã necapinqua ↄcluſionis. Sed pᷣmiſſa ꝑricnlaris inquioꝛ eſt ⁊ ĩmediatio: ↄcluſioni ideo debet ſibiaũtan magis. vtpʒ ex ſententia Areſto. pᷣmo poꝝ d quartũ ðꝛ. ꝙ qñ gliqua eſt negatiua et aliqua affirmatiua licet extremitates nõ pᷣmo ⁊ ꝑ ſe ab ahquo ſeparant᷑.ta men bene ex ↄſequenti inqᷓ;tum vna ↄiũgĩcũ medio in pᷣmiſſa affirmatiua medi qñq; bm rem includat᷑ in minoꝛi extremitate.nõ tñ fᷣm rem ⁊ voceʒ ſmul.ideo nõ intrat ↄclu ſionẽ foꝛmalr.⁊ eo mõ quo eſt mediũ in pᷣmiſſis. Pꝛima figura nouem habet modos. Pꝛimi quatuoꝛ con cludũt directe.relicqui vero qͥnq; ↄcludũt indirecte. Directe qdem ↄcludere eſt maioꝛem extremitatẽ pꝛedicari demino⸗ rimncõcluſiõe. Indirecte ↄcludere eſt minoꝛẽ extremitatem ßᷣdicari de maioꝛi in ↄcluſione. Hota dias regulas · quarũ pꝛima conuenit tiñ pꝛime figure quoad quatuoꝛ pᷣmos mo ———„————„ dos etſeciele quo ad om̃es. Secũda etiã cõugnit tĩ pꝛime figure quo ad eius quatuoꝛ pᷣmos modes. etleic figure q; adom̃es. Pꝛima regula taus eſt. Mjnoze exiſtẽte negating 1 nhüſegt. Scða regla ẽ. maioꝛe exiſtẽte ꝑticulari nipfeq. †* Poſtqᷓ; autoꝛ determinauit de ſyllogiſmo in generali oſtendẽs qutc et ex quibpᷣncipijs ↄſlat taʒ materialibꝰqᷓ; foꝛmalib. Et que ſunt regule ge nerales om̃ifigure. Lõſequẽter determinat de ſyllogiſmo in ſpẽali docens fomatõem omnũ ſyllogimoꝝ in qualibet figura. Et pᷣmoin pᷣmafigura. eo ꝙ ſyllogiſmi pᷣme figure ſunt ꝑfectioꝛes alijs.cũ in ipſis ſit medi poſiti one ⁊ cõũctione ſimul.qꝛ ſubijcit᷑ maioꝛi extremitati⁊ pᷣdicat de minoꝛi.eti am ↄñgit extremitates inter ſen alijs ÿo figuris ſolũ inuenit᷑ mediũ ↄiũc tõe Pꝛimo igienumerat modos pᷣmefigure dicẽs.ꝙ pᷣma figura noẽhʒ modos·ſcʒ quatuoꝛ directe cõcludentes ⁊ qͥnq; indirecte cõcludẽtes. ¶ Sciendũ pᷣmo.ꝙ pᷣdictoꝝ modoꝝ ſufficientia pᷣt ſic haberi.qꝛ omĩs mo dus eit oꝛdinatio duaꝝ pᷣmiſſaꝝ. Aut ergo ame ſunt vłes aut ꝑticulares. vel maioꝛ vlis ⁊ minoꝛ ꝑticularis vel econtra. Siambe ſunt vles hoceſt quadrupłt.velamke ſunraffirmatiue.⁊ ſic eſt barbara ⁊ baralipton. vłam beſunt negatiue.· ⁊ ſic nihil ſequi᷑. vłmaioꝛ affirmatiua.⁊ ſi eſi fapeſmo.yel 1* Zid qͥntum ðꝛ.ꝙ licet D — —————. ———————— „ S 0 K F 4— 9 S . Trãrtatus quartus. ontra maioꝛ negatiua ⁊ minoꝛ affirmatiua · ⁊lic ſunt celarent ⁊cilinte Si vero ambe fint ꝑticulares hoc eſt quad ruplt. ſicut pus dictũeſt.ſj ih cũq; mõ diſponãtur penes affirmatiuũ ⁊ negatiuũ ſemꝑeſt 3binansi lis. qꝛ ex puris ꝑticularibꝰ nihil ſeqͥtur Si maioꝛ ſit vlis ⁊ minoꝛ piciun hoceſt quadruptt. q ambe ſunt affirmatiuer? ſc eſt darij ⁊ dabitis. vel n le negatiue.⁊ ſic nihil ſ eqtur. vel maioꝛ negatiua ⁊ minoꝛ affmatua aſ eſt ferio. vel econtra. ⁊ ſic nihil ſectur. qꝛ minole exiſtente negatiuain ſ figura nihil ſeqtur. Si maio ſit ꝑticularis ⁊ minoꝛ vlis hoceſt qunqnpi citer vt pus. ⁊ quocũq; mõ diſponãtur ſemꝑ eſt ↄbinatio inutiis niiquʒ do maioꝛ eſt affirmatiua ⁊ minoꝛ negãtiuã indirecte ↄcludendo. ⁊ſi ciſt peſmo ¶ Sciendũj ſcðo · ꝙ baralipton celantes dabitis nõ diſtnguñturcin rialiter a barbarãtẽlarent ⁊ darij ᷓtum ad diſpõnem pᷣmiſſan indebiij litate ⁊ qᷓ;titate.qꝛ eſt eadẽ oꝛ dinatio p miſſaꝝ in ipſis · ſed tñ diſingmunt accñtaliter aſe inuicẽ ſcʒ ad modũ ↄciudendi directe ⁊ indirecte. IdeoAn ſtoteles pᷣmo oꝝ ſolũ diſtinguẽs modos ſyiłmoꝝ qᷓ;tumn ad foꝛmalgʒdi⸗ poſitionẽ pᷣmiſfaꝝ nõ diltinxit hos tres modos a tribpᷣcedenti Sʒboe tius ⁊ petrus hyſ.ↄſiderantes no ſolum diſpõ nem pᷣmiſſaꝝſedeti dier ſos modos ↄcludendi.poſuerũt hos tres modos diſtinctos atri dicts. eoꝙ ↄcludit directe ⁊ alij indirecte ⁊c. U Sciendũ.q directe cõcudereti mialoꝛẽ extremitatẽ pᷣdicari de minoꝛi in cluſione. Sed indirecte acludee eſt minoꝛẽ extremitatẽ vᷣdicari de maioꝛi in cõcuſione. P neliüvo d m aan ihn ie nm nn om? uius rõetq qi nne g . aunſcue noagohis ſucdſe hutu qe maioꝛ extremitas pᷣdicat᷑ in Icluſione de minoꝛi.ibi deſ ignatur ðirectis punwocn ceſſus rõnis a maioꝛi extremitate incipiens. ⁊ fit ꝑmediũ ad minoꝛemexte j mitatem. Et deinde ↄparat᷑ minoꝛ extremitas ad maioꝛẽ in ↄcluſione⁊n tellectus in tali ꝓceſſucum ꝑuenit ad minoꝛem extremitatẽ directe dictcõ parare eam ad maioꝛem.ideo hic fit directa ↄcluſio. Sed quãdo mnoß⸗ dicarur de maioꝛi deſignat᷑ indirectus ꝓcelſus rõnis. qꝛ delignat ꝙ intellc⸗ tus pᷣmo accipit maioꝛem cũ medio. ⁊ ſecũdo minoꝛem cũmedio teun reuertirur ad maioꝛẽ extremitatem antẽq; vniat ipſam cũ minoꝛeettemij tate.⁊ non vnit minoꝛem extremitatẽ directe ⁊ immediate cummaeet ucceptõem iplius minoꝛis cũ medio. Etſic pʒ caula quareßi tõchuſiodire tů vel indirecta que eſt cã generalis ad om̃es figmnas. ¶ Sciendũ quano ꝙ due regule ponũtur ꝓ modis directe ↄcludentib?pᷣme figure. Pꝛimate⸗ — vt aial hõ lapis· ergo minoꝛi negatiua nihü i bene ſequitur aliqd indirecte. vt in fapeſmo⁊ fnſeſmoꝝ · Socũd⸗ regulet. ex maioꝛi particulari nhil ſequitur directe. Cuius ratio eſt. quia inpꝛina guraad concludendũ directe opoitet mindem eſſe affrmatulam Vdult — vuropoll npnnſg oirenpn dncuenòm ſevnleselco gelm nnb ſtterccne tüun O dwnn gula eſt. minoꝛi exiſtente negatiua mhil ſeqͥtur directe in pᷣma figura. Lu⸗ ius rõ eſt.qꝛ ſi minoꝛ ſit negatiua opoꝛt maioꝛemeſſe affirmaruã ⁊cõch ſionem eſſe negatiuã ꝓpter duas regulas generales pꝛepoſitas·⁊ ncma⸗ 1oꝛ extremitas non diſtribueret᷑in maioꝛiꝓpõ ne·cũ eiß pdicatuʒ pontsafj firmatiue.⁊ tñ diſtribueret᷑ in cõclulione.cũ eſſer pᷣdicatum ꝓpõnis negi⸗ ue. qð ſemp diſtribuit· ⁊ ſc argueret anõ diſtributoad diſtriburũ. qðeſtir guere a poſuõe ↄſequẽtis ad poſitõem añtis.q nõ diſtrbutũ eſt Aſegus ſ. reſpoctu diſtrbutiſicut eſt hõ ↄequẽs ad omnẽ hominẽ. Iteʒ intalidipo ſitione poſſunt dari terminiin quibꝰ om̃i.vt gial hõ equusſa n qui mil edtur directe. Et ðꝛ diect n⸗ . nsrod vunicen fuudun vſſlegln iionobl bichmua ystnon binmi enem c „ — Dttihypani 4)) eſtet ſi mediũ non diſtribueretur in mnoꝛi cum ſit pꝛedicatũgpõnis affir n i6 firmatiue. nec in maioꝛt cum ſir ſubiectum pꝛopoſitionis particularis.⁊ ſic ur tenebitur partiulariter in vtraq; pꝛemiſſaꝝ⁊ poterit vnriꝓ diuerſis par tibus eius cum duab extremitatibꝰ ex qua vnione non ſequitur aliquq cõ uſi. igitur maoꝛi exiſtenti particulariin ꝑꝛima figura nihů ſequitur direc⸗ te licet tene indirecte · vt in frueſmoꝛum · Item poſſunt etim reperirter⸗ miniin quib omni ⁊ mn quibn nulli. vt patet intuenti ¶ Qontra pꝛedicta dn arguitur pꝛimo ſc. Idem eſt modus ⁊ combinatio vtilis duarũ pꝛemiſſa⸗ wn um. quiã idem eſt definitum ⁊ definitio.ſed modus duuditur per combi⸗ N dnn nationem vtilem ſed in pꝛma ſunttantum quatuoꝛ combinationes vties pton— ad concludendum directe. et dio ad concludendum indireete· ergo tantuʒ pnnjn ſunt ſex modi pꝛimeffigure Secundo arguiturſic dicendo omnis hnmd e eſt animal.ſubſtantia eſt homo.ergo ſ ubſtantia eſt animal. bi maioꝛ extneß mitas pꝛedicatur de minoꝛi.et tamen non elt directa concluſio.cum ibifie in directa pꝛedicatio. ergo contra definitionem eius quod eſt directe conclude re Tercio ſic minoꝛ extremitas ſe habet vt pars reſpectu moꝛis.ſed ꝑs non pꝛedicgtur de ſuo toto· cum non dcat eſſe ipſius. ergo indirecte concis dere nonẽſt quando minoꝛ extremitas pꝛedicatur de maioꝛe. Quarts arguitur ſic. tene ſequitur. omnis nonhomo non eſt riſibilis.lapis nõ eſt he mo ergo lapis non eſt riſibilis ergo minoꝛi exiſtenti negatua in pꝛmafigu naliquid ſequitur. quod eſt contra pꝛimam tegulam. Q uinto ſc. hene equitur. quoddam rationale eutrit. omnis homo eſt rationalis.ergo qui⸗ damhomo currit. Tenerconſequentia.quia ex oꝓpoſito conſequentis ſ eq⸗ ſn — Sni tur oppolitum antecedentis. ergo maioꝛi particulari ſeqiitur directe auqã ri. 3 inpꝛimna figura· quod eſt conrra ſecũdam regulam dpꝛimum dicitur g iicet in pima figura ſint m̃ due combinarões pꝛinjo er per ſe vtiles ad XR concludendum indirecte.ſciʒ fapeſmo et friſeſmoꝛum.tamen ſunt plures eu gn ale vtiles ex conſequenti ad concludendum indireete.quiu combinatiões do1 nmiu que ſunt in tribopꝛimis modis pꝛimo et per ſe valent ad cocludendum di wem 4 Fuinin recte et ex conſequenti per cõuerſionem ſuarum cõcluſionũ ad cõcludendũ mt nnim indirecte. Om̃is em̃ ſylogiſmus cuius ↄcluſio poreſt cõuerti pᷣr inferri in⸗ do.] Mmti directe ↄuertentem eius? econtra · vt patebit Ad ſecũdũ dicit.ꝙ non ðꝛ ris 4 igns ſhii drectacõcluſio. eo ꝙ ibiſit directa pᷣdicatio. ſed quia ihi denotatur directã drei nbjin oceſſus rõnis·vr dictum eſt pꝛusAd terciũ diciturqᷓlicet minoꝛ ex mn m trenitas nõ dicat ᷣm rem totum eſſe m̃aoꝛis.tamẽdicit fm modũ inq;tu unpa&n nnin de ipſa enũciatur. qð ſufficit ad hoc ꝙ pꝛedicetur de maioꝛiqꝛ hic nihi difʒ fert pꝛedicari vere vel falſe. Iid quartum dicitur. ꝙ ibi non eſt foꝛmali⸗ ter ſyllogimus.qꝛ ſubiectũ maioꝛis ſcʒ nõhomo non p̃dicatur de minoꝛi. ſed homo ibipꝛedicaturdeo non bene arguitur in pꝛima figura.ſed tamen bieſt vrtualiter ſyllogiſmus inqᷓ;tum iſta lapis nõ eſt homo.equalet huic hapis eſt nonhõ ⁊ tůc mmoꝛ eſt affirmariua.⁊ argui᷑ in datj Zq quintũ dicitur.ylicet in ilo argumenro ſequi᷑ ↄcluſio gratia matere. ſcʒꝓpter con uertibilitarẽ rõ nalis ⁊ hominis.nõ tamen gratia foꝛne arguendi.quia non enetin ommbo terminis ſimili foꝛma arguendi retenta.vt nõ ſequitur. qð⸗ dam aial eſt aſmus. oñus homo eſt anmal. ergo quidam homo eil aſinus⸗ cum antecedens ſit verum et conſcquens fallum u U⸗ * ℳ F— 8 6 Trattatus quartus. PBarbara pᷣmus modus ↄſtat er duabꝰ vlihaffinnutiis lem affirmatiuã directe ↄcludentibo. vt om̃e aimil eſſib ſtantia. oĩs hõ eſt aial· ergo ois hõ eſt ſuba. Eelantſtcn dus modus cõſtat exmaioꝛe vli negatiua.⁊vliaffimain minore. vlem negatiuã directe ↄcludentib. vt nulluʒaialei lapis. oĩs hõ eſt aĩal· ergo nullus hõ eſt lapis Poſtqᷓ; auto? d eterminauit de modis bme figure in generali Ni ſequẽter in ſpẽali determinat de ipſis ·⁊ pᷣmo de modis directe li n qᷓᷓ; de ↄcludẽtibꝰ indirecte. Et inter modos directe ↄcludentes pus* minat de modis vłiboqᷓ; particularib · Et adhuc inter vłes pᷣus dem ykiaffir matiuo. qͥ intelligi᷑ꝑ Barbara.qᷓ; demõ vli negatiuoq intell. xelarẽt. eo ꝙ affirmatio pcedit negatoem ¶ Sciendũ pmoꝙ babn c ſtat ex duabꝰ vlib affirmatiuis. vlem affirmatiuã cõciudẽtibꝰdincte nu nialeſt ſuba · oĩs hõ eſt aĩal. oĩs hõ eſt ſuba. Et ꝓbat᷑iſta ↄñap eglin cide oi· qꝛ qͥcqͥd ðꝛ de ſubiecto diſinbuto.ðꝛ de qͥllerſutpoſitoſump ſ ipſo · ſed in iſto ſplemo ſ uba ðꝛ de ʒiali diſtributo in maioꝛi.et hõ ſumi ſih viali.ãᷓ ſuba ðꝛ de oi hoie eo mõ qͥðꝛ de oĩ aialiin qͥ ↄcludit᷑ ois hõ. ⁊liet ſic ꝓbat᷑. qꝛ ↄña foꝛmalis eſt q̃ tenet in oibterminis ↄſii foꝛma argnicin tenta.ſʒ ↄña facta in barbara tenet in oĩbʒ terminis ↄſili foꝛma argucdit tenta q nõ eſt dabilis inſtãtia. ibieſt ↄña foꝛmalis ¶ Sciẽdũ ſchoꝙi oẽs modos oim figura iſte modꝰ eſt ꝑfectioꝛ. cuiꝰ rõ ẽ. qʒ eſt vlis ⁊ifi⸗ matiuꝰ.inqᷓ;tũ eĩ eit at rmatiuꝰ eſt ꝑfectioꝛ oĩby negatiuis. Itẽ ineo d dit᷑ vlis affirmatiua. ſ illa eſt difficillima ad ↄcludẽdũ. qi ſolũin vnfgi ra⁊ in vno mõ ↄcludi pt.ipᷣa eĩ nõ ↄcudt᷑in ſcða figura cũ ibiſolũ ↄeluj dit᷑ negatiue · nec in tercia figura vbi ſolũ cõcludit ꝑticulariter. nec cõdludi in alijs modis pᷣme nũt alia ↄcło p̃t ↄcludi plurib modis · v tercio · ꝙ celarẽt ſcðs modꝰ ↄſtat ex maioꝛi vlinegatiua.? minoꝛi vkaft⸗ matiua. vlem negatiuã ↄdudentib directe.& tꝓba ꝙ lit bona ↄipe gulã dici de nullo · vt arguẽdo ſic. nullũ aĩal eſt apiʒ vis hõ eſtaiai.ʒ ulꝰ dõ eſt lapis ibi lapis in maioꝛi negat᷑ de aĩali diſtributo ⁊ de qᷓhbet contento ſub ipo. ſed oĩs hõ ↄtinet᷑ ſub aiali diſtributo. ðᷓ remouet᷑ lapis ab homiedi ſtributo. pt etiã ꝓbari iſte modꝰ ꝑ definitõem ↄñe foꝛmalis. qtenet inoih terminis cõſil foꝛma arguẽdirerẽta Sciẽdum qᷓto·ginitomöꝛin vib alijs optz mediũ manere idẽ cũſi ubijcit in maioꝛi? pᷣdicatur inminoꝛ Etiã maioꝛ extremitasdʒ manere eadẽ in pᷣdicato maioꝛis. ⁊ in pᷣdicatocõ cluſiõis.I ʒ minoꝛ dz manereeadẽ in ſubiecto minoꝛis ⁊ in ſubiecto ↄclons q ſi varidrent᷑ maioꝛ? minot· tũc in tali ſyllmo cẽnt plures teminqᷓtres Et fm tria q̃libet terminus dʒ manere idẽ. Pꝛimo ßm vocẽ · ſchoqᷓ;mad ßcatũ. ita ꝙ mediũ in maioꝛi ⁊ minoit nõ tenea equoce pꝛo diuerſs feus qʒ tũc nõ eſet vnus terminus ſed plures m idem quo ad ſuppoſita pꝛo quib accipitur ita ꝙ in t in ſequẽtib patebit. ¶ Sciendi; maii nõ teneãti ſi figure ab iſto · igeo ſolũ in ito mõ cõdudipt. Qultt rem bcatã. Tercio dʒmnen tſcmaiel ſdiengſt ktoyubfen inmwꝛil ſchnröpo mmi nnetbe ſinstuheg pun ſhons ſlog ſmnmdiu ugusc u Zt vylndiy tundihb ſuntom ſcun mndn vnln ſinaf ui J witpul tiendle vyn 42 Snſhe . elu S tuin kc Sbrii ut n Wngnmn „ D. DOrtrihylpant aliqbyſufyoſitis.⁊ ꝓ alijs in minoꝛi. Sed ſemp delet capi pꝛo eiſdem ⁊ cqᷓj ibitaꝙ nõ teneaimagis ſtrete vł magis ample in vna pᷣmiſſaꝝ qᷓ; n alia Et ſmiliter dicendũ eſl de extremitatibꝰ. Et per hoc patʒ intellectus iſtoꝝ modoꝝ vnuerſaliũ Qontra pꝛedicta arguitur pꝛimo ſic. nõ ſequi. on ne aial ſi eſt rudibile eſt aſinus. om̃is hõ eſt aĩal ſieſt rudibilis. ergo oĩis hõ eſi ainus ·et tñ ibi argu᷑ in ᷣmo modo ⁊c. ¶ Secũdo ſic.nõ ſeqtur omne aiul rõnale vel irrõnale eſthõ.om̃is equus eſt rõnalis vel irrõalis· ergo om nis equus eſt hõ.⁊ tamẽ arguiꝰ in barbara. Terco ſic. nõ ſequi.cuiuſtij bethoĩs aſinus currit. om̃e rudibile eſt aſinus. ergo om̃e rudibile currit.qꝛ antecedẽs pt eſſe vetũ ↄſequente exiſtente falſo· poſito ꝙ om̃is homo haleat yrñũ aſinum currentem ⁊ alium quieſcentẽ.⁊ tamen ibi arguitur in barba⸗ rergoin ipſo nõ eſt foꝛmalis ↄſequentia. Q uarto ſic. nõ ſequi᷑.nulluʒ viuens generabitur. omnis homo eſt viuens · ergo nullus homo generabi tur et tamen ibi arguit᷑in celarent.ergo nõ eſt foꝛmalis ↄſequẽtia Q um to ſic. nõ ſequi nullum currens eſt aſinus · om̃is homo pᷣter ſoꝛtem currit. qᷓ nullus homo pꝛeter ſoꝛtem eit aſinus.qꝛ ↄciuſio eſt falſa cum dicat ſoꝛtem eſſe aſini.et pꝛemiſſe ſunt vere ⁊ poſſibiles.⁊ tamen ibi argut᷑ in ſecũdo mo do.ergo ibi non eſt foꝛmalis conſequentia. Ad pꝛimum ðᷣꝛ. ꝙ iia maioꝛ omne animal ſi eſt rudibile eſt aſinus· poteſt eſſe ↄditionalis vei de conditi onato extremo· ſiſit ↄditionalis tune ibi non eſt bonus ſyllogiſmus inpꝛi⸗ mo modo · quia ex hyporeticis non fit ſyliegiſmus tathegoꝛicus. et f ma ioꝛ ſit cathegoꝛica tunc illa conditio ſi eſt rudibile poteſt fieri ad ſubiertum. et ſic maioꝛ eſt falſa.⁊ ſequitur concluſio.⁊ eſt fenſus eius.de quocũq; verũ eſt dicere ꝙ ſit animalſi ipſum ſit rudibile.verũ eſt dicere ꝙ ſit aſinus. velil la conditio fertur ad pꝛedicatũ et ſic maioꝛ eſt vera Sed male ſubſumitur innunoꝛi. quia illa conditio non debet poni cum medio in pꝛedicato mino⸗ rs.cum nõ ponatur ad medium in ſubiecto maioꝛis.ideo ibi nõ arguit᷑ in pꝛimo modo Ad ſecũdum dicitur.ꝙ illa maioꝛ. om̃e animal rõnaie vel irationale eſt homo poteſt eſſe diſiunctiua. et ſic eſi vera.ſed non eſt ſyllo⸗ giſmus cathegoꝛicus. Vel poteſt eſſe de diſiuncto ſubiecto· et hoc duplici⸗ ter. quia vel diſtribuitur totum illud diſiunctum rõ nale vel irratiõale ·⁊ ſic eſt bonus ſyllogiſmus.ſed maioꝛ eit falſa ficut concluſio.vel diſtribui᷑ tĩ pꝛima pars diſiuncti.ſcʒ rõnale.⁊ tunc maioꝛ eſt vera· ſed non bene argui⸗ tur. quia plus eſt pꝛedicatum minoꝛis qᷓ; ſit ſubiectum diſtributum in ma ioꝛi Ad tercium dicitur. ꝙ ibi male ſubſumitur. quia ſubſumiʒur ſub aſi no qui non diſtribuitur in maioꝛi.⁊ non ſubſumitur ſub homine qui eſt ſub⸗ lectum diſinbutionis maioꝛis.ſʒ ſic detet ſubſumi. Cuiuſlibet hominis aſi nus currit. omne riſibile eſt homo · ergo cuiuſiitet riſihilis aſinus currit. d quartũ dicitur. ꝙ ibi arguitura minus amplo ad magis amplum cum diſtriburõe magis ampli eꝝ ꝑte hoĩs qui in minoꝛi ſolũ diſtribui pꝛo hoĩb pꝛeſentib ad quos reitringi ꝑ ʒbum p̃ſemtis rꝑis.⁊ in cõcluſione ꝓ pꝛeſentib? futuris.ad quos ampliat ꝑ illud verbũ futuri tempoꝛis gene⸗ rabi Id quintũ ðꝛ ꝙ in illo ſyllegimo male cõcludit᷑. qꝛ hec dictio pᷣter non excipit ſoꝛtem in concluſione ab codem pꝛedicato ſicut in minoꝛi.nec eſt eadem diſpoſirio ſubiecti in affirmatiua et negatia· Ideo ſic debet concluꝰ üj diergo nullus homo a ſote eſt anus Trattatus guartus. Darij tercius modus conſtat ex maioꝛe vii affinnatia⁊ nhn nninoꝛe paniculariaftinatins guculurtæfumnitiu 3 ʒdudentito. vt ofe aimal eſtſuba· Aambõctai egh gu dã hõ eſtſubſtãtia. Ferio quartus modus ↄſtatexmine ine vlinegatiua? minoꝛe particulari affirmatiua. pticular ne⸗ t Nu gatiuam directe concludentibo · vt nullũ aialeſt lapis. n n põ eſt aĩal· ergo àdãhomo non eſt lapis n Paoſtqᷓ; autoꝛ determinauit de modis vlib bᷣme figure directe ↄcudn inn m tib· Lõſequentet determinat de modis ꝑticularty directe ↄcudeni in ſiwitn De darij ⁊ ferio. Et pᷣno definit darij. eo ꝙ eſt modus affimatiuus ⁊diu bien Darij tercus modus Sſtat ꝛc vt ſup intextuarguenò eninn negatiuꝰ dicens · Drij teral qͥdãhẽ ſic oc̃e aĩal eſt ſuba. dã põ eſt aial qͥdã hõ eſt ſuba.et. ꝓbat ſi tiis ↄ cste ꝑregulam dici de om̃i. qꝛ in illo ſyllo ſuba ðꝛ de aiali diſtnbuto ðꝛdei⸗ inciens. Siue neloe.deihocrſicett eie et ↄtento ſub eo·led p̃r ꝓbari ña ꝑ definitdeim ↄe foꝛmalis ſicut dictů eſt de alijs mods ſuittöſeuno pbari 24.— ciendũ pᷣmo ꝙ ad debide ſyllogiſandũ in darij optet ꝙ termin dee unsa ccipiã tur ſi ꝙ nõ tio te cluſione vel reiteratõe medij in ꝑ nos pñt cogno Ipiciendũ e modüg int due cathegoꝛice tin tanqᷓ; ꝑtes pᷣncipa les. qꝛ ſyllogiſinus cachegn * fiat variatio terminoꝝ in reiterãdo illas extremitesn jn s extemesun nlelhes — miſſis.⁊ ꝑtalẽ ↄſideratõem circaterm hiunt ſci multi paralogi mi qͥfiunt apparẽter ßᷣm itũ modñ. Etin nug ſcirca hũc modũ ad pꝛemifſas ꝙ ille debite diſponãtur itaꝙbi mnpt nonberdin õmbo cathegoꝛicis · etſiin aliquo yllmolnpus nneh⸗ ſolñ ↄpont᷑ ex duabꝰ p⸗ pᷣmiſe q; due oht ipᷣm pᷣmo reſoluere ad duas ꝓpõnes q̃ ſunt puncpaess ÿchhonne⸗ eius pᷣmiſſe. Etiã videndũ eſtcirca terminos vt debite foꝛment᷑ niſo y ſcom in alijs ⁊c̃ ¶ Sciendũ ſecũdo ꝙ ferio quartus modus ↄſtat ex vlingu⸗ vmii ⁊c· vt ſupꝛa in textu. Et ꝓbat iſte modus ꝑ regulã dici de nulo · ps junaeift negat᷑ de aiali ditriburoergo mhil eſt ſumere ſub aialia quo nõ remoa lsgtn hapis.et qꝛ hõ ſ umit᷑ ſub aialii ideo lapis bene ne gat᷑ in ↄclone dehoie. Ei⸗ aipnnsq imellectuhinꝰ ¶ Sciendũ tercio ꝙ ili duo modi ꝑticulares ſunt hect iztmin eſfitatẽ ↄcludendi ⁊ pᷣtrum ad euidentiã eoꝝ·eoꝙimmeduu niusße um ad nec ne 2 i regulant᷑ꝑ dici de omn ⁊ꝑ dici de nullo. Et qᷓ;tum ad talẽ ꝑfectiõem nõ h uimusi ꝑent ꝑfci ꝑalios modos ſed ti rum ad qᷓ;titatẽ modi vles ſunt aliqo ſiunm modo ꝑfectioꝛes· et Gtumn ad hoc iſti modi poſſunt pficip reductiðemio Unioe rum ad modos vles · qð fit hoc mẽõ. qi darj reduciᷣmoad meſtes in s Iüge cũda figura capiendo ↄtradicto?iã ſue ↄcluſions cũ maꝛe inferendo ↄin bain. dictoꝛiã minoꝛs de dari ꝓ ↄcluſione. Etiã ferio reduci ad celure velc n 6 eſtres · ⁊ quia ili modi iterũ reducũtur ad celarent p duerlioneide ſtmo utnd dipticulares poſſunt requci vel ꝓbari ꝑmodos vniuerſaies nõreluc mn ſ tur iſti modi pꝛime figure ad modos pi e figure vt ꝑficiantur velinſ 6 munm Ret eoꝝ reductio. ſed vt mediantib⸗ iplis reducan᷑ ad modos viuenes j uui bmeßgure. ¶Sciendũ qurio· in lis quatuoꝛ modis umhabsßra ſ. nn n „—„— M——*— ½ 8*— t . 2 S T 3 8 2)—————„ 2* 5—„— ℳ 43 ½* — . 3 — ——— F 7— N* 12*— 1 *— X 13 un oe Petri hyſpani utin. i ſgure ↄcludũtur quatuoꝛ generagpõnum · ſcʒ vłs affirmatiuaꝛ vli nega i tin ꝑticularis affirmatina? pricularis negatiua. inter quas vlis affirma⸗ Aeſtſt Binz iua eit difficilluna ad ↄcludendũ.qꝛ in vno mõ ſolũ ↄcludit᷑ ſcʒ in barbara. Deinde vlis negariua.que ↄcludi in vno mõ inpᷣma figura ⁊ hoe directe noqu Etin duob modis ſecũde figur. Beinde ꝑticularis affirmatius. qꝛ in vno mõ ↄcludẽ in pᷣma figura directe·et in trbmodis tercie figure Deinde ꝑti nl 8 mug tularis negatiua que eſt facilima ad ↄcludendũ.qꝛ poteſi concludi in vno nt mlii 3 mõ pᷣme figure directe et in duob modis ſecũde figure.⁊ intrib modis ter ih cie figure. Sed econtra ꝑticularis negatiua edt difficillima ad interimenduʒ von 1 ½ qʒ interimitur ꝑ eius ↄtradictoꝛiã.que eſt vlis affirmatiua. que ſolũ in vnd den mõ ↄcludi᷑ vt dictũ eſt.et vlis affirmatiua eſt facillima ad deſtruenduʒ · qꝛ un— deſtrutper eius ↄtradictoꝛiã. ſcʒ particularem negatiuã. Etr ꝑ hoc halet᷑ oꝛ dinatio quatuoꝛ modoꝝ pᷣme figure ↄcludentiũ directe. Qontra pᷣdicta — uen arguit ne ſic. nõ ſeqᷣtur om̃e riſibile eſt aĩal. tiñ hõ eſt nlergoe hõ Stnj xſt aial. et tñ ibi orgui᷑ in darijꝗᷓ in ip̃o nõ eſt foꝛmalis ↄña. Secũdo ſic tuu6 1 Ktörzit hic bene argui᷑ in darij. om̃e indiuiduũ alicuius ſpẽieſt aſinus. ſoꝛtes eſt in⸗ oſfiiol diuduũalcutus ſpõj ergo ſoꝛtes eſt aſinus. Moꝛ ꝓbat qꝛ om̃e indiuidu maſineſtaſinus. om̃e indiuiduñ alinus ipẽieſt aſinus. cuʒ aſims ſit — iper ee tñin pmo ſyllogiſmo nõ eſt ↄña bona.ᷓ ↄtra rerciũ moqũ. ¶ Ter⸗ oſicn ecturoie curreseſt alnus. alcje höpr eſſecurrens. ᷓ aliqs hõ ßreſeaſnettbtargutnlteteimoqũ Qartoſu. nõ ſeqrur. nul leialeſt ſpes hõ eſt aial. ergo hõ nõ eit ſpẽs. ⁊ tñ iiargutinferio n mpnmni Quntoſic. nõ ſeqͥtur nullus denarius valet groſſum.qͥdaʒ francus valct n denarit ergo ddãfrancus nõ valet groſſum ettñ iiarguf inquartomõ etes hi egſbgnt ergoinipſo nõ eſt foꝛmalis ↄña¶ Ad pᷣmñ ðꝛ ꝙ ibi male ↄcludtt᷑eo ꝙin. — nioꝛthec dictio t̃ excludit reſpectu riſibilis. negãdo ip̃m ab om̃nil⸗ alijs ..— ab homineet in ↄciuſione excludit reſpectu gĩalis negando aial ab omnib ler 1, ijs ab homine et ſi ibi arguitura negatione inferioꝛis ad negatiõem ſu⸗ — penoꝛis et ſi ↄmittitur fallacia ↄſequẽtis.ſeq delet cõcludinon ponendo ofe N nnü dictionem excluſiuã in ↄcluſione. Id ſecũdum ðꝛ ꝙ ibilrne argult inda — njledmaioꝛ eit falla ſicut ⁊ ↄeluſi · omne indunduũãlicuius ſpẽteſt aſinꝰ. * Et ad eius ꝓbatõem ðꝛ. ꝙ biarguit᷑ ab inferioꝛi ad ſuperius cũ diſtributiJ eh=e Weoh viniu one ſuperioꝛis. qꝛ indiuiduũ aſin ſe halet vt inferius ad indiuduũ alicuiꝰ S F en i. Ideo non ſequt᷑· omne indiuidui alinieſt aſinus.ergo omne indiudug2 4 nꝛ nini um glicuius ſpẽieſt aſinus Zid terciũ dicitur. ꝙ ibi male guitur. qꝛ ſubj*.— Qden ecrũmaioꝛis ſcʒ currens nõ eſtpꝛedicatuʒ minoꝛis.ſec potens eſſe curtẽg riqu t— predicaturin minoꝛi. deo ibi nõ ſunt tres termini tĩ ſed quatuoꝛ.quod re d n quritur ad hoc g debite arguatur in aliquo mõ.vt dictum eſt in nerb n in us. d quartuʒ duct. ꝙ in iſto argumento homo in minoꝛiteneturpꝛo x⸗ N p — Prin⸗ ſuis utpoſitis.et in concluſione po natura cõmuni.et ideo variatur minoꝛ 0 mux etnon ſunt tres termini tĩ nec etiam debite arguitut ĩmo eſt n ilacn acidentis. quia biequiualenter ſunt quatuoꝛ termini. Ad quin⸗ n v n tum ibi non bene argutur. quia non eſt idem ſubiectum maoꝛis. g⸗ — ſ n mioꝛis. quia denarus ſubijcitur in maioꝛi.etvalens dena⸗. 6 — n in minoꝛr et mrotts inplus ſ hatrt S4 2 F m chnä Fpgm, e — 7 5 e e ee S— 1 er— 4. E— 2 S2—— ——— F—7 N 1„—— EF S—— ₰—.. D „ c 2 , Z 5*— „ 5. 1 7 1—— Se 63* 1 ℳ—0— S 7— ₰ℳ Urattatus muattus Baralipton · qui 5 — quinus moduscõſtatervuaonlvaf e iui ꝑticularem affirmatiuã indirecte ↄcludẽti Smnnn ne gial eſt ſuba · oĩs põ eſt aial. ergo quedãſuba et v om nhuine mſi 5 0. c ihb⸗ vucit᷑ ad pmũ modũ pᷣme figure ꝑ ↄuerſionẽ cõduſ Ete ſ.** „ 5 ſ. 2. accidens Lelantes ſextus modus conſtat ex vi uu* augn— „ 5 2„ſani maioꝛe.⁊ minoꝛe vli aftirmatina.vleʒ negatini cludentiby. vtnullũ aial eſt la pis · oĩs hõ eſtaial. ergo i n lapio eſtbomo · Etreducitur adſecũdũmodibnei an cuſione ↄuerſa ſimpliciler Dabitis ſeptimus— n ſtat ex maioꝛe vii affirmatiua ⁊ minoꝛe pticlar ⸗ —„—. e pticularẽ affirmatiuã ↄdudentibo · vt om̃e aial ẽſubaqꝭ iu uwnſ põẽ aial · ergo q̃dã ſuba eſt hõ · Et reducit᷑ ad terciũ o Swin pꝛime figure ↄclufione cõu erſa ſimpliciter u ſem Poſtqᷓ; autoĩ determinauit de modis pᷣme fi gar dire vuniſleut ſ efequẽter detenuinat de modis eius indirecte uie wüe ralipton dicens ꝙ iſte modus ↄſtat ex duab vlib affimnti 1 pmodebi numonn rem affirmaliuã ↄcludentib indirecte. vt om̃e aial eſ ſub tiuis pariun Scuuũqu ergo qdam ſuba eſthõ · Et pbatiſte modus re a. ois höeſtil nbum tur ad eius añs. ſed ad ↄcluſienẽ de barbara que eſt vid aſi one ↄie e lnpunſi tur particularis affirmatiuauerrens eius.igcẽhec parucu rmunſec his ſtlnginu ua ↄcluſio ſequi᷑ ndirecte ad pᷣmiſſas de e bnöpe i. etiam pꝛemiie in baralipto n.ideo ex ipſis in n ne ſut nitanl ticularis affirmatiua indirecte · ſed ite modus ducig in rent capiẽdo ↄtradictoꝛiũ ſue ↄcluſõis ꝓ maioꝛein leaic 8 noꝛe inferendo ↄuerſan ↄtrarie minois de baralipton ad ni n 6 6 — minoꝛis ꝑↄuerſionem P accñs ¶ Sciendũ ſ6— n — umadelel oſtendere euidentiain ↄſequẽt e— Sebebe adquẽ reduci᷑ſed per hoc ꝙ ↄcluſio e u dioclud e araliptop per ↄuerſionẽ per gecidens epr un 0 ide baralipton ⁊ non ipſius bãrbara. ideo baralipton niu un. — en ara? non econtra. Sunilicer yt dictũ eſtcapiendo opoſium iunp. eit— cum maꝛi ad uferendũ oppoſitum ininoiis incelun u0 eropoli rſua nœitus ↄclucẽcit umpolſibile iuxta hãc reguls ians n ſectu alterius ᷣmilleꝑ ncũ vnaßmilſup ufeopolui nccunnuk n pectu alterius pᷣmilleꝑ qð oliendu neceſſitas huius modi.* en õuq icn ndra w. ieiidtiu Piucin et nnich ui 3 E — * — diſtnguũtur inter ſe. Petri hyſpani Sciendũ ſcðo ·ꝙ celantes ſextus modus cõſtat ex maioꝛi vniuerſali ne gatua ⁊ minoꝛi vniuerſali gffirmatiua vlem negatiuã concludentibus in⸗ directe Et reducitur ad celarent per cõuerſionẽ cõcluſ onis de celatent ſim pliciter. da ad ilam cõcluſionẽ ſequi per ↄuerſionem ſimplicẽ vlis negati⸗ a cõuertens eius.ergo illa vnuerſalis negatiua ſeqtur ad pᷣmiſſas eiꝰ de celarent.⁊ ile ſunt pꝛemiſſe in celantes ergo debite concludunt in celantes ylem negatiuã indirecte.nõ aũt conuenienter oſtendi hm õ̃iper conuerſio nem cõcluſionis de celantes. Sed magis oſtenderer᷑qꝙ ad pᷣmiſſas eius ſe quitur cõcluſio de celarentſed per impoſſibile ite modus reducit ad darij rapiendo ↄtradictoꝛiam ſue ann pꝛo minoꝛi ⁊ minoꝛẽ eius ꝓ ma⸗ ioꝛi inferendo ↄuerſam contiadictoꝛie maioꝛis ad quã ſequitur cõtradicto ria maioꝛis per conuerſione in per accidens pꝛioꝛis ſyllogiſmi.vt faciliter ĩ exemplo videri poteſt. Sciendũ tercio. Dabitis ſeptimus modus con ſtar ex vniuerſali affirmatiua maioꝛi ⁊ mĩoꝛiꝑtiaffir· particularẽ affirmati nam ↄcludentibus indirecte. vt omne aial eit ſ ubſttia. quidã homoẽ aĩal ergo quedam ſubſtãtia eit homo. Et ꝓbatur iſte modus reducendo ipſuʒ ad darij per conuerſionem ſimplicẽ ↄcluſionis de darij ad quã ſeqtur parti cularis affirmatiua cõuertens edis. Et illa ſ eqtur ad pꝛemiſſas de dabitis que ſunt pꝛemiſe in darij.igit᷑ per eaſdem pꝛemiſſas bene infert᷑ in dabitis particularis affirmatiug indirecte que eſt ↄuertens ↄcluſionis de darij.ſed per impoſſibile reduc iſte modus ad celarent.vt capiendo oppoſitũ ↄtra⸗ dictoꝛioꝝ cõcluſionis ꝓmaioꝛi⁊ maioꝛem eius pꝛo minoꝛi.inferendo con⸗ nerſam ↄtradictoꝛie minoꝛis eius.quod faciliter in exemplo deduci poteſt Scienqũ quarto. ꝙ licet ſint tres modi indirecte cõcludentes.coꝛreſ pon dentes tnbus pꝛimis directe cõcludentib. Et componãtur ex eiſdem pꝛe miſis cum ipis. tamẽ nullus eſt modus coꝛrũdens quarto ſcʒ ferio. qͥ fiat exeidempꝛemiſſis cũ p̃o. Cuꝰ rõ haber poteſt per hanc regulã Boetij. Vms ſyllogimus inferens ↄcluſionem que poteſt cõuerti poteſt inferre indirecte cõuertentẽ eius. Et ecõtra ſyllogimus inferens cõcluſionẽ que non põt conuerti. non poteit inferre indirecte cõcluſionem aliquã. Sed cõ⸗ cluſiones in trbus pꝛimis modis ſcʒ barbara celarent ⁊ darij bene poſſunt rõuerti ideo ill tres modi bene poſſuut concludere indirecte. Sed conclu⸗ uin ſo deferio cũ ſit particularis negatiua non poteſt cõuerti imtermins.Ið delero non inferunt aliquã concluſionẽ inqirecte. Et ſic non ẽa⸗ 4 Aquis modus indirecte concludens conuemens in pᷣmiſſis cunn ferio. Contra pꝛedicta arguit᷑ pꝛimo ſic. Omnes moqi hᷣme figure ſunt perfe kti. vñ imediate regulant᷑ per dici de ommni ⁊ per dici de miilo· ergo vnꝰ non reduct᷑ad ali.⁊ per ↄſequẽs baralipton nõ reducitaq pꝛimũ moqũ ſcʒ ad barbara Secido ſic. non ſeqͥtur. omne album eit accidens.oĩs homo eſt albus. ergo quoddã accidens eſt homo.⁊ tamẽ ibi arguit᷑in baralipton Teroſic. Modus eſt oꝛdinatio duaꝝ pꝛemiſſaꝝ in debita qualtate et quantiate. ſed in celarent ⁊ celãtes eſt eadem oꝛdinatio in qualitate ⁊ quã titate. Et ſir eadem eſt ↄcluſionis ⁊ quãtitas. ergo illi modi non uarto ſic. nõ ſeqtur. nnllů currens eſt homo ſup⸗ polito ꝙ nnllus homo exitat. ome aial eſt currens. ergo nullus homoẽ aial ttamẽ biarguc᷑ incelantes ergo in ea nõ eſt bona ↄña. Muinto ſc. — ₰„ — 7 5).— 6 8 — „ — Trattatus quartus von feqtn. om̃e aĩal eſt indiuduũ aliqð genus eſtanimalergodius dinduũ eſt genus·⁊ tamẽ ibi argui in dabiris· ergo ineo ndt id pᷣmũ ðꝛ ꝙ B omes modipᷣme figure ſint perfecti qᷓ;ñ ni n nem mecij nõ tamen Ptum ad modiũ cõcludendi qͥa modiin ihine cludentes nõ hñtenidentẽ no dũ cõcludendi ſed fiunt endmeshuh tionem ad alos modos · Ad ſcðm ðꝛ ꝙ olbum in maioꝛe miaccipi᷑ ßᷣ m ſe⁊ ea rõne qua differt a ſuo ſubiecto. Et inmnon* 3 reſpectũ ad ſuũ ſubiectũ inq;tum eſt foꝛma accidentalis eus Ideo 4 medi fub diuerſis reſpectibus eius.vt diuerſa iibi accidũt Icdeo variatur mn pᷣmiſſis. Et cõmittit᷑ fallacia accũtis. Zdteicũdicg celantes nõ diſtinguat᷑ eſſentialiter a celsrent qᷓ;rum ad dilpoſtõnem pᷣmiſſaꝝ·tamẽ accidentaliter diſtinguitur ab po qᷓ;tumaqmodunq dendi. Id quartũ dicit ꝙ in illo ſilogimo homo inp̃ditaro maist netur ꝓ hoibus exiſtentibꝰ tm̃. ⁊ in cõcluſione tenet᷑ tam pꝛo eriſentbusq non eʒiſtentib· qa in conclu ſione nõ ſumt᷑ cum pᷣdicaro accidentaliconn hente pſum ad luppoſua exiſtentia ſcut in maoꝛ. Zd qumnti denng in ilo ſillogiſmo animal in ſubiecto maioꝛis accip᷑ pꝛo ſus ſupoſis ꝛi pꝛedicato minoꝛis pꝛo naturd fimplici fᷣm ſe.ideo ibl varatur mediʒu pꝛemiſſis.⁊ ſũt quattuo? termini.ergo ↄña nõ valet. Fapeſmo · octauus modus cõſtat eximaioꝛe wierſii wegan it in ipintlebe ſitab unpnwr ufer honoet tumlſät dehupistdc ſumdcM nuniunule umt opolle m usuyscſol irmatiua ⁊ iinoꝛe vniuerſali negatiua particularem veg cihöonei myucdnsq tiuam indirecte concludentibus.v omneanmdeſtſin tia.nulluslapis eſt animal. ergo quedam ſubſtantia nonh pis Et rduciturad quartũ modum pꝛimefigur min 6 nerſa per accidens · ⁊ minoꝛe ſin pliciter⁊ per tunoli pꝛemiſſarum. Friſeſmoꝛũ nonus modus co ſint em ri particulariaffirmatiua. ⁊ minoĩe vniuerſali niguunu icularem negatiuã indirecte cõcludentibuꝰ· v quodii ii eſt ſ ubſtantia. nullus la pis eſt aial. ergo quedam ſubluni nõ eſt lapis · Et reducit᷑ ile modus ad quartũ modpini gure maioꝛe ⁊minoꝛe cõuerſis ſimpliciter ⁊ per tpoliin pꝛemiſſarũ · Vñ oẽs cõuerſiones per quos ali modinduci tur ad quattuoꝛ pꝛimos modos pꝛime figure ſciunn pa pos verſus · Simpliciter verti wult.spe vero eraccd ſin Nult tranſponi c· per umpoſſibile duci. uspinefgn nerult ugn wEtncli munſollõu pnſe niſunſide imipunſs uslyselhon simore ßlienn mnohler wuepalun whinendot wocm ſeꝛngt nlin ſüuushem ſütoyt „——— itom —— ſinntr tſhinoꝛ — tut⸗ .— Mn4 eön. odu botgn n Seinih mi Onnnin o icnint ſno Onn un bnit — Petrihyſpant Poſtqᷓ; autoꝛ derenniauit de modis pᷣme figure indirecte cõcludentibs tentibↄuenientiã in pᷣmiſſis cũ modis directe cõcludentbo. Lõſequen de modis indirecte cõcludentibſcʒ fapeſmo⁊ friſeſmoꝝ. Et dafapeſmo eſt modus vls.alter vero particularis.ideo pꝛius determinat deißo dicens. Fapeſmo octauus modus cõſtat ex vłi affirmatiua maioꝛe et vl negatiun minoꝛe, particularẽ negatiuẽ cõcludentib indirecte. Et re duct᷑ ad ferio maioꝛe cõuerſa ꝑ accidens.⁊ minoꝛe ſimplr facta tranſpoſi⸗ tione pᷣmiſſaꝝ. Et. ꝓbatur eius ↄña ꝑ iſtam regulam. quicqd ſeqtur adcõ ſequẽs alcuiꝰ hone ↄſequentie ſequt᷑ ad añs eus · ſed ad pꝛemiſſas de fap tſmo facta conuerſione ⁊ tranſpoſirõne pꝛemiſſaꝝ ſequunt᷑ pᷣmiſſe de ferio·⁊ ad ilas pᷣmiſſus ſeqtur particularis negatiua. ergo illa ſeqtur ad pᷣmiſſas defapeſmo.⁊ ſi in evẽ bona ↄña Sciendũ pᷣmo.ꝙ fapeſmo reduci? ꝑ im poſſibile ad barbara capindo ↄtradictoꝛiũ ſue cõcluſionis ꝓ maioꝛe.⁊ ma oꝛem ꝓ minoꝛe inferendo cõuerſam cõtratie minoꝛis vt iic arguendo in fwelmo·ois homoeſt aial nullus lapis eit homo· ergo quoddã uial nõ eſt kpis · Et argut ſici barbara. om̃e aialẽ lapis oĩs homo eſt aial ergo oĩs homo eſt lapis ad quã ſeqͥtur ꝑ ↄuerſionẽ ꝑaccñs.quidã lapis eſt homo 3 eſtcontradictoꝛia minoꝛis.⁊ poteſt etiam reduci ad celatent capiendo con⸗ tradietoꝛũ concluſ onis ꝓ minoꝛi ⁊ minoꝛẽ pꝛo maioꝛi inferendo Zuerſam contrarie oppoſite maioꝛis ſic arguendo in fapeſmo omnis homo eſt aniat nullus iapis eſt homo. ergo quoddã aĩal nõ eſt lapis.⁊ ſic in celarẽt.nullꝰ lapis eſt hõ. om̃e vial eſt lapis.ꝗᷓ nullũaial eſt hõ ad quã ſeqͥtur ꝑ cõuerſio⸗ nem ꝑ accidens. quidã homo nõ eſt aĩal. Sciendũ ſecũdo. ꝙ nonus mo dus pꝛime figure ſcʒ frieſmoꝝ conſtat ex particulari affirmatiua maioꝛiet vniuerſali negatiua minoꝛi.particularem negatiuã concludentibus indi⸗ recte. Et reduc ile modus ad feno maioꝛi⁊ minoꝛi conuerſis ſimpliciter et pertranſpoſitõnẽ pꝛemiſſaꝝ. ⁊ per hoc patet ꝙ in eo ſit bona conſequẽtia quia ad pꝛemiſſas eins per conuerſionem cum tranſpoſ irõne pᷣmiſſaruʒ ſe⸗ quunt᷑ pꝛemiſſe de ferio ad quas ſeqͥtur particularis negatiua. ergo eadem ſectur ad pꝛemiſſas de frſeimoꝝ.yt arguendo ſic. quicam homo eſt anial nullus lapis eſt homo ergo quoddam qnimal nõ eſt lapis conuertendo p̃ miſſus ⁊ tranſponendo pꝛemiſſas.⁊ arguitẽ ſic in ferio. nullus homoeſt la⸗ pis quoddã anmal eſt homo.ergo quoddam animal nõ eſt lapis Sciẽ dum tercio· ꝙ ille vltimus modus poteſt reduci per impoſſibile adcelarẽt capiendo oꝓpoſitum contradictoziũ concluſ onisꝓ minoꝛi ⁊ minoꝛem pꝛ maiorinferendo conuerſam contradictoꝛie maioꝛis.vt a rguendo ſic. quu⸗ dam homo eſt animal nullus lapis eſt hom o·ergo quoddam animal non eſtkpr. ⁊ argutt ſic in celarent. nullus lapis eſi homo. omne animal eſt la⸗ pls ergo nuliñ animal eſt homo.ad quã iterũ ſ equitur per conuetſionẽ ſim plcẽ nullus homo eſt aĩal. que ẽ cõtradictoꝛia maioꝛis. Etiq̃ pᷣt recuci ad darh·capiẽdo ↄtradictoꝛiõ ↄcluſionis P maioꝛi.⁊ maioꝛẽ ꝓ minoꝛi inferen do opoſitũ ↄtraqictoꝛiũ uerle minoꝛis.vtʒ ſic arguẽdo i da rj· oẽ aĩal eſt lapis dᷓ homoelt aigl ᷓqͥdã homo ẽ lopis· ad quã ſeqͥtur. qͥqã lapis eſt poqↄtradicit minoꝛi defriſeſmoꝝ. ſ. huic. nullus lapis ẽ hõᷣ Sciẽdũ qᷓr⸗ tofapefmo⁊ frieſmoꝝ valẽt in oi figura ad ↄcludenqũ ꝑticularẽ nega⸗ u induecte. ⁊ qa repetuunt᷑in oĩbus figuns Ateſto· determiat de ſis Urattatus matns m ſyllogiſmoꝝ in tribus figuris ⁊ reperwinð; mn⸗ b umn⸗ in cõcluſione nec inino terie nõ variat ſpeciem. ⁊ ſic iſtimo dicl ꝙ licet in omniſillo giſmo concluſio debet eſſeſmilis in qualtadui pmillarũ non tamẽ in quãtitate vt eſt dara ma figura cum medium cunda figura cũ mediũ pᷣcicatur in vtrach. ⁊cuin ſubijcit in vtraq; uipl tercia·⁊ qa pꝛius reperiuntur in pᷣmafguraq; in alijs ideope n4 uno n ter ipos enumerat inter i odos pᷣme figure non tñ negat qun nncn riantur. Cõtra pꝛedicta argul pmo ſic. c duſio deret ciſe i hor mmn u miſſaꝝ ſed ↄcluſio particularis negatiua nõ eſt ſilis alicui utt 5 wnihen eſmo cũ ambe ſint vniuerſales ergo male dicit ꝙ ibi cõcluq 13 3 jum er negatius Secũdo ſie pꝛemiſſe de fapeſmo habent maiorẽ ni cum pꝛemiſſis de celarent qᷓ; cũ pꝛemiſſis de ferioergo magis fa uim ducitur ꝑcõuerſionem ad celarent qᷓ; ad ferro Tercioſi in tin in et in fapeſmo eſt combinatio inutilis. quia ibi ſunt terminiin iſun et in qubus nullierge male ponit vnus modus. Quartoſic n 4 ulin— logiſmo debet fieri ſubſ umptio.ſed in friſeſmoꝝ nullafitſ ubſum ſ udciero maioꝛ eſt particularis ſub qua mihil potelt ſubſumiigt᷑ noneſt beneie nun gſmus. Quinto iſti uo— ſolũ in quãtitate maꝛis. whui o cõcludendicũ ergo quant guiltette icũ ergo quantitas ſe tenet expum 5 niabo di non ſunt modi diſtincti cti. Z pmz mlwen —. atendt e ualitatis. equa ttas vel inequaliasſ one c quse ſiblecheie ex parte quantitatis edm d ſcdʒ ðꝛꝙ licet fapelmo⁊ celarent plus cõuent . aren olt tplus cõuent lunpwu — mit̃ ex ꝑte qᷓ;titat. ſ in qualtate ⁊ quantitate hᷣnuſſar; fapeſmo ⁊ferio·iñ pᷣmiſſe de ceann non poſſunt ſ equi ad pᷣmillas de fapeſmo per cõuerſionẽco g maioꝛ queẽ vnuerſalis affirmatiua nõ pt cõuerti ſimpliciter in vlem.ſed lolũper ucci dens in part icularẽ · ideo ad ilas pᷣmiſſas bñ ſequunt pꝛemiſe de eno Ad terciũ dicit᷑. ꝙ licet cõ cudendo directe infriſeſ mon ⁊ fipeſmoda terminiin quib omni ⁊ in quibꝰ nulli võ tanen cõcludendo indircut iſti moqi ſolum valent ad concludendũ indirecte. Ad quarũ dilqh infriſelmop no fiat actugliter ſubſumptio.tñ virtualiter inqᷓ̃tum pumiſe eius intludunt᷑ in pꝛemiſſis de ferio que ſequunt᷑ ad as in quin dſu⸗ ta ſubſumptio Id quintũ diciẽ · ꝙ jicet quantitas nõ varit ſpecempj poſitõnis. tamẽ variar bene ſpeciem ſyllogiſmi velmodã eus q vrin quantitate eſt ala oꝛdinatio pꝛemiſſaruʒ in debita qualitate ⁊ quntiut et ideo iſt modi diſtinguuntur ab inuicem ſpecie. Equitur de ſecunda figura cuius tales danurngß⸗ le. In ſecunda figura maioꝛe exiſtente paniculun n pil ſequitur · Item in ſecũda figura ex puris affimatuis ui pilſequitur. Inſecunda figura ſemper concludit᷑ negii⸗ Secundafigura qnattuoꝛ babet mdos dis eius. Hi c oſtqᷓ; auto determiauit de bma figura? demodið enut ter deterniat de ſecũda figura ⁊ de modis els · Eteſtſecũdaisuitis idanglc uswe duenpee nins tehuhn wſspih nnt w ſilorö cih vilhö iibi ittnu wgnten. ihand nlcihi inuopon ſwnhi re ſuht iwenſ jopen nt wiiſ umifg Uunvu usn en u el enintn Ua mnn nen mtnint sde Wnüni Xcö nnhit — iſn dade 1 ennfin Pnr — 6 3 Petrihyſpan qudo mediũ pᷣdicat in vtraq; pᷣmiſſaꝝ·⁊ in tali diſpõne medii eñt pꝛunus rerminus. qꝛ poni ſupꝛa ambas extremitates cũ pᷣdicetur de vtraq;et ma ioꝛ ſecũdus terminus ⁊c̃. mediũ poſitõe.qꝛ pont̃ ſub medio cuz ſubijciam maioꝛi ⁊ ponit᷑ ſupꝛa minoꝛẽ extremitatẽ. qꝛ pᷣdicat᷑ in cõcluſ ione. ſed minoꝛ extremitas eſt vltimus terminus · qꝛ ſubijci᷑ meio in minoꝛiꝓpõne ⁊ maio riextremitati in ↄclone. Ex hoe pʒ ꝙ mediũ ſecũde figure nõ eſt ita ꝑfectuʒ ſcut meqũ pᷣme figure.qꝛ eſt mediũ ↄũcrõe tin ⁊ nõ poſirõ ne. ⁊ eſt ꝑfectiꝰ qᷓ medi tercie figure qð ſubijcit᷑ in vtraq;gpõne·et ides pᷣma figura valet ad ↄcludendũ vliter vel ꝑticulariteraffirmatiue⁊ negatiue.· Et ſcða va⸗ let ad ↄcludendũ vliter ⁊ ꝑticulariter ⁊ negatiue. Tercia valet ad ↄclucen dum ꝑticulariter affirmatiue ⁊ negatiue. ¶ Sciẽdiũ pᷣmo.ꝙꝓpter ſpllines huius figure tres ponũtur regule· quaꝝ pᷣma eſt. ꝙ maioꝛi exiſtenti partien⸗ larinihil ſeqtut. Cuius rõ eſt. qꝛ in ſecũda figura ſemper cõciudit᷑ negatiue vtinfra dice᷑ ergo ſi maioꝛ eſſet ꝑticularis argueret᷑ a nõ diſtubuto ex ꝑte maioꝛis extremitatis que nõ diſtribui in maioꝛigpõne cũeſſet ſubiectũꝓ poſitionis ꝑticularis.⁊ tñ diſtribueret᷑in ↄcluſione.qꝛ eſſet ſubiectũ ꝓpõms negatiue.⁊ ſic ex parte maioꝛis extremitatis argueret᷑ a nõ diſtributo ad di ſinbutũ et inde poſſet ꝓuenire ꝙ añs eſſʒ verũ ↄſequẽte exiſtẽte falſo. Item intali diſpõne ſunt reꝑibiles termini in quib om̃i ⁊ in quibꝰ nulli. Termi⸗ min qub om̃ ſunt hi dã aial non eſthõ · om̃e riſibile eſt hõ.cum iſtis pᷣmiis ſtat hec vlis affirmatiua vera.oc nſibile eſt aĩal. Sed termmi in quib nulli ſunt hi tres.aĩal.hõ lapis.⁊ angn itur vt pᷣus · ergo talis diſpõ pᷣmiſſaꝝ eſt imtilia.¶ Sciendũ ſecũdo.ꝙ ie⸗ cũda regula eſt hec.ꝙ in ſecũda figura ex puris affirmatiuis nihil ſeqͥtur.cu ius rõ eſt, qꝛ ꝓpter vnionẽ extremitatũ in aliquo ſuꝑioꝛi in quo pñt vnini pꝛo diuerſis ptib eius nõ ſeqͥtur vmo extremitatũ inter ſe.vt ꝓpter vnionẽ ho⸗ minis ⁊ equi in aĩali nõ ſeqtur vnio illoꝝ inter fe.qꝛ poſſunt in aĩali vnriꝓ diuerſis partib eius. Sed arguendo ex puris affirmatiuis in ſecũda figu⸗ ra denotat᷑ vnio extremitatũ in ſuo ſuꝑioꝛi ti.ideo ex tali vnone ⁊ ex talb pᷣm̃illis nõ ſeqͥtur aliqua ↄcluſio. Item ibi ſunt dabiles termin in qjby em̃i vt gial hõ.riſibile. et termini in qub null. vt aĩal. hõequus.ergo talis dil⸗ poſitio nõ valet ad inferendũ aliquã ↄcluſionẽ. ¶ Sciendũ tercio ꝙ in ſecũ dafigura ſemꝑ ↄcludit᷑ negatiue. Cuius rõ eſt. qꝛ ſempꝑ vna pᷣmiſſaꝝ in ſe⸗ cůda figura dʒ eſſe negatiua ⁊ nõ ambe affirmatiue.cũ ex duabꝰ affirmati⸗ uis in ſecũdafigura nihil ſeqͥtur. vt iam dictũ eſt. Modoſi aliqᷓ pᷣmiſaꝝ ſit negatiug opoꝛteret ↄcłonem eſſe negatiuã.ſicut ptʒ ex vna reguia generali pus poſita Ideo in ſecũda figura ſemꝑ ↄcludit negatiue.pᷣt tñ in ipa ↄelu⸗ di vliter ⁊ ꝑticulariter.ideo q;uis in tercia figura ↄcludat᷑ affirmatiue vłne gtiue. qꝛ in tercia figura ſolũ ↄcludit particulariter·⁊ difficilius eſt conclu dere vniuerſalem negatiuã q; particularem affirmatiuam.vt pus dictũ eſt Ideoꝓpter hoc non ſequitur ꝙ tercia figura ſit perfectioꝛ qᷓ; iſta.licet in iſta ſolum roncludatur negatiue. q Sciendũ quarto. ꝙ tĩ quatuoꝛ ponmtur modi ſecũde figure. quod potei ꝓbari per ſufficientiam ſic. qꝛ omnis modꝰ ſecunde figureeſt oꝛdinatio duarum pᷣmiſſarum in quib idem mediũ pᷣdi⸗ Aur in vtrac;. vel igitur ambe pᷣmiſe ſunt vniuerſales vel amb particu⸗ lares. vel maoꝛ patticularis ⁊ minoꝛ vniuerſalis vel econtra. Slambeſte i. 4 *„8 Trattatus quartus. niuerſales iterum quadrupliciter diuidũtur. vel amle ſunt negati nihil ſequitur pꝛopter vnam regulam generalem huius figure bueerſt affirmatiue.⁊ ſic iterũ nihil ſequiꝙpter vnam regulamſ uperius 3 m noꝛ eſt negatiua ⁊ minoꝛ affirmatiuã.⁊ ſic eſt celare. velecontra v ram eſtres. Si amte int particulares. hoe eſt quadruplicit.⁊ quc do diſponant per affrmatiuã? ne gatiuã ſemꝑ nihil ſcqut. Sixete ſit particularis ⁊ minoꝛ yniuerſalis hoc poteſt eſſe quadruplict᷑⁊ tut hil ſequi qpter regulam ſupꝛa poſitam· ſed ſi maioꝛſit vniuerſalis particularis hor eſt quadrupłr· vel ambe ſunt affirmatiue.⁊ ſc nhiſe Ipter ſecũdam regulam.vel ambe ſunt negatiue.⁊jſic iteruʒ nihil ſau maioꝛ eſt negatiua ⁊ minoꝛ affirmatiua. ⁊ ſic eſt tercius modus.ſciʒſeſind vel econtra ſic eſt quartus modus ·ſcʒ baroco · et nõ poſſunt plurih nol aqinuicem ↄbinari due pꝛemiſſe inhac ſecunda figura.igitur non poſmnc ſe vlures modiqᷓ; quatuo? iam dicti quos ponit Areſtoteles pꝛmopꝛi. Etſic patent reguie huius ſecũde figure ⁊ numerus modonm eusng ¶ Contra pꝛedicta arguttur pꝛimo ſic. medium quodpꝛedic⸗ rfectius eſt ilo medio quod ſubijctut vnꝛp nerali. tur de vtroq; extremoꝛum pe guüfun ſtonus l. dicatur de alio. quia pꝛedicatum perfectius eſt ſubiecto. ergo illafiguramqᷓ ebet poni pꝛima.⁊ ſic ſecũda figura debet pe 1. medium ſemꝑ pꝛedicatur d dere pmam Secũdo ſic friſe moꝛũ valet in qualter figura. vtßus diñ eit·⁊ ramen in ipſo maioꝛ eſt particularis·ergo inſecũda figuta mabꝛiet/ ſtenti particulari aliquid ſequitur quod eſt contra pꝛimamn regulam Te . ioſic. quecũq; vni tercio ſunt eadem illa inter ſe ſunt eadem ⁊ inter ſecon⸗ eniunt · ſed arguendo ex puris affirmatiuis in ſecũda figura denotarei tema eſſe eadem vni tercio.ſcʒ medio· ergo per hoc ſequitur ꝙ extteman — e ſyllogiſmo ſunt eadem ⁊ inter ſe conuenũt.⁊ ſic ex puris affirmatus ai⸗ quid ſi equitur. quod eſt contrà ſecũdam regulam. Muarto ſic· eneſe quitur aliquod animal eſt ſoꝛtes · aliquis homo eſt ſoꝛtes · ergo quidamho mo eſt animal.et tamen ibi argui᷑ affumtiue. et per conlequens ↄlraterci gm regulam huius ſ cũde figure. Quinto ſic in ceſare ⁊ cameſtres ſůt eedem pꝛemiſſe. ſcʒ vłis affirmatiua? vniuerſalis negatua ß modidiſiu guũtur ex parte pꝛemiſſarum ergo illi modi non ſunt diſtincki. ⁊ ſi nõ ſunt quatuoꝛ modi ſecũde figure 3d pꝛimũ diciturg licet medium quodð dicatur vtrobiq; ſit ꝑfectius ßm ſe medio quod in vno ſubijcitur ⁊in ao pꝛedicatur. ⁊amen non eſt perfectius in ratione medij·modo figureoꝛdnn ur ßm perfectionem medij · ideo mediuʒ pꝛime figure eſt perfectus medo ſecũde figure d ſecundum diciturꝙ lcet in frieſmoꝛum in ſecnda gura maioꝛi particular aliquid ſequatur indirecte · non tamen aliqudſeqj ur directe.et ſic intelligitur pꝛima regula huius ſecũde figureß Adterc um dicitur.ꝙ quecũqſ untkadem vni tercioiſingulan xin actu illa imerk unt ead em ſed illa que ſunteadem in aliquo ſuperioꝛi⁊ in potentia ilarð unt eadem inter ſe. quia vnũtur in illo pꝛo diuerſis partib ſed arguend expuris affirmatiuis in ſecũda figura denotantur alq ua ſolum elſe eaden in vno ſupioi in quo conuenũt in potentia ⁊? non in actuideo non opoꝛtet g ilaſint eadem inter ſe. Zid quartum dicitur· ꝙ licet bialqudie⸗ tut gratia materie eo mecuun eſt ſingulart ſingularier tenum tune n ctel necde npim umu lus byi ßůhs hu nign mt⸗ zliſuret n . jnngui d uupctil tuusu ninn waszu til mcniten wuü in. mu innngu wlyßtöc wmipin wuun imnile ucohh vorhuis Petrihyant vonſequalquiq foꝛmaltteret perſylloglmumperfectun.ibiem̃eſ ſyllo gimus expolitoꝛius qui bene valet in ſecũda figura affirmatiue Adqn⸗ tum dicitur. ꝙ licet in ceſare et cameſtres pꝛemiſſe ſunt eedem materialiter: tamen non ſunt eodem modo diſpoſite. et modi diſtinguũtur ex parte oꝛ⸗ dinationis et diſpoſitionis foꝛmaliter ſuarum pꝛemiſſarum.ideo iſt moqi ab mucem ſpecie diſtinguũtur 3 Ceſare pꝛimus modꝰ ↄſtat ex maioꝛe vli negatiua ⁊mi⸗ noꝛe wiuerſali affrmatiua. vlem negatinaʒ directe ↄcluden tiby. vt nullus lapis eſt aĩal. om̃is homo eit aial. ergo nullus hõ eſtlapis. Et reducit᷑iſte modus ad ſecũdum modum pꝛi⸗ me ligure maioꝛe ↄuerſa ſimplt ¶ Cameſttes ſecundus mo dus cõſtatex maioꝛe vli affimatiua.et minoꝛe vli negatiua vlem negatiuã directe ↄcludentib.vt oñis hõ eſt aial.nul⸗ lus lapis eſt aial. ergo nullus lapis eſt homo. Et reducit᷑iſte — modus ad ſecũdũ modũpmefigure minoꝛe et ↄcluſionecon en kiunt verſis ſimplr⁊ꝑtranſpoſitõem pᷣmiſſaꝝ ¶eſtino tercius —— modus ↄſtatex vli negatina maioꝛi.⁊ minoꝛe ꝑticulariaffir matiua. particularẽ negatiuã directe ↄcludentiby. vtnullꝰla — pis eſt alal. quidã homo eſt aial. ergo quidã hõ non eſt lapis . etreducitur iſte modus ad quartũ modũ pꝛime figure maio reↄuerſa ſimplr. ¶ Baroco quartus modus cõſtat ex maio re vniuerſali affirmatiua.⁊ minoꝛi particulari negatina. ꝑti/ cularem negatiuã directe ↄcludentib. vt om̃is hõ eſt aĩal. q dam lapis nõ eſtanimal.· ergo quidã lapis nõ eſthomo Etre ducitur ad pꝛimũ modum pꝛime figure perimpoſſibile. Re⸗ ducere autem per impoſſibileeſtex oppoſito ↄcluſionis cum ater pꝛemiſſarum inferre oppoſituʒalterius pꝛemiſſe. Su⸗ matur em̃ oppoſituʒ concluſionis.ſcʒ oñ̃is lapiseſt hõ cum maioꝛe huius quarti.ſczcũ iſta· om̃is hõ eſt animal.ſi argu endo. oio hõ eſt aĩal. ois lapis eſt hõ. ergo ↄſequentia eius· q ad pᷣmi ſas de celarent matiua.⁊ minoꝛi vłi negatiua minoꝛis · ſed r ſecũdo.ꝙ tercius modꝰ ſcʒ xiua que no Trartatus quartus. MPoſtqᷓ; au. ſupius oſtendit que eſt ſecũda figura bi? et enumerauit ſuos modos in cõi. Hic ↄl neiſen ngllech ſnn. ipſis. ⁊ pᷣus de vkibhqᷓ; particularibꝰ modis·⁊ inter vłes modos iuna tci mo determinat de ceſare dicẽs· Ceſare pᷣmus modus cõſtate wau upin ſunn negatiua⁊ minoꝛi vłi affirmatiua· vłem negatiuã ↄcludentiꝰ apt n uquts ducit᷑ ad celarent maioꝛe de ceſare ↄuerſa ſimpłr. ꝑquã redurtenſc a ninlia ſas eius ſequũtur pᷣmiſſe de celarent.⁊ e winn nooo ſequ᷑ ↄcluſio vkis negatiua ergo iſta eadẽ ↄcło ſe Umi mcöliſo miſſas de ceſare· q quicqͥq ſequt᷑ ad ↄſequẽs bone ↄſequẽte e ac wuens“ nn antecedẽs. Sedꝑ umpoſſibile reduct᷑ ceſare ad celarent capiendo radeh ſ mis. yi Scluſionis cũ maioꝛe inferendo ↄtrarium minoꝛis. Vel reducit ſin ¹ wnſczign de piendo ↄtradictoꝛiũ cõcluſionis cũ maioĩi inferendo ↄtaituninin. ſcamie ¶ſ Sciendũ pꝛumo& cameſtres ſecũdus modus ↄſtater maioti vlſi⸗ nuitinfl vłem negatiuã ↄeluckẽtiby directe. Et unneu tur ꝑↄuerſionẽ ad celarent minoꝛi? ↄcluſione cõuerſis ſimplraptr. minri oñre ſitionẽ pᷣmiſſarũ. Et codẽ mõ ꝓbat᷑ cõſequẽtia eius ſicut ↄña ni wuiundo trf capiendo ↄtrariũ ↄckonis cũ maioꝛi pᷣt inferre ↄtrariã ſue minoꝛis min quncM ra. ad quã ſeqͥtur ↄtradictoꝛia minoꝛis arguẽdo in cameſtres. oĩs 46 igmunb gial. nullus lapis eſt aial·ergo nullus lapis eſt hõ ·⁊ ſie arguiturn ſeic honſen vis hõ eſt aĩal. omnis lapis eſt hõ · ergo oĩs lapis eſt aial. que eſtcõtarumi⸗ ſrgnls wni noꝛis · ad quã ſ equi᷑. quidã lapis eſt gial.ſed reducit᷑ ad darij capiendo iuntcſten fül tradictoꝛii cõcluſiõis cũ minoꝛim cameitres ad inferẽdũcõtraditůſu muni d reducit᷑ ad barbara capiendo cõtrariũ minoꝛis ⁊.( Scẽii ſsſedwlus om feſtino conſtat ex maioꝛi vli negatiug. ⁊minot usanmill particulari affirmatiua ꝑti ⁊c. ⁊ reduci ad ferio maioꝛi cõuerla ſimtri emelns reducendo modos ſce figure ad pᷣmã ꝑ conuerſionẽ opoꝛtet ſenpili ßꝛumendibu miſſam ↄuerti.que pᷣt fieri maioꝛin pꝛima figura.⁊ non ſequi᷑ demnonqꝙ ſit Uunſ in ſecũda figura ſemꝑ mediũ pᷣdicat᷑ ideo ad hocꝙ ſubijciatin manin pi uniuenpu ma figura oꝑtʒ ilã pꝛemiſſam cõuerti? minoꝛ dʒ manere vt medũ yrd pirfinſecunnbe retur in minoꝛi ſed ꝑ impoſſibile reduci᷑ ad celarent capiendo opoſi cõ⸗ inogon0no tradictoꝛiũ cõcluſionis cũ maioꝛe eius inferendo ↄtradictoꝛiũ minoꝛis nit giwalsridi larent ¶ Sciendũ tercio. ꝙ quartus modus ſcʒ baroco ↄltat e maonvi aditbnn affimatiua ⁊ minoꝛi ꝑticulari negatiua. ꝑticulare negatiuã ↄeludenndd⸗ u ſnſ recte.⁊ non reducitur iſte modus ad aliquemmodum pimẽ figne p con⸗ dtn uerſionẽ· qꝛ vel hoceſſet ꝑ ↄuerſionẽ niaioꝛis que ſoluʒ ↄuent ꝑareden wnſtiln in partieulari⁊ ſic ambe pmiſſe eſſent particulares ex quꝰ nhilu iiepan uertẽdo minoꝛẽ? ↄcluſionẽ.ſed hoc nõ. q vtrc; eſſet particulars neg mut Züleüc e cõuertiin terminis · ſed ſolũ ꝑ Itrapoſutõem que non valtei tunn reductõem ſylłkmoꝝ ·qꝛ in ea non manẽt icẽ terminiideo baroconon per⸗ ſi. uituns. duci vel pꝛobari pcõuerſionẽſ ed ꝑ impoſſibile reducit ad bardar ſmido⸗ ioinn tradictoꝛiũ ſue ↄcluſionis ꝓminoꝛi ců maioꝛi inferẽdo ↄtraditoii myoiq ſupontun jis.¶ Sciendũ quarto · ꝙ reducere vnũ ſy madalũ ꝑimpoſſbieeteto n ofito cõcluſionis eũ vna pᷣmiſſirũ inferre opoſitũatens puſſep q nn reductõem oſtẽdit bonitas ſ. yllogiſmi ßᷣus fctihoc ſcʒ ꝙeloſpoltoe⸗ ſunſſlogn ſequetis infert oppoſitũ antececẽtis? reducendo modos 2cde fcri wünn pᷣmã optet dcciꝑe opolicũ conclitonis cum mazipienu·dog dili wul Prtrihyl ani eitur in maioꝛi? pꝛedicat in cõcluſione.⁊ etiami in ſecunda figura. quia oppoſita ſunt eiuſ de Seuel en citur in maioi ⁊ pᷣdicatur in oppoſito cõcluſionis cn catrꝛidqð ſub⸗ fitmediũ pꝛime figure. ⁊ perhoc habetur diſpoſitio? maioꝛ extremitas qᷓ dabetur diſpoſitio pᷣme figur ta opoꝛtet videre qualis ⁊ quanta fuerit maioꝛ pꝛemiſſu. gure. quahabi⸗ ſionis ad oſtendendũad quem modũ pꝛime ſgore a7 oppolitũ conciu ſcire reductionem modoꝝ tercie figure ad pᷣmã peri at rectuctio⁊ ſivelis pere opoſitum cõcluſionis cũ minoꝛe.qa idem b impolſibile· oportetca⸗ poſito cõcluſionis.⁊ in minoꝛe ſecũde figure kurr honlocomaioꝛis eo ꝙin iß pdicatur in exemplo.⁊ minoꝛ debʒ dium in ſcda figura ⁊ dehet inferri oppoſitũm yariatq; ſcda minoꝛg Tercia maici. variat r Serudt maigicz. tali diſpoſitõne r ad ſciendũ ad quẽ ni. minoꝛe. Et habita quõ diponant in qualitate ⁊ quantitate min hec poſſunt reduci om̃es modi ſecũde fi oppoſitũ cõcluſionset ꝑ concedat modos tercie figure ante we ſec dos tercie figure·ics tetꝙſunt quattuoꝛ modi ſecũde figure.⁊ eti ũde kigure⁊ exilis cibus pa pꝛmefigure tam per cõuerſionẽ qᷓ; ꝑ im oiſibrleA necne ad modos pmoſic. Hon ſectur nuliũ dextrũẽ ut ibileg Lontra pᷣdicta aru᷑ ſier ergo nullius homiĩs oculus eſt de— homiĩs oculus eſt ſini ſegtente eriſtente fulſo⁊ tamẽ poteit eſſe veruz cõ qentia foꝛmalis. Scðo ſic. Nõ ſeqͥtu ceſare. ergo in ipo non eſt conſe ens.ſed nullus homo eſt non—— moꝛtuũ vel coꝛruptũẽnõ ibiarguit in cameſtres Leren ncameſtres in maioꝛe. quia eſt pᷣdi ercio ſic. Eed. nõ Qndui ls ⁊tamen Snunrn oſtõnis affitijatile·vniuerſa⸗ biũtẽ. Quarto ſic. Hulũanim arguit᷑ a non diſtributo in diltri mo vigilat. ergo quidã anmldum doꝛmir vigilat: ſed quida go quidã homo nõ eſt aial.⁊ atled quidazpo tamẽ bi arguit᷑ infeſtino. Quiĩ eſthomo ergo in eo noneſt b— currit adam non currit ergo adã nõ logiſmooculus nõ diſtribuit᷑ in mino— Acd pꝛimũ dicit᷑ꝙ inillo ſyl egulã. ꝙdiſnburiogfirmatiuain— tamẽ diſtribuit in cõcluſione ꝑillã rto ſequentẽ ̃am. ſed diſtributio ne iqiio nunqᷓ; diſtribuit terminũ inte Setonetuninobſlenutthurrect— betſe ndo. nullus homis oculus eſt etrette u ⁊ ſic argur a nõ diſttibuto ad diſtril eerbll Bitr⸗ 3 cuiuſſilet hoĩs oculus 2 nſ eddebz ut. ¶Ad ſecũdũ dicit ꝙ biargui a min quia ibl oculus nõ di⸗ tum diſtrbutõne mnus ampload mags anpii ſenbus ⁊ptertis· achquos teiti eholsmmiroteuatetſtar pp⸗ tiñ dict᷑.ꝙ ibi nõ arguitur ad mehuen ꝑparticipi p̃teriti tꝑis. Zcterʒ iplo. qua ponitur in cõcluſione.ſed ſol bmſepando de aliquo vel alͥdab guitura non diſtributo ad diſtribi m arguit᷑ ad extremirates.⁊ ſie nõ ar n vi ht eſſe ogum 2 tunc ex ipa nõ põt f ter quia vel ee põt eſſe cthegora* der 2 quiaſic atio dum fertur ad ſubiectů te — ienius ꝙ de quotq; verũ eſt 1 1 S— b — — Trattatus quartus dieere ꝙ eſt animal dum doꝛmit · verum eſt dicere ꝙ nonviglut M fertiad pꝛedicatum ⁊ tunc maw eſt vera? male ſubſumitir min otlt bet ſubſumi.quidam homo vigilat dum doꝛmit. quna illa d doꝛmit ponebatur ad medium in maioꝛi pꝛemiſa.⁊ ſie minoꝛ eſfalalo roncluſio · Icd qumntũ dicitur. xhomo in maioꝛiſolum diſtrbuc᷑ peij ſtentibus ratõne ilius verbi currit ·⁊ inconcluſione diſtrbuitur tanp griſtentibus qᷓ;non exiſtentib · ideo ⁊c. Et hec dicta de ſchafigura ſitit adpoſitum noſtrum. Equitur de tercia figura cuius tales danturtegil. In tercia figur minoꝛe exiſtente negnic iW quitur. Intercia figura concluſio debete paricit Tercia figura ſex habet modos. — 5. N Poſtqᷓ; antoꝛ determiauit de ſecundafigura⁊ mazpter caſunditi Bi ↄſequẽter determinat de terci figura ſillogiſtica ipam hmo ens. Tercia figura eſt diſpoſitio triũ terminoꝝ in qua medi ſubicinn in vtraq; · E i— eram poſitõ nem terminoꝝ· uiã fubiectũ eſt poſterius Et in tali diſpoſicõne mediũ eſt vltimus termnus ⁊iufins fn p̃dicato ⁊minn extremitas eſt medus terminus poſuõne · quiaẽ ſupꝛa pᷣdicaũcũ dehl pꝛedicet᷑in minoꝛi· ⁊ ſub maioꝛi cuin concluſione ſubijciatur⁊ maioꝛ exu mitas eſt pꝛimus terminus poſitõne. quia ponitur ſupꝛa minoꝛem qde ipſa pᷣdicatur inconc ioꝛi · concluſione? ſupꝛa medium cum pꝛedicetur deßßon m Sciendũ pꝛimo· ꝙ pꝛo modis tercie figure due ponũtur regle. ꝛima minoꝛe exiſtente negatiud in tercis figura nihil ſequitur. Cuiusð eſi. quia ſi minoꝛ ſit negatiua opoꝛtet concluſionẽ eſſe negatiuã.⁊ maem eſſe affirmatiuã. quia ex puris negatiuis nihil ſeqͥtur. ergo maioꝛ exnen tas non diſtribueret᷑ in maioꝛe cum eſſet pꝛedicatũꝓpoſitiſis affrnatue et tamẽ diſtribueret᷑ in ↄcluſione cum eſſet pꝛedicatũ ꝓpoſitõnis negatu. ergo ibi argue ret a non diſtributo ad diltributum. quare antecedens poſet eſie verum cõſequente exiſtente falſo. Item ibieſſent repenbiles temii n quibus omni. vt iſtitres termini.animal. homo equus ſic arguendo· is homo eſt animal nullus homo eſt equuscum quibſtat iſta in vertaeon nis equus eſt animal. Et terminiin quinu urguendat. Ois hon animal.nullus homo eſt lapis · cum quib? ſtat iſta in veritate denulo nij lus lapis elt animalergo in terci figura nihil ſequit · Et hecẽ ꝓbarogen ralis ad oſtenden tuta ex extremitatibillaꝝ pᷣmiſſaꝝ ſicut patet in exe Et ad inueniendũ faciliter tales termios ad quãlde * qũ omnes cõbinatõ nes inutiles nih concludere Si endũ ſcðo ꝙtermini in quinoi ſunt tres termini ex quſ in aligachbiu tione fiuur due pᷣmiſſe vere Fᷣm diſpoſitõem talis cõbinatõnis · cumqu ſcʒ pꝛemuſſis ſtat vniuerſalis affirmatiua in veritate compoſitaexeunn tatlbus illaꝝ pꝛemiſſaꝝ ſed terminiin quibus nulli ſunt tres teimin bus in abqua cõbinatõne diſponũtur due pꝛemiſe vereßmdlholiinn taiis cõbinatõnis cũ quibſtat in veritdtẽ vnd vniuerſalis negatiua co nplificatõe umfu tcõbinatõuenut niexq ni m innol ſiöcl it unngch K ſ mui nihläcoc fFpfſ nen undub W ne oucnnt btEiui ntiäcb nbnn i midinbuen omt ſunignc i inwin pni nuſiimſect jrnſignſin ſcn it Srnoſe etick hinmmt“ pmmf Puſchn manznſ ſticünaſ iengulni ſtumoß gurspon umimisn wiinn wnn — Prtrihyſpani 3 kmtnprehandirree ponũtur regule. Pꝛima eſt.ꝙ ſumendi ſunt dus ten t mridipcticũ ſuo ſeenn due ſpẽs cũ genere ſuo. vt hõ aſinꝰ anigt Scda eñ. ꝙ unt termini verificabiles de ſeinuicẽ ſiue cõuertibili? ſumẽdi er ſiue nõ.cñertraneo ad vtrunq; · vt hõ riſibile⁊ lapis. vel homo aĩal la 0— ruß lns 3 is· Tercin ꝙ capiendiſunt duo termini verificabiles de ſeinuicẽ ſiue cõueß d⸗ Fl tibuiter ſiue noncum ſuꝑioꝛi termino ad vytrũq;. vt hõ riſibile anĩal. vel hoñ mo gial ſuba · Et ꝑhas tres regulas faciliter reperũtur termini in q̃bus oñ et in quibus nulli ad quãlibet tercio. ꝙ cõ binatio in qua reperũtur termini in quiboĩ? in quibnulli nõ infert foꝛma=—=4 literaliquã cõcluſionẽ. qð ſic ꝓbaf · qa ſi dicatꝙ in talcõbinatõne fequatuꝰ 2 £e giiqua ↄcluſio foꝛmaliter. vt puta ylis affirmatiua in terminis in quibus ſʒ=— P omni. Zrgu ꝓbando g non qꝛ cicqͥd ſectur foꝛmaliter ĩgliqua dipõeſꝑſe v p ſtital dibõe ſileꝗᷓ̃tur in talicõ̃binatõne vlis affirmatiiia concluſio per?⸗„ 5 aderſariũ. tunc illa ſequitur in oĩbus alijs terminis in tali diſpoſitõne ᷓn tur acceptis terminis in quibus nulli.⁊ vltra in tali diſpoſitõne ji antecedes eſt verũ ↄñs erit yerũ · quiꝭex xero nan ſeqᷓt P niſi verum in bo⸗ rotri mu 6 na pña 3in terminis iu quib nulli ↄcluſio vł affirmatiua ſtabit in veritg end rnn tecum duabus pꝛemiſſis·⁊ etiam vnuerſatis negatina facta ex eidem pꝛe miñs exſuppoſitõne terminoꝝ in quibus nulli. ſed ille due ſunt contrarie ergo due cõtrarie ſtabunt ſimul in veritate.⁊ ꝑ ↄñs due ↄtradictoꝛie qðẽ inpoſſibile. Et ſic aliquis duceret ad concedendũ duo cõtradictoꝛia qui di ennt ilã cõbinatõem eſſe vtilẽ in qiia reperiũtur termini in quibus omni⁊ in quibus nulli. Sciendũ quartoꝙin tercia figura ſemper ↄclufio ẽ parti culris. Luiꝰ rõ eſt.qa ſi ibiconcludere vniuerſaliter ibi argueret᷑a nõ di ſinbuto ad diſtributũ ex parte mirioꝛis extremitatis que non diſtribuitur S in iioꝛe cum illa ſemper ſit affirmatiua.⁊ maioꝛ extremitas in ea pᷣdicet᷑⁊? upn ſniimin tmẽ diſiribueret᷑ in cõcluſione cũ eſſet ſubiectñpoſitõ nis vniuerſalis. Itẽ 14 fuperioꝛa vniuntur in inferioꝛi tĩ particulariter ⁊ non vniuerſaliter.ſʒ me otcn ciipin dium tercie figure eſt inferius ad ambas extremitates. ergo extremitates or a= niuii ſolum vmũtur particulariteꝝ inipſ u.ergo in tali vnione nõ poteſt concludi rbut mnn vnuerfaliter· ſed tm̃ particulariter. Qontra pꝛedicta arguit᷑ pꝛimo ſic. ² Fruſtra fit per plura quod poteſt fieriper pautioꝛa ſed quelibet concluſio poreſtſufficienter concludiper pꝛimã ⁊ ſecundã figuras ergo tercia ſuper⸗ tut. Secundo ſic. Medium ſyllogimi eſt vnitiuũ extremitatũ eius. 4 ſed ilud qð ſubijci᷑ vtriq; extremitati nõ ẽ vnitiuũ reſpectu pᷣmiſſaꝝ. quia hʒ rõnem materie· ⁊ materi nõ ẽ vnitiua ſ foꝛma · imo vni per foꝛmã er⸗ u⸗„ gomedunn tercie figure non ſemper ſubijcitur in vtraq; pꝛemiſſarum. 4 6 Tercio ſic. pᷣmiſſe inferentes aliquã cõcluſionem tranſpoſixe adhuc infe runt eam.ꝗᷓ pᷣmiſſe de felapton trãſpoſite polſunt inferre ꝑticularẽ negati⸗ nõ.⁊ ſic cũ maioꝛ ſit vlis negatiua ꝑ tranſpoſitõnem efficit᷑ minoꝛ.qᷓ mĩoꝛe exñte negatiua aliqd ſeq̃tur intercia figura Quarto ſic. bene ſectur om̃e riibile currit. om̃ riſibile ẽ hõ.ꝗᷓ oĩs hõ currit · ꝗ bñ cõcludit᷑ vtrin terciafij gura añs pꝛobat. qa ex oppoſitio ↄñtis cũ vnd pꝛemiſſarum ſequitur oppo ſtum alterius pꝛemiſſe. Quinto ſi. in omni mõ ſyllogimi ſimpliciter dicti poteſt infern cõcluſio vlis affirmatiua ⁊ vłis negatiua.ꝗᷓ in oĩ ſito poſſũt daritermni in quib oĩ ⁊ in quibus nulli.⁊ tñ ibi eſt combinatio inutilis iij Trattatus quartus. ergo non omnes combinatõnes in quibus reperiũtur termini in qubus oĩ?in qͥbus nulli ſunt inu ſpecie poteſt concludi inpᷣn libet cõcluſiop̃t concludi. ʒ — tiles. Ad pꝛimñ dicit. ꝙ licet qᷓtet —— conduſioj figura? in ſecũda. non tamẽ oibus deoqᷓ;uis iſte ſufficienter polſunt concud i ad numerũ cõcluſionũ.nõ tamẽ q;tũ ad numer ũ modoꝝ concludend Zid ſcðᷣm dicit᷑ ꝙ licet me modũ materie.tamẽ inq;tum continet ſua inferioꝛa habet mo et hoc modo beneẽ vnitiuũ ext lariter t. Zid terciũ particularẽ concluſionem negatiuã i telligit in illa maioꝛi. ꝙ omnes pꝛemi recte tranſpoſite inferun ſequatur concluſio vniuerſa non ſeqͥtur in omnib termin tum dicit᷑.·ꝙ licet in omni mo diun inqᷓ;tum ſubijcitur eꝝtremitati hale vnit ⁊ cõtinet ipᷣas actualiter ſicut ſee dum totius ⁊ rõnem foꝛme relpectuſ remoꝝ que ſunt ſuperioꝛa ipius.ed 4 dicit ꝙ licet pꝛemiſſe de felapton tranſpoſte inferit t eandem indirecte. ndirecte.non tamẽ directe.⁊hoc mõi ſſe inferentes aliquã concluſtonemdij — Zd quarc dict᷑ ꝙlechi lis gratia materie nõ tamen gratia foꝛme qua is cõſimili foꝛma arguendi retema. Idq́;j do ex terminis ſyllogſmi pꝛius fati wuæ alis affrmatiua ⁊ vniuerſalis negatiua polſunt inferri tamenile nonſi bunt in veritate cum pꝛemiſis compoſitis ex ei quiritur ad terminos in quibus o itis ex eiſdem termnis. Ethoru mni ⁊ in quibus nulli. 2 Darapti pꝛimus modus cõſtatex vniuerſali affinnatiu maioꝛi.et vniuerſali affirmatiua minoꝛi particularem afi⸗ matiuam concludentibus directe. vt omnis homo eltſubli tia. omnis homo eſt anial. ergo quoddã aial eſtſubſtůtu. E reducit᷑ ad terciũ modũ pꝛime figure minoꝛe cõuerſapicc Felapton ſecundus modus cõſtat e vniuerſul negnin maioꝛe.⁊ vniuerſali affirmatiua minoꝛe· particularẽ negui/ nam concludentibus directe · vt nullus hõẽ lapis. is bõeſt — ℳ eſt daraptivel amhe Poſtqᷓ; autoꝛ oñdit que ſit terei ↄñter determĩat de modis ius? ſxx inerat eos in generali dicẽs. Tercia felapton ⁊c̃. patet hoc ꝑ ſ ufficientiã qꝛ oĩs modus terci tio duaꝝ pᷣmiſſaꝝ in debita qua ſubijeitur · vel ergo ambe pꝛem noꝛ vniuerſalis ⁊ maioꝛ particularis cularis. Si ambe ſint vles hoc ẽ dupliciter. ſunt negatiue ⁊ſi ni anteq; in ſpecia figura ſeptẽha litate ⁊ in quã iſſe ſunt vłes ve vel maioꝛ vniu qꝛ velambe gĩal. ergo quoddã animal non eſt lapis. Et reducitadqun⸗ tum modum pꝛimefigure minoꝛe cõuerſa per accidens. a figura?⁊ poſuit duas regulas e e P li de ipis determiet enu bet modos ſeʒ darupli e figure eſt ꝛdim titate in quibꝰ medi ſenpe lamte purticulares · vlmi erſalis ⁊ minoꝛ pini ſũtaffirmaturſ pi ſcqtur vel mais afinni 4li unntlt uui un n ic mntil un atn .— 1 inßniſede un uni ſedu pitichmun timici volbopi zu ttiundocdnwül igned spnnem potert hulettömu nreenthn mnniubt i ieeolweſ upmſein ſnglns eim stedenynh Sineſſoh gnie iuts ſl innenkec nnöchſot ſbuadut Rintdild ſihoelin nihnpitum iuſens u winbu vismetfen Wnahing mhnues tnnneſ vmnm cnp edn lin — fmi m niwu dn mn ns cuun minoꝛi poſia loco maiozis inferẽdo cõ trariã ſue maioꝛis ⁊ ꝑyñs Petrihyſpant a⁊ minoꝛ negatiua ⁊ ſic mhil ſedtur.vel maioꝛ eſt negatiua ⁊ minoꝛ affir matiua⁊ ſic eii felapton · Siambe ſunt particulares hoc eſt quadruplciter et quocunq; modo diſponant᷑ ſemꝑ nihil leqͥtur ꝓpter Vnã regulam pꝛius poſitã. Si maioꝛ eſt vtis ⁊ minoꝛ particularis hoc eſt. quadrupliciter. vel ime ſintaffirmatiue.? ſi eſt darii. vel amłe ſũt negatiue ⁊ ſit mhi ſeq. vel maioꝛ eſt negatiua ⁊ minoꝛ affirmatiua.⁊ ſic eſt feriſon. Si aũt maioꝛ ſit parricularis ⁊ minoꝛ vlis hoc eſt quadruplr. vel amte ſunt affirmatiue.⁊ ſie eſt diamis · vel ambe negatiue? ſic nihi ſeqtur. vel maioꝛ negatiua ⁊ mi⸗ noꝛ aftirmatiua.⁊ ſic eſt bocardo.vel maioꝛ affirmatiua ⁊ minoꝛ negatiua et ſic nihil ſectur. ⁊ ſic patet ꝙ in tercia figura ſunt ſedecim cõbmatõnes qj rum t̃ ſe ſunt vriles ⁊ decem imiles. Sciendũ pꝛimo.ꝙ darapti pꝛi mus modus tercie figure conſtat ⁊c̃. vt ſupꝛa· Et pᷣt ille modus tripliciter ꝓbari ſcʒ per cõuerſionẽ per impoſſibile.⁊ per ſillogiſmũ expoſitoꝛiũ. vnde ꝑ cõuerſionẽ reducit ad darij minoꝛicõuei ſa ꝑ aeciqensqa ad pᷣmiſſas eins ſequũtur pᷣmilſe de darij·⁊ ad illas pᷣmiſſas jectur cõcluſio eijs ergo eadeʒ ſequit᷑ ad p miſſas de darapti. Et per impoſſibile reducit ad celarent capiẽ do oppoſuũ eõtradictoꝛi cõcluſionis ꝓ maioꝛi. Et minoꝛ eſt loco maio⸗ ris inferendo cõtrariũ maioꝛis ex ↄñti ↄtradictoꝛiũ ⁊ põt reduci ad ceſare tapiendo oppoſuũ cõtradictoꝛiũ ſue cõcluſionis ꝓ maioꝛi⁊ maioꝛẽ, ꝓ mino ninferendo cõtranũ minoꝛis. Et reducendo modos tercie figure ad mõs pꝛime figure ꝑ impoſſibileꝓcedendũ eſt ab oppoſito contradictoꝛio cõcluj ₰ ſionis ꝓ maioꝛe. ⁊ minoꝛẽ loco minoꝛis pꝛime figure.⁊ nunqᷓ; ꝓcedendo a tontrarioqͥa tercia figura ſemꝑ cõclud it particulari ter · modo particularꝭ nõ halet cõtrariũ· q ⁊c. Sedꝑſilogimũexpoſitqꝛũ. ꝓhatqa ſiille pᷣmiſſe nt vereom̃is homo eit aial. oĩs hõ eſt rilibilis.tũc de aliquo ſ ingular ho⸗ mine verificabit᷑ aĩal⁊ riſibile ſignet᷑.ꝗᷓ illud ſinglare.⁊ ſit ſoꝛ. ⁊ tũc argua tur ſic expoſitoꝛie.ſoꝛtes eſt aĩal.ſoꝛtes eſt riſ ibilis.ꝗᷓ aliqð riſibile eſt aniat Ie due pᷣmiſſe ſingulares ſequũtur ad pᷣmiſſas de darapti⁊ ad pꝛemiſſas iſtas ſingulares ſeqͥtur parti. affir · cõcluſio ergo eadẽ cõcluſio ſequit᷑ ad p̃⸗ milſas de darapti.qa quicqͥd ſeqͥtur ad ↄůs bone ↄñtie ſectur ad eiꝰ aůs Sciendũ eſt ſcdo ꝙ ſyllogiſmus expoſitoꝛius eſt cinꝰ medũ eſt ſingula e ſingulariter tentũ. ⁊ de iſto nõ determiat autoꝛ eo ꝙ manifeſtus ẽ ad ſen ſum.⁊ valet talls ſpilogimus expoſitoꝛius affirmatiue in qualitet figura ſed negatiue in ſecũca nõ valet. qa vel maioꝛ eſſet negatiua vel minoꝛ.⁊ ſic vroq; inõ cõcluſio eſſet negatiua.⁊ ſic cũ minoꝛ eſſet ꝑticularis argueret᷑ a nõ diſtributo ad diſtrbutũ ex ꝑte maioꝛis que nõ diſtribueret᷑ in maioꝛiꝓ⸗ poſitõne ⁊ tñ dilrbueret᷑ in còcluſione dicẽdo quoddã aial nõ eſt ſoꝛtes. quidã homo eſt ſoꝛtes. ergo quidã hõ non eſt aial.ſed negatiue. valet inpᷣ⸗ ma figura poſita maioꝛe negatiua ⁊ minoꝛi affirmatiua.vt poſſet videri ꝑ exempla. ſed nõ valet ecõtra minoꝛi nega tiua.qa tunc argueret᷑ a nõ diſtri butoad ditributũ ex parte maioꝛis¶ Sciendi tercio ꝙ felapton ſecũdus modus tercie figure conſtat ex maioꝛe vli negatiua ⁊ minoꝛi vł affirmati⸗ particularẽ negatiuõ cõcludentib directe⁊ reduci᷑ ad ferio minoꝛicon nerſa per accidens.⁊ per hoc patet ↄñ̃a eius.ſicut ꝓbata eſt de pᷣmo modo per impoſſibile reducit ad borbara capiendo cõtradicroꝛiũ ſue cõcluſio . — ₰ 3 5 ℳ —% ℳ ——— Trattatus quartus ctradicteꝛism. Poteſt etiõ reduci ad cameſtres in ſecũda f Stradict oꝛiũ ſue ↄcluſionis ꝓ maioꝛt.⁊ n iꝛẽ ꝓ minoninean tpiẽdo minoꝛis ⁊ ꝑ vñð ↄtradictoꝛiũ. Poteſt exiã ſic ꝓbariꝑſylogin oonan riũ capiendo vnñ ſingulare ſub meio eꝰ de quo negafmaio wetholto et minoꝛ affirmatur. Et inde inferatur particularis negatiu factum eſt in daraptide particulariaffumatiua. S Koſt ad reducendũ modos tercie figuread modos pꝛmefigure ꝑ chauw opoꝛtet ilam pꝛemiſſam cõ̃uerti· que fit minoꝛ in pꝛmafigura L eit. quia in tercia figura medi ſemper ſubijcit. ergo ad hoc g u tur in maioꝛe pꝛme figutre.· jon opoꝛtet maoꝛem cõuertiſedad 2 dium pᷣdicetur in minoꝛ in pꝛima figura opoꝛtet minoꝛẽ connern eſt intelugendũ ꝙ ſemper illa pꝛemiſi Voli nper iſſa que eſt minoꝛ in ſecũda figura cõ tatur. quia in diſamis nõ conuerti᷑ minoꝛ ſed maioꝛ. Ideo intellgendi de illa que fit minoꝛ in bᷣma figura. Lont ra pᷣdicta argui pmo ſchu cunda figura ſunt tm̃ quattuo? m odi ſed tercia figura eit imperſectin qᷓi aergo nõ habet plures modos c; ſecũda. ergo male ponũtur ſerme innck miin ions pon Lrc nunſ ſinp Näns jnimin ſns nonls pii nin inopt gininus nunnoi vile qSecũdo ſ c. on ſeqͥtur in daraptiois homo eſt albus. eĩs homonn⸗ qᷓtum homo eſt riſibilis· erßo alid inqᷓ;tum riſibileeſt abum.⁊ tamenn uit in darapti. ¶ Tercio ſic. ¶Modi perfectioꝛes nõ reducũtur ad moqes umperfectioꝛes Jed modi vniuerſales ſunt perfectioꝛes qᷓ; partichlans ⸗ darapti eſt perfectio? dar⁊ per ↄſequẽs nõ reducitur adipm. Vui to ſic. Non ſeqͥtur nullus pomo elt genus ois homoeſt al ñ genus. Et tamẽ arguit in felapton · ᷓ in eonð eſt ↄ̃a foꝛmalis Qun ſc. Darapti ⁊ diſamis reducũtur ad darij terciũ modũ pꝛmefigureni⸗ aptonad quarcũ ſcʒ ferioengo ili modidetrntpᷣrederefelapton Etpuci ſequẽs male ponit᷑ ecũdus modus. Zd pꝛmũ dickꝙ kcet terufig ra habeat plures modos qᷓ; ſecũda.non tamẽ ꝓꝙter hoc eſt perfuto pi. quia figura nõ nomiatur ꝑfectioꝛ ꝓprer pluralitatem modoꝝ eus ſcdg habet perfectioꝛẽ modũcõ cludendi. El nde qa tercia iunhen impen tioꝛem modũ concludendi ideo poteſt pluribꝰ modis cõcludeteqᷓ ſecid uia plurib modis poteſt fieri imperfectũ qᷓ; perfectum. Id ſhn du ꝙ ibimale ↄcludit᷑.qͥa illa reduplicatio nõ dz poniin luſiõe ſc ꝙlenii pᷣdicatũ vłkcopulã ↄcluſionis.qꝛ in pᷣmilſis nõ ferebat ad maioꝛẽ extrem tẽß dʒ loiů ponicũ implicatõne ach ſubiecti ↄcluſionis. vt dicẽdoagoll ð riſibile inqᷓ;tũ homo ẽ albũ. Iid terciũ dicit ꝙ lz modi vles ſin pfu res qᷓ; modipticulares in eade figura directe cõcludentes nõtn duer ſis figuris.⁊ ideo darapti nõ eſt pfectioꝛ qᷓ; dar rõne figure Ad qui dicit · ꝙ aial nõ tenet᷑ eodẽ mõ in minoꝛe? in concluſione qain minoiten natura cõi accepta cõcretiueꝑ reſpectũ ad ſuppoſia· In cõcluſione iot net᷑ ꝓ natura hm ſe cũ piſione ſupoſitoꝝ cũibi bi attribuit hec intenoge n Iid quintũ dicit ꝙ negando ↄñaʒ. qula ſimodinõ oꝛinanino dinem modoꝝ pꝛime figure ad quos reducuntur ſec oꝛdinantinerſefn vle ꝑticulare affirmatiuũ? hegatiuũ ſicut daraptiꝭ felapton; lunt vles· Ideop̃cedunt quattuor ſequentes qui ſunt particulates ecncucch welnine nimadp mnenihe npenn nonemim ono ehs⸗ mne tigr In üninem unrund mſnoeſin wigurün tun ee innisgna mmnsp ukncki mipitann Khicheſton ufnedeuſn iigeluſ igewäcäei indeluns wußm uucnme nuin S ndart wh *nect ſniht ic eipnt A Sinn — xxöe Sin idi mcdf sn uvöcln orwin ₰. Petri hylpani Diſamis terdus modiis conſtat exparticulanaffijmati⸗ un maioꝛi ⁊ vniuerſaliaffirmatiua minoꝛe particularem af⸗ firmatiuã directe concludentibus.vt quidã homo eſt ſubſtã tia· omnis homo eſt animal.ergo quoddã animal eſt ſubſtã⸗ tia. Et reducitur ad terciũ modum pꝛime figure maioꝛe ⁊ mi 5ſe noee connerſis ſimpliciter ⁊ per tranſpoſi itõnem pꝛemiſſarus Datiſiqᷓ̃rtus modꝰ cõſtat ex vli affirmatiua maioꝛi ⁊ pti cular affirmatiua minoꝛe ꝑticularẽ affirmatiuã directe con dẽtibus. vt omnis homo eſt ſi ubſtãtia. quidã hõ eſt anial. er go quoddã animal eſt ſubſtõtia. Et reducituriſte modus ad terciũ modũ pꝛime figure minoꝛe conuerſa ſimpliciter. Bo cardo quintus modus conſtat ex maioꝛe particulari negati⸗ na et minoꝛi vniuerſali affirmatiua.particularem negatiuã directe concludentibus.vt qiiidã homo non eſt lapis.om̃is bomoeſt animal. ergo quoddam animal non eſt lapis. Etre duciturad pꝛimũ modum pꝛime figure per impoſſibile. Su matur enin oppoſitum contradictoꝛium concluſionis cumy— alter piẽmũtarum.⁊ inferatur oppoſitum alterius pꝛemiſſe vromne animal eſt lapis.omnis homo eſt animal. ergo oĩs homo eſt lapis. Mec concluſio facta per impoſſibile in pꝛi⸗ mno modo pꝛime figure cõtradicit maioꝛi conuertepti.ſcʒ ter Ic ciefigure Feriſon ſextus modus cõſtatex maioꝛi vniuer⸗ ſali negatiua ⁊ mioꝛi ꝑticulari affirmatiua pticularẽ negati nam directe concludentibus.vt nullus homo eſt lapis. qui⸗ dam homo eſt animal. ergo quoddã aĩal nõ eſt lapis. Et re/ duc ad quantũ modũ pꝛimefigure mĩoꝛe cõuerſaſi implr Poſtqᷓ; autoꝛ determiauit de modis vliby tercie figure. Hic ↄñr deter miat de modis ꝑticularitæ. Et pᷣmo de affirmatiuis. ſcðo de negatiuis et inter afirmariuos pᷣmo determinat de diſamis dicens qð conſiat ex⁊c̃.vt ſupꝛa. Et reducit ad darij pet conuerſionem maioꝛis ⁊ cõcluſionis ſimpł? erꝑtrãſpoſitõem pᷣmiſſaꝝ. Et ꝑhoc ꝓbat̃ bonitas ↄñe. Scðo ꝓbat᷑ ꝑ ſyl loginũ expoſitoꝛum.qꝛ ex illis pᷣmiis. quidã hõ ẽ ſuba.oĩs hõẽ aial que ſunt pᷣmiſe de diſamns.ſeqt ꝙ de aliq̃ſingulan hoĩe verificabit᷑ ſuba ⁊ aĩal etlůc ſignet ilud ſingulare ⁊ ſit ſoꝛtes. Et arguat᷑ ſic ſoꝛtes ẽ uba.ſoꝛtes ẽ vial.ig quoddã aĩqlẽ ſuba pᷣmile huꝰ ſyllogimi expoſitoꝛij ſequũt᷑adp * millas de diſamis. Et ad iſtas pᷣnuiſſas ſeqt᷑ pticularis affirmatius. Fea⸗ dem ſeqͥtur ad pᷣmiſſas de diſa mis. Tercio põt ꝓbariꝑ impoſſibile ⁊ redu⸗ citur ad celarent capiendo oppoſitũ cõ tradictoꝛium concluſionis ꝓ maioꝛe i minoze inferẽdo ↄtradictoʒium maiozis·⁊ in ſcha figura red ucit᷑ ad feſti⸗ Crattatus no capiendo oppoſitũ cð tradictoꝛiũ cõcluſionis de diſamis ꝓma 5 ioꝛem ꝓ minoꝛe inferendo cõtradictoꝛũ ſue minoꝛis Bpniein wehiw ad reducendũ modos terciefigure ad modos pꝛime figure e iah ice opoꝛtet cape oppoſuũ cõcluſions v maioꝛe rerinendo minoẽ⁊ nſebi oppoſitũ minoꝛis. uiꝰ rõ eſt qͥa dẽ ſubijcit in conduſone t rie figure ⁊ in opoſito cõ cluſionis ⁊ pᷣ duat᷑ in minoꝛe ſcʒ mnoꝛ ennc heit Ideo capiendo oʒpoſiũ cõcluſionis cũ minoꝛe habet diſpoſriopme. U mi teItem reducere impoſſibile in terci figura elt ex oppoſito S2 in ců ininoꝛe inferre opolitũ maioꝛis. Et acceptis ilis ꝓpoſuõmb in unio dum ad quẽ modũ fut reductio opoꝛtet videre quõ ocpolit cichiatt qucii ebita qualitate ⁊ quãtiate·⁊ ad reducendi modos nnti —— — S minoꝛ oꝛdmant᷑ ind cie figure ad modos ſecũde figure opoꝛtet cãpe oppoſitũ cõciuſonis cn iiſnntso maidꝛe poſita ꝓ minoꝛe inferendo oʒpoſitum minoꝛis. Qunꝰ rõ eſtq hi hen idem pᷣdicat᷑in oppoſ to cõduſionis ⁊ in maioꝛi in terci figurg. zur ii ßebeody habet᷑ diſpoſitio ſecunde figurein quadempduiu wnt tis iliis ꝓpoſuõ mibh ſecune vtraq;vñ mio? debet pon loco minoꝛis. a ad directe concludendi n iſen?pi cunda figura opoĩtel ꝙ idem ſubijciat in cõcluſione⁊ inmuonpaſtn eſup . eſtuppſn ſeʒ minoꝛ exrrentas ſed in tercia figura idem ſubijct in maioꝛiꝛ opol n zg bet inferri ꝓ cõcluſione in lecũda figura ⁊ adſcẽadqu nnnuh mmoiis qð debe modũ fit reductio poteſtcognoſci. ut pꝛius dictũeli. Sciendũſcidoo jdeomedin datiſi quartus modus tereie figure conſtat ex vli affirmatiuamn ⁊pů ſdleipäct ticulari affrmatiu minoꝛi.particularẽ aßf rmatiu cõcludent.⁊ ꝓbau— tripliciter ſcʒ ꝑcõuerſionẽp umpoſſibile ⁊ ꝑexpoltõnem vñpcõinn 5 einet bat reducendo ipᷣm ad darij minoꝛi de datilicõuerſa ſinpli ed ge ſnon b poſitõ nem põt ꝓbari eodẽ mõ vt pᷣcedens caplendo vnñ ſngula mu hud „ dequo amtr extremitates venfican Sed ꝑimpolſibile põt pbandu Jb do m ad ferio. capiendo opoſitũ cõciuſioms ꝓ maioꝛi ⁊cũmnonnf sd cõtradictoꝛium maloꝛis. Etin ſecũda figura reduct᷑ ag celare. apid 6 in tradictoꝛium cõcluſionis ꝙ maioꝛ ⁊ maioꝛẽ ꝓ minoꝛi nfetendo conmii⸗ k — roꝛũ minoꝛis Sciendũ tercio. ꝙ bocardo quintus modus cõu ioꝛe particulari negatiua? nno viaffrmatiua partcularẽ neguui ineJen dudentib directe · ⁊ nõ ꝓbat᷑ ꝑcõuerſionẽ reducẽdo im ad alquẽnoi vingiai pꝛime figurewter rõnem pꝛus dictã de baroco· Seapõtꝑ ſylogini piich vſitoꝛi negatiu ſic ꝓparcapiendo vnũ ſingulare ꝓmebiodequn; i tur maioꝛ extremitas? veriicet᷑ minoꝛ. In q̃ quid ẽdupoſtõne ſeq ſuitgiu cluſio ꝑticularis negatiuà? ᷣm ꝓbando ꝑim poſſibile reducit ad bubꝛ dnſei ra capiendo tradictoꝛiũ ſue cõcluſionis cũ minoꝛi inferendo cõtradicioi iwicLeſn maioꝛis· Et in ſecũda figura reduci ad baroco · capiendo zadcw ins cõcluſionis ꝓmaoꝛi inferendo ↄtradictoꝛũ ſue minoꝛis. Scedũ q z Ms N ꝙ feriſon ſextus modus cõſtat ex maioꝛi vli negatiua? minon paniuln wüciee affrmatiui particularẽ negatiuã concludentib⁊ p conuerſionem na eniẽe ad ferio minoꝛi cõ uerſa fimpliciter. Et põt etiõ ꝓbarip ſulogim wri wyinef riũ ſicut modipꝛecedentesA ed ꝑ impoſſibile recuct᷑ ad dari capendoc 9 f nawün oe tradictoꝛiũ ſue cõciuſionis ꝓ maioꝛe cũ minoꝛiinferendo cdlld in ioꝛis. E doopolliin Mhn — is. tinſecũda figura reducit ad cameſtres caplendo cioꝛiũ ſue cõcluſionis ꝓ mãioꝛe.⁊ maioꝛẽ ꝓ minoie inferendo ↄnaic wisſchf ½ dem x n e daon do mecot dccu Miuni oc di ut mfpu euinn pmpol l weltinij dmn d nön b cbn vric Snti oocoii wynti Eini nnicit spn in uwro e — wito whſ Petri hylpan ninoꝛis. Et ꝑ hoe patẽt foꝛmatõ nes ſyllogiſmi tertie figure. ¶ Cötra ſuut⸗ mo ſic. Nõ ſequit alicui hoi ineſt ſanitas om̃i hoi ineſt at cdo·ergo quedã albedo eſt ſamtas.⁊ tñ arguit᷑ in diſamis. G Nõ ſequt᷑ a quodã hoĩe videt equus. ab om̃i hoie videt᷑ lapis. ᷓ a quodã lapide videt᷑ equus.⁊ tamẽ arguit in diſamis ⁊c̃. Tertio ſic. Nõ ſeqͥ⸗ tur in datiſi. oĩs hõ eſt natus.quidã hõ eit naſcendꝰ. ergo qͥdã naſcendꝰ eſt natus. Quartoſic. Nõ ſeqͥtur.ſoꝛtes nõ eſt minoꝛ ſoꝛte. ſʒ totus ſoꝛ tes eſt minoꝛ ſoꝛte· ergo aliqd minus ſoꝛte nõ eſt minus ſoꝛte.⁊ tñ arguit᷑ inbocardo. Quinto ſic Nõ ſeqͥtur. nullus hõ eſt pꝛiũ. 49305 eſt riſi bilis. ergo quoddã riſibile nõ eſtꝓpꝛiũ. ⁊ tñ arguit᷑ inferion. d pꝛi mum dici᷑ꝙ bñ arguit᷑in diſamis ſʒ male ↄcludit᷑. ſʒ debet ſic ↄcludi ali⸗ cui hoĩ ineſt ſanitas om̃i hoi ineſt albedo.ꝗᷓ alicui cui ineſt albẽdo ineſt ſa nitas. Ad ſecundum dicitur ꝙ male ʒcludit᷑ ß debet ſic ↄciudi. a ̃ videt lapis ab eodẽ videt᷑ equus Zid tertiũ ðꝛ. ꝙ nõ arguit᷑ in datiſi.qꝛ ibiẽ vanatio medij quãtũ ad ſua ſuppoſita ꝓ qᷓb tenet᷑· qꝛ hõ in maioꝛn te net ꝓp̃ſentib⁊ p̃teritis ad q;s reſtringi ꝑ ilud ꝑticipiũ pᷣteriti tꝑis nat? in minoꝛe ſtat ꝓpᷣſentib ⁊ futuris adqͥs ãpliar ꝑ illð pᷣteritũ naſcendus Ad quartũ ðꝛ. ꝙ in iſto ſyllogiſmo ſoꝛtes ſ upponit ꝓ ipᷣo ſoꝛte in ma ioꝛe. ʒin minoꝛe ſupponit ꝓpꝑtib integralib⸗ ꝓ qͥb reſtringitꝑ hoc ſignuʒ totꝰ· Ideo mediũ nõ tenetequalt in minoꝛe ⁊ maioꝛe. Iid qntum ðꝛ ꝙ rilibile in pdicato minoꝛis tenet᷑ ↄcretiue ad ſi ubiectũ. In ↄcluſione ÿo tenet abſtracrie⁊ ßᷣm ſe.eo ꝙ ſubijei᷑ reſpectu huiꝰitẽtõis ſcde.ſꝓpꝛiũ.õ bi nõ idẽ ſimplrẽ pᷣdicatũ minoꝛis?⁊ ſubiectũ ↄcluſionis nec bñ grguitin fenſon.tz ad bů ↄciudẽdũ debz ſic ↄcludi.ꝗᷓ aliqð qð ẽriſibile nõ ẽ ꝓpꝛiũ Ilogiſinoꝛũ concludentiũ pticularẽ negatiuã ta les dantur regule. Nullus ſ vllogiſmus ↄcludẽs ꝑticularẽ negatiuã indirecte poteſt eam ↄcludere Directe Et cõcludens directe nõ poteſt cõcludere indirecte. Jtem pꝛima figura ↄcludit oĩa genera ꝓpoſitionũ ſcʒ vlem· ꝑticularẽ. affirmatiuã ⁊ negatiuã. Secũda figura cõduditꝑticularẽ negatiuã.⁊ vniuerſalem negatiuã. Tertia cõdudit ꝑticularẽaffirmatiuã⁊ negatiuã.pᷣꝰ Barbara ce⸗— larent dari ferio baralipton. Lelantes dabiti fapeſmo friꝰ emoꝛũ. Ceſare cameſtres feſtino baroco darapti. Felap? ton diſamis datiſi bocardo feriſon. In his quattuoꝛ veni⸗ S us pdictis ponũtur nouẽdecim dictõnes nouẽdecim mo 7— dis deſeruiẽtes.ita ꝙ pᷣ pᷣmam dictõem intelligi᷑pᷣmus mo dus prime figure.⁊ per ſcam ſecundus modus ⁊c̃. Vnde hꝛmni duo verſus deſeruiunt omnibus modis pꝛimefigure. Terius Vero verſus pꝛeter vltimam dictionẽ eius deſeruit modis ſcde figure.ita ꝙ pma dictio deſerit pꝛimo modo- y Scðo ſic. * Trattatus quartus etſecunda ſecdo modo ·⁊ ſic de alijs. Ultima vero dir m⸗ tertij verſus cum alijs dictõibus quarti verſ uhu dis tertie figure. Sciendumc per has vocales.ſqʒʒ ehe mihnn intelligũtur quattuoꝛ gener pꝛopolitioniʒ in ꝙ pe pi ian vocalem a. intelligitur vniuerſalis affirmatiua ⁊per e inus⸗ cur nerſalis negatiua.⁊ peri pticularis affimatiua. ⁊pero ul äe cularis negatiua. Et in qualibet dictõne ſunt nes üebe m ſ alind reſ iduum eſt ſupfluum V poſtea patebit. Ztpnh be illarum ſyllabarũ intelligitur maioꝛ ꝓpoſitioꝛ per cnn Muut noꝛ.⁊ ꝑ tertiam cõcluſio. verbi gratia. Pꝛima dictioſcʒban vunnt bara habet tres ſ vllabas · in qu glibet harum poniura. Et ſunteln perhoc ſignilicat ꝙ dmus modus pꝛime figuteledi csumio abus ꝓpol itionib us vniuerſ alib affirmatiuis. vniueru— aftir matiuã directe cõcludentibus · Et ita intelligi᷑ desis ubici dictõnibus Fm vocales ibi poſitas · tſciendũ he Stſcici gimukit dictõnes pᷣmi verſus incip d2f.? omnes alie dictõnes iunt ab his conſonantibus. bt. ſequẽtes Ethocintell ponit gun nieb eſtꝙ om̃es que incipiũtp dictõnem inchoatãabhur/ ieim duci ad pimummodumpꝛimeligure. ⁊omnd nchi unt ꝑdictõnem inchoatãg c.ad ſecundũ.⁊ per dad tenim etꝑlad quanum. Jtem vbicunc ponitur s · inila dicne mon ſigniticatq ꝓpoſicio intellectaꝑo calem immediatepte urpli dentem debet conuerti ſ impliciter. ⁊ꝓpolitio inclecuu uuini vocalẽ ĩimediate pᷣcedẽtẽ iſtã lrãm.p. debʒↄuenipaccs; unt ybicũq; ponim · debet fieritranſpoſitio in pᷣmiſ is.Etc ſimamt tranſpoſitio in pꝛemiſſis facere de maioꝛe minoꝛemgecon⸗* ehn nerſoet vbicunq; ponitur. ꝙ modus intellectus pori— dictõnem in qua ponitur debet reduci per impolſible mt liund verſus. Simpliciter verti vult 8.p vero E acci. Nwitni iünn ſponi.c. per impoſſibile duci Se ruat maioꝛem varit cunda minoꝛem. Tertia maioꝛem vriat.ſeratcminomn Edq ireſto · in pꝛioꝛibus oſtendit coniugnõls nm in quibus nõ ſequitur concluſio ex pꝛemiſſis eſein⸗ wuſ Set utiles per inuentõem terminoꝛũin quibus nõtent u gu puiuſmoqi ↄiugatio. ideo vtiis eſtinuentio tgitmn e wüi vbicunq;liat inutilis co niugatio contra regulasſ obl no Drtri hypan ſum pꝛius aſſignatas· Accipiendi ſuntigitut duo termint ſcʒ dueſpecies cum ſuo genere. vt hõ aſinus animal. vłduo termini quoꝛum alter de altero pᷣdicatur ſiue ↄuertibilr ſiue nõ · cumn extraneo vtriuſqʒ. vt homo riſibile lapis. vel homo animal lapis. vł accipiendi ſunt duo termini. quoꝛum alter de altero pᷣdicerur ſiue cõuertibiliter ſiue nõ cum ſuperioꝛe ad vtrunq;.vt homo riſibile ſubſtãtia.vel hom o animal ſub ſtantia. er hanc eiñ regulam diſiunctiuam cuicũq; generi applicetur ſiue ſubſtanrieſiue quãtitati ſiuealicui iloꝛũ ſem perinueniũtur termini per quos inutilis coniugatio demõ⸗ ſtrabiturnõ tenere.⁊ tales term inos appellat. Areſto. in pꝛi oꝛibus terminos in quibus nõ eſt acceptis tribus terminis facereconiugatõnem in qua pꝛemiſſe ſunt vere⁊ concluſio falſa maneme eademqualitate ⁊ quãtitate ꝓpoſitionũ. er bigratia· hic eſt inutilis coniugatio. nullus aſinꝰ eſt homo nullũ rõnaleẽ aſinꝰ ð nullũ rõnaleẽ hõ. Et iſtiſunt termini in qͥb omni. Contra hãc inutilẽ cõiugatõem accipiunt᷑ter⸗ mini in quibus nulli per ſcðm mẽbꝛum regule.vt homo ri⸗ ſibile aſinus.⁊ arguitur ſic. Hullus aſinus eſt homo nullũ riſbile eſt aſinus. ergo nulluʒ niſibile eſt homo. Ecce pᷣmiſſe ſunt vere· coneluſio eſt falſa.ſeruata eadem qual itate et quan titate pꝛopoſitionum in vtraq; coniugatõne.et vtrobiq; mna hente eadem figura. Poſtqᷓ; autoꝛ determinauit de omniby modis ⁊ figuris in ſpeciali.hic dñrad maioꝛem intellectũ pᷣcedentiũ ponit aliqua notabilia Pꝛimo po nir tglem regulam de modis ꝑticularib negatiuis dicens. ꝙ nullus ſyl⸗ logiſmus ↄciudens ꝑticularem negatiuã directe poteſt eam ↄcludere in directe nec econuerſo ↄrludens eam indirecte poteſt eam cte. Cuius ratio eſt. q ꝑticularis nõ poteſt ↄuerti in term ↄcludere dire⸗ lnis. Sʒſolũg ↄtrapolitõem in qua ↄuerſione nõ manent idem termini pᷣmepoſitõnis foꝛmakr. modo opoꝛtet ꝙ inſ vllogiſmo idem termini maneant. Sed oẽs ſyllogimi directe ↄcludentes aliquã affirmatiuã vel negatiuã vniuerſalẽ tiampticularem affirmatiuã ꝑ ↄuerſionẽ ſue ↄcluſionis poſſunt indire⸗ cteinferre ↄuertentẽ ſue ↄcluſionis ſicut determinat᷑ in pᷣma poteſtate ſył logiſmi.¶ S ciendum pᷣmo eſt. ꝙ ſex ſunt poteſtates ſyllogilmi.que ſunt natutales ꝓpꝛierates oꝛum. Nima eſt poſſe plura ↄclucere vt quãdo ſyllogiſmus jnfert vnã cluſionẽ que pᷣt ↄůjertietiã pt inferre ↄuertentẽ eius due ſeqtur ad pᷣncipalem ↄcluſionẽ ſuam Et ſiplures ꝓpoſitões ſef ngeliſ 1 quant᷑ ad il ↄcluſionẽ vltra pᷣncipalẽ p̃t inerre plures ↄc — 5 5 ões Scðda 5 6 . G. . § 4—— 7 „ „— Ff —„ — 177 5 —n—6 F6. 1—), — ——) 424 6.—. .=—— /— 63 5—(* Ea —)* 3 %„ — — „ 6 † N ℳ zura. ertia vero etiam olum con P pEi e — boteſtas eſt ex fall is poſſe concludere verum ſed ex veris non niſ nn exemplum p ſñ on rilivemm eſt aial. xi homoeſt animal. Tertia poteſtas eſt poſſe ↄcludere cicularitergiqun Muam Dæ ſuaꝝ pᷣmiſſarur cum altera pᷣmi Scludere ↄuerſiue capien do opp reſpondente omis vel ↄtradietoꝛijs in C2— ——.—— 0— ttatus quartus Tr ꝛimi.vt om̃is lapis eſt giĩal. om̃is homo eſt lapis ergoci ſtis duabus pᷣmiſſis infer ſyllogilticeiſta Suibe ois m quod fit capiẽdo ↄcluſionẽ vnius ſyllogimi cõuerſ ſſaꝝ inferendo alterã pᷣmiſſam. O oſitum ↄcluſionis vnius ſyllogim hoi miſſaꝝ inferendo oppoſituz aiterius pᷣmiſſe. Quintapote J tum vnap o0 eſt poſſe ↄcludere ꝑ impoſſibile capiendo ↄtradictoꝛiũ ↄclulionis cjvni S— pᷣmiſſaꝝ manifeſte fere equit᷑ veritas ↄcluſionis negateà reſpondẽte ſicut negatoiſoa feſte vera ad inferendũ vnam manifeſte fallam. Excui falſitate ſ uſneeeüic Quidd omo eſt aninal. q ⁊ lc uidã homo nõ eſtgal homo eſt ſubſtãtia· eigo quidã homo nõ eſt icneebelia go aliquapᷣmiſſaꝝ nõ minoꝛ · ergo maloꝛergo illa. Omnis bonoeli fuit vera. qꝛ ↄtradictoꝛie no polſunt ſikeſſe falſe. Sextapoteſtas ipeſt Scludere ex oppoſitis· Vt quãdo fit lyllogiſmus exꝓpolitõnibconn ferendo negatiõem eiul dem deſeißo.⁊ deiſts habet Sciendũ ſcðᷣo ꝙ ꝓcõhatone figuraꝝ interſepᷣmaoclu in libꝛo pꝛioꝝ· cienc atõ ſit ionũ ſcʒ vniuerſale· riculare. affirmatiuũ neguu dit oĩa generapo 3v icut patʒ in quattuoꝛ modis pᷣme figure directe ↄcludentib Kdſcdafi gura ſolum ↄciudit tria generagpoſ itionũ.ſcʒ ꝑticulare vniuerſale ⁊neg tiuum.⁊ nõ ↄcludit affirmatiuũ ꝓpter cauſam pᷣus dictam iſecundai cludit tria genera pꝛopoſitionum ſʒ qffirmatiuum negatiuum ꝑticulare.⁊ nõ concludit vniuerſaliter pꝛopiet cauſam dictam in tertia figura.⁊ quia ꝑfectius eſt concludere affirmatue et vniuerſaliter qᷓ; vniuerl aiiter ⁊ negatiue⁊ pfectiusẽ cõcludere vniuer ticularem affirmatiuam vel negatiuam. deo pn lem negatiuam q; ꝑticu figura perfectioꝛ eſt qᷓ;ſ ecunda.⁊ ſecunda perfectioꝛ qᷓ; teri. CPi dum tertio. Dꝛo declaratõne trium figurarũ ꝙ earum ſunt decem⁊no⸗ uem modiſcʒ nouem pꝛime · quattuoꝛi ecunde ⁊ ſeꝝtertie· quoꝛum non nñ numerus ⁊ oꝛ do habetur in his verſibus· Barbara.celgrent darijfe⸗ rio. baralipton · Lelantes dabitis fapeſmo friſelmoꝛñ. Ceſare tamelnes feſtino baroco. darapti Felapton diſamis datiſi bocardo ferſon Gw ta ꝙ in qualibet dictõne funt tres ſpllabe tantum ⁊non ſunt plures hot vocalis pꝛime ſyllabe ſignificat qualitatem? qun eſt folum cauſa metri nq titatem pꝛime pꝛemiſſe.⁊ ſcða vocalis ſignificat ſcõam pꝛemiſſum⁊teij tia concluſionem. Vnde ſic per a intelligitur vniuerſalis affrmatiuapet e vniuerſalis negarjua peri particularis affirmatiua · per o pariculans negatiua ⁊c̃. ¶ Sciendum quartoꝙ quattuo: modi pꝛime figuelun foꝛtioꝛes alijs ⁊ incipiunt per iſtos quattuoꝛ conſonantes · b.cdquein ipis ſignificant oꝛdinem eœꝛum⸗ Sed alij reducunturad ipſos: Glti ꝛum ·ita ꝙ omnes conſonantes in alijs modis ſignificant reductõnem eo modi incipiẽtes ab. reducuntur ad barbara ⁊ ſic de aliʒ · Itẽin pꝛedu modit vbi ponitur s.ſ ignificatur ꝙ pꝛopoſitio intellecta que ſignifcatut per vocalem pꝛecedentem debet conuerti ſimpliciter in reductõe taisli loglmi.⁊ ꝑer p deſißnatur ꝙ ꝓpoſitio deſignata ber vocalem inmedi⸗ ſnngmituec iumnticlus uwſ lno iuymmn FAbnidt inietinchteu i. Jalchndi übenedcuurvi opimefguete iuonsim ne wtiernme jn cunich momoneſun nnnis bid im Zoon niluhuchels& mnuepin wyisconuſin nmarit inmnnn uuitnfih whlicu ſeſiogln 8 Oetrihylhani te pꝛecedentem debet conuerti per accidens. rperm· deſignatur g de berfieri tranſpoſitopꝛemiſſarũ. Grper c debet fieri reductio per impoſ ſhleniiponu cire dictionis vñ S vnuerfatt ſimpttver p veroper acci. vult tranſponic per imp oſſibile duct Alij Fleci fim⸗ plcitercõuertitur eua per acci. Aſto percontra ſic fit cõuerſio torg⸗ Lontra pᷣdicta argui᷑pᷣmo ſi ic· Eelarent poteſt concludere pticula⸗ tem negatiuam directe et indirecte. ergo male dicit᷑ꝙ nullus ſyllogiſmus concludens ꝑticularem negatiuam directe poteſt eamt õcludere indire⸗ cte. Scðoſic. Hulla pars eſt vniuerſalis cum totum et vniuerſale ideʒ lunred qucliberconcluſiopꝛime figure eſt pars reſpectu ipᷣius maieꝛie pemiſſeurgo nula eſt vniuerſalis·⁊ſic pꝛima figura non ↄcindit ſaliter ¶ Tertioſicextremitates vniuntur in conciuſione eo modo quo vnuntur in pꝛemiſſis cum medio· ſed in daraptiin tertia figura extrema vniuntur cũ medio vniuerſaliter. ergo poſſunt Vniri vniuerſaliter in con⸗ cluſione. ⁊ ſi roncluditur vniuerſaliter. ¶ Muartoſ icʒ vnitas ſyllogiſmi — ſumitur ex vnitate concluſionis.ergo vns j vllogiſmus habet tiñ vnam cõcluſionẽ⁊ ſie nullus ſyllogiſmus poteſi cõcludere pluras ¶Quinto ſi. In omni bona cõſequentia cõ ſequens includit in antece⸗ dente·ſed verum nõ includiturin falſo. ergo ex falſo nõ ſequitur verum. Ad pᷣmũ dicit. ꝙ licetcelarent ex cõſequẽti cõcludit ꝑeiculgrem negatinã et indirecte.tñpᷣmoper ſe⁊ directe ↄcludit vVniuerſalẽ negatiuã tm. d ſcm dicit᷑. ꝙ nilla pars dicitůr vnuerſalis reſpectu ſui toti? edbene dicitur yniuerfalis reſpectu fuarũ partium. t iſtomodo cõlu⸗ ſio pꝛime figure. bene dicitur vniuerſalis reſpectu ſuarũ ꝑtiuʒ.ſec dicitur ꝑricularis bin modũ reſpectu maioꝛis pꝛemiſſe Id tertiũ ðꝛ. ꝙ licet in darapti extremitates vniant᷑ cum medio vniuerſaliter vniuerſalitate mey dijtanqᷓ; cum illo quod diſtribuitur tamen extremitates non vniuntut tum iß̃o ratione ſui vniuerſaliter. hoc eſt vniuerſalitate extremitatis. quia nullaextremitas ibi diſtribuit ratione cuius nulla poteſt diſtribui in con/ cluſione. d quartum dicit· ꝙ licet vnius ſyllogiſmi ſit tantum vna concluſio pᷣncipalis poſſunt tamẽ eſſe ꝑlures minus pꝛincipales que infe runturin virture pꝛime concluſionis. Ideo omnes ille habent ſempꝑ mo dum vnius concluſionis qᷓ;tum ad virtutem per quam i nferuntur.licet vtentur materialuer hy numerum zpoſitionum d quintum dici tur ꝙ licet verum non ineida tur in falſo ea ꝑte qua eſt falfum. tamen be neincluditur in falſo ratione materie ſcʒ terminoꝛum ex quib conſtituit᷑ pꝛopoſitio. Qt ſie in ſyllogiſmo bene poteſt concludi yerum materialiter Gethecde ſyllogiimo dicta ufficiant. ¶ Sequitur quintus tractatus y 65 5 1 2 0 7„—„4———„ ₰ S — 1—* — Trattatus uinns Betio dirit mults nitio vel deſcripti vtbicnuuni cuntur quoꝛum nomen eſtcinne utio ſubſtãtie ßᷣm illud nomeneſtezi Secũdo modo eſt quedã vinus anime. Tenio idenelg 5rätio oſtendens aliquid ſicut ſunt pꝛopõnes vl ntions di putantiũ. Alio modo idem eſtqꝙ foꝛma materie. vt nc tello ferrum eſt materia. diſpoſitio vero inductain fenei enbofintörein unßtöytſc⸗ ſn Aowodoigeetcelſeuiscn deplurib · vt eſſentia generis ſpeciei vel differẽtie. Ilono meſtqꝙ medium inferens concluſionem ·et boc mo ſumitur ratio in diffinitione argumenti queeſttals Iſte eſt quintus rractatus Metri hyſpaniin quopoliqᷓ; detmn in pꝛecedẽti tractatu de ſillogimo ſimplr? abſoiute ᷣm ſuã foꝛmãnð tracto ad ali uã materiã ſpẽaleʒ hic ↄñter determinat de ſylloglmodyi lectico qui eſt ſpllogiſmus ↄtractus ad materiam pꝛobabiem. tni oꝛdinis eſt · quiã ſicut eſt in rebus naturalibus · ita eſt in articiulbuse 4 ſicut ſe haret oꝛdoin realiby.ita ſe habet in entibus rõnis· edin natun b2 realib. vnñqðqʒ bus habet cognoſci fᷣm ſe abſolute. hoe et fnſu foꝛmã limplicem qᷓ; hin contractõnem eius ad materiã ſpẽalem ſiutdo mificatoꝛ pꝛius habet cognoſcere foꝛmã domus hmn ſeqᷓ; ilã ileapi⸗ cet ad materiam.⁊ ſic ſimplex oꝛatio incõtractã pꝛecedit ↄpolitãt m ctam.ſʒ qʒ ſyllo giſmus eſt ens qðᷣdã artificiale? rõnis. ideo pus dicij erat de ſpllogiſmo ſim plr⁊ abſolute qᷓ ſe habet ꝑ modũ ſimplitiis qᷓde o tracro ad materiam.qꝛ vt ſic habet ſe p modum opoſti. Pciẽdũ pᷣmo. ꝙ ſpllogiſmus tripkr ↄtrahit ad materiã ßm g niblt eit materia. Mꝛimo emn Itrahi ad materiẽ neteſſarã q̃ dici maerui 8o modo ad mate turalis et ſic eſt ſyllogiſmus demõſtratiuus. S ꝛobabilem que eſt materia contingens ſub modo cõtingentis ellhl⸗ et ſic eſt ſyllogiſmus dialecticus. Tertio modaad materimpꝛobeblun apparentem que eſt quando materia remota inqᷓtů habet ſituini materia ꝓbabili. ⁊ ſic eſt ſyllogiſmus ſophiſticus. i q materunte 1 ria pfectioꝛ eſt m ateria ꝓbablli.et pꝓbabilis apparentiideoſtlogln de monſtratiuus ꝑfectioꝛ eſt dialectico. et dialecticus ſophiltic· qh toꝛ iſte non 5 qeſtininu facit mẽtionẽ de ſyllogilmo demõſtratiuo uenũ ſed ſo tracturide i do ide lů dialectico.⁊ ſop iſtico· ideo jmediate poſt — — ug ſnik ieilweopdr npipporn innFtid wiuism itndrectend ſſemmmtt anns ylleu uligtndifint noſtſe ſgugi gihiciwelerg ſchomentö usſteſt —— X ſi whwunit wäs ß nsweini usnos v ngißnoſt. poffintör innpi fl ulüht uhßih . tan ttſen inibn ſkſenan sihm an 7 W 4— — 7 * generis v ſpeciei. Sexto mõ capi ꝓ medio pꝛobatiuo ↄcluſionis de quo rtri hyſpani gimo ſimpłt dirto.⁊ ante trartatũ de fallacijs ponit᷑ traetatus in quo de terminatur de ſyllogiſmo dialectico. ¶ Sciẽdũſcto.ꝙ licet iſta icia de noĩetur a loco ranq; a pꝛio ſubiecto. nõ tñ ẽ ꝓpꝛiũ ſubiectũ huius tracta tus ſʒ denoĩat a loco tanq; a pncipio ſui ſublecti. qꝛ locꝰ eñ pᷣncipiñ effecri uum ſyllogilmi dialecticiin quo fundat᷑ſyllogimus dialecticus.⁊ ſub ta krõnehic ↄſiderat. q iße ſyllogiſmus eſt hic jubſectũ huius tractatꝰ eo ꝙiðe hic pncipalit ↄſiderat᷑.⁊ oĩa h ↄſiderata hñt reductõem adip̃ᷣm.⁊ ſie poteſt haberi que ſit cõ materialis huius tractatus? etiaʒ finalis que eſt pfectacognirio ſpllogiſmi dialectici. Cauſa gũt efficiens dicta eſt pꝛi⸗ us · zcauſa ſua foꝛmalis eſt duplex ſicut erin alijs foꝛma tractandi⁊ foꝛj matraetatus. Foꝛma tractandi eit triplex ſcʒ diffinitiua. diuiſiua ⁊ exem ploꝛũ poſitiua.ſʒ foꝛma tractatus eſt diuiſio huius libꝛi in capitula capi⸗ tuloꝝ in ptes. Nam pᷣmo determinat de ſ pllogiſmo dialectico in cõi qn tum ad aliqua eius ꝓncipia. vt ſunt argumẽtatio argumẽtũ⁊ locus.⁊ ſe⸗ cundo oñdit᷑ qũo fit ſyllogiſmus dialecticus ſᷣm dinerſos locos ſpẽales. etqꝛ in diffinitõne argumenti ponit᷑ ratio.ideo pᷣus oñdit multiplicitatẽ huius nois rõ yt ſcia qũo capit᷑ rõ in diffinitõe argumẽti Sciendũ 3 * eſt terrio· ꝙ rõ ſumi ſet modis. Wꝛimo mõ ꝓdiffinitõne rei. ſicut in diffi ntõne equocoꝝ dꝛ.⁊ ᷣm illud nomen. rõ.i˖diffinitio eſt dierſa Secundo modoaccipiꝓpotentig aie que eſt intellectus ab eo ſolum differens ᷣm tõᷣnemn· Et ideo pſaac ſic eã diffinit dicẽę Ratioeſt aie intellectualis vir⸗ nns fagiens currere de cãin cauſ atum. Tertio m̃õ Vm᷑ ꝓargumẽtatòe aut oꝛõne oſtendete aliquid de aliquo Huatto mõ ſi umit᷑ꝓ foꝛmaptis q̃ eſt foꝛma materie. Quinto modo ſumi᷑ꝙ foꝛma totius ſieut eſt eſſentia intelligi in diffinitde argumẽti. Wnde iſii mõt in his vſib ↄtinẽtur. Hif inttus olẽit foꝛma veleſſe· Eſt mediirõ ꝑas ↄcluctẽergo ¶ etẽ dum quarto· ꝙ iſtoꝝ modoꝝ ſi Paber ſufficientia.qꝛ oĩs rõ ſum᷑ ab hoc get rõcinari.vel ergo ſumit᷑ꝓ ipᷣa rõcinatõe ⁊ ſic eſ tertius modus. vel bncipio rõcinatiõis.⁊ hoc eſt duplr. qꝛ vłeſt pᷣncipiũ effectiuũ pᷣncipale röeiatönis.⁊ ſic eſt ſecũdus modus. en an d— . 3 „ — 6 vel eſt pᷣncipiũ inſtrumẽtale.⁊ hoc duplr. q vel ſumit᷑ foꝛmaliter inqᷓ;tum eſt pᷣncipiũ talis diſcurſus.⁊ ſic eſt ſertus modus. vel ᷣm id qð eſt ⁊ hoc duplr. qꝛ vel eſt pᷣncipiũ ↄplexi.et ſi eſt pᷣmus. vel incõplexũ ⁊ hoc dupłr. vel ſe habetꝑ modũꝑtis. et ſicẽ quartus modus. velꝑ modũ totius.⁊ ſic eſt qntus Contra pꝛe⸗ dicta argui᷑ pmo ſic. om̃e quod habet rõ nem eſt ra tionale.ergo ſi ratio ſij malur pꝛo diffinitõne cũ aſinus habeat diffinitõem habebit rõem qð eſt fuſum.ergo ⁊c. /fccðo ſic. Idẽ nõ p̃t eſſe pᷣncipiũ ↄueniẽtie ⁊ differẽtie repectu eiuſqẽ.ſʒ ꝑ intellectin hõ ↄuenit cũ angelis.⁊ꝑ rõeʒ hõ differt ab angelis. ꝗᷓ nõ ſt/ idẽ iutellectus ⁊ rõ ¶Tertio ſic. actꝰrõis nõ eſt rõ.ſ; ar gumẽtatioeſt actus rõnis.qᷓ argumẽtatio nõ eſtrõ. Muarto ſic. Gi foꝛ ma materie eſſet ratio. vel eiſet rõ materie vel ↄpoſiti.ſʒ nullũ eſt dicẽdũ ipa foꝛnia ab vtroq; differt rõe.qᷓ nõ ſumit rõ ꝓ foꝛm̃a materie Muĩ toli· Eſſentia rei⁊ foꝛmamaterie ⁊ diffinitio iderealrſunt. ergo pꝛimus qutus ⁊ cntus modi nõ diſtinguunt. Ad pmñ dicit᷑. ꝙ ſicapiat vhtute intellectina animeſic habes rõemelt rõale.nõ tñ ſi capiat᷑ pꝛo Pt k 1 8 He—— 1* diffinitione que explicat e intellectus ſub eadem rõne non ſed hᷣm diuerſas rõnes. Mam inte pꝛehenſio facit ipᷣm differre ab ipo pꝛimo modo. Ndrertiũ dẽ. ꝙ licet 2 qui eſſenriakr dicit rõ.tñ vocat᷑ rus em̃ eſt ꝑticipara ſiitudo ſue cauſe terie· non ſit compleꝝa ro pᷣncipij foꝛmalisi Ad qͥntum 5ꝛ diſtinguuntm rõnem. qꝛ ratioin qnto modo ſumit᷑p foꝛma totusjn . N— Trattatus Nuinu ſſe reiſicut ſumit᷑ in pꝛimomo 3 icetaf oc modo habeat rationem· non tamen eſt rõalis W len facit hoĩem cõuenire⁊ differrea i tellectus hoĩs inq;tum etnlcin hoĩem cõuenire ců angelo · ſʒ inqᷓ;tum eſt diſcurius p intellectus ſcðo mõ vocat dcun ⸗ argumẽtatio nõ eſtratio. vt ratio ſum pintelectu rõ ꝑticipatuue· qeſt effectus rõis. Gj t Ad quartũ ðꝛ ꝙ lcetfomam materie vel cõ poſiti.eſt tñ rõ vtruſq;ꝑmodun ꝙ licet non diſtinguunt ymn ſe.tñ̃ben ſe·⁊ in pmo modoꝓ rõne explicante foꝛmãtotius? in quarto ꝓfomag tis · vt dictũ eſt·⁊ ſic ili modi ab inuicem diſtinguunt᷑ Irgumentum eſt matio rei dubie faciens fidem imeiii pꝛobans concluſionem · Loncluſio eñ̃ debet confimn argumentum · Eſt autem cõcluſio argumento vel agunn tis pꝛobata pꝛopol itio.ſʒ anteqᷓ; pꝛobeturtůc eſt dubindis eteſt queſtio. ¶ueſtioſicviffiniur queſiocl dubi lis ꝓpõ · Medium autem eſt qð habet duo extren. Poſtqᷓ; autoꝛ polſuit diuiſionẽ modoꝝ rõnis ad eligendi mihihie quo eſt hic ad gpolitum· quod ponitur in diffinitione urgumenti hi ↄ ur nt wben⸗ ju aiudiu pol nncuto xuc wiurtc W qceiodubi nnoguruoedd ſtqnuurum oſtaumꝙbo unpburs tlu⸗ uenter determĩat de argum ento. ipmn pᷣmo lic diffiniens. Argumẽum eſt rõ rei dubie faciens ficẽ j anc diffintõęm explicat cũ dicit iẽ medñ bans ↄcluſionẽ que debet confirmarip agumẽtum iAnde inhidf nitõe pont᷑ ratio loco generis · Ratio em̃ dicit᷑ tã de medio ſylogimiſn pliciter qᷓ; ſyllogimi demonſtratiui ⁊ dvalectici ⁊ argumenumn dict de medio ſyllo gimiſimpkr. D einde ponitur rei dudie faciens fidenu dꝛãm medij ſyllogimi ſimplr. qui noneſt ꝓbatiuus vel demonſtratins inferendi ↄcluſionẽ ⁊ non pꝛobandi ipᷣam. mentum pt accipi dupliciter. buitur termino ꝓbariuo alicuius cõ ſiintentioni que eit ille terminus gũt non diffinitur agumẽtuʒ ꝓ illa intentione ſiintentioni m ſe·ſed ꝓ intentione ↄcreta rei ve tali intentõni. Mt ſic diffini᷑ ꝓt 5 et res ſe habet per modũ materialis. Intentio v in hac diffiitòne udmateriale diffinit⁊ ſic ptʒ g ſit diffinitiuun 46 ſunthm rem ſeddj ym rationẽ ſupioet inferioꝛum. qꝛ dic uz inqᷓtun hobe duit⸗ émodũtz tale medůdj it u — f 5 X Sciẽdum ſcdo· ꝙ medi rõ? argumẽtũi med tremĩ eſt vnitiuũ extremoꝝ m alique ſunplehn⸗ ſinndo vhi inqᷓ;tum hmõnec facit fidem de ↄcluſione ſed ſolum habet neteſtaun 6 Pciendũ pmo ꝙ hl Vno modo pꝛo ſecunda intentõne quni cluſionis · Alio modoe ſubecul ſiue mediũ pꝛobatiuũ cõdiulionis Ni ßᷣm ſe. vel pꝛote ſubiecti p re ſubiectayt ſchin oto cõpolito bmrõnemer ſeꝛmenin ero per modũ ſub qh l vDetunl ſmnnuke Uileus ninlmepel uſUmolc puoishono en ztusih Intpoltoe enöl bkpeſtol mnnid mnt vim ſRe eniſee ungmn iuſln eſinſtrumentum inrellectus vel ratõnis· ad inferendũ aliquã ↄeluſionẽ ꝓbando ip̃am · ſed idem ðꝛ argumentũ inquantũ habʒ vim ꝓbatiuã cõ duſionis. quã addit vltra ꝓtutem illariuã. ratõne cuius ðꝛ quaſi arguẽs mentẽ. qꝛꝑ illã virtutẽ aliquo modo cogit mentẽ ad aſſentiendũ ↄcluſio n⁊ puenit illa virtꝰꝓbariua ꝓpter habituciinẽ medij ad extremitates qᷓ notioꝛ eſt intellectuiqᷓ; habitudo extremitarũ inter le.⁊ cũ apꝛehẽdit ilã habirudinẽ ſiue ↄuementiã extremoꝝ cum medio eſſe neceſſariam cogit ſimpkr alſentire ↄcluſion.⁊ cum ip̃a cognoſcit vt ꝓtingens. Vntellectus aſſentit ꝓbabilr ſolũ.⁊ ſic patʒ quõ mediũ? ratioſe habenr p modum ſu perioꝛis adargumentuʒ. ¶ Sciendũ tertio· ꝙ fides accipit᷑ dupłr. Elno modo ꝓ aſſenſu vel crequlitate intellectus circa aliquoq credibile ꝓpter autoꝛtatẽ? amoꝛem pᷣme veritatis ipᷣam reuelantisꝰ.⁊ ſi eſt virtus que dam theologica queꝑ argumentũ nõ acquiri᷑.⁊ ſic nõ capii in diffinitõe argumenti· Alio modo capit᷑fides ꝓaſſenſu ⁊ cred ulitate illatõ ms alicuꝰ⸗ ius ↄcluſionis mediante ratõe ꝓbabili. ⁊ ſic eſt credulitas qua intellectꝰ? rredit in ſyllogimo cõcluſie nem eſſe veram ꝓpter aliquod argumentũ.⁊ hoc modo argumentũ eſt ratio faciẽs fidem de re dubia.eo ꝙ habʒ virtu tem ꝓbatiuã ↄcluſionis ꝑ quã facit intellectũ ↄcluſi loni credere que pᷣus erat dubia· ideo bene ðꝛ medium ꝓbans ↄcluſionẽ. ¶ Bciendũ qugrto ꝙ queltio ↄcluſiogpoſitio ⁊ enunciatio differunt inter ſe. qʒ dici ꝓciuſio ſiue Meſl enunciatio ꝓut argumento vel argumẽtis eſt appꝛobata ꝓpoſitio ·⁊ tunc 2. 6 capitur tanq; certa. ſed dicii queſtio anteqᷓ; ꝓbatur ⁊ adhuc ẽ dubia Eſt Sſ K em̃ queſtio itio. vel ſic. Eſtꝓpoſitio ſumptacum ſigno in Snne temogatiuo ſed ðᷣꝛꝓpoſitio ꝓut pontoeeit elio ſcʒ ↄcluſione inferenda Gt quia argumentum facit cognitõeʒ ꝓpoſitõnis que pꝛius erat dubia et poſtea cum ꝓbatur dicit ↄcluſio.ideo dicit᷑ rei dubie faciẽs fidẽ vel me dium ꝓbans ↄcluſionem. ¶ Lontra pᷣdicta arguitur pᷣmo ſic. Idem nõ diffiniturp ſeipᷣm.