5 84

„
in vsum.
Bibliotſecas Medagogi Illeſris; Aeade mici Aiusſeni
oßert
1l⸗ pri cu⸗ ſoannes CGrifianu⸗ Net, SS. Neolog · Profe ſor publ. etao 9 6 be⸗ non Jafto 44 Nmplum ciuit. 2
3igha catt«vl. cal 4pril
A- KS. coοορμάφαχ
gl. Jern CGriht, Ielelkor.
A
S
Dea
8—DBDBDB2ZI2II=

9
⸗
7 7
E
4 OE
4— 9* G. f 8 2ns 3— N
46οα 24
2* —
1,
M
4
—
—
. 8
5
A228 H 7 2,
.
4
“—
7
₰
14,
(6
—
„ V 2
CKEEROGWIHNTTT
BASILEAE, AN.
˙cᷓ́œᷓNNNRHINL —
10. RROBENIVS PO/
litioris literaturæ cultoribus, 8. Adniſi ſumus æditione proxima, ut hoc opus cum primis frugiferũ, quàm emen/ datiſſimũ prodiret in lucem, nec arbitror quenqᷓ́; inficiaturũ, id nos infeliciter fuiſſe conatos: nunc quicquid in arte mea poſ- ſunt promittere curæ, id totũ expromptũ eſt. Acceſſit& autoris opera, qui multa uel
auxit, uel reddidit meliora. Atq; utinã hoc
diu illi liceat, in ſtudiorum lucrum potius quàm meũ. Sed uereor ne hãc recognitio nem ab illo ſimus habituri poſtremâ. Qui literario gaudẽt lucro, habent hic lucrũ nõ aſpernandũ: quibus res eſt anguſtior do/ mi, quàm ut identidẽ idem opus mercent᷑, habẽt poſtremã, ni fallor, autoris recogni tionẽ, ſimul& locupletationẽ. Bene ualete, & noſtræ induſtriæ, ſi promereor, fauete. M. D. XXIII.
Ex autoris recognitione poſtrema.
E
5
—
X
— *
2
7 3
3* 85 A 4 X A
ERTT.P
KW S K ☛Æ
AͥᷓT
2
4
64 *
S ☛ W
—
—
5
——— 7
3 1 1 1
¹ 1
ee
S
X X△
X
1. —— 7N
— 3 4. E. e eee eee . 5 8 2 4
71—
[
—
N X△ 8 1 4 8* 4— NN X, b er
X 55
5
02 Se v Ae r e
—
— *

AVTORES GRAECI. POETAE. Homerus Euſtathius huius in/ terpres Pindarus Pindari interpres Aeſchylus tragicus Sophocles Euripides Ariſtophanes Epigrãmata Græca, diuerſorum. Callimachus Aratus Apolloniꝰ Argonau ticorum autor,& huius interpres. Nicander Oppianus Lycophron,& hu/ ius interpres. Phocylides Theognis Theocritus Heliodus HISTORICI. Herodotus Thucydides Plutarchus de uitis. Dionyſius Halicar. Xenophon Pauſanias Ioſephus Herodianus Diogenes Laẽértius, COSMOGRAPHI. Strabo Stephanus Ptolemæus Mela ORXTORES. Demoſthenes. Interpres. eſchines Iſocrates
= Ariſtides
1— 8 4 4 8— 4 8 4* 2 4—
———— lo n 2
OMNIVM, NAM
um, è quorũ monumentis
deprehẽdit,
—
Lucanus =1 Lucretius
Lucianus Philoſtratus Hermogenes Syrianus PHILOSOPHI. Plato Proculus Ariſtoteles Themiſtius Io. Grammaticus Alexander Aphro. Theophraſtus
Plutarchus
Dioſcorides
Hippocrates
Galenus
Aeſopus
Horus THEOLOGI.
Origenes
Tertullianus
Balilius
Nazianzenus
Chryſoſtomus
GRAMMATICI
MIXTI. Suidas Eudemus Ety mologicon Stephanus Iulius Pollux Athenæus Ni. Stobæus Zenodotus
Apoſtolius Byzãtiꝰ
Diogenianus Phurnutus AVTORES LATINI. POETAE. Plautus b Terentius Vergilius Horatius Ouidius
Martialis Perſius Iuuenalis Auſonius Tibullus Propertius Claudianus Publius Mimogra. Statius Sillius Italicus. HISTORICI. Saluſtius Liuius Aelius Lampridius Iuſtinus Iulius Capitolinus Valerius Maximus GRAMMATICI Nonius Marcellus Feſtus Pompeius M. Varro Diomedes Donatus Seruius Porphirion Acron ORATORES. M. Cato M. Tullius Quintilianus Seneca Plinius Cæcilius Aſconius Pedianus MIXTI. Plinius Auunculus Aulus Gellius Macrobius Arbiter Petronius Angelus Politianus Hermolaus Barbatꝰ PHILOSOPHI. Pandectæ iuris Columella Vitruuius Vegetius.
5
——2ͤ8ſſſſſſͤſ
*
E —
5
—
--- 3 ö
Ruofüece
ratione, ut batiſimo Ego uero, tenon pen dione ueh mentise ſoteles,g mẽtariß hæcmens dem uict licũq pr intra triet noabſc! tionem a ram conl ſtidulo f bmplcit quidem ſutt iuue dle t bij uele terump pondus, kectäelt, tautiend
. Adibus op
CARIS; ALPAN itquamc notenia dlam dabe thorar Lu animo„. blamngo bicmo 1um doo

ERASMVS ROTERODA
MVS AD GRNDIDVNMLEOCTOREMDE SEPI VS ITE,
RATA CHILIADVMN SVARVMAEDITIONE.
„
mẽtarijs, noſtras has Chiliades denuo uel copioſiores emittam, uel caſtigatiores? Vtinam
3 4 2 2⸗.. 3 3 1 3„ zJ— 1*—. 8 3 8 4 4 1 /5———. eſſe ſcripti genus æque laborioſum,& deerat Græcorũ codicũ ſupellex, ſine qua de prouer,e A . AA1ℳ
bijs uelle conſcribere, nihil eſt aliud quam ſine pennis, ut ait Plautuę, uelle uolare. Porrò cũ
ædibus opus hoc ſimul& elaboratũ à nobis,& illius formulis excuſum eſt, Ioannes LAs/ (S) CARIS, tã regis Gallorũ orator, Marcus Muſurus. Baptiſta EENATIVS, Hieronymus ALEANDER, cumq́; his alij cõplures, quibus teſtibus laboris hoc à nobis deſudatũ eſt. At quamobrem hic quoq; præcipitarim euulgationẽ abunde mihi ratio reddita eſt, in pri/
r
. ANNNN
aa 2 bus

ERAs. ROT. AD LEOCTOREM EPISITOLA. bus his& indoctiorem& mendoſiorem. Nam quod Heſychius Alexa ndrinus præfatione ſua pollicetur ſe copioſius ęxplicaturum a ſet, res ipſa clamitat n in hoc reperias omni ca,& ocij pluſculum, idq́; mira quad rois omnium ſeculorũ memoria dig
dagia, quæ Diogenianus nuda modo recenſuiſ-
on eſſe eiuſdem autoris prologum ac librũ, cũ ille copiam polliceatur, a, T α⁊˙ou νυμυεντεαἀ.PoOſt hæc& locupletior mihi cõtigit bibliothe 3, ac propè incredibili benignitate uiri, uel potius he/ ni GvLIELMI VVARANMI archiepiſcopi Can-
tuarienſis, totius Angliæ primatis, imò totius orbis, ſi quis hominẽ ſuis æſtimet uirtutibus. cuius laudes ſi quis conetur meritis proſequi præconijs, pluribus opus foret chiliadibus,
quàm quibus adagia ſumus co quaàm numerus prouerbiorum. quæ ſola in illo pens, ut ita di
mplexi,& longius extenderetur decorum illius, catalogus, Verum id nec huius eſt loci, nec illius patiatur modeſtia,
cam, immodeſta eſt,& nimia. Qui cũ modis omnibus ſit ma-
ximus, tamen hoc nomine præcipue magnus uidetur, quod ipſe ſolus magnitudinem ſuã non agnoſcit, ut hæc ipſa ſit illius ſumma laus, quod cum meritis ſuis omnem ſuperet laudẽ haud tamen ulſam quantumuis moderatam laudem admittat. Sed ut quod ad inſtitutum
proprie pertinet dic
his planè ferreis t b perſtrepunt, miſcentur omnia, ut nec in Italia bonarum parente literarum, ullus bonis lite- ris uel honos ſit, uel locus, ſolus tamen triſtes camœnas, non reſpicit ſolum, uerumetiam præmijs excitat, liberalitate demeretur, comitate allicit, benignitate retinet, humanitate fo/- uet, autoritate ſua tuetur, ſplendore ornat, atq; illuſtrat. In ſumma modis omnibus ſingula- rem quendam agit Mecœnatem in omneis, quos animaduerterit egregiam eruditionem, cum integritate morum copulaſſe. Inter quos me quoq;. licet omnium extremum,& candi datum magis huius laudis, quàm poſſeſſorem, ita complexus eſt, ut quicquid in tam mul- tis orbis proceribus Romæ reliqueram, in uno mihi uiderer repperiſſe. Huius igitur adiu- tus& excitatus beneſicentia, prouerbiorum commentarios denuo ſub incudem reuoca- ui, totoq́; opere à capite, quod dici ſolet, ad calcẽ uſq; recognito, primum typographorum errata, quæ ſanè non pauca deprehenſa ſunt, emẽdaui. Ad hiæc compluſculis locis, ubi Græ, corum uerborum interpretationem aliò properans, omiſeram, quandoquidem id à mul, tis deſiderabatur, addidi. Præterea quæ nudiora uidebãtur, ex nõ paſſim obuijs autoribus, aliquanto reddidi locupletiora. Deinde nomenclaturas autorũ, quæ tum aut non ſuccurre bant, aut non uacabat aſſcribere, paſſim adiunxi. Deniq; ſunt, in quibus à meipſo diſſen, tio(cur enim diſſimulem?)& ingenue ſequor laudatum à laudatiſſimis uiris prouerbium, d6Gvντενορ̈ᷣ ρ⁴φ5φνεννᷣραꝙν. Nonnulla uelut ex adagionum ordine mouimus, quæ præter meritũ 3 collectoribus, uel oſcitantibus, uel ambitioſis aſcita uidebantur. At rurſus nouorum ada⸗ giorum mediocrem numerum centurijs adiecimus, ut ex his& alijs auctarijs, ad ſuperio⸗ ris magnitudinem uoluminis, plus quam quarta pars acceſſerit. Habes igitur optime le⸗ ctor, idem adagiorum opus, aut ſi mauis, aliud, ſed tamen& emendatius,& locupletius atque omnino, ni fallor, melius. Omneis muſas habeam iratas, niſi hæc Chiliadum inſtau⸗ rao haud multo minorlba aigiliſ mihi conſtitit quam ſuperior æditio. Quæ qua ntis cõ ne credat quidem fortaſſe, niſi qui periculum fecerit. Verum quandoquidem hoc
0
met in hos labores conieci, ſtulticiæ pœ
am hic uir, in tantis negociorum fluctibus, quibus undiq; tunditur, tũ emporibus, quibus uſq;adeo bellorum incendiſs ubiq; terrarum feruent,
intriueram, ut ruſticorum prouerbio dicitur, mihi fuit exedũdum. Siue mea temeritate me nas dedi: ſiue fatis huc natus ſum, quid oportuit
Aroxαάν Quod ſi quam ex his meis ſudoribus uel utilitatem capient uel uoluptatem, ij, quibus bonæ literæ cordi ſunt, haud me pœnituerit operæ. Sat præmij fuerit nimirum 27, cuto, quod unum ſpectabam. Quod ſi gratus& candidus lector, gratiæ quoque nonnihil aut laudis deberi putabit, id totum in duos illos Meccœnates meos partiatur GVLIEL AVM Montioium inclytum Britannici regni baronem,& archiepiſcopum Vantwarier⸗
ſem, quorum alteri ſortem,
alteri uſuram& acceſſionem chiliadum acceptam ferri par eſt.
Bene uale, u* ναο, quiſquis es,r— 1 uale, uD⁵ νναινο, quiſquis es, noſtrarum ſtudioſus num ini nuaris. S.1040:. ſtudioſus lucubrationum. Londini Nonis la⸗
5
M. D. X X.
Ab equb: Ab Pteob
nus.
Abhortẽt Abiect be
Abiſt et⸗ Abicienc Ab iocun Abipſols Ab impije tas Abislept Abouon- Abronis Abſit dan aut lal Adſch ba tor Abſtinéi Aunon Abyders 1 Aap Acanthe Acantha Acnrce carce KAcrrnicy Accert n A Hady Keits Kccpiteh Accill Aceſei d9 cellas! T

um, uerumetiam et, humanitate fo, omnibus fingula, am eruditionem, tremum,& candi quid in tam mul duius igitur adiu incudem reuoca,
HPographorum
ocis, ubi Græ-
uidem id à mul, obuijs autoribus, aut non ſuccurre à meipſo diſſen, iris prouerbium, prater meritũ, à
s nouorum ada⸗
arijs, ad ſuperio- igitur optime ſe/ ,& locupletius, hiliadum inſtau, Qux quantis cõ
andoquidem hoc
ca temeritate me m, quid oportuit
dl uoluptatem, i.
rrit, nimirum alſe- uoque nonnih
atur, GVLlIEL,
um Cantuarien/
badin Nonis h
NPDE
CHIULIAPDVM BRA/ SMI Roterodami ſecũ/
dum ordinẽ alphabeti. A 8
zNnB aſino lanã. 140 Ab aſinis ad bo/ Kues trãäſcẽde. 217 Ab aſino dela,
plus. 217
lonia. 4 4 Ab equis ad aſinos. 217 Ab Eteobutadis ducit ge⸗
nus. 604.
Abhorrẽtis ac deteſtãtis. 713
Abiecit haſtã.rhipſaſpis.ʒ70
Abijt& taurus in ſyluam. 36
Abijciendum procul 785
Ab incunabulis 224. Ab ipſo lare 202 Ab impijs egreſſa eſt iniqui/ 128 272
A bis ſeptem undis 583 Ab ouo uſq; ad mala 421 Abronis uita Abſit clamor in colloquio, aut luſu o Abſq; baculo ne ingredi tor 615
Abſtinẽda uis à regibus. 715
Ab uno diagrammate 781
Abydena illatio. 430 A=G b A capite uſq; ad calcem 68 Acanthia cicadk 148 Acanthida uincit cornix. 260 Acarcerib1us 195 A carcere 44; Acarnici equi„6 Accerlitum malum. 751 A ενσκν△⁴νs 75² Aceſſæi luna 171
Accipit& glebam erro 380 Acciſſaõre 371 Aceſei& Heliconis opa. 460 Aceſias medicatus eſt 461 Acetũ habet in pectore 389 A ccelo ad terram 4 43
Actum eſt 103 Actum agere 38 A D Adactum iuſiurandum 582
Adamantis tenere 685
lus. Abdera pulchra Teiorũ co⸗
4 31
Ad aquam malus 194. Adamantinus 8221 Ad ambas uſq; aures 377 Adamuſſim 173 Adamuſſim applica. lap. 432 Ad aras 680
Ad bonam frugem 794.
Ad calcem peruenire 628 Ad conſilium ne acceſſeris,
ante quàm uoceris 83 Adcoruos 343 Ad cynoſarges 561
Ad cribrum dicta 758
Addere manum 169 Ad deorũ aures ꝑuenit. 4
Ad digituli crepitum 488 Aderit Temeſſeus geniꝰ. 49
Ad felicem inflectere parie-
tem. 95 Ad finem ubi perueneris, no li reuerti 17
Ad fractam canis 190
Ad Græcas calendas 171 Ad Herculis columnas 6 ⁶G
Adhortantis ad gloriãàã 693 Adhuc aliquis deus reſpicit nos. 70²
Adhuc cœlum uoluitur 775
Ad id quod erat opus. 582 Adiurantis ſe facturum ali⸗
quid. 684. Ad menſurã aquã bibũt. 430
Admeti nenia 451
Adminicula uitæ 710 Admirabiles in nectẽdis ma/ chinis Aegyptij 460
Admoto capite 784. Adorato circumactus 20 Adoraturi ſedeant ibidem A Dorio ad Phrygium. 4. 43 Adonidis horti 22 Ad pedem za Ad pileum uocare 333
Ad Phaſim uſq; nauiga. 413 Ad porcellum da mihi mu⸗ tuo tres drachmas 645 Ad priſtina præſepia 265 Adraſtia Nemeſis, Rhamnu ſia Nemeſis 455 Ad reſtim funiculum 625 Ad reſtem res redijt i5o Ad ſuum quenq; quæſtum æquũ eſt eſſe callidũ 669 Ad ſatietatem 50² Ad Scolon nec proficiſceris
INDBX PROVERBIORVM PER ORDINEM ALPHABETI. 2
ſpe 495 Adſint dij beati 4a Aduerſum neceſſitatẽ ne dij
quidem reſiſtunt. 381 Aduerlus ſolẽ ne loquitor.1s Aduerſus ſolem ne meijto.ig
Ad uiuum reſecare 4⁰3 Ad umbilicum ducere 66 Ad unguem 173
Ad utrumuis paratus 687 8
Aedibus in noſtris, quæ pra- ua aut recta geruntur. 203
Aedlilitatem gerit ſine popu-
li ſuffragio 549 Aegæum nauigat 556 Aegroto dum anima eſt,
ſpes eſt. 4 ʒ Aeęgre quidem, ſed facimus
tamen. 692 Aegre, ſed tamẽ cõtingit. 712 Aegypti nuptiæ 549
Aegyptius laterifer 632
Rryumſi dodo 630
Aequa concertatio 687 Aequalitas haud parit bel/
lum. 76² Aequalem tibi uxorem quæ/ re. 2 40 equales calculi 6̃449 Aequalis æqᷓlẽ delectat 63 Aeſopicus graculus 651 Aeſopicus ſanguis 461
Aeſtate penulam deteris. 3u¹
Aetate prudentiores reddi-
mutr. 170 Aethiopem lauas 135 Aethiopem ex uultu iudi⸗
co. 275 Aethiops non albeſcit 720 Aetna, Athon 779 Aetnæus cantharus 462
AE A fabis abſtineto 17 Afra auis 66
A fronte atqʒ à tergo 5is A fronte præcipitium, à ter-
go lupi.618 A fronte ſimul,& occipitio oculatus. 889;
A furijs oriundus 752 A G
A gallo candido abſtineas. z0 Agamemnonis hoſtia 437 Agamemnonij putei 461 aa z Agas

—————
6 INDEX PROVERBIORVM
Agas aſellum 7 680
Agathonia cantio. 47 A ꝓεο&ναεεν/ανς budti5 Ee GO1 Aςμ ν uρ ιν˙ν 61 Aiacis riſus 22²
A laſſo rixa quæritur 191 Alabãda fortunatiſſima. 345
Alba auis 537
Albo rete aliena cap.bo. 669 Albæ gallinæ filius 4.7 Album calculũ addere 161 Album panẽ pinſo tibi 5si Albus an ater ſis, neſcio 208 Alcedonia ſunt apud fo/ rum 45⁰⁹ Ale luporum catulos 34 Alia committenda, alia ce/ landa 7 Alia dantur, alia negant᷑. 696 Alia Lacon, alia aſinus illius portat 367 Aliam ætatẽ alia decent. 700 Alia Menecles, alia porcellus
loquitur 551 Alia res ſceptrũ, alia plec. 74.5 Alia uita, alia diæta. 265
Alia uoce pſittacus, alia co- turnix loquitur
436 Aliam quercum excute 155 Alieno auxilio potentes 687 Alieno ferox præſidio 686 Alienam metis meſſem 34
Aliena iacis. 55
Alienum arare fundum 555 Alij ſementem faciaunt, alij metunt. 154 Alijs lingua, alijs dentes 580 Alijs proſpiciens, nõ ſibi. 6 92
A limine ſalutare 285 A linea incipere 195 Alio relinquente fluctu, ali us excepit 187 Aliorum medicus. 778 Aliorum medicus, ipſe hul ceribus ſcates 4³² Aliquid mali propter uicinũ malum b 2 Aliter catuli longe olent, ali ter ſues. 258 Aliter cum alijs agendũ. 690 A'Arrü 747 Aliud cura 710 Aliud genus remi
Aliud noctua ſonat, aliud
cornix 580 Aliud ſtans, aliud ſedẽs. 60 Alius, alijs in rebus præſtan tior. 697 Alpha penulatorum 405 Altera manu fert lapidem, altera panem oſtentat. 245 Altera manu fert aquã 786
Altera nauigatio 616 Alter Hercules 2²2⁰ Alter Ianus 76¹
Alterum pedem in cymba Charontis habere 330
A lupi uenatu 58² Alybantij hoſpitis mune/ ra. 74* A M
Amazonum cantilena 327 Amæa Azeſiam reperit. 487 Amantium iræ 565 Ama tanquam oſurus 334 Ambabus manibus hauri
re. 268 Ameles angulus 5⁰¹1 Amens longus 614. Amicitiæ perſonam 667 Amico amicus 96 Amicorum eſt, monere mu⸗
tuum. 689
Amicorũ cõmunia omnia.ʒ Amicos tragœdos æmula 651
Amicitia æqualitas 14 Amicitias immortales eſſe oportet 794 Amicus certus in re incerta cernitur 790 Amicus alter ipſe rꝙ Amicitia ſtabilium, felicitas temperantium 394
Amicus magis neceſſarius, quàm ignis& aqua 364. A mortuo tributum exige/
ARre. 8* 26 6 AAo0!I. 450 Amphidromiam agis. 755 ADANS L5c0go 75² Amphictyonũ cõſeſſus. 628 Amuſſis alba 172 Amyclas ꝑdidit ſilentiũ.26 4. Amyris inlanit. 377 A M⁴Mu⁵ εν. 755
Anagyrim cõmoues 42
A Nannaco 743
Anceps euentus rei 700
Ancipitis animi 694. Ancipitis conſilij 691 Ancora domus. 105 Ancoras tolleeer 450 Andabatæ 49 A'εννια ε‿⁴⁸ 574. Anguillam captare 650
Anicularũ deliramenta. 668 Animam debet 293 Anima& uita 397 Animo ægrotanti medicus eſt oratio 567 Animus heptaboëus 739 Animus eſt in corijs. 6 70 Animꝰ in pedes decidit. 257
Animus præſens 71¹0 Anno ſenior fio 673 Annas clibanum 72²⁰
Annus producit, nõ ager. 38
Annolſam arborem tranſplan
tare 134. Annoſa uulpes 292 Annus clibanum 305 Annus eſt 4²6 Anſam quærere. 223
Ante myſteria diſcedere 328 Anteq́;ʒ incipias, conſulto. 393
Aun uictoriã encomiũ ca.224.
Ante tubam trepidas 5ol Ante barbã doces ſenes.594. Ante hac putabam te habe re cornua. 595 Ante lentẽ augere ollã. 56 7 Ante pedes 663 Anth ericum metere 39
Antiopæ luctus 6¹4. A VrTITKXS ySpg 288 Antiquior q́; chaos 496 Antiquior Codro 764. Antiquiora diphthera lo- queris. 152 Antiqs debet᷑ ueneratio. 7u Antronius aſinus. 438 Anulus aureus in naribus ſuis. 216 Anus bacchatur 266 Anus cotboniſſat. 615 Anuus eriphus 4.91 Anus hircum olet 615 Anus hirciſſans 26G Anus ſimia ſero quidẽ 427 Anus ſaltat 4 Anus ſubſu ltans multum ex citat pulueris eodem
Anus uelut equus profun⸗ dam
Aauapfate Aquam igr Aquambit pballes Acoã inm Acouäe pui Aquiam d Aqui con Acquilamt Aquiä ne- Aqakin: Aquiané- Aquice ſe ocalale. entas Aquilt
A quinq 4
AraneatuÜ Kraneas, Krzrelit Arabicus, ratro ias dore d; collgit tcades b nadian,

imi nlili 994 mmug. 691 Nlere 1 4 0 1 4⁰ ptne 54 3 ramenta, 66 ebet 8 uita 17 Fotanti medicun ptaboäus 7 in corijs. 570 pedes decidit 97 draſens 70 or fio 673 danum 710 oducit,nõ ager.3 atborem tranſph . g ulpes 19 danum. 30z 4u8 rere. 33
teria diſcedere 329 cipias, conſulto. z9;
ã encomiũ ca. u4 am trepidas zoti d doces ſenes. 594 putabam te habe
ua. 595 ẽ augere ol. 567 es 663 um metere 5) luctus 514
8 q́; chaos 495 Sr Codro 7564 ra diphthera lo- . i lebet᷑ ueneratio. 7u us alinus. 49 aureus in naribus
216
acchatur 156
tboniſſat. 8 riphus 7) ircum olet
266
8 odem 11 uus profu ut ec d
PER ORDINEBM ALpPHABETI.
dam habebis foſſam. ibidẽ A Pp Apage hoſpitem in tempe/ ſtate 453 A'&ναςμοꝙοσνσꝙ 754. Apertæ Muſarũ ianuæ. 4.7 6 Apte ſimpliciterq; loqui.7 oʒ
Apertis tibijs 174 Aperto pectore 628 Aphya in ignem 349
Aphyarum honos 4⁹4 A piſcibus abſtineto 20 Apio mollior, aut mitior 2¹⁹⁷ Apio opus eſt 538 Apologus Alcinoi 409 Apros imittere fontibus.7 5z Apta prouincia 697
Apaud fimum, odorum ua
porem ſpargis 337 A Puro Vur⸗ defluit aꝗᷓ. 582
Aqua præterfluit. 579 Aquam igni milcere 7
ere 772 Aquam bibens nihil boni paries
Aquã è pumice poſtulas. 139 Aquilam uolare doces 143 Aqauilã cornix prouocat. 596 Aquilam teſtudo uincit. 2²29
Aquiſã noctuæ cõparas. 269
Aquila in nubibus 270 Aquila nõ captat muſcas 579
Aquilæ ſenecta 280 Aquilæ ſenecta. Cory di iu uentus 280
Aquila thripas aſpiciẽs. 282² A quinqʒ; ſcopulis 579 A R
Aranearum telas texere 135
Araneas eijcere 772 Arare littus 36 Arabicus tibicen 218 Aratro iacularis. 477 Arbore deiecta quiuis ligna colligit. 56 4. Arcades imitans 579
Arcadiam me poſtulas 579
Arcadicum germen 597
Archidamicum bellum. 597
Archilochia edicta 539 Archilochi patria. ibidẽ Archilochum teris. 720
Archytæ crepitaculum. 4.77 Arctum anulũ ne geſtato. 16
4 7 tiam
Aquã in mortario tũdere. 3u Aſini cauda 758
Ardens ueſtis 540 Xremo ad tribunad 6is Areopagita 275
Argentanginam patitur. 214. Argẽteis haſtis pugna. 476
Argenti fontes 374. Argi collis 477 Argiua calumnia 608 Argiuos uides 737 Argiui fures ibidẽ
Aries nutricationis merce/ dem perſoluit. 4 4 Aries cornibus laſciuiẽs. 6 52
Arietem emittit 374. Ariolari b 6 27 Ariſtophanis& Cleanthis
lucerna 231
Arripe negocij curam 686 Arripiẽda quæ offerunt᷑. 706 Arrogantia nõ ferenda. 714 Aitem quæuis alit terra. 20s X S8 A ſacris abſtinẽdæ manꝰ 702 Alciſce ad extremum ſcien/
645
Aſini caput ne lauesnitro 598 Aſinus complaitur 579
Aſini mortes 578 Alini wandibula 598 Aſinus auis. 669 Aſinꝰ eſuriẽs fuſtẽ negl.477 Aſinus inter apes 159 Aſinus in unguento. ibidem Alinus inter limias 15s Aſinus ad lyram 1 Alinũ ſub freno curr.do. 4 Aſinum tondes 14.0
Aſinus apud Cumanos zu Aſinus portãs myſteria. 346 Aſinus in paleas 436 Aſinus ad ribiam 7 43 Alinũ ĩ rupes ꝓtrudere.7 47
Aſinos non curo 767 Aſinus balneatoris 782
Aſpendius citharœdus 324.
Aſpera uita, ſed ſalubris. 7 13
Aſperſiſti aquam. 579 Aſpis à uipera 796 Byovd⸗ Ae.. 604.
Aſſeuerantius dicere 705
Aſſidua ſtilla ſaxũ exca. 504
Aſſueuit malis. 715 Aſtutior coccyce 763
A ſubeunte portã naui. 587
— 1
7 A T
A teneris unguiculis 224. Athenienſium inconſulta te/
meritas. 249 Athos celat latera. 58; Atlas cœlum. 43 Atqui non eſt apud aram conſultandum 610 Atrei oculi 435 Att gen nouilunium. 770 Attagen 57 At ica bellaria Aot Atticus teſtis. 245 Attica fides. ibid ẽ Attica muſa 259 Atticus aduena 335 Atticus aſpectus. 276 Atticus in portum 292 Attici Eleuſina 47 Atticus moriens porrigit manum+77 Attollere ſupercilium.& Po/ nere ſupercilium. 251 A N Auarus niſi cum moritur, inl recte facit 791
Audi Chelidonem. 757 Audiens non audit 701 Audi quæ ex aĩo dicunt. 290 Aues quæris 599 Aufer Mothonẽ à remo 578 Augiæ ſtabulũ repurga. 4A.06
A uicinis exẽplũ habent. 758
Aulœdus ſit, qui citharœdus
eſſe non poſſit 38² Aureæ compedes 4⁰) Aureo piſcari hamo 360 Aureos mõtes polliceti 268
Aurem uellere 220 Aureꝰ in olympia ſtato. 245 Auribus arrectis 578
Auribus lupum teneo 152
Auricula infima mollior 2¹⁹
Aurificẽ te futurũ crede. 6n Auris Bataua. Auro habet ſuppactũ ſo.6so Auro loquente nihil pollet quæuis oratio 595 Aurum Colophonium. 578 Aurum igni probatum. 7 45 Aurum ſubæratum 767 Aurum habet Toloſanũ. 3u91 Auſculta& perpende 688
Auſtrum perculi. 284. Aut mivꝰ ani.aut plꝰ po. 761 a 4. Aut
dftimum 797

5 INDEX PROVERBIORVM
Aut cucurbitæ florem, aut cu curbitam 473 Aut ipſe fuiſti,/aut tui ſimi/
lis. 700
Aut manenti uincẽdum, aut moriendum. 6²2ꝙ. Aut mortuus eſt, aut docet literas. 301 Aut oportet tragœdias age/ re omnes, aut inſanire. 578 Aut regem, aut fatuum naſci oportet. 85 Autoritas diuinitus 714. Autor omnium& fons 699 Aut bibat, aut abeat 2099 Aut Plato philoniſſat, aut Philo platoniſſat 48² Aut piſcẽ olet, aut florẽ. 793 Aut quinq; bibat, aut treis, aut ne quatuor 371 Aut ter ſex, aut tres teſſe/
ræ. 392 Au uuot 78² AdT Se l*‿⁴‿[μμσαμρμμ£S 6 5 A Z 4 Aν ASS 594+ Azanæa mala 4 4 8 b B A‿ H Acchæ more 191 Baceli ſimilis. 180 Bæta tum hyeme, tum æſta- te bona. 668 Balbus balbum rectius intelli git. 283 Balneator 191 Barbam uellere 4is Balba non credit 193 Barbarus ex triuio 32²²2 Barbæ tenus ſapientes 34. BA‿αmαασς 760 B A⁵ς⁴ρρε‿αιmά 679 Batalus 1380 Battologia. Laconiſmus.; 4 2 Batti ſilphium. ibidem BEE Becceſelenus 613 Bellerophontes literas 464. Bello parta 7⁸3 Bellicum canere 637 Beilã haud quaquam lachry/ moſum 451 Bellum Cononi curæ fue- rit 595
Bellum omniũ pater 6²29
Benefactorũ memoria 7¹7
Bene plauſtrum perculit. 180 Bene ſit 63 Beneuolus trucidator 570
Bene loculis,bene ſcrinio 791
Benignior pellace uulp. 754 Betizare.Lachanizare 4is B 1
Bibe clleborum 252
Bipedũ nequiſſimus z21
Bis dat, qui cito dat 261 Bis ac ter quod pulchrũ 72 Bis interimitur, qui ſuis ar/
mis perit 75⁰ Bis pueri ſenes 155 Bis ſeptem plagis Polypus
contuſus 4 46 Bithus contra Bacchiũ 443 Blandius alloqui 688
B O b
Bocchyris 480 Bœotica ſus 290 Bœoticum ingenium 373 Bœotica cantilena ibidem
Bœotica ænigmata ibidem Bœotijs uaticinare 374. Bœotica auris 577 Boliti pqenam 349 Bolus ereptus è faucibus 653 B60 A&χꝙ☛ αd BGAℳμο ‿νεενεαν.
676 1
Bonæ fortunæ 19; Bona nemini hora eſt 791 Bona Porſenæ 4236 Bonæ leges ex malis mori/
bus procreantur 302 Bona eſt etiam offa poſt pa/
nem 416 Bona Cillicoon 427 Bona terræ 55z
Bona ſpes oſtenſa 714. Boni uiri lachrymabiles 481 Boni ad bonorum conui/
uia 296 Boni paſtoris eſt tondere pecus 667 Bonorum glomi 4 22 Bonorum myrmecia 99 Bonorum mare 98 Bonorum aceruus 99
Bonis auibus,& malis aui-
bus 46 Bonus cantor, bonus cupedi arius
43¹ Bonus dux, bonũ reddit co-
mitem. 28q.
Bonus èpharetra dies 4 9* Bos aduerſus ſeipſum 440 Bos ad præſepe 32G Bos alienus ſubinde foras ꝓ/
ſpectat 302 Bos apud aceruum 577 Bos Cyprius 310
Bos Homolottorum 577 Bos in ciuitate 608 Bos in lingua 214. Bos laſſus fortius figit pe:
dem 39 Bos porrecto ultra&c. 758 Bos ſub iugum 463
Botrus oppoſitus botro, ma⸗
tureſcit 577 Bouẽ in faucibus portat 374. Boues meſſis tempus expe-
ctantes 577 Boue uenari leporem 78 Braſidas ꝗdẽ uir bonus 608
BV Bubo canit luſcinia 775 Budoro more 576 Bulbos quærit 6 Bullatæ nugæ 653 Bunas iudex eſt 463 Buthus obambulat ibidem
b ʒ Buod0A ud 751 Byzeni libertas 75²
C A
C Admea uictoria 494.
Cæcior leberide 108 Caæca dies,& oculata di. 24.6
Cæca ſpeculatio 248 Cæcus cæco dux 2 48 Cæcus auribus 766
Cæcum inſomnium. 767 Cæcus& claudus non intra/ bunt templum. 797 Caædimus inq́ʒ uicem præbe/ mus crura ſagittis 64 Cænei haſta 7 48
Calabri hoſpitis xenia 652
Calcar addere currenti 71
Calculo mordere 6 72 Caleulum reducere 162
allicyrijs plures 573 Callum ducere 5za.
Calidam ueruti partẽ 465 Calidum prandium comedi
ſti 41 Caliga Maximini 28 Caligare in ſole 440
Caliphanes
Cavcet lepi
Canereadm
Caetellenis Cmnaos lepe Cmaũ ingt (andidum! N daci Cmnes imic us latrant Cmnens uita Canere de Canidas pa olla.
Canem exc rnre.
Caninafac Canss felti titcatulc (anis Cans circn Caninam Canss pec pendit Canisme Cmnsre tum. Canis un Canisin Cnödis Canis taut Lanis in

X
aretra dies u nctſus eipla 4
praſep E an 66 nus ubinde ens
at 3p;,
ad aceruu 30d prius 77 emolottor„ ditate 57) ingua 608
OPpolitusbotro, ma 1— pottat; mellis tempa
tes Pus expe lenari leporem
8 qdẽ uir bonug 608 anit luſcinix quxrit 5n enge 65 iudex eſt 45
obambulat übidem 3y Atüi 78
ilibertas 751 C A
Admea uictoria 494
Qacior leberide 10oz
lies,& oculata di. 246 peculatio 143 Cxco dux 245 auribus 765
ninſomnium. 767
& daudus non intra/ ttemplum. 797 aus inq; uicem prabe/ crura lagittis 640 haſta 74b i hoſpitis xenia oſi nee currenti 71 o mordere um reducere eris plures 49„ vꝙ am uerutt parte 45⁵
16
adum comedi um Pfa 4 Nlriimini 4 re in ole
Caliphano
u,.–⁶ 8 8 4
Sihane, 7 7 41 Callipides 191 Caluus comatus 9 436 Caluum uellis 4+ 95 Camelus ſaltat 481 Camelus deſiderans cor/ nua 6 ²3
Camelus uel ſcabioſa com⸗ plurium aſinorum geſtat onera. 2930
Cancer leporem capit 4¹⁹
Canere ad myrtum 450
Cane tellenis cãtilenas. 448
Cancros lepori cõparas. 260
Cancrũ ingredi doces 6sz⁊
Candidum linum lucri cau ſa ducis 581
Canes timidi uehementi·
us latrant 68²⁷ Canens uitæ palmum. 755 Canere de Telamone. 608
Cani das paleas, alino ofla. 524. Casem excoriatam exco/ riare. 389 Gam facundia 40 Canis feſtinans cæcos pa-⸗ rit catulosg. 353 Canis 1e1o 77 0
Canis circum inteſtina. 4 7 Caninum prandium. 297 Canis peccatum ſus de pendit 86806 Cahis mẽdico auxllians. 761 Canis reuerſus ad uomi⸗
tum. 624. Canis uindictam 223 Canis in præſeppi 202 Canis digna ſede 447
Canis tanq́; delum na. 575 Canis in uincula 431
Canis panes ſomnians. 720
Canis uiuẽs è magdalia. 74.0
Canis ſæuiens in hapidẽ. 753
Cantharo aſtutior. 576 Cantherium in foſſa 18² Cantherius in porta. 169 Cantilenã eandéẽ canis 439
Capere ciuitate 795 Capere prouciameetade 4 re prouincam u Capra ad feſtum 719 Capra gladium 41 3 Capram portaret non pol..— ſum. 3..s. 487
21„ 2* 5„—
Capra cõtra ſeſe cornua 43
Capram cœleſtem orientem
conſpexerunt 7¹⁸ Capra nondũ peperit 44⁸ Capra Scyria 2092 Caprarius in æſtu. 467 Captant es capti ſumus 202 Caput ſine lingua 306 Caput artis decere, quoc fa. 790 Caput ſcabere 631 Caput. 332 Caput uacuum cerebro 6u Carbone notare 161 Carcini poömata 571 Carica muſa. 259 Carica uictima 570
Caricum ſepulchrum 76² Caricus hircus 65z Carpathius leporem 338 Carpet citius aliquis, qudàm imitabitur 367 Caſcus caſcam ducit 67
Caſſioticus nodus 431
Cataſtrophe fabulæ 67
Catella Melitæa 602 Catulæ dominas imitan/
tes. 44⁹ Cauam Arabiam ſerere. 330
Cauda blandiri 741 Cauda de uulpe teſtaf 275 Cauda tenes anguillam. 14 2 Caudæ pilos equinæ pau- latim uellere 26²½ Cauendum ab eo, qui ſemel
impoſuit 689
Cauendũ à potentiore 688 Cauentis clancularias inſi
dias 683
b Caue thoracem. 44. Caunius amor 576 Caute loquacior 6 46
Cautus enim metuit 750
C.EB
Cecidis& buphoniorũ Cedendũ multitudini. 704.
Celmis in ferro. 574 Celerius elephanti pa/ riunt. 266
Celerius quam Butes 456 Centaurice 572
Centũ plauſtri trabes 771 Cepas edere, aut olface. 575 Ceppllus parturtW. 353
PER ORDINEN ALPHABEI.
αςς. 772² Cera tractabilior 122 S7 5. Ceram auribus obdis. 763 Cercopiſſare 475 Cercopum cœtus ibidé Cercyrea ſcutiia 35 Cereri ſacrificant 747 Cerite cera dignus 306 Certamen non accipit excu ſationes. 6 Certum proſpicio 703 Ceruinus uir 475 Ceruus canes trahit 775 Ceſcon habitas 455 Ceſtreus ieiunat 97 Ceſtum habẽt Veneris.5 74. C H Chalcidiſſare s Chamaleonte mutabi/ lior 606 Charetis poli eitatiões. 455 Charontis ianua. 4092
Charybdis barathrum 672 Chirdnium uulnus 492 Chius ad Coum. 482 Chius dominum emit 397
Chius. vE.„, 756 Choenici ne inſideas 5 Chordæ uicee 603 I257„O. 301 ClI Cbo opus duraturis i in 2. 2 bore 698 eà, id eſt adalter⸗ nus 1 607 Cibum in matellam ne im mittas 1, Cicada cicadæ chata formi ca formicex. 965
Cicadæ apem cõparas 258 Cicadam ala corripuiſti 273
Cicada uocalior 288 Cicadis plenij. 60)5 Ciceris emptor 627
Cicernus Bacchus 457 Cilicij imperatores. 573
Cilicum exitium 572 Cilix haud facile uerum di cit Sinzit gF⸗ Cimmeriæ tenebre 453 Cinclus 65 Cinyræ opes 562 Circumtondere comam. 160 Circulum abſoluere 465
Ciſſamis cous 573 Citis

—,“—x———— — ſſ“ 3 4
* 24———
——
Citis quadrigis us
Citius quàm aſparagi co- quuntur. 667 Citius uſura currit, quum Heraclitus 466 Citius in naui cadens à li·
gno exciderit 375
Citius elephantum ſub ala celes a:s Citiꝰ Telegoræ donarim 791 Citra arationem, citraq; ſe/ mente. 170 Citra puluerem 169 Citra uinum temulentia. 89 Ciuitates ludimus 573 C. 4
Clamoſior lauro ardẽte. 4.73 Clauam extorquere Her/
culi 575o
Claudiana tonitrua 571
Claudi more tenere pi/ ammm. 5?7
Claudꝰ optime uirũ agit i5 Claue findere ligna 454. Clauum clauo pellere 56 rarsidae. 571 Clematis Aegyptia 28
Cleocritus 572 Cleomenes ſupat cubiie 767 Climacides 7792 Cliſthenem uideo 572 C N Cnips in loco. 771 Cochleare creſcet 350 Cochleæ uita 783
Cocta nũerabimus exta. 14 9
Codali chœnix 570 Cœlo ac terræ loqui 169 Colũ digito attingere 769 Coelum territat. 40z Cœnare me doce. 632 Coœrno purã aquã turbãs 465 Colophonia ferocitas 31¹9 Colophonem addidit 382 Colophoniũ ſuffragiũ. 7¹19 Coloſſi magnitudine. 569 Colubrũ in linu fouere 756
Columen familiæ 105
Columnas rumpere 770 Cominus atq; eminus. 129 Communis Mercurius. 339 Cõmune naufragium. 76 3 Complurium thriorũ ego ſtrepitum audiui. 308
INDEX PROVERBIO
Compreſſis manibus 322 Cõplura maſculi canis. 526 Compendiaria res impro-
bitas 5a4. Concordia 705 Concha dign1us 570
Cõciliant homines mala.334. Concordia fulciuntur opes 691 Confringere teſſeram 300 Concupiuit aſſam farinã342 Congregare cum leonibus
uulpes 269 Connæ calculus 350 Conniueeree 2’/2 Conos artoxyx 746 Conſcientia mille teſtes 309 Conſilijs ſimul facto
ua.. 2713
Conſilium in melius com
mutandum 695
Conſulendum& conſilijs
parendum 684. Contemnentis dicteriũ. 685 Contemnentis inimicũ. 690
Cõtingit& mal uenatio. 426 Conto nauigare 570 Cõtorqᷓt piger funiculũ. 140
Contrahere ſupercilium. Inflare buccas 65
Cõtra retiarium ferula 440 Contra ſtimulũ calces 105 Contra torrentem niti 5 7ο Contribulis factus ſerua or
dinem
5759 Conuenerunt Attabas&
Numenius 569 Conuiua, non conuiua 706 Copiæ connu 176 KoHuBoνeG 672 Corinthiari 769
Corinthijs non indignatur
Ilium 43 Corinthus& collibus ſurgit. & uallibus deprimif 4u
Cornea fibra 222 Cor ne editio 16 Cornicari 2;
Cornicibus uiuacior 197 Cornicũ oculos cõfigere. uʒ Cornix ſcorpium 41 Cornutam beſtiam petis. 4 8 Coronã quidẽ geſtans. 34.8 Coronam ne carpito 20 Corpus ſine pectore 306
RVN b Corpore effugere. 36%
Corrigẽtis qd dictũ eſt. 690
Corrumpunt mores bonos colloquia praua 304.
Corrupta iudica 6907
Coruũ deluſit hiantem 283
Coruus aquat 568 Coruus ſerpentem 748
Corui luſcinijs honoratio/ res 763 Corycæus auſcultauit 70
Corytheo deformior 570
Cotem alis 8 Coturniſſare 572
Cothurno uerſatilior 2 Coturnix Herculem 45
( E Crãbe bis poſita mors. 157 Craſſa Minerua, pingui Mi-
nerua 34 Craſſiore muſa. 5 Crater litiun 740 Crepitu probabis 757 Creta notare 16t
Cretenſis Cretenſem 6
Cretenſis cum Aeginita. 6
Cretenſis mare ibidẽ Cretenſes ſacrum 563 Cretiſſa cum Cretenſe 66 Cribro aquam haurire 37 Cribro diuinare 290 Crobyli iugum 4 78 Crocodili lachrymæ. 416
Crceſo, Craſſo ditior 200
Crotone ſalubrius. 4i
Crotoniatarũ poſtremꝰ. 41½
Crudelis Bacchus. êén
Cubito emungere 40z Cucurbitas lippis 336 Cucurbita ſanior 363
Cucurrit quiſpiam, ne plu uia madeſceret,& in plu uia præfocatus eſt 404.
Cui iſta arrident. 676
Cui multum eſt piperis, etiã
oleribus immiſcet. 59 Cuiuſmodi portento me in/
uoluit fortuna i4.
Culicem colant 720
Culicem elephanti con/
ſerre„
Cũ adſit uia ſemitã quæ. 751
Cũ amico nõ certandũ. 71½
Cumani
A. Ciane limu
Can Caec
(om hrats Cum icet 1
ras litem Cum Miner
quoq; mo Cunm ſech Cum mala Cum molss Cã Nibasc
Comparur
cetur ſpi Cum pluri nimus, eo mus Cum prine dum Cumpalu Coamſsna Cävterg Copidma nifolio Curceſſat Cora elſe, Curare cu Curetum, Cornon ſ utrenten Curr”s boi Curia umg
Cxdobori Cſcopb ſelopica 1 gdi poœn⸗ Mneach Ckuilif Onio bo eme Cmnu

dor
L3as 3 3 ldidig Oquia praua rupta iudica os au deluſit hi, 99 uus aquat 7
ytheo— 5 em alis 3 urniſſare 38 — urnix
C wen 4 be 4 poſita mots.
4 inerua,. 12. rs uga Mi, ſſiore muſa. 4 ter litium 24
ta notare tenſis Cretenſem 6
tenſis cum Aeginia Ss
tenlis mare dice tenſes lacum 3ch tiſſa cum Ctetenſe 6s
oro aquam haurite f
dro diuinate 190
byli iugum 46
codili lachrymæ. 46 xſo, Craſſo ditior ꝛ0o
Stone lalubrius. 4
toniatarũ poſtrem. 44
adelis Bacchus. l C V
bito emungere 400 curbitas lppis Bö curbita ſanior 66)
Cyrnia iactura
P ER ORDINEMALPHABETI.
Cumani ſero ſapiunt 165
Cum adlſit urſus, ueſtigia
quæris 296 Cum aqua fauces ſtrangu
let. 318 Cũ cane ſimul& lorũ 765
Cum Care cariſſa. 66
Cum ceſſat boreas 609 Cum Coryco luctari 56z Cum deo quiſq; gaudet&
Het. 563
Cũ Delphis ſacrificauerit.53z
Cũ dijs nõ pugnandũ 699
Cum dijs pugnare 43z
Cũ exoſſis ſuũ rodit pe. 771
Cum haſta, cum ſcuto 50oi
Cum laruis luctari. 73 Cum licet fugere, ne quæ/ ras litem 619 Cum Minerua manuum quoq; moue 182 Cumini ſector 317 Cum mala pepererit 170 Cum muſis 651
Cõẽ Nibas coccyſſauerit. 599 Cum paruula eſt, bona ui/
detur ſpina 603 Cum plurimum laboraue rimus, eodem in ſtatu ſu mus. 331 Cum principe nõ pugnan dum 705 Cum puluiſculo 504.
Cum ſis nanus, cede 765
Cũ uterq; cõcedit alteri 68ʒ
Cupidinum crumena por
ri folio uincta eſt. 83 Cur ceſſatum eiſtſt 785 Cura eſſe, quod audis 749 Curare cuticulam 419 Curetum os 563 Cur non ſuſpendis te 491 Currentem incitare 71
Currus bouem trahit 217 Curſu lampada trado 68
Cyclobori uox 571 Cyclopis donum 123 Cyclopica uita 303 Cydi pœnam debet 571 Cyxgnea cantio 7z
Cypariſſi fructus 763 Cyprio boui merendam. 310 Cyrbes malorum. 44 681
Cyrnia terra 56 ²
Cythnicæ calamitates. ibidẽ
Cythonymi probrũ. ibidẽ
Cyziceni ſtateres ibidẽ D A
88 Aedali alæ 56 0 Dædali opera 391
Da mihi mutuum teſtimo
nium. 238 Danace 6⁸² Danda uenia lapſo 716 Dare manus 284. Dares Entellũ prouocas 561 Dare uerba 160 Daſypꝰ carnes deſiderat. 179 Date mihi peluim. 56¹ Dathus bonorum. p100 Dat ueniam coruis&c. 635 Datyli dies 4²²
Daulia cornix. 551 Dauus ſum, nõ Oedipus. 101
D 8 Dea impudentia 56 0 De alieno liberalis 7ʃ5
De alieno ludis corio. 368
De aſini umbra 107
De aſini proſpectu. in De calcaria in carbona/
iam 4²² De cœlo ad ſynagogã. 796 Decempes umbra 616 Decernet᷑ eqᷓ theſſalica. 7 40 Decora teipſum 75² Decipula murem cepit 618 De curru delapſus. 376
Dedecus publicum 692 Dedi malum& accepi 367 De facie noſſe. 284. De fece haurire 289 De fera comediſſti. 461
De fructu arborẽ cogn. 275 De fumo diſceptare 108 De gradu deicere. 121 De grege illo eſt 6)i
De guſfu cognoſco 275
Deinde expergiſcebar 560
De lana caprina 108 De lapide emptus 561 De lauticijs 7⁰3 Delius natator 186
Delphicus gladius. 3893 Delphinũ cauda alligas. 142
Delphinũ natare doces. 143
Delphinum ſyluis appingit
Hluctibus aprum. 4 ⁹
De manu in manum 7094. Demittere ſeſe ad aliorũ.709 Demulcere caput 554. Dentata charta 651 Dentem dente rodere. 453
Dente theonino rodi 359
Deo, fortunæq́; cõmitto. 695
Deorum cibus 261 Deorum manus. 91 De pilo pendet 282 De plauſtro loqui 231
De poſſeſſione deijcere. 560 De pulchro lig.uel ſtrã. 348 De pulmone reuellere 632 Deſerta cauſa 170 Deſertum obtueri 761 De toga ad pallii 796
De tuo capite agũ᷑ co. 747
Deũ eſſe.Deum facere 175
Deus undecunq; iuuat, ſi
modo propitius 7⁰3
Deum ſequere 3653
Deuotionis templum 8ꝛ Deus ex improuiſo appa. 43
Deus ulciſcetur 70⁰4. Dextro Hercule, aut amico Hercule 46
Dextrum pedem in calceo ſiniſtrum in peluu 560
Diagoras Melius. 6¹ʃ6 Dicas tria ex curia 594. Dicendo dicere diſcunt. 186 Dictum ac factum 651
Dies adimit ægritudinẽ. 42⁶ D ifficilia quæ pulchra 319
Ditffficilis uir 558
Dij facientes adiuuant 181 Digna canis pabulo 447
Digna cedro 744 Dignus pilo 242⁷ Dignus obeliſco 243 Dignum propter quod ua/
dimonium deſeratur. 2 4 Dignus argiuo clypeo. 245 Dignus qui cum in tene/
bris mices 244. Dignũ patella operculũ.304 Dimidium plus toto 286 Dimidio uitæ nihil differũt
felices ab infelicibus 318
Diolygium malum 464.
Diomedea neceſſitas 265 Diomedis& Glauci ꝑmu. 55 Dionis g 24s b Dionylius

Dijs hoĩbusq; plauden. 46 Dij laneos habẽt pedes 306 aie T'i πασσ –5S. 76 Dij tibi tuã dent mentẽ.749
Diu delibera. 760
Diu diſſimulatũ apiẽtis. 685 Diuerſarum partium 686 Diues aut iniquus eſt. 276
Diues.767 Diues factus iam deſijt gau⸗ dere lente 495
Diuinũ excipio ſermonẽ 795 Diaitiæ nõ ſemꝑ optimis contingunt 708
Docui te urinandi artẽ 618 Dodonæũ æs. 23 Domeſtice notus 285 Domeſticum diſſidiũ. 7¹5 Domeſticum malum 704 Domeſticũ theſaurũ calũ.192
Domeſticus teſtis 373 Domi manere oportet y50 Domi Mileſia 124.
Domum cum facis, ne re/ linquas impolitam 184. Domꝰ amica, domꝰ opti. 598 Domus optima 714. Domi cõiecturã facere. 299 Domi habet, domi naſcit᷑. ibi.
Domi manendum 702 Domus recta 790 Donũ qd cũqʒ dat aliꝗs. 7309 Dorica muſa. 433
Doryphorematis ritu 792 Dormientis rete trahit. 170
A b mσππνιν⁹H 751 D R
Drachmæ grando 550
Duabus ancoris fultus 26
Duabus ſedere ſellis 209 Dubia cqoena 406 Ductus ꝑ phratores ca. 652 Dulce bellum inexꝑtis. 7²3
Daulce pomum cum abeſt cuſtos. 788 Duͤlcis cubitus 325
Dum clauũ rectũ teneã ʒʒz
Dum uirent genua 776 Duob»malis reſiſtere dif. 6 ⁹ Duobus pariter eũtibus. 557 Duobus pedibus fugere.187 Duodecim artium 550
b INDEN PROVERB Dionyſtus Corinthi 45
Duplices uiros 550
Duos parietes de eadem dealbare fidelia 209
Duos inſequẽs lepores, neu trum capit 598
Duplex cappa 656
Daurus alloquijs 610
E A NAdem cera. 498
EFadem menſura 34. Eadẽ oberrare chorda 148
Fadem per edem 173
Fadem penſare trutina. 14 8 Eadẽ tibi& Pythia&c. 464.
Eandẽ tundere incudẽ 288
Ea tela texitur 323 E B Ebur atramento candefa/ cere. 1 E OC b E cantu dignoſcit᷑ auis. 753 E canis podice 753 Echino aſperior. 420 Echinus partũ differt ibidẽ E clibano boues 796 E Creta raptus 788 EardunECHK... 625 FE'uA'viοσ 6²⁹
E culmo ſpicã conijcere. 751 ED
Edax currus 4¹⁷ Ede naſturtium 253 Edentulus ueſcentium den tibus. 549 E dolio hauris 34.1
E duobus tria uides 549 E. F
Effœminatorũ etiã oratio09 Efficimus pro noſtris opi-
3 bu mœnia. 226 E Hlamma cibũ petere 744 Effœta ſenecta 7¹1½
Effugi malũ, iueni bonũ.549
E fimbria de texto iudic.275 E G
Fyusorie utsge 758
Ego ac tu idem trahimus iugum. 613
Ego ex bono ĩ bo.tra.ſu. 650
Ego faciam omnia more Nico. 650
Ego tibi de allijs loquor, tu reſpondes de cepis on
1 Eidẽ inhiãtes teſtamẽto. 696
IORVM 1 Eiuſdem muſæ æmulus 323 E I.
Electro lucidior 785
Elephãtũ ex muſca facis. 28² Flephãtus nõ capit murẽ.282 Flucet egregia uirtus 691
E Maſſilia ueniſti. 722
Embarus ſum. 7¹9
Emere malo, qᷓ; rogare. 96 Emori riſu. 749 Empedoclis ſimultas 459
Emultis päleis paulum fru-
ctus collegi. 30 Emũctæ naris, muccoſis. 499
Enaſſa eſcam petere 788 Endymionis ſomnũ dor. ⁊8x
FEodem cubitao 298 Eodem bibere poculo 239 Eodem ulud docti. 497
E'rν‿αα πα. 760 E Patrocli do. 649.& 784. Epeo timidior. 497 Epheſiæ litere ibidem Ephemeri uita 76¹ Epiphyllides 7754. Epiſcythizare. 375
Epimenideum corium 760 E poculo ꝑforato bibere 606
Epopa cum cygnis 257 E A b
Equis albis præcedere. 128
Equi ſenecta. 324. Equo ſeneſcenti 497
Equus me portat, alit rex 214.
Equum habet Seianum 10
Frecti 7092 Eertrienſium rho 498 Ergini cani 604.
Erynnis ex tragœdia. 761 ES
Eſernius cũ Pacidiano. 4. 44. Eαμααά☛¶ õOŏi8s 604. E ſquilla nõ naſcitur roſa 398 Eſt Pylus ante Pylum. 4.96
Eſto promus. 761 E ſublimi me derides 84 E T
E tãtali horto frucv coll. 765 E targigradis aſinis equus prodijt 497
Et fama
Fhricles
lls ta
Ftnati nate Rtpoſt mal dum ct ktpuero pe
nbusma
Paerit mal
Fueéuuspte
Fuitata cha
Famauſcul lunt aure Eundem ca
diindue kupeyphe
Fäuripushe
Farybatiſ
Forymnus
b Fraaden
Pxaca ui Framphi
kXæqbo Ex aped
Excubias Pxcubias
kXcubiari
kx diame Rxeodem
Xeo pro⸗ ercitatic f onte
k habita elert
8
E P tes
daüm. Apaum
Euinand
Kimmd
4*

E 9 lucidio b 3 Aüexm J
699 arug ſum 78 emalo 29 t rilu 96
a eſcam petere
mionig lomnũ EOm
n cubito
n bidere poculo 139
ſa fãra. 760 timidior. iæ literæ
. 8
5 * 3
dr naris, m 80 ¹ uccol.
m in ludo dodi. 2 E P 43p
97 ibidemn
neri uitia 761
pllides 754. b
thizare. 675
nideum corium 75o lo pforato bibere bob
cum cygnis 2/7 E
lbis præcedere. us
necta. 34
eneſcenti 497
me portat alit rex u
habet Seianum 40
E R 731
ſium rho. 4⁰⁸
ani 604
Lexaxm 74 E
3 cũ Pacidiano. 44 4
AXS.
nõ naſcitur roſa 398
us ante Pylum. 496
omus. 75' E T
votto fruct coll. 761
radis alinis c4a 3
lit Etfimm b
kEx æquo partire 1 Ex aſpectu naſcit amor 81
Etiã bætylũ deuorares. 76 2
— Etiam capillus unus 628 Etiam corchorus inter ole,
Etiam dormiẽs ſomniat 60z
Etiam in deorum cœtũ. 741
Etiam quercus bacchat᷑. 762 Etiã ſi lupi meminiſſes. 490 Et me mater 276 Et meum telum cuſpidẽ ha⸗
bet acuminatam 82 Et nati natorum 566
Et poſt malam ſegetem ſeren
dum eſt 784. Et puero perſpicuum eſt.ʒz6
E tribus malis unum 6)
E V
Euenit malo male 689 Euẽtus p̃ter expectatio. 696 Euitata charybdi in Scyl.45 Eum auſculta, cui quatuor
lſunt aures 92
Eundem calceum omni pe⸗
di induere. 783 EFEuparyphus 689 Enñnuripus homo 281 Eurybatiſare 82 Euricles 74²½ Eurymnus.„ Fxacademia uenis 609
Exacta uia uiaticũ quære. 4. 83 Ex amphitheto bibiſti 752 760
Excubias agere, aut ditari 535 Excubias agere in Naupa. 81 Excubiarũ cauſa canens. 234. Ex diametro oppoſita 299
Ex eodem ore calidum d fri
gidum efflare 246 Ex eo prope tantum 738
Exercitatio poteſt omnia. 58
Ex fronte perſpicere 42
Ex habitu bonum uirum præ
ſe fert 84 701 Ex harena funiculum ne/
339
b Exigit& à ſtatuis farinas. 583
EFxigua res eſt iuſticia. 333 Exiguũ malũ, igẽs bonũ 437 Exiguum oboli precium. 633 Eximereè manu manub. 741
Ex inanibus paleis. 485
— PER ORDI NEMALPHARHRTI. Et fama fuit& eras 519
Ex Iouis tabulis teſtis. 245
Ex ipſo boue lora ſumere 81
Ex minimis initijs maxi/
ma. 686 Exordiri telam 46²2 Ex ore lupi. 481 Ex ouo prodijt IaI Expecta anus. 617
Expecta bos aliquando her/ bam. 617 Expedit habere plura co⸗
gnomina. b 673 Expertes inuidentiæ muſa rum fores. b 3²
Ex quercubꝰac ſaxis na. 260
Ex ſe fingit uelut arane?ꝰ 780 Ex ſtipula cognoſcere. 298
Extis pluit 580
Ex tempore uiuere. 255
Extra publicã uiã ne defle. 18
Extra cantionem 356 Extra chorum ſaltare. 462 Extra oleas 348 Extra organum 554
Extra periculum ferox. 691 Extra quærere ſeſe 432
Extra telorum iactum uo Extra lutum pedes habere. 8 Extrema extremorũ ma.604. Extrema linea Extremis digitis attĩ gere.285 Extremũ occupet ſcab. 774
Ex tripode 36 Extritum ingenium i) Ex tua officina 462 Ex umbra in ſolem. 81 Ex uno omnia ſpecta 81 Ex uno multa facere 328
Aber cum ſis. 772 C Faber cõpedes quas fe cit, pſe geſtat 48 Faciem perfricare 275t
Facile cũ ualemus, recta con/ ſilia æegrotis damus 198
Facies tua cõputat ãnos 470
Faciunt& ſphaceli immuni tatem. 82
Facta iuuenum, conſilia me
diocrium, uota ſenum. 633
Factum ſtultus cognoſcit. 31
Falces poſtulabam 357
EFallacia alia aliam trudit. 360
Fames& mora bilem 499
Fames Melia 282
796
Famis campus ibidem Farcire centones 416
Faſtuoſus Maximus 380 Fatale uitæ tẽpus exactũ or
Fatis adactus 707 Fatis imputandum 685 Fatum immutabile. 703
Fatum ineuitabile 7⁰⁷ Fauſtus exitus 7⁰3 FE b Eecẽ bibat qui uinũ bibit. 200 Feles Tarteſia 80 Felicitas à deo 761
Felicitas multos habet a. 63
Feli crocoton. 80 Felicium multi cognati 565 Felicibus ſunt,& trimeſtres it beri. 20 Felix Corinthus, at ego ſim Teneates 436 Felix qui nihi debet 487
Feneſtram aperire 123 Feras non cupes 94. Feri puer„9z Ferreus.aheneus 222
Ferrum natare doces. 36 Ferrum ferro acuitur. 239
Ferre iugum 80 Fertilior ſeges eſt alieno in aruo 290. Feſtina lente 382 Feſtiuus ſermo 7°5
705 Feſto die, ſi ad ꝓdege.&c. 79
Feſtucam ex alterius oculo
eijcere 204. Feſtum multas habens 710 Ficos diuidere. 318 Fictilis hono 39 Ficulnus 235 Ficulnus gladius 499 Ficum cupit. 372 Ficum Mercurio 499 Ficus ficus, ligonem ligonem
uocat 37 Ficus poſt piſcem. 740.
Ficus auibus gratæ. ibidem Fiducia pecunias amiſi o
Fidus amicus 7¹½2 Figuli opes ot Figulus figulo inuidet, faber
fabro 65 Filius degenerans 696 Filũ cõtentionis tũc erat. 60 Finem uitæ ſpecta 102
1 bb Fixis

Fixis oculis intueri 5i. fEir 8
Flagitiorũ turpis exitus 7ii Flãma fumo eſt proxima. 150 Flere ad nouercæ tu mul. 266 Fiet uictor, uict interijt. 45 Flocci nõ facio, aut flocci fa cio. 242 Flauius cũ mari certas. 283 Fluuius nõ ſemꝑ fert ſe. 756 Flauius quæ procul abſunt irrigat 556
Focus luculẽtus in ædibꝰ.718 Fœdũ eſt& mãſiſſe diu. 504 Fœmina nihil peſtilẽtius. 7¹1 Fœnã eſſe, ambroſia alẽ. 565 Fœnum habet in cornu 47 Folio ficulno tenes ang. 142
Folium Sibylle 237
Fontes ipſi ſitiunt 225
Fõtibꝰ apros, floribꝰ au. 649
Foras Cares, nõ amplius an/
thiſteria 78 Fores aperire 649 Fores habet tritas 5zs
Formica camelus 159
Fortes fortuna adiuuat. 71
Fortis in aliũ fortiorẽ in. 721 Fortuna æſtuaria 64 8 Fortuna ꝓrſus aduerſa. 6 86 Fortuna reddit inſolẽtes 708 Fortunatior Seroil Car. 79
Frater uiro adſit 337
Fratrũ inter ſe iræ ſunt acer biſſime 7²
Fricantem refrica 239
Frigidã aquã ſuffundere. 300
Frons occipitio prior 6z Frontem exporrigere.fron
tem contrahere. 25 Fruſtra Herculi 454. Fruſto panis I. Fruſtra canis 14.1 Fruſtra currit 5s4.
Fruſtra habet ꝗ nõ utif 699 Fruſtratus conatus 687
F V Fucum facere 0 Fuere quõdã ſtrẽnui mi.277 Fauga tutior F12
Euge ꝓcul à uiro maiore.615
Fuit& Mãdroni ficu,na. 29 Fuimus Troees 277
Fulgur ex pelui 485 Fumentẽ naſum urſi. 634. Fumi umbra 4 0l Fumos uendere 104. Fumũ fugiens in ignem in⸗ cidi. 146. Funem abrumpere 167 Fungus. 742
Funiculã fugiũt miniatũ.79
Furari litoris harenas 756
Fureriq; fur cognoſcit,& lu⸗
pum lupus 391 Fures caamorem 79
⅜ Allorum incuſare uen/⸗
tres 540 Gallos quid execas 558 Gallus in ſuo ſterquilinio
plurimum poteſt 777
Gallus inſiit 9596 Gaudiũ dolori iunctũ 717 G F b
Generoſioris arboris ſtatim planta cũ fructu eſt 183 Generoſior Codro 493 Generoſior Sparta 499
Generolus es ex crume/ na. 493 Genius malus 45 Genuino mordere 359 Genu ſura propius un9 6 1 3 Gigantum arrogantia u 6 1. Gladiatorio animo 114. Gladiator in harena conſi/ lium capit 192 Gladium dediſti qui ſe oc- cideret. 555 Gladiũ acutũ auertas 1s Glauci aus 493 Glaucus alter. 759 Glaucus poto melle reſur/ rexit 495 Glaucus comeſa herba has 27 bitat in mari 709 Gleba aruum. 4⁹3 Gloria futuri 722
Glorioſũ&ʒ apud poſte. 699 a6.GN
Gnomon& regula 332 ros yꝗ Btrap 608
Gorgonẽ Perſeus aggre.759 Graculus inter mulas 215
'NDENX PROVERBIORVM
Græca fide 245 Grata breuitus 790 Grata nouitas 600 Gratia gratiam parit 3
Grauiora Sambico patit. 47
Grues iapidem deglutien/
rodo zp Gutta uini 758 . G y 2 O, α,ο poss 75852 ygis anulus 52² La aab A
LT Abet& muſca ſple- 1— nen. G 23 Habet 740 Haæc Helena n3 Hæc iuſticia. 610 Hac potior. 185 Haæret in uado 469
Heſitantia cantoris tuſſis. S§ Hamaxiæa 86880 Hanc technam in teipſum
ſtruxiſti 4o Harena cedere 284. Hiarena ſine calce 390 Harenam metiris 135
Harenæ mandas ſemina 36 Harmodij cantilena 539 Haſta Caduceum 539 Faſtam abijcere 284. Haud annuncias bellum. 55t Haud canit paternas can/
tiones 539 Haud contra oſtium 779 Haud impune uindemiam facies 349 Haud perficiet 704.
Haud quaq́ʒ difficile Atheni-
enſem Athenis laudare.333 Haud unqᷓ́; arcet oſtiũ. 349 BH E—
Hecatæ cqoena 79091 Hedera poſt anthiſteria.6 os Herbam dare 283 Heraclius lapis 172
Hercules hoſpitatur 740 Herculana ſcabies 407
Herculana balnea 3092 Herculanus nodus 277 Herculanus morbus 407 Herculei labores 541 Hercules& ſimia. 624.
Ferculis cothurnos 648 FHeri
Peiä d herwionb Herwonl Hemoolus Heroum
gelodile Hepperidu Hleterognad
Leteromo
Hiberæ ta Pic bonot worbus Bicfunis Hickhocl Biocbelli Hlncillæk
Pinnolus.
Bippacchi Hipparchc Hipponac
Fippolytũ
Hrundinũ Hirundine
dovneb Hirũdo to Hiis Medi
Hoc calcia as, Aril Hocnoue Hodie na was Hoderäa omines cten Homini Homo ß Homobi Homo ho Homo hc Homo T dlomotre Homo tric Ponos ai HNorname

nnouitas e daeare 4:4 didem deglatien
— 548
6 35 uini V
G 75 dop oura; anulus 4
4 A h he Amula ple t men 3 Jelena 24 aſticia. au in uado 46 ntia cantotis tuſſis. h xixa So technam in teiplam xiſti 45 a cedere 2⁵4
aſine calce zo
am metitis 39 æ mandas ſemina né dij cantilena 39 Caduceum y
n abijcere 154 annuncias bellum. ſjt
canit patemas can- 8 9„
ontra oſtium 779
mpune uindemiam 1 36 guaq; digicile Atheri-
n Athenislaudareß
nq; arcet oſtiũ. 349 E
PEBR ORDINEM ALPHABEBrTI.
Heri& nudiuſtertius 433
Hermionis uice 437 Hermonium officii 458 Hernioſus uſqʒ; ad gulã. 754
Heroum filij noxxæ 186 Heliodi ſenecta 4 80 Heſperidum mala 78a. Heterognathus es Gο Heteromolia cauila 339 11 1 b Hiberæ næniæ 4⁰b Hic bonorum uirorum eſt morbus 678
Hic funis nihil attraxit 276 Hic Rhodus, hic ſaltus 597
inc belli initium. 627 Hinc illæ lachrymæ nz Hlinnulus leonem. 106
Hipparchi murus. 740
Hipparchorũ tabula 3z9 Hipponacteũ præconiũ. 539
Hiippolytũ imitabor 648 Hirundinũ muſea 34.6
Hirundines ſub eodem te
cto ne habeas. 19
Hirũdo totos ſchœnos.76 4.
Flis Medus nõ inſidiabi. 534.
H
Hoc calciamẽtũ cõſuit Hiſti/
aus, Ariſtagoras induit. õ Hoc nouerã prius; 773
Hodie nullus, cras maxi- mus 749 Holerũ appoſitiones 539 Homines frugi omnia re/
cte faciunr: 360 Homini diligenti 797
Flomo Bombylius 462 Homobulla 38;3 Homo homini deus 44 Homo homini lupus 45
Homo Thales. 670 Homo treſſis 2422 Homo trioboli. ibidem Honos alit artes 2062 Horna meſſis 746
Hoſpes indigenam 6¹9
Hoſpitis habenda cura 708
Hoſtimentum eſt opera pro
pecunia 494+
Hoſtis non hoſtis 61 Hoſtiã munera, nõ mun. 100 Floſtis domeſticus 795
H. V
Huius non facio 242
Humi hauris 539 Humi ſerperr. 539 Hydram ſecas 1 290 Hydrus in dolio 722 Hylam inclamas 138 Hyperberetæa 533 Hyperi uertigo 489 Hypſea cæcior 109 Hyſtricis ſeta 761 1A Actantiæ comes inui-
dia 716 Iactare iugum. 579 Ialemo lecgichar 538 Ibyci gruues 220
laem Acci quod Teij ze⸗
Iecit Achilles duas teſſe. 497 G
1 1
Ignauis ſemp feriæ ſunt. 449 Ignaui uertitur color 8; lIgnem igni ne addas 5z Ignem diſſecare 36 lgnem ne gladio fodito. 16 Ignem palma 538 Ignis ad torrem 648
lgnis, mare, mulier, triama
la 356 Ignis nõ extinguit̃ igni. 599 11
Iiſdẽ è literis comcœdia ac tragœdia componitur.61⁸
Iiſdẽ ueſcentes cepis 549 I1 1.
Ilias malorum 98 Ilico hyemss erit Iliẽſis tragœdos cõdux. 410
Illò reſpiciens, ſed hic 64
Illotis manibus 279 Illotis pedibus ibidem H⁴&.ρννοσ 774. Imis ceris eradere 771 Imi ſubſellij 679 Imitabor nepam 750 I modo uenare leporẽ. 645 Immolare boues 577 Immunem uenire 780
Impator bonꝰ,& idẽ ro. 7s
Impitus ſubligaculo idu. 614
Impete peritum artis 474 Impollibilia captas 290
Improbi cõſiliũ in extre. 80
Improbitas muſce 69) 8— IN In abſurde locutum 6sʒ In acie nouacule 27 In ære meo eſt 224. In aere piſcari 89 In alieno choro pedem po
nere 357 In alieno foro litiga. 357. 36 8 In alio mundo 84. Inanis conatus 684. Inani ſpe flagrat 763
Inaniter aquam cõſumis. 138 In anulo dei figurã ne geſzo Inanium inania conſilia. 6ν In antro Trophonij uati. 232 In antrũ haud legitimũ, 618
In apes induxiſti 5 Aphannis 581 In aqua hæret. 143
In aqua ſementem facis. 136
In aqua ſcribis ibidem In area latitas. 69 In armis acciſſat 760 In aurem dicere 106 In beatem. 34.
In caducũ parietẽ inclin. 4.62
In canis podicẽ inſpicere. 353
In capras ſylueſtres. 581 In caput præcipitani 6o³ In Care periculum 180 Incidit in foueã quã fecit. 40 Incita equũ iuxta nyſſã. 78 7
Incitare currentem 6s7 In clamoſos 593. In cœlo eſſe 5 In cœlum expuis 618 In cœlum iacularis 142 In cotyla geſtaris. 535 Incudi reddere. In culmo arare. 769
Incus maxima non metuit
In dextram aurem 244.
In diẽ uiuere, ex tꝑe uiue. 255
Indignꝰ ꝗ illi matelpor. 17 4 In diſcrimĩe apꝑet, ꝗ ui. 69 4.
Indoctior Philonide 453 In dolio figularẽ artẽ diſ. 18e
Induitis me leonis exuuiũ.ii i. Indulgere genio 49 In durũ& implicabilẽ 782 Indus elephãtꝰ haud cu. 302 Induſtriã adiuuat deus 703z
bb 2 Inea⸗

6“— Y——X—— 2——— 4
.ͤ ÿÿI—ͤͤͤIoö—Zöoöͤſͤſͤſ 8——ʒÿ—— ÿ——
4—————— 9——„—
——————————————————— 3 4.“““ 1 ö
In eadem es naui 318 In eaſdem anſas ueniſti. 325 In eburna uagina plũ. gla. 116 Inelegantior Libethrijs. 192 In eodem luto hæſitas. 14.3 In eo ipſo ſtas lapide 537
Inertium chor1us 5il Ineſcare homines 439 Ineſt& formicæ& ſer/ pho bilis 431 Ineuitabile fatum. 7¹⁰⁶ Inexorabilis. 718.& 6 88 Inexploratus homo 4³¹ Inexplebile dolium 295 In fermento iacere 536 Infixo aculeo fugere. 22
Inflige plagã ab aratro 769 Influit quod exhauritur. 379
In foribus adeſſe 367 In foribus urceum 33² In formidoloſum. 688 In fugitiuum 699
Ingens rerũ multitudo. 684 Ingens diſcrimen.6 93.& 705 Ingens interuallum 770 Ingens telum neceſſitas. 381
Ingratitudo uulgi. 706
Ingredi lunoniam 740
In harena ædificas. 36 In harenam deſcendere. 284. In herba eſſe. 36 8 In holmo cubabob 498 In hoſtio formoſus 652 Inimicus& inuidus uicini oculus. 552²
In iquũ petẽdũ ut æquũ.377 It itio cõfidẽs, in facto te. 6 08
Initium belli. 536 In lapicidinas 324. In laqueũ inducere. 289 In laqueos lupus 292 In lente unguentum 215 In limine deficere. 169
In lipſydrio pugnas 760 In magnis& uoluiſſe ſat. 498
In matellã immeiere 167
In mari aquã quæris 28z3 In me hæc cudetur faba. 48 In neruum ir. 4 41
In nihil ſapiẽdo iucũ. uita 537 In nocte conſilium 355
Innocuus aliũ aſpiciam. 519 In numerato 771 In occipitio oculos gerit. 598
lInomnia potentes 774.
———y——;— ——
In parte uel ignem præde
INDEX PROVERBIORVIM
In om̃i fabula& Dædali./ 37 In orbem circumiens 380 In orci culum incidas 535
tur ali. F7 In pedes retrocedit 760 In periculoſo negocio non
eſt dormitandum 696
Ia planiciem equũ 259 In portu nauigare 39 In portu impingere 169
In pulicis morſu deũ in. 6 06 In puteo conſtrictus. 325 In puteo cũ canibꝰ pug. 296
In Pythij templo cacare. 759
In quadrũ redigere. 289 In quinq; iudicum genibus
ſitum eſt 498
In re mala animo ſi bono utare, adiuuat 615 In ſaltu uno, duos apros capere 647 Inſana laurus adeſt 4⁰⁸ Inſania nõ om̃ibus eadẽ 72²⁷ In ſaxis ſeminas. 336 In ſe deſcendere 203 In ſeditiõe uel Androcli. 36 8
In ſenem libidinoſum 685 In ſenem ne quod collocaris
beneficium 300 In ſimpupoñ 363 In ſinu gaudere 9
In ſinu manũ habere 528
In ſola Sparta ſeneſcere 759 In ſpem fruſtratam 68q
Inſperabilẽ uitã uiuis 614. In ſyluam ligna ferre. 225 Intẽpeſtiua beneuolẽtia. 229 In tꝑe cauẽda pœna ma.704.
In tenebris ſaltare. 275 Inter cæcos regnat ſtra⸗ʒ- bus. 619 Interſecta muſica 606
In tergo bouis deſedit. 619 Inter indoctos etiam Cory dus ſonat.. 369 Inter lapides pugnabãt,& la pidẽ capere nõ poterãt 84 Inter ſacrum& ſaxum 27 Inter malleũ incudẽ. 27 Inter os& offam. 144. Inter pueros ſenex 759
Inter cæſa& porrecta. 109
In terra pauperẽ 759 Interuallo perit fames 614.
In toga ſaltantis perſonam inducere 430 Intra tuã pellẽ te cõtine. 205
Iutra ſuas præſepes 2²⁹ In tranquillo eſt 347 In tranſcurſu 8f Intra ſeptimaum 535 In triuio ſum 72 In tua ipſius harena 647 In tuo regno. 22 In tuo luco& phano eſt.224 Intus& in cute 285
In tuũ ipſius ſinũ inſpue 205 In tuum iplius malum lu/ nam de. 568 Inus dolores 537 In uado 39 In uenatu perit 202 Inueni, non quod pueri in
faba 52 In uia ne ſeces ligna 20 Intus canere 324. In uino ueritas 213 Inuita Minerua 36
Inuitos boues plauſtro ĩi. 228 Inuitis canibus uenari 228 Inuitus Iuppiter nouit. 535 In uoti compotem 690 Inutilior Blace. 747 Inuulnerabilis ut Cæneꝰ 6og In utrãuis dormire aurẽ 244.
In utrũuis dormire ocu. 743
Ioca ſeriaq; 321 Io pæan. 407 Iouem lapidem iurare 453 louis quadrigis. 128 Iouis cerebrum 196 Iouis Corinthus 328 Iduis ſandalium 483 Iouis ſuffragium. 44 1 Iouis tegus 758 IP 1'roανμ³— 566 H* e du cſeue. 193
Ipſa dies quandoq; parens,
quandoq; nouerca 256
Ipſa olera olla legit 225 Ipſa ſenectus morbꝰ eſt.454. Ipſe ſemet caniit 4 4 ¹ Ipſe dixt ibidem Ipſe ſibi ꝑniciem acer. 694. lpſe ſibi mali fontẽ repꝑit. 4¹ Ipſi curandum 533
Ipſo cratere 29258
Ipſis
io oclo Jrlblb lrtare 0)
Iſ Ithmump füwithan
lafugiasn Iterũ adeũ lterũ atqy it lterũ trãqu Mthorus Jubentisap lucunda ui lucundiac
Nacädidim
terrä amb lugularen lungere u luppiter as luppitero
aſticie oc
uſiicain dectitu lucicai Tuuenai Juuenta luxta cul luxta Kur luxtamel lorta nau
Lädorem labax Lacgalin
Kerat la
dax M Aonicx. Aoniſme anponi Lapden,
4. Lpih l

quillo eſt 4 lc urſu 44) ptimam 27 o lum 2 plius har 3 regno. 643 uco d ph 1 in aff Hu plius ſinä inſpue 19 Pus malum lu⸗ 1 e. 568 ores 87 d tu perijt 9. non quod pueriin u ee ſeces ligna 8 mere 314 ueritas gr. Hinerua 1
canibus uenari ug luppiter nouit. e ompotem 690 rBlace. 747
rabilis ut Cæneꝰ 6og is dormire aurẽé 244 lis Lugc ocu. 743 aqh zu 1 4⁰⁷ hpidem iurare 48 uadrigis. n8 erebrum 195 vorinthus 35 mdalium 48 uffragium. 44 ergus 718 1 P b 1473p 566 —0 rtua. 64 s quandoq; parens, 5 doq; nnune 57 ra olaa legi Sus morb h4 6 met canit ein xit b 6, 4 oniciem acet — n lontẽ reppit· 4 randum
Iuuenta uiribus pollet 691 Iuxta cubitum profecit. 74 7 uvxtu fluuiũ puteũ fodit.60⁊ luxta melanm. 67
PER ORDINEM ALPHABEITI.
Ipfis placet 42; lpſi teſtudines edite ꝗ ce. 4⁹ Iplo horreo 6 4. lIpſum oſtiñ limen tetigi⸗ ſi 596 1 I R Ira omniũ tardiſſime ſe. 2u Ire per extentum 426 Iro, Codro pauperior 200 Irriſibilis lapis 47 Iritare crabrones. 41 Iſſa 647
Iſthmum perfodere 777
FcDAᷣςo z
Fa ugias ne præter caſã. 145
Iterũ atq; ite.ad Pithũ uia 533
Iterũ trãquilliratẽ uideo.3 47 Ithorus
739 1
Iubentis aperte loqui 683 Iucunda uiciſſitudo rerũ 228 lucundi acti labores 381 Iucũdiſſima nauigatio iuxta
terrã, ambulatio iu. mare. 8;
Iugulare mortuos 753 Iungere uulges 107 Iuppiter aquilã delegit. 761
Iuppiter orb1uIs 2185 Huſticiæ oculus 738 Iuſticia in ſe uirtutem com plectitur 394. Inuſticia iuſtioo 737 Iuuenari: 74 s.
Iuxta naam 746 L A Abyrinthus 32 I. Labore laborioſus. 532
LTaborem ſerere. ibidẽ Labrax Mileſius ibidem
Lac gallinaceum 177
Lacerat lacertũ Largi mor
dax Memmius 288 Laciadæ 1 52 Laconicæ lunæ. 40 Laconiſmus 3zI Lampon iurat ꝑ anſerẽ. 741 Lapidem elixa.)
14.2.
Lapidi loqueris
Lex& regio
Lapſana uiuerer 779 Laqueus laqueũ cepit 96 Laqueus auxiliari uidet᷑. 755 Largitio nõ habet fundũ. 295
Lari ſacrificant 276 Larus hians 331 Larus in paludibus 642 Larus parturit. 268 Larus 4 352² Latum unguem 14.7 Laterem lauas. 15 Late uiuens 1532 Lauares Peliam 533 Laudant ut pueri pauo/ nemwm. 748 Laureum baculũ geſto 47 Lemnia manu 5zz0 Lemnium malum. 273
Lenticulã angulo tenes. 633
Lentiſcum mandere 246
Leonẽ ex unguibus æſti. 275
Leonem radere 427 Leonem larua terres 190 Leonem ſtimulas 42 Leonem uidere 6 47
Leonina ſocietas 23 6 Leonis catulum ne alas. 39 Leonis exuui ſuꝑ croc. 63 Leonis ueſtigia quæris. 745
Leporem non edit 20
Lepori eſuriẽti etiã pla. 646
Leporis uita P770 Lepos Atticꝰ, eloquẽtia. 74.
Lepus apparens infor. 50
Lepus dormiens zot. Lepus pro carnibus 338 Lerij mali.. e t l
Lerna malorum. 98 Leſpia regula 174. Lelbiari 677 Leſlbijs digna 530 Leſbius Prylis 680 Letale mulſum 254. Leui brachio 129 Leuiſſima res, oratio ysz AcuuxnG 8
Liberorũ amãtior, qᷓ́; Gel. 493
Liberæ capræ ab aratro 529
Libera corcyra, caca ub. 740 Liberi poẽtæ atq; picto. 586 Libyca fer 667 Lignũ tortũ haud unqᷓ; r. 50
547
Limen ſenectx. 5,o Alduοd νi— 674. Lindij ſacrum. 4²⁹ Lingere ſalem 777 Lingua amicus 600 Lingua quò uadis. 354. Lingua iurauit 43² Lingua bellare z Lingua ſeorſum incidit᷑. 672 Linum lino nectis 254. Lis litem ſerit 530 Litem incipere 88s
Litem mouebit, ſi uel aſinus canem momorderit 263 Litem parit lis, noxa item
noxam parit 26a. Littore loquacior. 51² Littori loqueris 341 Lityerſã cantionẽ canis. 61 Locrenſe pactum a4zr Locrenſis bos. 499 Locupletum reditus 710 Lolio uictitant 323 Longæ regum manus 56 Longe lateg 30; Longe uicit n
Longum ualere iuſſit 372 Loripedẽ rectus deri. 572 Lotum guſtauit 480
L. V. 1
Lucri bonus eſt odor ex re qualibet 668
Lucrũ pudori præſtat. ibidẽ Lucernã adhibes in me. 4 26
Lucerna pinguior.& lecytho
pinguior. 430 Lunam detrahbere 745 Lumen ſoli mutuas 225 Lupi alas quæris 140 Lupi decas 46 7 Lupinum potum. 467
Lupi illũ priores uiderũt. 235 Lupo agnum eripere 483 Lupꝰ ante clamorẽ feſti. 4.83
Lupus circũ puteũ cho. 36 4. Lupus hiat 390 Lupus aquilam fugit. 48z3 Lupꝰ pilũ mutat, nõ mẽ. 596 Lupus in fabula 690 Luſciniæ deeſt cantio. 650 Luſciniæ nugis inſidẽtes.34 6 Lutum luto purgare 302 Lutum niſi tundatur, non fit urces 5o98 bb 3 Lutã