ſed argumentũ ⁊ ratio idem ſunt ratõnem accipiendo vltimo modo vt hic accipit. ergo argumentũ male diffinit᷑. ¶¶ Scðo mo doſic. Ve re certa bene argumentũ fit. vtde iſtagpoſitõe. deus ẽ.q̃ ẽter⸗ niſima. ⁊ tamẽ tale argumentũ nõ facit fidem de re dubia. ¶ Tertio ſic· Locus dialeticus ⁊ ſyllogiſmus dialeticus faciunt fidem de re dubia er tamẽ nullum eoꝝ eſt argumentũ.ergo diffinitio illaↄuenit alijs a diffini to. ¶ Muarto ſic. In illo ſyllogiſmo. oĩs lapis eſt animal. oĩs homo eſt la pis. ergo oĩs homo eſt aĩal· Ibi tertia gpoſitio eſt ↄciuſioꝛ nõ eſt pꝛo bata gumento. vel argumentis eo ꝙ falſum manifeſtũ nõ eſt ꝓbatiuũ veri. Pnð eſt notius ipᷣo. ergo male diffinitur ↄcluſio in textu..uinto ſic. mnis poſitio eſt vera vel falſa. ſed queſtio nõ eſt vera vel faſa.vt vtꝝ oꝛes currat nõ ſignificat nec verum nec falſ um.ergo queſtio nõ eſt dubi⸗ tabiisgpoſitio. Admum dicitur ß ratio⁊ argumentum ideʒ ſint materiakr tamẽ differunt ᷣm ratõem ⁊ ea ꝑte qua differunt ratioeſt cõ⸗ munioꝛ⁊ notioꝛ argimento·ideo argimentũ bene diffint᷑ ꝑ ratõem ſiue medium. ſMd ſchm dicitꝙ Argumentũ nõ facit fidem de re certa inqᷓ; tum certa ẽſt ſed inquãtũ pont᷑ ſub moqo dubij ⁊ ſub modo queſtionis ideo argumentũſemp facit fideʒ de re dubiaſiue ᷣmrem ſiue modũ hoc Alat. Ad tertiũ ðꝛ ꝙ locus dialeticus nõ facit immediate fidem de re Trattatus quintus dubiaſed mediãte argumẽto ſeʒ inquantũ in ip̃ofunda militer ſyllogiſmus dialeticus nõ facit fidẽ ratõe ſui 5 ſ medij in quo eſt virtus ꝓb atiua. ideo ſolũ argumentuʒ nletinnu facit fidem de re dubia. ſdquartu ðꝛ. ꝙ in ſyllogiſmo dato eſ 3. ciuſio fyllogimi ſinpł? nõ tamẽ bi eſt ↄcluſio ſrilogimipbanudeon folum hic intelligitur. Ad quintu ðꝛꝙ licz queſtio foꝛmaliter 6„ ſub ratõe queſtionis nõ ſit vera vel falſa.tñ quantũ ad juũ materi ſ cui adqit᷑ ſignũ interrogatiuũ ßcat yeꝝ vel falſum. Ideo bene dicturꝝj poſitio materialiter vera vel falla· t adqitur dubitabilis ad pleiti foꝛmale eius quod eſt acceptio eius ſub modo dubij. Trgumentatio eſt argumẽti ber oꝛatõem exhlicalio.ideſ oꝛatio explicans argumẽtũ Differt aũt argumentũameii et argumẽtatiõe. ꝙ mediũ dicit᷑ eo ꝙ bʒ duo extrema. Ig mẽtũ añt addit ſup mediũ virtutẽ ꝓbandi ↄcluſionen I ntatio dicitur totalis oꝛatio compoſita ex pꝛemiſis et concluſione.et in illa mamfeſtatur virtus argumenti. Ii⸗ quando tota oꝛatio poteſt inferre vniuerſalem affirmatini. Aliquando nõ niſi particularem affinnatiuam· aiqunis vniuerſalẽ negatiuã. Aliqñ pticularẽ negatiuã. ⁊ ſicnni feſtat᷑ tota virtꝰ argumẽti.cũ oſtendit᷑ ſupꝛa quã ↄcluſion poteſt ip̃m argumentũ vel ſupꝛa quã nõ poteſt quodqie fit in argumentatõne· Vi ſupꝛa patuit. Woſtqᷓ; autoꝛ determinauit de argumento quod eſt pᷣncipimagi entatõnis. Kic ↄequenter determinat de argumẽtatõne iᷣnpn ſie diffiniens. Argumẽtatio eſt argumentiꝑoꝛatõem explicatio in qu diffinitõne ponitul explicatio loco generis·⁊ ponit argumentipoꝛm ad differentiã oꝛatõ nis que eſt explicatio diffiniti.? gq̃ differentiojano⸗ num cathegoꝛicaꝝ ⁊ hypothetica quibus nõ ↄuenit explicne vnj argumenti. ⁊ huius diffinitõnis ſic poteſt dari ratio · q argumẽtodil tota oꝛatio que eſt cõpoſita ex pᷣmilſis ⁊ ↄcluſione ſed in tali oꝛatõn N mifeſtat virtus argumenti. quia talis oꝛatio infert ↄcluſionem afumn uam vel negatiuam. ⁊ inhoc explicatur ꝙn edium eius habeat vul pbandi? inferendi ↄcluſionẽ vmuerſalẽ affirmatiuvel wiuerſu neg tinam. aut ꝑticularẽ affirmatiu aut negatiuã.⁊ in pocmaneſti g lis argumenratõmbus medium habet virtutem ꝓbandix inferen u clufionem. Bciendũ pᷣmo·ꝙ argumentatio? argumentumſiciite differunt. qꝛ arßumentũ eſt medium habens virtutẽ in ↄeluſionemſed urgumentat io eſt oꝛ exp me ferenditxbui licãs talẽvirtutẽ p medili newe winglun gnntösoe his duldi ieils qun ingrerne uogſnoin siulmö hitöemat ilens itii igini Lömßätt —— * ibſruit tinitei wugmmti wnocſt ſnechi wegomal oelcn mionn diurugu nl hun — — m R nin. nir n ndüv utni pma jnmn müiq dlin nüni kiin .nug nentn den r anoc men uro rn on mn— icw Prtri hyſpani eut eĩ diffinicio explicat diffinitũ.ipᷣm reſoluendo ꝑ ſua pᷣncipta.ſ. genus 5 ifuenn ge ſihiter argumẽtatio explicat virtutem eius oſtendẽdo quõ medium abet ↄuenientiã ad maioꝛẽ extremitatem ⁊ minoꝛẽ ⁊ qu extremitates habent ↄuenientiã cum medio per quam ↄuenientiã co⸗ groſcit virtus medij qua poſſunt vniri extremitates inter ſe.⁊ per quam poteſt inferri ⁊ ꝓbariↄcluſio. ¶ ciendũ ſcðo · ꝙ argumẽtatio duplrae cipi᷑· Vno mõ ꝓ om̃i oꝛatõ ne in qua eſt añcedens ↄñs ⁊ medium illati⸗ uum ↄcluſionis.⁊ hoc modo extẽdit ſe ad quẽlibet modũ argumẽtatõis liomõ accipit᷑ſpecialr. ꝓargumẽtatõne ꝓbatiua cuius medium habet virtutẽ ꝓbatiuã? illatiuã reſpectu ↄcluſionis. ⁊ in diffinitõ ne pꝛepoſita diffinit argumẽtatio ꝓbatiua.⁊ nõ diffint᷑ argumẽtatio cõiter accepraꝓ qualibet argumẽtatðne ilatiua ↄcluſionis. Cuiꝰ rõ ẽ. qꝛ ſicut ſyllogiſmꝰ in hoc libꝛo nõ hʒ ↄſiderari in tota eꝰ cõitate.ſʒ hic ↄſiderat᷑ ſpecialr de ſyllogilmo dyaletico qᷓ eſt ꝓbatiuꝰ.ſic ſilr argumẽtatio nõ hʒ ↄſiderari in ſun cõitate ſʒ ſolũꝓbatiua. ¶ Pciendũ tertio. ꝙ argum ẽtatõis quat⸗ tuoꝛ ſunt ſpẽs ¶.ſyllogimꝰ.inductio enthimema? exemplũ. quaꝝ ſic ha bet ſufficiẽtia· in om̃i argumẽtatõe.ꝓcedit᷑ ab añcedẽte in ↄñs.vel ergo fit ꝓcelſus a ꝑte vel a toto· ſia toto hoc eſt dupłr. vel in añcedente ſunt due pmiſſe diſpoſitein modo⁊ figura.⁊ ſic ẽſyllogimꝰ.velẽ vna pᷣmiſſa tĩ⁊ ſic ẽ enthimema in hoc em̃ ↄueniũt enthimema ⁊ ſyllogimꝰ.qꝛ in vtro⸗ q; fit ꝓceſſus a toto ad partẽ.ſiue ab vłi ad ꝑticulare.⁊ ſi fiat ꝓceſſus aꝑ te ad totũ. hoc ẽ dupłr.vł fit ex ſingularibꝰ ad vłe.⁊ ſic ẽ inductio vel ab vno ſingulari ad aliud.⁊ ſi ẽ exẽplũ. ¶ Hciendũ quarto. ꝙ illa diuiſio ar⸗ gumẽtatõis nõ ẽ diuiſio gñis in ſuas ſpẽs.qꝛ diuiſum non ↄuenit equalt mẽbꝛis diuidẽtib.ſʒ ẽ diuiſio analogi in ſua analogata.eo ꝙ argumẽtatõ ðꝛde illis quattuoꝛ ᷣm pᷣus ⁊ poſteriꝰ.⁊ rõ eſt.qꝛ argumentatio ðꝛ ab eo qðẽ arguere mentẽ ad ↄſentiendũ ↄcluſiomqᷓ infert. ⁊ hoc ꝑ ſe pᷣmo Zue mit ſyllogiſmo.⁊ nõ alijs ſpecieb argumẽtatõis illis em̃ ſolũ ↄuenit ĩqᷓ;tũ in ipisẽ aliqͥ mõ virtꝰſyllogiſmi.⁊ ſic alie ſpẽs argumẽtatõis a ſyllogiſmo ꝑticpãt rõem argumẽtatõis mediãte ſyllogiſmo ſpecialr quãtũ ad ilati onẽ ↄcluſionis.· quantũ ad ꝓbatðem qñq; varie᷑ modꝰ ꝓbatõis in ſyl⸗ logimo ⁊ in alijs ⁊ inde ꝓuenit ꝙ alie ſpẽs argumẽtatõnis oẽs requcunt᷑ a0 ſpllogiſmũ.⁊ ꝑ hoc ſaris patẽt diffinitio ⁊ diuiſio argumẽtatõ nis. ¶Lõtra pᷣdicta ar guit pᷣmo ſic. Argumẽtũ ⁊ argumẽtatio differunt ſi⸗ rutrabſiractũ ⁊ ↄcrerũ. queniũtin pncipio dicrõis ⁊ differũt in fine.ſed abſtractũ nõ eſt explicatio ↄcreti nec ecõ tra.ꝗᷓ argumẽtatio nõ eſt explica tio argumenti. Gcðo ſic.ſyllogimus ꝓcedens ex manifeſte falſis eit argu mentatio.cũ ſit ſub vna ſpecie argumẽtatõnis.⁊ tamen nõ eſt explicatio gumenti. q in eo nõ eſt medium habens virtutem pꝛobandi concluſio nem ergo male ponitur diffinitio argumentatõnis ſ¶ Tertio ſic. argumẽ tarto eit quaſi arguens mentem.ſed tota oꝛatio cõpdſita ex pꝛemiſis et conciuſione nõ arguit mentem. qꝛ hoc ſolum ↄuenit antecedẽti ergo male dicitur argumẽtatio eſt oꝛatio totalis cõpoſita ex pᷣmiſſis ⁊ concluſione. uarto ſic. in pᷣmo topicoꝝ ſufficiẽter enumerant᷑ ſpẽs argumẽtatõis vbitſolũ ponunt᷑ due ſpẽs argumẽtatiõis.ſ.ſyllogilinns ⁊ inductio·erz S bomale ponunt hic quattuoꝛ. uintoſic ſpecieruʒ welchyn ⸗. f.*. — ℳ 2— ſel nenienter a ſpllogiſmo diltinguuntur. ð v y rit.⁊ ſic de ſingulis. ergo omnis homo currit. ¶ Moſtqᷓ; autoꝛ determinauit de argumentatiõe in cõi tamdiffniuqᷓ % diuil iue. hic ↄñr determinat de ſpecieb eiꝰ.⁊ qʒ diffinitio ſyllogimni ſift , tienter poſita eſt in quarto tractatu·⁊ P ill̃ diffinitõem pt diffinir ſylo giſmꝰ ſimpłr dictꝰ remot illa ꝑticula ↄteſſis. ⁊ eti ſyllogimꝰ dile appoſita illa pticula.vtſ ic. Syllogiſmꝰẽ oꝛð in qua qbuſdã politis ⁊con ceiis neceſſe eſt aliud euenire ꝑ ea q̃ poſita ſunt ⁊ ↄceſſa. Ideo qutoꝛſei cuſat de determinatõe ſyllogiſmi eo ꝙ diffinitio eius rpi u eqpolt wloh ſmum eſt ꝑfectioꝛ alijs. ¶ Fciendũẽ pᷣmo ginductio izgeli aln. gularibuſufficenter enumeratis advle. xtſoꝛtes currit. pNroeinlt de aijs.ꝗᷓ ⁊c̃. In qua diffinitõne ponit᷑ ꝓgreſſio loco gůis capiẽ ſiitudi narie ꝑ ſilitudinẽ ad motũ ꝓgreſſiuũ aialis. qꝛ ſicut ilefit p̃ponedo pedeʒ pedi.ſic iſte motꝰ rõis fit capiẽdo vnũ ſingulare poſt aliud iõ hiccapitp⸗ greſſio ꝓ motu rõis · Weinde ponit᷑ aſin gularſb ad dꝛñamf llogiſmiten thimematꝭ? q̃ ex vbiby ad fingularia. Mt ſubtũgi a vle ad di qð ꝓcedit ab vno ſingulariad aliud. Mrꝗᷓ difintõepʒ gindu ej deſceius aliq mõ opponunt᷑ q; deſcẽſus ẽ ab vii ad ꝑticulue voish Trattatus muinu nõ reduci᷑ ad aliam ſed om̃es alie ſpecies a ſyllogiſmo reducuriain giſmum. ergo nõ ſunt ſpecies a ſyllogimo diſtincteᷓ Rai— lb g licʒ argumẽtatio⁊ argumentum ↄueniant in pncipio. ⁊ diſtant nõ tamẽ in re ſignificata ↄueniunt· N argumentũ heat mediũ ar tionis.ſed argumenratio ᷣcat oꝛatoeim compoſitam eꝝ pᷣmiſſig one.ideo nõ ſolũ differunt vt abſtractũ ⁊ ↄcretum ratõne cuius teſt eiſe explicatio alterius. VAd ſcðᷣm ðꝛ· ꝙ lʒ ſyllogimꝰ ꝓcedisi boi nifeſte faiſis ſit argumẽtatio illatiua capiendo argumentatõem it 4 ter.nõ tñ eſt argumẽtatio ꝓbatiua de qua ſolũ daturiſtadiffnitio 3 tertium ðꝛ· ꝙ tota oꝛatio cõ poſita ex pᷣmiis ⁊ ↄcluſione bñ arguut ni tem.nõ tñ ᷣm quãlibet ꝑtem eius ·ſed ſolũ bᷣm aliquã eius ptẽſqʒ t dentis ⁊ hoc capiẽdo totũ collectiue.ſcʒ ꝓ ꝑfeeto qʒ ſi capiat᷑ totum v butiue vt eſt ide ꝙ quelibet ꝑs argumẽtatõis.tñt nõ arguit mentẽ yn ps tantũ. Ad quartũ ðꝛꝙ areſto. pᷣmo topicoꝝ ſub ſlogimoite dit enthimeia ⁊ fubinductiõe ↄpᷣhendit exemplũ eo ꝙ vtrobi;ꝓecdt a ſingularib vela ſingulari ideo exemplũ ðꝛ inductio implecta. q qntum ðꝛ ꝙ licz alie ſpẽs argumẽtatõnis a ſyllogimo. quant a vii inferendi reducant᷑ ad ſyllogil mũ.nõ tñ quantũ ad ſuam foꝛmã ngůqj — nec ſp quantũ ad virturẽ ꝓbandiiõ m diuerſos modos utguendiu Argumentatõnis quattuoꝛ ſunt ſpecies. ſcʒ ſyllogiinus inductio enthimemaet exemplum. Diffinitio aüt ſfllogin dicta eſt pꝛius. ¶¶ Inductio eſt aſ ingularibo ſuffictẽter en meratis ad vniuerſale pꝛo greſſio. vt ſoꝛtes curtit pluto un — „ ter alias ſpẽs argumẽtatõis pᷣus determinat de inductõ exẽpli qð ꝓce Eimol hiinei tmitprd inwipup unimte donductönen duenrooſflo igot kbem ninguunet mſtiandut mn educi ſiscurno ſmunitdoe ipmtpulu ſlinßicus iingmiut iogotilug vcionoyfi ſnunnep ſnnöſin ſuglurdu wantoñ witng juiuing witns 8 3 1 wintm ünon winſne ſuiil an e Mesie — ¹* oßeun w olun epn vwou nücollertj⸗ n ucrõej n Ngme n lu Mnjn ie 2 . 6 . 3 mürn miiug vun huish uean it ndcot p umn aßon nnutdel Atinin vm notrxu 1 gniji —— . Irha enuj Wrinih röts pesd neid ntoepe cap rldo n 3 . d S ½ aii nu 7 4 40 falter ꝓquocũq; ſupioꝛi⁊ nõ lufficit ꝙ ſi s ad vle infi qꝛhic nõẽ gpꝛie inductio· ſoꝛtes currit. plato currit.ꝗᷓ hõ currit. Sʒ debʒ ʒ ſi— ier ꝓceſſus ad vle ylitertentum quodeſt vniuerſale pᷣm rem ⁊ modum Prtri hylp ant— 44 urrit.& ſoꝛtes currit. Sʒ ecõtra· inductio fit a ſingularib ad vłle. ¶ Fci —— Vio mõ ꝓquocũq; inferioꝛi alicuius ſuꝑioꝛis. ⁊ hoc mõ ſpẽs alicuius ñt dici ſingularia gñis.qʒ licʒ nõ ſint ſingularia ſimpłr.ſunt tñ ſingalaria „ Er . inteſpectu ⁊ hocmõ capiſingulare in iſta diffinicõe.⁊ eriã vle capit᷑gene tꝓceſſus ad vłe infinite captuʒ imul inferendo ipſum a ſingularibus ſi ufficienterenumeratis. vt conclu dendoergo omnis homo currit. ¶ Iciendũ tertio. ꝙ duplr fit inductõ 5ᷣmomodo enumerando aliqua ſingularia tantũ ⁊ nò omnia.vt dicendo ſic ſoꝛtes currit?⁊ platocurrit. ergo omnis homo currit.⁊ hoc modo indu. Jo⸗ qco mdt ſi ctio nõ eſt neceſſaria ↄſequentia. qꝛ hoc modo antecedẽs poteſt eſſe verũ equẽte exiſtente falſo. ſed eſt ꝓbabilis tantũ. Ilio modo enumerando ſaiainpꝛia foꝛma cum illa ꝑticula⁊ nõ ſunt plitra. lio nodoenumerã doqliqua in ꝓpꝛia foꝛma.⁊ ↄp̃hendẽdo alia ſimul ſub illa clauſula.⁊ ſic de s · Et vtꝛoq; iloꝝ modoꝝ inductio eſt ↄſequentia neceſſaria.⁊ tamẽ nõ eſt foꝛmalis ſed materialis tantũ. qꝛ tenet gratia habitudinis materi alis rantũ¶ꝓpter habitudinẽ ſingulariũ ad vniuerſale eoꝛumꝓpter quaʒ pabitudinẽ pſupponitur vna pꝛopoſitio in inductõ neper ſe nota que rett netur ĩ mehre exqua cum añcedente inductõis fit ſyllogiſmus reducen do inductõnem ad ſyllogiſmum.¶& ducitur ao ſyllogiſmũ.qꝛ in omni ↄclu ni quoꝝ ſubiectum fit minoꝛ ⁊ pᷣdicatum maioꝛ extremitas in ſyllogiſmo et ſingularia que ponunt᷑ in antecedẽte in ſyllogimo accipiuntur pꝛo me dio · vt illa inductio.ſoꝛtes currit.plato currit ⁊ ſic de alijs. ergo omnis ho mo curit. reducitur ad ſyllogiſmum. WMmne quod eſt ſoꝛtes vel plato ⁊ ſi de alijs currit. om̃is homo eſt ſoꝛtes vel plato ⁊ ſic de alijs. ergo om̃is bomocurrit.⁊ debent capi ila ſingularia diſiunctiue.⁊ nõ copulatiue. qͥa nõ poſſunt copulatiue verificari de ſuo vniuerſali.ſed diſiunttiue tantuʒ ¶ Lõtra pᷣdicta arguitur pᷣmo ſic. inductio ẽ motus ratõis vel inteilectꝰ tũſit argumẽtatio.ſʒ motus intellectus nõ fit aſ ingularibus qꝛ intellect? nõ cognoſcit ſingularia.ſed ſolum vniuerſale quod eſt obiectum eius er⸗ go inductio nonfit aſingularibus ad vniuerſale.ſ¶ ecundo ſic. Inar gumentatõne pꝛobatiua antecedens debet eſſe notius conſequente. ſed ſingularia nõ ſunt notioꝛa vniuerſali cum ſint infinita. ergo inductio non fita ſingularbus ad vniuerſale/ Tertio ſi ic.hec eſt bona inductio. om̃is omocurrit. om̃is equus currit. ⁊ ſic de alijs.ergo om̃e animgl currit.⁊ ta men ibi nõ arguit᷑ a ſingularibus.ergo ↄtta diffinitõnem. Muarto ſic harguita ſinglarib ad vniuerſale.ſoꝛtes cur rit. ꝑlato currit.⁊ ſic de alijs engo ois equus currit.⁊ tamẽ nõ eſt bona ↄña.ſMuinto ſic inom̃ iſpilo giſino ſunt tĩ tres termini ſʒ in inductõe junt plures termini qᷓ; tres. er⸗ Solnductio nõ reduct᷑ ad ſylogiſmũ Idpᷣmũ ðꝛ· ꝙlz inellectꝰnõ cognoſcat ſingularia directẽ. tñ hñ cognoſcit ea refiexe ꝑ hoc ꝙ intellectꝰ ſione inductõ nis ſunt duo termi⸗ ntt adſenluʒq ingulariacognoſcunt.cognolit ytia folum directe y⸗ ℳ ℳ M ſ. dů ſcdoꝙ ſingulare capit᷑ duplr. Vno mõ ꝓ om̃i indiuiduo determina oſin ſingulariaſimul.⁊ hoc dupł· Wno modo enumerãdo om̃ia ſinguꝰ— giendum quarto. ꝙ inductio ſic re Tc 2 ſwf — ꝛe dñ f 4— V ℳ 2 —9 N.. Trattatus quinns tanqᷓ; ꝓpꝛium obioctũ eius · Nd ſcõm ðꝛllicʒ ſingularia n ſ o lintno po vñ fimplr ſunt tamẽ notioꝛa vli quo adn ñ tñ ali os.⁊ lʒw̃a ſit — 2phendẽdo alia ſub ila ꝑticula⁊ ſic dealjoſe iuäſun b.. ꝙ licz ibi nõ arguat 9 ſtboui inreſpectu.· quia ilta omnis equs imbl. um ctionẽ 261 aris ad iſtamomne animalcunit.⁊hocſuſunoi .— 3 iquartũ ðꝛꝙ ibinõ arguitaſingnlana uthi l lingu arũ enũciatoꝝ· qð requiritur ad inductõeʒ Luni io ebir inductõe ſint plures terwinic; tresfůcapuntm imni giſmo.qʒ oĩa ſingulariaq ponunt in añcedẽte inductõ odü ninil ſumunt᷑ꝓ medio ·⁊ pꝛo Vn termino tantum. önis inſyllogin Enthimema eſt ſyllogiſmꝰ implectus.idẽ ontio F 0Men nõ omnibus pꝛemiſſis poſitis infertur feſtinata cõcuſi V omne animal currit. ergo omnis ho ri argumentatõne includit᷑ hec ꝓpoſ omoamii — ſiponerer glectus eifet ſyllogimuoZn mi 3 dift. enthimema- B nthimema eſt ex vcotibyet i 3 eſt quodꝓpoſ itio ꝓbabllis ſignumvt cun qð demõſtratiua ſen neceſſaria ꝓpoſitio vel pbab et hoc inferendo · ſignũ vt hic ſumt᷑ dicit neceſſ tu 1 aũt dicit ꝓbabilitatein ipſius ꝓpoſitõnis n Au— 3 ppoſitio dicit vera· ndelic in nhiun — nu n pꝓpoſitio inferens ⁊ alia ilata tamẽfugin — ppo— apparet om̃ibus eſſe vera vel plurb.ſcdi i 3 Si m apparet ꝓbabllis vt quilibetdiigt ig —— ia infert ↄcluſionẽ deneceſſitateſciſ * 1 eppoſ itio eſt?cos ⁊ ſignũ kmglind lnich een debeat ſic diffinir. Enthine ⁊ſignis cũ tiñ ſit vna ppoſi itio inferẽs que m diuerſa. Ad hoc ſic dicendũẽ ꝙtz ſit vnap n— actu. tñ hʒ in ſe virtutẽ duarũ ꝓpolitionujꝙt nzd 5h ⁊illius qᷓ ubintelligi⁊ ſic eſtwafn ue P virtutẽ.? i5 dicit plurali numeroerſco — ſlogh n: Sciendũ ꝙ om̃e enthimema debz educ eicla 6 In enthimemate eññ ſunttres terminiſialin uoilloꝛũ ſunt in ↄcluſione · ⁊ſunt maioꝛepn wrſimeci extremitas. alius ↄürno pon in ↄulone ediũ.illarũ aũt extremitatũ alter ſumit bis·⁊len E— 0 v5 5 ₰ ſer— — dend ogs my tzcirllo ſmniterin tponnninn ſietduh ſm nenueloun niſnnzl punpoitam wüinn ſfninlen ſentinqat ſntupteqh npotucen ſnmomen innem umkip ſzlsceſ wſrvte wnſom nnge ignin ſFm ſnduer unanito wbt hunqu pbꝛdiu mingi olnodi ih ponitur.ſcʒ omnis Petrihyſpan ſemel. Exextremitate ergo tantũ ſemel ſumpta ⁊ ex medio fi at vna ꝓpoſitio ᷣm exigentiã modi? figure. ⁊ ſic habet ſyl⸗ ogimus · verbigratia. in hoc enthimemate om̃e aial currit. ergo oĩs hõ currit. hõ ⁊ currit ſunt due extremitates.⁊ aial ẽ medium · ſed illa extremitas ſcʒ homo ſumpta eſt tñ̃ ſemel. exiða ergo et medio fiet vnaꝓpolitio.ſ.omnis hõ eſt aial.et tůc ꝑlectꝰ erit ſyllogiſmus ·ſic om̃e aĩgl currit. om̃is homo eſtanimal. ergo oĩs homo currit. ¶VExemplum eſt · quãdo vnum particulare ꝓbaturꝑ aliud pꝛopter aliquodi imile re pertum in iᷣis. vt leodienſes pugnare cõtra tongerẽſes ma ium eſt. ergo mechelinenſes pugnare contra louaniẽſes ma lum eſt. quia vtrobiqʒ eſt pugnare affines cõtra affines. ¶oſtqᷓ; autoꝛ determinauit de ſyliogiſmo ⁊ inductõne que ſunt pᷣnci⸗ pales ſpecies argumentatõnis. Nic ↄſequẽter determinat de exemplo et enthimemate que ſunt reducibiles ad alias.ſ.exemplũ ad inductõnem et enthimema ad ſyllogiſmũ. ⁊ qꝛ enthimema pfectius eſt exemplo Ideo pᷣmo determinat de enthimemate ip̃m pᷣmo ſic diffiniens. enthimema ẽ ſyllogiſmus impfectus. In qua diffinitõne ponit᷑ ſyllogiſmus joco gene ris.capiendo ſyllogiſmñ generaliter vt ſe extendit ad ſyllogiſmũ ꝑfectuʒ foꝛmaliter in modo ⁊ figura.⁊ ad pfectum ſyllogiſmũ virtualiter tantuʒ et ponitur imꝑfectus ad differẽtiam perfecti ſyliogiſmi foꝛmaliter cõpo ſitiex duab pᷣmiſſis.⁊ ↄſequenter explicat hanc diffinitõem cum ðt. En⸗ thimema eſt oꝛatio in qua nõ omniby pᷣmiſſis poſitis ſed tantũ vna infer tur feſtinata ↄcluſio· id eſt infert᷑ feſtinãter. vt om̃is homo currit.ergo ſoꝛ tes curit. polita imgioꝛe tantũ ⁊ pᷣſuppoſita minoꝛe infert᷑concluſio. Ideo bene eſt feſtinata. ¶ Sciendũ pᷣmo.ꝙ in enthimemate ponunt᷑ dueẽ pꝛe⸗ miſſe ßm intellectũ ⁊ ᷣm vocẽ tantũ vna ponit᷑ ⁊ alia tacet᷑ que retinetur in mente ⁊ inquantũ ibiſunt due pᷣmiſſe yᷣm intellectũ dicit᷑ ſyllogiſmꝰ ꝑ⸗ fectus ⁊ ea ꝑte qua deficit vna pᷣmiſſa tantũ ᷣm vocẽ ðꝛ impfectus.quia vna politio tacetur que retinetur in mente.⁊ dicit᷑ enthimema ab en qð eſt in.⁊ timos mens.⁊ monos id eſt vnũ. quaſi tenẽs vnq̃ in mente.⁊ opʒ illam que retinetur in menteeſſe neceſſariã ⁊ ꝓbabilem ⁊ ꝙ pᷣſupponatur tanqᷓ; vera. Erpter hoc diffinit areſto· enthimema qð eſtex ycotibus er ſignis. ycos em̃ eſt ꝓpoſitio pꝛobabilis ⁊ ibicapitur ſignum pꝛoꝓpoſitio⸗ ne neceſſaria. vt omne animal currit. ergo om̃is homo currit.minoꝛ pᷣſup⸗ mnis homo eſt animal queeſtapoſitio neceſſaria. ⁊ eſt fignũ ex quo patet ꝙ conſequentia enthimematis nõ tenet gratia foꝛme arguj endiſed gratia materie tantũ.qꝛibi ſupponit᷑ veritas alicuius pᷣmiſſarũ. ¶eiendum ſecũdo ꝙ enthimema poteſt reduci ad ſpliogiſmum.qꝛ in iboſunt due extremitates in ↄcluſione. quaꝝ maioꝛ extremitas eit pꝛedi Latlm. minoꝛ ſubiectum.⁊ ibi ponitur medium quod nõ intrat ↄcluſio hem. Er poniturin antecedẽte cum altera extremitatum.⁊ foꝛmãdo vnã̃ bniſſam e tal medio cum ektremitate nõ poſita in antecedente fit ſyllo un 1 Trattatus quintu ſmus perfectus. ⁊ ſi medium in antecedẽte poniturcumſubi ionis ibieſt minoꝛ pᷣmiſſa ⁊ deficit maioł · vt omne riſibile eſt. omne riſibile eſt animal·⁊ ſi medium ponatur cum p̃dicato c 6 qð eſt maioꝛ extremitas tunc deficit minoꝛ? ibiẽ maioꝛ pmiſſ⸗ ulone animal currit ergo omnis homo currit Kt ſitale medium ſubic i ioꝛi extremitati⁊ pꝛedicetur de minoꝛi enthimema reducitur iim figuram.⁊ ſi pᷣdicetur de vtraq; ·fiet reductio ad ſecundgʒ.⁊ſi un in vtraq;. fiet reductio ad tertiam figuram. ¶ Fciendi emplum ſic diffinitur· eſt pꝛoceſſus ab vno ꝑriculari 3 h. ꝓbandumgpter aliquod ſimile in ipi⸗ repertum. vt ſoꝛtes eſimiis go plato eſt riſibilis. qꝛ Vterc eſt hoino in quo habentſimitucine 6 qua diffinitõne ꝓceſſus ponitur loco generis deinde ponitnrab culariad differẽtiamſ yllogiſmi⁊ enthmematꝭ Qt poniturad culare ad differẽtiam inductõ nis que eſt ad vniuerſale. Et ponitur giiud ſimile in ipis reꝑtum ad oſtendẽdum vnde venit pbatio in e qꝛiᷣa ꝓuenit xpter ſimiitudinẽ duoꝝ ſingularũad inicenq cqui uemit vni ſingulari inquantum eſtſ imile alteri etiaʒ ↄuenit alteri ingij fari. vt riſibile Zuenit ſoꝛti inquãtum eſt homo ⁊ inquãtumeſtſimisph toni.ideo etiam riſibile ↄuenit platoni· ¶ Sciendũ quarto. ꝙad tedut dum exemplũ ad ſyllogiſmũ.opoꝛtʒ pᷣmo perinductõem impfectioſi⸗ dere maioꝛem extremitatem que eſt pᷣdicatum ↄcluſionis dellocᷓnn in quo ↄueniunt duo ingularia.⁊ ꝑ idem cõmune oſtendit in ſlgno maioꝛ extremitas de alio ſingulari quod eſt minoꝛ extremitas vtatgun do ſic. ſoꝛtes eſt riſibilis · ergo omnis homo eſt riſibilis ibi eſt inqueioin ꝑfecta ⁊ vltra · oñ̃is homo eſt riſibilis.plato eſt homo ergo plaeltiz bilis· in hoc ſyllogiſmo poniturhomo ꝓmedio? eſt ilud cõmune in q aſſimilat᷑ minoꝛ extremitas ⁊ ſuum ſimile ſcʒ ſoꝛtes qͥ ponit in aceden ideo aliter diffint᷑ exemplũ. Eſt argumẽtatio que ꝑ ſimile minoꝛis nj mitatis oſtendit maioꝛem extremitatẽ de medio ·ĩ ꝑmedium manid minoꝛi extremitate· ⁊ opoꝛtʒ maioꝛẽ extremitatè notioꝛi modo comenie pᷣmo ſingulariq; medio.⁊ ꝙ notius inſit medio q; minoꝛi extremitati n — ſ. ndueb — gtefeh en olice — nĩc lice deſ usnſifn memane othinen iui ſtu us ie iee pitun ſgliriſu zinn ſitheio fülil Kdin Wan imnicmhi ezſcindhc ſndiinnr⸗ ipotum hnpnip iunſisrt 4 giiſeſe on —— tione cuius totus ꝓceſſus vocat᷑ exẽplaris.&t ꝑ hoc patʒ quid ſi enchi mema ⁊ exemplũ · Et quomodo reducunt᷑ ad ſyilogiſmũ ¶ Lõmnpl⸗ cta arguit᷑ pᷣmo ſic. enthimema? ſyllogiſmꝰ opponunt intet ſe ergoenchi mema nõ eit ſyllogimꝰ? Scðol iIn pᷣmo poſterioꝝ ðꝛg enthimen ẽfere ſpllogimꝰ· nõ ẽ impſectꝰ. Tertioſic hicẽ impfectꝰ ſyllogim ois aſinus currit·qᷓ om̃is homo currit· qi poſita iſta maiole ſcʒ oñiðo mo eſt aſinus erit ſyllogiſmus in barbara· Jed tamẽ nõ eſi bona ↄcq⸗ tia. ergomale dici᷑ genthimema eſt bona Ifequentia⁊ reducaac ſſio⸗ imũ. ſfuarto ſic. Vnũ ꝑticulare ſimile alterinõ eſt magis notů ile ro.ſed oiis argumẽtatio ꝓcedit a magis note ad minus notumetgoil exemplo vnum ſingulare nõ ꝓbaturꝑ aliud Vuintoſic. Nõ ſeguu ioꝛtes eſt riſibilig· ergo omnis homo eſt riſibills.⁊ tamẽ iblarguin mo doreducendo eniemplum ad ſyllogiſmũ oſtendendo maioĩe exmeni⸗ tem de medio in quo ↄueniunt plura ſingularia·eigoetemb⸗ nõeal gumentatio reducibiiis ad ſyllogimum cum i nõ ſit bon ↄſequ enif uendu usm iunne inpan wm n wicnrſ ſdfui hcn wifn i betrihypani Ad pᷣmũ ðꝛ· ꝙ licet enthimema non ſit ſyllogiſmus pfectus foꝛma⸗ lter in modo ⁊ figura.eſt tñ virtualiter ſyllogiſmus pꝑfectus ⁊ foꝛmaliter impfectus. qꝛ deficit in vna pꝛemiſſa.et qʒ eſt perfectus virtualiter. eo ꝙ ibifunt due pꝛemiſſe ᷣm intellectum arguentis. qui tacet vnaʒp̃miſſam„ quam pꝛeſutponit eſſe ꝑ ſe notã Ideo dicit fere ſyllogiſmus ſſjd ſcöm ðꝛꝙ licet enthimema nõ lit ſyllogiſmus pfectus in modo ⁊ figura.tñ eſt V F pfectus virtualiter licet ſit impfectus foꝛmalr.inqᷓ; tum ſibi deficit vng L pꝛemiſſa tñ vittualirer eſt ꝑfectus cũ ibi ſint due pᷣmiſſe hᷣm intellectũ. Id tertiũ ðꝛ. ꝙ ilta pꝛomiſſa que ſupponit᷑in enthimemate reqͥrꝙ ſit verãet hoc non fit in iſto argumẽto. oĩs aſinus currit.ergo oĩs homo cur⸗ rt Ideo ibi non eſt enthimema.⁊ licet ibiſit ſyllogiſmus ĩpfectus foꝛmg iter· non tñ virtualiter eſt ꝑfectus.qð requirit᷑ ad rõem enthimematis Ad q̃rtũ ðꝛꝙ licet ᷣm rem vnũ ꝑticulare non ſit notius qltero ᷓᷣm qð ſiiia ſunt. ñj quo ad nos vnũ pt eſſe notius altero ⁊ ideo vnũ p̃t pꝛoba⸗ I— F— tealiud. ¶Md qͥntũ dicit᷑. ꝙ licet in reducẽdo exemplũ adſilem in iſta re f ductione impfecta non ſit cõſequẽtia neceſſaria· ñ eit ꝓbabilis. qꝛ pꝛobaj 0 bileeſt ꝙ ſi maioꝛ extremitas ↄueniat vni ſingularieo ꝙ id ↄtinetfub me diogilla maioꝛ extremitas etiã ili medio ↄueniat 5 Rrgumentũ aũt per locum cõfirmat᷑. Ideo danda kſt diffinitio loci.ꝓut locus hic ſumi᷑. Wocus eſt 0 3 5 „ prheh L 6 3 ¶ces argumentivel idꝗ quo ad ppoſitã queſtionem/ 5—— ⸗„ n„.—— P Wnu? an cöueniẽs trahitur argumentũ. Quid aũt ſit queſtio dictũ eſt 4— 2 5 — „ — strt — ſciendũꝙ pꝛopõ queſtio cõcluſio ᷣm ſubſtantiã idem F n ſunt differunt aüthm rationes diuerſas em̃ habent ratiões iue diffinitões vt pꝛius patuit. ßm em̃ ꝙ dubitabilis eſt. eſt Se ueſtio. put iam vero pꝛobata eſt perargumẽtum eſt ↄclu/ F 4iu—& ſio· put ponit ꝓalio in pᷣmiſſis eſt ꝓpõ. qꝛ ꝓpõ diciẽßmn ꝙ ẽ 8 p emcrn oihi⸗ r. inpremiſſis ad ꝓbandũ cõcluſionem Enũciatio autẽeſt. ym fVS⸗ S frelſe vel non eſſe. vt ſoꝛtes currit. ſoꝛtes nõcurnit. a/ 45. de diffinitione loci.ſequitur diniſio ip̃ius loci. ¶o⸗ uten diuiditurin locũmaximã.et in ocũ differẽtiuma ſ time. Locus maxima idem eſt quod maxima. Waxima eſt 3 õ qua non eſt altera prioꝛ neq; notioꝛ. vt omnetotum eſt naius ſug parte. Item de quocunq; pꝛedicat᷑ ſpecies deeo ſf 3 n dem pꝛedicatur genus. Aocus differentis maxime eſtillud o n marima differt ab alia. vt iſte maxime. Pe quocũ⸗ preqicatur ſyẽs et genus.et de quocũq; pꝛedicat diffin i ofinitun· Diferũt grerminooerquſbus cõponunt᷑ efi componitur ex genere et ſpecie.altera ex diffiniti oMet diffinito. Vne iſtitermini ſimpli cütur diffe⸗— 6 Lo. Sge lüi temipi ſimplices dicũtur diffe — E. E 5 2 S ——— —— „ r Trattatus quinus ventie marime. Et ſciẽdũ ꝙ tam iocus maxin qᷓ . ⸗ ⸗„. 4— in ferentie maxime dicit locus· NVrich b ſaßunt bur argumẽtatõi AVnde ꝓpoꝛtiona biliter umtth⸗ adlocũ inre ſimiliterhic locus ↄfirmat argumenum Poſtqᷓ; autoꝛ determinauit de argumẽtatõe⁊ argument k Bi quenter incipit determinare de loco qui diffinit ſeu nnt argumẽtũ ip̃m ſic vine Gugo d a quo ↄueniẽs elict᷑ argumẽtũ ad ꝓpoſitam queſireppe 1 õ eſt. qꝛlocus eſt neceſſaria habitudo terminoꝝ e Fa Cellariad eſt ꝑ ſe notapter talẽ habitudinẽ terminoꝝ interſeßj won bitudine termioꝝ vel ingpone ſe nota q̃ fit ex ilis terminis zs ⁊ inferens Scluſionẽ qð medũ ð̃ argumenti.: 1 mediũ ꝓb c by naturalibus. qʒ ſicut ille ſemat resineſeſt ʒtus argumẽti ad ꝓpoſitã ↄckoem pꝛobãdã ex illa habitudie nemi velex ila ꝓpõne ꝑſe no ta. Ideo locus bñ ð w oſcarune ueniens elici᷑ argumẽtũ.⁊ pmaps pᷣncipalis ↄuent loco m ueh ſusnnn ei cũda vero pᷣncipalis ↄuenit ſoco dꝛñe maxime qᷓ;uis tñ qᷓuber nſsugmil competere cuiibet loco quia in vtroch ↄfirmaturargumetumet z Foitarge vtroq; poteſt argui ad quãlibet queſtionem. R anblet Sciendum pꝛimo · ꝙ hic non capltur locus pꝛopꝛie pꝛoluyeit nürnol icoꝛpois ↄtinentis que eſt menſura locati ſicut capitur in pit imuichn⸗ ß capit᷑ trãſſumptiue ꝓ habitudine termion vel põepſe nuielt wdiminee modo ↄfumatiua? generatiua argumẽti ſicut lolus ðꝛleruatiuu n sbuiön xi. Micit᷑ etiã talis locus dialetice ſedes non ꝓpꝛie. ſʒ methꝛphonn ureetalq e ſumptiue ꝑ ſikitudinẽad ſedẽ realeʒ. qꝛ ſicut in ſede reali ſeqes ↄimt nolnego qeſcit ita argumẽtũ ↄfirmat ⁊ qeſcit in loco dialectico qcũneln wilbmon bitat de vrute ilariuu? ꝓbatiua argumẽti ⁊ reꝑit habitudinẽ tmi unnmſ velppõnuz ꝑ ſe notarũ vbiↄfirmatilia pabitudotcinteletusuu Aijndi nõ ãplius dubitat de illa jtute ꝓbãdi ↄcluſionẽ ꝑ argumẽtũſſ Ici ünist ſcðo.ꝙ locus diuidit᷑ in locũ maximã.⁊ locũ dꝛñe maxime q̃ſicintrſeni imenyoben ferũt.q locus dꝛã maxime ðt habitudinẽ terminoꝝ in qu⸗ funda u punnsn mẽtum.? ila hitudo terminat? ↄfirmat argumẽtũ implicite tin iusbaset fecte.⁊ ma xima ðt ꝓpõem q explicite ⁊ ↄplete termiatargumeminn wunwhe guendo oꝛtes eſt hõ.qᷓ ſoꝛtes eſt aial.ſi pꝛobet᷑ ꝑ locũ aſpẽ ad gensm Umdcng ermiĩat᷑ ꝑfecte argumetũ. qꝛ adhuc pᷣt dubitari qualis eſt habituco ſi wibma aq̃ genus. ſed cũ addit᷑ ila mapꝝimna de quocũq; verifcal ſpisꝛget umil terminat᷑ explicite qrgum ẽtñ.&t ꝑhoc haletiufficientiilot win; mund qꝛ oĩs locus ↄfirmat argumẽti · vel ergo ↄfirmat explicite ⁊ iceĩbes iunn maxima vel implicite ⁊ ſic eſt locus dꝛã maxme. Ex qͥh ptʒ ꝙ locus di ipom marxime via generatõis eſt pᷣoꝛ qᷓ; locus maxima.? tñ poſterioꝛ v gii bcnſ V Feni ðꝛlocus maximaꝑ aõem ſic nõ eſt incõ grua locuron iun enek ſubſtätue? nõ adiectiue Sciendi tertio·ꝙ locus mamaü ſng S iha maxima.⁊ maxima eſtgpõ d nõ eſt altera pᷣoꝛ ſeu nonoꝛ xœM el maius lua gte·⁊ rõ eſt· q in tal apde qu⸗ cipſenotei vnn ſuihn Prtrihylhant biudo terminoꝝ inter ſe.õ cognitis Ulis ſtatim intellectus apphẽdirha bitudinẽ illoꝝ terminoꝝ ⁊ cognoſcit gpõnem neceſſarã que fit ex illis ter minis.·ſed ilã nõ notificat ꝑ aliã ꝓpõem qᷓ; ꝑ ſuos termios. ideo nulla eſt notioꝛ ea.&t vocat᷑ maxima. qꝛ licet it ꝑua in qᷓ;titate eſt tñ maxima in nte ⁊ gradu cirtitudinis.· q pt certificgre plures aliasꝓpões ʒ litet ðꝛ nninitas q ſeißam dignficat vt ab intellectu cognoſcgt. Aliter S cö— un animiↄceptio· ab intellectu mulroꝝ faciliter ↄcipif· Ideoillaʒ ſi biffi No k nit hic maxima eſt cõis aĩ ↄceptio qᷓ; qͥlibet auditã bat j Sciẽduʒ q̃rto 9 ocus dꝛña maxime eſt q̃ vnamaxiadiffert ab alia.vt ſunt termin ma⸗ ie hñtes nccãtiã habitudinẽ inter ſe. exqᷓ ꝓuenit necitas ipᷣius maxie purt Sn prile marime. De guocũc; pᷣdicat ſpẽs et genus. We quocũq; ʒificat apörſ xn jin difnitio⁊ diffinicñ. Wifferũt rñꝑ ſuos rernnos ⁊ iſt termini inq;tum ns n brh gbn hñt habitudinẽ adinuicẽ vocant᷑ loci dꝛñe maxime Mñ dicunt᷑loci inqᷓ;tũ —— bipis elict argumẽtum velin ipis ↄfirmarx dicũtur diñe maxime in⸗ —„ Ainln qᷓtum faciunt differre vnã maximãab alia Contra pꝛedicta ar tn gu pᷣmoſic. argumẽtun eſt mediũ argumẽtatòis ꝓbans cõciuſionem. idveus maxima eſt vn gpõ argumentatõnis.ſec mediũ nð ↄfirmat᷑in pemijis argumẽtatõis ergo locus maxima non eit ſedes argumenti. Scdo ſic argumẽtum et locus idẽ ſunt vt in illo argumẽto.hõ currit.́ᷓ igeiit 3 gül currit· ibieſt argumẽtũ.qʒ ibieſt mediũ ꝓbãs ↄcluſionẽ. ⁊ eſt etiã lo⸗ es intü inipo eſt ſpẽs. qꝛ ðꝛ locus a ſpẽ ⁊ locus non differta ſpẽ ſʒ ideʒ quc nent an n5 hfirmat ſeip̃m · ergo locus male dicit ſecdes argi mẽti ¶Tertio fic 1o5 s drã maxime eſt pᷣ loci maxime tohiet efhõfne 73 Siis iSekun ſfie locicoincidunt. ¶Muarto ſic. hec eſt maxims. om̃e totuʒ eſt maius apre et aliqua eſt certioꝛ pᷣa.l.iſta de quolibet eſſe vel non eſſe de nullo bo ſimuergorra diffinitõnem loci maxime. MN uinto ſic. omnis i ocus eſt habitudo. vt patet in diffinitõnib⸗ omniũ locoꝛnm· ſed ramẽter ꝓduni min maxime non ſunt habitudo. ergo male differũt loci dicũ tar maxime. dpmũ dici᷑· ꝙ licet argumẽtum qᷓ;tum ad ſuum eſſe materia⸗ — egelt medius rerminus argumẽtatõis non ↄfirmat᷑ ꝑ maximõ tñ qᷓ;tũ —. Paan vdjtutem pꝛobandi cõcluſionẽ bene cõfirmat᷑ ꝑ maximã perquã ꝑfecte — plicatur virtus argumenti ⁊ manifeſtatur intellectui Vcd ſcm dij nrmn— ci. ꝙlicus locus et argumentum ſint idem materialiter differunt tamen dom— emaltrer. vt in exemplo dato.homo inqᷓ;tum habet ꝓtutẽ ꝓbandicon⸗ wömic ulionem dicit᷑ argumẽtũ.⁊ inqᷓ;tuz eſt ſpecies ⁊ habet habitudinẽ ad ge⸗ — k nus dicit locet et in iſta habitudine ſedet ⁊ confirmatur virtus que dicit᷑ entum.z ſic locus et argumentum foꝛmaliter differũt. Adtertium dicit᷑ꝙ licet in ioco maxima includatur materialiter lo⸗ ts diferẽtia maxime.tanqᷓ; pars marerialis eius nõ tamẽ foꝛmaliter vt hrines ad foꝛmã maxime Ideg locus maxima ⁊ locus differẽtia maxime non coincidunt foꝛmaliter ſd quartum dicit᷑ ꝙ licet aliqua maxima mpliciter notioꝛ iſta omtje rotum eſt maius ſuaꝑte.tamẽ rulla.eſt no tioꝛſita in ſuo generechot eſtjue fit ex eiſdem terminis ⁊ in eodem gene⸗ erminoꝝ quia ex ralibus terminis nulla eſt immediatioꝛ ipa. dgulnt dẽ ꝙlicet hin vocẽtermini maxie nõ ſint habitudines tñ fᷣm vkeataipoʒtãt hicudines dſunt ubrata vtiptiyintẽtõiſcbis et —„ —— tales ſignificant habitudines reꝝ inter ſe · vt genus ßcat he 2„*( 1* perioꝛis ad inferioꝛa ⁊ ſpecies ⁊ eco uerſo · n biuitiſi ¶tem locus differẽtia mapime diuiditurꝑlocũintine extrinſecũ et mediũ · Locus intrinlecus eſt. qiſumunn mẽtuʒ ab his que ſunt de ſubſtantia reivt in diffintõne y Iſi dicat᷑. animalrationale moꝛtale enrrit. ergo hõ cunt. Trartatus quintus cus extrinſecus eſt añ ſumitur argumẽtum ab his queon nino ſeꝑata ſunta ſ ubſtantia rei.vt ab oppoſitis vſiqe tur vtrũ ſoꝛtes eſt albus· et pꝛobatur. ſoꝛtes nõeſtnigere go ſoꝛtes eſt albus. Aocus medius eſt. quãdo ſumi᷑ g mẽtuʒ ab his que partim cõueniũt cũ termis inqᷓſtione po ſiris.⁊ partim differũt ab eis ſicut vniuoca ⁊ denoiutiuj dicuntur ↄiũgata. vt ſi querat᷑. vtrũ iuſticia ſit bona.⁊ꝙhi ſic. iuſtum eſt bonũ · ergo iuſticia eſt bona. poſtqᷓ; autoꝛ determinauit de loco in cõi tam diffinitiueqᷓ; diiiu ofuit diffinitõem locimaxumne? dꝛñe maxime. Iic ↄůr ſubdiuidi ui dꝛfie maxime in itrinſecũ extrinſecũ? medium Cuius rats eſi.eish ſtnt tmmin . in pilsen uirpoitun th ſtiuihh wlobbuük enücn gunluotiti wlopmodo nipihun ucepunſeci? it veus difun rurmſur cus dꝛã maxime impoĩtãt habitudinẽ tetmini inferentis adtemn rum.vel ergo ille terminus inferens ſimpkr cõuenit cũ terminoilatoaſt eſt locus extrinſecus · vel differt ab eo⁊ hoc dupliciter. vel diſcõueut in pliciter. ⁊ ſic eſt locus · extrinſecus. vel ꝑtim cõuenit ⁊ ꝑtim diſconuents ſic eſt locus medius Fciendũ pᷣmo ꝙ locus intrinſecus elqſt mit᷑ argumẽtũ ab his que ſtẽ de ſubſtãtia rei·hoc eſt. qñ terminus infu eſt de eſſentia vel de eſſe termini illati.vt poſita iſta queſtione. vtp bu eſt aĩal. Mt ar.ſic. ſoꝛtes ehõ. ꝗ ſoꝛtes ẽ aial ibiſ umt᷑ argumentabib termiĩo ilato·.aĩal Mt ðꝛ ſocꝰ intrinſecꝰ qů tminꝰ ſferẽs ẽittiſec tum illato vel eõ· ⁊ ſic eſt intriſeca habitudo int᷑ ilos terinĩos eo ꝙ habitud vniꝰtermini ad alteꝝ nõ diſtinguit᷑ reali a termio·cui veſt habitudott ſemꝑg opoꝛtet ad talẽ locũ ꝙ terminus inferens ſit de eſſentia veldifn one termini ilati ſed ſufficit ꝙ ſit intrinſecus hm aliquẽ modũ eſſend ¶ Beiendũ eſt ſcðo.ꝙ ꝙ locus extrinſecus eſt qñ ſumitur argumenum ab ſis que ſunt ſepata a ſubftãtia rei qñ terminus inferens el ſmplien trinlecus ⁊ diſconueniens cũ termino llato.vt ſi arguendo ſoꝛtes clul bus ergo ſoꝛtes nõ eſt niger eẽ terminus inferens ſalbus eſttotaliet extrinſecus termino illato ſcʒ niger Mt pꝛopter hanc cñm talis ocus catur extrinſecuset licet illa habitudo localis in ilio loco ſit quodino extrinſeca termino inferenti.tñ eſt intrinſeca in oꝛ eteſ habitudo negatiua tin inter hos terminos. dine ad temnini lu itrꝰ dyulel es ben. molucis ineulse ilantunin vii in nusre iulm wißtml vnuistemi ſnmeäf ttlityn ſneſu iimijncit viſudſſe inicil ſugchi u( uſe uufen 1 1 3 — A at amn — 3** 1 m ba un imiWin e mi — ſadünt vnnt . 1oa vschzü edimnc Stim u.wſiqu Aitit mnut de iumi vnkme: imjt mii um inlun worutdet inmin s dati cimi vctners hnnn trts ed AtslW5 itwn xl n ui* —— nnubti B cnems ci dmn Uno n — „„ Drtri hyſpani ¶ Seiendũ terrio g locus medius eſt qů ſumit argumentũ ab his que tim ↄueniunt? ꝑrim differũt cũ terminis in queſtione 3, hoc eſt qñ teminꝰ inferẽs ꝑtim ↄuenit ⁊ ꝑtim differt a rermino illato ſicut eſt in ab ſtracto ⁊ in ↄcreto · Cõueniũt em̃ in re Fᷣrata.⁊ differũt in mõ ßcãdi. Gt ↄuentũt in pᷣncipio vocꝭ ⁊ differũt in fine ſicut ẽ inter ↄiugata⁊ caſus vt ſiq̃rat vtꝝ iuſticia ſit bona.⁊ ꝓbat̃ c.iuſtũ ẽ bonũ.ꝗᷓ iuſticia ẽ bona biiu ſtum ꝑtim ↄuenit? ꝑtim differt a iuſticia. Mt ðꝛ talis locꝰ mediꝰ.qʒ ter mm inferẽs medio mõ ſe hʒ ad terminũillatũ quantũ ad hoc qðẽ ʒue⸗ nire⁊ differre· õ iſte iſte locꝰ quantũ ad ↄueniẽtiã.⁊ dꝛñam termini infe rentꝭ cũ temino ilatoð? allq mõ mediꝰ locꝰ vel ꝑ ꝑticipatõem termini inrinſeci ⁊ extrinſeci. ¶ Sciendũ qua rto· ꝙ pᷣdicta diuiſio loci in locũ in tnnſecũ extrinſecũ ⁊ mediũ.nð ẽ diuiſio gñis.qꝛ locꝰ nõ ðꝛ equalt de iſtis nib ẽ diuiſio analogi in ſua anglogata.q locꝰ ðꝛ de iſtis trib m pus et poſteriꝰ. Pꝛius em̃ ðꝛ de inrrinſeco? poſtea de alij s. Gt rõ ẽ.qꝛ locꝰ ẽ habitudo termini inferẽtis ad terminũ illatũ.ſʒ in loco intrinſeco vbi ẽ ha bitudo poſitiua repitur ꝑfectioꝛ habitudo qᷓ;i nloco extrinſecoybirepert᷑ habitudo pᷣ uatiua q̃ hʒ cognoſciꝑ hab itudinẽ poſitiuaʒ ſicut pᷣuatio co⸗ gnoſci᷑ ꝑ habitũ. Et etiõ locus medius ꝑticipat ratõem loci inquantum hʒ ↄuenientiã cum loco intrinſeco ⁊ extrinſeco.⁊ eaꝑte qua ↄuenit cũ lo⸗ co intrinſeco eſt ꝑfectioꝛ extrinſeco. Mt ꝑ hoc patẽt diuiſ iones ⁊ cõꝑatio nes iloꝝ modoꝝ inter ſeq Cõtra pᷣdicta arguit᷑ pᷣmo ſic. Jocꝰmaxima multiplicat ſicut locus differẽtia maxime.ſʒ locus maxima nõ diuiditper locũ extrinſecũ⁊ mediũ. ꝗᷓ male diuidit᷑ locus dꝛñtia maxime Secũdo ic.ocus differẽtia maxime hʒ diuidi ᷣm differentias entis. eo ꝙ ſe tenet expte rei heate. ʒ plures ſunt differẽtie entis qᷓ; tres.ſ.idẽ ⁊ diuerſuʒ act? etpotẽtia. accñs?⁊ ſubſtãtia.ꝗᷓ nõ ſunt tĩ tres loci dꝛñtie maxime/ Ter tioſic locꝰ dyaleticꝰ ðꝛ ad ſiũitudinẽloci naturalis.ſ ʒ locus naturalis eſt ertrinſecus locato.ꝗᷓ oĩs locus dialeticꝰẽ extrinſecus ⁊ nullus intrinſecꝰ. Quarto ſic. oĩs locus eſt habitudo mediãs inter terminũ illatũ ⁊ infe ſente ois locus eſt medius. Muinro ſic arguendo· homo currit ergo aial currit.terminus inferens ·ſeʒ hõ ꝑtim ↄuenit ⁊ ꝑtim differt cũ termi⸗ noillato ⁊ tñ ibi nõ eſt locus medius.ſʒ eſt locus a ſpecie ad genus. 5lo tus medius nõ eſt qñ terminus inferẽs ꝑtim ↄuenit ⁊ ꝑtim differt a ter⸗ minoillato·ᷓ Iid pᷣmum ðꝛ ꝙ licʒ nõ ponãt᷑ extrinſece diuiſio loci ma time.tñ p̃t intelligi multiplicatio eius ꝑ diuiſionẽ loci differẽtie maxime. varlatis terminis qͥ ſunt differẽtie maxime ſᷣm diuerſos locos eti va⸗ Jiant᷑ maxime q̃ foꝛmant᷑ hᷣm ha bitudines illoꝝ terminoꝝ iõ in qͥlibet lo⸗ co peciali lit vna maxima ſpecialis/Mdſcðm ðꝛ. ꝙ lʒ diuiſio loci diffe letie maxime ſumat hm aliquas differẽtias entis.ſ.ᷣm idẽ diuerſum nõ tñ ſumt bm oẽs differẽtias entẽ.iõ nõ opʒ ꝙ ſint tot modi locoꝝ qt ſunt modiſiue differẽtie entis. /d tertiũ ðꝛ ꝙ k locus dyaleticꝰ habeat ſi militudinẽ cũ loco naturali.nõ tñ quantũ ad iq qð eſt cht extrinſectum. B in hoc geſt ↄſeruatiuus? generariuis argumenti ſicut locus naturalis locati. dquaꝛtũ ðꝛ negando ↄñam ⁊ rõ eſt. qꝛ nõ dicit᷑ locus mediꝰ hoprer poc ꝙ ſt habitudo mecia inter duos terminos.ſed indeo qꝛ ter⸗ minus inferens ꝑtim ↄuent ⁊ ꝑtim differt cuʒ termino ilato Addͥn⸗ 1 5„ 1 2„ S—— Trattatus quintus xum ðꝛ.ꝙ b hõ ⁊ aial ptim ↄueniãt·ſ.in cato·⁊ ꝑtim differã —— 6—„„——— 8„ e dů hcãditũ ibihõ nõ infert aĩal in ilo argumẽto nguäume ſfuno differẽs ſimul.ſed ſub ratõe ↄueniẽtie tm̃ ideo ibiẽ lolů lo⸗ iir ¶Item locus intrinſecus diuidit per locuma ſubſtan perlocuma cõcomitãtibus ſubſtantii. Tocus a ſibn eſt. quãdo ſumitur argumẽtum ab his queſunt deſublii terminoꝛũ in queſtione poſitoꝛũ Et ille locus diuidpei a diffinitõne a deſcriptõne⁊ a nominis intertatõne. Poſtqᷓ; autoꝛ pᷣmiſit diuiſionẽ loci? diffinitões mẽbꝛoꝝ eius Nic ſequenterſ ubdiuidit vnũ mẽbꝛũ ip̃ius.ſ.ocũ intrinſecũ dicens. Loc triniecus diuidii· ⁊c. vt ſupꝛ: Cuiꝰ diuiſionis rõ eſt. qinciloo m ſeco terminus inferẽs aliquo mo idẽẽ in ſubſtãtia cũ erminiuni ——————— — — pt totã ſubſtantiã rermini illati ↄuertibiliter. vel ðt gliqð cõtonitisjj lam ſubſtãtiã ⁊ nõ ð̃t ↄuertibilitatẽ mſetotã ſi pᷣmũ ſicẽ locꝰ u tia. ſiſcðᷣm ſic ẽ locꝰ a cõcomitantib ſubſtãtiã. ¶ Beiendũ iwgu a ſabſtãtiaẽ qůtermin⸗ inferẽs ðᷣt ↄuertibiliter totã ſubſtãnãtemniſj lati.vt arguẽdoa diffinitõe ad diffinitũ ⁊ nõ optʒ ad tallocgtn nus inferens explicet ſ ubſtantiã terminiilati. q locus adiffintogidj nitõem eſt locus a ſubſtantia·⁊ tñ diffinitũ nõ explicat naturã difinitis neq; deſcriptum deſcriptiõis. Ideo nõ opoꝛtꝙ terminus inferẽs di explicite ubſtantiã alterius ſcʒ ilati. ſ ſuffieit ꝙ dicat ↄuertbit toun fubſtantiam eius i ſic diffinit᷑· Locus a ſubſtãtia ⁊c.vtõ ⁊ capituri ſubſtãtia ꝙ eſt idẽ cũ illo qð ðt ↄuertibiliter totã ſubſtanti reiwtcyin in diffinitòe loci intrin ecials nõ differet diffinitio loci intrinſciadijn tione loci a ſubſtãtia. Fciendũ ſcõo ꝙ loc acõcomitãtib ſubſtũi qñ ſumt᷑argumentũ ub his q̃ ſunt de ſublltiare ſeʒ eũ terminꝰ infus Zuenit cũtermino illato ſʒ nõ ↄuertibikr· vt arguẽdoapteadtolũnen tra.⁊ a cã ad effectũ. ⁊ ecõtra. n talib em̃ ſꝑ terminus inferis ðtuli mõ idẽ cũ termino illaro ynõ Zuertibitr.⁊ nõ opʒ in tali loeo ꝙ temin ferens ſit vnñ in eſſentia cñ termino illatoſed ſuffit ꝙ includat meofn gliquẽ modũ eſſendiin? faciat vnñcũ ipᷣoin ratõe iferẽtis· ⁊xꝛhe ad attributũ quo infert rerminũ ilatũ. ¶ Fciendum tertio·ꝙ loc all ſtantia diuidi᷑ ꝑlocum a diffinitõne a deſcriptõne? locũa nois inemn rione. ¶Muius ratio eſt.qꝛ in loco à ſubſtãtia vnus terminoꝝ ſemp dit explicatõem alterius.licʒ nõ ſemh terminus inferens aquo denomimnt locus dicat explicite totum eſſe giterius· ſicut dictum eſ. velerg ſast licatio ſumi ex pᷣncipijs eſſentialib rei. vel aꝓpꝛietatibus eins Sipn tic eſt locus a diffinitõne. Biſcõm hoceſt dupitcitet ve ſumiurgiliꝝ pꝛietatibus inquantum ab ipis fit interpꝛetatio velſumitur bi fů le. Si pꝛimo modo ſic eſt locus nominis mterptatone⸗ Pivewſcolt ſt ocus a deſcriptõne. Viffinitio em̃ explicateſſe rei pet eſſentialu· de criptio per accidentalia⁊ interpꝛetatlꝰ ełb ucat ipſum per pcas⸗ ſpefent iinuup⸗ iunn n nſ nitasv nimas eh Lwzfu nionrzenit ſunitni — chßofng inedlß inpipno igieatpe iſbſti ilnnmn hiſttai nitn 1 — 3 — vmduch minhſteun tnponat ifntn ſingn gidfn j u Uo u fm bs 1 n nbig Ci wſit lunz WuNtti ndünt wilni untzüſzeh i5 tiniit win Prungins runi Micm 6 Durun ſw 1 Tuwünii u1 Annitt peni twtitt ds qlun— zözu in Bitmn h h ei e Aornan omöſ cliuimſ⸗ S 6 „ ℳ— 6——„„ Piri hypan bus nomẽ imponitur.⁊ quãdoq; yocatur quid nominis.& geie quarto · ꝙ diffinitio dupliciter ↄſiderat᷑. Vnomõ rñ eius·put dici pᷣncipia eſſentialia diffinti⁊ ſic eſt medium ſ pliogiſmi demonſtratiui ⁊ ab eo ſumitur ſyllogiſmus demonſtratiuus⁊ nõ dyale ticus. Ilio mõ ↄſiderat inquantũ ſumt᷑ ſub intentõne cõi diffinitõnis· ⁊ — poc dupliciter· q quãdoq; ſumit ꝑ reſpectũ ad pᷣdicata q̃ notioꝛi modo 2ueniunt diffinitoꝙ; diffinitõni.⁊ hoc modo ſumitur ab ea locus ſophi⸗ üicus. ⁊ arguitꝑ fallatiam petitõnis pᷣncipij. Alio modo ſumitur reſpe⸗ ctu pdicatoꝝ · que norioꝛi modo conuemiunt diffinitõniqᷓ; diffinito.⁊ hoc modo ab ea ſumit᷑ loeus dyaleticus.⁊ ſicↄ ideraturhic. Nt ſic ꝑatʒ diui ſioꝛ ſub diuiſio loci intrinſeci. ¶ Kontra pᷣdicta argui pᷣmoſ ic. Eocus a cuſaoffiriente eſt locus intrinſecus.⁊ tamen nõ eſt a ſubſtantiã. vt patet intextu·nec a cõcomitantibus ſubſtantiam. quia cauſa efficiens nõ cõco mitatur ſuum effectum ·ſʒ eſt ſibi extrinſeca. ergo nõ ſufficienter diuidit jo peumſnrinſecum. Becundo ſic. arguendo a genere ad ſpeciem eſt argu reaſubſtantia terminoꝝ in queſtione poſitoꝛum.⁊ tamẽibi nõ eſt locus * alubſtanria. ergo ↄtra diffinitõem loci a ſubſtantia. ¶¶Mertio ſic ila qᷓ cõcomitantur ſubſtantiam reiſunt extra ipa. ergo quãdoſumit᷑argumen tum a cõcomitantib ſubſtantiã ibi eſt loc ꝰextriyſecus ꝗᷓ male ponit᷑locꝰ? acõcomitãtib ſubſtantiã eẽ locũ intrinſecũ. ¶WMuarto ſic. ab eodẽ nõ ſu mitlorus dyaleticus ⁊ fophiſticus cũ inter ſe opponunt᷑.ſʒ a diffinitiõe ſi mitur locus ſephiſticus.ᷓ ab ip̃a nõ ſumi locꝰ ðyaleticus ¶ſ uinto ſic Locus a diffinto ⁊ a delcripto ſunt locia ſubſtã tia ⁊ nõ ponůt᷑in iſta diñ piſione. ẽ inſufficiẽs. ᷓ Ad pᷣmũ dꝛ ꝙ zʒz cã effictẽs hᷣm ſe ſit extrinſeca ſuo effectuitñ ᷣm virtutem eiꝰ ẽ aliquo mõ ſibi intrinſeca.⁊ aliqᷓ mõ facit vnñcũio m quã vnitatẽ ſe hʒ vt terminꝰ inferẽs reſpectu ſuieffectus in oꝛdine ad illa pdicata bonũ malũ.ſj Adſcðᷣm ðꝛ· ꝙ iicʒ genꝰ ſit de ſub ſãtia ſpẽiꝑ modũ pᷣncipij nõ tñ ᷓt illã totã ſubſtãtiã ↄuertibilr.iõ argu endoa gñe ad ſpẽm nõ arguit a ſubſtãtia rei eo mõ quo imelligit in diffi nitõe loci a ſubſtãtia. ¶ Ad tertiũ ðꝛ. ꝙ lʒaliqua q̃ cõcomitant᷑ ſubſtãtiq̃ teinõ ſint intrinſeea eſſenrialr.eñ dicunt᷑ intrinſeca ᷣm aliquẽ modũ eſſen di. q ſufficit ad locũ intrinſecũ. VMd quartũ ðꝛꝙ ab eodẽ eodẽ mõ at tepto nõ ſumitur locus ſophiſticus ⁊ dyaleticus.licet bene ab eodem di⸗ uerſimode gecepto.⁊ ſie eſt de diffinitõne que facit locum dyaleticũ ⁊ lo⸗ rum ſophiſticum. Ad quintum dicit. ꝙ licʒ in hac diuiſione locia ſubq ſtantia nõ ponat᷑explicite iocus a diffinito ⁊ a deſcripto.tñ ſubintelligit᷑ꝑ ocũ adiffinitõne ⁊ a deſcriptõne ⁊ locus ab inter tato ꝑ locum ab inter oĩa illa habent ſe coꝛrelatiue.⁊ ſub locoa deſcriptõ ne ↄtinet᷑ ocus a diffinitõ ne cauſali que datur ꝑ cauſas extrinſecas iius diffinitt. Iſinitio eſt oꝛatio indicans quideſt eſſe reiꝑ eſſen ⸗ tialia/ Locus a diffinitõne eſt habitudo diffini⸗ ionis addiffinitum⁊ continet quattuoꝛ argumen⸗ a⁊ quattuoꝛ maximas. ¶pꝛimo ſubijciendo diffinitionẽ afinnatius yt animal rationale currit ergo curnt. 6 —— v b. 1 — — negatiue. vt animalratõnale moꝛtale nõ cumit. ergohono ſtnõ currit. ¶ Locus a diffinitõne maxima. quicquid reno⸗ „+—. . Trattatus quintus Locus a diffinitõne maxima. uicquidpdicen nitõne ⁊ de diffinito · Secüdo pᷣdicando diffinitõnen matiue.vt ſoꝛtes eſt ammal ratõnale mortaleetgpſou homo ¶Locus a diffinitõne maxima. De quocil tur dufinitio ⁊ ditfinitum· Tertio ſubijciendo dffintda uetur a diffinitõe etiam remouetur a diffinito. Qnano pr dicando diffimtõnem nega tiue.vtlapis nõ eſt animam nale moꝛtale. ergo lapis non eſt bomo. Locusadifi one maxima · L quochnch remouetur diffinitio⁊ difn tñ econuerſo. ¶ Locus à diffinito continet tot argunen ettot maximas ſicut locus à diffinitõne. Pꝛimo ſubiſcien do diffinitum affirmatie· V homo currit. ergo animn tionale moꝛtale currit. Vocus a diffimto maxina cuii pᷣdicat᷑ de diffinito ⁊ de diffinitõne. Becundopꝛedicni diffinitum affirmatiue.vt ſoꝛtes eſt homo.ergo ſoꝛtesẽm mal ratõnale moꝛtale. Locus ⸗ diffinito maxima deqo cunq; pᷣdicatur diffinitum? diffinitio. Tertio ſubicinꝭ diffinitnm negatiue. vt homo nõ currit.ergo animal m⸗ — nale moꝛtale nõ currit. Locus a diftinito naximDi) ſſerin n quid remouet᷑ de diffinito ⁊ etiã de diffinitq̃e. Duanoßi/ cando diffinitum negatiue. vt la pis nõ eſt homo· ergohps nõ eſt animal ratõnale moꝛtale Aocus a diffinito maxi Z quocũq; remouet᷑ diffinitũ ⁊ etiam diffinitio. Et ſcenii ꝙ locus debet ſemꝑ denominaria termino interẽte ⁊nõ illato.vt quãdo ditffinitio eſt inferens.eſt locus adifinin quãdo vcro diffinitũ eſt inferens eſt locus à diffinitoa Poſtqᷓ; autoꝛ pᷣmiſit diffintõem loci aſubſtãtia. B ↄfir detemintie mẽdꝛis eiꝰ ⁊ pᷣmo deloco a diffinitõe qẽ pfectioꝛ oib alijsꝛ hi iucyůde terminare ini peciali de ſyllogiſmo dyaletico oſtendẽdo quõ in puul rifoꝛmatur ßᷣm diuerſos inodos loci. Et quia locus à diffnitönßlupe nit cognitõ em diffinitõis iõ pᷣmittit diffinitõem diffinitõis dicẽsdifij nitio eit oꝛ indicãs dẽeẽrei ſubſtãtialia. Et dicitnr oꝛõ eſtqoi⸗ ↄpiexum icludẽs diuera pᷣncipia diffimti. genꝰ ⁊dĩam. qð qdem rumẽoꝛõ ipfecta⁊ ßᷣcat qd ẽ eẽ rei. qꝛ explicat pncipia eſſent laus ẽiexqbↄſtat tota ddditas ſpẽl· gen dꝛñam qͥ dicũr roreẽ eleni Kinſt difinitopi — kei apma potentia vſq; ad vltimũactũ? ſolũ hic d ittiis ðnil M⸗ duin uyudſenct i iunugcüch loubergeh ſſnadifo⸗ Biſttröſcl itdöne oeihibiud nennſtutln oſno uunm dfot upniitn nben nniß ſeeh ſnn iniune ſujniken wimem nsife viinooſi ſoröch nust ſino tnsn ſn —— brtri. prtrihyſhani diffinitione quidditatiua que eſt diffinitio ſimpłr⁊ non ꝓ diffinitõe emſa que darur ꝑ cauſas extrinſecas diffiniti nec pꝛo diffinitõne deſcriptiua velpꝛo diffintõe quid nois. ¶ eiendum pᷣmo ꝙ locus a diffinitione eſt habitudo diffinitõis ad diffinitũ ſuũ· ⁊ illa habitudo eſt habitudo idẽ⸗ titatis ⁊ ↄuertibilitatis.qꝛ diffinitio dicit idẽ eſſentialiter? cõuertibiliter cũ diffinito ſuo Mt inde ꝓuenit ꝙ qͥcquid affirmatiue vel negariue veri⸗ ſicat de diffinitõne eodẽ modo ⁊ de diffinito?ecõtra.et ↄtinet iſte locus quatuoꝰ argummẽta? quatuo? marimas. Mꝛimo ſubijciendo diffinitiõeʒ affirmatiue. S cðo pꝛedicõdo affirmarine. Tertio ſubijciendo diffinitio⸗ men negatue. Quarto pꝛedicando diffinitõem negatiue. Q.uoꝝ exẽpla et marime halẽtur ſatis in textu ·&t iſtoꝝ cã reddit ꝓpter habitudinem pꝛius habitam diffinitõis ad diffinitũ ¶ Scienqumcðo. ꝙ licet diffini toßcat idẽ eſſentialiter cũ diffinito. differũt tñ ßᷣm rõnem accidentalẽ qꝛ diffinitio dicit pᷣncipia diffiniti que naturaliter pᷣcedũr diffinitũ.⁊ dicunẽ᷑ ſub modo pluriũ. Viffinitũ vero ſequit᷑ illa hᷣncipia ⁊ hʒ ſe ꝑ modũ vniꝰ ↄvoſtter ilis pncipijs·⁊ arguendo gdiffinitõe ad diffinitũ opoꝛ tet argu ereab ia diffinitõne eo modo qu&⁊Huenit cũ diffinito ⁊ non ea pre qua differt ab ipᷣa.qꝛ ſic non arguit᷑ ab ea inq;tum diffinitio eſt t ſi⸗ militer arguẽdũ eſt a diffinito ad diffinitõem.⁊ ideo nõ ſeqtur·aĩal rõna⸗ le eſt oꝛatio· ergo homo eſt oꝛatio.qꝛ ibi arguit᷑ a diffinitõne ea parte qua difen a diffinito⁊ non inqᷓ;tum ↄuenit. Et ſic ↄmittit᷑ fallacia accidẽtis Er ſilr nõ ſequit᷑ hõ eſt diffinitũ.ꝗᷓ aial rõnale eſt diffinitũ.⁊ ſic de multe alis ſitt dẽm eſt ꝓprer cãm pꝛedictam Bciendũ tertio· ꝙ locus a diffij nito eſthabitudo ip̃ius diffiniti ad diffinitiõem Et ↄtinet quatuoꝛ argu menta ſicut locus a diffinitõne. Nꝛimoſi ubijctẽdo diffinitũ affirmatiue. Scðo pᷣdicando ip̃m affirmatiue. Tertioſ ubijciendo diffinitũ negatĩe Quarto pᷣdicando ip̃m negatiue. Quoꝝ modoꝝ exẽpla ⁊ maxime ſatis batent in textu. Ratio quare tenent ſimiliter ſicut locus a diffinitõ ne eſt qꝛſicut diffinitio ðt idẽ eẽntialiter ⁊ ↄuertibiliter cũ diffinito. Et ideo ſij tut zpter idẽtitatẽ capiunt᷑ illi quatuoꝛ modi arguẽdi a diffinitõe ad dif⸗ finitum. Bic etiã capiunt᷑ quatuoꝛ modi grguẽdia diffinito ad diffinitio nemqꝛ vtrũq; habet ſilem habitudinẽ ad relquũ ¶ Sciendũ quarto. ꝙ — ocus ſemp denoĩarura termio inferente⁊ non atermio illato. uius rõ ecocuselt habttudo ↄfumatina argmentikquã accipit᷑ ꝓbario ↄle Luentis ⁊ termini ilati. Sed illa habitudo ↄfirmatiua argumenti⁊ tꝰ ꝓbatiua ↄſequentis eſt in termino inferẽ te.ſ.in medio ⁊ non in illato. Jõ cůinañcecente ponẽ diffinitio erit locus a diffinitõe. Et cũ diffinitũ po⸗ hitur in añcedente erit locus q diffinito. Non ti denoĩatur locus a termi noinferente materialiter fʒ foꝛmaliter capto ſub illa intentõne cõi que eſt lenmnus iyferens. Ideo hic ſoꝛtes eſt homo.ergo ſoꝛtes eſit gia. q;uis hõ quodãmodo ſit diffinitum.nõ tñ ðꝛ ibielſe locus a diffinito vel ab hoie. qꝛ homo nõ eſt inferens ſub rõne hois vel diffiniti.ſed ſub rõne ſpẽt.ideo dirrur locus aſpecie. q Contr pᷣdicta arguit᷑ pꝛimo ſ ic. Vnũqðq; ca bit denoĩationem a ſuo vitimo actu ſed differentia eſt vitimus actus dif inkenab pᷣa diffinitio redditur ↄuertibiſis cum diffinito · ergo ſicut erla pꝛedicatur inquale. ita ⁊ diffinitio.ergo 3 ſignificat i — Trattatus quinns b ueleeer0n16ee ibl —— nrionead dij oth nitum necjſte iocus tenet ubijciendo diffinitõ nemaffnmatiue. fi zudan Tertio ſi Miceſt ocus Demon tiuus. Pomoeſigaltõnale ſa mo eſt riſibis.erqõ pᷣdicando vitmtõñeĩ affirmatiue non aerh guini lecticus ſʒ demõſtratiuus· Muarto ſic eadem eſt habuudo n du ſn gnn inter difnitõnem ⁊ diffinitum? econtra. ſicut eſt eadeʒ vide in m b deoꝛſum ⁊ econtra.ergo cũ locus ſit habitudo teriminiad tnini 2 pi cifin tur ꝙ locus a diffinitõ ne ⁊ a diffinito non ſunt loti diſtincti Eun 5 2= Tlnũquodq; denominatur a fine. ſed terminus illatus inloco. ue Pell yt finis.er go locus debet denominari a termino illato. niemde Ad pᷣmñ dicitul· ꝙ licet differentia pꝛedicetur in quae wntunt ſ eiyno vifimitio·et ratio eſt· q ſolum illud pꝛedicatur in quale quoq dici eniu ualificantem potentiam pꝛecedentem ipᷣm ſitut difaqualitu geun quod determinat· ergo cum diffinitio dicat totum eſſe ſpecieiapimp untletu tentia viq; ad vltimũ actum non pꝛeſupponit aliquam potentin* nuli ualificet. ideo non pꝛedicatur in quale. nec differẽtia eſt pꝛopꝛe vuims uih Gn gctus ipſius diffinitõnis · ſed aggregatio? eſſe vnitiuum generis ⁊diſt uglecontc rentie ſſ3Adl ecũdum dicitur· ꝙ ſiin toto illo argumẽtoconſequẽs itt ncuno tius reſpondenti q; antecedens· tunc eſt petitio pꝛincipij velſiluiuii ipbeh catũ currit notius dicatur de diffinito q; de diffinitionein oꝛdineadiÿn o reſpondentem. ſed ſi ecõtra in oꝛdine ad reſpondentem antetedensiun imön tius conequẽte·tunc ii eſt locus dł alecticus. quia inloco dyaleuð n opoꝛtet ſemper pꝛocedere a notioꝛib ſimpliciter. ſed a notionh npõn tdentbpoh ti.nec eſt inconueniens ꝙin eodem argumemo relpectu diuerſonznhõ cMmuc dentium ſit locus dvalectics·⁊ petitio pncipij ſi antecedens vn ſewi I ingtale us.⁊ conſequens alteri. Ad tertium dick · ꝙ ſiinillaratione oſten ulbletbpe tur concluſio ſequi pꝛopter habitudinem ipᷣo pncipioꝛum pomin.6 iunmele gialis rationalis ad ilam paſſionem que eſi riſibile ibi eſt bona denön ohl bi ꝛia pꝛincipia eius · Sed icln ulembet tnper rio.⁊ oſtenditur paſſio ſubiecti per pꝛop la concluſio virtute habitudinis diffinitõnis jo fundatur in illa intentione cõmunidi Ad quartumðꝛ. ꝙ liceta difinnone alitereſttanen dua batiua in diffinitione? inci daturi ſpectu diffiniti. vt illa habitudo nitionis.ibi eſt locus d lecticus ad diffinitum ⁊ ecõtra ſit eacdem habitudo materi ſa foꝛmaliter inq; tum ſumitur virtus pꝛo diffinito ſMd quintum dicitur ꝙ lieer ini enominatio. non tamenin hi virtus pꝛobatiua in dicunt cauſ qiitatem finis. a fine fiet d picunt cauſalitateme locus dicit cauſalitatem efficientis fficienris. ſedibiſumitur denominatioe tun etiludecies eluni inqᷓ;tuʒ difiiot isch b efcie nien pnutiini in ſSe vnſse ßeinudt ioni ſukfn wügu wudienp te. Modo — locus denominatur a termino inferente·et g ſin minoillato · Eſcriptio eſt oꝛatio ſ ignificans eſſe rei peratcii ſ ſnu halia. vt animal riſibile eſt deſcriptio boinis M 1 Wnt ic. Deſcriptio e ſtoꝛatio cõſtans ex genele et popiowu⸗ Petri hylpani malriible. Locus a deſcnptione eſt habitudo deſtriptio⸗ nis ad deſcriptum Et cõtinet quatuoꝛ argumenta ⁊ quatu⸗ oꝛmaximas.ſicut locus a diffinitione. et foꝛmant᷑ hic eods modo argumenta et maximeſicut ibi.niſiꝙ ibiponitur dif⸗ jinitio etdiffinitum. hic vero deſcriptio et deſ criptũ ponit᷑. ¶ Poſtqᷓ; autoꝛ determinauit de loco a diffinitione ⁊ a diffinito. ie tonicquenter determinat de loco a deſcriptõne ⁊ deſcripro. Pꝛimo ditfi rans per accidẽtalia.⁊ dicicur oꝛatio. quia deſcriptio componiturex plu⸗ retede mmii vnum contrahit aliud.et eſt quoddam complexũ. vt ani S malriſibile⁊ oꝛatio ponitur loco generis diffiniti. Weinde ponitur eſſe nnonp enn rei per accidentalia.ad differentiaʒ diffinitionis que ſigenficat eſſe rei per eumnq Adfni 2*. eſſentialia Mt ratio huius poteſt eſſe. quia ilud quod ſignificat eſſe ret daggn r qemnꝝ per ea que conſequuntur ens in ſpecie completum explicat ipſ um per acci 6 n dentaliacum omnia ↄſequetia cõ pletum eſſe in ſpẽſ unt accidentalia.ſed ers cu nuymi oelcriptio eſt huluſi modt ergo deſcriptio explicat eſſe reiper accidentalia edfn edfn ergoe. dunEmo uciaDuedam „„ hunt cõmunia quecs equuntur pꝛincipia indiuidui. lia funt pꝛopꝛia — pꝛincipia ſ peciet. a. bet dari per ac en eidentia pꝛopꝛia et non debet dariper comnmunia.niſi inq;tum plura ac⸗ ot n dem cõmunia accipiuntur loco vnius pꝛopꝛij ᷣm quod vtrunqʒ ref oden nn inngtralterum ⁊ ger hoe faciunt vnun conuertibile cum diffintꝭ ve c 1 nch— grelſibie ꝛ bipes eſt ↄuertibile cum homine eo quod vnum contrahitur Aim waciu adalterum et econtra.⁊ ideo ilud aggregatum equiualet vnt actui pꝛo⸗ poqᷓ;uis ibi ſint plura accidentia.⁊ ſic debet intelligi ꝙ deſcriptio ſigni cat eſſe rei per accidentia pꝛopꝛia. vel communia appꝛꝰopꝛiata. vel meli⸗ dleicur per accicentalia. qᷓ; per accidentia. quia quandoqʒ deſcriptio daturg inferioꝛa ſu Pioꝛls et quandoqʒ per modos eſſendi que non ſunt um⸗ puraatcidentia ſed dicuntur accidentalia. quia habent modum accidẽʒ tim ¶Eciendum eſt ſecundo. ꝙ deſcriptio aliter ſic diffinitur. eſt oꝛg tio conſtans ex genere et pꝛopꝛio.vt anial riſibile eſt deſcriptio homi⸗ kis et includit genus et pꝛopꝛium eius. Mliter autem ponitur genus in difinltione ⁊ in deſcriptione. quta genus conſideratum vt eſ pᷣncipium endale foꝛmale ſpeciei ponitur in diffini tione quidditatiua. Sed ge⸗ vus coſideratum vt eſt cauſa efficiens pꝛopꝛij quod fluit ex genere poni⸗ kur in deſcriptione.⁊ capitur dupliciter deſcriptio. Vno moqo genera⸗ krer pꝛo quacunqʒ oꝛatione que explicat eſſe reiper accidentalia. ſiue ſint Pꝛopꝛia ſiue appꝛopꝛiata. ſiue ſint cauſe extrinſece diffiniti ex quibus fit diffintiocauſals.? ſic diffinitur pꝛima ſui diffinitione.lio modo capi turſolum pꝛo illo quod fit ex genere et accidente pꝛopꝛioet hoc modo de . capitur in ſecunda diffinitione. ideo diuerſimode dantut de ip̃g lite diffinitiones— ₰8 iiij viens deſcriptionem dicit. Meſcriptio eit oꝛatio quid eſt eñe rei ſignifiz ——— —— 2* —————* *—„ — riaſiter ⁊ huertibiliter cñ deſcripto·⁊ quicqd verificatur devnoꝛ et etiam de quocũq; verilicat deſcriptio ⁊ deſcriptũ.et i b xibilitatẽ eoꝝ·et licet deſcriptio explicet eſſe reiꝑ accidẽtali wierur tant᷑ſubſtãtiam rei·tñ ipfa accipit᷑? ſuponit pꝛoea eton ſcripto. vt dicendo gial riſibile currit ibi aial riſibile ſupponit peiq polltis ·⁊ ꝓ eodẽ in ſubſtantia ſicut homo ideo iplafacit iocñ ecn ———————— deſcriptũ. que quid ta.⁊ quatuo? maximas · P pꝛedican do negatiue. Mxe mutãdo diffinitõem in deſcriprõem ⁊ diffinitũ in deſctiytũ. ʒles deſcripto eſthabitudo deſcriptiõis ad deſcriptu· ⁊ tenet quaduylciu ſicut pꝛece g diffinito niret᷑ hoc eſſet ꝑaliã deſcriptõem cũ nõ et iterũ illa deſcriptio ꝑ gliã.⁊ ſic de alijs eſt incõueniens · ergo deſcriptio nõ diffinit᷑ dentia rei non dentia rei ergo male ð? ꝙ ßcat eſſe gccidentaliaſʒ genus? ꝓpꝛium am eẽritia ſpẽi.⁊ ꝓpꝛi eſt habitudo deſcriptõis ad deſcriptũ.e ſcriptõne· ſed Fon ſequnt᷑ aial riſibile ↄponit᷑ ex genere ⁊pꝛio · h g deſcriptõe. ꝗᷓ locus a deſcriptõ ne non tenet „ diffini᷑ ꝑ diffinitõem deſcriptiuam? illa diffinit in deſcriptõe ſtantia rei. nõ cauſant ipᷣm ꝓpꝛiũ niſi poſt eẽ ↄpletũ ſpeiiõ genus — —— ½ 5 — 5— g ———*— Trattatus muinns ciẽdij eſt tertio · ꝙ deſcriptio facit locũa ſubſtantia. ꝙ dicttie ſẽn qeʒ eſentucſtode Sciendũ quarto· ꝙ locus à deſcriptione eſt habitudo deſcripti ẽ habitudo eſt uertibilis et tenet bmo ſubij ciendo deſcriptõem afimatut do affrmariue. Terrio ſubijciendo negatineRun iue. Qxẽpla? maxime accipiunt᷑ ſicut in locoa diffinitie dẽs ⁊ eodẽ mõ foꝛmnant᷑ argumẽta et maxime eius ſicutinbo Contra pꝛedicta arguit pꝛimoſic. Sideſcrpiodi abeat diffinitõem quſtunn ⁊ ſic eſet pꝛoceſſus infinitiq; diffin WPcðo ſic. Illud qðßeat acc ßcat eſſe rei.ſʒ deſcriptigq dat᷑ ſolũ ꝑ accidẽtia tifeatai Tertio ſic. ois delenpriodʒdnper nu po ſunt eſſentialia ſpẽi. qꝛ genuseſtde ũ imediate ↄſequit᷑ eſſentiã ſpẽi.ꝗᷓ nulla deleript dyda Muartoſic. homo eſt aiaitilbile d homorðells t ecõtra.⁊ tñ ibi noneſt leusade ſed a diſperatis · ꝗᷓ ↄtra diffinitõem illoꝝ locoꝝ · nlt omo ⁊t.et ñello ſubijciendo delcnytůg cy fimatiue· ¶ Adbᷣmũ dicit᷑. ꝙ deſcriptio ſub il intentiõe icipen io nõ habet vltenus dij finiriꝑ aliam egg eſt aliqð ↄplexuʒ · ideo non opoꝛtet ꝓceder infi cd ſcõm ðꝛ ꝙ licet deſcriptio ſolũ data b actidentfeet ꝑ gen? ⁊ꝓpꝛlů · munil e ntl mn bim ſ vſpiec innol neetdeih ſnnnn ennn perintapie yientenon nisinte vpron ronbcan bijnw ecmi miuded [poſau nhtheit Piltdili Unbiscn ohlstite accidẽtalia de ſuo foꝛmali bcato · tñ de materiali cato ĩpoꝛateẽ rilud⸗ ſtamiale. qð ꝑilla accidẽtia explicat᷑ a poſterioꝛiet etiam ſuppont pſi d tertium dicit· ꝙ B genus ⁊ ꝓpꝛiũ ſinteſſentiala ſpẽin dentalia inqᷓ;tum gens eſei qꝛetiã geus ĩdij Iequkeſepüs Id quartum dici᷑· ꝙ ßiniloeninen nos añcedentis inh qᷓ;tum relpiciũt eẽntiaʒ eius.· cñ pñt diciaccicena effectiua ꝓpꝛij · pꝛili ↄſequit᷑ totũ eẽ ↄplexi ſpẽi. quo modo vt eſt cauſa ꝓpꝛj teſit habitudo deſcriptõis ad deſcriptũ inter terminos ancn jai riſibile eſt terninus inferestuzit inter terminũ inferẽten? illatũ.qꝛ aial riſi mediũ ⁊ lapis terminus illatꝰ.⁊ inter illos non elt habitudo deleryrot ad deſcriptũ. vel ecõtra Ad quintum ðꝛ·ꝙ ibiarguitur delenpton non ea pie qua ↄuenit cñ deſcripto ·ſed ea te qua dijen · Ideoibicn titur fallatia accidentis isGn wiepa wsnibt sed witsch ſhikei unlyi „. tiimtle Pttrihylpani Vterpꝛeratio eſt duplex. Quedã em eſt que nõ con⸗ neni cũ interpꝛetato ſuo. vt ledens pedẽ eſt interpꝛe ratio huius noĩs lapis· Alia eſt que cõuerti cũ inter pꝛetato ſuo vt amatoꝛ ſapientie eſt interpꝛetatio huius noĩs aenh i n⸗ philoſophus. et hoc modo ſu mit᷑ hic. et diffinitur ſic. Inter e preratio eſt expoſitiovnius noĩs minus notiperaliudnomẽ n nagis notum vel per integram oꝛatõem. Locusa noĩis in⸗ — Linin terpꝛetatione eſt habitudo interpꝛetatõnis ad interpꝛetatuʒ olah ½ uʒuln etcontinet tot argumẽta et tot mo ximas ſicut locus a diffi⸗ — Fa tione. Pꝛimo ſubijciendo interpᷣtationẽaffirmatiue. vtama nons mmʒin toꝛ ſapientie currit. ergo philoſophus currit. Locus a noĩg interpꝛetatione M axima. Quicquid pꝛedicatur de interp̃⸗ e tntioneet de interpꝛetato.vel ſicg parte pꝛedicati.vt ſoꝛtes dei u interpꝛetatione Waxima. De quocũqʒ pꝛedicat᷑ interpꝛeta Snc Aan eſt amatoꝛſa pientie. ergo eſt phioſophus. Locus a noĩs — S no et interpꝛetatum Nega tiue ſica parte ſu biecti. vt amatoꝛ nce ſapientie non currit. ergo philoſe opls nõ currit. Locus a no mm mi minis interpꝛetatione Maxima. uicquid remouet᷑ ab in — I tewpꝛetalione et etiã ab interp̃tato.& parte pꝛedicati ſic. ſoꝛ⸗ wl do tes nõ eſt amatoꝛ ſe apientieergo non eſt philoſ ophus Locꝰ ddng mtih ab interpꝛetatõe. Paxima. T quocliq; remouet᷑ in terpꝛeta 6omd iePet 3 intelliifdr elie tio. etiam Et eodẽmodo intelligit᷑de interpꝛe eptönt rraip talo ſicut de diffinito. 4 Nvit Moſiq; autoꝛ determinauit de loco a deſcriptõe ad deſcriptũ. et econ a1in tra hic ↄſequẽtet determinat de loco ah interp̃ tatiohe ad interpꝛetatum. — xlnxnn imo ſic diſtinguẽs mõs mnterptatõis Vuedã em̃ eſt interpꝛetatio nõ̃ 5:pht lertibilis cũ interpꝛetato. Mt iterũ talis eſt duplex. W. uedaʒ em̃ eſt q̃ ſn ſſezeſtinplus 2 excedit ſuñ nterbrar. vt ledẽs pedẽ eſt interpꝛetatio huiug ois lpts. Mr deplurib verfcat q lapis q̃dã eſt exceſfa ſcʒ ab interp̃ e pi tnto de pauttoꝛib verificat qᷓ; interpꝛetatũ. vt ꝑfecte factũ eſt interp̃ta — tio huns noĩs ꝑfectũ. ⁊ de paucioꝛib ðꝛqᷓ; pfectũ Perfectũ em̃ ðꝛ de deo s pit 6 etcreaturis. ſed pfecte fattů dici de creaturis t̃. lia eſt interpꝛetatio qui 1 8 ipn Huertibilis cũ interp̃tato.vt amatoꝛ ſapiẽrie eſt interpꝛetatio huius nois 2 nin phs. Wicitem̃ pes ꝗphilos qð eſt amoꝛ.⁊ ſophos qð eſt ſapientia. qua amnatoꝛ ſaptẽtie g Sciendũ pᷣmo. ꝙ ab interpꝛctatõe nõ ↄuertibij lrö ſumit locus a ſudſi⸗ io· eo ꝙ ip̃a nõ ſit icẽ cõuertibiliter cñ inter e 1i to quod reqrit᷑ in quolibet locoaf ubſtantia.ſed ab ea umiturlocn 2 an 4 boens arguendoaffirmatiue ab interpꝛetatione ad interpꝛetatũ que A* umn⸗ t Po. ſed ab interpꝛetatione cðuertibiliad interpꝛetatũ ſumi eienptt 1* ocus dialecticus et erit locus a ſubſtantia. qꝛ tals interpꝛetatio diuit p- r C. —— — Zaf T— n.p————— E) 5 S N. ——— ftr& F— 5 12 e N 5———— 2 48— t* X—*——0 7 7* attatüs realiter ⁊ conuertibiliteridem cũ ſuo interpꝛetato. et de iſaeſthi Acadpr poſitum.et diffititur ſic. Inter detatio e nus übehir norm. tio eſt expolitio vnus nonns nj 5 Lun Fciẽdumſecun o.ꝙethimologia tranſlatio⁊ i guumi i ſter ſe diferunt. quia ethimolog eſt mtelbteticoſti onm dictiones eiuſdem vdeomatis· vt ſol dicitur quaſi ſu erionbge dn unbis un SA et luna quali luce nitens aliena vbi exponit nortn lues. mell S F tinas. Gettrãllatio eſt mutatio ſermonis de vno vde 2 asdöcu nut ocl utat grecũ in latinũ. vt kyrios grece eſt dñs latine inaludn nspell fit qñ expon᷑ vna dictio n allas dcõnes eiuſdẽ due n enc et ſic inter tatio vt hic ſumit eſt qðᷣdamſ uꝑius ionnni ſtinguit ↄtra trãſlatõem in qua nonfit expoſitio nois cogamtd le ſermonis in alium ſermonẽ extrinſecũ vel extraneũ. ⁊ ideo i i ſumit᷑ bocus extrinſecus. ⁊ ab alijs ſumit᷑ locus intrinſ ecus mnäſmöm niiuvf ðꝛ ab interpᷣtatione ad interpꝛetatũ ¶ Bciendũeſt tbe g terpꝛetatione eſthabitudo interpꝛetatõis ad interpꝛetati u Pum tuoꝛ argum enta ⁊ quatuoĩ m ximas. pmo ſeʒ ſubijcien o tenqn ſinm ſ6 firmatiue·ſecũdo negatiue ⁊ tertio pꝛe dicando miinee ue. Capiint exempla ⁊ maxime eodem modo ſicut ⁊ in pꝛet dun u nfinto0 iocus ab interpꝛetato eſthabitudo interp̃tati ibS kaninep k.* etiam quatuo? modis ſicut locus ab interpꝛetarõ ne etrõeſ„ mſprit pꝛeratio ⁊ interpꝛetatut⸗ ertunt᷑. ergo vtrulq; ad alter eſtea u nb di do qᷓ;tum ad hoc qð eſt foꝛmare argumẽta ⁊ maxmas penes aſi* iuwſtn nem ⁊ negatdem ſubiectõem ⁊ pᷣdicatõem. A Geiendũ qunto m umaſwa iſtos locos a ſub ſtãtiahic poſitos ſunt adhuc alij modimin e E reducibiles ad os ·ſcʒ locus a ſy nonomo adi pnonomi oi phertsti rit ergo marcus currit.⁊ locus differentie ꝓpꝛie adſ pem? cönun 6 nale currit. ergo homo currit· et ecõtra.⁊ locus alpẽ adꝙꝛiet cimn homo eſt. ergo riſibile eſt. Get locus ab exponẽtib ad etpoſitũ.vdlecmn wiien t hic homo currit? mhil aitud ab hoie currit. eigo tĩ hõ ant Din ra ꝙ locus a ſynonom ad ſynonomũ⁊ a ſpẽ addꝛãm? e5 ntdumi— locũ adiffinitione vel diffinito qꝛ terminus inferẽs idẽ dicit eſſriin uertiblliter cũ termino illato. ⁊ inde ſumitur vtus pbatiuain beoadt inito vel diffinitðe Ped locus a ſpecie ad pꝛopꝛium reducituradocln 5 u a deſcriptoad deſerip tionẽ ⁊ ecõ̃tra. ſed locus pꝛio ſpẽmnium. ad locũ a deſcriptione· eoꝙ pꝛopꝛiumſe habet in eſcrptõn uniu ſnan differentia deſcriptiua ad ipᷣm deſcnptum Sed loeus abetponi expoſitum reducitur ad locũ ab interpꝛetarione vnde enetultnofib coaſubſtãtia terminus inferens? terminus ilatus che un jin 50 et pꝛopter ↄuertibllitatẽ eneetnauneaitur ertibilib in quo connem ſet poni vnis locus generalis·ſch ſocus a 5 tur generaliter omnes loci a ſubſtantia· ei poſſet argul q icquid verkicatlld illum locũ ⁊ foꝛmari poſſent qu Vno ↄuertibilium? de reliquo qʒ negatur vnumẽ re coꝛum a ſubſtãtia Uatuoꝛ modðh atuoꝛ maxime. vt quicqui Mt de quocũq; verficatur vnmn til ſio.et de qwl tibilium et reliquumet quicquid negatut de vn lquum·ĩ per hoc ponũtur arumẽtaih o⁊de alio ·etd . „ E Wh ſ — uwie oit noſer I06 tin 3 eſt lapis ergo eſt ledens pedem et ſic de alijs · Terolidicenqo pue , ligere eſt dem quod intus legere. eſt interpꝛetatio·⁊ tamẽ b n poſitio nominis ſed verbi.ergo contta diffinitõnem netpreturne⸗ M i Muartoſic. In diffmitione eſt expolitio vnius nominis er aliud v & mit. rert interpꝛetatio.ergo adtt n E— Uenit als a diffiniro. ¶Muinto ſic. Non ſequitu 5 wtni ueeeprneera eſt philoſophus.et tamenibi argutur n mem Simni⸗ interpietatum. ergo iſte locus non tenet pꝛedicando interpꝛetationem af m fmatie d pmñ dici et ſictit Sini inum itnit Ad hü dicitur. ꝙ licer ſicut diffintio explicat diffi⸗ nite interptetatio interpꝛetatumied tamẽ interpꝛetatio que eſt ume Fnhi dam diffinitio quid nominis non ſemper ſumitura pꝛopꝛietate 3 —*(m bilicum interpꝛetato.ſicut diffinitio ſemper fit ex differentia e enene n ſpecie.ideonon opoꝛtet g omnð interpꝛeratio ſirtooria conuertibili neus 1 rnntit liber diffi 0 rpetatio ſit conuertibilis ſicut inm eizuni er difinito Adfecũdum dicitur. ꝙ bene ſequitur ger nð eſt edeno pedem ergo non eſt lapis. ſed nonper iocũa — S cuma ſuperioꝛiad inferius negatiue.⁊ Sn conſeuentis. vt quãdo interpꝛetati ees ꝛetatio excedit interpꝛet 5 p vpecies ⁊ interpꝛetaruʒ.2 neietatumiha ſepaber —,— 4, etailz· vt genus.? ſic poſſunt foꝛmarj ocig corc aſt l eereonra Ad rertiumdicitur. ꝙfi e e oe dei 2 6 3 ignificans per modum ꝑmanẽtis. ſic ibi non eſt eoltin ins ſed ſicapiarur generaliter put eſt nota mẽrtc ve eth⸗ Gt— ſic eſt ſi nomne qul bene Peen ecoinetur d Ad quartum dicit᷑. ꝙlicet diffinitio et c̃ſenne dicat expoſitionò otnnltum dictt· ꝙ licet diffinirio ex cõſequenti ont Fpini otione nominis diffiniti.nõ tame pꝛim„Lpſa em ni n epiicat eſſe rei ſignific rame pꝛimoet per ſe. Ipſa em̃ pꝛi⸗ mot n Z ile rei ignificate per nomen⁊ex conſe uenti ce. 3½„ qᷓtumad ſuam ſianiicae nlequenti explicat nomẽ lunii Fnſn⸗ i gniticationem. Mcontra vero inter o pꝛimo ex — Anr⸗ Enſequenn ſigmficatum.⁊ pꝛo eenitpien te Si Ad qntum dicitur· ꝙ licet ruſticus appetat vel deſide —— deniam⸗nontamen amat ipᷣam. Mſenim deſderi e 86 bieer iqeo quia ruſficus carens ſcientia non habet taleʒ qui ſunt quind roncommitantibus ſubſtantiam ri 5 qundo ſumitur argumentum ab his que 2 Sin terninos in queſtione poſitos. Et di⸗ s eſt locus g toto.glu us a cauſt li oeils q roto· glius q parte.alius a cauſa s abeffectu. 4 N — 3. alius a Seneratione. alius ab vſibus. alius S noneſt ledens ergo non eſt lapis. emitur bonus locus dyalecticus ⁊ ecõtra. Gltiam bene ſequi finirioeſt conuertibilis cum diffinito. ergo uertibilis cum interpꝛetato. tenu babtta. quare non eſt amatoꝛ ſapientie. Prtri hyſpani Contra pꝛedieta arguitur pꝛimo ſic. icut diffintio ſe habet ac diffinitum ita interpꝛetatio ſe habet ad interpꝛetatum.ſe omnis inter d omnis dif⸗ to pꝛetatio e ¶ Secundo ſic. Bene n 2 ergo abinterpꝛetationẽtðijuertibii ſu⸗ ₰ — —— 5 L— rpꝛetatione ad Trattatus Muintus acõmuniter accidentibo. Locus à toto diuidit᷑ ſicutiſ totũ. Eſt eĩ quo ddã totuʒ niuerſ ale. aliud ine totum in qᷓtitate.aliud totũ in mõ · aliud totuʒ inloc totũ in tge Etpᷣm boc multiplex eſt locus atoto.q ocus atoto vniuerſali. alius g toto integrali. etſic ih etſic diuiditur locus a tpe. Totũ vniuerſalext tch eſt quodiibet ſup erius etſubſtantiale lumpinwine eias in inen predicamẽtai: xailadboiantti ſuum infer pedcA ſubiectiua dicit᷑ quodlibet inferius ſabn ad ſoꝛtem. Pars ſu Locus a toto vniuerſali ſiuea gnn to vniuerſali umptũ· eſt habitudo ip̃ius totius vniuerſalis ad ſuãtenſubuci uam ſiue ad ſuam ſpẽm.et eſt ſemper deſtwctiuns hcin o lapis noneſtbõ· Hin totũ. vt lapis non eſt aĩal. erg fgenus ſuue totũʒ vniuerſale. ab eodente quocũq; remoue g ue mouct᷑ ſpẽs ſiue pars ſubiectiua. Aocus aſpẽ ſineapreſt iectiua eſt habitudo ipius ad genus ſiue ad ſuum wonl uerſale. ei eſt ſp Iſtructiuus· et tenet duo argumẽte d maximas.& imo ſubij ciendo ſpẽm affirmatiue. x hocn rit. ergo animal currit Locus a ſpecie ſiue a pte ſubicuu Marimn Nuicquid pᷣdicat᷑ de ſpẽiue e ſubiecin ha etiam pᷣdicat de genete ſine de toto vniuerſali. Shlop dicãdoſ pẽm affirmatiue. vt ſoꝛtes eſt homo. ergo ſoꝛteci gial. Warxima. De quocuch pᷣdicatſpẽs ſiue pur ſubie na. de eodem pᷣdicat genus ſiue totũ vniuerſle. oſtqᷓ; autot determinauit de loco a ſubſtãtia. bic ↄrincyitden comitãtib ſubſtãtiã. qͥ eſt qñ ſu inos in queſtione poſitos pmo s apte.locus acalluli effectulocus a generationẽ. coꝛruptiõe.ab vſib.· ⁊ cõite oꝛum deſcriptio ſatis patet inferius⁊ inter iſtos loco⸗ qutoꝛpius di terminat de loco a toto⁊ de loco a ꝑte qui ſunt ↄiũcti qꝛvnus 2goſil alium ratione euius hic ponit diuiſionem totius heie ꝙ totum diuiditur per totũ ynluerſale.totũ integrale· tum in modo · totũ in locoĩ totũ in tꝑe.quoꝝ omne totum ↄtinet ſub ſe ſuas ꝑtes · vel ergoc actu vel in potẽtia.ſi in potẽtia hot eſt duplr · ve vel ðt tin ꝑtẽ·ſ pᷣmũ ſic eſt totũ vłe.ſi ſcðm ſic eſt totũinm near ſuas ꝑtes in actu eſt duple· q yel tale totũ ſumit᷑ ꝑ modl diuili.⁊ lic eſt totũ integrale vel ꝑmodũ diuiſi⁊ multiplcai ſuun mit orgumẽti cbſ enumerãs octolis raccũta Beiendieſhn totů inqᷓ;itits ſichabetur ſufficentia qu ontinet ſubſeſuas l ðt totã eſſentũ ſuepis 5 Ji vero ꝑmodi vnmn La nut nus rotum. eo ꝙ in ſuo ambitu ↄtinet ſiã 4 dict᷑ vniuerſale inq;tum eſt vnñ in muitis. Sed pars ſublectiua dicit infe 5 Nrihypani ret hoe dupłr. vel impoꝛtat᷑ noialiter·⁊ ſic eſt totũ in qᷓ;titate vel aduerbi⸗ aliter et hoc duplt · vel habet pertes in ſucceſſione.⁊ ſic eit totuʒ in tꝑe. vel in pmanentia·et ſic eſt totů in locoet qꝛ totũ ⁊ pars opponuntur ⁊ coꝛtelatiue dicũturideo tot ſunt modi partiũ quot ſunt modi totius.⁊ etiam ſex ſunt locia ꝑte ſicut ſex ſunt a toto.et inter iſtos pᷣmo determinat de loco a toto vnuerſalnrõne cuius peimo ponit definitõem totius vninerſalis. ¶ Seendũ ſecũdo ꝙ totum vniuerſale eſt ſuꝑius eſſentiale ad ſ uam par⸗ tener von capitur hic ſuperius pꝛo genere velſ pecie folum que oꝛdinãtur ſupꝛa ſun inferioꝛa in recta linen pꝛedicamentali. Sed capitur hic generali⸗ rerpꝛo quocũc; ſuperioꝛtqð pꝛedicatur de pluribinferioꝛibus. ſide rale ſit ens rõnis ſiue ens reale ſiue ens vniocũ ſiue analogum Et dicit tale ſupe inferioꝛa tanqᷓ; partes eius. Et us vn— a nius reſpectu ſuperioꝛis.ſcut ſpẽs reſpectu generis.⁊ indiuiduum reſpectu it. a nndih nsſuc Hmii ſadic ⸗iocti hus d xſuin cuus./ do — tiu „ tintſad— do ſic. quicquid pꝛedicat de aliquo ſupenoꝛietiam pꝛedicatur de ſuo inferi err vrhatet regulam antepꝛedicamentalem. Quundo alterum de altero kedenreetg⸗ arguendo ſuperioꝛiad inferius lene tenet iſte locꝰ cõ eiet geperaliter om̃e minus ↄmune reſpectu magis ↄmunis. quod pꝛedi carureijeſtialiter de ipſo. Et dic pars ſubiectiua quia ſubijcit᷑ ſuo totiin rõne ſubiecti. ¶ Sciendũ tercio.ꝙ locus a toto vniuerſali ad ſuã partem ſubiectiuam eſt habitudo ipſius ad ſuam partem. Et nõ tenet iſte locus af frmnatiue. Cuius rõ eſt. qꝛ totũ vniuerſale eſt ↄmunius ſua parte ijeo nõ opoꝛte ꝙ ſiuliquid verificetur de ipſo ᷣm ꝙ eſt inpte ẽ eius.ꝙ ꝓpte hoc ve⸗ nficet de ipſo ßᷣm ꝙeſt in alijs partib. vt non ſequi᷑aſinus eſt àmmal. ergo alins eſt homo · Ideo nõ valet iſte locus ↄſtructiue.ſed brne deſtructiue.⁊ ↄtinet duo argumenta? duas maximas pᷣmo ſubijciẽdo negatiue. vt ani⸗ mal non eſt lapis.ergo ⁊c̃. ¶Maxim— quelitereius pars. Becũdo pꝛedicando negatiue.vt lapi s non eſtanimal. 5 ergo lapis non eſthomo. Maxma. Remoto tot ſubiectiuaeius. I Scienqum et quarto.ꝙ locus a parte ſubiectiua ſin a 5/ ſpece elt habitudo eius ad ſuũ totumet non tenet iſte locus negatiue.q ad negationem ſpeciei non ſequitur negatio generis. quia ipſa deſtructa ge nus poteſt permanere in alijs ſpeciebced tenet affirmatiue duob mods 7 Pꝛimo ſubijciendo partem affirmatiue. vt homo currit ergo animal cur⸗ n. Maxma. Q uicquid pꝛedicatur de ſpecie.⁊ de genere· Secũco pꝛedi candoeam affirmatiue. vt oꝛtes eſt homo. ergo ſoꝛtes eſt ammal. Waxi m. Ve quocũq; pꝛedicatur ſpecies.⁊ ſuũ genus. Cuius rõ eñ. quia genꝰ eit ſuperius eiſentiale. quod actu ⁊ intellectu cõ tinetur in ſuo inferioꝛi.ideo quicquid venficatur de ſuo inferioꝛi opoꝛtet neceſſario ꝙ verificetur de ſu⸗ perioĩleius quod in eo includi᷑et de quocũq; verificet᷑ inferius ⁊ ſuperius neocontentum actualiter. Et per hoc patent locia toto vniuerſai⁊ꝗ par⸗ te ſubiectiua ¶ Montra pꝛedicta arguitur pꝛimo ſic.ſ uperius effentiaie eſt pars ſui inferioꝛis.ſicut genus eſt pars ſpeciei.ergo tale vniuerſale nõ dici⸗ tartorum vnuerſale etſic male hic defimtur totum vnuerfale ecun a. Meſtructo toto vniuerfali deſtruitur ⁊ o vniuerſali remouctps 2 cun uctiue ¶ Tercio ſic. non ſequitur ammal non currit. ergo homo nõ cur⸗ n. quia aſino queſcente et hommne cirrente antecedens erit verũ etconſeʒ ₰ —— E rit de animali particularit let oſequentia. quens fa am ꝑtem ſic. bene conſequẽtis ſequitur oppo Trattatus um ergo arguendo a genere ad ſpẽm ſiuea toto vniuetſi nð tenet negatiue ergo iſte locus nõ tenet deſtructiue iadſu⸗ ſectur homo nõ eſt alb. ergo ammal nen eſt albũ. quia exop fitũ antecedentis. vr om̃e mncſu guintus. Qanno oñjis hõ eſt alb·⁊ tamenarguit᷑ a parte ſubiectiua ad ſuũ totumnegn Quinto ſic.nõ ſ equitur. ſoꝛtes incipit curtereerg incipit mutiat men arguta ſpecie ad gen matiue ¶ſqd pᷣmum dicltur. ſuo inferloꝛi bene eſt pars eſſentialis eius · ſed ᷣm ꝙ gcipitur inſun cõm ſale reſpectu ipſoꝛum tate ſic dici totum vniuer in pꝛedicatis eſſentialibꝰ ⁊ per ſed in pꝛedicatis ecidentalib non opoꝛtet gpter cauſam pus duunin ere non tenet in omnib pꝛedicatis conſtructiue.et icet teneutn on eſt ſolum virtute habitudinis generis ad ſpecem ſedvt =ocus a ger aliquiꝰ hoc n tute alterius habitudinis. ſcʒ iiter ſibiconuenit. et ideo pᷣdicatur de Acd tertiũ dicitur. ꝙ ibinon arguitur deſtuciean non negat animal. ſed negat llud peduicn ti er accepto.ideo ibi arguitur affrmauettõn⸗ Ad quartum dicitur· ꝙ ibi arguitur affirmatiuerõn ur ſed affirmatur album de homine ideowe Id quintum dicitur· ꝙ ibiar guitur aſpecie ad g tualiter includitur to vniuerſali.eo ꝙ negatio gatine. q bihð nõ negat pona conſequentia negatiue. eo ꝙincipit · includit negatõem. ſoꝛtes incipit currere.ſicut ſoꝛtes modo nõ curnt hin tantũ valet dicere Diate poſt hoc curret Dtum integrale us affirmatiue. ergo locus a ſpecienõ teuetifit ꝙ ſuperius eſſentiale fm ꝙ connactumeiu Ad ſecũdum dict ſe quicquid dicitur del wenotinſat ad aliud pꝛedicatum quod eſentuj generis ſuis inferioꝛibyin quib ſupenusuc vt patʒ in expoſiione eus ut eſt quoddã compoſium epanybi bentib quãtitatem · et pars eius dicit pars integils ars integralis eſt que cũ alijs partibꝰ conſtituit totũ W cus a toto integrali eſt partem· Kteſt ↄſtruct Aocus a toto integrali Maxima. nitur et q̃libet eius pa habitudo totius integralis ad n iuus ſempꝑ. v domeſt egopanct ſoſito toto integ . Locusa panteintegraiet habin do ipſius ad ſuñtotũ· et eſt ſemꝑ deſtructiuus. v pareswol eſt. ergo domus non eſt. L0 Peſtructa pare integrali deltrui᷑ etſu totum l. Pie conſequeni oſtqᷓ; auto? determi Determinat de „„ loco a toto integrali · pꝛimo ip grale eſt quoddam ↄpoſitumet partib habentib quãn Znitione inelugtur ens loco generis et ponitur ↄpoluunã cus a parte integrali Piin nauit de loco a totovniuerſa ſum ſi deiniens · Torunnt titateʒ. Inqude ddiferw pps zuß vhi s Oii Fchi eim⸗E ſchneoen nguls⸗ itt mnlgur mt ihit wiſund n dhuun in ktöten ſun eni kuhene in ſichti ſihus ust Wi —— r ℳ—* 4* 5 1a vL qunum bgn udt ngi mtan ma tunsii ecil bnin ucn p acit nba *„,— ₰ Prtrihyſpant pan ſimpliciũ. Et ponitur ex partibꝰ habentib⸗ qᷓ;titatem.ad differenti totlus vniuerſalis ⁊ totius poteſtatiui? alioꝝ toroꝛum quoꝛum nullunta; le ↄponitur ſub tali ratione ex partiquãtitatiuis Vndein hoe diffetunt totum vniuerſale · integrale.⁊ poteſtatiuũ. quia totum vniuerſale eſt toruʒ meſſehtiam in qualitet parte eius. Totum vero inregrale nec eſt torñ m Feſſntiam nec im virtutem in qualitet eius parte. Glt totum poteſtatiuuʒ el im totam eius eſſentiam adeſt cirilitet eins parti.non autẽ pᷣm eius virtu⸗ tem.vt anima rõnalis reſpectuanime vegetatiue. ſenfitiue.⁊ intellectiue Fciendũ pᷣmo ꝙ duplex eſt totum integrale⸗ſc bomgenium ⁊cutro⸗ gen. Totumhomogem eſqðeſt eiuſdem nature in omib ſuis partibꝰ ggueltret pars ſůſcpit pᷣcicgrõemn torius. vreſt aer terra. ⁊ ſi de aiijs vt quelet pars deris eſt acr. etquelibet pars terre eſt terra Etðꝛ homogenũ ab homos greck quod eſt vnñ latine. ⁊ genios natura. quaſi vnius narure uerſe nature in om̃un ſuis parti·⁊nõ poteſtpᷣdicari de qualiet pantterꝰ. vthomo halret partes diuerſarũ naturarũ· vt funt carnes.ſanguis. oſjn. Et non poteſl pᷣdicari de ipſis in recto· Et dict᷑eutragenium abetron velcre ron grece qð eſt varium latine.⁊ genios natura.quaſi diuerſe nature in om̃i bus ſuis partiby.et de qualibet inteiligit᷑ pꝛedicta definitio& Sciendũ ſecũ do. ꝙ pars integralis eſt pars quãtitatiua ↄponens totuʒ integrale ⁊ qu2 doq; vocat pars inregralisjmaterialisjetpars qᷓ;titatiuq ᷣm diuerſas rati⸗ ones. Dicit᷑ em materialis inqᷓ;tum includit partem materie ipfius in Etðʒq;tiratiua· eo ꝙ includit qᷓ;titatem et eſtↄpoſita ex materia ⁊ qᷓ;tita⸗ te ſimul · Et ðꝛ integralis ex eo ꝙ ex ipfa integrat᷑ ⁊ perficitur ſuũ totumet ſicſunt ecdem ꝑartes ᷣm ſubſtantiu que dicũtur materiales quãtitatiue et integrales. Et tales partes adhuc diſtinguũtur. qꝛ quedas junt partes hnapales totius. vt ſunt ile ſine quib ↄpoſitũ nõ poteſt eſſe ⁊ de neceſſita⸗ te requirũtur adeſſe totius.vt tectũ ⁊ fundamentus reſpectu domus. Ilie ſunt minus les que nõ ſunt neceljarie ad eſſe ↄpoſieiſed tmad en ele·ſine quiꝰ totů poreſ exiſtere vt feneſtre ⁊ oſtium in domo. Et definij tio intelligitur de ommb partib. Bed locus a parte integrali ſolum ſunnt᷑ apartib pncipalibo. Et ſiliter arguendo a toto ad ꝑtes opter arguere ac ꝑres hncipales ¶ Fciendũ tercio. ꝙ locus atotointegrali eſt habitudo ipſi us ad ſuam partem integralem.⁊ tenet affirmatiue. vt domus eſt ergo paʒ Pi mt reseſ. Maxima. Woſito tots integralpont᷑ queliet pars eius. Kinꝰ rõ nl vnm cl. en gd de — eſt ·q totum eigrle ↄponitur ex ſuis partibo integralibv et ille neceſſario requnrũturad eſſe totius. ergo poſito ipſo toto ponũrur partes eius.ſed iſte bocus nõ tenet deſtructiue. qʒparres totius integralis ᷣm eſie ſunt pꝛioꝛes huatoranecab lulieeſe betatotandent deſtruere ptes ciꝰ ¶ Sciendũ quartoq locus à ꝑte integralieſt habitudo ipſius ad ſuũ totñ ettenet negatiue vt panes nõ eſtergo domus nõ eſt. Waxima deſtruc; tupte imegralideſtrumeiꝰ totũ · q deſtructo poꝛi deſtruit poſterꝰ qð ab eo ſulewit eẽ ſʒtotů itegrale ẽ poſtenꝰ ſuis ꝑtib ⁊ab ipſis ſumit eõ⁊ nõ tenet iſtelocus affirmatiue. Kinꝰ rõ eſt. qꝛ kae hoꝛi qð eſt in potentia ad poſte nus nõ eſt necelſe ponere poſterius · ſed partes ſunt in potentia ad totũj n⸗ tegrale ⁊ pᷣcedũt ipᷣm ·ideo poſira parte nõ ſequi poſitio totius. . Wrattatus qui Qontra pꝛedieta argui pꝛimo ſic. hec oĩo aial rõnaleeſt quoqij integrale. ⁊ tů nõ ↄponit ex partibqᷓ;titatẽ habentib ergo qudiiu totius integralis Bcðo ſic. nõ ſeqͥtur. domus valettenti ineinn ries? fundamentũ · ergo locus iſte nõ tenet affirmatiue Leu ſi 4 integrale dat eſſe ſuis partibꝰ. ẽ Vnit? actuat ſuas pattes.er cbleun toto integrali deſtruũtur ſue partes · ergo locus a toto S negatiue ¶ Q uarto ſic. nõ ſeqͥtur.pes ſoꝛtis n eſt ergo ſoꝛtes go locus à ꝑte integrali nõ tenet negatiue Quintoſi. aque eſt ergo aqua eſt. ſiter pars panis eſt· ergo panis parte integrali ad ſuñ totũ· ergo tenet affirmatiue Md unir dꝛatio nõ ðꝛ totũ integrale ꝓpꝛie ⁊ ßᷣm veritatẽ. ſed tin m ſilitudie tegrat᷑ ex plurib vocibꝰ ßcatiuis.⁊ eo mõ quo ponit᷑ totuʒ tgatcp ex partib qᷓ;titatem habentib?ᷣm ſ iitudinẽ.et eo mõ ðꝛ deplunb ih tib rõnis · que hñt modũ totius integralis. Ad ſecũdũ ointegrali ſolun tenet gpꝛie q;tum adexiehtũtorus ⁊ns hecnht Is verbleſt ſcho ddiqcentis nõ inʒpolitõ nib de eſttercioadcent dn nð bene argu᷑ per iſtũ locũ · domus valet centũ libꝛas. ergo pares en ð tra argueret᷑ a parte integrali.paries valet centũ libꝛas · ergo domus qᷓus 4 tSnun bal pu unn glet vunti nbl inq nso cuit wl gulsbo bi ſi bona tenet ꝑ locũ a minoꝛi ad maius. ⁊ nõ in hadiuj ne ad totũ ¶ dtercii ðꝛ. ꝙ totũ integrale bene dat eſle totiusaieſtch ſuis ꝑtiby. ſed nõ dat ipſis eſſe ꝓpꝛũ partiũ iceęo toto deſtructo nõ eſtc ſe ꝙ partes deſtruãt fmꝓpꝛuum eſſe ipſaꝝ ¶ Ad quarũ dickꝙlousan integrali ſolũ tenet arguendo a partibꝰ pᷣncipalib mõ pes ſouis nõctpin pᷣncipalis eius· ergo bi nõ debite argu ꝑ locũ a parte integrali Rdqni ðꝛ ꝙ licet bene ſectur. pars aque eſtergo aqud eſt. hoe tñ nõ eliꝙlerhabun dinẽ partis integratis ad ſuũ totũ ſedꝓpter habitudinem parrs ſibun ad ſuũ totũ vle· q in quolibet toto homogenio partes nõ ſuntlolumqᷓtt tiue. ſec etiã partes ſubiectiue·eo ꝙ de ilis pᷣdicatur totum vt ſupenusde inferioꝛi.⁊ eti totum homogeniũ fmeſſe q;titatiuũ ſuũ eit torñ ieg ſed fmn eius eſientiã que verikicat de omnib partib eus eſt torz ye ſ poteſt ibiſumi locꝰ a toto vnluerſali vel a toto integraliſimilterapanei iectiua vel a parte integrali Torũ in quãtitate eſt vle ſumpiu viuerſaliter vteisb mo ⁊ nullus homo · Pars in quãtitate eſt quodlibetinus ↄtentũ ſub illo toto vniuerſali vniuerſalitet ſump · Lol a toto in qᷓtitate eſt habitudo ipſius ad ſuam partẽ eteſtcon ſtructiuꝰ⁊ deſtructiuus. Lõſtructiue ſic· om̃is bõcumt⸗ ſoꝛtes currit. Aocus a toto in quãtitate moxima · Duic pdicatur de toto in qᷓ;titate etiã de qualibet eius pꝛne vlic Sivniuerſalis eſt vera quelibet ciu pꝛricularis ent vn wc ſungh nwanw Nlrunp nenöhnſe inteſme winchl ipe niicn gigicen mvi im vnmdi unit ingn g vifmur vun n wim niie u bult i —i — x baixs dedurrg inm deſinuctiue ſic nnllꝰ hõcumit. ð ſoꝛtes nõ cumit Wafi. ze qdmouct de toto in quantitate ⁊ de qualibet eius parte. vel ſic. Si vniuerſalis ſit falſa quelibet eius particularis eritfal ſa. Aocus a partibus in quantitate eſt habitudo omniũ par tlum in quantitate ſimul ſumptarum ad ſuum totum.⁊tenet conſtructiue ⁊ deſtructiue. Lonſtructiue ſic. vtſoꝛtes curi plato currit ⁊ ſic de alijs. ergo omnis homo currit. Aocus a panibus in quantitate. Waxima. Vuicquid pꝛedicatur de partibus in quantitate ſimul ſumptis ⁊ de ſuo toto. Deſtru etiueſic. ſoꝛtes non currit. plato non currit. et ſic de alijs · er⸗ go nullus homo currit. Waxima. nicquid remonet᷑ a par tibus in quantitate ſimul ſumptis ⁊ ab eius toto.vel ſique/ libet ſingularis non eſt vera ſua vlis nõ erit vera. poſtq; autoꝛ determiĩauit de locoa toto integrali. ic ↄñr determiat de loco a teto in quãtitate.pꝛimo diffiniens totũ in quantitate.qð eſi totuʒ yle vlr ſumptũ.vel ſumptũ cũ ſigno vłi.vt oĩs hõ ibi hõ eſt totij in quanti tate nõ hm ſe ſed ᷣm ꝙ diſt ribu᷑ ꝑ illud ſignũ oĩs rõne cuiꝰ tenet᷑ vir.qa ſi ßm ſe ſimat᷑ eſt totũ vłe.⁊ cũ ſumit᷑ vłr eſt totũ in qᷓ;ritate. In hoc em dꝛñt ila duo teta. qꝛ totũ vle impoꝛtat il naturã vlem ꝑmodũ vniꝰ ⁊ in cõi. et totũ in qᷓ;titate impoꝛtat illã naturã ꝑ modũ pluriũ ⁊ inqᷓ;tũ diuiſa eſt ⁊ multiplicata per ſua inferioꝛa.vt cũ ðꝛ.oĩs homo impoꝛtat naturã diuerſaʒ et muitiplcatã ꝑ ſua infenoꝛa. Ex quo patet ꝙ dicẽdo oĩs— aggre⸗ garũ ex ſignovl ⁊ tęymio cõ nõ eſt ꝓpꝛie totũ in qᷓ;ritate.ſed terminꝰ cõ⸗ munis diributusj vocat᷑ totũ in qᷓ;titate ꝑ ſilitudinẽ ad qᷓ;itatẽ cõtinuã qͥa ſicut cõtinuũ eſt diuſibile in ꝑtes · quaꝝ quelibet ſuſcipit pᷣdicationẽ toti us. vt linea dwidit᷑ ꝑ plures lineas. Gic tale totũ multiplica ꝑ plures par⸗ tes de qͥbus ſᷣm ſe põt verifcari. Patet vltimo ꝙ purs totius j quantita teeſt ſingulare vel inferius ↄtentũ ſub aliquo vli diſtributo Beiendum pꝛimoꝙ locus a toto in qᷓ;titate eſt habitudo ᷓius ad ſuã partem. Ette⸗ net affirmatiue ⁊ negatiue. Affirmatiue ſic. Dis homo curtit ergo ſoꝛtes es currit ⁊ plato curtit.⁊ ſic de Quicquid pᷣdicat᷑ de toto inqᷓ;titate.⁊ de qualibet parte eius. Kuiꝰ rõ eſt. quia totũ mqᷓ;titate ſimul etualiter includit omnes ſuas partes · ſicut oĩs homo includit ſoꝛtẽ ⁊ pla⸗ tonẽ? alios hoĩes.eo ꝙ eſt actualiter dniſum in pis.ideo poſito totoĩ quã titate neccſſaro ponũrur omnes partes eins.ideo tenet aftirmatiue. Ne gatiue ſic. nullus homo turrit.ergo ſoꝛtes nõ currit plato nõ currit.⁊ ſic de ulijs Waxia.qͥcqͥd negat᷑ de roto iqᷓ;titate negat᷑ de oiby eiꝰ ꝑtib⁊ e eadẽ tſcut pꝛus Scienqũ ſecũqo ꝙ dupir poteſt argui be ꝑg locũ 1. Trattatus quints. g toto in quantitate. Eno mõ ponendo ipᷣm in ſubiecto yrpnn lio modo ponendo ip̃m in pᷣdicato· vt bene ſequt᷑ dites hoiem.er go ſoꝛtes vidit platonem? ſic de alijs.⁊etiam pq 3 umnen totũ in qᷓ;titate vt hic. ſoꝛtes eſt oĩs hõ ergo ſoꝛtes eſt plutoꝛl co ſet ũis illa pdicatio ſit falſa. in qua pᷣdicat vle vłt ſumptũ. tñ al edeis glicui efle ꝓbabilis. Ideo ßᷣm ip̃am p̃t foꝛmari ſillogimus duni generaliter loquendo quocũq; modo ponat᷑ totũinqᷓ;titate it ßi partes eius. Et remoto ᷣo remouent ſue ꝑres ſie in cicho unſ lecto ſiue affirmatiue ſiue negatiueq Bciendũ tercio.ꝙ locus ui ſih totius in quãtitate eſt habitudo ipᷣaꝝ partiũ ad ſuũ totũ in qu ath tenet affirmatiue ſic.· ſoꝛtes currit plato currit. ⁊ ſi de alijs erg currit. Maxĩa.poſitis partibꝰ totiꝰ ĩ quãtitate pont᷑⁊ ᷣmtoti 3 qʒ ad eſſe totius in quãtitate.ſufficit actualiter poſitio⁊ vniojun ſufficienter enumerataꝝ. ⁊ tenet negatiue· ſic ſoꝛtes nõ currit gui rit ⁊ ſic de alijs. ergo nullus homo currit. Waxima deſtruttis 3 9 bus totius in quãtitate deſtruit᷑ ⁊ Mm totũ in qᷓ;titate eoꝙin tualiter includit om̃es ſuas ꝑtes Bcẽdũq̃rto ꝙ duplr pt ngun totius in qᷓ;tiate. Eno mõ enumerando vnã partẽ tm̃⁊ſi nontn t locus affirmaãtiue· nec etiũ valet negatiue arguendo ad ſu totů nnni ſub foꝛma totius licet bñ valet ad deſtruendũ totũqᷓ;tũad totiliui vt bñ ſeqͥtur. ſoꝛtes nõ currit. q nõ oĩs hõ currit. ⁊ qʒ inↄſe uenndi⸗ net totů in qᷓ;titate. Ideo ibi nõ bñ argu a ꝑte totius inqᷓ;tintelec ſeſumpus mijn usbihoo iuzſcholb fuſcäinem nalenter eſt locus a ſpecie. qꝛ ſoꝛtes ẽ vt inferius ad hoiem. 4. nön gui cũ ſufficienti enumeratõne partiũ capiendo eas ſub noĩcju particula.⁊ ſic de alij s.vel nõ ſunt plura talia ſilint inceno nmeni nõ ſint in certo numero dñt capialiqᷓ ſub numero finito cõpꝛehendendn lia ſub iſta particula.⁊ ſic de alijs · Et ſic iſte locus tenet affinnatuetug tiue. vt dictũ eſt ¶¶ Mõtra pᷣdicta arguit᷑ pᷣmo ſic. Totũ vle ⁊torñnq xitate ſunt diueria tota ſed vłe vłr ſumptũ eſt totů vle.qꝛẽ ſuperis ejn tiale ergo nõ eſt totũ in quãtitate.⁊ per ↄlequẽs male ponit difin n⸗ in quãtitate ¶ Becũdo ſic. Deſtructa vna ꝑte totius i quãniate dit et ipm totũ. Et tñ deſtructa vna parte nõ opoꝛtet deſtruerelus hwn cto toto nõ opoꝛtet deſtruere quãlibet eius partẽ ᷓlocus atoro in qjn te nõ tenet negatiue.ſ Tercio ſic.nõ ſeqͥtur oĩs hõ currit qadi cumtcñ añs ſit veꝝ ⁊ ↄñs falſum.ꝗᷓ locus a toto in quãtitate nõtenet ajmn Muarto fic. arguẽdo a ꝑtib totiꝰ vlis ad vie fit petitopneipj qͥ bipu vle in ſuis partiby&ᷓ partibyin quãtitate ad eius totũ nõẽ peus dyli⸗ affirmatiuꝰ vł negatiuꝰ Quito ſc.nõ ſed.ſoꝛ nõ? torů iq̃uueyn nõẽ totũ ĩqᷓ;tita.⁊c̃ijs.ꝗᷓ ois hõ ñ ẽ totũ ĩqᷓ;titate ꝗᷓlocꝰa ꝑte ior iqᷓu tʒ nega. Sſid pᷣ dꝛ ꝙ lz vle vbrſumptũ hm el eẽntiã litar ſim tñ hm eiſe ſub qᷓ accipiẽ. q accipi? ſub mõ pluri⁊ nõ ſub mõ vnꝰq; n reqͥri᷑ ad totů vle⸗ Ad ſcm ðꝛ g deſtructa vnaꝑte rorius ictnebi deitruit᷑ totũ qᷓ;tũ ad rõnẽ totius. ſed nõ arguit᷑ negatiue ab ipᷣo femanit toto. qð tñ reqͥrit᷑ arguẽdo ꝑ iſiũ locũ·⁊ ſillomõ tenen ſub mõ toris bi tenet negatiue ad quãlibet ꝑtẽ eius. ite currit·hõ ſolũ diſtribuit qͥ ad pñtes inõ adã nõ eſt de půtibuõ pus⸗ lus totius ·vt arguit᷑ a toto ad partẽ /id q̃n dꝛꝙqᷓ;uis arguidodpů Icd terciũ dꝛ· ꝙ iniſto důte oi hõ 07 ßpoloq no Jmel nhardi mms hum idenmin moh isLut imhr ißntelet isp iip irto ſnmie vlt vnð int 1miniſuun ditcy inwiwit deus 1 bmh wihi — itit esren Fm mp ipn wbet k ßm ſeẽ ſinem vibyſuis ſuppoſi dhõ albẽ ps aialis. qʒ ſol pon vłe loro g⁊ ſump võ diminuẽte ad dꝛãm minuẽte Sciẽdũ ſcð ens ĩapp̃hẽſiõe.⁊ ſic tres deteriatõnes.qꝛ nues inqᷓ;tũ diminui dicto fʒ dd ad dem̃ ſimplr. is alijs. Gʒ deteriatõ 3 .—„ V+ f— F ——— 2.„ 5 thad totůj ĩqᷓ;titate reſpectu pᷣdicati qð notioꝛi mõ cõuenit totiqᷓ; ptibus ſit peritio pᷣncipijſʒ arguẽdo reſpectu qᷓ; totiẽ bonꝰ locꝰ dyaleticꝰ ſiue iilð pᷣdicati qð notioꝛimõ cõuenit pᷣdicatũ ↄueniat notius ꝑtito ſim pliriter vel ſolũ q̃ ad nos ſiue ſi in pᷣdiratis eſſentialib ſiueacctsiin vth eſt bonꝰ locꝰ dyaleticꝰ.ſoꝛtes ẽ ſubg. tecedẽs ſit notius rñdẽtiqᷓ; ↄñs inqᷓ;ritate·ea ꝑte qua differit aſu nt. ideo non valet cõſequen ia. Totum in modo eſt vniuerſale tione. vt homo. Pars in modo eſt ploẽ ſuba. ⁊c̃ijs. ᷓ oĩs hõẽf uba.ſi an Icd qͥntũ ðꝛ. ꝙ ibiarguit a ꝑriby totius o tolo· ⁊ nõ e parte qua cũ ip̃a conueni⸗ ſumptum ſine determina vniuerſale ſumptum cum determinatõne nõ dim inuente. vt homo albus. Eteodẽ mo do ſumit argumẽtũ in hoc loco ſicutĩ locoa genere adſpẽm⸗ Poſtqᷓ; autoꝛ determiauit de loco a toto in qᷓ;titate. ic ↄñr determi per ſe ſumptus ſine determĩatõneẽ tione modiſcante· hoc em̃ in cõiſe e bus ibihõ modificat᷑ ꝑ ilã̃ determ nat de loco à toto in modo rõne cuiꝰſic diffint. Totũ inmõ qðẽ yle ſum prũ ſine determiarõne. vt hõ ꝑ ſe ſumptꝰ ðꝛ totũ in mõ. Cuiꝰ rõẽ.qꝛ hõ totũ reſpectu ſuiſumpti cũ determia⸗ xtendit ad oĩa ſuppoſita.cũ gůt ðꝛhõ al ſarõem albꝰ.⁊ ſolũ ſumit᷑ P vng parte ſuoꝝ ſupoſitoꝝ.⁊ pᷣt etiq dari vna alia rõ. qꝛ vle ſumptũ ſine determiatõe — yñ in hac diffinitõne vñ determiatõe nõ diminuẽte velꝑ dettrmiatõ ne Zhẽte t gialis. Cinꝰ rõ ẽ.qꝛ v dũꝓ vna rcũðꝛhõ moꝛtuus ibi moꝛti ens qͥ nõ ſimpł pᷣuat rõem illiꝰ inopinabile. tis.⁊etiã ẽ õ. Fõ p̃t dicitotñi mõi. rõ porioꝛ ẽ. qꝛ ſi diceret᷑totũ ĩmõ pᷣuar mõ Jõ meliꝰ ðꝛ totũ ĩ mõ reſpectu ſi ponit᷑ qðẽſumpt 1 ſine mõ capiendo in puatiue.ſʒ alia ue tm̃ tũc rotũ vłe poſſʒ dici rotů in bius vel ſui iferioꝛis modificati. ũſine aliqᷓ determiatõe ad dꝛãz ꝑt⸗ inmõ q̃ ſumit᷑cũ determĩatõeq Sciẽdũ bmo ꝙ ꝑs inmõẽ vfe ſi umptu s ſubiectua alicinꝰ ſuꝑioꝛis fumpta cñ vt hõ albẽ ps ĩmõ reſpectu hois. ⁊ erij reſpectu ke ſumptũ cũ determĩatõne Shente reſtringi᷑ ad ſtq̃ — ꝑte ſuoꝝ ſuʒpoſitoꝝ ſiilta determiatio ſit Zhens tĩ ad ſi uppoſi ta. Iõ vle ſic acceptũẽ ꝑs reſpectu ſuijpius accepti ſine determiatõe ⁊ꝓ ꝑs reſpectu ſupioꝛis ſupti ſine determiĩatõe. vt ũↄtinet ptẽ ſuppoſitoꝝ eiꝰ. ⁊ in pᷣdicra diffinitõne tũ cũ determĩatõe ad dꝛãm totius in mõ⁊ poni᷑ dicti m qͥd ad ſimplr. qð ſumiẽcũ determiatõ e di oꝙtriplex ẽ deteriatio. qꝛ q̃dã ẽ deteriatio ʒhẽs tm̃ Inõ hiat rõnẽ ilꝰcui aciũgit᷑vt albhẽ deteriacð hoĩs.⁊ ð hõ alpy⁊ non tollu rõnẽ eiꝰ. Ilia ẽ deteriatio puã̃s q̃ totali pᷣuat rõem eiꝰ cui adiũgit᷑ puar rõeʒ hois. Iliaẽ deteriatõ diminu cuiadiũgiẽſʒ ꝑri tollit ⁊ ꝑti relinqͥt ſiẽ eſt maginabile reſpectu entis dic lediminuit rõnẽ entis qꝛ faẽ ipᷣm teneri ĩcõ Prim remouet᷑ ⁊ ꝑti due vltie faciũt dem̃ trõem ilꝰ cuiadiũgi cuʒ õ nõ ſeqt h ens ẽopiabile. ᷓẽ ens.⁊ ſic de mł tinq̃ nulo duminuit facit partem in modo — ẽdo ens opinabile.ibi opinabi vt extẽdit ſe ad ens reae ⁊d voni rõ entis ↄpleti. Et dꝛñt iſte m qd.qᷓlibʒ ein deteriatõ dimt iij 5 P — 5 7* — 8 Eexto totoimð & 172 naturã ſuis inferioꝛibꝰ nccãrio deſtruũt ſua inferioꝛa.ſʒ totiinmðſin areſpectu ſue Pris q̃re ið̃o deſtructo deſtruit᷑ q̃libet ꝑs ei. il uper gatiue.ſʒ nõ afirmatiue. qꝛ poſito ſupioꝛi nõ opoitet ponere nſ prius dictũ ẽ in loco a genere etlocus apte ſicut locꝰ a tudo ipius ad ſuũ totũ. Et tʒ affirmatiue duob modis. Pꝛmoſubice do ꝑtẽ affirmatiue. vt parte in modo ⁊ de ſuo toto · fuperioꝛi.⁊ totů in mõ ẽ ſuꝑius ad ſuã ꝑtẽ ⁊ actualitet in ea dtinet qMl pᷣdicando partẽ inmõ affirmatiue. vt ma de quocũq; pᷣdicat᷑ ꝑs in mõ ⁊ ſuũ totũ nð tenet nega. qi ad negatõem inferioꝛis nõ ſectur hõ alb nð currit. hõ nõ tionẽ ſʒ tĩ curſus negat de o 4 tum ſine determiatõne tota.3 õ tũ ẽ maius eſttotũ inmõ totũ in mõ . quidẽ 5 cc vi dicto fumpte cũ aliqͥ determiato ne.⁊ ſic totũ in mð p* Et tenet nega. arguẽdo ſi lapis not hõ · qᷓlaps nõt hõ alb Maſide Trattatus quintus pars vocat᷑ qñq; dictũ ßʒ qͥd. capiendo dietũ fmqͥq genen — ridũ ocꝰ 8Pan Scidũ tercio ·ꝙ locꝰ atololnmoe abitudo: M habitudous ad ſuj pi imõ delimitq̃bbʒ Ps er Cꝰ rõ ẽ q; deſtructo ſupii q;ẽpi Fñ iſte locus eodẽ mõ tenet ſẽ loo ſpecie? Sciẽdũ q̃rto.ꝙ locꝰ apte in nſt hõ albycurrit. ᷓhõ curnt. Maria qchdß Cuiꝰ rõ ẽ qͥa qͥcqh p̃gicadeinfeno eun ſoꝛtes ẽ hõ alb. ᷓſortesipõ M ter võne i dictaſedilec s nõ eqͥtur negnio ſuperous zbñ rritaꝛ i nõ deſtrulpsin mõ ꝑngi Cötra pᷣdicta argut᷑ pᷣmoſic vle ſiny uni ẽ torii vłe·ſʒ totũ in mõ nõ ẽ totů vlecſintdiui totů in mõ nõ ẽ vle ſumptũ ſine deterniatõne Scho ſi gen ſua pte ⁊ plura ↄꝓtinet.ſʒ hõ nõ ↄtinet plura qᷓ;hõ ab hn reſpectu 2e albi.⁊ ſic vle iumptũ ſine detenniaõne ʒůi Tereio ſichõ alb⸗ẽ pars inmõ·⁊tñ ſumitcũ deteminðn piminuẽte. qꝛ alby ↄtrahit hoiem? diminuit rõnẽ eius.q facit imſot neri ꝓalbis· ⁊ ſc ẽdetermiat io diminuẽs ₰ ↄtra definitõem panis in mð Mãrto ſic n oi loco ⁊ ↄñg foꝛmali ↄñs actualiter includi u ate l vs inmõ nõ includi actualirer in ſuo tote·ᷓ locꝰ a toto adpanẽnð ji et Muinto ſic. bñ ſectur lapis nõ ẽ õ riſibilis. lapis nõ ẽhõ tin ibia ꝑte inmõ negatiuetò Iid pᷣmi ðꝛꝙ vle ſumptů ſine deeminn põrad duo cõꝑar· Eno mõ ad partẽ eius ↄttutãꝑdꝛimeſemn ðꝛ tocũ vle. Alo mõ põtcõꝑari ad ptẽ ↄſtitutã ꝑ dꝛm aecñtal. ⁊ ſedi totum in modo · Torũ em̃ cũ dicat relariue ad partẽ halet vungufeunl ter hm variatõ nem partis licet remaneãt dem materialter Aſcndi titur ꝙ licet homo non plura qᷓ; homo albus contieat quantumadign ratum tamen plura quantum ad ſuppoſita ideo quantumn adamduun ſnppoſitoꝝ eſt pars integralis hois aibiᷣm modũ. ¶ dtercũ dol gů bus bene diminuit ſupoſuõnem homis von tamen diminuit rõnenfn malem homis· quia homo albus eſt animal rõnaleſicut homoſi tum dicit᷑ ꝙ in ommni loco⁊ generaliter in omm ↄña foꝛmali ↄſequsu rõtinetur inantecedente.ſed non ſemper terminus ilatus contuci n mino inferente /] Id qumũ dict᷑ ꝙ homo rübilis eſtpirsin wodott ſpeetu homis · quiajicer riſibile poſſet dici determinano omis qᷓnn ai moqum intelligendi non tamen vt determinatio contrahens nq ſuppoſira quiã non facit ipm teneritipꝛo vnd parle ſuoꝝ nferoꝛuJd nõ facit partẽ ĩmõ reſpectu hois · Gbñ fatrelpectu ails ytaen 6on nnbul wuninb winc n ſwucn wun pibctod nihi wimone (oen mindeb ynEo türeſo denepon n edt olln whwpi nie mie al micſe hnön vönö us it iicm intf ſh 1 3 1„„ pe E r muzu 61be miun biy inün indm nni ptſn ꝭ n bsn wönp 2niſ ipni Snit cdcl Miii s hetm— un de 6 rals do ſtösen u — omnes ſuas partes. vñ arguendo a toto ĩn loco ad eius partẽ vel econtra 1 v S Prtrihyſpani Totum in loco eſt dictio compꝛehendens omnem lo⸗ cum aduerbialiter.vt vbi nuſq;. ¶Pars in loco eſt dictio compꝛehendens aliquem locum aduerbialiter vt hic ibi. Lo cus atoto in loco eſt habitudo ipſius ad ſuam partem. Ette net conſtructiue ⁊ deſtructiue. Lõſtructiue ſic. deus eſt — inloco et quelibet eius pars. Deſtructiue ſic. ceſar eſt nuſq; ·= egoceſur non eſthic. Maxima. Quicquid remoueturato! e to inloco ⁊ a qualibet eius parte. Locus a parte in loco eſt ſ b abitudo ipſius ad ſuum totum.⁊ eſt ſemper deſtructiuus. treſar non eſthic. ergo non eſt vbiq;. Locus a parte inlo⸗ Marina · Luicunq; non competit pars in loco nec eius Lotum.— f atd 4 FM Scttae 5 Poſtñ autoꝛ determinauit de loco a toto in modo. Mic cõſequẽter de termiat delocoa toto in loco ip̃m ſic duffiniens. Totũ in loco eſt dictio. vt ſupr · Et pomt᷑ dictio loco generis. Totũ em̃ in loco conſiderat᷑ nõ pᷣm eſſe fuů reale ſed inq;tum diibile ⁊ per dictõnem impoꝛtat᷑. ideo bñ dici᷑ dictio Deinde pon᷑ cõpᷣhendens omnẽ locũ ad dꝛfitiam totius in tꝑe.⁊ ponitur aquerbialiter ad dꝛñtiam totius in qᷓ;titate. qð qũq; impoꝛtat omnẽ locuʒ noialiter vt dicendo. oĩs locus vel in omni loco.⁊ per oʒpoſitũ definit᷑ pars mnlocoeſt dictio partẽ locicõp̃hendens aduerdialiter. vt hic vel ibi¶ Sciẽ dumpᷣmo ꝙ totũ in loco⁊ etiã ꝑres eius impoꝛtant eñe in loco.ſed dupli⸗ riter pt aliqͥd eſſe in loco. E no mõ m potentiã ti. vt vłe dicit᷑ vbiq; m aprrudinẽ eoꝙ habet aptitudinẽ ad eſſe in ſuis ſingularibus quolibet lo⸗ co⁊ꝓquolibet tꝑe. Klio mõ aliqd dict in loco ᷣmactũ ſicut ingulate dicit᷑ gerualuer eſſe hic ⁊ nunc vm actũ. Idhuc dupliciter dicit aliqd eiſe in loco Vnomõ pᷣmo ⁊ ꝑſe.ſicut deus dicit eſſe vbiq; repletiue pmo ⁊ per ſe. Se⸗ rundo mõ dicit aliqͥd eſſe in loco ꝑ ſuas ptes ſicut mundus eſt in loco m vpoꝛtet eodem mõ alicu gttribuere partẽ in loco.ſicut ſibicõuenit torũ.vt — litotũ cõueniat in aptitudine tm̃. debet ſilt ꝑs inferrim aptitudinẽ tm̃. ¶ Baendũ ſecũdo ꝙ locus atoro in loco eſt habitudo ip̃ius ad ſuã partẽ et tenet affirmatiue ⁊ negatiue. Iffirmatue ſic. deus eſt vbiq; · ergo deus ẽ hi. Maxima.poſito toto in loco in aliquo ſubiecto. poni᷑ quelitet pars erꝰ Cuꝰ rö oſ. ſi— reri Euꝰ rõ eſt. qꝛ totů in loco ſimul ⁊ actualiter includit omnes ſuas partes et ideo ipᷣo poſito in alquo ſubiecto ponit᷑ quelitet eius pars.nec eſt neceſſe vonereconſtantiã partis.qa ſialiqua pars loci nõ habeat exñtiãtůc ipᷣanõ vbi⸗ qʒergo deus eſt hic. Waxima. Luicunq; competit totum v— JS — —* — *** Ff — 7 ₰ erit pars totius in loco. qa non erit in ipᷣo actualiter cõ 8 in ipo actualter cõtenta. ico tiue fic. celar eſt nuſq; ergo celar nõ eſthic. M benſtnn wuag co deſtruit᷑ quelbet pars eius· Cuꝰ eadem eit rõ ſicut maxime tmo dnnm predenis 6 wide Seciendũ tercio · ꝙ locus pa rte in loco eſt habitudo ii „ bitudo ipi zn Et tenet affirmatiue ⁊ ne gatiue. Affirmatiue ſic. deus n 2 õ n slis · ergo deus eſt vbich· Marmavoſ itis partib totius inloco ii ammi 4 s ponit᷑ ⁊ ipᷣm rotů. Kil ro eſt. qa totů in loco nõ eſt ui Fo in ² ter partes lim u⁊actualiter ſint Po ite. ergo ⁊c. Negatiue ſi nec ibi⁊ ſic de alijg·ergo ceſ arẽnuſ qᷓ. Maxima deſtructis S k un abül in loco. deſtruit? ᷣm rorũ. SBciendũ quartoꝙ dupb czun apartibus totius in loco. Elnomõ arguendo a partibſufcener. ſts t ratis ad totũ. Et hoc mõ locus ap rte in loco tenet affimanuen zjunt ue ſicut pꝛius dictũ eſt. Ilio mõ arguendo ab vnapa ſimul ſumptis ·⁊ hoc mõ nõ tenet affirmatiue ſed on inntn dick᷑in textuꝙ iſte locusẽ ſemd deſtructiuus. vtarguendo e ſu hic. ergo non eſt vbiq;· Maxima cui nõ conuent pars in woreſ u ne hoc tamen modo nõ arguitur a deſtructõne partis ad denit nw c us in loco fm ud qð ẽ qꝛ ibi nõ deſtruit᷑ totů ĩ loco ſmplicera fn 5 mun iat ſuas partes · ſed i lolñ arguit᷑ a deſtructõne totius in loco qᷓtumaiuni Uum ratem eius ·⁊ qʒ deſtruit ßmfuã totalitatẽ ideo non remant totünpeus Sn non ꝓpꝛie arguit hoc modo a parte in loco ad ſuũ tolũ. Conin pudmn. Pun urgiit᷑ pꝛimo ſi.nullus locus eit dictio cõpꝛehendens omnt ochtelwi ni tels in ioco eſt locus vel elſe in loco· ergo male dicit ꝙ eſt dictio cõpicheniu ine omnẽ locũ· ſ¶ Becũdo ſi locus toto in loco tenet inhabuudne n mnt lis vnuerſaliter ſ umpti ad ſuam partẽ·ſed habitudo vnieris nunu un liter ſumpti ad ſuam ꝑarten eſi locus a toto in quantitate igon din pi guit᷑ ab iſto ſoco. ¶ Tercio ſic. non ſeqtur. mundus elt vbiq ergo nii in eſ hic. ergo locꝰd toto in locoñ tenet affirmatiua Mnanoſc wnh uicip tur·ſoꝛtes non eſt vbic; · ergo ſoꝛtes nõ eſt hic.ideo locus atotoi ſeols moiß tenet negatiue uinto ſic. non ſeqͥtur aliquodcoꝛpus eſthic alq;i ntsſi ſic de alijs · ergo quoddam coꝛpus eſt vbiq; · qa añs eit verũĩ coſus ſuicder falſum.⁊ tamẽ ibiargu a partib in loco ſufficiẽter enumeratis eg inp locus nõ tenet affirmatiue. Ad pᷣmũðꝛ ꝙ liret locus hm ſuũcſeniõ unrö ſit dictio· tamẽ ßmeſſe dicibile põt eſſe dictio.⁊ hocmõ inteligtgumn im loco vteſt quoddam dicibile lit dictio. ¶d ſcõm ðꝛpcᷓns baßzu unu to inloco qᷓ;tum ad virtutem confrmatiuã argumẽti nõ diſinguſ nigt tialiter a loco a toro in quãtitate. da vtrobich elt virtus confinmatud iig iich menti.⁊ habitudo vniuerſalis vniuerſaliter ſfumpti. Ideo Inſonnd i ſtinxit locũ a toto in loco a loco a toto in quãtitatetamẽ eo diingu mn accidentalirer qᷓ;tum ad modos ßᷣcandiipᷣoꝝ da totum in qunitedit iin modũ permanentis.⁊ noialiter.⁊ totũ jn loco aduerbialiterub funs icht et fieriqᷓ;uis fᷣm rem ſit permanens⸗ Id terciũ dici᷑ ꝙ mundis wnct un vbic bin ſe totũ ſed fm ſuas partes ijeo Wimgercudiſe dehtis in ſi dealis cu it cludrergodlcus e mundi eſt hic ⁊ aliqua ibrn ſi dedljeke tum dicit᷑. ꝙ in añ cedente negat᷑totũ in loco.