Lutũ ſãguine maceratũ. 529 Lux affulſit 4³3³ L y b Lychnobij 7³²⁷ Lydi mali, poſt hos Aeg. 5²9
Lydio more ibidem Lydius currus 365 Lydius lapis 17²
Lydorum carycæ 467 Lydũ in planiciẽ pro. 617 Lydus cauponatur 457 Lydus hoſtium clauſit. 4.6 7 Lydus in meridie. ibdẽ Lynceo perſpicacior 330 Lyſicrates alter 6¹17 Lyſiſtrati diuitias habes.617 M A
M Achinas poſt bellum adferre 552
Macilenta manu pinguem pedem. 771 Mactata hoſtia lenior. 437 Magis gaudet eo, qui ſene ctam exuit 678 Magis impiꝰ Hippome. 528 Maxgis ipſe Phryx. 492 Magis ſibi placet q; 493 Magiſtratum gerens audi iuſte& iniuſte. 48⁸5 Maxgiſtratus uirũ ihdicat.ʒ0/ Maxgis uarius q́; hydra. 52 Maxgis mutus q́; pilcis 15z Magna ciuitas, magna ſo-⸗
litudo. 414. Magna de re diſcepta. 700 Magnetum mala. 526
Maxgno flumini riuulũ in.356 Magnorum fluminũ naui
gabiles fontes 13
Magnum os anni. 472 Magnus uerſator ĩ re p. 61 Mala ſenium accelerant. 717 Mala ultro adſunt 758 Mala proditio 5²⁹ Mala attrahens ad ſeſe. 16 5 Maleam legens, quæ ſunt do
mi obliuiſcere 4 ¹ ² Male coniugati 707 Male parta, male dilabũt᷑ 234. Mali cõmatis 569 Mali bibũt improbitatis
fecem. 529 Mali corui malũ ouum. 271 Malis ferire 4¹8⁸ Malis ter mala 605
8————————
Mali thripes, mali ipes. 529 Malis mala ſuccedunt 708 Malo accepto ſtultus ſa. 31 Malo nodo, malus quæren dus cuneus. 57 Malorum theſaurus. 99 Malorum panegyris. 528 Malorum obliuio 6 86
Malorum aſſuetudo. 7⁰8
Malum bene conditum ne
Malum malo medicare 57
Malum conſilium 59 Malum bono penſatum. 7 1 Malum eſt bonum. 762
Malum Hercules 528
Malum lucrum, æquale diſ pendio 599
Malum munus. 762
Malũ uas non frangitur. 76 ½ Malus cum malo collique⸗
ſcit uoluptaqte 394. Malus ianitor 757 Mandare laqueum 417 Manica 979 Manu fingere 43¹ Manum admouenti fortu
na eſt imploranda 366 Manum admouere 766 Manum ferulæ ſubduxi-
mus 461 Mãdrabuli more res ſuc. 74. Manibus, pedibusq;. 27
Maniuoro uinculo. 5²28 Manliana imperia 308 Manticulari. 680 Manus manum fricat 3 Manum de tabula. 96
Manum non uerterim. 97
Manũ habere ſub pallio. 528
Manu ſeren dũ nõ thyla.⸗57
Maras 743 Mare alluit omnia morta/ lium mala 607 Mare exhauris 682 Mare malorum 98 Mare cœlo miſcere 115 Mare prius uitẽ tulerit. 447 Margites 393
Mari è foſſa aquam 5so Marinã auditionem Hluuia
li abluit ſermone 596 Maritimus cum ſis, ne uelis fieri terreſtris 624.
Mars haud cõcutit ſua a. 610
INDEX PROVERBIORVM b Mars rex„7
Martis campus 476 Martis pullus 6i0
Maſchalam tollere 492 Mater timidinõ flet. 794. Matiolœechus 763 Ma⸗odννs 706z Matris ut capra dicik 526 Matura ſatio ſæpe decipit,
ſera ſemp mala eſt 282 Mature fias ſenex 75 Mazã pinſuit à me piſtã 524. Mea eſt pila 420 Mediũ oſtẽdere digitũ. 417 Medius teneris 142
Megarenſiũ lachrymæ. 429 Megarenſes neq; tertij, neq; quarti 337 Megaricũ machinamẽtũ. 300 Megaricæ ſphinges 47 Melanione caſtior. 526 Meliacum nauigium 526 Meliores nãciſci aues 472 Melitæus catulus 783 Melius nobis eſt q́; heri. 563 Melle litus gladius. 254. Melle teipſum perungis. 5²25
Mellis medulla 472 Memorem mones, doctũ doces& ſimilia 58
Me mortuo terra miſceat᷑. iʒ Mendax Atraphaxis 767 Mẽdico ne parẽtes ꝗdẽ. 757 Mẽdacẽ memorẽ eſſe o.39 4. Mendici pera nõ implet᷑. 4.30 Mẽdicorũ loculi ſꝑ ĩanes./25 Menſe Maio nubũt ma. 125 Mens eſt in tergoribus 350
Mens læua 698
Mens nõ ineſt centauris. 525 Mens peregrina 6 45 Mentam belli tempoae. 343 Mentiunt᷑ multa cãtores.;371 Meos corymbos necto 584. Mercator et 758 Mercurius infans. 5²5 Mercurius ſuperuenit 788 Merx ultronea putet. 279 Meſſis tenus ꝓpria uiue. z203 Metum inanem metuiſti.;95
Metus infamiæ. 700 Midæ diuitiæ 18;
Midas auriculas alini. ua b Midas
kes ami
Plüsin t optimüs Mübi corxe Pübiilkc Albiiticne
Müü pl bil
Miitautt c Mlum tor Uineur fel
Minerua
Minimo 85 Minote hnt TWlautuhp vlnus habe däby. poet ünus deit anis pala — Mliaa de len Miccebis ſac
Mllerã mell
Mierrimãt
Mitior colul
Mitte in aq
Moderator Modio den Modis omi Monia fenr Moenia Sen Moleſtum ſtaltos lo Mocectas:
Lenter. Molübrach Momoſat Nouo 22 Momr Monſtrari Monſtrum di Nö Motbũ mo lordereßt lorderel lardicnst ores hoir

re icũ machinamẽtũ- 37 Tx phinges 471 uone caſtior. 5u6 dum nauigium zuc tes nãciſci aues 4 eus catulus 78 anobis eſt qj heri 56 litus gladius. 254 teiplum perungis. 55
medulla 4 ½
rem mones, doctũ
s& ſimilia 1 b
rtuo terra miſceat᷑. u;
Atraphaxis 76z ne parẽtes ꝗdẽ. 77 memorẽ eſſe o.394
ci pera nõ implet. 450 orũ loculi ſp ianes.15 Maio nubũt ma. us eſt intergoribus z5o
krua.59 nõ ineſt centauris. isſ
rina 54 m belli tempole. 343 unt multa cãtores.;71 cotymbos necto t tor elt 7
rius infans. 3 2h
Das PPl4 n. enec metuiſti.395
0 nfamir. 79
PER ORDINEM ALpHABEBTI.
Midas in teſſaris, conſultor optimus 522
Mihi curæ erit hoc nego. 710
Mihi iſta curæ futura ſũt. 719
Mihi iſtic ne ſerit᷑ nec m. 20z Mihi ipli balneũ miniſtr. 296 Militauit cũ Fraſinade 527 Milium torno ſcalperc. 526 ineruæ felem 29;
Mineruæ ſuffragii 614.
Minimo prouocare. 645 Minore finire pomerio 645
Minutula pluuia imbrẽ p. 89
Minus habes mentis, quäm
dithy. poẽtæ 352 Minus de iſtis laboro, q́; de ranis paluſtribus 56 2 Minxit ĩ patrios cineres. 4 92 Mira de lente. 795
Miſcebis ſacra prophanis. 115
Miſerã meſſem metere.6 74. Miſerrimũ fame mori 645
Miitior columba 646
Mitte in aquam 344.
Moderator negocij 7⁰⁸ Modio demetiar 3²5
Modis omnibus incitat. 69 5
Monia ferrea, nõ terrea 6 7 Monia Semyramidis 766
Moleſtum ſapientem apud
ſtultos loquu 525 Moleſtus interpellator
uenter. 710 Molli brachio 129 Momo ſatiſfacere. 168 Movοꝓνμνρσράσμαο. NMons cũ mõte nõ miſce.599 Monſtrari digito. 298 Monſtrum alere 4222
Mopſo Niſa datur 44.6 Morbũ morbo addere 57
Mordere frenum 27 Mordere labrum 677 Mordicus tenere 128
Mores hoĩm regioni re.765
Mores amici noueris 443 Mors omibus cõmunis. 697
Mors optima rapit 702 Morſus aſpidis. 56 4. Mortui non mordent 645 Mortuis nõ cõuitiandũ. 718 Mortuo uerba facit 141 Mortuos uidens. 644
Nortuum flagellas. 37
NMortuũ unguẽto ꝑung.597 Mortuus iacet pedens. 597 Mortuus ꝑ ſomniũ uaca. 739 Moſchꝰ canès Bœoticũ. 603 Mouebo talum à ſacra li. 29
Mouere camarinam 42
Nox ſciemus melids ua. 719
Mulgere hircum 107
Mulierẽ ornat ſilentiãũ. 702 Mulier imperator,& mulier
miles 440 Mulieri ne credas ne mo.5275 Mulierum exitia 527 Mulieris animus 6 46
Mulieris oculus 6is Mulieris podex 646
Malier pudica ne uſqᷓʒ ſit 70u
Muli NMariani 786
Multa docet fames 757 Multa in bellis inania 526 Multam ſyluam geſtas.6 4 7 Multa noris oportet 527 Multæ rotæ uoluentur. 775 Multas amicitias 323 Maulta Syrorum olera 254. Multa nouit uulpes 149 Multæ manus onus leuius reddunt 399 Multæ regũ aures atq; oc. 56
Multa cadunt inter calicem,
ſupremaq́; labra 143
Multi diſcipuli præſtantio
res magiſtris 6 26 Multi boni; 186 Multi Mannij Ariciæ. 527 Malti te oderint ſi teipſũ 5ᷣ27 Maultis paraſangis pᷣcur. 396
M ulti thyrſigeri, pauci B. 210 Multi qui boues ſtimulent,
pauci aratores. 211
Multis ictibus deijcitur quercus 26 ²
Multitudo imperatorũ Ca riam perdidit 469 Multorum Iouis feſtorum glandes comedit 757 Maneribus res agitur 687 Muneribus uel dij capiũt 96 Munerũ animus opti. 469
Mlunerum corruptela 706 Munus exiguũ, ſed opp. 70⁰9 Munus leuidenſæ 6²6
Murẽ oſtẽdit pro leone ʒʒ⁊ Muris circũcurrẽtibus 77*
Muris interitus 56G Nuris in morem. 734. Murus aheneus 527 Mus albus 470
Muſcas depellere 675 Nus non ingrediens antrũ cucurbitam ferebat. 603 Muſcum demetere 58o Mus picem guſtans 39²
Muſicam docet amor. 702
Muſtelæ ſeuum. 126 Maſtelam habes o. Mutabilior metra Eriſic. 6o⁊. Muta perſona 306 Muti magiſtri 6² Mutua defenſatio o?r Mutua defenſio tutiſſ- ma 692.
Mutus Hipparchion. 485 Mutus magis ſcapha. 496 Mutuum mali ſcabunt. 238
b M y Myconius caluus 318 Myconius uicinus 64.4. Mylus omnia audiens 478 Myrteã coronã ambis 764.
Myſia cantharis 525. Myſorum ac Phrygum ter minni diſcreti ſunt. 4 ʃ3 Myſorum præda 318
Myſorũ ultimus nauigat zor Myſorum poſtremus zor My ſortitus es 759
N Aeæra& Charmi-
1 XN one 644. Nam illi iam non ſunt, atq
ſunt mali. 53 Naribus trahere 321 Naſo ſuſpendere 244.
Naturã expellas furca 471
Nauci non facio 24 x Naues onuſtæ conuitijs.
,257. Nauphractum tueri 523 Nauibus atq; quadrigis 12 8 Nauiget Anticyras. 253 Nauiges in Maſſiliam 400 Nauiges Trœzenem 40r
Nauis annoſa haud quaq; ibit per mare 671 Nauis aut galerus 524. Nauſon Naucrati ibidẽ N E Ne à chytropode cibũ non/ bb 4 dũ

—
——y—————
1
INDEN PROVERBIORVM
dum facrificatũ rapias 184 Ne ad aures quidẽ ſcalpẽdas ocium eſt. 275 Ne Aeſopũ ꝗd triuiſti. 452² Ne allia comedas& fa. 739 Ne allij quidem caput 677 Ne altero quidem pede. 298 Ne bolus quidẽ relictus 630 Nebulas diuerberare 644. Nebulæ in pariete 4¹0 Ne caprea cõtra leonẽ 4⁰ Ne cinerem uitans, in pru-
nas incidas. 602
Ne contra bouem opta 520 Nec aures habeo, nec ta. 639 Nec dignus qui me intuea
tur 689 Ne decima quidem Syracu/ ſanorum pars. 42
Ne de lite pronuncies 557 Neceſſarium malum 152 Nec mulieri, nec gremio cre/ den dum eſt 788 Nec obolum habet 106 Nec omnia, nec paſſim, nec ab omnib us Aod. Tec cuiuis dextrã inieceris 16 Nec propius ferire 463 Nec ſibi nec alijs utilis 435 Nec uno dignus 24
Ne depugnesi alieno ne. 6 92
Ne dij dẽ aà morte libe. 702 Ne Execeſtides quidẽ uiam inuenerit. 458 Ne genu quidem flexo. 326 Ne gladiũ tollat mulier. 434. Neglectis urenda filix inna
ſcitur agris 53 Negocium non aptum. 706 Negocium ex ocio 24 Ne gry quidem 2 Ne guſtaris quibus nigra eſt cauda 15 Ne guttam quidem 679
Ne Nercules qdem aduer
ſus duos. 157
Ne ignifer ꝗdẽ reliquus.294.
Ne in pelle quidem. 523 Ne in tonſtrinis quidem. 332 Ne intra ueſtibulũ quidẽ. 523 Ne in melampy gũ inci. 326 Ne in neruũ erumpat. 454 Ne inter apia quidẽè ſuntt. ʒ08 Ne luppiter quide momni
bus pla. 479
Ne libaris dijs ex uitibus non
amputatis 209 Ne ligula qdẽ dignus. 746 Ne magna loquaris 357
Ne maior thylacoacceſ. 759
Ne malorũ memineris 343
Ne mihi Suffenꝰ eſſem. 427
Ne mihi uacuã abſtergas6 6 5 Nemini fidas,niſi cũ quo.320 Nemo bene imperat, niſi qui
paruerit imperio. 21
Nemo cogẽdus amicus. 689
Nemo cogẽdꝰ officij cau. 7ui
Nemo benemerito bouẽ im/
molat, præter Pyrrhiã. 401 Nemo malus hoc ſciet. 607 Nemo nos inſequitur 687
Ne moue feſtucã. 603 Ne moueto lineam 287 Nemo mortalium omnibus horis ſapit. 40s Nemo queqᷓ; ire ꝓhibet.6²7 Ne muſca quidem 339
Ne my ꝗdẽ facere audet.2 4.1 Ne nimiũ callidũ hoc ſit.434. Ne nomẽ quidem. 776 Ne nũmus ꝗdẽ plũbeꝰ. 674. Neoptolemi uindicta 50 Ne patris quidẽ nomen dice-/
re poſſit 556 Ne per ſomniũ quidem. uo Nephalia ligna 5²3
Nephalium ſaci 823 Nephaſti dies 615 Ne puero gladium 428
Nepunctum quidem 787 Neq; cõpluit᷑, ne. ſole ad. 435 Neq; cum malis, neq; ſine
Ne quære mollia, ne tibi con/ tingant dura 458 Neq; cæcum ducem, neq; amentem conſultorẽ 63 Neq; em̃ ignari ſumus 716 Neq; nullis ſis amicus, neq; multis 544
Neq; natare, neq; literas. 126
Neq; peſſimus, neq; pri.776
Neq; quãtũ luſciniæ dor. 501
Nee quouis ligno Nercu
Neq; cœlũ, neqʒ terrã atti. 159
Neq;L ydorũ carycas 789 Ne ꝗqd moueare uer. ſtre. 698
Ne quicquam ſapit, qui ſi/
binon. 182
Neq; mel, neq; apes 197
Ne quid nimis 206 Ne ꝗd ſuo ſuat capiti ʒʒ9 Ne qs unq́; megarẽlibꝰ. 64³
Ne ramenta quidem, ne fe/
ſtuca quidem 29r Ne ſacrificato ſine farina 20
Ne ſi bos quidem uocem
ædat 556 Nelcit capitis& inguinis
diſcrimen. 46 9 Neſcis ꝗd ſerus ueſper ue.z10 Ne ſis patruus mihi. Sapere
patruos. 4o Ne ſpina quidem uulnera- bit bonos 64 4. Neſtorea ſenecta 198
Neſtorea eloquentia 74.
Ne ſupra pedẽè calceus 433
Ne ſutor ultra crepidam 18a Ne temere Abydum 237
Ne terunciũ ꝗdẽ inſũpſit 2zq
Ne terra quidẽ iuuit 509 Ne tria quidã Steſichori 23 Ne uidit quidẽ oleum 776 Ne uia quidem eadem. 356 Ne uities muſicam 764. Ne umbrã ꝗdẽ eius no. 284. Ne uni naui facul. 775 Ne uerba pro farina 4 5o Ne unqᷓ uiri ſenis 4⁸3³
NIö 1
Nihil aliæ ciuitates ad Cro-
tonem. 720 Nihil ad Bacchum. 45 Nihil ad rem p9 Nihil ad Parmenonis ſuẽ. 25 Nihil agerr 648
NDihil graculo cũ fidibus. 132 b
Nihil de uitelo 767
Dihil ex agro dicis 643 Nihil graue paſſus es ni. 643 Nihil cũ amaricino ſui 32
Nihil ad uerſunm 159 Nihil ad fides ibidem Nihil ſacries 247 Nihil ſanum ibidẽ
Nihil minꝰ expedit qᷓ; a. 666 Nihil differs à Chæreph. 522
Niihil ab elephãte differs. 522 Nihil eſt ab om̃i ꝑte be. õ6 4. Nihili cocio eſt 764. Nihil profuerit bulbus. 756
Nrilhil recuſãdũ qd dona. 716
Nihil ſimile
medes
Nqonuic Nülliq A
Nodescqdi Noctelucd Noctuæ Lau cua uok Noctoinum Nocuit d no Nodum olu Nodũ in q Nolens uoler Nomine tant Nonabijcit Non abiq; I Non admod Non capitſo ut ilud Non cedenc Noncertatu Non Chius Nöcarat nu Non decet, ormirel Nöecuoui Doneniml Nöcübe Non eko Keltdit Non eſtm Non eſtein

l non.
8 welne 3 n
da nimig i 8— ſuat apiti d0 — mepatäid 59
d enta qui em 4 59 uca guc me te
crificato ſi Prd. A ar.
ibos quidem uo m
t ce
lcit ca
P itis 7. ſſt licrimen. Lirgund
dpra pedẽ calceus utor ultra crepidam u emere Abydum 3 crunciũ ꝗdè inſũpſit a erra quidẽ inuſt ria quidã Steſichori 9 aidit quidẽ oleum 776 ia quidem eadem. iss ities mulicam 764
m brã ꝗqdẽ eius no. 284
ni naui facul. opf erba pro farina 49 nq́ uiri ſenis 4
aliæ ciuitates ad Co- dem 7¹9 ad Bacchum. 49 ladrem 73 ad Parmenonis ſuéi lagere 5454 graculo cũ fidibus. n de uitello 757
ex agro dics 643 graue paſſus es ni, 66
cũ amaricinoſui i
ad uerſum 1
Mihil ſimile
portuno amicius 747
Nil intra eſt oleã, nil extra Noõ miſſura cutẽ niſſ ple. 420
Nomine tantũ notus. 284. Non abijcit animum. 708
Non abſq; Theſeo 153 Non admodum miſces. 758 Non capit ſomnũ, niſi hoc aut illud fecerit 673 Non cedendum malis 694.
Non certatur de oleaſtro 539
Non Chius, ſed Cius. 348
Nõ curat numerũ lupus. 4.22
Non decet principẽ ſolidã
dormire noctem 486 Nõ è quouis ligno Mer. 433 Non enim ſpineæ. 0
Nõ eſt beat eſſe q ſe ne.790 Non eſt oleũ in lechyto 6 78
Nõ eſt dithyrãbus, ſi bi. 768 Non eſt meũ negocium. 525
Non eſt eiuſdẽ& multa
oportuna dicere. 35 Nõ es laudã.ne in cœ. ꝗ. 4.70
Non eras in hoc albo 219 Non eſt cuiuſlibet Corin/ thum appellere. 21 Non eſt curæ Hippoclidi 291 Non filius Achillis 78⁰ Non idem ſunt ſcriptura
ALeucxus 637
Non impetam lingua 390 Nõ ineſt remediũ aduer. 453 Non ineſt illi dentale
Nõ mterpellãdus famel.6 8.
Nõ liberat podagra calc. 786
Nõ licet bis in bello pec. 554.
Nö luctu, ſed remedio opus
721
in malis 701 Nõ magis parcemus, quàm
eſt in nuce duri 2833 Non mouenda moues 196 Niobes mala 597 No noſtrũ onus, bos cli. 521 Ni pater eſſee 4 72 Non nauigas noctu 765 Ni purges ʒ moles, nõ co on nouit natos 208
medes„rz Hö nauigamus ad hip. 754. Nili ſi qua uidit auis 35z Non omnibus dormio. 178 N O Non omnino temere, quod Noctesq; diesq; 129 uulgo dictitant 183 Nocte lucidus 765 on omnibus cõtingit. 714. Noctuæ Lauriotice 493 Non omnia eueniunt, quæ Noctua uolat. 47 in animo ſtatueris 552 Noctuinum ouum 327 Nö omnes qui habẽt citha Nocuit&ʒ nocebit 693 ram, ſunt citharcedi 210 Nodum ſoluere 23 Nöõ om̃ia poſſumus oëẽs. 398 Nodũ in ſcyrpo quæris 4 Nõ omnis fert om̃ia tel.776 Nolens uolens 105 Non perſuadebis, ne ſi ꝑſua
ſeris quidem. 479 Nõ potes Tethydẽ ſimul
Galateam amare 599 Non poſſum nõ dicere. 713 Npon pluet poſt noctem. 4 33 Non pluit Cc. 785 Non pluris qᷓ; ſimias 796 Non probantis 68z
Non quiduis continget. 717 Non ſemper erit æſtas. 771
Nõ ſũ ex iſtis heroibus.43 4. Nõ ſunt amici, amici qui de
gunt procu 396 Non ſuſcipiendum nego/ ciumte. 690
Non ſtatim decernendũ 6 88
Nõ ſtatuar leæna in mac. 520
Nõ tam ouũ ouo ſimile. 14.8 Nõ tã lac lacti ſimile. ibidem Nõ tã aꝗᷓ ſimilis aquæ. ibidẽ Nõ uidemus, manticæ quod
in tergo eſt 204.
Nõ uulgari nitit᷑ ancora. 796 Non una manu capere. 759
Non una uehit nauis 745 Non ut prior lædã, ſed. 754.
Noſce teipſum 206 Noſce tempus 229 Nos decem Rhodienſes de- cem naues 4 78 Noſtræ farinæ 631
Noſtris ipſorũ alis capi. 1¹93
Noſtro Marte 182 Nota res mala, optima 522
Notari unguu 164
PER ORDINEBMALPHABETI.
776
Nil homini amico eſtop/ Notũ lippis ac tõſoribus. 159
Nouacula in cotem 28 Noua hirundo /196 Noua hymettia, faler. ue. 363 Noui Simonem&c. 434. Nouit ꝗd albũ, ꝗd nigrũ. 208 Nouit hæc Pylæa& ty. 479 Nouit mala& bona 716 Nouos parãs amicos, ne ob liuiſcere ueterum 603
Nox humida 6 43 N
Nuces relinquere 155
Nucleum amiſi 519
Nudæ gratiæ 478
Nudior paxilo 5a
Nudior ſeberide 3o Nudo capite 615
Nudus tanq́; ex matre 496 Nudo mãdas excubias ʒi⸗ Nudo ueſtimẽta detrahe. 1⸗ Nugas agere 142 Nul la candidorũ uirorũ.643
Nullã hodie lineã duxi. 126
Nallius indigens deus 519 Nullo ſcopo iaculari 62 Nullũ animal, qd animal. 339 Nullum ocium ſeruis 38z Nullus delectus 687 Nullus ſum 105 Nullus emptor difficilis 599 Nullus malus magnus pi.398 Nũeris Platonicis obſc. 6 43 Numerus.
376 Numero dicis. 675 Nũc leguminũ meſſis 473 Nunc dij beati. ibidem
Nunc cõtingat ſeruari 519 Nunc bene nauigaui 520 Nunc in regionem ueni 5ᷣ20 Nunc illa aduenit Dati.ibidẽ Nunc ipſa uiuit ſapientia.G
Nuͤnc ipſa floret muſa. 596
Nunc meæ in arctum cogun tur copiæ 27) Nunc pluit,& claro nũc Iup/ piter æthere fulget 256 Nũc tuũ ferrũ in igni eſt.789 Nũqᷓʒ efficies ut recte ingre diantur cancii 672
Nũqᷓ; em̃ meos boues a. 487
Nunqᷓ́; ex malo patre bonus filius 187
Nungd&ʒ Saul inter pro. 332
Nutricũ more, male 627

Belo notare 162 Obicere canibus
agnos 5¹9
Obliuionis campus 516
Obliquus curſus 472 Obolũ repperit Parnœ. 475 Obſequiũ amicos&cꝗꝭ. 5ů16 Obteitatio ueterũ merit.7 06 Ob textoris erratum 757 Obtrudere papum 643 Obturbas fruſtra uelut 60* Obuijs ulnis. 516 0 C
Occaſione dumtaxat opus
imp.. 333 Occiſionis ala. 574 Occultæ muſicæ, nullus re⸗
ſpectus 235 Oculatæ manus 246 Ocioſus eſto 704. Octapedes. 274
Octipedem excitas. 42 Oculis magis habẽda fides q́; auribus
Oculus dexter mihi ſalit. 4¹0 Ocyor accipitee 694. O DP 1
Oderint dum metuant. 517
Odi memorẽ cõpotorẽ. 208
Odi puerulos pᷣcoci ſa. 750 Odit cane pei& angue. 517
Odium agreſte. 337 Odium nouercale 369 Odium uatinianum ibidẽ Odorari 201 Oedipi imprecatio 225 Oeſtro percitus 4⁹8 Oenoẽ charadram. 41¹5
Oetæus genius.54 9.& 64.) 0OE b
Oficiũ ne collocaris in i.714. Offficium humilius 7¹5 O G
Ogygia mala 515 6 1.
Oleo tranquillior 219
Oleo incẽ diũ reſtringere. 58 Olet lucernam 231 Oleũ camino addere s Oleum& operã ꝑdidi. 7 Oleũ& ſalẽ oportet em. 6 42 Oleũ in auricula ferre 166 Ollæ ueſtigiũ in cinere tur. is
INDEXPROVERBIOR
Ollæ amicitia. 151 Ollam alere. 6 42 Ollam exornas 38 Ollaris deus 144. Ollas lippire. 56 Ollas oltentare 354. O5O
Ominabit᷑ aliquis te cõ. 758 Omiſſa hyꝑa, pedẽ inſe. 683
O miſſſis nugis rẽ exꝑia. 700
Omitte uatem 317 Om̃e æs alienũ cepe dc. 602 Oẽm facultatẽ indutꝰ eſt.6iʒ
Omne talit punctum 164.
Omes ſibi melius eſſe ma.119 Omnẽ mouere lapidem. 29 Omnẽ rudentẽ mouere. 8o Omnẽ iacere aleam. 30 Omnes laqueos effugere 795 Omnibus unguiculis 228 Omnium calculis 16 4. Omnia ex ſententia 695
Omnia ſapiẽtibus facilia. 517
Omnia eſculẽta obſeſſis. 517 Omnia ſimilia. ibidem
Omia bonos uiros decẽt. 517
Omi telorũ generi oppu. 9⸗
Om̃ia ſub unã Myconũ. 411
Omnia chnaumata 5i) Omnia ſecunda ſaltat ſe/
nex 555 Omni conatu inuadere. 68 7
Omni deuorata boue 60ꝛ
Om̃ibus ueſtigijs inqre. 753
Omnibus neruis.27.& 705 Omni certaminis genere. 7 uj
Omniũ horarum homo n6
Omnia octo 6 Omnia idem puluis 217 Omnia attrahens, ut magnes
lapis 224.
Oim rerũ uiciſſitudo eſt. 226
Omnibus anteuertenda ui
tæcura 689 Omnibus armis, præſidijsq́; deſtitutus. 699 Omni pede ſtandum 554. Omnis herus ſeruo mono ſyllabus. 605 O N Onus nauis. 596 OCP
Opera Syloſontis. 307 Oportet omnibus Cory.602 Oportet remũ impellere qui
VM
didick 80 Oportet teſtudinis carnes aut edere&c. 30r Oppedere.& oppedere cõ tra tonitruaua 232 Optat arare caballus 1099 Optat ephippia bos pig. 99 Opta uicino ut habeat 633 Optimũ opſoniũ labor. 60⁊ Optimum alien a inſania frui 380 Optimum non naſci 385
Optimũ cõdimẽtũ fam. 4 82
Orci galea 3835 Ordinem deſerere 473 Oreſti pallium texere 743 Ornatus ex ſuis uirtutibꝰ ¹24
8O0 88 Oſce loqui 787 Oſcitante uno, deinde oſci tat& alter 619 Oſculana pugna 787 Os ineſt orationi 768 Os infrene 633 Oſtiũ obdite prophani 6ũ Os ſublinere 160 O V Ouem lupo cõmiſiſti uo Ouium mores. 566
QOQOuiaum nullus uſus 4 73
Ouo prognatus eodem.376 Ouum adglutinas. ¹38
P
P Actoli opes.— 100
Palinodiam canere. 280
Palumbem pro columba. 553 Palmam ferre 90 Palpari in tenebris. 675 Palpo percutere 741
Pamphili uindicatio 757 Panagæxa Diana 515 Pandelitias ſententias 74.4
Panem ne frangito 20 Panicus caſus 666 Panis lapidoſus 758z Panidis ſuffragium 554. Pannus lacekr 39 nou/oAsDpic 294 Papæ myxus. 333
Papyri fructus non poſſulat
magnam ſpicam 576
Pardi mortẽ adſimulat. 44 7
Paries
andedba he loque
riiago
arit puchs, hauſ viro- Pani ſcaphu
papuit
parttionõpe Paruriuntm Paruo empta Prruus lempe lus.
palets lemio
Paltlls Rut Pauatione 7 Datri ſua cui Parixfomus colentior Patrs eſtllů Patrocliocca Patrocbo lore Paucloquus Dauptss ſapi Pauperſedi Paulone me
Pecuniarum Pecuniæ ob Pecuniæ uir Pedẽ ubipo Pedem conf Pedere thus Pedetentim Dedidos tra Pedibu in enim no Dedibusit bedum uil begab uel diusbaby halem cani dellenxa tu dopis tale b telopest kerniciſſare anas nid pdee paln ber dehones bamm Herteena Perdic, eräle der heroull Dara
—
8.

didicit
Portet teſnn a. aut edere ddte— Ppedere. âè 4
rci galea
cuhana pugna ineſt orationi 761 infrene
—. 1 liũ obdite prophani én
ublinere 69 O V
em lupo cõmilſti u
ium mores. d
ium nullus ulus f
0 haoghades eodem ⁰
um adglutinas. 4
Adioliopes. u Palinodiam canere. 30 ambem pro columba 3 mam ferre-¹ dari in tenebris. 67 po percutere 74 nphii uindicatio 777 aagxa Diana ſſ delitias ſententias 744 dem ne frangtito aau
dicus aſus 566 is hpidoſus 73 nidis luttregumm vIi mus lacer 1 Nadyia 9 myxus. oſtot yrifructus ton pol agnam ſpicem 9
—
PER ORDINEMALPHABETI.
Paries dealbatus. 642² Parieti loqueris 142 Pari iugo 179
Parit puella, etiam ſi male adſit uiro.
474. Parni ſcaphula 4²⁸ Par pari referre 3; Partitio nõ præfocatio 642 Parturiunt montes 268
Paruo emptas carnes 766
Paruus ſemper tuus pul/ lus... 474. Paſetis ſemiobolus. ibidem
Paſtillus Rufillus olet z15
Patatione calumnioſior. 554. Patria ſua cuiq; iucũdiſſi. 712
Patriæ fumus igni alieno lu
culentior 661 Patris eſt filius 766 Patrocli occaſio 605 Patroclo ſordidior 605
Pauciloquus.ſed eruditꝰ.6 93 Pauptas ſapiẽtiã ſortita eſt isr Pauper, ſed ingenioſus 715
Pauſone mendicior 768
Pecuniarum cupiditas. 485 Pecuniæ obediũt omnia. u7 Pecuniæ uir 494. Pedẽ ubi ponat nõ hab. 14
Pedem conferre 796 Pedere thus 671 Pedetentim 307 Pedibus trahere 321 Pedibus ingredior, natare enim non didici 351 Pedibus in ſentẽtiã diſ. 471 Pedum uiſa eſtuia. 63 Pegaſo uelocior 657
Peius babys tibia canit 474
Pellem caninam rodere.A20
Pellenæa tunica 5095 Pelopis talenta 183 Penelopes telã retexere. Perniciſſare. 605 Pennas nido maiores ex/
tendere 0r Penſum perſoluere. 109 Pepones 748 Per antiquũ diem 83 Perdere naulum 636 Perdicis crura 352
Perdidiſti uinũ infuſa aꝗᷓ ʒ70 Pexendinũ uentũ pᷣdiſ. 6 42⁶ Pergræcari. 746
. e. re
Per haſtæ cuſpidẽ curre. 55
ibis 780 Periculũ ne temere ſub.70 Periculũ proræ ſelis
Peribis ſi nõ feceris
Periculoſum eſt canem 3 teſtina guſtare 406 Perierunt bona 63; Per ignem incedis 7 Perijt ſus 752 Per manus tradere 795
Per medium anulum tra- haris oportet 266 Per nebulã, ꝑ caliginem. no Per parietem loqui 614 Perplexus animiq; cõſt. 688 Perplexus 7133
Per publicã uiã ne ambu. 18
Perqʒ enſes, perq́; ignẽ opor/ tet irrumpere 3389 Perſæpe ſacra haud ſacrifi⸗
cata deuorat 397 Per tenebras quæ apud. 341
Pertinax contentioo 68) Per tranſennã inſpicere. 556
P H Phalaridis imperiiũ 307 Phallus deo 601 Phaniæ ianua 629 Phani oſtium 4 82
Phaſelitarũ ſacrificiũ 474.
Phicidiſſare 576 gcuꝓρS„ m0 Philippi gallus 474. Philoxeni non 584
Phocenſiũ deſperatio 774 Phocenſium amolitio 195 Phocenſium execratio 194.
Phoci conuiuuum 495 Phœnice rarior 470 Phœnice uiuacior 331 Phœenicum pacta 633 Phormionis thori Fis Phrynichi lucta 640 Phrynondas alter 669
Pbeyxplagis emẽdar᷑. 247
Pica cũ luſcinia certat. 257 Pica certat cũ luſcinia 775
Picifer 77⁰ Pili non facio 241 Pilos pro lana 257
Pinguis uenter non gignit
ſenſum tenuem 6441 Pinus in morem 484.
Piſcator ictus laPpiet 31
Podex lotionẽ uincit
Piſcem natare doces 64t Piſcis nequam eſt, niſi rey
cens 2747 Piſcis repoſitus 7499 Piſcis primũ ĩ capite fœ. 762 Piſtillo caluior 767 Piſtillo retuſius 742 Piſtillo nudior 767 Pitana ſum 64 2 Pithon formoſus 637
P L
Placiadea 738
Placide bos 317
Plauſtra cõuitijs onuſta. 238 Plena manu ibidẽ Plũbeo iugulare gladio 4 Plures adorant ſoſem orien
tem, q́;ᷓ occidentem 595 Plures triobolos, paucos eſt cernere uates 210
Pluris eſt oculatus teſtis unus. 45 Pluriũ calculus uincit 76 Plus aloẽs, ́; mellis hab. 256 Plus apud Campanos 353 PO e Pollicentis ſe promiſſa re præſtiturum 683; Polycrates matrẽ paſcit. 479
Polypi 397 Polypi caput au Polypi mentem obtine 50 Pomarius Hercules 468 Pontificalis cœna 575 Porcellus Acarnanius 390 Porcum immola 254.
Porrectis dormire pedi.24 4. Porrò à Ioue atqʒ; à fulm.120 Poſt acerba prudentior 768 Poſt bellum auxilium 6 ꝙt Poſterioribus melioribus 103 Poſt feſtum ueniſti 277 Poſt folia cadũt arbores. ⸗or Poſtica ſanna 748 Poſt Leſbium cantorem. 190 Poſt mala prudentior 29 Poſt Marathonẽ pugna 763
Poſt principia 20 † Olt pSePia b Præbere uiros 697 Prædiues 691 Præmanſum inos as Præmatura mors 696 Præſens abeſt 4sa.
prafſehtem

24 Præſentẽ fortunã bo. cõ. u2 Præſentem mulge, quid fu
gientem inſequeris:8 5s; Præſtat habere acerbos. 770 Præſtat inuidioſum eſſe. 788 Præter Sibyllã leget ne. 756 Præuertit ancoræ iactũ. 75 4. Premenda occaſio. 705 Premere pollicem. conuerte/
re pollicem 251 Præmouere uenatum 624 Præſtat uni mali obnoxium
eſſe, q; duobus. 755 Prienenſis iuſticia. 6 40 Prima facie.prima frõte. 285
Primoribo labijs deguſta. 285
Primum Mats in filijs lau dandus eſt 64‿o Primum recte ualere, pro- ximum 565 Primũ Aegina pueros opti mos alit 7 Principũ fauor neceſſa. 706 Princeps indiligens 715
Principatus Scyrius 190
Principes inter ſe noti 707 Principiũ dimidiũ totius. 6⁹
Prior occupat 702
Prię antidotũ qᷓ; uenenũ 773 Prius lupus ouẽ ducat u.671
Prius qᷓ́; aſſa ſit farina 595
Prius qᷓ; mactaris, exco. 595 Priusq́; gallus iterũ ceci.676 Priusq́ʒ lortiaris cõia de. 639 Prius teſtudo leporem præ- uerterit 260 Prius locuſta bouẽ pari. 341 Prius duo Echini amicitiã
ineant 420 Proba eſt materiaA. 640 Pro beneficentia Agam e/
mnonem. 447 Pro bonis glomi 637 Pro cæco exoculatus eſt. 671 Procridis telum 484. Procul ab auribus 5s8z
Procul a pedibus equinis.n o Pro Delo Calauriam 764. Prodico doctior 757 Pro dignitate cuiuſq; 685 Pro eleg anti medico malus
poẽta. 618 Profectus ad Apaturia 610 Profundum ſulcum 753 Pro malo canę ſuẽ repo.6 4.0 ..*
INDEX PROVERBIORNV 1
Pomeri canes 4 84. Pro mea uirili 8685 Promus magis q́; cõdus 419 Pronomi barba 752
Pro perca ſcorpium. 447 Propria uineta cæd. 20
Proprij nomis obluiſci 400
ui. 693 PDS8S Pſaphonis aus 98y Pſecas aut ros 514. rGd́6 ππ 611 Pſyra Bacchum ibidem Pſyrice hacta. 310 P T Ptolemaica lis 640 e,„ 594. PV b Pudebat recuſare 567 Pudor& metus 697 Pudor in oculis 34. Puer glaciem 3zq. Pugnis& calcibus 552
Puſchre dixti. belle narras 30r Pulchre fallit uulpem. 793 Pulchrorũ etiã autumnus
pulcher eſt. 1 Pulmo prius ueniſſet 796
Puluerẽ oculis offundere S14.
Punica fides 245 Paura à nuptijj,. r8 Purgatis auribus 42z Purior clasJW. 42z Purpura iuxta purpurã di iudicanda 335
Puſillus quantus Molon. 633 Putre ſalſamentũ amat ori/ ganumm 396
Pygmæorũ acrothinia 749 Pyrauſtæ gaudes gaud. 594. Pyrauſtæ interitus 277 Pyrrandri cõmentum 594. Pyrrichem oculis præ ſe ferre 678
Pythagoræ ſymbola 14.
Q V An
4 Valis uir, talis ora/
Q uaàm apes apũ ſimiles 14
Quam curat teſtudo mu ſcam 8096.
Quam ſfacile uulpes pyrũ
Prora& puppis 3 comeſt. 3 5 Prorſus ignotus 699 Quãq́; nõ dixeris tamé. 618 Proteruiam fecit 276 Q uam quiſq; norit artem, in Proteo mutabilior 363³½ hac ſe exerceat. 366 Protinus apparet 752 Quãdo id fieri nõ põt. 639 Prouoluit᷑ ad miluios. 640 Quãta mus apud piſam. 392 Prudens in lammã mittere(uanto aſinis præſtantio-
manum ibidem res muli 558 Prudentia coniuncta cum Quantum habet 771
uãtũ nõ miluꝰoberret. 639
Q uarta luna nati. 47 Quaſi locũ in balneis. 526 Q uaſi millus cani 786 Q uaſi Sutrium eant. 782 Quatuor obolis nõ æſti. 507 Quauis re dignus 243
Quæ apud inferos 140 Luxcunq; in ſomnio ui/ dentur 336 Quæ dantur 756 Quæ deciderint, ne tollito. 20 Cuæ diuinitꝰ cõtingũt. 684 Quæ dolent, ea moleſtũ eſt contingere. 745 Quæ ex antiqua 868: Quem mater amictũ de⸗ dit, obſeruare 14. fortuna pixerit&c. 84. Quæ nõ poſuiſſi, ne toſ. 6n Quxrendæ facultates, de-
inde uirtus ui4. Quærens obſonium, ueſts
Queruli in amicitia 767 Quæ ſero contingunt, ſed magnifiac 684.
E ub alis fiunt 365
Quæx ſupra nos, nihil ad nos. 199 Quæuis terra patria 369 Quæ uncis ſunt unguibus ne nutriasgs 18 Qui apud inferos ſunt. 14. Qui amant, ipſi ſibi ſomnia fingunt 397 Qui arat oliuetum 4
1
Qußbenet tem Quib nec Quicnne Quicical Cuicoote⸗
Gaicontu
Caicqdit
(uicqdil (ucũcot
(Lidach abis
uid ad! er ad. Quid cæc Lan duddcnni d dep dmia- Quidom Quiopus
Danil
Quidnõt
delas.
Quidpri Quidlic Quitand manus Qutd Quieget Quie n 1 vult ſr Quiiare
Cuimo
Qume
Qumo
ia
ſaluus
Quimal
Duinim ablolai Dui noc prodel Luinölt Uiobti Uiomn bore
ui para
Kiper
Lüpaſt 4 deſſe
Dägb
Quior⸗
¹dultaa

amc d2 un ileone uam Hcie, u eu t comeſt. uohephd hehesemnat In quiſq; norits hac ketan uãdo id flerin 36! uanto aſinis 32 uantum A-
AV de apud inferog uæcunq; in ſomnio ii dur 1 Dor dantur
Dur deciderint netollon
her diuidit cõtingit.6 uæ dolent, ea moſeſtũci
contingere. 79 Vx exantiqun
uem materamict de
dit, obſerure.
uẽ fortuna pixerit c.
uæ nõ poſuiſſi netol. ên Nuxrendaæ facutates d
inde uirus. M Durrens obſonium ucli
perdidi. 48
Weruliin amicitia 767 uꝛ ſero contingunt ſd ific 64
derd als ffont 5¹
Leſihe 9 nos.
Duxuis tena patri 4
JNur uncs iin ne nutrias
Quid ad farinas⸗ Quid ad Mercuriiũ 58; DVe cæco cũ ſpeculo? 674. Aicd diſtent æra lupinis. us —& balneo 132
Qui domi compluitur. Qui opus erat longis cane
Cui niſtuics Quid nõ fies, profect' Ar belas. 49r Vuid primũ aut ultimũ 35s Quic ſi cœlũ ruat 166
Quid tibi Apollo ceci. 494
Qui nocere poteſt,&ʒ idẽ
bpoe 5 Qui paratꝰ ad reſiſtẽdũ. 693
P ER ORDINEMALPHABEMTI.
Qui bene conijciet, hũc ua tem Q uibnec ara, neq; fides 64. Qui canè alit externũ. 599 Qui circa ſalem& fabã. 25 Qui continet arcanum 717 Qui conturbat omnia. 708 Q uicꝗd ĩ buccã uenerit. 168 Q uicꝗd ĩ linguã uenerit 16 8 Qui cũ contemptu 602
Quid Achiuos à turri iudi 5 catis? 583
Quid de puſillis magna ꝓ/ Cemia- 605 76⁶
re tibijse⸗ 17
Qui tandem non efficiant 670
363
Qui nimiũ properat, ſerius abſoluit. 334.
prodeſſe 705
Qui nõ litigat, cœlebs ẽ. 755 Qui omni in re,& omni te
uui obticeſcit. 51 Cui per ſe ſufficit 71¹6
Qui poſſum ab hoc epulo abeſe. 32²5
Qui ꝓbus Atheniẽᷣſis. 74. 4. Qui quæ uult, dicit: quæ non
uult audiet. 30
395
is dolore 445
Qui eget, in turba uerſet᷑ 715 Qui è nuce nucleum eſſe uult, frangit nucem S3
Quiiare perierunt 7is Qui modus equitũ 492 Q ui moti nolit ante tẽpꝰ.84. ui multa rapuerit, pauca futffragatoribus dederit, ſaluus erit. 3 Qui multum obfuit 796
Qoot ſeruos habemus, toti
Receptui canere 637 Recipe animäi 7183 Rectam ingredi uiam. 624.
Quis aberret à ianua- 188 Qui ſemel ſcurra, nunq́; pa
terfamilias. 40;3 Qi ſeſe non habet 34
QDuis parentẽ laudauit, niſi
inffelices filiimM 5u Quiſquis is fuerit 691 Ouis uſus cepis putridi? 584. Q ui uitat molã, uitat fa. 6oi
Quoad uixero 699 Quocũq; pedes ferant. 302
Quod adeſt, boni cõſul. 714.
Quod alius condiuit co- quus b
Ood alibi diminutũ. 692 Quod alijs uitio uertas, ipſe
nae feceris 700
Quodcũq; in ſolũ uenit. 639 Quod dedi datũ nollẽ. 416 Quod factum eſt, infectũ
in lingua ebrii 331
Quod index auro, id aurũ homini. 414. Quod nõ opus eſt, aſſe charumeſt 7899 Quod ſcis, neſcis. 639 Qudò properas, num ad
ephebumw: z26
dem habemus hoſtes. 378
R A
D AMituſqx dcuté. 597
IX Ranæ aquam 641
Rana Seriphia. 154. Rana Gyrina ſapientior. 325 Ranis uinũ p̃miniſtras 376 Rapina cotytijs 681
Rapina rerum Cinnari. ʒuj Rara auis.
Reddidit Harpocratẽ. 744. Refricare cicatricem 201
Refutãtis laudẽ ĩmodicã 68z Regia uaccuutla u
Roſas loqui R
322. b Rucdentes& remos cum ar 637
Ruſticanum oratorem ne
Reiſcientis autorem formt
dinis 1680 Reijcientis cunpam 7u
Relinque ꝗppiã& Medis. ¹ Rem acu tetigiſti. 422 Rem factam habere 10z Remis, uelis; 127 Rem nouam aggredior. 717 Reopitulandum, non uer
bis 697 R Wfpariazare 579
Reperire rimam. 58i Reperit deus nocentẽ. 44 8
Reprehẽſio cogitatiõis. 696
Rerũ omniũ uiciſſitudo. 705
Res ad triarios redijt. 28
Res Cannacæ. 492 Res eſt in cardine. 27 Res indicabit 633
Res in foro noſtro uerti. 639 ſt, infectũ Reſpublica uirũ docet. 772 lieri non poteſt 394. Quod in animo ſobrij, id eſt
Res ſacra conſultor. 328 Reti uentos uenaris 7 Rex aut aſinu 60
Rhadamantheũ iudiciũ ʒn
Rhadamãti iuſiurãdũ ʒi Rhamnuſius 633 Rheginis timidior. yn R hodij ſacrificuum 457
Rhodiorum oraculũ.ibidem
Q uo ſemel eſt imbuta 40 R I Quos non tollerent centü Rilus Chius 188 Aegyptii. 632 Rilus Ionic1us 167 Quot homines, tot ſenten Riſus Megaricus. ibidem
tigg 91 Kiſus Sardoni1us 619
Rilus ſyncruſius. 456 R O
Romannus ſedẽdo uin. 294. Rore paſcitur
Roſam cũ anemona cõ. 456
Roſam quæ præterierit, ne
quæras iterum. 456 libidem V
Rubo arefacto præfract.345
Rudẽ accipere, rude do. 271
mis cõmutauit. 597
Rudius ac planius 35
Ruminare negocium 677
Rupta ancora. 74² Ruris fons 461
Rus ciuitas 457
cc cõtẽpſeris

ul 111 8 1 8 1 1 8 4 1 3 12 I 4 14 b 3 3 1 1 ½ 1 . 4
—
ſſͤſͤſͤſͤͤ———
4
contempletis 457
Ruta cæſa 779 dronord.‿ 74⁸ 8 A 1 Aburratus 675 Sacra celerius abſoluẽ/ da 7⁰½ Sacra hæc non aliter con/ ſtant. 4 ²¹ Sacram ancoram ſoluere 29 Sacra nihil ſunt 8638 Sacrum ſine fumo. 291 Sæpe etiam eſt holitor 176 Saguntina fames 282 Saſamina nauis 594. Sale emptum mancipiũ. 23 4. Salem apponito 20 Salem& fabaem 6 25 Salem lingere 671
Salẽ& meſam ne præ. 179 Salem uehens dormis 34. Sale punctus, hic adiu. 610 Salis onus unde uenerat. 23 4. Saliuam imbibere. 405 Salſitudo non ineſt illi 388
Salſuginoſa uicinia 190 Sambucam citius 631 Samiorum flores 311 Samiorum laura 680 Samiorũ mala metuis. 74.9 Samium comatum 681 Sanguine flere 4¹17 Sanior es piſce 788 Sapientes tyranni 638
Sapiẽs ſua bona ſecũ fert 791 Sapiẽtia uino obũbrat 360
Sapientũ octauus 261 Sardanapalus 670 Sardi uenales. 178 Sarta tecta 2789 Sarone magis nauticus. 593 Sarpedoniũ littus 5¹⁰
Satietas ferocitatẽ parit 6 ⁷4.
Satis quercus 2 Satiꝰ eſt initijs mederi.qᷓ;. 69 Satius eſt recurrere, q́;. 274.
Saturniæ lemæ 336 Saturni podex 600 Saxum uoluere 4 it Saxum uolutum non ob/
ducitur 616 Scabroſior leberide 582 Scarabei umbræ 576
———————— 5
6— ——————
Scarabeo nigrior. 576 Scarabeus aꝗlã quærit 653
Scindere glaciem. 638 = udm rd. 5 350
Scindere penuam 54 Scipioni arũdineo inniti.A 62
Scit quomodo luppiter du
xerit b Scopæ diſſolute 174. Scopum attingere 295 Scytha acciſſans aſinũ 371 Seytharum oratio 379
Scytharum ſolitudo 638
Secundo æſtu 427 Secundis uentis. 4²⁸G Sedecim pedibꝰ ſuꝑauit. 616
Sedens columba 636 Seiũcta ſunt Merrhæ 6ui Sellam oleo ne abſterſeris. 20
Selliſſare 77
Semel rubidꝰ, ac decies. 637 Semꝑ agricola in nouũ. 509 Semper aliquis in Cydo/
nis do. 34 Semper graculus aſſidet
gracueoco 6)5
Semp llio mala 740
Semꝑ uirgines furie Fio
Semꝑ ſimilẽ ducit deus. 64.
Semp feliciter cadũt Iouis 92 Semp Leontini iuxta po. 97 Sẽꝑ affert libya mali ꝗd.66 7 Sẽꝑ Affrica noui aliꝗd. ibidẽ Sẽꝑ me tales hoſtes in. 490 Sẽꝑ tibi pẽ᷑deat hamus. 276 Sẽꝑ ſeni iuuẽculã ſubij. 637 Semp ſupꝑioris ãni melio. 638
Seneſcit bos 609
Senecta leonis pᷣſtãtior. 5õ̊4 Senem erigere 609 Senes mutuũ fricant 239
Senis doctor 75
Senis mutare linguam. 75 Seneſco ſꝑ młta addiſcẽs.z55 Senex bos non lugetur 5io Senum prudentia 704. Septẽnis cũ ſit, nõdũ ed.34 7 Septẽ cõuiuiũ,nouẽ cõui.a1 Septimus bos 302 Sequit᷑ perca ſepiam 79z Sequit᷑ uer hyemem 421 Sera in fũdo parſimonia.360 Serenitati nubẽ ĩiducit. 778 Serere ne dubites 69
INDEN PROVERBIORVM b b Sero molũt deorũ mol. 78 Sero ſapiunt Phryges 1 Sero Iuppiter diphtherã. ʒ0r
Sero ueniſti, ſed in colo. 50
Sero ueniſti 773 Serpẽs ni edat ſerpentẽ 6or Serpentis oculus 287 Seruabis bom 719 Seruatori tertiiſ 48s Seruire ſcenea 0o Seruilis capillus 377 Seruilior Meſſena 5io Seruorum ciuitas ibidẽ Seruũ haud ueho. 681
Seruus ſeruo præſtat 390
Seruus cũ ſis,comã geris. 510 Sexagenarios de ponte
de. 156
S§ I
Sibi caneeer 8z6
Si bouẽ nõ poſſis aſinſ̃. 490
Sibi malum repperit 717
Sibylla uiuacior. 744. Sicaſeum haberem. 618
Sic eſt ad pugnæ partes. 516
Sicyon arrodens uxor lucer/ nam texe. 7092 Si coruus poſſit tacitus. 750
Si crebro iacies aliud alias.59
Siculæ nugæ, gerræ, perſ. 4.03
Siculiſſaõeree 3zs Siculus maore 3 72Q Siculus omphacizat. 427 Siculus miles 636
Si deus uoluerit 707
Siiuxta claudũ habites 304.
Silentij tutũ præmiũ 623 Sileni Alcibiadis 85 Si leonina pellis nõ ſatis. 636
Si meus ſtilus ille fuiſſet 302 Simia barbata, ſiue caud. 6 36
Simia fucata 675
Simia ſimia eſt, etiam ſi. 2u¹
Simia in purpura. ibidẽ Simia nõ capit᷑ laqueo 295 Simiarũ pulcherrima de. 435 Simile gaudet ſimili 64. Similes habẽt labra lact. 303 Similior ficu 4 90 Similes uident captiuis. 75z Simonidis cantilena 509 Simulare cupreſſum 5o
Simul& da,& accipe 490
Simu
Siyyphic
Kitan uir
Stbi ami micum Sitbi mac Siuinũ po Kiuutture Swaragdo Solæ laca Solidosè Solilume Solos cur Souus ſap Somnian Somnus Sophoch
Sihetie
dean Spem p Spes k. Kesleru Sphera- Shmräit pithame

dibyila uimacior 6 b
dicaſeum haberem. 4 eſt ad pugnæ pantes 36
dicyon arrodens uoxuu A
nam texe. d coruus poſſtit tacius.„
i crebro iacies aiudalu
dicule nugrx gerrz pelſg
iculiſſare 1
iculus mare 5 iculus omphaciast. 9 dculus miles
ddeus uolueit 7Mf ignũ bonũ autmaſi. y
3 iuxta chaudũ habites za
ilenti tutũ pramũ qũꝝ sileni Alcibiads t leonina pellstõ ſatb. e meus ſlius ile ſciſſct zn mia barbata ſiue cud. mia fucata 67
mia ſimi eſſctumſi. U
imia in purpura.
mmia nõ capif bqueo s miarũ pulcheminact i mile gaudet im 5ʃ
miles habèt bbab 3 b
Si Si Si tãti uitrũ, quãti marg. 759 Si tibi amicũ, nec mihi ini⸗
PER O
Simul& dictũ& factũ 19 Simul& miſertũ eſt,& 56 4. Simul ſorbere& flare di.;6 Sine capite fabulla 26 Sine cortice nabis 249 Sine Cerere& Baccho. 400 Sine ope diuinaꝗ. 703 Sine pennis uolare. 637 Sine riuali diligere 321 Sine ſacris hæreditas 109 Si nõ adſũt carnes tari. 416 Sinopiſſas 584 Siphniaſſare. Si quid mali in Pyrrhã 568 Si gs iuxta ciuitaté clip. 442 Siren amicũ nũciat apis. 490 670
G37
Pphiartcs yphi cõmentum 745
micum 324
Si tibi machæra eſt. 509
Si uinũ poſtulet pugn. 4 4.7
Si uultur es, cadauer, exp. 21²½ Smaragdus in luce ob. 6*ο
Solæ lacænæ uiros pari. 76 4. Solidos è clibano boues. 550 oli lui 4²⁶6 Solus currens uicit 274
Soli lumen inferre.
Solus ſapit 33389
Somnus abſit ab oculis 495 Sophocles. Laudiceni. 378
Sotherichi lecti
Spartã nactus es, hãc or. 423 Spem precio emere 402
Spes alunt exules 565 Spes ſeruat afflictos 784.
Sphæra ꝑ præcipitiũ 153
Sphꝛærã inter ſe redde. 367 Spithama uitæ
Sponſi uita.
Staterã ne tranſgrediaris. 15 Statuam faucibus colas. 6 4. Stellis ſignare.obelo no. 16²½
Statua taciturnior
Stellis ſignare 631
36 3 Sphõdyla fugiẽs peſſi. 672 Spõde, noxa præſto eſt. 207 Spongia mollion 219 uiax. zu Spontanea moleſtia 791 Squillas à epulchro uell. z81
Stentore clamoſior. 380 Sterilior agrippo. 44 Stilum uertere 164. Stragula ſemper conuoluta habeto. 3 19
Strychnum bibit 25z Stultior Melitide 785 Stultior Corqbbo 5is Stultior MorychoH αμι
Stulticia eſt Iouẽ putare. 518 Stulto ne ꝑmittas digi. 6²3 Stultus ſtulta loquitur 54.
Stultus qui patre cæſo 300
Stupa ſeniculus is
Stupidior Praxillæ Ado. 509 ak 8 V
Suade lupis ut inſaniãt 7 7
Suadeo qd ipſe facturꝰ. 707 Suã quiſq; hõ rem me. 743 Sub cultro liquit 3zs
Subdititius es 767
Subiugus homo ibidẽ Subere leuion 40z
Subito alius 782
Subitum remedium 688 Sublata lucerna, nihil 6⁵21
Subuentanea parit 669
Sub omni lapide ſcorpius
dormtt
Succiſiua opera. 322 Suem iritat 4 88
Sui cuiq; mores fingunt fortunam 408
Sui diſſimilis 713
Summaria indicatura yn Summa ui defendere 687 Sũmis ingredi pedibus. 769 Summo digito caput ſcal· Summã manum addere. 67
Summum ius, ſumma iniu Summis uti uelis. 377 Summum cape,& mediũ Suo ipſius laqueo captus. 40 Suo ꝗſq; ſtudio gaudet. 7 09
Suo libi hũc iugulo gla/
dio. 1. 40
5
oſibi 39
Suo iument
RDINEM ALPHABETI.
Suo ipſtus indicio perift ut
Superatus es à gallo quo⸗
„pia.„p8 Super te hæc omnia le- 2 parge 754 Supremum fabulæ actum 1 addere 67 Surdaſter cũ ſurdaſtro li.6
Surqda teſtimoniaA. 635
Surdior Toronæi portu. 509 Surdior turdo ibidem Surdo canis, ſurdo fabulã 14 1
Surdo oppedere 3
Surgens è lecto, ueſtigium corporis confundito 20 Surſum ac deorſum. ue
Sarſum uerſuI 94. Sus acina dependes 609
Suſpenſa manu 774. Sus in uolutabro cœeni 768 Sus per roſas 669 Sus Mineruam 5 Sus cum Minerua certamẽ fuſcepit 36 Suſpẽdio deligẽda arbor 293 Susch dec 19 Sus ſaltauut 63) Sus ſub fuſtem 490 Sus tubam audiuit 332 Suſtine& abſtine 471 Sutorium atramentum 635 S uum cuiq; pulchrum 60 Suus cuiq; crepitus bene
olet g06
Sybaritica menſa.. 3361 Sybaritica calamitas. 362
Sybaritæ per plateas. ibidẽ
Sycophanta 395
Syloſontis chlamys 307 Syncretiſmus. 25
Syncerũ uas incruſtare ui Syrbenæ chorus. 480 Syracuſana menſa 362 Syrus cũ nõ ſis, ne ſyriſſ 60z
Acite ſtomachari. 708 J Tacito pede 317 Taciturnior Pythago/
reis¼. 769
Tænarium malum 680 Talaria induere 70 Talpa cæcior. 108
Tam in procliui, quàm im
cc 2 ber

Epber. 647 am perit, quàm extrema e 755 Tangere hulcus 20 Tanq́; Argiuũ clypeũ 496 Tanquam conchylium diſ b cerpere ibidem Tanqꝙᷓ; de narthecio. 789 Tanquam heros in clypeo excipere 4 83 Tanquam ſuber 643 Tanq́; Chalcidica 4 Tanqᷓʒʒ in ſpeculo. Tanqᷓ; in tabula 398 Tanq; in phiditijj 497 Tanqᷓ; meũ nomen 4 Tanq́; digitos. 421 Tantali horti 328 Tantali peen 449 Tantali lapis 508 Tantali talenta 183
2 6.
Tarichus aſſus eſt, ſimul. 396 Tauricum tueri 673 Taurum tollet, qui uitulum ſuſtulerit 73 T E
Tecum habita 203 Teipſum inſpice 765 Teipſum non alens, ca
nes 44² Teipſam laudas 479 Telemachi olla 745 Telenico pauperior 766 Telenitia echo 766 Telluris onus. 218
Temporis punctum 363 Tempus om̃ia reuelat. 404.
Temulentus dormiens nõ eſt excitandus 650 Tenedius homo. 737 Tenedius tibicen 44² Tenedius patronus 737 Teneri calidis balneis 560 Tenedia bipennis 273 Tentantes ad Troiam 353 Tenuem nectis 507 Tenui filo. 463
Tenui uena.Diuite uen. 463
Tenui canale ibidem Tenuis ſpes 673 Tenuiter deducis. 675 Ter.= 508 Tertium caput. 681 Tertius Cato. 261 Terebintho ſtultior 766
IMNDEX PROVERBIO Termeria mala 49 Terra amat imbrem 391 Terra uolat. 97 Terra maricq; 129
Terra defoſſum habes 609 Terra mihi prius dehi. 559
Terræ inteſtina 4⁴4² Terreſtria balnea 507 Terræ filius. 260 Terram pro terra 375 Teſtudinem equus inſe/ quitur. 785 Teſtudine Pegaſo cõpa. 253 Teſtulæ tranſmutatio 329 Teſta colliſa teſte 670
Tetigit lapidem à cane
morſum 791 1 Thaſium infundis 571 Thaſſus bonorum. 100
Theagenis pecunia 508 Theagenis hecateum 600 Thericlei amicus. ibidẽ Therſitæ facies 770 Theſaurꝰ carbones erãt.74. Theſſalorum cõmentũ. 9 Theſſala mulier ibidem
o præfigere 162
Thraces fœdera neſciũt.A.6 G Thraſybulo Dionyſiũ. 505 Thracium cõmentum. 294.
Thunni more 614. Thunniſſare 466 Thymbra uictitans 792
Tibiam tubæ cõparas. 258 Tibicines mente capti 722 Tibicinis uitam uiuis. 379 Timidi nũqᷓʒ; ſtatuerũt Timidior es proſpiciẽte 265 Timidior Piſandro ibidẽ Timidus Plutus. 667 Tinctura Sardonica 719
TLinctura Cyzicena 719
Tineas paſcere 505 Tireſia cæcior 109 Titanas imploras 383 Titanicus aſpectus 466 Tithoni ſenecta 1098 Tithymallus laconicus ʒ0o Titio ad ignem. ibidẽ Tolle calcas 352² Tolle digitum 608
Tollenda mali occaſio. 714.
45²
RVM Tollenti onus auxiliare. is Tollat te, qui nõ nouit. 232
Tollere cornua 257 Tollere criſtas ibidem Tolle tolle mazam 524. Tota erras uia 39 Toto cœlo errare ibidẽ Toto organo 55s Toto corpore. ns Toto pectore m29
Totum ſubuertere 58 Totus echinus aſper 517 † R
Tradere prouinciam æn Tradunt operas mutuas. 239 Tragicus Theocrines 766
Tragicum malum ibidẽ Tragica ſimia. 505 Tragcœdias ĩ nugis agere 05 Tragice loqui 4³²⁷ Tragicum tueri. ibidẽ Tragicus rex 4 4.0 Tragulam inijcere 504. Tranquillo quilibet guber nator et 7789 Trãgllũ æthera remigas 137 Tranſuerſum agere 505 Trepidat in morẽ gall. 351 Tria cappa peſſina 65o Tria ſaluberrima 784. Tribus bolis 674. Tricæ apine 70 Tribus uerbis 787 Tribus minis inſumptis.10 Tributis potiora 505 Triceps Mercurius 681 Triſtis ſcytale 345 Triũ literarũ homo 504. Trium dierũ cõmeatus ʒos Trutina iuſtius 44⁰ b T V b
Tua res agitur paries 64,9 Tuã ipſius terrã calcas 776 Tuis te pingã coloribus.12 4.
Tunc canent cygni 605 Tunica pallio propior eſt.uio Tuo te pede metire 204. Turpe ſilere 469 Turture loquacior 54 Turdus ipſe ſibi malum cacat 40 Turpis iactantia 7012 Tuſſis pro crepitu 197 Tute hoc intriſti 48
Tute lepus es,& pul. 79 b Tuum tipi
Tutbim
. mari Trraun,
1
+ Alea men.
Vakrepan Valus uite Vanæ conl Vnpckapa
Vbiamici Vpiceruie Vvicognit Vbitimot Vbip barr Vbinõls Vbi pauei Vhiquis
Vehement Vdacumi Vdlamon Nekuenti Volcæco: Velcapra Velholtit Valut um 1 muſc ells, equ Fewcin Näutel Nelatin Nenrii Veneni Venere Veaat fugus Ventera Vento lo Ventos C

llere corn 4 ollere( rihan 8 ole tolle ma 8 erras uia ſu 0do colo errae o Organo dic d b 9 9 pecton 1 Ootum lidaener ij dus echinusaga 7 nn T R adere proui radunt— ragicus Theneris eh Nagicum malum tgkaſmn. Aü ragcdias nugi ragice dau Wneßs aelcum tuen. üii fagcus rex — 59 nqu
mareſt 8 rãqllũ ætheraremi nlacfimagge b cpicht m mategal. w ria cappa peſſima êa ra ſaluberirwa 7½ nbus bolis 5%
ribus uerbis 1
Venti campus
Ventrẽ mihi obijcis Ventreszs Zoz
PER ORDINEBM ALP HAB ETI.
Tuũtibi narro ſomniũ ʒis
Tyria maria 786
7 Aleat amicus 779
V Vale charum lu
men. 475
Valere pancrat. 504. Vallus uitem decepit 351 Vanæ coniecturæ 704. Vapula papyria 786 3. 4
Vbi amici,ibi opes 97
Vbi cerui abijciũt cornu.4 38
Vbi cognitũ eſt, qd erat. 71
Vbi timor, ibi& pudor 78 Vbi ꝑ harma fulgurarit 171 Vbi nõ ſis qui fueris 250 V bi paueris, impera 777 Vbi quis Wher bdern 355
Vehementer cupientis 690
Vel acum inueniſſes. 669
Vel à mortuo tributũ 33z Vela uentis ꝑmittere 31 Vel cæco appareat. 2627 Vel capra mordeat no. 263 Vel hoſti miſerandus 649
Velut umbra ſequi. 674.
Vel muſcas metuit. 166
Velocẽ tardus aſſequit᷑. 228
Velut è ſpecula 773 Velut in cratere ibidẽ Venari in maori z9
Veneri ſuem immolauit. 553
Venereũ iuſiurandũ 4 ²2¼ Veniat hoſpes quiſquis ꝓ
4 1 476 Venter auribus caret. 504.
fugus
Vento loqueris., 141 Ventos colis
Ventorum ſtationes ibidem Vẽtre pleno melior cõ. 673 469
Verba importat Herm. 468
Verberare lapidem 4839 Verbotenus amicus 716
Verbis pugnas, nõ re. 698
136 Ventis tradere 613 Venia primũ expienti. 281
Venimꝰ ad ſũmãa lineã. 67 4. Vrtus neq; manere ſinit 429 438
Verecũdia inutilis uiro. 46 8
Veriora his, quæ apud Sa gran. 271
Veriſimiliter mentiens. 7ih)
Veritatis ſimplex oratio uus
Verſatilis artemon 738
Vertere uela, funẽ redu. 280 Veſpa cicadæ obſtrepẽs. 257
Veſte circũfers ignẽ 761 Veſtis uirum facit 559 Vã qui neſcit ad mare 483
Vias nouit, ꝗbus effugit. 503
Victi nõ audẽt hiſcere. 770
Victitant ſuo ſucco. 503 Victoria nõ incruenta 696
Videberis me uidens. 608 Videre mihi laba. 748 Vincula Tyrrhena 759 Vidicta tarda, ſed grauis 700 Vino uendibili ſuſpenſa.450
Vinum caret clauo. 375
Virgo primum 84. Vinum ſenem etiã uel no/⸗ lentẽ ſaltare facit 376
NVurgultea ſcaphula Neg. 33t
Vir fugiẽs haud morat᷑. 297 Vir fugiẽs& denuo pu. 297
Virgula diuina. 53
Viri ſenis aſtaphis calua. 501
Viri ĩfortunati ꝓcul ami. 503 Viri iureiurando b Viro ſeni maxillæ bacu. 450
Viro lydo nego.nõ erat. 4 8² Virtutẽ& ſapiẽtiã uicũt. 21
Viro eſuriẽti neceſſe ẽ f. 634
Vir uidebat nauis ſuppl.634.
Virũ iĩprobũ uel mus m. 263
Vita macerata 2756 Vita doliaris. 255 Vita mortaliũ breuis 717 Vitandæ potẽtũ offenſæ. 715
Vitiat lapidem longum. 585 Vitioſa nuce nõ emam. 242
Vitilitigatoenr 45o Vita molita.l 762 Viua uovx 62
Viuit incende ignem. 504.
Viuorũ oportet memi. 73
Viuũ cadauer, uiuũ ſepu.0
Viuus fueris uel cepe. 638 Viuus uidensq́ʒ. 770
Vhxit,dã uisitbene 63a.
Vltra catalogum. 634.
Vltra hyperbolum 76s Vltra linum S5s Vltra peram ſapere 634.
VYVltra epimenidẽ dormis. ⁊81
Vltra ſepta tranſilire 3oo Vltro citrorc; néõ
Vltro deus ſuppeditat ʒoꝛ Vltra penſum uiuit. 198
VIltra res Callicratis. 5oi
Vltra uires nil aggredi. 69 4. Vlulas Achenas. 5 Vlyſſes pannos exuit. 781 Vlyſſeum cõmentum. 50oz Vlyſſis remigium. 533
Vmbram ſuã mutuere. 166 Vmbra pro corpore 584. Vmbr 144, b VN
Vnãà cũ templis& aris 788
Vnãaà cũ ipſo caniſtro. 341
Vna cũ ipſis manipulis. 45 Vna domꝰnõ alit duos. 351 Vna hirũdo nõ facit uer. 238
Vna lauabor 48q. Vna pertica 794. Vna ſcutica omneis ĩpel. 544. Vndas numers z
Vndecũq; lucrũ captãt 77p7
Vnde excoquat ſeuũ 679
Vnguiũ, criniũq́; Pᷣſegmia. 18
Vnica filia, duos ꝑare ge. Vnico digitulo ſcalpit c.24 7 Vnicũ arbuſtũ haud alit. 350
Vno faſce complecti 79 Vno ore 22368 Vno tenorie. 289 Vnum ad unum. 3)s
Vnhũ auguriũ optimũ ss Vnus deꝰ&ʒ plures amici. 618 Vnus multorũ inſtar. 690
Vnus uir, nullus urr. 158 Vocatus atq; nõ uocatus 378
Volantia ſectari 270
Volaticum iuſiurandũ 760 Volens nolente animo. 484. Volentem bouẽ ducito.7 40
Voluitur dolium 763 Voluptas fœda 283 Voracior purpura 396 Vorare hamum 430 Vorſuram ſoluere. 293
Votum munificum 50oz
cc 3 VR

INDEN pROVERBIORVM
V R
Vrbanꝰ nihil au cogi. 604. Vrit dſ tenn 775
Vſq; ad aras amicus 570
VE ad rauim 747 2 V T b
VtBagas conſtitiſti 68²
Vt canis è Nilo 284
Vt Corinthia uideris 681 Vtere curru. de aſinis ni. 66 7 Vterq; ampvpo 767 Vt iich oculis incumbũt. 500
Xti foro 50
Ytinã cõtingant mihi ea.75 Vtinam domi ſim 502
Vtinã male quẽadmodũ /02
NYtin uelabro olearij 679
Vt nunc ſunt homines. 690
Vulpes haud corrũpif. 292
Vt poſſumus quando ut uo Vulpinari cum uuipe 66 lumus. 24.9 Vulpi eſuriẽti ſomnꝰ ob. 460 Vtrãq; paginam facit 404. NVulturis umbra b 484 Vtrẽ mergis uẽto plenũ 6ᷣ 1o Vtrem uellis. 8 Xenocratis caſeolus 628 Vtrem cædis 18 Z Vtre territas. 190 Zaleuci lex 344 Vtroq; nutans ſententia. õsi Zenone moderatior 307 NYtrunq; 755 TZoili 46 Vt ſementẽ feceris‚ita. s Tonam perdidit 149 N V 20CpPo0od ,νε⁴ e 676 Vulcanium uinculũ 50² Zopyri talenta 534. Vulcanus tibi uaticinatus— eſt. 439 1 eae„pdh b 76 Nuͤlgus ſuſpicax 7 17A b 463 Nulpes bouem agit 452 Vulpes nõ iterũ capit᷑ la.4. 29 E INIs.
LOCI SECVM CON
GRVENTIVM ET PVGNANTIVN MATBRIRRVM.
NVMERVS coLvhNAS SEQVENTIS INDIGIS DEMONSTRAT.
Diuitiæ 1 Curioſitas 10 Paupertas 1 Crudelitas& cõtr. io NMunerũ corruptela Timicditaſ. ignauiaro Forma, deformitas. 2 Inanis metus 11 Tadiũ ex iteratiõe 3 Audacia 1 Iteratio citra tædiũ. 3 Fortitudo n Moleſti tolerabiles; Cedẽdũ multitudi i Ingrata ob uetuſt. 4 Liberalitas in Nupera 5 Tenacitas 12 Iteratus error Hoſpitalitas& cõ. i2 Error in initio Profuſio 12 Garrulitas 5 Rapacitas, auaritian Breuiloquentia 6 Sordes& parſim. 13 Clamoſas 6 Perficiẽdi, abſol. 14. Rixoſus Ab initio ad finẽé. 4. Taciturnitas illau. 6 Similitudinis& cõ Laudata 7 gruentie 15 Infacundia 7 Diſſimilitudinis& Facundia 7 incongruentiæ 16 Nunꝰ, nõ munus 7 Muvꝰ aptũ aut in. 17 Exitium honeſtũ 7 Infortunij, exitij 17 Malũ imedicabile.§64 Bonæx fortunæ, co- Induſtria 7 pic, augurij is Ignauia, inſcitia 8 Malũ accerſitũ 19 Ingratitudo 8 Seraponitentia 21 Vratitudo 8 Serum remediũã 21 Simulatio, diſſimu. 8 Damnandi 21 Libertas, ueritus 9 Approbandi 2u1 Vanitas„ lIuciicandi recte a2
Alia alijs placent. 22²
Aberrandi 22
Cæcutientia 22 Perſpicacitas 22 Perſpicuitas. 23
Obſcuritas 23 Surditas 23
Attentio& cõtra. 23
Obſecundantis 23
Correctio dicti 23
Cõmodũ ſteruer. 23 Impoſſibilia 23
Abſurda, indecora, præpoſtera 24.
Inanis opera 26 Diticultatis 28 Procliuitatis& cõ
tra 38. d 29 Nunquam 29
Seßper 15 b
[quam dan atio denefe
uel officij 29
Malũ conduplica tũ aut nouatũ 29
Malũ male uitatũ.30
Malũ aſſuetů 30 Mali retaliatio 30 Inæqualis pẽlatio. 30
Alibi diminutũ.alibi
redditum 30 Fruſtrata ſpes 30 Deſperatio 31 Præter ſpem bonũ:
aut malum 31 Malum uertẽs bñ.z2 Subiti interuẽtus. 32 Maxgnifica pmiſſa 32 Votum 32
Spes pertinax 32 Excellentia, inæqua⸗
litas 33 Difterentiæ 34 Aequalitas 34. Vincere& uinci. 34. Victoria utriſq; 34. Non ſolus ile 34. Securitatis,& tute
rei
1el 34. Cõtẽptꝰ& uilitat.3/ Dignitatis 37 Proximis utendũ.;8 Incõſtãtiæ, perfidiæ
uerſutiæ 333 Mutãdaæ ſentẽtiæ.39
Mutati inſtituti 39
Fortunæ cõmut. 40
Temperantia 42
Vind
Fames keliiatio feltinatio
Tacditatis Salubritas
Inſalabrite
Diaturnu
Haæredipe
Seniump
aut mol
Longxuit luventa
Viahom tadebt
Prudenti Prudenti
Aiiʒ ſape
Prudeétia Inſtans
Anceps, dergen Deceta
Ücexe
eue
T ltio m letus Aen⸗

V Nena W eeemann ulturig unlon 6 b 1. X ¹a ü Intẽperantia, libido- Xenocrati 4 Nloleſtta modasc 420 Aliena curantis bcaſcala Arrogatia iactãti 9. Neeanrena Pſſees ſ 2 4.8 tiach rem ptin 2 Nobilit— 23¹ Philaut ach 42 L entia itas, obſcuri. e eucilex 1 CStrariũ philaum 42 Paeellentis tia 5 Degenerätiũ i ri. 6 Alieno peri Zeno rariũ philautiæ. Inſidiæ z Initiũ laue ũ in peiꝰ.62 Mieno pericuuo Zol wodenti 8 Nanſaecudo x. 43 Coniecturæ 7. Proi laudatü 62 Edienlſr ſeu ꝑicli 8 2. ciẽtiũ in melio Sec. Tonam 2 AeeorOſtas. 4, Gelueuna 33 Proprij üſs melr 6² Frruce hlen 75 Se di 1 w Sumptuoſa 44 Caul Katſo Ema, 57 huetũ ex wal ſ. 54 b Goraaus 70 . 16 5 Al e enſ⸗ ernicio 0 dyri rugalita 44. detenlſa rnicio 4 ertina 7⁰⁴ „ talenta 816 2 Lug. deke l 44. ſetpents ſeipſum 34 ub eum exitium 5. Inerrinae 7¹* 1r Lautici licies 44 I rriſti 8 19 otũ ut nihil reli 3 Ex euentau i- 1⁵ 71 1 8 Fnes Lrictdiazlatlßi b„ Obliuio Lug. 63 Multi iadicii 74 46 1 Pellmatfonfs 45 Nu lchen.. 3 lemdeis 4 64 jn ſtupddos 71 6 3 Feſtinatio p 45 Mi lætus ADen i Drælongi 71 81 Foltinatio Porona, mant ſ.. 5r Fabendci 6. lui S NI Tardit 1 13 46 V—. 7.. 7. mprobi 7² b Lilbties g cücta. 46 ebemetiälägnor 26 Pouniuünere 32 ILenn maltis Sn* 229 d4 mitix ſtituti C0 Phube, Kaune ¹e Kherenn. Ten. TE b Peredpen 47 1 alafd, Solltuco 65 Aperge Searn 3 73 ræmaturũ m 2 ouitas onco di 74 18 2aut mors. Ira 57 Notus 64. corgia DEMONSNAIT Jougauſtas 2 Puicha emulatir 33 Oerure. 44 Poruiaonf 22 nenta 7 Diffiddenta QOuta ans erunt non ſunt · t. u1.„.. entia ices offic 4. Exil 3 u Abidmauiat Nitahomſis mite Prads Taceo 7 des degrauir s Accellio pul 74 u F ncddtm„ P.eabeen. 4s Dilgenti 8 Perkeia Lelio Poſlla, aut 2. Huſanba Pradentia ſere 4 Kuilhuſta⸗ 33 Conliiam 3 Focus 75 — perꝛio Hradlena 5 jsdalgentir 9 Cã auxilio. citra au 5 Vlura 1 7 3 Prater ppembem Alis ſapere Somnolentia Intẽpeſtiua,i 33) Ptobrum glotfs 77 33 pem bohũ Prudẽt 3 49 Occupatio. 59 T a, inepta 6 3 rum, gloria „ Wu udenis eSicc u. Qrenuloclun 35 Fer peſitus 27 Dunue ödleöſs 25 lilomuenäbn Ar 49 jInigſtici— 60 uire tempori fibeiter. 7 4.23— Perpie, ge dubius 1, AAüaltich 60 Deprecisabomuud Refugium 25 33 Nagufc mih D Piende 50 Nrmi 60 xecrand s Dociitas 26 3 VO pwillan Decretum 59 is iniuſta Ominandi 68 Pacra 52 oim Deyfetun e. zo laeu ſta 0 Benelicid cotrupt 26 Nuufta Prarogatt 1, 13 Spespeu n epte ealos 1. patus 51 ʒeneficiũ corruptũ epellentis 76 4 ewem Neuuo⸗ oſclena 5 femerkas zi FSfus orruptG. 18 Dite noua 75 „ anr JNüncuin nlolubie 30 Fduos. 5 Permo 45 Wmhie, 77 4. Dün 1 M io malefacti 6 Ihadentis er mpoſturæ Illecebra mali 77 ifferente ½ 9 letus pœnæ dudicitia 4.. Fortunata ſtultici 68 Contasio me 77 ¹8 Vineere è uindit. 2 Originis S Incitare 925: Tumoltus 77 5 Vicdoruuni 4 8 INDEX LO 61 Diſcriminis b 57 Potentes 77 ,19 Nonſolwile it 35 2EX LOGCORN A SBCVNDVN SE 9 RHINIS 77 19 Securiats, Etule* A quo facilius lector, id a M I. Fr KRd LIT.. 19 rei 4 A Bexr Alia alijs placẽ lo guo quærit, inueniat.[ERARVM 29 Cotept Sultt Ab randi 22 Alibi dim plackt 22 Ar 1 e Gaſh b Dn ADſurc 14. A iena à re 22 ſpitas, moroſitas 4 C 19 Proums e urda indecorae, liena curantis 52 Alfſiduitas 4; Cncutientia 2 a Nncöſſäle,„ præpoſtera 24. Alijs ſapere 2 Arttentio d contra Calumnia 28 19 derſur 1 3 Adeli puſilla aut.- Aleno periculo p Audaca 2i Gapentts ſeipſum 33 .30 Mutãda ſrtãtr 2 dafn pertinentia 3 Amicita 24 B n Caula indefenſa 24 10 Dlatztinfd A doletio 2 Amor 5s Benelicium corru Cededümuirtudinn ömut.9 Requanimitas 57 Anceps& dubi 56 ptum Sitrra auxili ini. In 30 Fortunæ(om ,4 Ae S§ 65 A ubius. 49 Bonæ forti 68 Ci llum 6 Tanpcana 4 Aequaliaa Aperte& cralſe 7 onæ fortunæ./ copie. itra laborem 5 K. 34. Approbandi 24— B augurijſelecfats.i Clamoſus 62 Breuiloquentia n5., Commodo magn 6 01103 E. Lomrace aene ce † Cõmodũ

Cõmodũ interuerſũ. 23 Conatus 70 Concordia 74. Coniecturæ 53 Conſilium 65
Cõtẽptus& uilitas 35 Contagio morum 77 Cõtrariũ philautiæ 43
Correctio dicti 23 Crudelitas 10 Cum auxilio 65 Curioſitas 10 Damnandi 21 Decretum 0 Degenerantium in peius 6²⁷
Deprecãtis, abomi. 68
Deprehenſio 46 Deriſio 68⁸ Deſperatio 31 Difficultatis 28 Dicfidentia 58 Differentiæ 34. Dignitatis 37 Diligentiæ 58 Diſcordia 74. Diſcriminis 69
Diſſimilitudinis in
congruentiæ 16
Diuitiæ 3 Diuitũ prærogati. 76 Diuturnum 47 Docilitas 76 Domi uiuere 64. E Flabendi 63 Error in initioo
Excellentia, inæquali. 32
Execrandi 68
Ex euentu iudiciũ 71 Exitium honeſtum 7
Exilium 74. Expientiæ periclita. 70 Ex ſeſe„nsz E b Facundia 7 Fames 45 Feſtinationis 45
Feſtinatio præpro. 46 Fides& grauitas 65 Fominæ 6a. Focus 75
Forma, deformitas z
Fortitudo ul Fortunæ cõmutatio 40
Fortunata ſtulticia 69
Fraus ab amioo 58s
Frugalius 44 Fruſtrata ſpes 30 Fuerunt, non ſunt 74 Garrulitas 5 Gratitudo 3 ae
Hæredipete 47 FHoſpitalitas& cotra. 12
Ignauia, inſcitia 3 Ignoratio 64 Impoſſibilia 33
Illecebra mali 77
Imperitia 70 Impoſturæ 68 Improbi 5
Impudentia 61
Imudicitia 6r
Inanis metus un
Inanis opera 26
Inæqualis penſatio 30 Incertus euentus 71
Incitare 69 Inconſtantiæ, perfidiæ, uerſutiæ 38 Inculpatus 61 In delitijs 57 In deprehenſos 49 Indiligentie 59 Induſtria 7„ Infacundia 7 Infortunij ſiue exi. 17 Ingenij malitia& in⸗/ ſtitutio 73 Ingratitudo 8 Ingrata ob uetuſtatẽ.. Initium laudatum 62 mninſiſa 60 nſalubritas 47 Inſidiee; 2 Inſtans 49 In ſtupidos 71 Intemperantia. Li⸗ bido 40 Intẽpeſtiua& inep. 67 Internicio 63
Inuidia, æmulatio 58
Ira 5s Iteratio citra tædiũ 3
jterätus y
b Oblecundantis Iudicãdi recte, ſecus. ⁊z2 Obtrectatio ma. 54. Iuuenta 48 Occaſio 44. Iuſticia 60 Occulta 64. I1. Occupatio, ocium. 59 Laceſſentis Odium ,7 Læticaa 54 Ominandi 68 Languor 56 Omnia 77 Lautitiæ 45 Originis 61 Libenter 76 P ie Liberalitas Paupertas r Libertas, uerius 9 Longxuitas 47 Lucrum ex ſcelere 63 Luxus d. mollicies 44
Maxgnifica ꝓmiſſa 31 Mali retaliatio 30 Malũ cõduplicatũ 29
Malũ uertens bene. 32 Malum aſſuetum 30 Malũ accerſitũ ac re. 19
Malũ male uitatũ 3o
Malũ immedicabile. 7
Malus uicinus 73
Manſuetudo 43 Memoria 63 Metus ex cõſcientia.50
Metus pœnæ 51 Minantis 55 Mira noua 77
Modeſtia, moduſq́; 4
Moleſti intolerabiles 3
Multi 71
Munerũ corruptela 2
Munus nõ munus 7
Munus aptum&ʒ in/
eptum 17 Munus boni cõſulẽ. 75 Mutandæ ſententiæ. 39 Mutarlinliſrur 309
Naeceſſitas 54
Nobilitas, obſcuritas 61
Non ſolus ile 34.
Notus 64. Nouitas 64. Nunquaum 29 Nupera 5 Nuſquamm 29 Nuncius lætus 5z Obliuio 6z Obſcuritas 23
————— —
Perfidia
Perplexus Perſpicacitas Perſpicuitas Pertinacia Philautia Potentes Prælongi
23:
Pẽſatio beneficij uel.ꝛ Perficiendi, ſiue abſol uendi 14.
50
2²21 23
7* 4*
77 7²2
Præter ſpem bonũ 3i
Probrum, gloria
75
Procliuitatis. 28.& 29
proficientium in
melius 62 profuſio 11 Proprij cõömodi 6* Proximis utendum 38 Prudentia 48 Prudentia ſenilis 48 Prudentia coniun/ ccta uir. 49 Pudicitia 61 Pudor 61 b R b Rapacitas, auaricia 12 Raritas 74. Refugium Repellentis 76 KRigor 60 Riſus 68 Rixoſus 6 O8 Salubritas 47
Secũdæ exꝑientiæ 70
Securitatis& tut. 34.
21 2t
Semper 29 Seniũ præmaturũ 47 Sera pœnitentia Serum remediũ Seruire tempori 6/ Similitudis& cõgru.is b Simulatio
IMNDEX perät in mer duutis h dem lecutu diores tin nos ſenſuus
DlVII Croſo,Cra Mide diui Lytdrrati Pꝛctoliop Cinyræ of Pelopista Adambas Nedecim Vhatest Dopſüit Dides ann eaf ded Quätät Tantal Noctux Bene loc Dexto Dradiues Quutã h. Pecunix: Vade exc ämnie Uioitiæ ne

60 Oca 6 culta S 8 Ocan 4. io, diſſi— Od Atio,. Solitud imula. 8 1 San an Sletado 64. Salſes di omnolenti 55 1 23 Ti— 45 Omni b Jordese tiaä. Taciturnit imiditas, ignaui „6 Onigini— Heefeibere 6 leckumie hauddata⸗ Iordun— ia Wine u 5 tupidi Lædiũ ex i audat. 6 riſticia. Lætici. 63 Vj re& uinci. 6 t. 1 3328 1 ex iteration 1 ticia. inculũ i cl.— 9 banpan Subitum exiti 70 Trckasr ccdar⸗ 3 ufa b 55 Vis dulcieolabler 34 dlatio de.g.— om W, NTementan ati. 4.6 ultus 37. Vna horrual 89 dio beneici. 8 umptuoſa uentus.32 Tendeſtas t Vanitas 77 Va. ominis miſe/ 0 Tempeſtiua 70 ehemenlierlar 9 Leamm een 43 . 7 Victori ſura* toria utriuſq; 56 mae 32 tri.34. F INI 75 188.
20 b
IMDE VM AI.
31 b 10 har icacitzg— 19 p picutaa nerüt in mẽ ertinaci 3 ãt in mẽtẽ. In a ph—. dlnſchsce hi Ah quo ſciet lect 30 utla 1 dem ſec ttinis mu ir or rationẽ Pot Ki utus ra— nerũ ẽ hab* 19 ents 4 ctiores fir tionẽ facili corruptela. Ho itã, cõtrariorũ- ſi P ingere, ui ciliu ptela. H iorũ, ſimiliũ * Per 4103 ſerlue erunkam lins od quærit 44 admonendã- imiliũ,& affiniũ 7 P.orde 8 f url poſſit, oſten vleodide de C o li quis ſibi deſat uolet his paunas conerarfa 8 7 Prockatte. DivrrTI! b dimus in hui cõmentari et alios lo ꝓuerbijs, hã eſt ain a. C TIAE. S e. uius operis initic rio. Tum quẽ cos, uel s, hãc ean „ Prolciem m na Llaeſoeeratse diti. 200 locodeor dtio euin hue aannod Mlene e LXe, meli Lvſ 4 uitiæ.2 ludic aupior 25.. em expli giũ ad ua 2 P* Lyſiſtrati diuitias. 183 1 ior paxillo oo Lupiillũ 3. plicauim rofuſio 4 Pactoli liuitias. 617 Telenico 0 541 pi illũ priore 18. 71 P 2.. oli opes 9 617 N 91e9 pau i0 41 Malis f lores. 214„„—. „ bedhecudd 4 5 yræ Opes 200 Nac lach er P. zr Muneribus: 43 Huis Coriatb 5. 7 proumsunda Selooistrjente ee Ne npelequie 424 Whlee e dohdu d2 Sranhebe u z7r entia 1„₰ ambas uſc: 183 Cü s eijcere. 23 orica f piẽtiã ndẽ tũdere ine.157 entiaſenis 9 Me deelmag 320. 377 X XOllis ſuũ ro 72 Pecuni a, 433 Lantilenã e lcu. 288 3 Prudenta NYltra res qdé 42 lacilenta ro. 77t Mu niæ obediũ 33 Fad eandẽ 5 53 211.— t. em 439 1 coalun 8 Ter Callicra. 2 Pedem: mann. unerũ corrup FHype ꝑ eadem 1 cau. Dehriee⸗ 1 34 Pedem ubi ponat 197 iaverdan es⸗ 79? SMut per. 485 1 Padans 1 Sattetene iniquus.⁊ 34. PDiſtillo nudior 365 rreh du5.e Parni ſe inol. o adot Octi s terocita 75 Paupta ior 76 Qui multa rap 476 Sardi caphula 4 1 R t Ahene⸗ 574 Paun ſadietin zia Vulpes daeehne: 39, Sdi uenales. 43 7 Rapaci. Pnta nõ mil 274 Ml P' ed ingeni. 51 Corrupt, c0t. 292 S icyrijs plure 178 tes. 7¼ No 113 ã perdidi DEE A. Einũ lino tem..20 9 Refugi 7¼ B tuæ laureoti. 183 Animã dit 14. DEFORM Adreſti nectis 2 14 mn Bene loculi 2fi. 493 mã debet 49 Ominabit MITAS reſtim funi 254 5 Repelens 7 Dex ulis, bñ 3 Sagun— 49 inabit᷑ ali qui Rh 1de unicul. 1 belle tro Herci. 791 L tina fam 5 A furis ori 1quis 7 8 odiorũ o— 150 6 Prædiues. 46 Fami ſelia. 282 eporẽ nõ edi ds. 752 ERATI 57 ua, uaic hchetaſe 4 kandhae. 231 Wfponns ca, raedan. 1 M Raxous Veunſe di qc. 771 Lenhdſfens 674 28 in daeer reoc ga alch. 7 § ecO 4 24. NS ibens 674. ulta ſylaã geſ 767 LESTI ·. 7² Pe nene 3, encse i enben ee dechenn u 8 itiæ nõ 7¹ʃ6 éẽdæ facul. 51 Naui 4. 752 auis de 1 7⁰ Duſterné ſen 708 Pauſone me Su 514. Per dcs Trœze. 491 Quos nõ toll 596 Krurmtsäne Tyicrates kacit. 559 Qumieget int dr7as Ex Ouc prodiſ. 4l fuepypt onefene ee -e h llenes rer 617 Mendico ne auna Pulehrn podit uu frShao zafr.225 SFenüü prama 4 Nuili os anni 472 Omnẽ fac Par,?, Paart Ltatn. 11 Qui cõt e 769 Sera verti nr.. lius indi 472 Th cultate 6 imia eſt ſimia 1. I13 An urbat Oia. pœnitenta 1 Eupariphu gens 519 C eagenis pecu 1. 15 1 Therlitæ ua· au V ao ſenuot. 708 Serum remcdũ 1 Attagenæ sex co. 789 eomenes ſupat sis Corythe ajef 77⁰ 2n ici in oculis 673 Sauire tempon 7 pAN nouilu. 770 AMVNERY 7657 Si theo defor. 5. 272010 g6 424 . 8 KX AVPER 7790. RVM 1 miarũ lc. 579 A h 9— 58% miadazee Na oboid habet 5. Arerteoter 51 2 aaurnieder 435 NAanis echetlatera orz . AAN„. 1 4 et eta.—— 2 1 Xℳ⁴ uo 1 ,. ludior leberide 1065 Bosſfgal atit. 2tA. TAEDIVM 2 Aetna we uſeulo⸗ 15 30o Bouẽ inf„„ 214. 1t— iteratione INGRA 3 779 aucibus. 37. erũ atq; iterũ. TA O .374. lIterũ qʒ iterũ ueeuſt B erũ tranquillitatẽ 533 DPiſcis neq atem. quillitatẽ CIS nequ: repoſitus 35 Ex eo

————— 1———
5 6. Ex eo propetantũ. 7x38 Sine capite 26 Antiꝗora Diphte. 7 5* BREVILO7 A Nannaco. 643 quentia. Res cannace. 492 Grata breut. 790 Antiqoraq́; chaos 496 Laconiſmus 331
Per antiquũ diem. 633 Pellenæa tunica 595 NVPERA. Heri& nudiaſter. 433 ITERATVS error. Eadem oberrare 148 Iterum ad lapidẽ 147 Nõ licet bis in bel. 554.
Vulpel nõ iterũ ca.425
Cauendũ ab eo. 688 Venia primũ exp. 281 Sus in uolutabrũ 768⁸
Canis reuerſus ad.62
ERROR in initio In limine deficere 169 In portu impinge. 169 Catheriꝰ in porta. 169 GARRVLITAS. Archytæ crepitac. 477 Arabicus tibicen. 218 Turture loquacior.iʒᷣ4 Cornicari 213 Daulia cornix 651 Hirundinũ muſea. 3546 Luſciniæ nugis inſi.; 46 Dodonæum æs 23 Caute loquacior. 6 4. ⁶
Littore loquacior Siz
Cicada uocalior 288 Non eſt eiuſdem 85
Os infrene 63:
Tanqᷓʒ ſuber 6 43 Telenitia echo 766 Balneator 191 Battologia 34 ²
Moſcꝰ canẽs Bœo. 6 13
Si coruus poſſet 750 Q uicꝗd in buccã. 16 8
Quicꝗd in linguã 168
Citra uinũ temulẽ. 89 Meliacũ nauigiũ ʒ26 Interſecta muſica 606 Lingua quò uadis. 354. Leuiſſima res ora. 552 Saburratus. 675 Cane Tellenis 448 Farcire centones 416
Tribus bolis 674
Pauciloquus ſed. 693 Minore finire po. 645 Numero dicis. 675 Vno faſce cõple. 179 Tribus uerbis 747 CLRMOSVS. Septem conuiuium.i* Clamoſior lauro 473 Vſqʒ ad rauim. 747 Claudiana tonitrua. 571 Apertis tibijs 174
Cycloboriuox 571 Sarpedoniũ littus 10
Stentore clamoſior.380 In clamoſos 694 Abydena illatio. 420 Ablit damor 701 Columnas rũpere 770 RIXOSVS. Rhodij ſacrificiũ. 45½ 7 Inſana laurꝰ adeſt. 405 Lindij ſacrum 429 Litem mouebit 263 Erethrienſiũ rho. 498 Canina facundia 410 Litem incipere 688 Ne allia comedas 734. Ptolemaica lis 64
Syrhenæ chorus. 480
Vltra hyperbolũ 768 Tetigit lapidem à ca ne morſum 792
TACITVRNITAͤS illaudata. Bacchæ more 101
Magis mutus qᷓ; pi. 153 Rana ſeriphiaꝗ. 154. Caput ſine lingua 306 Muta pſona ibidẽ
Muti magiſtri. 62
Ne gry quidem. 24.1
Mutꝰ magis qᷓ ſca. 4.98
Mutꝰ Hipparchi. 485 Acanthia cicada 148 Reddidit Harpo. 744 Statua taciturnior. 773 Taciturnior Pyta. 769 Amyclas ꝑdidit ſi. 26 4.
7 Doryphorematis r. 79*½ LAVDATA. Silẽtij tutũ pᷣmiũ 63 Mulierẽ ornat ſilẽ. 79²
Alia cõmittenda 7¹12
Quodſcis, neſcis 639
Qui obticeſcit 697
In ſinu gaudere. 93 Qui cõtinet arch. 717
INRACVNDIAM. B&⁵‿αςαεναe 679 Canere ad myrtũ. 450 Ialemo frigidior. 538
Peius babys canit 474 FEACVNDIA.
Attica muſa 259 Lepos Atticus. 74.
Cygnea cantio 73
Tunc canẽt cygni 605 Neſtorea eloquẽtia 74 Nihil ex agro dicis 6 43 Nũc ipſa uiuit ſapi./96 Nunc ipſa floret. ibidẽ MvNVS nõ munus. Cyclopis donũ ʒ Hoſtiũ munera 100 Malum munus. 762 Cũ Delphis ſacri. 533 FEXITIVM honeſtũ. De pulchro ligno. 34 8 NALVM IMME/ dicabile.
Chironiũ uulnus. 482 Podex lotionem 309 Aceſias medicatus. 461 Nõ liberat poda. 786 INDVSTRIA. Dĩjs facientes adiu. 181
Cũ Minerua manũ. 182 Manũ admoutti for
tuna eſt ĩplorãda.36 6 Ni purges& mo. 522 Neq; mel, neq; apeſio7
Qui uitat molã ui. 6o
Induſtriã adiuuat. 703 Manũ admouere. 766 Optimũ obſoniũ 6oꝛz Lutum niſi tundat᷑. 598
Manu fingere 431
Serere ne dubites 69 Q ui arat oliuetum 319 Quid tãdẽ nõ effl.670 Proba eſt materia.6 40
1 2 B„—y————
8
Artẽ quæuis alit 2ꝛ88 Ex umbra in ſolem. 79 Muli Mariani 786 IGNAVIA ET inſcitia.
Neq; compluitur, neq;
ſole aduritur 435 Neq; natare, neq; li. 26 Ne tria quidem 5 Inelegantior libe. 192 Barbarus è triuio 322 x uusi rivν. 755 Nec ſibi.nec alijs 435 Claudi more. 572 Equi ſenecta 3124. Anus uelut equus. 491 Ab aſino delapſus 217 AASG. 450 Liberæ capra. 529 Ne Aeſopũ ꝗdẽ 452 Nullam hodie 126 Neglectis urenda 533 Ameles angulus. 50³ Ignauis ſemꝑ fe. 449 Mulieris podex 646 Qui domi cõplui.766 Ne uidit qdẽ oleũ. 776 INGRATITVDO. Ale luporũ catulos.ʒ4 Aries nutricatiõis 44 ½ Qui canẽ alit ext. 599 Hirũdines ſub eodẽ. ¹9 Pro beneficentia Aga
memnonem 447 Pro ꝑca ſcorpiũ 447 Ingratitudo uulgi. 7 06 Nemo bñ merito 401 Simul& miſertũ 564 In ſenẽ ne qd be. 300 Hoſtis nõ hoſtis. 615
GRATITVDO.
A'vrIOS-„i 288 Pro bonis glomi 637
Syloſõtis chlamys. 307
Benefactorũ mem. 7 12
Lingua ſeorſum 672 Obteſtatio ueterũ.706 SIMILITVDO
diſſimulatio.
Salem& fabam. 625
Plures triobolos. 201 Multi thyrſigeri. 201 Multi qui boues zu Nõ oẽs ꝗ habẽt ci. 210
Alinus
Qonniuere zimi fucata
Fimibatbal
gjevi Acbe Lorich Audiens he
Norepicte
paroclocc Vellelius, Atera mann Bubatenus Alia Lacot Paries deal Nõoibusd Lepus dor
Mortuusia
Ctocodliit Beneuolus Extta quæ Aelopicus Aurumlub Dia diſſim LIBERT Dephauſtr lobetsapt Ooſequi Bpreralü Aldeuerä Nõ poll 5 fama! Apero
Aote im Veriatis Ad cibru Caretum Quod ine duino ue

ln ſcnè negde, N
Hoſtistõboſtis. 6
GRATITVDO.
A'rrrnefyun. 1
Pro bom
1
. Aſinus apud cuma. 2u Flere ad nouercæ 266 Megarẽſiũ lachry. 429 Acciſſare 371 Hæſitãtia cantoris. ʒů15
Tuſſis pro crepitu.197 Cretenlis mare 66 Conniuerie 252 Simia fucata 675 Simia barbata 636 Sileni Alcibiadis. 585
Vulpi eſurienti 460
Audiens nõ audit 70 Illò reſpiciens Patrocli occaſio. 605 Melle litus gladius 29. Altera manu fert l. 245 Barbaæetenus ſapiens 84. Alia Lacon alia aſi. 36 7 Paries dealbatus 64 D oibus dormio. 178 Lepus dormiens NMortuus iacet pe. 597 Crocodili lachry. 416 Beneuolus truci. 570 Extra quærere 432 Aeſopicus graculꝰ. 6yi Aurum ſubæratũ 767 Diu diſſimulatũ 68s LIBERTA S, ueritas. De plauſtro loqui 431 ubetis aꝑta loqui. 6 8z
64.1
301
Obſequiũ amicos. 516
Byzena libertas. 752
Aſſeuerãtius dice. 715
Nõ poſſum nõ di. 713 Et fama fuit& er. 519 Aperto pectore. 628 Apte ſimpliciterq;. 705
Veritatis ſimplex us
Ad cribrum 758s Curetum og. 563 Quod in aĩo ſobrij 33 In uino ueritas 283 Ficus ficus 37;
Audi quæ ex aio. 299
Prefundũ ſulcũ 753
Os ineſt orationi 768 Libera Corcyra 740 Eiberi poẽte.. 556 508
Ter Subiugus homo 767 VANITASA.
Quxapud inferos 140
10
Deinde expergi. 560
Cilix haud faciſe. 55z Cretiſſa cũ Cretẽſe. 66 Mẽdacẽ memorẽ. 394.
Mentiunt multa 371 EFEumos uendere 104. Somnium 332 Neſi bos ꝗdẽ uo. 556 Hiberæ neniae 42 Epiphyllides 754. Tantali horti 328 Apologus Alcinoi 409 Anicularũ delira. 6G8 Alini mortes. 578
Subuẽtanea parit. 669
Cypariſſi fructus 763
Caæcũ inſomniũ 767
CVRIOSITAS
ylus oĩa audiẽs. 478 70
Corycæus Multæ regũ aures 56 Nodũ in ſcyrpo. 419 CRVDELITAS.
Manliana impia. 308
Opera ſyloſontis 307 Phalaridisimp. ibidẽ
Ois herus ſeruo. 605 Budoro more 576 Lemnia manu 3zo
Crudelis Bacchus 6u
Nõ magis parce. 351
Lutum ſanguine 578 526
Nõ eſt oleũ in le. 5ꝛ Boni uiri lachry. 481
TIMIDITAS.
Vmbram ſuã me. 166
Timidior es ꝓſpi. 265
Timidior piſand. 265 Epeo timidior 497 Timidus plutus 667
Timidi nũq́; ſta. 452 270 Vel muſcas metu. 166 Rheginis timidi. 611
Abiecit haſtam
Añ tubã trepidas 5oi
Ignaui uertit color 8
In pulicis morſu 606 Mulier imꝑator. 440
Cerainus uir 475
Gallus inſilit. 596 Vir fugiens& d. 297 Leonis ueſtigia. 745
Initio confidens 6os Lingua bellaee 531
Solæ lacænæ.
11 . 1
Cũ adſit urſus ue. 296 Cum adſit uia In formidoloſum 6sS In fugitiuum.
Ne my ꝗdẽ facere. 241
1751 699
rgua 39 Corinthijs nõ in. 743 Verbis pugnas. 698 AsuuxT†⁵ 74 8
In pedes retroce, 760 318
Myſorũ præda Animus in pedes 257 Trepidat in morẽ. 351 Quẽ mater amict. ui. Nulla candidorũ 64
INANIS METVS
Panicus caſus 666 Netũ inanẽ metui. 395
Malta in bellis ina. 5226 Theagenis hecateum.
600
Canes timidi uehe. 6 82
Aſperſiſti aquã AVDACIA.
Fortes fortuna ad. 71
Animus præſens 710
579
Animꝰ heptaboé“ 710
Aqua præterfluit 579 Martis pullus.
Alter Hercules Nõ abijcit animãũ 708
Ne quid moueare. 698
In diſcrimĩe appa. 694 Nõ cedẽdũ malis 694. Qui cũ cõtẽptu ui.692²
Improbitas muſcæ. 695 FORTITVDO.
Adamantinus z21 Aut manẽti uinc. 624 Moœœnia ferrea 617 Præbere uiros 697 Reijcientis autorẽ. 6 86 Inflige plagam 769 Vnũ auguriũ opti. 55s In lyſidrio pugnas.75 4
CEDENDVM multitudini. Ne hintcules qdẽ. 157 Cedẽèdũ multitu. 704. Extrapublicã uiam 1s Pluriũ calc.⸗ᷣ13.& 767
Vn) uit, nullus uir. 158
Fores habet tritas
610 220
764
12
Bis dat qui cito dat. 262
mbabus manibꝰ. 26 8 Ipſo horreo. 6 47 Promus magis 419 Larus in paludibꝰ 6 4 Virgo primüi 6z4. Codali chœnix. 570 Bona Porſenaæ 236 De alieno libera. 715 Cõis Mercurius. 339
TENACITAS.
Auarꝰ niſi cũ mo. 701
HOSPITALITAS. Haud unqᷓ; arcet 349
Semp aligs in cy. ibidẽ
Hoſpitis hñda cu. 708 Scindere penulam. 54.
538 PROFVSIO.
CGallorũ ĩcuſare uẽ. 540
Proteruiam fecit 276
Relinque quippiam 9¹
E dolio hauris 341 Vna cũ ipſo cani. 3 4.1 Largitio nõ habet fun/
dum
295
Ipſo horreo. 647 Plena manu 321 Cupidinũ crume. 8z Feſto die ſi quid. 79 Bello parta 733 Glaucus alter. 759 Imolare boues 577
Caricũ ſepulchrũ 762 Cui maltũ eſt pi. 597
Non nauigamus 754. Drachmæ grando 550 RaäAPACITAS, c auaricia. A mortuo tributũ exi/ gere 266 Exigit& à ſtatuis 58 Nec oĩa, nec paſ. 404. Lucri bonus eſt odor ex re qualibet 668 Mendici pera 40
Mlendicorũ loculi 525
Larus 35² Vnà cũ ipſis ma. 452 Cum puluiſculo 504. Lucrũ pudori præ. 66 8 Manticulari 680
Chary bdis barath. 6 7
Megaricæ ſphiges 472 3 Boni

13 Boni paſtoris eſt ton dere pec. 667
Canis circũ inteſti.407 Rapina cotytijs. 681 Ne à chytropode 1s4 Perſæpe ſacra. 397 Vulturis umbra 484. Voracior purpura 396 Nouit hæc Pylea. 479 Edax currus. 417 Laudãt ut pueri. 748 Atticus moriens por rigit manum 477 Pamphili uindica. 757 Nõ curat numerũ. 4 ²2 Argiui fures. 737 Vorare hamum 430 Polypi 397 H*⁴ ομ ⁷ 774. Candidum linum 581 Nutricũ more 627
Pecuniarũ cupidi. 4.85
Inexplebile doliũ 495 Larus hians 531 Labrax Mileſius. 532 Buthꝰ obambulat. 463 Serpens ni edat 601 SORDES ET
parſimonia. Tribus minis 4o Cumini ſector 317 Ficos diuidere. 318 Nullus emptor 599 E patro.d.649.& 784. Cochleæ uita. 783 Immunem 780 Lapſana uiuere 779 Nihil de uitello 767 Lingere ſalem 777 Rore paſcitur 776
Victitãt ſucco ſuo 03z
Patroclo ſordidior. 605 Nephaliũ ſacrum ʒa3 Caninũ prandiũ 297 Cereri ſacrificant. 74.7 Cyprio boui mer. 310 Bos Cyptius ibidem Tolle tolle mazã 524. Pſyrice facta 310 Paruo emptas car. 766 Pſyra Bacchum 6u Tenuiter diducis 6 75 Sacrũ ſine fumo 291
Nephalia ligna 5ez
1 4.
— Carica uictima 3 573
Phaſelitarũ ſacri. 47 4 In ſinu manũ hab. 5²28 Lari ſacrificäat 276 purroudᷣι△ν. 745
Canens uitæ pal. 755
Tantali pœenæ 449
Cõuiua nõ conui. 706
Sacra nihil ſunt 638 PERFICIENDI 81 ue abſoluendi. Nodum ſoluere 23 Tenedia bipennis 273 Colophonè addi. 382 Colophoniũ ſuf. 7¹⁹ Summum faſtigium im ponere. 67 Circulũ abſoluere.A65 Summã manum 67 Supremũ fabulæ 6 7 Ad umbilicũ du. 66
Seruatori tertiũ 488
Domũ cũ facis, ne. 184. Omnia octo. 218 Si meus ſtilus ille. 302 Ad Herculis col. 626 Ad phaſim uſq; na. 413 Om̃i deuorato bo. 602 Bellicũ canere, rec. 637 Rudem accipere. 271 Finẽ uitæ ſpecta. 102 Haud perficiet 704. Capere prouinciã. 411 Curſu lãpada tra. 68⁸
Sarta tecta. 780 AB INITIO AD finem.
Ab ipſo lare 202 A capite ad calcẽU. 68⁸
Prora& puppis 23 Venimus ad ſum. 674. A carcere 4 4;3 Ad calcem 6²28 A carceribus. 195 Ab ouo uſqʒ ad ma. 421 Alinea incipere 195 Ab incunabulis 224. A teneris unguicu.22 4. Principiũ dimidiũ 6⁹ Caput 332 Quodcũqʒ in ſolũ.639 Exordiri telam 462 Scindere glaciem 638 Ea tela texitur. 323
Toto organo A fronte atq; à ter. 558
y-
A cœelo ad terrã. 4 43
Ne inter apia qui. 308
Fores aperre 649
SIMILITVDINIS
& congruentiæ.
De grege illo eſt. 651
Noltræ farina 631 Nõ eras in hoc al. 219
Nõ ſũ ex iſtis he. 44
Patris eſt filius 766 Aphyarũ honos 491 Terra amat imbréẽ. 391 Scopæ diſſolutæ 174. Vno tenore 289 Boni ad bonorũ cõ. 296 Simile gaudet ſimi. 6 4
Malus cũ malo col.;94
Aequalis æqualẽ 63
Aeqᷓlẽ tibi uxorẽ. 240
Ego ac tu idẽ tra. 6¹3 Cicada cicadæ cara. 65 Nõ tã ouũ ouo ſi. 14 8 Q uã apũ apes ſi. 148
No tã aqua ſimi. 148
Nõ tẽ lac lacti ſimi.4 8 Furẽq́ʒ fur cognoſ. 391
Semp ſimilẽ du. 64.
Sempꝑ graculus aſſi. 6
Similior ficu. 490 Aut ipſe fuiſti. 700 Omnia ſimilia i7 Crobyli iugũ 478 Fadem cera 498 Ficum poſt piſces. 740
Sequit᷑ perca ſcor. 793 Ouo ꝓgnatus eo. 376 Similes hñt labra. 303 Catulæ dñas imi. 4 4,9
Dignũ patella coo. 304.
In matellã ĩmeiere. 16 7 Conto nauigare 570 Ipſa olera olla legit. 225
Surdaſter cũ ſur. 617
Caſcus caſcã ducit 76
Omnia idẽ puluis 217
Oia ſub unàã Myc. 42 Idẽ Accij qd Titij. 306
Cõuenerũt Attab. 569 Eunqdẽ calceũ om. 783
Nauſon Nauca. 524.
Noui Simonẽ&. 434.
Cretenſis cũ Aegi. 6s
ys
————;—;—ꝛ—x———— —— 4
1 G
Cretenſis cũ Cret.&s
Sequit̃ uer hyemẽ. 4 2¹ Cretenſis Creten. 65 Chius ad Coum 482 Vulpinari cũ uulpe. 66
Clauũ clauo pelle. 56
Cum Care cariſſas. 66 Mali thripes ma. 529 Balbus balbũ, rect. 283 Eſernius cũ Paci. 444.
Bithus cõtra Bac. 443
Nöõ filius Achillis. 782 Ab uno diagram. 781 Eodẽ ĩ ludo docti 4 Eiuſdẽ muſæ æmu. 323 Iiſdẽ ueſcẽtes cep. 549 Bonus cantor, bo. 431 Mars haud cõcu. 5io Sultus ſtulta loqt᷑. 54. Inaniũ inania cõſil.627 Malo nodo malus. 57 Mons cũ monte 599 Mores hoim re. 765 DISSIMILITVPDI-
nis& incõgruentiæ. Nihil graculo cũ fi. i5⁊ Nihil cũ amaricino. iꝛ Nihil ad uerſum Nihil ad fides ibidẽ Nihil ad Bacchũ 4½ Quid cani& bal. 152 Aſinus ad lyram iʒt Quid cæco cũ ſpe.674.
Arlinus ad tibiam. 7 43
Aliud noctua ſo. 580 Aliter catuli longe. 258 Alia uoce pſitacus.A.36 Graculus inter mu. 28/
Nungd& Saulin. 332
Syrus cũ non ſis. 6oꝛ Aſinus in unguent. 159 Aſinus portãs my. 346 Feli crocoton. 80 Cibũ in matulam. 17 Ex diametro oppo. 299
Alia res ſceptr. alia 745
Caluus comatus 436 Simia in purpura au
Induitis me leonis ut
Ne puero gladiũ. 428 In eburna uagina. 216 In lente unguentũ. 2 ½ Cõgregare cũ leo. 269
Auker Mothonẽ. 578 . Canis
oooöoöoöoöoͤſͤſ
17 Cmis inp Heruus cu Pxtra olea Pxtra capt Ptra orge NVNNS aut iner Ranis uin Non nol degpcüt deguo
Ofcübe
Apuapo Nauis an purrelale Adpeden
Juxtanau
Pygmex Veretiſ Boslubi-
1NFO
Aue ex
ATnus in Nouacul Xdinus in
Inapesi
Dicas tri Adaqua Canis in Mitein Adcyno Adcoru Inpidi In pate Indezte In orci Charo Terreſi Aurũ he Equũ ha Ttagicũ Muſtela Cadmez kottunat 1

16 55 te Creteg. de. 358 Kauache b 44½ 8 uah 4* 1ut. 308 denca — 149 drnadcan d 15 Gce 4..(am(adie Mli hac 65 litdrpan 5 b 2.—, lenſa 4 44 Behuchaie O plls 1. „ Bane —u Focci ſase, — n. ub † ERuaddẽémäha .¹39 liſd ueſe h 100.196 at mi. 64.— — 8ihs Sauadn 63 Ilnanü ine,h. . 240— 4⁴ .1 walu — 5 mcdum 7 Nloresbommne 1. 48 P aamum nis idco 148 Nühlgnapdt ni. 14.3— 9 5 Nhitadfdes ä 490 Qudcniäbl. I Quddawdihes 498 Allud nochmaſo. 740 Anralm . 793 Ala docepliaa
376 Gracalusinterwu
303 Nunqdd' Kaulin
4. 49 Hyruscdncaſb ch 3304. Alnusiamguenth ,16 Alnus pocsmſ „o Fäli gocctoa. 1 a2s(bbüinmaum. 6 Erdamenooppoh 15(aluus comats 4
11 783 lne agſ. 4 ſp ente man, 84 CoerNlrtei.
7
Ogygia mala is Dſolygid mal 46
17 Canis in præſepi. 292 Seruus cum ſis /io Extra oleas 34.8 Extra cantionem 356
Extra organum 55a. MVNVS APTVM, aut ineptum.
Ranis uinum 376
Non noſtrũ onus 5a1
Negociũ nõ aptũ 706
Noè quouis ligno. 433
Officiũ humilius 7i⸗ Apta prouincia 697 Nauis ãnoſa nõ ib.4 71
Putre ſalſamentum.396 Ad pedem 510 Iuxta nauem 746 Pygmæorũ acro. 749 Veneri ſuem 5sz Bos ſub iugum 463 I1NFORTVNII, ſiue exitih.
Alinus inter ſimias. 158 Nouacula in cotẽ 28 Aſinus inter apes 159
In apes induxiſti 535 Dicas tria è curia 594. Ad aquam malus. 104. Canis in uincula 481 Miitte in aquam 344.
Ad cynoſarges 561 Ad coruos 343 In lapidicinas 32 4. In puteo cũ canib. 296 In beatam 334. In orci culum 3z) Charontis ianua. 92
Terreſtria balnea. 507 Aurẽ habet Tolo. zu
Equũ habet ſeianũ 320
Tragicũ malũ 766 Nuſtelam habes 80 Cadmea uictoria. 4. 94. Fortunatior Strobi. 79 Ila 647 Mens læua 698 Genius malus 45
Vel hoſti miſerã. 649
Mala ultro adſunt. 758
Per mediũ anulũ 266 635
E tribus malis Fxtrema extremo 604. F15
18 Labore laborioſius. 532 Lemniũ mall 273
Magnetum mala 526
Malis mala ſucce. 708 Tænariũ malum 680 Tam perit q́; ex. 7 86 Viuus uidensq; 770 Ilias malorum 98 Lerna malorũ 98
Semp Ilio mala 740
Sybaritica calami. 362 Mare malorum 98 Alio relinquente 1s⸗
Cyrbes malorum 44½
Malorũ theſaurus 99 Malorũ panegyris. 528 Per tenebras quæ a⸗ pud quercum 341 Grauiora ſambyco. 47 Quæ ex antiqua. 681 Cuiuſmodi port. 514.
My ſortitus es 759 Nephaſti dies 615 Seruabis bouem 719 Inus dolores 337 Niobes mala 597
Antiopæ luctus 614.
Cythnicæ calami. 56 2 Cyrnea iactura 681 Argi collis 477
Axchidamicũ bellũ 597
Ardens ueſtis 540 Aegypti nuptiæ 549 Militauit cũ Eraſi. 527
Qui multũ obfu. 796
Excubias agere ĩ na. 81 Lepus apparens 330 Minxit ĩ patrios c. 492 Fortuna ꝓrſus 686 Rupta ancora 742 Cõmune naufragi.763 BONAE FORTV na, copiæ, felicitatis, aut ominis. Alinus in paleas 436
In uoticompotẽ. 690
Nunc illa aduenit 520
Procridis telum 484
Albæ gallinæ filius 47 Aut pilcem olet 793
Virgula diuina 53z Gygis anulus 52 Orci galea 3z5
Secundo æſtu 4²7
Bonis auibus
Bona terræ
19
Omia ex ſentẽtia 695 Secundis uentis 428 Datyli dies 4 ²*² Dijs hominibusq́; 46 Semp feliciter ca. 92 Sapiens ſua bona. 791
Contingit& malis ue natio 4426 Iecit Achilles 497
Trãgqllo quilibet 789 Effugi malũ inue. 540 Inueni non quod 5: Sardi uenales 178. Locupletũ reditus 710
Bonorùum mare 98 Thaſſus bonorum. 100 Bonorum aceruus 99
Horna meſſis 746 Bonorũ myrmetia 99 Dathus bonorum 100 5S Ingens rerũ mul. 684. Bonorum glomi 422
Copiæ cornu 176 Lac gallinaceũ 177 Extis pluit 58;3 Capram cœleſtem. 718 Bonæ fortunæ 193
Oculus dexter mi. 410 Bona ſpes oſtenſa 714.
Deus undecũq; 7⁰0ʒ Lux a ffulſit 48z Noctua uolat 47 Laureũ baculũ por.47 Midas in teſſeris Boues meſſis tempus expectantes Bos apud aceruũ 577 Bos ad præſepe 326 Fauſtus exitus 70;3 Quæ diainitꝰ cõ. 6 84. Autoritas diuinitꝰ.7 14.
Felicitas à deo 761 Primũ recte ual. 565 Deu m eſſe 175 In cœlo eſſe 175
Quæuis terra pa. 367 MALVN ACCER
ſitũ, aut retortum.
Ilienſis tragqed. 410
Suo iumento ſibi 39
Suo ſibi hunc iug. 40
46
5²²½
577.
20 Suo ipſius inditio ui Incidit in foueam 40 Captantes capti ſu. 292 In uenatu perijt. ibidẽ Hanc technã in te. 40 Ex ipſo boue lora 81 Chius dm emit 347 Viro lydo.nego. 482 Mala attrahens ut 165 Oss attrahẽs ut. 224. Ne ꝗd ſuo ſuat ca. 559 Spõtanea moleſtia 791 Arcadiã me poſt. 579 In cœlum expuis 618 In tuũ ipſius malũ. 205 Lunã detrahere 745 Euricle 742 Dares Entellum 561 Ipſe libi perniciẽ. 694. Accerſitũ malum 751 Atlas cœlum 4
Coraus ſerpentẽ 74.8
Bis interimit᷑, ꝗ ſuis 750 Colubrũ in ſinu. 756 Pyrauſtæ gaudes gau/
dium 9594. Capra gladium 4¹ Prudẽs in flämã 640 Calidũ prandii 41 Malũ conſiliũ con. 59 Bœotijs uaticinare 374. Camelus deſide. 623 Sibi malũ repperit. 717 Cœno purã aquã. 465 Bellerophõtes lit. 4.6 4. Ale luporũ catulos.ʒ4r Phoci conuiuium. 495
Puer glaciem 354. Turdus ipſe ſihij 40 Tute hoc intriſti 48 Faber compedes 48 Ipſe ſibi mali fontẽ 41 Ipſi teſtudin. edi. 49 Bos aduerſus ſeip.4 4
Echinus partũ dif. 420 Noſtris ipſorũ alis 193 Oenoe charadram. 415 Capra cõtra ſe cor. 43 Carpathius lepo. 338 Calidã ueruti par. 465 Cornix ſcorpium 41 Cornutã beſtiã pe. 48
Cicadam ala corri. 273
Irrit are crabrones 41
dd Octopedẽ

21 Octipedẽ excitas 4² Anagyri cõmoues. 42 Suem irritat 44 Leonem ſtimulas 42 Fontibꝰ apros im. 6 49 Leonem radere 427 Malũ bene cõditũ 4 ⁷ Mouere camarinà 4* Pyrauſtæ interit. 277 Ipſa olera olla legit. 225§ Ipſo cratere. 758 Docuite urinandi 6 18 Fecẽ bibat ꝗ uinãũ 200 Hoſtis domeſticus 795 SERA POENI tentia. Sero ſapiunt Phry. 31 Cumani ſero ſapiũt 16 5 Malo accepto ſtul. 31 Piſcator ictus ſapiet 31 Factũ ſtultus agno. 31 Mus picẽ guſtans 392 Poſt acerba prudẽ. 7 68 Sera in fundo par⸗ ſimonia 360 Q uod dedi, datũ nol lem. 4¹1G Sati eſt recurrere.27 4 Optimũ aliena inſa.380 Hedera poſt anti. 608 Poſt bellũ auxiliũ 641 Atꝗ nõ eſt apd arã. 610 S ERVM REMEDI um, aut tempeſtiuũ. Satius eſt initiſs 69 Sero ueniſti 5¹0 Poſt bellũ auxiliũ 64 Senem erigere 609 DAMNANDI. Notari ungue. 164. Carbone notare 161 Cõtra retiariũ fer. A40 Ni pater eſſes 4 72 Calculo mordere 6 72 Aequales calculi 6 4.9 Non probantis 682 Ne nomẽ quidẽ 776 O præfigere 162 In abſurdelocutũ. 68; Abiſciendũ ꝓcul. 785 APPROBANDI. Premere pollicẽ. 25t Albũ calculũ adde. 161 Creta notare, ibidẽ
3.————* ———— 2 ———
.22
Pediboi ſniam diſ. 471
Momo ſatiſfacere 168 Omne tulit pũctũ. 16 4. Vno ore 268 Ne luppiter qdẽ 479 Seruũ haud ueho. 681 Si tibi amicũ 324 IVDICANDI. In qnq; iudicũ ge. 498 Panidis ſuffragiũ 554. Sus tubam 131 Auris bataua. ultimũ Quod index auro 14. Lydius lapis 72 Gnomon& regula. 322 Emunctæ naris. 499 Tenedius homo. 737 Tenediꝰ patronꝰ. ibidẽ Manũ ferulæ ſub. 461 Nouit quid albũ. 208 Nouit mala& bo. 716 Purpurã iuxta pur. 335 Amuſſis alba 172 Nullus delectus 687 Leſbia regulia 174 ALIA ALIIS
lacent. Felix Eorinthas 436 Q uot homies, tot. 91 Suũ cuiq; pulchrũ 60 ABERRANDI.
Quis aberret 188
Toto coœelo erra. 39 Tota erras uia. ibidẽ CAECVTIENTIA Lolio uictitant 323 Saturniæ lemæ 356 Cucurbitas lippis.ibidẽ
Ollas lippire ibidẽ Hypſea cæcior 109 Talpa cæcior 108 Cacior leberide. ibidẽ Tireſia cæcior. 109
In canis podicẽ 353 Cimmeriæ teneb. 453 Cæca ſpeculatio 24.8 Cæcus cæco dux. ibidẽ Neq; cæcũ ducẽ 60z Palpari in tenebris.675
E duobus tria 549 Puluerem ocu. 5iq. Nox humida 6 43 PERSPICACITAS
Lynceo ꝑſpicacior 330
Serpentis oculus 287 Odorari& ſimiles 201
PERSPICVITAS Vel cæco appareat 26 ² Et puero ꝑſpicuũ 326 Notũ lippis ac tõ. 199
Tanqᷓ; in ſpeculo 388
Rudius ac planius. 35
Electro lucidius. 785
Velut è ſpecula 773 OBSCVRITAS.
Per nebulam 110
Delius natator 186 Nũeris Platonicis. 6 43 Dauus ſum non Oedi/
* pus 101
Bœotica ænigmata. 373
In canis podice 353
SVRDITAS. Surdior Toronei 509 Surdior turdo. ibidẽ ATTENTIO & contra. Purgatis auribus 422 Mens peregrina 645 Præſens abeſt. 484. Auribus arrectis 578 Erecti 744. Auſculta& ꝑpẽde. 65 88 Cõſulendũ cõſi.68 Cerã auribus ob. 763 OBSECVN/ dantis. Ad digituli crepitũ 4.88 Cũ uterq; cO. 688 Lex& regio 647 Deẽ ſequere. 353 Nõ ſtatuar leæxna 520 CORRECTIO dicti. Corrigẽtis qd dic. 690 Correctio dicti 694. COMMNODVNM „interuerſum. Alij ſementẽ faciũt.i5ᷣ4. Mazã pinſuit à me.524. IMPOSSIBILIA. Priꝰ lupus ouẽ du. 671 Prius duo echini 420 Prius locuſta bo. 341 Mare prius uitem 393
Prius teſtudo lepo. 26 0 Surſum uerſus du,
minum. uic
—————y 2
34 4
Fontes ipſi ſitiunt 225
Citius in naui cad. 375 Aquilam teſtudo ui/ cie 2²9⁹
Terra uolaat 97
Citius elephantem
ſub ala celes 4 36 Capram portare 487 Ab aſino lanam. 140
Simkſorbere& Ha. 6s
Sine pẽnis uolare. 637
Impoſſibilia captas. 290 Statuã faucibꝰ co. 614
Nunquam efficies ut rec. 67²1
Sambucã citius 631
Lenticulam angulo
tenes 5 Ex harena funiculum nectis 9
Aſini cauda nõ fa. 758 Augiæ ſtabulü 4006 Veſte circũfers 7621 Lupo agnũ eriꝑe. 4 83 Luſciniæ deeſt cã. 6 50 Quid ſi cœlũ ruat 166 Bos porrecto ultra 752 ABSVRDA,IN/ decora, ſeu p̃poſtera. Fluuiꝰ quæ procul. 556 Fruſtra habet 6099 Aſinus auis. 66 9 Herculis cothur. 64 ⁸ Lumẽ ſoli mutuas 225
Ranæ aquam 6a Soli lumen. 4²⁶6 Sus Mineruã. 35
Mercurius inſans 325 Sus cum Minerua 36 Pica cũ luſcinia cer.z⸗7
Veſpa cicadæ ob. 297
Currus bouem tra. 217
Cãcer leporẽ capit 4 ⁹ NVelocem tardus 228
Virgultea ſcaphu. 331
Sus ſaltauit 63s
Mulgere hircum 107 Iungere uulpes. ibidẽ Noctu lucidus 758 Cũ aqua fauces ex. 318
Tuũ tibi narro ſom.51s
Nil intra eſt ole?à 283 Iuppiter orbus.ibidem
Rn“ Peedd bo w ſete. 193
lugulare
Itgulare f lunun Ad conllli ſeris duetlum qoitot Nec autes tango
» oyvcerũu
Juxta liaui pe pariet Dricsch à priusqm Prius anti Capra noc Anulus au n mari ac Vmdralu durarilito Oand excc Nudo uel Nado ma Qaputart Gallosqui in acte pi Piſcemna Lupialas Boue uen Terenitati Däuirent Ceruusc Aquäigr kader cü Plephät Fbar ar Fxach Quiſeſc Leonise Canchen Laligare Tapſum Vhari aqu usno i üd menl Norũme Rnus eri dus ſalt ds cot lnwgr ſa melas. Aerna 3 Chnefin
Canidas Vupas-

Camelus ſaltat. Lucernã adhibes. 426
Iugulare mortuos 73 Mortuũ unguẽto. 797 Ad conſilium ne accel ſleris 83 Aduerſum ſolem ne lo- quitor 18 Nec aures habeo, nec tango 639
Syncerũ uas incru. iiʒ uxta fluuiũ pu. 602
Per parietẽ loqui. 6ο4. Priusqᷓ́ʒ aſſa ſit fa. ʒů95
Prius q́; mactaris 595
Prius antidotũ qᷓ;. 773 Capra nõdũ peꝑ. 448 Anulus aureus 216 In mari aquã quæ. 283
Vmbrã ſuà metue. 166 Furari litoris har. 756 Canã excoriatã ex. 389
Nudo ueſtimenta. 39 Nudo mandas 519 Caput artis 790 Gallos quid execas. 558 In aẽre piſcari. 139 Piſcem natare doc. 641 Lupialas. 140
Boue uenari lepo. 781
Serenitati nubẽ 778 Dã uirent genua 776 Ceruus canes tra. 775
77²⁷
Aquã igni mil. cã! ibidẽ
Faber cũ ſis.
Elephãtũ ex muſca. 282
Ebur atramẽto cã. uz
FPErxacta uia uiaticũ. 413
Qui ſeſe nõ habet. 234 Leonis exuuiũ ſuꝑ. 633 Cantheriũ in foſſa. 182 Caligare in ſole. 440 Teipſum nõ alens 442 Mari aquã è foſſa 580 Mus nõ ingrediẽs. 6 03 Ad menſurã aquã. 430
Aliorũ medic ¶pᷣe. 432
491
Anus eriphus 1 ibidẽ
Anus ſaltat
Anus cothoniſſat. 6²
In toga ſaltãtis pſ. 430 4 81
Claue findere lig. 46. Cani das paleas. 624
Vulpes bouẽ agit. 452
ſi Ante barbã doces. 594. Daſypus carnes 179
Tute lepus es 179
Sydera addere cœ. 757 Culicẽ colant 720 Smaragdus ĩ luce. 610
INANIS OPERA.
Aſinum tondes 140 Ab aſino lanam 140 Vtrem uellis 38 Caluũ uellis 495
Aethiopem lauas 35
Mortuũ fHlagellas 7 Aquã è pumice po. 839 Mortuo uerbafa. 14.1 Littori loqueris. ibidẽ Bulbos quærit 6i Aqlã uoſare doces. 143 Delphinũ natare.ibidẽ
Deſllphinũ cauda li. 14.2
Nebulas diuerbe. 6 4. 4. Aſini caput ne la. 598 De aſini ꝓſpectu uu Ad fractam canis 190 De fumo diſcep. 108 De aſini umbra 107 Harenam metiris 135 Harenæ mãdas ſe. 6 De lana caprina 108 In aqua ſcribis 336 Reti uẽtos uenaris. 37 Ignẽ diſſecare 6 Ithmũ ꝑpfodere 777
In harena ædificas B6 Parieti loqueris 142
Cribro aquã hauris.37
In aqua ſementẽ fa. 16 In ſaxis ſeminas 136
Vtrem mergis 610
Inter lapides pug. 84
Cauã arabiã ſerere. 330
Aranearũ telas ʒʒ Arare littus 36 Emulti paleis 830
Ouũ adglutinas 8
Penelopes telã re. B4.
Oleũ& operã ꝑdi. 137
Perijt ſus 752 Ollam exornas 138 Ollas oſtentare 354. Quid opus erat lo.174. Nihil agere 648
Cõũ dijs nõ pugnã. 699 Aſinũ ſub freno 4
Ferrũ natare doces. 6 Cauda tenes ãguil.i4 ² Auſtrũ perculi 284. Lapidi loqueris 142 Linum lino nectis. 254. Surdo oppedere ¹3) Laterem lauas Anthericũ metere. 839
Laterẽ elixas 15
Surdo canis Vtrem cædis 338 Verberare lapidẽ 439 Impete peritũ ar. 474. Laborem ſerere 532 A lupi uenatu 582 Alienũ arare fun. 555 Hylam inclamas 138
Ric funis nihil at. 276
Hydram ſecas 290
Cotem alis s
Cum coryco lucta.56z Cũ dijs pugnare 433 Gũ plurimũ labo. 331
Cũ laruis luctari 73
Canis 7²⁰ Vtre territas 190 Inaniter aquã cõſu. 18 Vndas numeras 135
In cœlũ iacularis 74.2
In eodẽ hæſitas lu. 143
Voluit᷑ luto doliũ 763
Vlulas Athenas. 58 In ſyluã ligna ferre 2²5 Cõtorquet piger 140 Trãqllũ æthera re. 137
Ventos colis 6 Vento loqueris 14 Nugas agere 142 Acdtumagere s
Aquã in mortario. 331
Volantia ſectari 270 Vorſurã ſoluere 209z
Saxum uoluere 41
Ex inanibus paleis. 4.85
Fruſtra canis 141 Fruſtra currit 56 4.
Miiliũ torno ſculp. 2 6
In orbẽ circumis. 380 Obturbas fruſtra 6oꝛ Memorẽ mones 58 Cãcrũ ingredi do. 682 Apud fimũ odorẽ 7 Inuitis canibus ue. 228 Inuitos boues plau. 228
ibidẽ
Mare exhauris
rüg ya Sop quρν DiIEREICVvITATIS Nõ eſt cuiuſlibet co.iz*
Suade lupis In numerato ha. 771
29 Cõtra torrentẽ ni. 570 Cotra ſtimulũ cal. 106 Leonem larua terri.90 Inanis conatus 684. Senis mutare ling. 75 Senis doctor. 75 Herculei labores S4 Q aaſi ſutriũ eant. 782 Aſinus balneatoris.782 6⁸²½ Phrynichi lucta. 642 Muſcas depellere 6 75 Aues quæris 599 Humi hauris 339 Excubiarũ cau.ca. 234. Influit qd exhauri.379
E Tantali horto 765 Dentẽ dẽte rodere. A. 55
Oreſti palliũ texe. 743 77
Difficilia quæ pul. 319
Cũ principe non pu
gnandum. 705 Ire ꝑ extẽtũ funẽ. 426 Clauã extorquere. 750 Nemo malꝰhoc ſci.6o7
Nõ omibus cõtin. 714.
Aegre, ſed tñ cõti. 7. Aegre ꝗdẽ, ſed fac. 692 Præter Sybillã le. 756
Cẽtũ plauſtri tra. 771 Azanxa mala Cape ꝓuinciam 4392
445
PROCLIVITAS.
Currentẽ incitare 71 Bene plauſtrũ ꝑcu. 180 A uicinis exẽplũ 758 In planiciẽ equũ
259 Muſtelæ ſeuũ. 126 Calcar addere cur. 71 Vna ſcutica os 534.
Lydũ in planiciem.617 Sphæra ꝑ præcipi. 153
2786 776
Vno digitulo
Tarichus aſſus eſt 396 Titio ad ignem 506
Ignis ad torrem 648
Incitare currentẽ 687
ÜQuã facile uulpes. 635 Tam in procliui, q́; im- d
d 2 ber.

— 2— ——————————.— ——.————————— ————————— ⸗———————————
. 4 4————.— —— —ÿy——
22
Täaq́; de narthe. 789
(CONTRA. Cantheriũ in foſſa. 182 In puteo cõſtrictꝰ 325
Nũc meæ in arctũ. 27
Inuita Minerua 36 NVNCQVAM. Cã nibas coccyſ. 599 Ad Græcas calend. 171 Cũ mula pepererit. 170 SEMPFER.
Quoad uixero 699 NvsQVAM. NYbi cerui abijciunt
cornua. 438
In aphannis 581
PENSATIO BE/ naeſicij, uel officij. Manus manũ fricat 33
Botrus oppoſitus. 577 Da mihi mutuũ te. 238 Senes mutuũ fri. 239
Pro delo calauriã. 76 4. Fricantẽ refrica. 239
Ferrũ ferro acuit᷑. ibidẽ Eodem cubito 298 Fadem menſura 34.
Par pari referre. 33
Hoſtimentum elt
ope. 4 4.
Pro bonis glomi 637
Vt ſementé feceris.2 58
Að△AALVM CON/
duplicatũ, aut renouatũ
Ignem igni. 57
Ignis nõ extinguit᷑.599
Oleũ camino ad. 5s
Oleo incendiũ reſt. y8
Hydram ſecas 290
Malũ malo medica. 57
Morbũ morbo ad. 57 Lutũ luto purga. 302 Pro cæco exocula. 6 71 Præſtat uni malo. 755 Poſt maratho. pu. 763
Lis litem ſerit 530 Litem parit lis 264. Eſt pilus ante pilũ. 4A9 Fallacia aliam alia
trudit 360 Refricare cicatriʒ
cem. 201
Ilico hyems. 783
4 8
MALVM MALE
uitatum.
Fumũ fugiẽs in ig. 146 Euitata charybdi i. 143 Ne cinerẽ uitans 502
Cucurrit quiſpiam. 6 01 MALVM AS/ ſfuetum. Callum ducere 554. Aſſueuit malis. 7¹5 Dies adimit ægri. 416 Malorũ aſſuetudo. 7 08 Neq; em̃ ignari ſu. 716 Nota res mala 5²2 MALI RETA liatio. Neoptolemi uindi. 50 Termeria mala 49 Cædimus inq́; ui. 640 Dedi malũ& acce.6 7 Qui quæ uult, dicit 30 Eodem bibere poc.259 INAEQVALIS penſatio. Ne uerba ꝓ fari. 450 Pro ꝑca ſcorpiũ. 44.7 Vmbra pro corꝑe.84 Palũbẽ pro colũba. /ʒ Pilos pro lana 257 Pro malo cane ſuẽ.6 40 Malũ bono penſa. 7u Diomedis& Gla. y5 Ad fractam canis 190 Conos artoxya. 746 Si uinũ poſtu.pu. 447 In parte uel gnẽ 537 ALIBI DIMINV tũ, alibi redditũ. Claudus optime 5i)
Nõ oĩa poſſumus 398
Facta iuueni 623 Marinam auditionẽ Hluuiali abluit 596
Quod alibi diminu
tum. 692 Semp ſeni iuuẽcu. 637
Nõ ois fert oĩa tel.776
FRVSTRATA z ſpes. Coruũ deluſit hian/ tem 213 Theſaurꝰ carbões. z74. Bolus ereptꝰ è fau. 653 Maurẽ oſtẽdit pro. 552
* 831
Cõcupiuit aſſam. 34 2²
Ne per ſomnium qui dem. 110
Aliena iacis 155 Larus parturit. 268 Cepphus parturit. 353 Parturient montes. 26
Lupus circũ puteũ 36 4
Lupus hiat 390
Aurificẽ te futurũ 6n Qurens obſoniũ. 435 Ne quære mollia. 455 Duos inſequens le. 598 Hic funis nihil 276 In ſpem fruſtratã 684. Inani ſpe flagrat. 763
Fluuius non ſemper fert 766 Spem pᷣ̃cio emere. 4 0² Sp agricola in no. 509 Cretenſes ſacrum 563 Nucleũ amiſi reli. 519 Præuertit ancoræ 76 4. In caducũ pa.incli. 4 6 2 Fœdum eſt& man- ſiſſe diu 504. Nõ omnia eueniunt, quæ in animo 552 Scipioni arũdineo4. 6²
DESPERATIO. Actum eſt 103 Nullus ſum 105
Pinus in morem. 484. Perierunt bona 63
Ad reſtim res re. 150
Suſpẽdio deligẽda. 293 Ad porcellum 646 A quinq; ſcopulis 579
Oibus armis præſi. 699
Tenuis ſpes 673 PRAETER SPEM bonũ, aut mall. Coturnix Herculẽ 45 Omnia ſecunda 555 Homo homini deꝰ. 45 Deus ex improui. 43 Deorum manus 91
Negociũ ex ocio 524. Faciunt ſphaceli im. 80
Euentus præter ex. 6 96 Mopſo Niſa da 446 Glaucus poto mel. 493 Inſperabilẽ uitã ui.614.
Lauares peliam 333
oooͤoͤooͤoͤoͤöoöö
. —O—O——————— 8
3²2** 1
Subitũ remedium. 5 8x%
MALVM VER tens bono.
Nunc bene naui. /20 Laqueus auxi. ui. 596 Bellũ haud quaq́;. 451
SVBITIINTER uentus. Lupus in fabula 690
Etiãſi lupi memini.4.0
AkeAAGNIRICA promiſſa. Aureus in olym. 490 Aureos mõtes pol. 26 8
Solidos è dibano 550
Charetis pollicita. 46 Albũ panẽ pinſo. 58i Ariolari 627 E'ανλκα Sᷣeh 76 Modio demetiar 525 Verba ĩpor. Her. 45⁸ Alybantij hoſpitis 741 Heſperidũ mala 764 Ad pileum uocare 323 Bona Cilicoon 427 Ego faciã oĩa mo. 6ʒo Sponde noxa præ. 207 VOTVM Vtinã contin.mihi.175 Omne æs alienũ ca. 6oꝛ Votum munificũ oꝛ Alia dant, alia ne. 696 Canis panes ſom. 720 Etiã dormiẽs ſom. 603 Ne cõtra bo.optʒ. ʒz0 Adoraturi ſedeant 20 Nõ ꝗduis cõtingit.7 ¹7
Tea in ſõ. ui. 236
ui amant, ipſi 397 Quid nõ fies. 491 Semꝑ ſuꝑ ioris 638
SPES PERTI-
— nax. Aegroto dũ aĩa eſt 403 Spes alunt exules 56 5 Adhuc cœlũ uol. 775
Adhuc aliꝗs deus. 702 Spes ſeruat 784
EXCELLENTIA. inæqualitas.
Aquilã noctuæ cõ. 269
Cicadæ apẽ com. 258 Roſam cũ anemo. 456 Acan thida
33
athica — b Teltudine genecka l C zmelus! Cotoniat Pwsapu uleſa F guis äbit Culcẽ de Mottis pa Teudin Dica certa Aibi ſimi Bobo cni
aͤitanti ui
Sedecim 3i8 n T0 Tibü tut Qu’toal Puuius ci itãdoto Ulnnulas Minerux Nülady Hoſtleſb Longeu Nübilalia Uadignus Nec digt Celwisir Kculait Warica Mattid Pediba Soluas. Formic Hercuſe lluceteg (um ſis lac pot

cns le. gs Zer Pwd ureusi rar 176— rads 64. Soidnaet Eat. 761 Chamin emper— do Lo Perhae 1no. 509 Nododan rum 163 Verbapa rell. 719 Ahdengten rx 764 Heſperidi„ 1 incli. 462 Adpiemum man HBona Cim— 84— miunt, ndeten —. voryA co46? Vtinä catant, 3 Notummand, 10 Ala dmiahm, n. 454. Cmis pnabm; n Etü domsbm We. 1zo Necotadacht gda 293 Adoramiſcen: 446 Nö qdubciiptn ls S7 Qucügubu xli. 699— 1 673(Tuidmöſe. 9 SPEM ipoi lü. SPES PERTIA ule 45 nk. pS Aexvcusg de', 4s Spesalute a1. 43 Adhuccaisi ℳ Adbac igea 2 26 Kr en m im. 30 EXCEL. X.496 1e a — quiã woo
oOpera 4 Ambroſia alendus. 565 Gorgonẽ aggredit 759
33* Acãthida uicit cor.·6ο Cancros lepori cõ. 260 Teſtudinẽ pegaſo. 25 8 Senecta leonis præ. 541
Camelus uel ſcabi. 280
Crotoniatarũ poſt. A 1½
Plus apud campa. 355 Aquilæ ſenecta
Equis albis præce. 128 Culicẽ elephanti. 553 Multis paraſangis. 396 Teſtudinẽ eqs in. 785 Pica certat cũ luſc.776 Nihil ſimile. ibidẽ
Bubo canit luci. ibid Si tanti uitrum. 769 Sedecim pedibus 61⁶ A2 Tid ταινꝓέ, Tibiã tubæ cõpa. 258
ãto aſinis præ. 558
Fluuius cũ mari 28z
Hirũdo totos ſch. 764. HPHPlinnulus leonem 106 Mineruæ felem 2093 Nihil ad parme. 25 Poſt leſbiũ cantorẽ. 190
Longe uicit 79 Nihil aliæ ciuitates 720 Indignus q illi por. 174.
Nec dignꝰ ꝗᷓ me in.6 80 Celmis in ferro. 574. Aquila in nubibus.z70 Manica 7709 Maͤlti diſcipuli 626 Pedibus trahere 321 Solus ſapit 389 Formica camelus 159 Hercules& ſimia. 62
Elucet egregia uir. 691 Cum ſis nanus ce. 765 Flac potior GCorui luſcinijs Seruus ſeruo p̃ſtat. 510 Antiquis debetur 71
185 763
Acarnici equi 759
Inter cæcos reg. 619 Qui ꝓbus Athe. 774 Vnus multorũ in. 6 94. Alabanda fortuna. 345
Alpha penulato. 405 Aceſſei& Heliconis 460
280
76
Solus currens
34
Lydius currus 365 Ne caprea contra leo
nem. Monſtrari digito 298 Prodico doctior 757 Quò properas 326 Alius alijs in rebꝰ. 697 Non omnia poſſumus
omnes 398 DIFRERENTIAE. Longe, latecq; 30z
Quilquis is fuerit 6¹
A1 AA υν 76
Myſorũ ac Phry. 43 Seiũcta ſunt mer. 6u Quid diſtẽt æra lu. n15 Ingens interuallũ. 770 Ne punctũ quidẽ. 787 Valeat amicus ini.779
Paſtillos t ufillus 5lt
AEQVALITAS.
Aequa cõcertatio. 6 87
Pari iugo 179
Pertinax cõtentio. 6 85
VINCERE ET uincc. Palmam ferre 90 274 Extremũ occupet.774
Inuulnerab. ut Ce. 609
Adrohep K‿⁴αεαιρν 6ν
Dare manus. 284. Herbam dare. 283 Harena cedere 284. aſtam abijcere. ibidẽ Mea eſt pila Q uid niſi uic.do. 446
Victi nõ audẽt hi. 770
Tolle digitum 6os
VIOTORIA
utriſq; triſtis. Flet uictor 452 Teſta colliſa teſtæ. 6 70
Victoria nõ incru. 696
NON SOLVsS ille. Braſidas quidẽ 608
Malti Manij Ari. 527
Multiq́; boniq; 186
SECVRITATIS & tutæ rei. In trãquillo eſt 347 In uadod 39 Duabus ancoris 27
In portu nauigare 39
4 ²⁰
4G
35
His medus nõ inſi.·34. Ocioſus eſto 704
Choenici ne inſideas. 15
Thymbra uictitãs. 792
Rem factã habere. 103 Hermionis uice 437 In terra pauperẽ. 759 Monia Semyra. 766 In tuo regno
Intra ſuas præſe. ibidẽ Aliud cura M In diem uiuere 255 Ex tẽpore uiuere.ibidẽ Canis tanq́; Delũ 576 Porrectis dor. pe. 24.4.
In utrãuis dormi. 24 4.
Leporis uita. 770
In utrũuis dor.oc. 743 In dextram aurẽ. 24 4.
Alcedonia 4509 Vita molita 7062 Equus me portat 214.
Extra lutũ pedes ha. 81
Extra pericul 691
Proculà pedi. equi. 110
xtra teęlorũ iactũ. 120
Porrò à Ioue atq; à ful
mine ibidem
Poſt principia. ibidem
Nõ uulgariancora. 796
Quid Achiuos 583
Quaſi millus ca. 786 Mater timidi ñ fle.794.
CONTEMPTVS &ʒ uilitatis. Tineas palcere 505 Homo treſſis 242
Concha dignus 570 Ne ligula quidẽ. 746 Tithymallus laco. 506 Semꝑ me tales ho. 276 Incus maxima 55z Agla nõ capit mu. 579 Elephãtus nõ cap. /io Aquila thripas aſpi.282
Aquilã cornix ꝓ. 596
Alſinus compluit᷑. 579 Susq́; de; n) Manũ nõ uerterim. 97
Quod nõ eſt opus, al
ſe charum eſt. 789 Vapula papyria. 786 Aſim eſuriès neg. 477
Pili non facio
223 In luco& fano 224.
Nihil ſanum Homo trioboli
Attagen
36
; 3 n 241 Wã curat teſtu. 5⁰ Nauci non facio 242 Flocci nõ facio. ibidẽ Ne terunciũ ꝗdẽ.ibidẽ
Fruſto panis. 114.
Nec uno dignus. 243 Ne nũmꝰ ꝗdẽ plũ.674. Ne umbraã quidé 284. Ne allij ꝗdẽ caput.677 Ne terra quidẽ iu. 599 Ne guttã quidem. 679 Ne ramẽta quidẽ. 291 Nihil ſacries 24 f ibidẽ 242 Exiguũ oboli pᷣciũ. 633 Holerũ appolſitio. 59
Maͤlta ſyrorũ olera 254.
Huius non facio 242 Quatuor obolis 507 Tricæ, Apine 70 Nebulæ in pariete. 410
Triã literarũ ho. 504.
Vitioſa nuce.24 2 Etiam corcorus 2 ⁄S½ Inter indoctos 369
Mandare laqueũ. 41 r½
Mediũ oſtẽdere di.ibi. Minimo ꝓuocare, ᷣ4s
Ante hac putabã. 595 Nõ pluris qᷓ; ſimias 796. Plũbeo iugulare 427. Hoc nouerã prius q; Theognis natus ẽ. 773 Locrenſis bos 499 Scarabei umbræ 7 Bos homolottorũ.577 Septimus bos 30 Generoſus ex. 493 ar Sale emptũ manci. 234.
De lapide emptus 56
Siculus miles. 636 Imi ſubſellij 679
Seruorũ ciuitas F10
De fece haurire 289
Carica muſa 2959
Aſinos non curo 767 Pomarius Hercu. 468 Malum Hercul. 528 Munus leuidenſæ. 6 ½6 Cicernus Bacchus 457 Ollaris deus 144. dd Soterich

37 Soterichilecti 780 Cecidis& bupho. 77 7 Ficulnus. 235
Ficulnus gladius 499 In foribus urceũ 331 Ficum Mercurio 499 Merx ultroncea pu. 279 Numerus 376 Telluris onus 218 Myſia eantharis 525 Minus de iſtis la. 562 Indus elephantus 302 Cochleare creſcit 350 Connæ calculus. ibidẽ Inertium chorus zu Megarenſes neq; 337 Ruſticanũ oratorẽ4 57 E flãma cibũ pete 744 Myſorũ poſtremus ⁊ci Caricus hircus 653 Indoctior philo. 453 Calabri hoſpitis xe. 6 53 Principatus Syrius.90 Ciceris emptor. 627 Cubito emungere. 4⁊ Canis uiuens 740 Nõ eſt curæ hippo. 291 Nõ admodũ miſ. 758 Cõtẽnẽtis inimicũ.6 90 Cõtẽnẽtis dicteriũ 6 85 Tanq́; conchiliũ 496
Tragicus rex 440 Vterq; ambo 767 Saonda 760 Pannus lacer 395 Quis uſus cepis 584 Inutilior blace 74.7
Extritũ ingeniũ yi5 Barbam uellere 418 Nihili cotio eſt 764. Fumi umbra 40¹ Fulgur ex pelui. 481 Oppedere cõtra to.232 Dionis gry 248 DIGNITATIS. Canis digna ſede. 4.4.7 Digna canis pabu.ibid. Dignus obeliſco 243 Digna cedro 74.4. Dignus Argiuo. 24 5 Dignũ ꝓpter qc.ibidẽ Dignus qui cũ 244. Quauis re dignus. 243 Regia uacutla zu
———
.——
38 Batti Mœhiam. 541 Decernctur equa. 740
Bos in cuitate 703 Sapientũ octauus. 261 Columen familiæx 105 Vtãq; paginã ſa. 404. Eſto promus 761
luppiter aqulam 761
Glaucus comeſa. 7⁰9 Antiqor Codro 754. 53 ignitate cu. 685 Ayrteà coronà 764. Omnibus anteuer. 6 89 pRONXIMIS utẽdũ. Vũ g neſcit ad ma. 483 Vt poſſumꝰ qñ ut. 49
& id fieri n. 639 Bona eſt etiã offa 4 6
Si nõ adſint car. 416 Aulcœdus ſit, ꝗ citharo/
dus eſſe nõ põt 382²
Si bouẽ nõ poffis. 490 Altera nauigatio 616 Præſentẽ fortunà an (ua dantur 756 Prælentẽ mulge. 583 Quod adeſt, boni. 714.
1INCONSTAN/ tiæ, ꝑfidiæ, uerſutiæ.
Ventorũ ſtatio 438 Panagæa Diana 435 Venti campus 438 Mutabilior metra. 60z Chamæleonte mu. 506 Proteo mutabillor. ʒ63 Polypi mentem 5o Mulieris animus 64.6 Euripus homo 28i Cnips in loco 571 Cothurno uerſati. yꝛ Aliud ſſãs.aliud ſe. 600 Duab' ſedere ſellis. 209 Diuerſarũ partiũ 686 Duos parietes de. 209 Duplices uiros 550 Duodecim artiũ. ibidẽ Theſſalorũ cõmẽ. 9z Phœnicũ pacta 63; Locrenſe pactũ 431 Thraciũ cõmentũ. 294. Hoc calciamentũ on Traces fœdera 466 Quibus nec ara. 641 Altera manu fert 245
39
Repariazare 579
Lingua iurauit 432 Punica fides 24.5 Græca fide ibidẽ Nõ idẽ fũt ſcriptu. 637 Dædali opera 391 Admirabiles i ne. 460 Multa nouit uul. 149 Magnus uerſator 617 Simia nõ capit᷑ la. 295 Volaticũ iuſiurã. 760 Semp adfert lybia. 667 Semꝑ Africa noui. ibi. Siſyphi cõmentũ. 74. 5 Veriſimiliter men. 717
Lampõ iurat p an. 7 41 Magis uarius q́; hy. 52
Siſyphi artes 670 Pyrthandri cõmẽ. 594. Megaricũ machi. 390 Vlyſſeũ cõmentũ 503
Vias nouit ꝗb'ꝰ ef.ibidẽ Libyca fera 667 Audp. 630
E poculo ꝑſorato 606 Expedit habere. 673 Si leonina pellis 636 Nö chius, ſed cius. 348 Dextrũ pedẽ. 560 Multa noris opor. 527 Ex eodẽ ore frigi. 34.6 Ex ſe fingit uelut. 780 Obliquus curſus 479 Cantharo aſtutior.57 6 Caſſioticus nodus 431 Pardi mortẽ adſi. 417 Sphondyla fugiẽs. 672 MVTANDAE ſententiæ. Palinodiã canere 280 Calculũ reducerc. 162 Vertere uela, ſunem reuertere 280 Conſiliũ in meliũ.& ⁹σ„+ Imitabor nepam. 750 Reprehenſio cogi.6 96 MVTATI inſtituti. Nuces relinquere 155 Longũ ualere iuſ. 372 Rudentes& re. 597 Pro eleganti me. 6is⁸ De calcaria in car. 4 22 A Dorio ad Phry. 4. 43
Maritimus cũ ſis. 624.
Subito alius Vlyſſes pãnos ex. 788 Sui diſſimilis 713
e 782
Ad bonã frugem. 794. FORTVNAE cõmutatio. Teſtulæ tranlmu. 329 Alia uita, alia diæta. 265
Nuc pluit& claro. 256 Cũ deo quiſq;&. 563 Ipſa dies qñq; pa. 256 Omnũ rerũ uieiſſi. 226
Multæ rotæ uol. 775 Rerũ oĩm uiciſſitu.7 05
Fortuna æſtuaria 648
Res ĩ foro noſtro 64 ½ Cataſtrophe fabu. 67 Vbi nõ ſis qui fue. 250
Ad priſtina præſe. 263
Aremo ad tribu. 618
Diony ſius corinth. 43
Nemo mortaliüũ 408 Pitana ſum. 642
Qd alius cõdiuit 751
Bona nemini ho.ẽ. 791
Oſculana pugna 787
Per manꝰ tradere. 7995
De manu in manũ 794 TEMPERANTIA. Taenone modera. 307
INTEMPERAN. tia, libido. Myconius uicinꝰ. 6 4 4 Vnico digitulo ſcal/ pit caput 247 Baceli ſimilis es 180
Hernioſus uſq; ad. 75 4
Batalus 180
Tibicinis uitam 379
Samiorum flores. 5i5 Voluptas foeda 7 13
Sponſi uita iß
Melle teipſum ꝑf. 525
Samiorũ laura. 680
Samiũ comat 681
Sardanapalus 670
Vale charũ lumẽ. 475 Leſbijs dignna z0 Leſbiari 577 Corinthiari 769 Lydus in meridie 467 Lydus cauponat᷑.ibidẽ Pepones 74 Lydio more 529
Videre
2*
MAsnfis Clſthene Oeocrttu Sinopilla Sus p tod Iries con vr Touch Capratius Pueſob MWaſli Complur nis cubi lenticcũt Hniciſſ raorlen AOD. m Noſcetei n ſe celc lntra taa a toũ ip Tecum Elciwo
Manalc
hagie
Denit
Arabic Ne uitu Nibim Ne qui Dimidic Vbi bau Domus Neg pel drimud de abt elapra eln te deandil anda,
Sonm dun Palllds

TEMAPEAAYTI TZenone noim INTEMNPERR; buis Ihrcnane Vnico qictud ſa
Chalcidillare Phicidiſſare ibidem
Noſce teipſum In ſe deſcendere. 20z Intra tuam pellè te. 205 In tuũ ipſius ſinũ.ibidẽ Taecum habita 203 Efficimꝰ ꝓ noſtris 226 Manu ſerendũ nõ 557
Demittere ſele Arabicus tibicen. 218 Ne uities muſicã. 764. Nihil minus expe. 66 6
41
Adonidis horti 22
Vt Corinthia uide. 681 Agathonia cantio. 4 17 Sämo ahsſto ſca. 247
moduscq;.
Ita fugias ne præ. 145 7⁰⁹
Ne quid nimis 206 Dimidiũ plus toto 286 NYNbi paueris. 777 Domusrecta 790 Neq; Lydorũ ca. 7599 Neq;G peſſimus, neq; primus 776
Funẽ abrumpere. 16 7 Ne ſupra pedẽ cal. 433 Meſſe tenus ꝓpria.z0z
Iucundiſſima naui. 83 Iucunda uiciſſi.rerũ 228
Iniquũ petendũ. 377 Summũ cape,& me/
dium habebis. ibidẽ Paſtillos rufillus;is
Gallus in ſuo Tollere criſtas 257 47 Attollere ſupciliã. 251 575
206
42 KARROGANTIA, iactantiaq́;. 777
Nauphracton tue. 523 Tollere cornua 257
Siphniaſſare. 637 Arrogãtia nõ ferẽ. 714.
A uν uo. 782 TLuo te pede meti. 204. afidhap 571 Yltra peram 634. Cliſthenẽ uideo 572 Videberis me uidens Cleocritus ibidem planè Martẽé ui. 6os Sinopiſſas 584. Hamaxiæa 580 Sus ꝑ roſas. 669 Sophocles laudi. 378 Aries cornibꝰ laſci. 6sz Phaniæ ianua 629
r oαιιά 566 Sybaritæ per pla. 362 Caprarius in æſtu. A Cicadis pienſi. 605 Q uæ ſub alis fiunt. 365 Ex academia. 609 EMaſſilia ueniſti 722 Ingredi Iunoniũ. 740 Complura maſculi ca Summis unguibus 349
nis cubilia 526 Cclum territat ar. 402 Lentiſcũ mãdere. 246 Ex uno multa fa. z8 Pœniciſſare 6os Coelum digito attin nnrrννpey 594 gere. 769 NODESTIA louis fandalii 48;
Imperitus ſubliga. 614. Faſtuoſus maximus. s8o Tanq́; argiuũ cly. 496 Homo bombyli. 46 ½2 De pulmone reuel. 6 32 Ipſe dixit Auro loquente 595 Ne mihi ſuffe. eſſẽ. 427 Pennas nido maiores extendere. 205 Ne ſutor ultra cre. 181
Cænei haſta 748 Gigantũ arrogãtia. 721 Magis ſibi placet. 493
HFliic rhodus, hic. 597
Atticus in portum 292 Calliphanes
Bullatæ nugæ. 65;
Vino uendibili ſuſpen/ la hedera 450 Selliſſare
Dinuinũ excipio ſer. 795
PHILAVTIA.
Nö uidemus manticæ
ad in tergo eſt. 204. Papæ Myxus 63
Amicos tragœdos
aæmulatur. 651
Tragice loqui 43:
4 41
741
z77
43
Turpis iactantia 720 Ne magna loqua. 357
Argenti fontes lo.74. Fœʒnũ habet in cor. 47 Colophonia fero. 319 Oleum in auricula. 16 6
Fortuna reddit in. 708 Ab eteobutadis 6.
Ne intra ueſtibulũ. 523 Aut minus animi. 761 Mẽdax atraphax. 767 Suũ cuiq; pulchrũ 6o Suo quiſq; ſtudio. 709
Feſtucã ex alieno 204. Suiꝰ cuiq; crepit 6
Ipſis placet 4²³³ Pedere thus 671 In armis acciſſat 760 AXνν= 120 Et me mater 776
Teipſum laudas 479 Teipſum inſpice 765 Patriæ fumus. 61 Multi te oderint 2 7
Sine riuali diligere 321
CONTRARIVM
pphilautiæ. Non eſt beatus, eſſe
qui ſe neſciat 790 AAOA rASTe. 594
NMANSVETVDO. Mactata hoſtia le. 437
Anuricula intima 219 Sedens columba 636
Spongia mollior 219 Apio mollior ibidem
Oleo tranquillior. ibidẽ
Mitior columba 646
Cera tractabilior 574.
moroſitas.
Inexorabilis 688.& 7is Ferreus, aheneus 222 Verſatilis artemon. 7 3v⁵⁸³
Cornea fibra 222
Scytharum oratio. 379 Panqdelitias ſnias. 74 4. Thymbra uictitãs. 792² Scabroſior leberide 582
Totus echinus aſꝑ. 5,37 Siculiſſare EFicus auibꝰ gratæ. 74.0
Durus alloquijs. 61o0 Echino aſperior 420
Corinthus& colli. fur.& uallibus 4 1
4 4 Etiam quercus 761 Agamẽnonis hoſt. 4.37 Matiolcœchus 763
Ne moue feſtucã 60z A laſſo rixa quærit. 191 Difficilis uir 558 In durũ& impla. 782 KSερ 772 OCCASIO. Anſam quærere uz
Eximere è manu 741
Feneſtram apire. 223 Gladium dediſti. 555 Tollenda mali oc. 714. Premenda occaſio. 705
Nunc tuum ferrum
in igni eſt 789
Nöõ p erit æſtas. 771
SVMPTVOSA.
Hipparchi murus 740
ERVGALITAS. Phormionis thori. yis
Cilicij imperatores.5 73
Vita doliaris 255
Sicyon arrodẽs ux. 792 Tanqᷓʒ in phiditijs. 4.9
Hecate cqena. 791
Thymbra uictitãs. 792 Salem lingere
671 Si caſeum haberẽ 6is Xenocratis caſeo. 628
Aſpera uita, ſed ſa. 713
LVXVS BT mollicies. Indulgere genio 4¹9 Vita macerata. 256
Curare cuticulam. 419
Pontificalis cœna. 75
Pergræcari 745 Semper leontini iu⸗ Xta 97
Thericlei amicus. 6oo Sale punctus hic 61 Eclibano boues 796
Theſſalorũ ale 9; Sapientia uino obum
bratur 360 Sine Cerere& Bac/ cho. 400 Heterognathus. 604. 636
Aſini mandibula 598
Decempes umbra. 6 6
dd VFtres

1 ☛———— 2 — 8— . — —
45 Vei eneraede 502 Citius v b u e us ca.⸗ 2a 47 A Simul& di Mtes. 466 P 8 aquat 4 4 8 ut bronis uita 469 Duob, ic. c. 5 rofectus ab ap: sés Faci Epiſcl 4 31 pedibu 7 215 Poſt feſtũ apa. 610 acies tua cor Pohehihunne 895 ſh erbu⸗ 3 deſſe u. 187 Poln elte ueniſti. 277 Vau⸗ mputat a ica menſ elis&curise e 367 SalliPüces 6 ſterum pe 470 ſrsin Syracuſ. enla 361 s.equisq́; Diu deli erum pe 479 Ac elibe 191 Vi 1 pedem 47 umn uixi haud. Annus 760 is aſtaphis 1 Amazonũ is b. 560 P aminia naui 7³ Amæ 8 68⁰ exagenari e 71 lljegoſ A nũ cantile arit p is 594 2 Aeſtam 44 Vitiat lapi os de. aclecũ mphidromiã. 327 lgn puella 4 20ꝙoods an 483 M iat lapidem 156 acle cũ un Ex Pn htere ag. 755& 14 palma 74 Epaesſeeofe 6 76 ors optima rapi 585 Aurtalun Maſchala di zu, ya ad ignem 8 Expectas oſpitat᷑ 740 n ſola Spart apitꝰ 02 pRVD. — tollere 4 2 e nimiũ cal dũ 349 Expe da bos 6 Fatale uit ka 759 cõiund An Vinũ c enem etiã.376 Intra ſeprimã ü 434. E b ecta anus. ibid 37 Senex b ætepus 70 ovllis b Vd nerchaun 375 Prius quam. 536 heyperetere Em Viuum 08 nO lug. 510 Prodenta l ron g demn. 343— gallus jte Dharſefae porre 35 Diadmce lanar 40t cibos an— 1- ſuſt irs 6- ſer POr Mace⸗ Iouis rcbia. IAE. Nnſe uekde— 6 M rrocdtſates⸗ Epimenidiũ cori 632 Imperato Deorum cibu 196 beuie portũ 504. Interu um ultimus. 20 Idem Accij coriũ. 760 ſcemto Mue mſd adue lue Po 397 Knuorah Heri fa. 61 4 Vfi ſeni jaaod 306 1a7 Prior O 2 b n 3 illæ. Aeioulena balnea 4ot Sacra Sebt 7 97 dibus Peeclipe⸗ Li œta ſenecta 455 urpeie ¹ 1— geſtaris 392 Lupinu eriꝰ abſol. 702 Pulmo prius ueni 769 Feneſe ſenectæ 22 ANCk 1 dda 533 NV:m potum 8ALV ueniſ. 796 eneſcit bo. 550 Maj 4.6 t canis Ni.46 7 C LVBR 9 1 8 1 2dgp. 13 F e Nilo. 2 roton ITAS. VVENT 5⁰⁹ Neceſlari 1 De lau 5 ESTI 84.- e ſalub Iuu A M titijs 3 NATIO lane alavedse ae, enta uitibus p Negzmm 1 elli— præpr ta ſan us pol O is medulla. 7⁰³3 Qui ni propera. Valere pan ior. 563 1 8 Pol⸗ Polypica ptimum condi 472 Cani imiũ ꝓꝑat. Sanio cratice. 50 uuenari 691 Gaudlũd Afraa fames ndjmnen Nani feſtinans 534. Tria ees ele⸗ 785 VITA 88 74³ dur de Afra aui b 4⁸² nte uictori 353 1 Tlaam errim miſ OMINIS lOes Anima 6 1 667 Ante lentẽ ham 224. 1132 ALVBR a 784. H jſera& breuis 18 Luigi adaaffe 597) zolhnn ugere Satezo 1TAS. S pithe vnla bunn rniſſa b E Hae e e. Dabacenn ee Ftrne enubaeen Sauwanvan eemering 3 hu ydorum cari 4⁰6 Si de Poenletace geo 8 morb Opti unctũ 1. caricæ. iculus o etere. erculana 40)/) P timũ no 4 363 tus b ui poſſũ abh 467 Præt nneeecſse lpſ ſcabi Dimidi n naſci . OcC ræmoi P aciſ. P a ſene es. 40. idio ui. 385 Vi 9 zaſlam infundis 325 Odipueruc Dacle 407 bus das mor⸗/ 7 Fictilis— 318 Vod Parde ANES. 355 TA eruos DIVT 454 Stupa ſenicul 532 1mo 1 4 mora& DITATI 54 Et nati n VRNVM Vita mort n 51 Nolensi iſerrimũ f 4⁹⁹ cunchattonts. HAEBE atorum.. Eph taliũ bre · Ee Diieii aneeel. 7t Ddemonos Cone Si nREDIPETAB Hhemeri aita 217 Viialt 1 Delem derpah 1 Komanae ſche067 Ei volcur Du. RnEnT 24 bung on interpelland 97 Pechnatenee 294. me inhiantes teſt 1 Multo enilis. Aum fame. ndus M etentim 312 35 nto. a Apnn la Iouis fe ut bl Veeno eheh,— mawnnas ha oſauuipes 2 Aurof Etiam bæt meli. 6 73 lacide bo m 557 E maturũ, aut AE⸗ A m auſculta 292 Opone 2aatylam den Baudee piosequt⸗2, Bugitucan Seſe, Aaxus ublulean 21 umo EEST 76 Tacito s equi. 262 ræmatur 604. etate prud 8 4 9* Aut qui 1INATIO- 2 Non ſt Pede 2 LONG a mors 696 Sine corti entior. 703* qul- aufbudat Seeeri— 20 desee 596 Deltoees 5* 11 à8 Senum peu 3.— bis. 24.9(ue Citi q; qua. unas i phanti.2 VItra ecta eneſ etia. 70 beu eer wrhen es Kernnereie eez he Shhaee ferde. Equis rigis. bi 2 Lac. unæ.— ltra li gum 6 pR nego. 8 pitis is albi ibidẽ onicæ 171 inum ½ VDE 7⁰⁸ ncipiti Talaria ue Prce 128 Kocicetune 430 Pornicibe ui. 555 Aflonte ſim f T IA. 3„ uere, lum poſt bex Leud, daelOr un Ater Lnus. 69 Prace o ueniſti 55² Phcxme ſenecta 480 Ace 5 Thales 261 dühe A1. I m„ 1 510 Spe. win eeer 57 Gote habet i de len iuacior 7 31 In hol 9 Anoc 2. Lerclin gubabd. 295 N erendinũ abo. 49⁹3 Taüa Aufts ben
4 .—— —
— —. —