⁊ ſic nõ remnet ſubeſe vu un qualenter argui anegubli pus in loco · Jõ nõ argu a toto in locoſze apan 3 eih v enP vð c vmilit 5 3 Dum i nmni unn wnnmi Fbinöt miion gufi hmita domm doapr Jſini nlocoeng enydi Rmt ndſem nnctt nvhn mwolc Pnnisin abin& mnſta otri hylpani tis determĩate. vt hie ſoꝛtes non artis in loco ad negatõnem alterius par termi es non per aliquo loco. ergo ſoꝛtes nõ eſt hic. ¶ Id quintũ ðꝛ. ꝙ partes añtis · ve rcant de coꝛꝑe diuerſis ſuppoſitis·⁊ ſic inañte corpus pʒ plures ſupo⸗ ſtiones determinatas.⁊ in ↄñte halet vnã̃ tm̃. ideo arguit᷑a pluribſi uwo⸗ ſirõmby ad vnã determiatõ.⁊ cõmittit᷑ fallacia figure dictõnis.⁊ ſubiect u3 acedentis nõ renet eodem moqo in conſcquente ſicut in antecedenteiõ non lene arguit᷑ a parte in loco ud ſuum totum. 6 ¶Totum in tempoꝛe eit dictio compꝛehendens omne tem pus aduerbialiter. vt nunc. heri. cras.exempla autem ſumã turbic ſicuta toto in loco. Poſiqᷓ; autoꝛ determ inauit de ſoco a toto in loco. Adic ↄſequẽter deter minat de locoa totgin tempoꝛe. ad cuius cognitõ nem pꝛimo diffinit totuʒ intempoꝛe dicens Torũ in tempoꝛe eſtdictio cõpꝛehendens om ne tempꝰ aduerbialter ſiue ſit affirmatiua vt ſemper ·ſiue negatiua.vt nunqᷓ; ⁊ econ nn · Pars in tꝑe eſt dictio compꝛehendens partem tempoꝛis aduerbiali⸗ ter. vt nunc hodie ⁊ ſi de alijs. Er iſte due diffinitõnes eodem modo de⸗ bent intelligi⁊ exemplificari.vt diffinition es totius ⁊ partis in loco. Sciendum pꝛimo.ꝙ locus a toto intempoꝛe eſt habitudo pᷣius ad par tem· Ettenet affirmatiue ⁊ negatiue. Iffirmatiue ſic deus eſt ſemper. qᷓẽ mnc. Maxima. poſito toto in tempoꝛe in aliquo ſubiecto neceſſario ponit᷑ quelibet eius pars. Cuius ratio eſt. qui totum in teimpoꝛe actualiter inclu dit oẽs ſuas ꝑtes ſil· qꝛ ĩpoꝛtat tpᷣs diſt ributũ ꝓ oĩbh ſuis ꝑtibõ poſito to to ponii qͥibet eiꝰ ꝑs. Gʒ negariue ſic. chimeraẽ nñq;.qᷓ; nõ ẽ hodie. Ma⸗ xnna remoro toro in tpe ab aliqͥ ſubiecto remouet᷑ qᷓjet eiꝰ ps. Et ſic ar⸗ guendo ꝑ iſtũ locũ magis ꝓpꝛie argut᷑ po nẽdo totũ ĩ tpe a ꝑte pᷣdicati⁊ nõ apte ſubiecti eo ꝙ ſp hʒ determiĩare ÿbũ in oꝛõne⁊ vbũ ſꝑ ſe hz exꝑte pᷣdi⸗ tariniicũ ĩpucatõne ponat᷑ a ꝑte ſubiecti ¶ Sciẽdũ ſcðᷣo.ꝙ locꝰ apte itꝑe eſt habitudo ipᷣius ad ſuũ totũ. Et tenet affrmatiue ⁊ negatiue. arguendo apubtꝑis ſuffictẽter eneratꝭ ad ſuũ rotũ. Affirmatiue ſic ſoꝛtes fůit heri pide ⁊ ic de alijs.ꝗᷓ ſoꝛtes fuit ſp. Maxia poſitis ꝑtibyĩ tꝑe ſufficienter enieraris pont᷑ ipᷣm totũ itpe.qꝛ tori mhi ſupaddit ſuis ꝑribp. Regatiue ſcantxpᷣs nõ fut heri nec pꝛidie.⁊c̃ijs. ꝗᷓ antixps nũq;fuit. Mapia.remo⸗ tis ꝑtib ĩtpe ſufficlẽter enũeratꝭ remouet᷑ ⁊ totũ eiꝰ.⁊ſi arguiꝑ iſtũ locum ab vna ꝑteim̃.⁊ nõ ab oĩbytůc ſolũ ʒ negatie ⁊ nõ affir.⁊ tunc argu a de ſtructõneꝑtis ad deſtructõem totiꝰ qᷓ;tuʒ ad totalita tẽ eius. vt hic ſoꝛtes nenüc. ſor.ſẽ ſo¶ Sciẽdũ rercio. ꝙ p̃ter iſa ſuꝑius poſita repiũt alq̃ adpnripalioꝛa tota reducũt᷑ ſ.orũ copulatiuũ. diſiũctui poteſtatiuũ.ſucceſ ſuucollecnuñ ſeu aggregatiuũ. Totũ copulatiuũẽi q́pła copulãt᷑ ꝑ ↄiũctõ ne copulatiuã. vr ſoꝛtes eu rrit ⁊ plato diſputat Et ꝑs eius ẽaliqð iſtoꝝ q̃ in ſecopulant. Totů diſũctiuũ ẽ ĩ qͥ plura ↄiũgun ꝑ ↄũctõeʒ diſiũctiuã. vt ſoꝛcurnt vłplo diſputa t· Lotũ poteſtatiuũẽ qð ↄpont ex plibh virtu⸗ nxlpotẽtis vlpta ↄtinẽs tʒ ÿtutẽ. vt aia rõnalototů ptãtiuũ reſpectu egetatilenſiti ⁊ itellecti ainĩ cõiſit ton vlẽ reſpectu vegetari ſenlitiui⁊ electuuſir quatenanus uumẽrus ẽ totũ poteſtatijũ re ſpecru teruatij Trattatus uint 2 3 As. in virtute ſub ſe omnes numeros artib ſucceſſiuis que nõp — ſeu collectum eſt incta impoꝛtat ſicut ʒls ge 42 n67 uib cõponi᷑ vt hemo totũ copulatiuũ poteſtatiuũ ⁊ collectiii b iſtis totis ad ſuasp ocus a toto integra binarij. qꝛ continet in) qð cõponẽ exp⸗ Et totũ aggrẽg ſori plura ſingularia abinuicẽ di ciendũ quarto. ꝙ h ſcʒ affrmatiuet̃ nõ ib tenet deſtructiue tiñ ⁊ nõ cõſtructin ſoꝛtes currit ⁊ plato diſputat. ergo ſoꝛtes quaternarius eſt ergo binanuseſia ihn Parma poſito toto poteſiatiuopont. collectiuo ſic.populus eſt. ergo homo eſꝛ Sʒ totũ diſiunctumũ⁊ totů ſucceſſuũ nun em mõ tenet locus ſicut a toto vliſqʒ neguu uo.vt ſoꝛtes nõ currit vei platonondih o ſucceſſiuo. vt nõ eſt dies ergondelne dẽ mõ tenet ſeʒ affumatiue vful pᷣdicta arguipmoſcinoi teꝛenpr ſed in eĩ tꝑeẽ totũmn quãtitateerpei tñin tpeĩ ſi maledifint toumun mne tp̃s aduerbialiter. ¶ Vecũdoſtcheib⸗ r. igit᷑ eſt in oitꝑe. ⁊ tñibi nõ poni puts n nficans ig ↄtra defiitõem locanj le eſt ſemꝑ ergo vle elt mne cisſi r⁊nð eſt hic. ⁊ nunt· ſcd n tenet affirmatiue. ſſe. ergo locus aputte totus nun ptis. ¶ Quimo ſi ai arte in tꝑe nõ valt neg lcet ſemper ⁊in onni do ſiguficand? ſom n—— us dyal Locus a part guendo a toto cop nalis eſt.ergo à ad totũ vle.qa d N⸗ Itĩ. vt arguendo a toto diſumnct alocus a paxtibꝰ eo ſicut vbich? in oĩ loco ſt totũ in quãtitate rus a toto in tꝑeẽ · dẽ ũ partẽ tꝑis ſig o ſic.non ſeqͥtur v falſum.qꝛ vłe eſt vbiq; o locus a toto in tꝑe nõ b oibus ſimul ſum kuit nunc · ergo turergo locus ap tiue ab vna par oꝛe ſint idem m rem ter q;a ſemper im differunt tũ inmo diſtributũ ſub mo bus partiweus ſi hoe diſingut wrinq Ad ſcm diciꝙ ponit᷑ tamẽ virtu liter i5m nunc. A dinem ſedlla opnn poꝛtat tempus t idem tenpus ſiue habitus ⁊ qu oꝛe.licet non realiter· foꝛmaliter pars in tpe. mnitge includit᷑ vi ke ſit ſemꝑ ⁊ vbiq; in ap ne dicit᷑ eiie nunc ſuis inferioꝛibꝰ ſucc ſil eſſe bm eſſe ſuũ rea ſſe ſunul cũ appꝛehenſioneà ⁊ ſic ſ pñt aceipi pa do ab vna parte ti m ad rõnem totius do permanentis tiate a totoin tem umento nò pona do reducit ad a argut᷑. qa arguẽd ctwonein totius Gtů 3 zwotul . Zuſ u butulꝰ undemn tifuſtu iima iduip unti meſt minodi mi e giincni mnGd utqu ſtniſeh Kiomol baoſu Gtſcnc ehcion uenöle üöntenp uhinfn ußnf deſt multe ict 3 in uuhq pe ui Ahnb w Srißun i cid rau eeau Sint optotict Jin opbi i usatotp S— unbtee † S Joetes 2 ½ wel inm clute endtt d. Sztot nitni — dmtu imn atoto ni . 3 noioco x peinio tutnön B err— dastimn nſehtr 3 mh el wd nch otone inmt un pit m pn u idoba n mnſt uvõ leit ete ſui toi&⸗ itinn jcumdt Rinni⸗ ntempas 6 e nud Prtti hyſpani temouẽs totalitatẽ eius ꝙ nõ fit in iſto argumento ſed debet ſic inferri. adam nõeſt ninc. ergo nõ eſt ſemꝑ.⁊ ſic beneſequitur. u eſt ad cuius eſſeſcqturalijdẽm naturã. Et di 22 uiditin canſam materialẽ foꝛmalẽefficientẽ ⁊finaleʒ Poſiqᷓ; autoꝛ determinauit de locis atoto in ꝑte. hic ↄñr determinat delocis gcauſa ⁊effectu. Et qꝛ locus a cã in cõiẽ habitudo cauſe adeffe cum⁊ locus ab effectu eſt habirudo effertus ad cauſam. Ideo pꝛiuſqᷓ; autoꝛ determinauit de loco acã in ſpeciali.pᷣus determinat de caufa in ge neral diffintiue? diuiſiue ipᷣam pᷣmo ſir diffiniens. Mauſa eſtad cuius eſſeſetur aliud ꝑ naturqᷓ. In qua diffinitõe intelligi ens ꝓ genere. Ens ẽ diuiiꝑcauſam?effectũ.⁊ eſt ſuperius ad vtrũq; ᷣm modũ Vein⸗ depont᷑ ad cuiꝰ eſſe ſeqtur aliud aq differẽtiã effectꝰſequẽtis ad es cau ſe ad tuius eſſe mhil ſequt᷑ ſub ratõne effectus.⁊ ponit᷑ ßᷣm naturã ad ex⸗ plicandũ modũ quo effectus ſequit᷑tauſam. t econtra pᷣt diffiniri effe⸗ tius ſic. Mſt ens cuius eſſe ſeqͥtur ad aliud ꝑ naturã. ¶ Pciendũ pᷣmo. ꝙſeqtur capit᷑ dupłr. Mno mõ vt ðt oꝛdine ⁊ depẽdentiã vnius ad alte mm. t hoc iteꝝ duptr. qꝛ vno modo ðt depẽdentiã in eſſevnius reiab aliaſicut qulibet effecrus m ſuũ eſſe depẽdet acauſa·⁊ ocmoqo debee hic capi lectur in iſta diffinitõ ne vt ðt oꝛdinem vnius rei ab alia ſᷣm eſſe lio mõ capi vt ðt oꝛdinem ⁊ depẽdentiã ↄſequẽtie ſiue ilatõis vniuò ab alio. ſicut ↄſequẽs ſeqͥtur illatiue ad añcedẽs.⁊ depẽdet ex illo ilatiue. Gt ſol accipit hic vt ðt illatõem ↄſequẽtie. qꝛ in argumẽtatõneañs nõ eãcã ↄlequẽtis. ʒ rñ ſit cã ilatõis eius. ¶ᷓ iendũ ſcðo. ꝙ ad ratõem tauſe nõ requirit᷑ꝙ cõ pᷣcedat ſuũ effectũ ſ emꝑ ᷣm tẽpus.ſʒ qñq; pᷣcedit eũfmtempus. vt domificatoꝛ pᷣcedit domũ ᷣm tem us. qñc;vero pꝛece dit ipſum hm naturã tĩ⁊ ſiłeſt temꝑecũ eo vt hõ eſt cauſa riſibilis ⁊ tñ heediiᷣm ßm naturã ̃ ⁊ eſt ſimktpecũ es·iceo ad explicãdũ quõ effe ctus debet ſequi cauſam.⁊ cauſa debet pᷣcedere effectum. Ideo in diffini tione cauſe ponit᷑ hᷣm naturã.⁊ etiã ad differẽtiã iſto quoꝝ eſſe vnius ſe⸗ qtur adeſſe alterius ᷣm oꝛdinẽ.⁊ ti vnñ nõ dependet ab alio ᷣm natut vreſſe vnius diei nõ depẽdet ad eiſe alterus. ¶ Scienqũ tertio. ꝙ cã di uiditur ꝑcauſam efficientẽ materialẽ foꝛmalẽ ⁊ finalẽ. Cuius diuiſionis liocſt. q ad oẽm cauſam ſeqͥtureffectus. vel ergo talis cã eſt intrinſeca ſuoeffectui.velextnnſeca. Sihᷣmũ hoc eſt dupkr. vel eſi ac tu dans eſſe. 2 liceſtcauſa foꝛmalis. vel potẽtia recipiens eſſe.⁊ ſic eſtcauſa materialis. Siextrinſeca. hoc ẽiteri duplr. qꝛ yelẽ id a quo res fit. ⁊ ſic eſt cauſa effi ens· vel eſt iludgpter qð res fit.⁊ ſic eñj fins. Stſumit᷑iſta diuiſio non yn diuerſtatẽ rep ſec im diuerſos modos foꝛmales cauſandi.qꝛ idẽrea terbm duerſos modos cauſandi⁊ reſpectu diuerſoꝝ qñq; habʒ ratõeʒ — reſpectu pluriũ cauſaꝝ Et nõ eſt diuiſiogeneris in ſuas ſ pẽs.ſed analogi nlua analogata.qꝛ cauſa ꝑ pᷣus? poſterius ðꝛ de cauſis. Sciendum ꝙ cauſe pñt quadrupl ↄſiderari. Vno mõ hm ratòõem cauſandi n eſt ᷣma.effiriens jcdã.tertia materia.⁊ quarta foꝛma.qꝛ incau ſaltate teifinis mouet intentõem agentis ad ꝓducendũ aliquẽ effectum ta ⁊ vltima finis.⁊ Vcuuſe· Ad ðmãðꝛꝙ lʒ aln — 6tis ſubſtãtie dicat diuerſitatẽ eſſentialẽ. nõ ſoſeh ðt quãcunq; diuer — in diffinitõ ne cauſe. d et effectus dicant᷑ coꝛrelatiue. iñ ſiↄſideren ſunt ſimul natura nec dicunt᷑ coꝛrelatiue. S auſa totali ponit᷑ eius effectus ſik tempoꝛe 4 1eg Pcedat eflectũ ðᷣm naturã · 7 ₰ ⸗ — — 12 E A 00 ——„2—,—„*— ——6— P 4 r——— S S=— S 2— ₰ 5 Pt— 5 F 8—„— 2* „* E— 17 2 S 2— ——— 4—— 5 ſy. 3 mk ft F Trattatus quintus Ete efficiens motũ a fine mouet materiã qua diſpoſitavltimoi foꝛmaeffectꝰ. Scðo mõ ↄſiderant᷑ vt cõcurrũt ueic ſic materia ẽpoꝛ· ſcho foꝛma. rertio efficiens.⁊ quartofinis. rant᷑ vt dant eẽ actuale effectui. Glt ſic foꝛma eſt bordenerfueh rio finis·⁊ vltimo materia. Muarto mõ ↄiderant᷑ vrhteteyſiu nobis notificant.&t ſi cã efficiẽs eſt pᷣma·ſcha materiateri ſ poc mõ ↄſiderant᷑ ᷣm ꝙ nobis notificantcqb eh mitur loeus dyaleticus · ideo iſto mõ in textu oꝛdinan.⁊ hus d de cauſa efficiente qᷓ; de ↄlijs. ¶ Contra pᷣdicta argui᷑ pmoſicqli diuerſitatẽ eſſentialem eum ſit relatiuũ diuerſitatis üubiane Sii ctus caufe foꝛmal nõ differt eſſentiałr a ſua cauſa.qʒ ↄuenit chene ea. ergo male diffinit᷑cã eſt ad cuius eſſe ſequit᷑ aliudeffectus. ßch ſic cã ⁊ effectus ſunt ſil narura cũ ſint relatiua. ergo effectꝰ nõſequrn ſam ᷣm naturã ertioſic. poſita cã ſibpom eftectꝰ.ergocãrð puüt — eifectũ. Et ſic aqͥ eſſe cauſe nõ ſequit᷑ alud. M. uartoſi. fomatfit ſcðo phyſicoꝝ ·ergo foꝛma nõ ẽ caula diſtinctaafinene coincidũt. vt ðꝛ 1 mẽbꝛa diuiſionis ſunt opolitg. Q. uinto ſic ois cãp̃cedt ůefiei Sſʒkinis nõ pᷣcedit ſuũ effectũ tʒ fectur· nõ ẽcõ.⁊ ſic maleponun qun dꝓpie ſumptũ vt eſt relatiuñ diuerin ẽ.nð tñ aliud cõiter captũc;vl ſitatẽ ſiue eſſentialẽ liue accidẽtalẽ. G hocwõ lni Icd ſcõm ðꝛ ꝙ hcã? effectus hin intentões cu kmaterialt kmid ie Acdtertium diei ꝙpoli nð tñ ſilm naturã qcinn habet eſſe ⁊ intelligi qᷓ; effectus⁊ poc ſuffcitadmãmcu Adquanũ ðꝛ. h ſoꝛma⁊ finis cohj Mant materialr? ᷣm rem.⁊ etiã efticiens cũ ipis · nõ tů cointiduntunn liter quantũ ad ſuos modos foꝛmales cauſandi? hoc modo ponnitu ſe ab inuicem diſtincte. Id qͥntum dicitur ꝙ licʒ finis ᷣm umẽr gie ſequatureffectum · tamẽ fᷣm eſſe intentõnis agentis ſub quolelu⸗ biratio cauſe finalis pꝛecedit ſuum effectum. ideoeomodo quoel cu naturaliter pꝛecedit ſuum effectum.—, ſſo ¶¶Cauſa efficiẽs eſt. aqua pᷣmo fit motus ggboecfuti quid. vt domificatoꝛ eſt hmum mouens et opans vutd mus.⁊ faber vt tiat cultellus. locus a caul efficiirclbi tudo ipſius cauſeefficiẽtis adſuũ effectũ. ⁊eltcõltuctus deſtructiuus. Lõſtructine tenẽt ſic. dom go domus eſt bona· lo bona im quodfit bonũ eſt. Deſtrn ẽhonꝰ.ð domꝰ nõẽ bona. Ao ac ificatoꝛ etbe cus a cauſa efficiẽte Paximi ctiueſic Domificioi zcffcitemim nnfnd unnpül uöuil gitnnetb eil n n jsinſkiſn tbommin itbonst glnoncuo maubond witibeft P ſcſboa E u p vnhe unn uitfiii ntgens mu ſiſnlem ugniut hätuſepor ſhnicmmel ntt unileb ndrib iinun ohit ifm iunpu atſn iictn wibe ſjme uni wöci . n Prtri hylpani ius cãefficiẽs nõẽ bona.ip̃m qð fit nõ eſt bonů.⁊ econnerſo zenet locus ab effectu ad cauſam efficientem. ¶ Poſtqᷓ; autoꝛ ſuperius determinauit de cauſa in cõitã diffinitiueqᷓ; di niiue hie ↄñr vult determingre de locis a cauſa ⁊ pᷣmo de loco acã effici⸗ ente. qꝛ eſt notioꝛ ceteris· rarõne cuius ip̃am ſic diffinit. Mauſa efficiẽs eſt aquapᷣmo fit motus yt res fiat. In qua diffinrõneſ ubintelligit᷑ cauſa lo co generis diffiniti. Et ponit᷑ a qua pᷣmo fit motus ad differentiã aliaruʒ tauſaꝝ quaꝝ nulla cauſat motum ſiue ꝓductõem effectus. ſed hoc conue nit efficienti ſicut patz in ꝓductõne effectus. Finis em ratõ ne ſue bonits tis trahit ⁊ mouet apetitum agentis ad, pducendũ effectum ⁊ efficiens ſictractum afine diſponit materiã adꝓductõnem foꝛme.⁊ pꝛimo cauſat motum quo ꝓducit effectꝰ. ¶ Sciendũ pᷣmo.ꝙ locus a cauſa efficiãte ẽ abitudo i50 ad ſuũ effectũ·⁊ tenet affirmarie negatiue. Iffirmatie ſic Domſficaroꝛ eſt bonus. ᷓ domus eſt bona Waxima Kuſus cauſa effici ens bona eſtipᷣm quoq; bonũ eſt. que maxima debet intelligi de bonitate effeienri inquantũ efficiens eſt.⁊ nõ de bonitate moꝛis.vel de bonitate ̃ius m ſe. Et ſimiliter debet intelligi de bonitate effectus ita ꝙ ſi effici⸗ ens ſit bonum in ratõne cauſe efficientis.⁊ vt ꝓducit effectum etiaʒ effe ctus erit bonus bonitate foꝛme eius.nõ aũt loquendo de bonitate finis. ꝙſi domificatoꝛ ſit bonus artifex ⁊ ꝑfecte oꝑetur ᷣm artẽ eius ⁊ careat materia bona · domꝰnõ erit bona bonitate finis ß tm̃ bonitate foꝛme que ꝓlenie ab efficiẽte. Negatiue tenet ſic. domificatoꝛ nõ eſi bonꝰ. Fᷓ domꝰ? nõ eſt bona. Waxima cuiꝰ efficẽs malũẽ.ip̃m quoq; malũẽ.effectꝰ eĩ ¶ ſad apꝛopꝛiat cauſe. ¶ Sciendũ ſcdo.ꝙ duplexẽcã efficiens · ſeʒ in actu⁊ in B* potẽtia. vt reſpectu domus domificatoꝛ eſt cã in potẽtia.⁊ domificãs eſt caula inactu reſpectu domus ⁊ q̃libet iteꝝ diuiciẽ. qꝛ q̃daʒeſt vniuoca qᷓ vc Py pducireffectũ ſimile ſibi inſpecie.vt hõ generãs hoiem eſt cauſa vniuo—2— ca⁊ agens vniuocum.aliud eſt efficiens equocuz q uod ꝓducit effectum ſibi diſſimilem in ſpecie. vt ſol generans hominẽ eſt agens equocum Fn; de arguendo acauſa efficiente in potentia adſuum effectum debet argut 3———„ S bekcauſein potentia ad eſſe in potẽtia reſpectu effectꝰ⁊ nõ ad eẽinaetu F yt domificatoꝛ eſi.ergo domus poteſt eſſe ⁊ arguendo a cauſa efficiente,= inaetu opoꝛtet argul ab eſſe eius ad fieri i ius effectꝰ⁊ arguẽdo a cã vni oea tenet iſte locꝰ reſpectu oĩm pᷣdicatoꝝ q̃ ↄuemũt ipᷣicauſe a tota ſpẽ. — 8— H i⸗ ptplato eſt riibilis.qᷓ foꝛtes ab eo genitꝰ ẽ riſibilis.ſʒ arguẽdo a cã eqhuo““— 7 taſolũ tenet reſpectũ hoꝝ pdicatoꝛuʒ bonũ ⁊ malũ.⁊ eẽ⁊ fieri. ¶ Sciẽdũ tertio. ꝙ locꝰ ab effectu cauſe efficiẽtis ẽ habitudo ad ſuã cãm. Gt tenet itelocꝰ affirmatiue.ſie domꝰ ẽ in in fieri ᷓ domificq ẽ. Maxima.poſi⸗ to effectupinquo cauſe efficiẽtis poni eiꝰ cã efficiẽs. Et pᷣt argul reſpe⸗ ctuhoꝝ hdicatoꝝ bonũ ⁊ malũ. Megatiue ſic tenet domus nõ eſt bona. domificatoꝛ nõ eſt bonus. Waxima. Luius effectꝰ nõ eſt bonus ipſuj quoq; nõẽ bonũ. qð debet ſic intelligi.ꝙ effectꝰ nõ eſt bonꝰquã tũ ad ꝑfe rteʒ foꝛme eiꝰ Et ꝙ efficiẽs nõ ẽ bonij iq;tů efficiẽs⁊ ꝓducẽs talẽeffectũ cut pus dictũẽ.¶ Sciendũ quarto. ꝙ efficiẽs duplr ſe hʒ ad effectum. ꝙ qich efficiẽs requiriqnantũ ad fieritĩ ipᷣius effectus.⁊ nõ quãtũ ad 1 Trattatus quints eſſe. vt domificatoꝛ reſpectu demus reqͥritur quantũad fien arõq ad eſſe qñq; reqritur efficiens quantũadfieri⁊ quitũadeẽ ⁊ ſuu 1 ſeruatõem ineẽ · vt reſpectu dieiſoleſt eã quo adfierit quoad eiutnen qᷓẽ cã vlis quo ad eẽ oĩm creaturaꝝ? fieri ⁊ arguẽdo ab effectu cuc cientis q̃ reqritur quo ad fieri tin? nõ quo ad eẽ effectꝰnõ ſejnnicu in pᷣſenti.ſʒ in p̃teritotin⁊ ad fieri effectus ſeqtur eſſeipᷣius cauſe. Ltn guendo ab effectu ad efficiẽs reqͥlitũ ad fieri⁊ ad eẽ ſil jxſequi afimu ue ab eẽ effectus ad eſſe cauſe. vt bñ ſequit᷑. dies eſt. ergo ſoleſt ſupꝛa no ſtrum oꝛizontẽ. Gt qñẽ habitudo neceſſara cauſe adeffectũ eni eu negatiue a negatõe effeetus ad negatoem cauſe lʒ qñ eſt habitudoni gens nõ tenet negatiue · nõ ſequi᷑· ſoꝛtas nõ eſt. ergo deus nõ eſ. ꝛ iii diuerſi modi arguendinõ ſumunt᷑ ab efficiente inquãtũefficiensejj inquantũeſt tale vel tale efficiens · ¶ Mõtra pᷣdicta argupmoſiccun ſa efficiẽs eſt de ↄſideratõe phyſici cũ lit cã motꝰ.ergo nõẽ deʒſidento ne logici. ¶ Scðol ic.efficlens nõ mouet niſi moueat pᷣmoafine ergofij nis eſt a quo pᷣmo fit motus ⁊ nð efficiens. ¶ Tertio ſic. tauſa efficiers eſt extrinſeca effectui· ergo in loco a cauſa efficiente terminus inletensi extrinſecus termino ilato · ergoiſte locus eſt extrinſeeus. ergomale a natur inter locos intrinſecos. ¶¶Muartoſic. Rõſeqͥtur. deus ei bout. ergs latro eſt bonus · ergo locus a tauſaefficiente nõ valet affinnatiue Quinto ſic. Nõ ſeqtur domus eſt· ergo domificatoꝛ eſt. cũ antetedi ſit vetum ⁊ ↄſequens falſum ergo locus ab effectu caule efficientis nn tenet affirmatiue. Ad pᷣmum dicit· ꝙ lieʒ cauſa efficiens inqiti eſt cauſa motus ⁊ rerum naturaliũ? pᷣncipium cognoſcẽdi ipas ſude ſideratõne phyſicitamẽ inquãtum ab ipᷣaſumitut locus dyaleticus de habitudinẽ ſuum effectum ipᷣa el de ↄſideratõ ne logici. Jalei pum dicitur.qꝙ licet a fine pᷣmo ſit motus intentionalis · tamennõ reils de quo uithi intelligit᷑. Hinis em̃ nõ mouet intentõem agenlis mo tugpꝛio dicto·ed xantũ per ſ imilitudinẽ ſicut pomum mouet pu 0% ſecutõem eius. Ad tertium dici.· ꝙ licʒ cauſa eificiens hm remſtexn ſeca effectui.Namẽ hᷣm virtutẽ ⁊ m ſimilitudinẽ eſt aliquo modoiniu ſeca ſibi. Et hoc ſufficit ad cauſandũ locum intrinſecum qʒ hicſunt᷑⸗ gumentum ab efficiente ex ea ꝑre qua conuenit cum effectu.Ad qu tum dicit᷑ ꝙ ibi nõ arguit᷑ a cauſa efficiente ad ſuum effectum eo ꝙlato nominat vicium cuius deus nõ eſt cauſa efficiens · ⁊ licʒ deus ſitcaula ho minisnð tamẽeſt cauſa vieioꝝ eius· ſed bene ſequit deus eit bonus i go homo latro fmn humanitatẽ eſt bonus ſcʒ bonitate enlis lcznõbo nitate moꝛis. Md quintum dicitur · ꝙ non ſequitur· quis arguiturab eſſe effeetus ad eiſe cauſe que non requiritur quantumad: quin tum ad fieri et reſpectu talis cauſe nõ tenet iſt locus ab effetu vg⸗ reſpectu huius pꝛedicati eſt· Wateria ei eſtequa cũalio aliqdit·⁊eſtdupiq Ne dam em̃ eſt pmanens ⁊ qdãẽ tranſ s. ꝑmanẽs vt inchltelo tenũ. Trãſiẽs vt in pane farina ⁊ àqua diffinetiiſiem/ un imen deu oac a umoſzi geut? ni vtwrcy iolumtn ſiſunpori Dunelqu hunt ſetin ebſöt uipi ſci noopil wnne innſe ihn. ihobe intn bnnſ iifu wfen umi Whh 3* V7—„ Y L. 6—*———— 8 — .—— 5 0.— p— „— 5 — nunin Detri hypan n At 3. N 2 igüttil 2. teria. Wateria eſt ens tiñ in potentia. Locus 9 cauſa mate⸗ .— nen habitudo.ipᷣius ad ſuũeffectũ.⁊ ẽ ↄſtructiuus ⁊ de r Saite. Lõſtnuctiueſic. ferũ ẽ·eigo arma feirea pñt eẽ. iali poſſib ileẽ eius effectũ poni. uhu iMarima ·poſita cã materialipoſſibi p — Fal, deſtnuctiueſic. ferrũnõẽ ergo arma ferrea nõ pñt eẽ. Locꝰ materiali ꝑmanẽte remo dnein ze 77 cãmateriali maxima.remota cã materialiꝑm. ſeul Snu er ⁊ eins effectꝰ. Aocꝰ ab effectu cauſe materialis pmanẽ⸗ — S gis maxima. poſito effectii caiſe ma terialis ꝑmanẽtis ponit᷑ cz. 1och abeffectu cauſe materialis tranſetis tenetcõ t S eeen vitrũ vel panis ẽ. filix vłfarina fuit· Materia n eññtmnſiẽs nõ manet ſʒtranſferẽin aliã materã. Locus ab h 3 Sfcrn cauſe—— cũtis maxima.— ma itn tenie tis neceſſe eſt ipᷣam matenamp̃fuiſſe. dnsc Bninii terietranſeun P p 3 2 3—.—„ Woſt autoꝛ determinauit de ocoacã effictẽte. hic ↄñr determiat de Snm chntenal adeenpre diffinit materiã Materiaẽex qua Ad hmum cum alio ſcʒ ců foꝛma fit aliquid ſcʒ totum cõpoſitum ibiponitcauſa loco generis.⁊ reſiduũ ponit᷑ ad differẽtiã aliaꝝ cauſaꝝ. vñ ex fine ⁊ efficiente nõfit torũ cõpoſitũ cũ illecauſe nõ ſint intrinſece.⁊ ex foꝛma nõ fit totum cõpoſitum tanqᷓ; ex materia ex quaſicut intelligit᷑in iſta diffinitõne. Ipſa emeſt pᷣmapotẽtiaex quapᷣmo oꝛiginat᷑ totũ cõpoſitũ.ſʒ aliterſic diffinit᷑ Wateria eſt que tantũ eſt ens in Lotetia. q marerja de ſua natura non bzeſſe in actu fed in potẽtja tm. ¶ Pciendi hmo ꝙ materia capii dupłr yno mõ ſpecialt vt eſt pᷣtchũ ubiectũfoꝛme ſi ubſtãtialis.⁊ ſic eſt ꝑs cõpo⸗ ſiti de gñe lubſtãtie. Ilio mõ capi᷑ cõiterꝓ om̃i illo ex quo ꝑ modũ potẽ tie cõponit᷑ om̃i illo qð cõcurtit ad cõpoſitõem alterius tan⸗ e. q; potẽtia recipiẽs eſſe.⁊ ſic reꝑitur tam in artificialib qᷓ; in naturalibꝰ ⁊ tã inreby coꝛpalib qᷓ; ſpũaliby.⁊ hoc modo capit hic. ⁊ diuidit. quia que⸗ dameſt materia ꝑmanens ⁊ q̃dam tranſiens Mermanens eſt ila q̃ſubꝓ lr 2 8 0 pꝛia foꝛma? ſpecie remanet in ſuoeffectu. vt incultelio ferrum. Trã— eſtiſaqᷓũe ſůb. piq ſpẽ ⁊ratõe nõ remanet in ſuo effectu. ſed ab vng ſpẽ ge L K tranſitiialiam· vt in pane farina. ⁊ fiiin vitro⁊ lurũ in lateri. ¶ Bei— /d ſ ndũ cus acauſa materiali eſi habitudo ipᷣlus ad ſuum eifecrũ. ⸗ ffirmatiue in qualibet materia tranſeunte vłꝑma nẽte vt farina⁊ aqua ſunt. s p̃relſe Maxima poſita cauſa materia nitur eius effectus ocus tenet ne manẽte. vt ferrũ nõ eſt. ergo arma ferrea nõ ſunt. remota ma⸗ teria pmanẽte remouet᷑ eiꝰ effectꝰ.ſʒ in materia trãſeunte nõ tenet negati ue·yt nõ leqͥturfilixnõ ẽ. ᷓ vitʒ nõ ẽ eo ꝙ talis effectꝰ pᷣt eẽ nõ exiſtente 9 16 c— qᷓtur lapis augnoſt domꝰp̃t eẽ. qꝛ ad poſſibilitatẽ domꝰnõ uffuitpſi F ¶Trattatus untus talimateria q̃ nõ ẽpmanẽs in ſuo effectu.ſi tñ deſtruat materi nte ꝓ toto tꝑe pᷣterito equit deſtructio effect?. vt dicẽdofilit n vitꝝ nõ ẽ vł nõ fuit.q Sciendũ tertio ꝙ locus a cãmateriai ſ affirmatiue arguendo ab eẽ materie ad poſſe eẽ effectus eins⁊ in pñti. Tuius rõ eſt q arguẽdo acãad effecrũabet canededr eẽ effectus eo mõ quo pont᷑ in tali cã. ſedeſſe effectuponit in n tentia tamñ ⁊ nõ in actueo ꝙ materia eſt ens in potentia. ii.g n arguẽdo affrmatiue a materia arguit᷑ ab eſſe eius ad poſſe eius ahi iius effectus.⁊ hoc modo poteſt argui nõ ſolum amateriet qui materia in qua ⁊ circa quã eo ꝙ om̃is materia potẽtionalt cõtineteſei effectus. vt bene ſeqͥtur coĩpus eſt. ergo album poteſt eſſe ſcibileeſ ſcienria poteſt eſſe& Sciendũ quarto ꝙ locus ab effectucauſe n lis eſi habitudo ip̃ius ad ſuam cauſam materialem ⁊ in qualbʒ nt tenet locus affirmatiue,?⁊ in materid ꝑmnete arguit᷑ ab eẽ effectusad e caufe in pñti vt cultelliſsẽ ergo ferrũ eſt. qꝛ poſito effectumateriepnui tis neceſſario ponit᷑ ſua materia. que remanet ineffectu· Sed in matn tranſeunte tenet arguendo ab eſſe effect ad nõ eſſe in pñti ᷣus cuſeß ad fuiſſe in pterito · vt vitꝝ ẽ· ergo filix fuit.⁊ iſte locus nõ tenet negue. qꝛ deſtructo poſterioꝛi nõ opoꝛtet deſtruere pꝛius ſed effectus polennẽ ſua cauſa materiali.ideo deitructo effectu nõ deſtru᷑matetia ¶ Lim pᷣdicta arguit᷑ pᷣmo ic. diffinitio materie ↄuenit foꝛme, g ex materuaſn ma fit aliqd.ſcʒ totũ cõ poſitũ. õ diffinitio nõ ẽ bona. Pcðoſicois m oen(ſq nie vein . dene nuu ſrtc ſpuder djnqi inins hon ſägis“ n Dui — ſjſtima zünt Den säſnein ſichiac teria ẽ in actu ꝑfoꝛmã cũ oĩs materia ſit ſub foꝛma.qᷓ materunãẽeni potẽtia tñ · ¶Certiolic · materid requirit᷑ in toto cõpolito tů adeẽ qᷓ fieriergo oĩs mateꝝj eſt pmanẽs? nulla tranſiens. Muattoſic nõt bilitas materie eus. reqͥrit poſſibilitas efficiẽtisiõ ſi nõ eſſet domia toꝛ añs poſſet gẽ veꝝ ↄñlee xiſtẽte fallo. ꝗᷓ locus acã materiali nõ ten munptehil ſe mroſont inteht iritis ſigitfom affirmatiue./ Quinto ſic. nõ ſectu culltellus ẽᷓ ferrũ eſt. ꝙ pteẽ cilte lus ex alio metallo.qᷓ locus ab effectu cauſe materialis ꝑmanẽlis nõtß affirmatiue.5 Adpᷣmũðꝛ. ꝙ ſi capiatex generalt vtðt habiudnen cuiuſcũq; cauſe ſi ex foꝛma ⁊ materia fit totum cõpoſitum· ſedlicti ex ſpeciat᷑r vt dicit habitudine potentie ex qua pꝛimo fit cõ poſium ſcet cauſa materialis ex qua pꝛimo fit cõpoſitum? nõ dicitur fieriexfoꝛme ſic tenetur in diffinitõne materie. ¶Ad ſecũdum dicitur. ꝙ licetmati ßᷣm ꝙeit actuata ꝑ foꝛmam ſit ens in actufamen ßm naruran eien ens in potentia tantũ. quia de ſua narura nõ includit actů aluẽ· ¶ tertium dicit. ꝙ licet omnis materid aliquo modo maneatin cffectn fn ſuam eſſentiam ↄfuſam. nõ tamẽ remanet ſub ꝓpꝛia ſpecie ⁊ rande qn pꝛius habebat anteqᷓ; fie ret co mpoſitum quod tamen fequiturge yt dicatur materia pmanens. d auartum dicitut. ꝙ licʒ ad eſen terie nõ ſequatur poſſibilitas effectus que attenditur in oꝛdine a on ſuas caufas. ſequitur tamen poſſibilitas que ſe tenet ex parte cnle ml⸗ rialis. ideo poſita cauſa materiali ᷣm potentiam paſſiuam milet pon eius effectus. Md quintum dicitur. ꝙ ibl nõ arguiturd cuſ na lad fuumn effectum· q; cultellus incõmunino eſteffectusfeniledcil ithnnt pspa punpft mſSee iznufim ni ihgimeif imneſte wisgef mein iepbi ogeen iniſ ſnng Rinden uiücn Sii ſnl 1 amca x ninng nman nnii egofm— tena gue Wrtufin oadeſe d i i enf iein entoc ehin ſmtomn z nmn ici. ð di Michu ois mu im nutrutt nni „ — * 5 qrit᷑qᷓ;tũ ad eẽ. ¶ Scienqũ 6 gctuat pte ipius cõpoſiti.ſcʒ ¶Prtri hyſhani lusferreus ideo bene ſeqͥtu cultellus fereus eſergoferũeſt. — Foꝛmů eñ q̃ dateſfe rel ʒeluateñ in eexods acz foꝛ⸗ maliẽ habitudo ip̃ius cauſe foꝛmalis ad ſuũ effectũ.⁊ tenet Sltructiue ⁊ deſtructiue. Cõſtructiue ſic. albedo ẽ ʒ albũ ẽ. Lodꝰa cãfoꝛmali. maxima. poſitacã foꝛmali ponit᷑⁊ eius effece) · Deſtructiue ſic. albedo nõẽ. albũnõc. Mafiare⸗ mota cauſa foꝛmali remouet᷑⁊ eius effectus. Econtra veto eſt de effectu cauie formalis. Poſiq; au determinauit de locoa cã materiali. ↄñr determiĩat de lo roq cã foꝛmali.q̃ qͥdẽ foꝛma hᷣm viñ generatõis materiq ſequit᷑ ipᷣaz pᷣmo ſe difimẽs· oꝛmaẽ qᷓ dat eẽ rei⁊ ꝓleruat eã ineẽin q̃diffinitõe ſubintel ligi cã loco gñis.⁊ ꝛ q̃ dat eẽ rei ad dꝛñtiã materie qᷓ nõ dat eẽ tei ſimpłr etin actu. Matezia em̃ẽ recipiẽs eẽ ip̃iꝰcõpoſiti. Et foꝛma ẽ dãs eẽ⁊ ſi 5 foꝛma ſubſtãtiał dat eẽ ſubſtãtiale.⁊ ſi ſit foꝛma accñtalis dat eſſe aceidẽtale · Weinde pont᷑ ⁊ ↄſeruat eã in eẽ. ad dꝛñti cauſe efficiẽtis nalis q̃ ſolũ reqͥrunt᷑ qᷓ;tũ ad fieri ipᷣius rei ⁊ nõ quãt pᷣmo.ꝙ duplexẽ foꝛma ũ ad cẽ.ſʒ foꝛma ſp qdazʒ ẽfoꝛma ꝑris ᷓ foꝛmatip̃ᷣm totũ qᷓ;tũ ad oẽs Ni Pin E ꝑtes cõponens vt aĩnẽ foꝛma ꝑtis ⁊ infoꝛmat ip̃m coꝛpꝰ qð ẽ materia ip̃iꝰ aĩati.et 13 — 6 — iu ittſcʒ materiã. rõecuiꝰ ðꝛ foꝛma ꝑtis. Iliaqñteſt fmaxotiꝰ q̃ẽ eſſe totius cõpoſiti reſultãs ex vnione foꝛme 0 n ria⁊ dꝛ foꝛma totiꝰ eo ꝙ in npeci q binini gim ꝑris cũ mate Vſr 0 ₰ F— 5 ——, —D — f — — — 3 e giutũ reſultãs ex vnione aĩe ⁊ coꝛꝑis ẽ foꝛma totiꝰ Zq̃hbet iſtaꝝ diui⸗ — mim di q q̃dãẽ foꝛma cõis ⁊ q̃dãgpꝛia vt reſ pectu hoĩs foꝛma totct ial humanitas ẽ foꝛmopꝛia.· ſ foꝛma ꝑtis cõis ẽgiaſt aia ratõnalis ẽ K. m formapris ꝛia.⁊ de quaiibet iſtaꝝ foꝛmaꝝ pᷣt intelligi diffinitio foꝛme s cut*8 Pus dita pfectiꝰ ↄueniat foꝛmepꝛie qᷓ; foꝛme cõi. ⁊ foꝛme totiꝰqᷓ; foꝛ mid7 2 i meptis. ¶ Sciendũ ſcdo ꝙ locꝰ a cã foꝛmali ẽ hab itudo pᷣad ſuij effe ntnn Wn rn tenet affirmatiue ſic albedo ẽ.ꝗᷓ albũẽ. Ma una. poſita cãfoꝛmoli q1ſec) ſ udut poi San pon eb effectꝰ. Tuiꝰ rõ ẽ. qꝛ cãfoꝛinalis hʒ deteen ſuoeffectu. ⁊ꝑ idẽ 3.— punvftcj N elh exiſunt cã foꝛmat ⁊ ſuus effectꝰ vt hõ ⁊ aia eiꝰ hñt idẽ eẽ.iõ poſita—— nu. n e foꝛmali in eſſe opoꝛtet poniſ uũ effectuʒ.⁊ econtra poſito effectu poni᷑ e un ſtes tin n0 foma cius. qʒ effectus foꝛnie nõ poteſt eiſe ſine foꝛma eius.⁊ etiã̃ deſtru⸗c uindeln Snſn foꝛmn deſtruitur eius effectus ⁊ econtra. ⁊ tenet negariue ſic. albedo ſæ L. L. ms ma beltergoalbũ nõ eſt. Maxima. remota cauſa foꝛmali remouetur eius „ nin n m effectꝰd Gcuendũ tertio ꝙ locꝰa cã foꝛmali tenet tã infoꝛma accñtaltq; enttnn n14 eſſenrial ⁊rã ĩfoꝛma ꝑtꝭ q; in foꝛma totiꝰd ütñ arguat᷑ a cã foꝛmaliꝓpꝛia — 3 Wen ernõ rener arguẽdo acã foꝛmali cõi vt nõ ſeqͥtur aĩa ẽ. ergo hmo eſt ʒ bñ eaataia nõ eſt. ergo homo nõ eſt. ⁊ tñ poc nõ eſt ꝓpter habitudinẽ foꝛd — nead ſuũ effecrũ ſʒ ꝑlocum a toto vli. Et tenet etiã iſte locꝰ reſpectu hu — us pdicart eẽ⁊ nõ reſpectu pᷣdicatoꝝ pticulariũ. ⁊licʒ foꝛniʒ conuerta⸗ —— p tnt km eſſe cum ſuo effectu. non tamen ſuſcipit eandem denominatiõem ⸗ —„22„.„. 6 X 7 „. 3. „ w—— ℳ—P b— — Trattatus quinns eñ ſuo effectu nececõtra. Mffectus em̃ nõ ſempꝝ ſuſcipit dẽnonin nientẽ ipifoꝛme. ¶ Sciendũ quarto.ꝙl ue uenientẽ iði foꝛme. ¶& Juarto. ꝙ locus abeffectucuupun is eſt habitudo ipᷣius ad ſuam cauſam ⁊ tenet affirmatiue⁊ nzu godem modo foꝛmantur maxime ⁊ argumenta in ipo ſicut inloco eet ſa foꝛmali ponendo effectum pꝛo termino inferente?⁊ caulanpu ¹ iato ⁊ arguendo per iſtum locum opoꝛtet codem modo atinbune rauſe foꝛmali ſicut ſuo effectui· ita ꝙ ſieffectus habeat eſſ⸗ dngutn pet infert eſſe completum de ip̃a foꝛma.⁊ ſic ſol ineſſe ſucceſſio: int ſitu ſicut aliquis dicitur rubeus eł verecundia in tranſitu debet do ponicã eius · ⁊ ſimiliter de alijs modis eſſendi.⁊ tuncſp valebite ab effectu cauſe foꝛmqlis ad ſuã cauſam. ¶õtrap̃dieta argußnaſt aufa pᷣma dat eẽ om̃icreature? ↄſeruateã ineẽ.·⁊ tñ nõẽcifynala ature ßʒ eificiis creature · õ diffinitio foꝛme ↄuenit alijs a diffinito qh cũdo ſic. ¶.ñãtitas pᷣt eẽ ſine quãto· ⁊ albedo ſine albo. vtinuni ultaris qusiitas ẽ ſine ſubiecto· q nõ ſequit᷑ quãtitas ẽ. igt᷑ quãtũẽ ʒv⸗ a cũ foꝛimaii nõ tenet affirmatiũe ¶¶ M ertio ſic. nõ ſeqtur generatorõen 3 generatũ nõ ẽ· ⁊ tñ generatio eſt foꝛmg denominãs gliqd eſſe gen j ſocꝰ acã foꝛmali nõ tenetnegatiue. ¶Muarto ſic · Rõ ſequt ſletuiq ergo in ſole eſt caliditas · q antecedens eſt veruʒ ⁊ ↄſequens fulumen ſocus aheffectu cauſe foꝛmalis nõ tenet affirmatiue. Quinoli non ſeqͥtur Homo nõ eſt. ergo anima ratõnalis nõ eſt. qhomine monuon manet anima ratõ nalis·⁊ tamẽ ibi arguit᷑ ab effectu cauſe foꝛmalsadi am cãm foꝛmalẽ. ᷓ iſte locus nõ tenet negatiue. Adpᷣmundi⸗ licet pᷣma cauſa dat eſſe extrinſece ⁊ effectiue omni creature võ tamen trinſece ⁊ foꝛmaliter ſicut intelligit hic de cauſa foꝛmali. Adſcöndil ꝙ ſi ponat᷑ quãtitas ſine quanto vel albedo ſine abo vtinſarameni taris vbi accidẽtia exiſtunt ſine ſubiecto tunc quãtitas nõ eſt cauſujn malis ipius quanti. nec albedo albinec tũc arguit᷑acquſafenꝭ ail umeffectũ. vñ quãtitas nõ hʒ ibiſuũ effectũ qẽ dareeẽ quãti/ Ai tium ðꝛ· ꝙ licʒ generatio quantum ad denominatõ nem habent modun foꝛme relpectu geniti.nõ tamẽ eſt foꝛma dans ſibieſſe hm rem delu tatio ⁊ vi ad eife geniti ideo nõ argut᷑ bis cauſa foꝛmai⸗ Raqu tum dicit. ꝙ licet ſol ſit calidus effectiue.eo ꝙ efficit caloꝛeminiſis inen oꝛibus. nõ tamen eit foꝛmaliter calidus· ⁊eo modoquoeſtciliisci hoc modo in ip̃o reꝑitut caliditas.⁊ quia eſt calidus effectiueids cli tas eſt in ipᷣo· vt in cauſa efficiente Ad qͥntum dicit ꝙ quandoanni ſepata eſt a coꝛpoꝛe nõ exiſtente hoie ·tunc ipᷣa nõ eſicauſa foꝛmalis don nis in actu·ſed ᷣm potentiã tantũ. qꝛ nõ dat ſibi eſſe in actu ſeaßupen tiamtantũ.ideo ibi nõ arguit᷑ ab effectu ad ſuam cauſam foꝛmalen Finisẽ gra cuiꝰ aliqᷓdfit. Loc a cãfinalẽ babiuioji us adſuũeffectũ. ⁊ẽ ↄſtructiuus ⁊ deſtucti Loliuu ſic Beatitudo ẽ bona ergo virtus ẽ bona· Locusa cul ſ⸗ nali. Waxima.cuius linis bonus eſtipᷣm quoq; boyüc ——4 ichun ſeofinen⸗ utüche nnmedus ſtins gruti nn? mi vcusn tich meci ntehorſd aml inmfim nuifn ntabont türſtebe ine ſzm in⸗ nin ſLyor wiclin nhe wnih Wifful iutſin en ui mr Bwln numgu ſi „nut Winm a nnt lsticln s 1unt ynlideinu kost Muh ccm 3 mmnj n zunt à hinui trt n¶nn¶ini u ibel 1 x ünu 3b Vtii —— uitmic e — i nwl — . f re umt᷑ex bonitate finis. ⁊ eadẽ eſt bonitas fims — 8 — deſtuctiue ſic. Pena non eſt bona ergo peccatum non eſt bonum. Locus a cauſa finali. Maxima.cuius cauſa mala. eſtiᷣm quoq; malum. Econuerſo autem eſt de loco ab effe⸗ cmcauſe finalis. 5 Poſtqᷓ; autoꝛ determinauit de loco a cauſa foꝛmali hic Feter deter⸗ minat de loco a cauſa finali.eo ꝙ cauſa finalis ᷣm ſuum eſſe reale mediãte foꝛma acqritur rõne cuius pᷣmo diffinit finẽ dicens Hinis eſt grã cuius it aliquid ⁊ ratio eſt. qꝛ ilud qð trahit ⁊ mouet intentionem agentis ad pducenqũ effectũ eſt gratia cuius aliqͥd fit. ſed finis mouet ⁊ trahit appe 117——5——— ————) — 6—— ßo⸗— titum agentis ad ꝓducendũ effectum rõne cuius ðꝛ finis.qꝛ finit ⁊ termi— nat intentõem agenris.ideo finis eſt gratia enius fit aliquid.⁊ in hoc difj fert a ceteris cauſis. qꝛ nulla aliarũ cauſaꝝ termĩat intentõ em agentis.ſʒ —&— 4 E 4 44 lolum id qð habet rõnem finis. Pciendũ pꝛimo.ꝙ finis poteſt du⸗ pliciter ↄſiderarino modo pꝛb termĩo duratõis alicuins rei.vt moꝛi di citur fins hois. qꝛ finit duratiõem vite ſue· ⁊ ſic finis non eſt cauſa necta tapitur hic. Alo⸗ capit᷑ finis pꝛo illo quod finit intẽtõ nem agentis in ꝓ⸗ ducendo effectum ⁊ eſt bonũ ↄſequẽs ip̃ᷣm effectũ. ⁊ hoc modo eſt cauſa et ſic capitur hic.et ſie diſtinguit᷑. qꝛ quidaʒfinis eſt quo quis oꝛdinat᷑ ad vltenoꝛẽ finem ↄſequendũ. Mt reſpectu pᷣcedentiũ ðꝛ finis. ⁊ reſpectu ſe — quentiũ que imediate ipᷣm ↄſequũtur ðꝛ finis quo. vt pecunia acqſita— multa media ðꝛ finis eoꝝ.⁊ vr valet ad alios fines dicit finis quo. Ilius eſt fins gratia cuius qui yltimo eſt acquiſitus. et eſt cauſa medioꝝ p̃ce⸗ dentiũ ·⁊ ytriq; iſtoꝝ finiũ cõuenit diffinitio finis cũ ambo pñt dici finis gratia cuus medioꝝ pᷣcedentiũ vt pecunia acquiſita ꝑ multa media dicit fins illoꝝ medioꝛũ ſed vt valet ad alios fines ðꝛ finis quo vndẽ ideʒ ma& terliter poteſt dici finis quo ⁊ fims gratia cuius reſpectu diuerſoꝛum Sciendum ſcðo. ꝙ locus a cauſa finoli eſt habitudo ipſius ad ſuũ effe eiũ ⁊teneraffirmatiue ſic. bearitudo eſt bona· ergo virtus eſt bona Ma⸗ ⸗ tima cuius finis bonus eſt.ipm quoq; bonuz eſt.cuius rõ eſt. qꝛ bonitas reiſumtke ⁊ medioꝝ oꝛdinatoꝛuʒ infinẽ ⁊ ſi eſt bonus mediu ſunt bona. ſed tenet negatiue ſic. Interfectio hois eſt mala.ergo gladius eſt malũs. Maxima.cuius finis malus eſt ᷣm quoq; malũ eſt.ſed ↄtra locus ab effectu cã finalis eſt habitudo ip̃iꝰ ad ſuð cauſam.⁊ tenet affirmatiue ⁊ negatiue.·⁊ põt arguiꝑ ipᷣm capiẽdo Agumenta ⁊ maximas ſuꝑius poſitas I¶ Sciẽdũ eſt tertio. ꝙ finis p̃t ca⸗ pi duplt. Sno mõ materialiter m ilud qð eſt ⁊ non per reſpectũ ad me⸗ dia quoꝛũ eit finis. Alio modo ↄſiderat᷑ foꝛmaliter in rõne finientis.⁊ ſic inpoꝛtat reſpectum ad media ad iᷣm.⁊ hoc modo bonitas finis rõne fi⸗ nentis includit honitatem eoꝛum que oꝛdinant᷑ in ip̃m.⁊ arguendo ꝑ lo macãfinali nõ ſufficit ꝙ finis ᷣm ſe ſit bonus ad inferendũ bonitateʒ teus.ſed requuri᷑ ꝙ ſit bonus in rõne finientis ſeu finis. qꝛ ſolũ illo mo⸗ ohabet rõnem caule finalis. Beienduʒ quarto. ꝙ effectus cauſe fina ioctuediũ oꝛdinatum ad aliquem finẽ. vt ꝓtus oꝛdinat᷑ ad beatitudiuẽ „ 5 — F.—— 3 7 X — „ Z— 4 ———— „+„ b —— „ E 9ℳ— 5 5„— 3 ₰— 7 8— J ——„ „— 7— „—„ — —— . — 5 — r— p 4. 1„ 5 6. 53 6 „ * ——— ß 4.* .—— * P Trattatus muintus neratio latronum eſt mala· ergo latro eſt malus· Aocsib aſ duplieia ſunt media oꝛdinata in finẽ. qꝛ quedaʒ ſuntmedi z Mi vero oꝛdinata ꝑ accidens. Mediaꝝ ſeoꝛdiata ſunt n ch finis acquiri nõ poteſt. ſicut eſt virtus reſpectu beatitucinis. heiune ſin⸗ ro ꝑ accidens ſunt illa ſine quib finis acqͥri poteſt. vt inebꝛiatio riyeciu ſi zbee ſanitatis. que quãdoqʒ accidentaliter eſt mediũ acqͥrendiſanitueʒ qij W. acqͥrip̃t abſq; inebꝛiatõe.⁊ locus abeflectu cauſefinalis ſlitn une n dis ꝑle⁊ nonp accidens: võ em̃leguiinebiiarielliꝭerplus ien ₰ q Contra pꝛedicta argui᷑ pᷣmoicmllůmaluʒeñjns cijns 0 0f Pabeattöem bonicũ eſt aperbilisab efſeieme.⁊talqʒmaicig; neln tiacuius aliquid it· vt interfectio innocentis·ergo iſta difintio chuen ene aijs a diffinito Seo ſic Non ſeqnit᷑ elemolina eſt bonaetgofunnii w bon . fdanqũ elemolinã eſt bonũ·⁊ tñ arguit a cã finaliaffirmatiu. etgoĩ. uſtem ertio ſic Non ſequit ſectio non eſt. ergo ſecuris non eſt. gañspou a .. eſſe verũ A equente ernte falſo ·ergo lotus 2 69 finali non tenet neguiu. vin Mntecedens ptʒ · ¶ illius ↄſequẽtie añs pᷣt eſſe verũ ↄñte exitemeflo 6 ſ uarto ſic bonitas fins non depẽdent abonitaremeqneg nl bonitatẽ medioꝝ non ſeqͥtuꝝ honiras finis·⁊ſic locus ab eferucuei piſj u —„ nalis nõ tenet affirmatiue/ Q.uinto ſic. non ſequi honoeſt mls vigunn C— go beatitudo eſt mala·⁊ tñ arguit ab effectu cauſe finalis adcmjnen inenp Sꝛ hõ ꝓductus eſt gpter btitudinẽ acqrendãergo talis leus rðent Mi gatiue ¶Ad pꝛimũ dicitꝙ licet nullũ malũ ſub rõe maliſitfuisuni 5 malum inchtũ eñ apparens bonũ haber rõeʒ finis et apetbis tguu ſᷣ gw cuius aliquid fit. ergo hec diffinitio non cõuenit alijsadifui„ it ſcðm ðꝛ ꝙ licet elemoſina hᷣm ſe ſit bona. tam elemolvnaet funond h aiu bona. qꝛ non eſt acqita ꝑ debita media. AAdperiun de gls lme tauſafinali non tenet reſpectu huius pdicati eſe? 9 Wdgünpe 4 rina cuhotum haicatoꝛbonũermali.cfnisxcferc n uenientiãqᷓ;tum ad bonitãtẽ cñ elthanfuxce kintin a finis qᷓ;tum ad eſſe eſl ejtrinſecus effectui. mn tas finis nõ depender ex bonitate medioꝛũin genereczuletu⸗. t wügn effectiue depẽdet ab iᷣis.⁊ dato ꝙ nõ cauſaref ab ipis cñiluu* qui ex bonitate medioꝝ eo ꝙ media capiunt bonitatẽ aine 74 iin tſtan tum ðꝛ. ꝙ beatitudo ſolũ eſt cãfinalis hoĩs ʒtuoli qu oꝛdinaut imith et non vicioſi qui recedit ⁊ deuiat a beatitudineideo ibi non aglu— effectu cauſe finalis. 4enga att Eneratio eſt pꝛogreſſio a non eſſead eſſe. in generatione eſt habitudo ipſius—— um generatum.et eſt conſtructiuns et deſtmctuus e 4 Zn ſtructiue ſic arguitur. generatio domus eſt bona. 3 kun ari 0 uch mus eſt bona · Locus a generatione maximna 2 3 4 ratio bona eſt. ipſum quoqʒ bonum eſt. DeſtructiueO Petrihypant neratõe Warima. cuins generatio mala eſt ĩm quoq;gene ntũmalũ eſt. Econuerſoãt eſt de loco a gůate Coꝛruptio eſt ygreſſ io ab eẽ ad nõeſſe. Tocus a coꝛruptione eſt habitudo coꝛruptõis ad coꝛruptũ.et eſt ↄſtmctiuꝰ et deſtructiuꝰ. Lð ſuctiue arguit᷑ ſic Coꝛruptio antichꝛiſti eſt bonaeergo anti chꝛiſtus eſt malꝰ Locus a coꝛruptione maxima. Cpius coꝛ mptio bona eſt ·ipſum quoq; coꝛruptũ malum eſt m/ ctiue ſic. coꝛruptio domus eſt mala. ergo domus eſt bona. Maxima Luius coꝛruptio mala eſt.ipᷣm quoq; bonumeſt econueno eſtde loco a coꝛrupto. Poſtqᷓ; autoꝛ determiĩauit de loco a cã ⁊ effeetu. hie ʒñr determinat de ocoa generatõne? coꝛruptõe.⁊ pᷣus de loco a generatione. eꝛ generatio ip habet ſe vt habitus.coꝛruptio vero yt pᷣuatio. Matione cuius pᷣmo diffi nt generatõem dicẽs· Generatioeſt ꝓgreſſio a nõ eſſe ad eſſe.et capit᷑ hic psreſſio generalr ꝓ mutatõe incõ⁊ nõ ſpecialiter ꝓmotu ꝓgreſſiuo aia n is Gtponitur ꝓgreſſio loco generis. t ponit᷑ de nõ eſſe adᷓ eſſe ad ex⸗ n picandũ terminos generatõis.q nõ eſſe eſt terminus a quo.⁊ eſſe termi⸗ — iw nus ad quẽ modo omnis motus ⁊ mutatio hʒ cognoſciꝑ ſuos termios et potiſime ꝑ ſuũterminũ ad quẽ a quo capit ſpẽm·et ponũtur ili termi⸗ niad dꝛãm aliaꝝ ſpẽꝝ motus. ¶¶ Bciẽdũ pᷣmo.ꝙ generatio dupliciter eapit. Vno gñaliter ꝓquocũqʒ mutatõe de non eſſe ad eẽ ſiue ſit ad eẽ ſubſtantie ſiue accñtis ·⁊ hoc ↄuenit tam ſubſtãtijs qᷓ; accidentib. Mt ſi generatio ſubſtãtie eſt generatio ſimpliciter dicta.generatio vero acci dentis eſt generatio hm quid. Alio modo capitur ſpecialiter pꝛout eſt mnutatio de non eſſe ſubſtãtie ad eſſe ſubſtantie. ⁊ lic ſolũ reꝑit᷑ in ſubſtan tijs · Pric autẽ accipitur generaliter tam pꝛo generatõne ſubſtãtie q; ac⸗ eidentis.⁊ ab vtroqʒ tenet locus a generatõe.⁊ vtriqʒ conuenit diffinitio generatõis pᷣus poſita.licet ꝑ pᷣus ↄueniat gñatõniſubſtãtie qᷓ; accñtis. ¶ Scẽduz ſcðo.ꝙ locus a generatõe ẽ habitudo gñarõis ad juũ genera nm. Et tenet affirmatiue ſic.gñatio domus ẽ bona.qᷓ domus eſt bona. Mima Cuius gñatio ẽ bona.ip̃m quoqʒ bonũ eſt Mt rõ ẽ.qꝛ gñatio intriſece termiat᷑ ad eẽ geniti. Ideo ſi gůatio ſit bona ex ꝑte eẽ geniti opoꝛ tet ꝙ genitũ ſit bonum.⁊ ecõtra ſi genitũ ſit bonũ.gñatio erit bona.⁊ ſi ſit malũ erit mala eo ꝙ dicũt vnñũ ⁊ idẽ eſſe.ſʒ dꝛñt. qꝛ gñatio impoꝛtat ipſuʒ eſſe infieri. genitũ ÿo in facto eſſe. Sʒ tenet negatiue ſic. gñatio latronis ẽ mala ergo latro eſt malus. WMaxima.cuius gene ratio mala eſt ipᷣm quo q;malum.⁊ ꝓpoꝛtionabiliter pt diffiniri locus a gñato qui tenet ſicut la⸗ us generatione pꝛoducendo generatum. Selendũ tertio ꝙ coʒruptio eſt pꝛogreſſio de eſſe ad non eſſe. vt coꝛru⸗ Trattatus muintis ptio ſoꝛtis eſt ꝓgreſſio de ſuo eſſe in nõ eſſe eius et capit hic ꝓgeſ zo muratõne que ponitur pꝛo genere · Weinde poni᷑ de b intõ qeſſe eſt terminus a quo coꝛruptionis. ⁊ non eſſeeſt enn e et ab illo nõ eſſe coꝛruptio caplt ſuã ſpẽm ⁊ dꝛãm et q non eſedgun poſitum ipſi eſſe rei.ideo coꝛruptio que eſſentialirer impoꝛtat 4. quodãmodo oppoſita rei que coꝛrũpitur. Mt inde eſt ꝙ gut diuerſoꝝ pꝛedicatoꝝ a coꝛruptione ad coꝛruptũlicet incon. un ſp arguat᷑ reſpectu eiuſdem pᷣdieati in antecedente ⁊ 6 qᷓ Sciendũ quarto ꝙ locus 4 coꝛruptione eſt habitudo ipᷣus adt tum.⁊ tenet affirmariue? negatiue.affirmatiue ſic Loꝛruptio un eſt bona.ꝗᷓ antichꝛiſtus eſt malus. Wax ima Culus coꝛrupto ip̃m quoq; malum eſt. Cuius ratio eſt. qꝛ coꝛruptio ⁊ coꝛuptũ inter le ex ↄñti⁊ ꝑ accidẽs ſicut ens ⁊ nõ ens. modo ſi vnũ oppopli ſit bonů reliquum erit malũ Sednegatiut ſic. coꝛruptio domus eſt n ergo domus eſt bona M axima Kuius coꝛruptio mala eſtißmqugt num eſt.qꝛ coꝛruptio nõ ðꝛ mala niſi inqᷓ; tũ opponi bono käcmngu boni. Sed locus a coꝛrupto eſt habitudo ipſus ad ſu coꝛruptõema net afßemariue ⁊ negatiue ſicut in loco a coꝛruptõ Gtineoſitinnn argumenta ⁊ maxme ſicut in joco à coꝛruptione 00 Kil ni eut gwülo Pinis tlung junn üens ungünr balsch Contra pᷣdicta arguit pꝛimoſic. ¶eneratio domusp̃teſedon⸗ non exiſtete. q ſi generatio domus ſit bonahonſequi᷑ꝙ doms clbon cum domus nondũ ſit. ergo non ſequi᷑ affirmatiue ꝑ locum a gene eneratio domus eſt bona. ergo domus eſt bonai Becundoſic. Rl⸗ qui᷑. latro eſt malus ergo generatio eius eſt mala. q poteſt ſtareꝙhb⸗ ut ꝑfectam generatòem.ergo locus a generatione noh tenet negarue. Tertio ſic. coꝛruptio oponitur coꝛtupto et tenet locus a coruptin rõne diſconuenientie coꝛruptionis ad coꝛruptum et non grutia tonn entie.ergo ille locus eſt e xtrinſecus cum terminus inferens ſit extrinſecus rermino ilato. ⁊ ita P male oꝛdinatur interioco intrinſecos. ¶ Quartoſic · Ron ſequitur.coꝛruptio chꝛiſti fuit bona ergochtilus fuit maius.cũ añs lit verũ? ↄſequẽs falſumergo locus i coꝛruptõe von tenet affirmatiue WMuinro ſic. Kon ſequit᷑ antichꝛiſtus non eſtbons. ergo coꝛruptio antichꝛiſti non eſt bona cũ añs ſit verũ ↄſequens fuluni tamẽ ibi arguit᷑ negatiue a coĩrupto ad coꝛruptõcm. ergo llelubrõn net negatiue 4 Ad pᷣmũ dicit᷑· ꝙ quãdo generatio domus velcu cunq; rei pꝛecedit genitũ ipſum.iplanon eſi bona niſi bonitatefins ul 5 aptttudine tm̃. qꝛ ſolum habet bonitatem in aclu ab eſſe genitiet eom quo ipla eſt bona in aptitudine etiam genitũ⁊ ſilr quandd genitinu eſt bonũ. generatio eſt bona in actü. eo F genitum includiteſe quel terminus intrinſecus generatõnis. rõ cuius ipla poteſt dicbonn d ſecũdum dicitur. ꝙ licet homo malus poſiit habere geneninen perfẽctam qᷓ;tum ad bonitatem foꝛme? modi generatõnis. tnun ſ habere bonã generatõem exꝑle oꝑatõnis ⁊ finis.⁊ de laſolum Nin telligitur. qj Ad tertium dicuur ꝙlicet locus a coꝛruplione inliu tet eſt extrinſetus · qꝛ tenet gratia diſconuenientie termini infetentcun termio illato quod ufficit ad locum extrinlecũ.⁊ habet teduciad belh ubi egpocc usm ninn nq̃ilh Hrtri hylpani ↄttadietoꝛie oppoſitis tñ ꝓpter ↄuenientiã generatõ is ⁊ coꝛruptiõis iſte— hocus enumerat inter locos intrinſecos ¶d quartũ ðꝛ coꝛ ruptio xp̃i fuerat bonaꝑ accñs.⁊ quo ad nos. nõ tñ fuit pmnſe bona? inquantũ fuit deſtructiua vite xpᷣi.iõ in rõe coꝛruptõis ⁊ ꝑ reſpectũ ad coꝛruptũ nõ fuit bona. Et inilis locis deber argui de bonitqte vel malicia Iↄuemt per ſe coꝛruptõi vel coꝛrupto· ⁊ nõ de bonitate vel malicia q̃ ↄuemt eis p accñs. ¶Ad dͥntũ dꝛ. ꝙ ↄſequẽtia nõ valet qꝛ nõ ponit᷑ip̃m coꝛruptũ in añ cedẽ teqllla negatiua anrixp̃us nõ ẽ bonꝰ de ſe nihil impoꝛtat. Sed bene ſe q̃retur antixpus eſt malus. ergo coꝛruptio eius eſt bona in aptitucine Bus vt hicſumit᷑eſt opatio reiſiue exercitiũ i50 W vt equitareequi⁊ ſecare ſecuris. Locus ab vſib WV eſthabitudo ipſius oꝑationis ad id cuius eſt opaꝰ tio ſine vſus.⁊ eſt conſtructiuus ⁊ deſtructiuus. Conſtructi ne arguiturſic. equitare eſt bonum. ergo equus eſt bonus. ⸗ ⸗ 2 Zocus ab vſibus. Maxima · cuius vſus boniis eſt. ipſum uoq; bonũeſt. Deſtructiueſic. occidere hominẽ maluz eſt ergo occiſoꝛ malus eſt. Locus ab vſibus. Waxima.cuius ſus malus eſt.ĩm quoqʒvſitatũ malũ eſt. Ecõtra de loco ab vſitato· Lõmuniteraccidẽtia ſunt duplicia. uedã eiñ ſunt q̃ aliquãdo ſe ↄſequunt᷑⁊ aliquãdo nõ. vtcomptus et adulter. ⁊ ab his nõ ſumit᷑locus dyaleticus ñ ſophiſticus. Alulunt quoꝛũ vnũſempſequit᷑ ad aliud. vtpenitere ſequi⸗ turad deliquiſſe. ⁊ ab his ſumiturlocus dyaleticus ⁊ tenet cõſtuctiue ⁊ deſtuctiue. Cõſtructiue ſic. iſte penitet. ergo deliquit. Locus a cõmuniter accidẽtib. Maxima.ſi cõmu viteraccienti poſterius ineſt.⁊ pᷣmum infuit. Deſtructi⸗ ueſic.iſtenõ deliquit ergo nõ penitet. Aocus a cõmuniter vccidentibus. Waxima. ſi cõmuniteraccidentiũ pꝛius nõ ineſt.⁊ poſterius non inerit. 2 Voſiq; autoꝛ determiauit delocoa generatõe⁊ coꝛruptõe.hie ↄñrde kerminat delocis ab vſib ⁊ cõmuniter accidemib. ratòne cuius pꝛimo diffinit vſum dicens. Wlus eſt oꝑatio ſiue exercitiij ip̃ius rei ſicut ſecare kſt vſus ſecuris⁊ equitarẽ equi. uuus ratio eſt· quia vſus eſt quo vlens vtentẽ.eo ꝙ vſus ioꝛe Zuen eiñ ſectur eqͥtare eſt bonũ.qᷓ hõ ectans eſt bonus. nececõtra. ¶ tin dum ſcðo.ꝙ locus ab vſibus eht habitudo vſus ad vſitatũ ⁊ tenet aĩ ecare eſt bonũ. ergo ſecuris eſt bona. Waximacuus vis eſt bonus ⁊ vſitatum eſt bonũ. Ratio eſt qꝛ om̃e ens ꝓduetũ eſtꝙierui nat bonum gpter bonitatẽ ſui opisl qillaei bonts ſui finis in executõne ideo ſi vfus ſeu oꝑatio rei ſit bona⁊ vſitarũertbe num.⁊ tenet negatiue ſic Secidere malũ eſt.ergo occiſoꝛ eſt malus Ma xima. Luius vſus malus eſt ⁊ vſitatũ eſt malum.⁊ dicituriſteluscd xſibus in plurali⁊ nõ ab vluin ſingulari.eo ꝙ vnius reibeneluntplus vſus fiue oꝑatões a qͥbus poteſt argui vt dicendo equitareeſi dorũu here aratrũ eſt bonum? ſic de alijs vſibus equi.ergo equus eſtbowh matiue ſic. B opatõem ⁊ denomina delinquere ⁊ penitere· — q; ad alteꝝ po accidentii ↄſequentiũ ſe Zuertibilr ponit? reliquũ. Regꝛtiuelc.& arima. deſtructo vno cõmunite accideniun f neceſſario ⁊ no duel yt iſte penitet e le nð eſt. ãfiebile nõeſt. M uertibiũ deſtruit ⁊ reliquũ·⁊ in his q̃ le ↄſequuni biliter tenet iſte kocus affirma tiue a poſterioꝛi ad pus yt ilte enue go peccauit. Waxmaſ ivnl cõmuniter gccidentiũ poſterus uſt oyor tet pᷣmum inkuiſſe. ſed arguẽ eiipmatuc·q polito ßoꝛi nõ oportʒ poſterus ponine&& unii oher Warims. Meſiruciopnoꝛicunz Contra pdicta arguiturpꝛinoli. Al telligere vel velle eſt operãtio hominis·⁊ nõ eſt vſus ·erhodlu u peccauit ergo nõ pe tium deſtruitur ⁊ poſterius. Trattatus quintus ytitur re vlitata vel inſtrumẽto · ideodicit᷑ vſus ab vtoꝛvteris. ſedat et exercitium ipᷣius rei eſt ulud quo agens pncipale vti ſuis inſt itio ſt quo hõ vtit ſecuri iõ vſus ðꝛ puemẽter opatioſie rei.q Sciendũ pᷣmo · ꝙ vſus pᷣt capl dupł. Vnomõ ſpeeuln tuui tione rei in qua agens bncipaie vtit ſuis inſtrumẽtis. Mliom ꝓ quacũq; opatõe alicuiꝰrei ad quã ip̃a res oꝛdinat᷑ ⁊hocmð pica ñ vſus p̃t cõꝑariad duo.Mno mõ ꝑ reſpectũ ad vtentẽ. Alomð pi ſpectũ ad rẽ vftatã cuiꝰðꝛ vſus. vt ſecate qð ẽ vſus ſecuris pt 6 — — 2. m vtentẽ ipᷣa ſecuri? ad ipᷣam kcuum.VMñꝑcõpatõem vlusait ſumit locus dyaleticus qͥð̃ꝛ ab vſib ⁊ nõ ꝑcõpatõeʒ ebadijn hʒ maioꝛẽ ↄuenientiã cũre vſitataqᷓ; cßrevient ßð — — tamẽ opoꝛtet inquolibet argumeto ponere plures vſus. Sʒ locus chyi tato eſt habitudo ip̃ius ad ſuũ vſum.⁊ tenet affirmatiue negatie ſn locus ab vſu ¶ Pciendũ tertio · ꝙ duplicia ſunt cõmunit᷑ actidẽtia.qᷓ dam em̃ ſunt q̃ tm̃ ↄtingẽter? nõ ꝑſe ↄſequunt᷑· vtinhoie bonũ magnů ſoꝛte ⁊ alia. Alia ſunt qᷓ lemp? neceſſario ſe ʒſequuntcõuenibiter in hoĩe riſibile ⁊ flebile.⁊ in bꝛutis habere coꝛnud? nð habere dentesi ſuꝑioꝛi mãdibula · Alia vero ſe ↄſequũt᷑ neceſſario ſʒ nõ ↄuertbllteyt Wñ talia dicunt᷑ cõmuniter aecidẽtia q ſmulplu⸗ ra talia accidunt vni. vnde acõmuniter accidentibq̃ neceſſano ſe c uunt᷑ ſumit᷑ locus dyaleticus Fõ aũt ab alijs q̃ ↄtingẽter ſeↄlequnii qb ſumit᷑locus ſophiſticꝰ. ¶ Sciendũ quarto ꝙ locus acõmunierg dentibè habitudo vnius cõmuniter aceidentiũ ad reliquũ⁊ inacc ttiby q̃ ſe iniicẽ gſequunt᷑ duertibiliter ten affirmatiue ⁊ negatiue nm vtriſibile eſt ergo flebile eſt. Waxima. polito vyo cnmi atiueſic. Rſpi nnita nic vrt uuien —— doapoꝛi ad poſterus tenet vehr zwol iue.ſicut iten ſlf zittic ſumo umm iſ lmn ſmle nucilenti ugiepu onnsl mudq iumioc unsſc r giun quieluc ſmmſei ſbo⁊ nyplev itõ perit pentutt beun n huhteh f ſe E uis nun nin ie d is 0 n t cktri Enin:n d vumin K oynt ndeit Ien s uu lui y k timn gi nrietas pꝛiuatio ⁊ ↄtradictio. Relatiusoppoſita ſunt quo Prtri hylpani tonuenit ſoli diffinito· Vecũdo ſic. Vſus vel operatio refeſt eauſa fina lsipius rei· q eſt grarid cuius res fit. Qula vnũquodq; pꝛoductum fir pꝛopter ſuam operatõem · ergo locus ab vſu eſt locus acauſa finali. ergo maleponitur iſte locus ab alijs diſtinctus./Tertio ſic. Bõ ſeqtur eq⸗ tareeſt bonumn · ergo equus ciaudus eſt bonus.⁊ ibi arguit᷑ ab vſu ad vſi ntũaffimatiue· iſte locus nõ tenʒ affirmatiue ¶Muartoſic. nõ ſect de us penituit. ergo peccauit.quia antecedens eſt verum cum ip̃e dixit. pe⸗ ritet mefeciſſe hominẽ. ⁊ ↄſequens falſum · ergo locus a cõmuniter atcij dentib nõ tenet affirmatiueſ¶ Quinto ſic. Non ſequitur. beata virgo nõ peccauit· ergo nõ penituit·⁊ ſimiliter de multis ſanctis. ergo locꝰ a cõmu niter accidentibꝰ nõ tenet negatiue a pꝛioꝛi adpoiterius. Ad pᷣmũ dirit ꝙ ſicapiat᷑ vſus ꝓpꝛie ꝓ opatõne qua vtens vtitur re oꝑata.ſit intel⸗ lectio hominis nõ eſt vſus eius.ſed ſicapiatur generalt pꝛo quacũq; oꝑa tione rei ad quamres ip̃g oꝛdinatur·tunc aliquo modo poteſt dici vſus. etiſto modo capi hic. Mdſcðm dicit. ꝙ licʒ vſus rei ßᷣm eſſe in intẽtio ne agentis ſit cauſa finalis reſpectu reitñ ßmeſſe in executõne eſt effectus et opatio rei vſitate.⁊ hoc modo ſumit᷑ locus ab vſib qͥ ↄuenienter diſtin gui᷑ acauſa finali/ Ad tertiũ dicit. ꝙ eqͥtare in cõmuni nõ eſt vſus equi claudivel ceci. ſed eſt vſus equi in cõmuniideo nõ bene arguit᷑ ab vſu ac vlitatum ſed debet ſie argui·eqͥtare equiclaudi eſt bonñ. ᷓequus claudꝰ? eſ bonꝰ⁊ ↄũseſt falſum ſicut ⁊ añs. /¶d quartũ dꝛ.ꝙ ſicapiat᷑ penite tepꝛopꝛie vt eſt penitentiam agere pꝛo peccato commiiſo volũtarie ſic de us nõ penituit.ſed ſi capiat᷑ ᷣm ſitirudinẽ ꝓut eſt dolere de aliquo ·ſic de? penituit ⁊ hoc mõ nõ ſumi᷑ hic ſed pᷣmo inodo. Ad qͥntum ðꝛ.ꝙ licet beata virgo ⁊ multi alij nõ peccauerunt inpꝛia ꝑſona · tamẽ peccauerũt pᷣmi parentes eoꝝ ratòne quoꝝ penituerũt. Eaut᷑ de locis extrinſecis Duidaũt ſitlocus extrin ſecus dictuʒ eſt pꝛius. Locoꝛũ aũt extrinſecoꝛũ. ali⸗ us eſtaboppoſi itis. alius a maioꝛi.alius a minoꝛi.alius a ſi⸗ mil. alius a pꝛopoꝛtõne.alius a tranſumptõne.ulius ab au toꝛitate. Item oppoſitoꝛũ quattuoꝛ ſunt ſ pẽs ·ſcʒ relatio cõꝰ rum alterũ ſine altero nõ poteſt eſſe Locusa relatiuis eſt ha biudo vnius relatiuoꝛũ adaliud⁊ eſtoſtuctiuns ⁊ deſtru ctiuus. Cõſtructiueſic. pater ẽergo filiꝰẽ. ⁊ filiꝰ ẽergo pater i· Loca relatiuis. Maxima.poſ ito vno relatiuoꝛũ neceſſa pon ⁊ reliquũ. Deſtuctineſic pater nõeſt. ʒfiiꝰ nõeſt etecõuerſo. Mapima. remoto vno relatiuoꝛum.remouetur + Trattatus muintus et reliquum. Aocus vero a relatiue oppoſitistenet ſode⸗ ſtructiueſic ſoꝛtes eſt pater platonis·ergonõẽfiuse Poſtqᷓ; autoꝛ deterwinauit de locis iutrinlecis. Mic ↄñt der 3 dererminat de locis extrinſecis. Cuiꝰ rõ ẽ.qꝛ locꝰẽ habitudo ei mint rentis ad terminũillatũ. ſed locus intrinſecus ðt plectiuemhabi ie duoꝝ terminoꝝ qᷓ; extrinſecus. Ideo locus intrinſecus pus oppoſita luxta t poſita magis eluceſcũt ⁊ de vno habetclariꝛco iuxta poſitõem alterius. ⁊ olcus intrinſecus ⁊ extrinſecus oit loros intrinſecos ↄueniẽter autĩmediate determinat de locise 6 ecis. Et pᷣſuppoſita diffinitõe loci extrinſeci pꝛius polita diuidi S trinſecum ꝑg iocũ ab oppolitis a maioꝛi. a minoꝛi. a ꝓpoꝛtione.a trim dne. ⁊ ab autoꝛitate · quoꝝ diffinitõnes ⁊ diffeꝛẽtie ſatis paubumti ¶ Fciendũ pᷣmo.ꝙ locus extrinſecus eſt. qñ terminus inferẽs eſt enn ſubitantiaʒ terminiillati · El ratõ ne dꝛũtie illoꝝ terminoꝝ lumt᷑ vis ꝓbatiua argumenti.ſed in locis ab oppoſitis verioꝛimõ terminus iens eſt extra ſubſtantiã termini illati. Ideo inter iſtos locos exttinſecos y determinat de locis ab oppoſitis. Q illi verius ꝑticipant ratõnem bociex trinſeci. Et eſt locus ab oppoſitis habitudo vnius opolitoꝝ adtii Ideo habʒ diuidi hm diuiſionẽ oppoſitoꝝ ⁊ rarõ ne ipſaꝝ opoſitoni n tione cuius diuidit hic oꝓpoſitõem in quattuoꝛ ſpẽs ſ.i oppoſitiõem en nam.ↄtrariã. bᷣuatiuã.⁊ tradictoꝛiã · Cuiꝰ diuiſionis ſufficẽtia⁊ diff nitiões mẽbꝛoꝝ ſatis patẽt in poſt pᷣdicamẽtꝭ.⁊ eodẽ mõ ſumunt᷑ qᷓnu ſpẽs oppoſitoꝝ · qi qdã lunt relariu a.q̃dã ↄtraria · quedã buatiun qcᷓ rradictoꝛia. Et inter iſta tria determmat pᷣmo de relatiuis ⁊delocolin pto ab ip̃is.& S ciendũ ſcðo.ꝙ relatiua ſunt quoꝝ totũ eſſe ell adalud je habere ⁊ eſſe vnius totũ refertur ad aliud?⁊ econtra? pñt duplt ↄſde⸗ ran. Vno mõ inquantũ referunt᷑ imerſe ⁊ ſil ponuntineẽ ⁊ſtan ſub foꝛ⸗ ma reiatõ nis.⁊ hoc mõ ſunt ſił natura. Etſic ab ipis ſumi cus arh tiuis ⁊ nõ locus a relatiue oppoſitis · Alio modo ↄſiderant inquantht inter ſe repugnantiã ad eſſe ſimul in eodẽ ſubiecto reſpectu eiuſdeꝝ⁊ dot mõ dicunt᷑ relatiue oppoſita.⁊ ab ipis ſumit᷑ locusa relariue opoliis ¶ Fciendũ tertio· ꝙ locus a relatiuis eſt habitudo vnius relaliuiadt⸗ liquum. Et tenet aftirmatiue ſic. pater eſt ergo fiius ẽ. Maxima polt vno relatiuoꝝ pon᷑ ⁊ reliquũ uius rõẽ. qʒ totũ eſſe vnius telutiuiẽai qliud ſe habere ergo ad hoc ꝙ vnũ relatiuũ pona? coꝛtelatiuũ eſſe ad qð refert᷑.ideo poſito vno neceſſario poni᷑ ⁊ reliqun Regatiue ſic. pater nõ eſt ergo fillus nõ ẽ. Marima · deſtructo vnoſi tiuoꝝ deſtrui? reliquũ · Kelatiua eiñ poſita ſe ponunt? penpuſe pei munt. ¶ Bciendũ quarto· ꝙ locus a relatiue oppoſitis?— vð relatiue oppoſitoꝝ ad reliquum. Et tenet affirmatuueſic· es eſpaer platonis ergo nõ eſt fiius eiuſ dem. Wakima. poſito vno relatiue oo titoꝝ in aliquo ſubiecto ab eodem remouet᷑reliquũ. eo ꝙ relatiue o⸗ i nunqᷓ; ꝑmittũt ſe in eodẽ ſubiecto reſpectu eiuſdẽ? inquãtu oppo unt ʒ iſte locus nõ tenet negatiue a negatõne vnus reiatiue ope itoꝝ de s nõcil piu — ne vno ſubiecto ad affirmatdeʒ alteriꝰ qꝛ nõ ſeturte n wia mnne habeat eẽ oportzu ſiſmb Inb ſch mninie terſon ſnsiüß ihuan nitati mnonis ujieln petovð ſaherin audenſub Umnil ſrmop iſleid zi iniſt ſimqn ſnu uiitſn uuiflů wnun ſihnide uinyj mint wulier wift ſi — wwar —p nuit de—* ſed ocusi ui ecus. Jd in minſ 6s euct mi Kcunt 3 dnun Ueneter aut vnb möelo n uam R.w dffmi ſon us erm ejiunn n. Kttu einm mlocsb—— nln Ferinu oolus. 7 pihn dooins] mnmi duloti x 2 niit t ulni dut npolj ünt urudeun t vMnn M cho id Rutxi rininin 8 nu 5 funilun Ltt ddelm um Wiun Petrihylhani ego eſt pater eius·⁊ iſte locus atelatiue oppoſitis ẽ ſimpł extrinſecus qꝛ ibi ſumit virtus ꝓbatlua ratõe diſcõ uemẽtie termini inferẽtis cũ termi⸗ noillato.⁊ locꝰ a telatiuio fmaliquos pont extrinſecꝰ. eo ꝙ vnñ relatij noꝝ ᷣm eẽẽ extrinſecũ alteri. Jed ᷣm allquos ponit intrinſecus eo ꝙ ter minus inferẽs infert terminũillatũ ratõe ↄ uenẽtie eox in eẽ⁊ ſub foꝛma rrlatõis.⁊ hz reduci ad locũa diffinitõe.qꝛ vnñ relatiuoꝝ ẽ de diffinitõe alterus.? yt dicunt poni᷑ hic ſolũ ratõe ↄueniẽtie relatiuoꝝ⁊ relatiue op poſitoꝝ. ⁊ vtraq; ꝑs eſt ſatis ꝓbabilis. q X onrra pdicta arguii Pmo ſic Inom̃lloco dyaletico terminꝰ inferẽs debet inferre terminũ illatũ.ſʒvnũ opolltoꝝ nõ infert aliud. ʒ ipoꝛtat deſtrucrõem Aterius ꝗᷓ nullꝰ ẽ ſocus ab opoſitis quodẽ ↄtra diuiſionẽ loci extrinſeci Bcðo hc. WMaius di titur relatiue ad minus.⁊ ſimile ad ſimile. ergo locus a maioꝛi ⁊ minori et a ſimili ſunt locia relatiue oppoſitis ⁊ ſic diuiſio pꝛedicta eſt inf ufficiens. Tertio ſic. in loco d yaletico eſt habitudo antecedẽtis ad cõſequens. et termini inferentis ad terminũ illatũ.ſed añs ⁊ ſequens ſunt relatiua inter ſe· ergo om̃is locus eſt a relatiue oppoſitis.⁊ ſic maie ponit̃ locus di⸗ ſtinctus ab alijs. Muarto ſic. Nõ ſeqͥtur pater ſoꝛtis nõ ẽ.ᷓ filiꝰ ſoꝛtis nõ eſt. ꝗᷓ locꝰ a relatiuis nõ tenet negariue. ↄñg tenet qꝛ pater in cõi ⁊ filiꝰdi⸗ cuntcoꝛrelatiue.⁊ ſic arguit᷑ a relatiuis. Q.uinto ſic.nõ ſeqͥtur.ſoꝛtes ẽ pater platonis.ꝗᷓ nõ ẽfiliꝰ hoĩs ⁊ ibi arguit᷑a relatiue oꝓpoſitis affirmati ue.h iſtelocus nõ valet affirmatiue.Eð d hmũ ðꝛ.ꝙ vnñ relatiuoꝛuʒ oppolitoꝝ nõ infert aliud affirmatiueß negatiueeo ꝙ vnñ includit nega tonẽ alterius.iõ poſito vno in aliquo ſubiecto deſtriuitur aliud reſpectu emſdem ſubiecti. ¶ Acd ſecũdũ dicitur ꝙ licet maius dicatur coꝛreiatiue ad minꝰ ſile ad ſite.tñi loco a maioꝛi.⁊ minoꝛ ⁊ꝗ ſilinð ſumit᷑ virtꝰꝓba tiua rõne oppoſitõnis.ſed rõ ne maioꝛis tm̃.vłminoꝛis tm̃ vel filitudinis deo iſt loci diſtinguunt᷑a relatione oppoſitis AAd tertiũ ðꝛ.ꝙ añs ⁊ cõ ſequẽs ᷣm iſtas intentões dicunt᷑ relatiue inter ſe.ſʒ nõ dicunt᷑ relatiue m idqð ſunt. quodtamẽ requiri in loco a rela tiue oppeoſitis.iõ nõ oĩs locus dicit g relatiuis ¶ Ad quartũ ðꝛ. ꝙ pater ſoꝛtis nõ ðꝛ coꝛrelatiue ſe habe teadfillů ſoꝛris. ſed tĩ dici ſe coꝛrelariue hie ad filiũ incõ nõ tñ dicit re latiue ad fili acceptũ cũ determinatõoe ſpẽali ſicut pater in cõi⁊ iſte fili⸗ us non dicunẽ coꝛrelatiue inter ſe. ideo ibi non arguit᷑ ꝑ locũa relatiuis dqͥntů dicit. ꝙ ibi nõ argui᷑ꝑ locũ a relatiue oppoſiris.qꝛ ſoꝛtes in an tecedete ⁊ ↄñte nõ ðꝛ pater⁊ filus reſ pectu hoĩs accepri pꝛo eodẽ ſuppoſi todeterminato. ſed ad relatiue oppoſita requiri᷑ ꝙ ſemp fiat ↄceptio reſ⸗ pectueiuſdem.ideo bñ ſeqtura relatiue oppoſitꝭ· ſoꝛtes eſt pater hoĩs·et go non eſt filius eiuſdem Vntrarietas eſt contrarioꝛum oppoſttio. vt albi et nigri. Contrarioꝛum quedã ſunt mediata.vt album ngrum inter que ſunt medij coloꝛes. Duedã vero immedia rſanũegrum circaaial. Aocus a ↄtrarijs eſt habitudo nus ↄinarioꝛumad reliquum. ettenet conſtructine et de⸗ 0 Trattatus quintus kructiue. Conſtructine ſic. hoc animaleſtſanũ.etgyne egrum. Aocus a cõtra rijs Marima.poſito vno ↄmnin remoueturet reliquum Deſtructiue tenetm̃inↄnunin/ mediatis cum couſtantia ſubiecti. vt hoc animal noneſ num.ergo eſtegrum · Aocus a contrarijs ĩmediatis. Pꝛ xima. remoto vno contrarioꝛũ imediate oppoſuoumpy tur reliquum ſubiecto manente. ue autemſunt piniu oppoſita dictum eſt pꝛius Aocus a pꝛiuatiue oppoſiis ei habitudo pꝛiuationis ad habituz · vel habitus ad pꝛn nem.⁊ ienet conſtructiue. vt iſte eſt videns ergonõetens veleſt cecus ergo non eſt videns Locus a pꝛiuatiueyyr⸗ ſitis Waxima. poſito vno pꝛiuatiue oppoſitoꝛ citcaali fubiectum ab eo remouetur reliquus · Peſtructiuenonten niſicum conſtantia ſubiecti et cum tempoꝛe determinat natura. Catulus eĩ non dicitur videns neq;cecus ann num diem. Etpuer nõ dicit edentulus antetempus dar minatum a natura Poſtqᷓ; autoꝛ determinauit de locis relatiue o ppolitis Kicy e kerdeterminat de locis a contrarijs ⁊ delocog pꝛiuatiue oppoluis Qp cognitõne locia cõtrarijs pᷣmo diffinit contrarietatẽ⁊ diuidit connuni Vnde ↄtrarietas eſt ↄtrarioꝝ oppoſitio vel repugnã tia albietnigilo traria vero ſunt foꝛme abſolute ſub eodem genere maxime repugntesqj ſe mutuo expellũt ab eodẽ ſubiecto · vt albũ et nigrũ. Gt ↄtranniqhe dam ſunt mediata inter que cadit aliquod mediũ eiuſdẽ genens pmii pans · ratõnem vtriuſq; ext remoꝛumN inter alvũ ⁊ nigrum ſunt nbe et alij medij coloꝛes. lia ſunt ĩmediata inter que cadit mediů euſiig nerisiꝛ neceſſe eſt ſemper alterũ eoꝛum de ſubiecto verffican. vtlunun egrum ſunt contraria immediata pꝛopter carentiam medij per blicpal⸗ onẽ ·licet bene habeant mediũ per abnegatõ nem· q de lapide poteſt wi q; vere negari.⁊ ab vtriſqʒ ſumitur locus dialecticus ¶ Sciedũ eſt pmo · ꝙ locus co ntrarijs el habitudo vnius conn rioꝛum ad reliquumet tenet affirmatiue ſic. ſoꝛtes eſt ſanus.ergo not eger. Maxima. poſito vno contrarioꝛum in aliquo ſubiecto ab eodẽ r mouetur reliquum. Cuus ratio eſt. quis contrariaſe delinunt mil ———— wunlil imuſ mimi undotr nmt ecdon vhen uninato difninode n negu vnurpi zlnu uguni tngel fuint nttß uucen mnttet ſihelt ſhn bus wüt vu us0 m wi vun u6 ſun in — 5— I*—— — 5. 5——— 7. Ei-— K ₰ 34 7 — 32 A F——„ 9.— 2 K y⸗——% —* 3 5——.—. ———— N S D⸗ y„—— 7— ₰—*.— „P ſ T— V* 2— 3p— ₰ ₰. 3 ——— 4₰ 3——— 3—. —— 5 2 3 6 —— 6 — — r— „ ortri hypani etleerpellunt ab eodem ſubiecto · eoꝙ vnum impoꝛtat negationem alte rius ideo poſito vno in aliquo ſubiecto neceſſario remouetur reliquum et non ſolum valet affirmatiue iſte locus arguendo ab vno cõtrario?um tm̃. ledetiam arguendoa plurib ponendo plura contraria in antecedente et— conſequente.· vt iuſticia eſt bona.erg iniuſticia eſt malaiuſticia eſt virtus ergo iniuſticia eſt vcium.et pꝛopter hoc iſte locus vocatur a contrarijs in plurali numero. ¶ W Sciendum eſt ſecundo· ꝙ locus a contrarijs im⸗ mediatis tenet negatiue duab conditionibus obſeruatis. Pꝛima ꝙ po⸗ natur conſtantia ſubiecti defectu cuius non ſequitur. adam noneſt eger. ergo noneſt ſanus. Vecunda ꝙ arguatur reſpectu ſubiecti determinati. defectu cuius non ſequitur.iſte lapis eſt ⁊ nõ eſt eger·ergo eſt ſanus. quia lapis noneſt dererminatum ſubiectum illoꝛum contrarioꝛũ.ſed poſitacõ ſlantia ſubiecti determinati ſemper valet negatiue. vt animal eſtet non eſt egrum ergo eſt ſanum. Waxima.deſtructo vno contrerioꝛum imme diate in ſubiecto determinato immediate exiſtente poniturreliquũ.eo ꝙ reſpectu eiuſdem ſubiecti ſemper neceſſario eſt ineſſe aliquod illotijm con⸗ traaioꝛum ſedin contratijs mediatis iſte locus non tenet negatiue mſipo ſita cõſtantia ſubiecti determinati cum abnegatione vnius contrarioꝛuʒ et omnium intermedioꝛum. vt hic. coꝛpus mixtum eſt et non eſt album nec medio coloꝛe coloꝛatum ergo eſt nigrũ. Maxima remoto vno contra roꝛum mediatoꝛum ⁊ omnibus intermedijs a ſuhiecto determinato neꝰ reſſe eſt ponere reliquum. ¶¶ Sciendũ tertio. ꝙ pꝛiuatiue oppoſita ſunt que habent fieri circa idem ſubiectum oꝛdine irregreſſibili ⁊ tempoꝛe de tenninato a natura.vt viſus ⁊ cecitas circa oculum. Mt intelligiur he diffinitio de pꝛiuatiue oppoſitis perfecta pꝛiuatione in qubus.ſcilicet pꝛi natio negat habitum ⁊ pꝛincipia habitus ſimul et non de illis que oppo nuntur pꝛiuatione imperfecta. in quibus ſcilicet pꝛiuatio negat habitum et derelnquit pꝛincipia habitus. vt ſunt motus quies ſcientia ⁊ ignoꝛanꝰ ti. qua in iſtis poteſt fieri regreſſus de pꝛiuatione in habituʒ vt de quiq etefit regreſſus ad motum. Mt pꝛiuatiue oppoſita communiter i umpta ſc difiniunt᷑· ſunt quoꝛum vnum dicit negationem alterius cum apti⸗ tudine ad ipᷣm. Cuius ratio eſt. quia pᷣuatiue oppoſita ſunt habitus?⁊ pꝛi uatio eſt carentia foꝛmeſiue habitus in ſubiecto apto nato ad ĩm habi⸗ tum vt cecitas reſpectu viſus ¶ciendũ quarto. ꝙ locus a pᷣuatõne opj poſit eit habitudo pᷣuatõis ad habitũ&t tenet affirmatie ſic. ſoꝛtes eſt vidẽs. ꝗᷓ nõ eſt cecus. Maxima. poſito habitu in ſubiecto rem ouet᷑ pᷣua⸗ toelus. eoꝙ vnũ eoꝝ ſꝑ impoꝛtat negatõem alterius ⁊ tenet negãt.poſi aↄſtãria ſubiecti dererminati x determiaro tꝑe a natura in quo debet eẽ 7—— habuus. vt ſortes eit ⁊ non eſt videns ãpᷣtůs ñãtůð eſi vicere. ergo eſt cecus Maxima deſtructo vno pꝛiuatiue oppoſitoꝛum in ſubiec to apto mto⁊ tempoꝛe determinato a natura neceſſuro ponitur reliquum. Fed non ſequitur antichꝛiſtus non eſt videns ergo eit cecus.quia non ponij tur conſtantia ſubiecti. Nec ſequitur. lapis eſt ⁊ non eſt videns. ergo eſt cchs · quia non ponitur conſtantia ſubeicti determinati ad f uſcipienduʒ habitum vel pꝛiuationem. Nec ſequitur. puer eſt nouiter natus ergo eſt centulus ꝙ no ponitut tempus determinate ip̃us habitus. que tamen EE ilij Trattatus muinn conditiones reqͥrunt᷑ ad debite arguendũ tSContra pᷣdictaarguit hn ſic. Een ws. n ih bẽs inter ſanũ etegrũgð dicit᷑ neutrũ ergo eit aliqð medii omcſh nri inter ſanũ ⁊ egrũ. Whcðᷣo ſic· poſito ſcuto ꝓmediapte al Lilihuen te nigro. Mon ſectur hoc ſcutũ eſt nigrũ ergo nõ eſtalbũ 5 durkn aun et nigrũ ergo locus aↄtrats imediatis non tenet ainnn 1 eſch ſic nd ſequit hoc ligni eſt ⁊ nõ eſt ſanũ ergo eſtegrꝛfñli ue Tnz tum determinatũcũ ſiʒ xnñ ens in nũeroerg locus a etü ſal tis nõ tenet negariue Muartoſic.nõ ſequit. hõ mouct᷑. inmit wieen qꝛ homo in naui mouet᷑ et quieſcit ⁊ tñ iblargui᷑a pniutucog itii b firmatiue.ꝗ iſte locus illomõ nõ valet. Duintſc noieni ib nceh ens nõ eſt videns ergo eſt cecus. dato ꝙ ponãturoẽs ↄdiiies jü te·ergo locus a pꝛiuatiue oꝓpoſitis non tenetnegatiue voinb luel jwinplr ſtãtijs ¶ Adpꝛimũ dici ꝙ ↄſiderent᷑ ſanũ ⁊ egumqᷓ;tumaq e wylöh riones pᷣcedentes ſanitatẽ? egritudinẽ vel qᷓ;tum ad opatões ſeq i uuitben ſic inter ſanũ ⁊ egrũſ impkr datur mediũ qð ðꝛ neutrũ ſed luvrieſu mibiin t dem generis ꝓximici extremis Bed ſi ↄſiderent᷑ foꝛmaliter vtlnñdet bop adeq̃tõem hũoꝝ? egrů inadeqᷓtõem inter ip̃a nõ eſt ediũ qʒinter ie n 1 et inequale nonpᷣt darimediũ ideo imediata dicunt Raſuimn nün ſcutũ ꝓmedia ꝑte albũ ⁊ pꝛo media ꝑte nigrũ nõ eſt iebun ſn 1 pliciter nigũ.· ſed eſt vnũ coleratũ ſub rõne coloꝛati. iõ añs eſtfaliʒ ꝛ lnn quens ¶Ad tertium dicitur· ꝙ ibi nõ arguit᷑relpectu ſubiecii deteun kunht ri. qꝛ liret hoc lignũ ſit determigtũ in nũero nõ tñ eſt fubiectů deenin ſtdifnite tũ dloꝛũ ʒᷓrioꝝ ſanũ ⁊ egrũ. ¶ Ad qᷓrtuʒ ðꝛ. ꝙ licet hõ innaui MAd qrtuz dꝛ.ꝙ licet hõ motus innauimo ueat hᷣm motũ alterius ⁊ ꝑaccñs nõ tñmouet motu ꝛohchticn⸗ miu tum pꝛi quieſcit deta oppoſitamotuipꝛopꝛio⸗ ddnunale i ſ heidum piat᷑ nõ videns yt negat actũ videndi ſic doꝛmiens eſt nõ videm?u dens nõ oponiẽ pꝛiuariue cecitativel teco ſedſicapia vneha boun iun viſus ⁊ vt oponit᷑ ceco ſic eſt fallum ꝙ doꝛmiens lir non videns. qdi⸗ wme habethabitum potentie viſiue. ⁊ nõ bñ arguitꝑilũ loc ſed ſicmasel m falſ um ita et ↄſequens.ſ pᷣmomõ ſunt vera ſʒ nõ arguit ꝑi lbcun mit ontraictio eſt oppoſitio cuius fmſe noneſtdarn⸗ inip dium. Locus a ↄtradictoꝛie oppoſitis eſt babitudo mi vtradictoꝛie oppoſitoꝛum ad reliquũ.vt ſoꝛtem ſederecu rum. ergo ſoꝛtẽ nõ ſedere eſt falſuʒ ·locꝰa ↄtradictoiie oppoſi i tis maxima. Bi vnñ ↄtradictoꝛioꝛum ſit verum reiq eritfalſuʒ Sũtãt alia oppoſita q̃ dicunt diſpatunqᷓnõſint S Mh oppoſita ᷣm aliqð genus pꝛedicte oppoſitionis. ſdlunt di z uerſa.vt hõ et aſinus. Et a talibus ſi umiturhicargumnũ 1 ſoꝛtes eſthõ · ergo nõ eſtal inꝰ. maxia · deqͥcũc öz mñdl ſprtrihylbani tonm abſtractiue ab illo eodem remouetur⁊ reliquum. Di citur notãter abſtractiue. qꝛſi cõcretiue ſumerent᷑ tunc nõ ſe queretur· quia nõ ſequitur hoc eſt albñ.ergo nõ eſt quãtum. ſel bene ſequitur hoc eſt albedo · ergo nõeſtqᷓ;titas ¶ Moſtqᷓ; auroꝛ determinauit de locis acõtrarijs ⁊ pᷣuatiue Vic ↄñt determinat de locis a ↄtradictoꝛijs ⁊ de locis a diſpatis Er a tognolcẽdũ locũ a ↄtradictoꝛijs pᷣmo diffinit ↄtradictõem dices. Con⸗ tradictio eſt ↄwoſitio cuius pᷣm ſe noneſt dare mediũ. Muius rõ eſt. qa 3dtctioẽ Idittoꝛioꝝ opoſito. ß in Zdictoꝛijs vnñ eſt ens implr⁊ aliudẽ põ ens ſimplr.qꝛ vnũ ðt ſimplr negatiõeʒ alterꝰ ſicut hõ ⁊ nõhõ ſßʒ inter ens ⁊ non ens non poteſt dari mediũ.qꝛ om̃e qð appꝛehendit᷑ aut eſt ens aut aliud ab ente. Ideo in ↄtradictiõe nõ poteſt dari mediũ. Mt hoc cõ uenit ſibi ßᷣm ſe ⁊ inqᷓ;tum eſt pᷣmã oppõ ⁊ pᷣncipalꝝ ⁊ nõ ꝑ ꝑticipatõem abaliqua opõne pᷣoꝛi· ideo ꝑ hot ip̃a differt ab alijs. 5 ¶ Seiendum pᷣmoꝙ d· uplex eſt ↄtradietio.qꝛ qdã eſt ↄtradictio mo„ 1 dop enũciandi vel ꝓpõ num ⁊ deꝓpõ iby ↄtradicentib ſatis dictum eſt in(97 pmo tractatu. Alia eſt ↄtradictio terminoꝝ ſeu reꝝ de qua determinatũ— eſt in poſtpꝛedicamẽtꝭ· vt funt termini ↄtradictoꝛij quoꝛũ vnus dicit ſim pliter negatõnem alterius. vt hõ ⁊ nõ homo· ſedet ⁊ non ſedet.et ſie de ſiib. ⁊ ßm vtrãq; ↄtradictõem ſumitur locus dialecticus ⁊ vtriſqʒ ↄue 7 nit diffinitio ppoſita. Bed in ↄtradictõneꝓpõm debet argui reſpectu ho nmpdicatoꝛum verũ? falſum. In alia aũt arguttab ↄffirmatiõe vnius dtradictoꝛioꝝ ad negatõem alterius de aliquo ſubiecto vel econtra. ¶ Beiẽdum ſecundo. ꝙ locus a ↄtradictoꝛijs eſt habitudo vnius contra dictoꝛioꝛum ad reliquum. t tener affirmati urguendo ſ ic. ſoꝛteʒ curre⸗ ſeeñ ver ergo ſoꝛtem non currere eſt falſum. Matima.ſi vnñ ↄtradicto noꝛum ſit verum reliquũ eoꝛũ erit falſum. Mt in terminis ↄtradictoꝛijs aguiturſic.ſic. ſoꝛtes eſt homoergo ſoꝛtes non eſt nõhomo. Maxima. po o yno ʒdictoꝛioꝝ in aliqͥ ſubiecto ab eodẽ remouet᷑reliquũ Muius rõ eſt qꝛ vnũ ↄtradictoꝛioꝝ impoꝛtat negatõem alterius. Ideo non pñt de eodem verificari Mt tenet negatiue iſte locus foꝛmando argumenta et naxinas ꝑ oppolitũ ad pꝛecedentes. Mt non ſolũ valet iſte locus in ſim F L plciↄſequentia.ſʒ etiã valet in ꝓñtia in ecõtrario que eft qñ inaliquq cõ quetiexate ſequit ↄſequẽs et exopoſto añris iyfert opoſituʒ añtis. g f yt hir ſihomo eſt aial ei ergo ſi non eſi aĩal non eſ hõ ·ſed ꝑ iſtũ locũ nõ va irtünäelta n aiaua ſequentia ex oppoſite añcedenis infet neluäzleuentis. ʒ iſta ↄſequenria ſolů renet in alijs oppoſitis a con⸗ tradictoꝛijs vt bene ſequi᷑. ſiuſticia eſt ÿtus ſi iniuſticia eſt viciũ Gciendũ eſt tertio.ꝙ Munt. vt homo et aſig⸗ —— — n eli veliuſticta eſt virtus ergo iniuſticia eſt vicium dipataluntila aue deſeinucem veriũcari 0 us· Mt dicuntur dipata a dis qðeſi diuerſum? ſeꝑatus ta.tũ quaſi di — entig gb inuicem ſepata. Ratione cuius non poſſunt de ſe inuicem Micarict i yera piedicatione requint pꝛedicatuʒ ineſſe lubiecto.⁊ ge — Trattatus guintus peraliter omnia eo modo quo nõ pñt de ſe inuicẽ verficaridicunn/⸗ et ſi aliqua vno modo verificant᷑ de ſeinuicẽ ⁊ aliomð iluten agn feinuicẽ nõ verificant ſunt diſꝑata vt qualitas ⁊ qᷓ;titas in cin inuicẽ verificant᷑ dicẽdo quale eſt q̃ntũ? inabſtracto nonÿfcurdeſ it uicẽ. ⁊ 3ᷓ in abſtracto ſunt diſpata ¶ Bciendũ quarto ꝙ lcus adih iile“ eſt habitudo vniꝰ diſpatoꝛũ ad reliquuʒ · Et renet affrmatie ſtia une eſt homo ergo non e alinus Maxima cuicũq; cõuenit vnñ dipun naüt ab eodẽ remouet reliquũ. Et rõ eſt· q dipata nonpñt deſcincẽnefu xluuri rivłde eodẽtertio vere pꝛedicari· q ſi vere p̃dicarẽt de woteni pu„ — — — — ₰ — aliquo modo de ſeinuicẽ pꝛedicari. ſed non tenet iſte locus negatue n l⸗ 5i — ſequi. ſoꝛtes nõ ẽ aſinꝰ. ergo ſoꝛtes eſtequus. bulu qu ginle Contra pꝛedicta arguitur pᷣmno ſic. Inter eſſe ⁊ noneique ſintn ginbe tradictoꝛia eſtcõtradictio media⁊ etiam relatio illarum extremitti go inter ↄtradictoꝛia poteſt darimedium ergo maie dciu 9 ſon. ctione non eſt medium· ſ Secũdo ſic. Kon ſequitur plucne verũigitur non eſſe pluuiã eras eſt falſum. qmillumioꝛigein inpm et cras nõ pluet eſt verũ vel falſum · ergo locus aↄradictoꝛjs nniu ſin negatiue arguendo inꝓpõnib contradictoꝛijs. ¶ertioſi. Bonſc iugen homo eſt animal·ergo nonhomo eſt non animalet tamen biggumti ſbu terminis contragictoꝛijs · ergo ille locus nõenet fürnatiuenumns rini ↄtradictoꝛijs /¶. uarto ſic. omnia oppoſitacõtinentur ſub dlquſe unende cie cũ nchil eſt in genere opponis quin ſit in aliqua ſpecle eius ſddu yoo funt oppolita· ergo ↄtinentur ſyh aliqua ſpecie opolityꝝ⁊ſihni nh parantur ab alijs opoſitis. Quinto ſic. Non lequi᷑ Ilehonveln ter. ergo nõ eſt dñs ·⁊ tamẽ ibi argultur diſpatis affimatiue guu ing terã dñs ſunt ſpẽs relatõis ab inuicẽ diſtincte. ergoiſtelocus ðᷣuni vhen firmatiue. q Ad pᷣmñ dicitur · ꝙ licet intereſſe⁊ noneſetonu nehe tradictoꝛia ſit inediũ ᷣm rõem · vt cõtradictio⁊ relatio medäsiunfi n extrema tamẽinteripa non eſt mediumkm rẽ de quo verifceu vwn iri extremoꝛũ · Ad ſecũdum dicitur. ꝙ eodẽ modo quo poteſt eſem cras pluuiã eſſe.ſic eodẽꝰ eſt falſuʒ cras pluuiam non eſſe. q nullz de pihbe terminate verũ qʒ ſunt de futuro conringẽtiſed ſi vnů ponturvein it terminate.reliquum pon fallum indeterminate.⁊ ſic poteſt bivnh min cus a cõtradictoꝛijs. ¶Md tertium dicit· ꝙ in ilo argumẽoteminð tradictoꝛij ſubiciunt᷑fed arguẽdo ꝑiſtũ locü delẽt ſenp pdicatiuð j arguit ꝑ itũ locũ a ↄtradictoꝛijs d quartũ dull luetolhuſ n aliter incudãt aliquã oppoſitõem eo ꝙ ſunt diuerſa·& cis diſoſti m ſtnctio ᷣm boetiũ in opoſitõe fundat· nõ tñ ſunt opoltafonalinj tum ad ſuas ꝓpꝛias rõnes. ſMd quintum dicitur lieet pate ſnd in abſtracto ⁊ ᷣm ſuas eſſentiãs ſint ſpẽs diſpate. tñ in concteoſfil im inſubiecto nõ ſt termini diſpatiq ilomodo nõlem dihuihet s mitur diſꝑatio ſiue ſeparatio ſumn ius v hicſumitureſt quodſuveli oneun — M Locuamaiotictbabiudoiplusmibun . † Wrrute et potentia. Winus eſt quoddſihhon; amihrg Mrittt ksd nu— e mi nus·eteſtſemp deſtructiuus. vtter non poteſt erpugnareca ſrum ergo nec miles. Aocus a maioꝛi maxima Biillud q; magis videtur ineſie non ineſt. necid quod minus videtur ineſeinerit. Locus a minoꝛi eſt habitudo minoꝛis ad maiꝰ eteſtſemper conſtructiuus. vt miles poteſt expugnare ca⸗ ſnm ergoet rer· Tocus a minoꝛi maxima. Biidquodmi nus viderur ineſſe ineſt et id quod magis videtur ineſſe in⸗ erit. ¶ Bimilitudo eſt rerũ differentium eadẽ qualitas.lo⸗ cus a ſimili eſt habitudo vnius ſimilium ad reliquũ.et tenet conſtructiue et deſtructiue. T onſtructiue ſic. ſicut riſibile in eſthomi ita hinnibile ineſt equo.ſed riſibile ineſt homini vt pꝛopꝛiũ ergo binnibile ineſt equo vt pꝛopꝛium. Aocus aſi⸗ mili maxima deſilibus idem eſt iudiciũ deſtructiue ſic.ſicut niſibile ineſt hoi. ita hinnibile ineſt equo·ſed riſibile non ineſt boĩvt genus ergo nec hinnibile ineſt equo vtgenns. maxia de ſimilibus idem eſt iudicium. Pꝛopoꝛtio eſt rerũ differen/ tium eadem habitudo.locus a ꝓpoꝛtione eſt habitudo vni⸗ us pꝛopoꝛtionabiliũ ad reliquum.vt ſicut ſehabet rectoꝛ na vioad nanẽ ita ſe habet rectoꝛ ſcholariũ ad ſcholas ſʒ in na uiregenda eligendus eſt rectoꝛ nõ ſoꝛte ſed arte.ergo in ſcho lis regendis eligendus eſt rectoꝛ non ſorte ſed arte. Maxi/ ma · de ꝓpoꝛtionabilibus idem eſt iudiciũ. differt aũt iſte lo cus a loco a ſimili.qꝛ in loco a ſimili ſumit᷑ ↄpatio ßᷣm ſimili tudinẽ inherentie. vt ſicut riſibile ineſt hoi.ita hinnibile ineſt equ ·in loco añt a pꝛopoꝛtõne non attẽdit᷑ ſilitudo inheren ne ſed ↄpatio habitudinis.vt ſicut ſehabet rectoꝛ nauis ad hauem.ita ſe habet rectoꝛ ſcholariũ ad ſcholas. Woſqᷓ; autoꝛ ſuperius determinauit de locis ab oppoſitis. Mic con⸗ ſequenter determinat de locis a maioꝛi.a minoꝛi.g ſimili.et a ꝓpoꝛtione.qᷓ dalẽt interſe aliquam ↄueniẽtiam. Etad cognoſcendũ locum a maioꝛi ⁊ minoꝛi.pꝛimo explicat quid ſi maius ⁊ mmus. Mt maius poteſt capi du pliciter. Ano modo pꝛopꝛie. vt eſt illud qð ſupꝛapont᷑ alteri in potentia vel virtute qᷓ;tum ad oꝑatõnem aliquã vt rex ſupꝛaponit᷑ militi It econ n minus eſt qð ſupponit alteri in En. potẽria qᷓ;tum ad aliquam 3 ohelarionem. vt comes ſupponitur regi. Mlio modo capitur maius qð excedit alterum in potentia vel virtute q;tum ad verificationem locu⸗ ronls·eo ꝙ habeat maioꝛem habitudinem ad aliquod extremum pꝛo⸗ politions et magis ſibi videtur conuenire q; alteri. Qt econtra minue Trattatus quintus eſt quod ſupponit᷑ alteri in virtute vel potentia qᷓ; jocutions · eo ꝙ minus videtur en cunblnanefan niu onis qᷓ; ipᷣm maius ſicut miles minus conuerittuniſc aia. Foolt debellare ciuitatem qᷓ; ret.⁊ hoc vltimo modo capitur benetrit porll nus. q Pciendum pꝛimo·ꝙ locus amaioꝛieſt habilu ulant gm minus ⁊ tenet negatiue tin· vt rex non poreſt debellare cunt imie les. Maxima ſi lud qð videtur magis ineſſe nõ ineſtergo n aunun minus videtur ineſſe ineſt · Mt econtralocus a minoꝛi eiheb lui 5 sclhiſ noꝛis ad maius. Et tenet affirmatiue tiñ ⁊ wn ni inubls miles poteſt debellare ciuitatem · ergo et rex. Mamnaiiudo ſn iinliln 1 videturineſſe ineſt ⁊ iud quod magis videtur. Et in iſto un n 1 gui tripliciter Pꝛimo cõpando duo ſubiecta ad vnũ ſ in 3 exemplo dato. Secũdo ando vnum fubieckum ad duo pieq Mu ſſsws rex debellare poteſt dehneroeaſtrum. Feroconbue wit iecta ad duo pedicata vt miles poteſt debeilrecalitj ethotcht ni St ſimiliter variant argumentd tripliciter in ocisamacttnnni uitn mit⁊ a pꝛopoꝛtione./ſ Sciendum ſcðo ꝙ ſilitudo eürrumdrit nic dem qualitas ⁊ non lufficit eadem qualitas in genere. qſcalbune minn grum eẽnt ſimuia nec requiritur eadẽ qualitas in nñero· quia nzn ſtcnus tes numero habẽt diuerſas qualitates in nñero. quia accidens maii⸗ isi ter variatur m nũerũ lui ſubiectiß requirit᷑ eadẽ q̃litas inpiſutu ihnun uba dicunturſilia in ſpẽ ⁊ noncapitur ſimilitudo ꝓꝛiepꝛoiniuin iu accicentaii que eſt rerum differentiuʒ eadem qualit:s acciqentlohg w 3 neraliter capitur tam ꝓ ſiltudine accidentali qᷓ; eẽntialiex q dinn ſu vitta patet · vbicũq; elt ſimilitudo ibi eſt diſſilitudo. qꝛ ittudoetuun aſeh dꝛitiũ ⁊ res differẽtes habẽt diſſilitudinẽ inter ſe ¶ Beiduʒtenꝙt punt kus aſimilieſt habitudo vnlus ſimiliũ ad tencrfmutt n K— r nẽgatiue. Affirmatiue ſicſicut animal ineſt hoiſi ſiliter equ ul h S— 1 homnini · vt genus ergo ineſt equo vtgenus. Warimadeſth idemet id iudicium et ratio eſt· q quicqͥd vni ſimiliũconuenit inrum ſtecteih umt 4 õuenit alteriqꝛ ſi ſibinon cdueniret etdilſimilitudo.& periiun nſ ſ— ſemp debet argui a ſiłhinq;tum ſikia ſtẽ ⁊ inqᷓ;tum diimila hguiu jun — ſit.ſoꝛtes non eſt hinnibilis · igitur nec plato. W axma quiun n F FT ad vnoſcium inqᷓ;tum ſilia ſunt remouetur?abau⸗ Fanii ſn 6 uarto.ꝙpoꝛtio eſt rerũ differentiũ rel pectu alicuius eadem chruont ſinn habitudo.ſicut eſt compatio duoꝛũ ad quatuoꝛ⁊ miñadſex bieñt ei milis cõpatio · qꝛ vtrobiq; compat᷑ medietas ad ſuũ totũ. tlousup uit poꝛtioneeſthabitudo vnius ꝓpoꝛtionabiiumadteiqui. Ltte⸗ 6 matiue ſic.ſicut ſehabent quatio? ad duo ita ſexadtria ſe qutwin dupla duoꝛũ ergo ſex ſunt dupla trium · Warimã de ꝓortomnbl ni miie eſt iudiciũ. Ft tenet negatiue ſie.ſicut ſehabent duoadtri iaqu jin tnoꝛ ad ſex. ſed duo non ſunt dupla trium.ergo quatuoꝛ non ſunt dipi u S T lex. Ft poreſt arguiatranſumpta peln bo 7* Iſh— K ſicut le habẽt duo ad quatuo? tatria ad ſex. igt icut ehutirowun — ſf— ita quatuoꝛ ad ſex. ſed duꝑg excedunt meditateʒtrum ergoduunm i 0 dunt mecietatem ſex.& Contrã piedicuupne i — S— Wßy N L U 5—— /d ſe y f.— yr S Detrihyſpant deus nõ pᷣt peccare.ergo hõ non ht peccare.⁊ tñ ibi argui᷑ a maioꝛi nega tue ¶ Scðo ſic nõ ſequit᷑ ſoꝛtes pt poꝛtare decẽ libꝛas. ergo poteſt peꝛtare centũ. vel poteſt trahere paruã nauem. ergo ⁊ magnaʒ.⁊ tñ argui᷑a minoꝛi afirmariue. ¶ Tercio ſc. ſilitudo nõ eſt qualitas ſedrelao· ergo nõ eſt reꝝ differentiũ eadẽ qualitas. ¶. uarto ſic. nõ ſeqͥtur.ſicut oculus eſt in ceꝛ⸗ poꝛe ita intellectus eſt in aĩa.ſed oculus eſt pars integralis coꝛpoꝛis.ergo in tellectus eſt pars integrals aĩe. ⁊ tñ ibi argui affirmatiue ꝑ locũ a ſii. ergo nõ valet locus a ſimili.¶ Q. uinto ſic.ſicut ſe hʒ ſonus ad audituʒ ita coloꝛ ad viſum· ed ſonus pcipitur ab auditu in tenebꝛis. ergo coloꝛ a viſu ꝑcipit᷑ intenebꝛis · ⁊ tñ ibi arguiꝑ locum a ꝓpoꝛtione affirmatiue. ergo iſte locus nõ valet. Md pᷣmũ ðꝛ. ꝙ ibinõ arguit᷑a maioꝛi ad minus negatiue. quia qᷓuis deus excedat hominẽ qᷓ;tum ad virtutẽ operandi.nõ tñqᷓ;tum adcõ uenientiã ⁊ habitudinẽ ců illo extremo peccare.ideo nõ eſt maius in virtute qᷓtumad verficatõem locutõis reſpectuilius extremi. qꝛ ſibi nõ videt᷑ ma gis ineſſeq; homini.eo ꝙ nullo mõ ſibi meſt. d ſctm ðꝛꝙ ibi nõ argui tura minoꝛ. qꝛ ibi nõ grguit᷑ ab ilo qð videt᷑minus ineſſe. vel qð hʒ minoꝛẽ aparẽtiũ virtutis Aid tereiũ ðꝛ. ꝙ licʒ ſilitudo nõ ſit foꝛmaliter qualitas tñ ðʒ qualitas matẽrialiter. q qualitas eſt materia ⁊ fundamentũ eius. qꝛ eſteius ꝓrimũ vel ꝓpꝛũ fundamentũ Md quartũ ð̃ꝛ. ꝙ ibi nõ arguit᷑ a ſilby inq;tum ſimilia ſunt.ideo nõ argu ꝑ lecũa ſil. vnde in hoc ↄueniũt oculus ⁊ intellectus.qꝛ vtrũq; ðꝛ pars. ſed in hoc differũt ⁊ halẽt diſilitu dinem ꝙ oculus eſt pars qᷓ;titatiua ⁊ integralis.intellectus vero eſt pars poteltatiua. vñ nõ ſequit᷑ hñt ſilirudinem inaliquo. ergo hñt ſ ikitudinez in ito et ſic ibi nõ arguit᷑ꝑ locum aſil. d qͥntum ðꝛ ꝙ ibi nõ arguit iter poꝛtionabilia inq;tum hñt ꝓpoꝛtõen.ſed inq;tum hñt diſparatõem. qꝛ ſo nus et coloꝛ in hoc hñt ꝓpoꝛt õðem qʒ vtrũq; eſt obiectũ vnius ſenſus.ſedha bent diſpꝛopoꝛtõem ⁊ diſſilitudinẽ in mõ quo ſentiuntur ab ipſis ſenſibh. qꝛ coloꝛ nõ diffundi᷑ ad viſum niſiꝑ mediũ iluminatũ. ſonus vero diffundit ſne lumine ꝑmediũ qð p̃t faciliter diuidi? rarefieri icut ꝑ aerẽ ignẽ ⁊ aquã Tranſſumptio eſt duplex. quedam em̃ eſt quando dictio veloꝛalio vnũ ſignificans tranſſumit᷑ ad ſignificanduʒ aliud pꝛopter ſimilitudineʒ aliquam in eis repertam. yt hec dictio tidere nranſſumitadßcandum floꝛere cum dicit᷑ pꝛatuʒ ridet Siliteroꝛatio tranſſumiturcũðꝛlittus aratur.i opus ꝑdit. ſicur ſolet dici cum quis inuanũ laboꝛat.et hec tranſſumptio pertinet ad ſophiſtam. Alia eſt quãdo nomen magis notum ſumit ꝓnoĩeminus noto. vrſi debrat ꝓbariq phyloſophus nõ inuidet⁊ fiat tranſſumptio ad hoc nomen ſapiens.et iſta tranſſumptio pertinet ad dya leticum. Locus atranſſumpti one eſt habuudo tranſſumptõis ad tranſſumptum. vt ſapi⸗ ns noninuicer ergo phus non inuidet. Mapima. uicqd alicui ↄuenitſub nomine magis noto eidem cõuenit ſub no⸗ FFi. attatus quinus —— mine minus noto · Differt añt iſte locus a loco anpi pꝛetatione.qꝛ in loco à noĩs interpꝛetatione accipit den tio ſiue expoſitio noĩs · vt ſi exponat᷑ hoc nomenphus quod eſtamatoꝛ ſcientie. In loco aũta tranſſumptõe u pitur expoſitio ſiue deſcriptio noĩs · ſed pꝛo vno noie nin horo accip᷑aliud nomenmagis notumperq;jclun bari ꝓpoſitum. ¶ Autoꝛitas vt hic ſumit᷑ eſtiniiciſni in ſua ſcientia. Vnde iſte locus ſo let denomiarigreiinic Locus ab autoꝛitate eſt habitudo autotitatis ad dinꝭ qj eam ꝓbatur.et tenet ↄſtructiue ſolum. vt aſtronimus dictc lum eſſe volubile. ergo celũ eſt volubile. Aocus abautꝛi te maxima. Vnicuic; exꝑto in ſua ſcĩa credendũeſt ſoſtqᷓ; autoꝛ determinauit de locis a maioꝛi a minoꝛi aſimiicap poꝛtione. Pic ↄſequẽter videndũ eſt de locis a tranſſumptõe.⁊ ab aui tate. Et ꝓ cognitõe locia trãſſumptõe pᷣmo diuidit tranſſumptõem ꝙ duplex eſt tranſſumptio. Muedã trãiſumptio eſt quãdo dittoveloun rie vnũ ßcans tranſumit᷑ ad ᷣcandum reliquus ꝓpter ſiltudinem inhſs repertam. vt ridere ꝓpꝛie ᷣcat actũ oꝛis ⁊ tranſſumitur ad eandidenq; ſoꝛere.i pᷣto eo ꝙ vbiq; eſt ſcitudo letitie. Becũdaẽ. qñ res ßeataſubwi minus noto tranſſumit᷑ pꝛo noie niagis noto · vt ſi ponatut ſapiens ꝓphe Erdifferũt ite due tranjumptiões. q inpᷣma ſin᷑ vnyorppiuis — reb· In ſecũda vero ſumũtur diuerſe voces pꝛo vna re tin. Ipmn un iocꝰ fophiſticꝰ.⁊0locꝰ dialeticꝰiõ de ſecũdaẽ had ꝓolitũ. ¶ Scücß⸗ ꝙ locus atranſſumptõe eſt habitudo vnius noĩs magis noti ad nomẽmi nus notum et tenet quatuoꝛ modis. ſcʒ ſubijciendo nomenmags nun affirmatiue.vt ſapiens currit· ergo phus currit. Waxima. Muicqͥq uent alcui ſub noĩe magis noto ↄuenit etiã ſibi ſub noĩ minus noto. Luusið eſt. qi nomen magis notũ⁊ nomen minus notũ in tranſſumptõeidi diit realiter ⁊ ↄuertibiliter. Ideo quicqd verificat᷑ de mo etiʒ de altero Etde quocũc pꝛedicatur vnũ ſiue affirmatiue ſiue negatiue ⁊ reliquũ. Secun pᷣdicando affirmatiue. Tercioſ ubijciendo negatiue. Quartopdicandon gatiue. et poſſint foꝛmari argumentaet maxime ſcur inpᷣmomodong di ¶ Fciendũ ſecũdo· ꝙ ßᷣm aliquoslocus a tranſſumptione ponr cus intrinſecus. Cuius rõ eſl. qꝛ nomen magis notum? holnen min tum impoꝛtant eandem rem ellentialter?ꝓuertiblliter? ꝓterilanyn⸗ tatem ⁊ idenptitatẽ rei ſignifcate valet ↄſequẽtia ab vno ad telquũil terminus inferens in illo loco ratione ↄuenientie⁊ non differente bat v tutem inferendi terminũillatũ. Sed ᷣm boetũ? petrũ hyſpanũ pon oc extrinſecus · qꝛ licz nomen magis notũ ⁊ minus notũ intranſſumyilòe eil dem rem impoꝛtãt.tñ ſumitur ꝓbabilitas ex Ple nol magis noli nhu eſt magis notũ.et ꝙ ſit magis notũ alie nõ eſt ex parte rei bateſedexp noĩs. Ideoterminus inlerens fn ꝙ ab iyſo ſumtur vnus pꝛobauci ſhir iſcidue ponmin inh ßurueſ⸗ opr inrõ ſumit wim nny ugt ſzn ni ſihnn ien zm iſuſt iiy un 1 ſtite tu win W Drtrihyſpani ertriſecus termino illato · q terminus inferens eſt magis notus qᷓ; termi⸗ nus ilatus et ſub tali rõne differt ab ipſo vt ſibieſt extrinſecus. Et vtra opino eſt ꝓbabilis ¶ Sciendũ tercioꝙ autoꝛitas eſt iudiciũ ſie dictuʒ fapientis in ſua ſcientia experti. vt cũ dici aſtronimus iudicat ſ olez eſſema ꝛem tota terra. dec gpoſitio ſic iudicata vel dicta ꝑ aſtronimũ dici᷑ auto ntas eius ſic ꝙom̃e iudici a rali ſapiente requirẽ in tali ꝓpõne eſſe foꝛ ma⸗ leautoꝛitatis. Elñ ꝓpteriexceltentiam ſapientie ſcʒ reſ pondentis vel cognij onem alicuius ſapientis ꝓpoſirio gb co data accipit quãdã euidentiã vetita tis rõne cuius magis credi᷑ ab alijs q; ſi non eſſet dicta ab eo vel a tali fapi⸗ ente. et talis crequlitas veritatis inꝓpõne dicta noĩat autoꝛitatẽ. Dupiici ter tamen ſumit᷑ auoꝛitas. Mno mð pꝛo excellentia cognitionis alicuiꝰſa⸗ pientis. Ilio mõ tam pꝛoawarentiaqᷓ; excellentia veritatis quã ſ umit ꝓ⸗ polrioꝑ oe qð ðů veliudicatureſſe vera a tali ſapiente.&j Sclend dr⸗ toꝙlocus ab autoꝛitate eſt habitudo autoꝛitatis adꝓpõ neʒ cui ↄuenit au erp as et tenetaffirmariue tĩ. vt aſtronimus ðt ſolem eſſe maioꝛẽ totater e n ego ſol eſt maioꝛ tora rerra. Waxima. Wnicuiq; experto tredendiʒ eſt nnt de* ſua ſcia. Cuius rõ eſt. qꝛ ſi ſapiens dicat aliquã ꝓpõnem inqᷓ;tum ſapiẽs ervdit ſiꝛ erpertus in ſua ſcĩa. tůc oꝑtet ilam ꝓpõnem eie veraʒ. qꝛ ſi diceret ali⸗ vatiſunp ½ nm quãpõnem falſam in hoc nõ eſſet ſapiens vel exꝑtus. ſeqᷓ non tenet iſte lo o. Qdi cus negatiue. q nõ ſeqᷣtur. Ireſto.nõ ponit decẽ oꝛles celeſtes ergo nõ fůt ntan n dechcei. Montra pᷣdicta arguitur pᷣmo ſic. ab vnitate ſignati fumit vn ſigm rgo vnius rei ſignate nõ ſunt plura noĩa eiuſdẽ rei.⁊ ſic male po nſecũdus modus trãſſumptiõis. cðo ſic. nõ ſeqtur. hõ eſt aĩal ergo humanitas eſi dial.et tñ ibi arguit᷑a tianſſumptõe. qꝛ hõ ⁊ humanitas iqẽ ſunt.⁊ hõeſt nobis magis notũ· ergo locus a tranſſumptõe nõ valet affir⸗ matiue ¶¶ Tercio ſic. ꝓoſitio nõ accipit veritatẽ ab homine dicente vel iu⸗ dicante ipſam verã. qꝛ ꝓpter noſtruʒ affirmare vel negare nihil mutat᷑ in re ergo qprer autoꝛitatẽ dicentis nõ iugicabit᷑ veritas ꝓpõnis. ergo a taliauto ritare nõ ſumi locus dyaleticus. ¶M.uarto ſic.nò ſequn᷑ pus ʒᷣt mũduʒ eſſe etermũ ⁊ non mcepiſſe. ergo mũdus nõ incepit.⁊ tñ ibi argiiab autoꝛiã tate affirmatiue· ergo nõ valet affirmatiue. ¶M.uinto ſie bene ſequi.ꝓhs dicit tempus nõ fuſſe ante motů ergo tempus nõ fuit ante motũ.⁊ tamen biargut᷑ab autoꝛitate negatiue. ergo locus ille lene valet negatiue. Adpꝛimũ ðꝛ.ꝙ licet ab vnitate ſ gnati ſumit᷑ vnitas foꝛmalis ineſſe iſus ſigni. non tamen ſumitur vnitas materialis. Ideo poſſunt eſſe vmnꝰ? reiplura ſigna in numero· licet conueniant in vna ſpecie ſigni ſignificãtia ali quidper modum ſigni ¶ Ad ſecũdum dicitur.ꝙ licet homoet humanitas ſinificant idem ßᷣm eſſentiam non tamen ſub eodem modo eſſendi.quia humamtas ſignificat eſſentiam hominis abſtractiue et non per reſpectum ad ſua ſuppoſita homo vero ſignificat eſſentiam concretiue ⁊ per reſpectuʒ; ad ſupolita. Ideo jnter illa duo nomina noneſt tranſſumptio.cum duo no ninamtranſſumptione habeant vnum ſignificatum ⁊ ſub eodem eſſe qua? re binonurguitur per itum locum Acd tercium dicitur ꝙ licet oꝛatio di ctaa ſaplente non capit ab eo vtritatein. tamenab eo ſumit ↄʒparentiã ſue Neritaris. ratione cuus apparemtie efficitur talis pꝛopoſitio pꝛobabilis et vraalijs hominib qulaab ipſoſumitur loci s draleticus Trattatus quintus. d quartũ ðꝛ ꝙ ibi nõ argui ab autoꝛitate. q Areſtoteles no inqᷓ;tum exꝑtus in ſua ſcientia nec inhoc tenet᷑ Id qntum guit᷑ negatiue ꝑ iſtũ locũ · qꝛ hoc verbũ dicit impoꝛtat autoꝛitatẽ etaqpoe neget᷑ autoꝛitas opoĩtẽt ꝙ neget᷑ ip̃m ad arguendũ negatiue. qð tñftini ioargumentoſedivturgut affrmatiuta eli bona ↄña Equit᷑ delocis medijs. Quid autẽſit locus medis dictũ eſt. Zocoꝝ mn edioꝝ alius a cõingitis. aiusa caſibo. alius a diuiſione. Tõiugata ⁊ caſus differñt ſic. q vniuocũ pᷣncipale ſiue abſtracti qʒ idem eſtðꝛ dingꝛ/ um cũ ſuo denoiatiuo. vt ſuſticia et iuſtũ albedo ⁊ albũ.La ſus aũt dicũtur ea que cadũt a hncipali.vt iuſtũ etiuſte au ſicia. Et dꝛñam hanc deſignat Areſtoteles in ſecũdo topi/ coꝛũj Locus a ↄiugatis eſt habitudo vnius coniugaoꝛia reliquũ.vt iuſticia eſt bona· ergo iuſtũ eſt bonũ. Aocus ach ingatis Maxima Du icquid ↄuenit vni ↄiugatoꝛũ ↄuenitt reliquo. Et ſi vnñ ↄiugatoꝛum ineſt ⁊ reliquũ. Tocus acaſi bus eſt habitudo vnius caſus ad reliquũ. vt iuſtũ eſt bom ergo quod iuſte fit benefit · Locus a caſib Maxima. Nuod vnicaſui duenit cõuenit et reliquo. Et ecõuerſo umi ag mentũ a caſib ⁊ a ↄingatis · Poſtqᷓ; autoꝛ ſuperiis determinauit de loeis extrinſecis hic ↄlequen⸗ ter determmnat de locis medijs. Cuius rõ eſt. qꝛ mediũ per participanõem pᷣſupponit cognitõem ſuoꝝ extremoꝝ · qꝛ ſine ilis faciliter cognoſci nonht. ſed iocus medius eſt medius ꝑ participatõnem reſpectu loci intrinſecit ex trinſeci.ideo ↄuenẽter poſt determunatõeʒ de locis intrinſecis? extrinſecis autoꝛ hic determinat de locis medijs. Ete pᷣſuppoſita definitione iocimeq autoꝛ ſic diuidit locũ mediũ · qꝛ alius eſt a ↄiugatis alius acalibalusadi niſione. Et pᷣmo de loco a ↄiugatis ¶ Sciendũ pᷣmog ↄiugatd ſunt ↄcre tum ⁊ abſtractũ.ſiue abſtractũ et ſuũ denoĩatiuũ. vt iuſticia ⁊ ultus ·et diũ tur ↄiugata quaſi ſub vno iugo ßcatõis poſita. qꝛ ↄctetũ ⁊ abſtraetñ ↄue⸗ nit in re cata.nã eandẽ foꝛmã inipoꝛta nt. vraibedo ⁊ albiʒ · Ped diffent in modo ßcandi. qꝛ abſtractũ ßat illam foꝛmã ſine cadentia ad ſubiectun Woncretum vero ſignſficat illam foꝛmam cum cadentia ad ſubiectumet de iſtis dictum eſt in definitione denominatiuoꝛum. ¶ Sciendumeſſ cũcoq; ocus a coniugatis eſt habitudo vnus ad reliquletreu⸗ conin tiue.vt iuſticia eit virtus· ergo iuſtus eſt virtu oſus. Maxima Bi abltrc⸗ tum pꝛedicetur de abſtracto et concretumn de concreto. Luus ratio eſt. q coniugata realiter idẽ ſignifican t.ideo ſi abſtractũ de aliquo verficel. optet cretũ de alio verficari. Mon tñ p̃t in iſtis argul reſpectu eiſãm pᷣdicatuq qꝛ ↄcretũ ⁊ abſtractũ ꝑrim dꝛñt ⁊ ꝑtim ↄueniũt. ideo no optz vnd ꝛideß. catũ verficari de ambobus ſubeodem modo ignlicãdi vt nonſequtu ſi nxih nildſne migmrim wusln uma. usnemntg uſ ftlkurn uselhnin unrnt ſituhufun njnnnpien angnſhi iiheah litinichabh hinttit tnguni eichinhin llsfunih iſicihonoc Kipriſoreſil Pnikgſii ibslum winibitall ſihnguuea untncß Wwünh Prtrihyſpani iuſticia eſt virtꝰergo iuſtus ẽ virtuoſus.⁊ renet negatiue ſie iniuſticia nõ ẽ yirtus.ꝗᷓ iniuſtus nõ eſt virtuoſus. Maxia.ſi abſtractũ de abſtracto nege tur⁊ concretũ de concreto ¶ BSciendũ tercio. ꝙ caſus dicunt᷑ adiectiuij no nnis ⁊ ſuũ aduerbiũ. vt iuitus ⁊ iuſte. foꝛris ⁊ foꝛtiter ⁊c̃ijs. Pt dicũtur caſus a cadenqo· qꝛ cadũt ab vno pᷣncipalila noĩe abſtracto vt iuſtus ⁊ iu ſtea iuſticia. Et licet inter cõiugata vnũ cadat ab alio nõ tñ ambo cadunt vno tercio ·ſicut eſt de caſibv ideo licʒ ↄcretũ ⁊ ſuũ aduerbiũ pñt dici cõuga taqᷓ;tũ ad id a quo ſumit᷑ nomẽ vel qᷓ;tũ ad rõnẽ impoſitõnis noĩs.qꝛ ſunt ambo ſub vno iuge ßcatõnis poſita.tñ qᷓ;tũj ad id cui nomẽ imponit᷑ non dicun cõiugata ſed magis ꝓpꝛie caſus noĩan Sciendũ quartoꝙ locꝰ acaſibꝰ eſt habitudo vnꝰ caſus ad reliquũ.⁊ renet affirmatiue ſic iuitꝰ eſt virtuoſus. ᷓ ꝙ iuſte fit virruoſe fu. Maxima ſi cõcretũ pᷣdicet᷑ de cõcreto et aduerbiũ de aduerbio. Negatiue ſic. foꝛtis nõ eſt debilis.ꝗᷓ qð foꝛtiter fit non debilter fit. Maxima.ſicõcretũ de cõcreto negeĩ.⁊ aduerbiũ de ad⸗ uerbio.eo ꝙ eandem rem impoꝛtant licet diuerſimode. Et vocat᷑ iſte locus acaſib in plurali qꝛ arguendo ꝑ iltũ locũ ponũtur plures caſus tam in an⸗ tecedente qᷓ; ĩ ↄñte ⁊ ſilr de ↄiugatis ſſ Cõtra pᷣdicta argui pᷣmo ſic. I ſtractũ eſt cauſa foꝛmalis cõcreti vt alledo albi ᷓ arguendo ab abſtracto ad cõcretũ eſt locus a cauſa foꝛmali.⁊ locus a cauſa formali eſt itrinſecus ergo iſie locus a cõtugatis nõ eſt locus medius. ¶¶ Becũdo ſic. nõ ſeqͥtur homo eſt aĩal.ꝗᷓ humanitas eſt aialitas.cñj añs ſit verũ ⁊ ↄñs falſum ᷓlo rus a coniugatis nõ tenet affirmatiue. ¶TCercio ſic.nõ ſeqͥtur cecitas e in⸗ ſenſibiitas.qᷓ cecus gſi inſenſibilis cũ añs ſit verũ ⁊ ↄñs falſum.qᷓ iſte locꝰ tenet affmaciue.¶ Quarto ſic. Nõ ſeqͥturqᷓ;titas nõ eſt qualitas.qᷓqᷓ;⸗ tum non eſt quale vel albedo non eſt dulcedo. ꝗᷓ albũ nõ eſt dulce.qᷓ locus acõ̃iugatis nõ tenet negatiue Muinto ſic. Nõ ſeqͥtur muſtus eſt ibera⸗ lis ergo qð uſte fit liberalter fit cũ añs poſſet eſſe verũ ʒñte exiſtente falſo ergo locus a caſib nõ tenet affirmatiue ⁊c̃. Icd pꝛimũ dicit᷑.ꝙ ſi cõſi⸗ deret᷑ abſtractũ inq;tũẽ foꝛma cõcreti ⁊ ſibi dat eſſe.ſic eſt cauſa foꝛmalis elus ⁊ facit locũ a cauſa foꝛmali. ſed ſiconſideret᷑ vt partim cõuenit cuʒ ip̃o ſcʒin reßcata ⁊ partun differt ab ipo ſcʒ in modo tᷣcandi ſic facit locũ me⸗ dũ ⁊ a coniugatis/ Id ſcðm ðꝛ ꝙ dupleꝝ eſt abſtractũ. qꝛ quoddã ẽ qð gbſtrahituria ſubiectd ⁊ inferioꝛbus ſuis ſicut hnmanitas animalitas ⁊c̃. vliud eſt abſtractũ qð abſtrahit aſiio ſubiecto tiñ̃. ⁊ non a luis inferioꝛibꝰ vt coloꝛ vel albedo.⁊ tale abſtractũ bene p̃dicat᷑ de ſuis inferioꝛiby.licet nõ deluo ſubieero ⁊ arguendo ꝑ locũ a coniugatis ſemꝑ delet argui reſpectu vbſtracti. quod abſtrahũt a ſuo ſubiecto tĩ· ⁊ nõ reſpertu alterius qð ab⸗ ſirahita ſuis inferioꝛib qꝛ illud nõ pᷣt pᷣdicari de ip̃is. Ideo ibi non debite urgut᷑ ꝑ itů locũ homo eſt aĩal. ergo humanitas eſt aĩalitas. Zialitas em̃ deſignakcũ pꝛeciſione ſubiecti⁊ ſuoꝝ inferioꝝrõne cuiꝰ non verificat᷑ de hoie Ad terciũ ðe. ꝙ ſi ĩſenſibile negat ſenſibilitatẽ cinꝰ libʒ ſenſus ſic cecꝰ nõẽ inſenſibilis. ß ſitantũmõ negat ſenſibilitarẽ ſenſus viſus ſic cecus po teſtdii ſenſibiis.⁊ illo modo bñ valet ↄña ¶Ad quartũ ðꝛ ꝙ arguen⸗ do ꝑ iů lorũ negatiue a duoby abſtractis opoꝛtet illa abſtracta eſſe diuer⸗ ſatam ßm eſſentiã q; ᷣm eiſe. modo qualitus ⁊ quãtiras nõ ſunt diuerſa fm eſle.qꝛ cõuentit in ſubieto.licet beneim eſſentiam ſint diuerſoideo nõ — FF 1 Trattatus quimus. arguitur per iſtũ locũ. Nec etiam ſeqͥtur arguendo affirmatiue ſi qunt eſt quale. ergo quãtitas eſt qualitas. Id quintũ dicit ꝙ locusa cn et a conugatis nõ tenet in pᷣdicatõ nibus ꝑ accidens ſed ſolũinp̃dcatõnẽ per ſe. modo dicendo · iuſtus eſt liberalis.ibleſt pᷣdicatio per accidenseigo ibi non debite arguit᷑ per locum a caſibus. ¶ Diuiſionum alia fit per negatõnem. vt ſoꝛtes eſt hono aut nonhomo · Alia fit non per nega tõnem ⁊ hecit ſetmo⸗ dis ·tribus perſe⁊ tribus pera ccidens. ꝛima diuſiopere eſt generis in ſpecies. vt animaliũ aliud homo alud bꝛunʒ Gecunda eſt totius integralis in ſuas partes.vt domusa ſia pars eſt paries alia tectum alia fundamẽtum. Tercin ro eſt vocis in ſignificata.vt canum alius latrabilis aiuspi ſcis marinus alius ſidus celeſte. Diuiſionũ vero peraccidẽs pꝛima eſt ſubiecti in accidentia.vt aĩalium aliud ſanuma/ liud egrum. Becunda diuiſio eſt accidentis inſubiecn ſanoꝛů aliud bꝛutũ aliud homo. Tercia eſtaccidenis iuc ridentia.vt ſanoꝛũ aluud calidũ aliud frigidũ. Locusadui⸗ ſione eſi habitudo vnius condiuidentiũ ad teliquũ.vtliſu tes ẽ aĩal autẽ alrõnale aut irrõnale. ſed nõẽ inõnale eig rõnale Locus a diuiſione. Maxima. poſito vno manb rum diuidentiũ in aliquo ſubiecto remouerur reliquũ.⁊ ſin liter in qualibet diuiſione. Et hec delocis dictaſufficunt Poſtqᷓ; autoꝛ determiauit ſupꝛa de locis a cõiugatis ⁊acaſibus. Pe Zñter determinat de locis a diuſione. rõne cuius ſic diuidi ſpeces y n dos eus ipᷣam diuſionẽ ſic diuidens· quiã diuonũ quedãfit perngð nem.vt dicendo lapis eſt homo vel nonhomo. Ilia vero per affrmalion vt aialiũ aliud rõnale.aliud irrõ nale. Et ille due diuiſiones ſi interle dif runt. quia diuiſio que fit ꝑ negatõeʒ ſempꝑ fu per duo membꝛa n·ĩ diu à per imediata · quia daturꝑ co ntradictoꝛi ⁊ inter contradictoꝛi null el medium ſed diuiſio que fit peraffir· quandoq; fit per duomembla ⁊ per plura.nec fit ſemp per oppoſita ſimpt. licet membꝛa diuiſonis iniels cludant quandã oppoſitionem nec ſemperfit per jmediata.qð palet dien do coloꝛatoꝛum aliud album aliud mgrum aliud medio coloꝛ colantun ciendum pꝛimo.ꝙ diuiſio facta per affir· iteri diuidi᷑. quiu quegan eſt diuiſio per ſe· alia per accidens · dunſio per ſefit tribus modis.qꝛ d —* diuiſio generis in ſpecies per differentias vr aialiũ. alud homo alud u tum.· vel aĩaliũ alud rõ nale aliud irrõnale. Ilaeſt diuiſio vocis mulul is i ſuas ßatõnes. vt cqnñ alius latrabilis· alius ſiqus celelte. alus n ſcis marnus Alia ẽ diuiſiototius integralis in ſuas ꝑles uſn 5 mus diuidi ꝑ tectũ. panetẽ ⁊ fundamẽtũ⸗ Bciendã ſecdo ꝙ⸗ u ccidens ſiit eſttnpie· mat diuſio ſiblecti nacdnM —— S* *. — ——— — Hitunmn punn tdllb ninin nimum niuict ſnnmufm uunſnelhon nilney unnentn unl uli wntr wſo ſns Hun uihoſtnne nnd wnnaeis henung nuötnilus inmie ſienn pinn giundas ihne onchh Aunisqun uupuige Aungmi Moſtyng Anngin ngsdu altumn —— ſun kgto ufit per n af non inbus peß us integ latecu ſidusc ecundadit dc — ctrmn N. „ V 13 „„ 1 oRp „— 0 N.* n — 1 mo. dul 44 „— „ 12 KLUe „ .„ „ 5* * „ oA* P„M „ „ 4 1 5 5* Prtrihyſpant d fanũ aliud egrũ Vcða cſt accßtis in ſua ſubiecta. vt ſanoꝝ alind bo⸗ moalucbruri Terciẽiuiſio arcũtis in accñtia vt fanoꝝ alud nigrũ iudalbũ· Bed dicũt᷑ iſte diuiſiones ꝑaccñ S. q? mẽbꝛa diuiſionis nõ per ediuidunt m totũ ſed hñt diuidere ipᷣm inqᷓ;tũ accicũt ſiis ptiby⁊ licet dinſio ſubiecti bmn naturã nõ ſeqtur cauſaliter ex diuiſione accidentis. ſed magis econtra ex diuiſione ⁊ diſtinctõne ſubiecti ſumi᷑ diuiſio ⁊ diſtine tiopartiũ accñtis rñ ſectur ex ipᷣa quo ad nos ⁊ rõne oppoſitõnis eoꝛũdẽ ecñtiũ ad inuicem ſ Pciendũ tercio ꝙ loeus a dinſione ẽ habitude vni us membꝛoꝝ diuiſ bnieſeünnſcn que fit tĩ per duo mem bnimediate tenet affirmatiue a poſitõne vnius m embꝛoꝝ ad negatõneʒ rnsrſorteseſt homo xel nöhöſech edpomo.ergo neſf npe. ve cit.vt iz cuus eſt aial rõnale vel rtõnale ſedẽaial irrõnãle. ᷓ nõ aial rõnale. Ma —. xima polito vno memhꝛo diuiſionis imediate in aliquo ſubiecto ab eodeʒ oſduscct iluimn emouel reliqui. ⁊ cauſa ẽqͥa talia mẽbꝛa ſunt oppoſita. Et in tali diuiſ lõe tenet etiã negatine. vt ſoꝛtes eſt rõ nalis vel irrõ nalis. ſed nõ eſt irrõ nalis di emoeſt rõnalis. Maxima remoto vno membꝛoꝝ dundenti imediato⸗ 6 mm ab alquo inferioꝛi eidem attrbuc᷑reliqui Bed in diuiſione que dat᷑ ituäd per plura membꝛa qᷓ; duo ſemper tenet affirmatiue · ab affirmatõ ſe vni uuici ünegntönem altertug· Bed non tener ſemper negatiueniiin argumẽ⸗ d c tatione vbiponitur negario vnius extremicum negatõne alioꝛum ad ſo⸗ maffimatõnem illius qʒ delet pꝛedicari vt hec pars domus eſt paries röne zut tum xelfundament· ergo ſi non eſt tectum vel fundamentum eſt pa⸗ duone. 3 nes. auaranmem bꝛa diuioentia hniꝰ diuiſ ionis poſſi unt — dupliciterconſiderari. Vlno modo ᷣm rones as earum ⁊ iſtomõ ſem inool per ſunt oxpoſita vel diſperata.⁊ ſic ab ip̃is ſuinitur locus extrinſecus ſcʒ dione.1 wu ab oppoſitis vł diſpatis. Alio modo conſiderant inq;tum partim conueni nt cum diuio qᷓ;tum ad rõnes cõmunes ⁊ partim differunt quo ad rões Propꝛlas.? iſio modo hic conſiderant ⁊ faciunt locum medium vel locum de loos 1dui diumione. Et quandoq; in argumentis iſtius loci ponitur explicite diut ſoalicuius totius.quandoq; non explicatur ip̃a diuiſio. ſed pꝛeſupponitur et ſemper opoꝛtet pꝛeſupponere conuenientiam diuiſicum illo de quo affir⸗ manturet egamur dundentia. /Vontra pꝛedicta arguitur pꝛimo ſic omnis diuſſio fit per aliquas paytes.ſed negatio non eſt pars alicuius.er⸗ go nulla fi per negatõnem. Secundo ſi. Omnetotum eſt compoſitũ xparbus per qurs dwidituriã vᷣmũqipromponitur exhis ĩ que teloluitur. ſed genus non cõ ponitur ex ſuns ſpegiebus cum pꝛecedat ipas ego nulla eſt diuſio generis in ſuas ſpecies. Tercio ſic. Significata vo cs accidũt vocicũ ipᷣa ſit de genere qualitatis ⁊ ſignificata qñq; de alio ge nere. diuiſio vocis in ſuas ůgnificatõnes eſt dunſio per accidens ⁊ non perſe. Muarto ſic. Accidentia nenhuuarusuſubtectt quia non cõ ponunt pſumergo cuðfim̃ð důiſið ſit torius in ſuas partes ſequitur g nula eit diuſio ſubiecti in ſua accidentia. ⸗ Mumnto ſic. Ron ſequitur li uliud rõonale. aliud irrõnaie. ſed lapis nõẽ aial rõnale. ergo ẽ anĩat ratonale. ergo locus a diuiſione non valet negariue Idpꝛimum dtur ꝙ licet negatio foꝛmaliter ⁊ per ſe ſumpta nõ ſit pars alicuius diui⸗ nisů negatioſumptacumalio un;tum fit ex oppolito illius quodipg u- 43 ſ— 5*† terminauit de ſyllogiſmo dyaletico cõſequenter der Cuꝰ oꝛdinis rõ eſt. qaſ vllogiſmus dyalericus fit ex ꝓbabil . Et qʒ ꝓbable bcedit. ꝓbabile apparens. Ideo opoꝛtet ſyllogimũd aleticũpj ü.? ſic patet oꝛdo.⁊ qꝛſ pllogiſmꝰ ſophiſticus eſthoc qðpn ja cõſiderata habitt ettraetans ntamen ideo quia fallacia ſit eius jabiectũ. ſed quia fallacu locus ſophiſticus nde ſcut giſmi dpaletici ita locus ſophitcusen pᷣncipiũ ſylloglmi ſophiſtici. E per hoc habetur cauſa materals hu Bed cauſafnalis eus eſt perfecta cognitio ſpllogimi bynſt *—— .— e — — Trattatus lxtus negat poteſt eſſe membꝛũ diuiſionis ⁊ ſumitur. ꝓ parte vnꝰ toti 2 ſcðᷣm ðꝛ· ꝙ licet omne totum actuale cõponatur ex partib in qus d„ non tamen omne totũ potentiale quod eſt adhuc in potentia? er genus eſt totum ſuaꝝ ſpecieꝝ· Icd terciũ ðꝛꝙ licet ſigmficata accida vocißᷣm ſe cõſiderate. vt eſt in genere qualitatis Rontamẽ accidunt ſignificatiue inqᷓ;tum eſt ſ ignificatiua entis.⁊ hoc modo dictio equuocat vox ſignificatius. ideo diuiſio eius per ſuas ſignifcatõnes eſtdiuſo et non per accidens · VAd quartũ ðꝛ ꝙ licet oi diuiſioꝑ ſefut n totius non tamen diuiſio per accidens ·ſ ed ſufficit ꝙ fiat ꝑaccidentiuqᷓde terminant ip̃m totum ad diuerſas partes eiꝰ¶Ad quintũ dꝛꝙin loco diuiſione opoꝛtet ponere affirmatõ nem diuiſicum negatõne vel affima tione vnius membꝛoꝝ diuiſionis de ſubiecto cõſequẽtis qð tamẽ nõ ftin iſto argumento · qͥa aial ibi non affirmatur de lapide ideo non beneargt per locũa diuſone Et hec de locis dyaleticis dicta ſuffciunt. Sextus tractatus Illogilmonzalis demonſtratiuus. alius dyaleticus al us ſophiſticus ſiue litigiolus. Hſlo⸗ gil mus demnonſtratiuug eſtgicpt⸗ „ 1 mis veris ⁊ imediatis eſt ſyüogi atus. aut extalibus queꝑ aliqua pᷣma vera hncipiũſue cognitõis ſumpſerũt · Dralei⸗ cus eſt ex ꝓbabilibꝰ ẽſ xllogiſatus. Bophiſticus vt difi nt̃ab ayeſtotele in elenchis eſt qͥ apparet eſe ſyllogimus nont aut jui eſt ſyllogiſmus ſed nõ eſt cõueniens rei· 13 Iſte eſt ſextus tractatus magitri Pehr · In quo poſiqᷓ; in predenti de ermiat de ſyllogmo * ſophiſtico · ſunpliciter. Sophilticus vero ex ꝓbabilbus apprenlel⸗ ſimpliciter pᷣce cecere ſophiſticũ cipaliter conſideratur in hoctractatu ad quodhic o ductionem · Ideo eſt ſ ubiectũ huiꝰ tractatus Et licet nomin de fallacijs no bn ſpllogimi ſophiſtici. Eit em̃ fallacia ocus dyalericus eſt pꝛincipiũ ſylio tractatus. mitſu fgde ueninpl⸗ gnd d nmn inin llben . sdeno nus ſt us vtincdu viriu pon wftimdupa ztſchzhndemo iuttowo iinnbibim dnrſntoqht jumpnukn uiüntöpd unröpaht ipbitib uhumia unsumae ameſl tuchtmatm npanbilic nnndlgt nnn itmo uſn ihusnnun htnoch mel nwe ſi uſ uhii mhuchůl aꝛum muni ſuppoſita tñ de ini 3 gmi in ↄmuniꝑ demonſtratiuũ. dyaleticũ.et ſophiſticũ. Cuius diuiſionis xteria neceſiaria. ⁊ c eſt demontratiuus.vel fit in materia ꝓbabili ſimpiiciꝰ— ſogeneris in ſpecies · q nõ daturꝑ differentias foꝛmales. ſed differentias DPrtrihyſpani quãtum ad reſolutionem eiug in ſ uas cauſas. Sed eins cauſa foꝛmalis eſt duplex·ſciʒ foꝛma tractandi⁊ modus ꝓcedendi. Et foꝛma tractatus q̃ eſt diuiſio hnus traceatus ꝑ partes ſ uas. Vnde pᷣmo determinat de ſyllmo ſophiſicoin ↄmuni. Secũdo in ſpẽali oſtendẽdo qualiter fit in ſingulis fal lacijs ¶ Sciendũ bmog ad cognoſcendũ ſyllogimũ ſophiſticũ incom imtõe ſyllogiſmip̃uð poſita. Autoꝛ pᷣmo diuidit ſpllo e rõ eſt. quia om̃is ſyllogiſmus ↄtractus ad materium ſpẽalem vel fit in ma⸗ ten ⁊ ſic eſt dyaleticus. vel apparenter.⁊ ſic eit ſophiſticus. Et noneſt diuij 6— materiales.eo ꝙ ſumũtur ex parte materie ad quam ↄtrahitur ſyllogiſmꝰ?. f ſicut qnãdo circulus diuidi᷑ ꝑcirculum aureũ. argenteũ.⁊ cupꝛeum ſicetiã h ⸗ eſtin diuiſione ſubiecti naccidẽti.q eſſe ex auro accidit circulo. Ita hec di uiſio ſyllogiſnn vel eſt ſubiecti in accidentia ⁊ nõ analogi vel equiuoci ·licet ſyllogimus demonſtratiuus ſit ꝑfectioꝛ ex parte materieſ ophiſtico ⁊ dya lerco·et eti ex parte finis. qꝛ demonſtratiuus oꝛdinat᷑ ad ſcientiam.? dya eticus ad opinionẽ. ¶ Sciendũ ſecũdo.q ſpllogiſmus demonſtratiuus eſt qui ex pᷣmis veris ⁊ imediatis aut ex talib que persliqua pᷣma ⁊ vera pnciptů ſue cognitionis ſumpſerũt In qua de finitione ponitur ſyllogiſmꝰ loco generis.⁊ totũ reſiduũ ponitur ad di fferenriã ſyllogiſmi dyaletici ⁊ ſo ℳ phiſtici. et ibipᷣonũtur due partes ad explicandũ diuerſos modos demon⸗ ſtratonis. Eſt em̃ q̃dam demonſtratioʒpꝛia ⁊ potiljima que videlʒ ꝓcedit xpᷣmiſſis imediatis ⁊ indemonſtrabilby.⁊ illud datur intelligi cuz dicit ex piemibis veris. Alia eſt demonſtrario que ꝓceditex pꝛemiſſis neceſſarijs. nõ tamẽ indemonſtrabilꝰ.imo poſſunt demõſtrari per alias pᷣoꝛes demõ ſtrationes. vt demonſtratio qꝛ eſt velgpter quid.tamẽ nõ potiſima. Et in telligi᷑ illud ꝑ illam particulam que ꝑ aliqua pᷣma ⁊ vera ⁊c̃. Et dicũtur pᷣ bdſi Dbyo mn vera que ꝑ ſeipſa ⁊ nõ ꝑ alia habent cognirõᷣem.vt pᷣma pᷣncipia.qᷓ per xnd mni — bindi Teen — 3 om — 3 dnw 5 . — epſacognoſcütur ⁊ nõꝑaliqua poꝛa. q Scienqũ tercio.ꝙ ſyllogiſmus dyaleticus eſt qui ex ꝓbabilib ſyllogiſat. In qus definitione pomnt᷑ ſyllogil mus loco generis.et pomt᷑ex ꝓbabiliad differentiam demõſtranui⁊ ſo phiſtci peccantis in materia. qui licet ſit ſyllogiſatus.nõ tamẽ ex ꝓbabilib⸗ ſedex aparentibtĩ eſt ſpilogiſatus. Eſt aũt ꝓbabile qð videt᷑ oñnbo vel V d plunbfapientiby vel maxime notis. Et ponũtur ille tres partes ꝓbabilis Plertrin genera ꝓbabiliũ. qꝛ quoddã eſt pꝛobabile quod apparet veꝝ om⸗ nby vt omis mater diligit filiũ. Iliud eſt qð videtur plurib ⁊ nõ dimmnib yr ꝙ omnis homo inſtruat et coꝛripit fluum Aliud eſt quod ſolum videtur ſapientib. vt ꝙ ſol ſit maioꝛ tota terra. Tnde ſem per ſyllogiſmus dyaleti⸗ lus pꝛoceqit ex aliqua iſtaꝝ pꝛobabilium.vt ſatis viſum eſt in locis dyaleti⸗ Sciendum quarto ꝙ triplex eſt ſyllogiſmus ſophiſticus.qina q́ dmeſt peccans in moterig tantuʒ. quidum in foꝛma tiñ.⁊ quidam in vtro ꝙ Peccans in materia tĩ eſt qui pꝛocedit ex pꝛemiliis fallis vel ex gliqua falla. vt vmns homo eſt ſpecies · ſoꝛtes eſt homoergo ſoꝛtes eſt ſpecies. cans in foꝛma tm̃ eſt qui pꝛocedit ex pꝛemiſſis veris et nõ in foꝛma ſyl ogln veri vt homo eit ſpecies · ſocrutes eſt hõ ergo ſocrates eſiſpẽs. Sʒ l⸗ rattatus lextus 4— in vtroct beccans eſt qui nõ eſtin debita foꝛma ſyllogiſmiet peeditern miſſis failis vel aliq̃ falſa · vt omis hõ eſt aĩallapis ueth t defimt᷑ ſic. Syllogiſmus ſophiſticus eſt ſilogiſmus apparens ⁊ bõ ſtens Mam ſiſit peccans in materia tiñ ⁊ nõ infoꝛmauparet ellee i bus.et ꝑ hoc apparet dialeticus. Et ſi ſit aparens in foꝛma.velin 8 n eit apparens ſyllogiſmus? nõ exiſtens· necetiã eſt dialeticus. ¶tim P ſtoteiẽ pᷣmo topicoꝝ ſic diffinit. Eſt qui ex his que vident᷑pꝛobabilia.rõſ gũt· et qui ex ꝓbabilib · aut e his que vident᷑pꝛobabilia eſt aparens. i ꝑ hoc qð ðꝛexhis que vident᷑ ꝓbabilia. intelligẽ᷑ peccans in matera m̃ ꝑhoc qð ðꝛ ex ꝓbabilib peccatin foꝛma tĩ ſed ꝑ hoc qð dict᷑au exhts 1 intelligiẽpeccans in vtro; Montra pᷣdicta argut᷑ pᷣmoſic. ſyllogimus tentariuus eſt ſpllogiſmus.lamennon enumerat᷑in iſta diuiſione ſylogl miergo non eſt ſufficiens. Becũdo ſic. aliquis eſt ſyllogiſmus falſign phus ⁊ non ponitur in iſta diuiſione · ergo diuiſum excedit membn dii tia Tercio ſic. demonſtratio per impoſſibile pcedit exfalſis qꝛ capito fitum ↄcluſionis pꝛob ande cũ vna manifeſte falſa ad inferendum manſele perum.et tamen definitio demonſtrationis ſibi nõ ↄuenit et ſi nõcõnent cuilibet ↄtento ſub definito M. uarto ſic.ſyllogiſmus dyaleticus qñq;ft ex neceſfarijs · ergo nõ ſemꝑ pꝛocedit ex pꝛobabilib? ¶.vinto ſic om̃ei⸗ lud qð nõ eſtexiſtens nullã habet apparentiaʒ ·ſed ſyllogiſmus ſophiſttus nõ eit exiſtens· ergo nõ eſt apparẽs.cum apporentia pᷣſupponit eſſeetgocõ tra definitionẽ ens ¶ Adpᷣmũ ðꝛ.ꝙ licet ſyllogimus tentanuus er dar te finis diſtinguat᷑ ab iſtis i vliogiſmis · non tamen ex parte matere etqus iſia diuiſio ſumitur ex parte materie ſyllogiſmi.ideo hic non ponitur ten⸗ tiuus. vude ſyllogiſmus tentatiuus quandoq; pꝛocedit ex neceſſuis qʒ⸗ q; ex pꝛobabilib· q uandoq; ex non pꝛobabilibꝰ.ex eo ꝙ fit ex his quetonee duntur a reſpondente · que quandoq; ſunt neceſſaria. quãdoq; veroimpoſ⸗ ſibilia. Git em̃ ſyllogiſmus tentatiuus qui pꝛocedit ex his que viden r⸗ ſpondenti eſſe neceſſaria⁊ qui eum inuadit opoꝛtet ꝙ ex talbpꝛincipijß p⸗ cdatꝭ Acd ſecũdum dicitur ꝙ ſyllogiſmus falſi graphus quia pꝛoredtet S alicuius ſcientie male intellectis aut ex oppolitis pꝛincipioideo t in eadem materia ſicut ſyllogiſmus demonſtratiuus. ⁊ poteſt ineligi per ipſum. AAd tercium dicitur ꝙ hic non definitur demonſtratioincon munique diuiditur per demonſtrationem oſtenſiuam ⁊ad impolſbleſd definitur pꝛo demonſtratione oſtenſiua tm̃. que diuiditur in demonlttno⸗ nem pꝛopter quid.et in demonſtrationem quia elt. At demonltrati pw⸗ pter quid iterum diuiditur· in demonſtranonem potiſimam. ⁊in demon⸗ ſrarionem non potiſſimam t demonſtratio quiu eſt. diuiditut in demon ſtrationem pꝛocedentem a cauſa ad effectum.et per demonſtrationenſi cedentem ab effectuad cauſam remotam etides demonſtratio ad myoli pile non continetur ſub definito huius definitionis Id quanumddi ꝙ licet ſyllogimus dialeticus quandoq; pꝛocedat et neceilais vdaty⸗ rentibiub modo pꝛobabilium ⁊ contin gentium. tamen non fit e neceſſi rijs vt neceſſaria ſunt ⁊ inquantum halent neceſſariom abitudne; adc cluſionem. quu ſic eſſet demõſtratio Ideo ille ſyllogimus ſmppud, babili veiex aʒprrentiv tan; ꝓbabil ¶rid qun ðgilogin“ inm nunnd unuuenmni unii numhſe tinnk ſusuſflog tihnmoſte uswoid uwinscc unmen ſuhtninto tolnus m Mutu t tanduet inſtrumentum me Prtrihyſpani ſophiſticns nõ ðꝛ exiſtens ſimpliciter. ſed ðꝛ nõ exiſtens talis ſicut apparer qt afparet dyaleticus ⁊ nõ eſt·ſed rameneſt ſyllogiſmus ſimpliciter exiſtẽs ſcutetiã auncalcũ eſt nõ exiſtẽs aurũ ſicut apparet ⁊ tñ eſt exitens Diſputa tio eſt actus ſyllogiſticus vnius ad alterũ ad ali⸗ quodꝓpoſitũ oſtendendũ· Diſputationis quatuoꝛ ſunt ſpe cies · ſcz doctrinalis · dyaletica.tentatiua.et ſophiſtica. diſpu tatio doctrinalis eſt. que ſyllogiſat ex ꝓpꝛijs pꝛincipijs vni⸗ uſcuiuſq; diſcipline ⁊ non ex bis que videntur reſpondenti- Ethuius diſputationis inſtrumentũ eſtſyllogiſmus demõ ſntinue Diſpuratio dialerſca eſt que ex pꝛobabilib ſyllo giſat.et eſt collectiua cõntra Fictiontt·et eius inſtrumentum eſtſyllogiſmus dyaleticus. Tentatiua vero diſputatio eſt queſyllogiſat ex his que vident᷑ reſpondẽtiet necefſe eſt eum ſcire quiſe ſimulat habere ſcientiam. huius autem diſ putio nis inſtumentuz eſt ſyllogiſmus tentatiuus. Syllogiſmus tentatiuus eſt qui pꝛocedit ex his que videntur reſponden⸗ ti. Diſputatio ſophiſtica eſt que ꝓcedit exhis que vident᷑ꝓ babilla et non ſunt. Huius auteʒ diſputationis inſtnmen mmeſt ſyllogiſmus ſophiſticus Moſtqᷓ; autoꝛ poſuit definitiones ſyllogiſmi dialetici⁊ demonſtratiui ⁊ jophiſici· Vic ↄſequenter determinat de cauſa finali eius oſtendendo quo modo oꝛdinatur ad quinq; methas ſeu fines diſputationis ſophiſtice. etqꝛ mediante diſputatione peruenmus ad iſtas methas · Ideo dicendum eſt pꝛimo de diſputatione qᷓ; de methis. Mſt autem diſputatio actus ſyllogi⸗ ſicus vmus ad alterum ad aliquoq ꝓpoſitum oſtendendum. In qua defi⸗ nitione explicatur cauſa foꝛmalis ipſius diſputationis. cũ dici actꝰ ſyllogij ſticus. Rctus em̃ habet ſe vr genus ⁊ eſt foꝛma ↄmunis eiꝰ.⁊ ſyllogiſticus halet ſe vt differentia. Et ſumit᷑ hec differentia ab inſtrumento mediante quotit actus · cʒa ſpllogiſmo Et per hoc ꝙ dicitur vnius ad alterum ſcʒ op ponentis ⁊ reſpondenris explicatur cauſa efficiens diſputatiõis. Et ꝑhoc ð adʒpoſitum oſtendendũ explicatur finis imediatus ⁊ ꝓpinquus diſ⸗ putationis. qꝛ in om̃i diſputationehec requirũtur. ſeilʒ opponens qui diſpu tat·et reſpondens cũ quo de quo diſputat᷑. ⁊ actus diſpu ãte quo fit tals actio. Et iſta om̃ia ſufficiter ryplican᷑ in definitione · vt yʒ ſatis inductiue de pꝛedicta deezn— —„ *.* 5 2 E4— 7f 1ſſt pe — d Trattatus ſixtus. Sciendũ pꝛimo ꝙ diſputatio diuiitur ꝑ dil putationẽ detin aleticã tentatiuã ⁊ ſophiſtcã. Muarũ ſufficientia ſi habetur· quia oñsdi putatio fit ad habendũ experimentũ de habitu generato vel ad generntid nem habitus. Si hᷣmů ſic eſt diputatio tembtaliua. Biſecũdũpoe eio liciter. vel fit ad generatõem habitus aparentis⁊ ſiceſt ſophiſicg qu i d acquirendũ apparentem ſ apientiã. velfit ad generatõnem venhabitis Et hoc eſt dupliciter. vel talis habitus eſi firmus? ſine foꝛmidinede opo ſito et ſic eſt diſputatio doctrinalis que eſt generatiua ſcientie. veleſtciſoꝛ midine de oppoſito ſicut eſt opinoet ſic eſt diſputatio dyaleticn. Etſcpat qũo iſte diſputatões diſtinguũtur ßᷣm ſuos fines. qꝛ doctrinalis oꝛdint ad generatõem verihabitus · Bed dyalerica ad generandũ opiniones.⁊ tiy⸗ tatiua ad hatendũ experimentũde ſcientia reſpondentis et ſophiltica valt ad deceprõem reſpondentis ad vanð gloꝛiã ⁊ ſapientiã apparentẽ ⁊ diff⸗ rũt ßᷣm fuas materias.vt ſatis patʒ in ſuis definitõib. Etetam ſm ſunin⸗ ſiumema in quibfiunt· q inſtrumentũ diſputatõnis doctnnals eſtſylo⸗ giſmus demõſtratiuus.et dyaletice ſyllogiſmus dyaleticus. ⁊ temptatue jylkmus temptatiuus.et ſop iſtice inſtrumentũ eſt ſpllmus ſophiſticus qſ Sciendũ ſecũdo ·ꝙ diſputatio doctrinalis eſt que fit ex ꝓpꝛijs pꝛincpijs glicuius ſcientie. ⁊ ex his que videntur reſpondenti. Cuius rõeſt.qx tatio doctrinalis eſt gener?ʒiua ſcientie. ſed ad generandũ ſciẽtiam optetꝓ tedere ⁊ arguere a ꝓpꝛijs pᷣncipijs ſ cientie.qby generat᷑ ſiue videt reſponden ti verum ſile nõ · qʒ opoꝛtʒ ipᷣmaddiſcentẽ credere donec melius ſapit t ꝑhoc differt iſta diſputatio a dyaletica que pꝛocedit excõmunib ⁊atemp tatina ⁊ ſophiſtica. Er doctrinalis diſputatio eſt quidã motus rõnis qͥoꝛ⸗ dinatur ad ſciam tanqᷓ; ad ſuũ finem.ideo ᷣm diuiſionem ſcienturũ in qui⸗ bus eſt difputatio doctrinalis habet diuidi diſputatio doctrinals inſus ſpẽs. Sed diſputatiodyalerica eſt que ex ꝓbabilibus ſyllogſat. ⁊ eſtcollecr ua ↄtradictionũ. Muius rõ eſt. q viſputatio dyaletica fit ad generandum opimonẽ ſed opinones nõ generant᷑ miſiex ↄmumbo pꝛobabilib. Ideola lis diſputatio ꝓcedit ex. ꝓbabilib.⁊ qꝛ ex ꝓbabilibpt argui ad vtrãg; par tem ↄtradictiis.ideo ipſa dicit collectiua ↄtradiction ⁊ m tres fies diz ietice dialetica hʒ tres ſpẽs. ꝙ quedãeſt odinaraad cpiniorẽ. quedamad prercitandem? quedã ad phie diſciplinas · qðiruʒ pt diudi m quiuoi pdicata de quibofit. it ex his que vident᷑reſpondenti? necelſe eit eum ſcire qui ſeſimulat ¶¶ Sciendũ tercio· ꝙ diſputatio tempttiun a⸗ re ſciam Culus rõ eſt. qꝛ diſputatio tẽtatiua fit ad hñdi expenẽttã de ſcu reſpõdentis · ſed expientia ſeie ſumit ex his que viden ⁊ ſi unt ꝓbabllideo iſta diſputatio ꝓcedit ex ꝓbabilib reſpondentis. ⁊ nõ ꝓcedit et necelſurjs Ztingentib ⁊ impoſſibilibꝰ niſi inq;tum ſunt pꝛobabilia pfi reſpondẽt Et qꝛ in qualibet ſcentia pᷣſupponũtur pᷣncipia ↄmunia? ipſis ignoꝛatis neceſj le eſt ꝓpꝛia ignoꝛare. Ideo hec diſputatio ꝓcedit ex hncipijs ↄmunb qͥwe⸗ celſe eit ſcire ilũ qui ſinilat ſe habere ſciam. Et diuiduur hec dilputatoin diuerlas ſpẽs hm diuerſas ſcientias de quibꝰ diputatu. Bed diputuo ſophilica eſt que ex appatenter pꝛobabilibſillogiat. Kr1o eit. qꝛ diſputa tio ſophiſtca fit ad generandum apparentem ſcientimn que habet gener⸗ ripꝛocedendo ex apparentibꝰ Et diuiditur in quinq; ſpecies?m gfitadqn tutms niu zmſlgiu wnnbhoo⸗ ninnip nnnmn ſ mienpiedt nmis zlusmtt nu inlduot unngduen wunpit nnihunofn niſicnt e unpoſl unons. unngmn ſutaum hinmdh nunehfn mindne mncnhe nndptncpl mp ſhunte omndcn wun wmm — — S 2„ Drtrihyſpani ß methas · videlicʒ ad reqargutõem.⁊ ſic dealjs ¶ Sciendum quarto g diſputatio rerum poteſi dupliciter conſicerari. Vhno modo m id quod eſt· ⁊ pꝛout eſt actus ſyllogimi ad aliquod pꝛopoſitum oſtendendum.⁊ iſio modo diſputatio doctrinalis eſt perfectioꝛ omnib alijs diſputationibus. quia perfectius oſtendit aliquid et ideo eſt verioꝛ actus ſyllogiſticus Ve⸗ inde dyaletica. tercio tentatiuaet vltimo ſophiſtico. Alio modo conſiderat᷑ qᷓtum ad nominis interpꝛetatõem. Dicitur em̃ diſputatio quaſi diuerſo putatio.et hoc modo ſophiſtica eſt perfectioꝛ ommniby alijs.quia in diſ puta⸗ tine opponens ⁊ reſpondens intendũt ſimpliciter diuerſos fines. qua op⸗ ponens intendit vincere ſuũ reſpondentem⁊ reſpondens intendit nõ vin tiab opponente. Et diſ putatio doctrinalis eſt vltuna.et licet diſputatio di⸗ citur pꝛius de vno membꝛo qᷓ; de alio ⁊ vna ſit perfectioꝛ alia.tamẽ iſta nõ eſt duiſio analogi in ſua analogata.q; diſputatio in ↄmuni non ↄuenit vni membꝛo per alterũ ſed eſt diuiſio generis in ſuas ſpẽs vel habentia moduʒ pecierum ¶ Montra pᷣdicta arguit᷑ pᷣmo ſie. aliqua diſputatio fit per in ductõem et eſt actus inductiuus ergo male ðꝛ in definitione diſputatiõis ꝙeſt actus ſyllogiſticus ſ Becũdo ſic. diſputatio ſophiſtica fit ad generan dum deceptõem in reſpondente. ergo nõ fit ad oſtendendũ aliquoq ꝓpoſi⸗ tum et ſic definitio diſputationis nõ ↄuenit cuilibʒ diſputationi. ¶ Cercio ſi. diputatões diſtuguũtur fm ſuos fines. ſed diſputatio doctrinalis ⁊ dy aletica ambe oꝛdinantur ad ſcientiã. qꝛ diſputatio dyaletica fit ad acquiren⸗ dum ſcientiã phie ergo iſte due ſpẽs non diſtinguũtur ab inuiceʒ. Q. uar to ſic. diputatio doctrinalis ꝓcedit quandoq; ab effectu ad cauſam.ſed ef⸗ fectus non eſt pᷣncipiurn ſue cauſe.ergo non ſemper pꝛocedit exꝓpꝛijs pꝛin⸗ ciijs alcuius ſeientie ¶M.unto ſic. opinio nõ ſimul habetur de cõtrarijs q nemo poteſt ſimul duo ↄtraria opinari.ſed diſputatio dyaletica eſt gene rtiua opinionis ergo determinate fit ad vnã partẽ ↄtradictionis et ꝑ con ſequens male dicitur ꝙ ſit collectiua ↄtradictionůũñ ¶ Ad pꝛimuʒ dicitur g lcet aliqua diſputatio fiat per inductionem tanqᷓ; per inſtrumentũ incõ⸗ pletum ⁊ mperfectum.nõ tamen tanquã per inſtrumentum completum ⁊ pfectum ſed ſolum per ſyllogiſmũ. Mel poteſt dici ꝙ ibi ſyllogiſmus capi᷑ in ↄmuni pꝛo argumentationę ⁊ non ſpecialiter vt diſtinguuur ab alijs ſpe ciebus argumentationis. ¶ Ad ſecũdum dicitur. ꝙ licet diſputatio ſophi ſtca ex conſequenti generet deceptõem in reſpondente.non tamen pꝛimo ⁊ per ſe. quia fit ad aliquam conciuſionem oſtendendam ipſi reſpondenti Ad terciũ dicitur. ꝙ diſputationes diſtinguuntur fᷣm ſuos fines pꝛopꝛios. modo ſcientia non eſtfinis pꝛopꝛius diſputatioms dyaletice. ſed opinio.li cet exconſequenti oꝛdinetur ad ſcientiam ad quam opinio diſponit. d quartum dicitur.ꝙ licet effectus non ſit pꝛincipium eſſendi ſuaruni cuuſarũ tamen bene eſt pꝛincipium cognoſcendi. Adeo diſputatio pꝛocedens ab effe ctuad ſuam cauſam poteſt pꝛocedere exꝓpꝛijs pꝛincipijs alicinus ſcuentie, y patet per diſputationem doctrinalem que fit per demonſtrationem. ſAd quintum dicitur. ꝙ licet diſputatio dyaletiea nõ poteſt ſimul⁊ ſeme! generare firmam opinionem de duobhcontradictoꝛijs.tamen poteſt ꝓbabi liter oſtendere vtranq; partem ad capiendum dubitationem de vtroq; cõ⸗ tradictoꝛioꝛunn ratione cuius dicitur diſputatio collectiua ↄtradictionum S₰ ij. ⸗ .— 1 —— 3—[2 8+ 6 7 fE 3 7 7 7— Sa d FByllogiſmus ſe ophiſticꝰ oꝛdinat adnc; methas qjſunt uitnn m edargutio·falſi uz.inopinabile. oleociſmꝰ. ⁊ nugatio ·edr nguſin utio eſt pꝛenegiti coceiſio vel pꝛeconceſſi negatioinniẽ unhnn diſputatione vi argumentaliois facta. Vnde niſi viargu/ alci mentationis hoc quis faciat nõ pꝛopter hoc erit redarg/ wualclſi tus. Bůmniliter nec in diuerſis diſputationibus. Jalſumyt mn ne F.e hic ſumitur eſt MNam ſiſophiſta ducat re/ S 6) ſpondentem ad falſum occultum non pꝛopter hocaſſequ nlnd — ſuumfinem. ¶ Inopinabileeſt quod eſt cõtra opinionẽ rnpn omniũ vel plurium vel maxime ſapientum. vt matremnõdi inonn⸗ ligerefiium ¶ S oleociſmus eſt vicium in contextupanitʒ anin oꝛationis contra regulas artis grãmatice factũ. vt virmea. mi ſ ugatio eſt vnius ⁊ eiuſdem inutilis repetitio. vt homo omin pomo currit. Dico autem inutilis repetitio. quiaſiidem e⸗ eam petatur ad maioꝛem expꝛeſſionem laudis · affectiõis. vli d⸗ tuperij nõ eſſet nugatio. v deus deus meꝰlatro latroquo Sngſn vadis. Iſti autem quinq; fines oꝛdinantur vlterius ad vñ n finem pꝛincipalem qui eſtapparens ſapientia ⁊ nonexiſen nnnoim Sophiſta autem ducit ad iſtos fines ſuũ reſpondenten.ſi l ſi per eos deueniat ad vltimũ finem pꝛincipalem quieſt ap⸗ parens ſaplentia. Et cum quilibet debet pᷣmeditan ſuũinẽ nccn ideo determinatio finiũ dʒpᷣcedere delerminaloe⸗ falacu iuimnn 7 öüs. Moſtqᷓ; autoꝛ determinauit de ſyllogimo ſophiltico qui oꝛdngt ad di putationem ſophiſticam. et de diſpuratione ſophiſtica que oꝛdinatradqu gunenon q; methas ſᷣm quas diſtinguitur. Conſequenter determinat de nehlt jnn metha eſt incõueniens ad quod opponens videtur ducere ſuñ reſpendeni numn qn Ratio eſt. quia metha ꝓpꝛie dicta et fm ↄmuneʒ vſum dicitur terminus ali uumm cuius ſpacij. Et dicitur a metioꝛ · quia ßm tales terminos vel fines ſpucu i S menſuratur.ita in diſputatione ſophiſtica methaeſt terminus vltra qum ninndic non opoꝛtet pꝛocedere diſputationem ſophiſticam.ſed ile termins etn juinzüni cõᷣueniens ad quem opponens ducit reſ pondentem. quia habita tumon nam nenienti ceſſat ſophiſtica diſputatio · Et bicuur vider ducere reſponden kn quia opponens ſophiſta non ſemper ducit reſpondentem ad inconenens inaſi ſimplieiter.ſed ſibi fufficit ꝙ aſſiſtentib? videatur. Ratioeſt· quaperhoer detur ſapiens et habere apparentem ſapientiam que eſttinis eius iyleein in„ magis agpetit videri ſapiens et noneſſe qᷓ;helle⁊ non videriſapiens f q Sclendum pꝛimo g quinq; ſunt methe.·ſcʒ redargutio falſuminopi wuin„ nabie foleoeiſmus ⁊ nugãti · Muarumſieporet daterilufficien qem ua uis methaeſt inconueniens conciuſum contra reſponden vetg ni Prtri hyſpani ſe tenet ex parte ſermonis diſputationis · vel ex parte rei. Siſecundum hoe be vel ex parte rei abſolute ⁊ ſic eſt falſ um. Flel 7 b. eſt dupliciter. quia vel ſumitur per reſpectum ad dicta reſ pondentis vel ad opinionem eoꝛum quos inſequitur.ſi pꝛimum ſic eſt redargutio.ſiſecũdum ſi eſt inopinabile. Bi ex parte ſermonis hoc eſt dupliciter. vel ſe tenet ex ꝑpte fubſtantie oꝛationis et ſic eſt nugatio.vel ex parte ſuoꝛum accidentium ſcʒ ſue congruitatis ·et ſic eſt foleocimus. t quia metha eſt inconueniens ad quod opponens ducit reſpondentem? vnun eſt manifeſte inconueniens ſcʒ credere duo contradictoꝛia quod fit in redargutione.ideo redargutio inter 7 omnes ſpecies eſt perfectioꝛ. deinde falſum · et conſequenter alia per oꝛdines ¶ Sciendum eſt ſecundo.ꝙ redargutio eſt pꝛeconceſſi negatio vel pꝛe⸗ pegati coneeſſio vt argumentationis et in eadem diſputatione Et ratio eſt quia redargutio dicitura re. quod eſt iterum. etargumentatio. quia fit cum eſpondens arguit ſeipſum.ſed hoc eſtnegando pꝛeconceſſum.vel concedẽ dopꝛenegatum. Ideo bene dicitur pꝛeconceſſi negatio. Et dicitur vi argu⸗ mentationis. quia aliquis ſuſtinendo vnum pꝛobleuma in diſputationevo luntarie concedit contradictoꝛia. ſed non eſt pꝛoptetea redargutus. Et di titurin eadem diſputatione. quia ſi in diuerſis diſputationibus reſpondens concedat contradictoꝛia. vel neget quod pꝛius conceſſum eſt in alia diſpu⸗ tatione. pꝛopter hot non reducitur ad methas. quia non ducitur ad incon⸗ ueniens quod apparet ex pꝛeconceſſis. Et licet concedens duo contradicto⸗ raſemper concedit aliquod falſum.quia ambo cõtradictoꝛia non poſſune eſſe ſimul vera nec ambo ſimul falſa.tamen non reducitur ad mecham falſi quia non ſemper concedit aliquod manifeſte falſum. quia ambo contradic⸗ toꝛi quãdoq; ſunt obſcura Etꝓpter hoc redargutio differt a metha falſi — 7—.— 3 ⸗ ———, — y Sciendũ tertio ꝙ methaalſieſt manifeſte falſi ↄcelſio. vt ſi ↄcedit ali S quis ignein nõ eſſe calidum. Et dicit᷑ manifeſte falſi. qꝛſi ↄceditur aliquod fulſum obſcurũ non videtur mconueniens aſſiſtentib. Ideo ibi non eſt me⸗ thaſophiſtice diſputatõis.quia per hoc ꝙ opponens ſophiſta qui appetit vi deri ſapieos nõ acquirit ſapientiam apparentẽ. Item inopinabile dicitur ð eſt ↄtra opinionem omniũ vel plurium.vel iloꝛum quos reſpõdens in ſequt. Mt metha inopinabilis eſt ↄcelſio alicuius quod eſt contra opinio nem ilioꝛum coꝛam quibæfit diſputatio.dato ꝙ verum ſi. nihilominus ta⸗ men ducitur aparenter ad inconueniens ⁊ ibieſt metha.vel etiamſiconce dat aliquid contra opinio nem doctoꝛum quos inſequitur. Et m opinio„ nem illoꝛum iterum ducitur ad inopinabile apparenter. ¶ Sciendũ quar⸗ 3 toꝙſoleociſmus eſt viciů in oꝛõne ↄtra regulas artis grãmaticefaetũ. t D hertinet ad grãmaticum inqᷓ;tum dicit ↄgruitatẽ vel incõgruitatẽ oꝛatõis— ſedim ꝙ impedit veritatẽ ꝓpõnis que includitin argumentatiõe ↄſiderat᷑? hlogico. Et talis ↄceſſio argumentatiõis eſt metha joleociſmi.ſed qꝛ om̃is metha habet ↄcludiin paralogiſmo ↄꝓtra reſponcentẽ. et paralogiſmus eſt logice ↄſideratõis. ergo ſoleocilmus illo modo conſideratus erit logice con ſiderationis.et barbãrimus quifit in litteris ⁊ ſyllabis et dictionib coꝛri⸗ pendo videtʒ ſyllabam longã et ecõtra claudirur ſub ſoleocimo ⁊ ſub me cha ſoleociſmiſi ꝑea fiunt argumentatiões ↄtra reſpondẽtem. Bed nuga oeſt vus eteinſdem dictõis ex eadem purte inutilis repetir. vt hõ t iinj — ₰ — —— —— 4.„r5— — 0 — 2—2 ——— ℳ— —E——* ſ —— currit vt in ſieadem ex parte i tentie non eſſet nugati ta arguitur 5 3 ein boni.ſe p xſt inconueniens vel tacere eſt vn non ſunt tm̃ quinq;. pꝛimus nihil negauit duc negatio. ergo WMmne manſfeſte fal ergo metha fallnon diſtinguitur contra rur ſub ea· nem plriu õpinabile ·et tamen dere. ergo metha inopina ꝙ licet inconuẽ boni ſimpliciter. abe ſte eſſe bonum dentem · eo ꝙ Va nem finis vel tacere ſit mecha generalis.noneſtt ſt diſtincta ab alijs · quia dum am ad quam duceretur conceiſi — 1—2 — — 5 1. ad ratio ꝙ licet non loqui conſeq ad eandem tur ꝙ licet reſpon mo.· tamen benee con at virtualiter alterum pꝛeconceſum. in lit inopinabile eſpectu reiſignficate oꝛatio dicitur mfeſte falſu falſum.quiar tium oꝛationis dicitur inopinabilis · eſt falſum. — tamen non Et diciture ſubiẽcto et pꝛe pꝛimo ſic. n d metha eit finis ꝓĩ ſicur dicitur in eius definitione. a metha diſputati Tercio ſic. equens non e [Trattatus lextus x eadem parte rectiq uia ſiex duerſis idem reperer dicato nõ eſt nugatio. Et dicitur mutiis n dem repetat᷑ cauſa oꝛnatis vel maioꝛns expꝛeſſioni o. dicendo euge euge ſerue bone ullum inconueniens e con ſum eſt inopinabile· cum ſit contra manfeſte veun one ¶ Qomrapred insuaſuoſan diſputqtiõis erg mechaus Becũdo ſic. nonloqt onis et non eſtaliquarum iſtanmerg ille qui concedit duo cõtradietoꝛaitaq tur ad redargutionem et tamen ihinoneit pe⸗ tra definitionem redargutionis. WMuanoſc. ius ſophiſtice metham inopinabilis.ſed contine quinto ſic.ſolem eſſe maioꝛem tot terra eſt contra opino⸗ m vel omniuʒ · ergo concedens ibi non e quan licet mecha um cont radictoꝛium le ſunt me tio co?àm bile ſed ſiconced ſunt contt parenter à ¶Zllacia eſtigo ẽnte ꝙʒ ſit one te fantaſtica viliõe. unt in dictõe ⁊ ſeptẽ extra dictõeʒ In amphibologia · ↄpo Etſeptẽe ra dictõet 8 — the diſtincte. ſapientibꝰ et concedatur non eſt inconueniens ⁊ none atur coꝛam illis quibus eſt inopinã arie opinio uquid incõueniensd llhudagarente duceretur niens conc ttamen rationem boni apparẽtis ando aliqu let ad acqu dens concedendo duo co hoc concedit aliquidquodeln ſt metha· cum nõ ſit inconueniens eam conce⸗ bilis non eſt opinablis ¶ Qd pꝛimum dicitu luſum contra reſpondentem non habet rationeʒ quia videtur ſophis od inconueniens concluditur contra reſpon irendam ſapientiam apgrentem · erhoc ſuffici ſit bonum ſimplciter. ¶Ad ſecundum dicitut amen ſpecials eip reſpondens tacet ducitut ſiloqucretur /Ad tercumd⸗ ntradictoꝛia non negat aliqudʒ ſequenti. quia conqendo vnum contradictoꝛũnej Acd quartum dieitur· ꝙ licet ma⸗ tamen diuerſis rationibꝰ dicitur inopinabie⁊ falſa. et relpectu acciden⸗ Etiam aliquid bene eſt inopinabie qð liquod falſum ſit pꝛobabile ⁊ opinabie ſu bile et verum. Ideofalſum? inopinabi tum diciturꝙ ſi pꝛoferatur illa pꝛopoſi ſtinopina⸗ bllis vel coꝛam llis q ſpõdens diceretãb non quia cum a erit inopina Ad quin nis erit inconueniens et per hoc re 3 eitas d Soeee credere de Setdtnonentei ſit ens media Fallacie ſunt tredecim quari ſer dictõe ſunt eqhocduꝰ ſitio· diuiſio. accẽtus. ⁊figure dirns ſcʒ accidens.ßn qͥdad ſimpli io⸗ — ſaee . „ ℳ.— 3 uroo ſien d n mneuwe niglnsc mnniſt uwhni vinnwi indnbis nuiln nevpeie — jnuti nünoh niinbus w uopois viſhswonid vihihn urdemin eirlugrh ninreſgt ſtululngu mPic nn Vyn Wnins ſumge ngh Witigo ulchel teun min 5 6 . 3 066 * 5 oſclolemd ergocon mern xrnt net&ikmint Drtri hyſpani nntia elenchi. petitio pꝛincipij. cõſequens non cauſa vt cã ßm plures interrogatõnes vt ynã· M aũt ſunt ſex in dictõne ꝓbat areſtoteles inductõne ⁊ ſyllogiſmo inductiue ſicequi⸗ nocario fit aliquo iſtoꝛũ ſex modo:ũ.ampbhibologia fit aliq; iſtoꝛũ ſex modoꝛũ.⁊ ſic de alijs. ergo oĩs fallacia in dictõne fitaliquo iſtoꝛũ ſex modoiũ. Syllogiſmo ſic om̃is deceptio fcta ex eo ꝙ eiſdem dictionibus vel oꝛatõnibus non idem ſignificamus fit aliquo iſtoꝛum ſex modoꝛũ.ſed oĩs fallacia in dictione fit ex eo ꝙ eiſdem dictõnibus vel oꝛatõnibꝰ non idem ſignificamus.ergo oĩs fallacia in dictõne fit gliq́ iſto⸗ mm ſex modoꝛũ/ iſte ſpllogiſiuus eſt in pꝛimo modo pꝛimeſi gure. ꝛobatio maioꝛis. Vmnis multiplicitss dictõis fit aliquo iſtoꝛum ſex modoꝛuʒ.ſed omnis deceptio facta ex eo ꝙeiſdem dictionibus vel oꝛatõnibus non idem ſi ignifica⸗ mus fit ex multiplicitate dictõnis vel oꝛõnis. ergo oĩs dece ptio facta ex eo ꝙ eiſdem dictionibus vel oꝛõ̃nibus nõ ideʒ ſignificamus fit aliquo iſtoꝛum ſ ex modoꝛũ ⁊ hec fuit maioꝛ obatio minoꝛis.omnis multiplicitas dictõis fit ex eoꝙ eiſdem dictõnibus vel oꝛationibus non idem ſignificamꝰ ſed omnis fallacia in dictionefit ex multiplicitate dictõnis vcoꝛatõnis.ergo oĩs fallacia fit ex eo ꝙ eiſdem dictõnibus vel oꝛatõnbus non idem ſignificamus.⁊ hec fuit minoꝛ.et i duoſyllogiſmi ſunt in pꝛimo modo pꝛimefigure. ¶Poſiq; autoꝛ determĩauit de ſyllogiſmo ſophiſtico ⁊ de cauſafinali e ſtz de diputatõne litigioſa.⁊ de quinq; methis que omnia oꝛdinantur ad finem iplius ſophittrie ſcʒ ad aparentem ſcientiam. Ndic conſequenter de terminat de fallacijs per quas foꝛmaliter funt ſyllogiſmi ſophiſtict⁊ pꝛi⸗ uſq in ſpeciuli de ſingulis dicetur fallacijs pꝛnmo oſtendit fallaciam in cõmuni dicens. Halſacia eſt ⁊c̃.vt ſ upꝛa. PBctendum pꝛmo.ꝙ fallacia Acipitur dupliciter. Wno modo paſſiue pꝛo deceptione iluus qui paralogi ſuur ſcʒ reſpondentis. Et runc ſic diffimtur. Eit deceptio imꝑiti in arte I ſyſ ſophiſtica pꝛopter ignoꝛantiam artis ſophiſtice. lio modo accipitur pꝛo ₰ . 2 Z L 4 8 pꝛincipo actu ilius deceptõ nis vt eſt locus ſophiſticus in quo fundatur 6 Agumentatio ſoplhiſtica. Ft iſto modo capitut in hac diffmnitio ne ⁊ non! hnomoco. Ende ſicut locus dyaleticus eli ſedes argumenti non ſo ſrl— phici. vel ulud a quo ſumitur Conuenens argumentum dyaleticum. Ita ſimiter follacia eſi ſedes argumenti ſophiſtici ⁊ ilud a quo ſumitur Sgunentinn ſophiſticum. ⁊ ſcut in eodem loco dyaletico plura fundãtur ituenta dyaletica ſi in eadem fallaciuplures fundanur paralogimi — —— 2 1 7 et e ied D 5— ferentie maxime.ſic Trattatus Hxtus. ericus diuiditur per locum n in ipſa fallacia reperitnr locus maxima⁊ lecus dijerẽ ilitudinẽ vt patet in fallacia equiuocatõnis Pu —— ſiemakimeperſun — em̃eius eſtᷣm quã fiunt paralog ſmiꝙ omnis dictio actualiter vna ha tiñ̃ vnñ ſignificatũ ·⁊ locus differentie maimein equiuocatõne eſt n vel termijus equiuoeus. Fciendũ ſecũdo. ꝙmn omnifillacaeſicni arentie⁊ cauſa defeerus que latet fub tali cauſa atparenteſcut inequ E nocatõne ſub vnitate voli latet pluralitas ſigmficatõnis. Cauſ dfacit ad credendum hoc quod noneſt. Cauſa defectus ei rontie eſt quo que falſificat creditũ.vnde rõne cauſe apparentie fallacia habet ꝙ ſi ydoj neitas decipiendi.qnia ter talem apparentiã ſequit aptitudo decipiendi ſit ens ⁊ rõ ne defectus completu detptu. et facit credere de non ente ꝙ e2 licet oꝛiginaliter venlatex cauſa apparentie. I deo iſte due cauſe ſatis patẽt in diffinitò ne fallacie. Et dicit᷑ mediante fantaſtica viſione. quia intellecꝰ purus non permixtus ſenſui aut fantaſie non decipiẽ. ſed per teflectõneʒad antaſtã multotiens deripitceſt fantaſtica viſio vt hic ſumi cogniihn tellectus reflexi ad fantaſiam⁊ non ſolum cognitio fantaſie. Sciendũ tercioꝙ in dipurarõne ſophiſtica duo ſunt a qubus poteſt fumnitu renrie ad diſpurandũ ſcʒ res de ua?de quibus diſputat᷑ qunꝝ multo⸗ tiens ignoꝛant habitudines vel dictõnes vel oꝛnes · per quas fit dipun tio. Alio modo ratõne dictõ nis ⁊ bm hoc in cõmuni dudh fallaciapfu⸗ laciam in dictõne? extra dictõnem · Mallaci in dictõ ne eſt quido cauſi apparentie ſ umtex parte dictõnis. Et fallacia extra dictõnemeſt qñcau⸗ Et dirt᷑allacia extra dictõnem migð ſa apparentie ſumi e parte rei. Ett fallacia rei quia res non cadunt in diſputatõ nem nec cauſant deceptõnm reſpondentis niſi per reductõnem ad dictõnes. Ideo per negatone ſu uod eſt habere cauſam apparentie in dictõne.⁊ relatõnem ad dicõum. llacia dicit᷑ extra dictõnem ⁊ non rei? inter fallacius pꝛius determiit de fallacia in dictõne. quia licet res oꝛdine nature ſemper pꝛecedant dictõnes non tamen pꝛecedunt in diſputatõne ſophiſtica· quia res noncaduntindi ſputatõ nem niliper voces Ideo per voces pꝛius haber cauſar deceplioe ſpondentis Sciendũ quarto ꝙ fallacia in dictõne diuidꝭ perkallacam equiuecato nis amphibologie compoſ itõ nis diuiſionis accentusꝑ 1 lactam figure dictõnis quarũ ſuffcientia ſie habet᷑. Quia fallacia in dictõ⸗ ne fit ᷣm aliquod multiplex.vel fit ßᷣm multiplex actuale vel potentiae fanraſticũ. Bi hᷣm actuale hoc eſt dupliciter · velfit fᷣm multiplex actule dictõnis incompleye.⁊ ſic eſt equiuocatio vel dictõnis complete ſi eam⸗ phib ologia. Biłm potentiale hoc eſt dupliciter ·vel fit in dietõne ⁊ ſceſt accentus. vel in oꝛatõ ne hoc eſt dupliciter. vel illa oꝛatio eſt continue pol ta ⁊ ſic eſt compoſuio · Vel dicontinue·⁊ ſic elt diuiſio. Sed lifut m mul riplex fantaſticun ſic eſt fallacia figure ductõnis⁊ ꝓbarur numers faln ciarum in textu per inductionem que ſatis clara ei perſyllogil mũ. Cu⸗ virtus ſtat in hoc ꝙ omnis deceptio fagta per hoc ꝙ eadem dierio vel oi tio plura ſignificat eſt multiplex ⁊ per talem dictõnem yel oꝛatõnen ftal uis iſtoꝛũ ſex modoꝛũ· ſed omnis fallacia i dictõne fi per hocꝙ alqu ibus vel ojarõn nob — victiopiaraſigmfcat quaft qundo vſdem nomſpis — inno nduie üch nurprn enp uunnſrü mofibu Slnnn vnnfient duninn v unliun bw zelni ningndan zinuinnn nnntstſn itihotl wiuon nin t nusp innhnic ſſununh imnn nnngt ann ſült awasw annnmpue iniqih 1 nn icludahl innnncim ymui inninnnm mnſcguc lunidcigich vunmnmnſt nigim mui umv nvin npon 3 g Lnaso hhe nin Prtri hyſpani ſignificamus idem ergo omnis fallacia in dictðne fit aliquo iſtoꝝ fex moj doꝛũergo pꝛedicta diuiſio eſt ſufficiens. ſ¶ Contra pꝛedicta urgufpme ſic. xdoneitas decipiendi eſt naruralis potentia.ſed fallacia noncũ natura lis potentia cum non ſit in pꝛedicamento qualiratis ſec eſt ens rõnis er go male ponitur ꝙ fůllacia ſit ydoneitas decipiendi. ¶ſ Secundo ſic. Im poliblle eit credere de non ente ꝙ ſit ens. quia nullus eredere poteſt ꝙ vnũ cõtradictoꝛioꝛũ verificetur de alio cum non poſſit credere duo contradicto ra ſimul ergo fallacia non facit credere de nonente ꝙ ſit ens. Tercio ſc Omnis fallacia eſt in illo qui decipit᷑cum ſit deceptio quedam.ergo nð eſt in dicrõne vel extra dictõnem. Muarto ſic. Omne argumentum ſo phiſticũ fit de rebus ⁊ per voces · ergo omnis fallacia ⁊ deceptio eſt in re⸗ bus ⁊ in dictõ nibus.⁊ ſic nullum eſt in dictõnt ti. Muinto ſic. Halʒ lacia amphibologie capit ſuam cauſam apparentie ex parte oꝛatõ nis ⁊ ſimi liter compoſitio ⁊ dunſio ⁊ non ex parte dictõ nis.ergo male ponuntur fa! lacie in dictõne. ᷓ Ad pꝛimũ dicirur. ꝙ licet pdoneitas decipiendi ſe te nens ex parte intellecus oꝓponentis ſit naturalis potentia ⁊ realis.non ta⸗ menydòheitas decipiendique ſe tenet ex parte rerum vel dictionũ.ſed ẽ na turalis potentia ᷣm modũ tĩ cum ſit ens rõnis cõſ equẽs dictõnes que ſimt ſigna vel conceprus rerũ qui ſunt accidentia ratõnis.⁊ de tali ydo⸗ neitate intelligitur ꝙ failacia eſt ydoneitas decipiendi⁊ non eſt in aliquo Acd ſecũdum dicit· ꝙ de non ente capto foꝛmaliter fub oima non entis non poteſt credi ꝙ ſit ens vel econtraſed de non ente ca⸗ apurduons Mu pto materialiter vere poteſt crediꝙ ſit ens ⁊ de ente ꝙ; ſit nonens. ¶cd t teci dicir ꝙ ſicapiatur fallacia yt eſt defectus paralogiſii ⁊ deceptiore wondentis lic eſt in decepto. ſed ſicapiatur pꝛo loco ſophiſtico qui eſt pꝛin⸗ ipiũ paralogiſmi vt hu ſumtt᷑ ſic noneit in decepto ſedeſt in rebus ſᷣm ſuã rauſam apparentie. /Ad quartuʒ dicit. ꝙ licet omnis fallacia explicatur de rebus in dictõne non tamen queliet ſumit ſuam cauſam apparentie ex pre rerum ſed aliqua ex parte dictõnis. ⁊ per hoc ſumitur hec diuiſio. Ad quintũ dicit᷑ ꝙ ſicapiatur dictio pꝛo voce incomplexa tiñ vt diſtin⸗ itur contra oꝛatõnem ſi umphibologla non eſt in dictõ ne. Tamen ſica piatur pꝛo voce ſignifcatiua que dicendo pꝛofertur ſiue ſit complexa ſuue e ſ amplhibologia eſt in dictione.et hoc modo ſumitur hie ictio. Beðm autem vt vult alexander in commento ſupꝛa li/ bꝛum elenchoꝛũ triplex eſt multiplex aliud ei eſt multiplex getuale aliud potentiale ⁊ aliud fantaſticũ. Wultiplex atua,„ ando dictio vel oꝛatio eadem km ſubſtamtii ⁊ ßᷣnñi o leeſt qugn moauißt trendi diuerſa ſigniticat. dictio vtin eqhuoca⸗„* tione vt canis oꝛatio vt in amphibologia vt liber areſto⸗ E M telis. Multiplex pontentiale eſt· quãdo dictio vel oꝛatio ea; Vx aeyne dembm ſůbſtantiam diuerſa tamenᷣm modum pꝛoferendi S S] FV ſpmnleranſ aſnnn 8 10 eſl xxogen 0 nh — piex ſemper requiritur vnitas vocis. ⁊ pluralitas na voce plicantur dinſ⸗ Trartatus ſextus viuerſa ſignificat Dictio vt in accentu vt populus cuius pꝛi ma ſyllaba poteſt eſſe bꝛeuis vel longa ·⁊ ᷣm hec diuer t nificut. Dꝛatio vt in compol itõne vel diuiſione vt quoi viuit ſemper eſt · Ilium enim habet modum pꝛoferendi pꝛo ut eſt diuiſa ⁊ pꝛour eſt compoſita vt poſtea patebit · de mu tiplici fantaſtico videbitur in fallacia figure dictionis. tq multiplex actuale verioꝛi modo eſt m ultiplex qᷓ; potentilet potentiale qᷓ;f ntaſticum. ideo pꝛius dicendũ eſt de llachs facientibus multiplex actualeqᷓ; de alijs.⁊ poſtea de poten/ tiali.⁊ vltimo de antaſtico. Vnde pꝛius dicendumeſt de equiuocatione et amphibologia qᷓ; de alijs fallacis in dicð ne.quia in equiuocatõne? amphibologiaẽ multiplex acu ale.⁊ per cõſequens eadẽ dictio vel oꝛatio ßin ſubſtãtiißᷣn modũ ꝓferendi Inalijs gũt nõ ideo · In his plusẽ deydo neitate qᷓ in alijs · Itẽ adhuc pꝛius ẽ dicẽdũ de equocatõne ᷓᷓ de amph ibologia.qꝛ equocatio fit in dictõne · amphibo ⸗ logia vero in oꝛatiõe· dictio autem pꝛioꝛ eſt oꝛatione. Sei dum eſt ꝙ fallacia dupliciter accipitur. qñq; em̃ fallacia idi chrit ꝙ cauſ decipiendi· ⁊ qũq; eſt quod deceptio fuctael cauſa. Et hoc pꝛno modo fumitur hic fallacia· nauit de diffinirõne fallacie in cõmuni?de diſ⸗ oſtq; autoꝛ determind nitòne fallaciarum in dictone Muarũ oꝛ jo⁊ numerus ſumitu fmn di uerſos modos multiplicis · Hdic conſequenter ad maioen declaratõns hus oꝛdinis? numerifallaciarum oſtendit modos multiplicis. Etẽmil iplex dictio vel oꝛatio vere vł apparẽter pla ſignificãs.⁊ ſic adolqʒ mult ſigmfcatoꝝ · Et diiu 5multipler quaſimulta plicãs in Vnumn quia v guficata diuerſimode ⁊ ᷣm diuerſas ſpecies multiplicis. Seendum 5 I mo ꝙ multiplet duniditur per multiplex actuale potentile? fantaſtium X fMuoꝝ ſichabetur uficientia. quia in omni multiplicieſt vnitàs vocis cũ pluraliateſcguficatoꝝ vel ergohabet plura ſigucfcata ſmpliciter velay⸗ parenter tm̃. fi ſecundũ ſic eſt multiplex fantaſticũ. Sipꝛimũ hoc eſt dupi⸗ ter. vel tale multiplex habet actualem vnitatem vocis. ⁊ ſie eſt actunle ve potentiale tin? ſic eſt porentiale. Et Jug multiplex dicitur quaſi vnum multa picans in ſe ſigmficata? perfectius vnuhi plura ſignicat in muititlci vetuavbiei actualis vnitas voci qᷓ; in potential vbieltpoj tentialis vnitas tĩ. Etin potentiali vẽrioꝛi mõ vnunt᷑ plurà ſignica qᷓ; in fantaſtico vbi er tin. Ideo itoum mutiplicium actuaie pꝛecedit po centiale.⁊ pote eſt ꝙ falacie Jue cauſant᷑ m multipleꝝ actuale pꝛeceduntã ſunt plura ſigificata apprent ntiale fantaltci Ethuc las/ Jeedi nunnsi t nnuuino nuniu uninn ukuuyidedute⸗ viptuuaq numnſn ihuſucm nntinidu mtsß unis nins wi mimntn engſuunm ſzamym giittinyn iunmmmn ynnünen ntfunſn uim nap i pnoe winec uhumna iühusſ amome Pm vi itdie ansne wnigi Prtrihypant ſerũdo ꝙ multiplex actuale eſt dictio vel oꝛatio vna fᷣm fubſtantiã ⁊ modi; pꝛoferendi diuerſã hcans. Exemplum de dictione. vt eanis. Ve oꝛatõe vt hter Areſtotelis. Vnde in dictiõe vel oꝛõne voxꝝ ſe halrt vt materia. et mo dus pꝛoferendi ſe halet ꝑ modũ foꝛme. Ideo dictio vna fᷣm̃ ſubſtantiam ⁊ modũ ꝓferendieſt vna materialiter ⁊ foꝛnaliter. et qa foꝛma ſumitur acj tualis vnitas rei.ideo talis vox eſt actualiter vna.⁊ Vocatur actuale multi 8, pler qꝛ poteſt ſimul ⁊ in actu om̃ia ſua ſignficata ſignificare. Sicut hoc na 229 wa nl ſdt — men canis ſimul dat actu intelligere ſua ſignificata.⁊ tamen nõ ponit ea co ſe 6. pulatiue nec diſiũctiue. qꝛ ſi poneret copulatue tñc iſta co nis eſt.eſſet equalẽ t ter vna copulatiua.⁊ tũc eſſet ſimpliciter vera ſi cm̃es partes eſſent vere et I e ideo nõ diſtinguenda.ſed ſimpłr ↄcedenda.vel sliqua eius pars eſſet f alſa ſ tunc tota copulatiua eſſet falſa ⁊ eſſet ſimpłr neganda et ſic iterũ nõ diſtin 3 guenda. Bed ſi poneret ea diſiũctiue talis ꝓpoſitio equaleret vni diſinnttiue it rũc ſi aliqua pars eſſet vera.eſſet ſimpłr vera⁊ concedenda.et hoc ſuſit ad veritatem diſiũctiue. vel amtr partes eſſent falſe.⁊ ſit eſſet ſimpłr falſa.⁊ nmq; eſʒ diſnguenda. qð eſt ↄtra illud quod dicim ſolu tione paralogiſ⸗ mep equiuocationis. Ideo tale multiplex actuale licet ponat om̃ia ſug ſig„— p. nficata in actu ⁊ in ↄceptu ↄiñcto. vt ſeʒ vnũtur in vng voce nõ tamẽ poe fit copuldtiue vel diſũctiue q Sciendũ tercio.ꝙ multiplex potentiale eſi——7 dictio vel oꝛatio eadem ᷣm vocem diuerſa tñ ᷓ̃m moqũ ꝓferendi plura ſig? nificat. Exemplũ de dictõe.vt populus.qꝛ quãdo halrt pᷣmam longã ſyl labam ſignificat arboꝛẽ.et quando halet pꝛimã bꝛeuem fcat populum ſeu genteun de oꝛatlone vr ſocrates currẽs neceſſario currit. quia pm diuerſos modos ꝓferendi neceſſurio fertur ad curtẽs vel ad currit.⁊ ſic ibi ſunt diuer ſafcata m ↄpoſitõem ⁊ diuiſionẽ et qꝛ in tali multiplicieſt im̃ vnitas ma⸗ terie ⁊ vocis.⁊ nõ vnitas foꝛme. ſcʒ modi ꝓferendi ⁊ ab vnitate foꝛme ſu⸗ mitur actualis vnitas vocis Ideo talis dictio vel oꝛatio eſi tantũ potẽnti⸗ aliter vna. ⁊ nõ actualiter. Idẽo vocatur multiplex potentiale qꝛ ibiplura plicangur ſignficata in vnd voce que tm̃ eſt potentialiter vna ⁊ nõ actuałr. Scendũ quarto.ꝙ m ultiplex fantaſticũ eſt dictio vnñ ßcuns que vi⸗ detůr alud ſignificare ꝓpter ↄuenienti eius in parte cuʒ alia dictione.ſicut vigere ſignficat ſimplciter qualitatem.quia ſignificat habere vigoꝛem et qua ſimilterterminatur ſicut agereet agere ſignificat actionem.ergo vi⸗ gere kin apparentiã videtur ſigmficare actionem licet non ſignificet. Et di tur multiplex fantaſticum.qʒ talis dictio nõ haet ᷣm verilatem plura ſig nfcata.ſed tm̃ habet apparentiam ⁊ fa ntaſiam. Micitur em̃ fantaſia a p o nos quod eſt apparitia.eo ꝙ hm fantaſiam multe fiunt apparitões.ideofan taſticum idem eit qð aparens ¶ Montra pꝛedicta arguit᷑ pꝛimo ſ.ſi⸗ tut ſe habet potentia ⁊ actus.ita potentiale ⁊ actuale.ſed potentia pᷣcedit ac tumcum alquid pus ſit in potęntiaqᷓ;in actuergo multiplex potentiale pᷣ cedit actuale ⁊ non econuerfo& Secũdo j c.vuus ſigni eſt tin vnum ſigj=. nruln·ergo vna oꝛatio vel dictio non poteſt plura ſignficare. quia ab vnita[ te ſignati fumitur vnitas ſigni.quod tamen eſt contta delinitivem muntipli„ L2 tis ¶ Terco ſic. diuerſitas foꝛmigrum inducit diuerſicgtem rerum. ſedſigz dcdlio dirionis vel oꝛatioms eſt eius foꝛma ellentialis ærgo om̃is oꝛatis— frk N vldictio plura ſignficũs eil duſerſi koꝛmaliter ergomultipier actuaienõ— 7 „ — 5 —„ — 3 — — Fr N 6 Inulnpleracruale Fauanq folũmodo e ſW uinto ſic⸗ . dit creditum eſſe fallu a eſt vnitas dictiohis eiuſdem m — — 4„— 1.— S vna dictio potentia pꝛece M Ecũdum dicitur ꝙ ab. vni— lis.· ſed ex parte ipſius vocis queefficiurſiqum Wrattatus irktus foꝛmaliter ⁊ actualiter plura ſignificans.ſed eſtfomalierdi uerſa M. uarto ſic. de rõne multiplicis eſt xluralitas. ſed maicꝛeſ plur titas et actualitas quando d ictio eſt diuerſa fᷣm modum ꝓferendiꝛfm i6 yificata qᷓ; quãdo piuraſola ſ ignſficat· ergo tale multiplex debet magdi ſt plurglitas ſignficatoꝛum in omni multiplici eſt pluraltas ſignificatoꝛũ. ſʒmultple fantaſticin non habet plura ſiguficata. ratione cuius non eſt diſtinguendũ ergo male ponitur tale in ultipler( d pꝛimum dicitur ꝙlcet ncoq qit actum tamen in duierſis actus ſimplicuẽt pꝛecedi potẽ riam. Ideo actuale pᷣcedit potẽtialein diuerſis·et ſic eſt in pꝛopoſio. Id rate fignifcati ſum foꝛmaliter vnitas ſigri nn tämen vnitas materia [Iid tercium dicitur ꝙ ſi dictio conſideretur in ratione ſigni.ſic ſignfica⸗ iid eit foꝛma eſſentialis eius · qui ponit eam in eſſe ſigni· Sed ſiconſidee tur dictio in ratione vocis que dicendo pꝛofertur. ſi ſignficatio noneſtfoꝛ⸗ ma eſſentialis eius · ſed modus pꝛoferendi eſt eſſentialis foꝛma eius ⁊ſigni fcatio foꝛma accidentalis Et hoc modo dicitur dictio vel oꝛdtio vnaquij xum ad talem foꝛmamet ſie multiplex actuale poteſt dici dictio acalter vna plura ſignificans · Ad quartum dicitur ꝙ ad multiplex non ſuffit ꝑluralitas ſignifica toꝛui.ſ hr ritur actualis vnitas vocis. Vdeoliet multiplex potẽtiale hẽat actualẽ vnitu tẽ ßcatoꝝ ʒ foꝛmã nõ tñ actunẽ vn⸗ tatẽ vocis. ideo nõ dʒ dici m ultiplex actuale· A¶RAd qͥnrũðꝛꝙ multplet fantaſticũ nõ hʒ plura ßcata ßᷣw rem.tñ bene habet plura ſignfcatatagꝛ ʒentiam.et hoc ſufficit ad hoc ꝙ ſit apparens ſiue fantaltcum K„ ⸗ Duiuocatio eſt multiplicitas diefions eiuſdem fn ſubſtantiam? modum pꝛoferendi. vr in hoc nonil canis. ¶ Sciendum eſt ꝙ in qualibet fallacia eſtdu plex cauſa.ſcz caufa apparentie ⁊ cauſa defectus. Cauſa ap/ — — — Parentie in qualibet fallacia eſt que habet modum ad creden — dum id quod noneſtcredendũ. Cauſa defectus eſt queoſten falſum. Cauſa apparentiein cquiuocatie ſubſtantiam et modumpo ferendi diuerſa ſignificantis· Lauſa defectus ſine falliatis Seſt diuerſitas ſignificatoꝛum Initas eĩ pꝛedicta inequ⸗ nocatione mouęt aq credendum quod non eſt. ſcz vniẽſiß nificandi. Diritas autein oſtendit creditum eſſe fallum Kquiuocationis tres ſunt modi. Sed pꝛimo vidcndunct quid ſit fallacia equiuocatio nis. Vndefallacia equlocauo ms eſt deceptio pꝛoueniens ex co ꝙ& — „ —— tdecepl liqua dicuo manens vna km ſubſtantiam ⁊ modum pꝛoferendidiuen ſinict m —— —— —= — —.— —— — — tim wmin inuti nnalmff ſehbiennn anwiwlic inüſnin unpinin tninoſn ſuſoßdic minqu inui ncim iwicuf widerito Pꝛimus autem modus pꝛouenit exſignificatione vłconſig nificationt dictionis. Ex ſignificatione dictionis ſic paralo giſatur Omnis canis currit ſidus celeſte eit canis. ergo ſiqꝰ cceſtecurit · Bolurio vtraq; pꝛemiſſarum eſt dupiep. quia Mrr S pocnomen canis eſt multipler equiuoce ſigniticans animal ⸗ arabile ſidus celeſte. et piſcem marinum. Etſicmaioꝛ vno/V modo eſt vera.et alio modo falſaet ſimiliter minoꝛ. Nelſic. V Vmneexpediens eſt bonum.malum eß qxpediens. ergo ng lumeſt bonum. Solutio expediens dicitur equiuocetno modo idem eſt quod bonum Ziio mõ idem eſt quod neceſſa rinm · quod accidit vt minus malũ quod opoꝛtet fieri ad eni ndun magio malum. Wnde vrrac; pꝛemſfarũeſt duplex m kit— quia vno modo eſt vera. alio modo eſt falſa. Fxconſ ignifica tione paralogiſatur ſic. iſte pannus Ede anglia angliaẽ ter m.[[A1g 3 mnergo iſte terra.non rquia pᷣina us vullnul ler·cx eoꝙ hec pꝛepoſitio de poteſt dicere circũſtantiãciu& e falſa. vel poteſt dicerelocum ⁊oꝛiginẽ etſicẽ vera. Mei ſicin quocũq; ẽegritudoipſumẽ anjmal. ß ibumoꝛuniãdequationeẽegritudo. ergo humoꝛuniade„ uatio ẽ animal. Pꝛimaẽ duplex. quia hec pꝛepoſitio in teſ dicere cauſam efficientem.etſicẽ falſa.vel cauſaʒfeꝛt„—7 en ſiue ſubiectum in quo ẽ.etſicẽ vera. Similiter dicendũ eſt de minoꝛi.vel ſic. ꝓpꝛiũ ẽ qualitati m eam ſimile vel dif ſimile dici. ſed ßᷣmſimilitudinem dicitur aliq́s ſimilis vel diſ ſimiis. ergo ſimilitudo vel diſſimilitudo ſunt qualitates qð cſtfalſum. immo ſunt relationes. Pꝛima eſt duplex.eo ꝙ pꝛe politio m pt dicere circũſtantiam cauſeefficientis. ⁊ ſic et N. quia due qualitates eiuſdem ſpecieifaciũt vnam ſimili mudinem et ſic qualitas eſt cauſa efficiens ſim ilitudinis. Gi gůt dicat circũſtantiam cauſe foꝛmalis ſic eſt falſa. quia qha luas nonẽ cauſa foꝛmalis ſ imilitudinis. Eteconnerſo dicen dumeſt de minoꝛe. Similiteromneſanumẽ animal. vina etſunaergo vinaẽ animal vtrag; pꝛemiſfanmeſt duplex. quia ſanũ dicit᷑ de animali vt de ſubiecto.⁊ de vꝛina vt de⸗ ignante vel indicãte decibo vt de efficiẽte. de dieta vdech S ſwante.etalio modo ſanitas ad hoc ↄparaẽ. ⁊ ᷣn hoc habz/ N. p h ſatur. qcũqſa fanus eſt. Winoꝛ eſt duplex·ex eoꝙn ꝛeſens tempus ·et ſic eſt vera. ettuncẽſen „ f ans poteſt dicere p Trattatus lextus. viuerſas ſignificationes. Ex conſignificatione ſicpatnog ſanabat᷑ ſanꝰ eſt · laboꝛãs ſanabat᷑.ergo labong hoc participium labo⸗ ſus laboꝛans nunc ſanabatur. Si autem dicatpꝛeteriuʒſi eſt falſa.et ſic eſt ſenſus · laboꝛans tune ſanabatur. Et ecõuer ſo dicendum eſt de concluſione. ad laboꝛantem nunc e t ad laboꝛantem tunc · Laboꝛans eiñ equiuocũ en Codem modo eſi hic. QDuicũq;ſ urgebat ſtat. ſ edens ſurgebat. ergo ſedens ſtat. Et eodem modo do reſpondendum eſt ſicut reſponſumfu⸗ itad alium paralo gimum. Ilio modo poteſt fieri econueno quando dictio poteſt tenert materialiter vel conſignificatiue ꝓbiq; p raliterſic eſtfalſa. ſi tur ↄcluſio S — icut hic· Deus eſt vbiqʒ. vbiq; eſt aduerbium · ergo deus eſt „ yl⸗ S aduerbium. Dicendũ eſt ꝙ oteſt teneri materialiter vel conſignificatiue.ſimate⸗ conſignificatiue ſic eſt vera · ſed nonſeq Secũdus modus equiuocatõnis pꝛouenite pꝛuma eſt vuplex. eo ꝙpec diui tanſfumptõe dictõis. Vnde tranſſumptio vt hic ſumurẽ acceptio dictõis ßcantis vnñ ex impoſitione ad ßcandũali/ ud per ſimilitudinem · Et ̃m iſtum modum ſic foꝛmaturpa ralogiſmus. Duicquid tum habet os.pꝛima eſt duplex. eo ridet habet os. pꝛatuz ridet. gop ꝙ hoc verbum nidetpo teſt teneri ꝓpꝛie · et ex impoſitione veltranſſumptiue·ſippꝛe ſic eſt vera⁊ nõſequ vdcum eſt ad ridere itur ↄcluſio hoc eĩ verbun nderecqui ⁊ ad floꝛere. q ridereſ ignificat expꝛima impoſitiõe riſum ab oꝛe emittere. floꝛere em̃ ſignlicat pquã dam tranſſumptionem · Floꝛere em̃? tudinem habent⸗q? retranſſumitur ad floꝛere vt vult Vreſto· coiti quam ſimilitudinẽ tranſterũtur.vt qu icquid curm habzpe ⸗ des.aqua currit.ergo aqud habet pedes · — ridere quãdamſimi/ vtrobiq; denotatur gaudiũ. et ideorije Ureſto· Ideo ſumẽtes ai⸗ — Vtraq; pꝛemiſ⸗ rum eſt duplex. quia hoc verbũ currit xel tenetur pꝛopꝛie ve 7 tranſſumptiue.curr .— —— ere eñ jnlant in velocitatemo ⁊labi aſſit tus p̃ᷣm quaʒ curritſumitur ꝓpꝛie.ſic maloꝛe falſa · ſitranſſumpriue tũc e uenit ex eo ꝙ aliqua dictio plura ßcat ↄpoſita· L ſt ecõuerſo oꝛeſt vera? minoꝛ Tercius moduop ſeparata ve ⸗ wun trnun nnich mnuöm ſlogl u unwdin ininiſ nincw imiin untum irins nmmn zunymu ntyumio iihdrn ziunnlgi wieerm wnigfu wiümm iumön immd teutoe umhfnin miiia⸗ uwfihe wn Whrteca Drtrihyſpani road vnum ſolum.⁊hec dictio ĩmoꝛtale vno modo dicitur quaſi non potens moꝛi· Alio mõ dicit᷑ quaſipotens non mo ne⁊ km hoc foꝛmat̃ſic paralogiſmus.omne imoꝛtale eſt per⸗ petuũ.ſed omne potens nõ moꝛi eſt ĩmoꝛtale. ergo omne po tens non moꝛi eſt perpetuũ Vtraq; pᷣmiſſaꝝ eſt duplex.cum hoc nomen ĩmoꝛtaleſit equiuocũ vt dictũ eſt. tẽ omne in coꝛruptibile eſt perpetuũ.ſed omne potens nõ coꝛrumpi eſt incoꝛruptibile. ergo omne potens non coꝛrumpi eſt perpetu um Vtraq; pᷣmiſſaꝝ eſt duplex.eo ꝙ incoꝛruptibile vno mõ idem eſt qð non potens coꝛrumpi. Et ſic incoꝛruptibile ẽper petuũ·⁊ſic maioꝛ eſt vera ⁊ minoꝛ falſa. Alio mõ idem ẽqð porens non coꝛrumpi. vt pᷣmus homo potuit non coꝛrumpi et in hoc ſenſu maioꝛẽ falſa ⁊ minoꝛ vera.⁊ ſic ſoluendi ſunt paralogiſmi cquiuocatõnis ꝑ diſtinctõnem ꝑalogiſmoꝛum m equiuocatõnem vt pꝛius patuit. Recta ſolutio eſt mani feſtatio ſyllogiſmi falſi ⁊ ꝓpter qð eſtfaiſus ⁊ hir cõtingit du piiciter ſcʒ vel diſtinguendo veialiquam pꝛemiſſarũ interi⸗ inendo. Bzno modo reſpondendũ eſt ad omnes peccã“ꝰ tes in materi ad omnes oꝛatõnes in vtroqʒ peccantes re⸗ pondendum eſt vroq; modo ſcʒ diſtinguendo ⁊ aliquamp̃ ⸗ miſſarum interimendo nonm idem ſed ßm diuerſa. SM— ¶Poſtqᷓ; autoꝛ determinauit de numero fallaciaꝝ in dictõne ⁊ de modis multiplicis valentis ad cognitõnem illius numeri. Konſequenrer deter⸗ minat de vnaquaq; in ſpeciali. Et pꝛima eſtfallacia equiuocatõnis q̃ pec cat ßm multiplex actuale dictõnis. Ideo eriam pꝛioꝛ eſt alijs que peccat ᷣm multiplex actuale oꝛõnis. Th iffinit em̃ ſic equiuocatõnem. Equiuoca tioeſt quãdo dictio actualiter ᷣm ſubſtantiam ⁊ moduʒ pꝛoferendi plura ſignficat. vt canis ſignificat animal latrabile piſcem marinũ?⁊ ſidus celeſte Er dict actualiter vna ad differentiam accentus.vbi dictio potentialiter yna plura ſignificat. Et eſt duplex equiuocatio.ſcʒ a caſu ⁊a conſilio.vt ſa kis dicrũeſt in antepꝛedicamentis. Et ᷣm hanc equiuocatõnem ſumit᷑ hic follacia equuocatõ ns Bciendũpᷣmo.ꝙcauſa awarentie huiꝰ fallacie eſt actualis vnitas dictõ nis plura ſignificantis ꝓpter quã vnitatem credi⸗ mus ꝙ ſicut dictio eſt actual r vna ſᷣm vocem ꝙ etiam habrat vnñ ſigni ficatum. Et fundatur hec fallacia in hac maxima vnius dictõ mis in actuẽ un vnũſigmficatũ. Sed cauſa defectus eſt pluralitas ſignifcatoꝝ einſdẽ dirõnis.⁊ hm has cauſas poteſt dupliciter diffinrifallacia eqinuocatõis Pꝛimoex partecauſe axparentie ſic diffint᷑. Eſt w Trartatus lextus. ueniens ex actuali vnitate dictõnis plura ſign ificantis. Zedeꝝ parttun ſe defectus ſic diffint᷑. eſt deceptio pꝛoueniens ex pluraitate ſigufcnonʒ ma diffinitio melioꝛ eſt quia ibidifnitur eiuſdem dictõnis fᷣm actum. ꝓꝛima d o me fallacia in ratõne hineipi ſyllogil mi ſophiſtici. In ſecũda vero inqᷓtů cu turmediante fyllogimo ſophcltice⸗ Sciendũ ſecũdo. ꝙ fallace equi nocatõnis ſunt tres ſpecles ſiue modi. Pꝛmus modus eſt. quãdo diciio ter vnacqualiter pluraſ ignifcat bm unpoſtõnem eus vtcnsi actuali cat? militer etiam diſcere ꝙ vno modo ſigmficat docere· alo modo doctnnum fuſcipere ſiue doceri. Etᷣmhũc modũ ſic parologiſatur. quicũc; dicũt ſit ſapientes.ignoꝛantes diſcunt. ergo ignoꝛantes ſunt ſapintes. Solun ſc ſſarum eſt duplex · Nam diſcere poteſt capi pꝛo docere veldo xtraq; pꝛemi ceriſiin vtraq; capiãtul pꝛo docer tunc maioꝛ eſt falſa ⁊ minoꝛ veraſe quitur bene concluſio.ſed ſi in vtrac; capiatur pꝛo docere tunc maioꝛẽ ve ra ⁊ minoꝛ fall · Er iterũ bene ſecſtur concluſio ⁊ iſtis duobus modis ſyl⸗ logſmus eſt bonus? ſicut concluſio eſt falſa ira aliqus pꝛemiſſaꝝ ſedſin mioꝛe tenent᷑ pꝛo doceri tin vtraq; pꝛemiſſarũ eſt vera⁊ non ſequcon⸗ xluſio fed cõmittẽ fallaci equiuocatõms pꝛopter diuerſitatein mei ne ibi eſt bonus ſpilogimus ex eoꝙ bi non eſt vnitas medij fᷣm rem. Ex ꝗj inon ſunt tres termini tin- Et ſic ſmilirer plura exempla foꝛmar poſi uoꝛũ quedã patent in tektu. Sciendũ tercioꝙ ſecundus modus hu ius fallacie eſt quãdo dictio vnd actualiter pꝛincipaliter vnñ ſigufiare aliud tranſſumptiue· Vt ridere ſignficat p mncipaliter actum oꝛis· ⁊ trunſ⸗ ſumptiue ſiguficat foꝛtone pᷣdicati. Et currit pꝛincpalitet ſignfcat mo tum velocem animalis pꝛogreſſiuun? tranſſumptue ſigufcat furum aque. Et m hoc ſic ſpllogiatur. Muicquid currit habet pedes renus ur⸗ nt. ergo renus habet pedes · vtrach enim pꝛemiſſarũ eſl dupleꝝ. quscunt poteſt capi pꝛopꝛie ⁊ tra nſſumptiue.ſi in vtrac pꝛemiſſaꝝ teneatur ꝙꝛe. maioꝛ eſt vera⁊ minoꝛ falſa. ſed ſi in vtrach tenent᷑ tranſſumptue maꝛẽ Falſa. minoꝛ vera. iſtis duobus modis neceſſano ſequi᷑ concluſioꝛ bonus eſt ſpliogi mus.ſed ſicurrit in maioꝛe teneat᷑ pꝛopꝛe ⁊in minoꝛi tranſſum tine ambe pꝛemiſſe ſunt vere? non ſequitur concluſio.ſed cõmitu᷑ fal ria equiuocatõ nis Ped in itis paralogilmis quadoq; eſt equiuoeauoi medio quod pont᷑ in vtrach pꝛemiſſarum ſic vtraq; pꝛemillarum et diſun nenda · ſed quãdo equiuocatio eſt in maioꝛe extremitate runt ma eldi ſtinguenda ·⁊ qud ndo in minoꝛe tune debet diſtnguiminoꝛ cũ concluſõe Sciendum quarto· ꝙ& tercius modus ſumitur quando dieto ſinpi ꝗ vnñ ſignificat ⁊ taniẽ cõpolita ſignificat plura ſcut moꝛtale ynilg⸗ ficat ſcʒ aptũ natum moꝛiĩ tamen imoꝛtale plura ſignficat· quã neglo addita moꝛi poteſt negare actũ tĩ ⁊ relinquere aptitudiem.⁊ ſi imona le ſumit᷑ pꝛiuatiue vel poteſt negare actuʒ? potentiam ſimul. ⁊ ſi mino etiam tenet᷑ negatine. ⁊ paralo gilat ſic. Hmne imottaleeſt perpetũhon ne potens non moꝛieſt imoꝛtale.ergo omne polens non moꝛ elt perpeli um. quodeſt falſum. Vltraq; em pꝛemiſſarumeſt duplex quia imoniin vtraq; vel poteſt capi negatue ve pꝛiuatiue. Binegatie maioꝛ eſt verd ʒ minon falſa · Bed ſi pꝛiuatius tune eliecontra⁊ lewper ei bonns ſylo L mnndon⸗ whsbe minneb d j nileder wilrewiM vptponn i w unpnl lgfcunln giſnonhin ſdnohobon anungt gnipeulu iipfans upen wns ſdonns ilntinsus nnimtſ ſuninwin uuynnqui iaömtpe nntul nembſs rbundün uomsd uisol ulundih apſpenst upunn wihnneh ugnm ihma —— 55 355 Drtrihypani glmus· Ped ſi in maioꝛe teneat negariue· ⁊ inm noꝛe pꝛiuatiue.vtraq; nuſſaꝝ eit vera.⁊ non ſequit᷑ concluſi io ſed cõmittit fallacia equiuocarõ nis. Et hoꝝ modoꝝ ſi babet᷑ ſufticientia. omnis modꝰ equiuocqtõms. vel ſit ßm cquiuotatõ nem dietõnis compoſite ſic eſt tertins modus.velſ mpli⸗ cis.⁊ hoc dupliciter. vel ralis equiuocatio pꝛouenit ex npoſiöne dictõis ad plura ſignificata ſic eſt pꝛimus modus.vel ex tranſſumptõne ſic eſt ſe⸗ cundus modus. Vontra pꝛedicta rguſ pꝛumo ſc. Vfa dictio homoẽ actualiter vna pluraſ gmficans. quia ſignificat ſoꝛtem⁊ platonem.⁊ cete ros homies.⁊ tamẽ ipſa non eſt equiuoca. ergo. ¶VBecundo ſic Vm⸗ tus dictionis plura ſigmficantis eſt cauſa cognitõnis plurii ſignificatoꝛũ eius ergo nõ eſt cauſa deceptõ nis vel fallacie. Tercio ſic dierſitas fi gnificatoꝝ ſe tenet ex parte rei.ergo cauſa defectus huius fallgcie eſt extra dictõnem? non in dictõne. ergo eſt fallacia exrra dictõnemſſ Quarto ſic arguendo. Omns canis currit.quedam ſtella eſt cans ergo quedam ſtel la currit.in maioꝛe canis diſtributurpꝛo omnibo ſuis ſuʒpoſitis. ergo pfa eſt ſmpliciter falſa. ergo delet negart.ergo paralogiſmi in hoc pꝛimo mo⸗ do hulus fallacie non delent ſolui per diſtinctõnein. Muinto ſic. Ina logum per ſe poſitum ſtat pꝛo ſignficato ſuo famoſio⸗ nficans vnum pꝛincipaliter ⁊ aliud ex conſequentiſe pꝛncipali ſignificato· ergo non tenet᷑ eqiuuoce ⁊ per conſec miſecundi modi non habent ſoluper diſtincrõnem.¶ Id pꝛimũ dici tur ꝙ hec dictio homo non plura ſignificat ßᷣm ſe ĩmeqiate ſimpliciter et adequate. ſed ſolum ex cõſequenti inq;tum ſcʒ illaplura conuenunt in ali quo vno · vñ hec dictio homo ſignficat moper ſe hoiem in cõmun 2 ex conſequenti ſupoſira ſiue ſingularia. ſyEd ſcm dici ꝙ vnitas dictõ nis plura ſignificantis reſpectu cognoſcentis umpoſitõnem. non ſolum eſt can ſacognirõ nis.ſed om̃e ens eſt cauſa cognitõnis.ſed reſpectu ignoꝛãtis di⸗ uerſas ſignificatõnes eius kene eſt cã deceptõnis ⁊ faliacie. d terciuʒ dict. g generaliter om̃es fallacie in hoc cõuenũt ꝙ hñt cãnm defectꝰex ꝑte erõ nõ dicunt᷑ in dictõne vel extra dictõem etEre cauſe defectꝰß tm̃ ex parte cauſe aparẽtie. que ẽ qñq; in dictõne ⁊ qñq; in re·iõ licet cã defect? ;ſit in re nõ tamẽgpter hoc fallacia dici extrã dietõem. ſed magis de⸗ 3 noninatur ex parte cauſe apparentie. Ad quartũ dicit᷑. ꝙ licet canis di⸗ ſtribuat᷑ pꝛo omnibo ſuis ſ upoſitis tamẽ qui eſt terminus equiuocus võ poteſt diſtnbui vna dutributõne pꝛo plunbus ſuppoſitis plurium ſißni — taroꝛum ex quo vnitas diſtributõ nis ſiue ſu poſitõnis pꝛeſupponit vnita tem ſignificatõnis.ideo ᷣm ꝙiſte terminus poteſt capi pꝛo diuerſis ſigni⸗ ficats poreſtetiam diſtribu diuerſimode.m pꝛo ſuppoſiis vnius ſpe⸗ lie im pꝛo ſuppoſiris alterius ſpeciei. ¶q quintum dicitur. ꝙ pꝛopo⸗ ſitũo in qua ponitur anologum non eſt de neceſſitate diſtinguenda. ſed quo ad bene eſſe ⁊ quo ad declaratõnem apud intellectũ ſicut ad ſolurio⸗ nem paralogiſmi melius eſt diſtinguere aliquam pꝛemiſjarum qᷓ; conce⸗ dere vel negare ſimpliciter. Et dato ꝙ ꝓpoſitio ſit vera in vtroq; ſenſi veljulla oqhuc tamen detet dillingui a reſpondente ne reſpondens videg 2 i uiuocatõnem dictionis · ologia ẽ mult ßm modũp turignoꝛare eq iplicitas oꝛõnis eiuſdenꝭn ferendi diuerſa ſignificmnis. hibologie ẽ deceptio ꝓueniens ßin ſubam ⁊m modů pferendi auſa apparentie ẽ ydẽptitas orõnis rendi. Kauſa falſitatisẽ dinet ogia ab amphi qͥẽ dubi et Imphibologie tres ſüt mol ꝙ aliqua oꝛ pᷣncipaliterplu/ eſñ oꝛ ẽ duplex. vno modo le. alio mõ idẽeſtꝙ; liberpol kſic paralogiſmꝰ Vuich e berẽ areſtotelis ·pol plex vt dictũeſt it ex tranſſumplöe oꝛõ ꝓpꝛie bcans vnum liquãſilitudiuẽ re⸗ perãpdi. Ktfyꝛ⸗ e oꝛõnis eiu ex vdẽptitate oꝛõnis ei⸗ ificantis. K diuerſa ſign eiuſdẽ ᷣm ſuba ðꝛ amphibol pole ſnĩa qua pꝛimꝰ mo ra ßcat vt liber dꝰ ꝓuenit ex eo areſtotelis Wec editꝰ ab areſto ſeſſus ab are greſtotelis po ſidet᷑ ab areſtole Wecũdus mo ſſidet᷑ ab areſto ibologie ꝓue aliud ꝓpter a k᷑ tranſſumit᷑ ado daratur aratto ſci docilis docet᷑ · ergo MPinoꝛẽ duplex. qꝛ ſſumit᷑ aũt ad opamꝑ ampdit ⁊ in fru pibologie ꝓueni pata vero vni ex. ſigniticat eni abeat ſcientiam d ex eo ꝙ boc lum a parte ani Similiter hic q teſt ſupponere ſcit lẽ me accipere ve . tranſſumit᷑ adſ ignifican pertã in ip̃is. vt maturſic paralogiſi tus aratur quã littus aratro pꝛie terã ſcindi·tran in hoc ꝙ qui lit cius modꝰ amp ta plura ſignificat ſe enim oꝛatio eſt dup lum.vel ꝙ ſecu oꝛatio eſt duplex hoc quod eſt ſecu quitur concuſio. hec dictio hoc po ter hic. quoſcũq; ve nãtes vellẽ meaccipe.ð ve ioꝛ eſt duplex qi qñ indocilis docet littus aranißcap di Eteſtſiliudo aliqna oꝛõ cöpol ſeculum ſci hec vel apponert· hec dictio m dinari cũ iſto verb „——. — e— S—————*— S.— rnerl zite iwen ticl — — — —— — — —— „ dunnchl guuintch iinpixe naß ieodi ꝗi bonßetbo riegiog znöchcuön —— — =— — — — —— — — — —— — . — — — — — —— 3 — —— — — — — imsto ion ulbea. nriſny tn iwniſ ahiwnio haiui iimwnil uicungoi vin imich wünnench uuncig uinche iie iitc truc hip Uuc Ncn u — — — — 6 ſi . . 8— — — — j . ſ = — — — — —= — 3 — — — — — — — Prtrihyſpant eerea ꝑle ante ⁊ ſic eſt vera ⁊ nonſ equitur cõcluſio vela p⸗ te poſt ⁊ ſicẽfalſa et ſeqͥtur cõcluſi io. Bilriſta dictio pugnan tes ht ſupponere vel apponere. Bilr hic qͥcqͥd videt aliqs hoc videt. colũnã aliqs videt. ergo colũna videt. Maioꝛ eſt duplex vt dictum eſt in alijs. Pilr hic qcũq; ſunt ep̃i ſũt ſa⸗ terdotes. aſini ſunt ep̃i.ergo aſini ſuntſt acerdotes. Vtra 5 miſſarũẽ duplex ex eo ꝙ hec dictio ep̃ip̃t eiſe nti⁊ gri caſus. Võ aũt deceptio facta ex diuerſitate caſus faciat amphibo/ logãptz· q caſus datus ẽ dictõni ad poc vt oꝛdinei cñ alla dictõne. Bed oꝛdinatio dictõnis cũ alia dictõne facit falla⸗ ciãamphibologie ⁊ nõ fallaciq equocatõis. Hoc em̃ patʒab aeſto. foꝛmãte palogiſmos amphibologie ᷣm diuer itatem caſus ⁊ nõ equocatõnis. ¶ſGciẽdũ ꝙᷓ areſto.ponit tres mo dos cmunes eqͥuocatõni⁊ amphibologie. Pꝛimꝰ modꝰ eſ· qñ dictio vel oꝛatõ ꝑlura pncipaltrᷣca.vt dictõ vt canis oꝛatõ vt liberareſto. ¶ Becũdꝰ medꝰ ẽ.qñ ſic foliti ſumus dicere bn trãſſumptõem.trãſſ umptio in dictõne. vt ridere.iĩ dꝛõe. vt littꝰ arat᷑. ¶Tercius modus eſt. qñ cõpoſitũ plura featſeꝑatũ vero vnñj ſolũ. exẽplũ in eqͥuocatõne vt in his di ctioniby ĩmoꝛtale. incoꝛruptibile. exemplũin am phibologia Niniſta oꝛõneſeculũ ſcit. Iuoibus em̃ iſtis cõpoſitũ plura hcat ſepatũ vero vnñ ſoli Duert᷑ de diſtinctõe iſtoꝛũ triũ aotũchinm. quoꝛũ pmꝰqᷓtodequoateh⸗ eſt qů vnñ komßpncipaliter plura ßegt.ſi ecũdꝰ ꝓuenit ex trãſſ ſptõe.ter ñ vnũ nomẽ cõpoſitũ plura ßegt.ſim plex vero vnũ ſo⸗ lum. vtimoꝛtale incoꝛruptibile. Bʒ nũc obicit᷑. deceptio ꝓ⸗ uenlens ex cõſignificatõne dictõis nõ cõtinet᷑ ab aliquoiſto modoꝛũ in eqͥuocatõe. Werbi gratia.ſicut in hocſ ilto. qui cñcſanabat᷑ ſanꝰẽ laboꝛãs anabat᷑· ergo laboꝛãs ſanus eſt võ cõtinetſub tercio mõ.qꝛlaboꝛã̃s nõ ẽdictio cõpoſita nec b ſco. qꝛ hec dcõ laboꝛãs nõ tenet trãſſumptiue.nec ſub pmo qꝛpmꝰ modꝰ ꝓuenit ex pᷣncipali ßcatõne ß hec dcõ la boꝛãs nõßtpncipair tp̃s.ſʒ æx cõſequẽti ꝑ accñtia.ergo illa deceptio facta excõbcatõe nõ ẽ ſub aliquo iſtoꝛũ tiñ modo⸗ 6 1 zolo deceptio facta excõßcatõne dictõis cõtinct᷑ ſub nccuocatõis. Idhocqu obicif vicẽdũq mꝰmoch rattatus lirtus. . P puenit er pᷣnci bnebete appellara boequi — lpis ad ßcandũ accria · Illee ẽinpoſitõn eadẽim te ſic eadẽi ſub tali dnbe i 3 ai importat ſuũſig beipoluit ipoli et ſubtainm anw ijs. Wel dicendũ gnificat ſitoꝛq bec di uneri ſicis. equi dicendũ ꝙ t Au? conlignific ec dicti oi du quiuocatõni 8 ꝙ hncipalis 6 igniticatõ ictio labo Siſe tionem in ei ⁊ amphibologi catio poni i em. eſic de th hnci leis· quia tranſſ gie ad ren mpmo m anijuſii hut paliter. vt rideren umpio ſign— nuluc ⁊ꝑquandã nipatu icatp dictõ um/ mnſuriu stempus ⁊p̃t nilitudinẽ. ⁊he ßcatfloꝛere nem nõ ngu tacta ex quib pᷣteritü unperfectũ c dictio lab edtranſi zigile puſdã uſdã accid ctũ. VIt oꝛans ßeatð züchungiun ſ 3 amphibolo entib facit em querit atp inünhn equutur dictõne giam. Polo · ꝙ uuoinan cccpio utgecho alia dictõne ſi m non abſolute— accᷓ 2exqi zibwnſii ad inuicẽ ꝑ tauta——— put eſt iaqcn Sn quia ibinoneſt* dentia neeit eunn— ci Sn pu ex talibus ac numerus— diceret sien 1que cſequũt nocatõne.5 e.aſic ein Setun cidentia n ur dictònet ed ſunt ali icẽinamphi m tia non oꝛdi empſe 6 alia accñti inuuſut tur.hon inant᷑ dicti Xips* tigablolu nugt ch— bene eeen 4 ante tem metin eadẽ cõ homo cur b ſidici uimu oꝛe.⁊ſi õſtructio ⁊ i ebat. Unde l vunnn tione· ⁊i— ic decepti o ⁊ ideo ñ cð nde lcet. oſt nteneene.—— qᷓ; auto amphi ic⸗ munmg le oꝛ determiaui phib ic 6 fi— dictõnis. oſe de fallacia e 6 ologia Knſt ꝓfer uluiplex actual õlequẽter dete ocatnis queft e * eſt foꝛmã. n eiuſdẽ def⸗ ſiacia i ſnh ille grůs ct ꝛõ liber areſto— amphibolo e maten 3 Fiit vel cauſe T pt ↄſtrui manẽs oꝛõ actualiter n et nõ ꝓter nin Prerhoc— haburudine vnaplur nut m ie ab amphiqð tuudinẽ alcꝰ uitiplicitas talis e effciens vel po ſ n ẽdubiũ? uoꝝ termio puenterpte oi iſos h m oꝛõnis.⁊ heatũ niaꝗ̃i S ſoiute. K h 6 Uuihn incõpl oſa ſnia. Gni Wpl obga uin . Sue mim ahutt tie ⁊ deſectus Au t ſto vnusofi 6 öh nine Prtrihyſpant vis diuerſa bcãtis.ꝓpter quã vnitatẽcred imꝰꝙ ſicut talis oꝛatio habʒ vni⸗ tatem vocis ⁊ modiꝓferendi ita habeat vnñ ßᷣeatũ ⁊ vniuocũ ſenſum. Et fundat᷑ hec deceprio in ila ↄña.oĩs oꝛ actugliter vna ßm vocẽ ⁊ moqum ferendi habet tĩ vnũ bcarũ ſiue ſenſum. Pedcã defecrus eſt diuerſitas eiuſdẽ oꝛõis.vñ mtãm awarentie deſcribit᷑ ſic. Pꝛatõ am⸗ phbologie eſt ydoneitas decipiendi. ꝓueniens ex actuali vntate oꝛõnis plura ßcantis. Sedex Pte defectus ſic diffinit. Eſt deceptio pueniens ex multitucine ſenſuũ eiuſqẽ oꝛõnis. ¶hciendũ ſcdo ꝙ huiꝰ failacie ponũt᷑ tres modi ſicut fallacie eqͥuocatõ nis. Pꝛimus modus eſt. qñ. vna oꝛð actu dliter plura ßcut eque pᷣncipaliter.ſicut iſtãðð cõringit tacentẽ dicere. quia tacentẽ p̃t regia dicere a ꝑte añ rõneſi uppoſiti.⁊ eſt ſenſus ꝙ tacens dicat. aut põt regia ꝑte poſt ⁊ ſic eſt ſenſus.cõ tingit dicere aliquẽ eſſe tacentem Bilr ila oꝛõ cõtingit cecũ videre m qð ſic galogiſat᷑ quẽcũq; cõtingit vf dere ↄrigit j e viſũ.ſʒ cõtingit videre cecũ. ꝗᷓↄtingit cecũ halere viſ m. Di noꝛ eit duplex. qꝛ cecũ poteſt ſupponere huicʒÿbo videre.⁊ ſic eſt falſa ⁊ ſe⸗ qu ↄcluſio. nec cõmittit aliqua fallacia vel p̃t a ꝑte poſt regi.⁊ ſic ſenſus ei. dringit aliquẽ videre ceci.⁊ ſie nõ ſeqͥtur ↄcluſio. qꝛ cecũ in minoꝛe po⸗ nebat ex parte medij⁊ in ↄcluſione ponit ex parte mijoꝛis extremitatis. Ftem altter ſic paralogiſat. quẽcunq; contin git dicere contingit loqui.ſed tacentem cõtingit dicere.ᷓ tacentẽ ↄtingit loqui.ſilr quoſcũq; vellem me capere vellem ꝙ ili caperent me ſeqj pugnantes vellemntpere.ergo vellẽ pugnantes caperent me.ſolui vt pꝛius/ Bciendũ tercio.ꝙ ſecundus wodus huiꝰ fallacie ſumit᷑ qnando oꝛatõ vna actualiter ꝓpꝛie vnñ ßcat et tranſſumptiue aliud ſicut littus araturꝓpꝛie fcat terram ſcindere aratro. et tranſſumptie ſignificat operõ perdere. ⁊ iſta ſil lauare laterẽ.⁊ ᷣm hor lic paralogiſat. qͥcnq; lauat laterẽ habet aquã/cuſtodiens muſiere lauat la rerem ergo cuſtodiens mulierẽ habet aqus Ptraq; pꝛemiſſoꝝ eſt duplex qua lauare laterem poteſt ſum iꝓpꝛie vel traniumptiue ſi ꝓpꝛie in vtraq; pᷣniſſaꝝ tunc maioꝛ eſt vera ⁊ mnoꝛ falſa.ſimn vtraq; trani umptiue tune eſtecõtra ⁊ ſeqͥtur ſemꝑ bene cõcluſio. Ged ſi inmaꝛe teneat ꝓpꝛie ⁊ĩ mi⸗ noretranſſumptiue vtraq; pᷣm ſlaꝝ eſt vera. ſed non ſeqͥtur ↄcluſio. qꝛ cõ⸗ mittit fallacia amphibologie. Bilr ſoluitur iſte paralogiſmus quicunq; haurt aquas crbꝛo eſt iuxta aquam.ſed clencus ſine libꝛo haurit aquas tnbꝛo ergo clercus ſine libꝛo eit iu kta aquam. Sciendum ſecundo. ꝙ tercus modus huiꝰ fallacie ſumitut quãdo oꝛatio per ſe ſumpta tĩ vnñ ßrat⁊ cõpolitacũ altera plura ßcat. vt iſta oꝛatõ aſim ſunt riñ vnñ ſignfi curſed qů ſibi additur epiſcopi. vt alin ſunt epiſcopi plura cabit. Epiſco hiem poteſt eſſe nicaſus ⁊ pluralis numeri.etiaʒ poteſt eſſe gti caſus ⁊ ſin gulars numeri⁊ ſtrutt᷑in habitudine cauſe foꝛmalis vel poſſeſoꝛis ⁊ ſie ſemper plura heat.⁊ paralogiſat ſic. quicunq; ſunt ep̃i ſunt clerici.ſed aſini lunt eptergo aſim ſunt clerci vtra; pᷣmiſſaꝝ eſt duplexᷣm ꝙ epiſcopi po⸗ teſteſſe nti caſus vł gti. Bilr dicit᷑ de iſta. Muod aliquis videt hoc videt hin quam ſic paralogiſatut. Quod aliquis videt hoc videt ſedcolumnam alquns videt, ergo colina videt. maioꝛẽ duplex. qꝛ hoc ꝓnomẽ hoc pᷣt ſup pohere hutc ÿboẽ.⁊ rñc ſenſus ẽqðaliqͥs videt hoc ẽ vidẽs ⁊ tñc bñ ſubſu amnoꝛ⁊ ſequtur concluſis.ĩ ſicut concluſio eſt falſa ſic etam maioꝛ 4 ¶Trattatus ſextus vel poteſt atponi vel poſtponiilli vero videt: ⁊ ſic maioꝛ eñl vrn ⁊ſnlus eſ qð aliquis videt e vcet poc vel hoc iðe Ndet. ⁊ ſc nonſeu ſio ſed cõmitti fallacia amphibologie. Similiter iſta. qͥcquid q ſ u ſcit ſed ſeculũ qs ſcit.ꝗ ſeculũ ſcit. Solui᷑ eodẽ mõ ſicut pꝛecedens itoꝝ modoꝝ põt dari ſufficientia ſicut de modis equocatõris. Lom pᷣdicta argu pꝛimo ſic. hec oꝛatio canis currit actualiter vna plura bean et tamẽ ibi nõ eſt amphibologid. el go eõtra diffinitõ nem amphbologe cðo ſic. am phibologia eſt duh ſententia ergo m amphbologan noneſt fallacia vna? ſpecialis Tercio ſic. Mꝛatio habens vnñ ſinſun rene habet actualem vnitatẽ oꝛatõ nis ⁊ ramen illa actualis vnitas nõ poj teſt cauſare fallaciam amphibologie. er go actuals vnitas oꝛtõnis non eli cauſa aparentie huiꝰ fallacie· Muarto ſic. Wna oꝛatio ſignfcaum̃ compoſiõ nem ſuoꝛum extremoꝝ ſed compoſuio extremoꝝ poſtõns em̃ vna quoniã duoꝝ elttmn vna compoſitio ſic nulla oꝛatio pincipalier figmficat plura qð ei contra pꝛimũ modum huius falacie Mumno ſe iuerſoꝝ generũ ſember ſunt diuerſe ſpecies · ed equiuocatõis ⁊ amphi pologie ſunt diuerſa genera. engo habent diuerſas ſpecies ⁊ ideononha⸗ bent aliquos modos cõmunes ſicut dictum eſt Ad pꝛimũdiu ꝙᷓ licet illa oꝛatio canis currit plura ſgnfficet ef conſequenti rõnel terj mini equiuoci canis· non tamẽ ſignificat plura pꝛimo⁊ pe ſeratõne mil⸗ tiplicis oꝛatõnis quod tamẽ reqͥritur ad amphibologiam Fd ſech dicit᷑. ꝙ non quelitet du tionis. Ideo licet paralogiſmi harũ fallaciarũ ſint dubia lententia non la⸗ men ſunt amphibo logia. quia illa interpꝛetatio non eſt conuertiblus. Id terciũ ducit᷑. ꝙ non quelibet vns renne huꝰ fallatie ſed olum actualis vnitãs oꝛatõnis p tis Ad quartũ dictt᷑ꝙ licet duorũ eir numerũ materialem polſunt tamẽ eſſe plures reſpectiue km que ſub diuerſis habitudin tio poteſt habere pꝛncipaliter plures ſenſus. catio ⁊ amphibologid non ſunt fmpliciter eedem ſpe cem ſuniles· Aliter tamen ſunt in equiuo nphbo ſunt in dictione ſed vt ſunt in oꝛaton nmodi cquiuocationis· Vt amphiholog Equit tiale ſcʒ de compolitone · diuiſione? us de compoiu efficatioꝛes ᷣm com apparens ſapientia ⁊ non exi de compoſitione q; dẽ⸗— bent diuidi falſa vnio. bent componikalſa diuiſio. Fallacia compoli neitas decipiendi pꝛoueniens bia ſententia pꝛouenit pꝛimno eł multiplicitate on actualis oꝛatõnis ponicau eꝙ jura ſignfcan emoꝝ ſit tĩ vna compolitio fn duo extrema dinibus poſſunt inter ſecomponi Ideo vn on Ad quintũ dicit gequuo cies ſed ſunt adini catõne ⁊ amphibologu quunt euntmodi ur de fallacijs facientibus multiple poten/ accentu. Qpi ſitione qᷓ; de alijs· quia paroglniſi poſitiõem adfinem ſoppiſticum qect ſtens·ideo pꝛus dicenlumet cß de alijs · Compoſitio eſt eoꝛum qede ſiuiſio enun eſt eoꝛli que de/ onis elſuo ex vdẽptitale oꝛõnis vnins zlhleg he niß onii mo dem nideeminne iuhdaenn viirftdi ouum „ —— ſicgtm uiyſtiei iipew untcẽc ſubluſi imuöſc Fiſbie winſb ſiſtu oß G — — — ₰. ſ. 3 —= — — — her dꝛato y 4 u eogerc Pen tſpecbs. 1* n mpddolog E en ep m cömuns id ndc determinari.qꝛ illudverbũ viuit nõ pont᷑ in ſitu determĩato ꝙſedẽs ãbulet. ſi aüt iſtud dictũſ upponat ꝓ ꝑte ſuitũcẽ di/⸗L⸗ Prtri hyſpani rfe ſt— et eiuſdẽ hm materiã⁊ ßᷣmſium magis debltũpꝑtib in oꝛde poſitis. Tauſa apparẽtie huiꝰ fallacieẽ oꝛõ diuiſa habens identilatẽ in materia cũ oꝛatõe cõpoſ ita. Lauſa falſitatis ſi⸗ ne defectus ẽ diuerſitas ſenſus cõpoſiti aut diuiſi. Notan⸗ dũꝙ qñ oꝛẽ yera in ſenſu diuiſu.⁊ falſain ſenſu cõpoſito. tũc ẽfallacia cõpoſitõis.ðꝛ tñ oꝛð cõpoſita qñ determinatio determilat determinabile illud qʒ magis aptũ natũ ẽ deter minari. Silt ðꝛ oꝛõ cõpoſita qñ dictões oꝛdinant᷑ßᷣm ſituʒ magis debitũ. t ðᷣꝛ oꝛõ diuiſa qñ determinãs determinat ilud determinabile qð nõẽ magis aptũ natũ determinari. vel qũ dietões oꝛdinant̃ßᷣm ſitũ minꝰ debitũ. Nñ ſumit᷑hic oꝛõga exẽpli. Quicqͥd viuit ſ ẽ in iſta oꝛatõe ſunt duo de/ terminata.ſ.hoc verbũ viuit ⁊hoc verbũẽ.⁊ẽ vna determi⸗ natio..ſp. ſiergo hec determinatio ſcʒ ſp determinat ver⸗ bumnẽ qð ponit᷑ a ꝑte pᷣdicati ſicðᷣꝛ oꝛgrio cõpoſita. qꝛ tunc determinatio determinat determinabile qð magis aptũ na „ tum ẽdeterminari. q illud verbũẽ ponitin ſitu determina⸗ o.ſ·inp̃dicato. Bi autẽ determinat hoc verbũ viuit. ſic ðꝛ diuiſa. q determinat illud determinabile qð ẽminꝰ aptum — —4 ius vbi.⁊ růc dictões oꝛdinant᷑ßmn ſitũ minꝰ debitũ Iſtiꝰ fallacie duo ſunt modi. Pꝛimꝰ modꝰ puenit ex eo ꝙ aliqð e 52. dictũ p̃t ſupponere ꝓ ſe toto velꝓ ꝑte ſui.⁊ Em iſtũ modũ La logiſat ſic. quẽcunq; poſſibile ẽ zbularepoſſ ibile ẽꝙ ᷓ̃buler. S . 1L— ſedemẽpolſibleeàbulare. ð poſſibileẽc ſedeno ãbulet. Id3e S boc dicenqũ ꝙ minoꝛẽ dupiexqʒſiboc dictũ ſedentẽãbula leſupponitꝓ ſetoto huic pᷣdicato poſſibileẽ.i.ſ edẽs ſedẽdo Ptãbulare. tũcẽcõpoſita ⁊ falſa·ſicut etiã ẽipoſſibile dicereſ le — ₰ hiſa vera ⁊ nõ ſeqͥtur ↄcluſio.⁊ ẽſenſ us.ſedentẽ poſſibile eſt 8 ãbulare.i·ſedẽs nũc hʒ potẽtiã vt poſtea ãbulet. Et ſilr. quẽ⸗ 72 cunqʒẽ poſſibile ſcribere. poſ.ẽ ꝙ ipe ſcribat.nõ ſi cribentem 4 4 ꝓf ſcrbereẽ poſſibile.ʒ pol. ẽꝙ nõ ſcribat. Dicendũẽad iſtuʒ S ꝑalogiſinũſicut ad pᷣmũ. Scous modꝰ ꝓuenit ex eo ꝙ aliqᷓ dererminatio p̃t referriad diefſq⁊ penes iſtũ modũ ꝑalo⸗ hiſal ſic. qcq; ſcit las nũc didicit eas.ſʒ iſte antiquus grã. 55 Trattatus lextus ſcitlias ð nũc didicit eas · Dicendũch maioꝛẽduplet. xu hec determinatio nic pr determn re hoc verbũ didic ic ẽ cõpoſitũ⁊ fal.⁊ ſequ cluſio· Vel pᷣt determinare hye bum ſcit ⁊ſic eſt diuiſa ⁊ vera ⁊ nõſ eqtur cluſio.ſimilt hic quod vnũ ſolũ poteſt ferre plura p̃t ferre. ſed quod nõpumn pt ferre poteſt vnñ ferre · ergo quod nõ põt plura feneßtplu ra ferre. ipicendũ ꝙ maMe duplex. hec determinatio ſo lum poteſt determinare hoc verbũ pt ſic maioꝛ eſt fallazcõ poſita.⁊ ſic eſtſ enſus. illud quod nõ poteſtkerewcun glio poteſt ferre plura vel poteſt determinare hoc verbůfer⸗ re.ſic maioꝛ e potita·⁊ eſtſenſus verus ⁊ ꝓpoſito ſub hoc ſenſu auod p̃t iam fere vnumſolumet diuiſa ver tian num ferre nõ plura poteſt plura ferre. Biliter tu ſcis tñtres ho/ mines currere polito caſu ꝙy ſex currant? neſcias de tribus MPec eſt duplex · qꝛ bec dictio tantũ poteſt delerininae hoc verbum ſcis vel cu rrere.ſi determinat poc verbum cunere ſiceſt cõmpoſita⁊ fall 3.ſiſcis ſic eſt diuiſa⁊ Md.i palogli turſic.tu ſcis tantumes homies cunere poſitocaluꝙſe currant. ſ quicquid ſ ci hocẽ vex · ðtin tres hoies cunele ẽ verũ mapimaẽ duplex vt iã dictũ elt. Poſtqᷓ; autoꝛ determinauit de fallatijs peccãtibꝰ ßᷣm multipler utu ſinſelũẽ actual vntas Pöleduter determinat defallꝛcho petcih penes multiplex potẽtiale· in quo ẽfolũ potẽtialis vnitas dictöis vłoa tionis plura ßcãtis. rõe cuiꝰ fallacie peccòtes ßm tale multiplexlunt ipfe⸗ ctioꝛes alijs. Mt inter iſta pᷣmo determinat de fallacia cõpolts dec pᷣmo qͥd lit fallacia cõpoſ itõis. vñ fm ꝙad poſit ſufficit cõpoſuio du⸗ pliciter accipit᷑. Vno mõ vt ẽ oꝛdinatio ꝑtiũ oꝛõis hm litũ mags debiñ rſic cõpoſitioẽ in qualbʒ oꝛatõech polita vera velfalla. ⁊bꝛſi he debitus qͥ magis occurritij intellectui⁊ magis ↄueni dictõnibus ſuos modos ßcandi? enuntiãdi vt quãdo determlhãtlo deternina mñ determinabile eo mõ quo nat eſt ipſum intellectũ i gis deen vel inter diuerſa determinabilia in oꝛdine ad id qð magis bnenn nare. ſed ecõuerſo diuiſio eſt oꝛdinatio ptium in oꝛatõne hm 3 pbitum. Alio mõ accipit᷑ cõ politio mag ſ peciałtꝓut ſol npin ſcc tione cõpoſitã fãlſã ⁊ diuiſio in oꝛatõe diuiã falſa. Et tunc di poſitio.eſt eoꝝ tdiunſioeſt cõponendo falla ſepatio.⁊ hoc mõ aceipi q̃ deberent diuid falſa vnio · Et diui unt hic cõpolitio ⁊diuiſi· N mo ꝙ acõpoſitõne Fᷣmõ ſumpta denoiat fallaciàco politõts ꝛndiue fallacia diuiſionis. Vñ fallaci cõpoſitõis ẽ idoneit?s ihetie exmateriai vnitate dꝛis diuſe vere ⁊cõpoli fabt ois ta aal 2 . ¶ ciendipi decipiẽdi ꝓenis uiß whie unfi iinidig iuuloße nnmiu wwnöſn nidl ſuhu mlpoſbi t unienoupo vichpeſr zunhaſbiedun iuutpuiin tiylehuh tihudiſ tiicipatn iuiſundeh iupübupn wnpuni ußüuſchdiu iidchaer wiupoön hisnſſu iwiwq füuic nnd ahuitnu mmiſp mut iumm ſchünh ſulne ulnt materialis vnitas oꝛatõis diuiſe vere cũ cõpoſita falſa ratõe ẽuꝰcredit ꝙ ſicut oõ in ſenſu diuiſo ẽ vera ſit etiã vera in ſenſ ucõpoſito. ⁊ ſic in ſmis huiꝰ fallacie rarõe diuiſe vere arer pluralitas pᷣmiſſa iu twn i rõpoſite falſe apparet pl uralitas equentie. ᷓʒ cauſa defecrpur falla⸗ urſtſenepln j ci eſt duerſitas ßcaroꝝ oꝛõis diuiſe ⁊ vere ⁊cõpoſite falſe. Ex qjbptʒ ꝙ 56 palogiſii in qbyoꝛatio diuiſa ẽ vera ⁊ cõpoſira falſa peccãt ßᷣm fallaciam iſan ago ſil Sytoios erbenn falacrã diniions· r Gciendiſchog hurfahn ode determĩat 2 vłrudibile ẽ aſi nus.ſocrates ẽ riſibilis bik. ẽaſin? maioꝛẽ duplex. quia hec ↄiũctio vłp̃t dererminare riſibile vł rudibile tñãqᷓ; ꝑtes vnꝰf ubiecti — ponis.·⁊ſi diliũit inter terminos ⁊ ſic maioꝛ ẽcõpoſita⁊ falſa ⁊ bñ ſeqͥt „„ ↄcluſio. ⁊ ſicẽ ſenſus maioꝛis ꝙome illud qð ẽ riſibile vel rudib ile ẽ aſin? ſibile deillo vex ẽ dicere tionũ.⁊ ſic diſiũgit i ti ic maioꝛ ẽ djuiſa ⁊ vera ⁊ mint— lacia cõpoſitõis.ſil mõ poſſet diſtin⸗ gui minoꝛ ↄfoꝛmiter argu uegũq; hũt quattuoꝛ vnitates ſunt qttu oꝛi duo ⁊ duo nõ ſu õ hñt quattuoꝛ vnitates arguit᷑.om̃e poſſibile pᷣt eẽ 6 ʒ ſedentẽ currere pt eſſe vex. Folutio minoꝛeſt du⸗ . s poſſibile põtdeterminare hoc dictũ ſedentẽ currere acceptũ ſub cõpoſitõe ſ uaꝝ ꝑtiũ. ⁊ ſic ẽcõpoſita⁊ falſa ⁊ ſectur ↄcluſio. x Ao mõ poſſibile determinat ipᷣm dictũ ſumptũ ꝓ materiali ſuo? fub di 6* nuiſione ſuaꝝ ꝑtiũ.⁊ ſic minoꝛ ẽ diuiſa⁊ vera⁊ nõ ſeqtur ↄcluſio ß cõmitti 4 tur fallacia.& Sciendũ rertio ꝙ in aliquaꝓpoſitõne modali dietů ſumi᷑ ſub cõpoſitõeqñ ſubiectũ dicti ⁊ſ uũ materiale ſiliter⁊ foꝛmale ſiłcõponũ turcũ pᷣdicato dicti.⁊ ſumit᷑ ſub diuiſione qñ ſubiectũ dicti ᷣmſ uñ mate niale cõponi cũ pᷣdicato dicti ᷣm ſuũ foꝛmale ab eo diuidiꝰ. Mñ nota. ꝙ qñ dictũ ſtat fub cõpoſitõe tñc ſubijcitꝓ ſe toto eo ꝙ tune ſub ijcit᷑ foꝛ⸗ ma bm quãlibet partẽ eius que interß̃tat᷑ ꝑ ipſum ⁊ ſic dictñ debet conti vue ꝓferri nõ pauſandoi ner partes dicti⁊ ſᷣm hoc talis oꝛatio fit cõpo⸗ iira·⁊ qñ ſtat ſub diuiſione tunc dictũ ſolũ ſubijcit᷑ ꝓꝑte ſua? nõ ꝓſe toto ic dictũ debet ꝓferriꝓlatõne diſcõ tinua.⁊ facitgpoſitõ em modalẽ di⸗ — ſſam. vñ in poſitõ nib⸗ modalib de poſſibili quaꝝ dictũ ↄſtat ex term nis õpoſitis in ſenſu cõpoſito ſunt faiſe.⁊ in ſenſu diuiſo ſunt vere.⁊ econ ttaeſt de modaliboqᷓ ſunt de ipoſſibil. ¶ Sciendũ quarto.q ſchus mo dus huiꝰ fallacie ẽ añ vna determinatiò fert᷑ ad diuerſa dererminabilia. vel vnñ determinabile ad diuerſas determinatõnes ᷣm quã ſic paralogi ſatur. Quicqd viuit ſꝑ eſt.aſinꝰ viuit. ergo aſinus ſp ẽ.maioꝛẽ duplex.qꝛ ꝙ determinario ſp pᷣt drterminare hoc verbũ ẽ.⁊ ſic ẽ cõpoſita ⁊ falſa⁊ ſe tur ↄcuſio. Et dꝛ cõpoſ a. q determinat verbũ pᷣncipaliſcʒ hoc verbũñ E velp̃t deteminare hoc verbũ viuit ⁊ ſic maioꝛẽ vera⁊ diuiſa ⁊ nõ ſequi᷑ 2cuſio Plliter hic. om̃e qðẽ neceſſario ẽ.focratesẽ. ꝗᷓ ſocrates neceſſteẽ Waoꝛ eſt duplex.qꝛ neceſſario poteſt determinareſctm eſt. ⁊ ſic eſt com poluta ⁊falſa ſequiturconcluſio. el poteſt determinare pꝛimum eſt. et uidi ergo ↄtra diffinitõem cõpoſitõis· ſite vel diuiſeẽ vnitas realis cũ ſi ius fallacie ſecturꝙ Trattatus lixtus eſt diuila ⁊ vera ſed nõ ſequitur ↄclulio. ¶ Lötraßdetagi moſc. Miceſt cõpoſitiohõẽ aial⁊ tñ etrn Scðoſic. vnitas oꝛntõis c. it vnitas vocis · ergo ſiſit cã apui talis fallacia ſumit cam apparẽtie ex pte rer⁊lic 6. oſitio nõẽ fallaciã in dictõe Certio ſic. qñ modus determint dui ſeipᷣo toto ⁊ ꝓ ꝑle ſui ibi eſt vn determinati⸗ ⁊ fertint ad didat t. pᷣmus modus nõ differta ſcdo modo. minbilia. qPS? totũ differũ poſitões. di huiꝰ fallacie.& ſi inillagpoſitõne pomo e aſinus eſt diui realis nõ tame tertiũ dicit᷑ · ꝙ 2 terminabilia ptöes in telleciꝰ q̃ fiũ Puarto ſic. vnius determinatõnis eſt vnñ determinabile ⁊ ecõtra.erj go male ponitur ſchus modus huius fallacie· I Quintolic iipꝛg; ſmifiunt in illa fallaciã h hoc ꝙ ↄiunctio ↄiungit inter terminos vlnn ⁊ tñ ile modus nõ ponit᷑ hic ergo in ufficienter aſſignanmej Ndbmum dicit᷑ ſi cõpoſitio gapial ꝓ vnione afft matiua pᷣdicati ců ſubiecto ſic eſt cõpoſitio. Ped ſttapiat᷑ ꝓ oꝛdine ptiʒ vatõnis in ſitu magl debito in oꝛatõne coinpoſita falla ſicuthic acciyt ſt animal nõ eſt cõpolitio · nec in illahomonöt ſioq Ed ſctᷣm dicitur. ꝙ kʒ hec vnitas materiilis votis ſit ẽ accipit᷑ hic in rã tõe reiſed in ratõeſ ignihabemtisplunalij gnificata. Hb hoc in iſta fallacia nõ ſumi᷑ cã app arẽtie ex pte rei. d modꝰ determinãs dictũ ꝓ ſe toto⁊ ꝓ parte ſuiſemp refer⸗ tur ad idem determinabile lc diuerſumode. q ſemꝑ deternnit idezdi ctum.ſed quãdoc; km ſe· Nch 6m fuamgtem. qquai dicl·ß n na acce ptõe intellectꝰnõ poſſet feri ad diuerſade ¹ yna determinatio jteſfectꝰ nõ põt ſil lura intelligere·tñ m plures acce⸗ ta pluribꝰ vel ab Vno hoie ſuccelſiue eadẽ determij natio pᷣt ferri ad diuerſa determinab lia. Acd qͥntũðꝛ. ꝙh ilemodꝰ v enumeret explicite in textu.tñ unplicite intelligit᷑ in pᷣmo mõ. vñ palogi⸗ ſmifactibm bᷣmũ modũ reducunt᷑ ad bmum modum huius fallact · E fallacia diuiſ ionis. qd ſit diuiſio dictũẽpus ʒul lacia diuiſionis ẽ idoneitas decipiẽdi puemẽs exeo oꝛõ aliᷓ cõpoſitaẽ vᷣa ⁊diuiſa falſavna ⁊eadẽn nẽs m materiã · dꝛñs ßm foꝛmã diuerſa fcat credit eẽß in ſenſu diu ſo.eo ꝙ veritatẽ hʒ in ſenſu cõpoſ ito. Vauſa ap parẽtie huiꝰ failacieẽ oꝛõ cõpoſita hñs idẽtitatẽ iñ malem tñ oꝛatõe diuiſa· Nel cã apparẽtie ẽ idoneuãs oꝛntõnis ei ſdẽém ubſtantiã? ſitũ minꝰ debitũ. Lauſg delecrꝰẽ dile ſitas ſenſus duiſiaſ enſu cõpoſito · Fſtius falucie duoſunt iüctio ptcopule modi. ꝛimꝰ modꝰ ꝓuenit exeo qꝙ aliqᷓ ↄi inter terminos vppoſitões· ßm iſtũ modð palogi zkſic 5 cũq; ſunt duo⁊ tria ſunt duo uo ß anc; ſunt duo? qnq; ſunt tria. Ad boc dicendũꝙ milot ẽ duplex· q hec Ziũctio etpᷣt ũere inter terminos 6 — Drtri hyſpani nſcxn z8 Kuhöcali z iii ppoſitõᷣes. interterminos ſic eſtvera⁊ cõpoſita. ⁊ ẽſenſus du Ztna ſil iuncta faciũt qͥnq;·ſi iner ꝓpoſitões ſicẽ falſa ⁊ nschtyn diuiſa.⁊ eſt ſenſus. ꝙ duo ſunt qͥnq;ꝑie.⁊ ꝙ tna ſunt qͥnq; fgln—— pſeqð ẽfalſ hic.q̃cunq; ſunt duo ⁊tria ſunt paria ⁊ imparia. quinqʒ ſunt duo ⁊tria. ergo quinq; ſunt pa —§ ria et imparia. Dicendũ ꝙ minoꝛ eſt duplex. qꝛ ibip̃t eẽ co⸗ latio inter terminos⁊ ſic eſtvera ⁊ cõ̃poſita.⁊eſtſenſus. nq;ſunt duo ⁊tria in ſimt ↄiuncta. vłẽcopulatio inter ꝓpo ſitões. ⁊ ſicẽ falſa ⁊ diuiſa.⁊ eſt ſenſ us. qnq; ſunt duo⁊ qͥnq; ſunt tnia qðeſt fallum. Similr bic. om̃e aĩal eſt ratõnale vel—%½ ſrratõnale.ſʒ nõ om̃e gĩal ẽ ratõnale.qᷓ om̃e aĩalẽ irratõnale. Dicendũ ꝙ maioꝛẽ du plex exeo ꝙ iſia diũctio vłp̃t ↄiũgere interterminos.⁊ ſicẽ vera ⁊ cõpoſita. vlinter ꝓpoſitõnes.⁊ ſicẽ faiſa⁊ diniſa. Bimilr hic. om̃e gial ẽſanũwlegrũ.vlpic oĩs ſubſtãtia ẽ coꝛpoꝛcavl incoꝛpoꝛea vl hic oĩs linea ẽ recta vcurua. vñ oẽs iſte ſunt vere qñ ↄiũctio ↄũgit inter termi⸗ nos ⁊ ſunt cõpoſite.ſʒ ſunt falſeqñ ↄiũctio ↄiũgit inter oꝛati ones vlꝓpoſitões ⁊ diniſe. qꝛ qiũctio pſe m Eiunctiua — tũoꝛacõis ⁊ exↄſequẽti ↄilgit oꝛatõem eñ oꝛatõe. Pcs — ndꝰhuiꝰ fallacie dinſ 1õls ꝓuenit ex eo ꝙ gliqᷓ determina tiop̃t referri ad diuerſa.vt hic. quo vidiſti hũc ꝑcuſſum hoc ꝑeuſumẽ.ſʒ oculo vidiſtihũc ꝑcuſſi um · ᷓ oculo ꝑcuſſus eſt. Dicendũ ꝙ minoꝛẽ duplex. qꝛ iſte ablatiuus oculo p̃t deter minare hoc ꝑticipiũ pcuſſus.⁊ ſicẽ diuiſa 2 falſa.⁊ẽ ſenſus. tu vidiſti hůc ꝑcuſſum oculo ⁊ ſcquit ↄcluſio.vlp̃t determi nare hoc verbũ vidiſti.⁊ ſicẽcõpoſita ⁊ vera.⁊tuncẽ ſenſus mxidiſti cũ oculo hũc ꝑcuſſum.ßʒ tũc nõ ſ eqtur ↄclnſio. Poſiq; autoꝛ determinauit de fallacia cõpoſitõnis. Cõſequẽter deter AM minat de fallacia diuiſionis.qꝛ in iſta fallacia cõpoſitõis ẽ maioꝛ cã appa entie q; in diuiſi o2e etia ꝙ ſi diuiſaẽ verag etiã cõpo ſ E n qua ꝑtes minꝰ debite oꝛdi nant ſit vera qᷓ; illa inqᷓ magis debite oꝛdinant⁊ ecõtra.mõ fallacie oꝛdi⸗ nant ad inuicẽ ðm ꝙ hñt maioꝛẽ cãm arẽtie ¶ Bciendũ pᷣmo ꝙ falla diuiſionis ẽ idoneitas decipiẽdi 5 7 toꝛõ ẽ vera in ſenſu cõ⸗ ſu ſit falſa.vletiqgpter ↄcluſionẽ g etiã cõpo⸗ te vere ſumit᷑ pꝛobabi⸗ IL 5 Trartatus lextus litas apparẽs pᷣmiſſaꝝ. ⁊ ratõe diuiſe falſe atparet ꝓbabiitas ↄe zcz defectus huiꝰ fallacie ẽ diuerſitas ßᷣcatoꝝ oꝛõis cõpoſite? duie. 6 enqũ ſeðo. ꝙ oꝛatio cõpoſita? diuiſa inter ſe differũt duptt. Dancb oꝛatõe cõpoſita ꝑtes oꝛdinant᷑ ſᷣm ſitũ magis debitũ·⁊ pᷣm ſüin vitute ſermonis magis accipiunt᷑ſed in oꝛatõne diuiſaptes ein ßᷣm ſitum minus debicũ.ſcðo differunt ex mõ ꝓferendi Nã oꝛatio cõyoſi ta ꝓfert᷑ ꝓlatõne ↄtinua·? oꝛatio diuiſa ꝓfertur ꝓlatẽediſcontina.dicõ tinuando pᷣdicatũ dictia ſubiecto erꝰ·⁊ hec differẽtia ſcha eſt ſignũpꝛine vt dicendo ois ꝓpolitioverd eſt ſi vera ponal in ſubiecto.ic oꝛatio ẽdiſi et vera ·⁊ debet ꝓferri ꝓlatòe diſcontinuapauſ ando inter ſubiectũ ⁊pqij catũ.ſʒ ſi ponat᷑ ex ꝑte pᷣdicati eſt cõpoſita? falfa.⁊ debet ꝓferi ꝓlatõne tinua. Pciendũ tertio ꝙ huius fallacie ſunt due ſpẽs ſiue duo modi. pꝛimus eſt qñ eadẽ determinatio diuerſimode determinat idẽ deremi⸗ nabile. ᷣm quem modũ ſic ꝑ alogiſat· om̃e qð eſt impoſſibile eẽ albumin poſſib ile eſt recipe re albedinẽ.ſed nigrü eſſe albũ eſt impoliblle·erg ni grum recipere albedinẽ eſt impoſſibile. ↄñs e fallum igit᷑ ⁊c̃. Jolutiom noꝛẽ duplex. qꝛ ilud dictũ albũ pt eſſe nigrũ duerſimodep̃t determina⸗ riꝑ hunc modũ impoſſibile · vñ inquantu ſtat ſub cõpoſitõe ⁊ ſubijcitn m ſe totũ tunc mino? eſt cõpoſita ⁊ vera ⁊ nð ſeqͥtur ↄduſio. ſʒ cõwitti ec fallacia. Mlio mð pᷣt determinari vt accipit᷑ ſub diuiſione ſuan ptiun et ſubijci᷑ materiale Iſbedinis ⁊ ſic eſt diuiſa ⁊ falla.? bñ ſeqͥtur ↄclulo. et ſiliter diſtinguerent᷑ iſte. ſedentẽ currereẽ umpoſſibile. albũeſſecolota eſt neceſſarũ.⁊ ſi de vſtkib otatõnib⸗ q̃ inſenlu diuiſo ſunt falle. ⁊inſen⸗ ſu cõpoſito ſunt vere·ſikr hic. qͥcqͥdẽ tantũdẽ ⁊ ampiꝰ ẽ equale altetiſed altero maius eſt tantũdẽ ⁊ ãplius. ᷓ altero maius eſt equale· Minoꝛẽ du plex.qꝛ hec Ziunctio et pᷣt ↄiũgere inter terminos? determindre il q̃cõ⸗ iũgit tanqᷓ; ꝑtes vniꝰ quãtitatꝭ·⁊ ſic minoĩ ẽcõpoſita ⁊ vera? no ſequt ↄduſio. vł pt ↄiũgere inter ꝓpõnes ⁊ determiqre eaq copulat tůc; duet ſa pᷣdicata pluriũgpoſ itionu.⁊ ſic minoꝛ? diuiſa ⁊ falla. ⁊ ſeqͥtur ↄcluſo.i ecõ tra dicendũ ẽ de maioꝛe.ſilr om̃e aialẽ ſanũ vlegrů ß nõ om̃e alẽſ num ergo om̃e aialẽ egrũ hec ↄiũctio vłpt ũgere inter tenninos vlin rerꝓpoſitões. vt pus dictũ ẽ.q Bciendũ quarto.ꝙ ſchð modus lmt ñ aliqua deternnatio p̃t determ inare diuer a.vłqñ idẽ deterninabie Zeterninat a diuerſis dererminatõib hin qð ſic palogſot nul/ poãe n tus fuit heri hõ decẽ annoꝝ ẽ hodie natꝰ. hõ decẽ annoꝝ no fuit hermi noꝛẽ duplex. qꝛ hoc aduerbiũ hodie pᷣt determinare natꝰ. aſcẽ diuiſ et falſa ⁊ bñ ſechtur ↄcluſio. Vl pᷣt determinare hoc verbũẽ.⁊ſi cõpoltat Fa ⁊ nõ ſeqtur ↄcljio. Eſt em̃ hoc mõ cõpolia· q aduerbũmag dem⸗ minat verbũ qᷓ; ꝑticipiũ. Erh rũcunq; viroꝝ achilles rehqt centibe loerãt centũ ⁊ ãpliꝰ. q̃draginta viroꝝ cenlu reliqͥt achille dꝛaginta erãt centũ ⁊ ampliꝰ. minot ẽduplex q ille grůs vilo pi delei⸗ i ⁊regerent᷑ aqdtahl minareillud adiectiuũ centũ ſic ꝙ ãbo ſint gri calus⁊ lege ta·ſic minoꝛẽ cõpoſita? verd· ⁊no ſectur ↄcluſio · Welpot detennnie ⁊ ſcẽ diuiſa q ſi dllo Etſkr půt olui ilud adiectiuũ q̃dragintd. Vt ãboregan acent rectã pᷣcedit dictõ nem regente⁊ falſa? ſequi alij galogimihu ſchimodi. ¶ Lõtra pᷣdictaargu bmoſic nitili lles in belo·& „ 3 vabiltůt coltnn mo nnln ſiti 5 imp ini vti mnbb⸗ ulu ſinwnnec idis uiſnsil iuiuitndu ſſtneneg iunid ſitulibau inpet wnſAci vimoaede ninnnn mnnmn witniiton Nide nöt Uis uimtt ſuſde tünt z Lfin 10 Pltri hyſpani acia ſumit᷑cñ̃ aparẽtie rõ ne vnitat? oꝛõis cõpoſite vere.⁊ nõ rõne vnitg diuiſe Sten⸗ fallacia deber dicifallacia cõpoſitõ is ⁊ nõ diuiſiõ 3 cũ apparẽtia ⁊ ꝓbabilitas ſuoꝝ ꝑalogiſ nox Puenat ex oꝛatiõe cõpoſita vera · ¶cðo ſic. materialis vnitas oꝛatõis cõpoſite? diuiſeẽ cã appa⸗ rentie in fallacia cõpoſitõis ⁊ diuerſitas ßᷣcatoꝝ ẽcã defectꝰ illius. Ideo ſi ila materiał vnitas ſit cã̃ apparẽtie huꝰ fallacie. hec fallacia habebit ean dem cãm apparẽtie cũ fallacia cõpoſitõis qð ẽ incòueniẽs. Certio ſic. modꝰ ꝓferẽdi oꝛationũ ſe tenet ex ꝑte lrãꝝ ſyllabaꝝ? dictionũ. in oꝛõe cõpoſita ⁊ diniſa eodẽ modo ꝓferunt᷑lie⁊ ſ yllabe? dictõe ergo ille oꝛad tiones.ſ.cõpoſita⁊ diuiſa nõ differũt łhm modũ ꝓferendi Muarto ſic. cõ iunctio hʒ ↄiungere ꝑtes oꝛatõis ⁊ nõ oꝛgtões · vt btʒ ex eiꝰ diffinitõe er⸗ go ↄtra hocqugd ðꝛ in ſcðo modo huiꝰ fallacie ꝙ Hiũgit inter terminos et oꝛatões. ¶uinto ſic. in iſto ꝑalogiſmo huiꝰ hallacie.ſ. quẽcunq; con tingit dicere ↄtingit loqᷓ ſʒ tacentẽ ↄtingit dicere tacentẽ ↄtingit loqui. vna determinatio diuerſimode pᷣt determinare vñum determinabile.⁊ tñ binõ ẽpᷣmus modꝰ. Md pmũ ðꝛ.ꝙ lʒ ex pte oꝛatõ is cõpoſite vere ſumat᷑ apparẽtia ꝓbabilitat⸗ pᷣmiſſaꝝ.tñ expꝑte oꝛatõis diuiſe falſe ſumit᷑ warentia ꝓbabilitatis ↄſequẽtie q̃ pᷣncipalioꝛ eit in palogiſmo huiꝰ fal⸗ acie. Ideo hecfallacia pᷣncipalꝰ denominat᷑ ab oꝛatõe diuſa falſ. a.qᷓ; cõ polita vera IAd ſcðᷓm ðꝛ. ꝙ lʒ hec fallacia ⁊ fallacia cõpoſitõuis habent eandẽ cãm apparẽtie cõem ſcʒ materialẽ vnitatẽ oꝛatõis diuiſe ⁊ cõpoſite tñ hůt diuerſas cãs apparẽtie ſpeciales ꝑ hoc ꝙ cõpoſita oꝛatio vei diui ſa variant penes veꝝ ⁊ falſum.vt ptʒ ex pdictis. yAcd rertiũ ð2 ꝙ licʒ in oarõne cõpoſita ⁊ diuiſa dictões vᷣm ſe eodẽ modoꝓerant᷑.nõ tamẽᷣm vnionẽ parꝝ in oꝛatõe qꝛ quãdoq; diuidunt᷑ab inuicẽ 2 quandoq; cõpo⸗ nunt·¶ Ad quartũ ðꝛ. ꝙ ↄiũctio pᷣmo⁊ ꝑle ẽ ↄiunctiua ꝑtium oꝛatõis mẽ e ↄſequẽtibñ ↄiungit inter oꝛatões. Iʒ qñ ↄiungit inter terminos oꝛdinetur inſitumggis debito⁊ quãdo ↄiungit inter ꝓpoſitõ nes in ſitu minus debito. Ad qͥntum ðꝛꝙ kʒ in eodem ꝑalogiſmo eadem deter⸗ minatio diuerſimode determinat idem determinabile.tñ hoc nõfit cũ de terminatõe ⁊ vaniatõne ꝑtium oꝛatõis ſᷣm ſitũ magis ⁊ minꝰ debitũ qꝛ ita oꝛatio de virtute ſermonis põt capi equalr. ꝓutille actus pᷣcedit ver⸗ bum yel ſeqͥt ur ideo nõ eſt ibi variatio ſenſus cõpoſiti⁊ diuiſi. uit de fallacia accentꝰ. ccentꝰẽcerta ler⁊re⸗ gula ad eleuãdũ vl depᷣmẽdũ ſyllabã vniuſcuiuſqʒ dictõis. Et iſte accetꝰ diuidit ĩ accẽtũgrauẽ. acutũ? cicũflexũ. Hrauis ẽqᷓ depᷣmit᷑ifine. Zcutꝰ gccẽtꝰẽqͥĩfine eleuat vł acui Circũflexꝰẽ qͥ acuit᷑⁊ depᷣmit᷑ſil· vł circũflerꝰ ẽq ꝓcedit a ſublimo 7ꝓcedit ĩ altũ·⁊ finalr tendit in ymũ.vt hiettin Fallacia accẽthẽidoneitas decipiẽdi ꝓueniẽs exrmull ⸗ licitate victõis eiuſdẽ ß̃m ubaz diuerſe m modũ ꝓlerẽdi diuerio ßcãt C ã̃ apparẽtie huiꝰ fallacieẽ vnitas dictõis ᷣm maeriã vlEm ſubltãtiã ſolũ. Lã defectꝰẽ dun ßᷣcatoꝝ J ü 3— Trattatus lextus Iſtins fallacie lunt duo modi. Pꝛimꝰ modꝰpuenitereo aliqᷓ dictio pᷣt ꝓferri diuerſis accentibyvt hic. oĩs popubeſt arboꝛ. gens ẽ popubꝰð gens ẽ arboꝛ Dm ꝙ maioꝛẽduple qꝛ pᷣma ſyllaba huiꝰ ðictõi⸗ populꝰ pᷣt ꝓlerri õgaſchſ et nõ ſequit᷑ ↄcluſ io. vkp̃t eẽ bꝛeuis ⁊lic ẽ falla ⁊ ſequt᷑och Simitrhic. oĩs araẽ in tẽplo.ſtabulũ poꝛcoꝝẽ arʒ ſabu/ ſum poꝛcoꝝ ẽ in tẽplo· wðm ẽhic ſicut pus dictũẽ. Blrh qcqd hamat᷑ hamo cd pit᷑. mulier amat᷑ ð mulier hamo capt᷑ Dicendũ ꝙ maioꝛ ẽduplex eo ꝙ hec dictio hamat᷑ pᷣtpfeni cũ aſpiratõe vel ſine aſpiratõe.ſipᷣmo ſicẽ yera⁊ nð ſeqf con duſio.ſi ſcho ſic ẽfalla? ſequit᷑ ↄcluſio · vlſic. quoſciq;vitos inſtũẽpẽdere dignũẽ penã patiſʒ iuſtos viros dignũẽ pdle reð iuſtos viros dignu ẽpenã pati Vñ vlraq; pᷣmiſſan ẽdu plex. eo ꝙ hec dictio pẽdere pᷣtꝓferimedia long Vndi bꝛeui Scðs modꝰpuenit exeoꝙ aliq̃ voxp̃t eẽ dictivlon rio vt hic.tu es · qui es. ſed quies eſt rehes · ergotues n Dicendũ ꝙ ma ioꝛ eſt duplex. eo ꝙ quies poteſteẽ dicnoj dꝛatio · ſi ſit dictio tune eſt kalſa ⁊ ſeqͥtur conduſio.ſioni ticeſt vera ⁊ nõ ſeqͥtur ↄcluſio Similr quichafecitdeimi te. fecit deꝰ coacte. ſ des fecit vinñ in vite. ð de fecit vintʒ coacte. Dicendũ ꝙ maioꝛẽ duplex · eo ꝙ inuite pteẽoꝛõnel dictio.ſi dictio ſicẽ pa⁊ nõ ſequit᷑ ↄcluſ io.vlpᷣteẽ oꝛõt icẽ ſalla ⁊ ſeqᷓt ↄclo · Gilr ß qcũq; hʒ dilectõeʒ ſupnãbʒ dlecti nem dei vſurariꝰ hʒ dilectõem fugã ·d vſurarius bʒdileci onẽ dei. Dicendũ ꝙ bec dictio ſupnampᷣt capi dupl Uno mõ vteſt dictio · ⁊ ſic minoꝛ ðfalla ⁊ſeqturↄciuſio. lo mõ pt eſſe oꝛatio · ⁊ſic eſt vera ⁊ nõ ſeqtur ↄclul io Bnilier bic metuo longas pꝛeeunte noctes olidya doꝛmis vndebecdi ctio metuo poteſt eſſe dictio vel oꝛatio: Poſtqᷓ; autoꝛ determinauit de fallacia cõpoſitls ⁊diuiſionis hit yůt dererminat defallacia accentꝰ. Tuius oꝛdins ratioeſt· q fallaie debit arẽtiain fulacn cpot oꝛdinari m ſnas cãs apparẽtie.ſed maioꝛ eſt apparẽtia in t tõis ⁊ diuiſionis qᷓ; in accenu qð ptʒ qꝛ in fallacijs in dictoe ſumitcã parẽti ab vntate voels multiplieis · ſed in fallaci cõpolitõnis ⁊ dul li ʒ varienkoꝛatöheb nis remanentſ implices dictões actualiter eedem ii fallacia accentus vbi ideo ineis eſt maioꝛ vnitas vocls multiplicis ð in variantur dictõnes et cꝛatõnes actualiter · ideo poſtponitur fallacun centus. ¶ Sclendum pꝛimo·x dccentus incommuniſi difitu tnenut unubdocho indusſulut⸗ ſuneno mituldc zinhbuduen zig Erlerin niclistcyll iinnnenn linapime tdſol winiſufll husfl ſügteroch niumſe izui muihnril oinn ſul ünr . — ulinn unpp un6 wtopi ſuhnzu muy Petrihyſpani Eſtcerta lex vel regula ad depꝛimendũ veleleuandũ qᷓ;lbet ſyllabã alij cuius dictionis. per hoc ꝙ dicit certa regula ponitur cauſa foꝛmalis eins et per hoc ꝙ dicit ad eleuandũ vel depꝛimẽqũ explicat᷑ cauſa finalis eius et ꝑhoc ꝙ ðꝛ ſyllaba explicat᷑ cauſa materialis ſiue materia in qua eſt ac⸗ tentus. q accentus pꝛimo ↄuenit ſyllabis.⁊ ꝑ ſpllabas cõuenit dcõnb ꝑdictõnes vero oꝛõmby. t ðꝛ accentus quaſi ad aliud cantus.qꝛ talis menſura eleuatõis vel depꝛẽſſionis eſt quidã cantus oꝛdinatus ad expꝛi mendũ mentis ↄceptũ. Et diuidit᷑ ꝑ accentũ acutũ.grauẽ ⁊ circũfięxum. Cuius diuiſionis rõ eſt qꝛ oĩs accentus vel eſt ſimplex vel mixtus ꝗi ſim plex. hoc eſt dupkr. vel eſt cũ dep̃ſſione vocis. ⁊ ſic eſt grauis. vel cũj eleua tione ſyllabe.ſic eſt acutus. ſed ſi mixtus.ſic eſt circũfiexus qui videlicet milcer ex eleuatõne ⁊ depꝛeſſione ⁊ hoꝛñ diffinitiões ſatis patent in textu. vnde hic non ↄſiderat accẽtus vt eſt paſſig vocis hcatiue. ſicut in grãma tica.ſʒ inq;um diuerſitas accentus eiuſdeln dictianis eſt cũ pluralitate ſi i gnificatoꝛũ.rõne cuius poteſt ſumi hec fallaciaꝰ Hciendum ſcðo.ꝙ falj kacia accentus eſi ꝓdeneitas decipiendi pꝛoueniẽs ex materiali vnitate di ttionis diuerſe tñ km modũ pꝛoferendi⁊ ᷣm ßcata. Et cauſa apparentie eius eſt ila materialis vnitas dcõis plura ßᷣcantis rõne cuius creditur ꝙꝑ ſicut ila vox eſt materialirer vna.ꝙ etiam habeat vnñ accentũ ⁊ vnñſ ig nificarum. At ꝑ hoc poteſt ſumi maxima fallacie in qua fundant᷑ oẽs pa raloglmi huius fallacie. Sed cã defectus eſt diuerſitas ßᷣcatoꝝ illius dij ttionis diuerſe in modo pꝛoferẽdi. Et per hoc ptʒ ꝙ accentus nõ eſt cau ſa aparentie vel defectus.ʒ ↄcomitat᷑ cãm defectus.qꝛ eĩ ᷣm plures ac cẽtus dictio habet diuerſa eata.ideo diuerſitas accentus eſt diuerſitatis deõnis ſiguũ Et licet ſint quatuoꝛ accidentia deõ nis.ſ.rã tempus ſ pũs 2 nñerus.tñ ab illis non ſumitur vera fallacia ſicut per accentũ. hndeꝑnu —. merũ 7 cauſatur fallacia.qꝛ A nõ. octinol 3 vocis.ſed m aſpiratõem dictõnis que deſignat᷑ ꝑ tẽpus ſᷣm quoda iqua i nin ſyllaba habet duo tpa ſiſit longa.⁊ vnñ ſi ſit bꝛeuis poteſt cauſari iſta fak kacia Ped hoc eſt ſolum inqᷓ;tum variatio tempoꝛis cauſat variationem ₰ dʒ din centus.ideo iſta fallacia melius denoĩatur ab accentu q; atpe. ⁊ in oĩby pologſmnis huius fallacie fit variatio accentus. non autem tempoꝛis. ¶Scẽduʒ tertio. ꝙ huius fallacie ſunt duo modi. Pꝛimus eſt qñ dictio potentialrer vna poteſt pꝛoferri diuerſis accentibꝰ iñ quẽ ſie ꝑalogiſan᷑ Quicũq; vult pẽdere vult ſuſpendi.ſʒ toꝛtoꝛ pendens hoĩem vult pende feergo vult ſuſpendi. Polutio ambe pꝛemiſſe ſunt duplices. qꝛ pẽdere pᷣ̃r qpi vno modo neutraliter. alio modo actiue vt veniat a ÿbo pendo pen⸗ dis peucere.ſi in vtraq; pꝛemiſſarũ ſumatur neutraliter maioꝛ eſt vera ⁊ minoꝛ falſa. vel ſi in vtraq; ſumat᷑ actiue maioꝛ ẽ falla.⁊ minoꝛ vera.⁊ iſtis duob modis ſequitur ↄcluſio. ſed ſiin maioꝛe ſumatur neutraliter⁊ inmi noꝛe getiue vtraq; pꝛemiſſaruʒ eſt vera. ⁊ non ſequit ↄcluſio.⁊ ↄmittitur Actaaccentus. Gt ſimiliter diceret de iſto ꝑalogiſmo. oĩs populus eſt urboꝛ gens eſt populus.ergo gens eſt arboꝛ. Etiam diſtinguendo pᷣmil⸗ a rõne huius dictionis populus quo ad eius pꝛimã ſyllabam eiendum quartoqꝙ ſecũdus modus fit quãdo aliqua vox poteſt eẽ ditlo vel oꝛatio. vt hic quicunqʒ pꝛeſtat alicui dat alteri.ſed lapis pꝛeſtat — ctione. q facit multiplex fantaſticũ. figura eſtq̃ termino vel termis claudi?·termino vt circulus.terminis vt triãgulus qᷓ vrigu lus· etſilitudinarieh ſumit᷑. Fallacia figure deõis eſt ſiitudo dcõis cũ dcõ̃e penes finalẽ termiatem ĩ ꝑte nõ idẽ fcãte. ⁊ facit multiplex fantaſticũ. Eſtãt multiplex fantaſtitũ qů aliqᷓ dcõ Et vnũ·⁊ videt᷑ ßcare aliud. ꝓpterſilitudinẽ quaʒ hzin ꝑte cũalia dcõe. vt videre ßt paſſionẽ ⁊ videt᷑ ßegreacti F onẽ ꝓpterßᷣ ꝙ eſt ſile huic pᷣbo agere Cauſa apparẽtie falle ẽ ilitudo dcõnis in ꝑte cũ alia dcõne nõ idẽ ßcãte Cã defectus huꝰ fallacie eſt diuerſitas eoꝛũ q̃ vident᷑ eẽſilia Iſta ãt ſilitu doſit tnbo mõis.. voce. ßcatõe.⁊ ſuppõe ettʒ hoctics ſunt mõihmõi huiꝰ fallacie. ꝛimꝰ modus ꝓuenitex ſil termia /G ſ tione dcis cũ alia dcõ̃e.vt q̃liſcũq; eſt muſatalis eſtpoeta. V ßmuſaeſt feĩ generis. ʒ poeta eſt fei generis. Dicẽdũ ꝙ non ſcquit ꝙ ſi aliqᷓ ſint eiuſdẽtermiatões ꝙ ſint einſdẽgeneris. Gilr hic. oĩs aqua ẽhũida.fluuiꝰ eſt aqᷓ ergo fluuiꝰ ẽhũida dõmꝙ nõ opoꝛter ꝙ ſifluuius ſitaqua.ꝙ ðʒ quicꝗd dicat de aqua ꝙ hoc etiã dicat᷑ de fluuio ſub eadẽ terminatiõe.vel ic. oĩs hõeſt alby. mulier eſt hõ.ð mulier eſt alby ñ in oĩb pdictis palogiſmis maſculinuʒ interp̃tat᷑feĩm. aut ſi foꝛmet᷑ ſi palagiſmus muſa et poeta ſilr termĩant᷑. ſ; muſaeſt fei ge neris.ð poeta.tũc nõ eſt ibi fallatia figure dcõuis.ſ zfallaↄſe quẽtis a ꝙp̃iteraccidẽtiby.vt poſtea ptẽbit. Gcðs modus p pe g utatõe vniꝰ pnti in aliud. vłqů vna ſpẽs vmp̃nti i njaliã ſpẽm vt h. quidcid heri emiſti hodie ↄmediſti cines crudas heri emiſti. carnes crudas comediſti. dõʒ ẽ ꝙnõ ſcq&᷑· qꝛ qͥcqd ðt rẽ de pᷣnto ſe.crudũ ðᷣt rẽde p̃nto qᷓli lio·etſic pœedit᷑ de vno p̃nto in aliud Gilr h.qͥcqͥd herivi diſi hodie vides.ſʒ vidiſtiheri albũ ð albñ hodie vides Di. cẽaũꝙ nõ ſeq́t.qꝛ albũ ßt ꝑ modũ qᷓlitatis. qcqͥd pᷣo ðt rẽde pnro be Bilr h. do tibi ſolũ denariũ.ſʒ ſolũ denariũ nõ beo ʒ do tibic nõ hẽo. Doimn ꝙ hec deõ ſolũðt relatõeʒ· q Nhi in. ij eten.·ſolũ ðꝛqᷓſi nõ cũalio.et hecdeõ qd ðt ſubãm— S— ttlic ꝓcedit᷑a relatõead ſubãm ·ſilrẽ hic. aliqͥs dat cito equũ* ßnõbʒ cito equũ.&ᷓ aliqͥs dat cito qʒ nõ habet. Dõm ꝙ nõ ſequit᷑ quia cito dicit modum actus ſiue qualitateʒ · et quid dictſubſtantiamet ſic pꝛocediẽ᷑a qualitate ad ſubſtantiam Trattatus lextus Fimſliter qñ pꝛoceditur ab vna ſpecie vnius pꝛedicmnti i ad aliã.vt qᷓ;toſcũq; digitos heri habuiſti hodie habes decẽ vigitos heri habuiſti· ergo decẽ digitos hodie habesyoſiꝰ/ toqꝙ vnñũ omiſ eris · Picẽdũꝙ non ſequit. qꝛ hecdicto ʒjo cunqʒ dicit qᷓtitatẽ cõtinuã · et hec dictio deceʒ dicit qᷓtin ewiſeii⸗ cem diſcretã ertius modus pꝛouenit ex diuerſaſuppoſtio anm n wininſu ne termini. vt põ ẽſtlpecies· ergo aliquis hõ eſt ſpẽs.zhec. n homo eſt digniſſima creaturarum.ergo aliqͥs bõ eſtdignil fima creaturarũ. hic eſt pꝛo ceſſus a ſimplici ſuppõneaãg nalẽ. Gilr hic. ois hõ eſt aial. ergo oĩs bomoeſthoc iSi militer hic. aial eſti oꝛtes · aial eſt plato ⁊ſic de alijs. ergoul eſt omnis hõ hic fit pꝛoceſſus a pluribꝰ determinatis admi derermina t iſte modus ſ olet appellari vniuocus ie terminus vhiuoce ſe habet ad oĩaſuppoſita. Vndein qui bet pꝛemiſſarũ ſupponitpꝛo vno in concluſione vero ꝓpu⸗ ribus et ſic variat᷑ eius ſuppoſitio. Ft eſt intelligendũ ꝙin pꝛedictis quale quid interpᷣtat᷑ in hoc aliquid..cõmunewe vniuerſale inrerpꝛetat᷑ ingulare. Bi em̃ gial eſt hocalihdi tunc arguit᷑ ſic. aal eſt· oꝛtes.aial eſt hõ · etlic dealis· ʒj eſt oĩs homo eſt bonũ argumẽtuz ſicut hic.