540 8, enne 76 Prranr. bitat 740 lai em 4 Lemedn Viuu 12 m acaua a D Orre. 109— 1 gt. 684. ldem— mmus. 10 Vioſai aot, th 414. ERxxad ms, di pe- lLwmſ ¹ 749 Senclcida nss Hlvädm. — . z uuengi„ 1 1 4 VITA Bonax8 7³88 milen äbeen 22 784. bak 1TAs.— in Terposmn 844. Optmüncnmd; .4 0 Dimcou 8.407 Fictis hono 2 Stupaſeicus 4 43. Vita momtübte VM. Ephemeidu 1 366 PRvDERNTMN TAE ſeib. . au Mattorülocsfe. teſta Annoſtuupes i 695 FEum aulaa RAE- AAnasſäbſttns 6 ors. Aexateprudentar 1 696 Senum prudeld. Tas Seneloemas 198 MNloderatotſtg 1gs PRVDkEMII 94 Afonteins„ „F Ater ln. 44 7 1. 197 Nomo Tus hodcipe 4³⁰ esn 8 198 9 c. B1 n tolvoaan „. DPaencdini
Ante pedes.
mo
Plecas aut ros
49 b Amyris inſanit. 377 Non pluit è. 485 Leſbius prylis 68i ALIIS SAPERB.
Alijs proſpiciens. 692
Facile cũ ualemus. 198 Quarta luna nati. 47 PRVDENTIA cõoiuncta uiribꝰ. Conſilijs ſimul&c. 713 Prudentia coniuncta uiribus 693 Imperator bonus ʒ
idem robuſtus. 718
INSTANS.
668
ANCEPS ET dubius.
Neceſſariũ malum. 15.
Neq; cum malis Polypi caput
5²³ 311
Gaudiũ dolori iun. 717 Pluas aloẽs
256 Quid primum aut ul timum 158 Etiã capillus unus 628 Ad utrumuis para/ tus Vtroq; nutans ſen. 651 Volens nolenti ani⸗ 484 Nolens uolens 105 Vnica filia 209 Inter pueros ſenex. 759 Aut cucurbitæ flo. 478
Aut Plato philo. 482
Aut oportet tra. 578 Oportet teſtudinis.ʒ0r
Aaut mortuus eſt. ibidẽ
Aut quinq; bibat 371
Excubias agere 335 Quocunq; pedes. 302 In triuio ſum 72.
Anucipitis conſilij 691 Ancipitis animi 694.
Haſta caduceum 54 755
Vtrunga Delphicus gladius 393 Iiſdem è literis 618 Qui nocere poteſt.705
Nauis aut galerus. 54. Tertium caput
681 Triceps mercurius.ibi. 514
68
Placiadæ Hipparchoorũ tab. 539
50 PFERPLEXVS. Vẽtus neq; mane. 429
Auribus lupum z Hæret in uado 769 In aqua hæret 143 Nunc meæ in arctũ. 27 In puteo cõſtrictus 325 Perplexus 71z
Perplexus animiq́; cõ ſternati. 688 Ne execeſtides ꝗ. 453
Labyrinthus 558 De gradu deijce. 121 De poſſeſſione de.⸗6o Peribis ſi nõ fece. 780 DECRETVM. Murus aheneus 527 IN DEPREB henſos. Folio ficulnno. 142
Medius teneris ibidẽ Decipula murem 618 In laqueos lupus 202
In area latitas 619 In eaſdem anſas 325 Laqueus laqueum. 596 Laciadæ 5322
Hinc illæ lachrymæ. uz
Vbi cognitum eſt. 7¹15 Haæc Helena nz
Hydrus in dolio. 7²2²2
Tépus oĩa reuelat 44 METVS EX CON
ſcientia. Fures clamorem 79 Lupꝰ aquilã fugit 48z Lupus ante clamo. 4.83 Cõſciẽtia mille te. 309
VINCVLVM
inſolubile. Vulcaniũ uinculũ. ʒoꝛ
Herculanꝰ nodus. 277
VLTIO MA/
Canis uindictam. 223
Ornatus ex ſuis uir.124 Reperit deus nocen⸗
tem. 4 4 8
Sero lIupiter diph. 301
Semp uirgines fu. 510 Mali bibũt impro. 529
Sus acina depen. 609 7³⁸
Malis ter mala 605 Miſeram meſſem 674. Canis ſæuiẽs in la. 7553
51 Habet b Longæ regũ manus. /56 Scarabeus aquilã. 653 Promeri canes. 484. Ciſſamis Cous 73 Improbi conſilium.580 lbici grues 270
Dij laneos labent 306 Oetæus genius.
542 R. 6 49 b Aderit Temeſ.ge. 49
A draſtea Nemeſis 455
Ad deorũ aures ꝑ.4.50
Bos laſſus fortius 39
Euenit malo male. 689 Salis onus unde 2334.
Habet& muſca. 623 Ductusꝑ phrato. 652 Inuitus luppiter 535 In tergo bouis 619
Ineſt& formicæ 431 Stultus ꝗ patre cæ. 300
Nunc dij beati 473 Sup te hæc om̃ia. 754. Anunus ſimia ſero 427 Boliti pœenam Vel capra morde. 263 In me hac cudetur. 48
349
Ob textoris erratũ 767 Aeſopicus ſanguis 461
Deus ulciſcetur. 604.
Flagitiorum turpis. 711 Virum improbum. 263
Male parta, male 234.
529 605
Mala proditio
Canis peccatum 606 Fortis in alium for. 7²1 Ne ſpina ꝗdẽ uul.6 4 4. Sui cuiq; mores 408
Fumantem naſum 634.
Vindicta tarda 700 Vitãdæ potentũ of.715
Aratro iacularis 477
Daulce pomum 788
Sero molũt deorũ 787
METVS POENAE
Funiculum fugiunt. 79 Metus infamiæ
7⁰0 Manum de tabula. 95 Abſqʒ baculo ne. 65 Cautus enim. 750
740
Nihil ad uerſum
Nibil ad rem
52
In tẽpore cauẽda. 504. Samiorũ mala 749 ALIENA A RE. ihi 159 Nihil ad fides. ibidẽ Nihil ad Bacchum. 415 Quid ad farinas 64 Alia Menecles 551 Neq; cœlũ, neq; ter. 159 Quid ad mercuriũ. 583 Ego tibi de allijs on Falces poſtulabam. 35 7 Extra chorũ ſalta. 4.62 Vltra ſepta trãſilire. 309
Extra oleas fertur 34.8
Incita equũ iuxta. 787 Haud contra oſtiũ 779 233 Meos corymbos 684. Omiſſa hypera 6
De curru delapſus.376
Me mortuo terra uis· Mihi iſtic nec ſerit᷑.20z Nõ luctu, ſed reme. 00
Omni pede ſtãdũ. 55 4. ALIENA CV.
rantis. Bellum Cononi cu.595 In alieno choro 353
Ne depugnes in. 69 Quæ ſupra nos 199
Aedibꝰ in noſtris, quæ
praua aut recta. 203 Vtere curru de aſinis nihil laborans. 66 7 Stultior Morycho.506 AD REM PER/-
tinentia. Nunc in regionem.ʒ⸗20
Ipſum oſtij limen. 596
Rem acu tetigiſti. 42²
Aedibus in noſtris. 203
Ipſi curandum 533 Omiſſſis nugis rẽ. 700 Pedem conferre 796 LA CESSENTIS. Arietem emittit 374. Cominus atq; emi. 129 Nõ ut prior lædã. 754. Nunqᷓ; em̃ meos 487 Om̃i conatu inua. 687 Pugnis& calcibus. 552 Tangere hulcus. 201 Temulentus dor. 6 50
dd 5 Thunniſſa-

73 Thunniſſare 466 INSIDI AK E. B vosodouruνν. 751
A SsiO lrr Gœ 751 Oportet oĩbus co. 602
CONIBCTVRAE. Leonem ex ungui. 275 E fimbria textũ.ibidem
De ructu arborẽ. ibidẽ De facie noſſe 284 Aethiopẽ ex uultu. 275 Cauda de uulpe. ibidẽ Ex fronte ꝑſpi. 402 Ex habitu bonũ ui. 4ot Ex ſtipula cogno. 2²98 E culmo ſpicã. 751 Ecantu dinoſcit. 75 Fffœminatorũ etiã.509 Ex uno omnia 81 Domi cõiecturam. 299 Prima facie 285 Cribro diuinare. 290 Signũ bonum aut. 597 Stellis ſignare 162 Vna hirũdo nõ fa. 238 Omnibus ueſtigijs. 753 Qui bene conijciet. 395 Certum proſpicio 70z Rem acu tetigi ſti 4²² Scopum attingere. 295 Crepitu probabis. 757 Quab uir, tal oratio. 182 Quanqᷓ; nõ dixe. 618 Vanæ cõiecturæ. 704. Protinus apparet 752 Leonem uidere. 647 Mortuos uidens. 6 4.4. Mortuꝰ ꝑ ſomniũ. 739 CALVMNIA. Sycophanta 395 Tragicus Theocri/ nes 766 Albo rete aliena 669 Nõ ineſt remediũ.A.53 Argiua calumnia 608 Boliti pœrnnam 349 Cydi pœnã debet. ⸗i Chius. 756 Patacione calũnio.554. Crater litium 741
Cauẽtis clanculari. 683 Ineſcare homines. 439
Tragulam inijcere.04
De Fulla cognoſco.ibi.
9†
Fruſtra Herculi 454 OBTRECTATIO, & maledicentia. Mortui nõ mord. 6 45 Mortuis nõ conui. 718
Cum laruis luctari 73
Iugulare mortuos 73 Nõ impetã lingua 390 Tuis te pingã colo.1²4. Sphæram inter ſe. 567 Infixo aculeo 22
Vulgus ſuſpicax. 711 Pellem caninà 420
Vitilitigater 450 Zoili. 426 Archilochum teris 7²0
Dente Theonino 359
Carpet citius. 367 Genuino mordere. 359
Dentata charta 651
Hipponacteũ præ. 559
Archilochi patria. 539
Etiam in deorum. 741 Archilochia edicta. 539
Plauſtra cõuitijs 231
Naues onuſtæ cõ. 257
Morjſus aſpidis. 56 4.
Hyſtricis ſeta 761
CAVSA INDE
fenſa. b Heteromolia ca. 539
Deſerta cauſla. 70
Ne de lite ꝓnũci. 557 Haud impune uin.349 CARPENTIS
ſeipſum. Domeſticum theſau rum. 192 Propria uineta cæ. 203 NEFECESSITAS. Ineuitabile fatum 710
Nemo cogẽdus off. 78u1
Fatum ineuitabile. 707
Fatum immutabile. 703
Fatis adactus 707 Fatis imputandũ 685 Diomedea neceſſi. 26 5 Ingens telũ neceſſi. 381 Feras, non culpes 94. Quod factum eſt 304. Trãſuerſum agere o0 Vocatus atq; non uo catus 378
Siren amicum
75
Ne dij quidem à. 702
Mors omnibus 697 Omnia eſculenta. 517 Lepori eſurienti. 6 4.⁶ Viro eſurienti ne. 634.
Adactum iuſiuran. 582
Volentem bouẽ. 740
Nemo cogendus 689 Officiũ ne colloca. 715
TRISTICIA, læticia.
Irriſibilis lapis 437
In antro trophonij 232
Harmodij cantile. 539
Argiuos uides 737 Admeti næania 451 Canere de telamo. 6 08 Lytierſã cantionẽ. 617 Tragicum tueri 432 Taurinũ tueri 673 Atrei oculi 485 Titanicꝰ aſpectus.4 6 6G Cepas edere 575 Supatus eſt à gallo 758
Triſtis ſcytale 345 Areopagita. 275 Erynnis ex tragœ. 761
Ne ſis patruus mi. 410 Frontẽ exporrige. 251 Magis gaudet 678
Feſtiuus ſermo 705
Cõtrahere ſupꝑciliũ. 635 Sanguine flere 417 Sarone magis nau. 593
SOLLICITVDO. Tantali lapis 50s EnAUTN BAETrKA. 359
Animus eſt in co. 670
Similes uidentur 752
Arctũ anulum ne ge.i6 Cor ne edito. 16 In uia ne ſeces 20 NVNCIVS lætus.
Haud annuncias. 551 Prouoluit̃ ad mil. 6 4 Quid tibi Apollo. 491 Valcanus tibi uati. 430 490 MINANTIS. Et meum telum 82 Sitibi machæra eſt. 509 T⁴ dντναχ 611
G
Cõpluriã thriorſ. 308
Ollam alere 642
Tolle calcar 352
Qui paratus ad re. 693 Ne mihi uacuam 66 VEHEMENTIA, languor. Oeſtro percitus 498 Pyrrichen oculis 594.
Vehemẽter cupiẽ. 669 Manũ habere lub. 528
AMOR.
Caunius amor 576
Liberorũ amãtior. 40z Ceſtũ habet Ve. 574. Ex aſpectu naſcitur. 8i Adamantis tenere. 6 85 Paruus ſemꝑ tuꝰ. 474. Aureæ compedes. 4⁶7 Muſicã doc. amor. 792
E Creta raptus 788
AMTCITIAA. Amicitia ſtabilium.394.
Ama tanq́; oſurus 334.
Amantium ire 365 Mores amici noueris, non oderis 443 Nouos parans ami.6 0z Non potes tethi. 599 Vnus deus& plu. 6i⁸ Neq; nulli ſis ami. 6 44. Ne cuiuis dex.inij. 16 Amicorũ cõia om̃ia. ʒ Amicitia æqualitas 14.
Amico amicus 96
Amicus magis ne. 36 4.
Neaæra& charmi. 6 4 4. Mens eſt in tergo. 350
Qui circa ſalẽ ac fa. 25 Salẽ& menſam ne. 79 Intẽpeſtiua bñuo. 229 Præſtat habe. acer. 770 Non ſunt amici ꝗ 396
Multas amicitias. 323
Abijt& taurus 36 V bi amici, ibi opes. 97 Vſq; ad aras ami. 570
micorũ eſt mo. 689 Animo ægrotanti. 56 7 A'Aꝓ DaX Lõc 757 Fidus amicus. 72 In ære meo eſt 224. Syncretiſmus. 25 Conciliant hoĩes 334. Cũ amico nõ certa.7¹2
4
Queruli
ſa hoſtio
Hchonſc
Refatant Haud qu Cuta elle Herculan Ficim cu Deferac Demalcẽ Pundias Caudab he Benignic Lealem TiedRo) lo Pzat Dolyer loſeſen Ws Halch Clmas IN Porcell Musakt Cttella Melita
Odiom Odiam Oaiam Oterin Läit e 4 3e0 Adi Cuits Neui echa

lus 6 ⁸9 k 1 Oeh dea 9a. 7 ½ etpan b AlA, VWäcman,
ena 47 dümd mi an CunAalR. le. 3 Lde 27 Ceſtähade 4 451 kx ſe nO. 6 alpectun V . 408 Adamantien nc. G6r Paug ten, 4n Aurexc ℳ 673 Muſcã do 437 H(rrata 11.46G ANICITIx „ 57 micitia gahehne, 10738 Amatmaün) 345 Amanticwin 175 Moresamictom k. 761¹1 nonodes 4 T 410 ouos paw n, 8. 231 Non potateti 875 Vnus deuäplu ,7° Neq nullſs zi- d. 63s Ne cuiusdexi 4¹4 Amicocüchnomt M. 593 Amicituaxpiis DO. Amicpaniags 908 Amienmsde. 359 Nexrad cham6 2à SFo Quicinabkacſ. 6. h0%-ĩͥ1] Salẽ&wenmneß
75 Intẽpelimbhuo u ge.e Prcitathadeacaf
Abijt& tauns 5
Vbi amici biches
I VIqadasm 9 640 Amcrückm a 499 Avimo apwand 8 .99 eelbs 7 490 Fidus amics 4 . ln xee meoch 82 Syncretimms; 3
Ficum cupit.
lo Paæan Polycrates matrẽ. 479 iIpſe ſemet canit 441 Magis ipſe phryx. 4.92 HPuͤlchre dixti Climacides.
583
Q neruli ĩamicitia 767 Lingua amicus. 600 Felicitas multos habet
amicos 623 F eliciũ multi cog. 565
Amicus certus in re in/
certa cernitur 790
Ollæ amicitia. 151 Viri infortunati procul amici 50s
Plures adorãt ſo. 595 Ad felicem parietẽ. 95 Nudæ gratiæ Sapientes tyranni. 638 Amicitia, imorta. 794.
4783
ADVLATIO.
In hoſtio formoſꝰ. 652
Pithon formoſus 637 Refutantis laudẽ. 68z
HNaud 227 diffi. 333
Cura eſſe qd au. 749 Herculana ſcabies. 47 372 De fera comediſti 461
QDemulccerre caput 554. Blandius alloqui
688
741 770⁰
Cauda blandiri. Præſtat habere.
Benignior pellace. 654. Letale mulſum
254. XS*S6A„O 301 4⁰⁷
301
IN DELITIIS.
Porcellus acarna. 390
Mus albus 470
QCuatella Melitæa 602
Melitæus catulus. 783
ODIVM. Odium agreſte 337
Odium uatinianũ. 369
Odium nouercale. 369
Oderint dũ me. 517 Odit cane peius 517
Empedoclis ſimul. 459 .οον& τι5νειναμο.6 14.
Archidamicũ bellũ 597
Cut iſta arrident 676
Ne uia quidem ea/
Turpe ſilere
779
Thunni more
356
vs
Fratrũ inter ſe ire. 7
Ira omniã tardiſſi. an
Principum fauor. 706 IRA.
In fermento iacere, 536
Mordere frenum 27
Mordere labrum. 677
Tacite ſtomachari.708 INVIDIA, æmulatio.
Figulus figulo 65
Inimicꝰ& inuidus. 552 Vnicũ arbuſtum. 350
Vna domus non alit duo canes 351 oili 426
Edentulus ueſcen. 54.9 Expertes inuiden. 82 Iactantiæ comes 716 469 Optat ephippia 199 Fertilior ſeges in al.zoo Præſtat inuidioſã. 7883 DlERIDENTIA. Simul& da& acc. 4 90 Nemini fidas 320 Fiducia pecunias 600 Cõfringere teſſerã. 300 Caæca dies, oculata 24.6 Oculatæ manus. ibidẽ Pluris eſt ocula.te. 459 Non ꝑſuadebis 479 Quot ſeruos hab. 378 Hoſtiũ munera nõ. 100 Hõ homini lupus 45 Lyde oſtiũ clauſit. 4.67 Tuã ipſius terram.776 FRAVS AB amico. Vallus uitem 351 Canis mendico. 761 DILIGENTIAB. Adamuſſim. 73 624. luxta melam. 637 Ad unguem. 173 In quadrum redi. 289 In nocte conſilium 355 Vltro citroc; n6 Ruminare nego. 677 Fixis oculis intueri 514. ro p BA4d 608
14 In occipitio ocu.ge. 98 Vnum ad unum 35
6 Incudi reddere 173
Ruris fons 461 Ithorus 7³9 Caput ſcabere 652
Ariſtophãis& cle. 231
Olet lucernã 231
Non nauiges noc. 765 Sõnus abſit ab oc. 495
Neq; qᷓ;tũ luſciniæ. /14.
Succiſiua opera 322 Vel acũ inueniſſes 6⁶α Grues lapidẽ de. 64 8 Frons occipitio. 63 Arripe negocij 6s6 Mihi cure 710 Mihi iſta cure 719 ASSIDVITAS.
Minutula pluuia 89 Aſſidua ſtilla ſaxũ. 594. Bis ſeptẽ plagis 4.46 Dicendo dicere di. 186 Latum unguem 147 Velut umbra ſeq. 674. Ne altero quidẽ pe. 298 Saxũ uolutum nõ. 616 Multis ictibus deij.26² Exercitatio põt o. 358 Ne genu ꝗdèẽ fle. 326 INDILIGENTIAE Princeps indiligẽs. 715 Si quis iuxta ciui. 44 Malus ſanitor 757 Phani oſtium 482 Alimine ſalutare 285 Vt canis è Nilo. 281 Per tranſennã in. Per nebulã, ꝑ caligi. 110 In tranſcurſu. 687 Sũmis labijs degu. 285 Sũmis naribus ol. 302 Extremis digitis 285 Primoribus labijs 28/ Molli brachio n9 Suſpenſa manu 774
Copreſſis manibus. 322
SOMNOLENTIA. Endymionis ſom. 281
Vltra Epimenidẽ 281
Salẽ uehens dor. 234. Nõ decet princip.4 86 OCCVPATIO. ocium. Ne ad aures quidẽ.375 Nullũ ociũ ſeruis. 383
556
61
Feſtũ multas ha. ⸗9 Vincula tyrrhena. 759 Cum licet fugere 6⁸9 IVSTiCIa.
Partitio nõ præfo. 6 4 Iuſticia in ſe uirtu. 293. Homines frugi 360
Exigua res ipſa iuſti.333 Trutina iuſſius 440 Iuſticiæ oculus 738 luſticia iuſtior. 737 Maras 743 Bochyris 4 80 Ea dem penſare truti: c na 4³ Rhamnuſius 633 Prienenſis iuſticia.6 40 Recttã ingredi uiã. 624.
Dum clauum re ctum. 553 Ad amaſſim ap. 173 Ne moueto lineã. 287 Ex æquo partire. 760 Aequalitas haud. 76½
Quæ nõ poluiſti&
A ſacris abſtinẽdæ. 7 02
Nemo quẽq; ire. 6 27 Zaleuci ſex 5334.
Hac iuſticia. 6¹10
Dat ueniã coruis 6z/
Ꝙ alijs uitio uer. 700
Vrbanus nihil æq. 604.
INIVSTICIA.
Malum lucrũ. 599
RIGOR Summum ius, ſumma iniuria. 294.
Ad uiuũ reſecare 4G Radit uſq; ad cu. 597
VI INIVSTA.
Leonis catulũ ne. 394.
Leonina ſocietas 236
Atticus aduena 335
Centaurice. 572 Mars rex 737 Rus ciuitas 457 Hoſpes indigenà 6r A ptoαειπεινιν 601
Priausqᷓʒ ſortiaris cõ. 639 Nõ mouenda mo. 196 In antrũ haudle. 6is Abſtinenda uis 715
Ceſcon habitas 465 Cydopica uita 303 Cyrnia

Aurũ igni ꝓbatũ. 745 Aurũ colophoniũ 78 TIMERITAS. Oportet remũ ĩpell. 80 uã quiſq; norit 366 Cœnare me doce 632 Non ſuſcipiendũ 690 Illotis manibus 279
Andabatæ Aedilitatẽ gerit. PVDOR. Pudor in oculis. 334. Pudebat recuſare 567 Pudor& metus 697 Verecundia inu. 468 Tinctura ſardonic. 7¹⁹ Tinctura cyzicen. 7¹⁰⁹ Vbi timor, ibi pud. 78 IMPVDENTIA. Faciẽ ꝑfricare 251
— —
549
——
———
———
—
4 3 3
Atticus aſpectus 276 PpVDICITIA. Hippolytũ imita. 6 48 Melanione caſtior.526
IMPVDICITiK. Oſce loquu 787
ORIGINIS. E tardigradis aſi. 4.97 Ex quercubus nati.56 0 Nunqᷓ; ex malo pa. 187 E ſquilla nõ naſcit᷑. 398 Ex minimis initijs. 6 86 Exiguũ malũ 437
Initium belli 536 Hinc belli initiũ 6²7 Piſcis primũ à ca. 762 Ab impijs egreſſa 272 Mali corui malũ 271 Autor omniũ 699 Ex tua officina 462 Generoſioris arboris.iiʒ Magnorũ finminũ. uz NOBILITAS, obſcuritas. Generoſior Codro.493
— 4—— —— 2 „—„—————————— 8 ⸗— 4 8 2——, B 4————————————— —————————————— 4——
——————————*——————.——————— 4
2*—————————————— 5
———————————;—ÿÿO————————— ———:x—— 2————.——— 2 5 1 — 2.———-———— 1
Sa 24— 4———— 2 1*
e 2 1—.——————————*— 2— 2 2
— 4——.—————————-————— 1 ——.—.——————————————————ÿ—————
————————————————————— 1 ——————————.— 8
—öö
— —, —— ——— ——
———;——— ——— ——
8 ————— —— —
———— ——ͤ;
——
62 Cyrnia terra 56: Martis campus 476
In caput p̃cipitari 60z INCVLPATVS- Purior clauo. 4 ²12 A puro pura deflu. 582
4⁰⁹
Dea impudentia 560 Nudo capite 615
Bonæ leges ex ma. 302
63
Generoſior ſparta. 499 Subdititius es 767
Ne patris quidẽ 556 Terræ filius. 260 Matris ut capra 525 Lychnobij 78²½ DEGENERAN tium in peius.
Ab equis ad aſinos. 217
Mandrabuli more.734 Heroum filij noxæ. 186 Haud canit pater. 5209 Filius degenerans. 596 Quis parentẽ lau. 5i Aceſias medicatus. 4.61 Taurum tollet qui. 73 Vt nũc ſunt hoies. 6 90
INITIVRM laudatũ.
Cũ paruula eſt bo. 6oz
Primum Aegina. 437
Primũ mars iĩ filijs. 6 40
PROFICIENtlum in melius. Ab aſinis ad boues. 217
Diues factus deſijt 495 Satis querc1us 2 Non enim ſpinæ ʒz0
Effugi malũ, ĩueni. 549
luxta cubitũpfe. 749
Meliores nanciſci. 472 Melius nõbis eſt 663 Ego ex bono ĩ bo. 650
Fuit& mandroni. 239
Hodie nullus, cras 749 Imodo uenare 645 PROPRII COM modi ſtudiũ. Tunica pallio ꝓp. 119 Intus canere 24. Aſpẽdius citharcœ. 324.
Ne quicq́; ſapit 18z
Ad ſuũ quẽq; quæ. 669 Decora teipſum 752
Atiguillã captare 650
Vnaà lauabor 484. Manũ admouere. 766
Vndecũqʒ lucrũ 707
Genu ſura propius ui⸗ Oẽs ſibi meliꝰ eſſe.ibidẽ Simonidis cantile. 509 Mihi ipſi balneũ 296 Sibi canere 636
Aſtutior coccyce. 763
Opta uicino ut ha. 623
64
Veniat hoſpes 476 Suã ꝗſq; homo rẽ. 643
Mercator eſt 7³⁸ Ciuitates ludimus. 573 LTVORVM
ex ſcelere.
Tributis potiora õ05
INTE RNITIO. Ne ignifer quidẽ 294
Ne bolus quidem. 630
Pinus in morem 484 Totũ ſubuertere 553
Perdere naull 636 Nec mulieri, nec 783 Cum cane ſimul 765 Mulierum exitia 527 Fuimus Troës 277 Mlieris oculus 6ν Qui iure perierunt.7 ³8 Mulier pudica ne 701 Omitte uatem 5i7 Qui non litigat 755 SVBITVM Tanqᷓ́; chalcidica 534. exitium. Theſſala mulier 9z3 Occiſionis a1la 574. 1rs 1u. εε½ 76 1 Muris interitus. 566 KECQVANIMI Muris in morem 634 tas. Eadẽ tibi& pithi. 46 4. In re mala 6 5
TOTVM VTNI khilreliqui.
Omnia chnaumata. 515
Cum puluiſculo 504. Vna cũ ipſis 452
Vnaà cum templis. 788
Ruta cæaſa 679 OBLIVIO.
Obliuionis cãpus S16
Proprij noĩs oblitꝰ 400
Malorũ obliuio 686 Ne malorũ memi. 343 Odi memorẽ com. 208
Viuorum oportet. 73
Ventis tradere. 633 Ollæ ueſtigiũ in cin. 18
Imis ceris eradere 771 MFEMORIA. Iucundi acti labo. 381 Quæ dolẽt ea mo. 745 V bi quis dolet, ibi. 355 Aurẽ uellere 220 Tanq́ᷓ; meũ nomẽ 42¹
ELCABENDI. E'ρπισο. EMAwiæ. 6²2⁹ Oẽs laqueos effug. 295 Reperire rimam. 581
EFEX SESE Domi habet 299 Domeſticũ malũ 704.
———
Iactare iugũ Ad finẽ ubi ꝑuene. 1
625
6 5—
Nihil paſſus graue 6 4 Emere malo q́; ro. 96
DOMI VIVERR. Domi manendum 70: Domus amica do. 598 Domus optima 714.
FOENINAE. Fœmina nihil peſti.7 n Ignis, mare, mulier. 356 Sublata lucerna. 6⁵7 Male coniugati 707
Mulieri ne credas. 527
Magiſtratũ gerẽs, 485
SOLITVDO.
Ne muſca quidem 339 ibide Scytharũ ſolitudo. 638 IGNORATIO. In alio mundo
Nullũ animal
In alieno foro 368
In tua ipſꝰ harena 6 4. 7 Albus an ater lis
208 Nõ nouit natos ibidẽ Prorſus ignotus 699 Nomine tm̃ notus.:84. Late uiuens 332 NOVITAS.
Aliud genus rem. 473
Grata nouitas 701
679
Qui modus eqtũ. 492
NoTVsS. Domeſtice notus. 285 Intus& in cute. ibidẽ
Principes inter ſe. 707 OCCVvLTA.
Terra defoſſum 609
Occultæ muſices 235 Qui apud inferos. 514. Niſi ſi qua uidit 352
Attici Eleuſina 437
In tenebras
·6 4.
teveblis ſicrltrun Poris ctc gamis ingn Jpautem d O niuamobe lmpulo Aamoto c Vitabſct vICES 8 müren Otänẽde Penlum 1 Contribal NlDE gaa lium Sf Krttipode ex louist atticus te Atticalde Rhadamal louem lap Rhadama Viriiarei douis luff Amphyc pollcẽtis Dictuma Mnerux Veiiora! Ocaism Doweſii Neneteũ PRR Alerar Alteran C0N Res lacr Laadeoc cvN cira ſmer uir ule ope degkadi Wenabſe udu Külpo adunt Ano au Alavſe tnaai Ancoae oladi

1 634. 4.444. In TNI
. 1GNORATA 816 In alio mundo
.343 1. 108 Nö noutnatos fä t. 73 Procſcsignots 613 Noomiinethootusas n. 18 Late uines 771 NOVITAS.
Aliud gensstem 4
381(rata nouitas. 74 ½ Quimodas eqt. 69 NOTVS.
4 21 Intus ʒ in qlt.
Ex tripode Ex louis tabulis 246
66
Inttenebris ſaltare. 275 Monſtrum alere 422 Naris circũcurrẽ. 766 Sũmis ingredi pe. 769 In aurem dicere
106 Oſtium obdite In ſimpulo 363
Admoto capite 784 Vrit abſq; torre. 775 VICES OEEIGII.
s'sorte Nathe 738 Ordinẽ deſerere 473 Penſum pſoluere 109
Contribulis factus. 759
FIDES ET grauitas. Folium Sybillæe 237 236
Atticus teſtis Attica fides
245 ibidẽ
Rhadamantheũ yut Iouem lapidẽ iu. Rhadamäthi iuſiu. 5ů12
453
Viri iureiurando 599 louis ſuffragiũ 4 41 Amphyctionũ cõ. 628 Pollicẽtis ſe pm. 68z
Dictum ac factũ 651
Mineruæ ſuffragiũ. 614. Veriora his quæ. 271 Oculis magis ha. 54.
Domeſticus teſtis 373 Venereũ iuſiuran. 4²2½
PBHRFRIDIA.
Altera manu fert. 786 Altera manu fert. 245 CONSILIVM.
Res ſacra cõſultor 328
Suadeo quod ipſe.707 CVMAVXNILIO, citra auxilium. Frater uiro adſit. 237
Sine ope diuina 703 Ne gladiũ tollat Non abſq; Thelſeo. 153
Duobus pariter 557
Nihil profuerit bul. 756
Tradunt operas 239 Alieno auxilio po. 6 87 Alieno ferox præ. 6 86 Titanas imploras 383 Ancora domus 105 Colamẽ familiæ. ibidẽ
Sine cortice Vnus uir nullus 158
625
Papyri fructus
834
67.. Noſtro Marte 182 442
Qui per ſe ſufficit 716 A'.ςνν 574. Multæ manꝰ onus. 399 Re opitulandũ. 697 Chordæ uice. 60z Viuus fueris 6z8 676 Si deus uoluerit 707 Sũma ui defẽdere.6 87
Laqᷓ; heros in cly. 483 INTEMPESTIVA
E inepta.
Simulare cupreſſũ. 150
Intẽpeſtiua bene. 229 In lente unguentũ 21¹5 Aeſtate penulam. 3u Menſe Maio nub. 25
Roſam quæ prætte. 4.56
Foras cares nõ am. 78 Anus hirciſſans 266 Anus bacchatur 266
Feli crocoton 80 Apage hoſpitem 453
Quid de puſillis. 605 Tragœdias in nu. 505
Annoſam arborẽ 34 Ne unqᷓ́; uiri ſenis. 483 In ſenẽ libidino. 685 Moleſtũ ſapientẽ ⁊5 Malum eſt bonũ 762
TEMPFESTIVA.
Nunc leguminã 473 Bæta tũ hyeme Cũ ceſſat boreas 609 Noſce tempus 229
Aliam ætatẽ alia. 700 Capra ad feſtum 719
Munus exiguũ. 709 Audi chelidonem. 757
Oleum& ſalem 642
Iouis tergus 758 Nihil hoie amico. 747 Domi Mileſia 4. Phallus deo. 61 Sacra hæc nõ aliter. 421 SERVIRE tempori. Seruire ſcenea 50 Vti foro 3o
Aut bibat, aut abe. 299
Spartam nactus
Mentã belli tpe 343
Poſtica ſanna In eoipſo ſtas lapi. 537
Gadiator in hare. i92
Polypi mentẽ ob. 50 4³3 Omniã horarũ 116 DEPRECANTIS abominantis. In capras ſylue. 581 Si quid mali in pyr.568 Procul ab auribus. 582 Abhorrẽtis ac de. 783 Dulcis cubitus 325 K eijcientis culpã 7¹3 Terra mihi prius 559 EXECRRXNDI.
Denuotionis templũ. 82
Oedipi imprecatio. 225⁷ Phocẽſiũ execratio.194.
Phocenſiũ amolitio. io
Adiurãtis ſe fact. 6s In om ni fabula Dæ- OMINANDI.
Bene ſit
Cum muſis 651 Adſint dij beati 58 BENEFICIVM corruptum. Perdidiſti uinũ Capra ſcyria Panis lapidoſus
RISVS.
Riſus Ionicus Riſus Megaricus Riſus Chius Riſus Sardonius Aiacis riſus 222 A'Xped ν& 752² Riſus ſyncruſius 456 Stultior Melitide. 785 Emori rſun 749 DERISI E ſublimi me deri. 81 E'æααμααν᷑JἈṽuχw˙ᷣe 604. Naſo ſuſpendere. 24 4 745
653
3 70 292 7⁸3
167 167 168 619
Loripedẽ rectus 57 2 1MPOSTVRAE.
Dare uerbaz 160
Addere manum 169 Os ſublimere 160 Obtrudere palpũ. 6 43 Fucum facere 160 Circũtondere co. ibidẽ
69—
Noua hirundo i9s
In laqueum indu-
cere Obolum reperit Par. 476 Epheſiæ litere 497 FORTVNATA ſtulticia. Athenienſiũ incõ. 24 9 Dormientis rete 70 In nihil ſapiendo 537 Malum uasnon 762 CITRA laborem. Citra puluerem 169 Citra arationem 170 Vltro deus ſuppe. 502 Cur ceſſatum eſt. 785 Frigidã aquã ſuf. 300 Modis omnibus in- . citare. 685 DISCRIMINIS. Apio eſt opus 5ʒzs Sub cultro liquit ibidẽ Sus ſub fuſtem 490
289
In Pythij templo 759 Vtinã domi ſim
502 Fuge procul a uiro. 618 Fuga tutior 7¹1² Poſt folia cadent. 501 Nunc contingat 5i9 De tuo capite 74.7 E canis podice 753 Aſciſce ad extre. 6 4 In eadem es naui 318 De pilo pendet 282 Periculum proræ 473 Inter ſacrũ& ſaxũ. 27 Afrõte p̃ci.à ter.lu.6 46 Flãma fumo eſt ꝓ. 150 Tua res agit᷑ tunc.6 40 Per ignem incedis. 7²0 In neruum ire. 441 Nocuit& nocebit. 69⁹3 Inter malleũ& incu.27 In acie nouaculæ 27 Res eſt in cardine 27 E naſſa eſcã pete. 788
Ne uni naui 775
Filum cõtentionis 603
Obiicere canibus 519 OQuem lupo cõmi. 126
Ne in melãpygũ. 326
Ne temere

. 44* 1 1 4 1 1 3 I I 1 I I I I I I A I I n I 1 I 4 5 1 I 4 I 1 4 3t 1 3 I I I 4 A ¹ 1 4 ” 4 I II I I I ½ I 1 I I 1 88 I I 4 1 68
t
——
76
Ne temere Abydũ. 237
Ad ſeolon ne profi. 4. iʒ Caue thoracc 414 Aegæum nauigat 555 Ne in neruũ erũ. 454 A bis ſeptẽ undis. 583 Ne puero gladiũ. 4²28 Gladiũ acutũ auer. 18
Perq́ʒ enſes, ꝑq́; ig. 389
Nõ certat᷑ de olea. 539 Maleam legens 412 Per haſtæ cuſpi. 551 Lepus ꝓ carnibus 338 Ex ore lupi 48¹ Certamẽ nõ acci. 60l Corpore effugere. 36 8 In periculoſo nego. 598 Ingens diſcrimen. 693 ALIENO periculo. De alieno ludis co. 36 8
Nõ eſt meũ nego. 5z5
Alienã metis meſſẽ.4 Innocuus aliũ aſpi. 519 EXPERIENTIAE, ſeu periditationis. In Care periculũ 180 In dolio figulari. 181 In harenã deſcen. 284. Q uanta mus apud.;92 Omnem mouere la-
pidem. 129
Oẽm rudentẽ mo. 30 Reſp.uirũ docet 772 Omnẽʒẽ iacere aleã. 130 Aut ter ſex, aut tres. 392 Rex aut aſinus 630 Vela uentis pmit. 33t Deo, fortunæq; cõ. 695 Res ad triarios red. 28 Sacrã ancorã ſol. 29 Mouebo talum. ibidẽ Semp tibi pẽdeat. 276 Tentãtes ad Troiã 35z Et poſt malã ſege.784. SECVNDAE EN/ perientiæ. Poſterioribus me. 10z3 Danda uenia lapſo.7¹⁶ INPEHRITIA. Dulce bellũ inexꝑ. 72²3 Pedũ uiſa eſt uia. 63; CONATVS, Oibꝰ neruis 127.& 75 Omni telorũ gene. n9
—V————
71
Manibus pedi. n7
Pro mea uirili 685 Remis uelisq; 227 Ancoras tollere. 450 Omni pede ſtãdũ 54 Toto pectore. 129 Cũ haſta, cũ ſcuto 501 Oĩ certaminis ge. 711
Surſum ac deorſũ. 116
Rem nouã aggre. 717 Summis uti uelis 377 In magnis& uol. 498 Miſcebis ſacra ꝓfa. 115 Mare cœlo miſce.ibidẽ Terra mariqʒ 129
Fruſtratus conatusé 87
PERTINACIA. Mordicus tenere 128 Toto corpe, omnibus uunguiculis 128 Gladiatorio animo. uiꝙ.
INCERTVS euentus. 3 Inter os& offam 144. Multa cadũt inter ca/ licem ſupremaq́;. 14. 3 In herba eſſe 36 8 Nelcis ꝗd ſerus ue. 210 Nullo ſcopo iacu. 632 Anceps euentus 700 Si crebro iacies 59 EX EVENTV indicium. Mox ſciemus melius
uate. 719
Cocta nũerabimus 149 Res indicabit. 613
Magiſtratus uirum in⸗
dicat 305 Non una uehit na. 745
IN STvpPIDOsS. Ede naſturtif 253 Nh ab elephante dif/
ers 5²² Nihil differs à Chære phonte ibidẽ Mens non ineſt Cen/ taurs. ay Becceſelenus 613
Saturni podex 600
Caput uacuũ cere. on
Margites 393 Rana gyrina ſapi. 325
„
QOuiũ nullus uſus 473
Ouium mores 566 Fœnum eſſe. 565 Tibicines mẽte ca. 7²2 Ne quis unq́; Mega renſibus 6 43 Midas auriculas aſi. 112
Fungus 74 Aut regem, aut fatuũ
naſci oportet 85 Stultior Melitide. 7 85 Neſcit capitis&c. 469 Vir uidebat᷑ na. 734 Terræ inteſtina 44 2
Larus hians 53¹ xoęuPou ri p. 672 Lucerna pinguior. 430 Bœotica ſus. 290
Boœoticũ ingeniã 37; Bœotica cantilena 373
Bœotica auris 577 Salſitudo nõ ieſt il. 388 Bibe helleborum 252 Strychnũ bibit 253 Porcũ immola. 254. Squillas è ſepulchro 381 Minꝰ habet mẽtis 36 2 Piſtillo retuſius 642 Embarusſum 719 Phryx plagis 247 Seruilior Meſſena 510 Stultior Corcœbo 5i8 Stultior Morycho. 506 Stupidior Praxil. 509 Corpꝰ ſine pectore 306 Antronius aſinus. 438 Naribus trahere 321 Arcadicũ germẽ 507 Arcades imitans 579 Aſinũ in rupes. 747 Feles Tarteſſia. 80 Stulto ne ꝑmittas 6s Nõ ineſt illi denta. 721 Septennis cum ſit. 347 Stulticia eſt louẽ 618 Vt Bagas 682 Deſertũ obtueri 761 Terebintho ſtul. 766 Cæcus auribus. 766 Bis pueri ſenes 5z Saturniæ lemæ 336 PRAELONGI. Coloſſi magnitu. 569 Caliga Maximini. 28
73
Clematis Aegyptia. 18
Amens longus 614. Nullus malus. 398 Pinguis uenter 64 Puſillus q̃ntus Mo. ʒʒ
IMPROBI. Lydi mall. 259 Lerij mali 4¹3 Mali cõmatis 569 Xe., id eſt, adul
terinus 67 Bipedũ negꝗſſimus zui Tenedius tibicen. 442
Phrynõdas alter. 669 Furybatiſſar2e 32 Tria cappa peſſi. 6z50 Duplex cappa. ibidem B0NGG. 676 Inexploratus hõ 4i Diagoras Melius 616 Nõ capit ſominũ. 673 Lacerat lacertum 288 Lupi decas 467 Cercopũ ccœtus 475 Cercopiſſare ibidẽ AXrTi. 747 Ferre iugum 80 Magis impius Hip.5²8 Mare alluit omia 6οσ Quiomni in re. 5u Seruilis capillus. 377 Vlyſſis remigiũ 3ʒʒ Dij tibi dẽt tuã m. 749 Nõ es laudandus 470 Compendiaria res im
probitas 584. Inſania nõ oibus 722
INGENII MALI,
tia,& inſtitutio. Lupus pilũ mu. 5oꝰc Naturã expellas 471 Lignum tortum. 530 Aethiops nõ albe. 7²⁰ Quiſemel ſcurra. 403 Podex lotionẽ uin. 309 Occaſiõe dũtaxat. 333 Saliuã imbibere. 405 Quo ſemel eſt im. 4. 26 MALVS VICINVS Salſuginoſa uici. 190 Aliꝗd mali ꝓpter ui.32 Si iuxta claudũ ha. 304.
APERTEA craſſe.
Præmanſum in os inſe- 3 rere
74 4 f.
or Min
uliorem Cnle,
RARl phæxnice fa Niphan Lrrpillmc Rar auls
Alutmach lutusddel Indit op Vtinuekt D18C Bluoma Domeltici FVER non Namillin qwiſ hꝛere qud Pimus Omniabe Sxpe etã Sümaria EXII zeruabi-

probits 97 tia,& inſttutio.
8 618 Lignumtoctum g
2a. u Aetbiopsnöäben
6⁸1
s5 Salugincu 4
36 Aladmuigfn
31. Sltunckuti
969 APERTE 1 m0
Inlania nöobs INGENII MAll
274 rere. 528 Craſſa Minerua 34 Craſſiore muſa. 35
RARITAS. Phoœnice rarior 470 Vbip harma ful. 171 Lac gallinaceũ 177 Rara auis 322 Alba auis. 357 Noctuinũ ouum 327 Velut in cratere 773
CONCORDIA.
Cõcordia fulciunt᷑. 691 Concordia 7⁰3
Autua defenſatio. 61
Mutua defenſio. 681
Tradũt opas mu. 239
Vt inuelabro 679 DisCORDIA. Bellã omniũ pater. 6 ²9 Domeſticũ diſſi. 7¹5 EFEVERVNT, non ſunt. Nam illi iam non ſunt, at qui ſunt mali. 513
Fuere quõdã ſtrẽ. 277
Fuimus Troẽs Omnia bonos ui.
277
ExILIVM.
Seruabis bouem 719
Gleba aruum
Animam debet
Gloria futuri
37 Sæpe etiã eſt holi. 176 Sũmaria indicatu. su
75
Tertam pro terra 375
ACCESSIO PV ſilla, aut nimia. 493 Gutta uini 758 Ne maior thylaco.759
FOCVS. Focus luculentus 718 Citius uſura currit 466
Eſt pylus ante py.496
Felix ꝗ nihil debet 486 295 Semel rubidus 637 PROBRVM, gloria. Glorioſum& apud po/ ſteros 699 7²² Nõ om̃ino temere. 183 Sutoriũ atramentũ.635 Scarabeo nigrior 576 Dedecus publicũ 692 Cythonymi pro. 562 Cerite cera dignus.306 Hic bonorũ uiro. 678 Quẽ/ fortuna pinx. 84 Adhortätis ad glo. 693 Cur nõ ſuſpẽdis te 4.91 MVNVS BONI conſulendũ.
Munerũ animus 459
„65 Nihil recuſandũ Fis Donũ quodcunq;. 7 39 Atripiẽda quæ of. 706 LIBENTER. Accipit& glebã er. 38o Obuijs ulnis. 516 REFVGIVM.
Abdera pulchra. 414. b
DOCILITAS. Aptæ muſarũ ia. 476 Bos alienus ſubin. 302 Vtinã domi ſim. 502
DIVITVM
Pprærogatiua. Felicibus ſunt& trime/ ſtres liberi. 220
Multitudo imꝑa. 469
Citiꝰ Telegoræ do. 791 Nemo bene impe. 21 Bonus dux, bonũ red dit comit 264. Vmbræ 24. Recipe animä 718 Arbore deiecta 564. Viua uaux 62
Annus producit 38 Alijs lingua, alijs. 580
REFEPELLENTIS. Aliã quercũ excu. 155
Tollat te ꝗ nõ no. 232
MIRANOVA. Agamẽnonij putei46⁷
77 Annus clibanum. 30 3 Annas clibanäã. 720 Cyziceni ſtateres 5 Carcini po?mata 5os Cornicum oculos usʒ A'&αννοοꝙουσνχ☛m/ 754. Glauci ars 493
Cercyrea ſcutica 353 Tenui filo 463 Agas aſellum 680 Ad id qd erat opꝰ 582 Magna ciuitas ma. 414. OMNIA. Ioca, ſeriaq́; ILLECEBRA b mali. Lotũ guſtauit 4 8e Periculoſũ eſt ca. 406 CONTA GIO maorum. Oſcitante uno 619 Corrũpũt mores. 304. Si iuxta claudũ 304. COMMODO MA/ gno emptum. Vale charũ lumẽ 479 TVMVLTVS. Tyria maria 7886 POTENTES. In omnia potẽtes.774.
322
FINIS.

RARNRNINNRNNRNRNRN
— 1 8 2 2*————— e— 8 A —— „ 4. b 4 b b .— 3. 8 „ 8*. „. * * ₰— 4 . 4 4 4 *£
* —
t ———
—
—
——
5—

84 * 4. 4—
3 1
lnndunnat Kninetin
unn
1
8
ſeelunnaniugnuch
Se.— 5 8 ¹ 4 79 5 5 6 8 4—— 1II4 1 8 △—* N 5 4— 1 3 ₰ ſ N —,. 4 X. 5 8 2* 8 8 3 . 8— 8 ——.£9o 1 4——— 8 8— 8 8—— 4,—
— ——.— — . 4 2 8 M S
8 d 1 9 33 S— 1 8. 4 G 3. 1. 3 44.

2*.4—„ 4 1 ———
aliquod ſymbolum p
Ler gitatio, quæ iuxta prouerbium, melior e
4— 4 4ι* 4 7— gon 4 eorr⸗ 447
.———. 7 7 9* N* A—,
——— ⏑⏑—⏑————————— ,nͤ—
.* 1 f— 1 4 18—— +———
ONTIOIVM EPISTOLA:
2 4 4,„, o ſuo poſſit illuſtrare: ea morum puritate modeſtiach, ut tuo, tuich ilinm Gareſt d v 85 Hoc itaq; tam idoneo ſucceſſore pariter fiet, ut& nos Ron olum nul 3 9 bar lacs ra. uerum etiam lucro aliquo reliquum illum laborem fugerimus,& totum hoc, ut—. 2 3 3— 2 Su id ſoperis, ueſtræ Britanniæ debeatur. Habes quibus adductus rebus hoc operis, guteuacn luſceper id ſecutus ſim paucis accipe. Ordinis uice, ſi modo ul⸗ &ʒ hoc tantum ſuſceperim: nunc quic ſecu m, paucts 1 lus in his ordo ſübitwine indicem, in quo p finniaque uidebantur. in ſuam quæch d perſtitioſi fuimus, ut uereremur aſſcribere, niſi quo
ERABMI ROT. AD M
d—ϑσσπν aut eiuſmodi manifeſtarium
ad aliquam adagij ſpeciem accederet, ilico conuerreremus, ne planè, quemadmodum Mi/ qaaμιειαν ε obis quicquid forte cõtigiſſemus, protinus in adagiũ uerti iure quis dem nobis quicquid torte cotigi 2 g
dæ in aurum, iti ite cotlgilein e. 8* G calumniari poſſet Græca, quæ citamus, omnia kermẽè Latine reddidimus, haud neſcij, cum 4 5
ræter ueterum con lorat m intile:led no 5 habuimus rationem. Atque utinam Græcanicæ literaturæ peritia ſic ubicʒ Propagerur. ut is labor meus tanquã ſuperuacaneus merito cõtemnatur. Sed neſcio quo pa 4 Tümur ad rem tam frugiferã cunctantiores,& quamuls eruditionis umbram citius amplectimur
4
quàm id ſine quo nulla cõſtat eruditio,& à quo uno diſciplinarum omnium ſynceritas pe
det. Carminum, quorum hic infinita uis incidit, ſuo quodq; metri Benere reddlimus Pan culis admodum exceptis, nempe Pindaricis aliquot Choricisq;, quod ridiculæ cuiuſdam anxietatis uidebam fore, ſi totidem ſyllabis ea reddidiſſem:rurſus ineptũ, ſi diuerſum è pro
xima ſerie genus uoluiſſem aſſuere. In reliquis autem: quod ad metri legem attinet, rarius quidẽ, ſed tamen aliquoties nobis idẽ permiſimus, quod ſibi permiſerũt a utores, à quibus ca mutuamur: uelut in Ariſtophanicis trimetris, anapæſtum in paris numert locis: in Homericis hexametris usssοo ac ſyllabæ finalis ectaſin in prima cuiuſſibet pedis arſi, & ſqua præterea ſunt huiuſmodi. Quod ideo duximus admonendum, ne quis temere tanquam inſcitia factum calumniaretur. Nos ſanè quoad licuit in tam infinita rerũ turba, præſertim antiquarum: deinde in tanta codicum, cum inopia, tum uero deprauatione: de/ niq; tam anguſto tẽporis ſpacio, quod ocio noſtro magis, quam operis ratione metiri fuit neceſſe, ſodulo dedimus operam, nequid ab æquo lectore deſideraretur. Reſtant tamen nonnulla, quæ nec mihi faciunt ſatis. De quibus ſiquid poſthac cõpertius, uel poſterior co- i cõſueuit: uel uberior librorum copia ſuppedita/ bit, haud quaquàm pudebit αννάνρςεεέ, idq; ueterum exemplo. In quo ſiquis alius anteuer terit, noſtraq; caſtigarit, huic multam etiam gratiam habituri ſumus:tantum aberit, ut no/ bis iniuriam eſſe factam arbitremur. Equidem ut probo diligentiam eorum, qui id conan tur, ita felicitatem admiror, qui præſtare quoq; poſſint in ſcriptis ſuis, ne quid Momo reli/ qui fiat, quod queat ca ſer. Noſra certe mediocritas nõ iſtud auſit polliceri, præſertim in hoc argumenti genere. V erum ſiquid incognitum uulgo potuimus eruere, cuiuſmodi nõ parum multa, ni fallor, in hoc uolumine reperies, libenter, citraq; iactantiam impertimus: contra ſiquid fefellit, non minus libẽter admoneri nos patiemur: iuxta parati, uel candide docere, quod ſcimus, uel ingenue diſcere, quod ignoramus. Neq; enim unquam mihi pla- cuit iſtorum exemplum, qui pro uocula ſiquam inuenerint, perinde quaſi Babylonas cepe rint, ita geſtiunt, exultant, triumphant, officiumq́; ſuum ſtudioſis uelut exprobrant. Rur/
ſum ſi quis uerbo diſſentiat, ibi non aliter, atq; pro focisq́; aris digladiantur. Spes eſt autem
ita uel maxime candido lectori probatum iri uigilias noſtras: ſi tu quidem eas, fronte, qua ſoles, acceperis, unice ſtudiorum meorum Meccœnas. Nam quo alio uerbo breuius, pleni/-
usiie complectar, uel tuum iſtum tam ſingularem in nos animũ, uel laudum tuarum ſum⸗ mam: qui quidem es unus pulcherrimo illo Apulei dignus elogio: Inter doctos nobiliſſi-
mus, inter nobiles doctiſſimus, inter utroſq; optimus: illud adijciendum, inter omneis mo
deſtiſſimus: Vt enim antiquam generis claritatem eruditione, eruditionem miro uitæ can dore decoraſti: ſic his omnibus omnium pulcherrimum apicem& colophonem, ut aiũt,
addidiſti, admirabilẽ animi modeſtiam. Quin iſtud tibi abſolutæ laudis,& uel longiſſimi encomij inſtar fuerit, placuiſſe regi, non modo quos noſtra uidit ætas, ſed quos ueterum etiam annales referunt, cordatiſſimo: quæq; præcipua regũ uirtus, in deligendis, quos dili/ gat diligentiſſimo. Quanq́; autem is mos eſt ſcriptoribus, ut eorum laudibus quibus ſuas 5 nuncupant
rouerbia, quæ uelut conſimilis monetæ, cõò uæq; tribum digeſſimus. In colligendo nec uſqueadeo ſu⸗
ræ ſe ferret: neque rurſum ita temerarij, ut quicquid quocũque pacto
inemi ur onis nitorem inutile: ſed noſtri tẽpo- ſuctudinem id eſſe, tum ad orationis nitorem inutile: lecl noltrs tepo
bitratusſi rnailam, feecantil tu Cux u natomllt rig tequn inde p dusqhacc linſtituer ateroc tiatis ſcn (a quæ n 4 ſautd, vonuidec dimtegi,
4
Feremiar aimam Oreb qu muhali inſtüdrun eltclebr ((cita qon ber d dp

umbram citus amgkiin arum omnium ſynceria. ctri genere reddidimu 5 J. quod ridicule quutn rius ineptũ,ſ diuerſume d metri legem attmet n vermilcrũt autores„Aqudu mmin paris numeriloci:in prima cuiuſſibet peci 1. monendum, ne quistmar ut in tam inſnita rerũ tud tum uero deprauatione im operis ratione metii ſuſ fidcraretur. Reſtant tman c cõpertius, uel poſicnoro or librorum copiaſuppeci 0. In quo ſiquis aimnten ſumus:tantum abert xrno entiam corum quiidcmn ptis ſuis, ne quid Nbaotdi ad auſit polliceriprcenmit tuimus eruere, cuid do raq; iactantiam impctm nur:iuxta parati— leq; enim. uammii pa crinde qua oſis uclut redmn n digladiantur. pescke s:ſitu quidem e onteg
4
CRiFIADIS pRIHMAB CzfrVRIA nuncupant lucubrationes bonam præfationis partem occu
miũ deberi uidetur, ut eius memoria poſteritati conſecretur. id rectius fit, quam libris. Mihi uero tãtus uere, citraq́; fucum! tus aliorum nemini:tamen quoniam& mea ſimplicitas tibi
quod non alijs monimẽtis
præceptum auſpicari. Pu lege, ac uale, uel interim potius q
giorum tractationem accedemus, quam quidem uiſum eſt, à finiti
*
——
DEkES
= temporibusc; prouerbium. Diomedes autem finit huncad mo/ SSR dum: Parœmia eſt prouerbij uulgaris uſurpatio-rehus tempori-
A4. 2
Quid
pent:& hoc ueræ uirtuti præ
audandi campus patebat, quã/ non ignota, non ab adulatio, nter abhorret:& tua ſingularis
„ 7 7— 1 Moore. 2

—
uMe —
————————- —.—-————ᷣ———————:—
—
——— ————
— ——4ů——
———
——
——=— —————
—-—
———— —
———
——— —————ᷓ ———-—— — 8 ——„—— ————————— —————’
—
1 8 I 4 1 1 9 ——.* 4—. C 1 4 0444 p 5 4 44.
—,—ÿ—ÿ—ÿ;—Oↄ9† 2
DES. ERA S1 ROTERODANMIADAGIORVN † Qui d parcœm fe proprium,& quatenus. 8e. Adrouerbij rationem per 6 3 1 ltaq; herulariteraciog DtatumeNam hinc etiam parœmiæ Græcis uosabulum, ui, eſt, uti celebratum lita 922 ia ua rag— quod paſſim per ora hominũ obam/
. 2 2„ f f— 1 2 7 4„ delicet, ν*πτ‧Qσ αανσ 1ν 0 6, 8, rrone. Deinde ſcitum, ut aliqua bulet:& adagij Latinis, quaſi dicas circumaxM autore Varror e a r Allc
N od populari ſermone aulet S b muni. Neq; enim protinus, qud 2ul u iſcernatur à ſermone comim 8 1b 4 naee ein Bofadia ſigura nouatum, in hunc catalogum adlegimus ſed quod andeabe patſter m unli,anen mmendetur. id enim ſcitum appellamus. Quibus ex rebus zwce— noui⸗ ec is. mox oſtendemus. Nunc quot modis celebritas cõtingat, paucts 111 lca AuS. N. n Lafordar in uulgi ſermonẽ, uel ex oraculis numinũ, quod genus illud, dvre Bissd re- 11ut 1C 1 UUlS lne l.,2 it. aed,e 2 d id&t:neq; terti, neq; quarti. Vela ſapientum dictis, quæ quidem au dlas 0 venl ruen inſtar lePrauit. Quale eſt ilud: νσπααατ‿ϑ ιπνα, ο eſtiardua quæ pulchra. Vele poẽta quopiam maxime uetuſto, ut Homericum illud: p X.bep de*ε ν εo SP G.. b id t Rem factum etiam ſtultus intelligit. Item illud Pindaricutm: xori ueio Aaxr ανi, id eſt: Contra ſtimulum calcitrare. Et illud Sapphus: u ire of ⁵‿νᷣ ⁵τ ε‿ssua...„ id eſt: Neq; mel mihi, neq; apis.Siquidẽ dum linguæ adhuc incorruptæ manerent, poe,
tarum uerſus in conuiuijs etiã canebantur: Vele ſcena, hoc eſt, tragicorum& comicorum actis fabulis, quod genus illud ex Euripide:&xο roraενεν. Kurſum illud ex Ariſtophane:6c-A⁴ X 5 εοάαασσ.ræcipue uero comœdia, mutuo quodam cõmercio,& uſurpat pleraq; iactats
b 10 duodam: do⸗mn Iclaq; laclats uulgo,& gignit, traditq́; uulgo iactanda. N õnulla ducũtur ex fabularũ argumẽètis, ut gr, 5O ex Danaidum fabula. 4 ν αiDrci galea, ex fabula Perſei. Quædã trahũtur ex
apologis, è quibus illud: At nõ uidemus manticæ quod in tergo eſt. Aliquot ex euentu na,
ſcuntur, ſicut hoc:, A⁴ιmνιν N᷑, d Aeiεν⁶ν‿οσέ, id eſt: Alia Leucon alia Leu, conis aſinus portat. Ex hiſtorijs aliquot mutuo ſumpta ſunt, quorũ eſt illud: Romanus ſe⸗ dendo uincit. Quædã ꝓfecta ſũt ex apophthegmatis, hoc eſt, ſcite breuiterq reſponſis, ſicut illud. O Ku*d5 Sup du T,dℳ⁴αν εμν⁴ðlñõ. id eſt: Qui ſemet ipſe non habet, Samum petit. Sunt quæ ex uerbo temere dicto ſunt at repta, uelut, oο Qeροντ πmάα idu, id eſt: Non eſt curæ Hippoclidi. Deniq; mores ingenium, ſeu gentis, ſiue hominis alicuius, ſiue etiam animantis:poſtremo rei quoq; uis quæpiam in/ ſgnis, ac uulgo nota locum fecerunt adagio. Cuiuſmodi ſunt, Oν, ντ½⁹ Ooiunas, id eſt: Sy/ ricontra Phœnices.&ε⁴εε&, pro eo, quod eſt ficte recuſare, quod accipere cupias:& Gw 20 odoura, id eſt, uulpes non capitur muneribus:& ³ σέαέιννια‿/⁴έναάι*ν, Bis Crambe mors:& ⁴αστ&νυσννέα Clematis Aegyptia. Se QOuibus ex rebus accedit nouitas parcemiæ. 1 ſam quod de nouitate diximus, id neutiꝗ́; ſimplex eſt. Nam hanc nõnunq́; ipſa res ſecu adfert, ut*⁵οο⁴'ενν dνν, Cr ocodili lachrymæ. Nonnunq́; eam figura conciliat, cum per omneis fermè ſchematũ ſpecies adagium uarietur, quas ſingillatim perſequi non eſt necel, ſe. Eas dũtaxat attingam, quas frequentiſſime recipit. Metaphora penè ſemp adeſt. Multas autẽ parteis ea cõplectitur. Allegoria nõ minus crebra, quanq́;& hæc quibuſdã metapho/ ræ ſpecies eſt. Exẽplũ prioris: Res omnis in uado eſt: poſterioris, ài*μκαvε‧ Lupus hiat. Nec infrequens hyperbole, uelut,„uεμνιπιης⁵⁶/᷑άρ“ εναια ˙ρ‿ν id eſt:nudior exuuio ſerpẽtis. Nõ/ nunq́; uſq; ad ænigma peruenit, quod, autore Quintiliano, nihil aliud eſt, ́; obſcurior alle goria, quod genus αον ααναν νπαάνεε d eſt: Dimidium plus toto. N³ õnunquam alluſio Ve/ nerem adiungit parœmiæ, ueluti εeᷣαν ◻νυυκτενς, id eſt: Sic ferito:& cd e Ku e Xutuc, id eſt duobus ſimul euntibus:& b ͤͤͤ O goj 37 u dνασ HιέιφσQ&*εενmε☛ TTon Jot. id eſt: Aedibus in proprijs, quæ rectaue prauaue fant. .2.. A„r.„. S 1 erel, un zue ſil efhingens malenrPſ interdum, ut ipſum aαμρσπαναον hoc eſt, ambigui- Peenaaſaee rderbio.uins Henesis eſt Lrs en hacane aeſtBoein lngns Se des V 2Bio, id eſt: Quæcuniq; mus in Piſa. Siquidem bos& animal ſignificat& nomiſma.
Mus item animãtis eſt nomẽ,& idem athletæ cuiuſdam uocabulũ. Et Piſa nomen urbis, ic
ceſſione
-p
tinent duo, 1 Deu8 ep Rand Tae, hOoe mm
—
Aliquoties&urs Sidνει GL1 εua, id eſt: uerbi proprietas, prouerbij ſimulachrũ addit.
— cſonelit
„ neffici bitur adagii
Sibe Cerer nouitav,ut AreSponc9 ma inuenl
neßceg
ant aut zaquldt ue ttete le orampiem Acagiorun qodi; no d pingulo Kruutus. nnaq; rulſ bũquoc rhomo, nnick erit Halcitun neo Ego arzapide à Mlegori genere ſut Ncolaus a teliqua tnt utait dwopaità noſatis in da 1 doſtram Aa 33 2, Aenon Vocꝛle Vtiture acpdnop 4G. hmue almodur d e naae 3 Sic arüu Alüteme cuhch t; 7n3

unt, quorũ eſt illud Roman ceſt ſcite breuiterq;rcpouii
otemerächi
81 1u
quod accipere cpust i 4en Su0., b(m
arcmix.. Nam hanc nonund; passi nq́; cam figura cncitt emm lingillatim lagumch taphora penè ſem uic *& hæc qudaã
d eſtnudior ex no nihil aliud 3u
nouitas, ut omnis alia, proficiſcitur à figura.Decorat interim& antiquitas 1b 12
admodum enim illut:
befa.
1
OHILIADIS pPRIMAR CENTVRIA
ceſſione literulæ auctum, picem ſigniticat xiav. Nonnunq́; ipſa eloquẽdi nouitas parœ/ elo ‚par
riiſam efficit, ut e&i&λπ⁸⁶ε, ἀ eſt: In uino ueritas. Nam ſi bitur adagiũ.ltẽ ſi dicas:Sine cibo& potu, languet libido Sine Cerere& Baccho friget Venus, nemo non a
dicas, ebrios uera lõqui, nò uide gnoſcit adagij ſpeciem. Quãq́; hæc ipſa
2„„ 8 1 3 ut yyue T⁴eς αςᷣ ar Sponde, ſed præſto eſt iactura. Deniq; in parœmijs omnieis*½ ναν, id eſt: ridiculi for
mas inuenies. Sed hæc minutim perſequi, moleſtæ cuiuſdam diligentiæ fore uideatur. Ta/
metſi de figuris prouerbialibus paulo poſt aliquanto copioſius dicturi ſumus. Quomodo parcœæmia differat ab s, quæ uidentur illi confinia.
&noi, qui 3 noſtris apologi uocantur, tum&πιρρρννηφνα, quæ Latine breuiter ac ſcite dicta, uertere licebit. Præterea ⁊ν‿εεεid eſt, falſe dicta. Deniq; quicquid allegoriam, aut aliam quampiam figuram ꝓuerbialem, ceu perſonam præ ſe gerit. Ea tametſi dificile non ſit ab
Sunt autẽ quædã affinia parœmijs ꝓuta ενιαα quas noſtri ſententias appellant: ad hæc
4
adagiorum genere ſecernere, ſiquis ad finitionem taní; ad gnomonèẽ,& regulaim unum⸗ quodq; norit applicare, tamen quo faciã ſatis etiã imperitioribus, haud grauabor, rudius, X pinguiore, quod aiunt, Minerua, rem explicare:ut planè conſtet, quid in hoc opere ſim
fequutus. Primũ inter ſententiã& parœmiã eiuſmodi ratio eſt, ut utraq; cũ altera cõiungi,
utraq; rurſus ab altera queat ſeiungi, nõ aliter quàm albũ ab homine. Vt enim non ſtatim
albũ, quod homo, neq́; protinus homo, quod album: nihil tamen uetat id album eſſe, quod ſit homo, ita non raro fit, ut ſentẽtia parœmiã cõplectatur: at nõ ſtatim quod parœmia fue/ rit, idẽ erit& ſentẽtia, neq; cõtra. uelut, auaro habet,
tã deeſt quod habet, quam quod nõ habet,&
Paſcitur in uiuis liuor, poſt fata quieſcit,
denere ſumere, ναιριαοιό&Gd eſt, ſentẽtiarũ collectionẽ cõſcribẽtes. inter quos præcipuus
Nicolaus Stobæus. Quorũ ego certe laborẽ probarim libentius, quàm æmulari uelim. Sed
ad reliqua. à ο ðAphthonius in ꝓgymnaſmatis, ſimpliciter ⁴έι⁶ον, id eſt, fabulã uocat. Huic
fünt, ut ait, uaria ex inuẽtoribus cognomina, νεαννμν, ν, u 0, A1s. Quintilianus .„ N 3.„— 1. 14— 2 4*.——..„ 44„— &nop ait à Græcis appellatũ X5-νν οπνε½& dνομνπννν à Latinorũ nõnullis apologationè,
nõ ſatis in uſum recepto nomine. Neq; negat& parœmiæ conſinem eſſe, uerũ ita diſtin-
gui, ut ‿ totus ſit apologus, parœmia ueluti fabella breuior. Exempli loco poſuit: Non
noſtrum onus, bos clitellas. Ad hunc quidem modũ uſurpauit Heſiodus: Ni& Sα‿mάιισ έεεο οιισι ⁶νεαιτο⁷ ho
22 νέ 1e dccud ouodou. ic eſt:
Aenon principibus referam, norint licet itſ. Vocalem accipiter ſic affatus Philomenam eſt. 1*
VYtitur eundem ad modum& Archilochus,& Callimachus. Etiamſi Theocritus 1a*on pro parœmia uidetur uſurpaſeßoß AnO Jhp A4 ετιε εεα TA& UAMp.
— 4.
Iam uero apophthegmata, nõ alio diſcrimine diſſident à parœmijs quàm ſentẽtiæ. Que/
0 A8s Su5 5 2X,T,ο b: Hmul& adagiũ eſt& apophthegma. ita illud Simonidis
ad quendam in conuiuio tacentem:: Aεmνχꝙ᷑‧ε ε‿◻ ,oD dνμυρ ꝓτ◻, εμε τσοσ, Niiop.
id eſt:Si quidem ſtultus es, ſapientem rem facis: Si uero ſapiens, ſtultam. Item illud: Decet Caſaris uxorem, non ſolum crimine, uerumetiã criminis ſuſpicione uacare, apophthegma quidem eſt, at non item parœmia. Item: Soles duabus ſedere ſellis, ſimul& prouerbium:
A N2o eſt. Contra: Mater nunquam, pater perfæpe. Item illud Turonij, Ad molas furit: uμμ quidem eſt, at non item adagium. Quanquam ſunt in hoc genere qua/ dã adeo commode dicta, ut facile poſſint in adagiorum ordinem aſciſci, uelut illud, aε
N B ꝓë¶O+σ ννπι‧, d eſt: Vſq; ad aras ſum amicus. Ad eſt enim ſimul& breuitas,& ſentẽ tia,& Bgura. Hæc paulo uerboſius inculcauimus, ne quid à nobis in hoc expectetur opere. niſi quod ſub pa rœmiæ cadit appellationem: neue quis per eelgentiam Pfcrſtum exi⸗ 4 a4 4 3. 8 1ö*— n—“„ 5. r 2 3 us-
imet, quod prudentes, conſultoq́; tanquã ab argumento alienum prætermiſimus.
4
nõ habebit ãdagij faciem. Cõtra.
b non ut ſentẽtiæ ſunt, ita ſunt& adagia. Edi⸗
uerio:Ego in portu nauigo, ut eſt prouerbiũ, ita ſententia non eſt. Rurſum ν πνσαισν ν ud X2*⁴ανκ, τd eſt: ne puero gladium, pariter& parœmia, ſentẽtiæq; rationẽ cõplectitur, deniq; & allegoriæ. Neq; defuere tamẽ, potiſſimũ apud Græcos, qui grauati nõ ſunt, operã in hoc
1 4 1. 42 eKn
uο‿εσσ
—-—
A—
„
44, 2 o/4 4ℳ⸗ —-— 7
Arr‿ e ℳ 2

———.— 8 ———————*—*——————————— ———=———————————————
————————— 2 2————————
———————————————————— 2
————————————————
’ 1
1
14 1
'
———
—. AA), urõ aAn 6ro5 ——————
2————— ——— 8— 1— ——ö———
——————————
— —
—
— ͦ—————
—
— ——
———— —
— —— ——
ERASAMI ROT. APDAG 1O6RVN Cömendatio prouerbiorum à dignitate. b
5. quis hanc do ctrinæ partẽ, tanquã nimiũ uiiis de ine each facilem, pe⸗ neq; puerilẽ faſtidiat atq; aſpernetur, Paucis expona⸗-tlart ic. ann 114 duur⸗ minuraſae apud antiquos illos obtinuerint dignitatis: deinde gaate 3 lefan lane Kuts in. loco ſcitech utatur:poſtremo no uſq;adeo cuiuſſibet e le,re e Prne 1'S te rincipio co gnitionẽ adagiorũ non in poſtremis habitã apud ſummos uiros, ueel¹ lud ſat argumèti pu/- to, quod primi nominis autores 110 fhdlen⸗ duxer 1t uot cõſctiberẽt. Quorũ primus eſt Ariſtoteles, nimirũ tantus philoſophus, ut unus hic p multis ſuffecerit. Reliquit is,teſte Laertio, de parœmiſs uolumẽ unũ. Chryſippus itẽ ad e nodotũ, duos de ꝓuerbijs libros cõſcripſit. Scripſit eadẽ de re Cleanthes. Quorũ uirorum labores ſi extarent, nobis nõ fuiſſet neceſſe tãto ſudore, q Xminut & ijldẽ ut indiligẽtibus, ita deprauatiſſimis etiã expiſcari. Reperiũtur nõnulla prouerbiorũ collectanea Plutarchi nomine, ſed paucula, eaq́; ferme nuda. Ititer parœmiographos ſubin de citatur, tum ab alijs, tũ ab Athenæo in Dipnolog Nearehd Solenſis Ariſtotelis audi. tor,& Ariſtides: deinde Zenodotus, qui Didymi, Tarrhæiq́; parcæmias in cõpendiũ rede. it. Citantur& Theophraſti prouerbia in cõmentariolis Demoſthenis. Vnde liquet& il⸗ ſos hiſce de rebus cõmentarios reliquiſſe. Neqʒ me fugit id operis ferri. Verũ quoniã inuenio quædã apud Ariſtophanis interpretem, Ten odoti eius, qui Di. dymũ ac Tarrhæum in compendiũ redegerit nomine relata, quæ ad uerbũ im huius cõmè/ tatijs legũtur, uelim mihi citra fraudẽ A Jaod is quocũq; fuerit nomi ne, quid em̃ r efen⸗ in hoc opere Tenodoti titulo adducetur.Hic præter alios, Milonẽ quendam parœmiogra phũ allegat. Citatur& Daæmon quiſpiã, cũ ab aliſ cõpluribus, tũ ab eo qui dictiões aliquot ex orationibus Demoſthenis eſt interpretatus, qui multos de ꝓuerbis libros uidetur com poſuiſſe. Nã citatur liber quadrageſimus. Extant& Diogeniani collectanea. Heſychij pra fatio teſtatur ab ipſo copioſius explicata ꝓuerbia, quæ nudius recenſuiſſet Diogenianus, etiã ſi opus ipſum pugnat cũ ſuo prologo:cũ hic nomẽclaturã autorum ꝓfiteatur,& ꝓuer⸗ biorũ argumẽta, hic ita nudus ſit, nihil eſſe poſſit magis. unde in coniecturã adducor, opus hoc copioſius ab autore deſcriptũ:poſt ab alio quopiã in cõpendiũ contractũ. Suidas qui & ipſe in hoc numero ponẽdus eſt, Thæetæum quendã adducit, qui de ꝓuerbijs cõſcriple- rit. Sed quid ego hos, cũ ſapientes illi Hebræi nõ dubitarint hoc titulo libros aliquot æde/ re,& arcani numinis adoranda myſteria parœmijs includere, in quibus eruendis tot tanto rum theologorũ ingenia deſudarunt, hodiecq́; deladance Nec illud argumentũ leue, quod inter bonos autores, ut quiſq; fuit eruditiſſimus, eloquẽtiſſimusq́; ita ćplurimũ adagiorũ ſuis libris aſperſit. Et ut à Græcis exordiar, qd magno illo Platone, ne dicã diuino ⁴*ρονννο qseyop, ut ſic dixerime Ariſtoteles, ſerius alioqui philoſophus, haudquaq́; grauatur, fuis illis diſp utationibus ꝑarœmias crebras ceu gemmulas intertexere. Quẽ quide ſicut in cæteris, ita haẽ quoq; in parte Theophraſtus e æmulatus. Plutarchus grauis ſanctusq;, ac penè te tricus autor, q́ multis undiq; ſcatet adagijs? Quẽ nec piguit inter ꝓblemata quaſdã paro/ mias,& proponere& excutere, idq́; Ariſtotelis exemplo. IJam ut ad Latinos ueniam, omiß ſis utroq; in genere grãmaticis ac poẽtis, niſi ſiꝗs in his M. Varronẽ exiſtimat ãnumerãdũ, qui Menippeis illis ſuis puerbiales indidit titulos, ut planè conſentaneũ ſit illũ argumenta fabularũ nõ aliunde, q́; à prouerbijs ſumpſiſſe mutuo. Romani principes non exiſtimarũt inferius eſſe maieſtate imperiali, ut magnis de rebus conſulti, ꝓuerbio reſponderent, quod Etlati nuc extat in Digeſtis: õvn ꝛrduJa, u 7rey J, 7 Cuvr8,5v roſ:νερ„, id eſt: Nec dia nec paſſim, nec ab om̃ibus. Deniq; quis auſit hoc genus faſtidire, cũ uideat ſe crorũ uatũ oracu/ Euds puerbüsc 7 d Tn— Te, at acrorũ uatũͦ oracu/ 2 quædã ꝓuerbijs cõſtare Quorũ de numero eſt illud: Patres noſtri comederunt uuam erbmc dentes noſtri obſtupuerunt. Quis nõ etiã ueneretur, ut rem quampiã ſacram, myſterijs accõmodatã, cũ ubic; nobis imitandus Chriſtus ipſe, peculiariter hoc ſermo⸗ nis genere delectatus fuiſſe uideatur? Apud Græcos hoc adagium fertur, ε ε ε☚☚ ⁷ Oir 4 He⸗ ynοεα, id eſt: E fructu arborẽ iudico. Apud Lucam item legitur, 2u 744 681 J40go 1a b de lue deeeh Sea2ndus Jerᷣνp 26p. 0 od 1aε νν⁶ εωełᷣανκꝙ, id eſt: Nõ enim eſt arbor 21 ũ faciat uitioſum, neq; arbor uitioſa, quæ fructum faciat bonũ. Apud Græ- cos Pittacus philoſophus, conſultorè ſuum ad pueros turbine lud dt 3 3 bus de ducenda uxore prouerbio doceatur, audiatq: uh i- Mineu Entes mitttt, A chulhus ce atur, audiatq́;: iò i uνε πυικChriſtus puerorum citat. paramia
Porrô autẽ ne
rint, de quibus diligẽter uoluminibus ali
uædã ex minutis iſtis ſcriptoribus
Zenobij nomine circũ⸗
cecymaius demin rellt Relicvõ dighitaiss quatuotad optimos q lglophiaſci „ rcliqui ſeruatas eſd noſegniter quoſcamu poſterioren lint audiẽd piam renac enim tamk pestot uol Wo Kur mends cot mitteragc uel adtec nidelicet Miop fuu dihil mihil didetun. P apidet am breui kotot uolu inonalb vetum m a uitued 8 va ſum dtannium nünium e wmide, unanſiit omnudod ter nox mur ſpiii
Dhsgrau

ne enodotieiu- klata, qur ad uerbũ— uq; fuerit nomine qui
0s, Miloné quendam mn 1
.
uridus, n ab eo qui dcina ros de puerbis lidros udeu Seniani collectanea PHefichn nudius recenſuilſet Dooei aturã autorum pitem 4 unde in coniecturã adcuea cõpendiũ contract Sdic adducit, qui de puabiscim int hoc titulo libros alquts dere, in quibus erueccit,t Nec illud argumeni laug Himusq;, ita qT;plurmi acg Phatone, ne dicã diump ufas bhus haudquaq́; gramnn ſuui cxere. Quẽ quide ſcu n œn rchus grauis ſanctusq;aat uit inter ꝓblemata quli yn lam ut ad L.atinos umam,a 1. Narronẽ cxiſtimt inamen nè conſentancũ ſttilũ uqumn omani principes non ena ſullti.ꝑ 1abio reſpontacun
deſtNecci-
IMR rasd rcrran ch dire, cũ uideat— Patres noſtri comedam
neretur, ut— quampe
neretur, ut nema
gus ipſe, peculiant l 4 ht kias t
CHILIADIS pRIMAE CE NTVRIA4A 1.„
parcemiam, ſic in foro ludentiũ auA vp,) dun d XidcDe,205luoi6,Aod 1up,d dun kA0 gFan, idieſt: Cecinimus uobis tibijs,& non ſaltaſtis: cecinimus lugubre,& nõ ploraſtis. Cui
ſimillimum eſt illud Theognidis, ſi ſacra licet conferre profanis: 2 w, 4. C 4 2 23. 1. O v S Lebe, OuUg Vop Tcv rag drd'dve, Sr ærteααᷣqõ. icd eſt: Neq; enim luppiter, neq; pluens omnibus placet, neq; abſtinẽs.
quitatis autoritas, nullum doctrinæ genus antiquius fuiſſe uidetur, q́; parœmiarum. In his Seuhenboll tota fermè priſcorum philoſophia continebatur. CQuid aliud ueterum illorũ apientum oracula, q; prouerbia:? Quibus tantũ honoris habitum eſt olim, ut non ab ho
mine Pfeœcta, ſedd cœlitus delapſa uiderentur. Ecœlo, inquit luuenalis deſcẽdit,vai sson
Reliquũ eſt, ut paucis oſtendamus, nõ minus utilitatis ineſſe ꝓuetbijs,;
vtop uuαν τπανσνe, id eſt: Dimidium plus toto. Nam qui totũ aufett, is alterũ fraudat, ut cui
Sechuuemsut Paucis encal ninus utilitatis i olim aãdfuerit dignitatis. Conducit autẽ parœmiarum cognitio, cũ ad alia permulta, tum potiſſimum ad*
id eſt: Noſce teipſum. Proinde pro foribus tẽplorũ ueluti digna dijs inſcribebantur: paſ⸗ ſinnqʒ columnis, ac marmoribus inſcalpta uiſebantur, tanquam immortali digna memoria. Quõd ſi minutula epaune uidetur adagium, meminerimus iſta non mole, ſed pretio
nihil nihil reliqui faciat. Contra, qui dimidium duntaxat accipit, is aliqua parte fraudatuę
didetur. Præſtat autẽ fraudari, q́; fraudare. Præterea ſi quis Pythagorieum illud, aou r ενσ △αꝙe, id eſt, cõmunes res amicorum, diligentius penitiusq; diſcutiat: nimirum inueniet in tam breui dicto, felicitatis humanæ ſummã eſſe comprehenſam. Quid enim aliud agit Pla to tot uoluminibus, quam ut cõmunitatem perſuadeat,& huius autorem amicitiã? Quæ ſi mortalibus perſuaderi queat, ilico faceſſant è medio, bellum, inuidia, fraus: breuiter uni- uerſum malorum agmen fimul è uita demigret. Quid aliud egit princeps noſtræ religionis Chriſtusc Nimirum unicum dũtaxat præceptum mundo tradidit charitatis, admonens ab ea una, ſummam& legum& prophetarum pendere. Aut, quid aliud hortatur charitas, q́ utomnium, omnia ſint cõmunia? Videlicet, ut amicitia coagmentati cum Chriſto, glutino nimirum eodem, quo ille cum patre cohæret, abſolutiſſimã illam cõmunionẽ, quoad licet imitantes, per quam ille& pater idem ſunt, nos item idem cum illo ſimus:&, ut ait Paulus, unus ſpiritus,& una caro cum deo efficiamur, iamq́ʒ; amicitiæ iure, omnia illi nobiſcum, omnia nobis cum illo ſint communia: Deinde paribus amicitiæ uinculis alij cum alijs in/ ter nos copulati, uelut eiuſdem capitis membra, tanq́; idem& unum corpus, eodẽ anime/ mur ſpiriru, iſdem doleamus, ilſdem gaudeamus. ld quod etiã myſticus ille panis è pluri- bus granis in eandem coactus farinam,& uini potus èmultis racemis in eundem bore