ſoꝛtes cumitpl to currit.⁊ ſic de alijs · ergo oĩis hõ currit. Silr hic nonſeqi tur qñfit pꝛoceſſus ab imobili ſuppoſitõne ad moblioi bomo eſt aĩal. ergo ois hõ eſtboc animal. ⁊ ſic de alije o tres modos ponit Ireſto · dicens ꝙfigura dictõnis irqi terpꝛetatur nõ ideʒ vel diuerſum. vt mal culinũfemininũyd neutrũ.vel econuẽrſo et rutlus d interpꝛetat qulexqᷓi E iterũ qñ cõmune interpꝛetat ſingulare vel hoc aliquid. ¶ Moſtqᷓ; autoĩ determinauit de fallacijs peccãtiv ᷣm multyict acluj ale ⁊ potentiale. hic ↄñr determinat de vltima fallaci indictne qupet⸗ cat hᷣm multiplex fantaſticũ ſcʒ de fallacia figure dietõnis ·& dech randũ quid ſit fallacia figure deõnis/ pᷣmo deſcribit figuram ꝙꝛe dil dicens Higura eſt que termiĩo vel terminis cauditur.ſcut citeulusdu us · qui vnicaleli mo terininoꝓpter figuram circularẽlicut eſt circul tulariclaudit᷑. ðꝛ termi nis ſicut quadrã gulus triangulus ⁊ꝑ talen liu dinẽ ad taleʒ figurã ðꝛ figura ſieilla termnatio ſit er pteeai ve ſiue modi ᷣcandiex quo ptʒ& fallacia figure deonis eſtſimils tio dictionũ ad inuicẽ ꝓpter quam credimus ꝙ vna dicti idem ſign cũ alia dictiõe. Et qꝛ non ßcat idẽ ᷣm hãc multiplicitate ſumi 3 fantaſticũ ¶ Bciẽdũ pmo g fallacia figure dictoi deo eſttdo ziuni Aun ſipbſoäe ſ unit„ ſichinert idinptien numshei ſihitunecit igiigdi gimalubdi zunhmnüh innutemi vnnürnche ſ. — ziſ he wminfq icbiſl isijunnd imzl vhhehit inüc Rnit minhun paſt min iſuſu ſuinm tunn iun uhln 4 3 ₰ F Hetri hywani decipiendi· ꝓueniens exſili terminatõe dierõis cñ alia dietõe.ratne eui⸗ tredi· ꝙ ſicut ille dietões in ſilitudine vel ſil terminatõe ↄueniũt. ꝙ etiã ↄueniãt in care vel mõ heandiſʒ cã defectꝰẽ diuerſitas cgtoꝝ vel mo⸗ doꝝ feandi illaꝝ dictionũ in ſiti terminatõe ↄueniẽtiũ. ¶ Fciendũñ ſcðo ꝙhec fallacia ſumit᷑ex terminatõe duaꝝ dictionũ inter ſe. Sʒ ſicut ila ter minatio fit triplr.videlicʒ in voce in mõ ßcandiꝛ in catõe.iõ ᷣm hoc tres ſumunt modi huiꝰ faliacie quoꝝ pmus ẽ Quãdopter ſilem termina⸗ tionẽ dictionũ inter ſe. crediↄueniẽtia illaꝝ in ßeatõe vel in modo ßᷣcandi Eremplũpmi vt ſecareẽ agere·ibi ꝓpterſilitudinẽ vocis credimus illas dictões habere ſikitudinẽ in eato.ſcʒ ꝙ ambe ßcẽt getõem cũ tñ nõ ſit ita ule qnd Eemplũſct. vt qualis eſt muſa talis eſt poeta.ſʒ muſa eſt gůis femĩer go poeta. ibigpter ſilitudinẽ vocis credit᷑ eẽ ↄueniẽtia in mõ pᷣcandi illarũ dictionã ſcʒ in gñe Mrt ſoluunt᷑ tales ꝑalogiſmi negando ↄñam.q ꝓpter talẽ ſiitudinẽ vocis nõ ſeqtur ↄuenietia ipſaꝝ dictionũ in ßcato vłinmo doßcandi. ¶ Bciendũ tertio. ꝙ ſcpᷣus modus huius fallacie eſt qñꝓpter odus p uenientiã duaꝝ dictionũ in mõ ßcandi credit ↄueniẽtia eaꝝ in ßᷣcato vel 2 ſedidat Fepnu. rins pᷣdicamẽtt. Mxemplũ.vt quicqd heri vidiſti hodie vides. albũ heri rů ſayponup inmõ ßcandi.⁊ ᷣm hunc moqũ res vnius pᷣdicamẽti inutatur in rẽ alte vdiſtu ergo albũ hodie vides.ibiꝓpter ſikitudineʒ ſubſtantie diſtribute ꝑ qcquid ⁊ albi.eredit ꝙ ſub illo diltributiuo fubliãtie quicqͥd bene ſubſu mat albũ qð impoꝛtat e mutat᷑ res ſubſtãtie in qualitate quã tum ad ſubſumptõem ſimilr ſi diceret᷑. Nuicdd heri emiſti hodie comedi ſerudas carnes heriemiſti.ergo crudis carnes hodie comediſti.ſimiłr. vãdocũq; comediſti fuiſti hõ decies comediſti.ꝗᷓ decies fuiſti hõ. vbi iud ſignũ qñeũq; diſtrib uit ꝓ re habẽte ſe ꝑ modũ ↄtinui⁊ deties ꝑ mo dum diſcreti⁊ ſub diſtributiuo ↄtinui ſunnt᷑ diſcretũ. ⁊ ſie mutat᷑ vna q̃li tas in aliam. Simitr hic. quẽcunq; diligis eſi amicꝰ tuus.n atrẽ tuã dili⸗ gis.ᷓ mater tuaẽ amicꝰ ruus.ibi ꝓpter ſilitudinẽ inter ila heata etõ cre⸗ diturꝙ ↄueniãt in gñe. Et ſolluunt᷑ iſii palogiſmi negando ↄñam. quig ler ↄuenientiã duoꝝ in re ßcata.vel inmõ ßᷣcandi nõ ſeqͥtur ↄueniẽtia eox inter ſe. ¶ Sciendũ quarto.ꝙ tertiꝰ modꝰ ſumit᷑ qñ ꝓpter ſilitudinẽ duaꝝ diction in ßᷣcato credit᷑ ↄueniẽtia eaꝝ in mõ ßcandi Exemplũ pᷣmi vt om̃e aial ẽ albũ plato ẽ aial.ꝗᷓ plato ẽalbũ.ibigpter Huenientiã platõis et aialis in hcato credit ↄuenientia eoꝝ in gñe.ſiliter. Mm̃is petraẽ alba⸗ lapisẽ petra. lapis ẽ alba ſilr. vẽ hoĩes currũt. ſoꝛtes ẽ hõ· ſoꝛtes cut mnt Siliter Baĩal ẽ ſoꝛtes.aĩalẽ plato· ⁊ ſic de alijs.qᷓ gĩalẽ om̃is hõ.ibi pter ↄuenientiã gialis cũ añcedẽte ⁊ ↄñte credit᷑ꝙ aĩal habeat eandem upoſitõem in añte ⁊ ↄñte.⁊ tñ argu a plurib determinatꝭ ad vnã de terminarã reſpectu huiꝰ dictõis ajal. Et ſoluunt᷑ oẽs ꝑalogimi negãdo ↄüam. Nãgpter ſimilitudinẽ terminationũ ⁊ hᷣcationũ in dictõe nõ ſequi tur ↄuemẽtia illaꝝ inmõ ßcandi. Et qñ ðꝛ in ſcdo mõ ꝙ ille modus ꝓue niat ex diuerſa ſuppoſitõe.tůc ꝑ diuerſamſ upoſitõem poſſumꝰ intellige ſe diuerſitatẽ inmõ ßcandi. ¶ Qötrap̃dicta arguit᷑ pᷣmo ſie. Nulla figu nclaudit termino vel terminis ·ſʒ figura ẽ terminꝰquꝗᷓtitatis.ꝗᷓ male dꝛ xfiguraẽqᷓtermino veltermihis tiaudi᷑. Beðo ſic. In circuſo nõẽ ar⸗ tuterminꝰtʒ ſinti ũcta in potẽtia. qꝛ in linea circulari potẽria ſunr infi⸗ 3 Trattatus lextus nita puneta.ergo male ðꝛ ꝙ figura claudit᷑ termino vel terminis. tio ſic.ſicut ſimilis eſt terminatio dictõis ita ⁊ oꝛatõis. ſʒ nullaẽ ſjixi figure oꝛatõis · ᷓ nec dictꝰ nisI Muarto ſic res vnius pᷣdicamit 66 mutat᷑ in rem alterius pᷣdicamẽti.& iſte modus male aſſigna.ſi 5 to ſic. Weceptio ꝓueniẽs expte ßᷣcatoꝝ aliquaꝝ dictionũ ꝓuerit rei.ᷓ fit fallacia extrà dictõem · ergo male ponit᷑ tertius modus ᷓ Ke bmum dicit᷑ ꝙ figura dupłt accipitur. Mno modo materiakr ꝓquantt te terminata.⁊ ſic figura nõ eſt terminus nili foꝛte lubſtantie. Aliomo e capit᷑ figura foꝛmaliter pꝛ?o modo terminatõnis huiuſmodi quõtitars et lic eſttigura de quarta ſpecie qualitatis.⁊ ſic bene dititur temin AMdſcõm dicit᷑. ꝙ linea circula ris nõ clauditur terminoin actu. ßna gis iupficies circularis cõtentã ſub linea circulariclauditur vno temin icʒ linea q̃eſt eius circũferẽtia. Elnde figura ſemp capitur pꝛo conen ſiue ſit fupficies ſiue coꝛpus ⁊no pꝛo continente ¶ Id tertium dicinr. ꝙ oꝛatio nõ habet terminatõem pᷣmo ⁊ per ſe. ſed ſolumex ↄleguentin tione pti.· ideo nõ ponit fallacia figure oꝛatõ is ſicut dictõis. ¶Ad qur tum ðꝛ.ꝙ bʒ res vnius pᷣdicamẽti ex natura rei nõ mutet᷑ in rem alterus pᷣdicamẽti.tñ bñ denotat᷑ ᷣm modũ ßᷣcandi.ſic ꝙ vnꝰmodus ßeandini us pᷣdicamẽti mutat᷑ in modũ alteriꝰ pᷣdicamẽti./Adqͥnůðꝛꝙlich⸗ ſiderent᷑ res fᷣm ſe⁊ ratõ ne reꝝ ſic ab ipis ſumit᷑ fallacia ertra dictõeʒ ðʒ ſiↄſiderent᷑inquãtũ ꝑ ßcata ꝓuenit ſiltudo dictionñ ſic taulant fallai in dictõe⁊ ſic kit in iſtis. nec eit incõueniẽs ꝙ ßm diuerſas ratões diuene fallacie in iſtis ꝑalogiſmis peccent penes faſlaciã accidẽtis ſʒ inratõetuu ſe aparẽtie huiꝰ fallacie.ſʒ ratõe alterius ideo ßᷣm diuerlas cauſas apa rentle idem paralogiſmus eſt in diuerſis fallatijs · cEauit᷑ de fallacijs extra dictõnem que ſunt ſepten 1 ſcʒaccidensßᷣm quid ad ſimpliciterignoniut chi.petitio pꝛincipij· conſequens.nõ cauſa vt cauſa· kmplu res interrogatõnes vt vnam· Differunt autẽiſte fallacies fallacijs in dictõne. quia fallacie in dictõne habent caulum apparentie ex parte vocis. Sedfallacie extra dicõᷣnenbi bent cauſam apparẽtie ⁊ delectus expte rei⁊ nõ expte w cis.⁊ pꝛopter hoc dicunt᷑ extra dictõnem · oſtqᷓ; autoꝛ determinauit de kallacijs in dictõne. hic pñr detenjt de kallacis extra dictõem. K uius oꝛdinis rõ eil·qfallace oꝛdinan fn ꝙ hñt maoꝛem? minoꝛẽ cuſam apparẽti·⁊ mags pꝛomptefichts pt cauſari deceptio reſpondẽtis.ſʒ magis plomnpte cauſat᷑ dentis ꝓpter ignoꝛantiã dictõis multiplicis vel oꝛðis.; abl nem diuerſaꝝ reꝝ·i fallacie in dictiõe pᷣcedunt ↄueneler fallacias en dictõem. Etiꝓpter hoc · qi fallacia in dictõe caulat deceptões kmyoc ſic uflutine nin ilu pn ſi jupnit?tc ionſpaul munnicl iſnlo ukrſlogl injnſmelt ntinu ſndein⸗ ucnefula üntynlat ulmsp un uieldy mnijn Fliol nunbinen gnaſn winlimt mliritehi iut maluel . wnimen 9 iln ſuntis ſmn — cmu n ciinm. Un 47 8 . . — deneti yn noci i u n nodi uun hn ſn rönkt nilnn lnspurn Witi — Prtri hylpani Nallacia vero extra dirtõnem cauſat deceptõnem ex ꝑte rerum Tedin diputatõne voces pᷣcedunt res. qʒ res mediantib vocibus in diſ puta⸗ tione accipiuntur · ¶ Bciendũ pᷣmo ꝙ fallacie inter ſe differunt? ↄueni⸗ nn. Nñ inter ſe ↄuemũt eo ꝙ oẽs fallacie hñt cauſas defectꝰ ex ꝑte rei.ſʒ diferunt inhoc. qꝛfallacie in dicrõe ſumunt cauſas oparẽtie expre voct ſʒ dictõis vel oꝛdis multiglicis. ʒ fallacie extra dictõem ſumunt ip̃as efpte reißcate per voceg. Enqe ᷣm habicudines reꝝ que a reſpondẽte ignoꝛant᷑ pt ſumt cauſãſjoitie ⁊ cã defectꝰ fallacie extra dictõeʒ. Ge cundo differũt in mõ decipiẽqi. qꝛ fallacie extra dictõeʒ magẽ decipiunt hoiem vntanernp ſe ſſderãdo. qñſcʒ ignoꝛat quis habitudines tex.ßʒ fallacie in dictõem agis decipiũt hoĩem in diſputãdo ⁊ nõ ꝑſeip̃m ↄlderando. qꝛ hõ ꝑſe ↄſiderãs nõ ignoꝛat multiplicitatẽ dictõis qñ ca⸗ pit eã equoce.· ⁊ rtio differũt quantũ ad ſolutõnem eoꝝ ꝑalogiſmo.qꝛ ꝑalogiſmi fallaciaꝝ in dictõe debẽt ſolui pᷓ diſtinctõem alicuiꝰ pᷣmiife. ex tepta tñ fallacia figure dictõis in qua ſoluu nt ꝑalogiſmi ꝑinteremptõeʒ ↄſequẽtie vel alicnꝰ pᷣmiſſaꝝ.⁊ iſti ſoluunt᷑ negando ↄñam Sciendũ do. ꝙ ſolutio ſyllogiſmiẽ manifeſtatio ſyllogiſmi faiſi. Gt diuidit᷑ ꝑ ſo lutõem aparẽtẽ ⁊ rectã · Polutio aparẽs ẽ manifeſtatio ſÿllogiſmifaiſi nõ oſtendẽdo in ſpeciali cãm ꝓpter quã ibi cõ mirtit᷑ talis faliacia. Sed ſo utio recta eſt manifeſtatio ſyllogiſmifalſioſtendendoqpter quid eſt falq ſus·&t ſic oſtendi in ſpecialiinaliquo paralogiſmopter qͥd eſt ibi aliqᷓ fallacia. Et ſyllogiſmus duplrp̃t dici falſus Vjno mð ꝓpter pᷣmiſſas. qñ ſcʒ aliqua pᷣmiſſaꝝ eſt falſa.Wlio mõ ꝓpter ilatiõem qñ ſcʒ ſyllogiſmus ſoꝛmalr nõ infert ↄcluſionẽ ſic ſunibr pt ſolui duplr.ſ oitendẽdo falſitateʒ pᷣmiſſaꝝ · aut defectũ ↄſequẽtieq Bciendũ tertio ꝙ pᷣuſqᷓ; autoꝛ determi net in ſpeciali de fallacia extra dictõem. Pꝛimo enumerat eas in generali dicẽs ꝙ ſunt ſeptẽ.ſ.accidẽtism qͥdad i impkrjignoꝛãtie elenchijpetitõis pᷣncipij ↄſequẽtis/m nõ cãin vt ctãm/ßm plures interrogatões vt vnã̃⸗ Cuius diuiſionis rõ Cſt· qꝛ oĩs faliacia extra dictõeʒ peccat ↄtra elenchũ velergo peccat ineſtatẽ tantũ ⁊ ſic eit fallacia petitiõis pᷣncipij. vel in ſlarõne ⁊ hoc eſt duptr. vel in eodẽ eſt apparens ↄſequẽtiã ſyllogiſmivł enthimematis Ppmum hoc eſt duplt. vel ibi eſt apparens cõſequentia ſyllogiſmi ad immpoſſibilè·⁊ ſic eſt nõ cauſa vt cauſa. Pi vero ſit apparẽter ↄſequentia enthimematis. hoc eſt quadruptr. vel ibleſt apa renter loc? pte in modo ad ſuum totum.⁊ ſic eſt ᷣm qͥd ad ſimpł.vel eſt habitudo prium ſimul ſumptaꝝ ⁊ ſic eſt ignoꝛãtiaelenchi.vel ibi eſt habitudo con⸗ uertibiliũ. ⁊ ſic eſt fallacia ↄſequenris. eo ꝙ ꝓpterↄ uertibilitatẽ vnñ credi; tur ſequiad alteꝝ. vel ibieſt habitudo totius integralis ad ſũ ꝑtem ap⸗ parenter tm̃.⁊ ſiceſt fallacia hᷣm plures interrogatò nes vt vnã. I GScien — entis ſumit᷑. eo ꝙ ſumauſam apparentie ex ꝑte teiᷣm diuerſas habitu dines partium entis. Ideo hm plures diuiſiones entis poſſunt ab inuicẽ diſungui.vnde pꝛimã diuiſio entis eſt in ſubſtanriam ⁊ accidẽs ᷣm quaʒ: ſumitfallacia accidẽtis. ecunda diuiſio eſt in pfectum ⁊ in imꝑfectuʒ ꝑ reſpectum euius ſumitur fallacia ᷣm quid ad ſumpłr Tertia diuiſio eſt* důquarto. ꝙ numerus fallaciaꝝ extra dictõem exꝑte reꝝ vel diuiſ S vpolitum? nõ oppoſitumm quam ſumiturfallacia ip — — mcſ A wrin — Petrihyſpani Vuins fallacie tres ſunt modi. ꝛimus pꝛouenitex eo ꝙ alt quid vere pꝛedicatur de aliquo ſubiecto. et pꝛopter hoc cre⸗ ditur vere dici de accidẽte eius a quo eſt diuerſ um. Vel quã doaliqͥd pꝛino attribuit rei ſubiecte in pᷣmiſſis.etpoſſen at tibui᷑ eius accidenti in cõcluſione.vt hic hõ eſt ſpecies.ſoꝛ tes eſt homo. ergo ſoꝛtes eſtſpecies. Dicendũ ꝙ nõ valet. qꝛ ileterminus ſpecies quieſt attributum aſſignatur ineſſe ſoꝛ tiqui eſt accidens. eo ꝙ dicit᷑ de hoĩe quod eſt res ſubiecta SGimiliter hicſic. aĩal ẽ genus.homo eſt animal.ergo hõ eſt genus. Bimiliter hic. om̃e es eſt naturale.ſtatua eſtes ergo ſtatua eſt naturalis. nõ ſequitur qꝛ naturale vere pꝛedicatur ex pticulari ydẽptitate aliquoꝛũ duõũ in a iquo tertio. Mel deee et ꝑpter hoc attribuitur in cõduſione ſtatue. quod nõ ———— ſit vere· Similiter bic. cognoſco choꝛuſcũ choꝛnſcus eſt ve — 4 niens · ergo cognoſco yeniẽtẽ picendũ ꝙ nõ opoꝛtet ꝙ ſico —* 3——— 5 woprerhorcognaiens ipm ſub iloaccididente quod eſt veniens. Becũdus modus puenit —— modus ꝓuenit —— quãdoaliquod cõmune pꝛedicat᷑de aliquibꝰ duoby cum qui niet bus eſt in pte idem et inꝑte diuerſum·⁊ pꝛopter hoc ila duo deruinin rin credunt᷑eſſe eadem interſe.vt hic ſoꝛtes eſt homo. plato eſt ul ditutienn N homo.ergo ſoꝛtes eſt plato. Silr hic. hõ eſt animai equus annmii et animal. ergo equus eſt homo. Dicendum ꝙʒ non opoꝛtet v⸗ 1 s ti 3 ꝙſigliqua duo cõueniãt in aliquo tertio.ꝙ pꝛopter hoccõ 2 uibs diuiſim ſumptis male infertur aliquod cõiunctum— —— 8. fin accidens. vt iſt eit albus et eſt monachus. ergo eſt ali S6 cuei onachus. Pimiliter hic. iſte canis eſt patereteſ tuus. er⸗ 3 bnain go eſtpatertjus. nõ ſequit.qꝛ licet illa cõueniant in aliquib npe 63 nii kmꝑtem tamẽ hᷣm aliam ꝑtem differunt. tſciendũꝙ uõ li⸗ pes. Mo erinfeme ex diuerſis cõiunctum. vt habeturſco Periber⸗ n echw neniasquãdo diuenſa accidentia ſubijnuicẽ per Iccidens qůꝙ inih cduenientia ſicut album eſſe monachũ. Similiter quando ecn d duo pꝛedicãturquoꝛũᷣm intelligit᷑ in pꝛimovt vninerſale in apo onod n ſo ſpecialioꝛi. vt iſteeſt homo et eſt aĩal.ergoeſt bomo ani⸗ wamn nargaial intelligit in hoĩe.ſicut album in hoie albo Sed Cun olbuo alijs licet ex diuiſio luferre coniunctũ Vnde notã 5 ueniãtinter ſe. Temius modus puenit quãdo ex duobus aii 8 —— * S S. 8. ——,—+ 9% S — —— — — — 2 v. . — K 6 — — — N. —ℳ — — 44 3 Trattatus lextus br— 10— J 5„„— J.—. dum ꝙ qñ aliqua duo accidentia pᷣdicãtur dealiquoqu — ũñ iñ ſubiecto eſt per alterũ et non perſeetextalibuʒdi⸗ niſim captis non licet inferre cõiunctũ vel econtra.vtiſteeſi glbus eteſt monachus · ergo eſt albus monachus· Näcbe do nõ eſt in ſubiecto ᷣm ſe. ſed ᷣm habitũ. Bimiliterercon iunctis nõ licet inferre diuiſum · quãdo iſta que cõiunginr dininunnt᷑ de rõne allerius. vt ille homo eſt moꝛtuus. ag eſt homo et moꝛtuus · In oĩbus aũt alijs licet ex coniuncis inferre diiſus · ſed illud Ltimũ argumentum facit fallaciam ßᷣm quid ad ſimpliciter- Zccidens ſic diffiniturab Areſo Rccidens eſt quod ẽ extraneu in parte idemetin ꝑte diu fumſßᷣm accidens fit ꝑalogiſmi quãdo idẽſimiliter fuerti ſignatũ ineſſe rei ſubiecte ⁊ accidẽti vt bomoeſt ſpẽs.ſottes eſt homo.ergo ſoꝛtes eſt ſpecies. homo ei ßᷣm ꝙ ſibi cone nit eſſe ſpeciem alirer capltuꝝ modo per quẽ conuenit ſoti et platoni. quia cõuenit e eſſeſpeciem vt eſt eſſentia queii cõmunis pꝛedicabilis de pluribus. etꝓut eſt in plunbus ſic eſt in ſoꝛte et platone. et ſic ẽſoꝛtes accidens. homo verres fubiecta.et ſpecies ſignificat vtriſq ineſſe Ande accidẽs nõ ſumit hic vt diffinit᷑ a oꝛphirio ſed v dictum eſt Moſtqᷓ; autoꝛ determinauit de fallacijs extra dictõem in generalihit cõſequẽter determinat de ipis in ſpẽali. Glt pᷣmo defallacia accidentis q „ E inter oẽes iſtas effieacioꝛ eſt ad decipiendum. Rõre cuꝰpmo difintac —,— pidens quod eſt extraneum in pte idem et in parte diuerſum ab al. At cidens em̃ tripliciter capitur. Vno modopꝛo illo quod dicit abſoure n turam accidentis. ⁊ ſic diſtinguitur cõtra ſubſtantiã. Aliomodomhi cõmuniter pꝛo ilo quod aduenit rei poſt ſuum eſſe completumeteſ ej tra eſſentiam eius.· ⁊ intellectum· vr homo relpectuanimals. Taticij pitur magis cõmuniter pꝛoom ni ilo quod eſt extranei alteri inqᷓtiet pꝛo aliquo tertio · et hoc modo non ſoluʒ inferius accidit uperiort eid fuperus inferioꝛi. vt ſi ſoꝛtes accipiatur iub attrbuto induiduũhonoꝛ cidit ſoꝛti.quia eſt ſibi extraneum inqᷓ;tum ſibi conuenit intentio indwi⸗ dui. Jxomo em̃ ꝑtim conuenit? ꝑ tim y. 728 differt a ſoꝛte.· et ideoper hol dil⸗ accidens ⁊ pꝛo ilo datur pᷣſens diffinitio et ab ipᷣo ſumitur falacia ac dentis. Bciendum pᷣmo ꝙ in fallacia accidentis ſemp tiin req runtur.ſcʒ attributum res ſubiecta et accideng A ttributum eſt manl tremitas qugin pᷣmiſſis attribuitur medio. Ies ſubiectã eſt que ſunz atkribnitur inedio vel in actu vel in aptitudine. Accidens veroeſ i quod ꝑtim conuenit ſub illo attributo · vt hic.ſoꝛtes eſt indiuiduum — morſt indiuiquum· et ꝑtim differt are ſuviecta.⁊ accidit ſibi incᷓ;i at ſoꝛtes eſt homo eio quiduũ ei eſtattributũte cſt res ſchtc⸗ niunn gußuter n vniurituo ſtßnim duucian tüudnnt vuhiehe anniscit mnierhe unneun pi milunſt julctug vinifuin ſnlſis tiunie nzle inincih ſhihn ortri hylpani homo vero eſt accidẽs.qꝛ aceidit ſoꝛti ea ꝑte qua ſoꝛtes ſtat ſub illo attri buto qð ↄuenit ſoꝛti inqᷓ;tũ differt ab hoie ·er inde videndũ eſtq̃ſint cau ſe huius fallacie. Cauſa aarẽtie eſt ꝑtialis ↄuenientia accidẽtis cum re ſubiecta vel ip̃ius medi qpßm diuerſas rones Zuenit cũ exrremis ꝓpter quã credit᷑ ꝙ accidẽs ↄuenlat cũ eſ ubiecta ea ꝑte qua ſibi ↄuenit attribu tum Cauſa defectus eſt diuerſitas accidẽtis ⁊ reiſubiecte vel ipᷣius me⸗ dij quod bᷣm diuerſas ratões cõuenit extremis. Mt ᷣm hoc ſic diffinitur iſta fallacia·eſt pdoneitas decipiendi pꝛoueniens ex ꝑtiali ydẽptitate ac⸗ cidenis cum re ſubiecta. que tamẽ differunt ᷣm diuerſas ratõnes et ſem per ↄmitti iſta fallacia quãdo pꝛopter cõᷣuenientiã duoꝛũ inaliquo ter⸗ tio hm diuerſas ratõnes credit᷑ cõuenientia ipoꝛũ inter ſe et quãdo vnuʒ negatur ab alio ea parte qua differt ab ipſo reſpectu ſui accidentis. ¶ ciendum eſt ſecundo. ꝙ huius fallacie tres ſ unt modi. Pꝛimus eſt. quãcoaccidẽs eſt inferius ret ſubiecte. ⁊ ꝓpter hoc pᷣdicauci attributũ tei ſubiecte etiam attribuitur inferioꝛi eius ßᷣm quem modũ ſic paralogi⸗ ſatur animal eſt genus homo eſt anmal. ergo pomo eſi genus.ibi genus eſt attributum cõueniens animaliea ꝑte qua differt ab homine. Qt pꝛo prer hoc infertur de homine quiaccidit aiali vt ſtar ſub illo attributo. Bi militer hic. om̃e es eſt naturale.ſtatua eſt es. ergo ſtatua eſt naturalis.ibi naturale cõuenit eri vt eſt in actuet ſtatua ſibi cõuenit vt eſt in potẽtia ad fguram eius et ita accidit ei pꝛout ſtat ſub iſo attributo. Fimiliter ibi. omnis põ eſt animal· equus eſt aial. ergo equus eit homo. quus enim acdit aiali cõſidergndo animal pꝛout conienit cũ homine. Bimiliterhõ noneſt indiuiduumiſoꝛtes eſt hõ ergo ſoꝛtes nʒ eſt duum negat᷑ de hoĩe ea ꝑte qua differta uuntur negando cõſequẽti ſis et in ↄcluſione ¶Sciẽdũ tertio. ꝙ ſecũdus modus huius fallacie eſi. qñaccidens eſt ſuꝑius rei ſubiecte et id quod conuenit ſ uperioꝛi en parte qua differt ab inferioꝛi infert᷑de ſi upioꝛi vt hie. hõ eſt ſpẽs. ſudſtãtia eſt hõ etgo ſubſtãtia eſt ſpẽs hic ſpẽs attribuit ſubſtᷓję ea ꝑre q̃ differt ab hoĩe õlubſtãria accidit ei vt ſtat ſub illo attributo Sür iſteeſt albus ⁊ iſte etmonachus.ꝗ iſte eſt alb⸗ monachus. albuʒ em̃ eſt ſupius aceñtale huic hoi differt ab iſto hoie inqᷓ;tũ ſibi attribuit᷑ß attributũ monachus Pñ terß ꝙ iſe hõ ponit᷑ alby ᷣm ſe intert᷑ ꝙ ſit albo ᷣm habitũ Gilrhᷣ.iſteca 3 s eſt tuns ⁊ iſte canis ẽ pater. ꝗᷓ iſte canis eſt pĩ tuusetiã in alijs arguẽ dos diuiſis ad ↄiũcta.⁊ iſtipalogiſini ſoluunt᷑ negãdo ↄñam.qꝛ nõ valʒ glqͥdſↄueniat inferioꝛi e pte qᷓ differr a ſuꝑioꝛiꝙ etiã ↄueniat ſuo ſu —— olnõ em̃ opoꝛtet ſp ad ↄmittẽdũ ilũ modũ ꝙ ſumit᷑ lð qð eſt ſimpłr .z ſufficit ꝙ ſir ſ upiꝰᷣnſrẽ vrßᷣm moqi./ Sciẽdũ q̃rto. ꝙ rertius ndns hu fallacie ẽ qñ acchs eſt Zuerriblle reſpcñ rei ſubiecte. vt h.rii 32 leeſ qlitas. hõ eſt nſibit ᷓ hõ eſt q̃litas. vel ſic riſibileẽgpꝛiũ.hõ eſt riſi 8* eib eſꝛiũ.pꝛiũ ein ↄuenit vni Huertibiliũ ea ꝑte qua differt ab wetapter hoc non infertur bene de alio. Bimilirer hic homoeſt quid 3* incõ nanmalröaeeſthomo.ergoanmalrõnale eſtq incõplexũ, 5 Trattatus lertus bi eĩ aĩal rationale attribuitur hoĩ vt ſtat ſub ilo attributoinc quod cõuenit ſibi inq;tum differt a ſua Lahei nilnu tur bene de aiali rõ nali· Gct ſoluunt᷑ iſti palogiſmi negando er 5 aypn⸗ quſialiquid affirmat vel negat de vno ʒuertibllium ea btegudfeni ſuh pha alio.non ꝓpter hoc opoꝛtet ꝙ affirment vel negent deſe. ethergga ſinu S—5. modoꝛũ huius fallacie accidentis ⁊ rei ſubiecte ponßrphii ſubit wil cidi lacis jicet ponathic in textu alia aſſignatio quefaciiterptvienchihen ſbe — Contra pꝛedicta arguit᷑ pᷣmo ſicnulla eſt fallacia ſubſtantie ergoaſi unu E 1 mili nulla erit fallacia accidẽtis · Scðo ſic mediũ in omni fallacueſtin mni bilb pꝑte idem ⁊ in Pte diuerſum ab extremitatibi ergo accidens vt hic ſumi acibö — te idem et in ꝑte diuerſum ſequũpin ſ thrch iſitidem. hoc eſt ꝙ importa inp Er f omni ſyllogimo erit fallacia accidentis qð eſt fallum.¶ Tertio ſicilud ſi6, Zle 2 qʒðeſt de eſſentiarei nõ eſt accidens ipſius · ſed oẽ ſuperius elt derſen nub 20, S ſui inferioꝛis · ergo nulium fugius accidit ſuo inferioꝛi. ¶ Mumolic atgu g endo ex puris affirmatiuis in ſecũda figura cõmitti᷑ fallaciaatcidiise eſabl 5 5 ile modus non aſſignatur inter iſtos modos · ergo maleaſiguu 0 M a h⸗ ſA. uinto ſic ·4 diuilis ad ↄiuneta eſt bona equentia. vtptʒ i Peri u bermenias.erge ſo modo non ↄmittĩ fallacia accidentis. incdll —— Ad pꝛimũ dicit᷑· ꝙ hic nõ capit᷑ accidẽs vt diſtingui cõtraſubſtuni NeAb .— vel vt ſbi oppontt᷑. ideo nõ ſequit᷑ ꝙ ſinulla ſit fallaciſubſtãti enn em omni ſyllogimoma e 2 ſit fallaci accidentis¶ d ſecũduʒ ðꝛ ꝙ licet in u F—— ₰ ꝑtim ↄueiat? ptim differat ab extremis tñ in oibonoſplogl inchli nõ accipit᷑ vt ↄueniens ⁊ differens ab ipis.·ſed in vtraq; prmiſut 5— 6 netur ſub eadẽ rõne et extrenitates in eo vniunt᷑ ſub. vn tõe⁊tlhd 8—— erſis · aliter nõ ſequitur vnio extremitatũ inter ſe Mdtertiumdiu in 2 ꝙ licet nullũ ſupius accidat ſimpliciter ⁊ abſolute ſudinferioꝛliñ beri biaccidit ↄpatiue ꝝ reſpectii ad vnñ tertiũ qð ↄuenit inkenoꝛi pudi ne pert aſupioꝛi Ad quartũ ðꝛ. ꝙ arguendo à puris affirmatiuisin ſcun ſiſl datigura cõmitti pꝛimus modus huius fallacie pꝛius aſſigntus eimne chenn duum eſt res ſubiecta? inferius ſibi accidit vt ſtat ſub maioꝛe extremitae mun Etlicet tale mediũ non ſubijciatur actu maioti extremitatiti ubitu. ut ſiceiee ſuſM ineinc . aptitudine? efficit᷑ ſubiectum eius re ucendo ad pᷣmã figurã ↄlli nem maiois/ Ad qntuʒðꝛ ꝙbñtenet lequẽtig arguendoadilstk ſun at viũcta vl ecòtra ſi ſaltem bi arguatſʒ qñ non bñ argui ↄmittühechla ſti cia. nã arguendo diuiſis ad ↄiũeta pᷣmo requirit ꝙ pꝛedicaiop di ſi . uiſſoꝛũ vijñ ſit ſubſtãtiale ⁊ determinabile · eliquum vero accidentuei nmh. ſ S. Sd erminatio⸗ Fecũdo requiritur ꝙ potentiale pꝛecedat actusle aun n —*doa ↄiũctis ad diuiſa requit᷑ etiam ꝙ inꝓiũctis vn nonſi deternnn in zit ſ fuusej reſpectu. tteriu ledꝙ ſir deperſninatio zmim niu S iter. Dictum ide qutur defalacifn qiiüolimplcterdiun ſu 6T 8 6m quid appellatur hic determinalio diminuensde ini ratione vel de eſſe cui adiungitur · V clm dicobo“ ne mo moꝛtuus. Motuumn emin diminuit de ratione hon⸗ Er nonotelenpleuerappeiatur igui n Gæ5—=l-- ₰ 5 R F„ℳEE—— [p IM v—— 3— 6, 1 S — 1.—. Eö L. A—03—,* 6.— ſ 2 —— 4, p v ₰ 1= 4+ *—0 2——=* ß⸗ T ₰ E 5 Detri hyſpani Fallacia bm quia ſimplreſt idoneitas decipiendi ꝓneni⸗ ens exapparẽti ↄfequẽlia dicti ᷣm quid ad dictũ ſimpliciter ¶Tauſa apparẽtie huius fallacie eſt Zueniẽtia huius dicti quod eſt bm qͥd ad aliud quod eſtſimplt ⁊ ecõuerſo. ¶Mau ſa falſitatis eſt diuerſitas ſignificatoꝝ.fit aũt hec fallacia tot modis quot modis ↄtingit addere alicui determinatõem di minuentẽ. pꝛimo mõ m ꝑtem in modo. vt ille eſt hõ moꝛ⸗ tuus.ergo eſt hõ.nõ ſeqtur.qꝛ moꝛtuũ diminuit de ratõe ho minis. Et hic· chimera eſt ens opinabile.ergo eſtens. nõſe qͥtur. qꝛ opinabile diminuit de ratõne huius qð eſt eẽ He cundo mõ m ꝑtem integralẽ. vt ethiops eſt albus ᷣm̃ den ⸗ tes· ergo eſt albus ¶ Tertio mõ in his qᷓ ſunt ad aliquid vt diuitie nõ ſunt bone male vtenti.ergo.nõ ſunt bone. nõ ſeq́ tur. licet em̃ diuitie comgate ad aliqͥd nõ ſunt bone.tamẽ in ſeſunt bone. A Muarto mõ in his q̃ m locũ ſunt.vt bonuʒ eſt mactare patrẽ in triuanis. ergo bonñ eſt mactare patreʒ ſuũ · vt ſic bonũ eſt vti dieta in locis egrotãtis.ergo bonũ eſt vti dieta. ¶Muinto mõ in his q̃ fiunt bm tempus.vt bonũ eſt ieiunare in qᷓjdrageſima.ergo bonũ eſt ieiunare. Bel ſic ex pedit alicui mederi quãdo egrotat.ergo expedit alicui mede n.nõ ſequit᷑. qꝛ licz expediat mederi bi quid. nõ tamẽ ſim/ pliciter. Bciendũ aũt ꝙ in omnibo iſtis inſpiciendũ ẽ ad ↄtradictõem.vt ſi aliqͥs reſpõdens dicat ꝙ nõ expedit mede n⁊ opponensjaſſumat q expedit mederi quãdo egrotat nõ tradicit ei.ſed ſtatim fallacia ᷣm quid ad ſimpit Et ſciendũ ꝙ eadem elt fallacia ſi exeo quod eſt m qd inferat ſimplr et econuerſo ⁊ intelligendũ eſt ꝙ iſta fallacia quando fit ab eſſe kn qͥd vtin plurbofit affirmatiue.ſed quãdo fit g dicto ſim pliciter. yt in pluribus arguitur negatiue. f ſcir Poſtqᷓ; au. determiauit de fallacia accñtis.hic ↄñr deterininat de fal⸗ lacia pᷣm qͥdad ſimpłr. rõe cuꝰ pᷣmo videndũ ẽ qͥd ſit dictũ ᷣm qͥd ad ſim plicit. ñ dictũ ſimpłrẽ dictio ſumpta ſine determinatõe diminuẽte vt hõpſe.⁊ tale dictũ ðꝛ ſimplr vt ẽ ꝑfectũ ⁊ nõ diminutũ. Et dictũ ᷣm qd ẽ dictũ ſumptũ cũ determinatõe dinunuẽte vt hõ moꝛtuꝰ.⁊ ᷣm habitu⸗ dinẽ ralis dicti a ᷣm qͥd ad ſimplt ſumit᷑ vna fallacia ſpecial eo g ibi re⸗ periunt cauſe ſpeciales apparẽtie⁊ defeetꝰ. ¶ Sciendũ pᷣmo ꝙ cã apparẽ tie huiꝰ fallacie ẽapparẽs ↄueniẽtia dicti ᷣm qͥd ad dictum ſimplr.ꝓpter quã credimꝰ ꝙ talia dicta ↄuemãt realr.⁊ ꝙ vnñ ſub alio 200 qðᷓ tñ Trattatus lextus zfalſum.⁊ eiꝰ cã defectꝰ ẽ diuerſitas illoꝝ dictoꝝ Et fm hoe dijnte allacia.ẽ disdi pueniẽ ifnthee fallacia.ẽ idoneitas decipiẽdi ꝓueniẽs ex apparẽtia dictißm qqͥ adiim et debʒ attẽdiiſta— nõ ex ꝑte vocis ſʒ exꝑte rei.qꝛ niliſic tie ii eẽt fallaciaĩ dcõe ſʒ debʒ attẽdi ex ꝑte eatoꝝ. ⁊ Eᷣmꝑghñt ſittunenn ßcata q̃ẽ analogia ſuoꝝ ß̃catoꝝ·ſicut hõ pictꝰ ⁊ hõ hñtq̃ndã iterſepo rionẽ.iõ ↄueniẽter iſta fallacia ðꝛ extradictõeʒ. ¶ Bciẽdũſcho. ꝙhjdeñt ÿm qͥd in qᷓ ponit᷑ determinatio ↄrrahẽs tm̃ faclat locũ dyaleticũ vtditen doẽ hõ alb. ꝗᷓẽ hõ ſ.a ꝑte in modũ ad ſuũ totũ. tñ dictũðᷣm qͥ cũdeter minatõe diminuẽte vel pᷣuãte facit locũ ſophiſticũ. ⁊ talis determinato impꝛopꝛia fit qͥnq; modis · qñ q; ein Sabl oluta. qůc reſpectiua. iſtab ſoluta hoc ẽ duplr· vel determinat dictũ cui adiungit ratõe totꝰpuando vel diminuẽdo ratõem eiꝰ vt hõ pictꝰ vel efppinobile. veldetemint ip̃m reſpectu ꝑtis integralis ſui ſubiecti. vr albũ hm dentes ilaaitqᷓen reſpectiua fit tripłr· qꝛ qdã fit ꝑ relatõem ad aliud.vthie. diuitie nõ ſm bone male vtentib· Et qñq; ſumit reſpectu mẽſure q̃ẽ locꝰ. vt bonñei interficere patre in triuallis. Et qũq; reſpectutpis. vt bonũẽ pijcereme ces in maritpe tẽpeſttatꝭ· iõ hm iſtas determinatòes imptohꝛias poun tur qͥnq; modi huꝰ fallacie. ¶ Beiendũ tertio ꝙ pᷣmus moqꝰ hub fila cie ẽ arguẽdo ᷣm̃ ꝑtem in mõ dininuentẽ· Vt iſte hõ ẽ pirꝰ dẽõ gc modꝰ èarguẽdo ꝰm determinatõeʒ diminuentẽ q̃ad ꝑtem integrlẽn ethiops ẽ alb ᷣm dentes · Fe albo. Ft lʒ in accidẽtib q̃ hñt determinatũ ſitũ in ſubiecto. vt cecitas determinat oculũ⁊ ſimitas nalum ⁊ſipinhe rentiã ex vna ꝑte ex ↄſequentiinfert᷑ totũ. vt infirmitas hoim denomint rotũ hoĩem infirmũ tñ accidẽtia q̃ indifferẽter ↄueniunt omn¶bptis ꝑ inherentiã nõ pñt denominare totũ. vt albedo vel nigrede. Tenꝰm dus fit arguẽdo cũ determinatòe reſpectiua ad terminũ extrlechuv numẽ malũ febꝛicitãri.ᷓ eſt malũ. Nuarrꝰ modus fit arguẽdo cũdeter minatõe jumpta ᷣm locũ.yt bonũ eſt interficere parrẽ intriuans ð bo⸗ num eſt interficere patrẽ. Q.uintꝰ modiis fit arguẽdocũ detenninatioe quo ad tempꝰ. vt bonũ eſt ieiunarein quadrageſima borũeſtieunate er oẽs iſti paralogiſmi ſoluunt᷑ negãdo ↄſequentiã. qꝛ dictui ßmqͥdnon inkert dictũ ſimptr. ¶ Bciendũ quartog in eiſdẽ modis ⁊ inenqẽ fula⸗ cia pᷣt arguia dicto ſimpłr ad dictũ ᷣm qͥd ꝓcedẽdo eodẽ mõ · Cuꝰrð ẽ.qꝛ vbicũq;ẽ eadẽ cã apparẽtie.ibiẽ eadẽ cã fallacie. ⁊ ꝑↄñs eadẽfulla cia⁊ idẽ modꝰ.ſʒ arguẽdo a dicto ſimpkr ad dictũ̃m qͥdẽ eadẽ capa⸗ rentie ſicut arguẽdo a ↄtrarijs 5 illomõ cõmittit᷑ fallacla? modi puls politi.vt arguẽdo.ille nõ eſt hõ.qnõ eſt hõ moꝛtuus velðᷓ nõ eſtho pictꝰ ſ magis denoiatur ila fallaciaò pᷣm qͥd ad ſimplrqᷓ; ecõtra eftq 4 guendo a dicto fᷣm qͥd ad dictũ ſimplr arguit affirmatiue ecõuerſo. vt in pluriby arguit᷑ negatiue. iõ mags denoĩat᷑ fallaciaa hm qd ad ſinplic ecðtra. Cõtra pᷣdicta arguit᷑ pᷣmo ſic. hõ albẽ dictũ ſumptũ ſine miatõe diminuẽte ⁊ tñ nõẽ dietũſ implr.qꝛſimplrdico 95 ne co ᷓ ↄtra diffinitõeʒ dictiſimplr⸗ cðoſic· ome inferi penꝰ magis cõe.ſʒ dictũ hᷣm ãdẽ inferi⸗ ad dictũ ſinpii nen timplr⁊ ſic arguẽdo abvno ad reliqui no cõmittit tallacia. ſ Lellio⸗ bñlequi᷑ ẽhõ moꝛruꝰ.ẽ moꝛtuꝰ.⁊ tñ ibiarguit a ditotmãd adcn rndubn en ſn ſuniihho gawdln ulnl und alutingui inncundi nieſibe ſiitnpunsl hchts ſiwis ni ſryun innien üuüt utni nnſ nim wohen Mun wül nihicit incho uiien man — — — — t une m vhm iu 6*—*— —„— S —— 2. K. — S .5 7 88— 51 2* 32 ds * . 5 4 . * B. 8 5 im — Detri hylpani inpl penes bᷣmñ modũ huiꝰ fallacie male pont᷑ile modſMuar⸗ to ſi ieiunare in qᷣdrageſimaẽ ieiunare impłr. nec illa delerminatio tꝑis diminuit rõeʒ adiũcti ᷓ male arguit᷑ penes qͥntũ modũ ſ/Muinto ſie a to toin mõ ad ſuã ꝑtẽ ſumunt plures loci dvaletici.ꝗᷓ a dicto ᷣm qͥd ad di⸗ crũſimplr ſumunt plures fallacie ⁊ nõ tm̃ vna. Adpᷣmũ dꝛ. ꝙ ſica⸗ pial dirtů ſimpłevt tm̃valer ſicut nõ ↄtractũ ſic ps in nõ nõ ðꝛ dictũ ſim pliciter vt hic hõ alb. Gʒſi capiat dierũ fimpir vt ti valet ſimplr.i.ꝑfe⸗ cte ⁊ nõ dininuteſic eapit᷑ hic.ſie hõ albyẽ dictũ ſimpłr · WMd ſcöm ðꝛ⸗ ꝙk dicrũtm qdqð fit eñ determinatõe ↄtrahẽte ſit inferiꝰ ad dictũ ſim pliciter nõ tñ dictũᷣm qͥd qð fit cũ deterininatõne puãtevłdiminuẽte.ſʒ magl opponil dicto ſimpłt Ed tertiũ ðꝛ. ꝙlʒ hõ moꝛtuꝰ reſpectu hoĩs li dietũm d. q moꝛtuũ ðininuit rõem hois.tij reſpectu meꝛtui ẽ dem̃ ſmplrqꝛ hõ nõ diminuit rᷓ nem moꝛtui.iõibin arguit᷑ꝑ iſtã fallaciõ a dictobᷣm qͥd ad ſ impłlr. Ad quartũ ðꝛ. g ßʒ ieiunare in q̃drageſima nõ diminnat rõem huiꝰ qð ẽ ieiunare tñ bñ diminuit reſpectu huiꝰ qð ẽ bo⸗ num. ideo ibiarguit a dererminatõe hᷣm tẽpus. qͥntũ ðꝛ. ꝙ atoto in mõda pte eiꝰ ſunt diuerſe virtutes ꝓbatiue ⁊ diuerſe habitudines. ergo biſumunt᷑ diuerſi loci. ſa dicto pᷣniqd ad ſimpłr ẽ tĩ vna cã apparentie ð ibinõ ſunt plures loci ſophiſtici. ⁊ ſie nõẽſ imile de ip̃is. Lenchus eſt ſyllogiſmꝰ ↄtradictõis vnins ⁊ einſdẽ no nois riñi nec eriã reitm̃. ſed noĩs ⁊ rei ſinł nõſy nonomiß vnius⁊ eiuſdẽ. ⁊ ex his q̃ data ſunt dene ceſſtate nõ ↄnumerato eo ꝙ ent inpᷣncipio ad idẽ ßm ideʒ imil᷑⁊ in eodem tempoꝛe. WElenchus eſti vllogiſmꝰ ↄtra dictõnis.id eſt ſyllogiſmꝰ ↄcludens ↄtradictoꝛiã ꝓpoſitio nis date a reſ põdente. In diffinitõne elenchi q̃dam po⸗ nunt ratõne ſyllogiſmi.vtex his q̃ data ſunt ex neceſſitate accidetepqʒ temouetfallacia atcidẽtis. Et ponitnõ cõnu nernto eoꝙ erat in bᷣncipio ꝑquod remouet petitio pᷣnci⸗ pn x poſtea patebit. Aiia ponunt᷑ntõne ↄtradictõnis.vt Nus ⁊ eiuſdem. ideſt vnius ſubiecti ⁊pᷣdicati dñ niſi eẽt idem ſubiectũ ⁊ idẽ pdicatũ nõeſſet ↄtradictio.vt ethiops eſtnigereth ops nõ eſt niger ᷣm dentes ex quo nõ eſt idem pᷣdicatũ.ideo nõ eſt ↄtradictio. Et ſimitr hic.nullus homo moꝛuus currit.⁊ q̃dã hõ cunit nõ eſt ↄtradictio.qꝛ nõ ẽibi idem pᷣdicatum. Ftem km idem ad idem. ſimiliter? ineo/ dem tempoꝛe ponuntur ratõne cõtradictõnis.⁊ contra iſta qudſtuoꝛ partes peecat hec fullacia que dicitur ignoꝛantia denchi. mꝙ vnn eſt de tredecim fallacijs. Alio modo ca⸗ huur generaliter· ⁊tunc diffiniturſic. elenchi — 5 Trattatus lertus eralis. ad quem reducunturoioili at ↄtra iſtas ꝑticulas v poſtn noĩs tiñ nec rei tĩ.ſʒnoisꝛteiſi ponunt᷑ ratõne ſyllogimiet gunt ꝙ nomenſit mů etn nũ.vñ nõ ẽ ibi ↄtradictomn Nec eſt ibiſilogiſnꝰ ois ga ſtrumentũ ẽ enſis · ergo quoddi iin ãcie elenchi eſt idoneitas deci bſeruatõe ꝑticularũ diffinitio ne ↄtradictõis tantũſ.adidẽ pe. Lauſa apparẽtie huius fallci icta ſimplr. Lauſa falſitat fallacie elenchi ſunt quam a hãc pticulã ad iqẽ. vtduo riũ. ð ſunt duplũꝛ nõdu k᷑ duplů ad idẽ ⁊ ideonð a illã priculã n ideʒ.v ßm longitudinẽ. er nõ ſumit m idẽlcet dꝰ peccat km iſůpi⸗ tſt vnus defectu fallacie oſtenden patebit. Iſte eñ̃p mul. nõ ynonomi ratõne ↄtradictõn vna.⁊ ꝙ nõ ſit cus currit ⁊ iu dius ſcindit · qu mentũ ſcindit. do quõ pece ⁊ſic dealijs ꝛiſte exigun Fallacia ignoꝛ xapparẽtio nis elenchiq ↄ eſt ↄueniẽtia di eſt diuerſitas eo oꝛ modi. Pꝛimus mo jvnius ⁊ nõ 1vtraq; pᷣmi Scus mo aundẽ. vñ huius ſunt duplã t arünö umi dꝰ peccat ir nõ ſequit᷑· qꝛ duplũ Tertius mo nullus hõ eſt ſpẽs· ʒ id bi nð eſt tradictio in k. qꝛ vna ſumit᷑ plui to vłp ſua foꝛma. lã in eodẽ tꝑe · n hoc inſtãti. Differt aüt hec faluci duplũ ⁊ nõ duplũ· ſumat᷑ reſpect culã ſimilr. vt et nõ ſpecies·nõ ille terminꝰ hõ n bus.in alia vero n modꝰ peccat ↄ dauſa in hoc inſt dauſa.nõ ſequit᷑q gfallacia m qda ſumpto. ad vnũ tudiem.ergo e ßm quid ſumptis a plum illi ᷣm lon gitu duplum ⁊ nõ duplum Moſtqᷓ; autoꝛ de Pic ↄñr determina vit eienchum dicens 5 ſumit᷑ ſimi ãti⁊nõ clauſa nõẽ in eodẽtꝑe vt hoc eſt dupl eroeſtpꝛocellus a duobis ſumpta ſimp dinem et non km lati adicto ᷣm qͥd ad die ſmꝰ ↄtraditõis d ſimplr.qʒ ini mplr ſumptũ · tudinem · ergo e auit de fallacia t de fallacia ignoꝛãtie Clenchus ẽſpllog zuun imnchist uipmn uwons imſünb ziniupibi nh hmofrren zdülctus ſü ʒinuci wunec ſillunn mneiu viunirſ ſlgot insG mt uhuſth iislu mn initoi mupe uis nin Mude — ) 3 * 4 * 1 3 3 3 . 6 4 * S 6 1 5* 8 ſpetrihylpani non noĩs tĩ nec rei tm̃. ſed noĩs ⁊ rei ſimul.ex his que dieta unt ex neceſ⸗ ſitate aliquid accidere nõ tõnumerato eo ꝙ erat in Pncipio. ſed ad idẽ m idem. ſinlter ⁊ in eodem tpe · In hac diffinitõne poni palogiſmus loro generis ⁊ ↄtradictõis.ad dꝛãm ſyllogiſmi nõ ↄtradicentis põni rñdẽtis VDeinde ponit᷑ ynius ⁊ eiuſdẽ non nois tm̃.⁊ hoc tñ rõne ſpllogiſmi ma gis qᷓ; ↄtradictõis.qꝛ vtrobiq; reqͥri᷑ ꝙ maneãt idẽ terminiᷣmrẽ ⁊ voñ cem ſimul.⁊ ꝑ hoc remonet᷑ fallacia in dcõ ne.⁊ ponit᷑ex his q̃ data ſuntde neceſſitate accidere rõne ſyllogiſmi in quo debet eſſe neceſſaria ↄſequẽtia etꝑhoc pᷣmo remouent᷑ ꝑalogiſmi fallacie accidentis et alij duo nõ habẽ tes neceſſar 5 ↄſequẽtiã.⁊ ponitur non ↄnumerato eo qð erat in pꝛincipio rõne ↄtradictiõis. qꝛ elenchus eſt ſyllogiſmus ꝓbatiuus.⁊ per hoc remo uerur petirio pncipij. Weinde ponit᷑ ad idẽ m iqẽ ⁊c̃. rõne ↄtradictõnis qile ꝑticule reqrunt᷑ ad ↄtradictõnem. Sciendum pᷣmo ꝙ aliter pt diffimrielenchus eſt ſyllogiſmꝰ ↄtradictiuus ↄcluſioni rñdẽtis et ſie adelenchũ plura requirunt᷑ſneceſſaria illatio inqᷓ;tum eit ſilis ⁊ ſuffictẽs ꝓbario ↄcluſionis inq;tum dialecticus ⁊ repugnantia ſue ʒcluſionis a poſitõem rñdentis inq;tuʒ ↄtradictiuus.⁊ ſic patet ꝙ elenchus vltra fpi logimũ addit pꝛobationem et yltra locum dialecticum adit contradi⸗ tionem ſue conſequentie ad poſitõ nem reſpondentis.et illa contradictio elt vltuna differentia foꝛmaliter ↄſtituens elench um. et iceo ſicut ſpllo⸗ glmus dialecticus ſe habet vt inferius ad ſyllm incõiita elẽchus ad ſyl logimũ dialecticũ. t dict᷑ elenchus ab en qð eſt in pꝛoↄtra.⁊ elenchꝰ qðeſt ſumptio qusaſi ↄtra ſumptio·ſ.ↄtra dicta rñdentis.⁊ ſicut ſe ha bet elenchus adſ plłm dialecticũ.ita ſimplr elenchus ad ſyllm ſophiſticuʒ.et pt ſi diffinri. G lenchus ſophiſticus eſt ſylis ſophiſticus apparẽtercõ⸗ tradictiuus volitõi reſpõdẽtis.¶¶ Hciendum ſcðo.ꝙ ignoꝛãtia in cõi ðʒ uegatio ſcientie cũ habitudine ad illã.&t diuidit᷑ ꝑ ignoꝛã̃tiã pure nega tõts q̃ eſt pura carentia cognitõis actualis vel habitualis ſicut eſt in pue iis nondũ noriciã reꝝ cognoſcẽtes. Mlia eſt ignoꝛantia pꝛaue diſpõnis 3ᷓ eſt qñ aliqͥq ↄphendit᷑ de natura reiet iſta diuidi᷑. qꝛ quedã eſt ignoꝛãtia pncipioꝝ. q̃ appꝛehẽduntſimplici appꝛehẽſione ſine difcurfu. Mlia eſt ig⸗ noꝛantia que eſt falſa appᷣhenſio mediante diſcurſu.⁊ dicit᷑ cõpſita.qꝛ ibi multa cõcurrũt ſimul ſcʒ ignoꝛãtia ↄcluſionis pᷣncipioꝝ ignoꝛãtia aũt elẽ chinõ eit Gnotia pite negatõis nec ↄpoſita ſed ignoꝛãtia ſunplicis ap prehenſions. St fir per ignoꝛãtiam alicuius reqſiti ad verũ elenchũ ⁊ pt capi dupliciter. Sno modo generaliter ꝓ quacũc; omiſſione cuiuſlibet ꝑ ticule expꝛeſſe in diffinitõne elenchi. Niomodo pẽaliter ſolum ꝓ omiſſi onealculus llarũ quatuo: pticularũ.iad idẽ hm iqem.ſilt et in eodẽ tꝑe . modo ſum᷑ fallacia ignoꝛãtie elenchig Gciẽdũ tertio. ꝙ cã̃ aꝓparẽ le uus faliacie eſt ydoneitas decipiendi ꝓuenẽs ex apparenti obſeruati .—.—„—— one concitionũ redſitaꝝ ad verã ↄtradictiðem.rõne cuius credit ꝙin an tecedente palogiſmiſit vera ↄtradictio. vbi tamẽeſt apparẽs ↄtradittio ntum et per ilam contradictionem aarentem infertur contradictio czuſa defectus eſt omiſſio alicuius illarũ particularũ que d contradicrõem Et pꝛopter hot ſic diffinitur hec fallaciaeſt tas decipiendi pueniens eꝝ apparenti obſeruatiõe pricularũ poſ 5 4 iüj Trattatus lertus tarũ in diffinitõne ip̃ius elenchi. que ſibi ↄueniunt rõne contradictionis. ¶t licet quelibet fallacia peccet cont elenchum.qʒ tñ iſta foꝛmahteret directe peccat ↄtra ↄtradictõem que ſe habet vt vltima foꝛma ⁊ dĩa elẽ chiideo magis denoiatur ignoꝛãtia elenchi qᷓ; quelibet alia ¶ Beienduʒ quarto.ꝙ huius fallacie qͥnqʒ ſunt modi. Pꝛimus eſt. qñ nõ arguitur ad idem. vt aer eſt ſuꝑ terrã ⁊ nõ ſuꝑ celũ ⁊cfolui᷑ ↄñaqꝛ nõ affimat᷑ idem de eodẽ ↄpato ad idem. Scðᷣs modus eſt qñ fit oiniſlio illius ꝑticule m idem. vt ſoꝛtes videt ßᷣm oculũ. ⁊ nõ videt hᷣmaures. ergo videt ⁊ non vi det. ↄña nõ valet. ⁊ eſt rõ. qꝛ ibi nõ affirmat vel negat idẽ de eodẽ hmiqeʒ Tertius modus fit omittẽdo ilã ꝑticulã ſikrvt oĩs hõ eſt indunduũ.hõ nõ eſt indiuiduũ.qᷓ homo nõ eſt indiuiduũ? eſt indiuiduũ. ↄña non valet qꝛ hõ non ſilr tenet. qꝛ in maiote tenet᷑ ꝓ ſuppolitis.in minoꝛi aũt ꝓ natu⸗ ra cõi. Quartus modus eſt qů omittit᷑ ila ꝑticula ꝓ eodem tpe.vt ſoꝛtes currit cras ⁊ nõ currit poſtcras · ergo ſoꝛtes currit ⁊ nõ currit.ↄña nõ va let. qꝛ ibi non eſt affirmatio vel negatio hꝛo eodẽ tempe. etſic ſumũturiſti modi ᷣm quatuoꝛ ↄditõ nes in diffinitõne elenchi poſitas ⁊ reqͥſtas. Contra pꝛedicta argui pᷣmo ſic. ↄtradictio non eit ſyllogilmus.ſed eienchug eſt ↄtradictio. vt ðꝛ pꝛimo elenchoꝛũ. ergo maleðꝛꝙeſt ſyllogil mus ſ ecũdo ſic.hec eſt vera ↄtradictio · marcus curiit.tulius nõ cur⸗ rit cũ ilegpõnes repugnãt in qualitaſg.ergo ad elenchũ ⁊ ↄꝓtradictõnem non requirit᷑ vnitas nois ⁊ rei ſimulA Tertio ſic. oẽs faliacie ↄtinenturet reducunt᷑ ad ignoꝛantiã elepchi. ergo male ponitur hic fallacia ſpealis ci ſit cõmunis ad oẽs alias Muarto ſic.cont radictoꝛia non poſſunt fieri in eodem tempoꝛe ſalteni ab eodem homine. ergo ad cõtradictiõem non requiritur affirmatio ⁊ negatio in eodem tpe M. uinto ſic. ad ↄtradicti onem requirit᷑ ꝙ ſit affirmatio ⁊ negatio eiuſdem de eodem et tñ hoc non ponitur in diffinitõne elencht ergo pᷣa eſtinſufficiens. Rdpmuz dicit᷑. ꝙ licet ſicapiatur ↄtradictio foꝛmaliterꝓ illa foꝛma ⁊ repugnantia Itracictoꝛioꝛũ ſic nõ eit ſyilogimꝰ.tñ ſicapiatur materialiter ꝙ ſyllogiſ⸗ mo ↄtradicente vel ſyllogiſmo ↄtraqictoꝛio poſitõ n reſpõdẽtis ſic eſtſyl logũmus et ſic capiin pꝛopoſito ¶Md ſecũdum dic ꝙ licet ibiltt veia ↄtradictio ᷣm rem.nõ tñßᷣm mgqꝗũ enũciãdi. qꝛ ibi nõ elt euidẽs affirma rio vel negatio eiuſcẽ de eodẽ. ¶Md tertium dici· ꝙ ſicaplat ignoꝛantia elenchi generaliter pꝛo ignoꝛãtia cuiuſibet ꝑeicule diffinitionis elenchi ſic fallacia ignoꝛantie elenchi eſt communis ad omnes alias fallacias ſe ſi capiat᷑ ſpecialiter pꝛo ignoꝛantia quatuoꝛ ꝑticularum vltimarum· ſi eſt ſpẽalis fallacia et hʒ diſtinctas cauſas apparẽtie et defectꝰa cauſa alarũ fallaciarũ.vt pꝛobari poteſt inductiueſ Ad quartum dicitur. ꝙ lcet cõ⸗ tradictoꝛia non femper enumerantur in eodem tempoꝛe.· tamen benẽ po⸗ teſt fieri pꝛo eodem tempoꝛe affirmatio et negatio de eodem pꝛo eadeln ꝑte tempoꝛis. ¶Ad qͥntum dicitur. ꝙ in fallacia ignoꝛantie elenchiſem⸗ per requiritur ꝙ ſit app arens contradictio qui inde ſumitur cauſu app rentie et quia ſi remoueatur pꝛima contradictionis conditio que eit ꝙ lis nificot aftirmatio vel negãtio eiuſdem de eodem ibinon eſt apparens con tradictio ideo non ponitur aliquis modus qui fiat pꝛopter. oin ſonem ilius conditionis contradictõuis. c mnſomobn . ulspano ſn huparülde broie. waiun ömmigst p diucru 8 crdentitis nods. wp neckin dufi nöcmt.h * kanödubt ict( Bcot 8 ünnlsbone * Podchcn pꝛoban *Wnahigin . ſo n 5„ na * kicdethezei ünſ hn ritrö ſuptci b m. Bes modu ſnocul.nõ 1i Að.q dinõ dowo notnd ðaluii ꝙ nmueten 3 odas elqi emti ahynh mt podersug mtin emino vlg ümi dtönes n dft nan 4xgutpwoſi Wn Ano. vtpꝛno ric Etereid qð eſt in pꝛincipio eſt. quando cõcluſio que debet pꝛobari ſumit᷑ in pꝛemiſſis. Lũergo ideʒ ſub 2 eodem noiepoteſt ſeiß̃m pꝛobari.vt homo currit.er go homo curit. intalibus eñ̃ non eſt petitio pꝛincipij.ſʒta⸗ lis argumẽtatio eit ridiculoſa neccadit ſub arte necẽ petitio huius qʒ eſt in pꝛincipio. aliud eſt em̃ petere pꝛincipium.et alud eſt petere illud qð eſt in pꝛincipio. vt dicit phᷣs.pmo elẽ coꝛũ · qꝛ petere pꝛincipiũ eſt qñ petit᷑ idẽſub eodẽnoie.vt hõ cumit. ergo homo currit. ⁊ iſto modo nulla eſt fallacia.qꝛ nõ cõmittit᷑ ſub aliqua ſpẽ argumẽtatiõis. nec m veritatẽ nec ßin apparentiam· ſed talis petitio pᷣncipijpeccat ↄtra ſyllo giſmij ſimplr dictũ. Sed petere ilud quodẽ in pꝛincipio eſt qñidẽ petitur ſub diuerſo noĩe. vt aĩal rõnale currit. ergo hõ currit. Vei ſic. petere illud quod eſt in pꝛincipio eſt qñ minꝰ notum ſumitur ad pꝛobatõem magis noti. auſa appa⸗ rẽtie huius fallacie eſt apparẽs diuerſitas cõcluſionis a pꝛe miſſis ¶auſa falſitatis eſt ydentitas eoꝛũdẽ. Petit᷑ãt ilð quod eſt in pᷣncipio quinq; modis.vt patet octauo topicoꝛũ Pꝛimo mõ qñ dilfinitum petit᷑ in diffinitõne et ecõtra.vt ſi dubitaret᷑ vtrũ hõ currit vel nõ currit. fiat argumentum.aiat rationgle cumit ergo homo currit.nulla eſt ibi pꝛobacio.qꝛ qñ vnñ dubitat᷑ neceſſe eſt alterũ dubitari.⁊ ita ſi ſumat᷑ vnũ ad ꝓbandũ aliud peccatũ eſt ¶ Scðs modus eſt qñ ꝑticu/ lare petitur in vniuerſali.vt nullus homo currit.ergo lecſoꝛ tes cinrit. Vel ſi aliquis debeat pꝛobare ꝙ oĩm contrarioꝛũ eadẽ eſt diſciplina.et aſſumat oĩm oppoſitoꝛũ eadẽ eſt diſci⸗ plina. ergo oĩmn ↄtrgdictoꝛioꝛũ eſt eadẽ diſciplina.hic petitur ↄclo in pᷣmiſſis ¶ Tertiꝰ modꝰẽ.qñ vle petit᷑in ꝑticularibo yt ſiqͥs debeat. ꝓbare ꝙ vĩm oppoſitoꝝ eſt eadẽ diſciplina et ſumat ilᷓ oĩm ↄtradictoꝛioꝛũ ↄtꝛarioꝛũ.et ſic de glijs ẽ eadẽ diſciplina.ð oĩm oppoſitoꝛũ eſt eadẽ diſciplina. Vel ſic.ſoꝛ les currit plato curnt.⁊ ſic de alijs.& oĩs hõ currit ¶ Muar tus modꝰ eſt. qñ ↄiũctũ petit᷑ in diuiſis vłecõ̃tra vt ſi aliqͥs debeat ꝓbare ꝙ mediciaẽ diſciplia ſani⁊ egri.et dicat᷑ ſicar gucndo. medicina eſt diſcipiina ſani.et medicina eſt diſcipli na egrl· ergo medicina eſt diſciplina ſanict egri. Vuintus modus eſt quando vnũ relatiuoꝛũ perkin alio· vt —— 1n Trattatus ſextus ſi quis debet ꝓbare ꝙ ſoꝛtes ſit pater platonis pꝛobetur ſic plato eſt filius ſoꝛtes. ergo ſoꝛtes eſt pater platonis nõſequit᷑ qꝛ hoc aſſumit᷑ qð eſt pꝛobandũ Bciendũ ꝙ hegfallacia nõ impedit ſyllogiſmũ inferentem ſed. ꝓbantẽ·et ita fallacia pe⸗ titionis pꝛincipij peccat cõtra ſyllogiſmũ dialeticum inquã tum dialeticus eſt. ¶ Woſtqᷓ; autoꝛ determinauit de fallacia ignoꝛantie elenchi. Mic ↄñter dererminat de fallacia petitõnis pꝛincipij. Matione cuius pꝛimo viden⸗ dum eſt quid ſit petere pꝛincipiũ. Nã petitio hncipij in diale ticis eſt in⸗ terrogatio aiicuius pᷣmiſſarũ ſyllogiſmi dialectici.qꝛ licet dialeticus inſyl logiſando aſſumat pᷣ miſſas ad pꝛobandũ ↄcluſionẽ.tamẽ interdũ pari⸗ logiſando interrogat de ſuis pꝛincipijs rõne cuius dicuntur interrogatio nes ⁊ fit non ita pꝛopꝛie peritio pᷣncipij de ↄcluſione. qꝛ pꝛemiſſis cõceſſis poteſt inferri ↄciuſio nõ interrogãdo de ipᷣa. ⁊ qꝛ in argumẽtatõe ↄcluſio eſt pᷣncipiũ pᷣmñ rõe cuius fit argumẽtatio Ideo cũ in argumẽtatiõe petit cõcluſio que debʒ pꝛobari ibi fit petitio pᷣncipij. Et ideo petitio pᷣneipij eſt qñ idẽ aceipit᷑ ad. ꝓbãdũ ſep̃ᷣm ¶ Bciẽdũ pꝛimo.ꝙ ᷣm phin ſecundo pꝛioꝛum duplex eſt petitio pᷣncipij.·ſtatim ⁊ non ſtatim. Metitio pᷣncipij ſatim eſt. qñ idem ſub eodem noie ſumt᷑ ad pꝛobandũ ſeipᷣm. vt hõ curj rit. ergo hõ currit.vel ſub duoby noĩb ſynonomis. vt marcus currit. ergo tullius currit. ⁊ talis petitio peccat ᷣm ſyiłn ſimpłret ↄcluſio non eſt alia a pꝛemiſſis ·et nõ eſt ibi argumẽtatio neqʒ aliqua fallacia cũidem hᷣmõ nõ habeat apparentiam ad ꝓbandũ ſeipᷣm. lia eſt petitio pᷣncipij nõ ſta tim qñ aliquid ſub diuerſis noĩib repetitur ad pꝛobandũ ſeipᷣm ⁊ ↄmitti tur talis defectus qñ in argumentatõne añcedens eſt ita dubiũ ſicut con ſequens vel minus notũ Et dicit᷑ petitio pᷣncipij cũ añs eſt eque dubiuʒ vei minus notum qᷓ; ↄſequens et qꝛ ↄtinetur in cõſequẽte et etiam ꝓbat per ↄſequẽs et ad pꝛobandũ ↄſequens petitur ideʒ quoq eſt in pꝛincipio ſeʒ añcedens qð ↄtinetur in cõcluſione.&t etiam ſumit᷑ añs in tali argu mentatõe ad pꝛobandũ ſeiß̃m.⁊ hᷣm talem petitõem pꝛincipij ↄmittitut hec fallacia Biẽdum ſecundo.ꝙ cauſa uparentie huius fallacie eſt ap parẽs diuerſitas aſitis ⁊ ↄſequẽtis. rõne cuius creditur añs eſſe notius ↄſequente ⁊ habere virtutem ꝓbatiuam cõſequentis cũ tamẽ ſit eque no tum vel minus notum cõſequẽteet nõ ſufficit quecũq; diuerſitas añce entis ⁊ ↄſequẽtis.ſed opoꝛtet ꝙ ſit cũ idẽtitate ip̃oʒꝝ ⁊ etiã ꝙ talis diuer ſitas faciat apparentiam magis noti ⁊ minus noti ex ꝑte rei⁊ qĩin lyno⸗ nomis nõ eſt apparentia magis vel minus notia ꝑte rei. Ideo in ipls no eß iſta cauſa apparẽtie Bed cã falſitatis huius fallacie diuerſitas eoꝛũ⸗ demſ.añcedentis ⁊ ↄſequẽtis. Et ᷣm hoc ſic diffint᷑ illa fallacia Ei ido neitas decipiendi ꝓueniens ex apparenti diuerſitate ſᷣm noticiã ancege tis cñ ↄſequẽte. ⁊ peccat iſta fallacia nõ contra ilatõemet ſyllogimũ ſim pliciter dictum ſed peccat contra pꝛobationem et ſ pllogimum dialecrij cum. ¶ Sciendum eſt tertio. ꝙ diffinitio dupliciter poteſt conſ iderari Vo modo inquantum includit pꝛincipia eſlentialia difinti ie — nzʒ qle mn Mhnn vd duu n pellur ind nẽ dufnn smors cioñ y nl dedeatno il. ein epolueʒ gumentiq c ipendu necunclſn: ſe pertur mſue ius ſansAt zetoci vd minus iuilto in ilis zconced půs q ſuganone aim. ad ma M nipt ſůcargul pmot i dem non hob * ki nimcũyi * — — SNRMN —— — — * httppabudg 2 Renmt mruudume — ipepn Prtrihyſani ſunt pꝛia cauſa paſſionis ·et hoc modo ſumitur ab ̃aloeus demõſtrati uns ⁊ nõ ſophiſticus · lio modo ↄſiderat᷑inqᷓ; tum ſtar ſub intentõe cõ̃i ethoc dupliciter· Vno modo ſumit᷑ reſpectu pᷣdicatoꝝ que notioꝛi modo uent ipi diffinitioni qᷓ; diffinito·et ſic a diffinitõ ne ad diffimtum iterũ jumitur locus dialecticus. Mlio modo reſpectu pꝛedicatoꝛum que notio rimodo diffinito qᷓ; diffinitõ ni cõueniunt.⁊ ſic a diffinitõne ſumit᷑ petitio ßncipij · q ſic añs eſt minus notũ ↄñte.⁊ eodẽ modo arguendo a diffini⸗ to poteſt argni reſpectu pꝛedicatoꝝ que minꝰ notioꝛi modo ipi ↄueniũt et le ſilr arguendo ab vli ad ꝑticulare vel ecõtra.⁊ ᷣm hoc in ip̃is cauſa tur petitio p ncipij ¶ Bciendũ quarto. ꝙ huius fallacie quatuoꝛ ſunt mo di. ꝛimus eſt qñ diffinitum petitur in diffinitione vel ecõtra.vt aĩal ra rionale currit.ergo hõ currit. Ibi em̃ diffinitum petit᷑ in ſua diffinitione et arguendo ecõtra petitur diffinitio in diffinito et pꝛob at io nõ valet.qa ſi vnũ dubitat᷑? reliquũ. Seðs modus eſt qñ particulare petitur in vniuer ſali. vel vniuerſale in ꝑticulari.vt ſi debeat pꝛobari ꝙ oĩm ↄtradictoꝛioꝝ eadẽ eſt diſciplina ·⁊ ſumat᷑illa. oĩm opoſitoꝝ eadem eſt diſciplina· ergo oim ↄtradictoꝛioꝛũ nõ valet argumentũ.qꝛ cõcluſio petitur in pꝛemiſſis Certius modus eſt qñ ↄiũctũ petitur in diuiſis vel diuiſum in ↄiunetis vt medicina eſi ſani et egri.q; medicina eſt ſani ⁊ medicina eſt egri Puar⸗ tus modus eſt qñ vnũ relatiuoꝝ petitur in fuo coꝛrelatiuo, vt ſoꝛtes eſt pater platonis · ergo plato eſt filius ſoꝛtis Mt ſoluendo iſtos ꝑalogiſmos debet negari añs eo ꝙ eſt eque notñ vel minus qᷓ; ↄñs pꝛius negatũ nec debet negariↄña cñ ſit neceſtaria illatio in iſtis ꝑalogiſmis ſi pᷣmiſſe con tedant᷑. qꝛ ſicõcedi᷑ añũs opoꝛtet concedi ↄñs quod includit in ip̃o. põttñ dici ꝙ non eſt ↄña ꝓbatiua cũ negatione añ tis. Mlt licet in textu ponant᷑ quinq; modi.qꝛ ſcðs diuiditur in duos ad maioꝛẽ declaratõem tñ ſufficit genmerant᷑ quatuoꝛ modi pᷣus politi. qꝛ in ip̃is ↄtinẽtur oẽs modi hu ius fallacie. ¶ Contra pᷣdicta arguit᷑ pᷣmo ſic. in petitõne pᷣncipij ſuꝰ mitur idem ad ꝓbandũ ſeip̃ᷣm.ſed idem non habet apparentiam ad ꝓbã⸗ dum ſeipm.ergo in petitõne pᷣncipij non eſt cauſa apparentie ergo ner fal⸗ lacia Hecũdo ſic. omnis ꝑalogiſmus peccat in materia vel foꝛma.ſʒ pa ralogiſmi huius fallacie nõ peccãt in foꝛma cũ pũt fieri in modoæ in figu rauer peccant in materia qʒ fiunt ex. ꝓbabilibꝰ ergo in ip̃o nð eſt defectus ¶Tertio ſic. ab eodẽ nõ ſumit᷑ locus dialeticus ⁊ fophiſticus.ſed a diffi⸗ nitione lilr a toto in qᷓ;titate ſumunt᷑ loci dialetiti. ergo ab ipſis non ſumit᷑ locus ſophiſticus ⁊ ſic male ponũtur illi pꝛimi duo modi¶ Muarto ſic ar guendo a diuiſis ad ↄiuncta eſt fallacia accidentis. ergo ibi nõ eſt petitio pᷣncpij·tenet ↄñaqꝛ iſti loci ſophiſtici non poſſunt eſſe in eodem argumẽ⸗ to¶¶ Quinto ſic. hi eſt petitio pᷣncipij. albedo ↄtrariatur nigredini · ꝗᷓ ni⸗ gredo eſ ↄtratia albedini.⁊ tñ fit nuilo iſtoꝝ modoꝝ quatuoꝛ· ergo lunt inſufficienrer poſiti. ¶ Ad pꝛimñ dicitur. ꝙ licet idem Eᷣm rem et voceʒ ſimul non habeat appatentiam ad pꝛobandij ſeipſum.tamẽ idem ᷣm rẽ er dꝛñs bm vocem et rationem vt eſt diffinitio reſpectu diffiniti bene hʒ aarentiaʒ ad pꝛobandũ ſeipſum inqᷓ;tum videtur magis nota ſub vno vole c; ſub alio. ¶d ſecũduʒ dicit᷑. ꝙ licet in paralogimis huius falla bemiſie ſint m ſe pꝛobabiles· non tamẽ ſunt pꝛobabiles reſpectucon Trattatus lextus cluſionis qð tñ requiritur ad ſyllogiſmũ ꝓbatiuumſcʒ ꝙ habegt pn ſas vᷣm ſe ꝓbabiles ⁊ ꝙ ille pᷣmiſſe habeant ÿtutem ntn ne iſtiſyllogiſmi peccãt in ꝓbatõe/ Id tertiũ ðꝛ.ꝙ ab eodem. eodẽ modo Zliderato teſpectueiuſdeʒ nonſumiꝭlocus dialecticus et ſophiſtus m diffinitio diuerſimode ↄſidera᷑. vt ab iðᷣgſumiturlocus dialecticus⁊ ſo⸗ phiſticus.⁊ ſilr ðꝛ de roto inq̃ntitate. IAd quartũ ðꝛg licetarguẽdo ↄiunctis ad diuiſa indebite qᷓ;tũ ad moqũ oꝛdinandiipa diuiſa dqidẽ fit fallacia accidentis. rñ qñ arguitur ab ip̃is indebite ſolum ex pteꝓa rionis ⁊ nõ ex ꝑte diſpõ nis diuerſoꝝ. Ibi fit petitio pᷣncipij cd qͥnunʒ ðꝛ ꝙ iblↄmirti ſecũdus modus. et licet albedo ⁊ nigredo ſub rõnihpꝛ pꝛijs non ſunt reſpectiuatũ qᷓ;tum adintentiones contrarioꝛũ ſiueoppo ſitaꝝj bene ſunt relatiua ᷣm dici ⁊ ſic ibi vnñ relatiuoꝝ petit in qlio E fallacia ↄſcquẽtig dicendũeſt. Scðm ↄ̃s ſiunt Paralogiſini eo ꝙ ciedimus ↄñam ↄuerti quenõ cõ uertitur · Fallacia ↄtis eſt ydoneitas decipiendi ꝓ neniens ex apparẽtia ↄñ̃e ↄuerſe que nõ ↄuertitur Cauia apparentie huius fallacie eſt cõuenientia vnius ↄñe veread aliã non verã VCauſa falſitatis eſt diuerſitas eoꝛũdẽ. Etſci endũ ꝙ bene tenet argumẽtum a poſitõe gñtis ad poſitioneʒ ↄñtis Muius fallacie tres ſunt modipꝛimus modus el qñ arguit᷑ a deſtructione añtis ad deſtructõem cõſequentis vtſi hõ eſt aial eſt. ergo ſi hõ non eſt aial nõ eſt. Vela poſitio ne ↄſitis a d poſitõeʒ antecedẽtis.vt ſi mel eſt rubeũ eſt.ergo ſi ubeñ eſtmel ẽ. Id iſtũ em̃ modũ reducunt᷑ oẽs pꝛauear/ gumẽtatões ab inferioꝛi ad ſugius deſtructiue. Nñ quotiẽ cunq; fit ꝓceſſ us ab inferioꝛe ad ſuꝑius cũ diſtributõe ſuꝑi⸗ oꝛũ.vt oĩs hõ currit. ʒ oẽ aĩal currit· Ibi ↄmittit᷑ iſta fallacia vt nullus hõ currit.ergo nullũ aĩal curit.¶¶ Becũdus mo/ dus ſolet poni ab inſufficienti inductõeſingulariũ. vſoꝛtes eſt aial et ecõuerſo.plato eſt alal et ecõuerlo. ergo oĩs hõ eſt gal? ecõuerſo. hic enũerant᷑ oĩa ſingularia illius oĩs hõ eſt aĩalet non huius. oñe aial eſt homo que ſignificatꝑ ↄpoſi⸗ tiouẽ huius qð eſt ecõuerſo ad hanc.oĩs homo eſtanimal Tertius modus pꝛouenit a cõiter accũtibus. It dicunt cõiter accidentia queſe aliqñ ↄſe equũtur etaliquãdo noh· V iſteeſt comptus· ergoeſt adulter. Silr muſaet poeta ſirter minãtur. ſed muſa eſt fei generis. ergo et poeta nõ ſequitur⸗ quia ydentitas generis et terminationis aliquãdo ſe conſe? quunt᷑etaliquando nõ.eo ꝙ non eſt in omnib ſed in aliqui urde falanapen im rõnt cu ii Vnde añcd un Fedcoe nenndi?pr nisi ſque.w tnpoln. o mun ſcli con nlg henc ftpõn oñccdenns iinguturt o quädolin ah enöen cöle jexms ad polnð poſtpꝛu he umitur fal nt huuus fa nient utontcu Kccuns t upuni oune s n zůcce conſcqutn n kupmim nu Fane nc buöwiten h N adugnien ipatontic en Drtri hylpani bus ·. Bi aliquis dicat ꝙ in hoc vltimotertio modo non te⸗ net ecõuerſo · Mñ ibinon eſt ↄſequẽtia. Dicẽdum eſt ꝙ er⸗ gobmquoſdamn ſumitur ↄña a cõiter accidentibus ad con ſequẽtiam neceſſariã etpꝛobabilem.et in iſtis nõ ſumitur cõ quẽtia neceſſaria ſed ꝓbabilis. Taliter autẽ oꝛdinantur iſti modi ab Areſtotele iſto modo oꝛdinato. ¶ Poſtqᷓ; autoꝛ determinanit de fallatia petitõnis pncipij. Mie ↄſequẽ ter determiat de fallatia ↄſequẽtis.rõne cuiis bmo videndũ eſt quid ſit rõſequens · et antecedẽs.⁊ ↄña. Vnde añcedẽs eſt ꝓpoſitio cathegoꝛica vel vpothetica inferens cõcluſionẽ. Bed ↄſequẽtia eit ila habitudo ſim plex in qua ↄſequẽs inferturex antecedẽte ⁊ pꝛouenit ex eo ꝙ ↄſequẽs ac⸗ tu? intellectu includitur in antecedente. Ideo ſequitur ad fuum antecen dens. Mt habitudo denominãs ilã ſequelã. vocatur cõſequẽtia. t du plex eſt cõſequẽtiaſcʒ ſimplex ⁊ compoſ ita. Monſequẽtia ſimplex eſi. qñ ex vno ſolo antecedente infertur vnum ſolũ conſequẽs. Conſequẽtia ve⸗ ro compoſita peroppoſitum. Qt intelligiẽ fieri quatuoꝛ modis. Nꝛimo qñ facta alq̃ ↄñtta arguitur a hõne añcedentis ad põnem ñtis. Becun do modo quãdo in aliqua cõſequẽtia arguitur a deſtructõne conſequenꝰ tis ad deſtructõem antecedẽtis. Et iſtis duoby modis fit debite cõſeq̃n tiaet bene arguitur· Tertio modo quãdo in aliqua cõſequẽtia arguitur g deſtructõne antecedẽtis ad deſtruetõem cõſ equentis. M. uarto modo quãdo arguitur a poſitione cõſequẽtis ad poſitõem añ tis. Mt iſtis duo bus modis non valet cõſequentia cõ poſita pꝛius facta. quia cõuertitur alterqᷓ; deberet cõuerti. Et ᷣm hoc ſumitur fallacia conſequentis. Sciendũ pᷣmo ꝙ cauſa apparentie huius fallacie eſt apparẽs cõuer⸗ ibitas ↄſequentis cum antecedente. ratione cuius creditur ꝙ bene cõ⸗ uertaturcõſequentia que tamen non bene con uertitur. Lauſa vero defe ctus eſt diuerſitas antecedẽtis ⁊ cõ ſequentis. Mt ᷣm hoc diffinitur falla ria conſequẽtis eſt ydoneitas decipiendi pꝛoueniens ex apparenti pꝛoba bilirare vel conuertibilitate cõſequentis cum añcedente. Mt ſemper fit vumn dicit areſtoteles. qñ credimus conſequẽtiam conuerti que tamen nõ õuertit Et qᷓ;uis in iſta fallacia reperiãtur antecedẽs ⁊ conſequẽs tamẽ mngis dicit fallacia cõſequentis qᷓ; antecedentis.eo ꝙ in ꝑalogiſmis hu⸗ s fallacie ſp arguit᷑ equiualẽter a põne cõſequẽtis ad poſitõem antece⸗ dentis. Et licet qñiq; arguat᷑ a negatõne añtis ad negatõem ꝓñtis.qꝛ tñ ianegntio añtis habetſe vt ↄſequẽs ad negatõem ↄſequẽtis. Ideo ibi dualenter argutt᷑ a poſitõe ↄůtis ad poſitionẽ añcedẽtis ¶ Beiendũ ſe undo ꝙ huius fallacie tres ſunt modi. Pꝛimus eſt arguendo a deſtructi one ancedentis ad deſtructõem cõſequẽtis vel apoſitione cõlequẽtis ad ri en anrececẽtis. Exemplũ pꝛimi.vt ſihomoeſt. aĩal eſt. ſed non eſt otnoergo nõ eſt aial. non ſequi. qꝛ ad negatõnem añcedentis nõ ſeqͥtur negatiocõſequentis. qð ideo eſt. q antecedẽs eſt inferius ⁊ minus conſe uenre copſeques em̃ ſe haber vt ſupius ⁊ magis cõe. modo deſtructi in ninon opotet delttui ſuꝑius.;ipm pᷣtmanete inaiijs interoꝛibus. ——— —. Trattatus lertus Erxemplum ſecũdi.ſi pluit terra eſt madida. ergo ſiterraeſt madidaplnit non ſequitur politio añtis. qꝛ ↄſequens ſe haber vr magis cõe. Ideo nõ ſequitur poſitio añtis quod eſt minus commune? inferius ad poſiiõem em̃ fugioꝛis non ſequi poſitio inferioꝛis A Sciẽduʒ tertio. ꝙ ſcðs modꝰ eſt qñ arguit᷑ ab inſufficienti nũero ſingulariũ ad vmuerſale.vt ſoꝛtes curj rir plato currit ergo oĩs homo currit.vel ſic.ſoꝛtes eſt aĩal ⁊ ecõuerſo plato eſt aĩal. et ecõuerſo non ſequit᷑. qꝛ licet enũerent᷑ ſingularia iſtius. oĩs hõ eſt aial tamen non omne aial eſt homo. quod tamen deſignatur ꝑhoeqð ðt in pꝛedicta pꝛopõ ne ·ecõuerſo expꝛeſſe vel ſubintellecte · Ethoc ſiule ter⸗ minus econuerſo dicit conuerſionẽ ſimplicem ſʒ ſi dicat cõuerionempgt cicens bñ ſeq̃retur.ſicut hec eſt vera. oĩs homo eſt aĩal⁊ econuerſo. alqð gĩal eſt homo.tñ qꝛ a nalogum per ſe poſitũ ſtat pꝛo ſignificato ſuo fano ſioꝛiet ille terminus econ uerſo eſt analogum ad cõuerſionẽ ſimplick et ad cõuerſionem ꝑ accidens.ideo hic ſtabit p?oↄ uerſione ſimplici. ¶ Pcien⸗ dũ quarto· ꝙ tertius modus huius fallacie fit qñ arguitur a cõiter accidẽ tiby que cõitet accidentia ſe mutuo non ſequũtur vt hic ſoꝛtes eſt magnꝰ et foꝛtes eſt foꝛtis. vel ſoꝛtes eſt pulcher ⁊ eſt bonus · ergo ſoꝛtes eſt pul⸗ cher et eſt bonus non ſequitur.quia lcet talia accidentia ſe mutuo conſe⸗ quunt᷑ in aliquo ſubiecto. non tñ de neceſſitate conſequunt᷑ ſe&tlicet iſto modo arguendo penes iſtam fallaciam in modo pꝛocedendicõuerta ali⸗ qua cõſequentia actualiter pꝛeſuppoſita.tamẽ ſubinteliigitur vnd ↄſequẽ tia ĩplicite que cõuertitur in iſtis modis. Et iſtoꝝ modoꝛũ ſic poteſt ha⸗ beri rõ qʒ in fallacia ↄſequentis ſumitur cauſa appentie ex appenticõuer tibilitate ↄſequentis ⁊ aũcedentis.vel ergo hec ↄuertibilitas eſt aplens rõne cõſequentie iam facte.ſic eſt pᷣmus modus. velapter habitudinem terminoꝛum et hoc eſt duplciter. vel ſumiturex habitudine ſingularium ad vłe.⁊ ſic eſt ſecũdus modus huius fallacie. et ex habitudiecõiter ach cidentiũ que ↄtingenter cõueniunt in vno ſubiectoe? ſi eſt tertius mod⸗ ¶ Contra pꝛedicta argu᷑ pᷣmo ſic. cõ uerſio eſt palſio pꝛopõnis. qᷓlo i ꝓpõniↄuenit.ᷓ iſta fallacia non ꝑouenitet hoc ꝙ aliqua cõſequentia con uertatur que nõ debet ↄuerti. Secũdo ſic. ↄſequens actu? intellectu includitur in añcedente· ergo deſtructo añcedente deſtruit ↄſequens ſic adeſtructõne ↄſequentis ad deſtructõem añcedentis bñ valet ↄlequẽtid Tertio ſic. polito poſterioꝛi neceſſario p omtur pꝛius.ſ ed cõ ſequens eſt polterius antecedente· ergo poſito ↄſequente necelſario ponltur añs. Huarto ſic.ſingularia alicuius vłis non ſufficientet enumerata ſequũ tur ad fuũ vłe·ᷓ arguendo ab inſufficienti nũero ſingulanum argultur poſitione cõſequentis ad poſitõem antecedentis.et ꝑ ↄñs ſecundus ino dus non diſtinguit᷑ a pᷣmo · Quinto ſic. arguendo acõiter accidentibꝰ? bo nus locus dialecticus · ergo ſic arguẽdo nõ ſumit᷑ tertiꝰ modus huius i4 lacie X Md pᷣmumdicit᷑· ꝙ ſicapiatur Zuerſio vt eſt mutatio. ti in ſubiectũ et econtra.ſic eſt paſſio pꝛopoſ itõnis ⁊ ſolum biconueuli ſicapiatur pꝛo mutatione aũtis in ↄñs vel econtrapꝛo mutatione 5 n tis in añs ·ſic non eſt paſſio ꝓpõms ſed eſt paſſio ↄñe · ⁊hot modotahi 3. diecũdum dict g deiirueto antecedentebene driruuroſeuen particulariter et m ſuum eſſe quod habet in tali añcedente. non tů — —— — mhl ihupew ſintin vkpeim enſio iaon cin irh os bas dut ufnnõct ipdplrct Oſenſu vwd inp ppr Winpoſſb vchdꝛct ſocaia ule moꝛt ieſſlogi ieñꝙ nõci kütfm Mpanrſe mnvſc ſscaült Andqin us eb. retceci: nus coꝛůd leudadre e ns ttnnutioci Hrtrihyſpani — deſtruit᷑ vłiter ßm ſe totũ.qꝛ adhuc poteſt manere in alijs. Ideo a deſtrue⸗ tone antecedentis nõ pt inferri deſtructio ↄſequentis⸗ Icd terciũ ðꝛ. ꝙ li tet km illarõem ↄſequens ſit poſteriug.tñ ßᷣm naturam ⁊qmbiti ↄmunita tis ↄlequens eſt us antecedenti.¶Ad quartũ ðꝛ ꝙ licet in fecũqͥo mõᷓ ar guata poſirione ↄſequentis ad politõem añtis nõ tñ ſumit cauſa apparen terõne ↄuertibilitgtis ↄſequentis cũ añte ſed rõne ↄſequẽtie pus fcte ſi tut inpᷣmo modo ſ Ad quintũ ðꝛ. ꝙarguendo a cõiter accidentibꝰ que ne teſſano ſe ↄſequũtur eſt bonus locus dialeticus. ſed arguendo ab hsq̃cõ tingenter ſe ↄequũtur fit tercius modus huius fallacie.— Equit de fallacia ᷣm nõ cãm vt cãm. Id cuius eui⸗ dentiã ſciendũ ꝙ duplexeſt ſyllogiſ mus.ſcʒ oſtenſinꝰ et ad umpoſſibile. Vſtenſiuus eſtq habz vnã ſolã cõ — chſionẽ. Byllogiſmus vero ad impoſſibile eſt qñaliqͥs ſpilo d eus mon du i deaktnu us N M t giſtice ducit᷑ ad impoſſibile. ⁊ ꝓpter hoc interimit᷑ a liqua pꝛe miſſarũ que erat cauſa iliꝰ impoſſibilis. Vñ iſte ſpllogifinꝰ ſemphʒ duas ↄcluſiones. vt cũ ðꝛ eſt ne hõ aſinus hoc con ceſſo. Lontra nullus aſinus eſt aĩal rõnale moꝛtale. hõ eſt aſi nus. ergo hõ nõ eſt aĩal rõnale moꝛtale.ſʒ hoc eſt impoſſibile ergo⁊ iſta. hõeſt aſinus.⁊ iſteſyllogiſmus eſt in qᷓrto mõ pꝛi⸗ meligure · ¶ Bciendũ eſt em̃ ꝙ nõ cã vtcã ſemꝑ itinſ vllogiſ mo ad impoſſibile. Fallacia aũt ᷣm nõ cãm vt cã̃m lit qñ nõ cã poni᷑ vt cã.⁊ ꝓpter hoc apparet ſequi umpoſſibile. ⁊ illud qð apparet eſſe cauſa interimit᷑.vt ſi querat᷑ eſt ne bꝛunellus bõ quo ↄceſſo nullus aſinus eſt aĩal rõnale moꝛtale.ſed hõẽ ſinus ⁊ bꝛunellus eſt hõ.ergo hõ nõ eſt aial rõnale. hoc au tem elt impoſſibile. ergo bꝛunellus nõ eſt hõ. In hacaũt dic t argumentatõe non eſt cã vtcã.qꝛ interimit᷑ idqð apparet eſecauſa ⁊ nõ eſt. ſcʒ bꝛunellus eſt hõ. Tauſa apparentie eſt rõᷣuenientia huius qð apparet eſſecã ⁊nõ eſi cũed qð eſt cã. Cauſa falſitatis eſt diuerſitas eoꝛũdẽ.tale em̃ exemplum po nit Areſtoteles huius fallacie.vt querendo ſic Gũt ne aĩa ⁊ Nta idem. quo conceſſo Fontra moꝛs ⁊ vita ſunt ↄtrgria.ſed mors eſt coꝛruptio. ergo vita eſt generatio.et per conſequens Muere eſt generari. ſed hoc eſt impoſſibile. qꝛ quicqd viuit nõ genemt.ſed generatum eſt. ergo aĩa ⁊ vitg ſunt idem. Weccõ luſio peccat ᷣm fallaciam pᷣm non cãm vt cguſam. qꝛ ex hoc n ꝙ anima ⁊ vita ſunt idem non ſequitur impoſſibile. ⁊ ita on deber interimi.ſed iſta moꝛs ⁊ vita ſunt contraria. quia MW i. N N Vrattatus ſxtus 2 in omnibo his id qð nõ eſt cauſa apparet eſſe cauſa. ꝙ ↄmu“ nn nicat in terminis cũ aliquibꝰ ꝓpoſitionib ex qͥby ſeqͥturim ⸗ uhn poſſibile. Ex iſtis pʒꝙ iſta fallacia nõlit in ſyllogiſmo oſten on fiuo.vt om̃is hõ currit.ſoꝛtes eſt hõ ⁊ ſol eſt in cancro. ergo— ſoꝛtes currit. hic nõ eſt fallacia non cauſe vt cauſe. q hecp niin poſitio ſol eſt in cancro nõ eſt eauſa neq; apparet eſſe caus. snnnn ficut apparet in ſyllogiſmo ad impoſſibile Poſtqᷓ; autoꝛ determinauit ſuꝑius de fallacia ↄſequẽtis. Mic ↄſequ— ter determinat de fallacia km nõ cãm vt cãm· ⁊ qꝛ ila fallacia nõ fi i it n logiſmo oſtenfuo· ſed bene fit in ſylloglmoad umpoſſibile ideo añq; autoꝛ n— oſtendat cm huius fallacie mittit vnã diuiſionẽ ſyllogiſmi qui diuiditur 4— in ſyllm oſtenſuũ ⁊ ad umpoiſibie. Etðꝛ oſtenſiuꝰ.q vnico ꝓceſſu ex dua 2— bus pᷣmiſſs oſtendit luã ↄcluſionem Et ſyllogiſmus ad impoſſibleeſtqu ex duab pᷣmiſſis infert vnã manifeſte falſam: ꝓpter cuius falſitatẽ interim᷑. hocenm aliqua pᷣmiſſaꝝet ſic ibi ſunt plures ꝓceſſus.igit᷑ ⁊ plures Icluſiones.ſedin— oſtenſiuo vncã eſt ↄcluſio ⁊ vnicus proceljus. q̃re in ipſo pꝛemiſſe poſſunt. ncnle eſſe tam vere qᷓ; falſe. Bed ſyllogiſmus ad impoſſibile ſemꝑ habet vnaum ccn pᷣmiſfam falſam · aliter em̃ nunqᷓ; ↄcluderet falſum.vt ammalelt alnus om c nis hõ eſt aĩal. ergo omnis homoeſt aſ inus. cluſio eſt falſa· ergo alqua pꝛe uins Bec miſſarũ. non minoꝛ ergo maioꝛ· Et fm talem ꝓceſſum quando male nteri cumpn mitur aliqua pꝛemiſſarũ ↄmitti pꝛeſens fallacia ¶ Sciendũ pꝛimoꝙ p—— onocſani miſſa ðꝛ cauſa que neceſſaro facit ad illatiõem ↄcluſionis. ⁊ qua remotanõð lnö amplius ſeqͥtur ↄcluſio in tali mõ arguẽdi etex eiſdẽ pmiſſis. et per oppoſi⸗ 3 pn tum pꝛemiſſa nõ cauſa eſt que ↄuenit cũaliqua pᷣnnſſarum ſyllogſminſu Kunral iecto vel pꝛedicato · que tamen nullo mõ facit ad illatõem ↄcluſionis· qua lcn— ipſa poſita vel remota nhilominus ex alijs pꝛemiſſis infertur ↄcluſw. ſicut 2 emnis aſinus eſt rudibilis. omne animal eſt aſinus. ergo ois hõ eſtail?p— ↄſequens om̃is homo eſt aſinus. hec goſitio omnis aſuus eit rudibils et*— parte ſubiecti ſui ↄuenit cũ maioꝛe. et tamen nihilfacit ad ilationem ↄcluſs d—— uſue nis. qꝛ ipſa remota adhuc beneſ equit᷑ ↄcluſio · Px quo patz ꝙ ad nõ cauſa;— vt cquſam duo requirũtur. Pꝛimo ꝙ pᷣin iſſa nõ cauſa nõ ſit cauſa ↄcluſio⸗. gns impu nis.ſecũdo ꝙ habeat cauſam apparentie ꝑ hoc ꝙ ↄuenit cuʒ alijs pꝛemiſis: 1— Noyul ideofiin ſyllogiſmo ponitur aliqua pꝛemiſſa que nonueni in ſubiecto væ 6 Qunn pᷣdicatocum aliaua pꝛemiſſaꝝibinõ eſt nõ caufa vt cauſa ·licet ibiſit nõꝓ⸗ ſ⸗ npontun pter hoc accidere falſum Sciendũ ſecundo ꝙ cauſa apparenti huns dſlogms fallacie eſt ↄuenientia pᷣmiſſe nõ cauſec pꝛemiſſa cauſa in ſublecto wipe uncam dicato ꝓpter quã credimus ꝙ ſicut pꝛemiſſa cauſa facit ad ilatiòem ↄcluſio ſſtiefn ſionis falſe.ꝙ etiõ pꝛemiſſa non cauſa inferat talem acluſionem ætꝓpterfil wncine ſitatem ilius ↄcluſionis videtur debereinterimi pꝛemiſſa nõ cauſa. queta, npinnn men non delet interimi. Cauſa vero defectꝰeſt diuerſiras pꝛenle no cu mnan ſe ad alias pꝛemiſſas. Et per hoc ſie defin᷑ iſta fallacia. Eſñt idoneuas dech.— piendi pꝛoueniens ex awarenti conuementia pꝛemiſſe non cauſe cum m— kicaun miſſa cauſa. Et ſic patet ꝙ hic nõ ↄmttitur hecfallacia · ſol eſt m cancro⸗ ma— nccn jnünt onnnt animal eſt aſinus omnis homo eſtanimal. ergo omnis homo eſt aſi⸗ nus.concluſio eſt falſa·non ramen pꝛopler ilam.ſol eſt in cancro quia nõ eð nenit in fubiecto vel pꝛedicato cum pꝛemiſſis.ideo non halet appatentiam ſuecauſe ¶ Beiendus tercio ꝙ hec fallacia ſemper fit in ſyllogiſmo ad im poſſvie vr dictum eſt. Luius ratio eſt. quia hec fallacia cõmittitur cum ex jſitate concluſionis fit regreſſus ad interimendum gliquam pꝛemilaruʒ. et intermitur vna que eſt cauſa falſitatis ↄcluſionis. ſed quando fit regreſ ſus afalſitate ↄcluſioms ad interimendum aliqusʒ pꝛemiſſarum hoc fit ſo luminſyllogiimo ad impoſſibile ⁊ non in ſyllogilino oſtenſiuo deo hec fal acia tanrũfit in ſyliogiſmoad impoſſibile ſupetfiuo. hoc eſt ꝙ in tali ſyllo⸗ gimo ſuperfluit vna pꝛemiſſarum quenullo modo facit ad illationem con ſequentis. Et per hoc differt hec fallacia ab ommbalijs virtute ſue cauſe awarentie et defectus. ¶ Sciendum quarto ꝙhuius fallacie duo paſ⸗ ſunt aſignari modi. Pꝛimus eſt · quanda uſſa non cauſa ex parte ſui ſub ecti conuenit cum pꝛemiſſa cauſa. vt hic omnis alinus eſt rudibilis.omne znimaleſi aſinus. omnis homo eſt animal. ergoomnis homo eſtaſinus. cõ uſio eſtfalſa. ergo aliqua pꝛemiſſurum et non iſta. aſinus eſt rudibilis.igi⸗ tur male fit regreſſus a falſitate concluſionis ad illam. quia interimitur pꝛe miſſa que non eſt cauſa falſitatis concluſionis·et ſic debẽt negari ille pꝛoceſ ſus et non iſta pꝛopoſitio · aſinus eſt rudibilis. quiafalſitas conclufionis ꝓ⸗ nenit ex iſta. omne animaleſt aſinus· Becũdus modusieſt. quãdo pᷣmiſſa nõ cauſa ex parte ſui pᷣdicati ↄuenit cum pᷣmiſſa cauſa. vt om̃e aial eit aſinus. omis equus eſt aial omnis homo eſt anial· ergo om̃is jhomo eſt equus.con cluſio eli falla. ergo aliqua pᷣmiſſaꝝ.⁊ nõ iſta equus eſt aĩal.⁊ ſic ſolui᷑ eodeʒ modo ſicut pᷣcecens. ¶ Montra pꝛedicta arguitur pꝛimo ſic. omnis ſyl⸗ logiſmus eit oſtenſiuus. quia oſtendit aliquam cõcluſionem. ergo male di nidiur ſyllogimus Becũdo ſicin omni pgralogiſmo eſt non cauſa.ergo ſta fallacia nõ eſt ſpẽalis ab alijs diſtincta Tercio ſic.ſicut ſe habet ens ⁊ nõ ens ita ſe habet cauſa ⁊ non cauſa vt cauſa. ſed ens ⁊ non ens nullomo⸗ do ↄuemũt. ergo neq; cauſa et non cauſa. et ſic cauſa apparentie huius falla⸗ cie non eſt ex ↄuenientia pꝛemiſſe non cauſe vt cauſe cum pꝛemiſſa cauſa. Muarto lic. bonus ſpllogiſmus ſimpliciter ⁊ fallacia non poſſunt ſimul ſie in eodẽ. ſ vbieſt caula vt noygauſa ibl eſt bonus ſyllogiſmus ſimpliciʒ ter ergo non eit ibi fallacia ⁊c̃. uinto ſic hec fallacia pꝛouenit ex parte pꝛemiſſe non cauſe. ſed illa ſemper ponitur in pꝛimo diſcurſu ſyllogiſmi ad impoſſibile. qui diſcurſus eſt ſyllogiſmus oſtenſiuus. ergofallacia nõ com mitti᷑ in tali ſyllogiſmo inqᷓ;tuin eſt ad impoſſibile. d pꝛimũ dici tur ꝙ licet fyllogimus ad impolſibile m pꝛimum pꝛoceſſum eius ſit oſten iuus non tamen ſᷣm pꝛmnmn pꝛoceſſum eius. quia non oſtendit ſimplicij tn er ſuam concluſionem.ſed infert ipſam pꝛopter aliquod impoſſibile Id ſecũdum dicitur. ꝙ ſi capiatur non cauſa pꝛo omniillo quod habet moduʒ cauſe. ſic in qualibet fallacia reperitur non cauſa vt cauſa.tamen ſicqpiatur pecialiter vt pꝛius definita eſt ſic ſolum reperitur in iſta fallacia. Adter rium dicitur. ꝙ licet cauſa et non cauſa foꝛmaliter accepte quoad ilas inten tones non conuemunt. tamen cauſaet non rauſa materialiter capte pꝛo pꝛe miſs ſyllogiſmi pñt ↄuemire· q pᷣmiſſe in ſubiecto⁊ bächen WM 6 „ Trattatus ſrxtus Ad quartum ðꝛ gin talifallaria vbi eſt non cauſa vt tauſanð zmitt illatione. quia interimitur pꝛemiſſa que non debet interimi et it iue kattone. dui lrurpretniid que non de et ita fm diuer⸗ ſas ↄſiderationes ibi ſunt ſyllogiſmi bonix etiam eſt fallacia Id qunn fallacia fin pꝛmum pꝛoceſſuʒ vbieſt ſyllogiſmus ſimpliciter. ſedin vltima dicitur.ꝙ licet non cauſa ponatur in pꝛimo diſcurſu ſyllogiſmi aqᷓ impoſſi bile. ⁊ ibi fit cauſa apparentie huius fallacie.tamẽ ibinõ ↄmirteuno ſiin vltimo ꝓcelſu interimendo pᷣmiſſam que nõ eſtcã ↄduſionis ⁊m ta⸗ lem ꝓcelſin talis ſyllogiſmus dicit ad impoſſibile. Ropõ ples ẽ illa ĩqᷓ̃ pla pᷣdicãt᷑ deplib. vłplað vno t vnũð pliby.vt ſoꝛ. currit ⁊ diſputat.vel ſic. ẽnehic el hic hõ demonſtratis ſoꝛte ⁊ bꝛunello. vel ſoꝛtes eiplãtõ ehrrũt⁊ diſputant. Pꝛopoſitio vnaautem eſt inqua vnũ pdicatur de vno. Et hoc quadrupliciter. ſiue vnñ nume ro. vt homo eſt riſibilis.ſiue vnuz ſpecie. vt ſoꝛtes eſthomo. ſiue vnũ genere. vt ſoꝛtes eſt animal. ſiue vnñ bi pus?⁊ poſte rius.vt homo eſt ens animal eſt ſanum.ſiue pᷣdicantur plu/ ra ex quibæ fit vnñ̃. vt homo eſt anial rõnale moꝛtale. Scom plures interrogationes fiunt ꝑalogiſmi quãdo ad interoga tiones plures datur vna reſponſio ¶auſa apparentie hu/ ius fallacie eſt vnitas interrogationis complexe. Canſa falſi tatis eſt pluralitas ip̃ius: Duo ſunt modi huius fallacie.p mus modus eſt.quando plura in ſingulari numero ſubijci⸗ untur vel pᷣdicant᷑.vt hic eſt ne hic ⁊ hic hõ demõſtrato ſoꝛte ? bꝛunello.ſi dicat᷑ ſic.ᷓ bꝛunellꝰẽ hõ · ſi nõ. ð ſoꝛ.nõ ẽ hõ Nõ em̃ bene reſpondit quãdo fecit reſponſionẽ vnam ad inteno gationẽ plures.ſed debʒ reſpondere. veruz eſt ꝓ vno ⁊falſum eſt ꝓ reliquo. Secũdus modus eſt quando plura inplurali numero ſubijciũtur velpᷣdicant᷑. vt ſunt ne iſta bona vel non bona · demonſtratis bono et nõ bono.ſi dicit bona.ergo bo nũ eſt malũ.ſi nõ bona.ergo bonũ nõ eſt bonů. debuiſſʒ em̃ rñdere bonũ eſt bonũ.malũ eſt malum. iaũt ↄcedat aliqs hõ dari delinitões ſimili mõ in ſingulari ⁊ in plurali.vt cecũ eſt aptũ natũ videre ⁊ non videt et ceca ſunt apta nata videre et võ vident.nõ effugiet redargutõem demonſtrato vno ce⸗ co ⁊ altero vidente. Et dicat᷑ ſic.ſunt ne illa ceca ſi ceca. ergo iilud eſt cecũ demonſtrato vno vidente.nõ em̃ dicebat ilum eſſe cecũ ⁊ illũ eſſe videntẽ. ſʒ dabat vnã rñſionẽ. coꝙ ↄceſſit ꝙ ſilis darc deſinitio in ſingulari numero ⁊ in plural· F— — ——— —— — 4 8* k 7 —-—— —— — — —— — —— nh munde 6 rM n mpn icli udenes deignn pin milun. B hen mt 8 6„ * jenpmoꝙ. ümn. D ct an im poſnotn epunbcta iplnfm.nt hc ↄu aedumus Nnoga inteng⸗ cdcs b fllac t hns ante grinrt Kpinaſubie moplunt ſoydene zſ 2 gotecuse ic F. 1 Sci nſ ſn— chnuh Ruſtdu „ ſ 03 8 6 *. 1 Petrihyſpani Poſtqᷓ; auto? determinauit de falla ſm nõ cãm vt cãm Mic ↄſequẽter determinat de falla pᷣm plures interrogatões vt vnã. Et ad oſtendenduʒ qd ſit interrogatio plureset qd vna. pᷣmo oſtendit quid ſit ꝓpoſitio plures pam definiens. Pꝛopoſitio plures eſt illa in qua vnuz de pluribpᷣdicat. vel plura de vno · vel plura de plurib incõiẽtim. Fxempluʒ pᷣmi.vt ſoꝛtes et lato currũt. Exemplũ ſecũdi.vt ſoꝛtes currit vel ꝑlato duputat Git ðꝛ ta is gpoſitio plures.· qꝛ ibi deſignãtur plures ↄpoſitões pᷣdicati cũ fubiecto. etitapoſitio nõ hʒ tiñ vnũ ſenſum. Bed ꝑ oppoſituʒ ꝓpoſitio vna eſtinqᷓ pdicat vnũ de vno · ſiue illud fuerit vnů in numero. ſicut ſoꝛtes eſt ſoꝛtes. ue ſpecie. vt ſoꝛtes eſthomo.ſiue genere. vt ſoꝛtes eſt aĩal. ſiue analogia. V ſoꝛtes eſt ens · Itẽ quãdo plures dictões que ſe hñt vt determinatio ⁊ det⸗ minabile faciũt vnũ numero eſt ʒpoſitio ſimpliciter vna.vt ſoꝛtes eſt albus hõ eſt aĩal rõnale ¶ Sciendũ pᷣmo ꝙ eniciatio.ꝓpoſitio.⁊ interrogatio.. ſunt idem ᷣm rem. differũt tñ rõne. Wicit᷑ em̃ enũciatio inqᷓ;tũ eſt enũciaei ua veri vel falſi. ſedꝓpoſitioꝓut eſt alterius oſtenſiua.⁊ pon ꝓ alio videlʒ ꝓↄciuſione inferenda. Sed ðꝛ interrogatio inqᷓ;tũ ſumicũ ſigno interroga to. Et qꝛ ſunt icem realiter ꝓpoſitio ⁊ interrogatio· ideo ſicut aliqua eſiꝓ poſirio plures ⁊ aliqua vna.ita eſt qͥdam interrogatio plures inqᷓ;tũ interro gant᷑ plura de vno vel vnũ de pluribꝰ.et aliqua interrogatio in qua vnñ in⸗ terrogat de vno differẽter tñ poſſet fieriinterrogatio plures. vno modo ᷣm ſuaßcata tm̃ vt dicendo vtrũ canis currat. et talis ꝓpoſitio plures cauſat eq nocatõem ⁊ amphibologiã. Ilio mõ ðꝛ inte rrogatio plures m vocẽ ⁊ ſig⸗ nificata.⁊ illa cauſat p̃ſentem fallaciã.⁊ de ila eſt ad ꝓpoſitũ ¶ Sciendũ ſcðo ꝙ cauſa apparentie huius falle eſt ↄuemẽtia interrogatõ nis piures ad interrogatõem vnã̃.rõne cuius credimus ꝙ ſicut ad interrogatõem vnaʒ eſt danda vna rũſio ꝙ ſiliter ad interrogatõem plures et iſta Zñtia nõ ſoluʒ dʒ attendieꝝ ꝑte vocis ilaꝝ rerũ interrogataꝝ.que in interrogatiõe plures capiũtur ꝑ modũ vnus in 2 aggregatõe ꝓpter ↄuenientiã eaꝝ credit᷑ ꝙ ꝙ debrar fieri vna rñſio. Bed cã defectus huius faile eſt pluralitas interro gatoꝝ. Et bᷣmn hoc ſic definit᷑ hec fallacia. Eſt idoneitas decipiẽdi ꝓueniens ex ↄuenientia interrogatoꝝ plures ad interrogatõem vnã I Scienduz tercio. ꝙ huius fallacie in textu aſignãtur duo modi. ꝛimus eſt qñ in in⸗ terrogatõeiñ ſihgularinumero plura ſubijciũtur vel pᷣdicãtur. vt ſi querat᷑ el ne ſoꝛtes ⁊ bꝛunellus hõ·ſi negatiue intert᷑ ſoꝛtes nõ eſt hõ⁊ hoc vnica mſione affirmatua infer᷑· ergo bꝛunellus eſt hõ. Becũdꝰ modus eſt.qů in tali interrogatõe in plurali numero plura ſubijciũtur vel pᷣdicant᷑. Exẽpluʒ vt demõſtrato vno ceco ⁊ alio vidente.⁊ ſi querat᷑ vtruʒ iſti ſint ceci vel vi⸗ dentes.ſi dicũtur ceci tũc infert· ergo cecus eſt videns.et qᷓlitercunq; fiat re⸗ ſponſio vnica rñſione ſemꝑ duct᷑ ad aliquq metham. Ende nõ oꝑtʒ dare vncã rñſionẽ ſed plures dicendo demonſtrato vidente iſte eſt videns.⁊ de monitrato ceco ilte eſt cecus. ¶ Sciendũ quarto.ꝙ iſta falka pᷣus cauſat deceptõem interrogando pᷣmiſſas ſyllogiſmi qᷓ; ſyllogiſando.qꝛ fit decep⸗ 6 — E ſ 2.) — 7* 10— k-—) tio reſpondentis qñ ad interrogatõem plures reſpondentes dant vnã̃ reꝰ ſponſionem. qꝛ als nõ ht paralogiſarißᷣm paralogiſmos huius fallacie. qᷓ; uis tamen iſta reſponſio nõ ſit de eſſentia huius fallacie vel paralogſmoꝛũ dus ſeq cauſa finalis ſiue qua nõ fit deceptioet ſic poteſt dici vere velapa MMW itj. renter reſpondentẽ eſſe ductuʒ ad incõueniens eo ꝙinterrogatioplures vel eſt vera ꝓ vtraq; parte vel vera pꝛo vna partẽ? falſa pꝛo alia. tũc ſi rñdens dat vnã̃ reſponſionẽ affirmatiuã ↄcedit equalenter totã copulatiuqj cuius vna pars eit falſa.et ſic duceret ad metham redargutionis. Et ſidat vnam reſponſionẽ negatiue negat equalenter vnãdiſiũctõem cuiꝰ altera pars eſt vera.⁊ ſic duceret᷑ ad incõ ueniens apparenter E ¶Montra pᷣdicta argui tur pᷣmo ſic. in iſta ꝓpõne om̃is hõ currit. vnuʒ pᷣdicaturde xlurib ⁊ iñ non eſt ꝓpoſitio plures.ergo ↄtra definitõem ꝓpõnis plures ¶¶ Scðo ſic iſta ꝓ⸗ politio ſoꝛtes currit ⁊ plato diſputat ęſt ꝓpolitio vna copulatiua ⁊ ↄiũctiua ergo male ðꝛ ꝙ eſi ꝓpoſitio plures. ſ Tercio ſic.in iſta ſoꝛtes elt hõ ⁊aſinꝰ pᷣdicatur vnñ in genere de vno ſubiecto.⁊ tam nibi nõeſt gpoſitio vng er⸗ go adꝓpõnem vnã nõ ſufficit ꝙ pᷣdicat᷑ vnũn genere vel in ſpecie. Mur ro ſic quecũq; ſunt plura ponũtur in plurali numero· ergo plura nunqᷓ;lubij viũtur in ſingulari numero.⁊ ꝑ ↄſequẽs male poni᷑pᷣmus modus huꝰfal acie ſſM. uinto ſic. tot ſunt modihuius fallacie quot modis fit intetroga tio pkures.ſʒ illa fit tribꝰ modis.vt pus dem̃ eſt. ergo male ponũtur tiñ duo modi huius fallacie K d pᷣmũðꝛ ꝙ in iſtagpõne om̃is hõ currtpᷣdi rat᷑ vnũ de pluribꝰꝑ modũ vnius.qꝛ hõ tenet᷑ ꝓ omnib particularibꝰ hoib⸗ inqᷓ;tũ ↄtinent ſub ſuo ↄmuni heato qð eſt humanitas ſedibi nõ pᷣdicatut vnñ de pluribꝑ modũ pluriũ. Ilnge ibi ilud qð ſubijct eſt vnuʒ licet ſup⸗ poſita ꝓ quib tenet᷑ ſint diuerſa /Ad ſecũdũ ðꝛ. ꝙ licʒꝓpoſitio copulatiua jit aliquo mõ vna ↄiũctiõe ⁊ m̃ quid.tñ eſt ſmplr plures. qꝛ ſimul affr⸗ mat plures cathegoꝛicas quarũ xna poteſt eſſe vera ⁊ alia falia·ſie autẽ non eſt de ↄditionali vel diſiũctiua ſſ Aid terciũ ðꝛ. ꝙ licethõ ⁊glinus ſint idem genere ᷣm rem.tñ in iſtagpoſitione ſoꝛtes eſthõ ⁊ aſinus nõ enũciant᷑ ꝑmo⸗ dum vnius in genere.ſed ꝑ modum diuerſoꝝ in ſpecie. qꝛ ſub diuerſis noib diuerſaꝝ ſpẽꝝ· ideo ihi eſtꝓpoſitio pluresſ Ed quartũ dꝛ ꝙ ſicaplat nume rus pluralis vt eſt paſſio rerũ.tũc quecũq; ſunt plura ſunt in plurali numero ſed ſi capiat᷑ numerus pluralis vt eſt paſſio terminif dus heandi ſie plura poſſunt accipi in ſingulari numero ⁊ nõ ſemꝑ inplura L ¶Ad dntũ ðꝛ ꝙ licet iſtis tri modis quibꝰ variat᷑ interrogatio plures poſſunt diſtingui modi huius fallacie.tñ eque bene diſtinguũtur penes du⸗ os pᷣmos poſitos. qꝛ in quolibet pᷣdictoꝝ modoꝛuʒ poteſt firitriplex varia tio ꝑaralogiſmoꝝ hin triplicẽ modũ interrogatõis plures. l hec aũt reducendus jeſt om̃es lallacias adignoꝛyn tiã elenchi. Keducere añt omnes adignoꝛantü elenchi onendere qualiter fallacia quelibet peccat cõtra aliquqi particulam in definitõe elenchipoſitam. autrõne ſyllogiini aut ↄtradictionis. Bicut em̃ differentia adueniẽs genenico ſtituiſpẽm.ita rõ ↄtradictiõisadueniens ſyllogimo conli⸗ tuit elenchum Mndeqͥcquid eſt in elencho auteſt in eo rõle ↄtradictõis. aut rõne ſyilogiſmi. Dicitem̃ Areſtoteles ꝙ di⸗ uidendũeſt omnes ſpllogimos apparentes ⁊ elenchos· out in cantis ⁊ eſt vnus mo 3 ½ m 6he z nbant sn z ſmnone upe m eril man nſchalu i cinnſcan V Jhe öret poeb inchan omnes reducèndũ eſt ad ignoꝛantiã elenchi. Equiuocatio ⁊ amphibologia et figura dictionis reducũtur ad ignoꝛantiaʒ elenchi eoqꝙ duplex eſſe impedit ſyllogiſmũ ⁊ ↄtradictõnem Bed ↄpolitio · diuiſio. accentus reducũtur ad ignoꝛantiam elenchi in eo ꝙ nõ eſt oꝛatio eadẽ vel idẽ nomen ſed differẽs· opoꝛtet aũt hec ſcʒ nomen ⁊ rõnem eſſe eadẽ quẽadmoduʒ et tem ſi debeat eſſeelenchus · Dui vero ̃m accidens fiunt ma nifeſti ſunt definito ſyllogiſmo.qa fiunt ↄtra particulã in de finitione elenchi poſitam· ſcʒ neceſſe eſt aliud accidere ꝑ ea q̃ poſita ſint ⁊ ↄceſſa. ⁊ ᷣm hanc fallam que eſtᷣm accidẽs ar⸗ tiſices ⁊ ſciẽtes ſepe ab inſcijs redarguũturfacientibo ſyllo⸗ giſmos ↄtra ſapiẽtes. nã hᷣm accñs faciũtſyllmos apparẽtes ui po fiũt m qᷓd ad ſimplr reducũtur ad ignoꝛantiã elõchi añ de eodẽ nõ eſt affirmatio ⁊ negatio.vt ethiops eſt albus Fim dentes. ergo eſt alb. Manifeſti añt ſunt ſyllmi qͥ pᷣus di ctiſunt ⁊ qᷓles nũcupant᷑ · Mui pᷣo fiůt ßᷣm id qð petit᷑ in pᷣnci pio ⁊ nõ cãm vt cãm peccãt manifeſte ↄtra definitõem ſyllo⸗ giſmi. qꝛ in ſyllmo opoꝛtet ſeqͥ aliud de neceſſitateqð nõ erat inpncipio.etſic opoꝛtʒ ꝙ pᷣmiſſe ſint cã ↄcluſiõis ſylliniidui po ᷣm cõſequens reducũtur ſicut illiqͥ fiunt ᷣm accñs. Qui hᷣm plures interrogatões vt vnã reducũtur ad elenchũ.eo ꝙ peccãt ↄtra vnitatẽꝓpõnis. Ibi em̃ non ſumit᷑ ꝓpõ vna.⁊ꝑ ↄſequẽs nec ꝓpõ.nã eadẽ eſt definitio vniꝰ rei⁊ rei.vt hoĩs et vnins hoĩs.ſile aũt eſt in alijs. Wñꝓpõ vna vnuz de vno affirmat.ſed nõ eſt ita in ꝓpõne plures in qj pᷣdicant᷑ plura ð vno. vel vnũ de plurib.⁊ ꝓpter hoc peccãt ↄtra vnitatẽpꝛo poſitõis. tẽ oẽs falle indictõe ⁊ Eᷣm qd ad ſimplr reducunt᷑ ad ignoꝛantiã elenchi.eo ꝙ peccãt ↄtra ↄtradictõnem. Dẽs gůt alie falle extra dictõem reducunt᷑in hoc ꝙ peccãt ↄtra de finitionẽ ſyllmi. Et hec de fallacijs · ꝓe. hyſ. dicta ſufficiãt Poſtqᷓ; au. determinauit de vnaquaq; fallaꝝ fm ſe· Mic ↄſequẽter de⸗ rerminat de ipſis ꝑ ↄparatõem adelenchũ oſtendẽdo qũo oẽs deficiũt vel peccãt ↄtra rõnemelenchi. Et ꝑhoc reducũtur ad ignoꝛãtiã elẽchi Vñ re ducere fallas ad ignoꝛantiã eienchi.eſ oſtendere qũo q̃libet peccat ↄtra ali nã peiculã definitõis elenchiſine hoc fiat rõne ſyllmi ſiue rõne ↄtradictio q eſt vltuna foꝛma elenchi Et ſicut dꝛña adueniẽs generi ↄſlituit ſpẽm tradictio adueniẽs ſyllmo dyaletico ↄſtituit elenchum. Trattatus lextus. Sciendũ pᷣmo ꝙ ignoꝛantia elenchi vt pᷣus dem̃ eſt capi? duplt. vn mõ ſpẽaliter vt ꝓuenit ex ignoꝛantia alcuius ꝑticule in definitione elenchi poſite rõne ↄtradictõis.ſcʒ ad idẽ. ᷣm idẽ. ſiiter. ⁊ in eodẽ tꝑe.⁊ ſcbmigno rantiã elenchi ſum fallacia ſpẽalis.et iſto mõ nõ capit᷑ hic. necad iᷣmredu cunt᷑ alie fallacie. Rio mõ capitcõiter. ꝓ ignoꝛãtia cuiuſcũq; ꝑticule.ſiue hoe ſi rõne ſyllogiſmi ſie rõne ↄtradictòis.⁊ hoc mõ pᷣmignoꝛãtiã elenchinõ ſumit᷑ vna ſpẽalis falla. Sedhoc mõ ignoꝛãtia elenchi eſt cõis ad oẽs falla cias et iſto mõ capi hic. ¶ Sciendũ ſecũdo ꝙ oẽs falle in dictõeqᷓ;tumad paralogiſmũhñt reduciad ignoꝛantiã elenchicõiter accepti. Rõ huius eſt qꝛ pᷣas reducere ad ignoꝛantiaʒ elenchi eſt oſtendere qũo qᷓlilet fallapeccat Ztra elenchũ.ſed oẽs falle in dictõe peccant᷑ ↄtra elenchuz · qð pʒ inductiue yñ ad rõnem ſyllogimi ⁊ ↄtradictõis reqͥritur vnitas rei ⁊ noĩs ſimul.ſed in eqͥuocatõe.amphibologia.⁊ figura dictõnis nõ eſt vnitas nois ⁊ reiſij mul.qꝛ licet ibi maneat vnitas vocis. non tñ vnitas rei. qꝛibi dicrio veloĩo capiꝓ diuerſis ßᷣcatis ⁊? multipłr. Sed in ↄpoſitõe ⁊ diuſione yp eſt vni⸗ tas neq; vocis neq; hcati. qꝛ nõ eſt oĩo eadem ᷣm modũ pferendi. Et ſilter in falla accentus deficit vnitas rei⁊ noĩs ſimul.⁊ ſi vẽs fallacie in dictione peccãt ↄtra verũ elenchũ¶ Sciendũ tercio ꝙ ſiliter oẽs paralog ſmifallaꝝ extra dictõem reducũtur ad ignoꝛantiã ele nchi. Nã ad elenchů requinẽcõ ciuſionẽ de necelſitate accidere ex pᷣmiſſis hoc eſt ſeq;·ſed infaltaaccñtis con cluſio nõ ſeq;tur de neceſſitate.⁊ qʒ falla ↄũtis eit pars materialis fallacieac cidentis ⁊ nõ ſubiectiua. qꝛ ſe halet vt iuferius ad ipᷣam ratiõe terminop in quibofit fallacia ↄſequentis.ſic ſilirer eſt de ipſa ſicut de filacia accidentis. ed paralogiſmi fallacie ᷣm qͥd ad ſimpliciter ⁊ ignoꝛãtie elenchi ſpẽaliter fumpti nõ faciũt ↄtradictõem ſimpłr· qʒ in ipſis noneſt affirmatio? nega tio de eodẽ ad idẽ ᷣm idem ſiliter.et in eodem tꝑe. Ideo pe(cant ↄᷣ elen chum rõne ↄtradictionis. Bed paralogiſmi petitõis pᷣncipij non oſtenqũt de neceiſitate ſuã ↄcluſionem.ſed in ipſis ↄnumeratur qðerat in pꝛincipio · Similiter in fallacia nõ cauſe vt cauſe nõ fit. ꝓbatio ↄcluſionis. ideo ile fal lacie peccant ↄtra ſyllogiſmũ.ꝓbatiuũet per ↄſequens ↄra elenchũ · Item ad eienchum requiritur rõne lyllogiſmi ꝙ quelibet pꝛemiſſarum ſit ꝓpoſitio vna.ſed in fallacia hm plures interrogationes vt vnam nõ ſumitul pꝛo poſitio vna ſed piures. quia non eſt ſimpliciter oſitio· qul eſt eadem ralo ꝓpoſitioms ⁊ꝓpoſitionis vnius.ſicut eit eadem rõ hominis ⁊ hos vnius.? ſic iſta fallacia peccat contra elenchumet ſi patʒ inductiue ꝙ omis fallacia reducit ad ignoꝛantiã elenchi per hoc ꝙſyllogilini earum habent aliquam cauſam defectus contra elenchum Sciẽdum quarto·ꝙ in paralogiſmis requiritur duplex cauſa defectus. Pꝛuma eſt ex parte rerum vel dictionum de qubfit diputato ᷣm quam om̃nes paralogiſmi velfallacie deficitcõ tra elenchum. Alia autem cauſa reperitur ex parte reſ pondentis. que eſt ig⸗ noꝛantie pꝛopꝛie cauſe defectus ipſius paralogiſmi per duam ignoꝛantia reſpondens decipitur. Aꝛimaeſt actiua deceptio.ſecũda velo paſua. pi maeſt eſſentialis paralogiſmo.ſecunda accũtalis ⁊ extrinſeca. Erh iluſe accũtalis tñ ꝑalogiſmi nõ pñt cauſare deceptõem rñdẽtis ſub talicã defec⸗ tus et in qualbet falla reꝑitur vna cauſa defectus ex parte rerum vel dict⸗ nh „ du Un in: m M nlarn ut insc dicu tnn 3 pfilec 4 numon hni dul icic ſnt qu * ch 3 6 pontur i Rpron end nin ßuores fall meincce bnnpniog 2 npet mn dim öcwlchtpi t rönepdö hBeddeenög ntMös ex vM vocs. + cns ⁊muyh ezn öd detwusmtn il Sant eni 1= ri 2 —— Petrihyſpani mus pluralitatẽ actualẽ eiuſqẽ ⁊ amphibologie ꝙ ignoꝛamꝰ dierfa ßca⸗ ta oꝛõns vnꝰ actualiter.ſicut in qualibet fallacia Mia cã defectꝰ ẽ in rñ⸗ dente. ſed cauſa deceptõnis eſt defectus rñdentis· Eiñ ex pᷣdictis manfe⸗ ſtů eſt q̃ eſt ⁊ q̃ ſunt fallacie cauſa tam in dictõne q; extra dictõnem ⁊ que ſunt cauſe apparentie ⁊ defectus earũdẽ. Et quot ſunt modi in qualibʒ fal lacig.⁊ quõ om̃es reducũtur ad ignoꝛãtiò elenchi ſ¶¶ Cõtra pᷣdicta argui tur pᷣmo ſic. In ſingulis fallacijs oſtenſe ſunt pꝛius cauſe defectus fallacia rum ergo hic ſuperfiue dicit defectus ipᷣaꝝ. ¶¶ Pcðo ſic paſſio ſolũ cõuenit ſuo ſublecto · ſed cõtradigtio eſt paſſio enunciatõnis. ꝗᷓ nõ ↄuenit ſyllogiſ⸗ mo. nec etiã elencho Tercio ſic. Nullũ perfectũ reduci br bet ad imper fectů· ſed magis ecõtra. Ged fallacia in dictõne ⁊ etiq fallacie accidentis pꝛioꝛes vel perfectioꝛes ſunt fallacia ignoꝛantie elenchi.qᷓ male ad ipᷣam re ducũtur. Muarto ſic. In fallacia ignoꝛantie elenchi infert᷑ vera cõtradi ctio in ↄcluſione ꝑalogiſmi. illa fallacia nõ peccat ↄtra elenchũ rõne ↄtra dictõnis. Muinto urguit ſic. In fallacia petitõnis pꝛincipij ↄñs neceſ⸗ ſario ſedturex añte. ꝗᷓ male ðꝛ intextu ꝙ in petitõne pꝛinciptj ↄcluſio non accidit de neceſſitate. H Iid pᷣmñ dicit ꝙ licet pꝛius oſtenſe ſint cauſe defectus fallaciaꝝ ſᷣm ſe.nõ tñ oñſe ſunt quõ illi defectus ↄtrg rõnem elen chipeccãt. Idio hic nõ ſuperflue ponũtur cauſe defectus. Ad ſcðᷣm ðꝛ g licet cõtradictio pᷣmo ⁊ ꝑ ſeꝓpoſitioni ↄueniat.tñ pᷣt cõ uemre ex ↄñti ſil logiſmo rõnę ſue ↄcluſio nis vei alicuius pᷣmiſſarũ que cõtradicit poſitõni mñdentis. ¶ Ad terciũ ðꝛ ꝙ licct kallacie in dictõne ſint perfectioꝛes falla⸗ cia ignoꝛãtie elenchi.que eſt vna ſpẽalis fallacia nõ tñ ſũt ꝑfectoꝛes fallacia ignorantie elenchi que eſt ↄñs ad om̃es fallacias.qꝛ illa fallacia cõtinet in ſecauſas oĩm fallaciaꝝ. Ad quartũ ðꝛ ꝙ licet in paralogiſmis ignoꝛan⸗ tieelenchiapparenter inferat᷑ vera cõtradictio in ↄñte tñ illa ↄtradictio nõ ſequ ex neceſſitate neq; pꝛemiſſe ꝓbant ip̃am neceſſariam.quod tamen tequirt ad verñ elenchũ. Ideo tales paralogimi non ſunt ſunplicitercõ⸗ tradictoꝛij ¶ Id quintũ dict᷑· ꝙ licet in petitõne pꝛincipij concluſio ſequa lur de neceſſitate qᷓ;tum ad ilatõ nem non tñ ſeqtur de neceſſitate qᷓ;tum od ꝓbatõnem. Ideo per hoc illa fallacia ſ icut ⁊ omnes alie fallacie redu⸗ ſůtur ad ignoꝛantianelenchi. Et hec de fallacijs dicta ſufficiant. ‧ utur ſeptimus tractatus 6 equuurſeptn 6 ut nue dituntur nye poſſet videriinductue· ñmnequocatðne decipimur eog igneꝛa quedam dicuntus cum compiexione vt homo curit. quedam ſine comple⸗ — xione vt homo · quia eſt terminus in/ complexus. lecſtſetimus tractatus magiſiri eE In quo poſtqᷓ; determia⸗ .— 17 63——— Trattatus ſertus. ñeſt in tractatu fallaciaꝝ de fallacijs. hic ↄñter determiat de quibuſdam pꝛietatib termĩoꝝ q fũt ſuppoſitio ampliatio reſtrictio⁊ appeliatioqͥ qui⸗ Eamtractatꝰ pᷣmaſui duntione in duas dini pres Tpönnchban qdã pᷣambula valentiaad ſutpoſiðnẽ intelligẽdã. In ſecun pehyſponit qdã pam ntlane da ꝑte determiĩat de ip ſi upoſitõne. ibi. Suppolitõ ẽ acceptio termmi. Et pꝛima ꝑs diuidit in ꝑtes · Nã pᷣmo diuiſio tal. Eoꝝi.eaꝝ rer ne cõplexo ·vt hõ currit. q̃dã ſine cõplexione.i.cõpoſitõne. vt hõ ꝑ ſe. gial der ſe· Euiꝰ diuiſionis habeĩſ ufictẽti. qꝛ voces dicibiles ſüt ſignacõcep⸗ tuũ. Sʒ duplex eſt cõceptꝰ ſcʒ ſimplex qͥ? ſimplicis reiintuitus.⁊ cõple⸗ Ius qẽ appꝛen ẽſio vnꝰeicũ alia. Sʒ pᷣmꝰ ↄceptꝰcaulat dicibile icõplerð er ſecũdus cauſat dicibie cõplexũ. Sciendũ pᷣmo ꝙ ſicut alioꝝ tracta⸗ tuũ q̃ttuoꝛ ſũt cauſe.ira? hurꝰ. Ehñ cõ materialis huiꝰ tractatꝰ ẽ terminꝰ ſupponẽs qͥðꝛ ſubiectũ attibutõnis ſiue materia circa quã Cuiꝰ rõi. quia hic ↄſiderat vok? ß̃catio qᷓ ſunt pᷣncipia termini ſupponẽtis ſuppoſitio ẽ paſſio eiꝰ. Terminꝰ aũt vlis? ꝑticularis ſũt ꝑtes ſubiectiue termini ſup⸗ donẽtis iõ terminꝰ ſupponẽs ẽ ſuhiectũ ſcie huiꝰ tractatꝰ. Sʒ cã foꝛmalis kſt duplex.ſcʒ foʒma tractatus ⁊foꝛma tractãdi. Foꝛma tractatꝰẽ diui⸗ io libꝛi in duas ꝑtes· Vt dictũ ẽ fupius. Sʒ foꝛmatractãdiẽ modꝰ agendi ſiue ꝓeedendi qẽtriplex.ſcʒ diffinitiuꝰ diuiſiuus 2 exẽploꝝ poſitiuꝰ. Cau⸗ ſafnalẽ duplexſ itrinſeca? extriſeca. Intirſeca ẽ ꝑfecta cognitio termiſup⸗ ponentis Sʒ extrinſecaẽ pfecta cognitio enũciatõ nis ⁊ cuiuſlibet argumẽ tatõnis · ¶ Sciendũ ſcðᷣoꝙ iſte tractatꝰ vtilis ẽ ad cognoſcendũ vert⸗ tem ⁊ falſitatẽ cuiuſubet enciatõ nis. qꝛ ſuppoſitio ẽ q̃dã ꝓpꝛietas pᷣncipio⸗ rum enũciatõnis ex quoꝝ mutatõne mutat᷑ veritas ⁊ fallitas enñciatõis Eltilis etiã ẽ ad cognoſcendũ argumẽtatõ nes ſophiſticas q̃ puent exdi nerfa ſuppoſitõ ne rermnoꝝ⸗ Vñ aliqᷓ hũc tractatũ poſt tractatũ pᷣdicamẽ toꝝ oꝛdinauerũt qͥa in iſto tractatu determiĩat᷑ de termĩo incõplexo ſicut in tractatu pᷣdicamẽtoꝝ tñ ↄuenientius oꝛdinat᷑ poſt tractatũ fallaciaꝝ · quia ſuppoſitio nõ ſꝑ fit in termio ᷣm ſe.ſʒ in oꝛdine ad adiũcta cũ qͥbfacit ve enhciatõem vel argumẽtatõnẽ ueniẽterꝗᷓ iſte tractatꝰ ponit in fine· q0 dinat᷑ ad oẽs altos— Sciẽdũ i hec diuiſio ponit gliter hic qᷓ; in añpꝛe⸗ dicamẽtis qꝛĩ añp̃ntis ponit᷑ ideo vth am ſciantqᷓ ũt ponibiluipᷣdica mẽtis cuiuſmodi ſũt termini incõplexi? qᷓ nõ.cuiuſmodi ſũt ↄplexa hi pont᷑ ad ſciẽdũ quiterminiſ upponũt cuiuſmodi ſunt termini incõplexi.⁊ non cuiuſmodi ſunt ↄplexa. Neceſſe ꝗfuit vt ex dinſione vocis fcatiue a placitũ q̃ eſt terminꝰ Inchoaret᷑iſte tractatꝰ vt vno mẽbꝛo diuiſionis a q5 ꝓpoſito deſeruiẽs lecto tanqᷓ; poſito nõ deleruiẽte aliud reſumeret tanq; g erut ſionẽ de facil dubi⸗ Siem̃ inchoaret a nõ ↄplexo tradendo pꝛimã ili diui um fieret diſcipulo Sciẽdũ quarto ꝙ ſicut dictũ eſt in antepꝛedicamen tis In diuiſione dicit capit᷑generaliter. vt idẽẽ ꝙ ſignificabile ꝑ vocẽ?no yt iqẽ eſt ꝙ de alio pᷣdicabile ſikr in hac diuiſione ſumit᷑ generaliter ꝑol eo uod dicendo ꝓfert · als ↄplexũ ⁊ terminꝰ ſingularis nõ cõtinereniu t ſint ſinplices mſo· qꝛ kalia non pꝛedicantcũ non ſint pꝛedicabilia que cumiint duis. ⁊ ſic palet et vniierſales foꝛme non verificant de complexo ⁊ indiuidiiꝰ v⸗ titulus cauſa ⁊ vtiltas oĩdo huius tractatus Lontra pꝛedicti arbul n — Hõ pᷣmo ponit diffimtõnẽ termim. Eſt pᷣma prerüqt icijt.iꝓferũt᷑ q̃dã dicũt cũ cõplexione·ſefñð — — —— — F S* 8 dermi ſemc sml iihmnne nin kidon nce coc in ſub rol ma numen v do ng me negon iardert nidcign o zhic; denit ſurcl dorſoꝛre u at ut ins. ut „ 6 * — ⸗— ½„ —* — 2 8 — Ortrihylpani tin ðᷣmo ſic. In iſto tractatu determiat᷑ de termino incomplexo ſicut in tra ctatu pꝛedicamentoꝝ.ergo iſte tractatus deberet oꝛdinari poſt traetatum pꝛedicamentoꝝ.⁊ per ↄſequens male pont᷑ poſt tractatũ fallaciaꝝ Se⸗ h F cundo ſic. Incomplexũ eſt pars complexiergo non delet diſtingui contra M ↄplexum⁊ per ↄſequens iſta duzontſuf cieus. Tercio ſic. Di⸗ unio eſt vnũ antepꝛedicamentũetk nõñ dẽleĩ ßiẽ pᷣoñ Kenet ↄſequen⸗ N tia. quia als dmerſoꝝ artificũ eſſet eadem ſpeculatio. Quartoſic. Terj- 0* mimns ſupponens eſt quoddã ↄplexum ergo noneſt hit fabiecrũ. xenet cõ V ſrs ſequẽtia. qꝛ ſubiectũ debet eſſe mdiuiſibile ⁊ ſimplex. Qumnto ſic. Enuſqͥſ⸗ q; tractatus delet denominaria ſuo ſubiecto. ſed iſte tractatus denominat᷑ aſuppoſitõne.ergo ſuppoſitio erit ſubiectũ attributõnis iſtius tractatus Aid pꝛimũ d icitur. ꝙ licʒ iſte tractatus via nature deberet ſequi tra ctatum pꝛedicamentoꝛum tamen via doctrine ſequitur tractatum fallacia rum. 2id ſecundũ dicitur ꝙ licet incomplexum materialiter acceptum pꝛo illo cu iintentio incomplexi attribuiturſit pars complexi materialiter ſumpti.tamen ſumptum foꝛmaliter pꝛo ila ſecũda intentõ ne non ẽ pars eiꝰ ei opponit᷑. Ad terciũ ðꝛ negãdo ↄñtiã. qꝛ diuerſimode ponit᷑ hec di niſio hic? in añpꝛedicamẽtis ſicut dicrũẽ in tercio notabili. Ad quartũ di ꝙ qᷓ;uis terminꝰ ſupponens ſit qͥd cõplexũ hᷣm vocẽ non tamen ᷣm rem? intellectũ d quintũ dicit᷑ꝙ nð opoꝛtet ſꝑ tractatũ denominaria uo ſubiecto attributõ nis.ſʒ qñq; denoĩatur a paſſione ſicut hic. Terminus vt hic ſumitur eſt vox ſignificans vniuerſale vel particulare.vt homo velſoꝛtes.⁊ ſic de alijs. Terminoꝝ uutem incomplexoꝝ vnuſquiſq; aut ſignificat fubſtantiam· anqualitatem aut quantitatẽ aut adaliquid. aut agere. aut pati aut vbi aut qñ. aut ſitus. aut habitus. Significatio vt picſumit eſt rei ꝑ vocẽ ßm placitũ repũtatio Quare cum oĩs res· aut ſit vlis aut ꝑticularis opoꝛtʒ dictõnes nõ ßᷣcãtes vle vel pticulare nõ ßcare aliqͥd.⁊ ſic nõ eẽnttermi vth ic ſumit᷑ terminꝰ vt ſigna vlia vel ꝑticularia. Significationũ alia eſt rei ſubſtãtiue ⁊ hec fit ꝑnomẽſubſtãtiuũ vt hõ Aliaẽ rei ad iectiue ⁊ hec fit ꝑnomẽ adiectiuũ velꝑ verbũ · vt currit vel al busqᷓ nõ eſt ꝓpꝛie ſignificatio ſubſtantina vel adiectiuaſcdſi gniſicat᷑ aliquid ſubſtantiue vel adiectiue. Et ᷣcare aliqͥd ad⸗ leetiue vlſubſtãtiue ſũt modi vocũ.qꝛ adiectiuatio ⁊ ſubſtã iiuatio ſunt. modi⁊ dãe reruʒ canturq̃ ⁊ non ſignificatões 2 3 mt Trattatus ſiptimus. NWomina vero ſubſtantiua dicuntur ſupponere. ſed nomina adiectiua vel verba dicuntur copulare. Poſtqᷓ; autoꝛ ſugius poſuit diuiſionẽ dicibilis. Mie ↄñr ponit defnitð nẽ termini dicẽs. Terminꝰ eſt vox hcãs vłe vłpticulare. In q̃ diffimtõne vox ponit᷑ loco gñu einde addit᷑ ß̃cãs vle vel ꝑticulare.irẽ vlem vłptici larẽ ad dꝛã̃m ſincathegreumatũ pᷣuatõ nũ ⁊ negatõnũ q̃ nõ ſũt tetminivt pic ſumit᷑ terminꝰ.iõ nec illis cõuenit ſuppoſitio cũ ſuppõ ſit paſſio tetmini vt hic ſumit᷑. Ex qͥ vatz ꝙ ſigna vlia vel ꝑticularia vt ſũt oĩs. nullꝰqdã. ⁊ ſic de alijs nõ ſunt termini. qꝛ nõ ßᷣcãt rẽ xlem vel ꝑticularẽ.Iʒ qñq; beent vłr vel ꝑticulariter ꝓ aliqͥbo ſupoſitisq I Bciẽdũ pᷣmo g termioꝝ incom plexoꝝ vnuſqͥſq; aut ßat ſ ubam aut qᷓlitatẽ.aut qᷓ;titatẽ. aut adaliqd. aut actõ neʒ ·aut paſſionẽ aut habitũ· aut ſitũ.aut vbi aut qñ. quoꝝ ſuffictẽtia? diuiſio ſatis expᷣſſa ⁊ declarataẽ in tercio tractatu pe hyſ.qre ſupfluũ eſſet de ipis hic ſpẽaliter ꝑtractare.qᷓ̃ qͥdeʒ diuiſioꝓpter ali reſpectũ ⁊ finẽ poni rur hic ⁊ in antepᷣdicamẽtis · nã in antepᷣdicamẽtis ponit᷑ ad cognoſcendiʒ numerũ pᷣdicamẽtoꝝ hic aũt pon᷑ ad cognoſcendũ numeꝝ termioꝝ ſup⸗ ponentiũ. Wñ hic determinat᷑ de incõplexis ßᷣm hitudinẽ ad rẽ quã beant vel repñtant. ᷣm quã eis ↄuenit amp liare fupponere copulare ⁊ reſtnnge⸗ re. In pᷣdicamẽtis ʒÿo de ip̃is incõplexis determiĩat᷑ ſub rõe pᷣdicabilis et oꝛdinab ilis in pᷣdicamẽto. Wic aũt nõ diuidit᷑ terminꝰ incõplexus in tota eiꝰ cõitate. qꝛ ſic mẽbꝛa ſił ſumpta nõ ↄuerterent᷑ cũ diuiſo.ſed i duidi terminꝰ incõplexus ßᷣcans rẽ vłem vei ꝑticularẽ reponibilẽ in pᷣdicamentis ſta aũt diuiſio ẽ hic ad duo nccaria. ꝓꝛimo ad videndũ cuius nature ſit res ßᷣcata ꝑ terminũ. Scðo ꝙ noĩa ſubſtãtiua ſupponũt. noĩa ÿo adiectius copulant ⁊ appellãt. hoc aũt fieri nõ pᷣt niſiex ꝑte reꝝ ⁊ terminoꝝ. Jõ iſta diuiſio valet ad cognoſcẽdũ qͥ termim ſupponũt ⁊ qᷓ copulãt ¶ Beienduʒ ſcðo ꝙ hcatio termi ĩ textu ſic defin᷑ Fſt reiꝑ vocẽ ßʒ placitũ repñtatioĩqᷓ diffinitõe repñtatio ponit᷑ loco gl. deinde ponit᷑ res. ad dꝛãm ſincathegreu matũ qᷓ nõ hãt res ſʒ diſpõ nes reꝝ⁊ capit᷑ hic res ꝓ eo qðpt ſubijcivelpᷣ⸗ dicari. deinde ponit᷑ ꝑ vocẽ ad dꝛã̃m ßᷣcatõ nů ſcripturaꝝ Vltio pont᷑ ad placitũ ad dꝛãm kcatõ nis naturalis.⁊ ſic ptʒ intellectꝰ diffinitõnis ex qus diffnitõne autoꝛ in textu infert.ꝙ cũ oĩs res ſit vłis vel ꝑticularis opoꝛtet dictõ nes nõ ßcãtes vle vel ꝑticulare nihil care. ⁊ ſi nõ erũt termini vt hic accipit᷑ terminꝰ. Wñ aliter determĩat᷑ de inc õplexis hic in libꝛo pᷣdicabilũ et pᷣdicamẽtoꝝ. qꝛ in illis determĩat᷑ de incõplexis ſub rõe pᷣdicabius vłoꝛ dinabilis in pᷣdicamẽto. hic aũt determiat᷑ de ißis ᷣm hitudinẽ quã habeẽt ad rem quã ßᷣcant ᷣm quã ipis ↄuenit ſupponere reſtringere ⁊ ampliare· Bcendũ tercio ꝙ duplexẽ ßcatio. Duedã ẽ naturalis ſicut ſůt paſo⸗ nes in aĩa noſtra exũtes que naturaliter cãt res quaꝝ ſũt ſilitudines? de talißcatõe nõ loqͥrur autoꝛ in pñti Iliaẽ atio ad plaitũ. ⁊ talisẽ duplet Quedã emẽ pᷣmo ⁊ ꝑ ſe ad pim.ſicut ẽ ßcatio vocũ catiuaꝝ ⁊ ꝓlataru? talis ſolũ hic diffnit᷑· Ila ẽgd placitũ ex ↄñti ſicut ẽ ßcatiò ſeripturarið et de tali nihi d ꝓpoſitũ. ¶ Bedũ q̃rto.ꝙ vt ðꝛ in textu ßcationi alae t rei ſubſtãtiue q̃ fit ꝑ nomẽ ſubitãtuũ. Aliaẽ rei adiectiue q̃ fitꝑ noien ad⸗ bn asmel. baurfan nucn imm ſurnner nensp ſdun ꝛrg mmnci 3 d hiſren. dmn yles vnplntum o l. vlnytur nocanõs p mn w. den ni ienc91 ncceſ elefttenb kaöen — peo i Prtrihyſpani eetiuũ. Nuius diuiſionis rõ eſt. qꝛ oĩs res vel hʒ eſſe in ſe vel in alia.ſi pᷣmð ſc ẽcatio rei ſubtie.ſi ſchm ſic eſt catio rei adiectiue.et hec diuiſio ſumit᷑ ex ꝑre reifcate ꝑ terminũ qꝛ ſubſtãtiuatio ⁊ adiectiuatio nõ ſunt modißcatio ms q̃eſt habitudo inter vocẽ ⁊ rem ßcatã.vt ðt textus.ſed ſunt modi reruʒ qͥßcant ꝑ ipᷣam. nõ tñ abſolute cant᷑ vt ab intellectu ↄcipiũtur ⁊ ꝑtermios ſue dicibilia fcant᷑· Et licʒ in aecñtib ſicut in albo ⁊ altedine eſt eaqẽ res q fea ꝑ adiectiuũ?⁊ ſubſtãtiuũ. ⁊ tñ in vno eſt eatio adiectiua ⁊ in alio ſubſtã Hoſui tiua· q albů feat foꝛmã alteri inherentẽ.· allrdo yo eã hat tanqᷓ;ꝑ ſeſtãteʒ ſu ſubmut n et nõ vt alteri inherentẽ Ex dictis pʒ d ſi ternunus. qͥd fcatio.⁊ qũo diui anhariaut i dñtur L ¶Montrapᷣdicta argut᷑ pᷣmo ſic. vnrꝰ rei erit tm̃ vnica defini⸗ i tio· qꝛ vnñ habʒ eſſe. ſed termim eſt alia definitio.ſcilʒ ila Terminus eſt oĩo indicaus qͥd eſt eſſe rei.vt pʒ pᷣmo topicoꝝ.⁊ pᷣmo pᷣoꝝ· ergo inle hie defini tur/ Hcðo argut᷑ ↄtra definitõem ßcatõis.ſi illa definitio eſſet ſufficiẽs ſe iih queret᷑ ꝙ termim vłes nihil fearent. pʒ ↄñtia.qꝛ non pñt care niſi rẽ vem nm ſed nulla eſt res vlis ergo termini vles nihil ßcãt g Tercio ſic. oĩs nullꝰ?⁊̃ nninu feant. q q;titatem.⁊ tñ nõ re ſentant rem ßᷣm placitũ.qᷓ definitio nõ ↄuenit nnh SMnt om̃iↄtento ſub definito ¶¶ W. uarto ſic. hec definitio nõ ↄuenit fcatõi paſſio vodevs np milii nñque ſunt in aĩa.nec eatõiſcripturaꝝ.qᷓ nõ ↄuenit om̃i ↄtento ſub defiꝰ * mn Nn rmit nito M. uinto ſic. ſ definitio fcatiõis eſſet ſufficiens ſequeret᷑ꝙ termini ſe edmon ii ſ vn i ldoom. n u Pco ruſq kdoe xi frnnõſ en niktn kdc — ro s nris. lls denmii dent der b ur ato npan3 3 ubn cũde intentõis nihil ßcarent. Patʒ ↄña qʒ nõ rep̃ſentat reʒ vłem ſed ti ens rõnis..5 Md pᷣmũ d. ꝙ terminus vt ſufficit ad ꝓpoſuũ pᷣt capi duplr vno mõ ꝓ definitõe qͥdditatiua rei.⁊ſic capit᷑ in definitõe p̃allegata. Becũ do mõ capi᷑ ꝓ eo in qð reſoluit᷑ qpoſitio Et ſic defint᷑ aliter ab Ireſto in pᷣ⸗ mo pᷣoꝛũ.et in pᷣſenti o ↄſiderat᷑ inqᷓ;tũ ipm intellectu terminat. Icd ſcm ð negando ↄnam. Ad. ꝓbatõem ðꝛgllicz res nõ ſint vles ᷣm actũ vlitatꝭ ſunt ñ vles ex ꝑre reiin potentia. ¶d terciũ dꝛ ꝙ oĩs ⁊ nullus nihi ßcãt ſdad ꝓbatõem ðꝛ.ꝙ nõ ſcant qᷓ;titatẽ ꝓpꝛie dictã.ſʒ ſolũ qᷓ;titateʒ ĩpꝛopꝛie dictãſʒ ſolã qᷓ;titatẽ q̃eſt metaphoꝛice jumpta que noneſt res vt hic capit᷑ nAd quarũ ðꝛ. ꝙ de illis fcarioniby nõ eſt adꝓpoſitũ. vt pᷣus dem̃eſt. ¶Ad qͥneů ðꝛ ꝙ termim ſcðe impoſitõis heãt rẽ rõms.et licet nõ heent rẽ hñte eẽ reale ſufficit tñ ꝙ paleãt kcapõem ad placitũ de q́ hic intellg/y Buppoſitio eſt acceptio lermini ſubſtantiui pꝛo aliquo Differũt añt ſuppoſitio ⁊ ſignifica tio. qꝛ ßᷣcatio fit ꝑ ĩpoſitio⸗ nem vocis ad ſignificandũ rem. Suppoſitio eſt acceptio ter S „„ ⸗ Al.— ⸗„— miniiam ßeantis rem pqijõvtðᷣꝛ hõ currit. iſte terminꝰ hõ⸗ tenckſtare ꝓ ſoꝛte platone ⁊ ſic dealijs. Ande ßatio pᷣoꝛeſt uppõne. Et differũt in hoc.quia ßcatio eſt vocis.ſuppoſitio vero eſt termini iam ↄpoſiti ex voce ⁊ ßcatione.ergo ſuppo⸗ nere ⁊ſignificare nõ ſunt idem · ſed differũtꝑlocũ a ↄiugatis Rem beatio eſt ſigniad ſignatum: ſuppoſitio ſuppo BR i. Urattatus lextus Nentis ad ſuppoſitũ · ergo ſuppoſitio nõ eſtcatio Copulatio eſt acceptio termini adiectiui pꝛo aliquo. Poſtq; au.ſuꝑius poſuit aliq cõia valentia ad ſuppõnem intelligendã et ſpẽs erꝰ. h ↄñter determiat de ibãed ſic definiẽs. Suppõ eſt acceptio ter mini ſubſtãtiui ꝓ aliq. In q̃ definitõe acceptio pontẽ loco gñis.⁊ pontẽter ⸗ mini fubſtãtiui ad dꝛñam copulatõis q eſt ꝓpꝛietas termini adiectiii.⁊ po ni ꝙ aliquo.iꝓ re fcata. ad dꝛñaʒ ſuppõnis S eſt relatioad ſuppoſitũ de qᷓhic nõ eſt ad ꝓoſ tũ. Eñ ille ablariuꝰ aliq nõ tenet᷑ ꝑticulari ter ꝓ ꝑticulariſ uppoſito. ſed cathegreumaticeſcʒ ꝓ re vel ente ¶ Sciendũ ꝓmo.ꝙ ſuppoſitio accipit᷑ dupłr. vno mð ꝓ ſuppõ ne reali ſicut cuʒ dicimꝰꝙ parieti ſuppon fundamenũ. ⁊ de illa nð eſt ad ꝓpoſitum Alio mõ eſt paſſo vocis hcatiue. Et talis eſt duplex·qꝛ ãdã eſt relatio termini ſupponẽtis ad xẽ ſuppoſiãq̃ ſuppoſitio eſt in termino actiue ſicut in eo qð ponit ſub ſetem Fcatã ꝑ ipm·⁊ in ato paſſiue.· et de tali ſuppõne eſt ad ꝓpoſitũ. Aliomõ vt eſt relatio ſuppoſiti ad appoſitũ· ſicut in grãmatica nome ſuppont᷑ bo · ⁊ de anö eſt ad ꝓpoſicũ qſ Sciendũ ſcðo. ꝙ terminꝰ ſubſtãtiuus ſupponit ex⸗ — 36 5 traꝓpõnem ⁊ ingpõne. Cuius rõ eſt. q ad ſuppõnem vthic capit requirt᷑ ſ fuppona res ßcata ſubſtãtilie ci terinino ſubſtãtiuo ꝓalqͥ accepto Sup 3 Fp poſitio em̃ ðt reſpectũ ad rem. mõ terminus ſubſtãtiuus pᷣt capip te eatu — ꝑipm extragpõ nem ⁊etiãin ꝓponeg dẽ. Sñ ponẽtes adiectiua ſuppone⸗ =* ſe ſicut Buridanus abutũtur ſuppð ne. pʒiq̃ res ßcatapꝑ nomẽ adiectius l nõ hʒ rõnem ſubſtantis · ſed ſolũ rõnem adiacentis. ¶ſ Sciendũ tetcioꝙ xn tettu ponit᷑ dꝛña inter ßcatõein ⁊ ſuppõnem. qꝛ eatio eſt vocis mpoſie nd candũ re m.