— f„ 1 1 1 3 3 1 I 4 I I 1 1 4 8 1 1 4 3 6 4 4 4 3 1 4 3 1 4 B 1 4 3 3 4 1 I 1 I 1 4 * * f Iu 1 Iuu 3 1. 8 1 1* 11 1 1 A 1 4 4 4 1 1 I 1 1 8
1* — 1
4
8 3 8— 3—ꝙòOêô' — 8— gggpep Aene— A„ 3
sS DES. ERASMI ROTERODAMI noRo., g nnum ſumma creatarum ſit in deo, deus uiciſſim in
ee tPoſtremo, ut cum ſummã rerum creatat itr 2 Aal Vrſſücs achpdane Lolrano uelut in unum redigatur. Vides quantum philoſophiæ, uel
omiszn nobis parœmia t tilla aperuit. Oceanum, nobis parœmia tantilla apertiir-.
theologiæ magis O Lan peruachen dum conducere prouerbia. b. 33x. . pſum ſa p ere, uerumetiam alijs perſuadere cupiat, quam nõ inuti
cui ſatis nõ ſit lerumetiam aliſs per upiat. quam nõ inuti lis ſit Ldatep o ſuppellex uel Ariſtoteles ipſe ſatis declarat, qui nõ ſemel in rhetori/ 1
ceptis, parœmias inter teſtimonia connumerat. Quẽadmodũ inquiens, ſiquis ſua/ 4 Pelbn„Lun homine ſene copulet aliquis neceſſitudinẽ, uretur huius prouerbij teſti⸗ enotno 0 xor u(εᷣεαν*νεέέ ονα, id eſt:ne unquã benefacias ſen Karſu Trieetſuzce ſtudeat, ut liberos ſtem imtereiat gun parentem oeeicern. uic uſui futur, 1oc ꝓ rbiũ,
O/ ds rorrt⁴ Iev d s ⁵ αεπ 101(C 1 ee
— qui barde occiſo. fillios relinquat. Quantum Putem 2clbetant 2d Perſnclenai f cultatem momenti, teſtimonia, cui non cognitum eſt? leq; mediocriter Lonclaan 3— tiæ. At inter hæc quoq; idem prouerbia coſſocat. Quintilianus item in im. Wi bs complurihus locis prouerbiorũ mentione facit, tatiq; non una ratione. Ene cen 4 conducentium. Nam quinto libro parœmias exemplis adiungit, ut parem cũ illis uim obi nentes, quorum eſt uel præcipua. Rurſum eaſdẽ eodem in libro in argumentorum genere
collocat, quas Græci σ appellant. Quorum& frequentiſſimus uſus,& ad perſuadendũ,
mouẽdumq́; nõ mediocris utilitas. Quin magis ipſa Fabij uerba libet adſcribere: Nec hlac
quidem, inquit, uulgo dicta& recepta pſuaſione populari, ſine uſu faerint tiſtunona.du enim quodammodo uel potentiora etiam, quod non cauſis accômo— li— io & gratia mẽtibus, ideo tantũ dicta factaq́;, quia aut honeſtiſſima, aut ueriſſima uic 5 ãtur. Pauloq́; inferius:Ea quoq; quæ uulgo recepta ſunt, hoc ipſo, quod incert autore habent, uelut omniũ fiunt. Quale eſt: ubi amici, ibi opes. Et conſcientia mille teſtes. Et apud Cicero nem: Pares cum paribus, ut eſt in ueteri prouerbio, facillime con gregantur. Neq; enim du, raſſent hæc in æternũ, niſi uera omnibus uiderentur. Hactenus Fabij uerba retulimus. ldẽ aũt paulopoſt deorã oracula parœæmis ſubnectit, uelut his affinia, cognataq́;. lam quid N. Tullius, nõne in actione pro L. Flacco, prouerbio fidem teſtibus abrogat: ld eſt huiuſmo⸗ di αανν‿μν μ⁶ε, id eſt:in Care periculum. An non in eadem totius gentis Græcoriꝗ in ferendis teſtimonijs fidem eleuauit, hoc prouerbio: Da mihi teſtimonium mutuũ: Quid. quod ipſt etiã philoſophi paſſim ſuas rationes ꝓuerbijs fulciũt. Quo minus mirandũ,ſi fre quenter hiſtoriographi, narrationis fidem ex adagio quopiam petunt. Adeo quod in lite⸗ ris intercidit, quod titulis, quod coloſſis, quod marmoribus ſeruari non potuit, prouerbio ſeruatur incolume. Vt& hanc obiter adagiorũ laudem indicẽ. Deniq; nõ grauatur diuus Hieronymus Luadelhes ſententiã adagij uulgati teſtimonio cõfirmare. Diues, aut iniquus aut iniqui hæres. Ne Paulus quidẽ ipſe dedignatur locis aliquot prouerbiorũ uti teſtimo nijs, neq́; iniuria. Etenim fi ⁊‿ πινοαε, id eſt, probabilitas ad perſuadendũ uel primas obtinet partes, quid, quæſo, pbabilius, q́ quod nemo nõ dicit? Quid ueriſimilis, quam id quod tot xætatũ, tot nationũ conſenſus,& uelut idẽ ſuffragiũ comprobauite Ineſt nimirũ, ineſt in his parœmijs natiua quædam& genuina uis ueritatis. Alioquin qui fieri potuit, ut eandẽ ple- rũq; ſententiã in centũ dimanaſſe populos, in centũ uideamus transfuſam linguas, quæ ne tot quidẽ ſeculis, quibus nec pyramides obſtiterũt, uel interierit, uel cõſenuerit? Vt merito dictũ illud uideatur: Veritate nihil eſſe robuſtius. Deinde fit, neſcio quo pacto, ut ſentẽtia ꝓuerbio, quaſi uibrata, feriat acrius auditoris animũ,& aculeos quoſdam cogitationũ relin
—
quat infixos. Nã longe minus ger animũ ſi dixeris: Caduca& breuis eſt hominis uita, q;
ſi ꝓuerbiũ cites:Homo bulla. Poſtremo quod de riſu ſcribit Fabius: maximas difficultates
cauſarũ, quæ nullis argumẽtis diſſolui queãt, ioco eludi, id uel maxime præſtat parcœmia.
Ad ornatum conducere parœmiam. n Porrò quantũ uel dignitatis, uel Veneris adiungat orationi tempeſtiuus prouerbĩori uſus, non arbitror pluribus explicandum. Primum enim quis non uidet quantum maieſta tis, uel ex ipſa antiquitate concilient orationi? Tum ſiquod ſchema, quod amplitudinẽ ae ſublimitatem apponat ſermoni: rur ſum ſiquod ad gratiam dictiõis facit: deniq; ſiqua ratio feſtiuitatis, cum parœmia plerunq; per omneis ſ gurarum ſpecies, per omneis facetiatum formas uarietur:nimirum quicquid illa ſolent adterre, contferet, ac genuinam quandam pe
culiaremq;
6
7 clrrenchs fururm Cê ertcolorib nouitate eäc
mutno tiſtlimos de rauata ti
kbaratel
d intetlen ties unico donektahg de vou A tuoff unch tclecta Hin ſlinterpt enatand' nalateferre dis comme buſkaminle dar guodſit deitt ignot Pquus utm fatb nunqx Appatet C Sabeſt enir
uodſl kaclia uidet ne cuicquat Scridemt te igterten Qwhf Kciiskten licicalus
Droinc memninſſe de hiber nontanch, nequouis: llgeti it üſtiomt nibytacip taetim ein nilicun

4
lari, ſine uſu fuerint teſß d
— mille telles Rtxall ulme congregantur Negon actenus Fabij eersee this aftinia, cognataq mai
m teſtibus—
in eadem totius gentu can à mihi teſtimoniummmi
fulciũt. Quo minumiaai
uopiam petunt. Adeoqucdi ibus ſeruari non potuion indicẽ. Deniq; nô gunui
nonio cõfirmare. Diusatini
is aliquot prouertiot uit ad perſuadendũ udlprimnch Quid ueriſimilis quim iqu probauit Ineſt nimii ielt oquin qui fieti potui uni camus transfufam gru interierit, uel cöſcnuantſi n de fit, neſcio quo paco u aculcos quoſdam ogradoit duca& breuis eſthomin n ribit Fabius: maximas cn
CHILIXADIS PRIM AE CENTVRIRA culiarer̃qʒ gratiam de ſuo inſuper adiunget. Proinde ſi
ſcite& in loco intertexãtur adagia, au uPet Aciunget.] li ſcite& in loco inte adagia futurum eſt, ut ſermo totus,& antiquitatis ceu ſtellulis quibuſdam luceat,& gurarum rr; deat coloribus,& ſententiarum niteat gemmulis,& feſtiuitatis cupedijs blandiatur: denice nouitate excitet, breuitate delectet, autoritate perſuadeat. F
Ad intelligendos autores conducere parqemiamm. lam ut non ſit alius Parœmiarum uſiss, certe ad intelligendos optimos quoſqʒ, hoc eſt, ue tuſtiſſimos autores, nõò utiles modo ſunt, uerume deprauata, tum hæ uel deprauatiſſimæ ſunt. Propterea quod ferè ænigmaticum habent, ut etiam à mediocriter eruditis non intelligantur:tum quod plerũq; uelut ex abru/ pto interſerũtur, nõnunquã etiã mutilatim, ut ue rerαναινν,id eſt, ſurſum fluminũ. Aliquo/ ties unicouerbo notãtur, ut apud Ciceronem in epiſtolis ad Atticum: Subueri quæſo, dum eſt aοeα̈ id eſt, principium. Indicat autem illud prouerbium e KoxXib 8₰ So., 1 ACSio àe πXeuIEp, id eſt: Principio mederi multo melius, quam fini. Hæc itaq; mul,- tum offundunt tenebrarum, ſi ignorentur. At rurſum lucis plurimum adferũt, ſi fuerint in- tellecta. Hinc illæ tum Græcorum tum Latinorum codicũ prodigioſæ deprauationes: hinc fœdi interpretum lapſus, Græca Latine uertẽtium: hinc quorundam etiam eruditorum, in enarrandis autoribus ridicula ſomnia, meraq́; deliramenta. Quorum equidẽ hoc loco nõ, nulla referrem, niſi placabilius iudicarem, meòq; accommodatius inſtituto, ut noſtris perle
quiddam
ctis commentarijs, ſua cuiq; cogitatio ſuggerat, quantopere magnii nominis ſcriptores qui⸗
buſdam in locis delirarint. Deniq; fit nonnunquam, ut ſcriptor tacite ad prouerbium allu/-
dat.quod ſi nos fugerit, etiam ſi uidebitur intellecta ſententia, tamẽ magna uoluptatis pars
aberit, ignorata parœmia. Quod genus eſt Horatianum illud- Equus ut me portet, alat rex.
Fatis nunquam conceſſa moueri Apparet Camarina proctrc. e Subeſt enim in illo prouerbiũ 7⸗rνπ&νπι ꝓοέελ dοα us Tεꝓν hoc, ut uvſp cr. Commendatio à difficultater. Quod ſi iuxfa prouerbium, S⁰νναυαου˖ w/¼) uand, each uulgo ceu uilia faſtidiuntur, quæcunq;
Et apud Vergiliutmm:
facilia uidentur, ut de me interim nihil dicam, quantis ſudoribus opus hoc mihi cõſtiterit, ne quiſquam arbitretur uſq;adeo procliue, uel intelligere, uel ſermoni parœmiam intexere.
Siquidem ut non mediocris eſt artificij, gemmulam ſcite includere anulo,& aurum purpu
rx intertexere, ita non eſt, mihi crede, cuiuſuis parœmiã apte, decenterq́; orationi inſerere.
Quodq́; Fabius ſcribit de riſu, nihil affectari periculoſius, idem de prouerbio nõ iniuria di/ xeris. Etenim in huiuſmodi, quemadmodum d in muſica, niſi ſummum præſtes artificem, fidiculus ſis,& aut laudem eximiam, aut riſum auferas, oportetrt. 4 2 QOuatenus utendum adagis. 2 1 AA 19é e,h 3 g Proinde quatenus quibusq́; modis uti conueniat adagijs, indicabimus. ac primo loco meminſſe oportebit, ut quod eleganter Ariſtoteles in commẽtarijs rhetorices admonuit, de adhibendis epithetis, id nos in ufurpandis adagijs obſeruemus: nempe, ut illis utamur non tanq́ cibis, ſed ueluti condimentis, id eſt, non ad ſatietatem, ſed ad gratiam. Præterea. ne quouis inſeramus loco. quemadmodum enim ridiculum ſit, ſi quibuſdam locis gemmã alligaris, itidem abſurdum, ſi non ſuo loco adhibuͦeris adagium. Quod ueròo Fabius libro
inſtitutionum octauo de ſententijs uſurpandis præcepit, id totidem ferme uerbis de parœ, mijs præcipi queat. Primum, ne quemadmodum dictum eſt, nimis crebriter utamur. Denſi
tas enim earum obſtat inuicem, quo minus eluceant. Quemadmodum nec pictura, in qua
nihil circumlitum eſt, eminet. Ideoq́; artifices, etiam cum plura in unam tabulam opera cõ
ferunt ſpatijs diſtinguunt, ne umbræ in corpora cadant. Subſiſtit enim omnis parœmia, ideoq́; poſt eam utiq; aliud eſt initium. Vnde ſoluta ferè oratio eſt,& eſingulis non mem⸗ bris, ſed fruſtis collata, ſtructura caret. Porrò ut adfert lumen clauus purpuræ loco inſertus, ita certe neminem deceat intertexta pluribus notiʒ ueſtis. Accedit hoc quoq; ineommodi, quod crebras captanti parœmias, nõnullas neceſſe eſt admiſcere uel frigidas, uel soachacs b enim poteſt eſſe delectus, ubi de numero laboratur. Doſtremo gratia erfele gtcgu 4 aut immodicũ eſt, aut intempeſtiuum. In epiſtolis tamẽ familiaribus licebit paulo liberius
hoc genere ludere:in oratione ſeria, ſicuti parcius, ita etiam accuratius adhibendæ. 8
tiã neceſſariæ In quibus cum pleraq; ſunt

———————.„ 4 ————————— 1
———————— 2
——————.———————— —,—————————y— ———————— öäöäö““————
-————;ᷣ’—˖—O;—ꝛ—ꝛ—ꝛ—ꝛ—ꝛ—x—ꝛ—— 4
————————————————
— ͦ———— ———
——
——
1 11
b-ͦ-——— O[ꝭ—ÿ—ÿ—ÿ—ÿ—L—L—L—;—’—’—’⏑’—’’’’’—. gsee 2.— e 6— 3
ERASMI ROTERODAMI ADAGIORVM
varius prouerbiorum uſus. e e. lnn b rin! Om p Nariudn arbitror,Rpaucis uelut indicaro, quibus rationibus uaria Hocin Se udumn uſus, ut poſſis idem adagium alia atc; alia forma producere. Princi,/ id nihif uetat interdũ, quo minus idẽ dictũ ad cõplureis ſenlis— nt ilucherfn D, w ideſt, pertuſum dolium. uel ad obliuioſum: ue fun derig in animü immnner ad futilem, uel ad ingratũ traduci poteſt. Effluit enim, quicen din 7. erſs 5 uin immenio⸗ 3 ris. Apud prodigum nihil durat. Auari cupiditas nũq́ ePlerur. u aTarn 4 u 3 ni cõ tinet. Perit quicquid contuleris in hominem lngtattun Snunch per omtarna 308 rarias ctiam ſententias deflectitur: quod genus,ſ de mendaci uno duopiam loquens, dicas:&nse r& ku rõννισι‿ eſt: Audi tripode dicta. Fit interim ut unius uocu æcommutatione di b uerſis conueniat, ut kxßπέν̈ ςσφςειναό νοα, id eſt: Hoſtium munera nõ moneraue 44 rop dſo 5 Jaπα. eλμααν 4oα 2ον τειντοιν dνα., t idem adagium ad 0 See Dauheie) ad aſſentatores, ad poëtas defl ectatur. Nam hoſtium munera pei meiem adlerre credſtur. Et ſi quid donant pauperes, aut adulatores, aut poẽtæ, captationes unt uerius quam mu, nera. Breuiter ad omnia in quæ quocũq; modo hæc ſimilitudo competit, accõmodes, lice bit. Illa ratio fermè cõmunis omnibus, quoties à Perlona ad rem, aut contra fit deflexio. Ad b perſonam hoc pacto. Prouerbium eſt uide 5αειπσησ⁸, id eſt: Ne Hercules quidem ad,
uerſus duos.Ego uero T herſites magis ꝗ́ Hercules, qui poſſum utriq; reſpõdere? Ad rem torquebitur hoc modo. Prouerbio dictum eſt axd νμερααάν 1965 9 vo, ego qui poſſim pari/ ter& morbo& inopiæ tolerandæ par eſſe: Variatur& inuerſione prouerbium, ut dictum eſt, uid v5‿ι*τπρ εο,& tu unus contra duos Hercules audes cõgredie ſtem hoc pacto. Contra tritum Græcis prouerbium, expectatis carbonibus theſaurum reperi. Et cõmutaui mus, non Xxyνσει αέννννιον d eſt, aurea æreis, ſed planè, Xνλκνε εμνσινενεο id eſt, ærea aureis Præterea nònunq́; explicatur adagium& confertur: nonnuncq́; ſimplex allegoria refertur. Aliquoties etiã mutilum proponitur.ut ſiquo reſpondente, quod nihil ad rem pertineat, dicas&*αιις νκνꝙτun, id eſt falces poſtulabam. Et apud Ciceronẽ, rà αέννς 2νςςμεενασ—, id eſt, qua dantur. Interim ſatis eſt unico uerbo alluſiſſe. ut apud Ariſtotelem, omnes eiuſmodi inter ipſos uααναμε, id eſt, iguli. Sunt& aliæ uariandi rationes. uerum eas, ſiquis exactius perle/ qui cupiet, è noſtris cõmentarijs, quos de duplici copia conſcripſimus petat, licebit. De ſiuris prouerbialibus.
Reliquum eſt, ut ad parœmiarũ catalogũ accingamur, ſed ſi prius figuras aliquot ꝓuer/
10 DES.
biales oſtenderimus. Quædã enim dicta ſunt, ſpecie non magnopere prouerbiali. Quædã
aũt ο⁵ονιακνοιε, id eſt, puerbiali figura, ut facile poſſint in parœmiarũ ordinẽ cooptari. lgi/ tur in totũ prouerbiorũ generi conſinis eſt omnis ſententia, præterea metaphora, peculiari ter allegoria. Et in his præcipue quæ ſumũtur à rebus inſignibus,& uulgo celebratis, ut àna uigatione, à bello. Quod genus ſunt illa, ſecũdis nauigare uentis:naufragiũ facere, uertere uela:tenere clauum,& exhaurire ſentinam,& tradere uentis uela: cõtrahere uela. Item illa: Bellicũ canere.Et uorſis gladijs pugnare. Receptui canere: cominus atq; eminus pugnare, conferre pedẽ:conſerere manus, atq; id genus alia ſexcenta. Quæ ſi paulo longius traducã
tur, abeunt in parœmis formã. Item quæ ducũtur à rebus notis, ac uehemèter quotidiano
ſenſui familiarihus, ut quoties corporis Peltus ad animi rem transferũtur, cuiuſmodi ſunt, premere pollicẽ, pro fauere: corrugare frontẽ, pro moleſte ferre:ringi, pro indignari: expot rigere frontẽ, pro hilareſcere. Præterea quæ trahũtur à ſenſibus corporis, uelut olfacere ꝓ re
ſciſcere:deguſtare, ꝓ experiri. Prouerbij ferè faciẽ habent, quoties quæ ſunt artibus peculia- ...„172.. AT 1.„ 1 ria uocabula, aliò detorquẽtur, ut i iν παησσυν id eſt, bis per omnia, à muſicis, iu Tixaute-,
id eſt, ex dimetiente, à mathematicis. Item ſeſquipedalia uerba. Incudi reddere, à fabris æra
rijs:ad amuſſim aà fabris lapidarijs:nullam lineam duxi, à pictoribus. Extremum actũ adiũ/
gere, a ſcenis. Interdum citra figuram tacita alluſio prouerbiale quiddã adfert. Ea tum erit — ad autorẽ, aut rem ſpectat magnopere celebrem, nulliq́; incognitam, qua is eſt apud Græcos Homerus, apud Latinos V ergilius. Quod genus eſt illud apud Dlo
2.„ 4. 1— 2.„2 D,.= tarchum /rrsi Ae ι εε)*, AGren O.oi A..ꝓJoi daνν, id eſt: quandoquidẽ teſtes
Ane iutonurnolich boniq; adſunt. Alluſum eſt enim ad morem ſacrorum, in quibus ſacer cere conſueuit, rie rioe, id eſt, quis hic: Deinde qui aderant, reſpondebantt
Multic;
vooi K.αoi deci, id eſt:
ctora,e Totuale a'dird, dgeſt ſwespar trariarut d cit, Alumn lenne. quecon tarioru prode ſeniibu Gum.. dec qridt ſeria.) neque tinent, uag⸗ Aeuoz d Nupt ma. Nor Uhahrioo ee6,„ cnt am u hur, ladg abegu tedes b ſeteten tekenun diüs uulner. haru
1

2(go dl b
A inuerſione pwoacbän 1 cules audes cgrci n de nibus theſaurum npeiii 1
c, XdAu Neugn 1 4 4 Prcuop idchaa
nonnunq́ limplex alegaa
dente, quod nihi ad te get
erOne,& 14 1Suauc
1 Ariſtotelem, omno dtnui —
nes. uerum eas ſiquscadi à conlcripſimus petas lcct
nur. ſcd ſi prius ſigurualimn on magnopere prouada in parœmiarũ ordinè coptr entia, præterea metapios p nũignibus,& uulgo cdtasun are uentis: naufragiũ acme u
uentis ucla: cõtrahcreuch,m
cre:cominus atq; enind peg enta. Quæ ſi pauloboeguta bus notis, ac uchemeuu quoi
n rem tr ansferũtu., aitmoò eſte ferre: ringi proindim cniibus corports uduchn nt, quoties quæſunt ati us per omnia amuſic
1
Nultiq́; bonicqʒ adſunt. Item illud apud Ciceronem ad. Atticum: 2 re Gu 5Xo‿ι id eſt: Simul duobus euntibus. Et apud Lucianum, 14./, cſeg, id
Dum iuga montis aper, Hluuios dum piſcis amabi. Lucida dum current annoſi ſydera mundi.
CHILIAPIS PRIMAEB CENTVRIA 1. n
eſt, medicorum filij, pro medicis ipſis. Accedunt ad prouerbij ſpeciem& illa, bucolico car- mini familiaria,& νοασꝶτσ ενσιινιαςα ωπνσα—, Oνα α*, id eſt, impoſſibilia, neceſſaria„ab, ſurda, contraria, ſimilia. A'ανωαέαντα ſunt huiuſmodii. A ισ⁶σρϑς ε α ε⁵⁴έαοων‿ιαάμρμασςαεμνε⁵εμ, icd eſt: b
Sed æqualis enim labor, in littore undas numerare. Et apud Vergilium:
An e leues ergo paſcentur in æthere cerui:
Et freta deſtituent nudos in littore piſces. A voνυαςας õJunt huiuſmodii.
Et apud Senecam:
a'réπν exemplum hoc erit: Atque idem iungat uulpes& mulgeat hircos. Nunc uirides etiam occultant ſpineta lacertos, Me tamen urit amor. Item apud Theocritum:
Contrariorum hoc:
HvI y- απυν⁵ σκνυννντι Ʒεέιανꝙαοαα A'ένν bu sεεν νο Lx rocde auf.
id eſt: Ecce autem tacet quidem pontus, tacentq; Humina: mea uero non tacet, intra pe/ cora, ægritudo. Simiiiumnnmn. 8 o elnee
Torua leæna lupum ſequitur, lupus ipſe capellam. A* AESp Xi ru-o AG/ rüd Arya dienvnn. id eſt: Capra cityſum, lupus capram inſequitur. Sunt& aliæ duæ figuræ maxime con/ fines parœmiarum generi, quæ conſtant, uel eiuſdem, aut ſimilis iteratione uocis, uel con/ trariarum contextu. Quod genus ſunt&rι ⁶ϑνν⁸ naα⁴σmρμ η᷑fe—e. ans dοα α Fασmαν‿‿ν eod. id eſt, perdam te malum male. Mali corui malum ouum. Et, Sεμμαμ οσðο σο†σν id eſt: Alumnus ſapientis ſapiens. Id quod eſt apud Græcos comicos pariter ac tragicos penè ſo- lenne.Et eueniunt digna dignis. Amico amicus. Malis malus. Bonis bonus. Vterque utri/ que cordi. Suus rex, reginæ placet. Et, manus manum fricat. Graculus ad graculum. Con/
Et apud Theocritum:
trariorum genus ſic habet: uœ] μααράμα εαιαα. u u) aας, id eſt: Et iuſta& iniuſta,
probe& improbe, apud Ariſſophanem. Sεαν τ uuoi, id eſt: Volentibusque& no
lentibus, apud Platonem. Item obdeν e⁵*, 5uGe 2„, id eſt: Nullum dictum, neque fa/-
ctum. Apud noſtros item: V erum ubi fas uerſum atque nefas. Facta atque infecta cane/ bat. Quo iure, quaq; iniuria: quiduis& facere& pati. Digna atque indigna. Quid dixit, aut
quid tacuit? Domi, belliq;: publice, priuatim. Quod ſcis, neſcis: clammq; palamq;: iocaque
ſeria. Manibus——— prima, aut ultima— magnum neque paruum. Iluuenes; ſenesq;. Dijs hominibusq; plaudentibus. Ad hanc formam per/ 1„„4. 4 ⸗ ²— 8. 5 9 3„ 1 97„
tinent etiam hæc paſſim apud poëtas obuia. ππκννέ ax.d evoε. Euuᷣω vναρσ εαι‿νοαα
Jᷣ. Aro1 àαε. Sd.αοόφαι ππαmτ. † αιρμάꝙ éud αμοιια. οό ◻οαάχ. dcet d'εo.*
Aαο πα α&εᷣαοσ. ια⁵☛ω έσσσηά. ⅜αόσνι άσε, id eſt: Virgo non uirgo. Sponſa non ſpon/ ſa. Nuptiæ non nuptiæ. Nõ ciuitas ciuitas. Malus Paris, Paris. Infelix felicitas. Nõ dona do na. Non metuendus metus. Non bellum bellum. Ornatus inornatus. Ingra a gratia. Hæc
traurtoανᷣ nonnunquam accidit& in dictione compoſita, ut αυνασοοαε, id eſt: Stulte ſapi-
ens.& uud εos, id eſt: dulciter amarus. Sic etiam, Plutarcho teſte, ſuum affectaum uo- cant amantes ex uoluptate& dolore mixtum, ita ut libenter cõtabeſcãt. Huc pertinet& il/ 6 2. 3——— 5— 3. 5—,—„„.
la Euαeνπσνεόσσ&νιπσαιάα ταρκ id eſt: Cõtrarietas ænigmatica, ut qεπαιιν buρινπά εͦ Xᷣ dun E.
2—
Se aun ng] Dun dui, S,u De K bun S“1c, 14C,p e 49 ob 5, 2 SüA M 59 80),— 30 ⁴⁶εꝓ△◻ ον Xi de uO du Ap, S6 e re 1) du Sd)4. id eſt: Portans non porto, ha 2nn non habeo, uir& non uir, auem& non auem, uidensq;& non uidens, in ligno& non ligno ſedẽtem& non ſedentem, lapide& non lapide, iaculatur& non iaculatur. Quod ænigma
tefertur& apud Athenæũ ex Clearcho& apud Tryphonem, cuius meminit Plato auog
Huius formæ ſunt& illa: ã ιμηιόον α.+χϑαας, id eſt, elinguis loquax. rooròe ãrνονπτo, id
uulnerabilis inuulnerabilis: αον à&dos, id eſt, hirſutus leuis.&yovoe ꝗ, id t ri 15 fœtus. Cuiuſmodi permulta proponit ac ſoluit Athenæus libro decimo. Neq; re a zda⸗
43“
elnu2s 2*2 I. Ne-) fs San rure cæl.

112 DES. ERASMI ROTER Op Anl RBAGIORWn— evII giorum ratio ænigmãaticam obſcuritatem, quãch alias nprbaranneſind kaei familiarem b b gnin 4G Ordin eanr Ouod genus fuerit, ſi quis parum ſanè locutũ, iubeat Anticyram na/- ſtior Ie, ſibenter amplectitur. Quod genus Tuc, J lchri llere.quorum primũ eſt apud Ho/ echmobor gar dere aut ſquillam è ſepulchris uelleré. quorum p s apud 40, Kn uigare: aut poreum Maer⸗ em d Theocritum. Proinde& oracula pleraq; in ius or. Dadalo. ratium alterũ apud Plautumjtertium oh arœmiarũ naturam uidẽtur pertiner dor acet prouerbiorũ abierunt,& Pythagoræ ſymbola ad Patrwnati nathtaun wieat Pe c. Ce p. liaris eſt adagiorũ generi hyperbole ut cœlũ territat armis.& ſaxa clamore ræcipue peculiaris eſt adagiori Setic eeie dmiſceatur. Effertur uarijs modi Kperloni ridit A riluu diffluo: maxime ſiqua metaphoræ ſpecies admiſceatur. Eftertut uarns modlis zp* ripit, n ationẽ uel pver comparationem, uel per ſimilitudinem, uel per epitheton. facllor Ona uel per denomin ationẽ, uel per comparationer 17 Nar Otentore clammoſior, Velurlexm brcboepa Exépla ſunt. Alter Ariſtarchus.Ft noſter hic Pha arfs.Et⸗tentote cla kon k. Uaseaend Jelone in machæra. Stentorea uox. Neſtorea facundia. Neq; uero pigebit ceu ontes a iquot indi/ 24 dlo care, à quibus genus hoc treram dne poſſit 9o wtlin AS k) 13 l. f M. lecnud Ãipſfa re.„ tide clu Jumitur em interdũ ab ipſa n aAuotſes hominẽ ſceleſtũ, ſcelus appellamus: dedecoroſum, ſiot dedecus:p eſtilentẽ peſtẽ Iurconẽ, barathrũ: tenebrionẽ, tenebras: Braniſercelebe ſpurcũ, beunn 5 cœnum:cõtemptũ, quiſ uilias: impurũ ſterquiliniũ? portentoſum, portete e ũ, huulcus: hCin carcere— unumquodq; ferè poteſt& per cõparatione cfterri It 2Suos chus Lchr. uooreνανd eſt, auro magis aurea.& ipſa nequitia nequior. Cæcitate cæciorl. Joquacitate lo uacior. Deformitate deformior. Ipſa ſtti ſiticuloſior. Paupertate pauperior. Infortunio in/ Aeenti Lortunatior.Ipfa infantior infantia. Ad hanc claſſem pertinent& illa: Pater eſuritionum& didlo P omnis eloquentiæ fons. Et plus qᷓ; infantiſſimus.Et plus quam perditus. 9k. dor yeleln b ie A rebus ſimilibus. ,“ 4 Huic proxima ſunt, quæ à rebus ſimilibus trahũtur, ut, melle dulcior. Pice nigrior. Niue Aboffi candidior. Oleo trãquillior. Infima auricula mollior. Auro purior. Plũbo ſtupidior. Stipite tiſtior⸗Tyr tardior. Litore ſurdior. Iracundior Adria. Aequore ſurdior. Spõgia bibacior. Harenis ſitien tior. Pumice ſiccior. Aere Dodonæo loquacior. Vitro geLloe wla uolubilior. Cothurno lmilu inſtabilior. Clemate Aegyptia gracilior. Alno procerior. Cote durior. Sole clarius. Sydere lüſcepimus pulchrior. Buxo pallidior. Sardois herbis amarior. Alga uilior. Aetna æſtuantior. Beta in/ gism fultior. Trutina iuſtior. Spina diſtorſior. Ampulla uanior. Pluma leuior. Vento inſtabilior. quodita Morte odioſior. Barathiro capacior. Labyrintho inuolutior. Corcoro uilior. Subere leuior. opottcdit Dolio pertuſo incontinentior. Laterna Punica pellucentior. Clepſydra perſtillãtior. Fõte Cuitcoue purior. Euripo mobilior. Oculis charior. Luce dulcior. Vita antiquior. Rubo arefacto præ/ perias oſte fractior. Cramba recocta moleſtior. Clauo purior.Floralibus licentiofior. Ehpverbc 2I Ab animantibug.. riybisfer lItem ab animantibus, ut, Muliere loquacior. Paſſere ſalacior. Hirco libidinoſior. Ceruo Lo uiuacior. Cornice annoſior. Graculo magis obſtreperus. Luſcinia uocalior. Dipſade nocen id elelas tior. Vipera uirulentior. Vulpe fraudulentior. Echino aſperior. Porcello Acarnanio lenior ut dicunt Anguilla magis lubricus. Lepore timidior. Limace tardior. Piſce ſanior. Piſce magis mu/ mekation tus. Delphino laſciuior. Phœnice rarior. Scropha fœcundior alba. Nigro cygno rarior. Hy ſemonen dra magis uerſipellis. Albo coruo rarior. Vulture edacior. Scorpijs improbior: Teſtudine dum eſtu tardior. Glire ſomniculoſior. Sue indoctior. Aſello ſtolidior. Hydris immitior. Dama paui/ 1 A dior. Hirudine bibacior. Cane rixoſior. Vrſo hiſpidior. Tippula leuior, cuiuſmodi quædã congerit& Lucianus. ↄ59 ε⁴μ0. d dei, uucf op öyreg, Qe⁴³⁴ τ6οοε M2σωάάνρν, AGrI b W eteneFof iDincop,&⁵ελνQεεε0. 81 Orop,&ꝓτνεεεοον de O NASp, AOvA6To d0 Ae 6 vovcop, id eſt: Cum ſint iracundiores catellis, timidiores leporibus, adulantiores ſimijs, libi/ dinoſiores aſinis, rapaciores felibus, contentioſiores gallis gallinaceis. Item Plutarchus ad, P uerſus uſuram,&ννdaroεμν⁵‿ꝗ Ʒ nooJ8, 3v εν‿ε εα‿, 1Je)eue.id eſt: ſ Cum minus fidei tibi habeatur quàm graculo, magis mutus ſis quam perdix, abiectior, ſer/
uiliorq́ʒ; cane. b A berſonis deorum. Ducuntur à perſonis deorum: Diana intactior. Ipſis Charitibus humanior. Priapo ſala/ cior. Venere formoſior. Mercurio facundior. Momo mordacior. Vertumno inconſtanti- or. Protẽo mutabilior. Empuſa magis uarius.. 4 A perſonis fabuloſis. A perſonis fabuloſis. Tantalo ſitientior. Atreo crudelior. Cyclope immaniot.Oteſte in/
—.—-—OO ————
— 1— —— ——
—

Dater el 9 1
2 quam perditus.
ut, melle dulcior Pice t ro purior. Plãbo ſhupise
1ot Spöge bibscm dnd
agilior. ia uolubiio(ii 8. Cote durior. Sok Crn.N 2 uilior. Aetna xllan k
5
or. Pluma leuior, Verwitsti tior. Corcoro uilior Su
111ℳL A entior. Clepſydra peſtläte ita antiquior. Ruboussd alibus licentioſor.
alacior. Hirco libidimir.(
.L uſcinia uocalior Dpnsteras ſperior. Porcello Acmpm dior. Piſce ſanior. Piemgn dior alba. Nigro cvar r. Scorpijs improbiot. ld r lior. HNydris immitiorm
„öp, MAauuns 15
chus. Chriſtianorum Epicurus.Item, pr
ſanior. Vlyſſe doloßor. Neſtore facundior. ſtior. Nireo formoſior. Tithono uiuacior.
I. 13
Glauco ſtupidior. Iro pauperior. Penolope ca, — A7⸗„ 8 EGa Friſicthone efuriẽtior. Niobe fecidior Renc, clamHor. I freſia cxcior. Buſiride illaudatior. Sphinge inuolutior. Labyrintho intricati or. Dædalo ingenioſior. Icaro audacior. Gigantibus elatior. Gryllo ſtultior. Lynceo perſpi,
6.
re clamõſior. Tireſia cæcior. Buſiride illau
cacior. Excetra pertinacior. rn 1Ne Be A perſonis comœdiarum..2 A perſonis comœdiarum. Thraſone Terentiano glorioſior. Dei
facilior. Gnathone adulantior. Phiormione cõſidentior. Dauo uerſutior. T haide blandior. Fhelioneparcocca n. A perſonis hiſtoriarum.
*
A perſonis hiſtoriarum. Toiloò inuidẽtior. Catone ſcuerior. Timone inhumanior. Pha
—
laride erudelior. Timotheo felicior. ardanapalo nequior. Numa religioſior Phocyone iu ſtior. Ariſtide incorruptior. Crœſo ditior. Craſſo numatior. Codro pauperior. Aeſopo luxurioſior. Heroſtrato ambitioſor. Fabio cunctantior Soc ntior. Milone rol ſtior. Chryſippo acutior. Trachalo uocaliot. Curione obliuioſior. Noſtri temporis Ariſtar
æpoſterus Cato. ee2E A geritibus.
Agentibus. Pœno perfidior. Scytha aſperior. Scythotauris inhoſpitalior. Cretenſimẽ dacior. Parthis uanior. I' hracibus bibacior. Theſſalo perfidior. Care uilior. Sybarita faſto
for. Mileſis eftœminatior. Xrabis ditior. Pygmæo breuior. Arcade ſtolidior. den 2 geſee de.. 5 OHielffff. Ab officiſs. Lenone magis periurus. Cinædo mollior. Milite glorioſior. Areopagita
eriftior. Tyranno uiolentior. Carnifice immanior.
Depramollienda paræmian.
. 4 8
am illud tametſi minutulum, humiliusq; uideatur, tam ea quã d ſuſcepimus, non grauabimur propter imperitiores, admonere, uidelicet, ut in uſurpandis adagiſs meminerimus, quod in uerbis nouatis, aut durius tranſlatis fieri Fabius iubet, id quod ait a Græcis elegantiſſime præceptũ eſſe, uidelicet nsosea re dmgcas: ita nos oportebit, aos* τκπap ri ⸗τασνο hoc eſt, præcaſtigare,& uelut occurrerè parœmia: ſi/ quando uel obſcurior, uel alioqui durior uidebitur. Recipit enim hoc genus, ſicuti paulo ſir
perius oſtenſum eſt,& metaphoras quantumlibet duras,& nouationes uocum licẽtioſas, hyperbolas parum pudentes,& allegorias ad ænigma uſq́; obſcuras. Græci asorm rAis
ær*ꝓν his fermè modis:x 7105 7 Souap e Gai. Paf. Ar4No. 26. d2 nacubs pra. A 7O. ench uvonu d Acyenhds de nuev doteedcachan,e de,o, nalkorn.uenue dbyran, id eſt:luxta prouerbium, ut aiũt, aiunt, quod dicitur, quod dici ſolet, ut antiquum ait dict, ut Kietin Ui Gleltine atdleimde pio uerbio, ut dicunt iocantes, recte dictum eſt. liſdem fer, mè tationibus utuntur Latini: Aiunt:ut aiunt:ut eſt in ueteri prouerbio: iuxta uulgo tritũ
ctum eſt: uere hoc dicutht. “ Amicorum communia omnia... Prouerbium I. E p oε, id eſt: Amicorum communia ſunt omnia. Quoniam bnõ aliud hoc prouerbio, neq; ſalubrius, neq́; celebratius, libuit hinc ada,
iorum recenſionem uelut omine felici auſpicari. Quod quidem ſitam eſſet fixum in hominum animis, quàm nulli nõ eſt in ore, profecto ma⸗ xima malorum parte uita noſtra leuaretur. Ex hoc prouerbio Socrates colligebat, omnia bonorum eſſe uirorum non ſecus quam deorum: De
1
inter ſe
Fidem in Oreſte:
orum inquit ſunt omnia, Boni uiri deorum ſunt amici,& amicorum
7
onò- rà Qihop. ideſ9t.. communia. ldem in Phœeniſſis: ideſſf. 4
nter enim amicos cuncta ſunt ld
ronA8 SAGp ExX.
Côõmunis omnis eſt amicorum dolor. ldem in Andromacha:
Ap)2 buep p, 1ue Qio:
2& F öe.. a. id eſt W b 0 Nos regönad,aoda tond i⁴‿αανα. id eſt:,. fuam
Socrate patientior. Milone robu-
men poſtea quã docendi munus
ſetmonem:quemadmodum uulgo dici conſueuit: ut uetus uerbum uſurpem:ut adagio di/
communii ſunt omnia. Bonorum igitur uirorum ſunt omnia. Refertur apud Euri,
vea iurgioſior. Mitione

—— —————
—
— — K 2 —.———
——————
—
—————
—
—
—
———
——
3 N 1 1 3 4 — 3 1 1 11 1 l — 6 . 4 3 3 8 EI 1 I E 11 1 4 4 1 1 1 1 z 1 4 1 8 3 8 1 4 T 1 1 1 „ 4. 4 ¹ 3 1 4½ 4 1 5 4 1 — 1 ¹ 1 5 4 A 4 4 4 4 1 f I 1 3 6 1 j i I 4 1 1 6 ½ 1 In 1 4 3 4 3 1 4 1 11 I 4 4 1 4 8 L 1 1 1 4 8 a 3 4 71 R 4 11 1 4 I. I n ß 1 3 A 5 ſ 4 A 4 1 in A 3 1 1 H 1 1 1 I ¹ 1 I 1 4 1 I H I 1 1I 1 1 4 1 4 6 4 „I 3 11 1 1 I 1 1 Nl 1 1 8 1 1 3 11* 4 6 4 *½ 6 4 4 1I I 1 4 14 4 t 1 3 5 4 3 4 4 1 A 1 4 4 18 j 1 H * 1 1 4 3 1 1 i ¼ 1 1 8 1 4 3 3 1 1 1 4 — 1 3 A 3
eſt& reipublicæ ſtatus, ac
eſſe. Idem ait felicem ac
84 DES. ERABERI ROTERODAMI ADAGIORVN
14.“ u l. Nam uere amick ptopeiunn proriaanen
ed inter ipſos cuncta ſunt oommunia. um, amicorum inter ſe communis Sedinter iſos delois Nam uetus quidem hoc uerbum, amicorum inter ſe communis Terentius in ia qtur& apud Mienandrum fuiſſe in eadem fabula. Ml. Tullius lib ofcio, ei Dan aeVt in Græcorum, inquit, prouerbio eſt, amicorum eſſe Omfa Some Oita, bune Pab Kriltotele lib. moralium octauo,& à Platone de legibus quinto. Quo ſ-0 COfla, J. auſtrare ſeliciſſimum reipublicæ ſtatum, rerum ommum comunitatè coltare: Moom
-.7 e, reArrla 1) v6*0 Thlsot, dm dn r As XAOop Tu KA dsap 9 i dA△αε τιμ L roiia i vots 9.,.: Oitrr. r Hae2 minun s Nen Kc rwoe Somd a Cinup, id eſt: Prima quidemigitur ciutus r6ο 5T1⁴⁴⁴eελςο ⁸e leges optimæ, ubi quod iam olim dicitur, per omnem ciuitatem. dm maxime fieri poteſt, obferuabitur. Dictum eſt autem uere, res amicorum comuneis qaaame beatam fore ciuitatem, in qua non audir ertur hæc uerba:meum& non meum. Sed dictu mirum q non placeat, imò q́; lapidetur 2 Uhritſanü dl⸗ tonis ilac munitas cum nihil unquam à gentili philoſopho dictum ſit magis ermai utetia der tialis lib. ſlecundo iocatur in quendam Candidum, cui ſemper in ore fuerit hoc adagiũ ca alioqui nihil impartiret amicii b Candide ou QiXop, ſunt hæc tua Candide rura,
₰
OQuæ tu magnoclaus note. dieq; ſonas. Atq; ita concudit epigramma.
Das nihil,& dicis Candide aond QiXop. Fleganter Theo/ phraſtus, apud Plutarchum in cõmientariolo, cui titulus: 8i 2adeN2. E“ nond rA 2ihen We uμανυαά& οοd εmφ λαν ài wb Qiase, id eſt:Si res amicorum communes, maxime conuenit, ut amicorum item amici ſint communes. M. Tullius lib. de legibus primo uide/ tur hoc adagium Pytliagoræ tribuere, cum ait: Vnde enim illa Pythagorica uox, rd Qihun
nond uO] QXIA,p ετa, id eſt: Res amicorum communes,& amicitiam æqualitatem. Pra
terea Timæus apud Diogenem Laertium tradit, hoc dictum primum à Pythagora profe ctum fuiſſe. Aulus Gellius noctium Atticarum lib.primo cap. nono, teſtatur Pythagoram non ſolum huius ſententiæ parentem fuiſſe, uerumetiam huiuſmodi uandam uitæ ac ſa/
cultatum communionem induxiſſe, qualem Chriſtus inter omneis Chriltianos eſſe uult
Nam quicunq; ab illo in cohortem illam diſciplinarum recepti fuiſſent, quod quiſq; pecu,
7
niæ familiæq́; habebant, in medium dabant. quod re atq; uerbo Romano appellatur aous/
Puop, id eſt, cœnobium, nimirum à uitæ fortunarumq; ſocietate.
Amicitia æqualitaꝝ, Amicus alter ipſe. 1 en 1I
RHæe quoq; ad Pythagoram autorem referunt, quod eandem complectuntur ſententiã,
7u Iap dmra Kvas, n9] Aiap Ll. d 2iNonSOp Sup, id eſt:amicitiam æqualitatẽ eſſe, & eandem animam,& amicum alterum ipſum. Neq; enim quicquam non commune, ubi fortunarum æqualitas: neq; diſſentio, ubi idem animus, neq; diuortium, ubi coagmentatio duorum in unum. Atiſtoteles magnorum moraliũ lib. ij. ꝗũ οαeν ε ν‿ααεμνε‚—όσοωꝙασσ[ςσν Qια uε Aid αραάh † υα‿‿ έμα, ν ⅓, id eſt: Quoties uolumus uehementer amicum dicere, una
inquimus anima mea& huius. Idem eodem libro:?s.* e φνο,⁵ io 1„, id eſt
Eſt enim, ut dicere ſolemus, amicus alter ego. Plato libro de legibus ſexto, citat tanquã ue/ tus dictum,& ceu prouerbio iactatũ: α μαασς ν à6⸗ AANJng 33„, Se dνε iαεντ „⁴.& ⁴ 19 59 d 21a, O ‿ε àν½, id eſt: Nam uetus illud uerbum,& uere,& elegãtet dictum eſt, æqualitatem amicitiæ autorem eſſe. Neq; tamen id ſentit Plato, iuuenibus acſe/ nibus, doctis atq; indoctis, ſtultis ac ſapientibus, robuſtis ac debilibus, omnia æqualia exhi, benda eſſe, ſed cuiq; pro ſua dignitate diſtribui oportere. Alioqui, quemadmodũ ait inibi
Plato, rois&vi oie ra iu enα xνννονω, id eſt:inæqualibus æqualia erunt inæqualia. Et ut
ſummum ius in ſummã iniuriam uertitur, ita ſumma æqualitas, ſumma it inæqualitas. Quẽ
Taalius. Quanquam hoc quoq; quidam ex Homero ſumptum exiſtimant, apud quem eſt
illud aliquoties: lcoꝝ au* aecα⁵ d eſt: Aeque atq; meum ipſius caput. Nec ab hoc diſſidet
HNebræorum lex, iubens, ut proximum ꝓerinde ut noſmetipſos diligamus. Atq; hæc omnia Ariſtoteles libro moralium nono, prouerbij titulo ci at. 3
Sed Ppythagoræ ſymbola.. ed quandoquidem in Pythagoræ mentio nem incidimus, nõ grauabor& reliqua illius
. ſymbolz
1
1IJ, Nam ſualera lidicqt, usByranti
cu ne fueri apud Bome oiyn adfer. Namqzoper Rodem pa ſtribuedato Corinthios tor Athane duſtriapro rithis quic Toghhicg. achonice oturärelt
gnitcate
tius apid caſtinſ dem in Al hocanigr nner tũ ocit dem uitaſ quapoſſis
uerad eres

ebum ſe in ea amſcomm — Kba is
Tullius lb. de—
le enim illa Dythagotie 8 nunes,& amicitiam xnnbehe oc dictum primumi— primo cap. nono, teſtanrſt riam huiuſmodi qundma uus inter omneis Girin um recepti fuiſſent, 19
4 4
atq; uerbo Romano ſocietate.
s alter ipſe.
od candem complechutr ſi rnp, id eſtamicitiam qala Scnim quicquam non dandt nus, neq; diuortium, udictyns
ib. ij. ræν ε ν&uda egiredhh,
mus uchementer ꝛmiqnärn 17 2 Dauo* Tha nin dro de legibus ſexto, cumms 0 As 3, I erns du ctus illud uerbum, Kunsät tamen id ſentit Platoi 3 ſtis ac debilibus, omnin 22 terc. Alioqui, quemadmui ualibus æqualia euntin-
maxuis xqualitas, ſumma t m i 4 eententijs nihi nocens
ſumptum lmmn 1 iDſus caput. Nen nnep0s Afgamge
umctip
ſymbola, priſcis illis oraculorum inſtar celebrata adſcribere, quæ quidem in præſentia licuit
CHILIADIS PRIMAE CENTVRIA 1 15
apud Græcos inuenire ſcriptores. Nã ea tametſſi prima, quod aiunt, fronte ſuperſtitioſa quæ piam ac deridicula uideantur, tamen ſiquis allegoriam eruat, uidebit nihil aliud eſſe, q; quæ dam recte uiuendi præcepta. Nihil enim opus eſt Tyrrhenorum imitari ſuperſtitione, qui hæc etiam citra ullam allegoriam obſeruant, ut teſtatur in ſympoſiacis Plutarchus. “ Ne guſtaris quibus nigra eſt cauldldla. Mi—ενεdꝰ d a Sp, id efi: Ne guſtes ex Is, quibus eſt nigra cauda. Interpretatur Plu/ tarchus in commentarijs de liberis inſtituendis, ne commercium habeas cum improbis,& ijs, qui ſunt nigris, ac infamibus moribus. Pryphoon grãmaticus, iinter ænigmatis exempla hoc quoq; cõmemorans interpretatur hoc modo:+⁶⁵⁴‿έ α⁶ρρμ⁴σ—Qπꝶ ‧eO,. S)23 Led O7 Tig 1Xd Aεεεσά ουϑμμꝑε, ο Ʒαιμααυννσ id eſt:ne mendacem ſermonem protuleris. Mendacium enim in extremis partibus nigreſcit,& obſcuratur. Quidam ad ſepiam Piſcem referunt, qui atramento, quod in cauda geſtat, ſemet occulit.ʒ Stateram ne tranſgrediaris. vI8 Jc* tτππρεαν εν, id eſt: Stateram ne trãſilias, hoc eſt, ne quid facias præter ius& æquũ Nam ſtateram olim æquitatis ſymbolum hiabuiſſe uulgo, uel Doricum illud prouerbium indicat, saxdν αςν̈⁵αιid eſt: trutina iuſtior. Ad eum modum interpreta tur Demetri/ us Byzantius, apud Athenæum lib. Dipnoſophiſtarum decimo. 8 (C˖hornici ne inſideas. xXolui udαeντννπμεσι d eſt: Chœnici ne inſideas, interpretatur diuus Hieronymus, de ui ctu ne fueris ſolicitus in diem craſtinum. Eſt enim chœnix demenſum,& eibus diurnus, ut apud Homerum Odyſſeas. r.““ b Ou eννeα ανκέκερασσνα, K AAe?e, Xo/ vIOA KrJNq. id eſt: amq; operæ immunem haud patiar, quicunq; meam unquam: Choœnica contigerit. Eodem pacto Laertius& Suidas exponunt. Porrò ſeruis olim cibus diurnus chœnice di/ ſtribuebatur, ut illi uiciſſim operis penſum perſoluerent: quam ob cauſam Apollo Pythius Corinthios Xonuαενεα appellauit, quod ſeruos poſſiderent quadragies ſexies milſe. Au⸗ tor Athæneus, lib. ſexto. Plutarchus aũt longe diuerſius, puta, nõ indulgendum ocio, ſed in/ duſtria proſpiciendũ uictũ, ne delt in poſtsrdldem in Sympo ſacis huius ſymboli memi nit, his quidẽ uerbis: Aᷣsra ̃ uda inne Xoiu os, † RKr yObL: dſcocTdo J⁴, ae A 0 2rm⁵ωέν ⁸νι ⁴μένο mOᷣν‿τeηισë 1] 7 du1e Tn qsαιαινwGμιηννηοννᷣυισσ. hoOc eſt: Vna cũ Pythagori/ ca chœnice, in qua uetuit deſidere, docens nos, ut ex eo quod præſens eſt, ſemper aliquid in futurũ relinquamus,& craſtini diei in hodierno meminerimus. Exiſtimat aũt idẽ maiores ſignificare uoluiſſe, quibus religioſum habitũ eſt, menſas inanes tollere. Demetrius Byzan/ tius apud Athenæũ interpretatur, nõ oportere ſpectare tantũ quæ præſentis diei ſunt, quin craſtinũ ſemp eſſe expectandũ pꝓropemodũ cũ Plutarcho⸗ cõſentiens. Ego certe, quãdoqui/ dem in huiuſmodi ſymbolis diuinare nõ ſolũ licet uerũetiã neceſſe eſt, opinor Pythagoricũ
hoc ænigma, ſumptũ ex Homeri loco, quẽ modo citauimus, ſignificariq́; non oportere, per
inertiã ociũ& cibũ alienũ ſectari, ſed ſua quẽq; induſtria ſibi parare facultates, quibus mũdi ciem uitæ ſuſtineat. Paraſiticũ enim ac fœdũp, aliena uiuere quadra, nec ullam artem callere, qua poſſis dmõσros uiuere. Notat id Homerus etiã in Iro, cũ ait Odyſſeæ decimooctauo: 4 usrà mꝓενεμνε νςι ετνμάέαν Aϑ ν άᷣ—lισκιον rtẽ ονον 51 kp ie Oue Bhe id eſt: Sed uentre inſignis inerti Aſſidue bibere, atque edere. aſt induſtria Nullaq; uis aderat. Nec abhorret hinc illud Pauli apoſtoli, ne ipſum quidè incelebre uulgo: Qui non laborat, nec manducat. Cũ hæc nobis adornaretur ſexta iam, ni fallor, Chiliadum æditio, nempe an no ab orbe redempto, milleſimo quingẽteſimo decimoſeptimo, commodum in lucẽ exijt, opus antiquarũ lectionum Lodouici Selii d quo quid in totũ ſer tiam, nõ habeo neceſſe 2 nunc ferre ſententiã. Lametſ iuuenis ipſẽ ſi moddo hic ille eſt Cælius, olim Ferrariæ in do meſtico congreſſu, uilus eſt mihi cum eruditionis haud alpernanck, tum ſpet iimmx atc ipſe operis guſtus, nam delibaui dũtaxat, protinuus arguit hominem inexpiebiilegendiaum ditate, per omne genus autorum circũuolitantem,& ex retextis aliorum lertis nedae l d de corollas cõcinnare gaudentẽ. Quod aũt Georgij Valla. NOlauetvani meicy na J. 45 aidem compereriim, admiſc uerit mentionẽ, quorũ tamen cõmentariję nonriii acliutum fluiſe probabile eſt ſ ſciò iudicio factum, nõ liuore, etiãſi hoc ipſum tra aſym O⁴, EZal.
2ꝛ ſe quicq́;
.*

————.— 1—„ 4— 2———— 1*————— ——————— ——„— ——— 1 6 A
—————
ſe quicc; adferre uelle in mediũ, quo
quid de choœnice, dec; ſtragulis conuo
ſum enim attinet anxie diſq
MI ROTERODAMI ADAGIORVM d in aliorũ ESmene⸗ rijs rhullan t, ſic Ein ille loquit᷑, cũ mweis Chiliadi vderio. Nec enim arbitror ad me pertinere, non pauca adducat quæ in mfue Cunuüin Chiliadas ſexcentas explere poſſis ſi e quod ille gignit etiam prouer tinget, non grauabimur attentius etiam obſeruare, ea res cordi ſit. Vbi pluſculum df Neeti ertineat, haudquaq́; hominem ſua laude frauda quidillief ktech 20— wan ad wuihs xnigmatis explanationem attinet, nõ me fugit turi,ſi quid cötulerit. ενρ οο εuolutis diuinarit ille. cuius equidem cõmentum in pra badedreneen hiadiilerewo eltgerder wetaaian vrobis autoribus ſuppeditetur. quæ præſidia ſimul atque nos det tũ fortaſſ quin à probi& ipſi ſed ita, ut in huiuſmodi rebus nõ multum operæ ſeriæ ponamus. Quor diuinabimus& ipſi, 3 uirere, quid ſenſerit is, qui data opera curauit, ne poſſit intelligie Ne cuiuis dextram inieceris. M rxrντ εμ ει εν⅔†‿ν, id eſt: Ne cuiuis porrigas dextram. hoc AeNe temnere Aaelbe in familiaritatem admittas, ſed deligas que diligas. ldẽ citatur, atq; ExPontuif 2 Ma no. c e„6d moNe. Conuenit cum illo Solonis apophthemate— ex Apollo, doro refert Diogenes Laertius: Qi8e ⁴⁴ τ⁴ανεμνο due d ⅜ uον Eh Knd oNiA*⁶α, id eſt; Amicos ne cito pares, quos autem paraueris, ne rencc-. Arctum anulum ne geſtato. Mà νπαρν¶ xᷣενο½ Aau‿κ. id eſt: Arctũ anulũ ne geſtato, hoc I. mterpreke Aiuor erong mo, ne uixeris anxie. Et ne temet in ſeruitutẽ cõijcias, aut in eiuſmodi uitæ inſtitutũ, undete Siquidẽ quiſꝗs anulũ anguſtũ geſtat, is ſibi quodãmodo uincula iniſcit. Ignem ne gladio odito. n og u MMedap, id eſt:lgnem gladio ne fodito, hoc eſt: lra percitũ ne laceſſas. quin magis cõcedere cõuenit,& blãdis uerbis tumidũ animũ placare. Ita diuus Hieronymus,& apud Athenæum Demetrius Byzantius. Diogenes Laertius exponit, potentiũ& ferociũ iracundiam nõ eſſe cõuitijs exagitandã, propterea quod flãma, quo magis aStan⸗ hoc magis atq; magis inualeſcit. Neq; diſſentit ab hoc interpretameto Plutarchus. Quanq́; Pia to, lib. de legibus ſexto, ſic uſurpauit, ut de ijs dici ſolitũ uideatur, qui fruſtra moliũtur quod effici nullo pacto queat, oſtendens id luſus genus quoddã fuiſſe, ut ignẽ gladio diſſecarent. Ad eundem fermè ſenſum retulit diuus Baſilius in epiſtola ad nepotes, ut idem ſibi uelint ignem gladio diſſecare,& cribro haurire aquã. Huc nimirũ alluſit Lucianus in ſecũdo uera rum narrationum lib. cũ ex inſulis fortunatis dimitteretur, ingens ſe à Rhadamantho ad monitum, ut ſi quando rediret in hũc noſtrũ orbem, tria quædam obſeruaret: Al ππν εμόmαηα 2 Oeap, Ars beu8e 201ep, Are dd Tre; rA bN Sald ea ErN AN A dp. id eſt: ne gladio ignem diuerberaret:ne lupinis ueſceretur: ne ſe puero decimũoctauũ annum egreſſo, adiũ/ geret.Si quidem horum meminiſſet, futurum, ut aliquando ad eam inſulam reuerteretur. CECorne edito. 43 MA0DAp ld 4.αεαμφς.id eſt: Cor ne edito, hoc eſt, ne curis tuũ ipſius animum excrucies. Ad hunc modum enarrat Demetrius Byzantius, apud Athenæum. Aut ne ſolicitudinibus uitam reddas breuiorem. Ariſtoteles enim lib. de partibus animalium tertio, narrat cor eſſe fontem omnium ſenſuum, uitæc, ac ſanguinis. Ariſtophanes in nebulis: 8 O*⁴&ο& 15 J6 d.ααε[ρ̈ έμσνρ. id eſtt Animum tamen mordens meum, ſic inquam. k Scν&μσάιꝛtůd σ⁸ sα duαναꝓ αν ic eſt: Et rodor mentem ſumq́ʒ animi ambiguus. 1 . Videtur ex Homero ſumptum, apud quem eſt lliados. z. 4 f8 eegjoud Kijo 3S KAd: p buop Kred,Ede àSCr SNerirep. id eſt oe els J an wzehibeerraban naslid dr Cor oei curis, hominũ ueſtigia uitãs. „ ELt.. E(ch 20 An Ngeg leo,iel Elkit. r. em Odyffeæx. 1. Eua Lu vunr, uo T iαε†τ‿να οανωνεαεες si, Krited du agdro e Edy Budp ecoure. ld eſt: hie ſoles nocteisq; duas conſedimus, uſque odentes animum, curis ſi r, 1 2J Rncde bug Leni mut,asg hebee ldem lliados. a. 286, It. Iu intus præcordia rodes.
DES. ERARS
1 19
nõ queas extricare.
ltem Theognis:
Afabis
mkap- Dlatarchus 3 nacand gaper faba am nempe acg hanc 0 tur quiin li tobeſſcico igu etial onem magt genu tam man Dyth ſubduceret in Er pedo Aen rog Ahmiceria Opiratien mina Emp nicued W ENG a genitura ddariVe Krtoſteler nuta in 2 dc 45 deſabis ill porisVn natunetm ſtremo oc rnigrute: diſo ias ſolkr gal corced, pud Plan Uteas nes Rom ano mini lcere Kparenta utteſtatur hcbetetlen inprrettal tiulterel
1 AKyiie

6mee Gr — dem redulla Rn C. ec blccda Diliadas 1 da n grauab 3— dhe an nach ua dencta Smatis aii eaplanadan ni tille c denaa at ad iſtu acemc 8 a ſimulat 2 otdh no mult bä qui datao u dee miccerig. mnkzan ar dextra deu. Aemam ctNet tatur, atgg ponidrah Slonts apophth dte 3 NTo due 7 ric- 6 d Tal&rs cgeſtato
1 31 1 8
4,Zut in diafnodhen ünd
geſtat, is ſbi quocamodo 8 b
dit 0. lito, hoc eſtlra percitũ ne numũ placare. Ita dium Si Laertius exponit, potatil quod ãma, quo magts ca verpretaméto Plutarchu ſea u uidcatur, qui fruſta molin oddã fuiſſe, ut ignẽ gundocit piltola ad nepotes wim h numirũ alluſit Lucanwuſi cretur, ingens ſe dà Rhatms tria quædam obſerunncaryn Mad A rN AXE d Nr. ilckte o decimũoctauũ annanqcio
quando ad cam inſulzmmuma
e curis tuũ ipſius animmam ud Athenxum. Aut neſitus tibus animalium tertoagig phancs in nebuls:
ltem Theognis:
n eſtlliados. ä. onrdrp Ar3pdrup— dedens curis, homin em Ocdyfexæ. 1.
m lliados. 4. ordia todes-'
OCHILIADIS pPRIMAE GCENTVRIAR 1 ebis abibinets.. rus di& xexsdo,id eſt: A fabis abſtineto. Huius ænigmatis uaria reperitur interpretatio. lutarchus in commentario de libèris educandis, ad hunc enarrat modum. Abſtinendum
17
à tractandis reip. muneribus, propterea quod antiquitus in creandis magiſtratibus, ſuffra,
gia per fabas uice caleuloruin ferebantur. Quanq́; idẽ in problematis diuerſam adfert cau/ fam: nempe quod omnia legumina uentum& humorem impurum adferant corporibus, atq; hanc ob cauſam ad Venerem incitent.In eadem ſententia M. Tullius item fuiſſe uide-
tur, qui in lib. de diuinatione primo, ſcribit ad hunc modum. Iubet igitur Plato ſic ad ſomnũ
— corporibiss affectis, ut nihil ſit quod errorem animis, perturbationemq́ adtferat. X dduo etiam Pythagoreis interdictum putatur, ne faba ueſcerentur, quæ res habet itiflati/ Onem magnam.ls cibus tranquilliratem mentis quærentibus, conſtat eſſe cõtrarius. Ariſtò, xends tamen apud Au. Gellium lib. quarto. capite undecimo, refellit hãc opinionem, affir- mans Pythagoram nullo legumine ſæpius uſum, quam fabis, quod is cibus& aluũ ſenſim ſubduceret,& leuigaret. Porrò Gellius de cyamo non eſitato, cauſam erroris fuiſſe putat, qd in Empedoclis carmine, qui diſciplinas Pythagoricas ſectatus eſt, uerſus hic inuenitur: Aeo; 7r XO1 nuc a χά˖˙οασν AKcdan, icd eſt: 4 3 Ah miſeri à cyamo, miſeri ſubducite dextras. b“ Opinati enim ſunt pleriq;, uiαιαϊ legumentum uulgo dici. Sed qui diligentius, ſcitiusq; car mina Empedoclis atbitrati ſunt, utar enim uerbis Gellianis, uu ναιννε, hoc in loco teſticulos ſi/- gnificare dicunt: eosq; more Pythagoræ operte, atq; ſymbolice uuduse appellatos, quia ſint Lue& va dvoi, 1 A r Q☛☚ 0 dp, id eſt: ad ferendum uterum efficaces, cauſæq; ferendi uteri 4 Kpenſeure humanxæ uim præbeant. Idcirco Empedoclem uerſu iſto non à fabulo edendo, ſed à rei Venereæ proluuio uoluiſſe homines deducere. De cauſis interdictæ fabæ haec ex Aritoſtele refert Laertius. quoy&StSorie 2 B rSi S0 AudAop, N-Sd AuTd Knx.rDa nvdεοꝙ. AdI Fr, OGI01 d SAOor, N Tr1 dd Tu*α⁴αν.&„⁶ναρσιρ̃ ⁰ 0,N T. Th:in4, N ör. r 5 Q d010p, N drI 2 pXIG p. nAO0,S Hoel Xue. id eſt: Ait autem Ariſtoteles in libro de fabis, illum iuſſiſſe à fabis abſtineri, uel quod pudendis eſſent ſimiles, uel quod inferorũ
portis. Vnum enim hoc legumen expers genituræ, uel quod corrumpat, uel quod uniuerſi
naturæ ſimile: uel quod ad oligarchiam pertineat. Nam fabis ſortiuntur. Cum eo quod po/ ſtremo loco attigit Ariſtoteles, conuenit quorundam ſententia, qui putant Pythagorã lioc xænigmate deterruiſſe à capeſſenda republica. Mihi magis etiam arridet, quod addit is qui hiſtorias, quas Gregorius Naziãzenus attigit, collegit, edere fabas, qui lucro corrupti ferũt ſuffragia. Plutarchus apud eundem Gellium teſtatur Ariſtotelem ſcriptum reliquiſſe, quod Pythagoras. aiπεας Hias, ugII KuNuNs, Ge nISog Thp 3Ra Eier, id eſt: uulua, corde,& marina urtica, atq; id genus quibuſdam alijs abſtinuerit. Theon grammaticus a/ pud Plutarchum in Sympoſiacis narrat, apud Aegyptios tantam eſſe faba rum religionẽ, ut eas, neq; ſerant, neque comedant, imò nec aſpicere fas ſit Herodoto teſte. Quin& apud Romanos, inter funeſta habebãtur fabæ, quippe quas nec tangere, nec nominare Diali fla/ mini liceret, quod ad mortuos pertinere putarentur, N am& lemuribus iaciebantur laruis, x& parentalibus adhibebantur ſacrificijs, Kin flore eatum literæ luctus apparere uidentur, ut teſtatur Feſtus Pompeius. Plinius exiſtimat ob id à Ppythagora damnatam fabam, quod hebetet ſenſus,& pariat inſomnia: uel quod animæ mortuorum fint in ea. Qua de cauſa de in parentalibus aſſumitur. Varro ob hoc flaminem ea non ueſci tradit, quoniam A in florẽ eius literæ lugubres inueniunttrrr. 3 Cibum in matellam ne immittas. Err!o Lig&αςααιόναάεαμεμέμνε id eſt: Cibum in matellam ne immittas.Interpretatur Pecer, chus ne ſermonem urbanũ immittas in animũ lHominie ltnyobſhamn oratio cibus e 65 mi. corrumpitur& putreſcit, i in animum inſyncerum inciderit. oc eſt, quod an e; lium admonet Epictetus etiam atqʒ etiã uidendũ,in cuiuſmodi anueud mitkamus ler On Ftenim ſi in uas inſyncerum immiſerimus, in acetum, aut lotiũ uerti. Huc alluſit Horatius: Syncerum eſt niſi uas, quodcunq; infundis, aceſcit. Ad fnem ubi perueneris, ne uelis reuerti. hoceft M2.Sfecrc.ei ds AHrro, id eſt: Ne reflectas ubi ad demos Pahenere. b 85 3

———— ———:’:’—
———
—— — 2 .—.————————— ——————— ——— ———*„ ————— ———.———— ————. 8—————*—————————
——————-————————————————
—— E————..*–——————————————— ——————————=————————————— ———————————— 2—————— —————.———————————————
———
———.-— —————— ————— — —
RO.TEFERODF ADR GTORVM
ERASMI— 1215 3 D P 4 89 derit fatalis dies, uiderisq; uitem finem adeſſe, æquo animo ſe/ archo: Cum 2 3 interprete Plutarcho: Cum ac meris. Hierony ms „ turpiuitæ cupiditate exaniimer. 171 erſiarilld. veefnalge ditenddum uulgo quoſdam dicentes audimus Vergllianumilluc-: O milhi præteritos referat ſi luppiter annos-. buſes m aes ere Per publicam uiam ne ambuis,,.. lier eadenid eſt: Der publicam uiam ne ambules. Diuus Hlieronymus exponit: Aenee 46 a9 din ores. Nunquam cnim tam bene cum rebus humanis actum eſtzut op Ne ualgi lacjea lacuerint. Vnde quidam hoc ſic efferunt: Viam regiam dedinato, per lemi Tn redlror Quod quidem præceptum non abhorret ab eranecaclockrina cſue m0, Las iSeeclinata uia ſpacioſa, per quam ambulant pleriq;, per anguſtam ingrediamur uiam a paucis quidem tritam, ſed ducentem zdimmortalllaene.... Ae e ⸗Tollenti onus auxiliare, deponenti nequaquam-.. r bevcu. Diuus Hieronymus hoc ita refert: Oneratis ſupe, 0 rlop uꝓ„ νοαιεονεενμμι⁴ uοεανσεειεενα¼ 1u 1.„ ſſ ſe ſi. Ad 8 rim voencu onus, deponentibus non connitendum. Putatq; hunc eſſe ſen muee uir, 11 1„ ⸗*1 3*. e tuh incedentibus augenda præcepta, tradentes ſe ocio, relinquendos. Vnde P0 erendã hoc pactot qofriop au ³aSaus6p.ai N ouuamoriis⸗d eſtr Pollenti onus auwciiancluns haud adiuuandus tamen qui deponat. Hoc admonendum putaui, quod 1u quibu am impreh
ſis codicibus deprauatum eſt hoc ſymbolum.9
Olleæ ueſtigium in cinere turbato. xiαιεάνιονυωρακεꝓενό Gνν τρ iJ=a, id eſt: Ollæ ueſtigium in cinere turbato. Plutarchus in
Sympoſiacis interpretatur, nullum euidens iracundiæ ueſtigium oportere relinqui: ſed ſ
mulatqʒ deferbuerit, atq; reſederit animi tumor, omnem præteritorum malorum memori penitus tollendam eſe..
2 NVnguium, criniumaq; præſegmina ne commingito. ..:. 7 1409„ 2......, ſt: 5..„ me raeſewi⸗ 6. KrovoXiαμααασν A ASᷣRA, AH 8SHGPo AN isacdal, id e Vnguium, criniu ch p Rlegmi.
4
na ne commingito, neq; inſiſtito. Huius nullum adhuc interpretamentum repefi. Verum
conijcio ſenſum hunc eſſe, ſi quos habeamus affines, aut cognatos humiles,& inutiles, eos tamen non eſſe uſq;quaq; ſpernendos,& contumelijs inſectandos. V 3 Extra publicam uiam ne deflectas.. 2 Exide A4ινν‿ μ εασ εεν id eſt: Extra uiam publicam ne ingrediaris. Hoc quoq; refert̃ in/ ter Pythagorica ſymbola à Diogene Laertio, tametſ ſuperiori diuerſũ. Neq; eſt quod hanc miremur pugnantiam: quandoquidem ut recte præceptum eſt loquendum ut plures, ſapi/ endum ut pauci. Et ſunt quædam, in quibus cum uulgo conuenire, dexteritatis eſt. Sũt rur/ ſum, in quibus à uulgo quatn maxime diſſidere uirum bonum oportet. 8 .. Qua uncis ſunt unguibus, ne nutrias. 3 1 Trau ⁴ναα αμν mπμαέꝓεμ ἀd eſt: Quæ ſunt unguibus uncis, ne nutrias. Rapacitatem fugito, in/ terprete Tryphone. Equidem arbitror conuenire cum illo Aeſchyli dicto, quod ſuo redde/ mus loco, Catulum leonis non eſſe alendum in rep.hoc eſt, non admittendos,&Xℳ.,ο09oos,
ut ait Homerus, gaœνέα, id eſt:reges populi deuoratores, aut factioſos& præpotentes, qui
opes ciuium ad paucos contrahunt, id quod nunc ſolenne eſt. ee Aduerſus ſolem ne loquitor.
4. 3
nde LAIp Sꝙ ◻ νο μι Hμχσνοαιmꝓ, id eſt: Aduerſus ſolem ne loquitor, hoc eſt, manifeſtis
ne repugnes. Nam quod maxime conſtat, maximeq́; in confeſſo eſt, id ſole clarius dicimus
Fie contra ſolem loquitur, qui dicit: il intra eſt oleam, nil extra eſt in nuce duri. 1 Gladium acutum auerts.
O.α⁵εεαμρ axoſepeu. id eſt: Enſem acutum auertas. Opinor innui, à periculoſi sne/ gocij abllinendum. Nam fertur& aliud prouerbium, ,³ε πάιασ μέ άαρ⁸ων, Ne puero gladiũ,
lubaudiendum, committas. Aduerſus ſolem ne meijto.
3
nde up N S,Ljop u Aά, id eſt: Aduerſus ſolem ne meijto. Opinor commẽdan
uerecundiam. Tametſi Plinius ſuperſtitioſam huius rei cauſam reddit libro uigeſimoocta/
uo, capite ſexto uerba ipſius ſubſcribam: Auguria ualetudinis ex urina traduntur. Si mane
P. candida
mus aliter: Poſt mortem hanc ne deſide
*—
.1 4
andiade
9. ellma uts ticulosalt
bens ſangu
— vitioſe 7 reicau co
ſttantia redc
„ n Aartn * anne .* 97 T — 4) 6, 88 Ad T0 98
nAeroy
rudog-
EM. Aduerlus
Ocæident Sedneq;pt ln ue ulße Micturos, At quiu rl Siue domu
1 age.
Hieronym
tulorum poſacon chss ciar de garrultt complutei pené miau tur gvod runt gali qux adea dnnen ao Siquicen Prætere. tur nulla haud qua emediote dall relat tnat anin agmittunt herpauita mdara uid

ne commingito.
au, id cſt: N nguium, orinim; ſhuc interpretamentum tgel
1
3,aut cognatos humics êta ins inſectandos. r
iecta 5.
um ne ingreciaris. Hocquyi
n ſuperiori diuerfũ- Negcim ceptum eſt loquendumuam algo conuenire, dextertdl um bonum opottet. «Knutrias.
ncis, ne nutrias. Rapaciumig um illo Aeſchyli dicto qudun boc eſf, non admittendu us dores, aut factioſos& paqaimt
Aennc eſt.
t.
in confeſſo cſt idſo
uertas. Opinor maiisee mn, 43 afi AX
rei auſam rcdci
4
n nemeino Opimxa — crudinis cx unnà Ge g
8 peſſima nigræ. Mala bulfantis,& craſſæ: in qua quod ſubſidit, ſ album eſt
. uitioſa eſt. Mortifera uero craſſa, graui odore. Et in pueris tenuis, ac diluta rei cauſa cõtra ſolem, lunarq; nudari, aut umbrãà euiuſq; ab ipſa aſpergi.
sſolem ne waatorcce
quæ uere ineunte præſto ſint, hyeme inſtante deuolent.
CHILIADIS PRIMAE CEN TVRIA 1
candida, dein rufa ſit, illo modo concoquere, hoc concoxiſſæ ſignificatur.
Mala ſigna rubræ,
1 3 cralfærir ua qr b ſignificat circa ar/ ticulos, aut uiſcera dolorem imminere. Eadem uiridis, morbum uiſcerum. Pallida bili, ru-
bens ſanguinis. Mala& in qua ueluti furfures, atq; nubeculæ apparent. Diluta quoq; alba, Magi uetãt eius
1ait 8 Aeſiodus iuxta ob/ ſtantia reddi ſuadet, ne deum nudatio aliquem offendat. Locus hic, quẽ Plinituis citat,& ex
quo ſymbolum Pythagoræ ſumptum apparet, eſt in onere cui titulus: F eyν Autect:
MA p eNIO10 ‿- 550 6 XSp. A drag keine dux as.OA L Jauidura.
M T Oc'c Au⁵ν‿ E4e 59 ToPd buixg.
MRAmOσονννκέν i, iνέςνοση Wi vi r&, TMαν„UAj.
F 0,0O R. e 20⸗ aun rsrvud EThee, .. H 5„* aed roαν ππν‿αἀᷣeᷣασσα⁹ 2uSA KAe. A duerlus ſolem rectus ne meijto, uerum ut
..... 3 8 id eſt: 3„ 4
Occiderit, donec redeat, facere iſta mementio.ʒ
Sed neq; progrediens, lotium deſperſeris unquam,.
In ue uijs, extra ue uias. neq; membra renudes““ Micturus, ſiquidem diuis nos ſacra beatis.
At qui uir fuerit, prudensq;, piusq; recumbens,
Siue domus mutis admotus corpore, meiet. CKHiirundines ſub eodem tecto ne habeas. 21 . OÄAο ς&εμωνυαάα αμ έμαν hoc eſt: Hirundines ne habeas fub eodem tecto. Diuus
Flieronymus Ariſtotelis autoritatem ſecutus, interpretatur, abſtinendum à cõmertio gar/
rulorum,& ſuſurronum. Verum hoc interpretamentum refellitur apud Plutarchum Sym poſiacòn, decade octaua. Nam haud æquum uideri, ut auem doméſticam,& humani cõut/
ctus citra noxam amantem, perinde ut ſanguinariam& rapacem propellamus. Quod em̃ de garrulitate cauſantur, id eſſe friuolum, cũ gallos, gra culos, perdices, picas, cu mq; his alias complureis, multo magis obſtreperas non arceamus à domeſtico contubernio: imò nihil periè minus in hirundinem conuenire, quam garrulitatem. Ne id quidẽ accipiendum uide/
tur, quod quicam Pythagoricum ſymbolum, ad tragœdiam, quæ de hirundine fertur, refe/ runt, quaſi triſte omen ſecum adferat. Nam hac ratiõe philomenam item eijci oportere, ut quæ ad eandem pertineat tragœdiam. Itaq; uero propius uidetur, ob id improbatam hirun
dinem, quod eidem malo uideatur obnoxia, quo infames habẽtur aues aduncis unguibus. Siquidem carnibus uictitat,& cicadas, animal maxime uocale, ac muſis ſacrum, uenatur.
Præterea humi uolans, minutis animantibus inſidiatur. Deinde ſola auium in tectis uerſa/
tur, nullam adferens utilitatem. Nam ciconia cum ne tecto quidem utatur noſtro ‚tamen
haud quaquam mediocrem contubernij gratiam refert, bufones, ſerpen tes, hoſtes hominũ e medio tollens. Contra, hirundo, poſtea quam ſub noſtro tecto ſuos educauit pullos, abit
nulla relata gratia communicati hoſpitij. Deniq;, quod eſt omnium grauiſſimum, duo dun
taxat animalia domeſtica ſunt, quæ nunquam humano conuictu manſueſcunt, nec tactũ
admittunt, nec; conſuetudinem, neq; ullius rei, aut diciolins eorn umonerne elut 3 ſem/ per pauitat, ne quid mali patiatur,& ob hanc cauſam indocilis ac ſemper Ra7 Li o itẽ. natura uidetur hominem exoſum habere, proinde nec cicuratur, utpote di dens ſemper, ſemperq́ʒ ſuſpicans mali quippiam. His de rebus, recte Pythzgdius Lonu koreitſcratmn parumq́; firmum, hirundinis ſymbolo monuit, ablegãdum. Huiuſmodi ferm.
eo quem oſtendi, loco. Quibus illud unum uidetur addendum Ciceronem, ſeu quiſquis is
7 ⸗. 7„. 2„,„ ⸗ 2—... utuari. fuit, in Rhetoricis ad Herennium, infidæ amicitiæ ſimilitudinem ab hiiriiclinibuns mutuari, Stragula ſemper conuoluta habeto.
re dcgr 2 uε†ναX pjd eſt: Stragula ſemper conuoluta habeto. Id lequs e temporibus inelegans,&i aurbanum habetur, ſi quis ſtragula lecti non componat. Quid
autem ſibi uelit hoc ſymbolum, alijs diuinandum relinquo. Tamerſi ſuſpicor commenda-
3 2—)tee eAI) 1e dn 10, offurnat. Iitati ſatiſtacere. tam uere cundiam, etiam his mn rebus, quibus cogimur naturæ neceſſita Alacl
b 4 In anulo

2*
8.— 3 —
—————.———
—————* n———— 8
———— 8———— 1 4
———————— 3
.— 8 2——————————„——
—.—————— 8
————————————————
— 5——— d————.———
—————————————— ——————————.——— 4
3 3 1 1 1 1 1 4 3 8 h 1 II E E 1 1 4 8 4 1 1 1 3 4 1 ¹ 4 4 — 1 4 1 1 1* f 1 1 1 4 A 1 4 1 1 1 1 1 3 7 1 8 1 4 1 41 1 1 4 1 1 4 8 1 8 1 1 4 11 1 1. ¹ 4 1 4 12 3 t 1 1 1 2 1 4 1 4 1 3 . f 1 1 111 f I I 5 * 4 3 5 — 4 1 4 3 6 41 8 11 I 3 1 1 1 f. 1 I. I 1 1 11 1 11 4 11 1 u 8 11
4 96——— ——ͤöö—y— —
———
———————————— ————————————— —————————————=———
—— —
—
e-5– ———:—
ERASIMI ROTERODANI ADAGIORVN
‚o oram negeſtato . In anulo, dei fguram ne geltato„ y falriis Ses 1d u eεεενe: id eſtiln anulo, dei imagmemne Ien ienas Fonal ſ damer non paſſim admiſcencam dei mentio nler Nl ue S4op Se dus ᷣatid eſt. Ne ſedem abſterſeris oleo. Snruelg Apret meg dt ooeaſ A bitror innui, non eſſe abutendum rebus optimis ad„dutbus neq; digna
uidentur, neq; utiles.
„„ DPDüs.
ne carpitiöo. 3. Setriodat, id— ne harpſeris Diaus Hieronymus aduerſus Ru; Puhter efdepaun leges obſeruandas eſſe, non uiolandas, neq; reprehendendas; um interpretatur, b Suod urbiarn turrita mœnia coronarum ſpeciem Dbeant ö Quæ deciderint, ne tollito. d e Tibele⸗ 1 wsodντa ναμιαάυνκνακσσρd eſt: Quæ deciderint ne dollas Adtnonerzckat Lrlcainuuſe nmude ratius cibum luamere Arillophanes i ieroibusi telne cntelepree o ſn Ali de 1 rt. Heroum enim eſſe quæ nte eoqh ſtare. Alij ſic Lelaan ba d9dhern drr Ap E fantdns MTn lowid eſt: Ne Tultate, qrxcip inmem A aeuideriut A gallo candido abſtineas.“ dM nſ AeneuN AmſDaAbmd. id eſt: Albo gallo ne manum admoliaris, quo enſi ſace ſit, utpote horarum uuncius. Panem ne— eea apnhe NXεν εεμττνσνεεν, id eſt: Panem ne rangito. Admonet non eſſe dirinen am amici, tiam: propterea quod antiquitus amicitia pane conciliabatur. unde&( 5 us prinecpe noſter diſtributo pane, perpetuam inter ſuos amicitiam conſecrabat. Proinde non conue nire frangi id, per quod amici conglutinarentur. b b Salem apponito. 1 r AA DNar!Sechan, id eſt: Salem apponito. Admonet iuſticiam& æquitatem— adhibendam negocio. Sal enim quicquid occupauerit, ſeruat,& ex rebus puriſſimis con⸗ ſtat aqua& mari. b.. In uia ne ſeces ligna,/, E’p ℳ Zap kAa, id eſt: In uia ne ſeces ligna. Quidam exponunt, non eſſe diſcrutian dam,& abbreuiandam uitam curis,& anxijs cogitationibus. b Ne libaris dijs ex uitibus non amputatis. 4. 1rce Jroe I, AAA ArA*τοε d eſt: Ne libaris dijs ex uitibus non amputatis. N hil gratum ſuperis, quod non purum, purgatumq́; ſit. b b Ne ſacrificato ſine farina. n d0d drc lrap, id eſt: Abſq; farina ne ſacriſicato. Hoc ænigma morum mãſuetudi nem commendat. Adorato circumactus.ʒ b
nocxuſ 9 7ενιρενερέ‿αμνσ‿, id eſt: Adorandum circumactu corporis. Nimirum ad imitatio
nem cœli perpetua uertigine circumacti. Cœlum autem, deum antiquitas credidit. Adoraturi ſedeaggfg/¶.
xa., onuoouae, id eſt: Adoraturi ſedeant, ſignificat uota certa concipere opotte
re,& in his quæ ſunt optima, perſeuerare. Surgens e lecto, ueſtigium corporis confundito.
Asde due uorad A SSAατa, id eſt: Cum ſurrexeris, ſtragulas confundito. Vi
detur idem cum ſuperiore, de ſtragulis complicandis, A piſcibus abſtineto.
1XDo 2* ενa, id eſt: Piſces ne guſtato. Quamobrem Pythagoras ab urtica marina
iuſſerit abſtinere, fortaſſis illud in cauſa fuit, quod is piſcis Hecatæ ſit ſacer propter mylie rium ternionis, quẽ aiunt huic deæ dicatum. Sed qua gratia reliquorum item piſcium eſuun interdixerit, non æque promptum fuerit expedire. Quanq́; apud Plutarchum in quaſtioni bus conuiuialibus, quiſpiam huiuſmodi cauſam adfert. Piſces quodammodo Pythagoricæ
diſciplinæ contubernales uideri, propter eXiap, id eſt, ilentium, ita ut etiam in prouer/
2—
neq; 3 Junturch, tbasNech. na vatara à- necß aura ſbipzrert. ueſci ſolt An vyadſacrt3
gopottete bopier llquando- lrthoſtes, tum nomir ſcium elus animal quo adneceſſic Hincelle J Ipiſcbusa conibus in tem fere ui tetidus uñll ſicros Soli dam Con ta ſed hac bilisſenter dan Tolice
Hieronyr phiæſur adadre⸗ dlaporo, nibus ret
ütage d
c s p. leri inper tegui non virung
ediotur.