ſed ſuppõ eſt ꝓpꝛietas termini iai rem fcantis. E quo ſeq xur alia dꝛa.qʒ fcatio eſt ipſius vocis. ſʒ ſuppõ eſt pᷣius ternmin iam ↄſtitu tiex voce ⁊ ßatõe. Itẽ dꝛñit aliter. ßcatio eſt relatio vocis ad fcatũ. ſuppo ſitio ÿo eſt relatio ternni ſupponentis ad rein ſuppoſitam. V licetſuppð addat aiqᷓd bcationi?⁊ eſt minus qᷓ;tum ad cainqb repetit᷑. nõ tñ ſuppõ eſt eſſentialter catio. qꝛ ſuppõ nõ lugaddit alid cationiſicut interus ſupio ri.ſed ſupp õ noĩat ꝓpꝛietatẽ aliã a ßcatione.minus tũ ↄmunẽqᷓ; ßcatio ſiut pʒ de altedine ⁊ albo in qb amboboreꝑitur featio que hm ſuã naturã rehe ᷑ tam in termino ſubſtãtiuo qᷓ; in adiectiuo · ſuppõ ſo reꝑit᷑ tiñ intermino ſubſtantiuo. ¶ Sciendũ quarto.ꝙ copulatio ſic defint᷑ in textu · Copuli⸗ tio eſt acceptio termini adiectiui.p ali Inqᷓ defiritione acceptio pont᷑ loco gůñis.⁊ terinini adiectiui ad dꝛñ am termini ſubſtãtun. Et ðt termnis cayt adiectiue qñ accipt᷑ꝓ dcõne cante rẽ q̃ꝑ ſe nonp̃t pᷣdicari inpohe⸗ Dei ponit᷑ ꝓ alqᷓi.ꝓ alqᷓ re cata ꝑ adiectiuũ.ad dꝛñam ſ ncathegreumat Vñ vocat᷑copulatio. qꝛ ſicut ila eſt ꝓpꝛietas copule copulatõis pᷣdicatũde ſubie cto ſic adiertiua adiectiue tenta hñt copuiare ſiue determinreẽ no aciecki aa fubſtãtiue capta in ntutro genere. Eñ vłe?⁊ ꝑriculare reſpiciũt tert rõne ſue q̃tatis eſſentialis. qꝛ ſi ſit cõicabilis plurib facit termin vleʒ ve cðem. Si po qᷓlitas aq̃ nomẽ unponi nõ eſt cõicabilis plurcbtune termini ꝑticularẽ vel ſingularẽ/ſed adiectiuũ ⁊ ſubſtãtiuũ reſpicũt reſpectu ſuc qᷓlitatis accñtalis. qꝛ km ꝙ terminus ßt rem ſus e 8 adlacẽtis dz rerminus adectiuus tmꝙ temnꝰ featerẽ ſuẽpumdi h. —1 — V„— — —— — —————— — emm ſag slupo l P vuponn zbctal. vesſnuc cun dictur vurci pdu huentc tls ſubſti jthmodüf vÿs nõ ↄuc keubltis auq Ml icõisꝛ min m ünſoxes ohmuueſp ponũ vonumr heynon wluopont liculie Mcugt bb Mppn 3 8 tiao ſupyoſ Stu andeciniptd poiut Mqcöuv ſrſn win dehei Jnhdcnuöe Hui imcnpuösij ri u1 d dris utpt c ad golui. Uñ in vp dayl woni zMkuim nemidellanz Nmh us di dapieꝙ id t Atoetn tunn t puhue deni ij ndh üm don. Cnsd 16 additicimn e i M.nnn um ttiapönhſ nus Wocitu uppon une a ic h ni n xicnti Mi — ðe jn dꝛit u 5 vtrun ſw en— Sndi quw 8 ndee xM il. Drtrihylani ſtantis ðꝛ terminꝰ ſubſtãtiuꝰ. Et ſic vle ⁊ ꝑticulare pᷣus reſpiciũt terminũ qj adiectumũ ⁊ ſubſtãtiuũ. Qontra p̃dicta af. pᷣ.ſic in iſta ꝓpõne albũ eſt aĩal. albũ ſupponit. ⁊ tñ eſt adiectiuũ. qᷓ ſuppõ eſt acceptio termii adiecti niꝓliqh Scõo ſic.ſ terminꝰ ſubſtantiuꝰ ſupponeret oꝑteret ꝙ res ꝑipm ßcata ſibi ſuꝑponeret᷑. ſʒ hoc nõ.qꝛ res nõ eſt ſubiecta termino. ſed ſermo ſub iectus eſt rel. vt inqͥt pſato.ꝗᷓ terminꝰ ſubſtãtiuꝰſupponit Tercio ſic.ſide; finitio ſuppõnis eſiʒ lufficiens ſequere᷑ ꝙ terminꝰ extra ꝓõneſſüpponeret v qoß̃t accipi ꝓ aliqᷓ·ſed hoc nõ · qꝛ ſuppõ eſt reſpectu illiꝰ qð appon᷑.· Quar to ſic. copulaꝓpõnis ðꝛ copulare.⁊ tñ nõ eſt adiectiuuʒ. qᷓ male ðꝛ ꝙ copula eſt acceptio termini udiectiui ꝓgliquo Quinto ſic.ſi definitio eſſʒ ſuffici⸗ ens ſequeret᷑ꝙ nullus terminꝰ ſupponeret ſimpkr vel ↄfule. qð tñ eſtfalſuʒ ſicut poſtea videbi qꝛ ſignuʒ ꝑticulare facit ſupponere ꝑticulariter.⁊ ſi ꝑ qð ð ꝓ aliq̃ßᷣcat᷑ ꝙ oĩs ſuppõ ſit ꝑticuiaris Ad pᷣmũ ðꝛ. ꝙ kʒ adiecti uñ adiectiue ſumptũ nõ ſupponit nec ſubijcit ꝑſe mꝓpõne. tñ ſubſtãtiueca ptñ in neutro genere ei ↄuenit ſupponere.⁊ ſubijci᷑ ingpõne. ⁊ iſtomð albũ fupponit in iſta ꝗpõne · albũ eſt aĩal· ¶ Ad ſcõᷣm ðꝛ·ꝙ lʒ res fcataꝑ terwin nõ ſit ſubiecta ꝰᷣm modũ.· eſt tñ cã ſue ↄceptõis ꝑ ſuã ſiitudinẽ in aia ña.⁊ ex ↄñti cã in potẽtia vocis ßᷣcatiue. et ſic ipa res ßcata ꝑ terminũ ineſſeẽ ſub iecta ſermoni ⁊ ſibi ſupponit᷑¶ Zqᷓ terciũ pʒ ſolutio ex dictis Zid q̃rtũðꝛ ꝙcopulaxpõis ⁊ adiectiua dictur copulare.hoc tñ eſt diuerſimode. qꝛ co pulapõnis copular ſubiectũ cũ pᷣdicato. vel vnãgpõnem cũ alia· qꝛeſt nors eon q de altero dicũt᷑.⁊ ſibi ↄuenit copulare tmactiue? nõ paſſiue.ſed adie ctiua dicũtur copulare ſe ſuis ſubſtãtiuis rõne ſumodi candi.ideo adiecti na copulant.ſcʒ ꝑ catũ ⁊ ſuũ modũ fᷣcandi.qꝛ ant ꝑmodũ alteri adiacen s vel inherentis,⁊ ideo ipis nõ ↄuenit copularetm̃. ſed etiã copulari. Ad qjnũ negat᷑ ↄña.quia ille abltũs auquo nõ capitur hic indefinite ſed cathe⸗ matice ꝓ re velꝓpꝛietate Uppoſitionũ alia cõis alia diſcreta. Suppõ cõmunis eſt quefitꝑ terminũ ↄmunẽ.· vt hõ aial· Diſcreta que fit derterninũdieretũ. xſoꝛrcg·velꝑterminũ ↄmunẽcipno Lmine demõſtratiuo pᷣmitiue ſpẽi.vt iſte hõ ẽ· qui eſtterminꝰ ⸗ diſcretus. Itẽ ſuppoſitionũ ↄmuniũ alia naturalis.alia ac⸗ vMy 6 cidentalis. Suppoſitio naturalis eſt acceptio termini cõis— 52 ꝓ om̃ibo his ꝓ quib aptus natus eſt ꝑticipari · vt iſte termi nus hõ ꝑſe ſumptus ſupponitꝓ om̃ibo hoib taʒ qui ſunt qͥ erũt ⁊ quifuerũt. Accidentalis ſuppoſitio eſt acceptio termi nicõis ꝓ om̃ibo ꝓ quib exigit ſuũ adiũctuʒ. vt hõ currit.iſte terminꝰ hõ ſupponit ꝓ oĩbo hoiby p̃ſentibo. Etcnʒ ðᷣꝛhõ fuit l cucurrit ſupponit ꝓ pᷣteritis Et cũ ðꝛ hõ erit vel hõ cumet tatem eozl que eiadiũgunt 3 — e 2.— — T S — — Trattatus leptimus Moſtqᷓ; autoꝛ poſuit definitõem ſuppõnis. hic ↄſequẽter ponit eis dij uſionẽ dicens. Suppõnũ alia cõis.alia diſcreta. Kuius diuiſionis rõeſlqꝛ ſupoſitio eſt acceptio alicuius termini ſubſtantiuiꝓ aliquo.vel ergo talis terminus eſt ſingularis vel ꝑtirularis.ſiſingularis ſic eſt ſuppoſitio dicteta ſipticulars ſic eſt ſuppõ cõis. Vñ ſuppõ cõis eſt ila q̃fit ꝑterminuʒcdem. vt hõ hʒ ſuppõnem cõem. Sed ſuppoſitio diſcreta eit illa q̃ fit ꝑterminiʒ ſingularẽ vel ꝑterminũ cõem diſcrete ſumptũ.exẽplũ pᷣmi. vt ſoꝛtes pe ⁊c exemplũ ſecũdi.vt iſte hõ ¶ Sciendũ pᷣmo.ꝙ ſuppoſitio diſcreta fit p ſin gularia que ſunt infinita ⁊ ab arte relinquẽda. Ideo definita ſuppõne diſcre ta autoꝛ diuidit in textu ſuppõem cõem dicẽs. Suppoſitionũ ↄmunũ alia eſt naturalis. alia accidẽtalis. Cuius diuiſiõis rõ eii.qꝛ oĩs ſuʒpoſitiocõis Sveleſt termini ſ ubſtãtiuiꝓ aliquo ꝑ ſe ſumpto · aut cũ adqiroſi pᷣmiß ſiceſt ¶ Sciendũſecũdo ſuppoſitio naturalis.ſi ſcõᷣm ſic eſt ſuꝑpõ accidẽtalis. ꝙ ſuppoſitio naturalis ↄuenit termino ſubſtãtiuo ß ſe ſumpto ſine addito 7Ett naturalis duplici de cã. Pꝛma eſt.qꝛ talis ſuppoſitio ↄuenit temio rõne alicuius intrinſeci. Ideo ex ſua natura hʒ illaʒ ſuppõnem. Zlia cãeſt qꝛ talis ſuppoſitio ↄuenit termino rõne ſue foꝛme que ðt natura teminiið talis ſuppõ dꝛ naturalis. Sed ſuppõ accñtalis eſt que ↄuenit termino rõne nlicuius extrinſeci ſibi adiũcti Et ðꝛ accñtalis. qꝛ accidit termino.et ergoter miniſubſtantiui dicũtur naturaliter ſupponere ⁊ nõ termini adiectiu. qua adiectiua ßcant foꝛmã ſuam vt in alio.ideo ſemp halẽt adiũctũ vel unpicij te vel explicite ¶ Sciendũ tercio ꝙ ſuppõ naturalis eſt acceptio termini ꝓ om̃b de quibꝰ ſua foꝛma nata eſt pꝛedicari.vt hõ ꝑ ſe ſumptus ſupponit pꝛo om̃ib hoĩby qui ſunt fuerũt ⁊ erũt. In qua definiõe pont acceptio loco generis. Et ponit᷑ termini cõis.ad dꝛñ am ſuppõ nis diſcrete. ⁊ reſiquũpo⸗ niad dꝛñam ſuꝑpõnis accñtalis. vnde faꝛma talis termini dꝛ natura cõis qᷓ multis ↄuenit bcatis ꝑ terminũ cõem quiꝑ ſe ſumptus ſtat ꝓ pᷣſentiyp̃⸗ reritis ⁊ futuris.ideo vocat᷑ naturalis.⁊ ↄuenit terminoextraqpõnem ⁊ ſi⸗ ne quocũq; addito. Vñ licet quedã ſuppõ dicat naturalis ⁊ qdã accñtalis nõ tñ eſt ponenda ſuppõ materialis. Cuus duꝑlex eſt rõ· Pꝛima qꝛ ſuppõ eſt acceptio terminirem ßcantis.ꝗᷓ ↄuenit fnino bcatiue ſumpto ⁊ nõmng rerialiter· Scdarõ qꝛ ſupoſitio eit terminiiã ↄſſitut ex voce ⁊ ſchrõne. ————— nõ Auenit dictiõi materiaiiter ſumpte.qͥre nulla eſtſuppõ materialis. ¶ Sciendũqᷓrto ꝙ ſuʒpõ accũtalis eſt acceptio termini cõis ꝓ om̃ub his ꝓ quib exigit ſuũ adiũctũ. vt hõ eit.hõ ſuꝝponit ꝓ pᷣſentib rõne illius ÿhieſ pᷣſentis tꝑis qð ſibi adiũgit. Et ſilt cũ ðꝛ. hõ albeſt aĩal. hõ ſuʒponit. ꝓho⸗ minib albis. In qua definitõe poni᷑ acceptio loco generis et pont᷑ termini cõis ad dꝛñam ſuppõnis diſcrete. et reſiduũ pont᷑ ãd dꝛñam ſuppõnis na⸗ turalis.ex quib pʒ declaratio diuiſiõis ¶ontra pᷣdicta argu pᷣmo ſi. ſuppõ eſt quidã actus.ſed actꝰ ⁊ oꝑatiões ſunt circa ſingulari. vt dicit phs in ꝓhemio metaphiſice. ergo nulla eſt ſupõ cõs. Scdo ſic ſupoſi⸗ tio ſequn ſignificatõem termini qui eit ad placitũ ergo nõ eſt naturals ſup poſitio Tercio ſic.ſieſſʒ aliqua ſuppõ naturalis illa ↄueniret terminohm A ſe ſumpto.ſed hoc nõ. qꝛ ſuppoſitio eit relatio ſuppoſiti ⁊ appoliti ergo hon X conmeiu termmo per ſe fumpto * 3 , 3 ii vit Po* i 90 OCii. tisio. 1 3.0. CnLiio* — V ¶ narto fc.ſuppoſit·o veicẽts eluh — —= — — — m imbi bels ſuecc wtor thl odeguede mml qöbeulerus m baccital jols ube zebom no potide köndal uls inp jnmin. ſenninue Elitei zürnalec iaa ẽten Wö ſim nnſpecia hafiman npdic onupn ercyt ietemn con Sed uo cn N(S iat 22 odetals. Cuus d 5—* pcopet Srie 1 neIctt ſuu iit Mnt termnotin n uns Jelep i ipn dcirur nturiter nnient urnannnep:t tii 1„ Eiknquii„ ukõ num 4t, nrt in E „ kc un 150— zun vrdoeld1 1. downðe pori 4 S n diorun* derlr dunv 3. xnn d ie ner vuctb n i * ermn quck„ „i vW ſic ſuppoſitio nõ ẽactus ⁊ ſic gc do ↄñam. Et rõ ẽ. qꝛ ſuppoſitio a terciũ dicit᷑. ꝙ ſuppoſitio de quaẽ hic adꝓpoſitũ ẽ relatio termini ſupponen tis ad rem ſuppoſitã iam nonnulla ſuppoſitio cõuenit termĩo qͥ cat rem gliud ẽ qᷓ; ſuppoſitñ reddere ʒbotñ nõ ſupponũt ſuppõne q̃ẽ relatio termi Glupt ere PP pPP q — 66 5 N R. 3 Petrihyſpant dictio biſſyllaba amoẽ verb ũ ſubiecta ſuponũt ⁊ nõ niſtmaterialiter. er go ponenda eſt ſuppoſitio materialis Id pᷣmũ ðꝛ ꝙ ßʒ capiẽdo actũ pfoꝛma rei. ſiue ſi ſubalis ſiue accñtalis.ſuppotitio ſit actus tñ capiendo actũ ꝓ actu ſcðᷣo qᷓ ðꝛ opatio quo mõ accipit᷑ act? in autoꝛitate areſtotelis us ſunt ſuppoſicoꝝ Acd ſcðm ðꝛ negan catõnẽ diſinguĩ vtpᷣus dictũẽ. Zd ꝓ qua ſupponit ſine additõne alterius terminiextrinſeci. Jõ aliqua ſuppo itio bñ ðꝛ ſuppoſitio naturalis. Zid quartũ ðꝛ. ꝙ ſuppoſitio nõ dꝛ gecñ⸗ talis eo ꝙ dicatꝑ accñs.ſed ðꝛ accñtalis rõne alcuiꝰ extrinſeci ſibi adiũcti yt dictũ eſt. Zd qntũ ðꝛꝙ licʒ ſubiecta iſtaꝝ ꝓpõnũ ſupponñt ſuppõne grãmaticali. vt reiatõ ne ſuppoſiti ad appoſitũ. qꝛ ſupponeſe hoc mõ nhil ni ſupponentis ad rem ſuppoſitã. de qua ſolũ ẽ hic adꝓpofitũ.—. Accidentaliũ ſuppoſitõnũ alia ſimplex. alia perſonalis. Suppoſitio accidentalis ſimplex eſt acceptio termini cõis pe vli cata peripᷣm terminũ. vt cũ dicit᷑ homo eſt ſpecies gial eſt genus. Ibi iſte terminus hõ ſupponit ꝓ hoie in cõi⁊ nõꝓ aliquo inferioꝛi. Et ſilr etiã dicẽdiũ ẽ de quolibet termĩo cõi. vt xiſibile eſt ꝓpꝛiũ.rõnale eſt dãa. albũ eſt accũs Item ſuppoſitõnũ ſimpliciũ alia ẽ termini cõis in ſubiecto poſiti. vt hõ ẽ ſpẽs.iſte terminꝰ hõ ſimplicẽ habet ſuppõnem.quia ſolum ſupponitꝓ natura ſpeciei. Alia eſt termini cõis poſiti in pᷣdicato ꝓpoſiõnis affirmatiue.vt omnis homo eſt aĩal ibi iſteterminꝰ animal inpᷣdicato poſitus ſimplicẽ pabʒ ſup poſitõnẽ.quia ſolũ ſupponit ꝓ natura generis · Aiia ẽ termi ni cõis poſiti poſt dictõnẽ exceptiuã. vt om̃e aĩal pꝛeter ho ⸗ minẽ eſt irrõnale. Ibi iſte terminꝰ hoĩem ſimplicem hʒſup⸗ poſitõnem.quia nõ licet fieri deſcenſum ſub ip̃o. vnde non ſequit᷑ om̃e aĩal pꝛeter hoĩem eſt irrõnale.ergo om̃e aial pꝛe ter hunc hoĩem eſt irrõnale ex quo ibieſt fallacia figure diꝰ etionis pꝛocedendo a ſuppoſitõne ſimplici ad perſonalem Similiterbic homo eſt ſpecies · ergo aliquis homo eſt ſpe cies. Etſimiliter hic om̃is homo eſt animal. ergo om̃is hõ eſt hoc animal. In om̃ibus em̃ iſtis ⁊ ſimiliby fit ꝓceſſus a ſuppoſitõne ſinplici ad ſuppoſitõnein perſonalem. Quod aũtterminꝰ in pᷣdicato poſitus ſimplicẽ habet ſuppoſitõneʒ patet quia cũ dici oĩm oppoſitoꝝ eadem eſt niſi — f* K Trattatus leptimus. ile terminus diſciplina ſimplicem haberet ſuppõnẽſic fietet deſcenſus ſub ip̃o ⁊ eſſet faiſa.nulla em̃ particularis diſcipi na eſt oĩm ↄtrarioꝝ · medicina em̃ nõ eſt oĩm ꝓtrarioꝝ ſed fo lũ ſani ⁊ egri · grãmatica eĩ nõ eſt oĩm ↄtrarioꝝ.ſod ſol con grui ⁊ incõgrui.logica veri ⁊ falli⁊ ſic de alijs · Perſonalis aũrſuppoſitio eſt acceptio termini cõis ꝓ ſuis inferioꝛiby. vt cũ dicit hõ currit. iſte terminꝰ hõ ſupponitꝓ ſuis inferioꝛi Itẽ gſonaliũ ſuppoſitõnũ alia ẽ determiata glia ↄfuſa. Deter minata ſuppõ eit acceptio termini cõis indiffinite ſumptivł cũſigno particulari.vt hõ cutrit. vel aliqs hõ currit. Et dict᷑ vtraq; illaꝝ determinata.qʒ licʒ in vtraq; iſtaꝝ iſteterminus homo ſupponitꝓ oĩ hoĩe tam currẽte qᷓ; nõ currẽte.iñ ꝓvno ſolo homie currente vera dicit᷑.⁊ qꝛ aliud eſt ſupponere.⁊ꝗli ud eſt locutionẽ eſſe verã ꝓ aliquo vel falſam.igit᷑ in pᷣdictis yt dictũ eſt iſte terminꝰ hõ ſupponit ꝓ oĩ hoĩe tam currente ᷓ nõ currente.licet reddat locutõnem veramꝓ currenteſolo Duod aũt in vtraq; iſtaꝝ ſit determinata ſuppõ patʒ · qꝛcuʒ dicit᷑ aĩal eſt ſoꝛtes vl aialẽ plato ⁊ ſic de alijs ᷓ aĩaẽ oĩs hõ Ibiẽ fallacia figure dcõis a plurib determiatis ad vnã de termĩatã. Et iõ iſe terminꝰ gial indiffinite poſitus habetde terminatã ſuppoſitõnem ſurcũ ſigno particulari. Poſtqᷓ; autoꝛ ſuꝑius determiauit de ſuppõne accñtali diffinitiue. Hie rponit eiꝰ diuſionẽ dicẽs. Suppoſitõni accſitaliũ aliaẽ ſimplex aliaꝑ⸗ onalis. Luiꝰ diuiſionis rõ ẽ qꝛ ſuppõ ẽ acceptõ termini cõis cũ additõe vel ꝗᷓ talis terminꝰ tenet᷑ ꝓre vli vel ꝑticulariſipᷣmũ ſicẽ ſuppõ q 5ꝛ im⸗ plex.ſiſcðᷣm ſic eſt ſuppõ ꝑſonalis. vñ quotienſcũq; terminꝰ cdis ponicu bo vel adiectiuo ip̃m reitringente vel ampllame hzſ uppõnẽ aecñtalẽ. vt cũðᷣꝛ. hõ albcurrit · hõ ſupponit. ꝓ hoĩby ꝑticularibꝰ albis pñtib. Suppõ aũt ſimpletẽ acceptio termini tõis ꝓ re vli ßcata ꝑ ipmn terminũ Sʒſuppõ 5„„ ꝑſonalisẽ acceptio termini cõis ꝓ re ꝑticulari ſiue ꝓ ſuppoſitis. vñ termi⸗ nus cõis p̃t hie duo fcata vnñ pꝛimuriũ ⁊ adequatũ ⁊ iludẽ natura cõis· t hõ beat naturã hũanã ⁊ tůc qñ ſuppont. ſupponit pipa ſimpii vt dic do hõ eſt aial hõ eſiſpẽs· Aliudẽ ſecũdariũ ⁊ iiudeſt ꝑticulare ꝑticipins narurã cõem iliꝰ vlis. vt hõ heat ſocratẽ ⁊ platonẽ q̃ꝑticipant půanitateʒ et ſic ſupponit pſonaliter qñ ſupponit ꝓ illis ꝑticularib· vt hic hõ currit. Sciendũ pꝛimo ꝙ ſuppoſitio ſimplexeſt acceptio termini cõis pleVn uerſali hcata per terminũ in qua diffinitõne pont᷑ acceptio loco generi et oñterminicõis ad dram termini diſcreti. Et poni pꝛo re vnuerſaliad 5 ſuppoſitõms ꝑlonalis Et ðꝛ ſuppoſiio ſunpleꝝ q conuent ternio 8„ * 3 —— —— ℳ 5— 8 N Ftenzturecõis ᷓ nvlerẽanð Slunlertzæ implex opponi᷑eõpoſito 5 ſropn nitꝑticuiari nã terminꝰ dici ſupponere ſimpliciter· qñſupponit pro natura ſimplici qð ſibicõuemt ꝑ abſtractõem ab inferojib vthomo. eſt ſpẽs· aialẽ genꝰ. Ex quo patz · ꝙ aliqͥs terminꝰ ſupponit ꝓ natura cõ ßm qð ſibi nõ repugnat eſſe in ſuppoſitis. vt cũ dici · hð eſt aĩal. hõ eſt riibi ls aliqñ vero ſupponit pꝛo natura abſtracta a ſuppoſitis. vt hõẽ ſpẽs.aĩal eſt genus.⁊ tales ꝓpoſitõ nes in quib ſubiectũ ſupponit ſimplciter ſũt ſin glates ·a terminꝰ cõmunis tenet᷑ pꝛo vnica natura nec licet fieri deſcen⸗ 7 ſum licet qñq; poſſet fieri gratia materie.qꝛ ad halbendũ ↄtradictõnẽ in ta jibus nõ opoꝛtet ꝙ fiat ꝑ appoſitõ nẽſigniſed p̃ponendo ſimplr negatõeʒ dicendo nõ hõ eſt ſpecies. nõ aial eſt genꝰ. patet vlterius ꝑ ſuppõ ſimpleꝝ it vtilis ⁊ neceſſaria ad accipiendũ cĩaʒ· qcũñqũeſibet Eit 5 que per * ſ?iheænnpt iia opoꝛter ſubiecta cõcluſion de quibeſt ſcien ti ſupponere ſimpliciter. vt dicẽdo · argumentatio eſt lubiectũ logite. ↄña enim non valeret ſi ſic argueretur de hac argumentatõ ne non eſt ſcientia nec de ila argumentatõne ⁊ ſie de alijs ergo de argumentatõne non põt eſſe ſcientia. quia ibi cõmittifallacia figure dictõ nis ꝓcedendo a ſuppõne perſonaliad ſuppoſitõ nem ſimplic. Sciendũ ſecũdo ꝙ vt hale in tex tu. Suppoſitio ſimplex accipit᷑ dupliciter · qͥa quedã ẽ termini poſitia par te ſubiecti vt homo eſt ſpecies · aĩal eſt genus.Zliaẽ termini cõmunis po ſin a parte pᷣdicatiʒpoſitõnis affirmatiue.vt homo eſt aĩal.ibi gial hʒ ſup⸗ poſitõnem ſinplice· Alia eſt termini cõmunis poſiti poſt dictõem excepti am.vt om̃e aial pꝛeter hoĩem eſt irrõnale ergo om̃e aial pꝛeter hunc ho⸗ minẽ eſt irrõ nale nõ valet ↄſequentia · qꝛ ibi argut᷑ a ſuppoſitõne ſimplici ad perſonalem ex parte huius termini ſcʒ hoiem. ꝙ aũt terminus in pꝛedi cato ꝓpoſiõnis affirmatiue ſimplicem habet ſuppõnem ꝓbat textus. quia ßᷣm areſtotelẽ hec eſt vera· ↄim oppoſitoꝝ eſt eadem diſciplina. non tamen eſt vera niſipᷣdicatũ ſuppoñat ſim̃pliciter diſciplina in cõmuni.qꝛ milla particularis diſciplina eſt oĩm oppoſitoꝝiqa medicina eſt ſani ⁊ egri.grã⸗ matica cõgrui⁊ incõgrui.logica veri⁊ falſi ergo terminꝰ cõmunis poſit? 1 ie in pdicato ꝓpoſitõnis affirmatiue habet ſimplicẽ ſuppõnem. Et ideo non rih„ ſeqtur. vis homo eſt aial. ergo oĩs homo eſt hoc aial. Suppoſitio aũt ſim⸗ — i plex poteſt dutingui. qꝛ quedãeſt p̃ꝛuatõnẽ partũ ⁊ ſuppoſitoꝝ vt in ꝓ poſtõ nbus que ſunt nature ſimplicis ⁊ impermixte. vt homo eſt ſpecietz ARAla eſt que nõ oĩno excludit fuppoſita ſed excludit derermĩata ſuppoſitꝗ. W vt qñ terminꝰ cõ munis ſupponit ꝓ natura inclinata ad materiã ⁊ ad ſup voſita vt cum ðꝛ. homo eſt dignſſima creaturaꝝ · Eñ iſtius ꝓpoſitõnistn æyen e ſemokolalſubre ſupponit ſimplicirer. pᷣdicatũ vero cõfuſe diſtributi⸗ 5 n. S 23 F ne ÿtute negatõis incluſe in ila dcõ ne excluſiua. Ideo trahit ex illo ꝙ ab eciuſiua ad eius vnuerſalẽ in terminis trãſpoſitis bene valet cõſequẽtia t m̃ homo eõ vial. ergo om̃e aial eſt homo. Sciendum tercio.ꝙ ſup⸗ poſitio perſonalis eſt aeceptio termim cõmunis ꝓ ſuis inferioꝛibh.vt dicẽ⸗ do hõ currit. homo ſupponit perſonaliter pꝛo ſocrate ⁊ platone. In qua diffinitõne acceptio ponitur loco generis ⁊ ponitur termini cõmunis ad dfferentiam ſuppoſitionis diſcrete:⁊ ponit᷑ pꝛo ſuis inferioribus ad diffes E nntiam ſuqpoicõnis ſimplicis · Vnde ſuppoſitio e conuenit Trartatus leptimus. termino cõirõne adiũcti determinãtis ipᷣm ad ſtandũ.p ſuis inferoꝛibus et hoc pᷣt fieri dupłr. Vno mõ ꝙ rale uduũctũ ponat᷑ a ꝑte ſubiecti.ſict in ſignis vliby ⁊ ꝑticularibꝰ· vt dicẽdo oĩs hð eſt aĩal · aliqs hõ eſtial homo inambabponiby rõne ſignoꝝ ſupponit ꝑſonaliter · Alio mõ ptfieri qñ ta le adiũctũ fumit᷑ a ꝑte pᷣdicati ſicut ẽ in pᷣdicatis accidentiũ vt dicendoho⸗ moẽ alb hõ eſt niger. Eñ pᷣdicatoꝝ q̃dã ſunt q̃ ſubiecto eſſentialiter cõue niñt. ⁊ reſpec tu taliũ põt vere dici ſuppoſitio ſimplex ʒ nõ ponat᷑ ſignũvt dicendo hõ eſt aĩai. Alia ſunt pᷣdicuta accidẽtalia ⁊ iſta ſunt duplicu qqᷓ dam ſunt realia q̃ hñt naturã realẽ ⁊ reſpectu taliũeſt ſuppõ ꝑſonalis.q;ta lia pᷣdicata nõ cõueniũt nature vli mſi rõne ſuoꝝ indiuiduoꝝ. Zlia o ſůt que ßcant tĩ ens rõnis · Et reſpectu taliuʒ ẽ ſuppõ ſimplex. vt hõ eit ſpẽs aal eſt genꝰ Sciendũ quarto· ꝙ ſuppoſitõnũ ꝑſonaliiaiia eſt ↄfuſaali etermiata. Et huꝰ diuiſionis rõ eit. q in oĩ ſuppõne ꝑlonalitenet᷑ tenni⸗ nus cõ is ꝓ inferioꝛibvel ergo tenet᷑ vłr ꝓ oĩbo vel nõ·ſi pᷣmũ ſieẽ ſuppõ. Sfuſa ſi ſcðm ſie eſt ſuppõ determinata.⁊ q ad veritatẽꝗpõ nis in qua ter⸗ minus ſic ſupponit ſuſticit ꝙ pᷣdicatũ verificet᷑ de ſubiecto ꝓ vno ſupoſito dato g ſupponat ꝓ oĩby ſuis ſuppoſitꝭ iõ ðꝛ ſuppoſitio determiata. Et el illa in qᷓ terminꝰ indiffinite ⁊ ꝑſonaliter ſumit᷑ vt hõ currit. vel alics homo currit vbi iſte terminꝰ hõ ſupponit in vtraq; determiate ·⁊ lʒ ſupponat ꝓ oĩ hoie.tñ locutio reddit᷑ vera vno ſolo heie currẽte.vñ aliud ẽ jupponere et aliud reddere verã locutõem. ꝙ aũt talis ſit determiĩata ꝓbat qmoꝛin textu. qꝛ eũ ðꝛ aĩal eſt ſoꝛtes aĩal ẽ plato.ꝗᷓ aĩal ẽ oĩs hõ ibiẽ fallaciafigure dictõis ꝓcedendo a plibo determiĩatis ad vnã determiatã. Et ſic ptʒ ꝙ ter minꝰ cõis indiffinite ſumptꝰ ſupponit determĩate Lõtra pᷣdicta argut᷑ pᷣmo ſic.nõ ẽ ponẽda ſuppõ ↄpoſita. ᷓ nec ſuppõ ſimplex · Tenet ↄña. qa ſi vnñ oppoſitoꝝ nõ ẽ in natura nec reliquũ Scðo ſic.ſi poneret ſuppoſi⸗ tio ſimplex maxie eſſet in iſtis ꝓpõ niby hõ ẽ ſpẽs aialẽ genꝰſʒ ile ꝓõnes ſunt ſinguiares. ꝗᷓ ſubiecta ſupponũt diſcrete ¶ Tercio ſic.termin ſingu⸗ laris ſupponit pſonalr ⁊ tñ diffinitõ ſuppõis ꝑſonalis nõ ↄuenit ſibiᷓnõ eſt ſuffictẽs. maloꝛ ptʒ. qꝛ terminꝰ ſingularis ſupponit ꝓ vna ſola fe q̃ꝑona ðꝛmõ ſuppõ ꝑſonalis a ꝑſona ðꝛ ¶ Quarto ſiſi diffinitõ ſuppõms ꝑſo⸗ nalis eẽt bona ſeq̃ret᷑ ꝙ in accñtib nõ eẽt ſuppõ ꝑſonalis. hẽfalluʒ patz Sña. qꝛ accñtia nõ en ꝑſona ſir indiuiduũ ſube Quito ſi ois ſuppð ẽ hm determiatã ſpẽm ſuppõnis ·ꝗᷓ oĩs ſuppoſitio eſt derermiatꝭ. Acd pꝛimũ dicit᷑. ꝙ non capit᷑hic ſuppoſitio ſimplex ꝓnt diſtinguitur ↄtra compoſitã.ſed dicit᷑ ſuppoſitio ſimplex eo ꝙ terminꝰ ſupponit p natu raſimplici inſe ⁊ abſolute ↄſiderata ¶ Icd ſcðm dicit ꝙ ilegpõnes homo eſt ſpecies. aial ẽ genus ſũt ſingulares ſolů ßᷣm modũ nõ tñ fmtem d terciũ dici᷑ · ꝙ terminus cõmunis in ſuppoſitõne perſoali potelt i uppone re pꝛo vna rẽ non tamẽ ſicut terminus ſingularis nec ſicut terminꝰ uppo⸗ nit pꝛo natura in ſuppoſitione ſimplici ſed ſupponit pꝛo vna refʒ habiu⸗ dinem quã habet ad fuppoſita.ſicut in iſta homo curnt · homo ſupponit x ia re ſcʒ homo non tamen in ſe⁊ abſolute ſed m habitudmemqusʒ ha⸗ bet ad ſuppoſita. Ad quartũ dicit᷑. ꝙ pſona capit᷑ dupliciter Vno mo⸗ do pꝛopꝛie tunc ſic diffinitur a Boetio. Perſona eſt natule intellectualis — ral e inqiuidua ſubſtantia ẽt ſic indiuidua Mur hupanepeee — 1 — „ —— —— — mi ernn hinuſurne obſipol 7 omms de ſlbeſta omna nppluntr ippollo iueign vconum inoluc inaage böt tywlca ereſte mm be etdiſnbm werizl.ßt gideſccnſu öidiguſſt nnfl inerſip Mntoppo pöbgcät pgenue r vp boſczt ppeſnoc Detrihyſpani perſone. Alio mõ rapi perſona large ꝓ quacũq; inferioꝛi in oꝛdine ad ſiũ iuperius ·ſue tale ſit ſubſtãtia ſiue nõ hoc mõ capit᷑ perſona in ꝓpoſito. Zd quitũ ðꝛ. ꝙ licet oĩs ſuppoſitio ſit determinata ſᷣm aliquã ſpeciem ſuppoſitõ nis non tamen omnis dicit᷑ determinata eo ꝙ reddat᷑ vera pꝛo yno ſolo ſuppoſito. Suppoſitio confuſa eſt acceptio termini cõmunis ꝓplu ribus mediante ſigno vli.vt cũ dicit oĩs hõ eſt anial.ibi iſte terminꝰ hõ ſupponit ꝓ plurib mediãte ſigno vli.qꝛ ſuppo⸗ nit pꝛo qnolibet ſuo ſuppoſito. Item cõfuſaꝝ ſuppoſitionũ qlia ẽconfuſa neceſſitate ſigni vel modi.⁊ alia neceſſitate rei x cum dicit᷑ om̃is hõ eſtanimal.ibi iſte terminꝰ homo me⸗ diante ſigno vliconfundit᷑ ſiue diſtribuiꝓ quolibet ſuppo⸗ ſco.⁊ iſte terminꝰ animal a ꝑte pᷣdicati poſuꝰ cõfůũdit᷑ necel ſſitate rei. Et cũ vnuſquiſq; hõ ſuã hʒ eſſentiã.iõ hoc verbuʒ eſt neceſſitate rei tenet᷑ ꝓ tot eſſentijs ꝓ qͥt hoĩby tenet᷑ iſte ter minꝰ homo ⁊ cũ vncuiq; homini inſit ſua animalitas · idco iſte terminus animal neceſſitate rei tenet᷑ pꝛo tot animalibus pꝛo quot homibo iſte terminꝰ homo.⁊p quot efſentijs hoc verbũ ẽ. Vñ iſte terminꝰ hõ dʒ ſupponere ↄfuſe mobiliter et diſtributiue ſʒ ↄfuſe ⁊ diſtributiue tenet᷑.qꝛtenct᷑ ꝓ oĩ hoĩe mobiliter vero qʒ lʒfieri diſcẽſũ ſub eoꝓ q̃libet ſuo ſuppoſito vt oĩs hõ ẽaial. ð ſoꝛtes ẽ aĩal. ſʒ iſte terminꝰ aĩal ðᷣꝛ cõfundi imobiliter qꝛ non k fieri deſcenſuʒ ſub eo.vt oĩs hõ ẽ gial. ð oĩs hõ ẽ hoc aial. Ibi em̃ fit ꝓceſſns a ſimplici fuppoſitõne ad pſonalẽ.ſicut hic. hõ ẽ dignſſima creaturaꝝ· ðᷓ hic. hõ vl aliqs hõ vel roſa ẽ pulcherrima floꝝ ð aliqua rola. Sʒ diffe mt in hoc. qʒ in iſtis ẽſimplex ſuppoſitio ex ꝑte ſubiecti.ĩ illa vero ex ꝑte pᷣdicati k videat᷑ oppoſitũ eſſe qð ſuperius dictũ eſtꝙ in hacꝓpõne.oĩs hõ ẽ alal · iſte terminꝰ nĩal ĩ pᷣdicato poſitus ſimplicẽ hʒ ſuppõneʒ cũ pꝛius ðᷣꝛꝙ hʒ ↄfuſam. Ad poc dicẽdi ẽ ßᷣm qᷓſdã ꝙ qꝛ genus pᷣdicat᷑ de plurb dꝛñtibꝰ ſpecie.iſte terminꝰ aĩal qñ tener᷑ꝓ ip̃o in cõi qð ẽ genus ſic bʒſimplicẽ ſuppõnẽ· ſᷣm aũt ꝙ ipᷣa natura cõis ip̃ꝰ generis multplicat᷑ꝑ fuppoſita hois ſic ðꝛ hre ↄfuſam ſuppõnẽ nõ wobiiſterß fmobiliter. Suppoſitio aũt ↄfuſa ĩimobiluerpᷣt ců ſinpic jncidrre nõ ßin icẽſz ᷣm diuerſa v dem̃̃. Vnde fnhec dicendũ eſtꝙ ſippoſiuo confuſa mobiliter non põt Trattatus leptimus. 6 ſimul eſſe cũ ſimplici nec bin ideʒ necßᷣm diuerſa vt dictũeſ Sed credo impe ſſibile eſſe terninũ cõem in p̃dicato poſi/ tũ habere ſup põnẽ ſimplicẽ ⁊ ↄfundi mobiliter vel ĩmobili⸗ ter ſigno vli exñte in ſubiecto affirmatiue.vt oĩs hõ eſtanial et ſic de alijs ↄliliby · qꝛ vt vuit Foꝛphirius.om̃e qð p̃dicat de aliquo aut ẽñãis eo autẽ equale ei de quo pᷣdicat᷑ ⁊ intẽ dit dep̃dicatõneꝑ ſe. Sʒin hac ꝓpoſitõne. oĩs hõẽ gialẽß dicatio ꝑſe ⁊ nõ pᷣdicat equale.ð maius nõ accñtale. qubſti figle.nõ dra. genus.ſed natura generis multiplicata mobi liter vel ĩmobiliter nõ ẽ genus. ergo cũ dici. oĩs hõ eſt anil cñibip̃dicet᷑ genus nõ eſſet poſſibile terminũ cõmunẽmuli plicari mobiliter vel ĩmobiliter q̃ ſignificat naturã geners que iam actu nõ eſt genus ſicut homo cõfunderet᷑ mobllier vel ĩmobiliter iam nõ eſt ſpecies. Itẽ hoc idẽ videtꝑ areſto/ telẽ in pꝛio thopicoꝝ dicentẽ. ꝙ oẽ ilud qʒ de alio pᷣdicat᷑aut pᷣdicat cõuerſim de eo aut nõ · Si cõuemſimẽ diffintioylp⸗ pꝛium. Si autẽ non conuerſim pꝛedicatur dere· autcaditiu diffinitõnem rei aut non.ſi non tunc eſt accidens. Sicadit in diffinitõnem aut eſt genus aut differentia. non differen⸗ tia ergo genus. Et intendit areſtoteles ꝙ ibiſit directa pꝛedi catio ⁊ ſpecies ſubijciatur ᷣm ſe vel multiplicatur. ſed inhac pꝛopoſitõne homo eſt animal eſt directa pꝛedicatio ⁊ſubijci tur homo ⁊ non equale pꝛedicatur neq; accidens · ergo gen Quare non eſt poſſibile terminũ cõmunẽin pꝛedicato poſi« tum confundi mobiliter vel ĩmobiliter. Item totũ vniuenule quod eſt genus ⁊ totum in quantitate ex oppoſitoſe babent Sed totũ in quantitate eſt duplex. quoddã em̃ eſt totun in quantitate completũ.vt vbicunq; confundit᷑ terminus comnꝰ munis mobiliter vt omnis homo eſt animal. Zliud eſt totũ in quantitate incompletũ ⁊ diminutũ vtvbicunq; conlundi᷑ —— terminus cõmunis imobiliter ⁊ multiplicatterminus cõmu nis ſimpliciter. ergo ſiumpoſſibile eſttotum in quantilate eſſe genus inqᷓ;tum huiuſmodi non erit poſſibile terminũ cõmnu nem in pꝛedicato poſitum confundi mobiliter vel imobiliter vt dicebatur. Item compꝑatio illa ſᷣm quã inferioꝛa reducun — — S„ — ih wlifn onehpo thercl nons hol curomn entſuan n 3 emini vomd tes in bostenct ſnslitaes mmo itammal n mul glomo icu ipꝛedic Jbacen cnodnn ſtubi nns prii inel nc anina. imnobili nbom ehbicun be den tnr adſuperioꝛa oppoſita eſt comparatõnibmn quam ſupeno* nec aniſo Rmnin Prtrihylpani wrequcũt᷑ ad inferioꝛa. ſed fm pꝛimã ſumi? cõeĩrõe cõis ᷣm ſcðoʒ ſumit cõe multiplicatũ ſiueſuſũ cũðᷓ terminꝰ cõis vt ſi inratõne generis non eſt poſſibile ipſum multiplicari in⸗ um huiuſmodi· Et hec cuattuoꝛ argumenta ſunt conce⸗ denda. L auſa autem pꝛopter quã mouebantur iſtiqui fue/ runthuinſ modi opinionis faciis eſt ad ſoluendum que tm̃ eſt vna. quia cum dicitur. omnis homo eſt animal cum vni⸗ tuic; homini reſpondeat ſua animalitas ſiue ſua eſſenria cũ non poſſit eſſe bomo quin ſit animal. Ideo ipſi dixerunt ꝙ iſte terminus gnimal tenetur pro tot animalibus pꝛo quot pominibus homo · ꝙ autem in illo argumento milla ſit cau⸗ happarentie patet. quia cum dicitur omnis homo eſt albo⸗ neceſfe eſt ꝙ tot animalitates intelliganturin ſubiecto quot ſuntbomines pꝛo quibus teneturhomo. Ande nibüeſt di cere ꝙ habeat illas animalitates a pꝛedicato cum ibi pꝛedi⸗ catur album vnde dicendum ꝙ homo logice loquendo nõ naturaliter ex rationali⁊ animali componitur Ideo de ſe ha bet illarumn animalitatum multiplicatõnem. vnde dico ſic. omnis bomo eſt albus. nullo modo habet illas animalita/ „ S tes a pꝛedicato cum ibi pꝛedicetur albus vt dictum eſt.ſic au tem eſt in pꝛopoſito cũ ibi pꝛedicetur geuus de ſpecie. vt om nis homo eſt ammal · In hac enim pꝛopoſitõne ſubijcit ho mo in quo intelligitur multitudo illarum animalitatũ ⁊ pᷣdi⸗ catur hoc genus animal quod nullo modo confunditur mo biliter vel unmobiliter.ſed ſtat ibipꝛo natura ſiuepꝛo eſſen⸗ 6 tia ipſius generis cõmunis pꝛedicabilis de pluribus. vndej⸗ gnimal pꝛedicatur ⁊ animal intelligitur in ſubiecto ſicutbic omne animalratõnale eſt a numal. Similiter dico ꝙ hoc ver bum eſt non contunditur mobiliter vel immobiliter. quia ꝙ animal eſſet vel exiſteret in homine poc habet ſubiectũdeſe anteq; in pꝛopoſitione ſubijciatur pꝛedicato eſſentiali velac cidentali. Et pꝛopter boc deſtruimus quandam diuiſio⸗ nem cilicet confuſarum ſuppoſitionum alia eſt confuſa ne eſiitate rei. alla eſt confuſa neceſſitate modi ffue ſigni· di⸗ . imus enim ꝙ omnis confuſio fit neceſſitate ſiʒni velmo⸗ divt cũ dicitur omne animal ratõnale eſt animal · iſte fer⸗ =— — —— . —— Trattatus ſeptimus. minus animal in ſubiecto poſitus tenct᷑. neceſſitate ſignip omni animali quod eſt homo. Similiter hic omnis homoẽ animal.iſte terminus hoino tenet᷑ pꝛo oĩ homie⁊ non ſolum pꝛo hoie ſed etiã ꝓ oĩ aĩali quod eſt homo.⁊ ideo intelligunt tot aĩalitates quot humanitates naturaliter loquendo.quia eadẽ eſt humanitas in quolibet indiuiduo hoĩs ᷣm viamlo gicoꝝ tñ nõ ßᷣm viã nature ſic homo in cõmuni idẽeſt.xñjꝙ ſit hec animalitas vel illa hocẽ rõne materie. In via eiñ na ⸗ ture humanitas mea differt ab humanitate tua per ſe ⁊ania mea ꝑquã cauſat᷑ humanitas mea in me.alia eſt ab giatuap quã cauſat᷑humanitas tua in te. Et ꝓpter hoc ſignũ cõfun/ dit hoĩiem nõ tamẽ confundit aĩal in cõi ſed aĩal cõtractum ad hoĩem per ſuas differentias. vnde ſequitur ꝙ oĩs confu⸗ ſio fit neceſſitate ſigni vel modi. Et tĩ de ſuppoſitionibus qᷓ;tum ad terminos abſolutos. Poſtqᷓ; pe hyſ.determiauit de ſuppoſitõne determiata. Hie ↄůrdeter minat de ſuppõ ne ↄfuſa dicẽs. Su ꝓpoſitio ↄfuſa eũt acceptio terminicõts ꝓ ſuis inferioꝛib mediãte ſigno vli.in qua diffinitõne acceptio pont᷑ loco generis.⁊ ðꝛ termini cõis ad d̃ im ſuppõnis diſcrete. Et ðꝛ ꝓ oibus ſup⸗ poſitis ad dꝛãm ſuppõ nis ſimplicis naturalis diſcrete.⁊ vltimo pont᷑me⸗ diante ſigno vli ad dꝛãm ſuppõnis determiate. Sciendũ pᷣmoꝙ nð elt ſibe de ſigno vli negatiuo ⁊ affirmatiuo · quia negatio quicqͥd poſt ſe inue⸗ nit hoc totũ deſtruit ⁊ eius oppoſitũ indugit. Id ſignũ vle negatiuum de⸗ ſtruit terminũ cõem cuiꝰ ĩmediate ẽdetermiatio ⁊ rõ ne negatõnis diſi bui terminũ cõem cuiꝰ ĩmediate nõ ãdetetmĩatio · vñ q̃dã ſunt q̃ꝙ ſecon fundũt terminũ ſiue diſtrbuũt ſicut ſũt ſigna vlia q̃ denotãt terhinũ ſi⸗ re vlr. lia ſunt q̃ ↄundiint ꝑ accñs ſicut negatio que habet per ſe negare. Confundere aũt ſiue diſtribuere per accidens ⁊ ſumiliter dicendũ eſtdeq buſdam ſignis includentibus negatõnẽ rõne cuius ſibiconuenit confun⸗ dere per accidens.ſicut ſunt tm̃ ſolũ dumtaxat.ſed ſignũ vle cüdũ diſtribuit ſolũ terminũ cõem cuius eſt ĩmediata determinatio ſecũdo·ꝙ aliqͥd dicit᷑ confuſum dupłr. Vno modo ſimplr qꝛ ſimplicuer eſt infinitũ vt luna vel motus. Zjlio modo dicit᷑ aliqͥd ↄfuſum.id eit indeter⸗ minatũ ⁊ ſie ſuppoſitio ↄfuſa dicit᷑ qᷓſi indetermiata.qꝛ ad veritatẽ ꝓpons in qᷓ ſubiectũ ſupponit ſic nõ fufficit ver:ficatio ꝓ determĩato ſi vppoſtroſe reqͥrit᷑ veficatò ꝓ oĩb ſuis ſuppoſit? Jõ nũq; vłraro fit deterĩata niſiilla pꝛopoſitio ſit verã.⁊ hoc in maleria contingenti. Ende deſcenſus cſtcon⸗ ſequentia foꝛmalis in qun arguitur ab antecedente in quo ponu termi⸗ nus cõis ſupponens ↄruſead ↄiĩs in quo enũciant ſingularia ilꝰ termini cõis vñ deſcenſus inuetio hůt ſe exoppoſito. qꝛ indietoẽ pceſſus a ſin⸗ gularbus ad vle ſed deſcenſus eit ꝓgrelſio ab vli adeuus ſingulꝛri in * prünpo en erſtar 6 2 hn . Sen 5 pe 6 zſit Scc ſ Mhmnn . i iseolue v nnſt al + uo ſupol K n i veilupoln. aſte ſcade i Mli um dũc ſ hanſuntz . dlipolno * Rmcup incn Kudfinbi (nn 5 ſhl qbus patʒ ꝙ ſuppoſitio ↄfula eſt acceprio terminicõis ꝓ omnib ſuis ſup poſitis mediante ſigno vli vt hus dictũ eſt. ¶ Sciendũ tertio.ꝙ ſuppoſi tionis ↄfuſe due ſunt diuiſiones q̃ ponunt᷑ in textu. Pꝛima ſuppoſitionũ fuſaꝝ alia eſt ↄfuſa neceſſitate ſigniſicut oĩg homocurrit Iſte terminus keno ſupponit ↄfuſe neceſſitate ſigm.ſ.oĩs. Alia eſt ↄfuſa neceſſitate rei yt oĩs hõ eſt aĩal. aĩal ſupponit ꝓ tot animalibꝓ quot hoĩby homo.vnde qͥdam ponentes iſtam diuiſionẽ dixerñt ꝙ nõ eit incõ ueniẽs ꝙ idem ter⸗ minus ᷣm diuerſas habitudines habeat diuerſas ſuppoſitões. vñ dicen do.· ois homo eſt aial. ſi aĩal in iſtaꝓpolitiõ ne tener abſolute in ſeꝓ natura cõi ſupponit ſimpłr Si vero tenet᷑. peiſdẽ ſuppoſitis ꝓ qͥbus homo de quo pᷣdicat aĩal ſic ſupponit ↄfuſe. Sed hãt opinionẽ impꝛobat autoꝛ in textu multis ratõnibus. Quaꝝ pᷣma eſt. om̃e qð pᷣdicat in aliqua pᷣdicatõne ꝓ pꝛie dicta pᷣdicatur vt equgle vel maius. Sed aĩal pᷣdicat᷑ de hoie vel vt maius· ⁊ nõ vtꝓpꝛia differẽtia ſpẽs vel accidens ergo vt genus · ſed natu tagilis vilirihuta inlingilis hoibus nõ eit genus. qᷓ intalipoſirõe ois hõ ẽ aĩal pᷣdicat᷑ natura cõis abſolute ſumpta. ⁊ ꝑ ↄſequens aial ſupponit in ila ꝓpoſitõe ſimpłr.⁊ ita in ſiliby alie rões clare patẽt in textuõ bꝛeui tatus cã obmittunt᷑. ¶ Sciendũ quarto.ꝙ ſcða diuiſio ſuppoſitõnis 2— — 1 hm quoſdã eſt ſuppoſitionũ ↄfuſaꝝ alia eſt mobilis alia ĩmobilis. ls eſt. qñ pᷣt fieri deſcenſus ad ſuꝝpoſita termini ſuwonẽtis.vt bñ ſequit᷑ oĩs hõ cĩñ?ſ& de ãljs · St võc̃ m̃obilis nõ qꝛ ibĩſit motus realis ñ t̃ ratõ is.ſcʒ deſcenſus ad ſuppoſita termini ſupponẽtis. F⁊nmobilis eſ qũ nõ pt fieri deſcenſus ad ſuppoſira termini ſuwonẽtis·⁊ qꝛ iſta diui Jo ſeqͥtur ex pᷣcẽdẽtũ.ideõ ẽiſqẽfãtõnib p̃t impobafi ex omnib iã dictis in hoc tractatu ciare patere pᷣt ꝙ ſcĩa de ſuppoſitõibꝰ ad hoc inuenta eſt vt ꝑeñ ſciat᷑ꝓquo ⁊ qualiter vnuſquiſq; terminus poſitus in ʒpoſitõne eſt capiendus.qꝛ termini aliquãdo capiunt᷑ꝓ re vniuerſali.aliqñ ꝓ re ꝑticu⸗ kri. Ideo ignoꝛãtes ſuppoſitões terminoꝝ de facili ꝑalogiſant᷑. Ex pᷣdiꝰ ctis etiã oĩb patere pᷣt ꝙ tĩ qͥnq; ſunt ſpẽs ſuppoſitò nis vt patuit ſcʒ diꝰ ſereta naturalis ſimplex determinata ⁊ ↄfuſa. Quaꝝ ſufficientia ſic pᷣt ha⸗ beri.qꝛ oĩs ſuppoſitio ẽ acceptio termini cõis ꝓ aliquo. aut ergo ꝓ aliquo cõicõiter tento aut nõ. Si ſcðᷣm.ſic eſt ſuppoſitio diſcreta. Si pᷣmũ hocẽ dupkr. Aut accipit᷑ ꝑ ſe. aut cũ adiũcto. Si pᷣmũ ſic eſt ſu ꝓpoſitio natura lis. Si ſcm hoc eſt dupłr.aut ſumit᷑ꝓ re vli ßcata ꝑ ip̃m aut ꝓ ſuis infe⸗ rioꝛib. Si pᷣmũ ſic eſt ſuppoſitio ſimplex. Siſcðᷣm. hoc eſt duplt vel tene tur vłr. aut nõ.ſi pᷣmũ.ſic eſt ſuppoſitio ↄfuſa.ſi ſcðᷣm ſic ẽ ſuppoſitio deter minata.¶ ¶Nõtra pᷣdicta argut᷑ pᷣmo ſic. In iſta ꝓpoſitiõe nõhomo cur⸗ rit. hõ ſupponit ↄfuſe.cũ eqͥpollet hiiic nullus hõ currit.⁊ tñ nõ eſt mediã te ſigno vłi.qᷓ diffimtio ſuppoſirõis ↄfuſe nõ eſt bona. Scðo arguitur In iſtagpoſitõe. hic ⁊ rome venditur piper ſimilr hic. Bis audiui miſſaʒ jupponunt ↄfuſe ⁊ nõ determinate.cũ nullum determinatũ piper vendit᷑ hic ⁊ rome.⁊ tñ hoc nõ eſt mediante ſigno vli.ergo illa ꝑticula eſt mala. ¶Tertio arguit᷑. Ome ↄfuſum eſt infinitũ.ſʒ infinitũ eſt ignotũ.ꝗᷓſuo ſ. 22² * m0 1 fefnn— 6— 3 i S £ litio ↄfuſa eſt ignota.ᷓ nõ eſt diffinibilis. ¶uarto argui ꝙ nõ vnum=.. ßcat nihil eat.vt habet᷑ quarto metaphyſice. ꝗᷓ aſili terminꝰnõ teneturꝙ 7 oibꝛſuppoſitis Munto arguit᷑pᷣdicatũ ſuppoſitõis ſup⸗ * Trattatusottauus ponit ↄfuſe ⁊ etiã cuiuſſibet nega.⁊ tñ nõ mediante ſigno vli. ꝗ difinits mala. Adpmũðꝛ. ꝙ lz ibi in ilagpoſuõe hõ ſutponat ↄfuſepacrig nõ tñ ꝑ ſe. Ad ſcõᷣm ðꝛ negando añs · qꝛ tales termini? ſhiſkol ponunt ſimpłr.nõ ꝑſonałt¶ Hd tertiũ ðꝛ. ꝙ infinitum beat hie vtiden eſt ꝙ indeterminatũ. Id quartũ ðꝛ negando ↄñ̃am.⁊ cã eſi. qꝛ nõẽſij mile de ſugpoſitõe ⁊ ßcatõne vt dictũ eſt. Id qͥntũ dicitur. ꝙ liʒpꝛedi ratumꝓpoſitõ nis negatiue ſupponit ↄfuſe nõ tamẽpꝑ ſeſedꝑ accidẽs tan S— tum. Glt hec de ſuppoſitõoibus dicta ſufficiant. V Elatiuũ eſt duplex. vno mõ relatiuũ eſtcuine eẽeſt d aliud ſe habere ſic relatiuũ eſt vnñ de decẽßqi/ cãmentis. Aliudeſt relatiuũ quod eſtante late rei recoꝛdtti⸗ uum.qꝛ vt vult Pꝛiſtianus in maioꝛi volumine. Relatioeſt ante late rei recoꝛdetio.vt ſoꝛtes currit qͥ mouet᷑.ibiboc el tiuum qͥ facit recoꝛdatõem ſiue relatõem de ſoꝛte qͥ eſtres añ lata. Omiſſis aũt relatiuis m pᷣmũ modũ de relatiuis ſco mõ hic intendimus. Relatiuoꝛũ aũt quedã ſuntrelatiuſub ſtantie. vt qͥ ille⁊ ſimilia · Quedã vero ſunt relatiua acciden tis vt talis qualis.tantꝰquantus. Relatluũ aũt ſi ubſtãtieeſt qð refert eandẽ in rẽnumero cũ ſuo antecedẽte. vt qͥile. Itcʒ relatiuoꝛũ ſubſtãtie quedã ſunt relatiua diuerſita tisvtalius Eteſt ilud qʒ refert eandẽrem in numero ⁊ſupponit pali. vtſoꝛtes cunit ⁊ alius diſputat. Quedã vero identitatis v qille idem. Relatiuũ añt ſubſtantie idẽtitatis eſlqõ tefenet ſupponitꝓ eodem in numerop quo ſupponit ſuum antece⸗ dens.vt ſoꝛtes curritqͥ diſputat.ibi hoc relatiunʒ qui refen ſoꝛtem ⁊ ſupponitꝓ ſoꝛte. Relatiuoꝛũ ſubſtãtie identitatis qᷓ̃dam ſunt noĩa vt q́s qͥdã. Quedam ſunt ꝓnoia vt ile idem Iſte eſt ſcðᷣus tractatꝰ ꝑuoꝝ logicaliũ magiſtri Petti hyſpanidere⸗ latiuis. In quo poſtqᷓ; determmauit in pᷣcedẽti ꝑte de ſuppoſitõe. dic 3ſe quenter determinat de relatõne termini. Cuius rõ eſt. qꝛ relatio termini de qua hic eſt ad ꝓpoſitum pᷣſupponit ſuppoſitõem ſicut ſuppoſitop̃ſup⸗ ponit catõenideo pᷣus determinandũ fuit de ſuppoſitõeqᷓ; de relatõne termini. Similt determinandũ eſt pus de telatõe terminiqᷓ; de alijs gpꝛi ktatiby q̃ ſunt ampliatio · appellatio reſtrictio ⁊ diliributio qꝛ relatiocom v* 9 —— ——— N wumn nuu deq udelrle tchante lz trpmo ulreſtc nis Itar ugn ſuz iderela „ len nco:da iunens c püblinca ius du iioticccn mi duerſ iublite pe indẽ: ſuʒ tiputu hdectes Prtri hylpani munioꝛ eſt eo ꝙ reſpicit tã terminũ ſupponentẽ qᷓ; copulantẽ. alia vero re⸗ ſpiciũt derminũ ſuponentẽ.nõ tñ quãcunq; ſuppoſitõeʒ.ſ;ſ uppoſitiõem ꝑſonalẽ ſolũ · Cõmunioꝛa aũt pᷣus determinãda ſunt. igit⁊c. Ex qͥby ptʒ oꝛdo iſtius tractatꝰ de relatiuis ad tractatũ pᷣcedentẽ ⁊ ad ſeq uentẽ. Jõ ſicut in tractatu ſuppoſitionũ terminus ſupponẽs eit ſubiectũ attri butio nis · ita hic terminus relatiuus eſt ſubiectũ iſtius tractatꝰ.⁊ relatio eſt eiꝰ ꝛietas quẽadmodũ ſuppoſitio termini ſupponẽtis ex quo ſecͥtur ꝙ ſeĩa iſta eit diſtincta a ſcia tradita in tractatu ſuppoſitionũ.qʒ ſcientie diſtin⸗ uu eadmodũ res de bus ſunt. ¶ Sciendũ eſt pᷣmo. ꝙ relatiuũ — eſ nomẽ equocũ ſiue multiplex ⁊ multiplex indiſtinctũ parit cõfuſioneʒ. Ideo petrꝰ hyſpanꝰ pᷣmo diſtinguit relatiuũ vt eliciat mẽbꝛũ de quo eſt 6 adpoſitũ dicens· ꝙ relatiuũ capit᷑ dupkr. Vno mõ ðꝛ ꝙ eſtcuiꝰ totũ eſſe eſt ad aliud quodãmodo ſe habere. vt totũ eſſe patris eit ad filiũ ⁊ to tum eſſe filij eſt ad patrẽ.⁊ de tali telatõe determinat᷑ in pdicamẽtis Alit eſt relatiuũ ꝙßcat recoꝛdatõ em rei ante late. ⁊ de tali eſt hic ad ꝓpoſitum Gt deſcribit ſic relatiuũ eſt ante late rei tecoꝛdatiuũ.&t ſilr relatio diffi nitur a Pꝛiſtiano in maioꝛi volumine. Relatio eſt ante iate rei recoꝛda⸗ꝰ tio · ¶ Sriendũ ſcðo.ꝙ relatiuũ de quo hic eſt ad ꝓpoſitũ hᷣma ſui diuiſio ne diuidit ſic. Relatiuoꝝ aliud eſt reiatiuũ ſubſtantie.⁊ aliud accidentis Luius ratio eſt. qꝛ relatiuũ eſt ante late reirecoꝛdatiuũ.vel ergo res ante late ᷣcarꝑ modũ ꝑ ſe ſtantis vel ꝑ modũ alteriꝰadiacẽtis Si pᷣmũ ſic eſt , xelatiyũ ſubſtantie. Si ſcðm.ſic eit relatiuũ accidẽtis. Vnde ſicut ens eſt l analogũ ad ſubſtantiã ⁊ accñs. Ita relatiuũ ad relatiuũ ſubſtãtie ⁊ acci bentis. Ideo eſt dinſio analogiin ſua analogata. q relatiuum hus ðꝛ de iit relatiuo ſubſtãtie ⁊ ꝑ poſtertus de relatiuo accidẽtis. Ex qbus ptʒ ꝙ re⸗ latiuũ ſubſtantie eſt añ late rei recoꝛdatiuũ fcate ꝑ moqũ ꝑ ſe ſtantis ſij — aui utille iſte idẽ ⁊. ſʒ relatiuũ accidẽtis eſt recoꝛdatio rei ante jate ꝑ moduʒ alteri adiacẽtis.vt qualis talis. ¶ Sciendũ ſcðo.ꝙ relatiuũ ſudſtãtie ſ ic diuidit intexeu· Relatiuoꝝ ſubſtãtie aliud eſt identitatis. yt qͥ ille Aliud eſt diuerſitatis. vt alter aliusicuius diuiſionis rõ eſt. qꝛ om̃e relatiui ſup ponit ꝓ eodẽ in numero cũ ſuo añ cedẽte vel nõ· ſipᷣmũ ſic eſt relatiuum dentitatis ſi ſch i ſic eſt relatiuũ diuerſitatis.⁊ſicut ſubſtãtia tpe⁊ natu apᷣcedit accñs.ita relatiuũ ſubſtãtie pᷣcedit relatiuũ accidẽtis Ideo pus deterininat de relatiuo ſubſtãtie qᷓ; accidẽtis. ¶ Scriendſt quarto.ꝙ rela tuum identiraeis eſt qð refert idẽ ⁊ ſuponit ꝓeodem in numeroꝓ quò ans vt dicendo ſoꝛtes currit qͥ diſputat. hoc relatiuũ q refert ſoꝛtẽ⁊ ſuppo nit ꝓ eodẽ. Aliler diffimunt alij dicẽtes Relatiuũ ſ ubſtantie identitatis rſtqð accipit᷑ꝓ eodẽ ꝓ quo verifica?ʒpoſitio ſui añcedẽtis. Relatiuũ aũt diuerſitatis eſt qð nõ ſupponit. ꝓeodẽ in numerocũ ſuo añcedẽte vt dij endo ſoꝛtes curtit ⁊ alius diſputat. Itẽ relatiuoꝝ vt habet᷑ ex textu iden titatis. qͥdã ſuntnoĩs.vt qͥs q̃q̃lis. Alia ꝓnoĩavt ille ⁊c̃ q̃ diuiſio ſatẽ ma neſtaẽ a pꝛiſtiano ĩ ſuo minoꝛi volumine illã diuiſionẽ ponẽte ¶ Cõtrg ßdicta arguit pᷣmo ſic. de relatiuis determiat᷑ in pdiramẽt⸗ 5 5 nõ dz de termiaridei is Scðo ſic relatiuũ diuerſitatꝰ ßt aliã rẽ a re añ lata ꝗᷓ nõ it recoꝛdationẽ reiañ late Tertio ſi.ſi poneret᷑ relatiuũ ſube diſſictũ arelatiio accñtꝭ ſeq̃ret᷑ ꝙ entia de generibꝰ accũtiũ nullũ b relatiuũ 8 ſ v 3 2 6 FNr* 4* 1 ZL S3„ ſi vde iſta hic eſt ad pꝛopoſitum. ſubſtãtie ↄñs eſt falſum. qꝛ dicendo albedoeſt coloꝛ q̃eſt quali latumũ que eſt relatiuũ ſubſtantie ⁊ refert albedinẽqᷓ i ſubſtantie nõ diſtinguit᷑ a relatiuo accidentis. Quarto ſic.ſi diuiſio latiuoꝝ eſſet bona.· vel eſſet diuiſio generis in ſuas ſpẽs.vel naloginſua analogata vel diuiſio toiꝰ integralis in ſuas ꝑtes. vel diuiſio vocis inßca riones · ed nullũ illoꝝ videt᷑. ᷓ pᷣdicta diuiſio nõ eſt ſufficiens. Quinto ſic. hoc relatiuũ que eſt relatiuũſ ubſtantie. in iſta ꝓpoſitõe mulier dãnauit q̃faluauit.⁊ tñ ibi que nõ ſupponit ꝓ eodẽ in numero ꝓ quo ſuũ añs. Et eodẽ modo poteſt argui lignũ fuit cã moꝛtis qð fuit cã vite. Simtt hoß mo peccauit qͥ redemit. ᷓ Ad pᷣmũðꝛ· ꝙ lʒ in pᷣdicamentis determine rur de relatiuis. tñ hic aliter. ⁊ inpᷣd icamẽtis determinatde ip̃ls ſicutpꝛi us dictů eſt in pᷣmo notabili Id ſcðᷣm ðꝛ. ꝙ relatiuũ diuerſitatis pꝛ mo ⁊ ꝑſe cet aliam rem a re antelata tñ ex ↄſequẽti dat intelligere tem gñlatam. ſicut qñ ðꝛ ſoꝛtes currit ⁊ alius diſputat. Ibi intelligt᷑alꝰhõ a ſoꝛte ⁊ ex ↄſequenti ſoꝛtes. Ad rertiũ ðꝛ. ꝙ ſubſtãtia poteſt capn du pliciter. Vno mõgpꝛie ꝓut diſiinguit᷑ ↄtra accñs ⁊ ilo mõ nõ capiẽ hic cñ diffinit᷑ relatiuũ lubſtantie. Alio mõ capit᷑cõiter ꝓ om̃i illo qð hʒmo⸗ dum ſubſtantie. ⁊ ſic capit᷑ hic. Ideo nõ tantũ repitur relatiuũ Inbſtantie in terminis de genere ſubſtãtiẽ ſed etiã accidentiũ. Et lʒ albedo ſcet arci dens. quia tamẽ ßcat ilud ꝑ modũſ ubſtantie. Ideo ſibi attrbuere poſſu mus relatiuũ ſubſtãtie dicendo albedo q̃ eſt qualitas eſt in tabula Ze quartũ ðꝛ. ꝙ ſicut ens diuidii in idẽ ⁊ diuerſum.ſed tñ ꝑ bᷣus ⁊ poſterꝰ eo ꝙ idẽ hʒ ſe ad diuerſumſicut vnñ ad multa ⁊ ſicut habitus ad pᷣuatio nem. Ideo ens pus diuiditurꝑ idem qᷓ;ꝑ diuerſum Ita ſimiliter relati⸗ uum ſubſtantie diuiditur per relatiuũ ſubſtantie identitatis ⁊ diuerſita⸗ tis.⁊ ſic dicta diuiſioeſt a nalogi in ſua a nalogata. quiã relatiuum ſubſtᷓ rie per pꝛius dicitur de relatiuoſ ubſtantie identitatis qᷓ; diuerſitatis. Et hec eſt ratio quare autoꝛ ꝑꝛius determinauit de relatiuo identitatꝭ qᷓ; de relatiuo diuerſitatis. ꝗd qntum dicitur· ꝙ relatio eſt duplex. quedaʒ eſt ſmplex que eſt quãdo relatiuũ? ſuum antecedens ſupponunt ꝓ eadẽ re in ſpecie.vt in dicta relatõ ne referunt᷑ dicta relatiua ad ſua antecedẽtia et de iſta nõ intelligit᷑ hic. Alia eſt relatio ꝑſonalis? eſt quando p eodem in numero ſupponit relatio ⁊ añcedẽs. vt cũ ðꝛ ſoꝛtes currit qͥ diſputat· et S Item relatiuoꝛiꝓnominũ identitatis quedã ſuntrecipꝛo axt ſui ſibiſe. cũſuo poſſeſſiuo. ſuus ſua ſuum. Alia vero nõ recipꝛoca· vt ille idẽ. Relatiuũ aũr recipꝛocũ dici᷑ no ꝙ ſit patiens ſed qꝛ ponit modũ patiẽtis ſupꝛa ſubſtantiꝭ agen tem.qꝛ aliud eſt patiẽs ⁊ aliud eſt modus patiẽtis qð palj p hoc.ꝙ ntũs poteſt eſſe patiẽs. vt dicendo ſoꝛtes pcutit᷑· ſec nõ põt habere modũ patiẽtis. Eñ modꝰ patientis ſempeit in obliquis.⁊ ſic ptʒ ꝙ aliud eſt patiẽa⁊ aliud modꝰ panẽiis — Si queret᷑qͥd addat᷑ ſupꝛa patiẽs ꝑ relatiuũ recipꝛoci Dõm —————————————— Drtri hypunt addit idẽtitatẽ ſubſtantie.⁊ ponit eam ſub mõ patientis xt ſoꝛtes videt ſe ibi ſubſtãtia que pᷣus erat agens ponit᷑ſub mõ patiẽtis.vt in hoc ꝓnomineſe. Vñ recipꝛocũ ſic põt diffinir. Recipꝛocum ẽ quod ſignificat ſubſtãtiã agentẽ ſub modo patientis. Vel ſic. Recipꝛocum eſtidem ꝙ ſuijpſi⸗ us paſſiuum.⁊ ideo hoc relatiuũ ſui ſignificat ꝑ modũ pati — nio in quem dicit tranſire actus verbi. Hominatinꝰ autẽ b Ri Fcatꝑ modũ agentis Item ſiquerat᷑ quare hoc pꝛonomẽ ſui n ſibiſe caret noiatiuo. Dicendũ eſt ꝙ ſolutio pʒ ex pꝛemiſſis. ggens n poteſt ßcare patiens ſiue ſub mõ patientis niſi obliquis. ſed ip̃e noĩatiuus dicit modũ agẽtis.⁊ ideo na⸗ R— tura noiatiui repugnat nature huius ꝓnominis ſui. ⁊ ideo —— nõ poteſt habere nominatiuũ. xpᷣdictis pʒ ꝙ relatiua idẽ⸗ titatis referunt eandẽ rem cuz ſuo antecedẽte. ⁊ ſemper ſup⸗ ponntꝓ eadẽ re in numero Etex hoc ptz ꝙ maioꝛẽ certitu do per relatiuũ idẽtitatis qᷓ; ꝑ ſuum antecedens loco relati/ uipoſitum. vt homo currit. homo diſputat · quia dubium ẽ mnluri 8 m de codem homine dicatur. Sed cum dicitur homo nit ⁊ idem diſputat certumeſt quod de eodẽ homine dica tur. Voc em̃ pa tet ꝑ · Pꝛiſtianũ dicentẽ in maioꝛi ſuo volu⸗ mine quod cũ dicit Ayax venit ad troiam·⁊ ayapfoꝛtiter pu gnauit. dubium eſt an de eodem ayace dicat an de diuerſis Sed cũ dicit᷑. Ayax venit ad troiam ⁊ iqẽfoꝛtiter pugnauit de rodẽ ayace in numero ſtatim intelligit᷑ Et ſic patz ꝙ ma oꝛ eſt certitudo ꝑ relatiuũ idẽtitatis qᷓ; ꝑ ſuum añs loco ta⸗ lis relatiui poſitum. Solet aũt dubitari circa relatiua idẽ⸗ titatis vtrũ deceptio facta ex diuerſa relatõne fiat ᷣm equo⸗ catõeʒ vel ᷣm amphibologiã vel ßᷣm aliquã a liam fallaciam v dicẽdo hõ videt aſinũ qͥ eſt rõnalis.ibi hoc relatiuũ q põt jeferrad hũcterminũ qͥ eſt hõ · vel ad hunc terminũq eſt aſi⸗ nus ⁊ ſic ſuntibi diuerſe relatõnes.⁊ ergo ß̃m aliquos ſolet aſlignari equocatio. Sʒ ↄtrariũ arguit᷑ hoc nomẽ qͥ m qð eſt relatiuũ ßcat rem vnã equalt ſe babentẽ ad illud qð hᷣca⸗ urꝑ modũſubſtantie.vt coloꝛqͥ eſt in coꝛpoꝛe.locꝰ qᷓↄtinet tem locatã ⁊ſic de alijs. ʒ deceptio facta ex diuerſa relatõne nõ facit eqiuuocatiõnem. Item hoc eſt nomẽ ßcat ſubſtãtiã infinitã. ſʒ iſta ſubſtã tia infinita aptana ta eſt infinitari tã ꝑ vnum accñs qᷓ; ꝑ alið· ergo cũ illa ſubſt tia infinite ſumpta in ſeſit vna ⁊ poteſt referre qðlibetañs er go ß̃catio huius relatiui erit vna qᷓre ſequit᷑ ꝙ ibi nõ erit eqᷓ/ nocatio. Item ratio cuiuſlibet relatiui ſᷣm ꝙ relatiuũ eſttm̃ vna.eſt hoc ſcʒ res ante lata vel rei ante late recoꝛdatiuumer go om̃e relatiuũ pᷣm ꝙ relatiuũ ꝑticipat vnũ nomẽ⁊ vnãra⸗ tionẽ ergo relatiuũ nõ eſt equiuocũ inquantũ eſt ante late rei recoꝛdatiuũ.ergo ꝑticularia relatiua.vt q ille ⁊ aliꝰ inquãtũ ſunt relatiua ſuoꝛũ antecedẽtiũ nõ ſunt eqͥuoca. Sialiquis obijciat ꝙ hoc relatiuũ qͥalteriꝰeſt ratõis kᷣm ꝙ tenet in hoc añte hõ ⁊ alteriꝰ ßᷣm ꝙ tenet in hoc añte aſinus yt in pᷣdicta oꝛõ̃e.; eſt cõe.⁊ hʒ ratões diuerſas· ð eſt equocũ Dicendũꝙ hoc argumentũ nõ valet. Hã ſilpoſſet ꝓbari qð qðlibʒ vni nocũ eſſet equocũ vt aĩal eſſʒ equocũ ᷣm ꝙ eſt homo. vlm qð eſtin homine ⁊ aliã hʒ ratõem Pᷣm qð eſt equus vlßᷣmqð qʒ eſt in equo.⁊ ſic hoc nomẽ aĩal aliã hzʒ rõem hoc.⁊ bi⁊ẽ cõ̃e nõ tñ equocũ ſed vniuocũ. Soluendũ eſt bꝛeuiter quod ſicut vniuoca dicunt᷑ habere eandẽ ratõnem nõ kmſe ſedin vniuoco vniuocante vt homo bos equus ⁊ſilia in aiali Si militer oĩa relatiua dicunt᷑habere eandẽ ratõem nõbm ſe. ſ in referẽte ſiue in relatõe⁊ etiã hñtidẽ nomẽ. iõ vniuocantin eo.ſʒ ille obijciebat de ratõibo relatiuoꝝ ᷣm ſe. Vñp̃dictas obiectões ab iſta ↄcedimꝰ ⁊ iõ ↄcedimꝰqʒ deceptõ factaex diuerſa relatõne nõeſt bᷣm equocatõem. Itẽalia deceptioeſt in oꝛdinatõne dictionũ inter ſe.ergo eſt in oꝛatõne · quia oĩ⸗ dinatio dictionũ nihil eſt qᷓ; oꝛatio ergo nõ eſt equocatioe nocatio ſolũfit in vna dictõne. Itẽ ꝙ ibi nõ ſit amphibolo⸗ gia ꝓbat᷑. qꝛ vbicunq; fitamphibologia ibieſt ↄſtructio vhi us cũalio.vt in hoc exẽplo.iber areſtotelqͥ ad pᷣmũ modus etquo ad ſcðᷣm moqũ. vt hic littus arat᷑· quoad teni · v in hoc ſcit ſeculũ. Et ßᷣm hocpatz inductiueꝑ oõẽs modos am phibologie. qꝛ vbicũq; eſtãphibologia ibieſt ↄſtructio vn us cum vno tĩ ſed vbicunq; ſunt diuerſa relatiuanõeſt cõ ſtructio vnius cũ vno t̃. imo vniꝰ cũ diuerſis. 3 decepllo facta ex diuerſa relatõe nõ facit ampbibologiã. Itẽ vbiciq; — — — — — — ——— S—— ————* tilen fen iecdem oe ½ — — S XN** 1 1 5 46 6 1 4 getrihyſhant ẽ deceptio ex eo ꝙ aliq̃ dictio pt referriad diuerſa.⁊eõpoſi⸗ tio vel diuiſio ß deceptio ex diuerſa relatõeẽ exeo ꝙ aliqua dictio poteſtreferri ad diuerſa.ergo deceptio ex diuerſa rela tione eſt cõp oſitio vel diuiſio·⁊ hoc idem ↄcedimus. Poſtqᷓ; autoꝛ poſuit diuſionẽ relatiuoꝝ ſubſtãtie · hic ↄſequẽter ſub⸗ diuidit vnũ membꝛũ illius diuiſionis. ſcʒ relatiuũidẽtitatis dicẽs ꝙ re⸗ latiuoꝝ idẽtitatis ſubſtantie. Quedã ſunt recipꝛoca ſicut ſui ſibiſe. lia vero nõ recipꝛoca.ſicut ille ⁊ ſilia. Euius ratio eſt. qꝛ om̃e relatiuũ iqẽti⸗ tatis ſubſtantie vel ponit modũ patienris ſupꝛa ſubſtantiaʒ agentis qut nõ · Si pᷣmunn ſic eſt relatiuum recipꝛocũ. Si ſcðᷣm ſic eſt relatiuum non recipꝛocum · Ende relatiuum dicit᷑ recipꝛocum nõ qʒ ſit patiens ᷣm ſeſ 5 qꝛponit modum patientis ſupꝛa ſubſtãtiam agentis. Ideo diciturinte⸗ xtu ꝙ aliud eſt patiens.⁊ aliud modus patientis. Nam ntůs poteſt eſſe patiens. vt dicendo ſoꝛtes ꝑcutitur.ſed nõ poteſt habere modum patlen tis in eando. Ideo dicit Hꝛiſtianus ꝙ modus agentis conuenit ntõ. Etqʒ ilud relatiuum ſuieſt recipꝛocum ⁊ habet modum patiẽtis modꝰ gůt patiẽtis ſolum ↄuenit obliqͥs⁊ nõ ntõ · vt dictũ eſt. ideo illud ꝓnomẽ ſuicaret ntõ. ¶ Sciendum pᷣmo ꝙ relatiuum recipꝛocũ poteſt ſic diffi⸗ nir· Gſt qð ponit ſubſtãtiã agentẽ ſub modo patiẽtis Vnde relatiuuʒ recipꝛocũ refert eandẽ ſubſtantiã in numero cũ juo añte. Gx quo patʒqꝙ elatiuũ recipꝛocũ nõ refert ſuum añs ſumptum cum ſua diſpoſitõ ne vij vliter. Bam ſi hoe eſſet verum ſequeret᷑ ꝙ idẽ eſſet dicere.om̃is homo vi det oẽm hominẽ.⁊ om̃is homo videt ſe. qꝛ ſic ſe teneret᷑ vłiter quodẽ fal um vt habet in textu.maioꝛ em̃ ẽ certitudo ꝑ relatiuũ idẽtitatis qᷓ; ꝑ ſuũ añs poſitũ loco ſui.vtcũ ðꝛ ayax venit ad troyam ⁊ ayax foꝛtiter pugna uit. Ibi dubiũ eſt vtrũ fit ſermo de eodẽ ayace in numero. Sed tum dici tur a ax venit ad tropam ⁊ idem foꝛtiter pugnauit.manifeſtum eſt ꝙ de eodem ayace in numero ſit ibi ſermo quare maioꝛ eſt certitudo ꝑ relati⸗ uum idẽtitatis qᷓ; ꝑ fuum añcedens loco ſui poſitum. ¶ Sciendũ ſcðᷣo. ꝙ relatiuũ recipꝛocum differt ab alijs relatiuis tribus modis.Pꝛimo qꝛ ſuum antecedès ßcat ſubſtantiã agentẽ añs ſignatũ ſ ub mõ patiẽtis. Se„ 4 cundo differũt qꝛ relatiuũ recipꝛocũ ↄſtruit᷑ cũ eodẽ verbo in eademꝓpo⸗ ſitõne cum ſuo añ te quod alijs relatiuis repugnat. Tertio ſic. qꝛ relatiuũ recipꝛocũ refert idẽ ad ſeipᷣm.nõ aũt alia relatiua. Qx quo ſequit᷑ ꝙ teci⸗ pꝛotatio ſolum ↄuenit relatiuis idẽtitatis ſed nõ omnibo. Culus ratioẽ. qʒ recipꝛocatio eſt quedã circularis relatio eiuſdem ad ſeip̃m ſolů aũt re⸗ latiuũ idẽtitatis ſupponit ꝓeodem ꝓ quo ſuum añcedens quare ſibiſoꝰ lum uenit recipꝛocatio.¶ Sciendum tertio ꝙ autoꝛ in textu mouet d 4 bitatõem que talis ẽ.vtrum deceptio ꝓueniens ex diuerſa relatõe ſit eq́⸗ nocatio vel alia fallacia ꝓ cuius ſolutõne autoꝛ ponit tres ratõ nes ꝓban⸗ tes ꝙ nõ ſit equiuocatio. Quarũ cauſa bꝛeuitatis tantũ vna dicetur que talis eſt. Illud relatiuum qui beat ſubſtq̃tiam infimtã que quãtumẽ de ſefinitar poteſt ꝑ quodlibet añcedens.ergo illnd relatiuũ qui quãtuʒ eſt deſe vno nomine ⁊ vna ratõneindifferẽter quodiibet añcedens poteũt re fene quare nõeſt ecuocũ ſʒ vniuoc. Alie ratões* 1 W** 1 Vnde relatiuũ idẽtitatis ſubſtantie indifferẽs eſt ad referenqũ ilud an⸗ recedẽs. vel illud m vnũ nomẽ ⁊ vnam ratõem in ratõne referendiſcut rõ gialis de ſe vna eſt. ſed tĩ ᷣm ꝙ recipi in alia ⁊ ĩalia ſpecieẽ alia⁊ alia pʒ ergo ꝙ deceprio ꝓueniens ex diuerſa relatiõe ꝓuenit ex diuerſa oꝛdinã tione dictõnis cum dictõne. Gquiuotatio autẽ ꝓuenit ex multiplicitate dictõnis· ergo deceptio ꝓueniens ex diuerſa relatõne nõ eſt equiuocatio: ¶ſ Sciendum quarto ꝙ deceptio ꝓueniens ex diuerſa relatõne nõẽam⸗ phibologia quod ſic ꝓbat · vbicunch eſt amphibologia ibi eſt diuerſa cõ⸗ ꝑatio vnius dictõ nis cum alia ſicut liber areſtotelis quãtum ad pᷣmum modum amphibologie. Gt littns aratur quãtum ad ſcõᷣm. Etſit ſecu jum ad tertium. Seq̃ vbleſt diuerſa relatio nõ eſt diuerſa cõparatio vni us dictõ nis cum alia ſed vnius cum diuerſis. ergo deceptio ꝓueniens ex diuerſa relatõne nõ eſt amphibologia ſed eſt compolitio vel diuiſio ꝛo⸗ patur. quia omnis deceptio ꝓueniens ex eoꝙ aliqua dictio poteſt ad dij uerſa referiieſt compoſitio vel diuiſio. Sed decepcio ꝓueniens ex diuer⸗ ſarelatõne eſt huiuſmodi. ergo eſt compoſitio vel diuiſio. ¶Montra pᷣdicta arguiturbᷣmo ſic. Modus tam agentis qᷓ; patientis ↄuenit an⸗ fecedenti illius relatiui ſui.ergo etiam poteſt habere nominatiuũ. Se⸗ cundo ſic. relatiuum recipꝛocũ recipit a ſuo antecedẽte certam ßcatõnem xt ſuppoſitõem. quia relatiuũ ᷣcat illud quod ſuum antecedens ergo rela tiuum recipꝛocũ ſupponit pꝛo omni eo ꝓ quo ſuum antecedẽs · ergo cun ilud antecedẽs in iſta ꝓpoſitõ ne· omnis homo videt ſe ſuponit vniuerſa liter ſequere ꝙ etiam hoc relatiuũ ſe quod refert ipſum antecedẽs ſupo neret vniuerſakr quodeſt falſum igi?. Tertioſ ic. Loco relatiui licʒ po⸗ nere antecedẽs.ergo loco illius relatiuiſe iniſta ꝓpol itõne omnis homo videt ſe. licʒ ponere omnẽ hominem.⁊ ſic refert ſuum antecedẽs cum ſua diſpoſitõ ne vniuerſali vnuerſalr. Quarto ſic.textus habet ꝙ deceptioꝓ⸗ neniens ex diuerfa relatõne ſit equocatio. q ſic dicendo om̃i hom vidʒ aſinum qui eſt ratõ nalis. hoc relatiuũ qui poteſt referre ilum ntm̃ hõ vel S ui eſt rarõnalis. hoc relati um n llum accm̃ aſinũ cũ ẽrgo nõ poſſit illa duo referre ſub eadẽ ratõne ſequi tur ꝙ tale erit equocũ. ergo ſequit᷑ ꝙ deceptio pueniens ex diuerſa relatõe eteuiuocatio ⁊ nõ alla falutia. O. uintoſic. Nanis fidetpicem q eſt lubliantia. iludrelatiuum qutrefert ranem vdl piſeenetqunc modo dicatur tenet equiuocecum ſit eadem ratio. Admũdir tur negando ↄſequentiã. qꝛ añs illiꝰ relatiui ſui pᷣt poni in tecto velinob liquo.ilud aũt reiariuũ recipꝛocũ ſuiᷣcat ꝑ modum parientt Zat nd opoꝛtet ꝙ quicqd ↄueniat añcedenti ꝙ etiã relatiuo ⁊ econtra. Ad ſchm dicis ꝙ lʒ telatiu recipꝛocũ trahat certãßcatem ⁊ ſuppolitòe⸗. añte. vñ ꝓ eodẽ ſupponit cũ ſuo añte · nõ tñ eodẽ mõ· q naturd diinbu tionis hoc impedit. Ideo nõ ſequit᷑ ꝙ relatiuũ recip?ocum ſupponit vt⸗ aterti ðꝛ ꝙ lz in relatiuo recipꝛoco loco eius bte tecedẽs ·⁊ etiã in nõ recipꝛoco.tñgptereq nõ opoꝛtettelatiui eio ſupponere vlr impediente naturã diſtributõnis. Ad quartũ 5 plicz relatiu ↄſideratũ inquantũ refert diuerſa añcedenti duerlasſʒ tn⸗ tñbñhabʒ vnnn ⁊ eandẽ ratõem vmuoce bmſe·ſicut patʒ de ſe ⁊ in eius ſpeciebus · Ita ea que referuntur km ſe conſiderata duleriẽ S —— nil mten 1 3 m i 8 n iin in* al „ poolp „ le iuns t w öainche b2 hpi ſpetrihyſpani habẽt rationes tamẽ vnã⁊ eandem habent rõem referendiſiuein relatiõe ideo in illo vniuocan. Ad qͥntum ðꝛ ꝙ illud relatiuũ qui⁊ ſilia pñt du pliciter ↄſiderari. Eno modo qᷓ;tum ad dꝛãm referendiet ſic opoꝛtet ne gare ꝙ teneatur equiuoce. Alio modo poteſt ↄſiderari qᷓ;tum ad ſuũ ſig nificatũ determiatũ ꝑ antecedẽs et iſto mõ poteſt eſſe vniuocũ vel equo⸗ cum ſicut ſuum añs.et itaẽ in iſta ꝓpõne dicta. vbi teneturequoce Equit de relatiuis diuerſitatis Relatinũ diuerſi tatis eſt. quod ſupponit ꝓ alio ab eo qð refert.vt ſoꝛ⸗ tes currit.et alius diſputat · ibi hoc relatĩ alius re⸗ fert ſoꝛ.⁊ ſupponit ꝓ alio a ſoꝛ.⁊ ita facit recoꝛdationẽ de ſoꝛ: De relatis ãt diuerſitatis tal dat̃ regula ſi relatm̃ diůſitatis addat ſuꝑioꝛi fit inferiꝰ ⁊ſi addat᷑ inferioꝛifit ſuꝑius vᷣbi gr̃a rñ dicit᷑ aliud ab animali.ergo aliud ab hoĩe ibi eſt locꝰa ſpẽ ad genus ſiue a ꝑte ſubiectiua ad ſuũ totuʒ vniuerſale.qꝛ in hac pꝛopõne alind ab aiali.hoc relatĩ diuerſitatis aliud cũ addit᷑ aĩal qð eſt ſugius ad hoĩem facit ipᷣm iferius.et in hac aliquo ab hoĩe addit᷑ inferioꝛi.ſcʒ hoĩ.et ergo facit ipſum ſu⸗ periꝰ.et ergo aliud ab aĩali eſt inferus ad aliud ab hoĩe et iõ bieſtlocus a ſpẽ ſiue a ꝑte ſubiectiua. De relatiuis vdẽtita/ tis dat̃ regula ab antiquis. Hulla ꝓpõ inchoata a relatiuis vdẽtitatis habet ↄtradictoꝛiã. Et aſſignãt talem cãm.qꝛ cuʒ ðꝛ oĩs hõ currit et ille diſputat.hoc relatiuũ ille habet reſpec tum ad hoc añs homo ꝓpter depẽdentiã ſue relatiõis.ſʒ cuʒ negatio aduenit ꝓpõni inchoate a relatò dicẽdo ſic.ille non diſputat tunc negatio negat verbũ quod ſequi et non negat reſpectum relatiõis quẽ habet ad añs.ergo negatio non ne⸗ gat totũ quicqd affirmatio affirmat.ergo non cõtradicit ſed cum hoc fit in qualibet ꝓpõne inchoata a relatiuo ſequit᷑ ꝙ nulla pꝛopõ inchoata a relatiuo habet cõtradictoꝛiã. Sʒcõ tra hoc obijcitur Quicqͥd cõtingit affirmare cõtingit ⁊ nega re de quolibet ſuppoſito.ſʒ verbũ ↄtingit negare de quolibet ſuppoſito.ergo et cõtingit affirmare de quolibet ſuppoſito quod eſt dictio relatiua.ergo qnelibet ꝓpõ inchoata a relati no habet cõtradictoꝛiam. Item quelibet pꝛopõ ſiue enũcia⸗ tio que eſt vna habet cõtradictoꝛiã. ſed ꝓpõ inchoata a rela tiuo dũmodo ibiſit aliqua dictio equoca neq; pla ſubijcian tur neq; pꝛedicãtureſt vna pꝛopõ · ergo pꝛopõ inchoata are Zclatito Trattatus ottauus latiuo habet cõtradictoꝛiã. tẽ dicit Areſto. in pꝛimo piher menias circa negatõem etaffirmatõnem ꝙ vni affirmatõni vna negatio eſt oppoſita et ecõuerſo. vna negatio vni af̃it⸗ mationi eſt oppoſita ergo affirmatõni inchoatea relatione gatio vna ẽoppoſita. qð ↄcedimus dicentes. pᷣdictã regulã eſſe falſam.Ad rõnes eoꝛũ rñdemus ꝙ relatm̃ cõpat᷑ ad añs et ↄpat᷑ ad verbũ cui ſubijcitur · vñ cũ affirmatio el negatio ſit oꝛatio affirmatiua vel negatiua alicuius de aliquo vł ali cuius ab aliquo. hoc eſt pꝛedicati de ſubiecto· et ideo ſicutpʒ ꝑ diffinitõem pᷣdictam affirmatõis et negatõnis Affirmatio et negatio reſpiciũt tantũmodo ↄꝑ atõem ſubiectiad pᷣdica/ tum ergo in ꝓpõne inchoata a relatiuo tãtũmodo ſumit᷑con tradictoꝛium ꝑ ↄꝑatõem relatiui ad verbũ cui ſubijcit᷑ ⁊ non ꝑↄpatõem relatiui ad añs.qʒ ille reſpectus nõ eſt ibi ꝓpter naturã affirmatõis nec pꝛopter depẽdentiãſubiecti inq;tum eſt ſubiectum.ſed pꝛopter dependẽtiã eius qð eſt ſubiectum dicẽdſt tñ eſt qð aliud eſt ſubiectum inqᷓ;tũ ſubiectũ ⁊ idqðẽ ſubiectũ et aliud eſt pꝛedicatũ inqᷓ;tum pꝛedicatũ et illud qð eſt pᷣdicatũ. Et ſic quicqͥd affirmat᷑ in ꝓpõne inchoata a rela tiuo negatur a ſua ↄtradictoꝛia.qꝛ ↄtradictoꝛia iſtius ille dii pntat eſt iſta nõ ille diſputat negatõe pᷣpoſita kegatius · De relatiuo vdẽtitatis nõ recipꝛoco talis datur regula. Om̃e re latiuum vdẽtitatis nõ recipꝛocũ habet eandẽ ſuppõem quã habet ſuũ añs.vt cũ dicit᷑.oĩs hõ currit et ille eſt ſoꝛtes · hoc relatm̃ ille ſupponit ꝓ om̃i hoĩe.qꝛ ſenſus eſt. oĩs hõ cumil⸗ et ille eſt ſoꝛtes.id eſt oĩs hõ eſt ſoꝛtes. Dico aũt nõ recipꝛo⸗ cum.qꝛ cũ dicit᷑ oĩs hõ videt ſe.nõ eſt ſenſus.oĩs homo vi⸗ det oẽm hoĩem. vñ loco huius relatiui ſe nõ licet ponereſuũ antecedẽs.loco autẽ alterius licet ponere Moſtqᷓ; autoꝛ dererminauit ſuꝑius de relariuo ſubſtãtie vdẽtitatis· hic ↄnr determinat de relatiuis ſubitãtie diuerſitatis. Dꝛimo ponẽdo difi⸗ nitõem.ſcðo aſſignãdo aliquas regulas. onit ergo pᷣmo talẽ diffinitio nem relatiui fubltãrie diuerſitatis? eit iia ꝙ ſupponit palio abeo quod refert · vt ſoꝛtes currit et alius diſputat.hoc relatiuum alius facit recoꝛda tionẽ de ſocrate in recto.i.in ntõ ⁊ ſupponit ꝓ alio hoie a ſocrate?. ¶ſ Sciendum eſt pᷣmo.ꝙ dubiũ p̃t eſſe cũ d icitur.ſoꝛtes currit. ⁊ aliud eſt album pꝛo quo ſupponit hoc relatiuum aliud.⁊ dicũt quidã ꝙ ſuppomt hoie a ſoꝛteſicut in iſta pꝛopõne ſoꝛtes currit ⁊ allud eſt albus et non videtur vetũq; relatin maſculini generis vel fei quodãmodot — n qnpwl i—— „ enscie * anel⸗ 1 wwig nnmaf munlan inſtar banmol goanm elaludal uden ann i⸗ onplus itutur i (¶Saene propolto 16 nimpe tare npum it Zye jm ¶Saend en — lypon 6 kelſudſz none * keipꝛ niir de ymol Petrihyſpant ſingitur ad ſupponẽdum pꝛo ſupoſito eiuſdẽ ſpẽi cum ſuo untetedente maſculini vel fei generis ideo ðꝛ inferius diuerſitatẽ int ſup poſir. ſed aliud ponit viuerſitatẽ ineſſentia. iqeocuʒ dicitur hõ currit. er alius homo eſt albus ·ſenſus eſt ꝙ alius ꝑticularis homo eſt alb. ſed cuʒ dieitur homo currit.⁊ aliurjeſt albũ · ſenſusſeſt g aliquid aliud eſſential? eſtalbum. Item ideo aliud ſupponit ꝓre indiſtinctius qᷓ; alius qð deter⸗ minat p maſculini genus ad ſupponẽdũ pꝛo eodẽ in ſpẽ cũ ſuo añcecente⸗ ¶ Sciendũ ſecũdo· ꝙ in textu aiſignãtur tres regule relatiui diuerſ itat? ſubſtãtie quarũ pꝛimaeſt. Relatiuoꝛũj diuerſitatis. Secunda relatiuoꝛũj ſubſtantie in cõmuni. Tertia relatiuoꝛũ ſubſtãtie ydẽtitatis. Eſt igit᷑ pꝛi⸗ ma regula ꝙ ſi relatiuum diuerſitatis ſubſtãcie additur termino inferioꝛi et ſupioꝛi·tunc ſuꝑius efficitur inferius.et econtra.ſicut animal eſt ſupeg nus ad hoĩem.ita aliud ab animali eſt inferius ad aliud ab homine. et ſic bene ſequitur homo eſt.ergo ammal eſt a ſpecie ad genus. ita bene ſequi᷑— eſtaliud ab gnimali.ergo eſt aliud ab homine. e eſi q vir ſſ.— tualiter alid includit inſe quãdam negatõnemieo quãdo reꝑit termi minũ in actu plura ſigniticantem gario infinttans. vt nonhomo in plus ſe habet qᷓ; non animal.ideo nonhõ de nõaiali. vniuerſaliter pꝛedicatur ſicut in cõuerſione per contrapoſitio⸗ nem ſatis oſtendebatur. ¶ſ Sciendum eſt tertio. ꝙ ſecũda regula re⸗ latuoꝛum talis eſt. ꝙ nulla pꝛopoſitio inchoata a relatiuo ſubſtantie ha⸗ bet cõtradictoꝛiam.quam regulam poſuerunt quidam antiqui tanqᷓ; ve⸗ tumn · Petrus hyſpanus vero recitat eam tanq; falſam. et impꝛobat eaʒ intextutribus ratõnib quarum pꝛima eſt Culibet affirmatõ nieſt ne⸗ grio oppoſitaet econtra. vt dicit Areſtotelet perierimenias. ergo affirj mationi inchoate a relatiuis ſubſtantie erit negatio oppoſita contradic⸗ toꝛie. per quam cõcedimus pꝛedictam regulam eſſe faiſ am alie due ratio nes clare patent in textu ¶ Sciendum eſt quarto.ꝙ tertia regula eſt tulis omne relatiuum ſubſtantie vdemptitatis non recipꝛocum eedem modo ſupponit ſicut ſuum antecedẽs. vr omnis homo eſt animal. et ille eſtſubſtantia. hoc relatiuumille ſupponit pꝛo om̃i homine. et eſt ſenſus. omnis homoeſt animal et ile eſt ſubſtãtia id ẽ omnis homo eſt ſubſtan⸗ klaet dicitur notanter relatiuum non recipꝛocũ.quia vt dictum eſt.om̃is domo videt ſe non eſ ſenſ us.ꝙ etiam homo videar oẽm hominem. Nam etiam ſcut dictum eſt loco relatiui recipꝛoci non habet poni antecedens ſicut de reiatiuis ydẽptitatis ſubſtantie non recipꝛocis.ideo ibi non po⸗ teſtfieri deſcenſus nili ſub antecedẽte dicẽdo. omnis homo videt ſe. Ql Contra pdicta arguitur pꝛimo ſic·cõtta regulam pꝛimã negatiò i. addita ſuperioꝛ ⁊ inferioꝛi non facit ꝙſ upius ſit inferius ⁊ econtra. quia olum habet negare ergo nec relatiuum diuerſitatis habet hoc facere vir ture negarõ nis incluſe. Secũdoſ ic. In non entibus non ſunt genera heq; ſpecies. ergo nonhomo nõ eſt genus ad alius ab anmali.ergo male ditũeſt ꝙ arguendo fic. homo eſt aliud ab animali ergo homo eſt aliud ab hoie.idi arguſt a ſpẽad gen? Tertio ſic. Nõ ſequit᷑ ꝑ illã regulã.ſoꝛ. teseſt alter ab hoie.ꝗ ſoꝛtesẽ altera ſeipᷣo. ᷓ ilaregula none ſt vera vlr. Mrto argui contra ſchm regulõ ꝓbanqo eã eſſe verõ rõequams — — — — 3 de tanto plura negat. ſicut ne⸗ ⸗ f. M-. he. F— ſo Trattatu s ottauus nebantur antiqui que talis eſt. qꝛ cũ dicit᷑ ſoꝛtes currit et ille diſputat. hoe relatiuum ille habet reſpectũ ad añs ꝓpter dependẽtiã ſue relatõis. cuʒ negatio negans q̃ nõ agit in ante ſe ponit᷑ circa ipſum relatĩ duendoſic. ſoꝛtes currit ⁊ ille nõ diſputat.negatio nõ negat qͥcquid affirmatio affirj mat. quare nõ ſunt cõtrarie. Quinto arguit᷑· ꝙ tertia regula non ſit vlt vera. qꝛ dðo ſoꝛtes currit ⁊ ille nõ eſt digniſſima creaturaxꝝ. hoc relatiuuʒ ille rõne illius adiũeti videtur habere ſuppõem ſimplicẽ. ⁊ ſuũ añs fupo⸗ nit ꝑſonaliter. ꝗᷓ tertia regula non eſt vera vłr. ¶ Ad pꝛimũ dicitur ꝙ negatio pꝛimo et per ſe habet negare · ⁊ ex ↄñti diſtrib uere ⁊ terminů infe⸗ rioꝛem ponere ſuꝑioꝛẽ. Ad ſecũduʒ dicit᷑. ꝙ dupłr põt intelligiꝙ in nõ enrib ſicut in negatõniby non ſunt vera genera ⁊ ſpẽs · Eno modoᷣmve ritatem ⁊ ſic ↄcedit. Aio modo ſᷣm modũtffrer ilo modobñ ſungenn et ſpẽs. Et licet nonhõ nõ eſt verũ genus ad nõ aĩal. habet tñ modũ ge⸗ neris in oꝛdine ad aliud ab aiali. ¶ Ad tertiũ ðꝛ· ꝙ regula ſolum intelligi tur de relatiuis diuerſitatis ſubſtantie. modo aiter eſt relatm̃ diuerſitatis accidentis et ideo ↄcedẽdũ eſt ꝙ regula ei non conueniat. Ad quartũ dicitur.ſicut rñdet in textu autoꝛ dicens ꝙ relatĩ compat᷑ ad ſuũ añs et cõꝑatur ad verbũ a quo ſumitur qualitas ꝓpõnis ⁊ ſic negatio ſibi addit᷑ ↄpando ip̃m ad ↄñs nõ aũt ↄpando ip̃ᷣmad añs Ad qntumðꝛ.ꝙ m alquos relatm̃ non recipꝛocũ qũ facit recoꝛdatõem ſui añtis ſine mutati oneeſſe añtis. vel altetius ꝓpꝛietatis eodem modo ſuponit ſicut ſuũ añs Dñ vero facit recoꝛdatõem ſui añtis cũ mutatõne ſuleſſe. vel alicuius al terius ꝓpꝛietatis eius ·ſic non opoꝛtet ꝙ eodem modo ſupponit ſicut ſin gñs icet verim ſit ꝙ per ſe ſupponat peodem in nũero mieroſitate eẽnlie vel numeroſitate ſufpoliti. Sed aliter poteſt dici⁊ foꝛraſſis melus ꝙin illagpõ ne hoc relatiuum ſupponit ꝑſonaliter ⁊ nõ ſimpkr qꝛ ſuppõ relati ui vdẽtitaris ſibi ↄuenit rõne ſuiañtis? nõ rõne alterius ſibl adiuncti. Ibito de relatiuo ſubſtãcie dicẽdum eſt de relatiuo accũtis. Relatiuũ aũt acciitis eſt qð refer e ndẽ rẽ ꝑmodũ denoiatõnis · vt tale quale ⁊c· Vndeber eſt vifferentia relatiuiſubſtantie ad relatm̃ accitis q relatiuuʒ ſubſtantie refert rem vniuocã per modũqð quid eſt. vabe⸗ do que eſt in pariete· coloꝛ quieſtin coꝛpoꝛe. Relatfaitge⸗ cigentis eſt quodrefertrem ſuãper modũ denoiatõis vt. eſt albus et talis eſt plato.⁊ ſic de alijs · Alia aüt dꝛ̃a daru coꝛũdẽ. qꝛrelatf ſubſtãtie refert idẽin nñero· Relarn vz accñtis refert idẽ in ſpẽ·vt ſoꝛtes eſtalbo ettaliꝰ eſtplaro. idẽ in nũero non p̃t eſſe in diuerſis ſubiectis ſed beneideʒ ſpẽ Relatiuoꝛũ aũt accũtis aliudeſt elat ſdẽptitatie lis. aliud vero diuerſitatis.vt alter. Relatiñ accitis ſe öpit „ tatis eſt qð refert eandem qualitatem in ſpẽ et ſupponitp dem in ſpẽ vt ſoꝛtes eſtalbus ettalis eſtplato· Relarĩ au tůduon uabus R. deemin khnu iatda wofmo eetten sderamin dnhutui: un: inſttt btpinoc Petri hyſpan accidẽtis diuerſitatis eſt q refert eandẽqualitatẽ in ſpecie. ſed ſupponit p alia diuerſa in ſpecie. vt ſoꝛtes eſt albus ⁊ alte riuſmodi eſt plato. Differt aũt relatiuũ ſubſtãtie identitatis relatiuis accidentiũ identitatis.qꝛ relatiuũ identitatis ſub ſtanrie relert eandẽ ſubſtãtiã in numero · Relatiuũ aũt iden: titatis accñtis nõ refert idẽ accñs in numero ſed ſolũ idẽ ac⸗ cidens in ſpecie. Relatiuoꝛũ accidẽtis identitatis aliudẽ re⸗ latiuum quãtitatis ↄtinue.vttan tus. aliud vero quãtitatis diſcrete. vt tot quot. Item relatiuoꝛũ numeroꝛũ. quedã ſunt no àa vt totidẽ.quedã ſunt aduerbia vt totiens. Sciendũ ꝙ talis.tantus·totiens.totidẽ poſſunt dici relatiuaedditiua? et demõſtratiua. Relatiua vtſi ad p̃ſeutes referant · Demon ſtratiua vt cũ dicimus demõſtrando mare tale eſt rube· de⸗ mõſtrando herculẽ talis fuit plato. Si aũt nõ referuntur ad hſentes ſiueꝑ penenichen rerũ pᷣſentis.tunc ſunt reddi⸗ tiua. qꝛ reddunt᷑iiteriðꝗ̃ãtõny pᷣcedentj. vt qualis eſt plato talis eſt ſoꝛtes. Relatiua dum ſine interrogatõne ꝓferuntun xtalis eſt ſoꝛtes qualis eſt plato. Et quãdo ad noĩa adiecti naſpecialiũ accidentiũ ducunt᷑· vt ethiops eſt niger et talis eſt coꝛuus.⁊ ſoꝛtes fuit albus ⁊ talis eſt plato. Et hec de re⸗ latiuis dicta ſufficiant. ₰ Poſtqᷓ; autoꝛ ſuperius determinauit de relatiuo ſubſtãtie.hic ↄſequẽ⸗ terin vltimo determinat de relatiuis accidentiũ. Cuius ratio eſt. qꝛ ſicut ſehabʒ accũs ad ſubſtantiã.ita telatiuũ accñtis ad relatiuũ ſubſtãtie accñs eſt poſterꝰ ſuo ſubiecto ᷣm oꝛdinẽ nature.⁊ etiã oꝛdine cognitiõis qꝛ habʒ cognoſci ꝑ ſuum ſubiectũ · ergo eti relatiuũ accidẽtis eſt poſteri us telatiuo ſubſtãtie. quare ↄuenientiꝰ Pe. hyl · determinãdo de ipis rela tiuis accidentiũ poſtetius determinauit de eis. Et ponit diffinitõem re latiui uccidẽtis dicens. qð relatiuũ accidẽtis eſt quod refert rem ſuam ꝑ modũ denominatõis.vt tale quale ⁊c̃.vt dicendo ſoꝛtes eſt alb⁊ talis ẽ plato illud relatiuũ tale refert ſoꝛtẽ determinãdo platonẽ albũ impiicite qſenfus eſt. plato eſt talis ⁊ piato eſt albus.¶ Sciendũ pᷣmo ꝙ relatij uum accñtis differt in duobo a relatiuo ſubſtãtie. ꝛimo qꝛ reiatiuũ ſub ſtantie refert rem ſuã ꝑ modũ ꝑ ſe ſtantis.vt albedo q̃ eſt qualitas coioꝛ qeſt in coꝛpe. Relatiuũ aũt identitatis accñtis refert rem ſuã ꝑ modum enominatõis. vt ſoꝛtes eſt bipedalis ⁊ tantꝰẽ plato · Scðo d ifferũt · qꝛ relatiuũ ſubſtqtie refert idẽ in numero cñ ſuo añte. Relatiuũ aür vechtie nõ.ſʒ ſolũ idõin ſpẽin diuerſis. t rõ eſtxꝛ gccũs igẽ innumero no ptee indiuerſis ſubiectis idẽ accñs inſpẽ· Vidi aũt relatiuũ accũtið in relatiuũicentitatis. vt talis quał⁊ ſilia· ⁊ in relatiuũ 5 6—* Trattatus ottauus riuis identitatis ꝑꝛius? perfectius eſt relatio qᷓ; diuerſitgtis ſicut iꝗem pᷣus eſt diuerſo. Et rõ diuiſionis eſt. q om̃e relatiuũ accidẽtis velſuppo⸗ nit ꝓ eodem in ſpecie cũ ſuo añte vel nõ·ſi pᷣmunm ſic eſt relatiuũ identita tis. ſi ſcðᷣm ſic eſt relatiuũ diuerſitatis. ¶ Sciendũ ſcðᷣo ꝙ relatiuũ dꝛat cidentis nõ ꝙ referat accũs. ſed qʒ facit recoꝛdatõem ſui añtis ꝑ moduʒ accidẽtis deſignati.ideo ſicut relatiuũ ſubſtantie põt repiri in nouẽ geneß ribus accidenti.ita relatiuũ accñ tis poteſt reꝑiri in ſubſttia. vt ſoꝛtes eſt humanus ⁊ talis eſt plato · Mñ in textu relatiuũ identitatis accũtis ſic diffinit᷑.eſt qð refert idẽ accñs in ſpecie.⁊ ꝓ eodẽ ſupponit ſieut ſuũ gñs Sed relatiuũ diuerſitatis accñtis eſt qð nõ refert idẽ accñs in ſpecie cum ſuo añte. nec ꝓ eodem in ſpecie ſuponit. vt ſoꝛtes eſt alb alteriuſmodi eſt plato. Item differt relatiuũ identitatis ſubſtãtie a relatiuo identitatꝭ ac cidentis.qꝛ relatiuũ ſubſtãtie refert eandẽ rem in numerocũ ſuo añte Re latiuũ aũt in accidẽtib nõ refert eandẽ rem in numero.ſed ſolũ in ſpẽ qua re alia ⁊ alia identitate vtrũq; dici᷑ relatiuũ identitatis. ¶ Sciendũ terj tio. ꝙ vnũ membꝛũ pᷣdicte diuiſionis ſubdiuidit᷑ in textu.ſ.aliud eſt telati num accñtis quã titatis. vt quantus tantus. Aliud eſt relatiuũ qualita tis.vr qualis talis. Kuius ratio eſt. qꝛ om̃e relatiuũ accñtis identitatꝭ vł refert rem ſuam ꝑ modũ foꝛme qualificãtis illud cuꝰeſt aut ꝑmodũ mẽ⸗ ſure. Si pᷣmũ.ſic eſt relatiuũ qualitatꝭ. Si ſcõm ſic eſt relatiuũ quãtitatis Vñ in pᷣdicta diuiſione determinatio diuiſi debet intelligi in mẽbꝛis diui dentiby vt ſit ſenſus. Relatiuoꝝ identitatꝰ accñtis. aliud eſt relatiuũ acci⸗ dentis quãtitatis. aliud eit relatiuũ accñtis qualitatis. In pᷣdiets aũr dij niſione qualitas quãtitas nõ capiunt᷑ ſpeciałr vt ſunt pᷣdicamenta diſtin⸗ rta ab alijs velnb inuicẽ. Sed dãmõ capiunt᷑ cõiter videlʒ quantitas eo qð Pcatur ꝑ modũ foꝛme mẽſurãtèꝰ. Et ſimiłt qualitas ꝓ om̃i eo qð ßcatur ꝑ modũ foꝛme qualificãtis illud cuius eſt. Qx quo pz ꝙ relatiuũ identitatis accñtis pᷣt reꝑiri in ſubſtãtia ⁊ etiã in alijs pᷣdicamẽtis aqua⸗ litate ⁊ quãtitate. ¶ Sciendũ quarto. ꝙʒ relatiuũ identitatis quãtitatis ſic diuidi. Quia aliud eſt relatiuũ quãtitatis ↄtinue vt tantꝰ quãtus. Zliud eſt quãtitatis diſcrete. vt tot quot.⁊ iteꝝ diuidit relatiuũ quãtita tis diſcrete. q quedã ſunt noĩa vt tot quot. qͥdam ſunt aduerbia yt toti⸗ ens quotiẽs. Iñ in pᷣdicta diuiſione determinatio diuiſi debʒ inteiligiin mẽbiis diuidentib ſicut dictũ eſt. vt aũt habet᷑ in textu. relatiua idẽtita ris accñ tis pñt eẽ relariua demõſtratiua⁊ redditatiuq tm tñ diuerſas ra⸗ tiones vt eĩ referunt᷑ ad res pñtes dicunt᷑ demonſttãtiua. vt demõſtran do ſoꝛtem ⁊ dicendo talis eſt plato.qñ vero reddunt᷑ interrogatòi pſenti dicunt᷑ redditiua.vt ſi querat qualis eſt ſoꝛtes. ⁊ reſpondeat᷑ talis eſt quat eſt plato. Quãdoq; vero referunt᷑ ad noĩa adiectiua ſpecialiũ gecidentii ſic funt relatiua.vt ethiops ẽ niger⁊ talis eſt coꝛuus. Circa aũt relatiu Diuerſitatis querit᷑ de veritate iſtius ſophiſmatis. ſoꝛtes eſt alter g ſeipſo. Er. ꝓbat ſic ſoꝛtes ſedẽs differt a ſoꝛte nõ ſedente. vt patzꝑ poꝛphirũ in pᷣdicabilib. qᷓ ipᷣa eſt vera. Impꝛobat᷑. ſoꝛtes eſt altera ſeipßoqᷓ eſt 4 hoie. ↄña tenet ab inferioꝛi ad ſuperiꝰ. Sed ↄñs eſt falſum · qᷓ ↄlà ſophi ma · Item ſoꝛtes ẽ idem ſibijpi.ꝗᷓ nõ eſt alter aſeipᷣo. Ad ſophilmað alterius ⁊ ſic de alijs.⁊ hec eſt diuiſio analogi in ſua analogata. q nneli a ut 8 m hoc bi2 5 „ ütm S mhn „ dg Detri hylyani weldiſe— — gunn m eſt veꝝ · ſicut pᷣma rõ. ꝓbar.& Tunc ad ratõnes ipꝛobantes. Ad ftu eci 2 pmñ ðꝛ ꝙ ↄña nõ valet ſed ad. ꝓbatõem ðᷣꝛ ꝙ nõ arguit᷑ ab inferioꝛi ad — U u juperius affumatiue. ſed negatiue. Ad ſcöm ſimpłt negat ꝓña.qꝛidẽ ante velnõ e impoꝛtat vnitatẽ in ſubſtãtia. Alter vero impoꝛtat diuerſitatẽ in accñti⸗ duuſtus. Ein bus ſed ila duo bñ patiunt᷑ ſe in eodẽ. ¶ Eontra pᷣdicta arguit pᷣmo ſic. 1sld Fſu in accidẽtia ſenſibilia pᷣus a nobis cognoſcuni᷑ ꝗᷓ nõ eſt veꝝ ꝙ accñs ſit po⸗ n rui ſterius ſubſtãtia in oꝛdine cognitõis¶ Scðo ſic. relatiuũ accñtis bene re tnů acrins pi rert᷑ in genere ſubſtãtie. vt ſoꝛtes eſt rõnalis ⁊ talis eſt plato.⁊ ñ in ipſo n repitur denominatio.ꝗᷓ ↄtra diffinitõem. Tertio ſic ↄtra ſcðam di & utis nſpel Iꝛ uiſionẽ. q relatiuũ accidẽtis diuerſitatis reꝑitur in ſubſtãtia⁊ in alijs ge neribaccidenti a qualitate ⁊ quãtitate. qᷓ pᷣdicta diuiſio eſt inſufficiens — tenet ↄña. q diuiſum in plus ſe extendit q; mẽbꝛa diuidẽtia. Quarto —— n ſic relatiuũ ſubltãtie reꝑiturin qualitate ⁊ quãtitate. vt dicendo linea ẽ —— quãtitas q̃ eſt mẽſura ſubſtantie ⁊ albedo eſt in coꝛpoꝛe q̃ eſt ſpẽs coloꝛis — mẽbꝛa diuiſionis ⁊c̃ ¶ Q uinto arguit᷑ ſic.tantus quantꝰ qͥ ſunt relatt vnig; dcinn,. ua quãtitatis ↄtinue pñt repiri in oꝛatõe que eſt quãtitas diſcreta.vt di⸗ „*1 endo tanta eit vna quãta eſt alia. Simikr tot ⁊ quot.q̃ ſunt quãtitates utt dunensi diſcrete ⁊ attribuunt᷑ ip̃i quãtitati ↄtinue. vt dicẽdo tot ſunt hoꝛe hodier M ne diei qͥt erũt craſtine diei ᷓ male diuidit relatiuũ quãtitaris in ↄtinuuʒ uns riocte 1titi et diſcretũ; Ad pᷣmũ ðꝛ ꝙ in nobis ẽ duplex cognitio. Quedã cognt di ſone iic Inaln tio ſenſus.⁊ illa ↄſequit᷑ accũs. Alia ẽ cognitio intellectꝰ⁊ de tali itelligit lni quuu 3 h. Ad ſcm o ðꝛ.ꝙ lz in gñe ſubſtãtie nõ ſit vera denoĩiatio 5ᷣm rẽ eſt ñ ᷣm modũ.⁊ ſufficit. Ad tertiũ ⁊ ad qᷓrũ ðꝛ. ꝙ ſoluta ſunt in tertio notabili. Ad qͥncũ ðꝛ. ꝙ tãtꝰ ⁊ q̃ntꝰ ↄueniũt in rõe nõ ſᷣm ſeß bm rõeʒ aciwni x emjit lui actꝰ mẽſurãdi qͥ ẽ ꝑ modũ diſcreti. Et het de relatis dicta ſufficiunt. ——— Erſonalis ſuppoſitio ẽacceptio termini cõis ꝓ ſuis ——— Etun inferioꝛibo. Euiꝰalia ẽ determinata alia ↄfuſa vt pꝛi s patuit. Itẽ ſuppõis ꝑſonalalia ẽ reſtricta alia ãpliata et geritum ita ãpliatio ⁊ reſtrictio hñt fieri circa ſuppõem ꝑſonalẽ. Re⸗ 10— ſtrictio ẽcoartatio termini cõis a maioꝛi ſuppõe ad minoꝛeʒ — vt cũ ðꝛ. hõ albo currit. hoc adiectiuũ albo reſtringit hoĩem — d ſupponẽdũtm̃ ꝓ albis. Ampliatio ẽ extẽſio termini cõis — ntr— aminoꝛi ſuppõe ad maioꝛẽ. vt hõ p̃t eẽ antixp̃s. iſte terminꝰ k— bõ nõ ſolũ ſupponitꝓ his qͥſunt etiãp his qͥ erũtvñãpliat — d futuros · Dico aũt termini cõis ·qꝛ terminꝰ ſingularis vt ſortes nõ ampliaturneq; reſtringitur. deps rn N Iſte ẽ tractatꝰ nonꝰ ꝑuoꝝ logicali in q́ poſtqᷓ; autoꝛ determinauit ſu — perus de ſupoſitõ nibus tam terminoꝝ abſolutoꝝ qᷓ; reſpectiueꝝ Hic es drml dſequẽter determiat de zpꝛietatib ipᷣoꝝ ſcʒ ampliatõnibꝰ? reſtrictõib — Etqꝛ ampliatio eſt quodãmõ ꝑfectioꝛ qᷓ; reſtrietio· eo ꝙ augmẽtat ſupd poſitõem ·reſtrictio aũt pᷣam diminuit⁊ ſic augmẽtatio ðt ꝑfectioꝛẽ quã titatem qᷓ; diminutio·qᷓ ãpliatio pᷣcedit reſtrictõem. ¶ Sciendũ pᷣmo.ꝙ ampliatio ⁊ reſtrictio ki fieri circa ſuppoſitõem ꝑſonalẽ.ideo autoꝛ inci⸗ denralr reſumit diffinitõem ſuppoſuõis pſonalis ⁊ etiaʒ eius diuiſionẽ in determinatã ⁊ ↄfuſam.⁊ etiã diuidẽdo ipᷣam gliterq; pᷣus.q̃ diuiſio tal eſt. Suppoſitionũ ꝑſonaliũ alia eſt ampliata.alia reſtricta.⁊ ſic patʒ ꝙ re⸗ ſtrictio ⁊ ampliatio ſolũ hñt fieri circaſ uoſitõem ꝑſonalẽ ⁊ nõ naturalẽ vel ſimplicẽ. xtʒ· qꝛ in naturali ſuppoſitõe terminus cõis capit᷑ ꝓ oĩbus qᷓ pticipantip̃am naturã cõem.⁊ ideo naturalis ſuppoſitio nõ pᷣt reſtringi vel ampliari remanente naturaliſuppoſitõe. Similr ſugpoſitio ſimplex fit ratõe termini cõis accepti ꝓ re vel natura in vli. q̃ ͥdem natura eſt ſim⸗ plex ⁊ indiuiſibilis. reſtrictio? ampliatio nõ pñt fieri eirca ſuppoſitõnem fimplicẽ. Ex iſtis ſequi?᷑ ꝙ ſolũ hʒ fiericirca ſuppoſitõem ꝑſonalẽ tã deter minatã qᷓ; ↄfuſam.¶ S ciendũ feðo.ꝙ in iſto tractatu nõ determinatul ſolũ de ampliatõe ſed etlã de reſtrictõ ne. qꝛ ampliatio ⁊ reſtrictio opponũ tur ⁊ vnñ oppoſitoꝝ nõ põt certe cognoſci nii cognolen reliquũ. diffinid igt᷑ ſic reſtrictõem.reſtrictio eſt cohartatio termini cõis a maioꝛe ſuppõne ad minoꝛẽ ad dꝛñti ampliatõis. Vñ ſi dicat᷑ hõ currit iſte terminus hõ ſupponit ꝓ oĩbus hoĩbus pᷣſentiby·ſed cũ ðꝛhõ alb currtt iſte terminus bõ reſtringiẽ ſupponere ſolã ꝓ hoĩbug albis. ⁊ ꝓillis ſolũ reddit᷑ locurio vera. ¶ Sciendũ tertio ꝙ ampliatio ſic diffini in textu.eſt extenlio termi ni cõis a minoꝛe ſupoſitõe ad maioꝛẽ. ⁊ intelligendũ eſt vt bus quãtum ad veritatẽ locutõis.ſicut cũðꝛ hõ currit. ibi hõ reſtringi ad ſtandũ ſo⸗ lum ꝓ pſentibſed cũ ðꝛ hõ ptcurtere bi ampliat᷑ ad ſtandũ ꝓ pᷣſentibus et futuris per hoc verbum pᷣt. Mt ſic ampliatio relpectu uppoſ itoꝛum facit ſempꝑ terminũ ſtareꝓ plurib ſuppoſitis qᷓ; añ ſtabat? reltrictio pĩo paucioꝛibo · Et ſie ambe ſunt paſſiones ſolius terminicõsno ſingulan qꝛ ille nõ hʒ ſuppolita. ergo ðꝛ in diffinitõe terminicbis· Gt debẽt hic cipi extenfio⁊ coartatio metaphoꝛice ac extenſionẽ ⁊coartatbemin ren⸗ libus qʒ ſicut ibiextenſio eſt maioꝛatloplium quãrtatis coartaie vern mmoꝛatio.ita hic ampliatio facit terminũ ſtare ꝓ plurbus ſuppo i differẽtijs tꝑmqᷓ; pᷣus ſtetit.coartãtio vero ꝓpaucioꝛib. ¶ Scien 3 quarto. ꝙ ſuppolita alicuius termini dupkr pñt eſſe in S mo rum ad actů exiſtendiſicut perrus ⁊ paulus viuẽtes. aliomõ quqntua actum ßcandi vt ceſar. adam· antixp̃s.q̃ actualiter no goſt do loquebat᷑ ꝙ terminus cõis ampliat ꝑ verbũ vel adiunctũ ad fuppo ta que nõ ſunt. intelligi᷑ quantũ ad eſſe exiſtentie ſunt iñ inihov 25 tante ipᷣa⁊ ſi ſunt actufcata ꝑ iplum ſicut ðꝛetiã i e tra pᷣdicta arguit᷑ pᷣmo ſic. a notioꝛibꝰ debet eſſe. pcelſus·ſed A notioꝛ qᷓ; ſuppoſitio cũ ſit magis determinãta ſunt iſte tractatus deberet eederepᷣcedentes. Scio argut᷑ ſie.enione onentes naturalt ⁊ ſimpłt pñt ampliari? reſtringl. ergo ↄti⸗ vafdi⸗ qua ſola ſuppoſitio ꝑlonalis diuidit᷑ in amplitã? cendo hõ alby eit ſpes ibi hõ ſupponit naruralt qꝛꝑlelutnh ñ reitringit naturaii. ⁊ ſimplr q; ſumẽ in oꝛdine ad ulã intetoez pes?t inhan — ⸗ enſdi mogs der töne i ednt ad ylutus mñ nõ ompu inen w rinnen. o tealter metayph Mrenplnpplmtv nõ̃tioc ugouan n N ing opoetet ꝙ n u kequvoctꝛ lcnõ 5 wb. vpa bo vom.v hoicmc bomopotẽs eſl ci ial. böch nõſe vEt ideo ſcqu cpecutempoꝛum n mphutöt. . woeneile ſndedah mp „Hlapmévit 4* mludoluö zn Mduded wc ucdam ſen 5 ndon h en üdzien pcundiW pt unetog xtlcohm 3 es piorei t o mpu1 mn uöe mnt n edöbtaml enpt Gitt Ae mnh n ppnden lunt palon xdndc 3 1 „ ſo c n ui per ilud adieetiuum albb. ¶ Tertio arguit᷑ cõtra diffinitõnem pᷣdictam⸗ qꝛ cohoꝛtatio ⁊ extenſio ſunt qᷓ;titates· ergo male dicit᷑ ꝙ ampliatio eſt ex tenſio et reſtrinctio eſt cohartatio Quarto argut ſic.terminus cõis ſo⸗ lum ſutponit ꝓ ilis q̃ actu ꝑticipãt foꝛmã terminicõis.ꝗᷓ nõ poteſt am⸗ pliari ad ea q̃ pñt eſſe. ¶. uinto ſic.ſoꝛtes pᷣt eſſe. ibi ſoꝛtes ſtat indiffe⸗ renter ꝓ ſoꝛte q eſt ⁊ qͥ p̃t eſſe. ergo diſcretus terminus ãplia᷑ Zd pᷣmũ ðꝛ.ꝙ ʒ cognitiõe determiata ⁊ ſenſibili magis determinarũ pᷣcedat minꝰ? determinatũ.tñ cognitõe intellectuali minus determinatũ pᷣcedit mag determinatũ.⁊ ſic eſt de reſtrictõne in oꝛdine ad ſuppõem. Ad ſecũdũ dicit᷑. ꝙ licet terminus ꝑ ſe fumptus ſupponat naturaliter.tñ qñ ſumitur cũ adiũcto·tũc amplius nõ ſupponit naturaliter. Et iʒ terminꝰ ſupponẽs ſimpłr addat᷑ ibi dcõib ampliatiuis.tñ nõ ampliãt ip̃m· eo ꝙ nõ hʒ natu ram aptã natã recipe ampliatõem vel reſtrictõem · ¶ Zdtertiũ ðꝛ· ꝙ ibi nõ accipit cohartatio vel extẽſio realiter ſ; metapho. Ad quartũ ðꝛ· g licet terminus cõis nõ poſſit ampliari ꝓ pluribꝰ q;tũ ad ſuppoſita actu glia ineſſe.tñ bene pᷣt ampliariqᷓ;tuʒ ad ſuppoſita in cãdo d qͥntum ðꝛ.ꝙ qñ terminus ampliat᷑ vel reſtingit᷑ opoꝛtet ꝙ teneat᷑ vniuoce mõ ſoꝛ tes ſtat ꝓ eo qui eſt vel p̃t eſſe equiuoce.⁊ ſic ibi nõ eſt ampliatio. Ampliationũ alia fit ꝑ verbũ.vt per hoc verbũ põt.vt hõ ßt eſſe antixp̃s Alia per nomẽ. vt hoĩem eſſe antixpᷣm eſt poſ ſibile. Alia ꝑꝑticipiũ.vt homo potẽs eſt eſſe aĩal Zlia ꝑad⸗ verbiũ. vt hõ neceſſario ẽ aĩal. hõ eñ̃ nõ ſolũ ampliat᷑ꝙ pũti tempoꝛe.ſed etiã ꝓ futuro. Et ideo ſequit᷑ alia diuiſio ampti atiõis · ſcʒ ꝙ ampliarionũ alia fit reſpectu ſuppoſitoꝛũ.vt hõ pt eſſe antixpᷣs Alia fit reſpectu tempoꝛum · vt homo neceſ⸗ fario eſt animal. vt dictum eſt. Poſtqᷓ; autoꝛ poſuit diffinitõem ampliatõis. Nic ↄñter diuidit eã. Ee qʒ diffinitiv ðt eſſe rei.diuiſio vero poſſe mõ eſſe pᷣcedit poſſe. ergo pᷣmiſſa ampliatõe diffinitõ ne. ↄñr hic eã diuidit dicẽs. Ampliationũ qᷓdõ fit ver bum.vt homo pt eſſe antichꝛiſtus Ailia ꝑ nomẽ. vt hoĩem eſſe antichꝛi⸗ ſtum eſt poſſibile. Alia per aduerbium. vt homo neceſſario eſt anunal. lia per ꝑricipiui · vt homo eſt potens eſſe animal. Exexiſt autem di⸗ uiſione ampliatõis auroꝛ infert ſcham diuiſionẽ dicens. ꝙ q̃dã eſt ãplia⸗ tio q̃ fit reſpectu ſuppoſitoꝝ.vt hõ p̃t eſſe antixp̃ᷣs. Alia fit reſpectu tpm vt hõ eſt net̃ario aĩalq Sciendum pᷣmo. ꝙ illa dicũtur ampliare reſpecti fuppoſiroꝝ q̃ faciũt terminũ cõem teneri nõ tĩꝓ ſuppoſit actu exñtibus ßetĩ futur cuiuſmgdiſunt vᷣba qjx actus ↄꝑant᷑ ad ſubiectũ in ſubiecto tñ nõ ſunt. vt iſta verã pᷣt imaginat opinat ⁊ ſic de alijs.et ſilr ãpliãt ila qᷓ ab ip̃is deſcendunt.vt aliqua noĩa?⁊ ꝑticipia? etiã aduerbia· vt potenter polſibiluer q̃ diriuant᷑ ab ilo vᷣbop̃t laudabile laudatꝰ.q̃ ventũt ab ilo bo laudo as are. Qt ulla dicunt᷑ ampliare reſpectu tꝑm cõem Trattatus detimus extendũt ad diuerſas dꝛãs tym · vt iſte dcõnes que includunt oẽs velplu res dꝛãs tempoꝛũ · vt poſſibile.neceſſario.vt cũ ðꝛ homo ẽ neceſſario aia ideẽſt ac ſi diceret· vĩ tpe ↄueniũt hoĩ ꝙ ſit aĩal. Sciendum ſcðo. ꝙ ille terminus ðꝛ ampliari qui ꝓ plurib ſuppoſitis ſtat qᷓ; pꝛius ſtabat ſine ad iuncto.verbi gratia.ſi dicatur. ꝙ hõ poteſt eẽ antixpᷣs.ibi hõ ſtat ꝓplurib qᷓ; ſi dicat᷑. hõ currit.qꝛ tenet᷑ ꝓ pñtibus ⁊ futurꝭ.ſʒ in iſta hõ currit ibi hõ ſolũ ſtat ꝓ pñtiby ⁊ nõ futuris. et ꝑ opoſitũ ðꝛ tminꝰreſtringi qͥ ꝓ paucio riby ſuppolitis ſtat qᷓ; ſtabat pꝛius cũ ſuo adiũcto. vt cũ dicit᷑. homo currit ſtat pꝛo pluribo qᷓ; ſi dicatur. homo albhcurrit ¶ Sciẽdũ tertio.ꝙ virtus ampliandi ſiue reſtringendi datur alicui a pᷣmoieius impoſitione ⁊ etiam alicui dat ⁊ alteri nõ ꝓpter qð quedã ſunt ꝑtes oꝛõnis que poſſunt ampli are ⁊ reſtringere. ſicut nomen · verbũ.⁊ ꝑticipiũ.alie vero partes ampliare nõ poſſunt cũ eis nõ ſit data ampliatio.ſʒ reſtrictio a pᷣma earũ im politio ne. Vnde ampliatio in termino cõi ampliato radicat᷑.⁊ eſt radicaliter. qͥ aptus natus eſt ſupponere ⁊ capiꝓ ſuppoſitis nõ exñtibꝰ Sciendũ quar to.ꝙ illa diuiſio eſt quadrimẽbꝛis.tñ poteſt reduci ad bimẽbꝛẽ ſic. Quia oĩs pars ampliatiua eſt declinabilis vel indeclinabilis. Si pᷣmũ hoc ẽ du pliciter. vel ᷣcat ſubſtãtiã·et ſic eſt nomẽ. vel actũ ſic eſt dupliciter vel ſeat actũ diſtantẽ a ſubſtãtia.⁊ ſic eſt verbũ.vel actũ indiſtantẽ a ſubſtãtia.et ſic eſt ꝑticipiũ. Siſcqᷣm mẽbꝛũ pᷣncipale.ſcʒ declinabilis · et ſic eſt aduerbi⸗ um.. Et ſufficientia alterius diuiſionis eſt. Quia cũ omnis ampliatio ſit extenſio termini. vel ꝗᷓ eſt extenſio ip̃ius in oꝛdine ad ſuppoſita? ſic eſt pꝛi⸗ mum mẽbꝛů. vel in oĩdine ad tꝑa.et ſi eſt ſcm mẽbꝛũ. Et ſic patet ꝙ am pliatio que eſt reſpectu ſuppoſitoꝛũ differt ab illa que eſt reſpectu tẽpoꝛũ. Patet etiã ꝙ dictõ ampiiatã aliter ſe hʒ ᷣm ꝙ ampliat᷑ꝓ tpe.⁊ ſuppoſitꝭ qʒ in vno reſpicit ſuppoſita.⁊ in alio reſpicit tpa Cõtra pᷣdicta argui᷑ pmo ſic. Ampliatio ſit reſpectu tꝑis.ſed nomẽ nõ ßeat tempus ergo am⸗ pliatio nõ fit ꝑ nomẽ. ¶ Secũdo argui om̃e ꝑtielpium eſt dererminati tꝑis· ergo ꝑticipiũ nõ ampliat reſpectu diuerſarũ potiꝰ re ſtringit.tenet ↄña.qꝛ ampliatio fit reſpectu pluriũ i Tertio arguit. eadẽ eſt cauſa oppoſitoꝝ ſed aduerbiũ nõ eſt cauſa reſtrietionũ. ergo ſequi᷑ ꝙ non eſt caufa ampliatõnis. Quarto arguit᷑.terminus cõis non inclu⸗ dit tempus · ergo non poteſt ampliari pꝛo tempoꝛe· ſed ſolum pꝛo ſupo⸗ ſitis ergo contra diffinitõem Q.uinto arguiturilla diuiſio non datur per opoſita nec eſt bimẽbꝛis · ergo non eſt bona. Ad bmuz dict ꝙ non omnis ampliatio eſt reſpectu tꝑis.quia quedam fit a virtute am pliatiua dictionis quã accepit per ſuam impoſitionem qua ſolum exten⸗ dit terminũ ad tempoꝛa nõ ad ſuppoſita. vt hic ſoꝛtes poreſt currere Ad ſecũdum dici. ꝙ licet participiũ ſit alicuius determinati tepoils tamẽ habet virtutẽ ꝑ quã ampliat vitra ilud tempus Adtertiumdi cif ꝙ nõ omnis cauſa eit eadem oppoſitoꝛũ. ſed ſolum quedum? ſie non opoꝛter ꝙ ſinõ ſit aduerbium quod reſtringit ꝙ pꝛopter hoc non ampliꝰ et. Hd quartũ dicit. ꝙ licet tempus non includatur in muni.tamen inſequitur ipſum gratiaſ uppoſtoꝛuzer hoe giln ita non ſolum halẽt potentiam adexiſtẽdum in vna dꝛnatẽpoꝛis lʒ in oibus non ſolum habet potentiam ad eundem in vnotermino.ſed etum inplu npim to wi.ꝛ6op izu ſpeſ w mi vſbiln in jecnt t winpoſ e nſubicct —— — 5 7 — —— S — F — Aunporeſt sg i * tolbipe — 52577 Prtri hyſpant ribus d quintum dicit· ꝙ licet illa diuiſio nõ datur per opoſita foꝛ maliter nec etiam ſit bimẽbꝛis darur tñ per oppoſita virtualis ⁊ eſt re⸗ ducibilis ad bimẽbꝛem. Circa pꝛedicta querit᷑ de hoc ſophiſmate.impoſſibile po teſt eſſe verum. Pꝛobat᷑. qꝛ illud quod eſt vel erit impoſſibile poteſt eſſe verũ. ſed antixpᷣm nõ fuiſſe poſttempus ſuũ eſt im poſſibile ⁊ mõ poteſt eſſe poſſibile et verũ. ergo impoſſibile bteſſe verũ Hõtra qcqͥd pᷣt eẽ veꝝ eſt poſſibile ſʒ ĩpoſſibie p̃t eẽ veꝝ q ĩpoſſibile ẽ poſſibile in ttio mõ pᷣme figureſʒ ↄcluſio eſt falſa. aliqᷓ pᷣmiſſarũ.nõ maioꝛ ðᷓ minoꝛ· ſʒ hec eſt pᷣma.& hma eſt falſa. Solutio · pꝛima ſimpliciter eſt falſa hec ſcʒ im poſſibile poteſt eſſe verũ.⁊ ſophiſma peccat penes fallaʒ ac⸗ cidẽtis. qꝛ cũ dico.id qð eſt vel erit impoſſibile duo dico ſcʒ ſubiectum illius impoſſibilitatis ⁊ illam impoſſibilitatẽ ſi⸗ ue ipᷣm impoſſibile. ſed illud quod eſt vlerit eſt res ſubiecta ⁊ impoſſibile accidit ei. ⁊ poſſe eſſe verũ aſſignat᷑ ineſſe vtriq; ſicut hec.antixpᷣm nõ fuiſſeerit poſſibile. ſed antixpᷣm nõ fu iſſe poteſt eſſe verũ ergo impoſſibile pᷣt eſſe verũ nõ valet.qꝛ antixpm nõ fuiſſe eſt res ſubiecta.⁊ impoſſibile eſt accidens et poſſe eſſe verũ aſſignatur ineſſe vtriq;. De ampliatõe que ſit rõne ſuppoſitoꝛũ tal datur regula. Terminus cõis ſuppo nens verbo habẽti vim ampliandia ſe vel ab alio ampliatur ad ea que pñt eſſe ſub foꝛma termini ſupponentis vt hõ po⸗ teſt eſſe aĩal. hic iſte terminus homo nõ ſolum ſupponit pꝛo pñtiby.ſed etiã ampliatur ad omnes qui erunt. Dico aũt de ſe. qꝛ hoc verbũ poteſt deſe habet vim ampliandi. Dico aũt ab alio qꝛ hoc ꝑticipiũ potens ⁊ hoc nomẽ poſſibile dãt vir tutem ampliãdi verbo cui adiũgitur.vt homo eſt potẽs eſſe animal. vel aĩal poſſibile eſt eſſe albũ.⁊ſic de alijs. Deãplia tione at que fit rõne tpis.talis datur regula. Terminus cõ mums ſupponẽs vl apponẽs verbo hñti vim ampliãdi quo ad tp̃s ſupponit ꝓ his qͥ ſuntqͥ erunt vel qui fuerũt.vt hõ ne ceſſario eſt aĩal.ibitam hõ qᷓ; animal tenet᷑ pꝛo his quiſ unt ſuerũtet qui erunt. Et tãtũ de ampliatiombus. ¶ Ooſtqᷓ; autoꝛ diffiniuit et diuiſit ampliationẽ. Hic conſequentei mouet hoc verbum ampliatiuum poteſt pꝛopter ſophiſma quod tale eſt Imnpoſſibile poteſt eſſe verũ ꝓbans ꝙ ſit verũ. Tatio impꝛobãs ĩm ꝓ batlicut ilud qð eſt vel erit ipoſſibile poteſt eſſe poſſibüe pᷣt iuj Trattatus nonus eſe verum. Iñs patʒ.· q ſoꝛtem fuiſſe poſtqᷓ; fuit erit poſſibile poten eie verũ ig impꝛobat ſi arguendo in erhe n le. ſed impolbile nõ poteſt eſſe poſſibile. qᷓ ipolfibile non poteſt 5 ¶ Sciendum pᷣmo · ꝙ ſophiſma eſt argumento vel argumentis vel impꝛobatogpẽõ · vñ ꝓbatio eſt argumẽtũ quo q́s nitit r ali n ʒpõem eſſe verd ⁊ ꝑ oppoſitũ impꝛobatio.⁊ ſic ſophiſma eſt pꝛopõ a— rens eſſe vgya quo ad vtrãq; ꝑtem.⁊ hoc ꝓpter ꝓbatõem en et ðꝛ ſophilma a ſophos grece qðeſt ſapientia latie ſiue aſophiſticare qð eſt idem ꝙ decipe. Ex quo ptʒ. ꝙ licet ſophiſma ſit falſum.pᷣt tñ decipere pter eius apparentem yerit atem ¶ Sciendũ ſecũdo· ꝙ œẽ fophiſma giiqᷓ iſtoꝝ modoꝝ ſoluit᷑.ſ.vel ↄcedendo ip̃ᷣm ſimpkr verũ vel fallum vel ſim⸗ pliciter negando vel diſtinguendo vñ iſtud ſophiſma ſoluit autoꝛ in textu negando fimplr. qꝛ ſimplr eſt falſum.et ipꝛobatõiem ſoluit dðo ꝙ peccat Itra falſam accũtis.qꝛ cũ ðꝛillud qð eſterit. impoſſibile poteſt eſſe veru illa ipoſſibilitas accidit rei ſubiecte qᷓ eſt ilud quodeſt vel erit mpoibi leet pt elle verũ aſſignat vtriq; ineſſe. et ideo dicet᷑ ꝙ ſieut eſſe verũ attri⸗ huitur rei ſ ubiecte. ſꝙ etiã accũti debeat attribuiſcʒ impoſſibilitatiẽ fal⸗ lacia accũtis ¶ Sciendum et tertio. ꝙ ad maioꝛẽ pꝛedictoꝛum noticiaʒ habẽdam auto? ponit duas regulas. quarũ pꝛima eſt terminus cõis ſup⸗ ponẽs vel apponẽs vero halẽti vim ampliandi quo ad ſuppoſita a ſe vei ub alio ampllat᷑ ad ea que ſunt ⁊ půt eſſe ſub foꝛma ternini ſuponentis. Et declarat in exemplo· vt hõ pteſe alb·bihomo ampliaturad ſtandũ pꝛo pñtiby et futuris. Gt ðꝛ notanter a ſeꝓpter verbum p̃t diuidi vel ab alio qꝛ alia ab ipᷣo vim ampliandi recipiũt Scða regula ·teeminꝰ cõis ſuꝑ ponẽs vel apponẽs verbo hñti vim ampliandi quo ad tempus ſupponit pꝛo illis que ſunt ⁊ erũt ſub foꝛma termini ſuʒponentis. vt homo nereſſa⸗ rio eſt aial. vbi tam aĩalqᷓ; homo ſutponũt pꝛo his que ſunt et erũt. ⁊ ver bum magis ꝓpꝛie cauſat ampliarõem reſpectu tom qᷓ; ſuppoſitoꝛuz. Sciendum quarto.ꝙ hec deõ poſſibie ãpliat ꝓ ſuʒpoſitis tin.ſʒ excõ equẽti ampliat ꝓtpibo· ſed ecõuerſo eſt de neceſſario ipoſſibile aũt ãpli⸗ at ad oẽ tp̃s ſicut netãnũ. ↄtingens aũt ad furura ſicut poſſibie licet non ſi ita determinatũ quo adſuã cãm ſicut polſibie·&xiſii pr videri qũo ↄtingat dcõem ampliare terminq; ſieutagens reale nõ hñs ipedimen tum agit in oẽ ilud ad qð pt extend ſua virtus lit agens rõnis. vrpura dcõ ampliatiua nõ hñs impedimẽtũ agit in dẽ ilud aqᷓ qð pᷣt extendi ſua yirtus. ꝓpter hoc hec deð poſſibile vel polens am coem chl additur ad pñtia ſuppoſita et ad futura. q pabet vtuteʒ ampliandi quo ad ila tpaf Contra pꝛedicta argui pmo ſic. Aliqð albů eſſe ngri eñ impoſſibile.et tñ pᷣt eſſe verũ.qꝛ res alba p̃t eſſe nigraergo impolſiblie pᷣteiſe verum. Secundo argul᷑ ſoꝛtem vicere o aſtrũ eß impoſſibile cũ viſus ſit circa vnũ ⁊ tñ pᷣt eſſe veꝝ · q ſucceſſiue pᷣtvidere. ð impoſſibile pt ele verã Tertio arguit rerminus cõis ſtans pꝛo pftib⁊ furilis le kringitur vt poſtea patebir in reſtrictiombergo no ampligt. Quarto arguitur.iſta deõ poſſibile ampliat non ſolum pꝛo ſuppoſitis ·ſed eti ſ tpib.ᷓ videt᷑ g male explicat de ea inſe regula Quito arguit ipoli bile ⁊ Ztigẽs ãpliãt ſicut nccãnũ? poſſibile. ꝗᷓ dʒ etiã regula poni de ipis „ pliat terminũ cõem cut Stih ne ſe n Röi i ueſiu Ah ldumund nin ur 3— inscõs ce d. „ 1heeinc du möduur. ninu nlntmod i tnetſup um wanti un wnappc wum itum pꝛo iu pellataũt in incũis.n ſun uTemin n nexiſentẽ. knspuc:ül — tlupoöe mtetn umnsp üaſ pt Semdu Vyno modo huins 2XNNN — — — — —= —— — — vNvX Prtrihylpani † d pᷣmuz dicit᷑. ꝙ albũ ⁊ nigrũ pñt capi dupłr. Vno modo foꝛma eſt falſa et impoſſibilis. Alio modo materialr ⁊ ſic eſt poſſibi s2vera ſenſus eſt· g res habs abechinẽ poteft ſuſcipe nigredine ⁊1 lud eſt verũ ⁊ poſſibile Ad ſeeũduʒ ðꝛ ꝙ eſt vera ſi ponat᷑ ineſſeeodem modo quo eſt poſſibilis.ſ.ſucceſſiue. ſoꝛtes eiñ poteſt videre om̃e aſtrũ ſuc ceſſiue ⁊ nõ ſimul Adtertium dicit· ꝙ terminus cõis diſiũctiuus ſiãs pñtib⁊ futuris reſtringitur eo ꝙ ad veritatem diſiũctiue ſufficit alterã tem eſſe verã.ſed terminus cõis copulatiue ſtans ꝓ pꝛelentibꝰ? futuris dene ampliat·⁊ ſic eſt in ꝓoſito. Ad quartũ ðꝛ. ꝙ her dictio poſſibilis ampliat quo ad tempoꝛa. hoc tñ ex ↄñtieſt. ſed pmoet per ſe ãpliat quo adſuppoſita. 3d quintũ dicitur. ꝙ ↄtingens ⁊ imyoſſibile pñt faris intelligi ꝑ neceſſarũ ⁊ poſſibile. Nt auroꝛ poſterius agit de illis duobus ſcʒ neceſario ⁊ poſſibili. qꝛ ſunt modiaffirmatiui alij vero negatiui. Ppellatio eſt acceptio termini pꝛo re exiſtente Dico autẽ pꝛore exiſtente. q terminus ſignificãs non ens non appellat. vt ceſur vl antixpᷣs vl chimetaꝛẽ. Differtautẽ appellatio a ſignificatõne ⁊ ſuppõne. qꝛ appellatio eſttãtum de re exiſtente. ſed ſuppõ ⁊ ſignificatio ſunt tam pꝛo reexiſtẽ⸗ teqᷓ pꝛo re non exiſtente. vt antixpᷣs lignificatantixpᷣm⁊ ſup ponit pꝛo antixpᷣo ſed non appellat. homo eĩ ßcat hoĩem et de natura ſua ſupponit tam pꝛo exiſtentibus qᷓ; pꝛo nonex⸗ iſtentibus hoĩbus. Zppellat aũt tm̃ hoĩes exñtes. Appella ionũ autẽ alia eſt termini cõis. vthõ· alia eſt termini diſcreti vel ſingularis.vtſoꝛtes. Terminus ſingularis idẽßcat ſup⸗ ponit et a ppellat.ſ.rem exiſtentẽ. vt petmus vł iohannes. ¶Iſe eſt quartus tractatus ꝑuoꝛũ logicalũ in quo Poſtqᷓ; autoꝛ ſu⸗ perlus determinauit de ampliatõne. Kõſequẽter determinat appellatõe et qꝛ aunpliatio ꝑficit ⁊ augmẽtat ſupõem Apellatio yero quodãmoda diminuit. Ideo pᷣus determinat de ampliatõe qᷓ; de appellatõne · ⁊ pᷣus de apellatõ ne qᷓ; reſtrictõ ne. qꝛ terminus per ſe ſumptus pᷣt apellare? nõ teüringi niſi per aliquod adiũctũ.⁊ ſic ptʒ oꝛdo iſtius tractatus ad pꝛece⸗ dentem ⁊ adſequẽtem Stiendum pᷣmo ꝙ ↄpellatio ðꝛ trib mo dis. vt ad ꝓpoſitum ſufficit · Eno modo ðꝛ vocatio que fit per pꝛopꝛium nomẽ alicuius ꝑſone ſicut ſcriptoꝛ huius libꝛi ↄppellat᷑ anthonus. Scðo modo accipitur appellatio pꝛo ꝓpꝛietate noĩs ſub quo noĩe multa ↄtinent᷑ ſic multa noĩa dicutur appellatiua. Tertio modo accipitur apellatio ꝓ⸗ ut eſt acceptio termim pꝛo ſuppoſito vel ſuʒpoſitis actu exñtiby⁊ dehocẽ aq politum. Sciendum ledo. ꝙ vt ad ꝓpolitum ſufficit· Awellatio Trattatus derimus gie diffinitur. Eſt acceptio termini 6 ſingularis ita bene ſiomb appellatõis. quaꝝ pᷣma eſt hec. Appellati poſtea patebit in diui⸗ alia termini ſingularis·termini cõis ſicut cöis. res. Ende differenter terminus cõis ⁊ terminus terminus cõis apellat plura actu.⁊ terminus diſcretus tm̃ v. 3 et ſi ic patet ꝙ aliqua eſt appellatio terminicõ is aliqua termĩd ſ zpela cuius bñ dictum eſt in diffinitione termini non addẽdo cõis vid Slt ideo ↄñiter autoꝛ exponit ſuã diffinitõem dicẽs. ꝙ terminus b 201 ens. id eſt illud qð non eſt in actu nõ appellat ſicut celar antixp̃s welend termini beãtes rem fictam. vel etiam imaginatõem.vt 3 etiã uus ⁊ ſic patet ꝙ ſolum terminus ßcãs rem actu e xñtem e ¶ Sciendum eſt tertio.ꝙ autoꝛ ponit dꝛãm inter ſuppõnem hcatiõem e apellatiõeʒ · qꝛ appellatio ẽ acceptio termĩꝓ re exñte in actu? tn i Supoſitio vero ⁊ bᷣcatio ↄueniñt termiĩo accepto tam pre exñte in raqᷓ; exiſtente in aĩa ſiue imaginatõeſicut antixpᷣs ßeatantiᷣm⁊ ſu. nit ꝓ antixpᷣo ſed nihil apellat.hõ em̃ ßcat idẽ qð ꝑticipat naturã nam vłr.⁊ vłr ſupponit tam ꝓ hole exũte in actuqᷓ; nõ exñte.ſed non ap⸗ pellat niſi ꝓ hoie exñte in actu. Zlio modo differt appellatio aſupone d atpellatio eſt inferioꝛ ad ſuppõem· q vbicũq; eſt appellatio ibi eſt w ſed non ecõuerſo. qꝛ appellatio ſolum ineſt termino vt dem̃ eit qñ tenet„ ſuppoſitis exiſtẽtib in actu.· ſed ſuppõ poteſt eſſe in termino qñ tenel pꝛo I uppoſitis exñtib in actu vel in potentia vel in imaginatõne cũ ſuppõ pol ſit eſſe naturalis accidẽtalis diſcreta cõis ſimplex? pſonalis·ſed appella⸗ tio que fit ꝑ terminñ cõem eſt tĩ circg ꝑſonalẽ ſuppdem et ſic patet ꝙ ap⸗ pellatio eſt inferioꝛ ad ſuppõem Sciendũ q̃rto.ꝙ dictionũ quedã ſunt appellatiue qualitatis ⁊ appellãt ſedꝑ ſe appellata non halẽtcuiuſmodi ſunt noĩa tõia adiectiuaqᷓ̃ ſunt appellatiua.⁊ nõ halẽr appellata niſiꝑ ſua ſubiecta.eo ꝙ indiuiduatio nõ eſt in accidentib niſi ꝑ ſubſtãtiam gpꝛie lo quẽdo. Ale ſunt deõnes q̃ non ſunt appellatiue qualitatis.ſed unt ap⸗ pellata cuiuſmõi ſunt noĩa pꝛia. Noiĩn em̃ pꝛopꝛia dicũtur appellata ſup poſita ⁊ ſingularia diuerſis rõnibo. qꝛ dicũtur appellata. eo ꝙ apellantur aſuis ſupioꝛib Supioꝛa em de inferioꝛib pᷣdican᷑ ᷣm vnñ nomẽ ⁊ m eã dem rõem. vt ſoꝛtes eſt hõ · ſed dicuntur ſuppoſita qꝛ ſubijciun ſuis ſupi⸗ oꝛibus.ſed dicũtur ſingulariaeo ꝙ noiant aliqð dilcretum qð yni ſoii rei Zuenit Alie ſunt dcõnes appellatiue qᷓ pellãt ꝑſe ⁊ appellata halẽt ſicut funt noĩa cõia ſubſtantiua.vt homo animal.? taliby cõuenit ꝓꝛijſſime ap pellatio · ⁊ tales dictiones accipiuntur aliquãdo pꝛo omnib fuis ſuppoſi⸗ tis actu exiſtentib et hoc fit ꝑ aduenrũ ſigni vniuerſalis · vt dicendo · om nis homo curri. aliquãdo vero accipiuntur pꝛo aliaquo ſuppoſito deter⸗ minato.vt qñ eis nõ addit qð ea dilirbuat. vr cũ dici? homo curtit q¶ſ Contra pᷣdicta arguc pᷣmo ſic. Appellatio ꝑtinet iuriſtis· võ ſpectat latio ẽ paſſio tmini ad logicũ determiare de appellatõe Scðoſic. Zpel cõis ergo cõmunis debet poniin diffimtione Tertlo ſic. nulla apella⸗ rio eſt termini cõ munis. Hꝛobat᷑· qꝛ terminus cdis nõ ßeat rem exiſten⸗ Quarto ſic ſoꝛtes eſt tem cum exiſtere conuenit ſingularibus tãtum nrmmof ne 0 dicinr qualt nöcſedge ni ene lu cõt zi. Natn initt eitant.tam onsmort un meusr dqnm inji m ilngulanm mim mincõt ie iocöis uhin Bilchg un unbome nüim ſicypel tun⸗ jpro ſuis itſuppo ilan ze3 kbecde ti töemt kuidue wturäſin ſennn emm ie könſtnen * ialucun cng petri hyſpani moꝛtuus et pꝛo eo appellat homo.ergo apellatio eſt rei non exiſentis Quinto lic· terminus ſingularis idem ſignificat ſupponit et apellat⸗ yt ðꝛ in textu ſed ᷣcat rem nõ exiſtentẽ ⁊ ſupponit pꝛo re nõ exiſtẽte. ergo etiam appellat ꝓ re nõ exiſtente quod eſt cõtra dicta ¶ Ad pꝛimũ dici tur. ꝙ aliter cõſideratur a iuriſtis appellatio ⁊ aliter a logico. qʒ a iuriſtis cõſideratur inqᷓ;tum dicit noĩatõem quãdam de inferioꝛi udice ad ſupio rem. Sicut cũ quis iudicatur coꝛam officiali appellat ad papã. Sed ↄſi⸗ deratur a logico vt dictum eſt Ad ſecũduʒ dicit᷑· ꝙ ſi capiatur appella tio vt eſt ꝓpꝛi tas noĩs que diritur qualitas appellatiua ſic ſolum cõuenit termino cõmuni.· ſed de tali nõ eſt ad ꝓpoſitum· ſi aũt accipitur vt eſt acce⸗ prio termini pꝛo re actu exiſtente. ſie cõuenit terminis tãm ſingularibus ᷓ cõibus.⁊ ſic accipitur hic. d tertium dicit᷑. ꝙ licet ſignificata ꝑ ter minũ cõem Pᷣm ſe ⁊ꝑ ſe nõ exiſtant.tamẽ exiſtũt in ſuis inferioꝛibꝰ ⁊ etiaʒ talia ſingularia a noie cõi appellant᷑ ſicut hõ appellat iohannẽ.·⁊ ſie de alijs Aid quartum dicit᷑.licet ſoꝛtes moꝛtuꝰ ↄppellet abuſiue hoĩem. tñ non eſt homo ſimpliciter. q; homo moꝛtuus nõ eſt homo ſimpliciter ſed ſoluʒ fm quid. ergo nõ appellet. Ad qͥntum dicitur · ꝙ autoꝛ ſic intelligitur ꝙ ſires ſiguificata ꝑ terminñ ſingularem exiſtit ille terminus idem ſigni⸗ ficat ſutponit et appellat. Item appellationũ termini cõis.alia eſt termini cõis pꝛo re in cõi.vt quãdo terminus cõis ſimplicem habet ſuppõem xt cũ dicit᷑. hõ eſt ſpecies.aĩal eſt genus.et tũc terminus idẽ ſupponit cat et appellat. vthomo ßcat hoĩem in cõi. et ſup/ ponit pꝛo hoie in cõmuni et appellat hoĩem in cõi. Alia aũt eſt appeilatio termini cõis pꝛo ſuis inferioꝛib.vt qů termi⸗ nus cõis ꝑſonalem habet ſuppoſitõnem · vt cũ dicit.hõ cur ntt. tunc hõ nõ idẽſignificat.ſupponit et appellat. ſed ᷣcat ho minẽ in cõiet ſupponit ꝓ ꝑticularibꝰ hoĩby.et appellat ꝑticu lares hoĩes tĩ exñtes. Et hec de appellatõibꝰ ſufficiant ¶ Poſtqᷓ; autoꝛ diffiniuit appellatõem ⁊ diuiſit eã.qꝛ aliqua eſt termini cõis alia diſcreti. Hic ↄñr au· ſubdiuidit appellatõem termini cõis Nam alia eſt termini cõis ꝓ re exñte in cõi.vt qñ terminus ſimplicẽ hʒ ſufpõeʒ vt hõ eſt ſpẽs. ibiem̃ hõ appellat naturã ſimplicẽ abſtractã a ſuppoſitis ſi⸗ ne ſingularib. lia eſt aꝓpellatio termini cõis ꝓſuis inferioꝛib ſicut ho⸗ mo appellat ſoꝛtẽ ⁊ platonẽſi exiſtant in rerũ natura in actu¶ Sciẽdum pꝛimo. ꝙ dupliciter pᷣt inrqlligi. ꝙ terminus cõis appellat. Vno modo v quando capitur pꝛo re vniß ipm ßcata.⁊ ſic ſupꝛa ipᷣm fundat᷑ vnus mo dus aʒpellatõ nis · que quidẽ appellatio eſt ip̃ius nature cõis· que quidem luet hᷣm ſe nõ exiſtat. exiſtit tñ in ſingularibus.⁊ ſic ſupꝛa ipᷣam ſic conſi⸗ deratã fundatur appellatio termini cõmunis ſimplicẽ habẽtis ſuõnem Trattatus detimus Alio modo poteſt conſiderari terminus cõis ꝓut eſt in ſuis ſuppoſitis.et ſic ſupꝛa ipᷣm ↄſideratum fundatur appellatio termini cõis ꝑſonalẽ hñtis ſuppõ nem.⁊ licet talis non bcet illa ſuppoſita vt ſuppoſi õ nem.⁊ licet talis non ßcet illa ſi ita funt ⁊ ſingula na tñ poſſunt ↄſiderari vt cõuenũt in natura ſpecifica.⁊ lic ile poteſt appellare pꝛo ip̃is ¶ Scienduʒ ſcõo.ꝙ terminus cõis ſimplicẽ ha⸗ bens ſupppoſitõem idẽ f̃cat ſupponit ⁊ appellat ſicut pᷣus dictum eſt de termino ſingulari. bcat em̃ naturam cõem?