Nne geſbn aean auen
Admonet non eſſ drinan
conciliabatur. ande& Ci,
Giam conſecra b
Quidam exponunt nandig
anlonibus. on amputatis.
baris di ex uitibus nonaet
at.
Scato Hoc xnigma monntit
utem, dcum antiquitzs atii
t,Sᷣgniũcat uota cera orrhe,
aluntuͤrqh, illis perniciem adfert, tanqua
ſſbi parent. Rurſum Sylla eodem in loco cauſam aliam adduc
at. Proincem
cuitate, diſcordiam à familia, in ſumma ab omni negocio intemperantiam.
umactu corporis. Niminit
CHILfADis pRIMAaE CENTVRIA 1.
2 35„» 17„—.. bium abierit, à ονυιντννσmuάꝓο⁷, id eſt: Magis mutus, quàm piſcis.
apud eundem Plutarchum diuerſam rationem allegat. Nam
Theon grammaticus n n 11I Qlt 3 piſcem maris indigenam,& àlumnum eſſe, elementi uidelicet non ſolum alienilſimi, uerumetiam inimiciſſimi naturæ hominis. Neq; enim deos hinc ali, quemadmodum de ſtellis opinantur Stoici, quin paren/ tem& ſeruatorem regionis Aegyptiorum, Oſiridem in hoc deiectũ, perijſſe. Proinde nec aqua maris ad potum utuntur, neq; quicquam eorum, quæ in eo gignuntur, aluntuũrq;, pu⸗ rum& ad hominis uſum accommodatum exiſtimãt: ut eum quibus nec aẽrem communẽ, nec; regionem habeamus communsẽ. Quinimmo aẽr hic, per quem reliqua omnia uiuũt,
alur perniciem adfer 1m præter naturam, citraq; uſum& genitis,& uiuen/ tibus. N eq; mirum, inquit, ſi ab animantibus abſtinent, propter elementum maris ab h uma na natura alienis, nec ob id idoneis, quæ cum noſtro ſpiritu, ac ſanguine miſceantur: quãdo nec; nautas alloqui dignantur Aegyptij, ſ quandõ fiant obuij, quippe qui ex mari ukctum
ibi parent. Ru e it: nempe Pythagoram ferè ueſci ſolitum ijs, quæ fuiſſènt dijs immolata, primitijs illis dicatis. Atqui nullus pilcis idone/ us ad ſacriſiciũ. Plutarchus iple rationes ſi uperiores ita refellit, ut dicat hoc ipſo nomine ma/
88 oportere ueſci piſcibus, quod peregrini generis eſſe uideantur. Immane enim planeque
yclopicum eſſe, ſi quæ ſunt eiuſdem generis, mutuo laniatu paſcantur. Nam quod narrãt aliquando Pythagoram empto retium iactu, piſces captos emiſiſſe, non eos contempſit ue
lut hoſtes,& alienigenas, ſed tanquam amicis iam factis,& captiuis pepercit, perſoluto illo/
rum nomine pretio. Reddit autem duplicem cauſam, quare Pythagoræ non probaretur pi
ſcium eſus, partim quod res cum iniuſticia coniuncta uideretur, perſequi, occidere, uòrare animal, quod ipſa natura nullo pacto lædat hominem, aut lædere poſſit. Deinde quod nõ ad neceſſitatem, ſed ad luxum, ſuperuacaneamc gulæ uoluptatem, pertineat piſcium eſus. Hinc eſſe quod Homerus fecerit, non Græcos ſolum, cum circa Helleſpontum militarent, à piſcibus abſtinentes, uerumetiam Phiæacas ipſos, alioqui helluones. Ne procis quidẽ lur/
conibus marinum opſonium appoſuit, cum utriq; inſulares eſſent. Nam apud hos maio/ rem ferè uidemus tum immanitatem, tum luxum. Nec; ſocij Vlyſſis unquã aut hamo, aut retibus uſi ſunt, donec farina ſuppeteret. Verum omni commeatu abſumpto, paulo priuſ;
ſacros Soli boues deuorarent, piſcari cœperunt, non opſonij cauſa, ſed ob famem depellen/ dam. Commemorantur hoc loco apud Plutarchum& alia nonnulla de piſcium abſtinen/ tia, ſed hæc ad ſymboli interpretationem ſatis eſſe uiſa ſunt. Tribuitur Pythagoræ& illa no
1 2„†. 8. 17„.„ eSGã747 PGilis ſententia, teſte Plutarcho in commentario de exilio, 8 S10 0 /50p, 1dν up dut.
See origa, id eſt: Optimam uitæ rationem elige, eam iucundam reddet conſuetudo. Diuus Hieronymus hoc etiam dogma Pythagoricum refert, quo uir ille totius moralis philoſo/
⸗ 4—. 4„„ 4 A 4 48 phiæ ſummam complexus uidetur. ã ꝓοαάηυφꝓεκαρ Trduεα T6 πτπᷣ OJap, F0 v0 G ßðἀάν 8
5 4 A d 7 ,. 2.,..„, T⁴⁵ραιασ⁵, dd&. σ ⁵σ σι JLuXu, T10&ε‿μναυιφν æσ⁸ T⁴εεε½ε, Td 5o*&x FoNScog, N roοναρρ e³⁸8 xdInIce, M non A σφννν ακνααιꝙτεε. id eſt: FEugare conuenit, ac modis om
.. I. 2...„„ ₰ nibus reſecare, morbum à corpore, inſcitiam ab animo, luxuriem à uentre, ſeditionem à
Nemo bene imperat, niſi qui paruerit imperio. 1 I11
Odn 2s p Eu ⅜εᷣεανᷣςꝙGνᷣ‿μάνεέετα. Ild eſt: Fieri non poteſt, ut bene gerat imperium, qui non tu- lerit imperium. Manet hoc adagium, hodièq; uulgo celebre, neminem recte dominum age b re, qui non ante miniſtrum geſſerit. Citat autem Ariſtoteles, Politicorum 58 tertio: 4 3 Xℳν,νσ⁷ οωισ εααμάα⁸*, dg bu k5'p Eu dgdp, d SXSeyra. id eſt: Quapropteri lud am re/ cte dicitur: Neminem bene imperium gerere, qui non ipſe prius ſub imperio fuerit. Rur/ ſum eodem libro: rõ έ μεουνα³α‿ εέeφναανρ m⁸ι, dX⁴ Pa.ο Ep a5ενp. id eſt: Fũ enim qui bene ſit adminiſtraturus imperium, aiunt, imperium ferre prius oportere. Magis pro/- uerbialiter extulit Plato, libro de legibus ſexto: ¶&⁴ ι πeνκαν ενςᷣνπα αοσαν ⸗νν αάmCQℳv zop
XrSG p, Se 5 A dοuXeuα bu&ꝓ& εασαε ννοππ ε o. id eſt: Iam illud oportet
unumquenq; de mortalibus uniuerſis cogitare, qui non ſeruier it, eum haudqu aaam do⸗ minum fore laude dignum. Plutarchus ad ducem imperitum: duν ν πιιτ re ep 85So,
2 2„„,„„F.„» 0ν ο 3₰ 1„ a9 X△od8. 5v Tddοαα&ρν a.νοον⁵,u XXοοόνισσ μσσισέι ε rGε KTLlT 105,8 X§6. id eſt: Neq; enim lapſi partes ſunt, alios erigere, neq; inſcij docere, neq; nnerol mde nere, neq; ordinare inordinati, neq; imperare qui imperium non ſit paſſus. atum 26 aßiſ

ö 6— ————
———— r-—
—— ———y
— ——
1 D. ADAGIORVM 1*. hthegmate, quod in eius uita refert Diogenes Laertius, ê⸗x ai A nobili illo olonis apopt t d ium gere, ſed ubi prius imperium ferre didiceris. Itaque re/ 2 8 7/„ id eilt.Im-. E,„,8—. 7 12. 75 Ka Sdp d5dn. Ad di nc alienò parendo imperio, diſcunt imperium in alios gerere ferri poteſt uel ade De⸗dhed. imperant ſuis, quàm in alios exerceant imperium. Neq; enim prius cupidita Seratit IIlS,( en e, g, texX Alfis CſTet fig iearr hehatrereldeeeabeeveeräis epereltne donc 2 1. ratio rexerit. A⁴ doni dis horti.- 1. 3—— 85 6 eidu „ a. agis horti. de rebus leuiculis dicebatur, parumq́; trugiteris 2ℳ Iror, id eſt: Adonidis horti, de rebus leuiculis Clc LA F.
& Aene praæſenterq; modo uoluptatẽ idoneis. Paufanias belacürh donua 3 an oh in delitißs fuiſſe, lactucis potiſſimum ac fœniculis— bitle l 4 ufudi häna⸗ haud 11II 41 E cõſueuerint, edque re in prouerbis 4 ulies,ac nugo ue in teſta deponi cõſueuerint, eòque re in prouer ie 15 cnug Aiirandne& noiuptatibus ineptis natos, cuiuſimodi ſunr cantrao-ophiſter.Vocte laci ecliari arque id genus ali. Srant aũt i horti Yeneri luri:propter Adonids eius aan ſiuum, primo ætatis flore præreptum, atque in————
in Dhrgdro. 5 vol X„ſde, Sn d,n nd o, n SyNn 1 e to in Phædro. à ⁰⁴ν eXOp Tecsſoee Gobs de eee odc 2p F Aoi r †pvoK8e, N Taura oĩ d Sede dis cu1 S iaue ES3heaiga Deuea d ſt umn zaricola qui ſapiat, ſemina, quæ RA ru⁵⁴ ⅜ Je 1 d21 X4—S04 Sp, Ors n 3d CIe e ſ mo ſtudidi Ha haberet Sund cuperet aliquando fructum adferre, æſtatis tempot— in Adonidis hortos mittet, gaudetque ſpectare eos intra dies octo iam pulchros ectos an ea quidem per luſum, ac feſti gratia faciet, ſ quando tamen fecerit? ltem Plutarchus in cm mẽtario, cui titulus: ⁊επ˖⁸εααέ⁴σέο vers heis ri⁴ιρκνν⁵μες⁴ eſt:de eo qui à mamins. Ko Puni 7. 8*„.— S, 8 2„ 2 8„ ¹ 0 Mjo d uuuoda ri, u) eν⁶σσ⁵ 5 SSde 3p, undep A⁴.‿&νεο O&op Auie, An Wo 0MOic
7 4
8 2+ N 7„. 27 3 8 8 24 TTOAcR 90/ &⁴ειοσ σένειπαο tNc1SS, AO N⁴εακε‿m⁵ Biea 0p,&nda 92⁰⁷0G,Ss 5 2cph, NoANG ie ddao Lc αντ⁴ρeιαασ /αάα σ⁸⁸εσνανιννν ε½ 5X7p, T1ε0 X6)o Dp,
d.σ 8 as ug& 9 G⸗ win de, b2 dSdu0O* Tiσ τ˙0ε d Kodd dSoεεεοσαναμοασν⁸ε, iquai,8e Joxde 5p& R8e⸗ Vucocdc Nod dis Wr Xeνμον sεαoναν ε‿υκάα‿αω⁄σαε, Trra a-οmεupu' g de TuXG3νGᷣ Q οQρασπα, id eſ.1mo moroſior quiſpiam,& leuicularum rerum curioſus eſt deus, qui cum nihil habeamus dhuf num in u0umegſ quod ullo modo ad illius ſimilitudinem accedat, quòdque conſtet, a ſtabile, perpetuumque ſit, quin magis foliorum ritu, quemadmodum ait Homerus, ande- quaque marceſcamus, intereamusque breui, tantam noſtri curam habeat, non aliter 8 mu/ lieres, quæ Adonidis hortos, ad dies pauculos uernantes,in teſtulis quibuſdam nutriunt ſ uentque animas breui duraturas, in carne tenera,& ſolidam uitæ radicẽ non recipiente ſup pullulantes, ac mox ad quamuis occaſionem interituras. Meminit& Theocritus Idyllio.- n2&&ππαησ οσο mπτειρρυυναιννμμνονέντꝙποᷣρακωνανιισνσo£˙ A H siog, id eſt:
Adſunt& teneri calathis cãdentibus horti, Seruati. b Effertur parœmia etiam hoc modo, xnaνσηιν ε ⁶ιmQρνσ εέφσ εενμσ˙σ ꝙνρνν, id eſt. Infructuoſior Adonidis hortis.
Infixo aculeo fugere.
ubi quis dicto conuitio, ſeu maleſicio quopiam peracto, ſtatim ſubducit ſeſe, ne uel tueri co
gatur quod dixerit, aut ne múͤtuum recipiat. Eryximachus medicus in conuiuio Platonis, Ariſtophani diſcedere paranti, ne cogeretur& ipſe laudare Cupidinem, ac iocis quibuſdã
poëticis eludenti: Bmeλααςννέ H& Scc;use Jiei&ncedεοαά‿ ακ T ½σ◻☛κ 2 v005,0) 59de A
Se SGSo a⁰nu es adi Ti, Rp, ¶d&ꝝ½ᷣ&ενον αάρρσ σα,id eſt: ut uidetur Ariſtophanes, immiſſo in nos iaculo, fugiturum te credis? Quin tu animum aduerte, atque ita loquere, tanqiã ratio/
nem redditurus. Sane, ſi mihi uidebitur, fortaſſis te dimittam. Vtitur item in Phædone,&
primo de rep. libro, quãquam hoc loco mutat metaphoram,& ad balneatorẽ iniecta aquà .. 4. e„ 7—„. 4—„ 1 3
diſcedentem tefert: rora? 7 d Sᷣod i⁴α•χκ‿, uc;&1IXEp K Lr0, BeNveg S KTu,
TAü5ca † rcop, 500 d) oAcd b A6)p. id eſt: Hæc locutus Thraſymachus, in animo ba/
1..-,„„.„. ⸗„ bebat diſcedere, ceu balneator quiſpiã, offuſis in aures copioſis ac multis uerbis. Ac mox eo
1„. à 9 5 ⸗n„„..„ 1... dem in loco, Slo eλ᷑χέ à‿οꝙ, Ep vi—Xeu&νενα, id eſt: uelut iniecto dicto, paras diſcedere rchus in commentario de ijs, qui tarde puniuntur aà numi
Reſpexit ad prouerbium Pluta ne. 8A⁴* dug, 2 BaNdp diTen Xrνἀ με ά ꝛr Oioßdi PeAO/ Ee μνο, id eſt: Quin etia ſi diſceſſit, inquit, immiſſo iacu
parcemiam
b V 8&᷑ Heeda a; id eſt: laculo immiſſo fugiturum te putas Metaphora prouerbialis,
lo, non conuenit teſum inliærens negligere. Alluſit ad hanc
—
motzat qu
lccit qui Tle p lietocl l Soqod
codſueutti
dri. Ttadit
in altera pet naueheme
nitum tedd pre ceteris nalts adad Totparite Pulari
Suidas di u oimerat ir gnecellun ncaummab dem redeu
4 rdlosN er
tum quoc mentario matica it
kantum uc
Doluxlb
nw chen

½
cius dita ref dA ron
en euimendehe S
m in ode tGho HILIADIS PRIMAE CENTVRIA 1 23
dectiban xerceantin nd.— Ariſtoteles in quarto naturalium auditionum libro. Refellens enim Anaxi g0
neagrer 1 ræ ſententiam, qui dixiſſet intnitum immotũ eſſe,& in ſeipſo conquieſcere, negat ſatis eſſe
* dixiſſe tantum,& auf ugere, cum cauſam etiam reddere debuerit, quamobrem infinitũ mo,/
chur leum Hen poſſet. 3adrabit igitur in eos, qui uelut oracula quædam pronunciant, alijs cõò/ cuiculis dic ectandi materiam miniſtrantes: ut qui non interpretentur quamobrem ita ſenſerint. Trãſ
Num aTricola quiß
mtra dies 0c
ad chde o qui anomidg, 212e Mär h3ap s n A0.— 1 ☛ 4 ₰
4 c War Ferrdr darc Peee.
*
„ 1 Joxas 9. 7 agui Densn
& au ure Xo Tazin 4 1 1 1
as cſt dcus, qui cum nidihacn 1 nilitudinem accecdat quichan tu. qucmadmodum att Ra un noſtri curam habezt mnat nanctes, in teſtulis qubdäamm dem ituras. Neminit& Theccuth
& lolidam uitx ra
n, id eſt: runt.
R4 uwpidch
crc.
acio, ſlatim fubductſciut machus medicus in coaucotf
chudare Cupidinem xudf 2 zcda; ANA Foorxt 1 nüſs
Arilſopbmotn
ſhut uidetur A aductte acka ita— dimittam. V 3 aphoram, d ad balnentor 93 .— 8/ 4 iun 3 LX ErIH1Mi, 5⁴. BaAens en,
1 xc locutus Thra mach
5ac multis uedee, Mao dicdo, pasdi cſtuclut iniecto di 5 1
108 copioli
unn, ario de is, qui tat c m 8 7 2A ucro9, W
um inhxrens negligere
ſis ſe fuga proripiunt, nec audent cominus congredi. 8
yn
* tempoce 4 1 oiam palchag do tamen leceriteltemp
3
alg
Nar, 4 15 d
rum te putas: Xletpicu
titur itemin M
„„. 11—⸗„ 2.„ 2 ⸗ 5 mor, ut qui uinculum illius ſoluiſſet, eum Aſiæ imperio potiturum. Alexander Magnus ex
— aiunt gladio diſſecuiſſe. Cuius hiſtoriæ alio loco mentionem faciemus. M.
nο Abn,id eſt: Prora& puppis. M. T ullius libro Familiariũ epiſtolarum ultimo,
Fa, 1 rdε uvne&r κνασ, id eſt, à prora pariter, atq; à pu ef' pereunt:ſiue prora pari/ ter ag puppis perit, hoc eſt, ad internecionem. Philoſtratus in F icis.&³.αν 2 ri vni, Naε⁶σσ⁶⁸ 15 bdve0 dIe A0, U rd i ‿⁴α5&οα‿—Q2ᷣάσG ⁹) ι Qεριν ενννε εeτππνσ, id eſt: Sed oportet
naui alligatum eſſe, alioqui& Brota quod dici ſolet,& puppis perit. Conſimili figura dictũ
-44
A*,ap ad vſoNeAO,VI ASdNt As y c, Xai εμαασι εεμν⁵σ id
4

DES ERASMIL ROTEROPAME ADAGIORVM an. hominum in numero decantetur Ptolemæus Primus,& ultimus, ac medius. Item Vergilianum illud:———“ drincipium, tibi deſinet. ee“ 2„ 02. She Prineihe quod Demoſthenes pronunciationem, uo Sp, N Keunsep Aimp eſſe d kxit 4 niuerſum eloquentiam intelligens. Plato libro de legibus qirartO, à o6 Ci drde,Sang dixit, ni G,deXl 1nd 1 GAan Jf eabenänrap Eat, ldellam des 9 dem loſe quemadm odum uetuſto uerbo dieitur, tum initium, tum finem, tum medium Seteraom complectens. Ariſtoteles libro Rhetoricorum tertio, refert ex Mcidaman te quodam, qui philoſophiam, legum uallum, ac foſſam appellarit, omne legum præeſidium
ſ uero non durior etiam ſt illa ſuperior, a0sK Wv. V erũ in ora tione leria fortaſſis uitioſæ fuerint: in adagis non item oflenditdumicies qur mrlapenums ro, uel ænigmatum ſimillima ſint, eaq; fermè laudariſſima uideantur: quæ paulo endiu de torta fuerint᷑.Proinde quoties ſummam totius negoci,& Oauleanorede Pie Kcüumc ſignificabimus, proram& puppim, aut foſſam,& aallum dicemus. ut, pietas 3 lorummo ſtrorum prora,& puppis eſſe debet. Quibuſdam omnium rationum prora de puppis 4 pecunia.Aduerſus Carthaginenſium gim, Scipio foſſa pariter& uallum erat, id eſt, praci puum tutamentum.... b
1 b Vmbræ. IX.
Euial. id eſt umbræ, prouerbiali ioco dicebantur olim ij̃, qui uenirent ad conuiuium non ipſi quidem uocati, ſed comites eorum, qui uocati fuerant, ſic illos ſequentes, uelut umbm corpus ultro ſequitur. Ad hanc paroemiam alluſit Horatius epiſtolarum lib. primo, ſcuibẽ ad Torquatum: Brutam tibi, Septimiumq e Et niſi cœna prior, potiorq́; puella Sabinum Detinet, adſumam. locus eſt& pluribus umbris:
Sed nimis arcta premunt olidæ conuiuia capræ. Hoc loco, neq; Acron prouerbij facit mentionem, opinor, quod rem uulgo iactatam, ceu notam præterierit. Chriſtophorus Landinus, uir alioqui doctus, umbras interpretatur o- ca in rure operta umbris, in quibus commode diſcumba nt᷑ conuiuæ. Præterea capras inte pretatur ſcurras mordaces, Poſtremo: Dic quotus eſſe uelis, ad hunc exponit modum Ro ſcribe, cuius fortunæ homines tibi conuiuas adhibeam. Nam ſi cupis digniores te, eris po ſtremus, ſi inferiores, eris primus. Hlæc non fueram adſcripturus, niſi conduceret oſtendiſſe in quæ deliramenta uirum eruditum adigat nonnunquam unius prouerbioli ignorãtia. ſus autem Horatiani carminis ſic habet. Admonet Torquatum. ut ad cœnam ueniat, pau
cis cotnitatus, uidelicet Bruta, Septimio,& Sabino: non quod ſit defuturus in accubitu b- cus, ſi uelit plureis umbras ſecum adducere, uerum id futurum incõmodi, ut alarum odex offendat cõuiuij ſuauitatem, ſi anguſtius ſedeatur. Deinde ſi uelit omnino plureis umbras, id eſt, comites, præmoneat ſe de numero, ne non reſpondeat apparatus. Brutam itaq;, Sepi mium,& Sabinum, umbras Torquati uocat, ſi ueniant, non ipſi quidem inuitati, ſed à Tor Nato Anemn urarat Horatius, ceu comites adducti. lIdem alibi.
um Seruilio Balatrone
in philoſophia ſitum innuens. At Philoſophus eam metaphoram tanquam duram ac frigi
dam damnat: qua
Vibidius, quos Mecœnas adduxerat umbras. id eſt, ultr oneos comites. Plutarchus νρμρισωπωινάν õ‧ib. ſeptimo quid ſint umbraæ, narrat li uerbis. 2d R 5 EArap 2SDoe du ncdh qwiade Xn So p,dunenANSe Kure,Rn T verAKl 1ri S Trrp ejde,urS ohen Ies ud 2i9XIa5. 1 cne e Krd Taxpdre 8Hrsc,uop Rvo meioal WDs bo werAuddiop Er 8y.deS 1 e d du Ge, ce eadrra rr peNo0p. Nche)98 lI 100 50 d Tr9 XAeig 5 eMd, 5, SoAoSA bep AXNS Tid 3G C,4A,Gr cDe ds—Norrin id eſt: Mos autem adducendi comites, quos nunc umbra, app ellant non Ipſos quidem u
catos, ſed ab alijs, qui uocati fuerant ad conuiuium adductos quæſituum eſt unde nam ino
2
leuerſt niltinabantnatum Socrate, qui Ariſtodemo perſuaſerit, ut non uocatus, ſecum
a 4 gathonis conuiuium accederet. Acciderat enim Ariſtodemo ridiculum quiddam.
guns Leum 8 eundum non ſentiret Socratem poſt ſe relictũ,prior ingreſſus eſt, plane
hec de Drato Duß Preclene lumine à tergo ſequente. Hactenus Plutarchus. Eſt autem
Mede Soerate⸗RX Aui odemo fabula, apud Platonem in dialogo, cui titulus cuν euſ .. 1
—
(
oick 3
or longo lt is cemd eno qulp zund hom videntibus, modum ded faiſſe perbib ſlad: àu ac menobis ue cum popal 0Te; ſarefelltile Pamenoni ttemur hoc pioramma JleRorin ſethecimas
vwyur zcerrimi tep me l quand AasACidee 2uh Rho d a duASp dord yodd 4 Teuiop,, Przeereaof mumeo ten cosfagias, goittegger Noſtdas HaGtenus no, quos huc quo homines ſele exan munem in tnaiungan dinbies. birum co
d ha aoodnelci derdos ar dunſcipt urachus nil bre do dui nah cumidun, k Jirs R doucha, dio umn

82 ede aen licitur tne nime,h da 3 Adedncanneuda
tur olim ij qui uenirent adcaa
ati fucrant, he illos ſequennge ., edtenr nt Horatius pitolean b
g. .
m, pinor, quodrem mpii ralioqui doctus, umbra uumn cumba vrconuiux Perrad us eſſe uelts ad hunccperim ideam. Nam ſi cupi dgrinen m adſcripturus, niſ conduns munquam unius prouettilga hct Torquatum, ut adm nornon quod ſit defutursum mid futurum incömodh tim r. Deinde f uelit omnino Jerr reſpondcat apparatus huums cnint, non ipfi quideninn acti. ldem alibi:
3 411 1 lib. ſeptimo quidntmin 19., 27 AALSds ArnisBnm 1& A 8 Tunfas 3 aforrar oop. Nak) 9.
4½ 4 eirddt 8aea uarG irA 2 cumbra appellant, non g m adductos, quæſtum run demo perſuaſentut ung
im Ariſtodemo ftne s nim Arfen nartg⸗ m poſt e relletli uirds
FE Jüre A⁴³ε
bio iaxta ſalem
CHILIADIS PRIMAE CENTVR IA
1. 2 5 . Nihil ad Parmenonis ſuem. X Oe ee d owwe öp, id eſt: Nihil ad Parmenonis ſuem. De æmulatione dictũ,
quæ longo interuallo abeſſet ab eo, quod imitaretur. Plutarchus in Sympoſiacis quintæ Deca dis, ſecundo problemate, quo pacto natum ſit adagium, narrat ad hanc fermè ſententiam: Par meno quiſpiam fuit ex hominum eorum genere, qui noſtris etiam temporibus, uarias animan tium& hominum uoces ita ſcite imitantur ac repræſentant, ut audientibus tantum, non etiam uidentibus, ueræ, non imitatæ uoces uideantur. N³ eq; deſunt, quos hoc artificium maiorem in modum delectet. Parmenon igitur hac arte uulgo, ut iucundiſſimus, ita etiam celeberrimus fuiſſe perhibetur: quem cum reliqui conarentur æmulari, ac protinus ab omnibus diceretur illud: 2u α☚ αχα b& eSde l0d Love d„, hoc eſt: Recte quidem, uerum nihil ad Par menonis ſuem: quidam prodijt, ueram ſuculam ſub alis occultatam geſtans. Huius uocem cum populus imitaticiam eſſe crederet, ſtatimq́;, ſicuti ſolent, reclamarent, ri ode gure me⁶ 8 Dodouwè; id eſt: Quid hæc ad Parmenonis ſueme uera ſue deprompta, ac propalam oſten ſa, refellit ilorũ iudicium, utpote non ex uero, ſed ex imaginatione profectum. Meminit idem Parmenonis ac ſuis adumbratæ, in commentarijs de audiendis poẽtis. Nec intempeſtiuiter utemur hoc adagio, quoties aliquis opinione deceptus, de re perperam iudicat. V eluti ſi quis epigramma parum eruditum, ac neotericum ſupra modum admiraretur, perſuaſus antiquum eſſe. Rurſum ſi quod antiquum eſſet& eruditum, ceu nuperum damnaret. Tantum enim ua/ let hæc imaginatio, ut eruditiſſimis etiam uiris in iudicando frequenter imponat. 5 b Syncretiſmus.. XI uywsur ενιε. Cretico prouerbio dicebatur, quoties fieret, ut qui modo uidebantur hoſtes acerrimi, repente in ſummã concordiam redigerentur. Id quod frequenter euenire ſolet, maxi me ſi quando malum aliquod inciderit utriſq; commune. Plutarchus in commentario, 8' 21 AMαᷣ εαριH, id eſt, de fraterna charitate, recenlet, ſimulq́; explicat parcmiã his uerbis: E ri wi v vO d& ArxMovsdep re de e d Acode d aopdie, SI DuNda ο Wie QiNois du O duS A AxdòA rö Aμιεεα, Seipp 9 wus XSFG 1 ul ASc X.ℳ⁴ꝓιενHν½
Xu Yods 7 15 nSKis, 3, r0dn e 51deuree Ninols uO2] woNeodbre, EEaSe aucl e roAXEXℳG„ rXuouπ 4] ιει αά AOHp 13) 70 in 0 aa³ou G⸗ S auo Tu) tgs 710610, d lr Præterea oportebit& illud meminiſſe, fratribus inter ſe dürdent hus⸗obſaxuarech ur pot 1 mum eo tempore conſuetudinem habeas,& conuictum cum illorum amicis. ur 2ejarant cos fugias, neq; admittas ad familiaritatem: illud uidelicet Cretenſium exemplum ſequutus.
qui frequenter cum factionibus& bellis inteſtinis inter ſeſe pugnarent, inuadentibus aliunde
noſtibus, omiſſa contentione coniuncti ſunt: atq; is erat, quem illi ſyncretiſmum ppal bane. Hactenus Plutarchus. Simile quiddam refert de Sudracis& Mallis iuetius Apen nd no, quos alias bellare inter ſe ſolitos, periculi ſocietas iunxerat, imminente? ehucee ertit 5. huc, quod alis ex Ariſtotele referemus: uudy 7ode du⅜mνe a nande ide t, non quod homines mala. Adagium recte accommodabitur& in illos, qui aah lelan mcen, omn
ſeſe ex animo diligant, ſed quod alter alterius opis egeat:aut 68 ue ati Snüün lie codi munem inimicum peſſundent. Id quod his temporibus Epenaumn ulr 2c 4 4 3 1Ds ulciſcen ma iungant, alioqui inter ſe infenſiſſimis animis. Tanta ineſt& iſtianis.. ni 69 lchen di rabies. Refertur& ab Apoſtolio quodam By⸗zantino, recentillimo apud Græcos, p b biorum coaceruatore.
Qui circa ſalem& fabam. 1 nee SA 190] daεοꝙ, id eſt: Iuxta ſalem& fabam. In eos dicebatur, qui ſe Kintelerene eſee Peeerhenaecendanechedenneracdeneaarcde cramede
. 3z& 8.
de rebus arcanis cõmunicarent, οs ε αeᷣα σ νᷣαοε apPella are(le dori wum dum ſcriptum legitur in Diogeniano: reliquisq; Geræcarum Pordem itohede be. Wehut Plutarchus in Sympoſiacorum problematum decade quarta, nõ a ane anmen vne⸗ niſi forte deprauatus eſt codex: E'αειν ε α u AeAuds wWue 25 AAc 6 3 6 Ln e uo omfXOp 58, 19 Icop, id eſt: At illud fortaſſe uos fugit, quo aiut.au dere ſDemac tuminumn qaod illud quidem lautius, hoc ſuauius. Rurſum Luſden Opfetn d⸗ 5 d aan 24 .. 9 SuAS s ue, Thvee Ap dieg öt eHt. v x As 851)AVG KMG xu, Tiute 2 0 1M„4 4 οαννο 9t enebar Llorus cum apud ipſum— aun llenqui ane.
b& cuminum dicerentur. Apollophanes autem g— denr 65

+— 8 — 1 ———
— ——*
26 DES. ERABSMI ROT. ADAGIORVM
. cat adagium ſummam familiaritatem ſignificare. Siquidem qui magnope r ee e e, daeu ſalem d cuminũ unà cœnant,n eqʒ kacſwitunn apparatum ul ciborũ. Vnde& ilee iocus eſt Octaui Cæſaris ad dleccenatem 4 quo fuerat conuiuio perpar co. frugaliq; acceptus:Neſciebam me tibi eſſe tam fami lutem⸗ 35 pertinet etian illud, quod ſuo loco referemus: a Tsa dn MNaßai ve, id elt: dn Odrtet dae gredi ſalem & menſam, hoc eſt, amicitiæ ius quod his rebus conciliatur, non eſt uiolandum. Porrò ſalis no
mine frugalem uictum innui, paſſim ex poẽtis licet cognoſcere. Horatius in Odis:
Viuitur paruo bene, cui paternum„ Splendet in menſa tenui ſalinum. b Idem in ſermonibus:
Modo ſit mihi menſa tirpes,& Concha ſalis puri. Verum in diuinationibus uidetur magis religionis cauſa ſolitus apponi. Cur autem hic honoa
ſali potiſſimum ſit habitus, quæritur apud Plutarchum in eo, quem modo citaui loco. Nam&
Homerus ſalem diuinũ appellat.& Plato ſcripſit ſalem rebus diuinis amiciſſimũ, familiariſſi murhq;. Proinde Aegyptij honoris cauſa prorſum à ſale abſtinent, adeo ut ne panibus quidẽ ueſcantur ſale cõditis. Tametſi Plutarchus arbitratur Aegyptios hac gratia potius abſtinuille, ſi quando pure uiuere uellent, quod præcipue libidinem iritare putetur, idq́; propter calorem. Præterea non eſt ueri diſſimile, illos abdicaſſe ſibi ſalem, tanquam cõdimentum omnium ſua- uiſſimũ, ita ut non immerito, opſoniorũ opſonium appellari poſſit. Nam ſunt qui hac de cauſi ſalem gratiam nominarint, quod citra hunc omnia uideantur inſipida, ingrataq;. Quanquam illud maxime diuinum in ſe ſal habere uidetur, quod à corporibus uita deſtitutis, putrefactio/ nem ac tabem arcet, neq ſinit prorſum interire, diu morti uelut reſiſtens, animæq́, quoad lictt, uice fungens. Atqui nihil eſt anima diuinius. Huius, ut eſt officiũ, animantia tueri, continerecy, neq; ſinere compaginem dilabi:itidem ſal, animæ exemplo, cohibet corporum harmoniam ad tabem tendentium,& membrorum inter ſeſe amicitiam conſeruat. Hac eadem ratione fulgu ris ignem ſacrum ac diuinum arbitrantur, quod ictorum corpora multo tempore perdurent, neq; putreſcant. Habet& illud quaſi diuinũ ſal, quod uim quandã lignẽdi genuinam habere credatur, uel hoc argumẽto, quod(ſicuti paulo ſuperius dictum eſt) leminalem uigorẽ expet gefacit, acuitq́ʒ · Proinde qui canibus alendis dant operam, ſalſis carnibus ac ſalſamentis eospa ſcunt, quo ad gignendum reddantur alacriores. Accedit huc, quod è nauibus marinis immen ſa murium uis ſoleat enaſci. Neq; deſunt qui dicant, mulieres etiam citra uirilem operam ſien grauidas, ſi ſalem lingant. Præterea putant huc alluliſſe poẽtas, qui nõ ſine cauſa finxerunt Ve nerem genituræ principem, è ſalo natam fuiſſe, quam etiam dενν, id eſt, ſaligenam cogno minant. Quin ijdem deos omneis marinos fœcundos,& plurimorum liberorum progenito/ tes faciunt. Deniq; nullum eſt animal, neq; terreſtre, neq; uolatile, perinde fœcundum, ut ſunt omnia marina. Huiuſmodi fermè de ſale diſſeruntur apud Plutarchum, quæ quidem hocma gis libuit referre, quod in Chriſtianis etiam myſterijs, præcipue baptiſmi, quo renaſcimur, ac denuo gignimur ad ſalutem, ſalin ꝑrimis admiſceatur, ut ex his, quæ ueteres de ſale ſenſerum non nihil etiam theologus ad ſuum uſum poſſit accommodare.“ Duabus ancoris fultus. b vIII Eni uoνε dαε, id eſi: Duabus nixus in portu ſedet, ſubaudiendum ancoris. De firmis è —— Abeadern metaphora deendnt proſc 4 znſenie Meminit Ariſtides in Panathenaici 1rri vrrie 55⁴α⁴⅜ ν ooke lbaulllendume 3 9 teſi ndnte mm clihi Demoſtheness qua uulgus hominum..“ aud eadem ancora nixle— 9 ½„ Sine capite fabula.
d Teden n, Seeee eh. Side Lapſte ſermo dicitur imperfectus ac mutilus. Plato libro de ℳ Ap Grdyrg rO dp, 7e d 27„Alde 4 Ii. a 2n ꝓ†ελννeονεν. whavcichu cendi parteis ſuſcepi, ſermonem 356 42 Ite l iche dd equaquam profecto, poſtea quamd rat alicui, fœdus uideretur. Rurſi p capite libens reliquerim. Etenim ſi oberrans talis occur- zarenemehe cee Rurſus in Gorgia: AM uc nus audse œασαν mακεα znd interim aiunt fas eſſe Lereede„ſuc a Guru Hxν esirz, id eſt: At ne ſermones quide Fortaſſts alluſit ad id, quod ret z 1e imponendũ illis caput, ne ſine capite obambulent 1 tert Plutarchus in dialogo de defectis oraculi. Qpud Creten teltum
xIIII
ööſſſſ
—
HI aan quoc fectum qle te. Huncal
Tyndari
zurhic ſto, n ertatb inte cat atem pauperta
ſch fedeis
dans Qut hoclapdde ad extremi
Neras- etorabO deramasel amietatibe
Remear Inanguſtum Metaphora ſibus ut di
Necab toribus in eltin ſume Ro u0” n aca A Nunceter Vianntne deche pihe
Sactaute
l Rusaa Ii“8e 1ac a Puropa 4 Nuncuo- DeMene in Diolcu 1 ore Cem hala Awptum tmmanu

ſcis fœderis feriendi ceremonijs, in quibus fecialis
CHILIADIS PRIMAE CENTVRITA I. 27 b eetam Aoddacn Vouſd&ʒ abſurdis rereoniſe agebatur, oſtenſo hominis ſimulacro, ſine capi e. Hunc aiebant Homerioni patrem fuiſſe: qui conſtuprata per uim Nympha ſine cabite ſuæ- rit repertus. Prouerbium refertur à Tenodoto. Leh Pn 3 eehitebue⸗ b Inter ſacrum& ſaxum. xXv
Tyndarus apud Plautum, alter è captiuis, cum iam proditis dolis eſſet deprehenſus, nec ha
beret qua nam arte poſſèt elabi: Nunc ego, inquit, omnino occidi. Nunc ego inter ſ ſa/
xurq; ſto, nec quid faciam ſcio. Apuleius aſini ſui lbro undecimo: Plurimũ ergo duricia pau/ pertatis intercedente, quod ait uetus prouerbiũ, inter ſacrum& ſaxum poſitus cruciabar. Expli cat autem Apuleius allegoriam adagij, uidelicet alludens ad ſacerdotium, cui erat initiandus, & paupertatem ſaxo duriorem, per quam nõ ſuppetebant ſumptus. Sumptum apparet ex pri porcum ſaxo feriebat, hæc interim pronun-
cians: Qui prior populus fœdus rumpet, Iupiter ita eum feriat, quemadmodum ego porcum
adextremum periculum rediguntur.
hoc lapide ferio. Sed undecunq; fluxit adagium, ſatis liquet dici ſolitum in eos, qui perplexi.
Inter malleum& incudem. VI 4— 2 4 8„„„.„„, Meraεòν ⁶μᷣιαοα μσ ◻μαφααμα, id eſt: Inter incudem& malleum. Huic non diſſimile re-
fertur ab Origene theologo, quadã in Hieremim homilia, his quidem uerbis, nam Græca deſi
deramus: Iam quoddam eſt apud nationes ttitum uulgi ſermone prouerbium, ut de his qui
anxietatibus,& ingentibus malis premuntur, dicant: Inter malleum ſunt& incudem.
—
In anguſtum oppido, nunc meæ coguntur copiæ.
nicitiam conſeruat Hhceadens torum cocpora mutto teme muod uim quanda gignädien ſaperius dictum eſf ſemio⸗ 3 operam, ſalſts Carnibas rlin Accedit huc, quod ema’um nt. mulieres etiam qiu
uliſſe poctas, qui nõ ſneau uam ctiam axuty, id ectäm
mdos,& plarimorum danag
re, neq; uolatile, perindeſtum tur apud Plutarchum qmaat eris, præcipue baptiſmi, quau acur. ut ex his, quæ ucteraati
ccommodarc.
ſtibus, ut difficile ſit efſugeee.
Nunc meæ in arctum coguntur copiæ.
. XVII Rem eandem diuerſa ſignificat allegoria Terentius in Heauton. cum ait:
Metaphora ſumpta ab exercitu, qui laborat, iniquo concluſus loco,& undiq; obſidetur ab ho/ b In acie nouaculeä.. XVIII Nec abhorret à ſuperioribus illud, quod ab Homero ſumptum, maximisq́; celebratum au- toribus, in adagionẽ abijt: rπν Ʒυ ƷαἀↄQ⁴ννπ, id eſt: In nouaculæ cuſpide, ſiue acie: pro eo quod eſt, in ſummo diſcrimine. Sic enim in Iliadis decimo loquitur Neſtor: b 3 NM NO/ dA rdvο—νε ενπι νρε 1Srar dn ng, 44* H A⁴⁴λμeχςα Xϑοσπυμνε λμεν³ασ‿ νακαἀος ν 1Gνοαα. id eſt: Nunc etenim cunctis ſita res in cuſpide ferri eſt b Viuant ne, an triſti exitio abſumantur Achiui. S90ve BeBcde du vd Er! Su Tux.
Sophocles in Antigone: Sunt autem Tireſiæ uatis uerba, Creontem admonentis, ut ſapiat in tanto conſtitutus pericu-
lo. Rurſum in epigrammatibus:
EödHd⁴ πτανν& 133 Roucdeuẽee SMα⁵ιeλᷣά˙ε,.
T A NAo rfOꝭρ ½πι 15αν τμμa— id eſt: Europæ atq; Aſiæ reges Mauorte potentee 2
Nunc uobis utriſq; nouaclæ in acumine res eſt.
ſedet, ſubaudiendumuus! Ductum à nauibus inna ints Oris. Nleminit Ariſtictes uln 8 Cteſiphontem dixit Deri
itur imperfectus vmitisy
* 4 4. 1 eicaAo g aærad
De Menelao ac Paride, ſingulari certamine decernentibus, uter Helena potiretur. Theocritus in Dioſcuris: AuDOG. eοντνεα ε mν νε Äd 20 ep. ſd eſt:
7.. 2„ 1. AAM Certa ſalus hominum iam ferri in cuſpide ſtantũm.
Sumptum uidetur à circulatoribus, qui in cuſpide gladiorum ingrediuntur: aut ab ijs, qui fer- rum manu contrectant.
XIXN
4 Res eſt in cardine. X Huic non omnino diuerſum eſt illud: Res eſt in cardine, quod Seruius prouerbium eſſe admonuit, enarrans illud Maronis.
-8 4
Haud tanto ceſſabit cardine rerum.. Putatq́; perinde ualere, quaſi dicas: Res eſt in articulo. M. Tullius: In eo cardo rei ueritur, dixit, pro eo quod eſt, ex hoc tota res pendet. Quintilianus libro duodecimo: Namut ta- ceam de negligentibus, quorum nihil refert, ubi litium carde. quinto: Nam ſi Sregas multis ex cauſis potuit cruenta eſſe ueſtis: ſi negat, hic cauſæ rdhnen bo⸗ nit, in quo ſi uictus fuerit, etiam in ſequentibus ruit. Sumptum ab oſtijs, quæ cardinibus ſu ſtinentur, uoluunturqʒ. b
c 2 Nouacula
litium cardo uertatur. Idem libro quinto:

BRASMI ROT. ADA GIORVM
Nouacula in cotem.. ortei xX w3e die Axdrlcd, id eſt: Nouacula in cotenn L)ſci— i hos.cdni ior 3 in eusran incide- runt, in quas minime uolebant. Nec; nouacula potet ir n08 lere, quam ſi in cotem incurrat. Ab hoc non ita multum abhotret illud Horatianum: Et fragili quærens illidere dentem, 8 lderſollen bi& in eum, qui lædendi cupidus. tandem hominẽ nactus eſt. à quo ui- ciſſim lædatur, cum illi nocere non poſſit. Siquidem nouacula, ſi in molle quippiam inciderit, diſſecat:ſi in cotem, retunditur. Huc reſpexit ille, qui dixit ſibi in animo eſſe, ut nouacula cotem diſcinderet, ſignificans in cotem nihil poſſe nouaculam. b. Caliga Maximini.. XXI Caliga Maximini uulgo dictitatum eſt, in homines inſulſos,& immodicæ proceritatis. Id adagij refert Iulius Capitolinus, in uita Maximini imperatoris. Nam cum eſſet, inquiens, Ma ximinus pedum, ut diximus, octo& propeè ſemis, calciamentũ eius, id eſt, campagium regium, quidã in luco, qui eſt inter Aquilegiam& Aritiam poſuerunt, quod conſtat pede maius kuiſle hominis ueſtigio atq; menſura. Vnde etiam— tractum eſt, cum de longis atq; ineptis ho minibus diceretur: Caliga Maximini. Hactenus Iulius. 1 ſi cum odio contemptit ue dicatur, propterea quod is Maximinus, unde natum eſſe conſtat inuiſiſſimus eſſet pariter& populo Romano,& ſenatui:quippe Thrax natione, deinde ſordi- do genere, poſtremo moribus barbaris ac feris. Quin etiam nunc homines inſignitaæ proceri tatis uulgo male audiunt, tanquam ſocordes atqʒ; inertes. b Clematis Aegyptia. XXII Puic confine eſt, quod à Phalereo Demetrio refertur: XXu†1 A.⁵ꝓκνν, id eſt; Clenal tis Aegyptia. Id ait ioco dici ſolitum in eos, qui corporè prætet modum procero, atq; atro cob re eſſentmatum haud dubie ab eius herbæ ſpecie, de qua meminit Dioſcorides libro quatto. Plinius libro uigeſimoquarto, capite decimoquinto: Itali, inquit, centunculum uocant, roſtratis folijs, ad ſimilitudinem capitis penularum, iacens in aruis. Græci autem clematidem appellant. Sed cũ clematidis multæ lunt ſpecies, quas inibi recenſet Plinius, una duntaxat prouerbio loci feciſſe uidetur, ea nimirum, quæ clematis Aegyptia cognomine dieitur. Dicitur autem quod hanc maxime gignat Aegyptus, folio lauri longo tenuiq́;, aduerſus ſerpentes& priuatim alpi des, ex aceto pota efficax. quæ eadẽ ab alijs daphnoides, ab alijs polygonoides uocatur. Laer tius in uita Tenonis ex autoritate Apollonij ſcribit Tenonẽè gracili fuiſſe corpore, ſtatu pro- cero, atra cute. Deinde autorem citat Cheßlppum. qui in ſecundo prouerbiorum ſuorum bro ſcripſerit, ob eam cauſam, à quodam Cematidem Aegyptiam fuiſſe dictum. Res ad triarios redijt. b b Romanum extat adagium, elegans cum primis,& annotandum: Res ad triarios redijt. Fo
2
licebit uti, cum ſignificabimus rem eò periculi redactam eſſe, ut extremo conatu, ſummisc;ui ribus ſit enitendum, ́ ad ſuprema confugiendum conſilia: quibus ſi nihil proficiatur, iam ii hil reliquum eſſe uideatur, unde ſubſidium ſperare poſſis. V eluti ſi in diſceptatione quapiami teraria, mediocribus ambigentibus, ad unum aliquem ſummæ doctrinæ uirum rem detene cogeremur. Aut in ancipiti negocio, potentiſſimorum amicorum opem implorare compell remur, quos non niſi maxima quadam adacti neceſſitate ſoleamus interpellare. Deniq; ſi cum
uulgaribus illis conſilijs res explicari nequit, ad nouum aliquod& egregie callidum confugi
Ergo prouerbium rectius uſurpabitur,
XXIII
tur. Qgemadmodum Terentianus ille Phormio in ſui nominis fabuſa, cum ſignificaret neque
in Antiphone, neq; in Phædria, neq; in Geta ſatis eſſe præſidij ad retundendã ſenis ſæuitiam: Ad te, inquit, Phormio, ſumma redit. Natum eſt adagium à ratione modoć; cõponendi Ro mani exercitus. Refertur autem pariter& explicatur à Tito Liuio, primæ decadis libro octa uo, cuius uerba libuit ſubſcribere: Poſtremo in plureis ordines acies diſtribuebatur. Ordo enim
Kergenos Misces ade centuriones, uexillarium unum habebat. Prima acies haſtati erant/mma puli quindecim diſtantes inter ſe modicum ſpacium. Manipulus leuis, uicenos milites, aliam
dan ſeurzrorumn tabehat Leues autem, qui haſtam tantum geſſaq́; gererent, uocabantul.
eide t iie, vrem iuuenum pubeſcentium ad militiam habebat. Robuſtior inde
ſignibus maxime 1uode, din u principibus eſt nomen. Hos ſequebantur ſcutati omnes, in/
her ſem aljcufne 8. Hoc triginta manipulorum agmen, antepilanos appellabant, quia ſüb
ugnis tam alij quindecim ordines locabantur, ex quibus ordo unuſquiſq; tres parteis habebat⸗ 3 a
Earum
g—:́q——
nereinltra galo praio qttordo h tenebantur, ſtes poſtalt uiribas repal buſtillimum hoc argumel Buic fini aam loluer vmam ac u borant diſcr uexans&ro pere Lic en nh Wärlo Kaextremag icus Rehh elelladw 4 puuh” Mihiabu loceſt un fus P kainr
llem po psqui extr mã natum toidem im ltarum ln qutlum m polcne üt dusganto. rlohu id elogr uillmem. zu icne nea pauc cureum. 8 lit Col

a. Duer 1poteſt; in hos aig ͤſ — u bd, CHILIADIS pPpRIMAE CENTVRIA f. 29 m. Aücaa Earum unamquãq; primum pilum uocabant. Tribus ex uexillis conſtabat. Vexillum centum
octoginta tres homines erant. Primum uexillum triarios ducebat, ueteranum militem ſpecta
lcapid tæ uirtutis. Secundum rorarios minoris rohoris ætate factisq́;. Tertium accenſos, minimæ li- Pidun tandem trir duciæ manum. Eo& in poſtremã aciem reijciebantur. Vbi his ordinibus exercitus inſtructus Dem nouacula ſ ea eſſet, haſtati omnium primi pugnam inibant. Si haſtati profligare hoſtem non poſſent, pede Aal dixit ſbi in a au preſſo eos retrocedentes, in interualla ordinum principes recipiebãt. Tum principum pugna wacuham mninoc erat, haſtati ſequebantur. Triarij ſub uexillis conſidebant, ſiniſtro crure porrecto, futa innixa a humeris, haſtas ſubrecta cuſpide in terra fixas, ut haud ſecus quam uallo ſepta inhorreret acies,
homine ſdld 2 kenentes, apud principes quoq; haud Letſeproſ pere eſſet pugnatum, à prima acie ad triarios nani imperatonn u immo enſim referebãtur: inde rem ad triarios rediſſe, cum laboratur, prouebio increbuit. Triarij con- ns, Ca— Nam e ſurgentes, ubi in interualla ordinum ſuorum principes& haſtatos recepiſſent, extemplo com/
— cins id eſtone prellis ordinibus uelut claudebant uias, unoq́; continente agmine, iam nulla ſpe poſt relicta, in uerunt quod conſbn hoſtem incidebant. Id erat formidoloſiſſimum hoſti, cum uelut uictos inſequuti, nouam re, ractum eſi, aum des Pente aciem exurgentem auctam numero cernebant. Hactenus Titus Liuius, cuius ex uerbis dlis. Ergo prouerdi ain ſatis arbitror liquere prouerbiũ̃, ut noſtra intetpretatione iam non ſit opus. Item Vegetius de uod is Nlaximinm unnia re militari libro ſecundo, declarat bolt omaes acies ſolere collocari triarios, omni armorum ge/ A& Latuiqupppe Nar mm nere inſtructos, qui genu poſito ſubſidebant: ut ſi primam aciem uinci contigiſſet, ab ijs inte/ Qun ctam nanch a grato prælio uictoria repararetur. Modeſtus in libello de uocabulis rei militaris: Sextus, in/ — iai quit, ordo poſt omneis a firmiſſimis& ſcutatis,& omni genere armorum munitis, bellatores 2 tenebantur, quos antiqui triarſos appellabant. Hi ut requieti& integri acrius inuaderent ho- — ſKſ tes, poſt ultimas acies ſedere conſueuerunt,& ſi quid in primis ordinibus accidiſſet, de eorum I. Aäucrig aAurs uiribus reparaturis ſpes tota pendebat. Flauius Vopiſcus in uita Firmi imperatoris, indicat ro corpore præter modum pnennd buſtiſſimum quenq; militem in triarios allegi ſolitos, docens eum neruis robuſtiſſimis fuiſſe, de. de qua meminit Diota hoc argumento, quod triarium quoq; uinceret. 8 unce ltat iquitcntuncu...„.. Sacram ancoramſoluer. xXIIII „... 41 41 6 J 27,. 7.
u in aruis Græci autem demmta Huic finitimum eſt illud quod apud Græcos celebratur: leßa&νννυάν ά5R-⁴ꝭοεν, id eſt: Sa recenlet Dhnius, una duntaaa cram ſoluere ancoram, quoties ad extrema præſidia confugitur. Tranſlatum a nautis, qui ma⸗ fen coghomine dans Dan imamacualdilmmam ancoramiſicram uotant casi bun demum mitunt cumextremoik 0 tenuio,a duerſus ſerpentet borant diſcrimine. Lucianus m loue tragœdo: A Sp 1egον ασ d&*νε⅜, 2 uds,e beichin axauf X0*ss e, id eſt: Audi iam ſacram, ut aiunt, ancoram, quanq; nulla ui queas abrum/ noides 1b alip b 0h Lowinn pere. Sic enim appellat argumentũ inſolubile. Rurſum in Drapetis: E'—ο⅝ꝶν bdνᷣ σQόρπαννναμεν dit Tenonẽ gracili fullſe can b drlo Syu.,, Np 165dp 51 v‿ρνέ,ευονꝓρέασασπκ‧ μνοσ‿ι, id eſt: Vilum eſt igitur re perpen
.
um, qui in lecundo prouatan ſa, extremam ancoram, quà nautæ ſacram nominant, demittere. Rurſum in apologia: Nia&ο⁵ ndem Aegyptiam fuilſe din„wG Eusivn dynuga r oXos, id eſt: Mihi fortaſſis una ila ancora adhuc ſupereſt integra, id . eſt: lllud mihi adhuc ſupereſt, quò poſſim confugere. Euripides in Helena: nis,&— A'uug du ne ras ruͦαu s uοrn. id eſt: dactam elle, ut extremo unmt Mihi ab unica fortuna pendet ancora.„.„ ihs nlans hoc eſt, una duntaxat ſpes mihi ſupereſt. Ariſtides in Themiſtocle: xa* νν ¼1*s dpd, um conſila-qut us unt Da.„ 1 cora de illi d eolls Velm Ui diegans Faa à twairs qiäe X6 ucuor, id eſi: Ac uelut à facra ancora de illius uoce pendentes. 4 uem ſummæ docttrinumt Mouebo talum à ſacra linea. lee lar V 39 E mimom Idem pollere putat Diogenianus: uv οο̈ñ ð&ερ εεα, id eſt: Sacræ ineæ talum moueo. He orum amicorum ope js, qui extrema parant experiri. Id lulius Pollux libro nono exponẽs, ait à ludo quopiam teſſe ceſſitate ſoleamus interpclr rarũ natum eſſe adagiũ. Cuſum autẽ fuiſſe huiuſmodi, ut utriq; ladentiũ eſſent calculi quinq;. 1„„ 4 2... aouum aliquod& eeregec totidem impoſiti lineis: unde& Sophocles dixerit, mrara xerre*ενανιμιμασ, id eſt:teſſeræ quinq; in ſui nominis fabula cum linearum. Inter eas lineas, utrinq quinas, unam fuiſſe mediam, quam ſacram uocabant: unde s eſſe præſdij ad retu mds ui talum mouiſſet, is ſacræ lineæ calculum mouere dicebatur. Id uero non hſehateie* tes adagium à ratione m 3 poſceret, ut ludens ad extrema confugeret auxilia. Vſurpat hoc adagi 8 4 niegein — jes dilti inſcribitur, an ſeni ſit gerenda reſpub. r-Ad&rrοράρν̈sμαeσ⁸ν ον † εεν επ ννυ εααmπ—Q—ναμ ancis ondines aaich naaais 1ueftelzeemam nc La am allegant. hoc elt. ueſuti cauſam gra- 2 nabebat. Drima id eſt: Poſtremam nobis, tanquam à ſacra linea ſenectam allegant, hoc eſt, u uri cauſar gra/ unum h ui uicee iſſimam. Idem in commentario de comparatione terreſtrium ac marinorum: aoe˙ꝶe u αν Xhnipulus ul„„ e u, de ErTeAu, id eſt: Age moto talo à ſacra aum.! ecae gererci qlb ac; IesRa Boαα, rreyi Ja τνιν xu* AouTmie EIGH, 1 dSerius Cot Eot ſam tantum gendchu ii initate eorũ& diuinatione dicamus. Rurſum idem aduerlus Coletam hp —— Aorus, id eſt: Protinus igitur talum à ſacra mo- rr cureum: SbSda oOG 15 Apꝙ 1e„d nenintusp 5 Tn, 1 Clt: paret pollinis de s ſequebantu cui 72 im id quod eſt grauiſſimũ, aggreſſus eſt, ut impugnaret Apollinis antepianos„n Ait Colotes, hloc eſt, ſtatim id qu d 4 ags c 3 Socrate
unuſquilqud

næ uaginis obtegunt
——
-———————. .—— 8 1 — ᷣ-——— 8““.—— — ſ—— 8 ☛‿— ——.— 4
—
———— ——* —
t& Theocritus in Bucoliaſtis: id eſt:
301 Socrate iudicium. Huc alluſit rai np amò Mautalis un Mohe
line idem mouet. b
Atq; a lineola lapidem der. d jeperge.. xxvI 97a0-ui 9“, Alt ladorlebende de vegemantenennidor rannsfenler ntis exuuium ſignificat, quo nihil eſſe poteſt inanius. Acci t zutemn 8 omni 3 erè, quæ tortice integuntur:ſed molliore, uelut ſtellioni. lacerto, præcipuę dmn nn auch æc ferme bis exuunt, uere,& autumno, præſertim uipera- Serpenti primum ab Ven is Jeißſt decedere pellis, ita ut obcæcari uideatur ijs, qui rem nor intelligunt: alo; noh no e& die, ſenectus tota uitur à capite uſq; ad caudam Ex inſectis reiuueneſcunt& ſilpha, culex, eac quorum pen- ar, ut ſcarabei, item locuſtæ& cicadæ. In genere mariorum exuit a can cer. idq; ſæpius anno. Atq; hoc exuuium Græcis etiam oucas dicitur, An mira ſentitur tum leuitas, tum ſiccitas, uniuerſo humore in nouum fœtum conlumpto. Autor Ariſtoteles libro de natura animãtium octauo. Ait Suidas leberidem hominem fuiſſe ſupra modum Paupere, ita ut uulgari ſermoni locũ fecerit. Athenæus in dipnoſophiſtis: aνενι o⁴μeεοc vet Ksrcrcp
Asu&, id eſt: Oſtendis te ipſum inaniorem leberide.““ 3 Quiquæ uult dicit, quæ non uult audiet. XXVII
Si dixeris quæ uis, quæ non uis audies. Diuus Hierony mus in Rufinum nominatim pro uerbij loco citat: Nihilq; ſuper hoc audies, inquit, niſi illud è triuio, cum dixeris quæ uis, audies quæ non uis. Terentius in Andria: 8 Si mihi pergit quæ uult dicere, quæ non uult audiet. Rurſum in prologo Phormioni: Benedictis ſi certaſſet, audiſſet bene-. Eodem alluſit in prologo Andriæ: Deſinant maledicere, male facta ne noſcant fa Obſcurius etiam in prologo Eunuchi: Tum ſi Amfgetlui dictum in ſe inclementius exiſtime eſſe, ſic exiſtimet, ſciat reſponſum non dictum eſſe. Relponſum enim uocat, conuicium conii cio redditum. Sed hic locus admonet, ut quorundam errorem coarguam, qui in margine ad- ſcripſerant, me in his quæ ſequuntur legere, quia læſit prius:imò ſic legebatur in uulgatis exem plaribus. ego primus ex fide ueterum reſtitui germanam lectionem, nimirum hanc, quale ſt
rius: Qui bene uertendo,& eas deſcribendo male, ex Græcis bonis, Latinas fecit non bonas.
dem Menandri phaſma nunc nuper dedit. ut quale ſit, idem ualeat quod apud Græcos duo, apud Latinos uelut, aut quod genus ſit, quibus utimur exemplũ præpoſituri: meminerat enim de conuicio regerendo. Eius mox ſubijcit exemplum, deinde prius reſpondet ad aduerbium quod ſequitur, nuper. Qui prius male uerterat multas fabulas, quarum non meminiſtb, idem nuper dedit ineptam fabulam phaſma, cuius poteſtis meminiſſe. Verum ut ad rem
aeenaspricnns huius adagij pater Homerus fuiſſe uidetur, apud quem hic uerſus eſt in iadis. H. 1 Kn
O' roop ALD rO, TWlop Atransoadld.(dd eſt: Talia dicentur tibi, qualia dixeris ipſe. Item Heſiodus in libro, cui titulus: Opera& dies E* naAu rroIg r4Mo u Aε‿ον αυηάςᷣασασσqH.. icd eſt. 3d. G Fors male dicenti, dicentur plura uiciſſim. Rurſus in eodem:
E1 Senep 3,α, b HI rOA Lr6 Rrro2,lop, de u eee A&Ai roca Tvu Ae'O. id eſt: Si quod prior ipſe, b Aut uerbum, aut factum, dicas ue, gerasq́; moleſtum, Ad te cum duplici rediturum fœnore noris. EI RAde Aανουυ Fe, AnSo od ou nanc. id eſt: Si dixeris nobis male., 1eB Mala inuicem permulta, nec falſa audiees.
3 Euripides in Alceſtide:
Longe uenuſtius idem extulit Sophocles citante Plutarcha:
2e J JXGap Xfae τα⁵εο 8 NXniip RnSep büg Lnc en ysee. d eſt b knc Erh Ayse. id eſt: Etenim ſolet qui dicta temere iecerit. Audire nolens uerba, quæ dixit uolens.
Q iin etui
cH
Hanetiam autaberis, audiesCac Kadibis mn
Fodem pen
1 agzuclune btatur&e ho
ais Jeriss qur moleltl
Hoc plo ſcibitorec pos nequ rum lero pe reltkuenc emt nnum Oien göue
Atnunc pre
Cam tune. Num uerbe
des autote
basindato vitos de pa amotum m tebat tande
Fandem elnilcato dot qulſpia tut, lctus
caundo den
Tenodote
loe Samptar — 7 n dn Wartn ANihiob
.
tMcau malo.De
diuerſum d aerd Tumiud Düteiuf
dleam 6 betcllsf kesanimo
Dald Opaad
8

CHILIADIS pPRIMNAE CENTVRIA t. 1
Qain etiam his noſtris temporibus eiuſmodi quiddam uulgo dictitant: Vt ſalutabis, ita& re ſalutaberis, hoc eſt: ut tua fuerit oratio, ita tibi reſpondebitur. Plautus: Contumeliam ſi die ne. audies. Cæcilius in Chryſio apud Gelliutm: ttus ntumelam ſi dices,
Aucdibis male, ſi male dicis mihi.
Eodem pertinet Euripideum illud apud autores paſſim obuium:
gooaons 1 ren G. usuxcic, 1d eſt: Infrenis orts,& iniquuæ uecordiæ linis calamitas. Cele- 2 une K lipia ansht Pratur&hoc inter Chionis apohthegmatat mi uarohoy wie auoiop, ii dhali, BuborSar b Acade.Ingnar asn di umiseau, id eſt: non eſſe male G icendum is, quibus cum agimus:alioquin audituros,
ANoNip Souderdp, adus
quæ moleſtiam adferant. SDSTDaroôſapiunt Drygere. er BHoc prouerbium ex unetaſtiſſimna tragcrdia,iuij Andronici mutuo ſum tum ef Tae Ir, nohſhe ſcribitur, equus Troianus: Sero ſapiunt Phryges. Vſurpatur à Cicerone meepiſtoſts tnanut nleder e mandp bus:In equo, inquit, Troiano ſcis eſſe, ſero ſapiunt Phryges. Conuenit in eos quos ſtulte facto 1 b 39 rum ſero pœnitet. Siquidem Troiani tot iam acceptis cladibus, uix decimo demum anno de mus i Ruamm Lent, innumerabilibus ſeſe calamitatibus ſabduxiſſent. Euripides in Oreſte: demiio,amcamd 914*e 503s 2u, 6 S6 Sas Söasg. ideſt: At nunc profecto ſerius ſapis bere. diet. Kaſmapan Cum tunc penates turpiter reliqueris. fodem alul nprdig Nam uerba lant ad Helenam Hlectræ. Refertur& a Feſto Pompeio prouerbij titulo. Dema at es autore Plutarcho dicere ſolebat, Athenienſes nunquam decernere pacem, niſi pullis ueſti aneſl,quldicdam hle hte. as indatos: innuens eos bellancli cupidiores, quam ſat eſſer, nec nili clade ſuorum admo- ſe. Rchponſam enn ncemen nitos de Pace cogitare. At nos quanto ſumus Athenienſibus uecordiores, qui ne tot quidem b im uncgm anmnotum malis docti, bellum odimus:& de pace, quã inter Chriſtianos perpetuam eſſe opor/ tebat, tancem incipimus cogite. Aats Piſccator ictus ſpteet.=«xIx em nimimad Eandem habet ſententiam illud apud Græcos cebratiſſimum:&Xεu*eie 160 38, id ale. ex Gracis bonis,Lathati eſt: Piſcator percuſſus ſapiet. ldq́; ferunt ab huiuſmodi quodam euentu natum: Cum piſca/ uale ſit, idem uale quodpali tor quiſpiam piſcibus, quos intra rete tenebat, manum admouiſſet, atque à ſcorpio piſce ferire uma cxempli prapäſta as. tur, icdus, inquit, faplam. ltaq; ſuo malo doctus. cauit in poſterum. Plinius libro trigeſimoſe- cundo, demõſtrat᷑ id eſſe peculiare draconi,& ſcorpio piſci, ut lædant aculeis, ſi manu tollãtur. Teno dotus ait parerniam extare apuch Sophioclen. dumſtuſtas cognoſck. e eeeieeh. Jac alter Rertarat lie cdéhnpiigadeen eeRemperaeeae nrelge. uiſſ ur, apud quen Sumptum eſt autẽ ex Homexo, qai pluribus locis hanc uſurpauit ſententiã. Vt in Iliadis. I. n. are Kur G. saGaoo d cſt: de eni, radalu- SeNXdep Sü 18 L. ideltt Heflodus in libro, cu tiuas Mihi obuius ire caueto, prius qum 4 d eſt Noxx aliquid capias nam factum nouit& excorddsdsds. Rurſus in codem Hac alluſit Euripides in Bacchis: kaus„ uèe S9 2a„arep, id eſt: Nam didicit affnis
7 3 9
2 *
malo. De Pentheo, qui ſero, nec mſi ſua pernicie doctus, cœpit reuereri Bacchum. Neque huic diuerſum eſt, quod admonet ſenarius ille, inter Græcanicas ſententias celebri: H Aerdvoα νεννέν νςεέινηιι πνισ ſldeldl Tum iudicant homines, ubi iam pœnnitet. Eodem pertinet Vergilianum illudWM. Diſcite iuſticiam moniti,& non temnere diuoss. dasuArt ltem illud Demoſthenicum: Nõ emo tanti pœnitere. Vnde perquàm eleganter Fabius apud Euxipideꝛ i Titum Liuium, euentum, ſtultorum magiſtrum appellat: Nec euentus doceat hoc, inqui- ens, qui ſtultorum magiſter eſt, ſed ratio. Plinius in panegyrico, quem Traiano dixit, huiuſmo
i ſeram& infrugiferam prudentiam, miferam uocat: Terror, inquit,& metus,& miſera illa ex 3 periculis facta prudentia, monebat ut à repub.(erat autem omnino nulla reſpub.) oculos, auu res, animos auerteremus.
.
c Malo accepto ſtultus ſaſptitit. kxXXI Paulo diuerſius extulit Heſiodus, eandem tamen ſententiam, cum ait in libro, cui titulus:
Opera d dies:““
Qin VrsHνεμ̈ 1αε,
12. den. ee 4¼. 22 10..

ROT. ADAGIORVMN id eſt:
32 DBS. ERASMI E' r ˙, a.Jep d4 α vE10 LyG. Tandem ſua pœna nocentem
Conſequitur. paſſusq́; ſapit tum denic;ſiuſtuas. Ad din ſerkentiam aidetur alludere& Homerus in Iliados. ¼. Tiæ volne d&or uc„,id elt:
Vti tuo damno cognoſcas. Plato in ſympolio: 8 dn Kai 7or A„ο, 2.Jo 2u IJhararäch dr Touwu, d dnd oEo Fusrtzop adaMro NTc. 2NSSvM, MM dTladd Wouia, oc vHT10p xrdντα„νννννοε. id eſt: Quæ ſane tibi quoch dico Agathon, ne ab hoc fallari 8. ſed ex cognitis his, quæ nobis acciderunt, caueas: nec iuxta prouerbium ueluti ſtultus poſt 30 ceptum malum ſapias. Huc referendum& Plautinum illud in Mercatore: eliciter is ſapit, qui alieno periculo ſapit.In eandem ſententiam Tibullus elegiarum libro tertio:
Felix quicunq; dolore
Alterius, diſces poſſe carere tuo. b..“n Huc alludunt& illæ ſero ſapientium uoces: Nunc ſcio quid ſit amor. Nunc ego& illam ſcele/
ſtam,& me miſerum eſſe ſentio.&h, uix tandem ſenſi ſtolidus. Videtur adagium ex illa uetu ſtiſſima fabula manaſſe de duobus fratribus, Prometheo, atq; Epimetheo, quæ quidem reler tur apud Heſiodum ad hanc fermè ſententiam: lupiter iratus Prometheo propter ignem far
lo, ac mortalibus redditum: cupiensq́; lum ſimili retaliare dolo, Vulcano ne-
to ſublatum è cœ tali uls ocium dot, ut è luto puellæ ſimulacrum quanto maximo poſſet artificio fingat. Id ſimul atq
actum eſt, ſingulos deos deasc monet, ut ei ſimulacro ſuas quiſqʒ dotes adiungerent. Vnde & uirgini Pandoræ nomen affictum apparet. Hanc igitur omnibus formæ, cultus, ingenij lin/ guæq́; dotibus cumulatam, lupiter cum pyxide pulcherrima quidem illa, ſed intus omne cak mitatum genus occulente, ad Prometheum mittit. Is recuſato munere, fratrem admonet, utſi
aid muneris ſeſe abſente mitteretur, ne reciperet. Redit Pandora, perſuaſoq́; Epimetheo pf
Aidem donat. Eam ſimul ac aperuiſſet, euolantibusq́; morbis ſenſiſſet louis,& οωνααι νsν, ſeio nimirum ſapere cœpit. Vbi Heſiodus palam ad adagionem alludens ait:
Abrd 5 eᷣ⁴eναμναν νια aaAεν Ʒπν ονἀφ̈qSU. id eſt: b
Accepit, tactusq́; malo, tum deniq; ſenſit.
Idem ſignificat in Theogonia: Hæc. inquit, peperit rο,Gεεεμι
noAOp MNO/ATr4,p, XA⁴νρꝓινσο ε᷑ πιιααάαινμι.
Prometheum uafrum nominans, ac uarijs inſtructum conſilijs, Epimetheum poſt erratumſ pientem. Vnde& Pindarus in pythijs, appellat illum 2+ ⁷0ο, quaſi ſero ſapientem. Quod ipa etiam indicant uocabula. Nam ęꝶννινεν Græcis eum ſignificat, cui prius quàm rem aggre diatur, ſuppetit conſilium. ⁷νμυννει½, cui re peracta, tum demum coaſilium in mentem uentt. a⁴ενεεεεα, eſt conſilio malis imminentibus occutrere. Lucianus in dialogo quodam, exco- mico quopiam citat hunc uerſiculum dictum in Cleonem, quod ſero. nec niſi cõfecto negocio ſaperet: xoẽ 2oDedg Ie uerd rd 5αατ*, id eſt: Rebus peractis eſt Cleon Pr metheus. Idem in calce eiuſdem dialogi: 1r. rJ„e tae0sOD2, 1,Anec Tgop du 3 t Sp, id eſt: Nam illud quidẽ poſt rem conſulere, Epimethei eſt, non Promethei. Effer
tur etiam ad hunc neAacP Normſe s d 2ε—έονιιιι⁵σ¹ id eſt: Poſt mala pruden 5 Sp Lr*8:6, 246, id eſt, ut ſententiam magis quàm uerba red am: Quæ nocent, docent. At multo conſultius eſt alienis malis prudentiorem reddi, iuna
tior. Rurſum hoc pacto:?
Græcam ſententiam: B, rerα‿ς νη Ʒεν 1d Ʒι&G auck. id eſt: Aliena ſpectans, doctus euaſi mala. Circũfertur& illud oltrarie uigoſaatune Mortaleis, pudore& iactura doctiores euadere. iquid mali propter uicinum malunm. xXxxli — liaffhas apud Plautum in Mercatore: Nunc Fe uerum eſſe illud uerbum experiot, Ajuſa nuli eſle hioprer uſcium wla Jnſbos ex Plauti uerbis ſatis liquet, hanc ſentẽtiam m am„„.». “. Aeſiodus eleganter expreſſit in opere, cui titulus: 21„⁴; JS3 X,10p GMo urrot, rerree dcS01 EK, 390, e wrol. Diu ονι⁶ νιν⁶ν Nνο᷑η U y.,8 y Shacg. E Aosd 751 TAne„ öo⁸:„* υν˙-‿ 20A. 1 0* d Sde drdAorf i ͥ⁴ Pεro de Tin. id eſt b Si qaa
4 giqm dom Adlunt uiel Anes no Contraita T Deeſt honol lrtereatbo⸗ Neq; tatunn ſruatum el- qpllemukus rum biltotüt Bdogis Cum Necmaaus Matua ue Admonet? nos quim tarchum qul Kmadols dge lotarumeſt PoNan Ä9 Sapemalt
Soqates lemperin or mands, dac grati docen gratuito im enim ilum quempiam tum ſed oft hoepacto: mutua con canicasſent
Rn ah
13 Ken
Vüdsſeru
NManusn Viitur&
K bine X Täh Xcn axcium 1a nio. r ag 1 Käad d 1hr lübas ſ ilena. 19G u Beriar Taet
keroh
kurpä moliing
lorni

—
morbis ſenliſſet loubs 1 id eſt. rAa
ea f,wrabend
ſccat, cui priuqnn tum demam dn zas cre. Lucianus in dialogocaumn,
nem, quod ſero nec nliciin
e. id eſt: Rebus pencadl ——
ad, dd cihleias eſf, ut lententiam— auicnis malis prudenocu i
Si qua domi inciderit tibi res, tunc ilico omiſſis
Mantua uæ miſeræ nimiam uicina Cremonæ. AQdmonet autem parœmia, uti bonorum conuictum, nos quam maxime poſſumus abducamus. Proinde ſcitum eſt illud Themiſtoclis apud Plu-
not KOz S- Aig
3 Fandem ſententiam Sophocles ſimpliciter extulit in Oedipo Coloneo:
CHILIADIS PRIMAB OENTVRIA I. 33 Adſunt uicini zonis.cinguntur at ipſi
Affines. noxa eſt, uicinus ut improbus ingens,
Contra ita maxima commodiitas, ſi commodus adſit. Deeſt honor huic, bona quem uicinia deficit, at nec Intereat bos, ni uicinus ubi improbus adſit.
Neq; tantum inter prinatos uicinos hæc ſententia locum ſeruatum eſt, populos à uicinis ſubuerſos. Quemadmo qui ſe mutuis cladibus euerterunt inter ſeſe finitimi. Item rum hiſtoriarum meminerunt Heſiodi interpretes. Hu Eclogis, cum ait: Nec mala uicini pecoris contagia lædent.
habet, uerum etiam experimẽtis ob dum Aetolis& Acarnanibus euenit, Catthaginenſibus& Byontinis, qua- c uidetur leuiter alluſiſſe V ergilius in
Et: & conſuetudinem expetamus, à malis
tarchum: qui cum prædium quoddam uenderet. hoc quoq; præconem addere iuſſit, èri ue]J &*οεƷoug EXa Jiroua, id eſt, quod uicinos etiam haberet bonos, quaſi uicini cõmendatione futurum eſſet longe uencdibilius. Neg; multum abhiorret hine illud eiuſddem Heliodi carmen: Lvfes 1au 7voFd Erc.(dek Sæpe mali malefacta uiri populus luit omnis. Kelle en manumficckt.. XXXIII Socrates in Axiocho Platonis ait Prodico ſophiſtæ, hunc Epicharmi comici uerſiculum ſemper in ore fuiſſe: H xαν, alo X6α uvia, S0ε 1 1σ Q2εᷣεοοςαν, id eſt: Alirccat manam
manus, da quiddam& aliquid accipe: uidelicet hominis quæſtum facete taxans, qui neminem
gratis doceret,& à quo ſe quoq́; quæ tum dicturus eſſet, didiciſſe afirmat: at ne id quidem
gratuito, imò numerata mercede. Sententia digna tum homine Siculo, tum uafro poeta. Sic
enim illum appellat Cicero. Monet autem, neminem fermè mortalium inueniri, qui uelit im
quempiam beneficium collocare, à quo non ſperet aliquid emolumenti uiciſſim ad ſe reditu- rum:ſed officium inuitari officio, beneficium beneficio prouocari. Idem adagium effertur& hoc pacto: Xsis Xεοα νπνφε, id eſt: Manũ manus lauat. Idem pollet utraq; metaphora. Nam mutua commoditas eſt, quoties uel fricat, uel abluit manus manum. Circunfertur inter Græ- canicas ſententias huiuſmodi diſtichon:
Au Sud Ko⁴*πmυ αα νπόνινν.
Xei X&ο‿ via, dετννλμέε ε dαπτυνG lc eſt⸗
Vrbs ſeruat urbem, ſeruat itidem uir uirum.
Manus manum, digiturq; digitus abluut.
Vtitur& eo Seneca in ludicro libello de morte Claudij Cæſaris. . CGratia gratiam parit. XXXIIII
H X,iα αεν σeν, id eſt Gratiã adfert gratia. Rurſum apud eundẽ in Aiace Maſtigophoro: Xdεε Xαςκνν ν⁶ s p rinrS ᷣee, id eſt. Beneficium ſemper beneficium parit. Quod Heſiodus uelut enarrans in primo Georgicoòn: T 9 toua 21X ,10]) odur. ogvcu, x G bodep S—, dn T6 9u 5o4sp 4 dS.
AG6rh H TIe IdNS,, Adσν υ Ldcαεa.
4
4 4.
Q uibus ſignificatur beneficium inuitari beneficio,& officium officio prouocari. Euripides
1
inHelenaana Xdνε ο Ʒακν eᷣάἀ ASer.
Beneficium beneficio reſpondeat.“.eees deete
9— Par pari referre. Iop loo Erοέν⁴. XXNV
Terentius iu Eunucho parœmiam uſurpat, ſuperiori nõ admodum diſſimilem: Par parire-
ferto. Qua menemur, ut tales ſimus in alios, quales in nos illos experimur. Ac iuxta Medeam
Euripideam amicis ſimus amici, inimicis infeſti, in perfidos perfidi, parcos parci, clamoſos cla
moſi, impudẽtes improbi: deniq; utcunq; msleumn merito ſmliverallemoe. Idem in Prologo onis: Quod ab ipſo allatũ eſt, ſihbi id eſſe relatũ putet. Non incõcinne tum quoq; uſur- Phormionis: Quod 5 alhatd Cltejibi u elle elat Puns dan e3nge.