⁊ ſupponit pꝛo eadem ⁊ apel⸗ lat pꝛo illa natura cõi. Sed terminus cõis non ſupponẽs ſimpłt nõ ideʒ ßcat fupponit ⁊ appellat. Nam terminus cõis ßcat reʒ cõem ⁊ ſupponit ꝓ ſutpoſitis tam exiſtentibq;; non exiſtentibo. ſʒ ſolum appellat ingularia exñria in actuſicut homo ßcat naturã humanã? ſupponit tam ꝓ exñtib hoiĩb in actuqᷓ; nõ exñtib· ſed ſolum appellat hoies exñtes in actu. qſ Sciẽdũ tertio · ꝙ terminoꝝ appellatiõem hñtium quidãſunt ſubſtanti ui. quidã vero adiectiui Subſtãtiui ſunt. qui ßcã rem exiſtentẽ pᷣdicamẽ to tam in ↄcretõne nature ad ſuppoſitũqᷓ; in abſtractõne. ſicut ille termi⸗ nus homo dicitur eſſe cõcretus cõcretiõe nature ad ſuſpoſita. q cõcernit ila et ile terminus humanitas ðꝛ eſſe abſtractus qꝛ caret om̃i ↄcretione Termini vero adiectiui ſunt qͥ hcant rem exiſtentẽ in pꝛedicamẽto ꝑmo dum adiacentis. ⁊ iſtoꝝ terminoꝛũ tam ſubſtãtiuoꝛũ qᷓ; adiectiuoꝝ· qͥdã ſunt ſubſtãtiales qͥ ßcent rein de pᷣdicamẽto ſubſtãtie. vt hõ humanitas humanus. Alij aũt actñtales qui ßcant rem de pᷣdicamẽtis accidẽtiuin vt alby albedo ⁊ ſic de qlijs. I Inde tam in termis ſubſtãtialibꝰ qᷓ; accñta⸗ lib de quib facta eſt mẽtio eadẽ ſumitur appellatio capiendo appeilario nem ꝓpꝛie. Sciendũ quarto. ꝙ termini de pᷣdicamẽtis accidentiũ pñt duplt ↄſiderari. Vno modo ſub habitudine ad ſubſtantiam. vt albũ ſig nificat qualitatem hᷣm ꝙ adiacet ſublecto. IAlio modo pñt ile res conli⸗ derari ſine habitudine ad ſubſtantiam.et hoc duplr hm ꝙ duplr pñt ab⸗ ſtrahi.qꝛ ipᷣoꝛũ vna eſt abſtractioa ſubiecto. alla vero eſtq ſuppoſitis. m pᷣmã abſtractõem natura albedinis ßcat ꝑ ilum terminũ albedo.ſed ßm ſeðᷣam abſtractõem ip̃ius a ſuppoſitis ßᷣcatur ꝑ iium terminñ albeitas. ⁊ natura nigredinis ꝑ iſtũ terminuj nigreitas. Ende in oibiſtis rerminis nihil differt qᷓ;tum ad appellatiõem. Gx quo patet ꝙ aliqui antiq male dicũt. eo ꝙ putãt appellatõem nõ poſſe attribui nili termino adiectiuo 4 moncbant iſta rõne·qꝛ appellatio vt ißidicehanteſtin termioſoner⸗ i⸗ gnificate vel bcatõis foꝛmalis qua ßcat appellata qð non pt fieri niſi per terminũ adiectim̃ vt dicebant. ⁊ non ꝑ terminũ ſubitantiuũqͥ ipoꝛrat ſuũ ßeatum abſtractiue ſine dependẽtia vel habitudine ad aliud.ſicuti leter minus homo heat naturã humanã abſolute ⁊ abſtracre tn eſtv qꝛ termini ſubſtantiui poſſunt eſſe chcreticõcretõne nature· v dem̃ elt· et cõcretõne ſuppoſitoꝛum.licet non ſignifice SContra pꝛedicta argui pmoſic. Terninus cõis hñs imp— poſitõem relpectu termini ſche intentõnis.ſic cat foꝛni 5ſi en in aia. qnõ atpellat. ↄña tenet. qꝛchymera? antirhe appe luro eit ac⸗ fallum qʒ in re nulla eſt exũtia ᷣcati eoꝛũ ceptio termini ꝓre exiſtẽte. ſʒ natura col cataꝑ latio tetminicõis exitere non poiſit niſi in ſingulariby· ergo nulla eſt appeli 55 — ut ꝑmodum adiacentis. uh neuae tlcſetcrm met Iſeano ſon n.engo mal Hal minus f eee m Zäſce emn worple exlennuer let ſcurõne nine ldntnorr etnes duct canati oalb nedio co vwäntbe nt. — Nn.vtch fabusr ipnon. nt. ſbomin icaüſ wmms nu ſtſint mi it uwit ſun mdehuc innj N is. nein 1 1w nodolpt 5 3 hyſpani prevli. Tertio ſic. om̃e uod eſt ſingulare eſt.ſed appellatio eſt termini exiſtẽtis · ergo nõ poteſt eſſetermini cõmunis ſimplicẽ ſuppoſitõem habẽ tis. Quarto ſic. appellatio inſeqtur ßᷣcatõem terminiſed terminus cõ⸗ munis nõ hcat ſua ſuppoſita.ergo nõ appellat ꝓ ſuppoſitis. Muinto ſic apellatio ſuppoſitio ⁊ fcatio ſunt diuerſe ꝓpꝛietates termini.ergo nõ pñt eidem termino ↄuenire.ergo male dictũ eit ꝙ terminꝰ cõmunis idẽ ßᷣcat ſupponit ⁊ apellat.& Ad pᷣmũ ðꝛ ꝙ duplex eſt appellatio.ſ.ꝓꝛia et impꝛopꝛia. vñ talis terminus appellat capiẽdo appellatõem large ⁊ ͥdã⸗ modo impꝛopꝛie vt eſt acceptiotermini cõmunis ßcantis tã rem exiſten⸗ tem inaia qᷓ; extra aĩam Zd ſcðm ðꝛ. ꝙ lʒ terminus cõis nõ heat rẽexꝰ iſtentẽ ſimpłt. tamẽ ßᷣcat rem exiſtentẽ inſingularibꝰ⁊ hoc ſufficit d tertiũ ðꝛ. ꝙ lʒ ilud qð pᷣmo ⁊ ꝑ ſe exiſtit ſolum ſit ſingulare tamẽ nõ opoꝛ tet ꝙ illud qð alterius exiſtentia exiſtit ſit ſingulare. cuiuſmodiſunt ſingu laria q̃ ßcanẽꝑ terminũ cõmunẽ⁊ ſic termini cões ßᷣcant rem exiſtenteʒ in ſingularibꝰ⁊ ꝑ ſingularia. Id quartũ ðᷣꝛ. ꝙ lʒ terminus cõis nõ hcer ſua ſupoſita pᷣmo⁊ ꝑſe ⁊ ßcatõne foꝛmali tamẽ ex ↄſequẽti?⁊ materialr ßᷣeat ip̃a inquãtum includunt naturã ꝑ terminũ cõmunẽ ßᷣtatam. Ad qntum ðꝛ.ꝙ lʒ ile ꝓpꝛietates Zueniant eidẽ materialr ſumpto non tamẽ foꝛmaliter ſumpto. Rſtrictio eſt coartatio termini cõis a maioꝛi ſuppo⸗ ſitione ad minoꝛẽ vt dictũ eſt pᷣus. Reſtrictionũ aũt alia fit ꝑ nomẽ. vt homo alby.iſte terminus homo nõ ſuppo nit p nigris neq; ꝓ medio coloꝛe coloꝛatis · ſed reſtringit᷑ ad albos. Alia fit ꝑ verbũ. vt homo curit.iſteterminus homo ſupponit ꝓ p̃ſentibo tantũ. Alia fit ꝑ ꝑticipiũ. vt cũ dicit. hõ curens diſputat.ille terminus homo ſupponit ꝓp̃ſentibus Zllia fit ꝑimplicatõem. vtcum dicit homo q eſt albycurrit. Bec implicatio qᷓ eſt albus reſtringit hominẽ ad albos.Itẽ reſtrictõem factarũꝑnomẽ. Alia fit ꝑ inferius ſuꝑioꝛi appo ſium. vt aĩal homo currit: ille terminus aial tantũ ſuppo⸗ nit ꝓ aialibus q̃ ſunt homines. Alia fit ꝑ differentiã adue⸗ nientẽ generiq̃ eit eſſentialis cum ſit ↄſtitutiua rei vt cum di citur.aĩal ratõnale. hic aĩal ſupponit ꝓ ratõnalibo aĩalibus. Alia fit ꝑ adicctinũ accidentis. vt cum dicit᷑ homo albiſte terminus homo ſupponit tantũ ꝓ Trattatus vndetimus Fſte eſt quintꝰ tractatꝰ huius libꝛiꝑtialis qͥ de ꝑuis logicalib intiti 7 iat. In quope. hyl. vult determinare de vnaꝓpꝛietate termini pt q̃ reſtrictio ðꝛ. Et pus determinat de ampliatõe ⁊gppellatõeqᷓ; de rin ctione qᷓ;uis pᷣus determinandũ fuiſſet de reſtrictiõe eo ꝙ reſtrictio ⁊ am pliatio opponunt᷑ ⁊ fiunt cirea ſuppoſitõem ꝑſonalẽ niſi obſtitiſſet ratioq U 8 ⸗ ⸗— 8 glto data eſt in pᷣncipio appellationũ.ſ.ꝙ appellatio eſt magis intrinſeca nun no. qᷓ; reſtrictio. ⁊ qꝛ autoꝛ pᷣncipałt hic de reſtrictõe vult determinare.iõ reſumit diffinitõem reſtrictõis pᷣus poſitõ in pᷣncipio aʒpellatõis.¶ Sci endũ pᷣmo.ꝙ reſtrictio eſt coartatio termini cõis a maioꝛi ſuppoſitiõie ad minoꝛẽ. vel eſt decrementũ ſiue minoꝛatio ambitus termini cõmunis ᷣm ꝙ ꝓ paucioꝛib ſuppoſitis tenet᷑ quã exigat ſua actualis ſuʒpoſitio. vt di⸗ cendo homo alby currit. iſte terminꝰ homo de ſua actuali ſuppoſitõne ſup ponit. ꝓ omnib hoiĩby quocũq; coloꝛe coloꝛatis. tamẽꝑ naturã ilius adie ctiui minoꝛat᷑ ſuppoſitio eius ⁊ ſolum tenet᷑ꝓ albis.⁊ capit᷑ in illa diffinitõ ne coartatio metaphoꝛice ad coartatõeʒ realẽ ſicut pᷣus dictũeſt. ¶ Sci endũ ſcðo.ꝙ autoꝛ ↄſequẽter diuidit reſtrictõem dicens. Reſtrictionum ulia fit ꝑ nomẽ. alia ꝑ verbũ. alia ꝑ ꝑticipi alia ꝑ implicatõem alicuiꝰoꝛa tionis.⁊ ↄñr diuidit reſtrictõᷣem factã ꝑ nomẽ dicens· ꝙ alia fitꝑ inferiꝰ apoſitñ ſuꝑioꝛi. alia fit ꝑ differẽtiã aduenientẽ generi.alia ꝑ aduentũ ac⸗ cidentis ⁊ iſtoꝝ exempla ſatis patẽt in textu. vñ reſtrictio fit multis mo⸗ dis. E no mõ ꝑ aliqð aduemẽs termino · vt hõ albh. Alio mõ fit nullo ad ueniente termino. vt dicẽdo rex venit.iſte terminꝰ rexꝝ reſtringit ad ſuppo nendũ ꝓ rege pñti ⁊ bm hoc p̃t dici Zouge eſt reſtrictio.ſ vna eſt natu⸗ ralis.q̃ fit ꝑ aliqð additũ termino cõ̃l.⁊ðꝛ naturalis qꝛ ille terminꝰ cs taßiᷣm̃ naturã ⁊ exigentiã adiuneti. ſia eſt vſijlis ⁊ eſtilla qᷓẽ inter mino ex vu ⁊ mõ loquẽdi ⁊ ðꝛ vſuat qnõ fit iñ nůrnã ðqlůctiꝗ ʒei⸗ endũ tertio·qᷓ; reſtrictio naturalis pᷣt fieri multis modis. vt dict eſt Vno mõ ꝑ dictõ eʒ. alio mõ ꝑ oꝛõem · ꝑ oꝛõem fit qñ ĩ termino cõiiplicat᷑ aliqͥd nõ impoꝛtãs diminutõem nec ampliatõem · vtcð ðꝛ hõ qͥ eſt alb currit ibi hõ reſtringit᷑ ad ſupponendũ ꝓillis qᷣby ↄuenit iſta implicatio.ſ.ꝓalb. Glt notante dicebat nõ impoꝛtãs diminutõem nec ampliatõem. ꝙ ali qua eſt oꝛatio implicatiua.q̃ impoꝛtat diminutõem vt eſtiſta. deſt moꝛ⸗ ruus vel nõ moꝛtuus ⁊ alia eſt ampliatiua. vt iſta qp̃t eſſe. iſta em̃ impli⸗ catio nõ reſtringit. ⁊ fic ptʒ ꝙ reſtrictio debet fieri hoc modoꝑ oꝛatõnem in qua nõ pon terminus ampliatiuus velreſtrictiuus qð ſi fiat facit illð cui adiungiẽ teneri ꝓ paucioꝛib fuppoſitis qᷓ; pᷣus tenebat. q oꝛdtio im⸗ plicatiua diminuẽs deſtruit illud cui adiungi᷑⁊ ampliatiua facit ipmte neriꝓ plurib ſuppoſitis qᷓ; exigit ſua actualis ſuppoſitio·iõ nõ reſtringit. Sed ꝛeſtrictio q̃ fit ꝑ dictõem pᷣt fieri dupkt. Enomõ ratõe ſue fcgtõ nis Ilio modo ratõe ↄignificatõis. Ratõe fcatõnis poteſt fien qñ aliquod adiunctũ termino cõmuni reſtringit ipm quo ad pᷣncipalẽ kearõem.? ra⸗ tione ↄſignificatõis fit quãdo aliqd ſolum reſtring᷑ rarõneↄ ignificatio nis.vt dicendo homo eit albus.ibi homo reſtringit᷑ ratõe ↄſignificatõis tantũ ſ.ratõe generis qꝛ tĩꝓ manby. ¶ Sciendũ qua tur relrictio ꝑilã q̃fit ꝑ nomẽ ⁊ ꝑverbũ bieſt diuiſogenerꝭ in cies roq reſtrictio equaliter de onnib dici · Unde iſtoꝝ mẽbꝛoꝝ ſi ha⸗ rto · ꝙ cum diuidi — itil n nnne tun kint vie iu * E Relnicto anpont Prtri hylpani betur ſuffieiẽtia. Nã oĩs reſtrictio fit ꝑ dicibilecõplexũ vel ineõplexumſi pᷣmũ ſic eſt illa qᷓ fit ꝑ implicatõem.ſi ſcõm. hoc eſt dupłr. vel incõplexa ᷣcat ſubſtãtiã vel actů.ſi ſubſtãtiã ſic eſt pᷣmũ membꝛů.ſiſcqᷣm hoc eſt dupłr· vel heat actũ diſtantẽ a ſubſtãtia ſiceſt ſcm membꝛũ vłac tum indiſtantẽ a ſub ſtãtia ⁊ ſic eſt tertiũ membꝛũ. Unde inʒpoſite im⸗ plicatio vocal aligð cõplexum ex noie⁊ verbo implicite in uene ſuwo itõentermini cõmunis ſicit cun dicit hom̃o q̃ eſtalbus currit.iſta im plicatio qͥ eſt albus ineludit ſupl itõẽm iſtius termini homo.⁊ ꝑ hoc iſta ſequens diuiſio patz ſicut pᷣcedens ⁊ facilr poteſt ſumi diuiſio membꝛoꝛũ eius.⁊ ſic ptʒ qdſ it reſtrietio.⁊ quõ diuidat᷑ in ſuas digiſiones. ¶ Lõtra pᷣdicta argui pᷣmo ſic. Reſtrictio nõ eſt poſſibilis. ergo male de ea deter minat · Añs ptʒ. qꝛ vbicunq; ponit᷑ dictio capit᷑ ſemꝑ ꝓ ſuo ß̃cato. Sʒßca tum dictõnis nõ poteſt reſtringi.ergo reſtrictio nõ eſt poſſibilis. Scðo ſic terminus ſingularis aliqñ ſtat ꝓ pluribꝰ aliqñ ꝓ paucioꝛib.ergo videt᷑ ꝙ reſtringat᷑· ergo male ponit᷑ terminus eõis. VMertio ſic. Lirca appella tionẽ fit coartatio· qꝛ terminꝰ aliqñ appellat ꝓ plurib ſuppoſitis.⁊ qũq; ꝓ paucioꝛib ergo reſtrictio nõ eſt coartatio a maioꝛi ſuppoſitõe ad minoꝛeʒ ſolum ſed etiã appellatio. Quarto ſic. nulla reſtrictio fit ꝑ nomen ergo ↄtra vnũ membꝛů diuiſionis. Añs ptʒ · qꝛſifieret ꝑ nomẽ tunc in iſta hõ albus currit deberet fieri. ſed hoc nõ qꝛ in plus ſe hʒ alb us qᷓ; hõ · ⁊ ẽ ma⸗ ſ cõmune qᷓ; illud cui adiungit᷑.igit᷑ nõ pᷣt reſtringere ipm. Quinto ſic. implicatio eſt magis cõis termino cui adiungit᷑.qᷓ non põt reſtringere ipᷣm añs ꝓbat᷑. qꝛ illa implicatio qͥ eſt albo poteſt attribui hoĩ leoni boui. etſic de aljs. Ad pᷣmũ ðꝛ. ꝙ tʒ dictio nõ poteſt reſtringi quãtum ad ßᷣcatũfoꝛmale.põt tamẽ bene reſtringi quãtũ ad ßᷣcatũ materiale. Vñ vbicũq; ponit᷑ hõ ſemꝑᷣcathumanitatẽ qð eſt ßᷣcatũ foꝛmale eius · ſed nõ capi᷑ ſemꝑꝓ omnib ſuis ſuppoſitis q̃ ſunt bcatũ materiale eius ideo põt reſtringi. Ad ſcðᷣm ðꝛ.ꝙ kʒ terminus ſingularis equocecaptus poſſit reneri ꝓ plurib.tamẽ vniuocecaptus nõ põtſtare niſi. ꝓ vno ſolo. ⁊ ſic nõ ptreſtringi. Ad tertiũðꝛ. ꝙ lʒ terminus appellans quãdoq; teneat᷑ꝓ plurib aliqñ ꝓ paucioꝛib hoc tamẽ eſt ꝑ aecũs.qꝛp ſe facit terminñ te⸗ neri ꝓ exiſtentibꝰ tantũ. Ad quartũ ðꝛ· ꝙ lʒ albin compatiõe ad alia in plus ſe hʒ qᷓ; homo.tamẽ in cõꝑa tõe ad hominẽ in minus ſe hʒ Ad ijntũ ðꝛ. ꝙ ßʒ implicatio ᷣm ſe in plus ſe habeat qᷓ; terminus cui adiungi⸗ tur. tamen ᷣm ꝙ adiungitur huic terminoꝓpter relatõem in eo incluſam in minus ſe habet qᷓ; terminus cõmunis. De reſtrictõe facta ꝑ nomẽ cõmuniter ſumptũ tales dan turregule. Om̃e nomẽ nõ diminuens. nec habẽs vimãpli⸗ andi adiunctũ ex eadẽpꝑte termino magis cõmuni reſtringit ipm ad ſupponendũ ꝓ his ad qᷓ exigit ſua ßcatio · vt ptʒ in ex emplis pᷣdictis. vt homo ꝑſuam ßcatiõem reſtringit animal ad alalia q̃ ſunt hoĩes · vt cum dicrt᷑aĩal homo ⁊ alboreſtrin⸗ git hoiĩes ꝑ ſuam ßcatiõᷣem ad hoies albos. vt cum dicit hõ alb · Dico aũt nõ diminuẽs ad remouẽdũ inuẽtia 1 Trattãtus undetimus ratõem adiũcti · vt moꝛtuꝰvlcoꝛruptꝰ ⁊ ſilia.q̃ nõ reſtringñt ßʒ potiꝰ deſtruũt adiũctũ. Dico aũt nõ hñte vĩ ãpliãdi.adte mouẽdũ dictões ãpliatias vt potẽs pᷣt. poſſibileqᷓ nõ reſtrin gunt ſʒ potiꝰ ampliãt. Et ſciendũ ꝙ minꝰ cõeſp reſtrigit ma gis cõe.vt cũ ðꝛ hõ alb currit · qꝛ hõ reꝑit᷑ in albis hoĩb et nigris ⁊ medio coloꝛe coloꝛatis.ſʒ albo lñ nõ. Vñq̃ ad hoc hõẽ magis cõe⁊ alb minꝰ cõe.⁊ ſic albreſtringit hoĩemß ßm ꝙ albo regi᷑ in hoĩbus lignis ⁊ lapidibꝰ bꝛutis ·hõ autẽ nõ vt ſic albus ẽſt magis cõe. ⁊ ſic homo coartat album ad qlbedinẽ exiſtentẽ in hoĩbus. vt cũ dꝛ. hõ albus currit.⁊ ſic vtrũq; coartat alterũ ᷣm diuerſa. Itẽ de termino reſtricto talis datur regula. Si ſignũ vle adieniat termino reſtricto nõ diſtribuit ipᷣm niſiꝓ his adqᷓ reſtringit᷑. Eũ em̃ dico oĩs hõ albus currit.ibi hõ reſtringit᷑ ad albos ⁊ nõ poteſt deſtri bui niſiꝓ albis. Item de reſtrictõne talis datur regula. Hihil poſitũ a ꝑte pᷣdicati poteſt reſtringere terminum cõeʒ poſitũ aꝑte ſubiecti quo ad pᷣncipalẽeius ßcatõem. vthõẽ albus in pᷣdicato poſitus nõ põt reſtringere hominẽin ſub⸗ iecto poſitũ ad albos.qʒ ſi reſtringeret᷑ ad albos. ergop regu tampᷣcedentẽ.ſcʒſiſignum vle aduenerit termino reſtricto ſo lum deſtribuit ipᷣm ꝓ his ad q̃ reſtringi᷑. vt in pꝛopoſio. ho mo diſtribueret᷑ſolum ꝓ albis hoĩibus. ⁊ ſic iſtius ꝓpoſitõis oĩs hõ eſt albus.ſenſus eſſet om̃is hõ albuseſt albus ergo ſi vna erit vera reliqua erit vera.⁊ſi vna erit falſa reliqua erit fulſa. qð tñ eſtfalſinn· ergo cũðꝛ ois hõeſtalb. iſe tenninꝰ hõ nõ reſtringit᷑? ſic pʒůlla regula dico añt quo ad pncipalẽ eiꝰ ßcatõem.qꝛpᷣdictũ reſtringit ſubiectũ qͥadↄ ueii onẽq̃ẽgenꝰ vt cũ ðꝛEignꝰẽalby iſteterminꝰcignꝰreſnigit ad mares ⁊ nõ acᷓ mlieres ⁊ ſic alb reſtrigit ipᷣm qͥ ad ↄigni ficatõeʒ.qᷓ nõ qͥ ad ßcatõeʒ ſuã. Ilẽ de factap plicatõem talis dat᷑regula · Dis 5 mediate ↄiũcta termino cõi.reſtringit ipᷣm ſicut ſuñgc uum. vt cũ ðꝛhõ qͥẽalbcurrit.iſteterminꝰ hõ S albos ꝑ hãc iplicatõem ſcʒ qͥẽalbye Itẽde cadẽ re— talis dat᷑ regula. Quotiẽſcũq; ſignũ vle⁊ implicatio ponu tur in eadẽlocutõe. duplexẽ oꝛõ eo ꝙ ſi ignübt becdere ſpli⸗ mn & uow nirt! nre aou it Not put* pbo hin ned ſ ſw it S asto m mpnn jrautec wspr dimim nin kpoſſbl ictÿus. n nhens d == — 2 —— * 7 — — — — — S * — — vMv S. S—₰ —— — — minche odusligns 4 ugoche. iſi K aboidus vd Siſgnti vumn catõem ⁊ ſic diſtribuit terminũ cõem ꝓqͥlibet ſuppoſito. vt cum dicitur. omnis homo currit qͥ eſt albus. Item iplicatio poteſt pꝛius aduenire ⁊ reſtringere terminumcõmunem · et tunc ſignum poſtea adueniens nõ diſtribuit ipſuʒ niſi ꝓhis ad que reſtringitur.vt om̃is homo qui eſt albus currit.⁊tũc rquiualet huic. om̃is homo albus currit. PMoſtqᷓ; autoꝛ diffiniuit ⁊ diuiſit reſtrictõem · hie ↄñr ponit quaſdam regulas de reſtrictõne.⁊ pᷣmo de reſtrictõe facta ꝑ nomen.⁊ ↄñr de ila qᷓ fit ꝑ verbũ dicens. Q om̃e nomẽ nõ diminuẽs nec habẽs vim ãpliandi adiunctũ ex eadẽ parte termino magis cõi reſtringit ip̃m ad ſupponendũ pillis ꝓqͥbus exigit ſua ßcatio illius noĩs reſtringẽtis. vt dicendo aial hõ currit. hõ reſtringi animal ad ſupponendũ pꝛo animalib habentibo foꝛj mam humanã. Glt ↄñr autoꝛ exponit ſuam regulã.⁊ dicit notãter nõ di minuens ꝓpter nomina diminuẽtia.ratõemillius cui adiungunt᷑.vt moꝛ tuus coꝛruptus? ſilia.qꝛ ta lia nõ reſtringunt ſed magis deſtruũt. videlʒ foꝛmã ſignificatã ꝑ terminum cui adiungunt᷑. Qt ðᷣꝛ notanter nec habẽs vim ampliandigpter ila poſſibile poteſt ⁊ ſilia q̃ nõ reſtringunt ſed poti⸗ us ampliant ſicut dictũ eſt pᷣus. Et ſimitr dicendũ eſt de diſtrahente.vñ dietio diminuens ⁊ diſtrahens differũt. Nã illa ðꝛ dictio diminuẽs q̃ di⸗ minuit pꝛtã ratõ em illius cui adiungit᷑. Et illa ðꝛ diſtrahẽs q̃ trahit ter minum cui adiungit᷑ ad eʒtraneã ßᷣcatõem.vt dietum eſt· ¶ Sciendum pᷣmoꝙ generahr minus cõe reſtringit magis cõe veruntame qꝛ vnus?⁊ idẽ terminus p̃t eſſe magis ⁊ minus cõis reſpect diuerſoꝝ ſic idem poteſt eẽ reſtringens ⁊ reſtrictum reſpectu diüerſoꝝ · vebi gratia. hõ alby eurrit homo reperit᷑ nigris ⁊ medijs coloꝛibo coloꝛatus ideo pᷣm iſtũ reſpectum hõ eſt terminus magis cõis ⁊ alb minus cõis.⁊ ſic nõ reſtringit hoĩem. Sed ſᷣm ꝙ albus reperit in lapidib ⁊ bꝛutis ⁊ homo nõiſto modo alb⸗ eſtmagis cõe ⁊ hõ miniis cõe. ⁊ ideo coartat ⁊ reſtringit ad albedineʒ in hoibus exiſtentẽ. ¶ Sciendũ ſcðo ꝙ de termino reſtricto autoꝛ ponit vnã̃ regulꝗᷓ que talis eſt. Si ſignum diſtributiuũ adueniat termino reſtricto nõ diſtribuit illum niſi ꝓ illis ad que reſtringebat᷑ hᷣm exigẽtiã termim re ſtringentis.vt cũ ðꝛ oĩs hõ albo currit · hõ nõ diſtribuit᷑ niſi ꝓ hoĩb albis. et hoc nõ eſt niſi ratõe illius adiectiui albus qꝛ ſi ſignum vniuerſale adde retur termino cõi diſtribueret ipᷣm indifferẽter ꝓ oĩbus ſuppoſitis ſed qꝛ ſbi addi terminus reſtringens diſtrihuit ipm m exigentiam illius.? ſic purz ꝙ ſignum vniuerſale in iſta poſitõne.omnis homo albus currit ·et ibiſimilibus nõ agit in terminũ cõmunem ſᷣm ſe·ſed ᷣm ꝙ reſtrictus eſt phanc determinatõem. ¶ Sciendũ tertio. ꝙ ↄſequẽter aitoꝛ ponit aliã regulam de reſtrictõne facta ꝑ nomẽ que talis eſt. ꝙ nullnm nomẽ politũ ptep̃dicati poteſt reſtringere terminũ cõem poſitũ a ꝑte ſubiecti quo ad hᷣncipalẽ ᷣcatõem vt cũ ðꝛ. hõ eſt alby · alb nõ reſtringit hoĩem ad albos Kuius ratio eſt. qꝛ tunc ſignum vle adiũctum hoĩ nõ diſtribueret niſi ꝓ albis. vt patʒ ꝑ regulam pᷣcedentem ſʒ hoc eſt fallum qʒ ſie hecꝓpoſitio nõ eſſet falſa. ois homo eſt albus · poſito ꝙ aliqui ſint un q valeret Trattatus undetim xamů ſieut iſta. oĩs homo albus eſt alby ſed eſt manifeſte falſum iðam nʒ eſſe falſam · caſu poſito· ergo etiã illud eſt falſum exquo ſequt minꝰ alb in pᷣdicatopoſitus reſtringat iſtũ rerminũ a ꝑte ſubiecti poſitũ qᷓ;tů ad pᷣncipalẽ ſuã̃ ßᷣcatõeʒ.vñ tał terminꝰ poſitꝰ a ꝑte pᷣdicatip̃t reſirĩ gere terminũ poſitũ a ꝑte lubiecti qᷓ;tũ ad ꝓſignificatõeʒ ſic ĩiſtacignꝰẽ alb ibi alb reſtrigit terminũ apte ſubiecti poſiũad ſupponẽdũ ꝓmarib tĩ ⁊ nõꝓ femellis.⁊ ſic reſtringit quo ad ßcatiõnem minus pᷣncipalẽ 5 genus.¶ſ Sciendũ quarto.ꝙ autoꝛ ponit vnam regulã de reſtrictõne fa⸗ cta ꝑ implicatõem dicens. Q om̃is implicatio immediate adiuntta ter mino cõireſtringit ip̃m ſicut ſuũ adiunctũ.vt cũ ðꝛ hõ qͥ eſt albocurrit.iſte terminus hõ reſtringit᷑ ad albos ꝑ iſtã implicatõem qͥ eſt alb. Vñ ði no rãter immediate adiũc ta. qꝛ ſi implicatio imediate nõ adderetnõ relirin geret plus qᷓ; adiunctũ poſitũ a ꝑte pᷣdicati.vt ſi diceret᷑ hõ currit qͥeſt al⸗ bus.ñ quantũ ad rem iſte due eqͥpollent. hõ albus currit. ⁊ uõ qẽ alb currit. Ex iſta regula autoꝛ infert aliã in textu que talis eſt. Quotiẽſcũq; ſignũ ⁊ ĩplicatio ponun in eadẽ locutõe. Locutio eſt dupiex eoꝙ ſignuʒ vle pᷣt pᷣcedere ĩplicatõeʒ mediate po ſitã cum termino cõi· vt oĩs hõ cur⸗ rit qẽ alb vbi ille terminꝰ hõ diſtribuit᷑ ꝓ oĩby ſuppoſitis ſuis. Velilud ſignũ p̃t ĩmediate pᷣcedere iplicatõeʒ poſitã cũ termioĩ eoẽ ꝑte⁊ tũc tale ſignũ nõ diſtribuit niſi ꝓ his ad q̃ ile terminꝰreſtrigi᷑ ꝑ ilã iplicatõeʒ. vr dicẽdo. oĩs hõ qͥẽ alby currit. Et rõ diuerſitatꝭ ẽ qꝛin pᷣmaꝓpõe ſignũyle pus diſtribuit terminũ cõeʒ qᷓ; determietꝑ iplicatõᷣeʒ. Sʒ in ſcða pᷣus de terminat᷑ꝑ ĩplicatõeʒ qᷓ; ꝑſignũ.⁊ iõ ſignũ nõ diſtribuit vlrꝓ oibyluis ſup poſitꝰ terminũ cõeʒ.ß tin ꝓ illis ad q̃ exigatilia iplicatio. ¶ Contra pᷣdi cta arguit᷑ bᷣmo ſic. Poſteriꝰnõ agit in pus ß ecõ uerſo.ſʒ oẽ reſtrigẽs ẽ po ſtertꝰ reſtricto.ꝗᷓ nomẽ reſtringẽs nõ agit in dictõem reſtrictã Scðo ſic otẽs poꝛtare lapidẽ curit ibiẽ reltrictio ⁊ tñ ibiẽ ðietio ãpliãs· ʒ ↄtra mã regulã. Tertio ſie. ſignũ vle nõ amittit ſuã vimꝑilõqð popo⸗ eriꝰ ẽ.ꝗᷓ videt᷑ ꝙ nõ ꝑdet vim ſuã ꝑ dictõem reſtringentẽ terminicoem cũ ſit poiterioꝛ ipᷣo· qᷓ videt᷑qꝙ ſꝑ diſtribuat terminũ cõemnꝙ oib ſuis ſ upz poſitis qð ẽ ↄtra ſcðam regulã. Quarto ſic.talia funt ſubiecta qualia pmittunt᷑ ab eoꝝ pᷣdicatis·ᷓ videt᷑ ꝙ pᷣdicata vatiẽt ſubiecta · hñt eare üringere. Quinto ſic. qñ ſignũ vle attribuit᷑ termino reſtricto tůc pᷣus cadit ſup̃ terminũ reſtrictũ qᷓʒ reſtringentẽ. vide᷑ ꝙ diſtribuat ipᷣm ol bus ſuppoſitis qᷓ; allꝰ terminꝰ ip̃m reſtringat. ᷓ Adpᷣmũ ðꝛ ꝙg kpo ſter nð agatinpus quãtũ ad eiꝰ ſubſtãtialiu rñbů agi inpushtrac tiachn cnsſierte teneri ꝓplurſ ſupoſiiꝭ vpiẽs ri. Acd lcdnn ðꝛ.lʒ ibi ponat᷑ dietio õpliatiuatũ ilia reſtrictio no fit ra rione termini ãpliãtis ibi poſiti.ſʒ fit rõe reſtringẽtẽ · Adtertii 57 ſignũ vle nð amittàt ſuã vim ꝑſe tñ paccñs bñ amin rõeili gitur qð ſuſcipit virtutẽ eiꝰQt qů in aliquaʒpoſitõe ponit᷑ termin cols cũ determinatõe diminuẽte tũc ſignũ adueniẽs nõ diſinbuit ilũ termini in ſe? zbm 4 ini ꝑ illã determinatòen q ille termin? cõis ſubijciebat᷑ꝓut ſtabat cũ tali determinatõe. Ad qu⸗ Sertte qad fupoſirõeʒ nõ aũt qᷓ ad reſtrictõeʒ: äplarez vtßt ae ß pᷣqicati variẽt ublecta qadbeatõeʒminꝰ hncipdl uõ iñbnpů d quarũ ðꝛ g hoc zotor ppo nnifm im * npn nl zenert izc Wpilc i mnb pisod mpch itzſip mp zmpt. mirs luu minm ocwb umm ers. Mt untſut ühe Temin it öhiter ium mäüpt mip 5 nd. i A — „ . yn ipu Petrihypan d qntũ ð. ꝙ ßᷣm vocẽſ ignũ pᷣponit᷑ dictõt teſtringẽti.ſʒ tñ inte lectũ dictio reſtrigẽs pᷣponit᷑ imediate reſtricto. qꝛ ſicut dictũ ẽ ſignũ vłe nõ diſtribuir ip̃m terminũ m ſe⁊ abſolute.ſed ᷣm ꝙ reüringitur per di e eene Equit de reſtrictõe facta ꝑ vᷣbũ dequa plures dant᷑ regule. quarũ pᷣma ẽtalis. Terminꝰ cõis ſupponẽs apponẽs pbo pñtis tꝑis ſimplt ſumpti nõ habẽ⸗ te vim ãpliãd neca ſe nec ex alio.ieſtringi ad ſupponẽdũ ꝓ his q̃ ſunt ſub foꝛma termini cõis ſupponẽtig. Dice aũtter⸗ minicõis.qꝛ terminꝰ diſcretꝰ neq; reſtringi neq; ãpliat. Di co aũt verbũ pñtis tpis ad remouendũ alia vᷣba alioꝛũ tpm· qꝛterminꝰ cõis aliã hʒ ſuppoſitõem cũ eis. Dico aũt ſimplr ſumpto · ꝓpter verba ſumpta cũꝑticulis diminuentiby · vt eſt opinabile ⁊ ĩopinabile. Dico aũt nõ hñte yim ãpliandi. ad re mouendũ verba ãpliatiua vt põt. Dico aũt neq; exſe neq; ex alio · ad remouendũ verba ha bẽtia vim ãpliãdi exalio.vtpu⸗ ta ex ↄiuncto ſicut hoc verbũ ẽ.cũ ðᷣꝛ ẽ potẽs. Dico aũt ſub foꝛma termini ſupponẽtis. qꝛ hõ ſupponit ꝓ his qͥ ſunt ſub bumanitate.⁊ aĩal q̃ ſunt ſub gialitate. vt cũ ðꝛ homo eſt aĩal Itẽqlia dat᷑ regula. Terminꝰ cõis ſupponẽs verbo de p̃te ⸗ rito ſimpli ſumpto.nõ hñte vim ãpliandi nec exſe nec exalio reſtringit᷑ ad ſupponendũ ꝓ his q̃ ſunt vel fuerũt ſub foꝛma termini ſupponẽtis.vt cũ ðꝛ. hõ fuit aial. iſte terminꝰ hõ ſup ponit p oĩby his qͥ ſuntvel fuerũt hoĩes.⁊ aial ꝓhis q̃ ſuntvl fuerũt aĩalia Itẽalia dat᷑ regula· Terminꝰ cõis ſupponẽs vel apponẽs verbo de futuro etiã ſupponit ꝓ his q̃ ſunt vel erunt ſub foꝛma termini ſupponẽtis ſcʒꝓ eis q̃ ſunt vel erũt in futuro. vt hõ erit aial. Expᷣdictis ptʒꝙ verbũreſtringit 35 ad ↄſignificatõem que eſttempus.⁊ nõ quo ad ſignificatio⸗ nem pꝛincipalem.. Poſtqᷓ; autoꝛ determinauit de reſtrictõne factaꝑ nomẽ ⁊ per implica tionem que eqͥualet nomini. Hic ↄſequẽter determinat de reſtrictõne fa eta ꝑ verbum.⁊ ponit regulas de rali reſtrictõne ᷣm ꝙ verbũ poteſt eſſe plentis p̃teriti⁊ futuri tempoꝛis. ¶Mnde pᷣma regula talis eſt. ꝙ terminꝰ? rõ munis ſupponẽs vel apponẽs verbo pᷣſentis tempoꝛis ſumpto ſimpir⸗ nõ habẽte vim ampliandi nec ex ſe nec ex alio reſtringi᷑ ad ſupponendũ ꝓ his q̃ ſunt ſub foꝛma terminiſuponẽt? Et ðꝛ notãter pñt⸗ tꝑis ad exclu dendũ ÿba alioꝝ tꝑm de db poſtea dicer̃. Et ðꝛ notanter nõ hñte vim ld ad remokendũ vba ãpliatiua· Et ðʒ notãter ex Snian B . 8„ 111 3 5 * 5 2 * 3 7 e 4 5 ſ 1* — —— S5 — Trartàtus vnderimus poc verbũ pᷣt vłↄſile· Dici etiã notãter vł ex alio. ad remouendũiſtaver baq̃ nõ hñt ex ſe vim ãpliãdi. ſʒ ex adiũcto. qꝛ lʒ hoc verbũẽ nõ ãpliat ex ſe.tñ ãpliat ꝑ adiunctũ potẽs · Mt ðꝛ ſub foꝛma ſuponẽtꝭ termini.qꝛ cũ ðꝛhõ ẽ aĩal ii hõ ſuponit ꝓ illis qͥ actualt ſuntſ e et aial ꝓ his qᷓ ſunt ſub foꝛma aĩalitatis. ¶ Sciendũ pᷣmo.ꝙ act? verbi p̃tcõꝑari ad ſuñ ſubiectũ dupkr. Vno mõ tanq; ad illðõinqᷓ e⁊ de q enũ⸗ tiat᷑. vt cũ ðꝛ ſoꝛtes currit. hic refert curſus ad ſoꝛtẽ in qẽ⁊ deq ðꝛ. Alio mõ p̃t cõꝑari actꝰ verbi ad id de qᷓ enũciat᷑ nõ tñ ad illud inqͥẽ.vtcũ ðꝛ. ceſat lauda Laus em̃ enũciat᷑ de ceſare.nõ tñẽ in ceſare · ſʒ in laudãte Et ſimikt cũ ðꝛ. Ehimera opinat᷑ opinio enũcigt᷑ de chimera· nõ tñ eſt in chi⸗ mera ſʒ in opinãta S icut cũ ðꝛ antixpᷣus pᷣr eſſe hic enũciat potẽtiaade deantixo nõ tñ eſtin eoſʒ in pncipij materialib ex qͥbo educet᷑ antixpᷣs De ÿbis añt q̃ ßᷣeant actũqͥ ðꝛ de ſubieetoꝛ nõẽ in eo ſubiectiue. hic nõ ẽ adpoſitũ. lla vero q̃ cãt actũ qͥ cõꝑat᷑ ad ſubiectũ in quo ẽ⁊ deqͥ dꝛ reſtringit ſibi terminũ cõem vłlupponentẽ vel apponentẽ iuꝝta ß̃cedentẽ regulã. ¶ Sciendũ ſcðo· ꝙ in iſtis verbis fcantib gctũ exiſtentẽ in ſubie cto de qᷓ ðꝛle actꝰ duo ſunt ſcʒ actꝰ ÿbi ⁊ tẽpus. Actꝰ vero inquantuj ẽ deſe ẽ in quolibet tꝑe.ſʒ ꝑ ts qð eſt mẽſura motꝰ iliꝰ verbi reſtringit᷑ ille actꝰ Vñ actus verbi pñtis tꝑis ponit᷑ in pñti.⁊ pᷣteriti inp̃terito.⁊fu turi infuturo. Et qꝛ tempꝰ eſt mẽſura ⁊ actꝰ eſt in ſubiecto cũ ipᷣo fuciẽs poſitõem ·iõ nõ ſolũ reſtringit᷑ actus.ſʒ etiã cõpoſitio.actꝰ em̃ verbi eſt accidens quod ſine ſubiecto eſſe nõ poteſt. ⁊ dicitur de ſubiecto mediãte cõpoſitõne que vnit extremum cum extremo in oꝛdine: ideo in eodẽ tem⸗ poꝛe in quo ponitur actusverbi? compoſitio illius.ponituretiam ſuble⸗ ttum illius actus. ⁊ reſtringit fubiectum verbiad iluqᷓ tempus ad quo reſtringitur actus verbi. Subiectũ aũt actus verbleſt terminus cõmu⸗ nis ſupponens verbo.⁊ ſi ptʒ quõ a verbo reſtringit᷑ terminus cõmunis eidem ſupponens qᷓ;uis hoc fit mediante reſtrictõne aerus verbi ⁊ cõpo ſitionis. If Sciendum tertio ꝙ autoꝛ ponlt duas regulas in textu. Pꝛi⸗ ma eſt ꝙ terminus cõmunis ſuponens vel apponens verbo de pꝛelerito ſimpłe lumpto nõ habente vim ampliandi reitringitur adſ uponẽdum ꝛo his que ſunt vel fuerunt ſub foꝛma termini ſupponentis · vt cum dicit omo fuit animal ibi homo ſupponit ꝓ eis qui ſunt vel fuerunt homines et anmal ꝓ eis qui ſunt vel fuerunt animdlia Scða regula eſt. ꝙ termi⸗ nus ſupponens vel apponẽs verbo de futuro. tin ſupponit. p his ſunt vk erunt ſub foꝛma termini ſugponẽtis. vt hic hõ erit aial Vñ ille due regule oꝛtionabikt pñt exponi.ſicut pᷣcedẽtes.⁊ lʒ autoꝛ determinet de verbo pteritipfecti tpis.nõ tñ facit aliquã mẽtoem expꝛeſſamde alijs iſ qʒ alia pᷣterita. ſcʒ pᷣteritñ impfectũ pluſqᷓpfectũ latis poſſunt intellgiꝑ verbum pᷣteriti tꝑis qᷓ;uis pᷣteritum imꝑfectuʒmagis videat᷑ reſtringere ad pñs ratõne ſue impfectõnis. ¶ Sciendum quarto ꝙ an 53 reſtringere nomẽ ſub ratõne ſue ßcatõnis bncipaiis. qꝛ eodem mode dem ratõne vnñ tempꝰreſtringeret ſcut reliquũ cuʒ diuerſa tꝑaeiuſdem idẽ 5 5 gmificatõis . tꝛ impoꝛtãt. ſed hʒ ip̃m reſtrin ere ratõe ſue ↄſignificatòi eee ñtis tpis reſtringit termi includitempus ſcʒ ratõe tꝑis quod ↄnotat. ⁊ꝓper hoc verbũpñtiðti num cõemn ſibi adduũꝓpñtib ti·⁊ verbũ pᷣteritpis mn nbb myon. iun np tinct nniſl vpnbe luinf n⸗ iinln jnicin yojftinn nglt minen ſinm mi ſi⸗ Kunm Kuiſ ſihen iun In u ungin muitn betdeß nẽtis? p futuraec tur quar ophcãi W* * 4 * 13 * „ 1 — 1 2 1 — * „ * 8* * * * a Petrihypan ditum ꝓ pñtib ſupponẽtis ⁊ pᷣteritis ⁊ vetbũ futuri tpis reſtringit ter⸗ minũ cõem ad pitia ⁊ futuraeo ꝙ futurũ tp̃s aliqͥd de pñti incudit ⁊ ali quid de futuro vt dicitur quarto phiſicoꝝ. Pñs em̃ tpᷣs eſt finis pᷣteriti. et initiũ futuri. Gx quo ptʒ cã illaꝝ triũ regulaꝝ ꝙ terminus cõis tã ſup ponens qᷓ; awonẽs verbo reſtringi dũmodo addat᷑ verbo eo ꝙ verbum rõne ſui tempoꝛis reſpicit tam vnũ qᷓ; reliquũ.⁊ ſi ptʒ.quid ſit reſtrictio facta ꝑ verbũ ¶ Contra pᷣdicta arguit᷑ pᷣmo ſic. Terminus reſtringẽs de bet eſſe in eodẽ ſitu cũ termino reſtricto ſed verbũ pñtis tgis et terminus ſupponẽs nõ ſunt in eodẽ ſitu. qꝛ verbũ ſemꝑ ponit᷑ a ꝑte ꝓꝛedicati.⁊ termi⸗ nus ſuwonẽs g ꝑte ſubiecti ergo talis terminus nõ poteſt reſtringere ac tum verbi ¶ Scðo ſic. cũ dicitur hõ eſt aĩal ibi eſt verbů pñtis tꝑis ⁊ tñ ꝛedicatũ veriticat de ſubiecto ꝓquolibet tpe.ergo male ðꝛ ꝙ verdũ pñtẽ tpis reſtringit ad pñtia Tertio ſic. Illud verbũ eſt hʒ vim ampliãdie ſe vel ex alio vt dicũ eſt · ergo vbicũq; ponit᷑ nõ poterit reſtringere.et hoc ẽ ↄtra pᷣmã regulã Quarto ſic.ſicut verbũ pñs diſtinguit᷑ ↄtra pᷣterituʒ ita pᷣteritũ a pñti.ergo ſicut tpᷣs pñs reſtringit ꝓ pñtibꝰ· ira videt ꝙ etiaʒ tempus pᷣteritũ debeat reſtringere tm̃ pꝛo pꝛeteritis. Quinto ſic. ↄtra tertiã regulãÿbum futuris tpis facit ampliari terminũ cõem quo ad pꝛe ſentia ⁊ futura.ergo videt᷑ ꝙ non reſtringit qð eſt ↄtra tertiam regulam. ¶ Ad pꝛimũ ð̃ꝛ.ꝙ in reſt rictione in qua reſtringens reſtringit.quo ad pᷣncipalem ßcatõem eit in eodem ſitu. non tñ opoꝛtet de reſtrittõne in qua reſtringens reſtringit quo ad ↄſignificatum.ſic aũt eſt in reſtrictõe facta ꝑverbũ. Id ſecũdum dicit᷑. ꝙ homo ⁊ aial dupkr ↄſiderant᷑. Vno mõ penes dependentiã ⁊ neceſſariõ habitudinẽ quã halẽt ad inuicẽ.⁊ ilo mõ vnñ ÿificatur de alio pꝛo om̃i tꝑe. Ilio modo qᷓ;tum ad verbuʒ pñs cui addunf.et ſie ſupponũt ꝑſonalr ꝓ pñtib t d tertiũ dieit᷑. ꝙ lʒ ilud hů eſt cũ alio captũ vtputa cũ deõe ampliatiua ꝑ ſe habeat vim ampliã di rñ ſiꝑ ſe ſumat᷑ nõ hʒ vim ampliandi reſtringendi. Ad quartum dict. ꝙ non eſt ſile de pñti ⁊ pꝛererito.q⁊ pñs rm̃ includit pñs. ſed pꝛeteri tum includit ptẽ pñtis. vt dictů eſt.ideo pᷣt reſtringere pꝛo pñti ⁊ pᷣterito · ſed pñs ſolũ ꝓpñti¶ Ad qͥntum ðꝛ ꝙ ibip̃t eſſe ampliatio ⁊ reſtrietio re⸗ ſpectu diuerſoꝛũ. Nã tune terminus dicit᷑ reſtringi qñ cõꝑatur ad ÿbum ſine determinatõne. Si aũt cõꝑarecũ adiũcto pñtis tꝑis tunc dicererur ampliari eo ꝙ tale verbũ ſe habet in plus qᷓ; verbũ pñtis tpis. Vel pᷣt di⸗ cibꝛeuiter. ꝙ ſiterminus cõis teneatur copulatiue ðꝛ ampliare. Si vero diſunctue dicitur reſtringi. Eirca pꝛedicta queritur de hocſophiſmate. omne animal fuit in archa noe. Pꝛobatur. hõ fuit in ancha noe.equus fuit in archa noe. ⁊ lic de alijs. ergo om̃e aĩalfuit in archa noe Fontra. om̃e aĩal fuit in archa noe.ceſar fuit aĩal. ergo ceſur fiit in archa noe qʒ eſt falſum · ergo aliqua pꝛemiſſarũ eſt fal ſu non minoꝛ. ergo maioꝛ. ꝙ aũt pꝛima ſit falla patetꝑ quan pꝛeteritum? aliqͥd habet de p̃ſenti.ideo reſtringit terminũ cõem ſibi ad⸗ ——— 5 — Trattatus vndetimus dam regulam que dicit ꝙ terminus cõmunis ſupponẽs vel — apponens verbo de pꝛeterito ſimpliciter ſumpto reſtringi⸗ turad ſupponẽdum pꝛo his queſunt ſub foꝛmaterminiſup⸗ ponẽtis. Item alia eſt regula ꝙ ſiſignũ vniuerſale adueniat rermino reſtricto diſtribuit ipſum pꝛo omnibus illis ad que teſtringebatur. ergo cum dicit᷑ om̃e animalfuit in archa noe iſteterminus animal ſupponit pꝛo omni animali quod fuit in archa noe.ſed nõ fuerunt omnia in archa noe ergo pꝛima eſt falſa. Item ad idem in hac pꝛopõne.om̃e animal quod tũcfuit.fuit in archa noe.iſte terminus animal reſtringitur magis q; in iſta oꝛatione.om̃e animalfuit in archa noe.cum in pꝛima plura ſupponãtur.ſed iſte terminus animal reſtrin gitur ad ila que fuerũt tunc in illo tẽpoꝛe pꝛopter implicatio nem ibi poſitam · ergo ſolum ila que fuerũt in ilo pꝛeterito fuerũt in archa noe et non plura.opoꝛtet ꝙ hec lit falſ g.om̃e animal fuit in aꝛcha noecum in eo plura gialia ſupponãtur · Solutio.quidã dicunt ꝙ hec om̃e aial fuit in archa noe eſt poteſt fieri diſtributio pꝛo ſingulis generuz vel generibus ſinguloꝛũ. pꝛimo modo eſt falſa.ſecũdo modo eſt vera. qꝛ quãdo fit diſtributio pꝛoſ ingulis genex·tunc eſt diſtributio pꝛo ſingulis ip̃is indiuiduis · ſcz que ſub eodem genere ⁊ ſub eademſ pecie cõtinentur. tũc opoꝛtet ꝙ onn ndiuidua cõtenta ſub animalifuiſſent in archa noe qð fal/ ſum eſt. Sed cum fit diſtributiopꝛo genenbusſ inguloꝛum tunc ſolũeſt diſtributio pꝛo generibus velſ peciebus · ſed nõ fuit aliqua ſpecies animalis que nõ fuit in archa noe.et ilo modo eſt vera. Sed huic ſolutioninð acquieſco. q ſpecies gialis non fuit perſe inarcha noeſed tiñ indiuiduũ · nde pꝛo ilo tꝑge non habuit veritatem niſi ꝓſingulis generu·. ꝓ indiuiduis et non pꝛo generibus ſinguloꝛũ · Vnde dico ꝙ ꝓ poſitio eſt falſa et cõcedo om̃es rõnes dducias ad hoc · et ꝓbatio peccat bin ↄſequẽs ab inſufficienti inductõne. q nõ ccipit omnes partes diſtributionis que ſunt ſub ſu biecto ſire rionis.om̃e animal in archa noe⸗ iſtius pꝛopoſitionis. om̃e animal in verbum.· Hie d onſeq maioꝛem declarationem eoꝛum qu. cònſequenter ad maioꝛ larari cilicet vtrum ſit verum Poc lophiſmate Omne animal futt in archa noe· ie an ½ Doſtq; autoꝛ determinaui eſtrictione facta p Poſtq; autoꝛ determinauit der hea ſunt quert de 15 ſim he usfi 8 jo woneer a uhm uut ob imn imp ſinim Wole mmm Plspo pinpi rpeis u onn zußru jquen muüe odun wenti tppñ Site m ilp wiirwu öſierit innh ibphr iſen lophi iuhe etſo wben ao iüuhem nalt iun ohin — — un 1* Anqiuic 4 5 lalu in gulabin u ode A hent Kher äcae p* „ iin Dttrihylpani velfalſum. et pꝛimo pꝛobat ꝙ ſit verumſic. omo fuit in archa Noe. equus fuit in archa Hoe. aſinus fuit in archa Foe. et ſic de multis alijs ergo omne animalfuit in archa noe. Impꝛobaturſic.omneanimal fuit in archa noe.ceſar fuit animal. ergo fut in archa noe. cõcluſio eſt falſa. er⸗ go aliqun pꝛemiſſarum non minoꝛ ergo maioꝛ ex ſufficienti diuiſione. que quidem maioꝛ eſt ſophiſma pꝛedictum. ergo ipᷣmeſt falſuim. ¶Sciendum pᷣmo. ꝙ ad oſtendendũ ꝙ illid ſophiſma ſit faſſuʒ autoꝛ po nit in extu duas rõnes pᷣus poſitas. Pꝛima eſt·terminus cõis ſupponẽs Fbop̃terititpis ſutponit ꝓ eis que ſunt vbfuerũr ſub foꝛma termini ſup ponẽtis. Secunda eſt ſi ſignũ vle adueniat termĩo iam reſtricto non di⸗ ſribuit ipᷣm nili ad ea ad que reſtringebat᷑.⁊ ſi talis terminus natus eſtꝑ tir et diuidi reſpectu ſui adiuncti videlicet ſiadiunctũ fuerit p̃tetiti tpis natus eſt teneri ꝓ p̃teritꝰ ⁊ ꝓ pñtib. vt dðo.om̃e animal fuit in archa noe ſlud ſignũ om̃e diſtribuit glal ꝓpñtib et pᷣteritis. Sed multa fuerũtan malia in prerito tge que nõ fuerũt in archa no ergo illa zpõ eñj falſa.ofe aial fuit in archa noe qʒ eſt ſophiſma q¶¶ Sciendũ ſecũdo. ꝙ autoꝛ addu cit ynã rõemad oſtendendũ ſophiſma eſſe falſum. qꝛ iſta om̃e aĩal qð tũt fu inarcha noe eſt falſa· ergo er ſophiſma. ↄña tenet. q aial inip̃a magẽ reſtringẽ᷑q; in ſophiſmate.qꝛ ad ſola aĩalia rõne illius aduerbij tunc. ſʒꝙ palit falla· ptʒ qꝛ non omma ajalia que fuerũt tꝑe pᷣterito fuerũt in archa noe ſicut clarum eſt.igitur ſophiſma falſum.¶ Sciẽdum eſt tertio.ꝙ ſol eno illud ſophiſma. pᷣmo ſoluit ipᷣm ᷣm opinionẽ antiquoꝝ dicens. ꝙ iſta om̃e gial fuit in archa noe. eſt duplex ⁊ diſtinguenda. qꝛ vt dicũt ilud ignů om̃e poteſt diſtribuere ilum terminũ animal ꝓ ſingulis generũ.i p ngulis indiuiduis generũ et ſpẽꝝ. ⁊ tunc ila eſt faiſa. qꝛ tunc opoꝛtet ꝙ omnia pticularia giaiia que ↄtinẽtur ſub aĩalifuiſſent in archa noe. et ſic 6 manifeſte falſum. LMtl poteſt diſtribuere illũ terminũ aĩal ꝓ generib⸗ ſin⸗ guloꝛũ.i.ſpẽꝝ ⁊ indiuiduoꝝ.⁊ hᷣm ip̃os in iſto ſenſu iſta eſt vera. om̃e aĩal fuit in archa noe. q non fuit ſpẽs aialis qͥn fuit in archa noe ¶ Sciendum Luarto· ꝙ Petrus hyſ.nõ acquieſcit huic ſolutõni.Et dicit ꝙ nõ eſt cre⸗ dibiliter ↄſentiẽdũ ꝙ iſte actus fuiſſet in archa noe cõueniat ſpeciebo ſ zcõ uenirindiuiduis.qꝛ vt habet Areſto. mo metha actus⁊ opgtões ſunt itca ſingularia. hoc eſt circa indiuiduu ergo ille actus quieſt fuiſfe in ar⸗ ha noe nõ poteſt ſpẽ by ↄuenire.ſed ſolum indiuiduis. nec poteſt ſpẽbus uenire niſiex ↄñti inqᷓ;tum ſpẽs ſaluant in indiuiduis.⁊ ſic illa diſtinctio nullaeſt. Ideo autoꝛ cõcedit ipᷣm ſimpkr eſſe falſum ⁊ oẽs rõnes habitas od ꝓbanduʒ falſitatem eius. Sed ad ꝓbatõuem reſpondet ⁊ dicit. ꝙ ibi eſ fallaeia ↄñtis. quia ibi arguit ab inſufficienti enumeratione. qꝛ omnes Pes que ↄtinẽſur ſub iſto ſubiecto deberẽt enunerati.⁊ non enůerantur uare ibi eſt fallacia conſequentis.tamẽ ſolutio alioꝛum poſſet teneri ꝓ⸗ babilter. Contra pꝛedicta arguitſic. Tria animalia fuetunt in icha noe. ergo omne aial fuit in archa noe. Añs eſt notum ↄſequẽtiate et inſecũdo de celo et mũdo. phi dicitur detribus dicimus omne·et de ℳ S— duobus ſolum dicimus ambo· ¶ Secũdo ſic. Semel fuit verum dicere/ ne aial fuit in archa noe. ergo nũc verũ eſt dicere. Tenet ↄñaqꝛ ois ꝓpõ J aliquo tempoꝛe fuit vera pꝛo illo tꝑe ſemper dicitut fiiſſe vera⁊c — 0 — b ₰ 1 vf 95 B Trattatus undetimus Tertio ſic. Non eſt inſtantia de aliqua ſpecie aĩalis que nõ fuiſſet in ar cha noe tꝑe diluuij · equus fuit in archa noe. bos fuit in archa noe.⁊ ſie de alijs ergo verũ eſt dicere ꝙ om̃e aial fuit in archa noe. Quarto ſic. tam nial rõ nale qᷓ; aial irrõnale fuit in atcha noe. ergo oẽ aĩal. Tenet ↄña.quia om̃e aĩal eſt rõnale vel irrõnale. Muinto ſic. Sophiſma nõ eſt ꝓpõer go neq; verũ neq; falſuʒ · tenet ↄña.qꝛ veritas ⁊ falſitas ſunt inꝓpõe · Añs ptʒ. qꝛ in ipſa ponitur verbũ pꝛeteriti tꝑis qð nõ poteſt conſtituere ꝓoſi⸗ tionẽ. ¶ Adpᷣmũ dicit᷑. ꝙ licet tria fuerũt aialia in archa noe. et de tri bus poſſumus dicere om̃e animal.nõ tamen ſequit᷑ ꝙ om̃e aial fuit in ar⸗ cha noe. qꝛ de rõhe huius ſigni om̃e.eſt ꝙ terminũ cõem cui adiungi facit feneri ꝓ oibſuis ſuppoſitis ſed plura ſunt ſuppoſita gialis q; tria.qᷓ;uis ſi non eſſent niſi tria ſuppoſita aĩalis ⁊ illa fuiſſent in archa noc poſſet diciꝙ oĩe aial fuit in archa noe. Id ſecũdũ ðꝛ ꝙ non valet ↄñtia.qʒ ibiar⸗ guitur a minus amplo ad magis amplum · ex eo ꝙ ille terminus aiai ſtat ꝓ plurib lutpoſitis in vnã G; alia. 2id tertiũ ðꝛ.ꝙ inpluribo ſpẽb aial repitur inſtantia ⁊ in pluribꝰ indiuiduis. Nam vt cõiter ðꝛ piſces nõ fue runt in archa noe neq; vermes · igitur arguitur ab inſufficienti enũeratiõe Ad quartũ ðꝛ · ꝙ ↄña non valet. qꝛ rõ eſt. qꝛ ibi arguitur maioꝛe exiſtẽ te ꝑticulari in pꝛima figura vbi mhil lequit. Ad qͥntum dicitur. ꝙ ſica⸗ piatur ꝓpõ ſpẽaliter pꝛo illa que cõſtituitur ꝑ vᷣbñ pꝛeſentis tꝑis indicati ui modiſic ſophiſma non eſt ꝓpõ niſi rõ ne reſolutõnis ad pñs. Si ãt ca⸗ piaturꝓpõ generaliter pꝛo quacũq; ↄſtitutõne põnis ex vᷣbo pñtiſiue p teriti tꝑis ſiue futuritꝑis. talis bene eſt ꝓoſitio· ⁊ etiam ad hoc ꝙ ſit pꝛo poſitio fufficit ꝙ poſſit reſolui in vnã de pꝛelenti. Solet autem queri vtrũſilt terminireſtingunturin pio poſitõne affirmatiua et negatiua · Dicunt aliquiꝙ non. quia ſſe reſtringit adexũo⁊ non ad eſſead nõerñs ergonon h „ eodemtit reſtrictio in affirmatina et negatiua tem videtur ꝙ omnis negatiua in qua eſſenegat ſimpit eſt jaiſaſi ſimili⸗ ter reſtringant᷑ termi in ꝓpõne negatuã etaffimatiua. ꝙ in pac ꝓpõne roſa eſt. iſte terminus rola reſtringitur ad exis⸗ et ſi in hac roſa non eſt. ſimiliter reſtringat᷑ ad exñs · tunc ſen⸗ ſus eſt ꝙ roſa que non eſt. et peceſtfalla. ergo et hec roſa nõ eſt. et ſic quelibet negatiua in quã eſſe negat eſſet ſimpliciter falſa. quod falſum eſt · ergo videtun ꝙ nol ſimilr reſtringunt termini inpropõneaffirmatiua ⁊ negꝛtina. Seq pꝛobac ſimilr reſtringãtur.qꝛſi in hac ꝓpõne homo eſt. iſte min pomo reſtringitur ad exiſtens· et inbac nullus homno ct 4 nõ exiſtens.ergo vtraq; eſt vera qʒ de exñtib vere eſſe et de nõ exñtiby remouelur eſſe. ergo contradictoꝛie ſunt fimul vere. quod eſt impolſibile· ergo iludetiãet quo ſequi 2 un win pm ns whe nun unn wc ſuni her⸗ tctid cänö iiit nizſr hueß w jitaoſ iuncu nnc i ie unöa ſſcdad ue 1630 wis sheſt kiuz un Petri hyſpani impoſſibile · ꝙ nõ ſimilr reſtringant᷑ termini in affirmatiua et negatiua Item regula eſt ꝙ om̃e verbũ ſimplr ſumptũ nõ habens vim ampliqdi nec a ſe nec ab alio reſtringit terminũ ſupponentẽ quo adcatõem queeſt tempꝰ.⁊quo adʒſigni/ ficatõem. ergo tempus eſt cauſa reſtrictõis illius. Sed ideʒ tempꝰ eſt in affirmatiua ⁊ negatiua ſibi oppoſita vt roſa eſt. nulla roſa eſt. eadẽ eſt cã reſtrictõis in vtrag · ⁊ ð ꝓ eodẽ fit reſtrictio ĩ vtraq; ⁊ hec argumẽta ↄcedimꝰ Ad hoc qð pᷣmo obijcit᷑ ẽ dicẽdũ ꝙ eẽ nõ reſtrĩgit ad exñs ⁊ nõ eẽ reſtrĩgit ad nõ exñs · ſicut nec ᷣ verbũ curro ad currẽtes. qʒ nullũ verbũ reſtrigit ſibi terminuz ſupponentẽ quo adᷣcatõem queẽtpᷣs Vnde nõ reſtringit ad ſuppoſita exñtia ſed pᷣſentia. Sup⸗ poſita em̃ p̃ſentia pñt eẽ in aliqͥbus terminis taʒ exñtia qᷓ; nõ erñtia.vt cũ dico enunciabile ẽ enůciabile ſupponit tam pꝛo exñtibus qᷓ; nõ exñtib. Oñia aũt enñciabilia q̃ ſunt falſa in pñtiſunt pᷣſentia ſed nõ exñtia.qʒ nulluʒ falſumẽ⁊ ſic eſſe nõ reſtringit ad exũtia.ſed ad pᷣſentia cũ idẽ tempus ſit vtrobiq; qðẽ cauſa reſtrictõnis · Ad aliã dicendũ eſt ꝙ duplex eſt foꝛ ſ& ma termini cõmunis.qᷓdam ẽq̃ ſalnat᷑ in rebo exñtibus tan⸗ tum.vt humanitas q̃ eſt foꝛma hoĩs ⁊ aialitas q̃ẽfoꝛma aĩa lis. ⁊in talibus oĩa ſuppoſita pᷣſentia ſunt exñtia. Elia ẽ foꝛ ma termini cõmunis q̃ ſaluat᷑ tam in rebus exñtibus qᷓ; non exñtibus.vt enũciabilitas q̃ ẽfoꝛma enũciabilqꝛ quedã ſunt enũciabilia exñtia.vt deũ eẽ ⁊ oĩa vera.⁊ alia ſunt nõ exiitia· vt hoĩem eẽaſinũ ⁊ oĩa falſa. Et in talibus nõ reſtringi᷑ter⸗ minus cõis.ſʒ reſtringit᷑tam ad exñtia qᷓ; nõ exñtia.vñ iſtius ꝓpoſitõis. roſa nõ ẽ nõẽſenſus. roſa q̃õ̃nõẽ· ſed ẽſenſus. ro⸗ jaaliter ſumpta qᷓ in pᷣſenti nõ ẽ. Solet aũt poni ꝙ q̃dãre⸗ ſtrictio fitab vſu.vt cũ ðꝛ· mhil ẽin archa qᷓʒuis plena ſit ae⸗ re. qꝛ iſteterminꝰ nihil ſupponit ab vſup rebus ſolidis ſiue firmis ⁊ rexp rege patrie. magiſterlegitꝓmgr̃o ꝓpꝛio· So let etiã poni ꝙ q̃dam reſtrictio fitptranſitõem verbi· vcumn ꝛ. ſoꝛtes paſcit boĩem.iſtetenninꝰ homo ſupponit ꝓalio a foꝛte. virtutetranſitõis verbi qꝛ dans ⁊ recipiens debẽt eſſe diuerſa.⁊ ideo ſi aliquãdo ſiteadẽ.hoc tamẽ eſt ꝑ acciis · o x idem ſubiectũ eſt vtrinſq ·ſicut ideʒ dup? Sien Trattatus duodetimus cidens. vñ dicunt ꝙ nõ ſequit ſoꝛtes paſcitſeip̃m ⁊ip̃eẽhõ ð paſcit hoĩeʒ qð ẽ fallacia accñtis. qꝛ h ꝓnomẽ ſenõpt up ponereꝓ diuerſis a ſoꝛte.ſʒ hõ bñp̃t. Et hec dereſtrictõib. PMoſtqᷓ; autoꝛ determinauit de reſtrictõne factaꝑ nomẽ ⁊ verbũ. Hic ũr circa pᷣdieta mouet vnum dubiũ. antermini eodẽ modo reſtringãtur in poſitõne affirmatiua ſicut negatiua.Id qð qͥdam reſpondẽt ꝙ nõ ſiz militer ſed diuerſimode reſtringunt᷑ in poſitõne affirmatiua⁊ negatiua. et dicunt ꝙ eſſe reſtringit ad exiſtẽtes ⁊ nõ eſſe ad nõ exiſtẽtes ſed cñ affi matiua dicat eſſe ⁊ negatiua nõ eſſe ſequi ꝙ nõ eodẽ mõ reſtinguntadj ducunt etiã talẽ regulã. Si termini eodẽ mõ reſtringerent᷑ in affirmatiua ? negatiua. negariua in qua negaret᷑eſt nunq; eſſʒ falſa. ↄña tenet. q iniſta roſa eſt. roſa reſtringit᷑ ad exñtes.ſi ergoetiã in iſta roſa nõ eſt reſtringitur ad exñtes ·ſenſus huius ꝓpoſitõ is erit.roſa q̃ eſt nõ eſt quod eſt fallum. ⁊ hoc ideo falſum eſt. qꝛ termini dicuntur eodè modo in affirmatiua ⁊ nega tiua reſtringi. ¶ Sciendũ pᷣmo·ꝙ verbũ nõ poteſt reſtringere termi⸗ num cõmunẽ poſitum ex ꝑte fubiecti quo ad pᷣncipalẽ eius ſignificatõem ſed bene quo ad ↄſignificatõem que eſt tempus ſieut eiñ dicit textus. ybi eſt eadem cauſa reſtrietõnis ibi eſt eadem reſtrictio.ſed inʒpoſitõne affir⸗ matiua eſt eadem cauſa reſtrictõis ſicut in negatiua.ſicut in iſtis duabus roſa eſt roſa nõ eſt. qꝛ in talibus hoc verbum eſteſt pñtis tꝑis qð qͥdẽ ver bum nõ reſtringit miſi quo ad ↄſignificatiõem q̃ eſt tempus. ergo ſeqtur ꝙ in iſtis duab termini eodẽ mõ reſtringunt᷑. qꝛ in vtraq; eſt idem verbũ eiuſdẽ tꝑis igit᷑ eodẽ mõ q̃ reſtrigit ĩ vna reſtrigit⁊ ĩ alia. Aliã rõeʒ addu rit textꝰ. qꝛ niſi eodẽ mõ reſtringerent᷑ due ↄtradictoꝛie eſſent ſil vereqð ẽ ipoſſibile. Qõſequẽtia tem;. qꝛ ſiin affirmatiua eſſe reſtringetet ad exñtes in negatiua reſtringeret ad nõ exñtes · iſte due eſſent ſil vere hõ eſt. hõ nõẽ qᷓd ẽ ↄtra legẽ ↄtradictoꝛiaꝝ. Si in iſta hõ ẽ.hõ reltringat tiñ ad exntes. et in iſta. hõ nõ eſt ad nõ exñtes ·ſequt᷑ ꝙ ille due eſſent ſi vere. hõ eſt hõ nõ qð ẽ ipoſſibile ↄtra legẽ ↄtradictoꝛiaꝝ ¶ Sciendũ ſcðo· ꝙ in affirma tiua ⁊ negatiua termini eodẽ modo reſtringunt᷑· dñmodo in ambab poſj nitur idem verbum.⁊ ratio eſt. qꝛ vt dit tů eſt verbũ nõ reſtrngit quo ad ſignificarõem ſed ſolum quo ad ↄlignificatõem ergo ſieſt pᷣdiceturin ali quagpoſitõne ſicut in iſta homo eſt ſequt᷑ g ibi ilud nõ reſtringit hoiem adexiſtẽtes. ſed ſolum ad pᷣſentes. tum pᷣſens reperiat tam in exiſtentib qᷓ in nõ exiſtentib in aliqͥbus terminis ſicut hic. nũciabile eſt enuncia bile. enñciabile reſtringit adp̃ſens ſiue exiſtat ſiue nõ · ⁊Inde aiiqua 6 enũciabilia que ſemp exiſtunt que ſunt pſentia vt deꝰ. Alia aũt ſunten ciabilia que nũq; ſunt fiue exiſtunt ſicut ilud enũciabile· homo eſt alinus ibi eſt reſtringit ad pñtes nõ exñtes ⁊ ſic nullũ ſequit᷑ fallum. ¶ Sciendũ tertio. ꝙ autoꝛ in textu ponit quandã reſtrictõemq̃ reſtrictio ſoꝛtirgẽ no men u loquendi ßᷣm vſum dicimus ꝙ vbi nõ eſt coꝛpus ſolidũ. ꝙ ibi nihil ſit vł vacuũ ẽ vt dicmus ꝙ nipilſit n au em ſupponit ab vſu ꝓrebus ſolidis ⁊ firmig. ⁊ iniſta magiter giſter lupponit ꝓmagiſtroꝗpꝛio.¶ Sciendũ quarto· ꝙ auto honlec fit dam telirictõnem tranſitiuò que nõ dicitur trauſitiuaco ꝙ trãniit ip 22 6 inun ti iTr Ubyn iuin Petri hyſpani vjrtute alicuius rei tranſitiue Merbum trãſitiuũ ipoꝛtat actũ egredientẽ ab agente in patiẽs. ſ; qꝛ agens ⁊ patiẽs ſunt diuerſa iqeo opʒ ꝙ terminꝰ fumptus poſt verbũ trãſitiuũ ſtet ꝓalijs ſuwoſitis a ſuppoſito talis ʒᷣbt ſicutdicimꝰ ſoꝛtes paſcit hoĩem· hoĩem ſuponit ꝓ alijs ſuppoſitis ſiue ꝓ alijs hoibus a ſoꝛte. qꝛ idem nõ poteſt eſle agens ⁊ patiens ſimul. Vnde tz ile due reſtrictões vltime ſimpłr ſint falſe.tamẽ vtiles ſunt ad cautela vitandã ſophiſtaꝝ · Ratõe cuius autoꝛ hic de ip̃is determinat.¶ Cõtra pdicta arguit᷑ pᷣmo ſic.· ſitermini eodẽ mõ reſtringerent᷑ in affirmatiua et negatiua fequeret᷑ ꝙ om̃is negatiua includeret ↄtradictõem quodeſt falꝰ ſumn.pʒ ↄſequẽtia qꝛ cũ ðꝛ roſa eſt roſa reſtringit ad exñtes. ergo ſi ſimili⸗ ter reitringat in iſta roſa nõ eſt includit᷑ↄ tradictioqꝛ Valebit tantũ roſaqᷓ eſt nõ eſt. Scðo ſic. Negato aliquo negant᷑ oĩa q̃ ad im lequuntd ↄſignificatio⁊ tempꝰ ↄſequunt᷑ ip̃m verbũ.ergo ſi inꝓpoſitõne negatiua yerbñ nõ reſtringat ad nõ exñtes ſequit᷑ ꝙ etiã negat pñtes.qꝛ magi vij detur ꝙ ratõe pᷣncipalis bcatõnis debeat reſtringere qᷓ; quo ad ↄſignifi catõem.ſed nð reſtringit quo ad ßcatõnem ergo nõ quo ad ↄſignificatio nem. Tertio ſic. Nomo eſt.hõ tĩ reſtringit ad pñtes. ſʒ hoies pñtes ſunt exñtes.ergo ſireſiringit᷑ ad pñtes.ſequi ꝙ etiaʒ ad exñtes reſtringat qð eit ↄtra textũ. Quarto ſic· In reſtrictõe abuſiua nullum eſt reſtrin⸗ gens nec coartans · ergo nulla eſt reſttictio talis. Zntecedẽs ptʒ · qꝛ in ip̃a eſſignum vniuerſale.· ed ſignum vniuerſale magis habet ampliareqᷓ; re⸗ ſtringere. Quinto ſic. Vranſitiuũ aptum natum eſt tranſire ſed nulla reſtrictio apta nata eſt tranſire. ergd nulla reſtrictio eſt tranſitiua.⁊ ꝑ con ſequens male ponit᷑ ab autoꝛitate. Ad pᷣmum · ðꝛ· ꝙ terminꝰ poſit? añ verbũ pñtis tꝑis nõ reſtringit᷑ ad exũtes t.ſʒ ad pñtes. Ideo ſenſus ilius ꝓpoſitõis.roſa nõ eſt nõ eſt iſte·roſa q̃ eſt nõ eſt. ſʒ iſta roſa pꝛeſentiałt ſumpta nõ eſt. Acd ſcðᷣm ðꝛ.ꝙ lʒ beario verbi ſit magis intrinſeca ver⸗ boqᷓ; ↄſignificatio que eſt tempus.tamẽ ↄſignificatio potioꝛ eſt ad reſtrin gendů qᷓ; catio. Quius ratio eſt. qꝛ verbũ reſtringit quo ad ↄſignificati onẽ que eſt tempus qð hʒ ratõem mẽſure · ⁊ qꝛ mẽſura reſtringit mẽſura tũ ⁊ cñ quãtitas mẽſurata accipit᷑ ᷣm quãtitatẽ mẽſure ſequit᷑ ꝙ verbuʒ magis hzʒ reſtringere ex ꝑte tꝑis qᷓ; ex ꝑte fᷣcatõnis pᷣncipalis. Ad ter tium ðꝛ ꝙ lʒ hoies pᷣſentes exiſtant tamẽ nõ minus iſte terminꝰ hõ ſuppo nit ꝓ p̃ſentib. Qt ↄñꝛ ðꝛ ꝙ verbũ pᷣſentis tꝑis reſtringit ad pñs ſiue ex iſtat ſiue nõ vñ ĩi aliqͥ hoĩes eſſent pñtes ⁊ nõ exñtes in iſta hõ eſt hõ tene tur ꝓ nõ exiſtentib ſicut ⁊ exñtiby. vñ ꝑ accñs eſt ꝙ in ip̃a hõ ſolũ ſugpo⸗ nit ꝓexiſtentibus. Ad quartũ ðꝛꝙ in talibꝓpoſitõib⸗ vſus eſt ibire ſtringens cum intellectu noſtro· ideo dicitur reſtrictio abuſiua. Adn* rum dicitur. ꝙ reſtrictio nõ dicitur tranſitiua eo ꝙ tranſeat.ſed dicit᷑ tran ſiriua quia fit ratõne verbi tranſitiui vt pꝛius dictum eſt in quarto nota⸗ bili. ⁊ tantum de reſtrictõmbus · Iſtributio eſt multiplicatio termini cõmunis ꝑſi gnum vniuerſ ale facta. vt cum dicitur omnis ho⸗ mo.iſte terminus homo diſtribuiturſiue quo⸗ — 5 ℳ„—— X 1 t 6„ F— —— ſe— Trattatus duodetimus libet ſuo inferioꝛi per hoc ſignum om̃is. ⁊ſic ibi eſt multipli catioHico autẽ terminicõis.qꝛ terminus ſingularis nõpõt diſtribui.vñiſte ſunt incõgrue. ois ſoꝛtes.· vĩ plato ⁊ſicde alijs.⁊ ſic ibieſt ſoleociſmus ꝑ ꝑteſoꝛatõnis. FIſte eſt tractatus ſextus puoꝝ logicaliũ pe hyſ.qͥde diſtrburõnibus intitulat᷑. In quo poſtq; autoꝛ in hᷣcedenti tractatu determinauit de qua⸗ dam paſſione termini q̃ ðꝛ teſtrictio · ↄñr in iſto tractatu determĩat dealia paſſione q̃ ðꝛ diſtubutio. Cuius ratio eſt. qʒ reſtrictio magi intrinſececð uenit terminoqᷓ; diſtributio. Nã reſtrictio fit ꝑ terminũ reliringentẽ qp̃t eſſe ꝑs oſitõis ſicut terminus reſtrictus. Sed diſtnbutio fit ꝑſignum vłle qð nõ ẽ ꝑs ꝓpoſitõis ſed eſt diſp̃oſitio ſubiecti.pᷣcedit tñ iſte tractatꝰ tractatũ de ſincathegreumatib qʒ cognitio diſtributõis ⁊ ſignoꝝ diſtri⸗ butoꝝ valet ad cognoſcendũ ea de qͥb in ſincathegreumatib detetmina tur. ¶f Sciendũ pᷣmo.ꝙ diſtributio dupłr accipi᷑ Vnomõ gꝛie ytẽ ali Fer Luius rel in ꝑtes diuiſio⁊ illaꝝ ꝑtiũ in diuerſa ſubiecta cõicatio. Alomõ ſ capit᷑ metaphoꝛice vt eſt nomẽ ſcðe intẽtõis ⁊ hoc dupłt. Vno mõ actiue et lic ↄuenit ſignis diſtributiuis.Zlio mõ paſſiue ⁊ ſic ↄuenit termino dij ſrib uibili⁊ iſtis vltimis modis accipit᷑ hic. ¶ Stiendũ ſcðo. ꝙ lʒ idẽma terialr ſeʒ terminus cõmunis habẽs ꝑſonalẽ ſuppoſitõem ſir reſtringibii Zpliabił diſtribuibił tñ hoc vᷣm diuerſas rões. qꝛ ðꝛ reſtringibikinquõtũ poteſt coartari ad ſtandũ ꝓ paucioꝛib qᷓ; pᷣus ſtabat. Qt ðꝛ ampliabił inquantũ poteſt extendi ⁊ accipi ꝓ pluribqᷓ; pᷣus. Sed ðꝛ diſtribuibilis inquantũ diſtrbuit᷑ ꝑ ſignũ vłeꝑ qð actualt multiplicariporeſt ꝑ multa ſuppoſita. Nt ideo diſtribuibilis terminus inquantũ hmõi eſt ſubiectum huius tractatꝰ.vñ autoꝛ incipitſuũ tractatũ a paſſione iliꝰ termini diliri⸗ buibilis q̃ eſt diſtributio ip̃am ſic diffiniens vt ſupꝛa in textu · vñ ponitur multiplichtio loco generis. deinde termini cõis ad dꝛñtiã termin diſere⸗ ti qͥ nõ poteſt diſtribui.nã vt habet᷑ in textu iſte ſunt incõgrue · ois ſoꝛtes · oĩs plato.⁊ ratio eſt.nã ad hoc ꝙ terminus poſſʒ diſtribui requirt᷑ ꝙ heet naturã multis coicabilẽ qð nõ ↄuenit ſingulariu· Deinde poni ꝑ ſignũ fxle ad denotandũ cauſam inſtrumentalẽefficientem diſtributõis. Intet lectus eĩ eſt qͥ pᷣneipalr facit diſtributõem ⁊ ſignũ vle elt eiuſdẽ. ¶ Sciendũ tertio. ꝙ in qualibet diſtriburõe ſunt quãttio ſribuens. diſtributũ⁊ id reſpectu cuiꝰ fit diſtributio.⁊idꝓquo fit viſtri c butio· Piſtribuẽs eſt duplexſicut dictũ eſt infine ſchi votabüis.. butũ eſterminus cõis habẽs ꝑlonalẽ fuppoſitõem Uls vero ꝓcbyfit di Rributio ſunt inferioꝛa illius termini cõis. Iilud aũt reſpectu cuus* di⸗ ſinbutio eſt ipᷣm pdicat.vnde pñt aſſignari quattuo cauſe quste vlia ſunt inuenta. Dꝛimo ad habendũ differentiã teminiſpwoner 6. terminate a ſupponẽte ꝓfuſe. Scðo ad habẽdũ dꝛti ini en neceſfario ꝓ omniby vel nõ· qñem̃ rerminus cõis pont ſin fferẽter ſtat ꝓ vno ſuppoſito vel pluribſed quãdo ſibi addi ltöez keſſitate ſtat ꝓ oĩby ſuis ſupp oſitis · Tertia cã ẽad habẽdũ ↄtradi ſuiupihn iug i18 ſü db munht mbt ſniie uns Den ſiuiupt mingu Ubmoosl tt ſoſoSp odirtu ſiilolcte ſ minpin ſiilegitf ſiläen migori buekpen teſſuſnpit ſnſchm id nseu iumnpo istt wn 1 bc bjt wounpi spdoh eitun ſü bun 3 pim mfh prtrihylbant uarto ad halbẽdum ſylłm · In omni ęĩ ſpllogiſmo. opoꝛtet alterã pꝛey[ win eſſe viem. Gt dicũtur notantit vlianõ ꝙ vneelh 4½ 2 fficit ꝙ vrt beent· vt Paber ſcho pcher·t factũrteminũchemcniadiuns gunkt ſtare vłr.ꝓ oĩbo ſuis inferioꝛiꝰ Sciendũ quarto. ꝙ diſtributio eſt effectus ſignoꝝ diſtributiuoꝝ ⁊ ad diuiſionẽ talium ſignoꝝ diuidit diſtri butio· Ideo autoꝛ ponit diuiſionẽ diſtriburõ nis· qua poſitã diuidit ſigng ytia ſie diſtributiua in ſigna diſtributiua ſubſtãtie ⁊ ſigna diſtriburiua accñtium. Qt ditũtur ſigna diſtributiua ſubſtãtie. non qʒ diſtribuũt rẽ de pᷣnto ſubitãtie ſolũ. q diſtribuũt rem halẽtẽ ſeꝑ modũ ꝑſe ſtãris&t ſij dicunẽ ſigna diſtributiua accñtis que diſtribuũt rẽ ꝑ modũ alteriad⸗ iacentis. Deinde diuidit ſigna diſtributiua ſubſtanti · nã queciã ſi⸗ di⸗ ſtributiua ꝑtiũ ſubiectiuaꝝ vt oĩs nullus vterq;. Alia ſunt diſtnbutiua ꝑ tium integralium vt totus. ↄñr diuidit ſigna diſtubutiua ſbe ꝑtiũ ſubieq 1 ctiuaꝝ Nam quedã ſtẽ diſtributiua duoꝝ vt yler; neuter.alia ſunt di⸗ ſtributiua plurium vt nullus Cötra pᷣdicta argui pᷣmo ſic. heſt diſtributio. oĩs ſol lucet.⁊ tñ non eſt multiplicatio qꝛ ſubiectũ accipit᷑ pꝛo yno ſolo. Sitt vterq; hõ currit ſubiectũ accipi ſolum ꝓ duobæ · ergo maj e ðꝛ ꝙ diſtributio eſt multiplicatio · Scðo ſic. ille terminꝰ ſoꝛtes diſtribuit᷑ dicẽdoſic.totus ſoꝛ.⁊ tñ nõ eſt xerminus cõis · etgo male ðꝛ ꝙ diſtributio eſt multiplicatio termi cõis.ꝗ Tertio ſic. cũ dic᷑ roſa eſt pulcherrimus loꝛũ.ille gtũs floꝛũ diſtribui᷑et tamẽ bi non ponitur ſignũ vłe.ergo ↄtra diffinitõem Muarto ſic dðo.omnis canis curtit ibi eſt terminus cõis cum ſigno vli.⁊ tñ non eſt diſtriburio.qꝛ ſiſic. vel iſte terminus canis non diſtribueret᷑ ꝓ oĩby ſuppoſitis vel bcatis.⁊ tunt iſtaꝓpõ · omnis conis curs nt eſſet ſimpliciter falla et nõ diſtinguenda · vel acciperet᷑ꝙ ſupolitis vniꝰ? ßcati ſolum.ſed hoc non · qꝛ non eſt maioꝛ ratio quare accipereꝓ ſuppoſit? vnius ßeati qᷓ; alterius ꝰ Quinto ſic. nõ ponũtur aliqua ſigna diſtributij ua ꝑtium in modo nec ꝑriũ in qᷓ;titate. ergo autoꝛ eſt inſufficiens. Ad pꝛimñ ðꝛ. ꝙ cũ dicit᷑· vis ſol lucet. ibieſt multiplicatio aptitudiꝭ nalis fed non actualis. Similiter cũ ðꝛ. vterq; homo currit · ibieſt multi⸗ plicatio. qꝛ ibi nõ accipit᷑ multiplicatio vt deſcẽdit a multum ꝓut multuʒ oponitur pauco.ſed ꝓut multũ opponit᷑ vni.⁊ ſie ptʒ ꝙ terminus accep⸗ tus ꝓ duobycapii pꝛo multis. d ſecũdum dici᷑ ꝙ kʒ ille terminꝰ ſoʒ · nonit cõis cõitate pᷣdicatõnis in recto.tñ bene eſt cõis cõitate continen⸗ tie ſuarũ ꝑtium ideo pᷣdicat᷑ de ſuis ꝑtib in obliquo. Vel pᷣt dici ꝙ ibi nõ diffinit᷑ diũributio in cõiſedꝓ ꝑfectioꝛi mẽbꝛo analogie· ſcʒ ꝓ diſtnbutõe ꝑtiũ ſubiectiuarũ Adtertiũ diciẽ. ꝙ noia ſuꝑlatiui gradus includunt negatõem ⁊ rõne illius hñt ÿtutum diſtribuendi.vnde cũ ðꝛ · roſa eſt pu! cherrimus floꝛũ.ſenſus eſt· roſa eſt pulcher flos. et non eſt allus pulchrioꝛ eo. Zd quartum ðꝛ. ꝙ cum dieit᷑· omnis canis cutrit · ile terwinus ca⸗ nis vnica diſtributõne nõ poteſt diſtribui pꝛo oĩb ſuppoſitis oĩm keatoꝝ ſeq diſtribuitur tot diſtributõmb quot ſunt eius ßᷣcata et huius ratio eſt qʒ diſtributio eſtacceptio plurium ↄtentoꝛũ ĩmediate in aliqᷓ eõt.ſed ter⸗ minus equiuocus non ßcat imediate vnam rem cõem oib ſuis ſup poſi⸗ tis. ergo non poteſt vnita diſtributione diſtribui pꝛo oĩb ſuppoſitis oim lignificatoꝛum Ad qͥntum dicitur · ꝙ per ſigna si ub Trattatus duoderimus leetiuarũ et etiam partium integralium ſufficienter fit Ree⸗ alij modi tnuecre— wrielenwt Pieeri Signoꝛũ vniuerſaliũ alia ſunt diſtributiua ſubſtantie. vt ois nullus. alia ſunt diſtributiua accũtiũ.vt qualis quãtus Signũ aũt diſtributm̃ ſubſtantie diſtribuit res ſe hñtes per nomẽ eius qð eſt qͥd.vt oĩs nullus. vt cũ dicit᷑.oĩs nigredo. oĩs albedo. Subſtantia autem cöiter ſumitur adres cuiuꝭ libet generis.vẽ cũ ðᷣꝛ ſignũ diſtributm̃ ſube. Signũ diſtri⸗ butiuũ accũtis ẽ qð diſtribuit res ſe hñtes ꝑ modũ accũtis. vel per modũ qualis vel quãti vt qualiſcũq; qᷓ;tuſcũq;. Itẽſi 1 gnoꝛũ diſtributiuoꝛũ ſbᷣe alia ſunt diſtributiua ptiũ inegn lium.vt totus · alia ſunt diſtributiua ꝑtiũ ſubiectiuarũvt oĩs nullus. Itẽſignoꝛũ diſtributiuoꝛũ ꝑtiũ ſubiectiuarũ alia ſůt diſtributiua duoꝛũ. vt vter neuter. alia ſunt diſtributiua plu riũ.vt oĩs nullus et ſitia. Hoꝛũãt ſignoꝛũ pᷣmo dõmẽ deſig nis diſtributiuis ſbe et inter hec pᷣmo de h ſigno oĩs Scien dum ꝙ oĩs in płinũero duplr ſumit᷑. Vno mõ collectiue. vt oẽs apli deiſunt xij.nõ ſeqͥturʒ iſti apli dei ſtxij. demrãtis aliqͥbus de ip̃is. Zilio mõ ſumit᷑ diſtributiue. vt hic. vt oẽs hoies naturaliter ſcire deſiderãt.ettũc queri qͥd eet hocſig nñoĩs et videt᷑ ꝙ nihil ßcet.qꝛ oĩs res autẽ vlis aut ꝑticula⸗ ris.ſed hoc ſignũ oĩs nõ ßcat rẽ vlem vel ꝑticularẽ ð nullãrẽ ßcat. Ideo ad idẽ oĩs neq;ẽ pꝛedicabile de vno neq; de plu rib ðᷓ nec ẽ vle nec ꝑticulare ⁊ ſie nihil bcat Sʒ ↄtra ab eo ꝙ res ẽ vel nõ ẽ oꝛatio ðꝛ vera vel falſa.qſi oĩs nihil boet ꝓpter appõem vel remotõem eius nõ cauſaret᷑ veritas vel faiſitas in oꝛõne.ſʒhec ẽ vera. aial ẽ hõ. ʒ et hec oẽ aial ẽhomo qõ eſt falſum · z ⁊ pᷣma · ſ.ꝙ oĩs nihil ßcat Solo. ad dubiũ ðꝛꝙ ois nõ ßeat vle ſʒ vtr. qꝛfacit terminũ cõem ſuũ ſtare ꝓoibo ſuis inferioꝛibo. vt oĩs hõ currit Etſic oĩs ßeataliquã tẽ ʒ dupl eſt res · qꝛ q̃dã ẽ res ſubicibilis vel pᷣdicabilis. vt hõ aial cur⸗ rit diſputat.et ſicẽ verũ ꝙ oĩs nihll keat. qꝛqlibet talres aut ẽ vlis aut ꝑticnlaris. Alia ẽq̃ẽ diſpõ reiſubijcibilis vei pᷣi cabilis et talez rẽ bcat hor ſignũ oĩs.ettãab iſta reqᷓ;ab alia ãtur pitas velfaiſitos in oꝛõne. Obijct atꝙ ois nõkeet L ſins ſa hö c unp Wh is imi mitu uigö o ulot A imi. dip dnh af ihſhit tiu imnc pel möſec zn hdzti mi jcibeen eſa pinher ich michl che tschhö oa Puhum um dulnlg bn ſbu jeu len uu en bleti hnnoh imin 4 1 poitt„ iw ſuſitt. om ſwnsit vuſpo in un bet uzuon uhſſe ln hit * 3 1 3 . 6 4 * . „ 1 1 r * — Petri hyſpani dipõem rei ſubijcibilis. q in ſyllomediuʒ debet reiteraricᷓ ſuis diſpõnib in minoꝛi ꝓpõne.d̊ debemus ſyllogiſare ſic. vĩs hõ ẽaĩal ſoꝛtes ẽ oĩs hõ.ꝗᷓ ſoꝛtes ẽ aĩal. qꝛ oĩs ẽ diſpõ in maioꝛi ꝓpõe.ðᷓ debet reiterari in minoꝛi qð ẽfalſum ðᷓ oĩs nõ eſt diſpõ ſubiecti. Solo ſic pẽ duo dicit.ſ.illud qʒ eſt pater. et pater inqᷓ;tũ pater. Silrſubiectũ duo ðt ſcʒ illud q ẽ ſub iectũ ⁊ ſubiectũ inqᷓ;tũ ſubiectũ⁊ fᷣm hocẽ duplex diſpõ ſub iecti. qꝛ q̃dã eſt diſpõ illiꝰ reiqð ẽſubiectũ. vt albꝰ niger.⁊ ſic de taliby diſpõibo actualibo ⁊ iſte dʒ reiterartin minoꝛiꝓpõ̃e cũ medio. alia eſt diſpõ ſubiecti.ſ.ſubiecti inqᷓ;tũ ſubiectũ.vi delicet in oꝛdine ad pᷣdicatũ. vt oĩs nullus.⁊ oĩa ſigna tam vlia qᷓ; ꝑticularia.⁊ talis diſpõ nõ debet reiterari cũ medio.ſ. in minoꝛiꝓpõne qʒ eſt reſpectiua. diſponit eĩ ſubiectũ in cõ paratõnead pᷣdicatũ · vt cũ dicit· oĩs hõ albo cutrit. iſta diſpõ olbo dʒ reiterari in minoꝛi ꝓpõne cũ medio cũ ſit diſpõ eius qʒ eſt ſubiectũ qꝛeſt abſoluta. Iſta aũt diſpõ nõ dʒ reiterari qẽreſpectiua ſubiecti ad pᷣdicatuz et ita ſubiecti inqᷓ;tũ ſub iectũ eſt. nde debemus dicereſic.oĩs hõ albus currit.ſoꝛ⸗ tes eſt hõ albo. ð ſoꝛ· currit et nõ ſoꝛtes eſt oĩs homo alby. Voſtqᷓ; autoꝛ determinauit de diſtributõe in cõi ponẽdo diffinitõ em et diuiſionẽ ſignoꝝ diſtributiuoꝝ ad quoꝝ diffinitõem ſeqͥtur diffinitio di⸗ ſtributõis. Hi ↄñr determiat de ſignis diſtributiuis Et hᷣmo de ſignis diſtributiuis pe.⁊ inter illa pᷣmo de h ſigno oĩs qð eſt ſignũ diſtributiuũ affirmatm̃.rõ ne cuius pᷣcedit ſigna negatiua.⁊ qꝛ eſt diſtributĩ plurium Ideo p̃cedit ſigna diſtributiua duoꝝ. qꝛ eſt ſignũ diſtributm̃ ꝑtiũ ſubiec tiuaꝝideo pᷣus determinauit de ip̃o qᷓ; de diſtributiuis ꝑtium integraliũ ¶ Sciendum pᷣmo.ꝙ anteqᷓ; autoꝛ in ſpẽali oſtendat qũo hoc ſignũ oĩs hʒ diſtribuere. Pꝛimo notat ꝙ iß̃min plurali nũero dupłtr capit᷑. Mno⸗ collectiue. vt oẽs apli dei ſunt duodecim.⁊ debet ibi capicollectiue.ita ꝙ pdicatũ non diſtribuat᷑ ꝓſuppoſitis ſubiecti diuiſim ⁊ ſingulatim acceptꝭ led attribuit᷑ ſil ip̃is et collectiue acceptis. ⁊ ideo nõ poteſt fieri deſcenſus ad ſuppoſita ſubiecti.non em̃ ſeqͥtur oẽs apłi dei ſunt xij. ergo petrus et paulus ſunt.xij. Alio modo capit᷑ diſtributiue. qñ ſcʒ pᷣdicatum attribuit jupoſitis ſubiecti diuiſim et ſingillatim ace eptis. et tunc bene fit deſcen⸗ ſus ad ſuppoſita ſubiecti. vt bene ſequitur omnes homines natura ſcire deſiderant. ergo ſoꝛtes et plato ſcire deſiderant. Sciendum ſerũdo. ꝙ tirca hoc ſignum omnis autoꝛ querit quid ſignificet diſtributiue accepti. et arguit ꝙ nihil. omnis res aut eſt vniuerſalis aut particularis ſigmfi⸗ catiois.ſec omnis nõ ſignificat rem vniuerſalẽ vel ꝑticularem · ergo nihil guificat. Maioꝛ patʒq nec poteſt ſubijci nec pᷣdicar npe 2 Trattatus dnoderimus Owoſitũ tñ àr·ſi. qꝛillud aliq̃d ßt. cuius appõem vel femotõnemorg tio reddit᷑ vera vel falſa. ſed ſic eſt de hoc ſigno oĩs. hec em̃ eſt vera oĩs hõ eſt arhec ãtẽ falſa.ẽ aĩalẽ hõ.qᷓ ſignũ ois ßt aliquã rẽ Pꝛo ſolutõe iiꝰ ſ Sciẽdũ tertio. ꝙ vt ðt autoꝛ in tex.ꝙ duplex eſt res.qᷓdã̃ em̃ eſt res ſub ijcibilis vel pᷣdicabilis ⁊ loquẽdo de tali re; ſignũ oĩs nihll ßeat ⁊ iſtooca pit᷑ res. vt ðꝛ a ratus ta tũ. Alia eſt res q̃ eſt diſpõ rei.ſubijcibil vel pᷣdi⸗ cabilis.⁊ iſtoꝰ oĩs bñ bat aliquã rẽ capiẽdo fᷣcare cõiter vt ſe extendit ad ßcare ꝓpꝛie ⁊ ad cõiter · vñ hoc ſignũ oĩs ßt diſpõ nem ſubiecti.ſiue habeat modũ qualitatis ſiue qᷓ;titatis. ⁊ ſic ptʒ ꝙ h ſignũ oĩs ßt aliquã rẽ.q̃ ſcʒ eſt diſpõ ſubiectiſʒ tã ab vna reqᷓ; ab alia cãtur veritas vel falſitas oꝛõ̃nis· ¶ Sciendũ q̃rto.ꝙ duplex eſt diſpõ reiſubijcibilis. Quedã eineſt diſpõ ſubiecti abſoluta q̃ ſibi ↄuenit ᷣm ſe nõ qᷓ;tuʒ ad determinatũ ſitũ ipſum in ꝓpõe. vt albũ nigrũ Alia ẽ diſpõ ſubiecti reſpectiuaqᷓſ. diſtribuit iʒ in oꝛdine ad p̃tũ.vñ ß ſigna vlia diſponũt ſubiectũi oꝛdie adpᷓtũ.tñ pꝛioꝛ ꝑſe in oꝛdine ad ſua inferioꝛa.ex ↄñtiin oꝛdine ad pᷣdicatũ Nec tñ ponit gliqua diſpõ pᷣdicati inqᷓ;tũ pᷣdicatũ.qꝛ cũ ſubiectũ hʒ rõem materi q̃dʒ diſponi ad foꝛmã.Iõ ponit᷑ diſpõ ſubiecti inqᷓ;tũ ſubiect eſt. eſt inoꝛdie ad pᷣdicarũt IContra pꝛedicta argui᷑ pᷣmo ſic. numerus ſingularis eſt magis collectiuus qᷓ; pluralis· qꝛ hʒ maioꝛẽvnitatẽ.qᷓ hoe ſignũ oĩs mag⸗ erit collectm̃ in ſingulari nũero qᷓ; in płi Secũdo argui.modus ßᷣcãdi nõ variat beatũð hoc ſignuz oẽ ſiue ſit ſingularis vel plis nũeti·ſꝑ capit viſtributiue Tertis arguit᷑.hoc ſignũ oĩs 5 multiplicare terminũcõeʒ cui adiungit᷑tam in ſingulariqᷓ; in pli nũero.ᷓ ſemp eli diſtrbutiuum Quarto arguit᷑ arguẽdo in fapeſmo · vis hõ eſt totũ in ꝙᷓtitate. nullꝰ aſinꝰ eſt oĩs hõ.ꝗᷓ qðdã totñ in qᷓ;titate nõ eſt oĩs aſinus· ᷓ hoc ſignũ oĩs in iſta ꝓpõe in minoꝛi ponit᷑a ꝑte pᷣdicati qð ẽ 3 autoꝛẽ intextu. Quito ar hoc lignũ oĩs hʒ ÿtutẽ reltringendi ſubiectũ cui adiũgi᷑· vt dõo. null hõ eſt mulier.ꝗᷓ eſt diſpõ abſoluta ipiꝰ ſubiecti ¶ Adpᷣmũõꝛ·ꝑ collectio iſe hʒ duo·ſ.ꝙ icipit a mult? Et rõe iliꝰnũerꝰplis pᷣt dici magꝭ collectiuꝰ ſingularis · Scðm eſt ꝙ terminat ad vnũ.⁊ rõneiliꝰ nũerus ingular magis ðꝛ collectiuus qᷓ; płis. Et qʒ diſtributio incipit ab vno ⁊ terminat ad plura. Jõ diſtribut io cõuenit magis ꝓpꝛie termino ſingulari nũeri plis nũeri⁊ ideo ſignũ oĩs in ſingulati numero ſolũ accipi diſtributiue Iid ſecũdũ ðꝛ. ꝙ lʒ modus ßᷣcãdi nõ variet catũ in dictõibyſ neathegreu matib ti bñ in alijs. vel ðꝛ ꝙ h ſignũ oĩs qᷓ;tũ aq materiale diſtribuit k nõ qᷓtů ad foꝛmale ¶ Id tertiũ ðꝛꝙ in diũributõe duo ſunt.ſ materiale ð eſt multiplicatio. Qt rõne illiꝰ hoc ſignũ oĩs ſꝑ pᷣt diel diſtrbutiuuz · Riub eſi qð hʒ ſe tanq; foꝛmale ⁊ id a quo nomẽ mponi lic diſtributio eſt in diuerfis diuerſimode acceptis factaet qͥ adß ſignů ois gchin pli eſt colleckĩ eo ꝙ diſtributio facta in diuerſis ↄiũctim vel diuiſim Ad quartũ ðꝛ· ꝙ in hoc ſyllo ois nõ capii diſtubutueß 6 ꝑs huiꝰ totꝰ oĩs hõ qð ibi ponit loco vniꝰ ſimplicis Z e ſignũ nullus inqᷓ;tũ hʒ ʒᷣurẽ reſtrigẽdi qᷓ;tñ ad aliq̃s mõs beddi l2h5 eſ diſpõ abſoluta.⁊ ſic bñ iũgit ſubiecto abſolute ſicut dicendo. u 6 eſt mulier. tamẽ vt dʒ virtutẽ diſtribuendi ſicut conuenit lubiecto inch ſubiectum hoc eſt in oidine ad pꝛedicatini. ſwinc àn duSe i jemonn 5 imllie z nieaune ning g inibne u 1 0 whabe Mec⸗ oisci erpe z teee ü teseg e immit e nun ihn dums un.. uſil p mii ₰ — — S 13 — 6.. — — * ₰—„ 3— 2— 1. ₰ — —„ . — Uels 3* 2 * ₰ N — 3 1 1 „ 7 3. n petrihylpani Abito quid ſignificet hoc ſignũ omnis ⁊ tuius diſ⸗ h poſitõem ßcet. Conſequẽter q̃rit vtrũ omnis exigit tria appellata. Et videt᷑ꝙ ſic. qꝛ omnis pfectio eſtin triby.vt habetur pᷣmo celi et mũdi.et ſic om̃e ꝑfectũ eſt intri bus.ſed om̃e et ꝑfectũ idem ſunt.vt habet̃ ibidẽ.ergo omne eſt in trib.ergo oĩs vult habere tria appellata Zd idẽʒᷣt are ſtote. in eodem loco.ꝙ de duobus viris non dicimus oẽs. ſed de tribꝰ viris dicimus oẽs.ergo oĩs vult habere t ria ap pellata. Sed ↄtra. in qualibet demõſtratõne ſunt ꝓpõnes vniuerſales ſed demõſtrationes fiunt ex ſole ⁊ luna. ergo oʒ dicere omnis ſol oĩs luna.ſed ſol nõ habet niſi vnicũ ſuppo ſitum ⁊ ſilr luna ergo omnis nõ vult haberetria appellata. Id idẽ.omne pꝛiuatum lumine a terre obiectu deficit. het ꝓpõ eſt ↄceſſa cum habet᷑ ab autoꝛibus.ſed oĩe pꝛiuatũ lu mine a terre obiectu nõ habet niſi vnicuz ſuppoſitum.¶.hãc lunã ſingularem.ergãoĩs non habet tria appellata. Ad idem bocſignũ oĩs ßᷣcat qm̃ vłr.ſed hoc ꝙ dico qm̃ vlreſt modus ꝓpꝛius vlis. Pꝛopꝛiũ ãt dinerſificat᷑ ᷣm dinerſitatẽſui ſubie cti. vt ſi homo eſt diminutus ⁊ riſibile eſt diminutuʒ. et ſihõ eſt moꝛtuus riſibile eſt moꝛtuũ.ſed vle qñq; ſaluat᷑in pluribꝰ vthomo equus. aliqñ in vno tĩ vt ſol luna.ergo om̃is qᷓq; vult habere tria appellata ⁊ qũq; nõ imo vnũ ſolũ· Adidem duplexeſt foꝛma.qꝛ quedã eſt foꝛma materie vt aĩa eſt foꝛma coꝛpoꝛis et iſta foꝛma eſt pars et nõ pᷣdicat de eo cuius ẽ ꝑs Alia eſt foꝛma que eſt foꝛma pdicabilis.et ſic oia ſuꝑioꝛa· vt genera etſpẽs et dꝛñe dicunt᷑ foꝛme inkerioꝛũ. vt bõ equus et ſic de alijs · et indiuidua huius foꝛme pᷣdicabilis ſunt mate⸗ ria eius. ergo foꝛma cũ neutro pᷣdictoꝛum modoꝛũ ſuã exce⸗ dit materiã nec excedi ab ea nullũ vniuerſale excedit ſua in⸗ diuidua nec excedunt᷑ ab eo · ergo cũ oĩs dicat adequatõem vninerſalium cũ ſuis indiuiduis.vt oĩs homo · tunc opoꝛtet ꝙ ſol habeat niſi vnicũſuppoſitũ vt vere dicatur ois ſol qð concedimus dicẽdo pꝛedictas ꝓpões eſſe veras ·⁊ ꝙ om̃i non ſemꝑ exigit tria appellata Sed qñ adiungit rermino cð muni hñti plura ſuppoſita tunc exigit plura oppellata. Duã do vero adiũgit termino habẽti olum vnicũ ſuppoſitũ tune Trattatus duoderimus exigit ſolum vnũ appellatum ad ilud qʒ pꝛimo ſubijciebat ꝙ oĩs ꝑfectio eſt in trib. dicit᷑ ꝙ verũ eſt et hectria ſunt.ſcʒ ſubſtãtia rei vᷣtus eius et opatio eiꝰ. Et hectria tãgitareſto. ſub bꝛeuiby vᷣbis cũ ðt natura apta nataſic facit. xhoc eĩqꝙ vt natura tãgit ſubſtãtiã rei.et ꝑ ꝙ ðt apta nata tãgit ᷣtu ⸗ tem eius.⁊ꝑ hoc ꝙ ðt ſic facit tãgit oꝑatõem debitã ei Silr B ſignũ oĩs bʒ ſubãm ſigni vlis et vᷣtuteʒqᷓeſt diſtribuereet ogatõem eius qñ diſtribuit ⁊ inhis triby eſt plectio eiꝰ Adſe cũdũ dʒm eſt q hõ et hoĩes dꝛñt. qꝛ hõ ðt iſtã ſpẽm bᷣm ſeq eſt de pluriby pᷣdicabilis. hoies in pli nůero nõðt ſpẽmm ſe.ſʒ multiplicatã actu ᷣm materiã indiuiduoꝝ niero diuer⸗ ſam · vñ oĩs in pli rõne multitudinis factefacit diſtributõem ꝑ diuerſas materias. ⁊ vult hẽe tria appellata. Sʒ vis inſin gulari nũero exquo recipit ſpẽm km ſeet nõ materiã indiui⸗ duoꝛũ exigit eẽntiã aptam natam pᷣdicaride pliby ſiue actuꝑ ticipet᷑ de pliby ſiue ab vno · ⁊ iõ exigit tria appellata. aut vnñ ſolũ ßᷣm naturã vlem cui adiũgit᷑. qͥdãt dicũt ꝙ oĩs vult ha bere tria appellata ad minus ⁊ ad talẽ rõem. Quotiẽſcũq; ſi gnũ vle addit᷑ termio cõi nõ hñti ſufficiẽtiã appellatoꝝ recur rit ad nõ ens. vt cũ ðꝛ. oĩs fenix eſt. qꝛ lyfenixnõ hʒ niſi vnicũ ſuppoſitũ.iõ ñ̃currit ad ñ exñtes fenices Et iõ cũ ðꝛ oĩs fenix eſt. ſenſus eſt · vn lenix qͥ eſt⁊ duo fenices qͥ nõ ſunt Etiõ di cũthas ꝓpãʒes eſſe falſas qͥdã fenix nõ eſt ·is fenix eſt⁊ nõ eſſe ↄtradictoꝛias. qꝛ in negatiua ſupponfenix qui eſt⁊ in affirmatina ſupponütur duo fenices qnõ ſunt· ⁊ſi nõ idem eſt ſubiectũ in vtraq; Hoc ãt pᷣt mltipliciteripꝛobare. hec incõueniẽtia ſequũtur ex flo qð ſupponũt qꝛ ſupponũq ol ſp vult hetria appellata qð ſuꝑius oñſumẽcẽ falſuʒ Pꝛople rea vult areſto.ꝙ ꝓpõ in qᷓ ſubijcit᷑ vle vlt ſumptũ alicuiplo ↄtradicit ili ꝓpõnr negatie in qᷓ ſubijcit᷑ vle vlr ſumptũ eidéẽ p̃to.ſʒ iſte ſunt tales. oĩs fenix eſt qͥdãfenix nõ dictoꝛie qʒ tñĩi negãt. ʒ regula eoꝝ ẽfalſa. Iẽ ad gulaẽ talis Terminꝰ cõis fupponẽs vlapponẽs 5 3 tpis ſimplt ſumpto nõ hñti vim ãpliãdi nec ex ſenecab all reſtringit᷑ꝓ his qᷓ ſt ſub foꝛma tminiſi upponẽris 5cũð ois fenix. y lenix reſtrigit᷑ ad ſupponẽdũp lenice m̃qeſtců 55 iſthiir ſuer gnEp nnshabt vitupi vhupoſt iuustm nopexjt um Sltyl agtyn vietith.& umapelli. oncit 6)gueßta unſete füsſgnine nbuttem ſlcum thhonp ſoſipelo iuracqiu icipe icenlcui „ n ſusei i ifint bieei witdoſn pi Lpingtt ſimtidf iune icnsc Petrihylpani nõ ſit niſi vnich ſuppoſ itũ.ðᷓ ꝑ illã regulãpꝛiꝰ datã. Si ſignũ vle adueniat ei nõ diſtribuit ip̃m niſi ꝓ vnico ſuppoſito. ð re gula eoꝛũ eſt falſa.et ſupꝛa falſum fundatur qð ↄcedimus PMoſtqᷓ; autoꝛ determinauit de hoc ſigno oĩs pᷣm ſe oſtẽdendo qd ßcet Nic ↄñ̃r determinat de ipᷣo ꝑ ↄpatõem ad terminũ cõem diſtribuibileʒ mouẽdo talem queſtionẽ.vtꝝ hoc ſignũ ois ſꝑ exigit tria appellata eſt querere Vtꝝ ad hoc ꝙ hoe ſignũ oĩs addat᷑ termino cõi reqͥrat᷑ ꝙ ille ter⸗ minus habeat tria ſuppoſita actu exiſtentia. Sciendũ pᷣmo ꝙ ſup poſicũ ⁊ appellatũ inter ſe dꝛñt.nã ſuppoſitũ dꝛ inferius reſpectu ſuꝑioꝛis. et ðꝛ ſuppoſitũ qñ nõ eſt aptũ natũ exiſtere in alio. ſed eſt appellatũ inferius alicuius termini cõis actuałr exiſtẽs. Sciẽdum ſcðᷣo · ꝙ hoc ſignũ om̃is in płiſꝑ exigit plura appellata.qꝛ addit᷑ termino cõi accepto ꝑ modũ plu rium. Sikr in ſingulari nũero ſi addat᷑ termino cõi halẽti plura appellata exigit plura appellata.qꝛ diſtribuit t᷑minũ cõem cui addit᷑ ꝓ oĩby juis ſup poſitis exñtib. Sed dubiũ eſt qñ hoc ſignũ oĩs addit᷑ termĩo halẽti vni⸗ rum apellatũ. Eltꝝ talis oꝛatio ſit ↄgrua dðo oĩs ſol. Qt dicũt aliqui ꝙ non quoꝛũ rõ nes cũ ſolutiõ ibo clare ſatis patent in textu.ꝙ ſcʒ ſignũ ois ↄgrue pᷣt additermino habti vnũ appellatũ ⁊ ꝙ nõ exigat plura ap pellata ¶ Sciendũ eſt tertio · ꝙ h̊ ſignũ ois vłr ßcat ⁊ hic eſtꝓpꝛius modꝰ ipius ſigni vlis · differt autẽ ab alijs ſignis vłibo. qꝛ hoc ſignũ oĩs adeqᷓte diſtribuit terminum cõem ꝓ oĩby ſuis ſuppoſitis.ſic aũt non eſt de alijs ſi gnis ·ſicut ſunt vterq; neuter. cũ em̃ ðꝛ. omnis homoibi hõ accipit᷑ ꝓ oĩb⸗ illis in qbo repit᷑ hũitas. Ex quo pʒ ꝙ qꝛ vlitas aliq̃p terminoꝝ ſaiuat᷑ in vnico ſuppoſito adeqᷓte. Jdeo hoc ſignũ oĩs pᷣt addi tali termino cõi et ʒ rõiter addat᷑ termĩo hñti tria appellata vel plura tñ qñq; addit᷑termino hũtivnicũ apellatũ. Inõ exigit tria appellata. ſed ſolů exigit de ſe termi⸗ nũ cõem ſigmficantem naturã multis cõicabilẽ. Et heceũt rñſio dubita⸗ tõnis ¶ Sciendũ q̃rto.ꝙ antiqͥ poſuerũt quãdã regulã de hoc ſigno oĩs que talis eſt. quotienſcũqʒ ſignũ vle affirmatiuuũ addit᷑ tmino cõi non hñti ſufficientiã appellatoꝛũ recurrit ad ſuppoſita nõ exiſtẽtia. vt cũ dici oĩs fenix ẽ. exq iſte terminꝰfenix hʒ niſi vnicũ ſuppol itũexñs. Iõ hoc ſignũ oĩs recurrit ad fenices nõ exñtes.Iõ iſtius ꝓpõnis oĩs fenix.ſenſus ẽ.qͥdã fenix ẽ ⁊ duo fenices nõ exñtes ſt ⁊ iõ ᷣm ipᷣos iſta eſt falſa. oĩs fenix ẽ nec eſt ↄtradictoꝛia illius qͥdã fenix nõ eſt. Sʒ iſta eit falſa regula ſicut ⁊ ſuuʒ fundamẽtũ.ſ.ꝙ oĩs ſꝑexigit tria appellata.⁊ eſt ſile de hoc ſigno oĩs.⁊ de hoc ſigno nullus. ſʒ nullus nõ exigit tria appellata. qꝛ iſta ẽ vera. nullꝰ fe⸗ nixeſt alinus cũ ↄuertẽs eſt vera.ſ.nullus aſinus eſt fenix. ⁊ ſie ſiß ſignum nulłꝰ nõ exigit tria appellata nec ſilt ſignũ oĩs ¶ Cõtra pᷣdicta arguit᷑ hm o ſic. plus reqͥri ad ʒificãdũꝓpõem vlemqᷓ; pticularẽſʒ ad verifran⸗ duz pticularẽ reqͥrit᷑ exñtia vniꝰ ſuppoſiti.ᷓ ad verifica ndũ vłem reqritur pluraſuppoſita. ꝗᷓ hoe ſignũ oĩs exigit ad minus tria ſuppoſita. Scðo arguit᷑vis non pᷣt additermino ſingulari.ðᷓ habet plura apellata. Tertio arguit᷑· oĩs denotat terminũ cõem cui additur teneri pꝛo ꝑlu⸗ nbꝗᷓ qñ addit termĩa hñti tmñ vnñ appellatũ.talis additioeſt falſa ꝗᷓ in⸗ debitelibi addit. Quarto aguit᷑.terminus cõis ſupponit quãdoq; pꝛo ——— Trattatus duodetimus von exiſtentib. ergop̃t fieri recurſus ad ſuʒpoſita nõ exiſtentia ſicut dici xgula antiquoꝝ Quito arguit᷑ hec eſt alqͥs fenir ſit coꝛruptus· ergo hec eſt falſa omnis fenixeſt. Ad pꝛimuʒ dicit· ꝙ qᷓ;tum ad modã enũciandi plus requirit ad verificãdũ ꝓpõnem vlem qᷓ; ꝑticulareʒ. q in zpõne vli pꝛedicatũ denotat᷑ ineſſe fublecto pꝛo pluriby nö aüt ſie eſt inpticularitñ qᷓ;tumad rem nõ plus reqͥrit ad verifi candũ wõem vłem qᷓ; ꝑticularem. Ad ſecũdũ dicitur negando ↄñ aʒ qʒ terminns ſingularis heat nãturã incõicabilem.ides ſibi repugnat ad⸗ ditio ſigni vlis · ſed rerminus cõls licet qñc; habeat tĩ vnñ appellatum ſcat tñ naturam cõicabilem multis. ideo ſibi poteſt addi ſignũ vłe. neq; ex hor ſequit᷑ ꝙ exigit plura appellata ſed ſufficit ꝙ ſit terminus cõis. 8 dtertiũ dictt· ꝙ hoc ſignũ ois denotat terminũ cõem cui addit᷑ acci pi pꝛo plutib non ſimplr. ſed ex ↄditõne ſcʒ ſi habeat plura⸗ uppoſita. Ad quartũðꝛ. ꝙ iicet terminus cõis cuius naturap̃t ſaluari tam in exiſtentibus qᷓ; in nõ exiſtentibꝰ poſſit ſupponere ꝓ nõ exiſtentib· tamen terminus cõis cuius naturatin ſaluat᷑ in juppoſitis exiſtentibus nõ põt ſupponere pꝛo nõ exiſtentibꝰ qñ ponitur cũ iſto verboeſt. d qͥmũ ðꝛ. negando añs.et adꝓbatõem ðꝛ ꝙ non ſeqͥtur · quidã fenix eſt coꝛruptꝰ. ergo fenix nõ eſt. qꝛin iſta. quidã fenix eſt coꝛruptus ſupponit taʒ ꝓeiſtẽ riby q; coꝛruptis ſed in iſta· quidã fenix noneſt.ſupponit ꝓ pñtib tantum Ideo ila eſt vera · omnis fenix eſt 3 Scmpꝛedicta querit de boc ſophiſmate. ois hõ eſt et quodlibet dꝛñs ab illo eſt nõhomo ẽ ꝓbatio hec eſt vna co⸗ pulatiua cuius vtraq; pars eſt vera. ergo i5a ẽ verd. Impꝛo bario omnis hõ eſi⁊ qðlibet differens ab eoelt nõbmo qõ eſt falſum quia hec eſt vera copulatiua cuius altera pars eſt falla Solurio pꝛima fimplicitereſt yera eimpꝛahatio pee⸗ cat penes fallãm dñtis · qꝛ differẽs ab omnihöle dñ munusẽ ᷓ differens a ſoꝛte· qꝛ differẽs ab omni hoie ſupponit ſoluʒ pꝛo alijs rebus ab hoie.· ſed differens a ſoꝛte ſapponit ꝑeil⸗ dem et etiam ꝓalijs boĩbus aſ dꝛte. vnde bñ ſequ · diferẽs ab hoie ergo differẽs a ſoꝛte·et eſt locus d e ſubiectiu ad ſuum totumn ſi buic ꝓpõni differens ab om̃i boie apponat ſignũ etit pꝛoceſſugab inferioꝛiad ſupius cũ ditribulione⸗ etſic incidit fallaciã Zñtis in impꝛobatõne ßm vnñ ꝓceſſum qꝛ duplex eſt pꝛocellus in ipꝛobation· ¶ bene ſequitur. ois homo eſt ergoſoꝛtes eſt. et eſt locus a lotoi quãtitate · ß ſequitur. boceſt dꝛñs ab omniboie. ergo differẽs a ſoꝛte · ed eſtfall oñtis.ſicut hic. ois homoeſt· ergoolnt aial. Jtem qneriturde hoc ſophiſmate oĩs hõ etalius bomo 20 batio.ſoꝛtes et alius homo ſunt · plato t glius bõ ſunt ⁊cn — woñ 0 u m mn eh 5ub i ani n Umm 1 miig n ufn 30 nmto n tis e hon honſ og aunn ſ uzi kſu wiſ al uitd we cetol ſch. imt hon deci enbl un ie rdei ono b eli lm n pni ih 5 B 7 . * . 8 . 6 — ſ 4 vens.7wt nint * ⸗ Prtri hypani ergo õis homo ⁊ alius homo ſunt. Impꝛobatio.alius eſt relatiuum diuerſitatis ſubſtãtie ergo ſupponit ꝓ diuerſo ab homine.ſed nõ eſt alius ab om̃i homine. ergo pᷣma eſt falſa. Solutio pᷣma eſtſimpliciter falſa ⁊ ꝓbatio peccat km falla⸗ ciam figure dictõnis a pluribꝰ determinatis ſuppoſitõnibꝰ ad vnam determinatã. qꝛ iſte terminus alius habʒ determi⸗ natã ſuppoſitõem in pᷣmiſſis ⁊ in ↄcluſione. Item pꝛobatio peccat bi fallaciã accidẽtis.q lʒ ſoꝛtes ⁊ plato ⁊ ſic de alijs inferant oẽm hominẽ ßᷣm ſe.nõ tamẽ ſub has copulatiõe que eſt om̃is ⁊ alius homo ſunt.vt cum dicit.om̃is homo⁊ aliꝰ homo ſunt.ſicut cognoſco coꝛuſcum kiſe.nõ tamẽ ſub hoc accidente quod eſt yenire · vnde talis datur regula. Quotiẽſ⸗ cunqʒ aliqd ſequit ſiue cõuerſim ſiue nõ.ſi aliqͥd ↄueniat vni quod nõ ↄueniat alteri⁊ ꝑ iludcuiconuenit inferatur de eo cui nõ ↄuenit.ſemp eſt fallacia accidẽtis. verbi gratia homo eſt.ergo ſubſtãtia eſt.⁊ſpecies ↄuenit homini ⁊ nõ ſubſtãtie. ideo ſiꝑ hoĩem inferatſpecies de ſubſtãtia eſt fallacia accidẽ tis. vt homo eſt ſpecies ergo ſubſtãtia eſt ſpecies. Similiter hic. riſibile eſt ꝓpꝛium.ergo homo eſt pꝛopꝛiũ. Hoʒꝝ aũt que ↄſequunt᷑ quedã ↄſequunt cõuerſim. vt homo⁊ riſibile. alia nõ.vhomo ⁊ſubſtãtia. Dicto de hoc ſophiſ.reſtat dice⸗ re de iſto. om̃is homo eſt om̃is homo · ſyꝛobatio.ſoꝛtes ẽ ſoꝛ tes. plao eſt plato ⁊ ſic de alijs · ergo om̃is homo eſt oĩs hõ Et vt vult Boetius. nulla ꝓpoſitio eſt verioꝛ illa in qua ideʒ pᷣdicat᷑ deſeip̃o.ſed ſic eſt hic. qꝛ oĩs homo pdicatur de om̃i pomine. ergo nulla eſt verioꝛipᷣa.⁊ꝑ ↄſequens eſt vera ·Im pꝛobatio.ſua ↄtradictoꝛia eſt vera·.illa. quidã homo nõeſt om̃is homo. ergo ip̃a eſt falſa. Item ad idem. om̃is homo ẽ om̃is homo. ſed ſoꝛtes eſt hõ. ergo ſoꝛtes eſt oñ̃is homo · ſyl togiſmus eſt in darij. ↄcluſio eſt falſa.ergo aliqua pᷣmiſſarus · nõ minoꝛ ergo maioꝛ. ſed maioꝛ eſtſophiſma. ergo eſtfalſum Solutio. pᷣma eſtſimptrfalſa · ⁊ pꝛobatio peccat fᷣmconſe⸗ quens ab inſufficienti enumeratõne ſingulariũ. qꝛ cumillis quas aſſumit debet ſumere has a ꝑteſubiecti. ſoꝛtes eſtoĩs homo.plato eſt om̃is homo.⁊ etiam iſtas apte pᷣdicati· oĩs bomo eſt ſoꝛtes · om̃is homo eſt plato ⁊ſic de— Trattatus duodetimus mittit ⁊ ſic peccat kn ↄſequens ab inſufficiẽtiennmertõne ſingularium.Ad aliud dicitur ꝙ ibi idem nõ pꝛedicatur de ſeipſo. ſed pꝛedicatur omnis homo de homineſumpto pꝛo qualibet ſui parte. S PMoſtq; autoꝛ determinauit de hoc ſigno om̃is oſtendẽdo qualit di⸗ ſtribuat. Ndic ↄñt ad maioꝛẽ declaratõnem eoꝝ q̃ dieta ſunt mouet tria ſophiſmata. Pꝛimũ eſt oĩs homoẽ? quilibet differẽs ab eo eſt nõ homo. qð qͥdẽ ſophiſma ꝓbatur ⁊ ipꝛobat᷑. vt clare pʒ in textu cũ ſolutiõe eiuſdẽ ſophiſmatis. ¶ Sciendũ pᷣmo· ꝙ ſcðm ſophiſma eſt om̃is homo ⁊ alius hõ ſunt. qð qͥdem ſaphiſma ꝓbat᷑⁊ impꝛobat᷑. ꝓbat᷑ ſic. ſoꝛtes et alius hõ funt.ſimilt plato ⁊ alius homo ſunt ⁊c̃· ergo oĩis homo ⁊ alius homoſunt impꝛobat᷑ ſic. alius ſupponit ꝓ diuerſo ab hoie.ſed nõ eſt alius homo di⸗ nerſus ab om̃i hoĩe.ergo ſop hiſma falſum.quod ↄceditur vt patʒ ꝑ im⸗ pꝛobatõem. ad ꝓbatõem ðꝛ.ꝙ vt vult autoꝛ in textu. ꝙ peccat ᷣm falla⸗ riam figure dictõnis arguẽdo a pluribo determinatis ad vnã determina tam reſpectu huius termini alius Vnde ſi ille teminus alius eodem mõ acciperet᷑ in ſingulis partib añcedẽtis tũc vna ꝑs añcedẽtis eſſet falla.vt ſicaperet᷑ ꝓ ſocrate inductio veniret ad ſoꝛtẽ. vt dicendo ſoꝛtes ẽ ⁊ alꝰhõ ſic illa eſſet falſa.qꝛ denotaret᷑ ſoꝛtes eſſe alius a ſeip̃o. Aliter aũt ſoluit au toꝛ dicens.ꝙ ibi eſt fallacia accñtis.qꝛ lʒ ſoꝛtes ⁊ plato ⁊c̃ poſſunt inferre hoc totũ oĩs ß̃m ſe.nõ tñ ᷣm ꝙ ſtant ſub taliadiuncto ⁊ aliꝰ homo ſunt. imo oĩs homo hit accidit ſoꝛti ⁊ platoni. ᷣm ꝙ accipiunt᷑ẽũ hoc ad⸗ iuncto.⁊ alius homo ſunt. t ideo autoꝛ ponit vnã regul de fallacia ac⸗ cidẽtis.que ſatis ciara eſt in textu. ¶ Sciendũ ſco.ꝙ ↄñr auto? molet terti ſophiſma hoc ſeʒ oĩs homo eli ois homo.qð ꝓbat inductiue ſi · ſoꝛ⸗ tes eſt ſoꝛtes plato eſt ꝑlato ⁊c̃.ergo oĩs hõ eſt oĩs homo·ſcho ꝓbat᷑· quia idem pᷣdicat᷑ de ſeip̃o. ꝙᷓ ſophiſma veꝝ · Impꝛobat᷑ aũt ſiceius ↄtradicto⸗ riaeſt vera.ſcʒ qͥdam homo nõ eſt oĩs homo · ergo ſophilma fallum. Itẽ bene ſequit᷑. om̃is homo eſt om̃is homo · ſoꝛtes eſt homo · ergo ſoꝛtes ẽ ois pomn.cluſio eit falſa.ergo aliqua pᷣmiſſarum nõ minoꝛ erngo ſophilma. olutio ſophiſma eſt falſum ſimplr vtoſtendũt ratõnes impꝛobantes. Ad pmum argumentũ dicit᷑ ꝙ nõ eſt ſufficiens in ducendo qʒ om̃is hõ deber ꝑ poni a parte 5ᷣdicati dicendo.ſoꝛtes eſt ois hõ platoe ois hõ ⁊c. d ſcam rõem negat᷑ añs. qꝛ ibi idẽ nõ pdicat de ſeipo ſed pꝛedica omnis homo de om̃i homine ſumpto pꝛo quolibet ſuoꝛum ſuwolitoꝝ Sciendum tertio ꝙ hoc fignuin omnis adiũctum pᷣdicatoꝝpolitõnis quandoq; reddit zpoſitõem falſam ⁊ quandoq; nõ · Siem̃ pᷣdicatum ſit rerminus cõmunis actu habens plura ſuppoſita. quo?um numerus eſt in finitus ⁊ indeterminatus.ſiue ſit ſingularis numeri ſiue pluralis ſemper ꝓpolitio eſt falſa. Sed ſipᷣdicatum habeat plura ſi uzpoſita quo?umn nu merus eſt determinatus ꝓpoſitio poteſt eſſe vera Si ſuma in plurali nu⸗ mero vt demõ ſtratis duodeeim aialibus bene vere dici iſta ſunt omnia aĩalia. Sedſip̃dicatum habeat vnicum ſuppoſitũ acln ⁊ſunigkin 5 lari numero ꝓpoſitio eſt vera vt iſta ſol eſt ois ſol·ſimilt ſiſumatin numero.yt lolẽ oẽs ſoles. ¶ Sciẽdũ quarto ꝙ hoc linũ oið diuetſimoj cii pomensp onoeſtceh impeſtõs ipderi weſthone n[On tſtſueniſ giheiecf pusſunßl Ourvan gobiÿdrfo icoshomt numgi kebphlnt luundochn eintetin gadhechp hcelflu ſotdei inplttic ptimli guintumti ſcntien ma Sir ulusu nrl tc —— 6. ——½ . 1 e n Drtri hylpani deſe hʒquãdo addit᷑ pᷣdicatoꝝ⁊ qñ ſubiecto quãdoq; eñ additur pᷣdicqto tũc eſt ꝑs ipᷣius pᷣdicati. Sed qñ addit᷑ ſubiecto nõ eſt ꝑs ſubiecti ſʒẽ di⸗ ſpoſitio eius. vt cũ dꝛ oĩs homo eſt hõ · ibi homo eſt ſubiectũ.ſʒ cũ ðꝛ oĩs homo eſt oĩs homo.totũ oĩs homoeſt ibi pᷣdicatũ. Gx quo ptʒ. ꝙ pᷣdica⸗ tum poſitõis affirmatiue quo ad ſe totũ nũqᷓ; diſtribuit᷑ ſed bñ ꝑs eius ed pᷣdicatũ oĩs ꝓpoſitõis negatiue diſtrib ui ꝑ negatõnem.vt nullus omo eſt homo. qꝛ negatio habet virtutẽ diſtribuendi illud quod ſequit᷑ MQMontra pᷣdieta arguit᷑ pᷣmo ſic. Adam differt ab om̃i homine deſt ⁊ nõ eſt nõhomo · qð patz ꝑ poꝛphiriũ dicentẽ in pᷣdicabilib ſiue ſoꝛ tes ſit ſiue nõ ſit.ſemꝑ homo eſt animal.ergo pᷣmũ ſophiſma eſt falſum. Scðo arguit᷑ ſic.bene ſequiꝰſoꝛtes nõ eſt oĩs homð.qᷓ ſoꝛtes differt ab õihoie. qð falſum eſt cũ ipe ſit homo. ¶ Tertio arguit᷑· oĩs hõ ⁊ homo pictus ſunt ſʒ hõ pictus eſt alius ab om̃i hoie · ergo ſcõᷣm ſophiſma verum Quarto arguit᷑· oĩs homo nõ eſt ſolus ſʒ oĩs homo ⁊ alius hõ ſunt er⸗ go bñ p̃dicat de alio ⁊ ſic iſta erit vera· oĩs homoẽoĩs homo Quinto c.oĩs homo⁊ oĩs homo idem ſunt. ergo vnũ pᷣdicat᷑ de alio Adpꝛt mum ðꝛ.ꝙ adam nõ eſt homo exñs ſiue pᷣſens ꝓ quo tenet᷑ homo in ſcða ꝑte ſophilmatis.qᷓ rõ nõ ↄcludit Ad ſcðᷣm ðꝛ ·negat᷑ↄ ña.qꝛ negatio in cluſa in hoc verbo differt poſita in ↄñte plus negat qᷓ; negatio poſita in añ tedente ⁊ ideo debet inferri.ſoꝛtes nõ eſt oĩs homo.ꝗᷓ differt ab aliq hoie qꝛ ad hoc ꝙ poſſit infetri differt ab om̃i hoĩe debet alſumi ſoꝛtes ẽ om̃is hõ qð eſt falſum Ad tertiũ dꝛ. negat᷑ↄ ñ̃a · qꝛ hõ nõ ðꝛ vniuoce de hoĩe viuo ⁊ de hoĩe picto. Ad quartũ ðꝛ·ſolꝰ pᷣt excludere ab om̃i homine implx ⁊ ſic ↄſequens eſt falſum · vel excludit ab om̃i homine determina⸗ to⁊ ſimplr ſumpto.⁊ ſic eſt verum.⁊ hoc modo nõ valet ↄſequẽtia. Ad quintum dicitur. ꝙ ſi om̃is homo ⁊ om̃is homo capiantur materialiter lic ſunt idem.⁊ hoc ſophiſma eſt verum ſed ſi capiantur ᷣcatiue nõ ſunt ea dem.vtpatuit in quarto notabili. Seqͥtur dehoc ſigno nullus quod ßcat q̃ vniuerſalr ne gatiue.vnde ßcat idem ſicut hoc ſignũ om̃is cum negatõne poſtpoſita. ⁊ ideo om̃is nõ ⁊ nullus eqpollent. De hoc ſigno nullus talis datur regula. Quotiẽſcunq; hoc ſignũ nullus immediate adiungit termino cõmuni. ↄfundit ip̃m mobili⸗ ter? diſtributiue.⁊ ſimilr terminũ cõmunẽ ſibi adiũctũ me⸗ diate.vt nullus homo eſt aſinus. vnde poteſt fieri deſcenſus ſub ſubiecto ſic.ergo ſoꝛtes non eſt aſinus nec plato ⁊ ſic de alijs. ⁊ etiam ſub pᷣdicato.¶ Circa pᷣdicta queri᷑ de hocſo⸗ phiſ.nullus homo eſt om̃is homo. ſꝛobat᷑ ſic. ſoꝛtes nõ eſt om̃is homo.plato nõ eſt om̃is homo⁊ſic de alijs · ergo pꝛi⸗ ma eſt vera.vel ſic ſua ↄtradictoꝛia eſt falſa.ſ.iſta qͥdamhõ ẽ om̃is homo ergo eſt vera. Contra.ibi pᷣdicatur oppoſitũ de oppoſito · ergo eſt falla. Solutio. ma eſt 2 ahn Trattatus duodetimus pꝛobatõem reſponderꝑ interemptõem· qꝛibinõ qicatop⸗ poſitum de oppoſito. ſed remouet᷑ om̃is homo ab hoieſum pto ꝓ quolibet ſuo ſuppoſito ⁊ hoc eſt vemm. PMoſtqᷓ; autoꝛ determinauit de hoc ſigno omnis qð ßcat qñ̃ vłr affir⸗ matiue. Hic ↄñr determinat de hot ſigno nullus qð beat qĩ vlr negati⸗ ne. vel ßcat idem cum hoe ſigno om̃is cũ negatõe poſtpoſita. ideo omnis nõ ⁊ millus eqͥpollent Ita ſilr ecõuerſo nullus nõ huic ſigno oĩs. ¶ Sci endũ pᷣmo ꝙ qᷓ;uis hoc ſignũ nullus in ſe ſit vnum ⁊ vnicã habens virtu tem.tumẽ reſpectu eoꝝ que ſunt ſuſceptiua ſue diſtributõnis virtus ei eſt duplex vt patz regulã quã de ip̃a autoꝛ ponit in textu ſeʒ quotiẽſcũ q; hoc ſignũ nullus adiungit᷑ immediate termino diſtribuit ipᷣm mobili⸗ ter.⁊ ſimiłt terminũ cui adiungit᷑ mediate.ideo tam ſubiectumqᷓ; pꝛedi⸗ catumpoſitõ nis vniuerſalis negatiue diſtribuitur dum fuerit terminꝰ cõmunis.vt dicendo nullus homo eit aſinus. Ibiem̃ diſtrbui rãhõqᷓ; aſinus. qꝛ ſub vtroq; p̃t fieri deſcenſus. Qt cã huiꝰ regule ẽ qꝛ hoc ſignũ nullus ßcat qñq; vłt.iõ diſtnbuit terminũ cõem cuiimediate adiungi. Ex iſio pʒ quare negatiua pᷣt ↄuertiſimplt. ¶ Sciendũ ſcðo.ꝙ circah ſignũ nuilꝰ autoꝛ mouet tale ſophiſma.nullꝰ hõ ẽ oĩs hõ qð ꝓbat᷑ ſic. ſoꝛ tes nõ eſt oĩs homo.⁊ ſic de alijs. ᷓ nullus hõ eſt oĩs hõ· Itẽ ſua ↄtradi ctoꝛia eſt falſa.ſcʒ hec.aliqͥs hõ eſt ois hõ ergo ſophiſnaeſt veꝝ· Impꝛoß batur aũt ſic.ibi pᷣdicat oppoſitũ de oppoſito·qᷓ ſophilia falſum. Solutio ſophiſma eſt veꝝ ⁊ impꝛobatio aſſumit falſum.q; ibi nõ pᷣdicat᷑ opoſitũ de oppoſito ßʒ eẽ oẽm hoiem remouet᷑ a quolibet ſuppoſito hois · ¶— U dum tertio. ꝙ ſicut het eſt vera nõhomoeſt oĩs homo ſicctiam ila. N lus homo eſt ois homo. Ibiem̃ remoueteſſe oẽm hoĩem a quolibet ſup poſito hoĩs. Vnde iſta. Vullus homo eſt om̃is homo eqpollet huic· ois homo eſt aliquis homo ꝑ quartã regulã ecpollentiaꝝ. debet ſumi aliqͥs pꝛo aliquo ſuppoſito determinato homis ſed iſta eſt vera ergo⁊ alig · ¶ Sciendũ quarto.ꝙ hoc ſignũ null quãdoq;ẽſil reſtrictiuũ? ic butiuũ.vt cũ ðꝛ nullꝰ hõ eſt mulier · ſ hoc eſt ratõe diuerſoꝝ· Gſt em̃di ſiributiuũ ratõe fui ati. qꝛ ᷣcat vtr⁊ eſt reſtrictiuũ ratõe ſui modi bcan diqᷓ eſt genꝰ. Vñ hooſignũ nullus nõ pt collectiue capi is ⁊ hor eſt ratõne negatiõis quã includitrarõne cuius ſempbʒ diſiri⸗ uere diuidere ⁊ nunqᷓ; colligere. ¶ Cõtra pᷣdicta argui pmo ſic. cũ dicit hõẽ nullus aſinus.ibihõ diſtribui. ⁊ tñ ſibi adiungi᷑ ſignũ: tra regu⸗ .bñ 3 eſt oĩs hõ.ᷓ nullus hõ e lam textus. Scðo arguit᷑ bñ ſequ nullus hõ eſtoĩs hõ · ð ute ſoꝛtes. ñs eſt falſum· ergo añs. Tertio arguit iſta oſitioeſtfůils us pᷣdicatũ de nullo veriticat de quo verficat ſubiectů·ßſic eſ deiſta no pẽ ẽ ois hõ qꝛ nullus hõ verifica᷑ de equo ⁊ de hoc võ verifcal ois õ& ophilma fallum. C uarto ſic. nullus hõ? ois põ ↄtrariant omis b0 rõ pᷣt verificari de nullo homine als ↄtraria verificarent᷑ de eodẽ eꝛgol phiſmafalſum. Quinto ſi. bene ſequinullus hõ eſt nullus hõ·ð nui la falla. nullus hom jus homo eſt ſoꝛtes · ſed ↄſequens eſtfalſum. ergo illa falia M eſt homo. Id pᷣmum ðꝛ. ꝙ in lagpoſitõne hoc nõ adungi illi termino homo nec mediate nec immecdiate. qi liSnu ſicut hoc ſignum iſfin noñshomr diſnbuteif ſisebꝛzq; yhr umptite diſnbulõnſ ls hõelnulu nhystuõſt. qoishonon ſtenins x ſurdehec erichömt iuspln ichunc pi inas ſeltu ſüens.vi„ dinſr ſoinp in vi Petri hypani ndiungi ſolum illi quod ſeq̃tur ipᷣm ⁊ ſolum in tale poteſt agers. Adſe cundum ðᷓꝛ negat ↄſequens.qꝛ nõ bene ſectur nullus homo eſt om̃is ho⸗ mo.ꝗᷓ nullus homo eſt ſoꝛtes · ſʒ debet ſic ſubſumiſub illo pᷣdicato om̃is hõ ꝗᷓ nullus hõ eſt res q̃ ſit oĩs homo. Acd tertiũ ðꝛ. ꝙ ſi nullus homo accipit᷑ marerialr ſiue ꝓ toto in quãtitate ſiue poſitiue. ita ꝙ virtute intel⸗ lectus accipiat᷑ꝓ aliqua re q̃ẽ nullns hõ.vtꝓ lapide vel ꝓ aſino ·ſic ſophi ſma eſſet falſum.ſʒ ſi accipiat᷑ bcatiue· ita ꝙ hõ ſit ſubiectũ. ⁊ nõ hoc totuʒ. nullus hõ ſic eſt vera. Ad quartũ dꝛ· ꝙ ↄtraria bñ verificant᷑ de eodẽ negatiue. vtputa de rubeo ðꝛ ꝙ ner eſt albũ nec nigrũ ⁊ ita bñ ðꝛ nullꝰ hõ eſt oĩs homo. qꝛ ibi remouet᷑ eſſe hoĩem ab om̃i homine.⁊ ita nullꝰhomo et om̃is homo negant᷑ de eodem. Ad qͥntum ðᷓꝛ.ꝙenegatañs qʒ ibi a diſtributõeinferioꝛis arguit᷑ ad diſtributõnem ſupioꝛis. nõ ſoꝛtes eĩ in plus ſe habʒ qᷓ; nullus homo. Vñ talis dat᷑ regula· quotiẽſcũq; pᷣdicaꝰvłe vlr ſumptũ negatiue nõ debet ſubſumptio fieri ſub illo pᷣdicato ratõne diſtrbutõni ſibi ↄueniẽtis ſed ratõne negatõis ideo debet ſic argui.nul lus hõ eſt nullus homo ergo nullus homo eſt res q̃ eſt nullus hõ · vtpu⸗ ta lapis ⁊ nõ ſic.nullus homo nõ eſt ſoꝛtes vel plato. Simiłr hic nullꝰhõ eſt ois hono · ergo nullus hõ eſt res q̃ ſit om̃is homo · au ſi Equit de ſigno nihil· quod ßcat idem ꝙ nullus. ſed includit in ſeterminũ recipientẽ ſuam diſtributõem diceoia quia nihileſtſignum vniuerſale cumnegatiõe. ⁊ res — eſtterminus recipiens eius diſtributõem. Circa pᷣdicta que ritur de hoc ſophiſmate nihil videns eſt aliqd videns. ꝛo⸗ bat̃ſic.nõ rem hanc vidẽs eſtaliqͥd videns · nõ vidẽs ſoꝛtẽ ẽ vidẽs platonẽ. nõ ilã rem vidẽs ẽ aliqͥdvidẽs.⁊ ſic de alijs ð nihil vidẽs eſt aliqͥd vidẽs.ðᷓ pᷣma eſt vera · Cõtra. ibi pᷣdi cat oppoſitũ de oppoſito.ð locutio ẽ falſa Quidã diſtinguũt nihil videns eſt aliquid videns · eo ꝙ hec dictio nihil poteſt eſſe accuſatiui caſus ⁊eſt ſenſus· nullã rem videns eſt aliqͥd videns. vel poteſt eſſe niĩ caſus.⁊ eſtſenſus nulla res vidẽs ẽ aliqd vidẽs. ⁊ bm hoc ponũt amphibologiã ex ꝑte caſus.ſʒ hoc nõ ſoluit. qꝛ in vtroq; ſenſu eſt falſa. Sʒ alij diſtinguunt hãciterũ nihil vidẽs. eo ꝙ negatio in hoctermino nihilp̃tne gare ꝑticipiũ pᷣmo poſitũ. ⁊ eſt ſenſus. nullam remvidens eſt aliqͥd videns · ⁊ ſic eſt diuiſa. Vel poteſt negare hoc verbũẽ ettunceſt ſenſus.qᷓ;libet rem vidẽs nõ eſtaliqd videne. ⁊ ſic eſt cõpoſita.ſed hoc nõ ſoluit. quia in vtroq;ſenſu eſt falſa. cũ oppoſita ponant᷑circa idem. Solutio. dicendũ eſtꝙ pꝛima eit fimpliciter falla. ⁊ pꝛobatio peccat penes fallaciam figure dictõnis a pluribus determinatis ad vnam determinatam u * 8 1 P 1 1. 3 *— * Trattatus duoderimns huiũs termini videns. quia in p̃miſſis habet ſuppoſitõnem determinatã in ↄcluſione ſimilr Vel peccat hm fallaciamac cidentis. quia qᷓ;uis videre cõmunicaturomnibus ßᷣnſenõ tamen hmꝙ vniuntur in hoc toto nihilvidens. vnde totu m accidit parti.⁊ ſic eſſe videns aliquid. aſſignaturineſſe Nriq; Sciendũ eſt ꝙ om̃es pᷣmiſſe ſunt duplices. qꝛ negatio pᷣt determinare verbum velpticipium yt dictum eſt pus. vnde antiqui poſuerunt pᷣmiſſas eſſe duplices ꝓpter talem regu⸗ lam quain dabãt. Quotienſcũc; negatio ⁊ diſtributio inclu dunt᷑ in vno termino ad quodcũq; refert vnñ ⁊ reliquũ. Vñ cũ diſtributio poſita in obliquo nõ poſſit in pᷣdicta oꝛatõne attingere verbũ. ita neq; negatio. Item idem eſt iudicium de iſtis fophiſmatib. uuliũ caput habens eſt gliqõ caput hñs a nullo hoie differens eſt ab aliquo hoie difſerens ⁊c. Poſtqᷓ; autoꝛ determinauit de hoc ſigno nullus · hic ↄůr determinat dehoc ſigno nihil. Euꝰ oꝛdinis rõẽ.qꝛ hoc ſignũ mihil vltra hoc ſignum nuliꝰ icludit terminũ recipiẽtẽ diſtributõem Jõ hoc ſignũ nullꝰſimpliciꝰ ẽ qᷓ; hoc ſignũ nihil rõe cuꝰ pᷣmo determiauit de ip̃o. ¶ Sciẽdũ pᷣmoꝙ ſignũ nihilẽ diſtributiuũ ſubiecti.⁊ in hoc ↄuenit cũ illis lignis nullis oĩs. Sʒ differt pᷣmo ab h ſigno ois. qꝛ oĩs qm̃ vłr affirm atiue beat. nihil aũt qĩ vłr negatiue ⁊ differt ab B ſigno nullꝰ. qʒ includit terminñ ſue dẽ ſtributõis.valet em̃ nulla res ⁊ ibi tes eſt terminus ſuſcipiens diſtnbutio — nem impoꝛtatã ꝑ hoc ſignũ nullꝰ.diſtribuit ein terminũ ſequentẽ ſe me⸗ diate vel imediate. ſicut ly mhil diſtribuit terminũ in ipᷣo incluſumqẽme diſtribuir qui ſehʒ ſicut mediate ſequens. ¶ Sciendũ ſcðo· ꝙ ad maioꝛẽ notificatõem huiꝰ ſigni diate ſequẽs. Qtiã̃ terminũ poſitũ aꝑte pᷣdicati nihil autoꝛ mouet in textu ilið ſophilma mhil vidẽs ẽ aliqd vidẽs. ſedꝓ⸗ batio ⁊ ĩpꝛobatio patẽt in textu. Et ſubiũgit ↄñr vnã ſolutõem auteqͥrũ teẽ ntica⸗ q dicebãt ibicẽ ãphibologiã ex diuerſitate calus hᷣm ꝙ nhil pte ſenſuẽ fal⸗ ſus vłacci caſus. pe. hyſãpꝛobat dictã̃ ſolutõem· q in vtroq; ſum. Jõ aq ſoluendũ ipᷣm · debʒ ſimpłr negari. pt tů diſtingui ne oliqs 4 deat ſuã inultitudinẽ ignoꝛare ⁊ clare videat᷑ qliter in vtroqᷓ; ſenfu ſitfil⸗ phiſma. Et dicũt ꝙ ſum. ¶ Scienqũ terrio. ꝙ antiqͥ alit diſtinguũt ilð fophſma· Et dicũt ibip̃t eẽ cõpolitio vł diuiſio f̃m ꝙ negatio incluſa in hoc ſigno nihi põt ſeri adcopulã ⁊ ſic ẽ cõpoſita. vład illð pticipiũ vidẽs? iilð ſignũ mihil ſit accĩ caſus dicta ſolutio ẽ ipꝛobãda qꝛvtpʒ ꝑreßuld po⸗ ß igno nihi qñẽ gceicalus nõhrierua⸗ co5 ũ. Sʒ qñ eſt nicaſus ſitãlitextu.negatio icluſa in ulõ̃ cũ diſtributio in iᷣo incluſa nõ pᷣcedat pᷣdicatũ. ʒ qnenn tũc ex quo vis negatõis fertur in pᷣdicatũ ua etias ßm Poc videtꝙiplum ſophiſ.poteſt diſtingui ſed tñvt dictũe 2 nð ſoluit ſophil. q in vtroq; ſenſu ipᷣmẽ falſum· ¶ Scien ſoluit dictũ ſophiſma bm eius ꝓpã opinionẽ dice dic ſt in ſolutõe p̃cedenti lladiſtinctio ciendũ qͥrto ꝙ auloꝛ tů jeppumalit ſhlun ninſagi itmnrc ſunnñt⸗ ſnoñtecià in nu ſmilansö thrhlnr Zuricohl ukeiyſugol ſivnintnh igrůditdu ſbtethhoe zröeſligrt mnicũ n* nietecpint kmins diht uguohaeg fuumt̃fef vngu Di gꝛriooñt bli nugu khur Zaſcnd ineſejne wuandin üntdiſib Wollnbſi ſigngnh ipipn ſcömnis wodewn ſnge wetmi doden Wum 1 ihn neduj Fht anetn t Bh ermnuut dedetiu&jr CNutmritghu n n en durdren etu todcn dw denine b oib5 oe6e uMentigonl „ulutmcm inl nn .. „ ſimplr fallum · Qit ad ꝓbatõnem reſpõdet ꝙ ſᷣm fallaciã figure dictõnis peccat.ſ.arguẽdo a plurib dererminatꝭ ad vnã determinatã reſpectuhu ius termini vidẽs.tñ in iſta ſolutõe opʒ ſupponere ꝙ illud ſignũ nhil pᷣo ſitum in ↄñte ſit acci caſus ⁊ nõ poſſit diſtribuere iſtũ terminũ videns po ſitñ in ↄñte cũ argueret᷑ a plurib determinatis ad vnã determinatã. ⁊ ſic eſſet bona inductio ⁊ ſꝑ ſicut ↄñs eſſet falſum ita ⁊ añs · deberet em̃ ſic in⸗ ferri iſta res nõ vidẽs eſt aliqͥd vidẽs ⁊ iſta etiã nõ vidẽs eſt aliqͥd videns ⁊c. ꝗᷓ nihil videns eſt aliqͥd vidẽs.mõ oẽs p̃ᷣmiſſe ille ſunt falle ſicut ⁊ ↄñs MAliter ſic ſoluit in textu dicẽs.ꝙ ibiẽ fallacia accñtis.qꝛ in pᷣmiſſis attti⸗ buit᷑ oĩbo ſuppoſitis videre hot qð eſt nihil videns ᷣm ſe acceptũ.⁊ ᷣmꝙœ nõ vniunt᷑ in hoc qð eit nihil vidẽs ¶ Lõtra pᷣdicta arguipᷣmo ſic.omme ſignũ diſtributiuũd ebet aliqͥd bcare ſcʒ diſtributõem ſubiecti inquantuʒ fubiec tů.ſʒ hoe ſignũ mhil nullã rẽ ßᷣeat imo ðᷣt negatõnem cuiuſlibet rei. ᷓ nõ eſt ſignũ diſtributiuũ. Scðo ſic. NMhil beat qũq; vłr ⁊ etiã fcat terminũ cõem ſuſceptiuũ diſtributõis eiꝰ.ᷓ ẽ eqͥuocũ ⁊ ꝑ ↄñs ſophiſma debet diſtingui. Tertio ſic vt iã dictũ eſt. nihn fcat terminũ diſtributi onẽ eiꝰ recipientẽ.ꝗᷓ cũ hic ſolũ determinat᷑ de ſignis diſtributiuis ⁊ nõ de terminis diſtributi 3. Jõ de eo hic nihil eſſet determinandũ. Quarto arguit᷑ ↄ tra regulã poſitũ in textuq̃ eſt diſtributio ĩpoꝛtata ꝑ ſignũ nega⸗ tiuum tm̃ fert᷑ ad ſubiectũ ꝓpõis nõ aũt negatio.qᷓ ↄtra regulã. Qui⸗ to arguit᷑. Diſtributio facta ꝑ hoc ſignũ nihil fert᷑ in pᷣdicatũ materiale. negatio añt ſolũ fert᷑ ſupꝛa copulã⁊ nõ ſolũ ſupꝛa pᷣdicatũ materiale qcõ⸗ tra regulã. Ad pᷣinũ ðꝛ· ꝙ lʒ hoc ſignũ mihil nõ heet aliquã rẽ poſiti ue cat tñ · alquã rẽ pᷣuatiue⁊ negatiue.⁊ hᷣſ ufficit ad ſignũ diſtributiuũ Acd ſcöᷣm ðt. ꝙ hot ſignũ nihil ßcat ila duo tñ bcat illa ꝑ modũvnius õ nõ eſt equocũñ ¶ Adtertiũ ðꝛ. ꝙ hic ſolũ determinat᷑ de hoc ſigno nhil inquantũ diſtributiuũ ⁊ ſolũ incidẽtalr oſtendit᷑ ꝙ inpoꝛtat terminñ re⸗ eipientẽ diſtributõem eiꝰ Adãᷓ̃rtũ ðꝛ ꝙ in ſigno vli negatiuo duplexẽ vixtꝰ diſtribuẽdi. Quedã em̃ ẽ q̃ ꝓuent ip̃iſignoinquãtũ hcat vlx.⁊ita ——— tm̃ fer ad ſhhuectũ Aliaẽ virtꝰ diſtrbuẽdi ſigni q̃ ↄuenit ſibiex ↄſequẽ⸗ ti ratõe negatõis quã includit ⁊ de illa intelligi regulg. Ad qᷓñtũ ðꝛ ꝙ licʒ negatio pᷣmo⁊ ꝑ ſe ſolum fert in copulam tñſex ↄlequenti bñ fertur diſtribuendo.. Equit᷑ de ſignis diſtributiui S neuter ⁊ vterqʒ.⁊ differũt a pᷣdictis. qꝛ om̃is nullus et ſimilia diſtribuunt ꝓ omnibus indiuiduis termi nicõmunis · ſed vterq; ⁊ neuter diſtribuunt ſolum pꝛo duo/ bus ꝑ demonſtratõem.vt vterqʒ iſtoꝛũ neuteriſtoꝛũ. Circa pᷣdicta quert᷑ de hoc ſophiſmate. Ab vtroq; iſtoꝛũ enuncia tum eſt verũ.poſito ꝙ ſoꝛtes dicat deum eſſe · plato vero di cat hoĩem eſſe aĩal.⁊ ambo dicãt ſimul hoĩem eſſe aſinum. et ili duo demonſtrentꝑ hoc ꝓnomẽiſtoꝛũ· ꝓbatio · A ſoꝛte enũciatum eſt vernin a platons enunciatum ₰ verum· qᷓab iu s duoꝛum ⁊talia ſunt „ 6 „ rattatus duodetimus vtroq; iſtoꝛ oꝛũñ enũciatũ eſt verũ.ſ nüciatũ— verũ ·ſed nihi tũ eſt verũ Eõ p„. tũẽ ab vtroq; enunci h tio pmaeſt vera eſſe aſinum eſtv q iſtoꝛũ niſi hn dn oſ̃uſt Phnn peerenien un n adẽ ẽ diſci oſiti m fallacii acchti o virquimm dtrarioꝛũſ tñ ponit eſſe ver Hin ſicut udinbukuno alijs.3 oim oꝛũñ eadẽẽ diſci a Vñhicẽ a ẽoim un cimi Sathreh Strrioꝛũh ẽ diſciplina niſi icẽfallacia acci Suchuluſi 6 ic hõ ẽſpẽ ihec eadẽẽ di niſi hec vli Acci⸗ nureuterrʒtñ alijs. Erſ nullus ila ⁊ſic de n tũẽ ⁊ hec dicti acia accũtis i niſi ſoꝛtes vl qð ẽfalſuʒ. giröß wert ſotor nũciato in vñ tinin neh tũ nõtenet p Si om̃e qðẽ—— vtro aunh cunt ꝙ ð iue eſſenti e. Eta cidit ſuo 1 iaccieli nt ꝙ pma eſt f tiale ſiue acci appella ſu 0 ngilſit hist enũciatio alſa.? dicũ accidẽtal periꝰ hic* ut Ae. Di dã tñ g debenin ßᷣm fall ab vtroq;?ſ ꝙ enunciatũacci Audãtũd mogem m falia sZſilr ciatũac äüdi⸗ wogenit Annanen F melioꝛẽ enũciatũ o deter miati. eccat ſiutẽ ehanoe ⁊ſubtili— ũ ⁊huiꝰt— ad vnã de. uoem antiq q;cũ nega lioꝛ Se kdeß terminiverũ· i 6 termmia ercatfnf q tõe ſibi deßſi erũ. ſß bma ſolutio Sanſ Fi atõem ſi a· vñ ſicut ni cat idẽ qð vter mirn tiñ. Itẽq̃r ſilr⁊ n ut nullꝰd öer derauwh rit᷑ deh euter.ſ eſe hʒ diſtributi en ewb eboc ſophi ʒneutereſt viſribuinñ ö oculũ nõ h dextrũ oculũ oculũ habẽd uoꝛu meroꝛid ne . abẽd ũnõ hãbẽ ẽdotu potes vi ldernn trũoculũ otu potes vi ãbẽdo tu potesvi es vi ungunhn ũ habẽdo potes vide 2 potesvidereſ hid cicho dů neutrũ õdo tu potes vi r. z pᷣmaẽ vera Lõ iniſtu ſiiotuporz ũ oeulũ hñ es videre.ꝗ neutrũ era Lötra. neu tiehtun qʒ gerũdia hñs tu re. z neutrũ oculũ neu termi. potes vid culũ habẽs vcl ccot ↄtna„ vtrocmõẽ inata in dohñ ereqð falſumẽ. pti ninnſ öfalſa.3 o hñt reſoluiꝑ dũ mẽ. ↄtia pi ueſnolu peccat 3 bma oluiꝑ dñ · vlꝑ pl⸗ eſperder vñbicptzꝑ Bnõ ouenitei vdert ↄucnnpu Undauti 3 Hueniteis itptib ßmnſe ſirettunceit vnpnen mã regulã cũ ꝓut ſunt vnit ſohponß eit õuenit pti ñ̃ ad ꝑte e in ſuo toto idi tura t ꝑtib d ptes ſedua minbun . cidentis. partes interant de Lcbne * utpo . mnee 1 nfcln unoſu f. F. Petrihylhan Poſtqᷓ; autoꝛ determinauit de ſignis diſtributiuis pluriũ. hie 2r de terminat de ſignis diſtributuis duoꝝ. Cuius oꝛdinis rõ eſt. qꝛ diſtribu⸗ tio ðꝛ quaſi vniꝰ ad plura facta pticipatio diuiſim.et ſie qᷓ;to aliqͥd ad plu ra diſtribuſt᷑ tanto ꝑfectioꝛi modo ↄuenit ſibinomẽ diſtriburõnis. Ideo bus determiat᷑ de ſignis diſtributiuis pluriũ qᷓ; de ſignis diſtributis duo rum Sciendũ pᷣmo ꝙ ſicut ſe hñt oĩs ⁊ nullns ſicſe hʒ vter er neuter Sicut em̃ nullus iciudit oĩs cñ negatõ ita neuter vʒ tĩ ſicut vter cũ negatione poſtpoſita. Vnde neuter idẽẽ ꝙ vter nõ ·ſed tñ dꝛñt hmõiſigna inter ſe.qꝛ oĩs? nullus. ſunt diſtributiua pluriũ.ſʒ vter ⁊ neuter ſunt diſtributiua duoꝝ. Vnde neuter ↄuenit etiã cũ hoc ſigno mhil qð diſtribuit terim cõem ſequẽtẽ tã mediate qᷓ; ĩmedia te.ita ſilr neuter Sciẽdum ſcðo.ꝙ circa hoc ſignũ vterq; autoꝛ mouet tale ſophiſma. ſuppoſito ꝙ ſoꝛtes dicat deñ eſſeet platodicat hoĩem eſſe aĩal.et ambo ſimul dicãt hoĩem eſſe aſinũ. Q uerit᷑ tũc de veritate hutus ſophiſ.an ab vtroq; enũciatũ ſit verũ ⁊ pꝛobatio ⁊ impꝛo hatio ſatis patẽt in rextu autoꝛ ſoluit ſophiſma dicens ꝙ eſt verũ ⁊ peccat pꝛobatio penes fallaciã accñtis.ſicut hec.hõ eſt ſpẽs.ſʒ nõ eſtaliquis hõ.i.ſoꝛtes. vel pla⸗ to qui ſi ſpẽs · Ibi em̃ ſpẽs yere ↄuenit hoĩ. ⁊hoc ꝙ infert· hõ de ſoꝛte cre ditur ꝙ debeat inferri de ipſo ſoꝛte. Silr cũ ðʒ in pꝛobatione ſophiſmatis ab vtroq; enũciatũ eſt verũ.ſed enũciatum eſt ab vtroq; iſtoꝝ hoĩem eſſe aſinũ igitur hoc eſt verũ Verũ em̃ eſt in enũciatione in cõi non aũt iniſta vel illa neceſſario ¶ S ciẽdum tertio.ꝙ autoꝛ ↄuenienter ponit vnã aliaʒ ſolutõem antiquoꝝ dicentiũ. ꝙ ſophima eſt ſimpłrfalſum ⁊ peccat ſᷣm fallam figure dictõis arguendo u plibꝰ determiatis ad vnam determinatã̃ rõne huius termiĩ verũ.⁊ etiã rõne huius termiĩ enũciatũ.ſed vt dicit autoꝛ in textu pᷣma ſolutio eſt melioꝛ ⁊ ſubtilioꝛ · Ideo dõm eſt ꝙ enũciatũ in pꝛemiſſis hʒ ſuppõem determinatã.ſed in ↄcluſione ſupponit ſimpkr.non tamen ſic ꝙ ibi nullo mõ ſtat pꝛo inferioꝛib· ſed qꝛ nõ ſtat pꝛq inferioꝛi determinato.rõ ne cuius poſſet reddi locutio vera. ¶ Sciendum quarto ꝙ circa hoc ſignũ neuter autoꝛ mouet tale ſophiſma neutrũ oculũ hñdo tu potes videre. Cuius pꝛobatio et impꝛobatio patent in textu. de inde ſoluit ip̃m dicens. ꝙ ip̃m eſt ſimpliciter falſum. Et ad pꝛobatõem ðꝛ ꝙ peccat ↄtra fallaciã accũtis. Videre ei ↄuenit ptibus ſeʒ dextro ocu ſo ⁊ ſiniſtro ꝑ ſe acceptis.ideo qñ aliqͥs non habet oculum ſiniſir adhus poteſt per dextrũ et ecõtra. Et pꝛopter hoc infert de ipſis ᷣm ꝙ ſtãt ſub hoc toto neutrũ oculum hñdo et vt ſic ip̃is nõ cõuenit. et iõ ibi eſt fallacia accñtis Debet em̃ ſic argui.nec dextrũ oculum habẽdo nec ſiniſtrũ potes videre. et tunt erit falſum licu et añs ¶ Lõtra pᷣdicta argui pᷣmo ſic. 5 non ponũtur aliqua diſtributiua trium vel quatuoꝛ· ergo non debent po n diũributiua duoꝛum Scðo arguit᷑ ſic. lignũ vniuerſale variatur ſoÿ lum ſᷣm variat õᷣem termini cui adiũgitur · vt dictñ eſi pꝛius de hoc ſigno nullus ergovter ⁊ neuter appoſira terminis hñtibo plura ſuppoſitaqᷓ; duo diſtribuunt pꝛo plurib.qᷓ ⁊c ¶ Tertio ſic. ſi neuter eſſet ſignũ iſte eẽnt cð tradictoꝛie neuter hõ currit ⁊ alt hõ currit. nõ poſſʒ ſimul eẽ vere qð fal ſum eſt. vt faciliter pꝛobaretur·ergo neuter nõ eſt ſignũ diſtributiuum Quarto ſi.ſi terminus enũciatum in iſtis pꝛemiſſis ⁊ pꝛobatõib pꝛi⸗ e poſtpoſita⁊ ſit vʒ tãtũſicut oĩs nñ pꝛobatio — 25. Trattatus duodetimu mi ſophiſmatis ſupponeret determinate ⁊ in ↄeluſione ſimplr ſeq̃ret ꝙᷣfal lacia figure deõnis cõmitteret᷑ arguendo a ſuppõe ꝑſonali ad ſugõem ſin plicem.et ſicꝓbatio pᷣmi ſophiſmatis eſſent neganda.