—
———— —ö—— ————— ————
—
ERASMI RO T. ADAGIORVNM
i8 cias blandicijs, promiſſa promiſſis penſamus. Huc ando uerba uerbis, blandicias!.I. e. n
Pacincr Reſichen illepidum, quod refert Ariltoteles libro morallum u Dionyſius citha Perku ccerſiuerat, ut ſibi caneret in nuptiſs: atq; cui eo his pactus eſt legibus, ut quo dodius roœedlum a: ſiorem ferret mercedẽ. Annixus eſt omni artificio citharœdus, uti
usc caneret, hoc copio 7 t noſtridie pactam merc weie Erillime caneret, ſperans ampliſſimum præmium. At poſtridie pactam mercedemte
Uhcent mulico, qui conduxerat, ait iam perſoluiſſe ee daoa ee Poliejins— demnpe 5 pari retuliſſe, proq́; uoluptate repoſuiſſe uoluptatem, ſpem lucri eni ſen 1 2 ga 5 e e ior fuerat quo magis ex arte cantaſſet. Verum hoc loco neee phi 41 ph z e 9 ri 1 um propterea, quod alter id quod uolebat accepit:alter, eo quod expectabat, truſtratus eſt. iu uidetur reſpexiſſe Euripides, cum att in Andromache: 26,ο αρ μ⁴μ, ⁶νενερον dri Jera-. eſ O0 uuε μιν‿ rs28 Juuε μεινιιρ. id ett: Modeſtus in nos ſentiet modeſtum item, b
s autem nos reperiet concitos. b b b Hooeſam naar uideri poteſt 3 compotationibus ueterum Gcorumf äped quos æqualibus cyathis bibere mos erat. Archippus in amphitryonelecunda adue thenæum 1 bro decimo: rle Exiσασνν σπφνιι᷑¶ mG m,αεάανσ‿αμοε 1σον εσ, id eſt: Quis par ſcele miſcuſevohs pari? Item Cratinus in Pytine: rp&τον 1οσ qesout Ko 4. dxrigouν, id eſt: t par pari ted dentem, ego autem accepero. Item libro ſexto: ov Si& O o T SGa Ioo 1s 1d5 Sd m Aoνσντιν id eſt: Non per eos qui Romæ piſcem uendunt, parem pari: lentiens lingulos pan precio æſtimatos uendi. Brat hæc uox isο ν, ſolennis inter propinandum, ut ex eodeman tore facile liquet. Ea ſignificabant, aut pares eſſe cyatfios, ant tantundem additum aquæ, quan tum ineſſet uini. 1 b b
Eadem menſura. XXXVI Quod modo retulimus, uidetur pariter& ad officij,& ad iniuriæ retaliationem pertinete, uerum ad beneficij penſationem magis referendum, quod ait Heſiodus: A* ꝙ) e O op, lns cοt. id eſt: Aut menſura eadem, aut melius quoq;. ſi qua facultas. 1 Quo docet officium remetiendum ele eadem menſura, aut etiam copioſiore, ſi ſuppetat facul tas: prorſum̃q; hac parte imitandos eſſe fœcundos agros, qui ſementem depoſitam, multo cum fœnore reddere conſueuerunt. Citatur à Luciano prouerbij uice in imaginibus: Ab έ—σ ενε½ ασν xυ&ιiν, id eſt: Eadem menſura, quod aiunt, aut melius. M. Tullius epiſtolarũ ad Atti cum libro decimotertio: Ego autem me parabam ad id, quod ille mihi miſiſſet, ut au ρν ◻* s & kuod Xio, ſi modo potuiſſem. Nam hoc etiam Heſiodus adſcribit,&ε 2eννααε. Hocadu gium non grauatus eſt uti præceptor noſter Chriſtus in euangelio, cum ait futurum, ut qua menſura fuerimus alijs emenſi, eadem nobis alij remetiantur. Sic enim loquitur apud Matthæ um: E& eidar lve, bHε˙de. 9)% α At ᷣ᷑ mμάς ⁶φ SNR q* dp, id eſt: In quo iudicio iudicatis, in eo iudicabimini. Et qua menſura metimini alijs, illa remetientur uobis. Craſſa Minerua:Pingui Minerua: Craſſiore muſa. XXXVII Minerua, iuxta poẽtarum fabulas, artibus atq; ingenijs præſidet. Vnde& illud fluxit: Inuita Minerua. Præterea illud: Pingui ſeu craſſa Minerua:quod quidem iam olim prouerbij uicec lebratur. Columella libro de re ruſtica duodecimo: In hac autem, inquit, ruris diſciplina non conſideratur eiuſmodi ſcrupuloſitas, ſed, quod dicitur, pingui Minerua, quantumuis utiſe con tinget uillico tempeſtatis futuræ præſagium. Idem in primi libri præfatione: Poteſt enim nec ſubtiliſſima, nec rurſum, quod aiũt, pingui Minerua, res agreſtis adminiſtrari. Dicitur pinguio re Minerua fieri, quod inconditius ſimpliciusq́;, quaſiq́; indoctius fit, non autem expuiſita are nec exactiſſima eura. Vnde& Priapus ille, cum rem obſcœnam, quam poterat urbanius, pe inuolucra uerborum petere, nudis uerbis rogat: Hrallo inczult. Ainera mea eſt... nt Aatigs Phloſoph endelekib no,non exactis illis Stoicorum rationibus atq; argutijsin/ ſimplicem ac ſyncerum:
Ruſticus inqant anormus ſapiens, craſſaq́; Minerua. Sawch d5 dus libro decimoq uarto, capite primo: Nequaq́; tamen id cenſebat in tam breui, exi uoq́; uitæ patio, quantouis hominis ingenio comprehendi poſſe,& percipi, ſed coniectari pauca
philoſophiam moribus exprimentem, neq; tam diſertũ quim
ChI pauca quad
nexvriig,
tutionum 2¹
doneospine
laclegant udn8, Cä peruolgii
& apertius 3
de Rand uadtsſi Indoctiuip relcoqud quod hurc: Tahsi hng Apertiusmi vocant ole gelccet napt nonnaliph cula aut cerc tentis imel ſoteleswul
Tritäſlür diendũ doc matur,à quc
mm caies!
ndolar. ſlercordas bisinsrel wmadeo odirloen ad uſura: uidetur. hoc maxj ro libro d luag hisa (at M. Tul oetretur q noninſcite Atem beſt qubos non denus,Ar miepto omniemal biäaſos nüusincata rohempo llendn la blioren
der loqäar d

b„ 1 ri ſoa 1005 ie 8 ndunt, parem pati.* onu inter Deopimandum gan 208, unt tantundem litan
lcij.& ad iniurix retllaf quod uit Heſiodas
d eſt:
ura, aut etiam copioſpa ros. qui ſementem depotn ouerbij uice in imainda 7 aut mehus. M. Tulsqihai id. quod ille mihi miſſſaxax
1 8
chodus adſcribit, au uach in euangciio, cum ätum; eantur. Sic enim loqutuuſt
1. Alpan, uPDic 1% tel 4
¹
metimini alijʒ ilh tcrctri In: Craſſiore muſi. Ml
. SKuctl. eni prxſidet. Vndedèlimi quod quidem ium oimyei
in hac autem mastmn— i. pingui Nlineri qmm⸗ peimi lidri præfitione Dalr es agreſtis adminitan Dans c indoctius fit, non autm Obſcœmum, quam potmn
Pauca quædam:&, ut uerbo ipſius utar, aαάινεκοοp, id eſt: craſſius& pingui Minerua.
tutionum oratoriarũ libro primo:Libet propter quoſda cant, muſa, dubitationem huius utilitatis eximere. nuenitur aliqnoties a
CHILIADIS PRIMAE OCENTVRIA 1. 35 Craſſiore muſa
. 1 XXXVIII
noureνα αμάνισνν, id eſt: Craſſiore muſa. Eandem parœmiam ſic extulit Quintilianus, inſti-
m imperitiores etiam craſſiore, ut uo-
ſa, dub pud ſcriptores nõ ini/ doneos, pinguiore formula, pro eo quod eſt, planius atq; intelligibilius. Rudius ac planius.
XX Inelegantius quidem eſt illud apud Græcos, ſed idem tamen IM
pollet: Xa d5Sdo i οεεε‿
Fop&irε, quod apud eundẽ refertur Gellium: Noſti enim, inquit, credo uerbum illud uetus&
peruulgatũ,&. ανανιει εο tin& A⁴ρᷣςμεο½, id eſt: indoctius, rudiusq́; quodãmodo loquere,
. 3 zyertus ac clarius fare. Sumptum apparet ex Ariſtophanis comcœædia, cui titulus Ldπεμρφιαάονν id eſt, Ranæ.
A*⁴μαχα‧⁴εέςμ˙ε⁴εά 710 irs 10) T⁴⁵α⁵ςμςοmꝓ☚.
id eſt: Indoctius proloquitor, atq; clarius. Quo carmine Ba cchus Euripidis obſcuritatem taxat, qui neſcio quid parum dilucide propoſuerat. Suidas& interpres admonent ſubeſſe prouerbium,
ic eſt:
quod hunc ad modum feratur:
E⁴⁵αοέε⁸εε⁶ν⁴μο ,Xſ ⁴◻εε εεο edoop,
Apertius mihi loquere, atq; indoctius. Suſpicor inde ſumptũ, quod antiquitus illi oοσο, quos
uocant, ſoleant myſteria ſapientiæ quibuſdam ænigmatum inuolucris data opera obtegere, ui- delicet ne profana turba, ac nondum philoſophiæ ſacris initiata poſſet aſſequi. Quin& hodie nonnulli philoſophiæ ac theologiæ profeſſores, cum ea quandoq; tradant, quæ quæuis mulier- cula, aut cerdo dicturus ſit, tamen quo docti uideantur, rem ſpinis quibuſdam, ac uerborũ por
tentis implicant& inuoluunt. Sic Plato numeris ſuis obſcurauit ſuam philoſophiam. Sic Ari/ ſtoteles multa mathematicis collationibus reddidit obſcuriora.
Sus Mineruam. 1 b XI. Tritiſſimum apud Latinos autores adagium: d lib a lwaꝝ, id eſt: Sus Mineruam, ſubau- diendũ docet, aut monet, dici ſolitum, quoties indoctus quiſpiam, atq; inſulſus, eum docere co
4
natur, à quo ſit ipſe magis docendus: aut, ut Feſti Pompeij uerbis utar, cum quis id docet alte/
rum, cuius ipſe eſt inſcius. Propterea ꝗuo us, tutela 2
tribuitur à pocẽtis. Porrò ſue nullum aliud animal magis brutum, magisq́ ſordidum, ut quod
ſtercoribus impenſe gaudeat:uel ob iecoris magnitudinem, quæ ſedes eſt concupiſcentiæ ac li bidinis:uel ob narium craſſitudinẽ,& olfactum hebetem: unde fit ut non offendatur fœtore,
Cæſar apud Ciceronem libro de oratore ſecundo: Sic ego, inquit, Craſſo audiente, primum
loquar de facetijs,& docebo ſus, ut aiunt, oratorem eum, quem cum Catulus nuper audiſſet.
5

—*— —— 18—— 5 ——————
———————
——
—
ſus Mineruam,
„ 1 2 neruam, reſpondit: dura ℳ
Hodœporis:
BRRASMI ROT. ADAGIO RVM-
ebat eſſe oportere. Idem Cicero libro de natura deorum primo: Nam& ſinon ut aiunt, tamẽ inepte quiſquis Mineruam docet. Nieronymus in Rufinum: quorũ tu iactas lcientiam:& dum peregrina ſectaris, pensè tui ſermonis blitus es: ne uetere prouerbio, ſus Mineruam docere uideatur. V ſurpat idem uerbis commu Mlicn iſtola ad Marcellam, cuius initium: Menſuram charitas non habet. M. Varro à tatis in 85 adagium a8 fabulas retulerunt id, quod ex Pompeij uerbis licet conijcere. Quam Puernera in medio, quod aiunt, poſitam, ineptis duo1 inuoluere maluerunt, qua m ſimplic rem, mie Celebratur à multis Dęẽmoſthenis ſcomma:qui cũ Demades uociferaretur in eum tercefenee-e B2nwn, isrssh d al5 3näe, d eltDemolthenes uut Rwnſerne ah Q wi Ttνενπσι§& υ ⁵ιόιάε᷑οu AX5ꝓ,u, id eſt: Atqui nuper hæc V terio fuit deprehenſa. inerua in adulterio u S cum Minerua certamen ſuſcepit.
Cum hoc aut idem, ut certe
ſœnum alios a
Prætermitto Græcos
XLUI
I or* 2lc Lenp Noic's. 8 id eſt: b Cum diua eſt auſus ſus decertare Mineruau... Quoties indocti ſtolidiq;,& depugnare parati, nõ uerentur ſummos in omni doctrina uitos Mertamen literarium prouocare. Theocriti enatrator ſic efferri uulgo Molxuiop ſcribit: v 3p a862 dSlcblip iS dag. id eſt: Sus cum ſis, cum Minerua contendis. Inuita Minerua.. XLII Latinis& illud eſt celebratiſſimũ:lnuita Minerua, pro eo quod eſt, refragante ingenio repa gnante natura, non lauente cœlo. Cicero in officijs:Inuita, ut aiunt, Minerua. Idem libro epiſt famil. duodecimo: Quinquatribus frequenti ſenatu cauſam tuam egi, nõ inuita Minerua. Ru ſum eiuſdem operis libro tertio: Idq́; me quoniam tu ita uis, puto me non inuita Mineruah
cturum. Horatius: 3 Ta nihil inuita dices, facies ue Minerua. b Huc alluſit Seneca, cum dixit, male reſpondere coacta ingenia. Abijt& taurus in ſyluam. XLIII
P'a 1) r⁴⁵ρνο εμνι Ʒνu, id eſt: Abijt& taurus in ſyluam. Paſtorale prouerbium allegoti ſubturpicula, ſignificans diuortium, ac neglectum ueteris amicæ. Tametſi licebit in uſum ues cundiorẽ trahere hoc modo:ſi per iocũ accõmodabitur ad eos, qui priſtinos amicos negliger uidentur,& à familiarum congerronumq́; grege deſueſcere. Aut in illos etiam, qui a ſolitis de ſciſcunt ſtudijs, diuerſumq́; uitæ ſequuntur inſfitutum. Theocritus in Idyllio, cuius titulus et Theonycho, nominatim etiam prouerbij uice refert: AO ld Aεra ri, 2 M T‿ dr Nap. id eſt: Fertur& hoc olim, in ſyluam ſecedere taurum. b Queritur autẽ amans ſe iam pridem ab amica relictum, plurimurq; iam eſſe temporis oſten
dit, quod illa ſeſe Lyco quodã oblectet, neq; omnino curet ad priſtinam redire conſuetudinẽ
non magis quam tauri, qui& ipſi nonnunq́; à uaccarũ armentis ſecedunt,& aut reliquis aget
gantur tauris, aut ſolitarij per nemora uagãtur, nullo fœminarũ deſiderio tacti. Eum ſeceſſum eum̃qʒ; uaccarũ neglectum, qualic diuortium, paſtores peculiari uerbo uocãt xrtαο να⁵, uo ce nimirũ compolita, iu ν&αά α⅜ 1 τμέναν sbα ντανρνέονενν ſpicere, neglige nin m— AT5S T dr 1A⁴έ‿ει ðμρ απταραμέοινέιν quod eſt deſpicere, neglige- rech.ac pro nihilo ducere:& 2 70 KyEAA, quod armentum ſonat. Ac tum berμαανκαα³εν, dicũtu tauri, cum ſegregati à uaccarum cõmercio, adeo non curant illas, ut nõ modo coitum nõ aphe tant, ſed ne paſcuis quidẽ idem uti uelint. Hunc animãtis morem, ſimulq́; uocem ipſam eiti butam rei demonſtrat Ariſtoteles libro de natura animaliũ ſexto, his uerbis: O'cæ roiνο rh . 2 1 2. 4 4 4 4.. à. 1„ 65. 5Xeic, rörs Nuεν᷑ αανιιοιαιαο ν μέμν V&Moig, S 5 6 tHop o-o Aeε NANG EITI9, 3 AaASa rtAaXSp.*OCue)0 Frye h r Lrtlec, do Savovr, , Ar Pe l. 7 di½ 0 1„* Tü Lrre,o, du Pc vov FI Alp, dAcG ra yd &ντα τ π-ϑs, du σαονεέιαον de As;— 6„eue erban d doνςτqtue SAciue e e Xe. Ea uerba nos appen Senus magis quàm annumerabimus, hoc modo: At taurus, cũ tempus coitus adfuerit, tun emum incipit Lömanus cum uaccis paſcuis uti, curhq; reliquis tauris dimicat. Nam antel tempdiie eer eſe paſcũtur, quod quidè appellant, àαμιάꝙν△αάν⁴ρ. Sanè qui ſunt in Epiro proui ciatauii æpenumero triũ menlium ſpacio nõ apparent. Porrò fera animantia, aut omnia aut certe pleraq; ante tempus coẽundi non aggregantur ad cõmunes cum fœminis paſcuas. Ilud
admonita
quàm maxime finitimum, quod apud Theocritum legitur i
—
ſotelcam! 9 ur nem autenn librariorum ue dearmer gemtam in pete pdig. ſoiar prat 2*ν* A,1 Bokoa 1Ä 1uc aud duckp arao
Aaq bipale
krrant&n Ad hac S. negiigeret Murgoi Ilelztus n lice lub ni Autaliqua DiGern Socmfort Prradund Aut herde Derduc Ile latus Uice ſab; taurum it tataurum atmenton te memini Necmog! Ur gem däords thadala kaüdäad aniga, E bl r 4 denon quiſale kubeniy cebit app 139. Ne lork äſ

ingenia.
ſylaam Palloriepoma
eris amicæ. Tamett lattun
ur ad eos, qui pritnummm eſcere Aut in illos cim gail 2. Theocitus in lcyiaut
d eſt
m, plurimum iam eſemm curet ad priſtinam ndtmia armentis ſecedunt àuim xmiturũ deſiderionifnit
&
s peculiari uerbouociarii
dum ſonat. Ac tum mr urant ills, ut nõ moccimn nali ſexto, his uads 3
8 1 4. 30p un 4,745 han Bane 4 Oaort 12P An,
b Pore, eic gerere: reliquis autẽ tem
3 um conuictum ſequi, ſed Hãc autem taurorum
A/ Ae, 2; 4 49 A 21 1 O& i, id quod Ariſtoteli præſertim eo in opere penè familiare deprehenditur? Dictio⸗ nem autem illa a a non eſ.
plum, præſertim in uoce, neq; magno- utpote cuius aim uel ipſa ſtatim indicat etymo-
q; legatur:& ta-
rrant,& gregis diuortia quærunt.“ Ad hac Suidas oftendit, rao,ν&τενμέεαορο appellatũ 3 ay Na erAꝓouSrra,id eſt, qui negligeret armentum. Huc mihi uidetur nonnihil alluſiſſe V ergilius in Sileno: b
Ah uirgo infelix, tu nunc in montibus erras. Ille lat us niueum molli fultus hyacintho
Ilice ſub nigra pallentes ruminat herbas: Aut aliquam in magno ſequitur grege.claudite nymphæ Dictææ, nymphæ nemorum iam claudite ſaitus.
Siqua forte ferant, oculis ſeſe obuia noſtris Errabunda bouis ueſtigia:forſitan illum, Aut herba captum uiridi, aut armenta ſecutum“ Perducant aliquæ ſtabula ad Gortynia uaccæ. Cum enim ait:
Ille latus niueum molli fultus hyacintho
Ilice ſub nigra pallentes ruminat herbas, taurum innuit, xrιααέ‿ν Item cum ait: Errabunda bouis ueſtigia. Significat autem poë ta taurum, quẽ adamabat Paſiphasẽ, aut prorſus, Xrεμέαρνσ&ꝓάέ aut eatenus&ταμαμαωꝙναιꝓ ut ſuo armento neglecto, uaccas alias ſequeretur. Porrò de pugna taurorũ inter ipſos coitus tempo/ re meminit idem Maro libro Georgicòn tertio: Nec mos bellantes una ſtabulare, ſed alter
Victus abit, longeq́; ignotis exulat oris
Mualta gemens ignominiam, plagasq; ſuperbi
Victoris, tum quos amiſit inultus amores, Et ſtabula aſpectans regnis exceſſit auitis.
Equidẽ arbitror hanc ipſam uocẽ ſi deflectat᷑ alidò, prouerbialẽ eſſe, quemadmodũ ſunt& illæ:
æε½& πτ νωασ̈ʃ½ν,àd eamq́; potiſſimũ reſpexiſſe Theocritũ, cum ait prouerbio dici: Sa OMTaνςν‿ άχη oßS,, b“ Vnde non inconcinne quis dixerit, maritum diatius ab uxore ſecubantem,&rαιανννο:& eũ qui familiares deſierit interuiſere,&rιμμινυνν qui diutius à muſis, ac librorũ abſtinuerit con tubernio,& τιμμαν ‿υιφν.! tem qui à conuictu hominum abhorreat, ſecumq; uiuat, xriεαενο li cebit appellare. Et qui a legitimo contubernio aberrarit. ſeceſſeritch non inepte dicet᷑&ri ααν ASꝑ. Nec ꝓrſus abhorret ab hac forma, quod eſt apud Ariſtophanẽ in Lyſiſtrata: n ⅞&au 5da νο ερ̈ Siοn, id eſt: Domi abſq; tauro cœlibem uitam exigam. Sie enim LEuſ ir

38 DS. BRASMI ROT, ADAGCIORWN ccelibem fœminæ, negligentis taurum, id eſt, maritum. Sic& Horatius: Gur cbir Pereat male quæ te b„. LAlon Surohi taurum, monſtrauit inertem. leßb Annus producit, non ager. XLIIII tantibus E're qtbuxi Lꝛa, id eſt: Annus hrodueſt ſegeiem non aruam aemütiehion prouerbial— wwirn uod refertur à Theophraſto, libro ge plantis Oclanoilie LueNp 5 490 Nn 8 u”m qubcon 35 OueG Fu ra, AO 6AXοο,8 76) T5 AcJSaaiz, EbNAr O U r 50 5 idi nad x Fhn voplijop.&rνa Luοαν μοανσσελέαιισερνν, 29AAde. 19 AeJoyors f. Gid 1 rasori Afnbse 229a 7 ALy oip, bun 4MG, ST. ere isd aux ee, Ee ee Rr cscde rae 2if ic eſt: Ad in Jhaiabe crementum autem alimentumq; plurimum quidem cœ itempeties, le licn anni cõditio eltus arbitt iuuat. Etenim ſi imbres, ſerenitates, ́ hyemes accidant opportunæ, cuncta eu atq; uberi- gents Vn us proueniunt, etiam in lalluginoſis, ac parum pinguibus agris. Vnde non ab re eſt, quod pro pelamobe uerbio dicunt: Annum producere fructum, non aruum. Veruntamen non parui refert qur chereden b ſit regionum ratio. Dic illud obiter admonendum duxi,in im Prellis exẽplaribus legi a ahãt dcuerlu G id eſt. nõ recte:atq; hoc ipſum, ut mea quidem eſt opinio, ou uai, partim quod Theodoru Nuncm 6 Gaza uerterit hoc loco non perperam:partim quod nõ perinde quadret ad Theophraſti ſen⸗ tentiam. Nam is fatetur uerum eſſe, plurimum habere momenti cœli conditionẽ, id quod e Diaust 3 prouerbio teſtatum ſit, quo non ſine cauſa tota prouentus ratio tribuitur aẽri, tamen nonniti gultinum etiam diſcriminis ſitum eſſe in ipſo ſoli ingenio. Proinde legendum ſuſpicor pro du xe⁵λεοε, bu dios quide V oe, id eſt, non temere. Quanquam equidem uideo& illud au αααQυάνo, utcũq; poſſe defendi. niuntatq! V Nimirum ut Theophraſtus improbet uulgare dictum, quod cœlo momentum omne tribu⸗ tellide uul Ka it cum& à ſoli ratione magna pars pendeat. Mihi tamen ſuperior lectio magis arridet, atq; hu appateb cu M ic meæ ſententiæ, doctos calculum ſuum addituros exiſtimo. Repetit idem adagium libro de tsin hoca Vh cauſis plantarum twertio, rationem reddens, cur in frigidis pariter& calidis regionibus triticũ los ad Tim proueniat, haud negans agri naturam nonnihil conferre ad fertilitatem, ſed multo maximum gt pedem momentum habere aẽrem circumfuſum,& cuiuſmodi cœli uentorumq́; temperies cõtingit. ni& ad ho tũ ad quos flatus oppoſitus ſit ager. Meminit& Plutarchus in Sympoſiacis, decade ſeptima. petiotes I problemate ſecundo. Porrò ſilibebit uſum prouerbij dilatare, non intempeſtiuiter accõmod abluditilla A bitur in hanc ſententiam:ſiquis dicat ad uirtutem, educationis rationẽ longe plus adferre mo audiendat menti, quàm genus:ac plane perparui referre, quibus maioribus ſis natus, ſed multo maximeꝗ bus rationibus educatus, quibusq; moribus ſis inſtitutus. Nã cœlũ uelut educat, quod prog- Mrdch gnit terra. Ad hoc adagij uidetur alluſiſſe Euripides in Hecuba, quã ita loquentẽ facit: terderrat 0 Unsp—„εο μ Qν μρ εαᷣάπ 1 ſcen A TuxG*ε dode,2usdea oe.. runqunn A XSusi 3 g⁵αν τνασ ε½ Secèp Ruu Txp. turqaid 2dp dicwon nag op; avb⁵eεσο 5 4. xsi, prinoſ I 0.800 Touu d,uep dNo, /Ald 4ε, ui gepe 0˙+o 20d8,A6,dde u‿‿αοονοα υνο Erau a Suo7 Diεꝓ, 5, a usde kS Kei. mun eſſe 8*½ d: uõ fiaqε᷑πνν* p Boqo aggreciũ 'G A F' Xa*έν τ μι bεοναα ααακάν Aidoειρ οανν. id eſt:. reducerei Non nouum ergo⸗.ſi mala b inrdlude Fauente cœlo, terra, fert ſegetem bonam: Caedreß ” Bona, deſtituta, quibus opus fuerat, malum rode ne Fructum ædit: At mortalium, quiſquis malus i ad 8 Nil poſſit aliud eſſe, quàm ſemper malus, b p. Erugi uſq; frugi. Sors nec ingenium uirri men 1 Aduerſa uitiat, ſed probus ſemper manet. b“ di t Vtrum id parentum, an educantium magis:? rridn eabte ncepernen aher ectgfhedrlhnteruth nandencen nire ſuie nna D drcluun 4 dere venituræch inſtitutioni, miratuŕ proinde non idẽ 4 heveder ſtitutio, quam genus I. du,e 3 egetum accidat. Porrò quanto plus ualeat n aberrane Pus, cquorum aßerj Vcutus eleganter o endit, prolatis apud multitudinem duobus canl Calum t 9 ſ er ingeneroſa matre natus, propter inſtitutionem gnauiter ferã eſt inſecutus Aer generolis ortus parentibus, quod inſtitutus non eſſet, turpiter relicta fera, ad odorem 4 Quii

emomenti cci ondiiine 4 C.
Ntus ratio triduitar zr 14
lu 00 1a.X., ut 5,
ltimo. Repetit iden dis pariter& calddi 95 re ad ſertlitatem, ſed nadd
li cœli uentorum terpeni archus in— lilatare, non intempeſtuidn ationis rationè long qua naioribus ſis ruten us. Nã cœlã uelut ecduct a
Hecuba, quã tabasst
audiendum mouet pedem. Nam ſenſim quidem mouet, at grauius premit.
C HILIADIS PRIMAE CENTVRIA I.
39 nis ac cibi reſtitit. b In uado. b XL. U Metaphora prouerbialis: In uado eſſe, pro eo quod eſt in tuto, citraq; diſcrimẽ, ſumpta à na
tantibus, aut nauigantibus. Terentius: Omnis res in uado eſt. Plautus in Aulularia: Hæc pro- pemodum iam eſſe in uado ſalutis res uidetur. Vadum autem eſt aquæ fundus, in quo quiſ; quis conſtiterit, is am effugit periculum ne mergatur. b
In portu nauigare. XLVI Affinis eſt huic allegoria:&ν HνGνε λεſ,id eſt: In pPortu nauigare:qua ſignificamus nos iam à periculo abeſſe. Propterea quod qui medijs adhuc in fluctibus nauigant, hi uentorum& æſtus arbitrio nauigant. Contra qui iam intra portum ſunt, nihil habẽt negocij cum undis, ac uentis. Vnde uulgatiſſima metaphora, hominem in cuius præſidio conquieſcimus, portũ ap/ pellamus.& qui ſele ad tranquillam tutamq́; aliquam uitæ rationem traducũt, in portum ſe re/ cipere dicuntur. Terentius in Andria: Nunc huius ꝑiculo fit: Ego in portu nauigo. Maro pau lo diuerſius in Aeneidos libro ſeptimo: b
Nunc mihi parta quies, omnisq́; in limine portus.
6 Bos laſſus fortius figit pedem. XLVII
Diuus Hieronymus oppido quam elegans adagium uſurpauit, ad beatum Aurelium Au guſtinum ſcribens, eumq; deterrere cupiens, ne iuuenis ſenem prouocet. Propterea quod tar- dius quidem ad pugnam excitantur hi, qui iam ſunt ætate quali feſſi. Verum idem grauius ſæ uiunt atq; urgent, ſi quando ſenilis illa uirtus iritata recaluit: Memento, inquit, Daretis& En/ telli,& uulgaris prouerbij, quod bos laſſus fortius figat pedem. A ueteri trituræ more ductum apparet, cum circumactis à bubus ſuper manipulos plauſtris, grana excutiebantur:partim à ro tis in hoc armatis, partim à taurorum ungulis. Et lex illa Moſaica, quam citat apoſtolus Pau- lus ad Timotheum uetat, ne boui trituranti os obligetur. Itaq; bos laſſus, quoniam grauius fi⸗ git pedem, magis eſt ad trituram idoneus. At nõ item æquus ad curſum. Poteſt alluſum uide. ri& ad hoc, quod iuuenes corporis agilitate præpollent: Senes in ſtataria pugna, ac uiribus ſu periores ſunt, id quod& Vergilius in Daretis& Entelli cõgreſſu declarat. Nec admodũ hinc abludit illud, quod in Græcorum collectaneis poſitũ reperio: εεαιααόν ⁸ε id eſt, Lente bos, ſub/
Tota erras uia. XLVIII T 7⁴σ* π† ραφρσεντενέάᷣκ, d eſt: Tota aberrare uia. Prouerbium eſt in eos, qui uehemen/ ter aberrant. Terentius in Eunucho: Tota erras uia. Trãſlatum à uiatoribus, qui nõnunquam ita ſolent aberrare à uia, ut non ſine diſpendio quidem, tamen quò tendebant, per ueniant: no/ nunquam ſic aberrant, ut longe diuertant,& in diuerſum tendant. Vnde& exorbitare dicun⸗ tur qui à uero aberrant. Ariſtoteles in Ethicis:Haud tota aberrant uia. Idem naturalium libro primo. ſcribit priſcos illos philoſophos naturalium cauſarum ſcrutatores, exorbitaſſe, ac uelut è uia depulſos, prorſus aberraſſe à uero. Sumptum eſt ex Ariſtophanis Pluto: n 7 a ra⸗ τταρν ⁵Qνντεαμμυεν id eſt: Via ne tota prorlus exerrauimus⸗ Quinetiam hodie di itant eos in uia eſſe, qui recto conſilio quippiam inſtituunt: extra uiam, qui qua non Sorket erelein aggrediũtur. Sunt fermè prouerbiales& illæ metaphoræ, doctis ſrütidnis Depe erc autar reducere in uiam: monſtrare uiam: facere uiam: ſternere uiam: aperire uiam: præcludere uiã: intercludere uiam. Cicero in prima Philippica: Quod ſi putas, totam ignoras uiam gloriæ. Celebre habetur& illud popheheeun Bene currunt, ſed extra uiam. de u*ν τέέαάνωιυνᷣ α⁸t⁷ nae rie d9 8. b T Ihas Keh. Ieees Toto cœlo errare...„„ Se X HHuic confine eſt, quod uſurpat Macrobius Satur. libro rertio: Nunquàm ne iuclenean 6 fid⸗ xtate tibi uenit in mentem:toto, ut aiunt, cœlo erraſſe Vergilium: Sumptũ uidetur ex Ariſto- 192e„ 1ae A,8,., S„4 du Cvio— ο. Ab Euripide dicitur in Aeſchylum, qui plu- Phanis ranis: ihus oun ate war ,yia J b7 Phaẽthontis, aut Cereris fabula: uel à rimũ erraſſet in his quæ dixerat. Metaphora ducta, uel à Phaẽthon, acr de naucieri ei ue, nauigantibus, qui cœli ſyderumq́; obſeruatione curſum moderantur: proinde auclerbei de⸗ hementer aberrant, in cœli parte longe diuerſa, cynoſuram imaginantur rnearkOc aberrant curſu. Niſi malumus cœlum pro regione accipere: uelut Horatius: Cœlum non animum mutant, qui trans mare currunt.
Suo iumento ſibi malum accerſere.„„„ b SGr; bin tur, tanquã ſuo ſum- Qui ipſe ſibi malorum eſt autor ſuo iumento ſibi malum accerſere dicitur, 1 4 b
—

ficiat.Itaq; in Adelphis Teren
—.—— ———y
———ͤ——
—
1L 4 H 3 1 I 1 4 . 4 4 1 1 3* 4 1 1 4 8 4 1 1 * 8 4 I 8 1 5 1 4 4 3 3 in 3 4 8 A ö 1 4* 11 4 II 1 5 4 1 i 6 . 1 1 4 3 d 1 1 I 3 I1 17 i 1 8 2 1* 1 4— 3 1 1 1 1 1 ¹ 11 8 3 A * ¹ 4 1 4 4 1 1 3 4 1 11 h 4 ¹ 4 4 4 4 4 1 AI II . 1 1 2 1 V 1 18 1 I * 5 3 i 1 I — 1
——
———.—
ERASMI ROT. ADAGIORVRM
ſarcinam adportet ſibi. Plautus in Amphite te plauſtro, malorum ſarcin 3 ohitry vtuſtach Dersſaren de 9 5 rem arceſſit iumento ſuo. Sumpta metaphora à plauſtris one nedle dauog ſignificat iumentum, autore Gellio: aut certe ab animalibus tergo uecʒan rarijs. Nam b b
tibus onera.
bi hunc iugulo gladio, ſuo telo.... Cin daſsſdede S 35 hunc us r. alan ipſius dictis reuincitur, aut qui ſuopte inuen uo gfaclio uo deniq; in quem quocũq; modo, ſeu dictum, ſeu factum retorquetur, quod to, doloue c. 8 Im ſit: ueluti ſi quis exemplo Protagoræ antiſtrephon dilemma in eum, qui a5 pſo proiornueata t ſi quemadmodum Phalaris, Perillum, mali repertorem, ſuo inueto 6õ oſuerit, retorqueat: aut ſi que tij. Mitio ſenex fratris Demeæ Slrem increpans, huiaſmodi „cart uitu ſenecta: attentiores ad rem ſumus, quam oportet. Ban/ aelt Lcentſabie cahaencſerr ntigreneDofiremo inquisnon meum illud uerbum dem Dem dr Mio bene& ſapienter dixti dudum. Vitium cõmune omniũ eſt, quod nimium cio, quo 3 ei attenti ſumus. Nlanc maculam nos decet effugere. Hac ratiõe cum Mitio co ad rem 19 mi eretũrq;, ut agrum, quẽ rogabatur, daret. Tum Demea:Suo, inquit,ſibi hunc ſir werure en ſatadne taphora ab his, qui in pugna ſuis ipſorum telis aliquoties cõfodiũ iugulo gla 9. Amphytrione: Atq; hunc telo ſuo ſibi, malitia ſua, à foribus pellere. Cicero pro
tur. Plautus,, b e nhur Aut tuo, quemadmodum dicitur, gladio, aut noſtro, defenſio tua conficiatur neceſſe
eſt Huc alluſit Ouidius in epiſtolis Heroidum:
Remigium̃q; dedi,quo me fugiturus abires.
Heu patior telis uulnera facta mei. 4 ͤ Eodem pertinent& illa Ciceronis:In tuum ipſe mucronem incurras, neceſſe eft. Rur um tii eſt gefenſionis tuæ mucro, in eum incurrat oratio tua, neceſſe eſt. Neq; uehementer hincabiu
dit Liuianum illud: Sentiebat Hannibal ſuis ſe artibus peti. Lucianus in piſcatoribus: de nan
S Sp r. 02eAla, de Phe, A. AGp kro3Lee. id eſt: Quæ quidem tela à nobis, uti fateri ſumpta, aduerſus nos iaculatus es. Tradit Plutarchus Braſidam ducem educto è corpore te lo, eodem confodiſſe eum qui miſerat. Martius unus è triginta tyranuis, a milite quodam in teremptus narratur à Trebellio Pollione, qui adoriens dixerit: Hic eſt gladius, quem ipſe ſec ſtinam Martius ante imperium faber ferrarius fuerat,& eius militis opera in fabrili officins uſus. Hunc igitur uere ſuo gladio dixeris iugulatum. b b Incidit in foueam, quam fecit.. LI' Idem pollet illud, quod in Odis Dauidicis refertur pſalmo vij. à πνιαñ ενꝓε aveoua ele Sp, MO A&φꝙτε⅜ ενε ‧⁶εεοοꝓi: ki εσιαοο.id eſt: Lacum fodit& aperuit eum,& incidet in foue am quam fecit. Tranſſatum uel ab his, qui foueis effoſſis, aut reliquis id genus decipulis, inlc antur feris:uel à bellis, in quibus aliquoties ſuffoſſis cuniculis, hoſtis hoſtem captat. Suo ipſius laqueo captus eſt. LIII Nec aliud ſibi uuſt, quod apud eundem legitur pſalmo nono: E'p xενκ⁴‿εν ττ kuguſop q eveXic N 5 0ν½ ειο⁄id eſt: In ipſo laqueo, quem abſconderant, comprehenſus eſt pes eorũ- Nota metaphora, nẽpe mutuo ſũpta ab his, ꝗ inſtructis pedicis, auibus, aut feris inſidias tẽdũt.
Hanc technam in teipſum ſtruxiſti. LIIII
Fandem ſententiam aliter expreſſit Lucianus: νε ⁊e 1έ οναμα ταανσσνσ—σνανιντε⁸ a. id elt Itaq; cõmentum in tuum ipſius exitium reperiſti. De hæredipeta, qui ueneno quo ſenẽ appei uerat, ipſe forte fortuna captus interijt. Vtendum erit cum dolus in alterum excogitatus‚ in put autoris recidit, ita ut non raro conſueuit accidere.....
Turdus ipſe ſibi malum cacat. IA HNis finitimum eſt illud Græcorum adagium: x/†α καά αε⁷ ry nansp. id eſt: Turdus ipſelti malum cacat. In eos dici ſolitum, qui ſibijplis miniſtrarent exitij cauſam. Siquidem uiſcum, all tore Plinio, non prouenit, niſi maturatum in uentre, ac redditum per auium aluũ, maxime pa
lumbium, ac turdorum. Cuius rei meminit& Seruius in ſextum Keneidos. Ariſtoteles item bro de natura animantium nono, tria turdorum genera facit, quorum primũ:So⁴ᷣνο uocatum ait: aut, ut Athenæus, ερόένεφ⁴σimirum quod uiſco ueſcatur. Quoniam autem uiſco capium tur aues, ipſæ ſibi malũ cacant, uidelicet. Plautus paulo diuerſius extulit:] pſa, inquiens, ſibi auß mortem creat. Quanq́; equidem non dubitem affirmare, à Plauto cacat, non creat fuiſſe ſaui pꝑtum:deinde locum à quopiam ſemidocto,& Græcanici prouerbij ignaro deprauatũ, ſuppo
ſita uoce adulterina creat. Sophocles in Antigone: b
4 0 ½
Pbdem
quiiplite olim cum lanonisl ducti, de prodiditc pra cultr
Bsco orat in ho dam cor re Græcu 8) rort:

d telo. un diciis run diclam ncinan herdlam enle
nece le eſt. Neq vehenen Peti Lucianus inpianth 5. Aur qudem teäimin
etriginta tyrannis, àmitt
dlalmo vij.ac*re i Vxa ſodit& aperuit eum&tutt
ls, aut reliquis id genutah
niculis, hoſtis hoſtemqa mo nono: Ep xay unis ſconderant, comprebeuuset
ri c iæu M Tar era
Lußrarad
tẽ. Sic Aeſchylus in Perſts:
CHILIADIS PRIMAEFE CENTVRIA I1.
4 0*— K 2. 42 8 9 4 O 3 Tie ν&vcοœ—&&& νꝙ‿α e Ttnu⸗
3 46 4 D 47„ 4 TO k roi d.No, TAlch r wdpde
ddαρπσ ꝓπιαα ε τοεον ½α˙οονσν ſ* icd eſt: Inutiles quicunq; liberos ſerit Q uid aliud hunc, quàm ſibi creare dixeris
Ipſi dolores, atq; riſum maleuolis?
In hos igitur quadrabit parcœmia, aut in eos, qui potentes ſibi generos aſciſcunt, à quibus poſt
ea per uim opprimantur. Ipſe ſibi mali fontem reperit. LVI Extat item apud eoſdem ſenarius prouerbio celebratus: K'ose kußs a9 Kang a h wrbap id eſt: Iplus mali ſibi reperit coagulũ. Aut:&urda tue naus—u1. id elt: Ipſe reperit mali fon N dD Aνσm Loοιανεᷣ φeάνην⁴ι ππ⁴ει tέναᷣα νοte. id eſt: Munc malii eſt repertus, ut uidetur omnibus. Verlus eſt Trochaſcus. Jan 4* 5 ldeieas un doe tum aqua guſtata mortem, aut inſaniam adferat, quos præſtiterat non reperiſſe·
Capra gladium. LVII
Eddem fermè pertinet:& αμαές έαμναρν. id eſt: Capra gladium, ſubaudi reperit. In eos dicitur,
qui ipſi reperiunt, quo pereant. Ortum eſt autem adagium ab huiuſmodi quodam euentu.
olim cum Corinthij Iunoni Acrææ, nam id illi cognomen, rem diuinam facere pararẽt: huius
8
re Græcum epigramma Archiæ, quod non grauabor adſcribere: 2 4 4„ 2— Ep roTS A⁵⁴ερσσα‿ οονυειαυμάν‿&νμνηνς¶ ‿σ νκιάναεέρε uα‿ον
—
are, à Phuto caat—
Iunonis ſtatuam aiunt à Medea poſitam fuiſſe: atq; hi, qui ad præbendam hoſtiam erant con ducti, defoſſo ſub terra cultro, oblitos ſeſe aſſimilarent, capra pedibus excalpens eum eruit, prodiditq;, itaq; mactata eſt. Quidam ſic efferunt parœmiã:& ε Soν ali Adαααναν.id eſt: Ca- Ppra cultrum præbens. Qu idam hoc pacto: i uh Aιαιꝙ. id eſt: Ouis cultrum. “ Cornix ſcorpium.. LVIII Kis confine eſt& illudi: oov eν νGν‿, τνεοp. id eſt: Cornix ſcorpium, ſub audi, rapuit. Qua- drat in hos.qui parant eos lædere, unde tantundem mali ſint uiciſſim accepturi. Quemadmo- dum cornix correpto ſcorpio, arcuata illius cauda, uulnus accepit letale, perijtq́;. Extat ſuꝑ hac
znoy Tiop E †αuς 2ce 6056 α α(εασφε. H p Ad †ε 1. 5 aeœντνυ&ς,:⁸ Sud Oi Bo ue, Ee— eap Lro.ſs Bend. Ka* Jaxe Ai dαιεναασαρ., σων ⁵μτεειωαάεν κνχρχ.
SR nsnS TAAMAG Rue EDen Adon. icd eſt:
Scorpius è terra prorepſerat, idq́; uidente b. b
Coruo, qui cœlo uictitat in liquido
Corripuit uiſum, fugitq́;: ſed hic ut humum ales Contigerat, telo mox ferit, atq; necat.
Ecce tibi,quod in hunc auis inſidioſa parabat, Inde ſibi acciuit ipſa necem miſera.
36 miisi Atqʒ id in rebus humanis frequenter uſu uenire ſolet, ut qui cepiſſe uideatur, ipſe captus ſit. Quemadmodum& Horatius:““ b
Cræcia capta ferum uictorem cepit. b b b b Calidum prandium comediſti. LIX
Huc alludere uidetur& Plautinum illud: Calidum hiodie prandium prandidiſti. id eſt: Fe/ ciſti quod tibi magno malo ſit futurum. Ab his ſumptum, qui ſe noxijs, ac letiferis ingurgitant cibis, poſtea uentris tormina ſenſuri.
Iritare crabrones. X rds ρνι tε,ap. id eſt: Iritare crabrones. Ad hanc ſententiam referendũ eſt 82 illud, quod eſt apud Plautum in Amphytrione: Iritabis crabrones. Id dictum eſt a poẽta in mulierum in
genium, quibus iratis ſi repugnes, magis prouoces, neq; ſine tuo malo diſcedas. Eſt autem cra
pro inſecti genus affine ueſpis pertinaciſſimum, aculeòq; peſtilentiſſimo. Siquidem refert Pli- nius, naturalis hiſtoriæ libro undecimo, capite xxj. crabronum ictus haud temere ſine febri eſ- ſe. Additq́; traditum à quibuſdam, ter nouenis huius animantis punctis, interfici hominẽ. Ari
quoq; tradit, cum in apum genere quædam aculeis careant, ut fhhfeges⸗ ueſpe quoq; 33 111e d; ma
ndl 9 ſcoteles lipro de partibus animalium nono: præter alia quæ de crabronibus cõmemorat, illud

——
— 3
— “ 2* 8 4—— 8 8—* 3—— —— 3.———— 8—— 2.—— 3.———————— ——— 2. 3—— 2—————— 3—— —————— 5———— ————*———— 4—————— —————=———————————————————. — ſſ——— 3— 2——.— 1— 2— 1—— — 8 Eles g r—— n.— — 4.— ————.———— 4-————— —————— 83——————— 1 2—.————————————
— 4——————————————
—
42 DES. ERASMI ROT. ADRAGIORVM
nullæ, ſine aculeis inueniantur, nulli crabrones repetiu lu go e aculeo. Quanqʒ deda ce num aculeatus ſit, nonnihil addubitat. Vtitur hoc adagio iuus Hieronymus in quadã epi ſiola. Eandem ſententiam ſic idem extulit Plautus, mutata allegor la:
Bacchæ bacchanti ſi uelis aduerſarier, b
Ex inlana inſaniorem facies. feriet ſæpius.
Sin obſequaris una te ſoluas plagaꝗ.ʒ“ Nam 5 erat, uti Bacchanalia celebrantes obuios thyrſis feritent. Ariſtophanes in Lyſiſtra-
ta, nam hoc titulo inſcriptam comperiä.
7 2» 9 9. H'p A⁴ rts, S dH Bc Hen Eer!3h. id eſt:
Niſi ſi quis ueluti crabronum nidum extimulet me, prouocetq́;. Alluſit huc,opinor, qui ſcripſit epitaphium Archilochi poẽtæ maledici:
3
— 4., 2 1 4 Hot⁴αα εινσσσηνιινιQο½ 5 Norr;e, A. To Td'e K y„5;7 O&ερ☛☚¶ ᷣαπμασςν iᷣεεοιαιμεένις id eſt Ne fors crabrones qui huic inſedere ſepulchro“ Itrites, tacitũ carpe uiator iter. Xenophon libro iiij. indicat unde natũ ſit:nimirũ ab hix. 1
— 3.„ 2„ 3„ e„ 3,. A,, ſtudent eximere ueſpas atitris ſuis. 59 ν&, 2p, 1O 57001— IL 5Sp 65 X0NIcu, 139
2OVIe Le*Q.ναᷣλi᷑ĩ5♂w e SNr duE,OT Op Tu 0ESe. id eſt:Et ego, inquit, uideo etũ eos
quicũq; crabrones excipere uolũt, ſiquide euolantes conent᷑ uenari, à multis feriri crabronib Leonem ſtimulas.. LXI Conſimilem uim habet, quod à Diogeniano refertur: ν ο⁵oνa vi¹ſe. id eſt Leonem pun gis. ſeu uellicas. De his, qui potentem ac ferocem in ſuum ipſius exitium prouocãt atq; extimu
ant. Notior eſt metaphora, quàm ut ſit explicauda.
Malum bene conditum ne moueris. LXII Idem pollet& illud: ii έeꝝμ xεHοαςν½ du us,op. id eſt: Ne moueris malum bene conditum ſ fuſcitant, renouantq́;. Drouerbium retuliſſe uidetur Theognis hoc uerſu: oNG* naOp XMrX7 Op Erdop GA2ν id eſtt. Nam perlæpe malum præſtat domi habere repoſtum. Huic ſimillimum illud: Sopitos luſcitat ignes. Octipedem excitas. LXIII Cratinus in Thrattis apud Suidam:?ureoεπκι⁸&vs εο. id eſt: Octipedem excitas, nimiri ſcorpium, cui pedes ſunt octo, ac plerũq; ſub ſaxis abditus cubat, quem nõ niſi tuo periculo ſu ſcites propter uenenum, quod in cauda geſtat. b Mouere Camarinamä. L.XIIII X3p rlh KaAεακeςν⁵ο, id eſt: Mouere Camarinam, eſt ſibijpſi malum accerſere. Lucianus den pophrade: od e εeληααν ðν¶ ο iννννρνν Ʒν ααιησνꝝν ſεαν. id eſt: Vides quanto ſatius tibitu erit, Camarinam immotã ſinere. Vnde natum ſit adagiũ, Seruius grammaticus explicat, Veu/ gilianum illum locum enarrans in tertio Aeneidos: b Et fatis nunquam conceſſa moueri Apparet Camarina procul.
ue quieſcens. In eos, qui ſua ſtulticia ſibi turbas excitant: aut qui mala iam tempore ſepulta te
Camarina, inquit, palus eſt iuxta oppidum eiuſdem nominis, quæ cum olim ſiccata, peſtilẽti
crea ſſet conſuluerunt oraculum, an penitus eam deſiccare præſtaret. Vetuit deus Camarinam moueri. At illi exiccarunt, non obtemperantes oraculo.& ceſſauit quidem peſtilentia, ſed pe eam ingreſſis hoſtibus Pœnas dederunt neglecti oraculi. Eadem fermè commemorat& Sui- das, illud inſuper addens, quibuſdam Camarinam eſſe fruticem, cuius ramos ſi quis commo a. ar enchete watn Thencham odorem ædere. Verum mihi ſuperior ſententia magis uidei ad ueri limilitudine accedere. Meminit huius adagij Stephanus quoq; uerſu heroico, effertq ad hunc modum: b 8Steß qaioc; Uerſu heroſco, cienq Mu Ml⁴p naαεοασν vop, Kxi“ o N.&AsIvcSp. id eſt: 5 madcar Camarinam, etenim non tangere præſtat. it autem Camarinamn i girr e ainam oppidum,& eiuldem nominis paludem eſſe in Sicilia. Saeriori. 4 Harimn commoues. LXV duperiori neutiq; diſſimile uiderur illnd ausandoeeeee, 7eſ. Anm Bun cõmoues 5 adewidess ¹ ilud apud Græcos celebratũ: au⁶⅜. uee. id eſt: Am dhep e ce.Aui biplis malorum autorcs elſent: quich in ſuam iplorum pemis mmaclt eler 3 arent. Vnde ducta ſit parœmia, uarie narratur ab autoribus. Alij ad fruticis ma 4 runt:cuius meminit in tertio libro Dioſcorides, quem ꝗ igam magyrum, uidam 3 4 0 lbro Diolcorides, quem quidam magyrum, qulcan . anagytum
terperloal netiplam autotem
Hden: pertinetat nam id ma modum
LrJas his, quiſe pitio exe f 1 Dono not
Otdan, basperp Sumpü dedatari neret ic quemac care arp menlam tolec ſat quiens,a rinh balclicet telolet oſ tetecelſan cheftunt dpuſſ 1 bainOr, niuiag Dältem quotiſe cultama Na 6 0 uarat nas in 9 vx

Ne mouecris malam beneae
ncognis hoc uerſa: (..
RKiuic ſimillimum ili
1
a. id eſt: Ocetipedenecti
dus cubat, quem nnitum
U bipſi malum acceſſclumn
Lap. id cſt: Vides quns tut, l, Scruius grammaticuqd
winis quæ cum oim afti
are præſtaret. Vcutaumm
A ceſſauit quidem Jcleni ali. Fade m fer me Con mero 11 ruticem, cuius ramos cuſa m wihi ſuperiot ſcntamu
tephanus quoq; ualudene
rem in modum graui, maxime ſi manu teratur: cuius fructus guſtatus,
uomitus efficacia Meminit huius& Plinius libro u
mnodum: Ra& ½eε⁴αάσι νςρια τs
OCHILIADIS pPRIMRAE CENTVRIA I. 3)3 anagyrum appellent: nonnulli acopon, medicamentis quidem efficacem, uerum odote maio/ uehementem uomitũ
prouocet. Vnde uel ab odoris moleſtia, quæ carpentem conſequitur, adagium ductum uide-
ripoteſt, quandoquidem& acopi uocabulum indidem apparet repertum: uel à concitandi
b it las! icelimoſeptimo, capite quarto. Sunt qui di cant anagyrum locum eſſe in Attica, quæ ad tribum pertineat Erechteidem, autore Stepha. no, ubi frutex quidam grauiſſimi odoris plurimus proueniat, ut anagyrum pro frutice, non ſe
cus accipiamus, q́; Anticyram pro elleboro. Rurſum alij Anagyrum genium quendam exiſti
mant, qui propter uiolatum ſacellum ſuum, uicinos omnes funditus euerterit. Atq; huius ada- gij mentionem fieri apud Ariſtophanem in Lylſiſtrata. Et ſanè apud Ariſtophanẽ locus ſic ha bet: node&νρ, ‿νυνμνντdεν v Sp Gf a. S KG.⸗- G o e12 Sond. id eſt: Vnde aduenit ab Anagyro. ergo per Iouem Anagyrus eſſe motus apparet mihi. Suidas huiuſmodi fermè cõmemorat, Anagyraſion quendam genium fuiſſe, ſic a loco, quem diximus, cognominatum,
qui ſenem uicinum, quod lucum ſuum incidiſſet, hunc ad modum ultus ſit. Senis concubinæ,
inſanum quendam amorem immiſſit in illius filium. Quæ cum adoleſcentis animum pellicere non poſſet, eum ultro apud patrem detulit, quod ſeſe de ſtupro nõ deſineret interpellare. Pa- ter perſuaſus à muliere, filium è tecto præcipitem dedit, ac interemit. Deinde facti pœnitẽs, ſe/ metipſum laqueo præfocauit. Poſtremo mulier ſeſe in puteum abiecit. Atq; huius fabulæ citat autotem Hieronymum, haud ſcio quem, in opere de tragœdiarum ſcriptoribus.
Suapra contra ſeſe cornua. 1,NVI
H A1ᷣ ενεεννντ ςστ. id eſt Capra contra ſemetipſam cornua. Ad ſuperiorum claſſem
pertinet, ab apologo natum. Capra quæpiam cum eſſet iaculo uulnerata, circũſpectans unde- t aut qui mala iam tne
nam id mali ſibi adueniſſet, arcum contemplans, caprinis cornibus compactum, dixit ad hunc α eid eſt: In meam ipſius perniciem produxi cornuaã. . Atlas cclum. fXVII. ATAXA Tp bu. id eſt: Atlas ccœlũ, ſubaudiendũ, urd εαme‚id eſt, ſuſcepit. Dici ſolitum de his, qui ſeſe magnis& moleſtis inuoluũt negocijs, ipſiq; ſibi malũ accerſunt. Nã hic Cœlũ ho-
.
ſpitio excepit. Deprehẽſus aũt quod illi ſtruxiſſet inſidias, præceps datus eſt in mare Atlãticũ. Porrò notior eſt, q́; ut hoc loco ſit referẽda de Atlãte fabula, cœlũ humeris& uertice ſuſtinẽte.
Deus ex improuiſo apparens. LXVIII
SOedͤg&- ⁵μάένάμα⁸ρ ννινρασανσε. id eſt: Deus ex improuiſo apparens. In eos dicitur, quibus in re⸗ bus perplexis præter ſpem exoritur aliquis, qui ſalutẽ adferat, negociich difficultatẽ expediat. Sumptã eſt à cõſuetudine tragcœdiarũ, in quarũ plerisq; machinis quibuſdã deus aliquis oſtẽ debatur:idq́; non in ſcena ipſa, ſed è ſublimi, qui repente cõmutatis rebus fabulæ finem impo ⸗ neret. Id quod teſtatur& M. Tullius libro de natura deorum primo, ut cũ ſic ait: Quod quia
quemadmodũ natura efficere ſine aliqua mente poſſit, non uidetis ut Tragici poëtæ, cũ expli
care argumeẽti cxitũ nõ poteſtis, confugitis ad deſicuius operã ꝓfecto nõ deſideraretis,ſi im- menſam& interminatam in omneis partes magnitudinẽ regionum uideretis. Idem ſubobſcu re, ſed ſanè q́; eleganter indicat Ariſtoteles, libro △☚α a uoud primo: Ar aSeyg Pein quiens, ³*ae XSrau d Je5 AS06 7100 KO410⸗oif dd. 8*3 70 dropich Sic iva Eiriep KvGe)uie 58, rOn AANS lλην ¶§& GoOl dva. A‿.ρνκον¶ ντ voο̈ηꝙàεvον. Quæ quidem uer a ſic licebit uertere: Nam Anaxagoras mente perinde, quaſi deo quopiam tragico, qui repen- te ſolet oſtendi, utitur ad condendum mundum. Etenim cum haret in explicanda cauſa, qua-
re neceſſario ſit, tum illam adducit. Porrò reliquis in rebus, quiduis potius cauſam facit eorum quæ fiunt, ́; mentem. Vnde in Græcorum tragœdiis illud penè ſolenne eſt: noe KO,ai W Nονο. id eſt: Multæ formæ deorum.& cætera. Cum inducto nomine fabulam explicãt, ue luti in Oreſte Euripidis, Apollo in medijs tumultibus apparens res turbatiſſimas ſubito cõpo- nit. Huiusq́; rei exemplum uidetur ab Homero ductum, qui, quemadmodum Iliados Prenoe Palladem inducit, ut ferocientem Achillem compeſceret, ita compluribus alijs locis numè ali-
quod allegat. Quod quidem Horatius in arte poẽtica uetat in comcædijs fieri, niſi rerum diffi/
cultas maior ſit, quàm ut poſſit humana ope explicari. Nec deus interſit niſi dignus uindice nocdus.
Quaratione Plautus in Amphytrione louem incluxit: coC; trggicocomcædiam uocat. Irucig nus in Philopſeude: Kai τ Aυινσν, Je db Axνᷣανσυνε mναωαμν⁵εενο m◻᷑μάαα ⁰τ oc»Mrlld
O xXανρ. id eſt: Ac iuxta prouerbium, arbitrabar hunc milii Paiidhe Jaal deum quem/
4 piam

3 1 4 4 6 4 6 3 z I 1 ö 4 4 n 1 1 3 1 4 I ö 1 ö 3 1 3 1 3 3 1 4 4 4 4 1 1 ¹ * 1 f 1 1 3 1 1 1 II I ⁵* 4 3 ¹ I 8 4 8 4 A ¹ 3 1 z ¹ 4 1 11 EI I 4 1 * 4 † * 1 1 4 1 i 4 AI ¹ 8 II 4 I 3 4 4 1 1 1 8* 1 t 4 1 1 1 1 1 4 1 4 11 4 1 1 4* 1 41* ö 1 1 1 I 4 1 1 3 I 1 I I 1 1 3 3 1 1 . 1 4 1 4 3 ¹ 4 4 4 1 1 11 ** III hN 1 1 8 Iä 1 4 6 4 1 4 1 1 4 1 3 4 1 11 I 4 * 4 1 1 ¹ 1 8 4 . 11 11 s 1 4 4 1 6½ 1 1 ¹ 1 * H 1 — 3 —
4 6 1 I 4 4 3 if 1 1 1 3 9 8 ¹ 44 8 2 4 8 1 8½ 1 4 4.* . 4 1 1 I 1 1 fl. 1 4 1 ⁵ 1 3 I — * 4 8 ½ 1 3 1 8 † 4 4 1 t
———
n
ſed tam impie ſentiẽs de dijs
DES. ERASMI ROT. KDAGIORVMN
— 4 2.. em, à fortuna fuiſſe addu ctum. Alluſit eoqdem in libr o de mercedeſer 7— 7 5⸗.2 2/„.„ 86 9 wWiπιναεσινρνρ‿σ σι uνν„ε. R T 9 MoOp in u-xXavég 0s0 kr1 89. 1ap eig
44 piam repente apparent uiẽtibus:Orεονσ
Nbe36 νο. id eſt:Nam hi peculiariter ad huiuſmodi tragœdiam pertinent. Aut alium deum
uempiam de repente exortum, atq; in antennis cõſidentem. Huc reſpexit Euripides in Iphi⸗ Tenſ Aulidenſi: O aòε ε ν τπτεα⁵ευέσ atνν id eſt:Equidẽ deus tibi maximus apparui. Lu-
cianus in— us gœdorum prouerbium: Deus ex improuiſo oſtenſus. Apud Athenæum libro ſexto lurcon quendam querentem facit poẽta, neſcio quis, quod piſcium uenditores uix oſtenſos piſcesſi tim ſubducerent:. b b xa* Saop&ποπι&σμιάηαναν ον †νς Se, 3
₰‿ᷣ&. K. 5 9. Arrο αμάααρ αννe roAvno, GTe 51 dsoi. id eſt:
Et uenditos mox eximunt— nduntq́; tanquamè machina ritu deum. 1. ö Nencläe gkodiesſclus ex inſperato oſtenditur, id deo ſolet adſcribi. Ita Plinius libro uicelim quinto: Quippe etiam in repertis alias inuenit caſus, alias ut uere dixerim, deus. Idem libro uij ceſimoſeptimo: Hic ergo calus, hic eſt ille, qui plurima inuenit in uita deus. Homo homini deus.. LXI Non admodum hinc abludit& illud:&*εονπeεοε Ʒεεπννν dανλκόνοꝙ. id eſt: Homo hominide us. quod dici ſolet de eo, qui ſubitam atq; inſperatam attulit ſalutem, aut qui magno quopim beneficio iuuit. Antiquitas enim nihil aliud exiſtimabat eſſe deũ, quàm prodeſſe mortalihu Vnde frugum, uini, lſegum autores,& quicũq; ad uitæ cõmoditatem aliquid attuliſſent, eos dijs habebat antiquitas: adeo, ut& beluas quaſdam pro numinibus coluerit: uelut apud aa gyptios ciconiam, quod ſerpentes, qui certo anni tempore ex Arabicis paludibus ſubuolato uiam profecta, arcere, conficereq; credatur. Apud Romanos anſerem, quod capitolinam ana expergefactis clangore cuſtodibus, ab irruptione Gallorum ſeruarit. Quod indicat M. Tuli us, cum libro de natura deorum primo ſcribit: Concludam beluas à barbaris propter beneſi um conſecratas. Quin& autore Prodico Cio, corpora quædam inanima pro dijs habita ſun, ueluti ſoh luna, aqua, terra, quod ad uitam conducere uiderentur, quòdq; horum cõmodteas mortales maiorem in modum delectarẽtur. Scythæ, quemadmodum in Toxaride teſtatu Lucianus, per uentum& gladium, tanquam per deos iurant, propterea quod ille ſpirandiſi autor, hic mortis. Sed quoniam, ut inquit Cicero, plurima homini ab homine, uel cõmoda ue incõmoda ſolent oriri:& dei proprium eſt uel ſeruare, uel beneſacere: idcirco qui in graui pei culo ſuccurrit, quiue ingenti quopiam afficit beneficio: quoniam dei, quaſi uice fungitur, ei au ꝓueſt, deus dicit᷑ extitiſſe. uic adſtipulatur illa ſolẽnis apud Homerũ atq; Heſiodũ claulſuu Osoi Tετσννε dc. Id eſt:* Dij bonorum largitores.
Et quod ait Strabo libro decimo: Rectte dictum eſt, mortales tunc maxime deos imitari, cũbe nefici ſint. Idem libro decimoſeptimo tradit Aegyptios quoſdam duplicem facere deum: im
ratis, aut ancipiti periculo ſeruantur, à deo quopiã aiunt ſeſe ſeruatos. Horatius: Sic me ſerm
uit Apollo. Rurſum in Odis, in bello ab ictu ſaxi, ſe Mercurij beneficio ſeruatum ſcribit. Eod alluſit Iuuenalis, cum ait:
Quadraginta tibi, ſi quis deus, aut ſimilis dijs
Et melior fatis donaret homuncio.
Item Vergilias in Tityro: O Melibœee, deus nobis hæc ocia fecit. Nanq; exit ille mihi ſemper deus:illius aram Sepe bener 8„ ab ouilibus imbuet agnus. einde reddit cauſam, quare ſit Cæſarem! ini itu eficium ſubtexcms n, ælarem loco numinis ha ium fubtexem le meas errare boues, ut cernis,& ipſum Pieorus beneflehem
udere quæ uellem calamo permiſit agreſti. linius Secundus,
libro naturalis hiſtoriæ ſecundo, manifeſtius Græcam ⁊νοtεεεν indicaui,
‚quam paulo poſt de animarum immortalitate, deq; corpotum m cum c multitudinem deorum itriſiſſet,& uni illi ſummo qii aut mun
reſurrectione deſipiẽter. Na
2 4 7. 6. 4 ſectis: Emrrtsde, d ⁵εαιαιέννα⁴ p rS8, Irdg 2n A«Xauns E1—οrsi8. id eſt: Aſſiſtens iuxta tr,
5
ſn ottalenSai rerum omnium ſit autor:& mortalem ignoti nominis: tum à quibus benelich int affecti, ceos fermè pro diss colunt. Præterea, uulgo quoq;. qui in rebus perplexis, ac deſpe
*
fipraterſ natiotemà buslocum doLiteris cditas di ſhocnôe ſingulariq dicus quid cum res er⸗ dam numẽ rantem ne re t mus mod
Aithon. cidum u ſdamush nonhomc
Ceri (rc tum ina me ſper cull in q mntt
inlibya niet ilia
iquod dinntaze pem feri talpicat — aropre acam cerodst lde de: tarchu reulgha d homr eſſet au bls meu gha poſt

1* Nd 1 4 udiiop.ich eſt b attulit lalutem aut Jui bat elle deũ, quam prodese omoditatem aiquid; 8 do numinibus coluerttat pore e Arabicis Dalodba 3 e dmanos anſerem quod
Ulorum ſeruarit. Qood ndaſ
udam beluas à dardau
a quxdam inanim pwhtt
uiderentur, quòdq hom
„quemadmodumin Tunt lurant, propterea qpd ie ima homini ab homneuic
ucl beneſacere: ideroqii
aquoniam dei,quaſuaium
s apud Homerũabätit
vortales tunc maxime mitn os quoſdam duplcamtmnn ignoti nominis:tum iqaumm quoqʒ.qui in rebus perund nt ſcſe ſeruatos. Horaiis—
lercurij benefico ſaumnti
Romani:hac nung cœleſti paſſu, cum liberis ſuis uadit maxi nus Auguſtus, feſſis rebus ſubueniens. Hic eſt uetuſtiſſimus referendi bene merentibus gra/
mas modo, uerum etiam penè dixerim, quod Græci dicunt: 2*εεαχ‿σʃ◻ εμ νmρνναμμνσοαπ0GοƷεn.
dicunt xdςναquo nomine uocamus eos, quibus incõmodorũ noſtrorũ maximã partẽ acce/
1 CRILIADIS pPRIMAE CENTVRIA 1. aut mundum hũc, aut naturam neſcio quam eſſe putat, prorſu Deus eſt, inquit, mortali iuuare mortalem. Et hæc ad æternam
1. 45 s ademiſſet curam mortaliumt gloriam uia. Hac proceres iere mus omnis æui rector V eſpaſia-
lim mos, ut tales numinibus adſcribant. Quippe omniũ aliorum nomina deorum,& quæ upra ſyderum retuli, ex hominum nata ſunt meritis. Hactenus Plinius. Plutarchus in cõmen
ario ue 2 4 4 2 2 4 2 7. 4 3 2 tario, quem inſcripſit aduerſus principem indoctum, negat deos hoc nomine felices eſſe, quod
qdiutiſſime uiuant, ſed quod uirtutis ſint principes& autores. Porrò Paulus uirtutum ſum- mam ad charitatem refert: charitatem autem in eo ſitã, ut de qplurimis, G;́optime mereamur. Quanq́ʒ autem apud Chriſtianos dei appellatio, non eſt ulli mortalium, uel per iocum cõmuj. nicanda, nec; omnino tam inſignis, tamq́; fœda adulatio eſt in mores noſtros recipienda: ta/ men fieri poteſt, ut huius adagij ſit uſus, neq; improbus, neq; incõcinnus, ſi quis hoc modo di cat: Cum tantis malis premerer, ut nemo mortaliũ, aut uellet, aut poſſet opitulari, tu unus mi- hi præter ſpem extitiſti, tuòq; beneficio me non ſeruaſti modo periturum alioꝗ, zerum etiã or natiorem aliquanto feciſti quam antea fuerim. Vt aut omnino nuſć, aut in nobis certe duo⸗ bus, locum habeat uetus iſlud Græcorum adagiũ:&*⁹εοαß⁶ νεεεν ααοννo v. Aut hoc mo/ do: Literis debeo omnia, etiam uitam: ſed iplas tibi debeo literas, qui mihi tua liberalitate ſup/ peditas, alisq; ocium meũ. Quid autem eſt quod Græci dicunt:&*³σ/⁶ εκνεέεν—ανννπ 7. ſi hoc nõ eſt? Aut hoc pacto. Qui mediocri beneficio iauat, ſit ſanè amicus: uerũ qui arte ſiia. ſingulariq́; cura, atq; induſtria uitam iamiã fugientẽ retinet, ac reſtituit: d quod utiq; facit me/ dicus, quid aliud eſt, q́; quod Græci dictitant:&r οανσο ar J N.*μιυννν. Aut ſic: Eum in lo.
1 cum res erat deducta, ut ne ipſa quidem ſalus poſſet auxiliari. Ibi tu mihi ueluti præſens quod aena dam numẽ extitiſti,& mira celeritate depulſis incõmodis, in priſtinũ locum reſſituiſti, nec ſpe rantem, nec expectantẽ, ut intelligeré illud nõ temere dictũ à Græcis:&»εανꝙOσοs au dm da⁴
vĩop. Aut ſic: In reliquis quidẽ rebus mihi ſemꝑ amiciſſimus fuiſti: in hac uero cauſa nõ amiciſſi
20 Homo homini lupus.“ A*vOG&& AvGτνς νμ⁵. id eſt: Homo homini lupus. Huic quaſi diuerſũ eſt, ac uelut hinc
effictum uidetur Plautinum illud ex Aſinaria: Homo homini lupus. Quo monemur, ne quid
fidamus homini ignoto, ſed perinde atq; à lupo caueamus: Lupus eſt, inquit, nomo homini: non homo, qui qualis ſit, non nouiit. 1 Coturnix Herculem.
— N
LXXI
Oru Loco SgeARp S o. id eſt: Seruauit Herculẽ coturnix ſtrenuũ. Senarius eſt
Græcis, prouerbij uice celebratus: quem tamen Zenodotus negat apud ullum ueterũ ſcripto-
rum inueniri. Cæterum dici ſolitum de his, qui in periculo ſeruati eſſent ab his, à quibus mini-
me ſperarant. Adagionis originem ad huiuſmodi fabulam referũt, Coturnicem quandã Her/
culi in delitijs fuiſſe, cuius nidore cum uiua incenderetur, ille mortuus, ſit in uitã reſtitutus. Me
minit huius fabulæ Athenæus quoq; libro nono, ſcribens: Herculem Iouis& Aſtereæ filium,
in Libyam proficiſcentẽ à Typhone fuiſſe interemptũ:reuocatum aũt in uitam odore cotur/
nicis, ili ab Iolao admotæ,& ob eam cauſam Phœnices Herculi coturnice ſacrificare. 1EI. IN Cenius maius. ö odo retulimus: Homo homini deus, contrariũ uidetur genius malus, quẽ Græci
ptam ferimus, idq́; etiam hodie uulgato ſermone. Sunt enim omnino quidam his, aut illis ita
inauſpicati, ut tanq́; fatum quoddam malum, atq; in perniciem illorũ nati, iure uideri poſſint. Porrò prouerbiũ apparet è priſcorũ opinione profectũ, qui ſingulis binos genios attribuunt, quos dæmones uocant: neq; hominibus modo, uerũ etiam locis atq; ædibus, quorũ alter perni
ciẽ nobis moliatur, alter iuuare ſtudeat. cuius ſententiæ fuit Empedocles, citante Plutarcho in
libello de animi tranquillitate. Quò pertinet illud Bruti, quod in eius uita memorat idem Plu tarchus. Nam Bruto cum dies ille fatalis immineret,& in Aſia nocte fermè intempeſta ex mo
re uigilaret in tabernaculo, lucerna iam emoriente, uidere uiſus eſt perſonã quandam tragicã, d& humana ſpecie maiorẽ. Atq; ille protinus, ut erat animo interrito, percontatus eſt, quiſnam
eſſet, aut hominũ, aut deorum. Cui illa cum murmure: Tuus ſum Brute genius malus, Philip⸗ pis me uidebis. Eadem itaq; imago rurſus apparuit confligenti Philippis, quæ quidem illi pu
d. 12„ 7 gna poſtrema fuit. Huic conſimilem quandam fabulam idem refert de M. Antonio, atq; Au
guſto.

5 DES. ERASMI ROT. ADAGIORVM 4.
„„ 8. e amanter, ſummac; inter ſeſe concordia agitaſſe . uis quidem in rebus Ln Ataſſe uſto: udegcethoegcehas 4 5 ulationem quandam ædebant, Octauium ſemper ſupetioren cæterum in ludls,
1 iocriter diſcruciaſſe. Fuiſſe autem in Antoniano — m non mediocriter diſcruc Puiſſe a 0 eſſe ſolitum. Eam rem Ancoain ptium. Is ſeu quod uere noſſet Eiue Hrum ſeu quod ad gra wirnſeonrre ingere eum admonuit, ut à Cæſare ſe quantum poſſet, ſeiungeret: quod pli tiam Cleo 2
1 ſſiſſet, hoc humiſi
s alaceraliöquigenium illus relormidaret: qubc; propius accelſilſe: hoc humim
de Seorc Hcstella Teſtatur& Plato, Socrati peculiarem quẽdam fuiſſe geniũ de quo ſai eiectiõr.
ſſe ui it in Phormione: Ni
uidetur Terentius, cum aiti Mi
us& Plutarchus. De genio ſenſiſſer ius, da Ehotulone: hi
plt f Pjeius de Memini relinqui me, deo irato meo. Quin noſtrateeheojdes uen
1 u 2 inor, ſequuti: duos unicuiq; genios, quos angelos uocant, a Pſo Prothnus 4 rdb
1 e lruntednicum qut cõmoda noſtra procuret: malum, qui mo LSaibaeine lũwo
lum immineat. Bonum fenſum explicat Næuius in Stalagmonis apu A deo men propicio meus homo eſt.
mihi ſatis ſcio, qui auſcultauerim ei. Horatius in Lrmohſbus⸗ Immeritusq́ laborat: Iratis natus pariter dijs, atq; ppeed b Vertumnis quotquot une natus iniquis. Idem in: Diuis orte bonis optime Romule.„ a
Cuſtos gentis abes. Homerus Iliados E. o ds u'ris& orids. id eſt:
Deus quiſpiam iratus eſt. Et Nerlius. 7
Dijs equidem auſpicibus reor,& unoneẽ ſecunda..„ Eodem pertinẽt 8 hæc: Solus à dijs diligere Antipho. Et dij nos reppteitmtEt. modo luppi ter adſit:Et, ſiquem numina læua ſinunt. Et dexter adſit Apollo, atq; id genus ſexcenta palſim
Idem rurſum:
apud poẽtas obuia. Erit autem uenuſtius, ſiad ſpeciem deſcenderis, ut hic ſcribit carmina mu
ſis, quotquot ſunt, iratis. Canit irato Apolline. Fam cauſam egit ineptiſſime, planec; irata Suu dela. Marte ſiniſtro pugnauimus. Neptuno propicio nauigauimus. ercurio opnor cum hoc ueteratore ſum pactus.Irata Venere dat operam liberis, de eo qui deformes fllios generet. Inuita Minerua, qui parum feliciter artem exerceat. Dextro Hercule, aut amico Hercule. Eiuſdem eſt generis, ſed obſcurius, quod apud Horatium legitur: Diues amico Hercule. Et item apud Perſium: O ſi ſub raſtris crepet argenti mihi ſeria dextro Hercule...„ Quod quidem in eos cõpetit, qui in accumulandis opibus ſunt bene fortunati. Idq; indem tum exiſtimant, quod Hercules moriturus dixerit, eos opulentos futuros, qui ſibi decimã bo norum ſuorum partem conſecraſſent. Proinde locupletes pleroſq; ita facere ſolitos. Tamel Plutarchus in problematis huius conſuetudinis aliam adfert cauſam, puta quod ipſe quonc Hercules, boum, quos Geryoni abſtulerat, in Palatino decimam partem immolarit: uel quod Romanos ab Hetruſcis decimari. ſolitos liberarit. Dijs, hominibusq; plaudentibus. Prouerbialis eſt& illa hyperbole: Dijs, ter atq; auſpicato. Cicero ad Q.fratrem: Vatinium ſtro concidimus, dijs, hominibusq; plaudentibus. Neq; ſolum dixi, ſed etiam ſic facio, dijs hominibusq́; approbantibus. Rurſus ad Qu.fratren libro tertio in diuerſam ſententiam uertit prouerbium: Niiſi noſter, inquit Pompeius, dijs ho minibusq inuitis negocium inuerterit. Quanquã hoc ipſum per ſe deos, hominesq́;ʒ proua biale nimirum eſt ob figuram, atq; apud poẽtas penè ſolenne: Deũm atq; hominum fidẽ: di atq; hominibus inuiſus. Neq; deos, neq; homines metuit. Homerus:„— A Sd-α᷑ꝶη Te beoi, Suui T gvOνσρο1. id eſt: Numina neſcia mortis, mortalesq́; homines. Rurlum norris aud ο I* de rs. id eſt: Parens hominumq́; deũmq́;.. Bonis auibus. Malis auibus. LXXN His hoc genus pertinet& illud: Bonis, aut malis auibus: cum rem feliciter, aut ſecus ceder niticamus. Ab augurum obſeruatione ſumptum. Horatius in Odis: Mala ſoluta nauis exit alite, 4 Ferens olentem Meuium. Mala ducis aui domum.
LXXIII
à quo palaàm oppugnabatur. arbitratu 0 Idem libro epiſtolarum familiariũ primo
Et rurſum:
Quã multo
————
tem Perſius:Dĩjs iratis, geniõq; ſiniſtro. Pollremp Fronechiun 6, lipiunt generatim omnia illa: Iratis dijs, propicijs dijs. Terentius:Neſcio, niſi deos iratos fuiſſ
LXXIIII hominibusq; plaudentibus, pro eo, quod eſt felic'
cldeult.
7 7e. toreſt buſt tur cuiuso laboribus l udaui,lbi
Contr 1 Quiatag VAquod galinam im poſt tamulumt phacuillet, vero aute bosias ilo indtt goicquid felicitad Nati int tionem⸗
blebat
Aaoy guiellent robcredit
aric aligutne Us Dinr minant ciatiben
h har

cule.
bibus ſunt bene fotmi lin sopulentos futuros quiitm lctes pleroſq; ita faceil adfert cauſam punquiii
decimam
Contra, feliciter natum, albæ gallinæ filium dicimus. Iuuenalis:
Partem inuui
GHILIADIS PRIMA CENTVRIA I. Quaãm multo repetet Græcia milite. Atq; iterum alibi: Scriberis Vario fortis,& hoſtium Victor Mœonij carminis alite. Homerus Iliados a. MR T'e ααον υαυ Su ενεςοσν νᷣm&ακαε αν icd eſts Neue auis hic infauſta mihi perrexeris eſſe. 4 b Verba ſunt Priami ad uxorem dehortãtem, ne ſolus in caſtra Achillis proficiſceretur, Hecto- i, ita ut aſſolent mulieres, ominantẽ. Ad hanc for
47
ris cadauer auro redempturus, ac multa triſti mam referenda ſunt& illa: fauſto omine, bene ominata, bonis auſpicijs, inauſpicato, felicibus au gurijs, atq; id genus alia, quæ ab augurum arte ſumpta, in cõmunem ſermonem abierunt. Noocdtua uolat.. LXXVI Ex eadem ſuperſtitione manauit& illud Græcanicum: ⁴νεπομτα, id eſt: Noctua uolat, ſiue uolauit. Nam priſcis Athenienſibus noctuæ uolatus, uictoriæ ſymbolum exiſtimabatur: propterea, quod auis hæc Mineruæ ſacra crederetur, quæ quidem dicta eſt etiam male conſul ta Athenienſium bene fortunare. Qua de re copioſius aliquanto dicemus in prouerbio Athe
nienſium inconſulta temeritas. Inde, rebus felicius, atq; ex animi ſententia ſuccedentibus, dici
conſueuit:Noctua uolat. Autores Zenodotus& Suidas. Quarta luna naet. LXXVII
Ep X N yevvnduu, id eſt: Quarta luna nati, dicuntur qui parum feliciter nati ſunt, ut au-
tor eſt Euſtathius in librum Iliados ſecundum, propterea, quod Hercules hac luna natus fera
tur: cuius omnis uita uoluptatum omnium expers, ac laborũ plena fuit. Dici poteſt& in eos, ꝗ
laboribus ſibi neutiquam frugiferis fatigantur, Herculis uidelicet exemplo, qui iuuandis alijs fudauit, ſibiinutius. b Albæ gallinæ filius.. LXXVI 1 Q uia tu gallinæ filius albæ.* Vel quod læta, atq; auſpicata Latini alba uocant: uel quod prouerbium alludit ad fatalem illã gallinam, de qua meminit Suetonius Tranquillus in Galba, his quidem uerbis: Liuiæ olim ſta tim poſt Auguſti nuptias Veientanum ſuum reuiſenti, præteruolans aquila, gallinam albam, ramulum lauri roſtro tenentem demiſit in gremium. Curmq́; nutriri alitem, ac pangi ramulum placuiſſet, tanta pullorum ſoboles prouenit, ut hodie quoq; ea uilſa ad gallinas uocetur. Tale uero lauretum, ut triumphaturi Cæſares inde laureas decerperent. Fuitq́; mos triumphanti- bus, alias confeſtim eodem loco pangere. Et obſeruatum eſt, ſub cuiuſq; obitum, arborem ab ipſo inſtitutam elanguiſſe. Ergo nouiſſimo Neronis anno,& ſylua omnis exaruit radicitus,& quicquid ibi gallinarum erat, interijt. Conueniet igitur adagium in eos, qui rara& fatali quadã felicitate, ſucceſſuq́; rerum utuntur. Huic diuerſum eſt illud, apud eundem luuenalem: Nati infelicibus ouis. Non abhorret huic quod ſcribit M. Tullius libro ep. fam. vij. ad Cu/ rionem: Quũ enim ſalutationi nos dedimus amicorum, quæ fit ex hoc etiam frequentius q́; ſolebat, quod quaſi auem albam uidentur bene ſentientẽ ciuẽ uidere, abdo me in bibliothecã. 1; Laureum baculum geſto. 1 r-NAIX Aaoyjfulio Sosòs Hanrsp, id eſt: Laureum porto baculum. Suidas tradit, 5ita ſolere loqui eos, qui eſſent ab aliquibus inlidijs appetiti, feliciterq́; periculum effugiſſent. Propterea, quod lau- rus credita eſt aduerſus uenena remediũ habere. Plinius libro decimoquinto demonſtrat lau rum luſtrationibus adhiberi ſolitam. Videtur& aduerſus fulmen huius uis tueri, quandoqui- dem arborum una non icitur fulmine. Id adeo uerum credidit Cæſar Tiberius, ut nunq́; non geſtaret capite coronam lauream, ut in ipſius uita prodidit Suetonius. Grauiora Sambico patitur. LELxXNXX Aduò ꝓο σαισαμάν τπέεid eſt: Atrociora Sambico patitur. In eos, qui cruciatibus exquiſitis torquentur, aut quibus inſignia mala accidunt. Prouerbium Plutarchus refert in problematis Græcanicis, atq; huiuſmodi quandam adfert cauſam. Sambicus quiſpiam Fleus, unà cũ ſocijs aliquot, non paucas apud Olympia æreas ſtatuas concidit, uendiditq;. Deinde maiora etiã au ſus Dianæ præſidis templum diripuit. Eſt enim illius in Elide templum, quod Ariſlarcheũ no⸗ minant. At ille mox comprehenſus, dum ſocios prodere recuſat, annum ꝑpetuũ exquiſitis cru ciatibus dilaceratus eſt, inter quos etiam animam efflauit. Atq; hinc uulgo nata parœmia. Fœnum habet in cornu. 3.NNNI In homines maledicos ac fetoces dicitur:Fœnum habet in cornu. Horatius in ſetmonida

4 8 DRS. ERASMI ROT. ADAGIORVM
Fœnum habet in cornu, longe fuge-
Inde tranſlatũ, ut Acroni placet, quod antiquitus bubus cornupetis fœnum pro ſigno in cy
nu appenderetur, quo ſibi cauerent, qui forte occurriſſent.Idqʒ Aeo ſon ſolitum Plutarchus i problematis autumat, quod copioſiore pabulo. non modo boues, ſed& equi,& aſini inſolen tiores, ac ferociores reddantur. Vnde extat& Sophoclis dictum in tumidum quempiam, a præferocem: Tu. inquit ferues, quaſi pullus pabuli copia Huic adſti pulat illud Solonis diq apud Laẽrtium: rp d n6Op Tr Srd vua ,10 5 dS vn 0 u5d. hoc eſt, ſatietat naſci ex opulentia, ex ſatietate ferocitatem. Dictum eſt autem aliquando, ut idem teſtat in M Craſſum, quod in cornu fœnum haberet, propterea quod haud quaqᷓ; impune laceſſeret, ho mo prædiues, ac potens,& ſimultatum perſequentiſſimus. At rurſus Cæſar poſtea dictus eſte ſœnum detraxiſſe: quod omnibus illum, ut cornupetãà taurum fugientibus, ac formidantibus,
ipſe primus auſus fuerit illi reſiſtere. Vſurpat adagium hoc etiam D. Hieronymus in epiſtou
quadam, minitans his, à quibus forte eſſet laceſſendus. Cornutam beſtiam petis.. Conſimilem fermè ſenſum habet Plautinum illud: Cornutam beſtiam petis, de eo, quilacc ſit eum, qui paratus ſit retaliare iniuriam, quemq́; non niſi tuo malo prouoces. Huc ſpectaui Horatius, cum ait in Odis: Parata tollo cornua. . Dionyſius Corinthi. b LXXXII Aior‿ oid eſt: Diony ſius Corinthi. Prouerbialis allegoria, qua ſignificamus al quem è ſumma dignitate atq; imperio, ad priuatam humilemq́; redactum fortunam:quemad modum Dionyſius Syracuſarum tyrannus expulſus imperio, Corinthi pueros, literas, ac mu ſicam mercede docuit. Cicero epiſtolarum ad Atticum libro nono: De optimatibus ſit ſanein
ut uis. Sed noſti illud: qiovug oęνdꝓ. Quintilianus inſtitutionum oratoriarũ libro vii Eſt in exemplis allegoria, ſi non prædicta ratione ponantur. Nam ut Dionyſiũ Corinthi elſe quo Græci omnes utunt᷑, ita plura ſimilia dici poſſunt. Hic Cicero cũ ait: Noſti illud. Et Qui
tilianus: Quo Græci omnes utuntur, nimirum uterq; uulgo iactatum fuiſſe ſignificat. Cætei unde natum ſit adagium, Plutarchus aperuit in libello, cui titulus,=*τκραν πνν έυά⁴ἀ οανεααl id eſt, d futili loquacitate. Laudans enim, breuiter grauiter dicta, commemorat& illud à Lacede monibus reſponſum regi Philippo bellum minanti, ferocientiq;: ĩ0uuσ,⁸ο φπνρ˙deuiba ubi rex reſcripſiſſet, ſiquando in Laconicam duxiſſet exercitum, euerſurum ſe Lacedaæmonl os, uerbo dumtaxat reſponderunt:&οε., id eſt, ſi. . In me hæc cudetur faba. b LXX XIII Terentius in Eunucho: At enim iſthæc in me cudetur faba. hoc eſt, Donato interprete me malum hoc recidet: in me hæc uindicabit᷑ culpa. Tranſſatũ uel à faba, quæ cũ ſiliquis euii tur, ac batuit᷑, aut fuſtibus intertũditur, ita ut fit in areis more ruſticorũ: non ipſa ꝑinde labom ſed id demũ, in quo cudit. Aij malunt ad male coctã fabã referre, quæ li quado nõ maduen ſed dura ꝑmanlerit, ab iratis heris ſupra coqui caput ſaxo nõnunq́; cõminui cõſueuit,tanq bam ulciſcentibus, non coquum, cum uniuerſum interim malum ad coquum perueniat. Tute hoc intriſti,omne tibi exedundum eſt.
Phormione: Tute hoc intriſti, tibi omne eſt exedendum. Verba ſunt Phormionis paraſiti,q
quoniam fuerat autor conſilij de ducenda puella, æquum eſſe putat, ut ſuo periculo rem item expediat. Tranſlatum putant ab alliato ruſticorum mortario. Quæ quidem ſententia, uel ho die quoq; uulgo noſtrati in ore eſt. Et altera huic ſimillima: Colò quod aptaſtt, ipſt tibi nendi eſt. id eſt, tu incipiundi autor extitiſti, nunc idem explices oportet. b
Faber compedes, quas fecit, ipſe geſtet. LXXKXVI
Auſonius in Trochaicis ſuis I erentiano pProuerbio confine quoddam ſubnecti, d& poëu
metaphoram altera quadam interpretatur metaphora:
Tu moleſtus flagitator lege moleſta carmina.
Tibi quod intriſli, exedundum eſt, ſie uetus uerbum iubet: Compedes, quas ipſe fecit, ³ipſus ut geſtet faber.
Cõpetit in eos, ꝗ ſibi ipſis autores ſ ã. Videtur„n4 . ,8 lunt malorũ. Videtu aüt e 1*+ alt Curio nis is ögie ri—e Xueercu 3u g. icl eſt: r aũt è Theognide poẽta ſumptũ, ꝗat
Vincula nemo ſibi cudit chariſſime C Huic ſimile quiddã, humiliu ime Cyrne.
ret.
LXXXII
Nondiuerſ* b LXXX Non diuerſum ſuperiori Donatus admonnuit, illud quod apud eundem poëtam legitur in
ilius adẽ᷑, ſed tamẽ aptũ uulgo dicit: Flagellã ipſe parauit, quo uupt
jet ch ſ
hb con Prwi xé6 gipren
mn eos iücit uosſuoh
mant Dic neq ſaflic vium.Atis lobſeuaret autore bl ilis autrhe neut earu
Krabo uam ab henr de ſhis cltci niolatuyg dum ne I thymumc tobore, qu Polite cog tosa tridu abſtalerat dos& ini depender paclo diu occlum tas acper hille cre vouerant
vyan tie mal memini ſuperaſſ ercules paleſtra! nacapita tetorquer müͤauor teſumo 1 topeadidi dengem lleundit kemums ſus elat terprenii ni quande hoc an nitus zui ata Tan
„..