⁊ per ↄñs ſophiſma eſſet verũ. ¶ Quinto ar. ↄtta ſchᷣm ſophiſma qʒ in ꝓbatione eius arguit aꝑtib in qᷓ;titate ad ſuũ totuʒ · ð eſt bonus locus dialeticus.⁊ꝑↄñs nõ peccat ↄtra fallaciã accũtis. d pᷣmuz dicit. negat ↄñ̃a.qʒ iſtaſig na oĩs nullus ſufficienter diſtribuũt ꝓ trib aut ꝓquatuoꝛ.ſed nð ꝓꝛie ꝓ duoby.qꝛ de duobus nõ dicimus oẽs ideo ↄueniẽter ponũtur alqͥ ſigna diſtributiua duoꝝ. Ad ſecũdũ ðꝛ· ꝙ nõ eſt ſile de iſtis duobo ſignis et de alijs. qꝛ alia ſigna diſtributiua fuerũt ipoſira ſic ꝙ poſſunt diſtribuere adequate terminũ ꝓ oĩb ſuis ſuppoſitis. ſed iſta duo ſigna vter et neuter fuerunt impoſita vt diſtribuerent ſolũ pꝛo duobꝰ.¶ Vdtertiũ dici᷑ ꝙ ſi capiat᷑ alter indeterminate.ſie ꝙ poſſet ſupponere pꝛo alijs qᷓ; diſtnbutis per ly neuter.· ſi iſte ꝓpõ nespñt ambe eſſe vere nec ſunt ↄtradictoꝛie Sed ſialter bcat ꝑticionẽ vel ptem eius qð diſtribuitur ꝑ neuter lic dicte o⸗ ſitõnes ſunt dicte cõtradictoꝛie nec vt ſic pñt eſſe ſimul vere. Zdqᷓrtuʒ dicitur. ꝙ duplex eſt ſuppõ ſimplex. Quedã eĩ eſt que ↄuenit termiocui repugnat ſtare ꝓ ſuppoſitis. ⁊ arguendo a taliſ uppõne ſimplici ad ꝑſona⸗ lem nõ bñ arguit᷑. lia eſt ſuppõ ſimplexque conuenit alicui termino cui terminocui non repuguat ſtare pꝛo ſuppoſitis indeterminatis 7 arguen⸗ doa ſuppõne ꝑſonali ad ſimplicem hoc modo acceptã vel ecõtra nõ eſt fal lacia figure dictionis Ad qͥntũ dicit᷑. ꝙ in dicta põne arguit᷑ a ꝑtib inqᷓ;titate ad ſuum totñ relpectu ꝑtium ponẽtium differẽtiã inerptes et totum. ideo pꝛobatio peccat hᷣm fallaciã accidẽtis. 5 Rbito de ſignis diſtributinis ꝑtiũ ſubiectiuaꝝ. Lõ V ſequenterquerit vtrũ negatio habeat vim diſtribuẽ⸗ diſiue cõfundẽdi.Etðꝛꝙſic. qꝛ greſto. in pmo per permeniað ðt ꝙ ille ↄtradicũt hõ eſt iuſꝰhõ nõeſt iuſtus ⸗ altera ẽ vniuerſalis cñ ſubijciatterminus cõis ß nõ 4 nõhõẽ iuſtus · ð ille terminus hõ diſtribuſt· ed nõ eſtibi 6 quid a quo diſtribuit nili negatio. ð diſtribuit 4 Lõtra ſi negatio habeat vi ↄfundẽdi. ſ icut iſtaẽ oĩs ſoꝛ. currit.ſilr hec.nõ ſoꝛ· currit. qð ẽfalſum. q qᷓuis, num diſtributm̃ nõ poſſit addi termino ſingularitũ negati E bñp te cñcnẽ diſtributio ibieſt tetminus cõis bñp̃taddi Item vbicũq;ẽ diſtributio ibleſt terminus col fumptus vir.ʒ opoꝛtet ꝙ ibtſit dictio ßeãs qiñ vli ß ſignuz vleßcat qm̃ vlrtmñmẽõ · negatio vero nõ · ð nð 5— endi qð cõcedimus dicẽtes. ꝙ negatio vo ↄfune n hocqð poſtſe inuenit. Vñ cũ adiũgit ternio 3. 4 ſed ad negatõem ſuꝑioꝛis ſeqͥtur negatio cuiui uhtr is.eo ꝙ deſtructo ſuꝑioꝛi deſtuit᷑ qõlibet eins i luoe qſtonße giol m dun Solo guſus bocn ulubocẽg isneus topõtnit ſlrponi din deuo creait s nõſuntic Poſtᷓ auoſd hr Inrdeterpi lendi Cuiuspu nninae de ſgi diſnbuit ißu npq de negun iõ imeditepo uguõeañqᷓ did egario ptcapidu uinffonegn cunöcpkiq Numopap Sriu poadenegete uurtargutadn us. eꝝ negai itterUnoopin hʒ ÿtutẽ nn eradditemw ntẽdiſnbi ml ſtcõse tijbo potert d ſolnguanqil igaroalcuius 3 nqitng ſnobponp m iycpöe iogno ahn krichtennſip uice nuß nun nn di. un ſsaſey S.—= — Pltrihyſpan gatio nõ fundit ſʒ negat qð poſt ſe inuenitſiue ſit vle vł ꝑel culare. Solo aũt ptʒ ad hoc qʒ obijcit᷑. qꝛ hec eſt vlis nõhõ eſt iuſtus hoc nõ ẽ ꝓpter naturã diſtributõis exñtis in nega tõne ſed hocẽqꝛ neget᷑ hõ in cõi.quo remoto remouet᷑ qʒlibʒ rius inferius Item ſolet poni quedã diſtnbutio aptitudinis vt oĩs hõ timet in mari.i.aptus natus ẽtimere in mari. Iteʒ ſolet poni diſtnbutõ accõmoda.vt celuz tegit oĩa p̃ter ſeĩm et deus creauit oĩa aliaa ſe ſed iſta duo genera diſtributio⸗ nis nõ lunt ita ꝓpꝛia vt alia Poſtqᷓ; autoꝛ determinauit de ſignis diſtributiuis ꝑtiũ ſubiectiuaruʒ ↄſir determiĩat de negatõe.videlicet vtꝝ negatio habeat vim diſtrij uendi. Cuius oꝛdis rõ eſt. qꝛ in iſto tractatu autoꝛ pᷣncipalt intẽdit de⸗ terminare de ſignis diſtributiuis ꝑtiũ ſubiectiuaꝝ. Gt qꝛ negatio ꝓp̃e nõ diſtribuit Jõ pᷣus determinatũ eſt de ſignis diſtributiuis ꝑtiũ ſublecti unaꝝ qᷓ; de negatõne. Et qꝛ cũ negatio ꝑ accñs diſtribuit ꝓ ꝑti ſubiecti⸗ uis ·õ ĩmediate poſt ſigna diſtributiua ꝑtiũ ſubiectiuaꝝ determiat deips negatõe añq; de diſtributiuis ꝓꝑtibꝰ integralibꝰ&¶ Sciõẽdum pᷣmo. ꝑ negatio pᷣt capi duptr. Vno ꝓ oꝛõne negatiua.⁊ iſioꝰ nõ ſumitß.Alioj moꝓinſtf̃o negandi ſiue ꝓ ſigns pegatiuo·cuiuſmõieſt hoc aduerbiũ nõ ethtems cagtacoue dupliEnoenegarlue ſiue negant᷑. ⁊2 e di terminoꝑaõenic ꝙ nõ intrat ↄpõem eñ dcõne cuiadũgit᷑.· Alio capit infinitãter· ⁊ ſic ↄponitet facit vnã deõem cũ termio cui adiũgit᷑ vt Vohõ.⁊ de negatõe negante ſolũ eſt adꝓpoſitũ ¶ Sciendũ ſcdᷣo.ꝙ autoꝛ 7 in tex. arguit ad vtrãq; ꝑtẽ dicte q̃ſtioms qua q̃rebat᷑ in pᷣncipio ↄtinuatt „ onis. Mtx negatio habet vim ſeuʒÿtutẽ diſtribuendi.vt ptʒ tn tex. Sed * P ſolutõe qͥſtionis eſt aduertẽdũ ꝙ aliqd pᷣt habere vim diſtribuendidu⸗ F pliciter. Vnoꝰ ꝑꝛimo et ꝑſe.ſcðo ꝑ gccũs et ex ↄñti.tũc rñdet᷑ ꝙ negatio 4 nõ hʒ ÿtutẽ diſtribuendi pᷣmo etꝑ ſe · vtʒper duas rõnes textus. qꝛ ſic nõ poſſet addi termino ſingulari.et qꝛ etiam nõ ßcat qm̃ vlr.tñ negatio bene * ÿturẽ diſtribuẽdi ꝑ accũs.qꝛ pᷣmo ⁊ ꝑſe negat foꝛmã impoꝛtatã ꝑ ter min.q̃ ſi ſit cõis ꝑ ab negatõem eius ſeqͥtur negatio inferioꝝ eiꝰet ſie ſub nli ÿbo poterit ſubſumptio fleri er ſic deſtruit ꝑ accñs. Si ÿo addat᷑ ter⸗ mine ſingulari. qꝛ ille fcat foꝛmã indiuiduatã ad eiꝰ negatõem nõ ſequit᷑ . negatio alicuius inferioꝛis · iõ nõ diſtribuit.⁊ ita nõ pᷣt ip̃ᷣm diſtribuere . Sciendũ tertio ꝙ autoꝛ ponit aliquã diſtributõnem que ðꝛ aptitudii⸗—. .— nis · vt ois homg timet in mari nõ̃ eſt ſenſus.ꝙ oĩs hõ actu timet in mari c ſer F. ſed qꝛ ois hõ aßrůð ſaſtůs eſftiñeẽ imari. El ðꝛ diſtriburio apritudts- u nis.ideo qʒ non ſolum aptitudinaliter ↄuenit ſubiecto. fed etiã qꝛ aptum natũeſt cõuentreſ uppoſitꝰ ſubiecti ᷣm ſuã naturã. vñ ſi hõ eẽt in mariᷣm ſuã naturã eſiet natꝰtimereet ſi nõ timeret eẽttra naturã eiꝰ Sciẽdũ quarto.ꝙ autoꝛ in textu ponit aliq diſtinctõem q̃ ðꝛ diſtributio accõmo⸗ data.qᷓꝑerminꝰnõ diſtribuit᷑x oĩbo ſuis ſuppoſitis ſimplr adeqᷓte ſʒ accõ 4 modatp alijs a ſe. vt celũ tegit oja· et ſilr lolet dici ꝙ eſt diſtrbutio accð nodate cũ ðʒ dyaletica viam̃ habet ad n Meepnee 3 71— 5 4.— 2 5 Trattatus duodetimus ¶ Contra pᷣdicta arguit᷑ pꝛimo ſic. pꝛius dictum eſt in textu.ꝙ hoe ſignã nullus rõne negationis quã includit. hab et ÿtutem diſtribuendi pꝛedica tum.ergo negatio hʒ virtutem diſtribuendi Scðo ſic Ců ðꝛ homo nõ eſt afinus ſub illo termino aſinus poteſt fieri deſcenſus. ergo diſirbutur et nonniſiper negationem ergo negatio habet vimdiſtribuendi Ter⸗ tio arguit· Diſtributio eſt multiplicatio terminicõis facta per ſignũ vnt erlale ergo negatio nõ diſtribuit ex ↄñricum nõſie ſignũyle Quar⸗⸗ ro aguit᷑. vnius reieſt tĩ vnicus ac tus·ſed negationis actus eſt negare.; non poteſt diſtribuere. O. uinto ſic. Dietieſt ꝙ hoc ſignũ cĩs diſtri⸗ buit terminũ cõem pꝛo oiby ſuis uppoſis · ergo cũ dicitur celũ tegit oiabi nihil accõmodat accñkr·⁊ ſic non eſt ponenda diſtributio accõmodata. dpꝛimuz dicit᷑. ꝙ negatio nõ habet vᷣtutem diſtribuẽdi pᷣmo ⁊ꝑſe et quo ad hoc bñ ꝓbant iſta argumẽta nhilominus bñ diſtruit ꝑ accñs. ſimili modo dõm eſt ad ſecũdũ et tertiñ ¶ Id quartũ dict᷑· ꝙ negatiõis eſi vnicus actuspꝛopᷣus pᷣmo⁊ perſe ſibi ↄueniẽs eſt qͥ eſt negare· habet tñ aliũ ꝑ accñs ſibi ↄuenientẽ dẽ diſtribuere Ad qͥntuʒ ðꝛ ꝙ hoc ſignũ dmnis ex natura ſua diſtribuit terminicbem. pꝛo oĩbus ſus ſupoſiti. ſʒ tñ in alich oꝛõnib⸗ determinatis ßᷣm cõem vſum a ſuã diſtriburiõe eelu dit vnumn ſuppoſitũ.vt patet in exemplo textus. eĩ qꝛ illa genera diſtrbu tionũ nõ ſunt itapꝛia ideo poſterius de ipis determinauit Equitur de hoc ſigno totus quodeſt diſtributiuũꝑ tium integraliter. vt hic totus ſoꝛtes eſt albus. Eſt em̃ſenſus ſoꝛtes fmn qᷓlibet ſui ꝑtem eſtalb· ad quã fequitur quelibʒ pars ſoꝛtis eſt alba Pꝛobatio in hac totus ſoꝛtes ẽ aibus ſoꝛtes ſubijcitur albedini fmſeꝛ parnes cius nõ ſm ſe ſed ꝓut ſunt in ſjuo tolo ſue ſub foꝛma tolius· ergo nõ ſubiſciunt᷑ albedini niſi per totũ·etſicppꝛius ſeqͥtur hec· ſoꝛtes hᷣmqᷓlibet ꝑtẽ ſui eſt alby et poſtea il qlibet ps ſoꝛlis Salba Itẽ in hac totꝰ ſor·ẽ albꝰ totꝰ ſubijcit albedini ircitu dine. ꝑtes aũt in obliquitate. qineo qð eſttotum ꝑtes intel/ ligunt᷑in obliquis et in eo qð eſtꝑs totum ſumitur oblique qð patet pei diuiſionẽ eiis qð eſttotus. v dom⸗ exparie⸗ tetecto etfundamemo · ⁊ ſoꝛtes eſt exꝑtily· eig⸗ ilud 6 eſt totum dat intelligeje ꝑtes obliquas. ergo ad hãctolus 6 teseſtalbo. imediateſeqtutbec ſoꝛtes fnᷓibe ſui puzel⸗ albo.⁊ immediate ſequit iſta quelibet pars ſoꝛtis eſt ib 3 adidem.lud qʒ eſt pars non habet eſſeniſiab eoqu totum· quia non habet perfectionem niſi ab eo ergo no 1bãc ijcitur alicui niſiꝑ totũ. ergo totũ hꝛius ſubijcit· erßo àd hde totus ſoꝛtes eſtalvĩmediate ſequi᷑ ſorted n lbe ſuiptẽ 32 fabus bep u 3 eßic denhti pesifa kcinacu gutm utohs ſuspes ſinpkiu budiſc 6 ns du tnnokpnti d vunwpacjc 3 ebonfud Amnohr n B e — roridwrt ini furm i etmi gti pntpee dut trict vnaus jnen untn npnnro i u 4poks p nrgiun. den Ib ifnöi ⸗ Prtri hyſpani eſt albus.et mediate quelibet ꝑs ſoꝛtis eſtalba Lirca pᷣdicta queri de hoc ſophiſmate totus ſoꝛtes ẽminoꝛ ſoꝛte.ꝓbatio quelibet pars ſoꝛtis eſt minoꝛ ſoꝛte⁊ ſoꝛtes kᷣm qᷓlibet ſuiꝑtẽ eſt minoꝛ ſoꝛte.ergo totus ſoꝛtes eſt minoꝛ ſoꝛte. Cõtra to⸗ tus ſoꝛtes eſt minoꝛ ſoꝛte.ergo ſoꝛtes eſt minoꝛ ſorte. Solu tio pᷣma eſtvera ſcʒ hectotus ſoꝛtes eſt minoꝛ ſoꝛte.⁊ ꝓbatio peccat in fallaciã accñtis ·qꝛ in iſta totꝰ ſoꝛtes eſt minoꝛ ſoꝛ te pᷣdicatum attribuit ꝑtibus qͥbus vere ↄuenit ·ſoꝛti aũt nõ ↄuenit.⁊ ideo hecſimplrẽ falſa.ſoꝛtes ẽ mindꝛ ſoꝛte.⁊iõ ſiue ptes inferant eſſe minoꝛem ſoꝛte de toto · ſiue de ſoꝛte erit fal lacia accidẽtis ꝑ vnam regulam ſupꝛadictã. Vnde totus ſoꝛ tes eſt tes ſubiecta ⁊ ſoꝛtes accidit ei.⁊ eſſe minoꝛ ſoꝛte aſſi⸗ gnat᷑ vtriq; ineẽ Etiam ꝓbatio peccat ᷣm qͥd ad ſimpli.quia iſta totus ſoꝛtes eſt minoꝛ ſoꝛte· nõ ponit ſoꝛtem ßᷣmſe. ſßbm ſuas F ideo ponit ſoꝛtem m qd eſſe minoꝛẽ ſoꝛte.itacũ ſimplr inferat.ergo ſoꝛtes eſt minoꝛ ſoꝛte.peccat em̃ ᷣm quid ad ſimpir ſicut ſoꝛtes ßᷣmpedem eſt minoꝛ ſoꝛte. Item in qui buſdã ſequit᷑.totus ſoꝛtes.ergo ſoꝛtes.vt totus foꝛtes eſt al bus.eꝛgo ſoꝛtes eſt albus ⁊ in qbuſdam nõ queritur in qui bus eſt⁊ in qͥbus nõ · Dicendũ ꝙ ſunt quedã accidẽtia qᷓ in ⸗ differẽter ↄueniunt ꝑti ⁊ toti. vt ſunt albus ⁊ niger calidum frigidũ.augeri · minui.⁊ in talibus bene ſeqtur.totus ſoꝛtes ergo ſoꝛtes. alia ſunt accidẽtia q̃ ↄueniunt ꝑtibus ⁊ nõ toti. et ecõuerſo toti⁊ nõ ꝑtibus.vt totalitas.minoꝛitas.parui tas.⁊ in talibus nõ ſeqͥtur.totus ſoꝛtes.ergo ſoꝛtes. Poſtqᷓ; autoꝛ determinauit in pᷣcedenti ꝑte de ſignis diſtributiuis ꝑti um ſubiectiuaꝝ ⁊c hic ↄñr determiuat de hoc ſigno totus qð eſt ſignuʒ diſtributiuũ ꝑtiũ integraliũ Euius oꝛdinis ratio eſt. qꝛ oꝛdo ſignoꝝ diſtri butiuoꝝ ſumit᷑ ex oꝛdine illoꝝ qᷓͥ diſtribuunt᷑ſeu ꝓ qͥbus diſtribuunt. Et qꝛ ſigna diſtrib utiua de qͥbus determinatũ eft diſtribuũt ꝓ ꝑtib ſubiecti uis ⁊ foꝛmaliby. iſta vero de qͥbus iam determinandũ eſtꝓ ꝑtib integra liby ⁊ materialibꝰ ⁊ foꝛma pᷣcedit materiã iõ pᷣus determinatũ eſt de hoc ſigno oĩs nullus ⁊c̃qᷓ; de hoc ſigno totus. ¶ Sciendũ pᷣmo.ꝙ hec dictõ torus poteſt capi dupłr.vno mõ cathegreumatice⁊ ßᷣcatiue·⁊ ſic eſt dictõ ꝑ ſe aliqͥd ᷣcans ⁊ idem eſt qð ꝑfectꝰ vel integer. Alio mõ pᷣt capi ſinca⸗ thegreumatice ꝓut ſcʒ a ſe nõ ßcat rem aliquã ſubijcibilẽ vł pᷣdicabilẽ ſÿ ſolũ diſtributõem termini diſtribuibilis in ꝑtes integrales ·⁊ hoc mõ de ipᷣo eſt ad ꝓpoſitũ pᷣmo mõ. ¶ Scienduʒ ſcdo.ꝙ vt dicit autoꝛ in textn ad iſtam poſitõem totus ſoꝛtes eſt albus nõ mmediate ſequiiſta que 5— 2———— 5————— —=—* eee 2 eeee — * Trattatus duodetimus libet pars ſoꝛtis eſt alba · ſed iſta ſoꝛtes ßᷣm qᷓ;libet eius partemeſt albus. Euius in textu tres aſſignat cauſas. Pꝛima cum diciturtotus ſoꝛtes eſi albus ſoꝛtes hm ſe ſubijcitur albedini partes hᷣmſe non ſubijciuntur ſed vt ſtant ſub foꝛma totius · ergo ad iſtam totus ſoꝛtes eſt abuspꝛius ſeqtur iſta ſoꝛtes ᷣm qᷓ;libet eius ꝑtemn eſt alby ⁊ex ↄñti ſeqͥtur iſta q̃lbet ꝑs ſoꝛtis eſt albavbi albedo attribuit᷑ ꝑtibo ſoꝛtis ꝑ ſe ſumptis · ¶ Scien dum tertio. ꝙ autoꝛ illud ꝓbat alia ratõe que talis eſt · q cum ðꝛtotꝰ ſoꝛ res eſt alb.totũ ſubijcit᷑ albedini in recto ꝑtes aũt in obliquo. Et cũ par res hñt modũ materie reſpectu totiꝰ ⁊ ip̃m cõponãt integraliter ⁊ mate reriar albo nõ pᷣdicg de toto in recto q includũtur in ip̃o niſi in obliquo Ideo ad iſtum totus ſoꝛtes eſt albus immeqiateſeqtur iſta ſoꝛtes fmqᷓ; lbet ꝑtem eſt alb. In qua ꝑtes ſubijciunt⁊ in obliquo ſicut ↄtinebant᷑ in toto ⁊ ex ↄñti ſectur ita qᷓlbet ꝑs ſoꝛtis eſt alba in qua ptes ſubijciun tur in recto · deinde ponit tertiã ratõem qᷓ ſatis ptʒ in textu. Gauſa autẽ quare iſtuq ꝓbat eſt iſta vt melius intelligat᷑ ꝓbatio ſophiſtica qͥ ponitur in textu ad habendũ maioꝛẽ noticium de naturã huꝰ lignitotus.¶ Sci endum quarto. ꝙ autoꝛ intextu molet tale ſophima.ſcʒ totus ſoꝛtes eſt minoꝛ ſoꝛte. Cuius ꝓbatio ⁊ impꝛobatio ſatis patẽt in textu· deindeſol⸗ uit ip̃m dicens ꝙ eſt veꝝ. Gt ad ꝓbatõem cũ arguit᷑ ſoꝛtes nõ eſt minoꝛ ſoꝛte· ergo totus ſoꝛtes nõ eſtminoꝛ ſoꝛte. ðꝙ ꝓbatio peccat ᷣm gccidẽs qʒ eſſe minoꝛẽ ſoꝛte in añte attribuit᷑ ꝑtiby ſoꝛtis diuiſim acceptis abbmo uenit ſed ex ↄñti attribuit᷑ ſoꝛti nõ diſtributo cui nõ ↄuenit. deinde po⸗ nit aliã folutõnem dicens.· ꝙ ſophiſma peccat contra fallaciam km quid ad ſimpł.ac ſiargueret᷑: ſoꝛtes eſt minoꝛ ßᷣm pedem ſoꝛte· ergo ſoꝛtes ẽ mi⸗ noꝛ ſoꝛte.7 Inde qᷓlibet ꝑs ſoꝛt diulim ſumpta addita ſoꝛti diminuit᷑ rà tionẽ loꝛtis in oꝛdine ad hoc attributũ qð eſt eſſe minoꝛẽ ſoꝛte lpecialitet circa hoc ſignũ totus auroꝛ mouet vnã queſtionẽcuius ſolutioclare patʒ intextu. ¶ Lõtra pᷣdicta arguit᷑ pmoſic. nõ ponunt᷑ ſigna ꝑticularia di⸗ ſtributiua ꝑtiũ integraliũ. ergo nec debẽt poni vlia. Scßo.totuz inte⸗ grale Atuaiiter inciudit oẽs ſuas ptes.ꝗᷓ ad hoc nõ recr lignũ vniuerla je Tertio.ðꝛ torg albedo.? tñ albedo nõ habʒ ꝑles inegtales·dpoclt gnum totus nõ ſolũ diſtribuit ꝓ ꝑtiby integralib · Quartoiſta pt elle yera. totus ſoꝛtes eſt albus ſuppoſito ꝙ pes no ſit alb ergo nõ diſtril ut ꝓ oibus ꝑtibintegraibp. Cuinto· tes ſunt boꝛes roro qᷓ niil Lotimſiꝑptes. ᷓ male ðꝛ in rextu ꝙ albedopus tol⸗ attribm· ſchopl 2 pᷣm ꝙ ↄtinentin toto. ⁊ tertio ipis pᷣm ſe acceptis· Adpmüdꝛ.ga hoc ꝙ aliqͥd pᷣdicet de toto integrali ſꝑ requiri᷑ ꝙ Meniat alcui eius eu pᷣncipali.⁊ ideo nõ reqͥrunt᷑ ſigna ꝑticularia diſtributiua ꝑriu integr⸗ iu jic nñt nõ eit de termims diſtributiuis torius ylis? Pein d ſchm ðꝛ. ꝙ k totů integrale actualt includat oẽs ꝑles e ratdẽ ẽnius ad poſitõem totius integralis reqritur politiocuiuitt cſealt ꝑtis. ñ ad hoc ꝙ alicd dicat inelſe totiintegralinò ſuficitiprꝗternu⸗ tui ꝑti⁊ ideoredri᷑ ſignũ diſtribuẽs ipᷣm ꝓoib ſuis ti ehter b ðꝛq; lʒalbedo ꝑſe nõ hʒpres integrales tũp accũis ratot i 34 gu ʒ ꝑtes integrales.⁊ ratõe illius ſi addit hoc lignũ tolus· erdene⸗ tum ðʒ · duplices ſunt ꝑtes tnegrales. Quedã ſunt pcihað * ur Aat ridſu nnp e fngo 6. butns uspiu densm buiuſ mom dilnbu pert un põlbe ſignd beq bocſo ſune ogei (à6 7 ½ trhi kasd ſus ibtd amcm Prtri hylpani reſſtate req̃runt ad eſſe totius. ⁊ꝓoĩbus talib diſtribuit hoe ſignũ totus Zlie aũt ſunt minus pᷣncipales d ſolum reqͥrunt᷑ ad bñ eſſe ip̃ius ꝓ talib⸗ nõ diſtribuit totus. Id qͥntum ðꝛ. bm naturã rei albedo nõ inſit to ti niſiꝑ ꝑtes · tñ ſuppoſito ꝙ inſit toti ꝑ hoc poteſt inferri ꝙ inſit ꝑtibus ßᷣm ꝙ Ztinent᷑ in toto pᷣus q; inſit ꝑtibus hmle acceptis · Equit᷑ de ſignis diſtributiuis accidentiũ. Inter q̃ hmo dicendũ eſt de ſignis diſtributiuis qualitatis. Dicit᷑ aũt ſignum diſtributiunʒ qualitatis qð diſtri buit res ſehabentes ꝑ modum qualitatis. vt qualelibet cu⸗ ins ꝑticulare eſt aliqualibet· Sed ſi tunc obijcitur ꝙ acci⸗ dens multiplicet᷑ multiplicato ſubiecto · ergo cũ ſigna diſtri butiua ſubſtãtie diſtribuant ſiue multiplicent ſubiectũ opoꝛ tet ꝙ multiplicẽt ſiue diſtribuant ip̃m accidens. ergo ſigna diſtributiu a accidentiũ ſuꝑfluũt. Ad hoc dicendũeſt ꝙ du plex eſt multiplicatioaccidẽtis. q q̃daʒ eſt multiplicatio ᷣm numerũ.⁊hocfi tpſignum diſtributiuũ ſubſtãtie. vt omnis põ albus currit. Alia eſtm ultiplicatio ſᷣm ſpẽm · ⁊hecfit ꝑ ſigna diſtributiua accidẽtis.vt qualelibet currit. idẽ res ha bens qualencũq; qualitatẽ currit. Circa pꝛedicta queri de poc ſophiſmate. Quodlibet qualelibet de q̃libet tali ſci ip⸗ fum eſfe tale quaieip̃m eſt.poſito ꝙ ſoꝛtes ſ ciat grãmaticaʒ logicã ⁊ rethoꝛicã.⁊ plato et ciceroſ imilr et ſciant ſe habere eas. ⁊ funt alij tres homines quoꝛũ vnus ſciat lo gicam al⸗ ter grãmaticam. ⁊ alius rethoꝛicam.⁊ iſti neſciantſe habere eas·⁊ dealijs nihil ſciant ⁊ alij ſciãt de ſe ⁊ de iſtis ·⁊ nõ ſunt plures homines neq; plures qualitates. ꝓbatio. hoc quale⸗ libet de quolibet taliſcit ĩm eſſe tale quole ip̃m eſtꝛſic deſe cundo ⁊ tertio. ⁊ nõ ſunt plura qualelibet eigo qðlibet quale libet dequolibet taliſcit ip̃m eẽtale quale ipmẽ. Cõtra qð⸗ libet qualelibet ⁊c̃.ergo qðlibet grãmaticũ de quolibet ta li ſcitipm eſſetale quale ipᷣmẽ. Solutio pmaẽ vera?⁊ in pꝛo⸗ batio peccat ᷣm fallaciã ↄſ equẽtis ab inferioꝛiadſ uperiꝰ cũ diſtributõne ſugioꝛis · qꝛ qualelibet ſupponit tantũ ꝓ tribo⸗ ſcʒꝓ trib pᷣmis ſed grãmaticus ſupponit ꝓ eiſdem ⁊ etiam paiiqᷓ qui habet grãmaticã tantũ.ſic grãmaticũẽ in plus qᷓ; qualelibet Vnde ſi apponat ſignũ vniuerſale diſtributiuum ſic qplibet qualelibet ⁊c· ergo qlibet grãmatich — 4 „ — —— — — flſta- Trattatus duodetimus vt hecoĩs homo. ergo om̃eaĩal. ⁊ ſic in vltimo de quolibet qualelibet. zde quolibet grãmaticocũðtdeqͥibettali Poſtqᷓ; autoꝛ determinauit de ſignis diſtributiuis ſubſtãtie⁊ etiã de negatõe.hic ↄñr determinat de ſignis diſtributiuis accñtiũCuiꝰ rõ oꝛdi nis ẽ· qꝛ ſicut ſe hʒ ſubſtãtia ad accñs.ſic ſe hʒ ſignũ diſtributiuũ ſubſtan tie ad ſignũ diſtributiuũ accñtiũ. ſ ſubãtia pᷣcedit gccñs.qᷓ ſignñ diſinbu tiuũ ſubſtãtie pᷣcedit ſignũ diſtributiuũ accũt.¶ Sciẽdũ pᷣmoꝙ ſignũ diſtributiuũ accñtis ẽ illud qð diſtribuit rẽ ꝑ modũ accñtis ſiue ꝑmodũ alteri adiacẽtis. vt cũ ðꝛ q̃liſcũq; ſit hõ ip̃e currit.ſiue hõ ſit alb ſiue niger ip̃e curit. Et ðꝛ notãter ꝙ ſignũ diſtributiuũ accñtẽ ẽ illud qð diſtribuit rẽ ſe habentẽ ꝑmodũ accñitꝭ qꝛ indifferẽter oẽm rẽ adiectiue deſignataʒ diſtrib uit ſiue fuerit ſubſtãtie ſiue accñtꝭ. ¶ Sciendũ ſcðo ꝙ cũ ðꝛ ſignũ diſtributiuũ accñtẽ qᷓlitatꝭ diſtribuit rẽ habenrẽ q̃litatẽ vt q̃lis quale ibi nõ debʒꝓpꝛie capi.vt ẽ denoĩatiuũ qᷓlitatꝰ ꝓpꝛie dicte ſʒ debʒ capi genera liter vt ẽ denoĩatiuũ cuiuſlibʒ rei ſehtte ꝑmodũ qualitatꝰ ſiue ꝑ modũ determinãtꝭ⁊ ↄtrahẽtꝰ ſiue talis res ᷣmveritatẽ fuerit ſubſtãtiavł accũs aliqð. Vñ ſubſtãtia bñ denotat vł ßᷣcat ꝑ modũ q̃litatis. vt cũ ðꝛ coꝛpo⸗ reũ rõnale ⁊c̃. Sʒ qualitas ⁊ qᷓ;titas inter pᷣdicamẽta accñtiũ ſunt pᷣneipa lioꝛa ⁊ hñt modos pᷣdicãdi diſtinctos.iõ in ip̃is reꝑiunt᷑ ſigna diſtributi⸗ ua a ſe inuicẽ diſtineta magiſqᷓ; in alijs pᷣdicamẽtꝭ. ¶ Sciendũ tertio · ꝙ lʒ eadẽ ſigna diſtributina diſtribuãt ſubſtã̃tiã ᷣm numeꝝ nõ tñ fm ſpẽʒ uiꝰ rõ ẽqꝛ accidẽtia recipiũt vnitatẽ numeralẽ ⁊ etiã multitudinẽ per eoꝝ ſubiecta Jõ ſᷣm nũeꝝ ſignoꝝ diſtributiuoꝝ ſube multiplicãt᷑nũeralt ſigna diſtrib utĩa accñtꝭ/ ſicut accñtia młtiplicãt᷑ ꝑ ſua ſubiecta ſʒ aecñtia hñt vmtatẽ ſpecificã inꝓpꝛio gñe ꝑ aliqð ſui gener ið ad hot ꝙ Fm ſpẽʒ diſtinguant᷑ requiruut᷑ ſigna diſtributiua diſtincta a ſignis diſtributiuis ſubſtãtie. ¶ Sciendũ quarto ꝙ illud ſignum qualelibet includit termi⸗ num recipienteʒ eius diſtributõem. Tantũ em̃ valet qualelibet ſicut res habens q;libet qualitatẽ ibi qualitas eſt diſtribuens ⁊ adhuc vltra hoe includit ſubiectũ illius qualitatis quod diſtribuit. Et qꝛ illud ſubiectuʒ pᷣcedit virtutẽ ſigni diſtributiui vt in eius expoſitõe ptʒ· Ideo ꝑ ip̃m non diſtribuit᷑.⁊ ideo pᷣt addi aliud ſignũ diſtributiuũ cuiꝰ diſtributio cadit ſuꝑ ſubiectũ.vt dicẽdo qualelibet ẽ q̃libet res habẽs qualitatẽ. Eñ circa hoc ſignũ qualelibet autoꝛ mouet vnů ſophiſma in textu· cuiꝰ pꝛobatio ⁊ impꝛobatio cũ eius ſolutõe patẽt in textu. ¶ Cõtra pᷣdicta argui pᷣmo ſic. quãtitas pᷣcedit qualitate. qᷓ pᷣus debuit determinare de ſignis diſtri⸗ butiuis qᷓ;titatis qᷓ; qualitatis. Scðo ſic. qualelibet diſtribuit rẽ begtã ꝑmodũ ſubſtãtie vt pʒ in eiꝰ expõe. qualelibet em̃ volet.i.res hñs quõli⸗ bet q̃litatẽ.qᷓ;titas ãt beaꝑ modũ ſubſtãtie cũñ ſit abſtractũ· qᷓ nõẽ ſign diſtributiuũ accñtẽ. Tertio ſie cũ ðꝛ. oĩs hõ ẽ alby.ille terminꝰ alb nõdi ſtribuit᷑ materialt ꝑ hoc ſignũ oĩs.ꝗᷓ male ðꝛ in textu· ꝙ accñlia materiołt diſtribuant ad diſtributõeʒ ſubiecti Quarto ar. aceñs adiectie deſigna rum bene diſtribui᷑ ᷣm ſpẽm ꝑ ſignũ diſtrbutiuũ ſubſtantie. vt dicendo e ſůũc coloꝛatũ vł qðlibet coloꝛatũ.ꝗᷓ nõ reqͥrunt ſigna diſtributius accũtiũ Qumno ſem·ſi qůr ſtõnẽ idifj ſn oꝛdinẽ gn yim gfitãs ecũdũ dꝛꝙ perhoc ſigjů gponẽqoiſi Jateri qin ponln tt oñtl.vt di adiectue ſel ſtantie hotti ctiue ſumim hñt dupitl tſtindiſjt quoliatit⸗ 2 phiſntec batio. mn paniuset pariiust nſiustit adung Solloph juachic twim untjh eitah unn mdelgsdi uoskkig ſui * — — Petrihyſpan Quarto arguit᷑. vẽ ſignũ diſtributĩ cũ termino cõidebet fcare gpõ̃eʒ vlem · ſie aũt nõ eſt de iſto ſigno q̃lelibet. vt patet in expõ ne.facit einꝓpo⸗ ſitõ nẽ indiffinitam.ergo nõ eſt ſignũ vle.& Ad pᷣmuz dici· ꝙ qᷓ;titas ßm oꝛdinẽ generatõis bñ pᷣcedit qualitatẽ.tñ qualitas pᷣcedit qᷓ;titatẽᷣm viam ꝑfẽctois. t ſilr dõm eſt de ſignis diſtributiuis qᷓ;titatis. Id ſecũdũ ðꝛ. ꝙ qualitas impoꝛtata per hoc ſignũ qualelibet inqᷓ;tum ßcatur per hoc ſignũ adiectiue ꝑ moqũ gdiacentis alteri diſtribuitur.et licet ĩex⸗ „„— ponẽdo ipʒ ſignũ ßcet᷑ adieltie. eſt q diſtribui ꝑ ſignũ diſtributĩ ſbe· Adtertiũ dicit᷑ ꝙ ille terminus alby. nõ diſtribuit᷑ materialiterꝓpter 5 qꝛ nõ ponit᷑ a ꝑte ſubiectiSi aũt poneret᷑ a ꝑte ſubiecti tũc diſtribueretur eł ↄñti.vt dicendo oĩs homo albo currit 3d dntũ dicit. ꝙ licet accñtia adiectiue. deſignata. aliqñ ᷣm ſpẽm diſtribuaut᷑ꝑ ſigna diſtributiua ſub ſtantie. hoc tñ eſt inqᷓ;tum ſubſtãtiuant᷑ in neutrogenere ⁊ nõ inqᷓ;tũ adie ctiue ſumũtur Zd qͥntuz ðꝛ ꝙ exponẽtes illiꝰ ſigni diſtributiui q̃lelibʒ hñt duplex ſubiectũ. Qðdam eit ſubiectũ enũciatõnis.ſ.res ⁊rõne illius eſt in diffinita. qꝛ non diſtribuit · Aliud eſt ſubictũ diſinbutiõis ¶.accñð qualitatis.et ex ꝑte illius peſſet dici vlis. qꝛ illud diſtribuitur. Equit᷑ deſignis diſtributiuis qᷓtitatis et ſunt ila que diſtribunt ſe habentes ad modum qᷓtitatis · vt quotienſcũq; qᷓ;tũcũq;. Et ᷣm hoc teqͥrit᷑ de hocſo⸗ phiſmate quotienſcũq; fuiſti panſius totiens fuiſti hõ. Pꝛo batio.vna vice fuiſti pariſiꝰ⁊ illa vice fuiſti hõ · alia vice fuiſti pariſius et illa vice fuiſti hõ ⁊ ſic de alijs. ð quotiẽſcũq; fuiſti pariſius totiẽs fuiſti hõ· Impꝛobatio· quotiẽſcũq; fuiſtipa⸗ riſius totiẽs fuiſti hõ.ſʒ bis fuiſti pariſius.ð bis fuiſti hõ. qð falſum eſt. qꝛ hec dictio bis ĩpoꝛtat interuptõnem eius cui adiungit᷑.ſed actus eẽndi hoiem nõ fuit iuterruptus inte Solutio pꝛima eſt falſa. Adꝓbatõemãt rñdendũ eſt ꝑinter emnptõem. qʒ ſcða ꝑs copulatiue eſt falſa.ſ.illa vice fuiſti.bõᷓ qa adhuc nulla vice fuiſti hõ. eo ꝙ nõdum vita fuit termina ta.vt iterum inciperes viuere.et poſtea terminaret᷑ quod tñ reqͥrit ad hoc vt bis fuiſſes hõ· ſicut bis incipi curſus ⁊ bis teriat ad ꝙ aliqͥs bis currat. Et nota ꝙ bis nõĩpoꝛtat iter mptõem tpis ſʒ tiñ actus illius cui adiũgit. Ad termin ãt ſet interruptio. Si ãt foꝛmaret᷑ ſic palogiſinꝰ qñcũq; fuiſti pariſius fuiſti hõ · ſ bis fuiſti pariſiꝰ. ð bis fuiſti hõ. pᷣma eſt vera et impꝛobatio peccat km fallatiãfigure dictõnis ex mu tatõe pᷣdicamẽti.qꝛ qñcũc; eſt in pᷣdicamẽto qũer bis in pᷣdi camẽto.qᷓ;titatis.qꝛ eſt de genere qntitatis diſcrete Poqᷓ; autoꝛ determinauit de ſignis diſtrbutiuis au Bi con — 1 3 K* Trattatus duodetimus ſequẽter determinat de ſignis diſtributiuis qᷓ;ritatis.⁊ poſtea de infinito. uius rõ eſt. qꝛqᷓ;ritas hʒ ſe ad infinitũ ſicut ſubiectũ ad ſuũ ꝓpꝛiã paſio nem.⁊ ſubiectũ ẽ pꝛius ſua paſſione. iõ pᷣus de ſignis diſtributiuis qᷓ;tita tis determiĩat qᷓ; deinfinito Sciendũ pᷣmo ꝙ ſiſigna diſtributiua —„„——„„———— utiug qᷓ;titatis dicũtur illa q̃ diſtribuũt rẽ hñtẽ ſe ꝑ modũ mẽſure. vt quotiẽſcũ⸗ q; · qñcũq; · vñ illa ſigna includũt terminũ recipiẽtẽ eoꝝ diſtributiõeʒ ficut dictũ eſt de hoc ſigno qlelibet. Eũ em̃ ðꝛ qᷓ;tũcũqʒ currit. ſenlus ẽ res ha⸗ bens quãlibet qᷓ;titatẽ currit.⁊ qꝛ res adiectiue ßᷣcata cuiuſcunqʒ pᷣnti fue rit hʒ modũ qᷓlitatis vel qᷓ;titatis I deo autoꝛ.ſolũ determiat de fignis di ſtributiuis eaꝝ. Sciẽdũ ſcðo · ꝙ h ſignũ qͥtiẽſcũqʒ eſt diſtributiñ nñert qꝛ eſt qᷓ;titas diſcrets.vñ ꝑtes nõ ſunt ad inuicẽ ↄpoſite nec copulate per aliquẽ terim cõem ſʒ ſunt ab inuicem ſeꝑate.iõ res diſtineta ꝑhoe fignuʒ quotienſcũqʒ dʒ habere ꝑtes diſtinctas ab inuicẽ. Silt ila dictio totiens cũ ſit relatm̃ nñerivt deĩ eſt dʒ referre rẽ non hñtẽ ꝑtes ad inuicẽ ↄtũctas ß diſtinctas ⁊ diſcretas inter cuiꝰꝑtes nõ pᷣt eſſe intruptio ſi ꝙ poſt inter ruptõem ꝑtes reiterãturin eodẽ ſubiecto.iõ illud relatm̃ totiꝰ nõ p̃t ↄue nientaddi huic qð eſt eẽ hoĩem. ⁊ iõ hec eſt flã.qᷓtiẽſcũqʒ fuiſti ꝑiſiꝰ totiẽs fuiſtihõ ¶ Sciendũ tertio ꝙ lʒ ilud ſignũ qͥtiẽſcũqʒ ſit diſtributm̃ nũeri qʒ eſt qᷓ;titas diſcreta ⁊ tpᷣs hᷣmſe ⁊ hᷣm ſuã ſubãm ſit ↄtinuũ.·iñ hoc ſignũ rotiẽs q;tiẽſcũqʒ ex ↄñti diſtribuit tp̃ s nõ inqᷓ;tũ ↄtinuũ ſ cũ denotat in terruptiõeʒ ilius cui addit᷑ diſtribuit tpᷣs inq;tũ·intꝑe⁊ in motuaccipi unt᷑ ꝑtes. ⁊ qꝛ oĩs actus?⁊ motus mẽſurant᷑ tge ex ↄñtiilludſignũ quotiẽ cũqʒ diſtribuit actũ ⁊ motũ qͥ fit in tꝑge · vt dðo q;tiſcũgʒ fuiſti parſſi toy tiẽs fuiſti alb. ſ Sciendũ q̃rto. ꝙ autoꝛ mouet tale ſophiſma in textu qᷓti enſcũqʒ fuiſti pariſius totiẽs fuiſti albꝰ Euiꝰ ꝓbatio ⁊ ipꝛobatio patẽt in in tex. deinde ip̃m ſoluit dicẽs qð eſt ſimpłx fln. Gt ad. ꝓbatõnem rñdet autoꝛ ꝙ maioꝛ eſt falſa. ſ⁊ ila vice fuiſti hõ etilla vice fuiſtihõ. Ex qͥ patʒ qꝛ actus eſſendi in ſe nõ fuit coꝛruptus. qð tñ opoꝛteret ad hot ꝙ iſtaeſs vera ila vice fuiſti hõ ⁊ illa vice fuiſtihõ iʒ eihoc qðeſt ila⁊ ilavice pmo et ꝑ ſe nõ impedit interruptõeʒ tñ denotat terminũgctus cui adiũgi᷑ Ad termim aũt ſeqtur interru ptio. deinde ponit ꝓbatõem ſophilmatis cum eius folutõ ne q patẽt in textu. ¶ Cõtra p̃dictaarguit pmoſie. ẽ gccij dens diſtribuit᷑ ad diſtributõẽm ſubſtãtie eius. ß qᷓ;titas eſt accũs. non reiterant᷑ ſigna diſtributiuaqᷓ;titatis.aliaa ſignis diſtributiuis ſubſtãtie. Scðo ar.· oẽ qð ßcat᷑ adiectiue hʒ modũ q̃lis. ⁊p̃tur in q̃le vtzin li. pᷣdica bui.ꝗᷓ nõ ſunt aliqᷓ ſigna diſtrib utiua qᷓ;titat? ſʒ ſolũ q̃litat⸗ Tertioar. — in oĩ actu qͥ ſubijci᷑ tgi p̃t eſſe coꝛruꝑtio.ſʒ iſte actus q ui eſt eẽ hoĩem ſub —. ijcit tpieᷓ in eo pe eſfe interruptio; ꝑquorẽſcũq; ilte actus qͥeſt eẽpari ſius vł ↄlilis pᷣt haberi diſtributio Quarto ar. ſignũ qᷓtiẽſcũq; eſt diſtri burm̃ nãeriqeſtqᷓ;titas diſcreta nõ eſt ſignũ diſtriburm̃tpisqð ẽↄtinu Quinto ar. ꝓtra ſophiſma.vna vice fuiſti pariſius. vnd vice fuiſti hõ vel nõhomo. nõeſt dꝭm ꝙ fuiſtinõhõ ergo llla vicefullihõ ¶ Adhᷣm Sðrꝛ. ꝙ qᷓ;titas pᷣt duptr cõſiderari. Eno modo ßᷣm numerũ.et hoc modo diſtribuitur per ſignum diſtributuum ubſtãtie. Secũdo modo ᷣm ſpe ciem et ſic non ⁊c. ¶ Ad ſecũdũ dicitur· ꝙ quale poteſi dupliciter accipi. Unomodoꝓ oñi ilo qð keat ꝑ modũadicentis ſius inherentis altert 1 lomodoqt speuerplp quis mpl Fomodolic nnũero nquop uremũpitur· l ſetyluries in ecl amquieſteẽpir ſgrquotintũ ſgnůquotſcq tiumtpis it turepiun ptes fuſti?ynnußs. piius ila vic⁊⸗ Ei 3 htrilimni tamian. vd Teniomqð eſtin infinitũ 5ꝛinfinitßn duiſibiecti jcoꝛñ. Citin inũvn ſtↄtinuin s venl finitũ· Ere nitũ niii ſmer. vij tenia. ⁊ inc intaSo luppõui iqt goaditn ihüberplhhſ* ſumi hrp dit 3 Prtri hylpani ẽt ilo modo qᷓ;titas bñ ßeat ꝑ modũ qualis. Alio modo geeipi᷑ quale ma gis ſpẽaliter ꝓ illo qð ßcat ꝑ modũ mẽlure · ⁊ llo modo nõ ßear ꝑmodum ſimpir dtertiũ ðꝛ ꝙ duplex p̃r eſſe interruptio in alquo actu no modo ſic. vt ille actus terininet᷑? poſſit reiterar in eodem ſubiecta in nũero in quo pꝛius erat.&t hoc modo iſte actus quieſt eſſe hoĩem nõ interrũpitur. Alioꝰ inaliquoactu pᷣt eſſe interruptio ſic ꝙ ille actus poſ ſet pluries in eodem ſubiecto in nũero reiterari et terminari.et iſtoꝰ in iſto actu quieſt eẽ pariſius pᷣt eſſe interruptio er in talib actib bñ pᷣtaddi ilð ſignũ quotienſcũq;.? illud relatĩ.ſ.totiens. Ad quartũ dici᷑.ꝙ lʒ hoc ſignũ quotiẽſcũq; pᷣmo ⁊ per ſe ſit diſtrib utiñ nũeri tñ ex ↄñti eſt diſtribu tiuum tꝑis inqᷓ;tum tpᷣs habet modũ nũeri et hᷣm ꝙ in ipᷣo mediante mo tu repꝑiunt᷑ ptes diſtincte Zd qͥntuʒ ðꝛ · ꝙ qᷓ;diu fuiſtipariſius vuus hõ fuiſti ⁊ ↄtinuus tñ ſub hoc ꝙ eſt vna vice non eſt concedendũ.ꝙ tũc fuiſti ꝑifius illa vice ⁊ alia vice. qꝛ tũc actus eſſendi hoĩem fuiſſet interruptus. Equit᷑ de infinito qð q̃nq; modis ðꝛ. ſꝛimo modo ðꝛ infinitũ qð nõ pt ptrãſiri. vt vorðꝛ inuiſibilis eo 0 nõ eſt apta nata videri· Zlio modo ꝛ infinitũ qð; hʒ trãſitum ipfect· eo ꝙ nõdũ eſtterminatũ tñ aptũ natũ eſt termiari. vt dũaliqͥs trãſit ſpaciũ et nõdũ guenit ad ſuũfinẽ. Tertiomõ ðꝛ infinitũkm appõem · vt nũerus augmẽtabilis eit in infinitũ appõne vnitatis vlalterus nñeri Quarto mõ ðꝛ infinitũ bᷣm diuiſionẽ vt cõtinuum· om̃e autẽcontinuum diuiſibile eſt in inintum Eñ ſic diffinit ab areſto. in iiij phi ſicoꝛũ. Cõtinuũ eſt diuiſibile in ſꝑ diuiſibilia Alio mõð̃ꝛ in finitũ vtroq; mõ ſcʒ ꝑappõem et diuiſionẽ. vipᷣ. clefitps ſit ↄtinuñũ ẽin diuiſibile infinitũ indiuiſione. et cñ poſt vnumn tp̃s veniat aliud tpᷣs ſi ꝑappõem vnius tpis ad aliud eſt in finitũ. Et quo ad has tres vitimas ßeatõnes diffinit ſic inti nitũ Infinitũ eſt cuius qᷓtitatẽ accipientib ſp eſt aliqͥdextra ſumcte. vtſi poſt vltimã ꝑtem linee accipiat alia⁊ poſt alterã tertia.⁊ nunqᷓ; poſſit attingere terminus eius.iõliuea ðᷣꝛ in⸗ finita Solet ãt poni ꝙ ifinitũ qũq; ſumit᷑ ꝑtermio cõ̃i.⁊ tjc iſta ꝓpõ infinita ſuntkinita eqͥualet huic.aliqᷓ infinitaſi unt fi nita. Dñq; ſumit᷑ꝑ ſigno diſtributio ⁊ tũc illa eqͥpollet huic quo ad diſtributõem qᷓlibet pla ſuntfinita. Et ꝓbatſic Ano pla ſunt finita vnoby pia ſunt finita tribv pla ſuntfinita?cs Sqᷓlibet pla ſunt finita. et ſic ð̃ꝛ facere iterſcalarẽ diſtri burõeʒ vlinterruptã vl diſcõtinuã. q hec dcõ pla in pᷣinq ꝓhõe ſup ponitꝓ duolp· ⁊ deinceps in ſcha ꝓ triby·⁊ſic ſca Trattatus duodetimus lariter aſcẽdẽdo.⁊ ſic iſta oꝛatio quolibetplura facit diſtribu tionẽ interſcalarẽ. qꝛ ꝓ alijs ſupponit hoc qð dico quolibet etꝓ alijs hoc qʒ dico plura m nũerũ aſcendẽdo vt dictũ eſt Lirca pᷣdicta q̃ri᷑ de hoc ſophiſmate inlinita ſunt finita· ſꝛo batio duo ſunt finita.tria ſunt finita ⁊ ſic in iufinitũ.ergo in finita ſunt finita Impꝛobatio.ibi p̃tur oppoſitũ de oppoſito ergo locutio eſt ipoſſibilis.pᷣt etiã ſic ꝓbari. q̃libet plura ſunt finita.& infinita ſunt finita Duidã diſtinguũt eo ꝙʒ infinituʒ eſt equocũ adiufinitũ qͥ ad nos ⁊ ad infinuũ ſimpliciterñ ſiſumat᷑ infinitũ quo ad nos pᷣma põt eſſe vera ⁊ nõp̃t᷑oppo ſitñ de oppoſito. qꝛ infinite quo ad nos ſunt ſtelle⁊ arenema ris.q̃ nõ ſunt inkiniteſimplr. Si aũt ſumatur infinitũ ſimpli eſt ſimplr falſa et p̃tur oppoſitũ de oppoſito Alijãt diſting⸗ uñũt eo ꝙ infinitũ p̃t eſſe terminus cõis. etſic pᷣmaẽfalſa.vel poteſt eiſe terminus ſincathegreumaticus impoꝛtãs in ſe di ſtributõemſicut dictũ eſt.et ſic ponũt eã eſſe verã · ſed neutra iſtarũ ſolutionũ valet.qꝛ ſi remoueat᷑ vtraq; diſtributio ⁊ſu⸗ mat infinitũ ſimplt etłm ꝙ eſt terminus cõis adhuc rema⸗ net ꝓbatio etĩpꝛobatio huiꝰ ſophiſmatis Vñ dictũẽ ꝙ pꝛi ma ſimplreſt falla.et ꝓbatio peccat m ͥdadſimpli.q ini nitũ appõe eſt infinitũ quodãmodo etnõ ſimplt Vñcũ aci pitꝑtes nũeri ſm appõem.vt duo tria nõ accipit ininium fimplr. ſed quodãmodo ſiue m quid et ideo nõ poteſt ex bis inferre infinitum ſimpliciter Poſtqᷓ; autoꝛ determinauit de ſignis diſtributiuis Bic ↄñr ex quo in finitũ inſequit᷑qᷓ;titatẽ dererminat de ip̃ocircaiᷣm mouẽdo vnũ ſophiſ⸗ ma. Et qꝛ oẽ multiplex ĩdiſtictũ parit ↄfuſionẽ. Et hec deõ ifinitů ſirmul tiplex.iõ pᷣmo ponit multiplicitatẽ eiꝰ. ponẽdo qͥnq; mõs ipᷣ ¶ Sciẽdũ pmo.ꝙ infinitũ pᷣmo ðꝛ qð nõ eſt aptũ natũ ꝑtrãſiri ſicut pũctus vlvn tas.⁊ ß mõ vox ðꝛ ifinita qᷓ ad viſũ qꝛ nõ eſt apta nata viderineq;ẽ de ge nere viſibiliũ. Scto mõ ðt infintũ qð nõ poſſet a nobls ptrãſirieſttů ſe aptũ natũ ꝑtrãſiri ſicut ꝓfunditas maris. Tertioꝰ ðꝛ giiqͥd infinitum ßᷣm appõem. vt nůerus cñ qñq; alicui nũero addat vnitas ſp adhuc in ioꝛ p̃t fierinũerus ꝑappõem alterius vnitatis ⁊ ſic ſ vlterius aſcẽden n Quatto modo ðt infinitũ fᷣm diuiſionẽſicut linea eit diuiſibllis inm tum et ſic repit᷑ in oĩ magnitudine Quinto ðꝛ in infinirũ vtroc; in appðem ⁊ diuiſionẽ ⁊ ſic p̃t reꝑiri intꝑe ¶ Sciẽdũ ſco· ꝙ illoꝝ anq ſibt doꝝ ſic pᷣt hii ſufficiẽtia. qꝛ oẽ infinitũ eſt ĩptrãſibie. vel ergo eſt ĩptrãli le negatiue ſic ꝙ negat᷑ tam actꝰ qᷓ; potẽtia ꝑtrãſibiitaris· et ſic eſtbmus modus ·vel eit infinitum ⁊ iꝑtranlibile pᷣuatuu.ſi g negeturactus iw titubl diylcier: nuhtſ apõem ſic elt lyno; mod gunnqin theat qᷓtrale etſcilapõq ifiitalunt fin finita⁊ ſi ininfi niumſincathe iecti⁊ ſic illa inf guibetpunſ wůeſt dicerel finita. vt dieiie in gradũ ſcij gudatin? ſeſt opoſitũ de opol ſoobiſ ꝑ diin guttemars ⁊ſe nurã ꝛtůcdtů philma eſtverin tum quoad ns ſnplitterſophl. potemnoſõ̃: ů eſ verũ le vi uinitumſinitt o aliter ſolutdie hecat hᷣmfalltñ poltõem qðciin fallergo deißohi irtalii oargif un iminh gderumnondi imoqlſuntiſſn umegomaett Krcopüsſuti wlmactuufn iorpoß ayh undenintan wuunde pot u Zee weni ait un etertn Rotei genihyhat trãſibilitatis · ſed relinqͥtur potentia ad vlterioꝛẽ infinitatiõem. et hoe eſt dupliciter. vel de ſe aptnm natum eſt ꝑtranſiri ⁊ finiri. ⁊ ſic eſt ſecũdꝰmo dus. vel pᷣt ſolum ꝑtrõſiri?⁊ infinitari impfecte.⁊ hoc tripliciter. vel hoc fit ꝑappõem ſic eſt tertius modus. vel per diuiſionẽ.ſic eſt quartus modus vel vtroq; modo ſimul.⁊ ſic eſt qͥntus modus. ¶ Sciẽdũ tertio.ꝓ illo ſo⸗ phiſmate qð innuitur in textu· ꝙ infmitum poteſt capi dupkr.vno modo yt ßcat qᷓ;titatẽ rei ſubiecte vel pꝛedicate.vt dicẽdo.numerus eſt infinit? et ſic ila ꝓpõ que eſt ſophiſma ſinfinita ſunt finita equiualet huic. aliqua infinita lunt finita.⁊ hoe modo poteſt ſic ꝓbari. duo ſunt finita ⁊ tria ſunt finita ⁊ ſic in infinitum · ergo infinita ſunt finita. Alio modo capitur infi⸗ nitum ſincathego.vt dicendo.infiniti hoĩes currũt.⁊ ſic dicit diſpõem ſub iecti ⁊ ſic illa infinita ſunt finita eqͥ ualet huic qᷓ;tum ad diſtrictributõnem quelibet plura ſunt finita.⁊ hoc modo ſophil.ſic pꝛobat᷑ demrãtis duob⸗ vnñ eſt dicere illa plura ſunt finita triby plura ſunt finita.ꝗᷓ q̃libʒ pła ſunt finita.vt dicit textus.ibi eſt diſtributio vt ſcalarũ.qʒ in ſcala aſcendimus ßᷣm gradũ ·ſic in ꝓpõne pᷣma ſupponit ꝓ duolh· in ſcda pꝛo triby. deinde ſꝑ gradatim ⁊ ſcalatun aſcendendo. Jmpꝛobat᷑ autẽ ſic ſophiſ. Ibi pᷣdicat᷑ oꝓpoſitũ de oppoſito· ergo eſt falſum ¶ſ Sciendũ q̃rto.ꝙ quidã ſoſuũt ip̃ʒ ſophiſ.ꝑ diſtributõem. Nam infinitum dicit᷑ vno modo quo ad nos ſicut gutte maris ⁊ ſtelle ſunt infinite Alio modo dicit᷑ infinitum ſimplr et ᷣm naturã ⁊ tũc dicũt ꝙ ſicapiat᷑ pꝛimo modo ſcʒ pꝛo infinito quo ad nos ſo phiſma eſt verũ nec pꝛedicat᷑ oppoſitum de oppoſito.qꝛ illud qð eſt infini⸗ tum quo ad nos a ꝑte rei eſt finitum.ſed ſicapiatur infinitum pꝛo infinito ſimpliciter ſophiſ. eſt fallum. Alij autẽ ſoluũt dicentes ꝙ ſi infinitũ capiat᷑ pꝛo termino cõi ⁊ cathegq.tunc ſophiſ.eſt falſuʒ. Si vero capi ſincathe. tũc eſt verũ.ſed vt ðᷣt Pehrm illaꝝ ſołonñ eſt ſufficiẽs. qꝛ ſicapitur infinitum ſimpłt pꝛo termino cõi manet pꝛobatio ⁊ impꝛobatio. Jõ au⸗ toꝛ aliter ſoluit dicẽs ipſum ſimpliciter eſſe falſum. Etiad ꝓbatõem ðꝛꝙ peccat ᷣm fallaciũ ᷣm quidad ſimplicitẽr. qꝛ pꝛocedit ab infinito ᷣm ap⸗ poſitõ em qð eſt infintum ̃m quid ad infinitum ſſmpliciter et in actu. Cõtra pᷣdicta argui᷑ pᷣmo ſic. de infinito determinatur in phia natu rali.ergo de ip̃o hic nõ debet determinari. Secũdo arguit.de nõ ente nõ poteſt eſſe ſcĩa.ſed infiitũ eſt nõ ens· ergo de ip̃o nõ poteſt eſſe ſcientia Tertio arguit᷑. ↄtra vltimos tres modos ꝙ in illis trib modis infini⸗ tum ſumi negatiue nõ ſit dõm · ideo ſumit pꝛiuatiue vt pꝛiuat gctum ſolũ quod etiam non dicenduʒ eſt. q nũerus et tempus ſunt actu finita.ꝗᷓ iſti tres modiſunt inlufficienter poſiti Q.uarto arguit᷑.oẽ coꝛpus eſt actu fin tum. ergo male exẽplificat᷑ in ſcho modo de ꝓfunditate maris Q uinto.ſi nea ⁊ coꝛpus ſunt infinita cũ om̃e coꝛpus ſit diuiſibile in infinitũ.⁊ tamen non ſunt actu infinita.qꝛ nõ eſt dandũ infinitum actuergo infinita ſunt fi nita.⁊ ꝑ ↄñs ſophiſ.verñ Ad pꝛimũ ðꝛ. ꝙ in phia uaturoli determiꝰ natur de infinito inqᷓ;tum eſt qͥdam pꝛietas rerũ naturaliũ. hic añt detert minatur de ipſo inq;tnm habet ↄuenientiam cũ ſignis diſtributiuis qᷓ;ti⸗ tatis. Ad ſecũdum dici᷑.ꝙ infinitum nõ eſt ens actu.tñ bñ eſtens in potentia.licet etiam de nõ ente non poſſit ſcia haberi poſitiue tñ bene vꝛi uatiue. Ac tertiũ dicit · ꝙ licet infinitas moõtis ⁊ qðlibet aliud ſit actu — ——= — — — . i — „ Trattatus duodetimus finitũ.tamẽ quo ad nos eſt imptrãſibile ⁊ infinitůũ Ad quartũðꝛ. ꝙ in fini.tribo vltimis modis ðᷣꝛ finitũ pꝛiuatiue. ſic ꝙ negat ⁊ pᷣuat actũ ↄple tum finitatis ⁊ pertrãſibilitatis⁊ maner in potentiã ad ylterioꝛẽ determt natõem ſeu infinitatõem.⁊ ſic infinitũ illis tribus modis eſt infinitũ non actu ſed potentia IAd qͥntũ ðꝛ· ꝙ ↄña nõ valet. qꝛ ibi eſt fallacia bn qͥd ad ſimplt.ꝓceditur eiñ de infinito hᷣm potentiã diuiſionis qð eſt infinituʒ Fm quid ad infi.ſimpłr. Gt hec diſtri. dicta ſufficiant Ropoſitio exponibilis eſt ꝓpõ ha bens ſenſuʒo bſcu rum expõne indigentẽ ꝓpter aliqð ſincatheg. in ea poſitũĩplicite vel explicite. vt tĩ hõ eſt aial.ſoꝛtes ineipit eẽ alby ⁊c̃ijs. ſꝛo quo ſciendũ ꝙ ea quefaciunt ꝓpõem exponi pilem ſunt in multiplici dꝛña.qꝛ quedã ſunt ſigna excluſina. vt tiñ ſolũ. ⁊ ſic de alijs · quedã exceptiua. vt niſi p̃terc;. q̃dã reduplicatiua.vt inqᷓ;tũ Em qͥd. quedã impoꝛtãt inceptiõem et deſitõem.vt incipit deſinit. quedã puatõem finis. vt infin tum.qdã impoꝛtãt exceſſum. vt ↄpatiui et ſuglatiui gradus qᷓdã vero ĩpoꝛtãt diſtinctõem. vt differt aliudab.q̃dã ĩpoꝛt ãt ſpẽalẽ modũ diſtributõis · vt totus qᷓleljbet. Unde illa ꝓpõ de differt reddit obſcura et indiget expõne.iõ dicũtur facere ꝓpõnem exponibilẽ quare de ipis per oꝛdinẽ videndũ eſt. et pꝛius de ſignis excluſiuis FIſte ẽ ſeptimus tractatus huius libꝛi puoꝝ logicaliũ pet. hyſ· n quo poñtqᷓ; determinauit de termino diſtribuibil cuiꝰ ꝓpꝛietas eſt diſtibutio ic ↄñr determinat de exponibilib. Cuius oꝛdinis rõ eſt. q diſtributio eſt pꝛopetas ↄñs ßᷣcatũ actuale diſtribuibiliũ.expõ vero magis ↄcernit i nificatõem actualẽ. vt patebit in ꝓceſſuq Sciendumpᷣmo. ꝙ licut ter⸗ minus diſtribuibilis eſt ſubiectũ pᷣncipale attributõis pᷣcedẽtiũ tractatꝰ ſicgpõ exponibilis eſt ub iectũ huius traetatus hzʒ ei oes ↄditõ nes ſubie tiattributõis · q; eſt qðdã vłe nõ quidẽ reale ſz intẽtiongle Erhʒbtes et ʒpꝛietates ·qꝛ ibᷣa cathego. ⁊ hypo. vlis ꝑticularis indiffinita? ſingulart affirmatiua· negatiuã eius ꝑtes ſunt ⁊ expõ eſt ꝓheras eius; Sclendũ ſecũdo. ꝙ expõ p̃t capi duob modis ·&no mõ ꝓquadẽ manffeſtatõ 6 ſualia qua ſumi᷑ ſylls expoſitoꝛius ⁊ ſic ſolet diffinirixpoſtiotinnn feſtatio quo ad ſenſum accipiens aliqua duo vniet eidẽ numero ↄuenit Et ilo mõ nõ capit᷑hie. qꝛ lic eſt vna ſpẽs argumẽttot⸗ red ie— taſub ſyllo·licet nõ ſit verus ſylls.qꝛ nõ fit in aliquo mõ alicuius figur omode⸗* atõen alu cfcetiſyn ſivffnitgh gmüpterl põcutirq qſceinené nernec vefel hocdffutub cwonbiliqu toapellatio Etpõ veoe vtyutaaba polntalesſ vonñ̃ꝙ ſu rinpleim equefncn eßſuntetep quedʒrlu inceptionm uedme nemytdifen diyttotq Npuetpne tõnemethon momõ ſilr hoceſtdphe ſepꝛopnae ſnburtonfm dlhoeſtup kaqinpent ideop iſhin— hoceß dipl inporätyri pügitſicun Atuynä ſc rſgnc nbineiſi is.ſbiti dechſunW iminuin Muetpe ri, . 1 — 8* 2 S noꝛñ. qꝛ ſicut incð petrihylhani Nlio modo eapit᷑ expõ vt eſt manikeſtatio magis clarè ⁊ Igrue explicãs ßcatõem alicuius ꝓpõnis hñtis ſenſuʒ obſcurũ qui ꝑilã ꝓpõnemexpᷣmit᷑ et ᷣcat. et iſto modo capit᷑ in ꝓpoſito ¶ Scciẽdum tertio.ꝙ autoꝛ in textu ſie diffinit ꝓpõnem expombilẽ.eſt ꝓd habẽs ſenſum obſcurũ expõne indt gentẽ ꝓpter aliqð ſincathe explieite vel implicite in ea poſitum. vt dðo tin põ currit. in qua diffinitõe poniꝑpõ loco gñis nõ quidẽ ꝙ ſitverũ genus qꝛ ſcðe intentões nõ ſunt in aliquo puto. ideo in ip̃is nec reperiũt᷑ vera ge⸗ nera nec vere ſpẽs.ſʒ q hʒ modũ generis ⁊ reſiduũ ponit᷑ loco dꝛñe ·⁊ per hoc differt ab qlijs ſex ꝛietatibꝰ terminoꝛuʒ p̃dictoꝝ⁊ etiãa ꝓpne nõ exponibili que habet ſenſum lucidũ et clarũ. Elñ qꝛ ſuppõ relatio ãplia⸗ tio appellatio reſtrictio ⁊ diſtribtio ſunt ꝓpꝛietates rermẽlnoꝝ incõ plexoꝛũ Expõ vero eſt ꝓpꝛietas termini ↄplexiq̃ tñſibi ↄuenit ab aliqᷓ incõplexo. vtputa ab aliquo ſincathegoꝛemate incluſo.ideo magiſier Pe. hyl.pᷣus poſuit alios ſex tractatus.⁊ cõſequẽter determinat de expolitõ ibh termi⸗ õplexum hm̃ naturam pᷣcedit cõplexum.ſic paſſio termi⸗ ni incõplexi pꝛecedit paſſionẽ termini complexi. Sciendum quarto · ꝙ ea que faciunt pꝛopõem exponibilem ſunt in multiplici differẽtia Quedã em̃ funt exceptiua.vt pꝛeter niſi pꝛeterq; quedam excluſiua.vt tm̃ ſolum. quedaʒ reduplicatiua.vt inq;tum ᷣm quod vt ſic. quedã vero impoꝛtõt inceptionem vel deſit ionẽ. vt incipit deſinit. q tedã pꝛiuationẽ · vt infinitũ quedam exceſſum · vt cõpatiuus etſ uꝑlatiuus gradus.quedã diſtinctio⸗ nem.vt differũt aliud. quedã vero impoꝛtant ſpecialem modũ diſtribuẽ di. vt totus quilibet. et iſta ſufficiunt reddere pꝛopolitionẽ exponibilem · vt patet per earum ſufficientiã que talis eſt. Quia om̃e illud ꝙ facit ꝓpoſi tõnem exponibilẽ de ſga natura facit diuerſitatẽ leu dꝛãm aut nõ. Si pꝛi mo mõ ſic ſunt ea q̃ ineudũt diuiſionẽ · vt differũt aliud. ſi ſecundo modo hoc eſt dupliciter. vel impoꝛtãt ſpẽalem modũ diſtribuendiex ſignificatio ne pꝛopꝛia vel virtute negatõ nis inipis incluſe. Si pᷣmñ· ſic ſunt totꝰqua lelibet· Si ſcõm ſic ſunt cõpatiui? ſuꝑlariui gradus quicum exceſſu di⸗ ſtributionẽ impoꝛtant.ſi vero nõ impoꝛtãt ſpecialem inodum diſtribuen dihoc eſt dupliciter. aut dicũt rem in fieri aut infacto eſſe.ſi in fieri ſie ſunt ea qᷓ̃ impoꝛtãt inceptõem. Gt qꝛ vnũ oppoſitoꝛũ dat intelligere reliquũ ideo ꝑ iſta intelligimus ea que impoꝛtãt deſitõem. Si autẽ in factoeſſe. poc eñ dupliciter· aut carẽt fine aut nõ Si pᷣmũ ſic ſt⸗ ea q̃ pᷣuatõem finis impoꝛtãt vt infinitũ. Si nõ carẽt B eſt dupkr. qꝛ vel denotãt aliqͥd alteri Ziũgi. ⁊ ſic ſunt reduplicatiua aut nõ· et hoc dupłr. qꝛ vel excludũt ab aliq actu vnũ·⁊ ſic ſunt eceptiua aut plura ↄtẽta ſub aliqua diſtributõe ·⁊ ſie funt ſigna excluſiua Contra pᷣdicta arguit᷑ pᷣmo ſic. de ꝓpõne expo mbili nõ eſt ſcia.ꝗᷓ de ip̃a nõ dʒ fieri ſpẽalis tractatꝰ. q cũ ſcia ſit entis rea lis.i obiectũ dʒ eẽ reale.qꝛ vt vult areſtẽ. Scia ſecãt quẽadmodũ? res de qᷓby ſunt WMõ ꝓpõ exponibilis nõ eſt ens reale.ᷓ de ea nõ hale ſcia Scðo ſic. expõ eſt vna ſpẽs argumẽtatõis.ſʒ de ſpẽb argumẽtatõnis de terminaturin noua logica.ergo male determinat hic de iſtis Tertio ſic. nulla eitꝓpõ exponibilis. ergo hic male diffimtur. Añs ꝓbatqꝛ exponibi lis eſt aprletas termini Terminꝰeĩ vt ðꝛ pᷣmo hoꝝeſt in quẽ reſolui?ꝓpõ xt in lubiectuʒ ⁊ de quo pᷣdicatur apolitoeſſe vel diſo non elle· ½ Trattatus detimuſtertius Quinto ſic.omnis diuſio debet eſſe bimẽbꝛis.ſʒ diuiſio eoꝝ q̃ͥ faciũt ꝓ politõem exponibilem nõ eſt bimẽbꝛis · ergo nõ eſtbona ¶ Adpmũðt. ꝙ licet oĩs ſcia ſit entis realis. qʒ eſt habit ꝰqualificatiuus anime tamẽ nõ opoꝛtet ꝙ obiectum eius ſꝑ ſit reale ſed ſufficit ꝙ habeat aliqð fundamẽ tum in re. Acd ſecũdũ ðꝛ · ꝙ expõ a qua ſumit᷑ ſylłs expoſit oꝛius bñ eſi ſpẽs argumentatõis.⁊ de illa nõ eſt ad ꝓpolitum. vt ptʒ in ſcðo notabili. Ad tertium ðꝛ. ꝙ hic capi expõ ꝓut attribuitur ꝓpõnib⁊ nõ termi⸗ nis · qꝛ pꝛopoſitio eſt illud qð exponi᷑· capit em̃ expõ pꝛimo pᷣoꝝ pꝛo reſolij tione que conuenit terminis tanqᷓ; ili in quod fit reſolutio Zid quartuʒ ðꝛ.ꝙ nulle ſunt pꝛopões exponibiles in quibꝰ non ponitur ſincathe.foꝛma liter vel equiualenter. Ad qntum dicitur licet diuiſio generis in dꝛãs debeat eſſe bimẽbꝛis tñ diuiſio multiplicis vel equiuoci non debet eẽ bi⸗ mẽbꝛis cuiuſmodi eſt pñs diuiſio. Igna excluſiua ſunt illa queex ſignificatione ſua ex cluſionẽ impoꝛtãt et a qͥb pꝛopõ reddit excluſiua.vt ſunt dictõnes · tiñ ſolũ dũtaxat et ſiia Hec aũtſigna uñq; exponũtur grã alietatis.qñq; vero gratia pluralitatis. qñq; ponũtur in oꝛõne ſine negatõne pꝛecedẽti vel ↄñte.qñ⸗ q; verd cum negatõne. De iſtis aũt tales dantur regule ·ſꝛi ma eſt ꝓpõ excluſiua ſine negatõne exponitur per cophlati⸗ uaz affirma.cuiꝰ pᷣma ꝑs eſtpᷣiacẽs excluſ iue. et ſcha ꝑs eſt negatiua impoꝛtãs negationẽ pᷣti de oĩbalijs a ſubiecto. vt tm̃ hõ eſt riſibilis.i.hõ eſt riſibilis. et nihil aliud ab homine eſt riſibile Tantũ apli dei ſunt duodecim.i. apli dei ſunt · xij· et nõ plures qᷓ;.xij. Scða regula excluſiua huius generis in fert copulatiuam cõpoſitã ex duaby exponentib.et quãlibet earũ ſeoꝛſum ⁊ nõ ecõnerſo Tertia regnla eſt. ab excluſiua af firmatiua determinis trãſpoſitis eſt bona ↄña.ſi fiat exclu⸗ ſio gratia alietatis et ecõtra.vt bene ſeqͥtur tñ̃ alaleſt homo ergo omnis hõ eſt aial et ecõtra. Quarta regulaꝙ excluſiua cõtradictoꝛia pꝛioꝛis exponit᷑ ꝑ diſiũctiuãaffirmatiuã dep⸗ tiby cõtradicẽtibꝰ copulatiue.vt iſta non ti hõ curiit· nulꝰ bõcumit. vel aliudab hoĩecurrit. patet ex vintute cõtradicli onis. vt patet qualiter in eis valet ↄñ̃a. Quinta regulã ercu ſiua in qua ponitur ſola negatio ſequens excluſionẽ erponil ꝑ vnã copulatiuã cuius pꝛima pars eſt negatiua pᷣiacẽs. cñda eſtaffit. in qun pꝛedicatumaſffir. enũciatur deqolibe zloalubiel cidens no t dictoꝛiaſitt 3 Poſtq; l nduntꝑ t tialncathe ſl ic or deten tun ðmoſidi tu?aqlnh ſonẽ ipoꝛtã ĩ uaeoꝙ ßeent duue ab ſtt ſum. ¶ Stn t. Gr. erercituge tm̃ineligien ptaphocho exerceteqtat exponungr ſunt pdicim cũ neguõẽ oueſequẽen pᷣpoſitu?po poſtponine ſequẽte ſiʒ ſonem⁊ jit elertiꝙpe afrcuÿn paicantton obhokeni picẽego aduiigie pcurinyñ cluctlu ſunoi kid ſepetue Poltoetcu bete ſoꝛn iudab ho auntin ndcten wa ½ lunõtq d & — cia ſincathe· ſaltem ſincathe edpollentia in faciẽdo hic ↄñr determinat de ſignis excluſiuis de qͥbyꝓmiſit ſe pᷣmo determind glio a ſubiecto.vt tantũ accidens nõ eſt ſubſtantia.id eſtae⸗ cidens nõ eſt ſubſtantia. Exhoc patet qualiter eius contra⸗ dictoꝛia ſit exponenda. Poſtqᷓ; autoꝛ determinauit degpoſitõe exponibiliin cõi⁊ de his que redduntꝓpoſitõem expombilẽ ponẽdo diffininitõeʒ.⁊ enumerãdo dupli õem exponibilem. tuꝝ pᷣmo ſic dicẽs. Signa excluſiua ſunt q̃ in ſua ßcatõe excluſionẽ ĩpoꝛ⸗ tant ⁊ a qͥbyꝓpoſitio reddit excluſiua. Et ðꝛ notãter q̃ inſua ßcatõe exclu ſionẽ ipoꝛtãt ⁊ nõ q̃ ßcãt exciuſionẽ. qꝛ ſigna exeluſiua nõ dicunt᷑ exciuſi⸗ ua. eo ꝙ ßcent excluſionẽ.ſʒ qꝛ exercent eã. vt tm̃ ſolum dicunt᷑ dictões ex⸗ cluſiue ab excluſione exercita.ſicut ſecuris ðꝛ inſcifſura ab inciſione exerci ta ⁊ nõ ab inciſione ſignificata qꝛ ſecuris nõ ßcat inciſionem lʒ exerceat ip ſam. ¶ Sciendũ hmo.ꝙ excluſio duplr intelligit᷑· ſcʒ vt concepta? exerci ta. Grcſuſio ↄcepta hcatꝑ illud nomẽ excluſio · Qxcluſio vero exercita. exetcitatõe generali delignat᷑ ꝑ hoc nomẽ excluſio⁊ ꝑ has dictiões ſoluʒ tm̃ intelligit᷑ excluſio exercita.exercitatõne ſpecialiſic ecͥtatio ßcat᷑ vt ↄce pta ꝑ hoc nomẽ eqͥtatio⁊ ꝑ hoc verbũ eqto ßcat᷑ vt exercita · vt cum aliqs exercet eqtatõnem eqͥtãdo· I Sciendũ ſcðo.ꝙ hec ſigna excluſiua qñq; exponunt᷑ grã alietatẽ. vt tm̃ hõ ẽ aial · qñq; grõ pluralitatꝰ vt tĩ decem funt pᷣdicamẽta.qñq; ponunt᷑ ſine negatõne · vt tĩ aial rõnale ẽ hõ · qñq; cũ negatõe pᷣcedente excluſionẽ· vt nõ tĩ aial currit. qñq; vero cũ negati⸗ oneſequẽte ſignũ excluſiuũ. vt tm̃ aĩal nõ currit · qũq; vero cuʒ negatõne pᷣpoſita⁊ polipoſita. vt nõ tm̃ aĩal nõẽſ ubſtãtia· q̃ Ztradicit illi inq̃ ſolũ poſtponit᷑ negatio. nde aliter exponit illa ꝓpoſitio q̃ ponił eũ negatõne ſequẽte ſignũ excluſiuum ⁊ aliter illa in qua ponit᷑ negatio pᷣcedens exclu ſionem.⁊ aliter ſua ↄtradictoꝛia · vt ptʒ in regulis hic ſtatim. ¶ Scienum etertio. ꝙ ꝓpolitio excluſiua ſine negotõe ſumpta exponit per topulatiuaʒ affir.cuiꝰ pma p̃dicati de om̃b alijs a ſubiecto.vt tiñ hõ currit. i· hõ currit ⁊ nihil aliud ab hoie currit. Mel ſie m aliq uos.tĩ hõ currit.i.nullꝰ hõ nõ currit. Vñ p̃iacẽs ꝓpoſitõis excluſiue eſt ʒpoſitio ſumpta ſine dictiõe excluſiua cui pᷣt addiſignũ excluſiuũ. ñ iſta ꝓpoſ itio. hõ currit. ẽ pᷣiacens illius.tantum hõ cutrit. vñ ad excluſionẽ quattuoꝛ reqrnnt᷑ſ.id qð excludi᷑· illud a quo excludit᷑illud reſpectu cuius excludit⁊ ip̃e actꝰ excludendi. vñ cũ ðꝛ ſolꝰ hõ currit. oĩa alia aĩalia ab hoie excludunt᷑ hõ ẽ illð qð excludi᷑⁊ cutſus ẽid reſpectu cuiꝰ ecludit᷑. Et iſta dẽctio ſolꝰ ipoꝛtat actũ excludẽdi. Nã Foſitio excluſiua infert copulatiuã cõpoſitã ex duab cõponẽtibo⁊ quãli bet eaꝝ ſeoꝛſum ⁊ nõ equalr. vtbñ ſeqͥtur tĩ hõ currit· ihõ currit? nihil aliud ab hoie currit. Qt bñ ſectur · tin aĩal currit. ꝗᷓ nihil aliud ab aĩali currit. Inkert etiã excluſiuã affirmatiuã terminis trãſpoſitis vt bñ ſeqt· tiñ aĩaſẽ hõ. oĩs hõ ẽ oĩal. ¶ Sciendũ quarto · ꝙꝓpoſitio excluſiua cõ⸗ tradictoꝛia pᷣme eſt in qua ponit᷑ negatio pcedẽs excluſionẽ? exponit᷑ ꝑ diſiunctiuã affir. cõpoſitã ex ꝑtibo ↄtradicẽtibꝰ ꝑtib pᷣoꝛis copulatic. Vt iſta nõtm̃ hõ currit q̃ ſi exponi hõ curritvł aqͥlid alið ab 5 5 ꝑs ẽ piacens exclu · Glt ſcha ꝑs ẽ nega ĩpoꝛtãs negatðezʒ Trattatusduodetimus ꝑtes copulatiue affirmatiue dicunt ↄtradicere ptibo diſiũctiue negatiue. vt iſte due ↄtradicũt.hõ currit ⁊ nihil aliud ab hoĩe currit.⁊ iſte nulꝰ dõ l qꝛ ſunt de ꝑtib ↄtradicẽti. Sʒꝓpo ſitio excluſiua in q̃ ponit᷑ ſola negatio ſequẽs excluſionẽ exponit᷑ ꝑ vn co pulatiuã cuiꝰ vna ꝑs ẽ nega. pᷣiacẽs ⁊ alia affir. in q̃ pᷣdicatũ affirmatiue enũciat᷑ de quolibet alio· vt tĩ accñs nõ ẽ ſubſtãtia.i.aecũs nõ ẽ ſubſtãtia et œẽ aliud ab accñteẽ ſuba.⁊ ſua ↄtradictoꝛia ẽ illa inqᷓ pᷣponi ⁊ poſtpoꝰ nit᷑ negatio ſigno excluſiuo ⁊ exponit᷑ꝑ diſiũctiuõ ↄpoſitã ex ꝑtibtradi currit. vłaliqð aliud ab hoĩe currit. centibꝰ ꝑtibꝰ pᷣoꝛis copulatiue.vt iſta tĩ accñs nõ ẽ ſubſtãtia.ſicexponiẽ᷑ IAccñs nõ ẽ ſuba ⁊ oẽ ald ab gccñte ẽ ſubſtãtia.¶ Cõtra pdictaargu itur pᷣmo ſie.ꝑ ſigna excluſiua nõ intelligi excluſio exercitata.igi ↄtra ea qᷓ dicta ſunt in pᷣmo fotabili. Añs ptʒ qꝛexercitata excluſio nõ feat ꝑilla ſigna. Mõ nihil intelligit᷑ꝑ aliqͥd miſi ꝑ ipᷣm ßcet̃ cũ ßcare ſit intellectũ rei Sſtiruere. Scðo ſic. oẽ qð expouit᷑ grã alietat? pᷣt exponi grã pluralita⸗ ris.qᷓ male ðꝛ ꝙ ſigna excluſiua qũq; excludũt grã pluralitatꝭ.⁊ qñq; grã glietat?. Vertio ſic. Iſta ẽ ꝓpõ excluſiua ſine negatõe.tiñ patĩ diuis ẽ eſſentia diuina.⁊ tñ nõ exponi᷑ꝑ copulatinã affirmatiuã cuiꝰ pᷣmaps ſit p̃iacẽs excluſiue.⁊ ſcða ꝑs ſit nega. ipoꝛtãs negatõeʒ pᷣdicati de oĩb olijs a ſubiecto. qꝛ nõ ſeqͥtur.tm̃ pat᷑ in diuinis ẽ eſſentia diuina igit᷑ patẽ eſſenꝰ tia diuina nihil alð a patre ẽ eſſentia diuina.qꝛ exponẽtes ſunt ʒe ⁊ expo5 ſita falſa. Quarto ſic. nõ ſeq;t᷑.tĩ aĩal ẽ hõ ꝗᷓ aialẽ hõ.⁊ nihil aliudab aĩaliẽ hõ ·⁊ tñ arguit᷑ ab expoſita ad ſuas exponẽtes.igi᷑ ⁊c. Q nõ ſeqᷓt pʒqꝛ bñ ſeqͥt᷑ oĩs hõ ẽ aĩal.ᷓ tĩ aĩal ẽhõ.ab vliaffir. ad ſũ excluſiuã iter⸗ minis trãſpoſitꝭ.⁊ tñ ↄñs ẽ falſuʒ qꝛ bñ ſeqt nhil aliud ab aialiẽ hõ q nihil ⁊ nõ idẽ eqͥpollẽt ⁊ vltra.vł nõ idẽ eſt ho.ꝗᷓ qðᷣlibet idẽ aĩaliẽ hõ. q qðlibet ⁊ nihil alið eqpollẽt ꝑ pᷣmã regulã eqͥpollẽtias ⁊ vltra.qðlibʒ idẽ gialiẽ hõ.qᷓ qð libet aial ẽ hõ.qð ẽ manifeſte falſuʒ.⁊ ꝑ ↄñs illa ad quã ſe qᷓbat᷑ ſcʒ nihil alið ab aĩaliẽ hõ ẽfalſa. Quitoſic. nõ ſeq. m̃ ailia ſunt ſenſibilia.ꝗᷓ oĩa ſenſibilia ſunt aialia. qꝛ añs ẽ veꝝ ⁊ ↄñs ẽ falſum. qꝛ lapi⸗ des ſunt ſenſibiles ⁊ tñ nõ ſunt aĩalia.& Adpᷣmũ ðꝛ. ꝙ ad hocꝙ alq dictio det intelligere alið nõ opʒ ꝙ ßeet pᷣm.ſʒ qʒ ligna excluſiua ↄſignifi cant excluſionẽ exercitatã.iõ etiã dãt intelligereeã Id ſcðm ðꝛꝙlic illð qð exponit᷑ grã alietatꝰ etiã poſſit exponi grã pluralitatis vt iſta. tñ aialia rõ nalia ſunt riſibilia.tñ ꝓpõ q̃ẽ exponibil grã pluralitatis nõ ſpex ponip̃t grã alietat? Zd tertiũ ðꝛ ꝙ illa ᷣm ꝓpꝛiũ ſenſuʒẽ falſa. qꝛ hec deõ tm̃ magẽ reſpicit foꝛmale ſubiecti qᷓ; materiaie. foꝛmale ãt piis ẽ paterniꝰ ras materiale.eſſentia diuina pᷣmo mõ ſic dʒ exponi. im̃ pat in diuinis eſt eſſentia diuina · igit᷑ pat᷑ in diuinis ẽ eſſentia diuina ⁊ nullꝰ aliꝰa patre? ſic excludifiltꝰ ⁊ ſpũſſanctꝰ ſic ẽ falſa ſicut ⁊ exponẽtes · Scðo mõſi ex⸗ ponit᷑ tiñ pater. ieiſentia diuina mediãte generatõe actiua fundãs pater nitatẽ ẽ eſſenria diuina igit᷑ tm̃ ilud qð ẽ eſſentia diuina velabſolutũidij uinis eſt eſtentia diuina ⁊ nihil aliud.⁊ ſic filus ⁊ ſpũſſanetꝰnõ excludunt᷑ necẽ vera. Ad quartũ ðꝛ ꝙ bñ ſequunt᷑ oẽs ⁊ reun dẽpta illa nhii nõ idem aiali eſt hõ.ꝗᷓ qðlibet aĩal eit hõ.qꝛ kʒ ni il nõ idẽ ⁊ qðlibet equ polleant nõ tñ nihil nõ idẽ aĩali⁊ qðliber ideʒ aiali edpollent ꝓplel duss cauſas. iimaèqʒ cũ dz nihil nõ idẽ aiali ẽ hõ.ãbe negatões nõ ferun bulatiuigo „t inad iſãtop noinluſu qiüle due neg ens idẽ aiali edrunt vnl qðibetnõid ambe vere? qntum 5ꝛt gsẽ vep ita ſenſbili actin ſirð valete⸗ matiua ady onequenti NE S ſi F Fi ſcit temini pliciter. inerſali res expoh ſubiectoſu uo fite oſe aull nõ eſtin exccptie mnapalchn ffirmathr hullumchi manin omnis hon diuis ve onmu 1 ut uß Petri hypan tur ad iſtã copulã eſt. Modo regule eq̃pollẽtiaꝝ debẽt intelligiqñ nega⸗ tio incluſa in ſigno ⁊ alia poſtpoſita ferunt᷑ ad eandẽ copulã. Scða cã eſt qꝙʒ ille due negatões nõ ſunt eiuſdem ſubiecti pᷣme em̃ negatõis ſubiectũ ẽ ens idẽ aĩali· ſubiectũ vero alterius eſt ens nõ idem giali. ſed eqͥpollẽtes reqͥrunt vnñ ſubiectum. vñ eqpollens iſtius mhil nõ idẽ aĩali eſt hõ ẽ illa qðlibet nõ idẽ aialinõ eſt hõ · ⁊ ille ſunt eiuſdem ſubiecti⁊ pᷣdicati.⁊ ſunt ambe vere ⁊ negatiue.aliaꝝ aũt vnaẽ affirmatiua alia negatiua. Ad qntum ðꝛꝙ ſi ſenſibile capiat᷑ yniuoce in ambabh. tũc ↄñaẽ bona.⁊ ſicut añs ẽ veꝝ ita ⁊ ↄñs.ſed ſicapiat᷑ ſenſibile eqͥuoce inillis.ſcʒ in excluſiua ꝓ ſenſibili actiue. ⁊ in vniuerſali in terminis tranſpoſitis ꝓ ſenſibili paſſiue ſic nõ valet cõſequentia. modo regula debet intelligi ꝙ ab excluſiua affir⸗ matiua ad vniuerſalem affirmatiuam de terminis tranſpoſitis eſt bona conſequenria.ſi fiat excluſio gratia alietatis. ⁊ termini teneant᷑ vniuoce. — N Equit᷑ de ſignis exceptiuis. dicunt᷑ aũt exceptiua q̃ S ßcãt exceptõem alicuiꝰ ↄtentiſub aliqͥ diſtrihuto.vt 8 pter pᷣterqᷓ; ⁊ ſic de alijs. De q̃bytales dant᷑ regule⸗ ſonmna ẽꝙ oĩs exceptio fit a toto in quãtitate. Eſtãt totũ in quãtitate terminꝰ cõis ſumptꝰ cum ſigno vli. vt oĩs hõ p̃ler ſoꝛ.currit. Scða regula ẽ.ꝙ dictio exceptiua nõ ipedita.fa⸗ cit terminũ cõem ſupꝛa quẽ cadit ĩmediate ſupponere ſim⸗ pliciter. vt om̃e aial p̃ter hoĩemẽ irratõnale. Tertia regula. vniuerſalis affirmatiua exceptiua exponitur copulatiue per tres exponẽtes cathego. quarũ pᷣma affirmatvle pᷣdicatũ de ſubiecto ſumptũ ad aliud ab · ⁊ in ſcða affirmat᷑ terminus a quo fit exceptio.vt hic oẽ aĩal pᷣter hoĩem eſt. irratõnale. idẽ om̃e aĩal aliud ab homine eſt irratõnale. homo eſt aial.⁊ hõ nõ eſt itratõnalis. Quarta regula eſt. vniuerſalis negatiua exceptiua expomt᷑copulatiue ꝑtres exponẽtes in quarũ pꝛi ma pᷣdicatum negat᷑ de ſubiecto ſumpto cum aliud ab. In ſcða affirmat᷑ ſubiectum determino qui excipitur. In tertia affirmatur vniuerſale pꝛedicatuʒ de termino excepto. vt hic nullum animalp̃ter hominem eſt riſibile. exponiturſic. nul⸗ lum animal alind ab homine eſt nſibile. homo eſt animal et omnis homo eſt riſibilis Ex iſtis patz qualiter in iſtis erce⸗ ptiuis valeant ↄſequentie ab exponentibus ad expoſitaʒ vel econtra.quare eodem modo dicendũ eſt de ip̃is ſicut de co pulatiuis quibus exponũtur ⁊c⸗ Poſiqᷓ; autoꝛ determinauit de ſignis excluſiuis hic ↄñr determinat dẽ exceptiuis. Et ratio oꝛdinis eſt. qꝛ dictões excluſiue cxcludunt ab al iquo actu plura fuppoſita aut plures earum partes · Dictõnes ↄutẽ exceptius U ö — N Trattatus duodetimus ſolum excludũt reſpectu alicuius actu ↄtenti ſub diſtributo.⁊ ideo patet oꝛdo. ¶ Sciendũ bᷣmoꝙ autoꝛ intexut diffinit dictõnes exceptiuas di cens. Dictiones exceptiue ſunt q̃ cant exceptõ nem alicuius ↄtenti ſub diſtributo. vt p̃ter niſi⁊ ſic de alijs. ĩ poniibique loco gẽneris eit em̃ res latiuum dans intelligereluum añs qðeſt ſincathegreuma⁊hʒ modũ ge neris reſpectu dictõnis exceptiue ⁊ totum reſiduũ ponit ad differẽtiã om niů alioꝝ ſincathegreu reddentiũgpoſitõem exponibilẽ quoꝝ nullũ ᷣcat exceptõem alicuius ↄtenti ſub diſtributo. ¶ Schndoed vtðt auto 6 uius ratio eſt.qꝛ opʒꝙœ illð qð vere excipẽ᷑ ſit ꝑs actu ↄtẽta ſub eo a quo excipi. ⁊ qꝛſolũ ꝑtes ip us totius in quãtinateſunt actualr ↄrente inſuo toto·⁊ nõ ptes a ioꝝito⸗ in textu. Oim̃is o fit a toto in quãtitate. toꝛum niſihabeãt reductõem ad totũ in quãtitate ergo exceptio fita to⸗ to in quãtitate. Ex iſtis poſſumus colligere ꝙ ad hoc ꝙ aliqͥd excipiatur duo reqͥrunt᷑. Pꝛimo ꝙ illud ſit ꝑs illius a quo excipitur. Et ſcdo ꝙ ſitin eo a quo excipit᷑ ᷣm actũ.⁊ qꝛ ꝑteð ſubiectiue⁊ eriã ptestotius inmõ nõ ſunt km actũ in ſuo toto·ideo nõ pñt accipia ſuis totj · ¶ Sciendũ tertio ꝙ ꝓpoſitio exceptiua affirmatiua exponit᷑ copulatiue ꝑdrs exponẽtes ſi cut ſatis ptʒ in textu.⁊ ſi in eo pᷣter in termino a quo fit exceptio debz mu tart in alio· Vñ ad exceptõem quattuoꝛ reqͥrunt᷑· ſexcipiẽs ⁊ eſt duplexſ. pᷣncipale vt intellectus. ⁊ inſtrumẽtale vt dictio exceptiua. Scðo termi⸗ nus exceptus. Tertio terminus a quo excipit᷑.⁊ quarto termius reſpe⸗ ctu cuius fit exceptio ⁊ terminus exceptus virtute dictõis exceptiue non impedite ſupponit ſimplt. oẽs vero alij terminipoſitõnis affirmatiue eo⸗ dem modo lupponunt ſicut ĩ pᷣiacẽti. Sed exceptiua negatiua ↄtradicto ria pᷣme exponit᷑ diſiunctiue ⁊ ꝑ ꝑtes ʒtradicẽtes ꝑpjbpoſitõis copulati ue.vt patʒ ꝑ naturã ↄtradictõis. ¶ Sciendũ quartoꝙ vlis negatiua ex ceptiua exponicopulatiue ꝑ tres ꝓpolitõ nes ſicut clate deducit in textu- Sed ſua ↄtradictoꝛia exponit᷑ diſiunctiue ꝑ ꝑtes ↄtradicẽtes ꝑtibpo⸗ ſirõ nis copulatiue. vt iſta nõ nullũ aĩal pᷣterhoĩem currit exponi ſic aliq; aial uliud ab hoie currit · vel aliquis homo currit. ¶ Qõtra pᷣdicta argu itur pᷣmo ſic. Pꝛeter eſt dictio eceptiua?⁊ tñ nõ beat exceptõem ꝛobg qꝛ in iſtapoſitõne. tu debes docere. xx.ſ cholares pꝛeter duos iuuenes Vbi pᷣter nõ eat exceptõem · Nam ſenſus illius woſitõis eſt · tu debes docers xxicolares cum duob iuueni. Scðo ſic. exceptio fit atoto integrali. vt dicẽdo ſoꝛtes eſt in archa p̃ter pedem· ergo male dicit᷑ in textu ꝙ oinis exceptio fit a toto in quãtitate Tertio ſic.exceptio fit a toto vli vt oẽs poies ratiocinantpᷣter ſoꝛ. eſt ſtultus uartoſi· Terminus except? nõ ſemꝑ ſupponit ſimpkr· etgo male dici᷑ in textu· ꝙ dietio exceptiua faclt terminũ cõem ſupꝛa quem cadit ſtare ſimplt · Añs ptz qꝛ terminns exce ptus ratõe alicuius aetus excipitur. Modo actus? opatoeß ſunt ſingu ſariũ ⁊ ſuppoſitoꝝ · vt in ꝓhemio metaphi. dꝛ. ideo terminus exceptus ſup ponit ꝑlonalr ꝓ ſuppoſits.⁊ nõ ſimpłr ꝓnatura. Qunto ſic·iiaegpo ſitio exceptiua. nulius homop̃ter aſinumcurit.⁊ tame illud quod excipi nõ ↄtinetur inillo a quo excipitur ergo iile ↄditões ad hoc ꝙ aidd exci⸗ naßphluntbone. 4pnumpzwſßter aetptetecprueſp⸗ titgpoſitõem exceptiuas · led nõ tenet᷑ ſemꝑ exceptiue imo gãc; negatus· — vego ſirboß ideſttemotis⸗ bes dotere v ꝗa ſcdun ligit etã tol dieit ꝙ ecept g binonelt teminns ſugy pabiudinẽ qu ts idetemn erceptiuntã i ſit pars actutẽ biliet melus h ſimilis deg catiua piſi denotatilu herentie. S pꝛedicuũ ſe duplicatii natiuas qu colcfi diczpin cauſaloijc duplicathde pühcpꝛlu cluntti ſjalietoñ plcin hictpore hi igi clum dee pie derip drjac t heg imunthu 60io bon petrihylhani yt ego ſeribo p̃ter te.iſine te. qñq; abſtractiue. vt deceʒ pᷣter duo ſi⸗ oeto id eſt remotis duol a decem manẽt octo. Et qñqʒ aſſociatine.vt tu de⸗ bes docere · viginti ſcholares pꝛeter duos iuuenes i.duoby inuenibꝰ. Ad ſecũdum dicit᷑. ꝙ verũ eſt ꝙ per totum in quãtitate mg̃ pe. hyl.in⸗ telligit etiã totum integrale.ſicut ſatis apparebit in ſuis cathe. vbiexpᷣſſe dieit. ꝙ exceptio fit a toto in q̃ntitate ⁊ a toro integrali Id tertiũ dici᷑. ꝙ vbinon eſt vera exceptio ſed potius abuſus Ad quartuʒ dici. ꝙ licʒ terminus ſupponẽs ſimpliciter ſupponat pꝛo re vniuerſali.tamẽ hoc eſt ꝑ habitudinẽ quam habẽr ad ſuppoſita. ⁊ vbicũqʒ ſic ſuponit pꝛo ſuppoſi⸗ tis indeterminatis. d qͥntum dicit. ꝙ ad hoc ꝙ aliqua dietio ſit vere exceptiua.tã ex ꝑte rei qᷓ; ex ꝑte modi enũcidi requirũ ꝙ qð illud excipi᷑ ſit pars actu cõtenta ſub illo a quo excipitur ſicut patuit in ſecundo notaꝰ; bili.et melius patet in ſyncathego. Equit᷑ de reduplicatiuis dictioniby dicunt᷑ aũt redu plicatiue dictõnes que impoꝛtãt rõem m quã alið alteri attribuitur.vt inqᷓtum Fᷣm qð ea ratõne q̃ eſt ſimilis. de quibus tales dantur regule · Pꝛima eſt · ꝙ redupli catiua pꝛeſupponit aliquod pᷣdicatũ ineſſe glicui ſubiecto et denotat illud ſupꝛa quod cadit ĩmediate eſſe cauſaʒ illins in herentie. Secũda regula eſt dictio reduplicatiua ſꝑ fert᷑ ad pꝛedicatũ. ſed nunqᷓ; reduplicat ipᷣm. Tertia regula.dictio re duplicatiua exponit copulatiue ꝑ quatuoꝛ exponẽtes affir⸗ matiuas quatii pꝛima affirmat pᷣdicatũ pᷣncipale de ſubie cto.ſcðᷣa affirmat reduplicatũ de ſubieeto· tertia affirmat pꝛe dicatuʒ pꝛincipale de reduplicato vniuerſali.quarta eſt vna cauſalis in cuius antecedente ponit dictio ſupꝛa quã cadit re duplicatio de aliqͥ trãſcendenti.et in conſequẽte pꝛedicatum pꝛincipaleaffirmat᷑ de relatiuo illius trãſcẽdentis. vt homo . inqᷓ;tum rationals eſt flebilis.i. homo eſt flebilis⁊ homo eſt rõnalis et om̃e rõnale eſt flebile. Quarta regula eſt ꝓpoſitio reduplicatiua in qua poni negatio poſt dictõem reduplica⸗ tiuã exponit᷑ copulatiue ꝑ quatuoꝛ exponẽtes. quarũ pᷣma ne gat pꝛedicatũ de ſ ubiecto pᷣncipali.ſecũda affirmat redupli catum de eodem.tertia negat vniuerſaliter pꝛedicatũ pᷣnci⸗ pale de reduplicato. quarta eſt vna cauſalis in cuius antece⸗ demte pᷣdicatũ reduplicatũ de vno trãſcendẽli affir. ⁊ in cõſe quẽte negatur pꝛedicatũ de relatiuo illius trãſcẽdẽtis. vt hõ inqᷓtumrõnalis non eſtrudibilis.i.nullus homo eſt rudibi lis.et oĩs homo eſt rationalis et nullum moe Trattatus detimuſtertius le.etquia aliquod eſtrationale ip̃m non eſt mbile. Exiſto patet perlegem contradicto.qualiter ſunt exponẽde contra⸗ dictoꝛie iſtarum Patet etiam ꝙ in iſtis valet cõformiter cõ⸗ ſequeutia ſicut in pꝛioꝛibus Poſtqᷓ; au ſuperius determinauit de ſignis exceptiuis. Nic ↄr de⸗ terminat de ſignis reduplicatiuis. Cuius oꝛdinis ratio eſt. q⁊ dcõ nes je⸗ duplicatiue denotant attributõem ſicut apparebit in diffinitõ ne earũ Sʒ dictõnes exceptiue impoꝛtãt ſeꝑatõᷣem ⁊ remotiõem modo attributioet remotio ſunt oppaſita que iuxta ſe polita magẽ eluceſcũt. ideo patet oꝛdo Sciendũ pꝛimo · ꝙ autoꝛ diffinit in textu dcõnes reduplicatiuas di eens. ꝙ ille dcõnes dicũtur reduplicatiue q̃ impoꝛtãt rõem tᷣm quãaliqd attribuit alteri. ⁊ ſubintelligit ſincathegfiliꝰgeneris. vt ſenſus ſit. Redu plicatia ſunt ſincathꝭᷓ̃ impoꝛtãt rõem ⁊c̃. Totů vero reſiduũ ponit᷑ ad dꝛãm ſincathegreumatũ. q;ʒ nulli cõuenit rõ hm quã aliqͥd alteri attribu tur. Vnde dcõnes reduplicatiue ſunt aduerbiũ vel aggregatũ ex pꝛepo ſitõne ⁊ ſuo caſuali.vt ſunt ille inqᷓ;tũ ᷣm ꝙ· ea rõne ⁊ ab iſtis deõnib ꝓ⸗ poſitio ðꝛ reduplicatiua ¶ Sciendũ ſecũdo.q vt ðꝛ in tex. deõ reduplica⸗ tiua pᷣſupponit aliqð pᷣtum ineſſe alicui ſubiecto et denotat illud ſcʒ ſup qð cadit eſſe cãm illius inherentie. Vnde reduplicatio cõiter ſic diffin. Eſt additio q̃dã iterata ſupꝛa extremũ enũciatõ nis denotans cãm inbe tentie pᷣti inſubiecto. nde in ꝓõne reduplicatiua quatuoꝛ ſunt.ſ.ſuble ctum p̃ncipale pᷣdicatuʒ pᷣneipaie.reduplicatũ et dcõ reduplicariua. Lñ in haczpõne om̃e aial eſt ſubſtantia inqᷓ;tum gialpᷣmũ animal eſt pncipa ie ſubiectũ. ſubſtantia eſt pꝛedicatum pᷣncipale inq;tum eſt dictio redupli catiua.⁊ ſcðᷣm aial eſt ilud fupꝛa q cadit deõ reduplicatiua. et eſt redu⸗ piicatum Sciendũ tertio. ꝙ vt dicit albertus diſtributio reduplica⸗ tio oppoſito modo ſe habẽt.qʒ diſtributio incipit a ſubiecto. diuidẽdo ei⸗ ꝑtes ⁊ teriando eas in pᷣdicato · reduplicatio eſt gpꝛietas inchoans a pdi⸗ cato ⁊ terminãs in ſubiecto. Dcõ nanq; reduplica. vt dicit texſꝑ rekertur ad pdicarũ ſʒ nõ reduplicat ipᷣm. vñ reduplicatiua affir·exponi ꝑ vnam copulptiuã halẽteʒ quatuoꝛ ꝓpõues aftir.⁊ reduplicarĩa in qua ponit᷑ ne⸗ gatio poſt dictõeʒ reduplicg. ſkr exponꝑ quatuot exponetes ſicut auto? ad lõgũ deducit in textu. ¶ Sciendũ qjrto· ꝙ copulatiua? diſiũctiua de ꝑtib ↄtradicentibꝰ ↄtradicũt.iõ reduplicatiud affr. exponit᷑ copulatie ꝑ quatuoꝛ exponẽtes ſeu ꝓpões affir. ſic reduplicatiua ei Zdictoꝛi exponn diſiũctiue ꝑ q̃tuoꝛ exponẽtes ſeuꝓpõnes nega.vel negatie Zdicentib. Et ↄfoꝛmiter pᷣt dici de ↄtradictoꝛia reduplicatiua in qua negatio pon᷑ po dictõem reduplicatiuã videlicet ꝙ exponit᷑ diſũctiue ꝑ ꝓpõnes Zdicẽtes ʒpõnib ſue ↄtradictoꝛieexẽpla ſunt facilia vt ptʒ imuentiæ S Cötta pdicta argui pᷣmo ſic. Nulla eſt ꝓpõ reduplicatiuag ⁊c· Iñs ptz. N re⸗ dupſicatio ſꝑ reduplicat ſubiectů.⁊ ſic debet dici de reduplicato exttenmn ge nõ redupũcata wõ Scðoin iſta ꝓe cognoſco ſoꝛtẽ nqᷓ;tũ hõ · po ni deõ reduplicatiua? tñ nõ eſt reduplicatiuaꝓpõ · igi nõ 3e. ponit᷑ deõ reduplicatiuaẽõ reduplicatiua · Terto hec eli redubiica —— in ois hõci cunſcʒ uials. jc ſubecto H röeſcinhn wntcminhin copulouepqu poitẽes afrna notabiꝙ expon vicenteẽ deu is eduplcaof rõne ſubiectited inqᷓtũ nõ ten ſcoꝛ inqᷓ;tůhe nõ ð iludſu nentiep̃tiinſubi tiepdicuiinihi inherẽtialteiꝰ ẽredupleuicm cpalter Fde ttiõ ſcreciyli rueiusexponit inoiyalhs hyyo tis hepoteney duplcatieaft.d hmus nodudã ponip ee beſineiit hocucöehn noentieii bewſuntnon oemnſ ucnn triſtamiſ Miynpiu iginden huht edei — Drtrihyſpan tiua. oĩs hõ ẽaĩal inqᷓ;tũ hõ ⁊ tñ hõ ſuꝑ quẽ cadit reduplicatõ nõ ẽcãß̃di cati ſcʒ aialis.ſʒ ecõ tra igit᷑ reduplicatio nõ denotat cãm inherentie pᷣtiin ſubiecto Quarto ſic. dðo ſoꝛ ſcribit inqᷓ;tũ pᷣt ibi eſt redupli.inᷓ;tuʒ pᷣt q̃ nõ eſtcã inherẽtie pᷣti in ſubiecto.qᷓ male ðꝛ in ſcðᷣo notabili ꝙ redu.de notat cãm inherẽtie pti ĩſubiecto. Quinto · reduplicatiua affi. exponi᷑ copulatiue ꝑ q̃tuoꝛ affirmatiuas.ꝗᷓ eiꝰ ʒ dictoꝛia dʒ ſilrexponiꝑ q̃tuoꝛ ꝓ poſitões affirmatiuas.qꝛ oppoſitoꝝ eaqẽ eſt diſciplina.ᷓ maleðꝛ in q̃rto notabili ꝙ exponit᷑ diſũctiue. ¶ Ad pꝛimũ ðꝛ. ꝙ bʒ oĩs reduplica. ꝓpxõ videat᷑ eẽ de ſduplicato extrẽo ¶ de reduplicato ſubiecto. nihilominꝰqꝛta lis reduplicatio fert᷑ ſup̃ pᷣdicatũ.tota ꝓpõ reduplicata ðꝛ rõne ſue ꝑtis.j. rõne ſubiecti reduplicati ſuꝑ qð cadit reduplicatio d ſcðᷣm ðꝛ ꝙbi inqᷓ; tũ nõ tenet᷑ reduplicatie.ſʒ magis ſpecificatiue. ita ꝙ ſenſus eſt cogno ſco ſoꝛ. inq;tũ hõ · iea rõne q̃ eſt hõ. d tertium ðꝛ. ꝙ in tertio notabili nõ ð?ꝙ illud ſup̃ qð cadit reduplicatio ſit cã pᷣdicati.ſʒ dũtaxat ſit cãihe rentie pᷣti in ſubiecto.Mõ licet hõ nõ ſit cã aialis qᷓ ad eẽ.eſt tñ cã inherẽ tiepᷣdicati in ſubiecto Ad q̃rtũ ðꝛ. ꝙ duplex eſt redupli.q̃dã eſt reim inherẽtiã alteriꝰ ad im ⁊ tałcã nõ nherẽtie. vt hõ ẽ aĩal inq;tũ hõ. Zli ẽ reduplicatio mõi inherẽdi.vt ſoꝛ· ſcribit inqᷓ;tũ pᷣt. ⁊ de pᷣma ĩtelligit ᷣn cipaliter Id qͥntũ ðꝛ. ꝙ diſiũctia et copulatiua de ꝑtib dicẽtiꝰ di cũt.iõ ſic reduplicatiua exponit᷑ ꝑ copulatiuã affir. ita redu.q̃ eſt Idicto ria eius exponit᷑ ꝑ diſiũc. de ꝑrib dicẽtibꝰ.⁊ qꝛ Zdictio in copulatiuis ſiẽ in oĩb alijs hypoteticis pᷣt dari ferẽdo negatõem ad copulã pᷣncipalẽ to tius hypotetice vł pᷣponẽdo negatõem totigpõ ni ita redupli.dictoꝛie re duplicatie affir. bñ pᷣt exponi ꝑ copulã ʒdicẽtẽ copulatiue.ſʒ qʒ vſitatꝰ eſt pᷣmus modus dãdi dictõem in copulatiuis.ideo dicit autoꝛ ꝙ melꝰex ponit᷑ꝑ diſiũctiuã qᷓ; ropHlatiuaum. quit᷑ de incipit ⁊ deſinit. ſoꝛo quoꝝ expoſitioneno tandum eſt ꝙ rerum quedã ſunt quaꝝ acquiriturto tumeſſe ſimul in inſtanti. vt homo vel binarius ſiue hoc lit mediãte aliqua mutatõne ſucceſſiua pꝛecedente. vt in pꝛoductiõe naturali. ſiue hecſit ſine aliqᷓ alteratõe pᷣcedẽte vt in creatõe ãgeli.qᷓdã ãt ſunt qͥꝛũ eẽ acqrit ſucceſſiue ⁊ ꝑs poſt ptẽ vt ſunt res nature ꝑmanẽtis. qᷓrũ denoĩatio dependeta dñio ↄtrarij ſup̃ ↄtrariũ.ſicut albũ nigrũ frigidũ ⁊ cadidum et etiã res nature ſucceſſiue. Etiã aliquarũ rerũ eſſe deꝑditur totũ ſilet in inſtanti.aliqua aũt deꝑdit ſucceſſiue.et m has dꝛñas quatuoꝛ dãtur regule. pꝛima regula eſtꝓpões de in/ cipit in reby quaꝝ eſſe ſilacqͥn᷑ exponũturꝑ vnũ copulatiuã cuius pᷣmapꝑs ẽaffir· de pñti· ſcõa negatia de pᷣterito. vt nũc hõ incipit.i.hõ nũc eſt ⁊ imediate añ hoc nõfuit Scða regu la. ꝓpões de incipit in reboquarũ eſſe acqͥrit᷑ ſucceſſiue expo nunt᷑ ꝑ vnã copulatiuã. cuꝰpma ꝑs copulatie.ẽ negatiua de Trattatus detimuſtertius ꝛeſenti.ſecũda eſt affirma. defuturo. vt hic ſoꝛtes incipit eẽ alb.ſoꝛtes nõ eſt albus ·et ĩmediate poſt hoc erit alb. Ter⸗ tia regula pꝛopoſitõnes de deſinit rerũ quarũ eſſe ſimul de pdit.exponitur per vnaʒ copulatiuam cuius pꝛima pars pẽ affirma. de pñti. et ſecũda eſt negatio de futuw.ytſoꝛtes de⸗ ſinit eſſe homo.i.ſoꝛtes uunceſt homo.et imediate poſt hoc non erit bomo. Quarta regula eſt pꝛopolitiones de deſinit quarum in reb ſucceſſiuis· eſſe deꝑditur ſucceſſiue exponũ tur copulatiueper nega · de pꝛeſenti et alteram affirma. de de pꝛeterito. vt hic ſoꝛtes deſinit eſſe albus.i.ſoꝛtes nunc eſt al.et ĩmediate ante hoc fuit albus Exiſtis patet quomo do contradictoꝛie iſtarumſunt exponende. et quomodo in ipſis valet conſequentia Poſtqᷓ; autoꝛ · determinauit de dictõnib reduplicatiuis. Nie ↄſequen⸗ ter determinat de illis duoby vbis incipit ⁊ delinit Cuiuis ratio eſt quia exponibilitas pꝛopõnis reduplicatiue fundatur ſupꝛa pꝛincipium matert agie ipſius ſcʒ ſupꝛa ſubiectum· eſt em̃ reduplicatio foꝛma ſubiectiſed expo nibiitas de incipit et delinit magis ſe tenet ex pte pꝛincipij foꝛmalis qᷓ; ex ꝑte pꝛincipij marerialis ideo patetoꝛatio ¶ Sciendũ pꝛimog vt dicit gutoꝛ in textu. quedã ſunt res quarum eſſe acquirit᷑ ſimulet ſunt res pel manentes. Quedam vero ſunt quarũ eſſe acquirit ſucceſſiue⁊ pars po ꝑtem.vt ſunt quarũ denoiatio depẽdet a dñio ſugcõtrarium · ſicutalbu etcalidum. Etiam quedam ſunt ſuccelſiue. vt motus et tempus. Vnde res ꝑmanẽtes et ſucceſſiue quatuoꝛ modis differũt. Pꝛimo g eſſererum pmanentium eſt totum ſimul· ſed eſſe rerũ ſucceſſiuatũ non eſt ſimul in fucceſone. Secũdo differũt.qꝛ partes rerum ꝑmanentiũ ſunt omnes ſi⸗ mul ꝑtes rerũ ſucceſſiuarũ non ſunt omnnes ſimul. ſed vna poſt alã. Ter tio diffelũt ſicut cauſa et effectus. res ei pmanentes ſunt cauſe rerũ ſuc⸗ ceſſiuarum.ſed ꝑmanentioꝛa ᷣm naturaʒ hoĩn ſunt ſucceſſiua poſterioꝛã Quarto. qꝛ res ꝑmanẽtes ſunt in ſe determinate ſed res ſuccelſiue nõ ꝑa bent in fe terminos vt motus pᷣm ſuũ pꝛopꝛiũ eſſe eſt ſucceſſiuus ⁊ nõ d bet terminũ ſed terminat᷑ ad res ꝑmanenles. Vt alteratio ad qualitatem etaugmẽtatioad qᷓ;titatem. Seiendum ſcho·ꝙ res pmanẽtes habent pꝛimũ inſtans ſut eſſe non autemſi ucceiſiue ideo in ꝑmanẽtibus daturpꝛt mum inſtans quo ad inceptionem ·ſicut verũ eſt dicere. iſta res eſt.⁊ ime⸗ diate ante hoe non fuit. Rei autẽ ſucceſſiue datur vitimũ inſtans non eſſe quo ad inceptionẽ. vt iſta res non eſt et imediate poſt hoc erit Sciendũ rertio· ꝙ iſta duo verba incipit ⁊ deſinit impoꝛtant inceptõnem? deiitio⸗ nem.ſed deſitio ⁊ inceptio nõ ſunt niſi in terminis initialibꝰ? finalibꝰ et cum vltra terminũ finalem nihil eſt dare · et ante terininn initialem eti nihil eſt dare eo ꝙ tora res inter illos terminos clauditur·ideoe delinit quod dicit terminũ finalem reipꝛius dat intelligere pꝛeſens etↄnt S ideo hoc vᷣbu zun ponit vatio puari fur ſuntin end bus? cuntt Ote nenti erpon affim imm¶q umc ineipite ſuomð demch puluiu tuiẽ cieſute bern qtemn au dey poliz Nah tenñ he pili u inceptio tutrot totoßñe hus per wot'fn qeater liuſcit tinöſur ſeen tapinq ipna atſu ipoit ſund ſunen Petri hyſpani hpuatõem ſuitermini.⁊ hoe qͥdem in ꝑmanẽtib. Sed in ſfuceeſſiuis ꝑ pꝛi⸗ ponit futuꝝ determinatũ ad p̃ſens tempus.⁊ poſteriꝰ dat intelligere pꝛi uationẽpſenris. Sʒ incipit qððᷣt terminũ initialẽ dat intelligere pᷣſens et pᷣuationẽ p̃teriti.⁊ per in reb ꝑmanẽtib. Sed in ſucceſſiuis pꝛius ponit futuꝝ determinatũ ad pᷣſens.⁊ ꝓ poſterius p̃teritum. qꝛ res ſucceſſiue nõ ſunt in pᷣneipio ſicut ſunt res ꝑmanẽtes ſed ſunt poſt ipᷣm pᷣncipiũ. ¶ Sci endũ quarto ꝙ iſta duo verba incipit ⁊ deſinit adiungunt᷑ reb ꝑmanẽti⸗ bus ⁊ ſucceſſiuis q̃ differũt ſpecie. qꝛ ibi ſunt rõnes ſpẽ differẽtes · eo ꝙ di⸗ cunt motũ qͥ capit ſpẽm a ſuis terminis.⁊ potiſfime a termino ad quem. Slt qʒ alia ratio eſt hoꝝ verboꝝ incipit ⁊ deſinit cũ adiungt᷑ rebus ꝑma nentib ⁊ ſucceſſiuis ficut pᷣus patuit ·iõ ꝓpõ nes de mcipit ⁊ deſinit alter exponunt᷑ in reb ꝑmanentibo.qᷓ; in rebo ſucceſſiuis· qꝛ in reb ꝑmanẽtib us affirmatiua de incipit exponit᷑ ꝑ copulatiuã euiꝰ vna ꝑs ẽ affirmatiua de pñti.⁊ alia negatiua de pᷣterito.vt iſta hõ incipit eẽ.ſic exponit᷑.hõ nũc ẽet immediate añ hoc nõ fuit. Sʒ in reby ſucceſſiuis exponit᷑ ꝑ vnã copulati⸗ uam cuꝰ vna ꝑs ẽ negatiua de pñti.⁊ alia affirmatiua de futuro.vt hõ incipit eẽ albyſic exponit᷑. hõ nũc nõ ẽ alby ⁊ ĩmediate poſt F erit alby. Et ſuo mõ dõmẽ de ꝓpõ de deſinit ſicut in textu fatis claret Nagatiue ꝓo de incipit ⁊ deſinit exponunt᷑ ꝑ copulariuas ↄpoſitas ex ꝑtibo oꝓpoſitꝭ co pulatiuis ꝑ quas exponunr affir. ¶ Cõtra pᷣdicta argui᷑pᷣmoſic. mot? reliẽ cã iſtoꝝ inferioꝝ q̃ vt in plurib ſunt ꝑmanẽtia · ᷓ pmanẽtia nõ ſunt cã̃e ſucceſſiuoꝝ·tenʒ ↄña.qꝛideʒ nõ ẽcã ⁊ eecteiih é. Scðo.cuiuſli⸗ het reiẽ terminꝰ itrinſecꝰ.ᷓ male ðꝛ ꝙ res ſucceſſiue nõ hñt terminos ad qᷓ;s terminãtur. ¶ Tertio incipit ⁊ deſinit ſunt eiuſdẽ rõis in ꝑmanẽtib⸗ et ſucceſſiuis. ꝓbat᷑qꝛ incipit ⁊ deſinit ſꝑ ĩpoꝛtãt inceptiõem ⁊ deſſitõem q̃ẽip̃aꝝ rõ· Qudto.ꝑmanẽtia nõ dꝛñt a ſucceſſiuisᷓ eodẽ mõ debẽt exponigpõnes de incipit ⁊ deſinit. ñs ꝓbat᷑. qꝛ albũ ⁊ nigrũ ſunt ꝑma nẽtia.qi poſtqᷓ; ſunt remanẽt in eẽ ⁊ ſunt ſucceſ. qꝛ eſſe eoꝝ ſucceſ· acqͥritur MQumnto. poſito caſu.ſoꝛtes incipit eẽ.tũc iſta ẽ falſa. ſoꝛ nũcẽ ⁊ imedia te añ hoc nõ fuit. qu altera ꝑs copulatiuefuit vera· ſoꝛtes nũt ẽ.ꝝꝓpð de pñti vera ponit affir. de pᷣterito ⁊ fururo veras.ex qͥ pñs ẽ finis pᷣteriti er inceptio futuri ᷓ Ad pᷣmũ ðꝛ. ꝙ lʒ alĩ ſucceſſiua ſint cã ꝑmanenriũ ſi⸗ cut motꝰ celeſtꝰ ẽcã̃ ꝑmanẽtiũ hic inferius exñ tiũ.ñ ſimpłt loquẽdo ⁊ a toto gñe ꝑma · ſunt cãe ſuc. Ad ſcðᷣm ðꝛlʒ cuiuſlibet reiꝑma.ẽ termi⸗ nus intrinſecꝰßᷣm eſſentiã.tñ in plurib nõẽ tetminꝰintrinſecꝰᷣm eẽficut motꝰ ᷓᷣm ſuũ eſſe ſucceſſiuꝰ nõ hʒ terminũ ad quẽ intra ſe.ſicut iſte motꝰ qͥ ẽ alteratio terminat᷑ ad qualitatẽ Ad tertiũ ðꝛ · k ĩcipit ⁊ deſinit ſint eiuſdẽrõis generalis in ꝑma.⁊ ſucceſ.qꝛ ſꝑ ĩpoꝛtãt inceptõem ⁊ deſitõem tñ nõ ſunt eiuſde rõis ſpẽalis ſicut tactũ eſt in pᷣncipio quarti notabiłq̃re aliter exponunt᷑ de incipit ⁊ deſinit⁊ in ꝑma.⁊ ſucceſ. Ad quartũ ð̃ꝛ.ꝙ capiendo. ſucceſ.ꝓeo ꝙ qñ fit. eſt ⁊ quãdo factum ẽ nõ ẽ.ſie idẽ nõ ẽ ſucc. etꝑma. Sʒi capiat᷑ ſucceſſiuũ.ꝓeo cuius eſſe ſucceſ.acqͥrit ſi aliqð pᷣt eõ ꝑma.⁊ ſucceſ.ſicut tactũẽin pᷣncipio pᷣmi notabił nõ tñ de tali ꝑma · ẽ hie adꝓpoſitũ. qꝛ hic capit res ꝑma.· ꝓ illo einꝰeſſe acqitur in inſtanti. Sd qntum dicitur licʒ idem nunt materiaiter ſit finis pᷣteriti⁊ initium futuri nõ tamen idem foꝛmaliter.⁊ ideonõopoꝛtet ꝙ affirmat de eenper 7 Trattatusdetimultertius ponat affirmatiuã veram de pꝛererito⁊ futuro. Equit᷑ de infiuito cuiꝰ q̃dã ſolẽt aſſignari diſtictões Pꝛima ẽ · ꝙ infinitũqͥnq; modis ſumit᷑. vuo mõne⸗ gatiue.⁊ ilõ ẽqʒ nõ eſt finitũ nec aptũ natũfiniri. vt punctꝰ vel deꝰ. alio mõ puatiue⁊ẽ illud qð nõ ẽfinitũ ſʒ ap tum natũẽ finirl. vt motꝰ nondũ ꝑlectꝰẽ infinitꝰ ⁊ illðᷣẽ tri⸗ plex. ſcʒ infinitũ ꝑappoſitõeʒ vt numerꝰ infinitũ ꝑdiuiſionẽ vt ↄtinuũ.⁊ infinitũ ꝑappoſitõem⁊ diuiſionẽ ſ iłſicut ẽtẽpꝰ⸗ Scða diuiſio eſt de infi.qͥ diſtinguunt᷑oẽs modi pᷣcedẽtes qð alind ðꝛ infi. in actu qðᷓ ẽ quãtũ nõ determinatũ. aliud eit infi.in potẽtia· alið dꝛ infinitũqᷓ ad nos tm̃⁊ nõ ᷣm rẽ Tertia diſtinctio ẽ ꝙ infi.capit᷑ vno mõ ßcatiue vtẽ terminꝰ cõis.⁊ ſic cat qᷓlitatẽrei ſubiecte.vel pᷣdicatevt cũ ðᷣꝛmotꝰ eſt infi. Zlio mõ ſumit᷑ ſincathegreu. nõ put vᷣtqᷓlitatẽreiſ ubiectevt᷑ pdicate.ſʒ qᷓliter ſe hʒ ſubiectũ in oꝛdine ad pᷣdicatũ ⁊ ſicnõ ẽ terminꝰ cõisſʒ ẽdiſpoſitio ſubiecti ⁊ ſignum diſtri.⁊ de his danttres regule. foꝛima regulaẽ· infi.ſincathe. ca ptũ poſitũ in ſubiecto facit terminũ ſequentẽſe ſtare ʒfuſe tiñ · vth ifini⸗ ti hoies erũt. hoĩes ſupponit ↄfuſe nõt̃ mobilr Scða regu la. ꝓpõ de inii·ſincathe. caplo exponit᷑ ꝑ vpã copulatiuã· cu iuð pᷣma ꝑs affirmat pᷣdicatũ de ſubiecto.lumpto ſub aliqᷓ q̃ litateatinna vldiſcreta⁊ alia negaticatũ ineẽ tali ſubie? cto ßmn determiatã qᷓ;titatẽvt iſta ifiniti hoĩes cunul exponit aiiqᷓ hoĩscumũt ⁊ nõtot qͥnꝑles duobꝰ vłtribus. vlſic aliã poies currũt ⁊ qðlibʒ ples · Tettia regula. ꝓpõ de infi. capla ßcatie exponit᷑ ꝑ vnã copulatiuã. cuiꝰ pᷣma ps affirnatqᷓ;li⸗ tatẽ de ſubiecto.⁊ ſcða ꝑs negat terminũiiiꝰqᷓ;til t. vthec lincaẽ infi.i·linea ẽqᷓ;ta⁊ nõ hzʒ terminũ ſueqᷓ;titatis.? ſiin fi. ſit in pᷣdicato · ſed ſi ſit ĩ ſubiecto pma affirmat pᷣdicatum de ſubiecto quãto. ⁊ ſca negatterminũllius gich 6 . hic aliquod coꝛpus infi. ẽ albũ.i.aliqð coꝛpꝰ albũe e—et ideo nõ hʒ vetũſue quãtitatis Et optʒ negale terminũ u⸗ lius quantũatis ᷣm ꝙ diciturinfinitum. uůꝙᷓ ſiſit ufint, tum negandꝰ eſtterminus quantitatis actualis · ſeaſi in po tentia ita ꝙ ſit ininitum ᷣm quantitatem potentionalem? non km actnatem negandus eſt terminꝰ quantila ene onalt nõ actualſiue ſitifinitũkm appoſitõezvlmn diu ionẽ quantita lis porẽti D vared gßca tarent finitu E nom ſus.C pteti dicki aliqu dickt innũe dosi quod tapi ettal hup toq taris dſce oẽs n tum tus n ſumt nusb tiuũ. ſubie len fucltt hbetſ inficꝛ affen garß̃e turrit infi ſe nuße heaeſt titatis. iañt Pbafft Hlig.y vẽalb ſegnit iutunc ian Prtri hylpani Poſtqᷓ; autoꝛ ſuꝑius deter · de incipit et deſinit hic ↄñr vult detemi⸗ nare de infinito. Et ratio oꝛdinis eſt.qꝛ deſinit poſitiue eat finẽ rei.ex eo ꝙ ßcat deſitõem eius. Infinitum vero deſignat pꝛiuatiue finẽ rei eo ꝙ ßᷣt rarentiã finis.ſicut patet ex vi noĩs · Infinitũ eimñ dicit᷑ ab in qð eſt nõ.⁊ in Finitum quaſi ſine fine.ſed habitus pꝛecedit pᷣuatõᷣem. ideo patʒ oꝛdo. ¶ſ Sciendum pᷣmo.ꝙ vt ðt p· tertio phiſicoꝝ infinitũ qͥnq; modis ðꝛ Pꝛi mo mõ dicit᷑ negatiue ſcʒ qð nõ pᷣt ꝑtrãſiri⁊ ſic vox dꝛ infinita reſpectu vi ſus. Secũdo moõ ðᷓꝛ infinitũ qð qᷓ;tũ eſt de ſe põt ꝑtrãſiri nõ tñ ab hoie ꝓ⸗ ptet impedimẽtũ.⁊ ſic ꝓfunditas maris ðꝛ qðdaz infinitũ. Tertio modo dici᷑ infinitum ꝓpter eius trãſitũ incõ ſummabilẽ rõ extenſionis.vt ſi eẽt aliqua magnitudo non habens terminos illa diceretur infinitũ. Quarto dicit infi. hm diuiſionẽ yt in magnitudinib. Quinto dicitur ꝑ apõem. vt in nñero·aut in vtroq; vt in tge¶ſ Sciẽdũ ſcðᷣo.ꝙ Pe· hiſ.ilos qͥnq; mo dos in duos reducit quoꝛũ pᷣmus eſt. ꝙ infi.qũq; ſumitur nega.⁊ eſt ilud quod eſt infinitñ nec aptñ narũ eſt finiri.vt punctus vel deus. io mõ rapit᷑pᷣuatiue ⁊ eſt ilud qð nõ eſt finitnm aptũ natũ tñ eſt finiri.vt mot? et tale eſt triplex.ſcʒ infi.ꝑ appõem.vt nũerus qꝛ dato quocũq; nũero ad huc poteſt dari maioꝛ.⁊ infinitum per diuiſionẽ tñ.vt in ↄtinuis.qꝛ da⸗ to quocũq; ↄtinuo illud eſt diuiſibile in ĩfini. diuidẽdo in ꝑtes eiuſdeʒ qᷓ;ti tatis ꝑ apoſitõem et diuiſionem vt tp̃s.qꝛ tempus eſt ↄtinuũ ⁊ hʒ modũ diſcreti.qt eſt nũerus motus. Scða diſtinctio de infi.quo diſtinguuntur oẽs modi pꝛecedentes eſt.qꝛ qðᷣdã dicit᷑ infi.in actu qð eſt q̃ntũ nõ terĩa⸗ tum.vt magnitudo carẽs termiuis Aliud eſt infi quo ad nos.vt ꝓfundi tas maris. Sciendũ tertio.ꝙ vt dicit᷑ in textninfi.vt hic ſumit᷑ adhue ſumit᷑ duobꝰ modis · Vno modo ßcatiue ⁊ cathegreumatice.⁊ ſic eſt termi nus ßcans quãtitatẽ rei.vt cũ ðꝛ mũdus eſt infinitꝰ.⁊ ſie eſt nomẽ ſubſtã tiuũ. Alio mõ capit ſincathe.nõ put ðt quãtitatẽ rei.ſʒ ꝓut ðᷓt quałr ſe hʒ ſubiectũ in oꝛdine ad pᷣdicatũ ⁊ ſic ẽ nomẽ adiectiuũ.nec ßcat rẽ ſubijcibi⸗ lem.ſʒ diſpoſitõem ſubiecti.⁊ eſt ſignũ diſtributiuũ qð poſitũ in ſubiecto facit terminũ cõem ſequentẽ ſtare ↄfuſe.nõ tñ mobilr.qꝛ lʒ ſupponat ꝓ qᷓ⸗ lbet ſuo ſuppoſito.nõ tñ valʒ ſub eo deſcẽſus. ¶ Sciendũ q̃rto ꝙ ꝓpõ de infi cathegreumatice capto etiã exponi᷑ ꝑ vnã copulatiuã cuius vna ꝑs affirmat pᷣdicatũ de ſubiecto ſumptoꝓ aliq ↄtinuo vl diſcreto ⁊ ſcða ne⸗ gat p̃ dicatũ ineẽ tali ſubiecto ᷣm determiatã q;titatẽ. vt iſti ifiniti hoĩes currũt.ſic exponit᷑. aliqͥ hoĩes currũt ⁊ nõ tot qͥn plures currũt. Sʒ ille de infi.ßcatiue capto exponunt᷑ ꝑ vnam copulatiuam cuius pᷣma pars affir mat pᷣdicatum de fubiecto. ⁊ ſcð̃a negat terminum quantitatis. vt hec li nea eſt infinita exponitur ſic. linea eſt quanta ⁊ nõ habʒ terminũ ſue quã⸗ titatis.⁊ hoc modo intelligendum eſtſiinfinitum ſit poſitum in pᷣdicato. Si aũt ſit inſubiecto poſitũ tũc expom᷑ꝑ vnam copulatiu cuius pᷣma ꝑs affirmat pᷣdicatũ de ſubiecto quanto· ⁊ ſcða terminum illius quanti⸗ tatis. vt hic aliquod coꝛpus infinitum eſt album ſic exponit᷑. aliquod coꝛ pꝰẽ albñ.⁊ idem coꝛpꝰ nõ habʒ tetminumterminuʒ ſue quãtitarꝰ.⁊ opʒ negari terminũ illius quãtitatis.ßᷣm ꝙ ðꝛ infi. ita ꝙ ſiſit infinitum in ac⸗ tu·tunc negandus eſt terminus quãtitatis actualis.⁊ ſi eſtinfinitũ inpo xentia negat terminũ quantitatis potentialiꝰ·ex db oib pa.* ſiue hoc tionẽ eius ad finitum. Trattatus detimultertius ſignñ capiat eathegreumatice ſiue ſincathe.ſꝑ reddit ꝓpõnem e le ¶ Cõtra pᷣdieta argui pᷣmoſic. qð hʒ poſirõem in eſt potentia ſed punctũ hʒ poſirõem in ↄtinuo igi qᷓ male dictuʒeſt ꝙ pun⸗ ctũ ſit infinitum negatiue.ſed punctus eſt qðdã infinitum ⁊ ꝑ ↄlequẽs male exemplificatũ eit de puncto.punctꝰ eſt infinitus nega.qʒ nõ eſt fini⸗ tus nec aptus natus finiri Scðo ſola ſigna vłia ⁊ negatõnes ↄfuudũt ſed infintũ nõ eſt ſignũ vle nec negatio.igit᷑ nõ facit terminũ ↄfuſe ſtate.· Tertio infinttũ nõ eſt appꝛehenſibile. q intellectus ⁊ natura abhoꝛrẽt infinitũ.qᷓ ꝓpoſitio de infi.nõ eſt exponbilis. Q narto hec eſt ꝓpſoitio de infi. quãtitas eſt ipfi.tñ nõ eſt exponibilis.qᷓ añs ptʒ. qꝛ infi eſt paſſio quãtitatis.mõ polito ſubiecto ponit᷑ ⁊ paſſio eius qꝛ ↄſequunt᷑ſe⁊ ↄuer⸗ tuntur.⁊ ſie polita quantitate ponit᷑ infinitũ qð eſt paſſio eiꝰ. Quinto. hec nõ eſt exponibilis. linea eſt infi ergo male exponit᷑. añs ꝑtʒ in textu · qt in ea võ eit aliqð ſincathegreu.qð reqͥrit᷑ ad expoſitõem& Adpmũðꝛ qð om̃e illud qð hʒ politõem in ↄtinuo tanqᷓ; ꝑs quatitatiua eius eſt fiꝰ nitum actu ⁊ infinitũ poteutia.qꝛ nullů eſt ↄtinuũ qn habeat extrema.ſÿ nõ opʒ de illo qð hʒ poſitõem in ↄtinuo tanqᷓ; ꝑs eiꝰ eſſentialis cuiuſmo di eſi punetus. Ad ſcm ðꝛ ꝙ infinitũ includit negatõem ratõe cuꝰ cõ fundit terminũ ſequentẽ ⁊ iõ ab autoꝛe in textu ðꝛ ſignum diſtributiuum Zd tertiũ.ꝙ intellectus ⁊ natura abhoꝛrent infinitũ in aetu nõ in po⸗j tentia.⁊ ſic intellectꝰ nõ appꝛehendit infinitũ tanqᷓ; ens pᷣuatiuũ ꝑ owoſi⸗ Ad quartũ.lʒ poſito ſubiecto pontt paſſioſub⸗ iectitñ ſubiectũ nõ dat intelligere ſuã paſſionẽ? i quãtitas nõ dat intel igere infinitũ.qꝛ pᷣus nõ dat inteiligere poſteriꝰ quare illa poſitio nõẽ de linfi. Ad qͥntũ.ꝙ k infinitũ in pᷣdicta oꝛatõe teneg cathegreumatice tñ equalet dictõni ſincathegreu. ⁊ iõ facit ꝓpõem exponibiem. Equit᷑ de cõpatis ⁊ ſuplatiuis de guie ſoꝛima ẽ. ꝓpoſitio hñs cõꝑatinũꝓpꝛ nõ abuſiue exponit᷑ affir.ꝑ tres exponẽtes · ũ de re excedẽte reſpectu rei exceſſe. v h ſoꝛtesẽ albus ⁊aſinꝰẽalb ⁊ ſoꝛtes wel negãdo equalitatẽ foꝛme reiex⸗ tſoꝛtes ẽ albus ⁊aſinꝰ ẽalbus et aſinꝰ nõ eſt eque albus ſicut ſoꝛtes. De ſuperlatiuo aũtalia tinꝰ diſtribuit terminũ cõemſe quentẽq́ heat rẽ exeſſeam. vt leo ẽloꝛtiſſimns aĩaliũ.ibi aĩat diſtribuit᷑. Tertia regula.ſuꝑlatiuꝰ ꝓpꝛie tentꝰ denolat rem lexcedẽti.pʒ qꝛ hecẽ impꝛopꝛia leoẽfoꝛ de ſuꝑlatiuo ꝓpꝛie ma affirmat poſitiu ſoꝛtes eſt albioꝛ aſino.i ẽᷣmagis albus qᷓ; aſinꝰ ceſſe reſpectu excedentis · v dat᷑ regula q̃ talis ẽ. Supꝑla exceſſam ↄuenire re tiſſimus lincũ. Quarta regula.ꝓpoſitio capto exponi copu mat poſitiuũ dere excedente.ſcða affirmat ideʒ dere exceſſa tertin negatvtrexceiſum de re exceſſaꝑ reſpectũ ademepce⸗ latiueꝑ tres exponẽtes quarũ pᷣm de qͥbytales dant᷑re iecaptũ⁊ quaꝝ pꝛi 6 krol etpe np cro ſi g mill e pb Pe Lui yisel tenen tenẽt cõpn etioa erde moqi poſti iſteeſt fitop. ati netes melio poſitin ¶Se luni. I ſuinq koinqu dens y ſnſin NMitio emine Prec kesqun thett eelj im Keſtal limgt ßiabo P— petrihylnan dentem · vthec roſa eſt pulcerrima floꝛum.i.roſa eſt pulchrta et oĩs flos eſt pulcher.et nullus flos eſt pulchꝛioꝛ roſa tertia exponẽs debet eſſe aliqua affirmãs de re excedẽte exceſſuʒ ꝑ relpectum ad rem exceſſam acceptã vlt vt dicẽdo roſa ẽ pul crioꝛ oĩm floꝛũ Et oẽs ꝓpõnes de maximo et minimo ⁊alijs ſuglatiuis his duoby modis pñt erponi. dũmodo ibi ponã gtůs impoꝛtãs rẽ exceſſam.ſed ſi nõ ponat᷑ ibi gtũs debet ob mitti tertiaexponẽs vt hec. ſoꝛ. eſt foꝛtiſſimus hoĩm.i·ſoꝛtes eſt foꝛtis et nullus hõ eſt foꝛtioꝛ ipᷣo Et cõtradictoꝛie iſtarum 5 ſp babẽt exponiꝑ diſiunctiuas de ꝑtibꝰ tradicẽtibꝰ n au. determinauit de infi. ↄñr determinat de ↄpatiuo? ſuplatĩo. u Cuius oꝛdinis rõ eſt. qꝛ infinitũ ĩpoꝛtat quẽdã exceſſum rei⁊ nõ ipſiꝰ fi nis.et ſic patet oꝛdo. ¶ Sciendum pᷣmo.ꝙ ↄpatiuꝰ⁊ ſuplariuus dupłt tenent᷑. vno ꝓpꝛie · alioꝰ abuſiue ſiue ipꝛopꝛie Eñ tũc ↄꝑatiuꝰ⁊ ſuplatiuꝰ tenẽtur pꝛoße qñ illud qð ↄpat᷑.⁊ ilð cui ↄpat᷑ pticipãt inꝓprietate inqᷓ cõꝑant᷑ vt plato eſt foꝛtioꝛ iohãne · vel plato eſt foꝛtiſſimus hoĩm.ibi plato et ioannes ꝑticipãt in foꝛtitudine. Sed tenẽtur impꝛope qñ id cui cõꝑat et id qð ↄpatur nõ ꝑticipãt in ꝓpꝛietate ᷣm quam fit ↄpatio ·et fit tribus modis. Pꝛimo mõ qñ poni ↄpatiuus vel ſuꝑiatiuus ponũtur hot loco poſitiui.vt dðo. iſte eſt ſemoꝛ ibi ſenio ponit᷑ loco poſitiui.ita ꝙ ſenſus eſt iſte eſt ſenioꝛ. iſenex. Scðᷣo.qñ ponit᷑ ilud qð ↄpat᷑pticipat foꝛmã in qua fit ↄ ꝑatio · ſʒ illud cui ↄpatur.vt dðo deus eſt melioꝛ dyabolo · lio mõ ꝑatiuus et ſulatiſus tenenturimpꝛopꝛijſſime. qñ ſcʒ nec res excedens nec res exceſſa ꝑticipat qualitatem in qua fit ↄpatio vt hic foꝛnicatio eſt melioꝛ adulterio.ibi ↄpatiuus et ſuplatiuus cũ aduerbio magis ineludit poſitiuũ oꝓpoſitũ ſuo ꝓpꝛio poſitiuo· vt ibi foꝛnicatio eſt melioꝛ adulterio. ¶¶ Sciẽdũ ſcðᷣo.ꝙ ad exceſſum ↄpatõnis ĩpoꝛtatũ ꝑ ſuꝑlatĩ qᷓtuoꝛ reqͥ⸗ runt᷑. Dꝛimũ eit excedẽs.ſeu illud qð ↄpa Scðm eſt illud in quo ↄpant᷑ ſeu in qno fit ↄpatio. Tertium eſt ilud cui cõꝑat᷑. Quartũ eſt exceſſus in eo in quo fit ↄpatio. verbi gratia · vt ſoꝛ· eſt foꝛtiſſimus hoĩm.ſoꝛ.eſt exce⸗ dens vel id qð ↄpakt. vt hõ eſt exceſſum ſiue id cuiↄꝑai.⁊ iſte ſuplatiuus foꝛtiffimus qᷓdicit foꝛtitudinẽ ⁊ exceſſum foꝛtirudins eſt ilud in quo fit ↄpatio ⁊ eſt exceſſus in eo in quo fit 2 patio. qꝛ ſoꝛ habet foꝛtitudiueʒ 2hz tam in exceſſu reſpectu alioꝛũ hoĩm ¶ Sciendũ tertio.ꝙxpõ de ↄpatiuo ꝓpꝛie capto ⁊ non abuliue exponitur copulatiue ꝑ tres pꝛopõnes exponẽ⸗ tes· quarũ pᷣma affirmat. politin de re excedente.ſcða affirmat eũ de re ex ceſfa et tertium affirmat exceſſum et foꝛmã ᷣm quam fit cõꝑatio cum ex ceſſu impoꝛtato vel deſignato de re excedẽte reſpectu rei exceſſe. vt ilta ſoꝛ tes eſt albioꝛ aſino ·ic exponirur·ſoꝛ.eſt albus et alinus eſt albus et ſoꝛtes eſt magis alby qᷓ; aſinus Gt hoc intelligendũ eſt.ſi cõꝑatiuus tenet᷑affir· ßʒ ſi albioꝛ tenetur nega. debet exponi per negationem equalitatis foꝛme rei exceſſe reſpectu excedenris.· vt ſoꝛ· eſt albus ·et aſinus eit albus.⁊ aſinꝰ? võ eſt eque alb ſicut ſoꝛ. Poſſet etiam e xponigpoſitio de* 6 Trattatus detimuſtertius fumpto generaliter ſic. ſoꝛtes eſt albioꝛ platone.iſoꝛtes eſt magi 3 qᷓ; plato. vnde valde obſeruandũ eſt cõparatiuum diſcretus in expoſita non diſtribuatur in exponẽte¶ Sciendũ quarto· ꝙ terminus ſignificãs rem exceſſam ſequẽs ſuꝑlatiuum ſupponit cõfuſe diñ ſtributiue.vt leo eſt foʒtiſſimus aĩalium.aĩal ibi diſtribuitur Inde pꝛo⸗ poſitio de ſuꝑlatiuo p̃t exponi affirmatiue.⁊ nega· ſicut ip̃e cõꝑatiuuset quãdo tenetur negatiue exponitur copulatiue ꝑ tres ꝓpõnes · quarũ pu⸗ ma affirmat politi de re excedente.ſecunda affirmat eundẽ de re exceſſ 4 et tertia negat exceſſum de re excedente ꝑ reſpectum ad foꝛmã in qua fit comparatio.vt rola ʒſt pulcherrimus floꝛũ exponitur ſic negatiue.rola eſt pulchꝛa. ⁊ omnis flos eſt pulcher. ⁊ nullus flos eſt pulchꝛioꝛ roſa Et dicf᷑ iſteſuglatiuus teneri negatiue non ex eo ꝙ ſuper ipſum fertur negatioſi⸗ cut ſi diceretur non eſt pulcherrimus.ſed dicitur teneri negariue. ex eo ꝙ exceſſus ſeu foꝛma comparationis negatur deree xce ſſa reſpectu rei exce dentis. Sed pꝛopoſitio de ſuperlatiuo tento affirmati.debet exponi copu latiue per tres exponẽtes. In quarũ ðᷣma affirmatur poſitiuus de re erce⸗ dente.ſecũda affirmat eundem de re exceſſa.⁊ tertia affirmat reʒ excelſaʒ de re excedente cum exceſſu per reſpectum ad rem exceſſam.vt iſta roſa eſt pulcherrimus floꝛum exponitur ſic affirmatiue.roſa eſt pulchꝛa.⁊ omnis flos eſt pulcher.⁊ roſa eſt pulchꝛioꝛ omni floꝛe. Et dicit ſuꝑlatiuus teneri affirm atiue quãdo foꝛma ſm quã fit cõꝑatio affirmatur de re excedente per reſpectum ad rem exceſſam.et iſta que dicta ſunt debẽt intelligi de pꝛo poſitionib de ſuꝑlatiuo in quib ponit᷑ genitiuꝰ pluralis nũeriqꝛ ſi ponat᷑ gtũs plis nñeri tunc ſolũ debet exponi per duas exponentes ⁊ debet ob⸗ mitti tertia exponẽs. vt ſoꝛtes eſt foꝛtiſſimꝰ ſic expon᷑.ſoꝛtes eſt foꝛtis et non eſt foꝛtioꝛ ipſo. et cõtradictoꝛie tam de ſuglatiuo qᷓ; de ↄpatiuo debet exponi per diſiũctiuã ex partibus cõtradicentibus partibus copulatiue pꝛioꝛis exponentis LKontra pᷣdicta arguit᷑ pꝛimo ſic. cõparatiuus et ſuglatiuus ſunt dictiones cathegreumatice· eigo nõ reddũt pꝛopoſitio nem exponibilem. Tenet conſequentia per diffinitionem pꝛopoſitionis exponibilis in pꝛimo huius tractatus poſitam Secũdo arguit᷑ ſic.iſta eſt de cõꝑatiuo foꝛnicatio eſt melioꝛ adulterio·⁊ tamen non exponitur co⸗ pulatiue per tres exponẽtes. quarum pꝛima affirmet poſitiuum de re e cedente et ſecũda eũdem de re exceſſa.et tertia affirmet exceſſum de reex⸗ cedente reſpectuillius rei exceſſe. quia tunc ſi exponeret᷑ foꝛnicatio eſt bo na ⁊ aqultcrium eſt bonum.⁊ foꝛnicatio eſt magis bonaq; adulterium. quod non poteſt fieri qꝛ expoſita eſt vera et exponentes falſe. ſ Tertio arguitur lic. iſta eſt de ſuꝑlatiuo.leo eſt foꝛtiſimus lincumet tamẽ non exponitu ᷣm modum dictum in quato notabili ergoibe hon eſtbene politus. ¶ Quarto arguit᷑ſic. iſta eſt de ſuperlatiuo affirmati⸗ ue poſito. rola eſt puſcherrimus floꝛum· ergom le exponitur tanqᷓ; de ſu⸗ petlatiuo negatiue poſito. ¶ Quinto arguitur lie. iſta eſt del uplatiuo peatus Thomas eſt ſanctiſſimus.⁊ tamẽ non poteſt exponi aliquo pꝛe⸗ victoꝛum modoꝛum in textu poſitoꝛum · ergo quatã regulaeſt inluffic ens. Minoꝛ pꝛobatur pᷣmo.quia non poteſt exponi pet tres exponenteß⸗ ſicut intextu latis patet·nec poteit exponi afirmatiue per duas quiã io ſeit nurſt ttus⸗ ſnut tione tonp potab etpob perla pesi g Ue?n reex deſe magi biſn cius luer ien recu ſtd gliu mat qun di vnn etho had cõn hon (itt glun wp Se Ddetrihypan ſequitur Thomas eſt beatus. ideo eſt ſanctioꝛ omni alio eo ꝙ plures fue runt ſanctioꝛes eo · nec etiam negatiue. quia nõ ſequitur Thomas eſt ſan xtus · ergo nullus eſt ſanctioꝛ eo · ergo ſ Ad pꝛimum dicitur. ꝙ licet comparatiuus? ſuperlatiuus non ſint᷑ ſineachegreumata.ſufficit tamẽ ꝙ equipollent ſyncathegreumatibus ra tione alicuius pꝛopꝛietatis in eis incluſe ¶ſ Ad fecũdum dicitur. ꝙ ile comparatiuus non tenetur pꝛopꝛie ſed abuliue.vt dictum eſt in ſecundo notabili.modo de eo ſic accepto non datur tertia regula. Vnde iſta poteſt exponi ſicut pꝛius expoſita eſt. Ad tertium dicitur. ꝙ iſta eſt de ſu⸗ perlariuo abuſiue accepto de quo hic non intenditur · quia comparatio⸗ nes iſte non conceduntur nec a grammatico nec a logico. ſed ſunt incon⸗ grus ¶ Ad quartum dicitur. ꝙ iſta poteſt eſſe de ſuperlatiuo affifmati ne ⁊ negatiue ſumpto. quia ſi foꝛma ᷣm quam fit comparatio negetur de re exceſſa reſpectu rei excedentis.tunc tenetur negatiue. ſed ſi affirmetur de re excedente reſpectu rei exceſſe·tunc tenetur affirmatiue. Ad quintum dicitur · ꝙ ſuperlatiuus ibi non tenetut pꝛopꝛie·ſed magis abuſiue ᷣm modum dictum in notabili. Poteſt tamen iſtaet ſi⸗ bi ſimilis ſic exponi. Thomas ẽ ſanctiſſimus id eſt thomas eſt valde ſan ctus ſie ꝙ non inquiran᷑ plures exponentes ad ſui expoſitionem. ſed dẽ Aa expoſitione magiſter Detrus hyſpanus non facit mentionem · Equitur de differt aliud. de quibus tales dan⸗ tur regule Pꝛima eſt ꝙ differt diuerſũ aliud et ab conueniunt tantũ enti. quia vt dicitur decimo metãphiſice nec non ens enti· nec ens nonenti idem vel diuerſum eſt. Secunda regula eſt. ꝙ ablatiuus rectus ab iſtis dictionibus mediantea vel ab diſtribuitur ſi ſit diſtribuibilis.licet non pꝛius.⁊ ſimpliciter ⁊ non habeat gliud impedimẽtum Tertia regula eſt. ꝙ pꝛopoſitio affir —— — ———. 3 —— matiua de diffeꝛt exponitur copula tiue per tres exponentes quarũ pꝛima affirmat hoc verbũ eſt de eoqꝙ differt. In ſecũ da affirmatur idem.idem de eo a quo differt · tertia negat vnunm illoꝛum de alio · vt homo differt ab aſino. aſinus eſt et homoeſt. ⁊ homo nõ eſtaſinus · Quarta regula negati⸗ na de differt debet exponiꝑ vnam diſiunctiuam de ꝑtibus cõtradicentibus. vt ſoꝛtes non differt ab aſino.id eſt ſoꝛtes non eſt.· vel aſinus non eſt. vel ſoꝛtes non eſt aſinus. Se⸗ quitur de hoc ſigno totus· Pꝛo quo ſciendum · ꝙ hoc ſi⸗ gnum poteſt capi tribus modis. Vno modo vniuerſali⸗ er pꝛo omnieo quod habet partes vnde componitur- . Secũdo modo capitur magis pꝛopꝛle Pꝛd illo S 3 5 8 6 1„ 3 — 3 . b „„ . un 6 — Trattatus detimuſtertius ſuibꝑtis eſt perfectũ. ſicut domus dicitur tota qñeſt perlec ta.et iſtis duobo modis capi cathegreumatice. Tertio mo do capitur ſyncathegreumatice. pꝛout includit ſignũ diſtri⸗ butiuum.vt hic totus ſoꝛtes cſt albus.et ſic non dieit quale ſubiectum ſit. Sẽd qualiter ſe habeat in oꝛdine ad pꝛedica tum. Scðo redditꝓpõeʒ expõibilẽ de quo dant tales regule Pꝛima eſt totus diſtribuit terminũ cui adiungitur pꝛo qua⸗ libet ꝑte integrali. vt totus ſoꝛ·eſtalbus.i.quelibet pars ſoꝛ tis eſt alba. Sechda eſt ꝓpoſitio de toto exponitur ꝑvnam cathegoꝛicã trãſmutãdo in ly Pᷣm qᷓlibet ſuiꝑtem.vt totꝰ ſoꝛ⸗ eſt minoꝛ ſoꝛte.i.ſoꝛtes bmn qᷓlibet ſui partem eſt minoꝛſoꝛte. Pꝛeterea notandũ. ꝙ hee dictõnes qᷓ;tůlibet.qualelibet non faciunt pꝛopꝛie pꝛopõem exponibilem.ſed faciũt pꝛopꝛie di ſtributõem nõ abſolute.vt oĩs qualelibet.ſed cõtrahũt ſpẽm ad aliq genus determinatũ.vtqᷓũlibet diſtribuit pꝛo quã titate et qualelibet pꝛo qualitate.et valet cõſequentia iniſtis ſicut dictum eſt Poſtqᷓ; au. determinauit de ↄpatiuo ⁊ ſuplatiuo qño exponũtur. hie ſir determinat de differt ⁊ aliud ⁊ de hoc ſigno diuerſum.et finaliter de oc ſigno totus. In pꝛimo determiat de exponentibꝰse differt? aliudet diuerſum qᷓ; de toto. qꝛ differt ⁊ aliud ſolũ ↄueniñt entib· qꝛ ðꝛx. metha· ner non ens enti nec ens nõ enti idẽ eſt. Totum vero attribuipᷣt tameni bus qᷓ; nõ entib. ideo patet oꝛdo. ¶ Scienqũ pꝛimo.ꝙg ad expõnem de differt ſiue ſit affir ſiue nega·tria rẽrunt᷑ ʒ illud qʒ differt ⁊ verbũ de notans dꝛãm inter ila⁊ illud a quo differt. xt eſt miſta. homo differt ab alino homo eſt ilud qð differt. et alinus ilud a quo differt.·⁊ ilud verbuj differt deſignat dꝛãm inter illa. Vnde ꝙpõ affir· de differt exponitur co⸗ pulatiue ꝑtres exponentes· quarũ pᷣmaaffirmat hoc eſt de eo qð verum differt. ſcda affirmat ip̃m de eo qð differt. In rertia negathr vni illoꝛum de aiio.vt ila homo differt ab alino ſic exponit᷑ domo eit aſinus eſt. hõ nõ eſt aſinus.ſed negatiue exponit᷑ ꝑ diſiũctiuam de ptibꝰ contradicentibus copulatiue.vt iſte ſoꝛtes nõ differt ab alino ſie exponi᷑. ſoꝛ non eſt. vel aſi⸗ nus non eſt. vel ſoꝛtes eſl aſinus Sciendũ ſcðo ·ꝙ hoe ſignũ tolus pot capi dupłt. Vnoꝰ cathegreumatice ⁊ hoc duplr. vno modo cõiter. ꝓom illo qð habet ꝑtes. Alio modo capitur magis ꝓpꝛie pꝛo omniillo qð ᷣm om̃es ꝑtes ſuas eſt ꝑfectum.ita ꝙ totum illo modo idem eſt qð pfectum Alio modo capitur ſincathegreumatice.ſcʒ vt includit ſignũ diſriburi⸗ uum. vt hic torus foꝛeſt albus.et hoc modo torñ ſic ſumptumnon dicit quale ſit jubiectum ſed qualiter ſe habeat ſublectum ad pꝛedicatum · e hoc modo reddit pꝛopoſitionem exponibiem ¶S blit ter nueg etequl ſoes e ppol timu nint eſtreri tenetp tihehip neindh Dife fu dudel Ser tiones ppön fer ab mlelu ponene urutio ſuntde minoꝛ tumen ᷓtůlib titmen lelibet F3 et dine innöen ens non turn demgt poſſunt pꝛopoſt malter biton tuiumo dinbu pio quẽ iue Prtrihyſpani ¶ Seiẽdum tertio · ꝙ hoe ſignũ totus ſineathegreumatiee teutum diſtri buit terminñũ cui adiũgitur non pꝛo ꝑtib ſubiectiuis.ſed ſolũ pꝛo ꝑtibus integralibus ſubiecti.⁊ ſicꝙpõ in qua ponitur hoe ſignũ totus virtualiter et equiualenter eſt vniuerſalis ·nã includit virtualiter vniuerſalẽ vt totus foꝛtes eſt alb valet intãtum quelibet ꝑs ſoꝛtis eſt aa ¶ Sciẽdũ q̃rto. ꝙ pꝛopoſitio affirmatiua de hoe ſigno totus exponiturper vnã copulatiuã trãſmutando in hoc qð dici᷑ ᷣm q;titatem eius ꝑtem vt iſta.totus ſoꝛtes minoꝛ eſt ſoꝛte.ſic exponit᷑. ſoꝛtes m qᷓ;ubet eius ꝑtem eſt minoꝛ ſoꝛte.hot eſt verũ dũmodo hoc ſignũ totus tenetur pure ſyncathegreumatice.ſʒ ſi tenet᷑ ꝑtim cathegreumatice ⁊ ꝑtimſ yncathegreu. equiualet vni copula⸗ tiue hipothetice.vt iſta tota aĩa intellectiua eſt in qudibet ꝑte ſue mate⸗ rie.i.niil ipſius eſt qð nõ ſit in ipſa. Lõtra pᷣdicta argui pᷣmo ſie. Differt. aliud. diuerſum conueniunt nõ entiby· ergo tettus pꝛeſupponit faiſuʒ Fñs patet. qꝛ chimera eſt aliud ab aureo moõte. vel chimera habet gliuq efe in imaginatione qᷓ; aureus mons. et tñ nõ ſunt entia. ergg Secũdo fruſira fit per plura quod poteſt fieri per pautioꝛa.ſen ꝓpoſi⸗ tiones affirmatiue de differt poſſunt exponi per paucioꝛes exponẽtes ſcʒ ꝑwõnem cathegoꝛicã affirmatiuam. de materid remold. vt homo dif⸗ fert ab aſino ſufficienter ſice exponitur. homo noneſt aſinus 2̃. Tertio. nulle ſunt ꝓpolitiones negatiue de differt. ergo male datur iſte modus ex ponendi eas. Añs patet· qꝛ ſi aliqua efent maxime ille. homo nõ differt a rationaliſoꝛtes non differt ab homine ſed hoc non. qꝛ ile pꝛopoſitiones ſunt de eodem.qꝛ bene ſequitur non differt ab homine ergo eſt idem cum homine. Quarto materia ſoꝛtis non eſt minoꝛ ſoꝛte· ergo iſta to⸗ tus ſoꝛtes eſt minoꝛ hoꝛte · male exponiturpꝑ iſtam.quelibet pars ſoꝛtis eſt minoꝛ ſoꝛte. quia polito ꝙ expoſita ſit vera ſicut ab omnibus conceditur. tamen falſe exponeretur· qꝛ exponẽtes eſſent falſe. Quinto.qualelibet ᷓ; tũlibet reddũt pꝛopoſitionem exponibilem.et tamẽ de illis autoꝛ nõ fa cit mentionẽ. ergo eſt diminutus. Añs patet. qi illa eſt exponibilis quale lelibet. et quia ipſa ſic exponitur res habens omnẽ qualitatem currit· HAd pmuz dicit. ꝙ licet in non entibus adinuicem comparatis ſit idẽ e diuerſum ßᷣm imaginationem · quia non entia poſſunt imaginari.tamẽ in nõ entib non reꝑitur idem? diuerſum in ↄꝑatione ad entia· quia non ens non dicitur idẽ vel diuerſum enti. nec econuerſo Ad ſecũdum dici tur ꝙ non omnes pꝛopõnes affirmatiue de differt arguunt affirmatiuaʒ de materia remota nec ecõuerſo ipſe negatiue. t ideo non ſufficienter poſſunt pꝛobari perilas de materia remotd. Acd tertiñ dicit· ꝙ omes pꝛopoſitõnes negatiue de differt virtualiter ſunt de eodem. non tamẽ foꝛ maliter ſs tñ foꝛmaliter ſunt aſſumpte de differt. Zd quartum dicit᷑. ꝙœ ibitotus diſtribuit pꝛo ꝑtib integralib ⁊ non pꝛo partibus eſſentialbus cuiuſmodi eſt materia ſoꝛtis reſpectu ſoꝛtis Ad qͥntũ dicit. ꝙ hec ſigna qualelibet qᷓ;tũlibet non faciũt pꝛopꝛie pꝛopõem exponib lem ſed faciunt diſtributõ nem abſolutaʒ ſicut omnis? quilibet.vt quãtũlibet diſtribuit pꝛo quãtitate cõtinua.et tiñ valet ſicut res hñs oẽm qᷓ;titatem continu ⁊ qualelibet diſtribuit ꝓ q̃litate et tm· yglet ſicut res hñs oẽm qualitatẽ — Trattatus detimuſtertius Dici vltra c auroꝛ ſolũmodo determinat de illis diſtributiuis de qb mouebat᷑ maioꝛ difficultas in exponẽdo. et licʒ multa ſint redqẽtia oſi⸗ tionẽ exponibilẽ q̃ pꝛius enumerata ſunt. qꝛ tamẽ iſta qͥb⸗ fit gpoſitioexpo nibilis ſunt magis difficilia ad exponẽdũ. Ideo de ipis ſolum determiat relinquẽdo. alia ſincathegreumata ꝓpõnem exponibilem reddẽtia.⁊ hec de exponibilibus Ge ꝑ ↄſequens de oĩbſeptem tractatibꝰ dicta ſuffici aut. Hꝛo quo deus gloꝛioſus cũ beatiſſima genitrice intacta.ſit benedi⸗ ctus et gloꝛioſus in ſecula ſeculoꝛum. Amen. ¶ Finiunt Hotata pulcherrima ac ſumme neceſſariave⸗ nerabilis magiſtri Joãnis verſoꝛis ſupertractatus magiſtri Petri hyſpani cũ textu eoꝛũdeʒ ſumma diligentia iterũ atq; iterum perlecta et coꝛreecta In floꝛentiſſimo ⁊ nũc demum impꝛeſſa per honeſtum virum Menricũ Quentell Ciuẽ Co lonienſem. Anno octuageſimo nono. — —