m libro nonoDeoptina 6 mus inſtitutionumor d antur. Nam ut 51.
aulgo chatum uletgi dicha, ommemonttial eoctentiqq: iaiang/ guae cxercitum, cuerſuumela
UM tur faba. hoc eſt, DVennimm ranſſatũ ucl à faa qmcii moce ruſticorũ:non 44 fabã referre.quæ li quitim axo nõnunq́; cõminu tnu rim malum ad coquum ars dundum eſt. Lt 8 quod apud eundem pam an um. Vaba ſunt phomamm um eſſe—
SCHILIADIS PRIMAE OCENTVRIA
ret. Idq; ſumptũ à pueris aut ſeruis, qui cogũtur aliquoties ipſi parare uirgas Ipſi teſtudines edite, qui cepiſtiis. d
BNis conſine prouerbium refertur à Græcis ſcriptoribus:
Kuri x△⁴⁴ ναα‿ εε Sreg Eem: lcd eſt.
Qui prendidiſtis, i2dem edite teſtudines.
In eos iacitur, qui poſtea q́; inconſulte quippiam adorti ſunt, aliorum implorant auxilium
quos ſuo negocio admiſceant. Parœmiam ex huiuſmodi lachann apologo natam exiſti,
mant. Piſcatores aliquot iacto reti, teſtudines eduxerunt. Eas cum eſſent inter ſeſe partiti, accedentem inuitarunt ad conui
I. gbus uapulẽèt.
neq; ſufficerent omnibus comedendis, Mercurium forte uium. At is intelligens ſe nequaquam humanitatis gratia ſubleuaret, recuſauit, iuſſitque ut ipſi ſuas teſtudines eder autore Plinio, in illis attributum, x&αααοοσροἀε. Apud quos affirmant inueniri teſtudines tanta magnitudi/ ne, ut earum teſtis caſas integant.„ . Aderit Temeſſeus geniug. Strabo libro Geographiæ ſexto refert Temeſſam ab Lao primam urbem eſſe Brutiæ,
b— ab Auſonijs conditam, Thoantis comites Aetoli deinde tenuerint, atq; his expulſis
Brutij: demum Hannibal& Romani funditus euerterint. Iuxta hanc ſacelluma fuiſſe olea/
ſtris circũſeptum Politæ cuidam ex Vlyſſis comitibus ſacrum. Hunc, quod eſſet a Barbaris
uiolatus, graueis iras in eos exercuiſſe: adeo ut in prouerbium abierit, dicerentq́ʒ; cauen/ dum, ne Temeſſeus genius immineret: deinde Locrenſibus Epizephyreis urbe potitis, Eu thymum quendam, ut inquit Aelianus, ex Italia illuc ueniſſe pugilem inclytum,& inſigni robore, qui& lapidem ingenti magnitudine geſtauerit, qui Locris oſtendi ſoleat. Hunc cũ
LXXXVII
uocari, ſed ut eos faſtidito cibo ue ut ipſi ſuas ent, quas cepiſſent. Sunt autem, Carmania populi, qui teſtudinum carnibus uictitent, unde& nomen
LXNXXVII
Herdhe A⁴ε.φαανια τη
DBoman.
Polite cõgreſſum, ac uictorem e certamine diſceſſiſſe, atq; ita initimos huius opera libera/
tos à tributo, quod ille conſueuerat extorquere. Quin& cõpuliſſe illum, ut quod per uim
abſtulerat, redderet etiam cum fœnore. Atq; hinc prouerbium natum putant, ijs qui ſordi- dos& iniuſtos quæſtus faciunt, adfore Temeſſeum genium, quo ſigniſicabant aliquando dependenda cum fœnore, quæ præter ius& fraude, ſeu ui rapuiſſent. Pauſaniias in Heliacis
paulo diuerſius rem narrat: nempe comitem quendam Vlyſſis, ob uirginem conſtupratã
Occiſum fuiſſe, atq; ob id laruas eius, niſi quotannis oblata uirgine placarentur, graſſari ſoli tas, ac perniciem adferre omni ſexui atq; ætati. Atq; hunc quidem eius loci genium uulgo
fuiſſe creditum, quem Euthymus pugil Temeſſam reuerſus compeſcuerit, uirgine quã de, uouerant liberata, atq; in matrimonium accepta. 2n , Termeria mala. 3 18 LXXXIX
r Suεεαια αmνπα, id eſt: Termeria mala. Veteri prouerbio dicuntur ingentia, maxime, quo, ties mala quæ quis in alios impegerit, aliquando in ipſius caput retaliantur. Huius adagij meminit Plutarchus in uita Theſei, qui cum Herculis exemplo terras obiret, nocẽtes, quos ſuperaſſet, eadem pœna ſolitus eſt aſticere, quam illi per ſæuitiam in alios exercuiſſent. Nã Hercules Domaſcum de rupe æditiſſima præcipitem dedit: Buſyridem parentauit: Antæũ
palæſtra ſuperatum occidit: Cygnum gladiatorum more cõfecit. Deniq; Termerũ huma⸗
na capita confringentem, uerberibus itidem contudit. Vnde in eos, in quos ſua malefacta
retorquentur, prouerbio dicitur: Termerium malum. Eſt autem ſupplicij genus, uel in pri mis fauorabile, cum pœna ſceleri reſpondet, quemadmodum de Thuryno fumi uendito/
re, fumo necato legimus. Et Perillo, quem Phalris æneo impoſitum tauro, ſuo ipfius inuen to perdidit. lllud perq́; feſtiuum, quod in uita Gallieni imperatoris refertur. Cum quidã ui/
treas gemmas pro ueris imperatrici uendidiſſet, atq; ea re deprehenſa, uindicari flagitaret,
ille uenditorem rapi iuſſit, tanq́; leonibus obijciendum: deinde caponem em ſetſt ac— rem tam ridiculam admirantibus, per præconem denunciari aſiſenoſtüs det, paſ⸗ ſus eſt:atq; ita negociatorẽ dimiſit. Sed de Termerijs malis Suidas multo aliam adtert in/
terpretationem: nempe locum quendam eſſè in Caria, cui nomen Termerio, quo tyran/
ni quandoq; pro carcere ſoleant uti. Situm autem eſſe inter Melum& Halicarnaſſum. Ex
hoc cum poſtea prædarẽtur latrones, neq; depelli poſſent, quod eſſet locus admodum mu
„— nitus, abijſſe in prouerbium. Quanquã Stephanus Termeram urbem in Lycia ponit, qus
1—. 7 2 1 deri 1 ſi ex⸗ Termen itam!: bulũ. o Termeria mala dicta uideri poſſunt, qua 2ℳ ait à Termero ſortitam uocabulũ Poſtrem ermedama e trema
...* 2

———
———
—-—— ——
ee 4 ——,——————. 2 ————y— 2———
—
ÿ
Rn 2— ——————— ——————— —————— —
———; ———
8 —— — 4—
———
2— — 9——. —.
— — —
———— ———
2 5— 4—
ERASMI ROTERODAMI ADAGIORVN
ree mnem ſgnifcat d rtassias iucfenctremum uitedh mum uideri uolunt, ac maximum ic extremũ appellant. Vt Neq; ſecus Græci, σετοꝙ αμαινμↄ χεemum malum pro rema, quaſi plus quàm maximaW.
3 trema mala. Nam rενμυισ ni, quod ſummun a, extrema inſania. o dicunt. Et& ενρ έαακνν trein Neoptolemi uin
NeOr J0AA/ ric5, id eſt: Neopt dem patitur, cuiuſmo uerbis. eginàe b AIuςᷣ*¶m5ιέιmĩK άο OPol. 11½65 7⁵ Laaus 18 ¾ W 7r IoEGO,G rio: 7 dvOA◻ ⁴ςσιmν‿ ptolemea, ſicut uoca palatij focis occidera retur:atq; hinc ortum, ut ubi ctam appellent. Euripides in Oav p. 2/ g Ab
cant. Porrò Lati
cta. Superiori ſimillimũ eſt, ubi qu liosild Pauſanias in Meſſeniacis refe v 20/JoXεᷣε‿ Aeμννμιν Tigt.ſeonid
olemica uindin di patrauit in alios:Id Pauſanias it ert,& exponit li Eauον α&ννε⁴ ανεικκοενs a X́R6vO K 90 ou 21 5 vmoumiuvri jigtup emi iNdsa ro Sis, ouoinree C&rnip in, O/&οσπσρόισενι er ᷣ‿ 10 76 971070 715 E 20 gdoο⁵ veo) d eſt: Sanè peruaſit Lacedæmonios progreſſu temporis Neo/ Siquidem Neoptolemo Achillis filio, qui Priamũ in ipit ſe apud Delphos ad Apollinis aram occiqe quod in alios fecit, Neoptolemeam uind llinis de Neoptolemo:
nt, uindicta. t, uiciſſim euenit, ut& ip is idem patitur reſte ſub perſona Apo Tα εαανρφ Sεiα. id elt: elphico gladio mori. Seruire ſcencx. ire ſcenæ dixit, pro eo, quod
eſt ſeruire tempori,& rebus præſen hiftrionibus fabularum metaphora, qui non ſuopte iudici modo populi oculis placeant, alioqui explodéci bilandiq;. Sic enim ſcribit ad Brutum: Tibi nunc populo& ſcenæ, ut dicitur, ſeruien3i eſt. Nam in te non ſolum exercitus tui, ſed omnium ciuium, ac penè gentium coniectiſunt oculi. Quadrabit& in eos, qui negocium aliquod ſuſceperunt illuſtre, unde neceſſe ſit, un cum ſumma laude, aut ſumma cum infamia diſcedere, p Porrò tempori ſeruiendum eſſe uiro ſapienti, monuit d Phocy Naερ XBedep, i yrvep dyeA⁵μισOꝙqM icd eſt: Temporibus ſemper cautus ſeruire mementoc, Nec reflare uelis aduerſum flamina uentii. Porrò metaphora hæc ducta eſt à nauigantibus, quo trio ferri, fruſtra conatu VYVti foro.
foro, pro eo, quod eſt pr
M. Tullius ſ nmodare. Translata ab unt, ſed hoc unum ſpectant, ut quouis
ropter plurimorum ex
b s neceſſe eſt ſemel ingreſſos mare uen torum, atq; æſtus arbi ros, ſi uelint aduerſus iſta pugnare. b fi æſentem rerum ſtatum boni conſuler cunq; ſeſe obtulerit fortuna, ita animum applicare. Terentius in Phormione: Sciſti uti o ro. Donatus uulgare prouerbium admonet eſſe, ductamq́; metaphoram à mercatoribu qui non ante locum commercij præſcribunt quanti uendant, quæ aduchunt, ſed ſecund prehenderint, conſilium de non uendendis, aut uendendis meic bus ſumunt. Seneca:V tamur foro,& quod fors feret æ Polypi mentem obtine. Exta æcos adagium in hunc ordinem referendu Polypi mentẽ obtine. Quo iubemur pro tempore, alios atq; uultum ſumere.Quod in Vlyſſe uidetur Homerus laudare id eſt, moribus uerſatilibus. Adagium natũ eſt à nius libro nono, capite uigeſimonono. ſcribuntq́ʒ; colorem mutare maxime in git ſeſe.& cuicunq; petræ adhæſerit, eiu hendi. Porrò prouerbium ſumptum e Citaturq́ʒ à Plutarcho in libello, aee nvrrod Gu6 0p xs OXNG8, 95 7⁰⁰7 O O. Ni Ze, rOO5 34 2cOu. Mentem habeas uafri polypi Se quibus admorit, ſaxa c Clea rchus in prouerbijs, teſte Athen NO v; dApAo,
Huic affine eſt, uti
annonam fori, quam de quo feramus animo. Exetat apud Gr m, /πανηιοασ vebõop e,id alios mores, alium atq; alium qui eum o⁴.p, appelba, piſcis huius ingenio, de quo meminit Pl’ Præterea Lucianus in ſermone Menelai ac Protèi metu. Nam perſequentibus piſcatoribus, petris afi sᷣcolorẽ corpore imitatur, uidelicet ne queat depra ſtex Theognide
.. cuius hoc diſtichon eſt de polypo oAue„oo b
qui protinus illa olore refert.
diſtichon, tacito autoris nomina
dum agete MNaies ſtophanes ac uernacli rniſcatolf te ſedpto doceri lœ tnacqualte Catllinana iuntſtult b⸗Namit randa fuit lbuslude batur,pall to petuen eſtquadat lbiq luis Na quecd Ant uelpt modum ſtem Brut apoſtolus umom ulomada udlch er delcipit Amalet pellem cunq; t nuir VWtbanu blotarch uin ddi Mhrinæl dinem h mepho. ttuna p denuarie qocguul uo apite ſao Uürnatare ſerbi conata minibug Sunt a autor e
4

ſeruire tempori à tdunn um metaphora, quinonin puli oculis placeant àl R populo& ſccnæ u 4 nduium ac penè gentim 2 lulceperunt lluſtre mdenag lcre, propter plurimonmqi dh.
os neceſſe eſt ſemel ngcen
uclint aduerſus ia pogm
em rerum ſtatum bovicit Tcrentius in Phormnicscdi ctamq́; metaphotam imai 1uendant, quæ aduchm ti enon uendendis aut uncedt ct æquo feramus animn 1 eferendum,-eirLd alios atq; alios moresunni shudare, qui eum rarfr
cis huius ingenio de or⸗
acianus in ſermone 5 perſcquentibus piautta pose imitatur, uidchect nide, cuius hoc dini
Toti ssZo Sp E„65 eauop Jene, Polypi ingenio mihi ſis nate Amphiloche heros,
—
ſtimatur:& ideo uerſicoloris eſſe demutationis. Plutarchus in cõmentario de adulatione
GHILIADIS PRIMAE CERNTVRIA 1. 31 id eſt: Vt temet populo, quemcunq; acceſſeris aptes.. Citat idem carmen Plutarchus ex Pindaro. Vnde& uerſus ille prouerbialis celebratur AàMON&KNOTO, Np E XG εα. id eſt: Proq; loco nunc hunc fieri, nunc expedit illun. Qui nos admonet, uti nos ad omnem uitæ rationem accommodemus, ac Proteum quen/ dam agètes, prout res poſtulabit, in quamlibet formam transſiguremus. Plutarchus item aoos)‿ναι, dixit, pro eo quod eſt, in diuerſam eo ſentẽtiam. Quod quidẽ notat& Ari⸗ ſtophanes in Pluto, qui monet uiuendum eſſe, ⁴ται ταονο⁸, 1d eſt: moribus regionis ac uernaculis. Eodem pertinet& illud: v.νμ ⁴● X⁴να, id eſt: Lex etiam ipſa regio. Quo ſi⸗ gnificatum eſt, unicuiq; regioni quædam peculiaria eſſe inſtituta, quæ hoſpites nõ damna- re, ſed pro uirili noſtra imitari, atq; exprimere debeamus. Neq; quiſq́; exiſtimet hoc adagio doceri fœdam adulationem, qua quidam omnibus omnia ra ee uitioſam morũ
Wualitatem, quam Horatius eleganter taxat in ſermonibus, quamqq hiltorici notant in Catilina, atq; in Anedio Caſſio imperatore:deniq; literæ diuin
3 A æ in quouis improbo, cum
aiunt ſtultum perinde atqʒ lunam immutari, cum ſapiens ſolis exemplo ſui ſemper ſit ſimi/ 2. 2. Y“ 34.„„ ⸗ 4.. 1 3.,—⸗⸗.
lis. Nam in Alcibiade dubites uitiò ne, an laudi danda ſit: certe feliciſſima quædã& admi,
anda fuit morum d& ingeri dexteritas, qui ſic polypum agebat, ut Atienis. dicterips& ſa,
lihus luderet, equos aleret, comiter& GleLanter uiueret.Idem apud Lacedæmonios rade/
batur, pallium geſtabat, frigida lauabat. Apud Thraces belligerabatur, ac potabat. Vbi ue
ro perxueniſſet ad Tiſaphiernem, delitijs, mollicie, faſtuq́; iuxta gentis morem eſt uſus. Sed
eſt quædam difficilis ac præfracta, moroſaq́; ſim plicitas imperitorum, qua poſtulant, ut o?s ubiq; ſuis dũtaxat moribus uiuant,& quicquid alijs placet, id damnant. Rurſam eſt hone/
ſta quædam ratio, qua boni uiri nonnunquam alienis moribus obſecundant, ne uel odioſi HNnt, uel prodeſſe non poſſint, aut ut è magnis periculis ſemet, aut ſuos eximant. Quemad,/
modum fecit Vlyſſes apud Polyphemum multa ſimulans, apud procos mendicum agẽs. Item Brutus, adſimulata ſtoliditate: Dauid etiam ſimulata inſania. Quin& diuus Paulus apoſtolus, ſancta quadam iactantia gloriatur, hac pia uafricie ſeſe uſum eſſe, atq; omnia fa
ctum omnibus, ut omnes Chriſto lucrifaceret. Quanquaàm nihil uetat in notandis uitijs
ubiqʒ perſonam induunt, quales ſunt ijcum quibus contigit agere. uod genus eleganter deſcripſit Plautus in Bacch idibus. Nuſlus, inquiens, frugi eſſe poteſt homo, niſi qui& bene & male facere tenet.Improbus cũ improbis ſit, harpaget, furibus furetur quod queat. Verſi
pellem frugi conuenit eſſe hominem, pectus cui ſapit, bonus ſit bonis, malis ſit malus. Ve-
uſum adagij latius trahere:nempe in homines uerſatili quodam Benie natos, qui talem
cunc; res ſit, ita animum habeat. Eupolis apud Athenxum:
A'v oAITHB TATSG e Sp S0o,. id eſt: b Vrbanus homo, qui moribus ſit polypus. Plutarchus in cauſis naturalibus citat ex Pindaro uerſus hos:
norris SxS05 Xo‿τν A△αι⁴α τ‿εη vd O Tοσσαένμꝓε r ⁴σασν noisaip u. id eſt: Marinæ beluæ colori maxime mentem accõmodans, cum omnibus ciuitatibus conſuetu/ dinem habet. Atq; eodem in loco cauſam reddit, cur id huic accidat piſci.Similem quandã
..... 1 2. X metaphoram Ariſtoteles à chamæleonte duxit, primo moralium libro. Ait enim, ſiquis à
fortuna pendeat, cum illa ſubinde mutetur: futurum, ut ueluti chamæleon quiſpiam identi dem uarietur, nunc felix, nunc miſer: utcunq; fors alio, atq; alio uultu reſpexerit. ita hunc quoq; uultum atq; animũ mutare. De chamæleonte meminit Plinius libro uigeſimoocta/ uo, capite octauo, ſcribens hoc animal magnitudine ferme par eſſe crocodilo: cæterum ſpi næ acutiore curuatura,& caudæ amplitudine diſtare. Nullum, inquit, animal pauidius exi-
ſtribit chamæleontem quemuis imitari colorem præterq́; candidum. Idem in ſympoſiacis
conatur cauſam reddere de polypo, quamobrem non tantum mutet colorem, quod& ho
lchon tctatas 24
minibus accidit in metu: uerumetiam ſeſe ſaxi, quodcunq; id fuerit, colorem 2codmoche Sunt& aues quædam quæ colorem pariter& uocem mutent pro tanpon bas znni 8. autor eſt dem Plinius libro decimo, capite decimonono, Arigotelss lro V nate 3
5

„ DESs. EBRASMI ROTERODRNRNIRADAGIORVIN animantium nono:In uoce mutanda principatum vbeiderlaleinis Nnd 2 apud Furipi- dem Hecuba Polyxenam imitari luſciniam iubet, ſeſeq; in omnem uocem uertere, iquo modo queat V yiliperſuadere,ne perimatur.
Cothurno uerſatilior.. xoIII
FAε ταεεροριέιε‿ρι οd⁶εν, id eſt: Verſatilior cothurno, dictum eſt in hominem parũ con ſtantem lubricaq́ʒ fide, quiſie, incertæ d ancipitis eſſet factionis, imilitudine ducta d cal, annendecnod Srcci denn Lauini mutats iterain cochurhsueiart ie nonet tragœdiarũ actoribus.Erat autẽ τQνQοj 3«⁴ροσννQνο⁴ eε op, hoc eſt: quadrangulũ.& uii libet cõueniẽs pedi, quodq́; uel dextr 0, uel ſiniſtro pedi poter at accõmodari. Suidas addit eiuſmodi fuiſſe, ut uiris pariter ac mulieribus cõgrueret. Quod idẽ teſtatur illud Maronis
Alte ſuas uincire cothurnoo. 9* Prouerbium autem duobus effertur modis, per comparationem: euαε lεισ 1o6p
ʒ per genominationẽ, ut hominẽ ipſum, qui ſe diuerſis applicat partibus, oborvop appee
mus. Sic em uocatus eſt Theramenes rhetor Athenienbs: Prodici Cij diſcipulus:pptere⸗ quod quaſ duabus ſederet ſellis idem& populi,& triginta uirüm partibus ſtudens,& ni alus Nunc ilius factionis eſſe uideretur, uel potius utriuſq;. Plutarchus in præceptis ciuſi bus. Srradba 13 N'a 1u SuguohSe no51 D4370,h0erisos duSuGe) une pois MosiSec.ʒ,id eſt: Sed hic oportet maxime Theramenis coth uinum induentem, c utri que uerſari,& neutris accedere. Lucianus in amoribus, os 49 2yG Sp doeinle ernc — 1605*,0—ο ε„, LE1 Had on, id eſt: ltaque optarim ſanè, ſi modo fieri poſſit, Theramenes ille fieri, qui cothurnus eſt dictus, ut ambo
ex æquo uictores diſcederetis.Idem in Pſeudologiſta. xal*ο μυαν oe d.p Tiα⁴ έσει Tan
m p Plop bαιρασρ Xꝓp Syra wWig or roig Noduαανασmν„ d eſt: Et alius ei cothurni nomen impo
ſuit:nimirum mores hominis inconſtantes& aneigIdes,ic genus calciamentis conferens.
Male audijt hoc nomine Marcus etiam Tullius. Homerus Martem, ni fallor, ſubinde ma tantem parteis, nouo uerbo on6‿ο appellat. Nihil autem uetat, quo minus adagium in bonam trahatur partem, ut ſiquis hominem facilibus moribus,& quadam ingenij dente ritate, cum quouis hominum genere congruentem οπννποσν appellet. quam ob cauſam Ho merus Vlyſſem oατ᷑νονo dixit, quod quamuis perſonam apte gereret, ducis, mendic patrisfamilias. b 1 Magis uarius quàm hydra. XU nohNO/ NH̃us, d eſt: Magis uarius q́; hydra. De callidis ac doloſis. Quod hydrale pens ſit uerſicoloribus notulis diſtincta. Apte dicetur in uafros ac uerſipelles, aut etiampa rum ſibi conſtantes. Refertur ſenarius hic apud Athenæum libro dipnoſophiſtòn tertio Erronοσσ b ToAO p T, ic eſt: b Feciſtis hunc pauonibus uarium magis.ʒ b .„ Gygis anulus. XCVI rèy ανατνμio, id eſt: Gygis anulus. Quadrat uel in homines inconſtantibus moribus,
5 in fortunatos, qui ueluti uirgula diuina, quicquid optant, id ſuo arbitrio conſequuntur. uius adagij mentionem facit Lucianus in uotis, ubi quiſpiam optat ſibi complures anu- b
6 Liuſodihäsles habebat Gyges, alium quo diteſceret, alium quo gratus& amabilis red eeretur, allum per quem liceret uolare, quocunq; lubitum eſſet N am priſcorũ ſuperſtitio Piamaum rbiit anulorum efficaciæ, ita ut uenditarentur incantamentis uarie efficaces aufeonaka⸗ 8 u8 Kerar uen M11j aauer atnaniam⸗alf ad alia, uel depellenda incommo- uel cõmoda concilianda. Vnde apud Ariſto 0. Di mi nausti icellcium, p phanem in Pluto, Dicæus Sicophantæ Bdeasorudc 98. Qoο h c,O/ rbp Nar No Sp e r08 2vG.A dgeMäune, id eſtt nihil te curo, nam anulũ hũc geſto, ab Eudama emptũ drachma. Et rurſum in eadẽ fabuls „erdin cveS ũocH.σ.αι fu⸗ Aoτ⁵⁄. id et non ineſt:, gutnonmeld 2dueetſus rolan iatgyts morſum remedium. De anulo loquitur, alludens ad tus eſt referre Plato libro 4 repull ouerbium ex huiuſmodi quadã fabula, quã nõ eran quidã Lydi pater, paſt 13 5.·ſecũdo. Neq; nos itẽ pigebit hoc loco recenſere. Gyges bat Lydorũ pob Paftor quiſpiã erat mercenarius, eius regis, qui per id temporis impel bat Lydorũ populo. Cũ autem eſſet aliquando ſæuiſſima temge Per nbrium ma mI Pepuſo. t aliquando ſæuiſſima tempeſtas coorta, imbrium un,
zimaubs ges forte 2 ſetſolus,ne dam dictu ſtrain equi nibladerat falt olillet, eculiorun los alledi retepente bolarent moxc; pal riculumi picuuse
tetetat. Pr Deniq; co⸗ ilcanolt 1do3se
Ab hoc manam of ggemadm gicam inel dum cult apud No es Menip poteſt po⸗ Antiſther onferens 98 1 2 Scekata Cum N
Pundem 4* 78 ndece Comin Reſtitu Rurlum N 9 Dirit&. kundem adaceur d e36 rolh;a Ae,

— uicat antib cnienßg. 3 13 4 unPr 16; 4 OXC r. Fi 17,2 —— rodic Cj 98 ych paltozide conſpicuus eſſe cœpit. Eius rei cum ille& diligẽtius,& ſæpius feciſſet 8 nt uirum panba 8 riculum, iamq́; ſat exploratum haberet, hanc ineſſe uim anulo, ut uerſa ad ſe gemma, incon 9„ Dlutarchwsi ſpicuus eſlct. werſa ad alios, conſpicuus, effecit ut paſtorum nomine legatus ad regem mit . vagban 4 en teretur. rofectus& uxorem regiam ſtuprauit,& de rege trucidãdo, cum ea coniiliũ in zie s cothunom 4 Deniqʒ confecto illo, ipſe, regina in matrimonium ducta, è paſtore repente factus eſt 12 tidus, he d n idq́; anuli fatalis beneſicio. Refert& M. Tullius libro de oſticijs tertio. Huic ſmillimum il- n ih un lud, ‧ν ααν, id eſt: Orci galerus, quod alio reddemus loco.. 1 deri quic Virgula diuina. b V qui cothu 3f., b XCV ſa.s aui wud ü Ab hoc non admodum diſſidet uirgula diuina, quoties quicquid optamus, id ern hen d eſt Et—— 99 i manam operam, quaſi diuinitus nobis ſignificamus cõtingere. Propterea quod antiquitas pites id pen oummg hemadmodum in anulis, ita& in uirgis ferendis exiſtimauit aliquam fatalem, ac ceu ma- — hn clcaman gicam ineſſè uirtutem. M. Cicero libro de officijs primo: Quod ſi nobis omnia, quæ ad ui Nähit 5 Nlartem niflben ctum cultumq́; pertinent, uirgula, ut aiunt, diuina ſuppeditarentur. Citatur aliquoties& 4 autem uetat quoumd apud Nonium Marcellum, V arro in uirgula diuina, ut appareat hũc fuiſſe titulũ alicuius moribus& Aacm ex Menippeis, qui nimirum& ipſi pleriq; feruntur prouerbiales. Adagium natum uideri 1*ofrep appelet. qummchct poteſt potiſſimum ab ila uirga Homerica, quam ille Palladi tribuit, adeo celebri, ut de ea derſonam apte gere a 4. uriihenex Lmie ſectæ Lonclſoreliorum Smſeripſeutt.can Sumn ſuo, ut conijcio, baculo conterens. Huius locis compluribus meminit Hiomerus in Odyſſeæ.u. 1. SS AI n S.c 8eu da SDlubn. id eſt: Aceſlate nſeun aitea demaiat Achen. e aeuer Kackkac Koe neſal arin unſtos ac ueleie Cum v yſſem è ſene ſqualido, repente in iuuenem uertit, nitidumq́; facit ac formoſulum. — Eundem rurſum è iuuene uertens in ſenem, Odyſſeæ. /. cxum 0 dipr A Xt rotdk Aosε iddν οd uoõch P 9S KrXK Td oino: Ptëνοura. id eſt: Cominus aſſiſtens Ithacenſem Pallas Vlyſſem R eſtituit ſenio diuinæ uerbere uirgæ. in homines inconfetam Rurſum in eodem libro, cum eum iuuentuti reddit, ac robur adauget. dopeant, d ſuo atirtafs u, 19 2uorih aigdep denudoner n. id eſt: bi quiſpiam optat ibicmi Dixit,& aureola uirga demulſit Athene.““ ſceret alium quo garuiri Eundem ad modum Mercurio quoq;, ut incantatori uirgam monſtriſicam tribuit, quum ditum clſet. Nam din caduceum uocant. Odyſſeæ.o.. — ncantaments un Xs N 5-p era Xα*½„ nn 3ha u 7 ug ra NL vo eilao, v, 4 aycSög 5a‿αατν ꝙ n, aln e„Ne, Tu Eun KA vGoOuTA)ia. ideſt: mem in Dluto, Dicusc Tum manibus uirgam capit aureolam, atq; decoram,
AXima uis accidit, fulgura deniq;, terræ etiam quaſſatio, ita ut in ea regione in qua tum G . y,
peculio ationi emi l rẽdi peculiorum rationibus, ad regem in menſes ſingulos referẽdis, creandus erat.
n SeNi 9 d um uod wnorras yeel.
CHILIADIS PRIMAE CEN TVRIA I.— 3* 53 X..„ 12⸗ 4 heyfore paſcebat armenta, terra ingenti hiatu ſeſe diduceret. Quod cũ ille animad le. 0 leerann cæteri paſtores territi diffugerant, in hiatum deſcendit atq; ibi tum alia — 4 6 4 nüen Lonſpetuin equum Anendann æneum ingentem ac cauum. Inerat Kas⸗ b pꝓer eam uidiit in eius aluo cadauer hominis, maius h ci ra in equi latere. aimr la 91 umana ſpecie. Huic mühi Aelar ueſtium, aut geſtaminum, præter aureum anulum digito an 5 ubi uſtuliſſet, regreſſus è ſpecu, paucis poſt diebus ad paſtorum cœtũ redijt, in quo legatus de Hic cũ apud
rorſum uerte
ertiſ/
alios aſſediſſet, animaduertit, ut ſiquando fortè gemmam anulo incluſam int en Pente fieret, ut à nemine conſpiceretur, ac perinde quaſi non adeſſet, ita de eo reli ui abularentur. Quod quidem factum admiratus: rurſum anuli palam extrorſum Couetd 2
Hac quibus eſt uiſum, demulcet lumina ſomno
Atq; alijs rurſum diſſoluit lumina ſomno. Fadem fermè repetit Odyſſeæ. E.& Iliados..
Auriu Les dd roori Edgar nad idic
20 8 2₰ d α*εοσνντπφ‿ μν αεένον παα 2c; Npu 2„„ 34 d.,„„ H εᷣ ασνιονααο⁶ηqmσ‿ ση ιν&vειοι
2er e decg,TJ udSS dura enp4,
anc

—
—— Beee S —— 2 ——. ———
—
————
DES. ERASMI ROT. ADAGIORVM
4 cimitatus Maro, ſic eiuſdem caduceum deſcribit Aeneidos quarto:. un 2...— ,. Tum uirgam capit.hac animmas ile euocat oreo 8* 8 Pallenteis, alias ſub triſtia tartara mittit.
MC alumina morte reſgnat- 2 4 adimit;,& lumina mo 4 Dat ſomnos, adimitci bida tranat Nubila.
„g. it uentos,& tur.. 1 8 8 dren ſua mõſtra peragẽda uirga gefuit in trãsformãdis ſocijs Vlyſſis Odyſſeæx eqhß 3 2 2 4 P6c erXyc M 2o 8 2es). deſt e/ 1. O7e u λ άα αααᷣἀ. Compulit in numerum porcotum uerbere uirgæ lo inſerie Percuſſos.& erant illis capita ecce ſuilla. 1 Rurſum paulo iuferius: „ nei edεσ. id elt: OT rorénsp KiSu, ꝓεαX△ achinieese 5. L1e ..„ 82 Circe ubi te feriet prælongæ uerbere uirgæ. Aliquanto poſt, V lyſſes olus epoto Circes poculo, non transformatus in pecudem: Abrd ε eε R ku 0p, duc A NeAEeh b P&c enXvyc. id eſt: Verum ubi porrectum poclum ebiberam,nec; uirga Ictum me demulſit.. Deniq; cum ad gratiam Vlyſſis, ſocios priſtinæ reſtituit figuræ, uirgæ miniſterium adti buit. Quinetiam in literis Hebræorum, Moyſes in ædẽdis prodigiſs uirga uitur. Hancin anguem uertit. hanc in priſtinam formam reſtituit. hac fluminis aquam uertit in ſanguint, extinctis piſcibus. hac exciuit cyniphes, hac diduxit undas rubri maris: hac è filice percul ſa, fontem elicuit. Fortaſſis huc pertinet, quod regibus etiam uirga tribuebatur, quam ſes ptrum uocant. Vnde apud Homerum aliquoties:.
= uNς α BoMα*νε⁸s. id eſt.„. Sceptrigeri reges. Eõdem reſpicit, quod alibi retulimus: Laureum porto baculum. Stultus ſtulta loquitur. 3 XCVIII
Furipides in Bacchis: m ⁵πέ σ% εαν⁸ Atya, id eſt: Nam ſtulta ſtulti oratio eſt. Totidem uerbis propheta noſter Eſaias eam ſententiam extulit. Seneca ad Lucilliũ: Apud Gracos inquit, in prouerbium ceſſit: Talis hominibus fuit oratio, qualis uita. Hoc cuiuſmodi fuett parum liquet, niſi quod tale quoddam carmen extat, Græcis celebratum: K**eρις᷑&αςανατε νσ prcoεεεar. id eſt: Hominis ſigura oratione agnoſcitur. b Democritus philoſophus apud Laẽrtiũ orationem?⁵‿ιανeιεν τπ ıs, id eſtuitæ ſimulachii quãdamq́ uelut umbrã eſſe dicebat. Qua quidem ſententia nihil dici poterat uerius. Nam nullo in ſpeculo melius, expreſſiusq́; relucet figura corporis, q́; in oratione pectoris imago repræſentatur. Neq; ſecius homines ex ſermone, q́; ærea uaſa tinnitu dignoſcuntur.
Scindere penulam. 2 XCIxX
Hodieq́; uulgo tritiſſimũ eſt ſcindere penulam, pro eo, quod eſt impenſus retinere ho ſpitem, atq; inuitare prolixius, quod qui faciũt, manu in penulam iniecta, quaſi ui conatur
remorari.Id adagium ex antiquitate fluxit, ut alia complura. Cicero ad Atticum libro dec mo tertio, de V arrone loquens: Venit, inquit, ad me,& quidem id temporis, ut retinendus eſſet.At ego ita egi, ut non ſcinderem penulam. Memini enim tui,& multa erant, nosq im parati. Quid refert? paulopoſt. C. Capito cum TI. Carinate. Horũ ego uix attigi penulam, tamen remanſerunt. b
Oculis magis habenda fides, ́; auribug. certiora ſunt, quàm quæ audiuntur. Item Horatius: Nec retinent patulæ commiſſa fidelius aures: Segnius irritat animos demiſſa per aurem G quæ ſunt oculis ſubiecta fidelibus,& quæ
2 24 9 22⸗. 8* Mro—ε6 ον εμφραχιαο, id eſt: Oculis credendum potius q́; auribus. Quæ cernuntul
ldem in arte poëtica:
9 ae tradit Peciator Quanq́; id quidem paulo alienius. Propius huc ptinet quod a dus manu⸗ enæ uocat oculatas, non auritas, ut quæ id demum crederent, quod uide, rent. Rurſum, quod hiſtoria quam geſtarũ rernm eſſe uolunt, dicta ſit 2oνσ ⁊ 180⁵⁵, dun
eſtuigere. Poſtremo figmẽtũ illud Vergilianũ de duabus apud inferos p ortis:fburna an W ſignisca
inter ſedir longa ota dicauit.N ti intelli ilius prog qur xenia omilla pus terin Aig fotte fotte tjjcuſtod ditionem exerctusi equo deſl tatis armi 1* 8n- Genbuer Xplcen, lappiter ui cut Aurea q hubuse 5 uir Vurpat bro de iu Nomerus totquet, müerren lnclo, Waa. Vuc la bar ni epictol 3 oleran am „ gl Aulas nandto
4

tundas rubri maris: hac èhi
bus ctiam uirga rdete
alimus: L. aurcum dowohra
ſte Nam ſtulta ſtulti uabdh 1lit. Scneca ad Lucili wul ratlo, qualis uita. Hocqiiha Cracis celebratum
M Pfv, id ekhuiaka ententia nihil dicipotasaui
corporis, q́ in orationegtiui
xrea uaſa tinnitu digncimm 1
ro eo, quod eſt impenitn
u in penulam iniech, wict
mplura. Cicero ad Ama
e& quidem id— mini cnim tui& matt 1— arinate. Horũ ego uiu a
es,q́; auribus.
m potius q́ aunbas. E
dem
CHILIADIS PRIMAE CGENTVRIA I1.» ſigniſicãt ea quæ per os exeunt, ob dentiũ eburnum candorem. Et cornea 3,
ciuntur oculis, uolunt intelligi, ob pupularũ nigrorem. In ſumma a ciunt aures, ad fidem faciendam certiores ſunt oculi. Vnde&
qua quæ conſpi- d cognitionèé magis fa, uulgo, ſi quis fabulã narret,
arum ueriſimilem, rogare c imus, nu er ,1 8 p m, rogare conſueuimus, num ea conſpexerit. Quod ſi neget, uerũ audiſſe
m 0 45 gr.—, 3.....—.. 2. d odo, ridetur. Prouerbiũ refertur in epiſtola lIuliani ad Leontiũ.5 AG6„ε OOG 8 05910,Jr.
T 2,10 5 7 2„. 7——. erεν Nu5o! 6 baAep&πν ⁸⁴ινσασ˖Sumptũ eſt aũt ex Herodoti Clione. rc N Tue Xdνι αν 65³οισmν 20 I&&.πκπνιπν³αορꝗαωαμέιέρν.id eſt: Nã aures hominibus minus fideles ſunt q́; oculi.
CHILIADIS PRIMAE CBHNTVRIA SECVNDA.
Diomedis& Glauci permutatio. 1 NVe refertur apud Homerum Diomedis& Glauci permutatio, in prouerbiũ M abijt, quoties inæqualem cõmutationem ſignificamus, hoc eſt, deteriora pro melioribus reddita, xoνσνσι αόά̈Qει d eſt, aurea pro æreis. Nam libro lliados Vſexto, poẽta Glaucum quempiam inducit, Hippolochi filium, Lyciorum du,- cem, iactantiuſculum& oſtentatorem, magis q́; pugnacem. Contra Diome-
8
uafrum callidum̃q;. Hi duo cõgrediuntur A⁴νυονμηιαι‿εμνο, d eſt:ſingular certamine inter ſe dimicaturi. At Glaucus rogatus à Diomede, quis nam hominũ, aut deorum eſſet,
longa oratione natalium ſuorum ſeriem expoſuit, patriam Lyciam, ciuitatem Ephyram in/
dicauit. Mox Diomedes, utpote Græcus, hominis barbari ſtuporem ex orationis arrogan/ tia intelligens, illudendum magis ratus quàm occidendum, reſpondit, ſuis maioribus cum illius progenitoribus uetus hoſpitium ac neceſſitudinẽ interceſſiſſe, muneraq́;H hoſpitalia, quæ xenia uocant, inter ipſos ultro citroq́; data. lamq́; defixa humi lancea, cœpit hortari, ut omiſſa pugna, maiorum ſuorum amicitiam inter ſeſe renouarent, alterq́; alteri in Lycia, al- ter in Argo hoſpitem præſtaret, ſimulatq́; incolumes in patriam rediſſent. Interim ſiquãdo forte fortuna concurriſſent, armis inuicem abſtinerent, inter ſe duntaxat religionem hoſpi tij cuſtodientes, in reliquos nihilominus iure belli uſuri. Tum ne id uideamur, inquit, pro- ditione magis, quàm hoſpitij obſeruãtia facere, arma inter nos permutemus, quo reliquus exercitus intelligat, nos maiorum neceſſitudine deuinctos eſſe. Quibus dictis, uterq; ex equo deſilijt, datis dextris, ac fide pacta, ueluti fœedus quoddam hoſpitij ſanxerunt, permu, ratis armis, ſed admodum inæqualibuzez** Xaνε inquit Homerus,«sοvidν ꝓ&ε εέναχ εννυero Jee,
O'e Qeυ urid«& iοααuαέs euxXαe εμάεε, 1
Xus Xαeαxανεεουν εμυνσςεμνον εννυαεοεν. ide:
Iuppiter hic ſtupidum ſpolſauit pectore Glaucum,
Qui cum Tytide mutarit protinus arma,&
Aurea donarit, ſibi reddenti ærea, centum
Bubus emenda daret demens, pro uilibus, atq;
Quæ uix eſſe nouem dicas redimenda iuuencig.
VIurpatum eſt adagium paſſim à laudatiſſimis autoribus. Ariſtoteles quinto moraliũ li/
bro de iuſtitia: Qui uero dat ſua, quemadmodũ Diomedi arma ſua dedit Glaucus, ut dicit Hõmerus, iσνσα άαα!κℛueio,& reliqua. Plutarchus aduerſus Stoicos ſcribens, eleganter huc
torquet, ut dicat, nõ admodum iniquam fuiſſe permutationem Glauci, propterea quod ar
ma tferrea nõ minns uſui ſint pugnaturis, ́; aurea, ſed qui corporis ualetudinẽ anteponit honeſto, aut uirtutem reliquit ob bonam corporis ualetudinem, is uere permutat&σe X⁴μιεερν. Cicero in epiſtolis ad Atticum libro ſexto: Habes ad omnia non, ut poſtulaſti, iεα άννο⁸p, ſed paria paribus reſpondimus. Vtrũq; prouerbium eſſe ſignificat Cicero, par pari, de æquali penſatione,&νσναα ἀνντop, de inæquali cõmutatione. Plinius iunlor in epiſtola ad Flaccum: Recipies epiſtolas ſteriles,& ſimpliciter ingratas, ac ne illam quidem
ſolertiam Diomedis in permutando munere imitantes, Martialis in epigrammatis: Tam ſtupidus nunꝗʒ, nec tu puto Glauce fuiſti,
ices donanti, xανκν△α qui dederas. rcrnheee ſeteſ MA Aulus Gellius noctium Atticarum libro ſecundo, Cæcilianam tranſlationem cũ ipio Me/
nandro, quem uerterat, componens atq; expendęns, oſtendensq auantũ à Græcanica uc,
e nuſtate
„. X. ..

15 DES. ERASMI ROTER ODAMI ADAGIORVN
nuſtate gegeneret Diom des ing hercle arma, ueh aihrirnnehtenana, ta ſunt. Eit huius adagij mentio etiam in proœmio Pandectarum iuris Cæſarei, his quide uerbis:Noſtris temporibus talis legum inuenta eſt pernutarid, ealem apud Homerum patrem omnis uirtutis, Glaucus 2 Diomedes inter ſe aciunt, 1 ini Permutantes. a, Kenus luſtinianus, homo, ut ingenue dicam, nimium ασαν 3 ic; Pluis æuo placens, qui centones illos ſuos,& inæquales legum rha pſodias, tot eruditiſſimorum uirorum integri uoluminibus prætulerit. Iam uero nihil quidem admiro r, ſed manimopeie me pudet haud ſcio cuius interpretis in eum locum commenti. Auid enim mirunn 4 oc ignoratũ eſtap ijs, qui ſemel uniuerſam contemnunt antiquitatem⸗ Caterum pu dem a eſt uel ipſi iuris cultati pluſqᷓʒ ſcurrilis impudentia, in eo, qul iuris interpretem Fr Eratnte noh uereri inte prorſus ignota, fabulam inſulſiſſimam non ex autoribus, ſed è ſomnijs ad erre. Maxime au tem& pudet,& miror inueniri doctores, qui nugamentinon dicam tam indoct ſedttam abſurdũ, in publicis ſcholis perinde quaſi præcarum inuentum ſerio doceant, nec uel iluc animaduertant, ſigmentum minime conuenire cum uerbis luſtiniani. N am ille ſignitcat relictis inutilibus, ac faſtidiendis uoluminibus, recepta tum meliora, tum breuiora, hocett permutationem factam uehementer inæqualem. Iſte quiſquis fuit, fabulam cõmentus cl æqualia permutantium, nimirum utroc; donante, quod ſuperaret, recipiente cuius egeba: Ergo conueniet uti, quoties officium aut munus longe impari munere penſatur aut ctra, Aut quoties aliquis rem pecuniariam auxit, ſed diſpẽdio famæ: magiſtratum aſſecutus ci ſed iactura bonæ mentis: lautam fortunam repperit, ſed amiſit animi tranquillitatem. A0 miſſus eſt in amicitiam principis, ſed excidit ab amicitia Chriſti. Multæ regum aures atq; oculi. n Q*ra G5— JXo B. νQπωνοο d eſt: Aures atq; oculi regũ multi.ldem referturà Lu ciano in libello, cui titulus, de mercede ſeruientibus, ac rurſus, aduerſus ineruditum. Fiuſdꝭ meminit& Ariſtoteles in tertio Politicorũ. Hoc genus homines Græci uocant Corandsnh, quos primus Darius minor adhibuit, ſibi diffiſus. Dionyſius Syracuſanus addidit, e „α, d eſt, exploratores, autore Piutarcho. Allegoria inde ducta eſt, quod regibusci plures ubiq; ſunt exploratores. atq; ob id oculi regum dicuntur complures auſcultatote quibus uelut auribus utuntur. Neq; deſunt manus& pedes q;plurimi:fortaſſis ne uentts quidem. Vide cuiuſmodi portentum ſit tyrannus,& q́; formidandũ tot oculis, ijsq; emilli tijs, tot auribus, ijsq́; tam aſininis, ac longis, tot manibus, tot pedibus, tot uentribus, ne rel qua parum honeſta cõmemorem, inſtructum. Ariſtophanes in Acharnanibus, Pſeudaut bam, regis oculum appellat, quod per eum cognoſceret quid ageretur. Aliter autẽé Andto) mache apud Euripidem, fllium uitæ oculum uocat: ts EIe roe 59, N OXON8g 5— JAde Bls. ic eſt: Erat relictus gnatus hic mihi unicus Nitæ oculus.. Propterea quod unieum eſſet in uita oblectamentum. Nam oculo nihil charius. Vnde quos adamamus, oculos uocamus. b b b b Longæ regum manus. b II 3 Quod ab Ouidio ſcriptũ eſt: An neſcis longas regibus eſſe manus etiã uulgo in ott eſt. A regibus cauendũ, quod eis prælonga ſint brachia. Nimirũ, quod per ſuos, quibus br. chiorum uice utuntur, poſſint etiam procul diſſitos affligere. Poteſt& ad tempus refern quod reges etiã ſi diutius diſſimulent, ſoleant tamen aliquando pœnã ſumere de is, quibus infenſi fuerint, uel Homer o teſte, apud quem Iliados. A. Chalcas ad hũc loquitur modum xeeioop Lϑενε, d Xdoεrat udi Xieu.. 1 E— N XONO T U aurhA⁴ œαταιησε, A*o J N ASTdmddep Ed u—ο ecS. Rex deus eſt, quoties ſuccenſuit inferiori. Meuch eeenim up aſens feruentem concoquit iram, uſq; odium dum expleuerit ultus. b n AG d NOp uN 8(p, id eanamehuo peſee, 2„ 2„,. paxillum paxillo pepuliſti i 85 pellere. Roi r⁶⁵op T‿⁵eα Nenfseas,. HNo qac n 8, pepult i, id eſt malum alio malo depuliſti. Lucianus in Philopſeude, 1a O; qaσνν πςα˙εενε op. id eſt: Et clauo, quod aiunt, extundis clauum. Idem in Hpehuh b W Adſo.
id eſt:
Koonu 17 atlyluhya addlatonl not em.Arl & adulatot G cuuoflhan àrzor urrag lnaadeNan ſophi ſcculi Tullics Tul carandus ctant ldlit oanzvocetu ttch ſenar 1 naa nu no Chuo dau- Locus igtt cam audac moleſtam, mus:cutan zrNan dh ruunt, dem
Nunq; pert Adhanc
Hieronym onneus req Aſectoribu niſecurim, ilud Soph ungap xy Remedio
1 1 te.Sophe Eioxua g 4 19, Bene om Medicans Dehortat
ſalkt Her

micitia Chriſti. oculi.
tq; oculi regũ multi len 8
,2Crurfus, aduerſus ienhe nus homines(rac uun Dionyfius Syracuans uü legoria inde duca ch quln um dicuntur compluns au A pedes q;plurimtſorubn &q́; formidandũ totoau nibus tot pedibus etunti ſtophanes in Achamadali cerct quid ageretur aèlm
1 Vitæ oculus. ntum. Nam oculo nii caus
regibus eſſe man eit 3 hia. N imirũ quod per
aHigere. Poteſt&è dmt. Morbum morbo addere, id eſt: conduplicare malum. Euripides in Alceſtide: N voοdν τ εαμο vᷣοσ,.“
ſumecdts! n aliquando pœnaſuma 4 2 a ad tũcbquas b
id eſt
ram, 3
2 2 4ae ins liemah
nt,
uliſti. L
75 4 4 22 46 4. A Roαα A 71§05 ½ I1COsHOAyx KOETNOHI c. OXGNSGAs., σ.αμσφ,
putant.lulius Pollux in nono libro, ſcribit adagium eſſe
. T3 NAk, Kcu deyxeνεςν, d eſt Nalum malo medicari. Eſt malum aliud alio malo tolle,
ſui. Et Herodotus in Thalia, aui nandp anc 10, id eſt. N e malo medearis mal 0.
Ne tu mihi morbo laboranti alterun Appone morbum, nam ſat hoc premor malo. Eiuſdem figuræ eſt Homericúm illud Iliados. ⁊2. Mi ν J Au O Cgnrah. deſt: Vulneri uti nequis qulnus tibi forſitan addat. AOAri rα 1 vdG⅜ uᷣαoæ. i Alterum accumulaſti morbo morbum.
CHIELIADIS PRIMAE CEHNTVRIA 1. 57 1 756. A&r u,ρνι νQσ qασʃ Ea S εm¶ F³oe T Jou, T.⁸ν εάναο½id eſt: Vereor ne ſi ad intentatũ Emaeneſan adulationis accuſationem adiunxero, clauum, quod aiũt, clauo pellere uidear, maiore mi norem. Ariſtoteles libro Politicorum quinto ſcribit, tyrannis amicos eſſe uiros im Aobc⸗ & adulatores. Nam hos demũ illis utiles eſſe, quippe malos ad mala: Clauus enim h uir⸗. dauo, ſubaudi truditur. Syneſius ad Olympum. à ur&a aub EXA,&&αέαέ τρ⁹ roui,d. Jiäs. Ii nœ* dε‿. 51„‿ Jαμαννϑemſεᷣαά‿d; tux οσ, id eſt: Eccleſiam uexant externi probi, illos inuade. Nam paxilli paxillos excutiunt. D. Hieronymus ad Ruſti. cum monachum: Philo ſophi ſeculi, inquit, ſolent amorem ueterem amorè nouo quaſi dauum clauo pellere M Tullius Tuſcu. quæſt. lib.iiij. Loci deniq; mutatione tanqᷓ; ægroti nõ conualeſcentes ſæpe curandus eſt, etiam nouo quodam amore ueterem amorẽ, tanqᷓ́; clauum clauo eijciendum 1 uli nno ibit a b natum à luſu quodam, qui ν⁴αe ααςᷣ uοcetur, quo paxillum argilloſæ terræ infixum, altero impacto paxillo excutiebãt. Ci/
id eſt:
tatq́; ſenarium hunc prouerbialem:
H'A bp FA rA⁵e⁴% 15 r4aNop. Clauo clauum, paxillo paxillum.
Locus igitur adagio, non modo cum uitium uitio, malum malo, dolum dolo, uim ui, auda ciam aucacia, maledicentiam maledicentia retundimus: moleſtam, diuerſa moleſtia profligamus, ut cum libidinum incitamenta, laboribus obrui-
uerumetiam quoties rem utcunq;
mus: curam amoris alijs maioribus curis domamus. Euſebius in Hieroclem, Jeidouas yà Eaur S Qο‿ν Jiινοννdἀeſt: Dæmones enim abigit, alium alio, quemadmodũ aiunt, dæmone, mirum ni alludens ad hoc ꝓuerbiũ. Nec abhorret his ille Publij Mimus: Nunqᷓʒ periclum, ſine periclo uinciuumu..
e Malo nodo, malus quærendus cuneus.„ Ad hanc ſententiam accedit& iſlud: Malo nodo, malus eſt quærẽdus euneus. Ita diuus Hieronymus ad Oceanum:Interim iuxta uulgare prouerbiũ: Malò arboris nodo, malus cuneus requirendus eſt. Eo licebit uti, quoties malum, ſimili malitia retundimus. Sumptũ à ſectoribus roborum, qui ſiquando durior in ligno nodus inciderit, nolunt in eo periclita ri ſecurim, uerum cuneum quempiam durum magis, quàm bonũ inſerunt. Congruit huic illud Sophoclis apud Plutarchum r& mei is&uuuxs
IISA X&xε μοσνσσν αμφρμς‿ πꝶν⁸ſóoT̃ů lic eſt; Remedio amaro, bilem amaram diluunt. “ Mlalum malo medicatrii. VI
re.Sophocles in Aiace Maſtigophoro:
EUcTpulα έ ο μ αραꝓρν εααmνα ἀdec A'OO, TXEO, T rke /e. Bene ominata loquere, ne malum malo Medicans,& hanc noxam adaugeas tibi.
id eſt.
Dehortatur Tecmeſſa, ne malo inſaniæ, addat alterum maius malum, ſpontaneam cxdem
vII
Morbum morbo addere.
n500d. S,5 Tog, Bavdt. id eſt:
iiceſt: 1 1 Sophocles item: id eſt b
lIgnem igni ne addas. 3 1 Senſus 8 mi ⁊ον νπενπ, id eſt Ne incendtã incendio addas. Vſurpatur à Platone, Sen 9) Kcale
4

——
———— —ö————————
—V—ę˖-Q’—-—————⸗—x—xx
——.ͤᷣO.O.———
— ——
—
—— ———————
—————— 4——— —ᷣÿ’x;—————
———
DES. EBRASMIROT. ADAGIORVM
dawntnnfaterwerabwuehereennanrheenergwee ene nus putat à carbonario quodam eſſe natum, qui raſ deenie rrerf elan Srarit, clmã intetim, ⁵ νπν νπτι ννν. Plato libro de legibus enn eue atne pneria num uip duo deuigeſimũ uinum bibant, ne ſi uini calor acce Lerit A0 EtOtr Aally 8 id Nggan re uideãtur. Itẽ Plutarchus in præceptis cõiugalibus, ³ Qν ẽi u Pundeele 1 Neigni ad nem accedat. Vtituri dem cum alijs aliquot locis, tum in TP refhries e ualetudine, 39 ocad A4 xõß 8ni 705,995 oασπστπm⁴αεσα△άαοᷣꝛ i5 871 n10 ArOp, 3 Cns ie rnerueenne id elt Vt ne igitur ignis ad ignem, expletio ad exp letionem metu d.
b— Oleum camino addere.
718 4*
A
Afnem hui habet ententiam Oleum camino acdere,pro co hiod eldnalo bna tum ac uelut alimoniam ſuppeditare, quo magis ac magls Ieſk rarlus In atyis Adde pocẽmata nunc hoc eſt, oleum adde camino, Eieronytnin ad FuſtochiumVln adde maioris inſaniæ materiam. V ſurpat hoc diuus ſieronymas ad aee uum Vinun & adoleſcentia duplex eſt incendium uoluptatis. Quid oleum fl ammaæ adijcimus-—
Oleo incendium reſtingueer.
EXcA—Qν½ qeeuvijes, id eſt: Oleo reſtinguis incendium, dici litum ubi ris ea adnoune media, quæ malum magis ac magis exacerbent. Veluti ſiquis anirmnt t laian(u u ptatibus obruere conetur. Aut ſiquis ofenſum lardiſ& eenrich d M pacale.8 ddlt catur, 1ν⁴εέιε, Hihil differet à proximo. Huc re Pexit Puchauu 11 unonesumalt lque aſpexerit incendio conflagrantem, pice atq; oleo ſe uelle reſtinguere.
Vlulas Athenasas. b 1 Nadnas u ASlibas id eſt: Vlulas Athenas: ſubaudiẽdum, portas, aut mittis Conuenieii ſtultos negociatores, qui merces ed comportant, ubi per ſe magis abundant. V tliquui Aegyptum frumentum, in Ciliciam crocum inuectet. Venuſtius fiet, ſi metaphora ad m animi transferatur, ut ſi quis doceat doctiorem, carmina mittat poctæ, conſilium det homi ni conſultiſſimo. Cicero ad Torquatum. Sed rurſus, ⁴α⁵eηας νε es, qui hæc ad te, la ad fratrẽ:Et tibi uerſus, quos rogas, hoc eſt, Athenas noctuã mittã. Ariſtophanes, οno-n T—Q 1ℳ6*Xld 5 id eſt: Quid aisc quis, oro, uehit Athenas noctuam? Vſurpat idem atq; exponit Lucianus inq ſtola ad Nigrinũ. Porrò parcœmia inde fluxit, quod noctua in Attica plurima eſteei reg ni quaſi peculiaris. Fertur autem uerſari in Laureo Atticæ loco, ubi auri metalla ſunt uns & Laureoticæ noctuæ uocantur. Hæc auis Athenienſium populo quondam erat gratlſ ma, ac Mineruæ ſacra hab ebatur, propter oculos cæſios, quibus etiam in tenebris perſp quæ uulgus auium non uidet. Vnde& auſpicata coniilijs credebatur, id quod indicat im
uerbium, ⁴ον 1τοαστα, id eſt: Noctua uolat. Dictum eſt& illud de Minerua, quod Ath nienſium male cõſulta, in bonũ exitum uerteret. Dæmon autem apud Ariſtophanis inta pretem exiſtimat, nõ ob id ſolum dici noctuas Athenas, quod Athenis noctuarum ſit o pia, ſed quod in nummis etiã tum aureis, tum argenteis Atheniẽſiũ, noctua inſcalpi ſolet unà cũ facie Mineruæ. Porrò nummus is appellabatur æτεπέόααανααον eſt, quatuor drac marũ,cũ antea ſoliti fuiſſent uti nomiſinatibus didrachmis, quorum inſigne erat bos, und etiã natũ eſt prouerbiũ illud: Bos in lingua. Proinde abſurdũ uidebatur noctuam Athem deportare, cũ illic paſſim omnia noctuis abũdarent. De nomiſmate Athenienſi teſtatur è Plutarchus in uita Lyſandri, cũ de ſeruo meminit, ꝗ domini ſui furtũ ννκννκs indicanm ait:multas ſub feruls cubare noctuas, oſtendẽs illic abditas pecunias, noctuis inſignita emorem mones, doctum doces,& ſimilia. X
ldentidem in Plautinis, ac Terentianis comœdijs occurrit: Memorem mones,& doci doces. Idem pollet Græcanicum illud, Xeπ⁵ τπmρ εμ̈o alud eisauluo,id eſt: Loqueris eiſſi ipſe rem calleat. x οετειàϑες νε, id eſt: Scienti narras. Plato in Hippia maiore, ¹¹οσντ eniſ
/
&ꝛzans,id eſt: HAæc ſciẽti Socrates narrabis. Euripides in Hecuba: oĩ uunòx Nirassig
& Lueigigas, id eſt: Dixti nouũ nil ſed probe ſcientibus. Haæc opprobaſti. Aomerusd alias aliquoties, tum Odyſſeæ.p.. r ο, O„0e, r6„E h votour; neAeu5, id eſt.
Ftnoui,& teneo, iam narras iſta ſcienti. A Tullins lidro ep. ad Atticum.9. Mirandum e
4 „
m in modum. Cn. noſter Syfaniregui mültud
.,
Arlote
litudinen
ſ ctat:dich
Gtæcus(o
qpi putent nbobelled
liptiorepe
Leuſentur, u
tone ſecul
fet metapl
Totas noc
quod ſomn
ckt quin e to Veneris tonium Oo
Fo ſncüh 8 gulos talo⸗ lecerat Ha
PS tur, Extaté
alum Senariuse Iipidem benterac at.Mogg ac diuina to putat nibusc;) dits uri cclt inin talgionb poniguen fipetiſiſ wonſt dü ſubc grper rungde blam-

t,ubi perſe magis ahma (armina mittat poese. rlus, Nadnas 8 1dim gul nas noctuã mittä Arilopia
8
ſurpat idem atq; expcnilan
od noctua in Attica Jlnre 0 Atticx loco, ubiamncu nicnſium populo qumcna
cæſios, quibus etiamin wenn
conſis credebatur iquit P
tum eſt& illudde lneupl Dxmon autem apud Ariha thenas, quod Athenumim entcis Athenicſũ nocuuni datur nrfdTæXuanidchans trachmis, quorum inſnsi de abſurdũ uidcbatur wimt nt. De nomilmate Atbesit ꝗ dominiſuifunt arrain ilic abditas pecunias ucii 5,& ſumilia. ip occurritèfemonmran
a A imsiabwjdci Xorra sie, pides in Hecubx Os En
Ariſtoteles in libello de diuinatioue, quæ fit ex inſomin
neqh defatigar 4 Protinus, ſiquando Parum ex animi ſententia ceciderit. F uturũ enim, ut ite/ cum atq; iterum periclitanti, felicius aliquando cadat. Ariſtote fee an EAErTG. Sp O Bd.S, KNor. OO Scſ.
tus ſomnijs illorum reſpondeant:Sed non eſſe mirandũ ſi
præmium capiunt. Vetus adagiũ eſt: Si ſæpe iactauer qui putent, nec id mea quidem ribus eſſe ductam. Nam& hoc ſignificat πραιeράν Sube in priore parte ſignicat mittere ſagittam in pe culentur, uel fortuito aliquando ſcopum attingant. Tametſi M. Tullius libro de diuina⸗ tione ſecundo, de ſymptomatis agens. de quibus modo dictum eſt à nobis ad utruna ae
4
2
militudinem concupiuit ⁊*M⁶εσ Ayo.—
SHILIADIS PRI MAE CEBNTVRIA r.„ 4 Si crebro iacias, aliud alias ieceris.
59
12 5. 2—... 3 4 XII 1 itttelex in libello de diuinatioue, quæ ſite ijs, uerſum huiuſmodi prouerbia lẽ citat: Si crebro iacias, aliud alias ieceris. Quo ſignificatũ eſt oportere rem ſæpius tentare, lis uerba ſunt hæc: Naeνεν νπν½ Sea d ee ereheeee dn, Ben Agit autem de inſomnijs melancholicorũ, in quibus non exiſtimat eſſe diuinationem ullam, tametſi fit nonnunquam, ut quidam euè cum uitio naturæ plurima ac ua
ria ſomnient, aliquando exiſtere TId ra, id eſt, caſus, qui forte pariter ſic eueniant, ut
eſt ab illis ſomniatum. Themiſtius hunc locum ſic circu Græcus codex ad manum non erat. Nam qui totum di
Satnat Heaubeſie uero argutiam in eo uerbo, quod agittam, in poſteri ore ferire. Fit autem, ut qui crebrius ia/
rennis ahlinde,metaphoram à ſagittarijs, non
fert metaphoram. Quis eſt enim inquit, qui totum diem iaculans nõ aliquando collimet?
ni Totas noctes ſomniamus, neq; ulla ferè eſt, qua non dormiamus,& miramur aliquãdo id quod ſomniamus euadere? Q uid eſt tam incertum, quàm talorum iactus? Tamen nem
0 eſt, quin ſæpe iactans Venerem iaciat aliquando, nõnunquàm etiam iterum ac tertiũ. Por/
rO Veneris iactum in hoc luſus genere fuiſſe quondã feliciſſimum, palàm arguit apud Sue tonium Octauius Auguſtus in epiſtola quadã ud Tiberium:Inter cœnam, inquit, luſimus
*oi jids& heri& hodie. Talis enim iactatis, ut quiſq́; canem aut ſenionem miſerat in ſin⸗
gulos talos, ſingulos denarios in medium conferebat, quos tollebat uniuerſos, qui Venerẽ iecerat. Hactenus Auguſtus. Quadrabit& in eos, qui caſu, non arte quippiam aſſequun/
tur. Extat& hodie uulgo iocus prouerbialis in cæcum, qui cornicem iaculo Kacrit. S.. Malum conſilium. XIIII
Malum conſilium conſultori peſſimum.“„ Senarius eſt prouerbialis in eos, in quorum caput recidit, quod alijs perperam cõſuluerũt. Siquidem, ut dicunt Græci, ναι ννν, id eſt: Sacra quædam res eſt conſilium. Atq; ut eſt li enter accipiendum, cum res poſtulat, ita eſt religioſe, citraq; fraudem dandum, ſiquis ege,
at. Alioqui non defuturum eſt numen aliquod, quod pœnas repetat ab eo, qui rem ſacram
ac diuinam perfidia uiolarit. Aulus Gellius noctium Atticarum libro quarto, capite quin/
to, putat adagium hoc ex hiſtoria quadam natum, camq́; ex annalibus Maximi, narratio-
nibusq́; Verrij Flacci refert ad hunc modum. Statua Romæ in comitio poſita Horatij Ca Elitis uiri fortifſimi de cœlo tacta eſt. Oh id fulgur piaculis luendum. aruſpices ex Hetruria acciti inimico, atq; hoſtili in populum Romanum animo inſtituerant eam rem contraris
religionibus procurare:atq; illam ſtatuam ſuaſerunt in inferiorem locum perperam tranſ⸗
poni, quem ſol oppoſitu circum undiq; aliarum ædium nunq́; illuſtraret. Quod cum ita fie ti perſuaſiſſent, delati ad populum, proditiq; ſunt. Et cum de perfidia confeſſi eſſent, necati. Conſtititq; eam ſtatuam perindé, ut ueræ rationes poſt compertæ monebant, in locum æ
ditum ſubducendam: atqʒ ita in area Vulcani, ſublimiore loco ſtatuendam. Faq́; res bene & proſpere reipu. ceſſit. T'unc igitur quod in Hetruſcos aruſpices animaduerſum, uindica,
tumq́; fuerat, uerſus hic ſcite factus, cantatusq́; à pueris, urbe tota fertur: Malum conſilium, conſultori peſſimum eſt.
Hactenus quidem Gellius. Porrò Valerius Maximus libro ſeptimo, rem quandã haud diſ
ſimilem memorat de Bapyrio curſore, ꝗui cum conlil. Aquiloniam obſiderct uelletq; præ liũ cõmittere cum hoſtibus, niſi ſiquid a uſpicia refragarentur. ac fonſitms alarius ſüace,. Eer rer nſterer,en auesſelault nuelllaenerecocſ uilarnnun ace cöft. tuit. Is primo traiectus telo, uiolatam religionẽè expiauit. Meminit huius rei I itus i 8 decadis primæ libro decimo. Vergilius tacite notauit parcœmiã in Aeneidos duod Leun
he eunn i Cadit ipſe Tolumnius augur,
Primus
mloquitur, interprete Barbaro, nã em iaculantur, aliquando collimãt, is, aliquãdo Venerem iacies. Sunt ab aleato⸗
s,ad utrunq; re/
7.

6o DES. ERRASMI ROTER ODAMIADRAGIORVMN
. e i hoſtes. primus in aduerſos teluen qtco lerot 4 citat adagium his uerbis:Opinor inquam, na M. Varro libro de re ruſtica tertio, Palan 40 SIuntun ſedetian bon nõſo
at nſilium, conſultori eſſe peſſimum, ſed etiam bonum conſii lum quod dicitur:xa ac ſiat um habendum. Sophocles in Electra: ei qui conſulit,& qui conſulitur bomunmn. Demeltun. a 38ANG 0 ℳ duc'ep 5 xXbior nonse, id elt: Res nulla, conſilio nocentiot malo, 14 Apparet autem ſenar ium hunc Latinum,i i titulus, Xν να νσφαμεεοπ ſiodi uerſibus expreſſum eſſe, qui leguntur in opere, cu.S T Tsgan. Oaueg nana reuxe aui AC A TU.. ct H'˙o naus SAA PSASdUανυνε ς—ν.. id e 4- Ipſe ſibi nocet is, alium qui lædere quærit. Conſultum male, conſultori peſſima res eſt.„.—“ Plutarchus in commentario de audiendis poẽtis, exiſtimat huius uerſiculi eãddem eſſe ſen tentiam, quæ ſit dogmatis Platonici in Gorgia: ubi Socrates dicit Velu eſſe iniuriam ka re,q́; iniuriam pati,& damnofius eſſe malo afficere, q́; affici. Atq; adeo totidem ferè uerti inuenitur hæc ſententia apud Eccleſiaſticum Hebræum autorem, capite uigeſimoſeptimo Facienti nequiſſimum conſilium, ſuper ipſum deuoluetur. Extat in hanc ſentẽtiam& K logus Græcus nõ inuenuſtus, nec omnino indignus, quem his cõmentarijs adiungamm Leonem ob ſenectam ægrotantem,& ea cauſa ſuo in luſtro cõtinentem ſeſe, cætera quide animãtia officij gratia uiſebant regem ſuum, excepta uulpe. Proinde lapus nactus oppon tunitatẽ, accuſauit uulpem apud Leonem læſæ maieſtatis, quæ pro nihilo haberet eume nes quẽ rerum erat ſumma, nec ob cõtemptum ad uiſendũ acceſſiſſet. Atq; interea intens nit in lupi fabula uulpes,& extremã ſermonis partem audiuit. Itaq; Leo conſpecta uulye protinus aduerſus eam infremuit. At illa poſtulato ad purgandũ ſeſe ſpatio,& quis inqut omnium qui huc cõuenerunt, tantũ tibi profuit, quantũ ego, qui quoquò uerſum circien ſitaui, tibiqʒ; morbi remediũ à medicis repperi. Cumq; Leo protinus edixiſſet, ut remeii aperiret. Si uiuum, inquit, lupum excories,& illius pellem indues, co nualeſces. Leo cedu lus cõtinuo lupũ inuaſit,& interemit. Quo extincto, riſit aſtuta uuipes, calumniatoris m lum conſiliũ in ipſius recidiſſe caput. Carmen autẽ refertur à Plutarcho,& hunc in moqi O N TEOXA,— A.,ꝗꝑ πττ eναᷣe. ſdeſt. Dãna parans alijs, proprio parat epate damnmaꝗ. 4 Suum cuiq; pulchrum. xy Prouerbialis ſententia: Suum cuiqʒ pulchrum, in eos, quibus ſua, qualiacunq; ſunt, tani ſtudio quodam magis quam iudicio placent. Eſt autem à cõmuni mortalium ingenioſſim pta, quibus uſq;adeo inſita eſt illa&œανπτ, id eſt:amor ſui, ut neminem tam modeſtũ um attentum, tam oculatum inuenias, quin in proprijs æſtimandis, quadam animi propenſd ne corruptus cæcutiat, atq; hallucinetur. Et quem unquaàm uidimus in tam barbara regi ne natum, cui ſua patria non uel optima uideatur? Quæ gens tam effera, tam horrida in gua, quæ non alias 5* ſua contemnate Quæ tam ferina corporis ſpecie, quæ ſibi non appi reat ormoſiſſima: roinde uere ſcripſit Ariſtoteles libro rhetoricorum ſecundo: mis mcuron wdνnes. Erd deurn drc yd d εα Tiuαν To1p, 570 TH., 2dS, 13 E. eRGNcXcu Lwrroεαααν, id eſt: Quoniam autem omnes ſui ſunt amantes,& ſua cuiq; iucunda eſſe, nect ſum eſt, ut facta, dictaq;: idcirco plerunq; etiam aſſentatoribus gaudẽt. Id tametſi omnibi in rebus generaliter uerum eſt, ut ſit, quemadmodum ait Horatius: Cæcus amor ſui, tamen
7¶
in artifices, a 7 ex ijs, potiſſimum in poẽtas, ad hæc in amãtes præcipue quadrare uidetu
Ftenim rectiſſime ſcripſit Ariſtoteles quarto moralium libro: Suo quenq; artifſicem open impenſe delectari, non aliter, quàm rebus quibuſdam ex ſeſe prognatis. Neq; ſecus adami ſua carmina poẽtæ, quàm parentes liberos. Eſt enim artiſicis opus, quaſi quidã ingenij
Ananribn mos eſt, ſuam cuiqʒ ſponſam certatim extollere. Cuius rei ſat magnũ exempi extat de Tarquinijs aduleſcentibus. Vnde& hodie uulgo ſcite dicunt: Nullum repper
deformem amaſium. Propterea, quod amanti, uelnon pulchra, pulcherrima uideantu-
Quam ſententiam eleganter extulit Theocritus in Ecloga ſexta- n 4 lit Theocritus in Ecloga ſexta: F ac„„, t us i Ecloga ſexta:
tus, de quo Socrates ait rectius iudicare obſtetricem, quàm matrem ipſam. Sponſs iten
——————
Noxam ad eum referens, cui conſilium datut. quod& Gellius admonuit, de Gracis ilis N,
„ dug5 Ftenim har
uæminu Pato prou 19, 100—; chrum d tatell an Knibus quli
vorum uͦ pactenus 8 to ſais inde tutes niene Acſbiqui Placcusin hoclocon Smalis no ſecelebrata net quod: Turpia de Delectant Nam Bab Eſtautem poſos&hi mi Attice: neqzpoeta mn Q cdicto ſcri bus adduc tbiſcripßt bere, Suan enim Attil olos Sua Tulcahan laums cuiq; puᷣ
ui ſibin Plautus, cet. Suac 1a Al Necmihui Ner ſum: Cun plac
hetius⸗ dubaurib
Lawäd
ddhum,
Tügadh
cumiüjga
musſandh indeldau unquan men luh
Prous

Cœpea uur Pron 3 maieſta 5 wmdeh
ad uiſendũ acceſſiſſet. Iee ertem auciuit. ta
to ad purgandũ ſcleßeln
quantũ ego qui quoqudend umq; L. eo protinus cciiſt. 2r peſlem indues c narcinl cto, riit aſtuta uulpes aim teeena 2 Plutarchoäan ctk:
in cos, quibus ſua qnlhart autem à cõmunimoratag mor ſui, ut neminem tnuti
æſtimandis, quadmmg
unquam uidimusintm ur Qargenstam effaamin fcrina co rporis peceqeim c libro rhetoricorum m 7. 31op a, 2A 5, 74 ie amantes,& fua quiq unrii Hentatoribus gaudtt itusi um ait Horatius(zxumia c in amãtes præcppue qu lium libro: Suo qucnq Wn
am cxſcſe prognats
ie uulgo Gie deun a a Edoga lerr
Nec mihi forma profecto mala eſt, ſi uera loquuntur.
(SHIDLIADIS pRIMAH OCOENTVRIA nM, 6.1 no dnig&-c,s r0 K⁴νιααιανμἀ⁴˙ αιαάνρ id eſt: Etenim haud raro Poſypheme, Quæ minime ſunt pulchra, ea pulchra uidentur amanti. 1. ag brouer hiem ertultrin Iylcheed muere. B0 aus uale nqquit.G-lhiexcdes Haaf , FXAλμές m⁵̃ Xp T2wac, id eſt: Periculum eſt ne iuxta uetus adagium, amicum ſit quod pul/ chrum eſt. Quaſi non ideo pulchrum haberi debeat aliquid, quod ſit amicũ ſed ideo den⸗ teat eſſe amicum quod ſit pulchrum. Huc pertinet& illud, quod ſcribit M. Tullius libro de finibus quinto:Suo enim quiſque ſtudio maxime dueitur. Et rurſum in primo officiorum: uorum uterq; ſuo ſtudio delectatus contempſit alterum. Quanquam hoc uenia dięnũ hactenus communem illam Aaurfae ualere, ut ſuis quiſq; liberis, ſuis artibus, ſuo inf itu⸗ to, ſuis inuentis, ſuæ patriæ paulo impenſius faueat, niſi eouſq; cæcitatis nos rapiat, ut& uir/-
tutes alienas calumniemur,& noſtris blandiamur uitijs, eaq; uirtutum nomine donemus.
Ac ſibi quiſq; ſit, quod ſibi fuit Suffenus Catullianus, aut Meuius Horatianus Quod uitij Flaccus in epiſtolis notans: Dum mala inquit, delectent mea me: uel deniq; fallant. Atque hoc loco Porphyrion indicat Horatium reſpicere uulgatam ſententiam, quod homines ſu
is malis non ſolum non doleant, uerumetiam delectentur. Eaq; de re Græcum adagium eſ, ſe celebratum, uerum id adagium uitio librariorum deſideratur in ſcriptura. Eodem perti/
net, quod alibi dixit Horatius: b Turpia decipiunt cæcum uitia, aut etiam ipſa hæc Delectant, ueluti Balbinum polypus Agnæ.
Nam Balbino ſtulto amanti, etiam polypus Agnæ amicæ, ſuaue quiddam olere uidebatur. Eſt autem polypus uitium narium graue olentium, itidem ut hircus alarum. Vnde& poly poſos& hircoſos dicimus. M. Tullius ad Atticum lib. decimoquarto: Accipe, inquit, à me
mi Attice nadoαοαρ̃ dcsuuc, carum rerum in quibus exercitati ſumus ſatis. Nemo unquã,
necq; poẽta, neq́; orator fuit, qui quenquam meliorem ſe arbitraretur. Hoc etiam malis con
tingit. Quid tu Brute putas ingenioſo& erudito, de quo etiam experti ſumus? Nuper, in edicto ſcripſeram toaru tuo. Meum mihi placebat, illi ſuum. Quin etiam cum ipſius preci/ bus adductus pene ſcripſiſſem ad eum de optimo genere dicendi, non modo mihi, ſed etiã
tibi ſcripſit, ſi illud quod mihi placeret, non probari. Quare ſinamus, quæſo q́uẽq; ſibi ſeri
bere. Suam cuiqʒ ſponſam, mihi meam: Suum cuiq; amorem, mihi meum. Non ſcite. Hoc enim Attilius poëta duriſſimus. Hactenus Cicero. Cuius ex derbis Ppaner hos duos uerſſ culos. Suam cuiq;& cætera, ex Attiliana quapiam fabula ſumptos eſſe, Idem Tullius libro, Tuſculanarum quæſt.quinto: Muſicorum uero perſtudioſum accepimus poẽtam etiã Tra gicum, q́; bonum, nihil ad rem. In hoc enim genere neſcio quo pactoma is, q; in alijs ſuũ 4 cuiq; pulchrum eſt. Adhuc neminem cognoui poëẽtam,& mihi fuit cum Auinſc amicitia, ui ſibi non optimus uideretur. Sic ſe res habet. Te tua, me delectant mea. Eandẽ ſententià Plautus in Sticho, diuerſis uerbis, ſed nimis q́; eleganter extulit. Suus, inquit, rex reginæ pla cet. Sua cuiqʒ ſpõſa ſponſo. Huc referendum& Theocriticum illuggkgkgg. o**)* Dld, dun 2796Q kG KNd, us Agyouri, id eſt. Id imitans Maro: Nec ſum adeo informis, nuper me in littore uidi, 4. Cum placidum uentis ſtare marre. Apertius alluſit ad adagium Flaccus, in epiſtola quadam: Iouis auribus iſta Seruas.fidis enim manare poëẽtica mella b Te ſolum, tibi pulcher. Tibi pulcher Chet ro tibi ipſi placens. Nõ diſſidet ab hac forma, quod diuus Auguſtinus cum alijs aliquot locis, rum in epiſtola xlviij. adducit ex Tychonio quodam. Quod uolu,
mus, ſanctum eſt. Eſt autem hemiſtichum carminis heroici. Quod dictum utinam nõ per⸗
inde locum haberet in moribus eorum, qui hodie ſibi arrogantius uindicant pietatem quã b unquam fecerint Phariſæi, qui cum uitijs nec ferendis, nec nominandis madeant, miro ta/ men ſupercilio debacchantur in uitam alienanam. 4 Patriæ fumus, igni alieno luculentiiovr. xVI Prouerbij faciem habet, atq; ad eandeem pertinet ſententiam, quod Eeganter ſerharln

————er— ——————
uigi ex tuis literis, quàm ex illius ſermone,
pis. EHRASMI ROTERODRMI ADAGIORVN 2* 2
7 1 omio pat. 9o e cianus in Encos A Hatria fumus luculentior homini uidetur, quam ignis alibi. bh loltra 20e n See, chncih Sucsde se nd 0 17 bmn tee e 9h d e 2. 1rn du dyn nad elt Theſcus ueto amat quidem, ſed Athenarum fumum. Nam: riadnen neq; uij dit adhuc. neq; etiammdum cognouit. Apud Hlometunn, 23 76 G e F ig Ade: 1 ell. 4 4 4„H. Teaae nanun Vlyſſes optat uidere ſurgentem, und e& ductum prouerbium. ei Aiu Viua uox. XVII
Vma uox olim dicebatur, non ſcripta,ſed ab ipſo Ptdnleianpis re Percene gms viui da, atq; efficax. Nam uiua nonnunquam dicuntur, quæ nadige Vnt. n f2 itia. 4 t uino de marmoreé.&, uiuoq́; fedilia ſaxo. neſta utẽ rebus natiuis, neſcio quię dr de gen vine. quod ars nulla queat imitatione conſequi. Porrò ſcriptura uohäplam efs,ſ 65 factitia,- ræq́; uocis, utcunq; imitatrix. Deeſt zedemotäach ho 6 nfre. iahu em a lo‚un autor 2 bius, orationis quaſi uita eſt. Rerum inuentio oſlium in tar ef r 3 neru ostinl atun Locu tio carnem, cutem coloremq́;. Memoria ſpiritus uice fungitur:qui us omnit us accedit p, nunciatio, uelut motus quidam uitalis. Nullum enim certius argumentum uitæ, quàmmo tus. Vnde ʒ flumina uiua dicuntur,& argentum uiuum. Contra mortua, quæ torpent, 5 guentqʒ.Cicero lib. Tuſculanarũ quæſt. ſecundo: Licet enim ſatis exemplorum, ad imitan dum ex lectione ſuppeditet, tamẽ uiua illa, ut dicitur, uox alit plenius: Præcipueq; pracr ris. Idem ad Atticum libro ſecundo:Vbi ſunt nunc, qui aiunt: κπασνρν⁶ Hs. Quanto magb xt n ex illis quid ageretur. Porrò quod Cicero protulit abu
3 G 3.„„„ 12 4„„ tam ac mutilum. ſoc quidam ſupplerunt de ſuo, ad hunc moclii dc’ons qruis unda uahen
Jar Plinius Iunior in epiſtola quadam ad Nepotem: Præterea magis, ut uulgo dicitur, ui da uox afficit. Nam licet acriora ſint quæ legas, altius tamen in animo ſedẽt quæ pronunci tio, uultus, habitus, geſtus etiam dicentis adſgit Diuus Hieronymus in præfatione genen/ li: Habet neſcio quid latentis energiæ uiua uox,& in aures diſcipuli de doctoris ore tranftu ſa fortius ſonat. Hactenus ille. Vnde celebratum illud Aeſchinis, de Demoſthene, ri Kin
a0 dng 8 den, id eſt: Quid autem, ſi ipſam audiſſetis beluã? Et illudiIn ſcriptis Demoſſhe
nis, magnam Demoſthenis partem abeſſe. b Quod modo retulimus, uſurpauit& Aulus Gellius: atq; huic alterum quoddam diues ſum adiecit: Quoniam, inquit, uocis, ut dicitur, uiuæ, penuria erat, ex mutis, quod aiuht mn iſtris cognoſcerem. Mutos magiſtros libros ſentiens, qui loquuntur quidẽ nobis ut apul latõnem ait Socrates, ſed dubit᷑anti non ſatis commode reſpondent. Nec illepide prote Cto literæ, muti uocantur præceptores. Propterea quod mutorum eſt nõ uoce, ſed nutibis ſignisq́; loqui. Itidem& libri, notulis quibuſdam,& ſignificantibus figuris nobiſcum fabul tur Quemadmodum enim uoces, ſenſorum animi, uelut κᷣαα quæpiam ſunt, autore M ſtotele, ſic literarum figuræ, uoceum ſimulachra quædam recte dicuntur. Neq; mirandum, quidem ꝗπασετεον ilſud pectoris exemplar, efficacius repræſentat, ac tranſfundit affectus animi, quàm alterum illud, quod non rem ipſam, ſed imitationem imitatur. Neq; illud teme re quæri ſolet à multis, utrum ſit ad eruditionem comparandã conducibilius, dd di
0, Wig K—Hαευυι‿ Sιαα ανρααυια, hoc eſtt plus ne conferat lectio, an auſcultatio. Et habet to
utraq; ſua quædam peculiaria commoda. Nam ex libris tum eruditiora fermè ſunt, quæc ſcuntur, tum plura. Tantum enim quiſq; diſcit, quantum ingenij celeritate conſequi, mem riæ fidelitate complecti poteſt. Adde, quod hi præceptores, nunquam grauantur operan ſuam nobis impertire. Atq; horum ut᷑ uberior, ita paratior Copta deceof huc ocium illud & cogitationis lecretum. Licet preſſius inſpicère ingula licet retractare, licet expender e
e diuerſo minore iactura tum ingenij, tum oculorum, tum ualetudinis conſtant, quæ à pa
ceptore diſſerente percipimus, maxime ſt is dicat, quem& miremur,& amemus. Deindel
fdunt altius animo,& hærent tenacius,& occurrunt promptius. Quare conſultum erit, à
terum ſtudi genus cum altero coniungere,& ubi uiuæ uocis erit copia, libentius auſcultare quàm legere, ſi modo mediocri ſit eruditione, quem audis. Vbi non er Ailenter quaßnon mius Operapreclum factur us ſis, ad libros confugere, ſed optimos. Deniq ut illud quoq; adijciam, ea fgura libri dicti ſunt muti magiſtri, quam MI. ullius legem appeliat murun
b magiſtrarun
Z 2——
„* 1—„. 1 4.„„» 4.. riæ: u ⁵ ☛ xε ⸗ 3u nn vSe A,6 O 5K 9 18 5)
derur anct Libe Jvod 118 To 4 ſecar delt Atc potiſlimim optimumꝛc temomenti dilocatione ſcolere das equum non debere ſruus Plut Siheg öe du ctumab ec Reſchylusi uun)g Nam dom Eodem de re Cle 00 mini ubia telccenti niopere! 5 animj copice re
ts adſe p
Ämülitu genu uue

aBamcne
tur, uox alit plenius Mei 1 c. qut aiunt: ⁴ Pna 9 lunt: e Gaih. D drcrur. Potrò quod Ccau ad hunc modũ 44
M daia, emDraterca magis,n uig
fundus melior erit, minusq́ʒ in eandem fermè ſententiam, libro hiſtoriæ mundi decimoo ctauo, capite quinto: Eũ tamẽè,
CHILIRA DIS PRIMAE., CENTVRIA 11 63 magiſtratum, magiſtratum legem loquentem:& qua Plutarchus poëẽſim appellat picturi loquentem,& picturam, mutam po?ẽiim. Pfekit5
PFrons occipitio prior.
Priſcis agricolis celebratum adagiũ, atq; inſtar ænigmatis iactatum: Frons occipitio pri/ or. Quo ſignificauit antiquitas, rectius geri negociũ, ubi præſens, ac teſtis adeſt is, cuius agi⸗ tur negocium. Prior. dictum eſt pro potior, m eliorq;. Alioqui, quis ignorabat frontem 3 rem elſe capitis partem, occipitium poſteriorem? T ametſi hæc amphibologia commendat nonnihil dicti gratiam, quod ob antiquitatem oraculi inſtar habebatur. Extat autem apud Catonem libro de re ruſtica primo: Si bene, inquit, ædiſicaueris, libentius& ſæpius uenies,
peccabitur: fructi plus capies: frons occipitio prior. Plinius itẽ
I
inquit, qui bene habitet, ſæpius uentitare in agrum, frontemq́; domini plus prodeſſe, quàm occipitium, non mentiuntur. Rurſum eiuſdem libri capite ſexto: Et ideo maiores fertiliſſi/ mum in agro oculum domini eſſe dixerunt. Ariſtoteles Oeconomicorum libro primo, ui/
detur hanc ſententiam ad Perſam quẽpiam referre, ſubnectens alteram huic ſimilem, quæ à Libe quodam ſit profecta. Sed ſatius fuerit ipſius adſcribere uerba, ſi quis fortè deſiderabit.
2G) 35 73 xeας½ 1 AuH&π⁷ρεε ναμα Ʒο Áp EXO.5 Aαν μπττπε i Aμέμέαά πππσν πα e. 0 7 THeνσσ αρςα X εο O, 5-- Xu ‿ꝶ‿ιεε, oi αμααπνη⁵ is. ra ¶2εαe⁶‿τu Mura Lch. id eſt: Atq; illud Perſæ, Libysq; reſponſum, recte ſeruabitur. Nã alter interroga tus, quæ res potiſſimum ſaginaret equum: reſpondit, oculus domini. Alter rogatus, quod ſtercus eſſet optimum:domini ueſtigia, inquit. V terq; ſignificauit domini præſen tiam, plurimum habe/ re momenti ad rem bene gerendam. Item Columella putat rem malam eſſe frequentẽ fun
us tumen in animo ſacaa di locationem, peiorem tamen urbanum colonum, qui per familiamn mauult agrum, q́; per huus Hieromymus ngaten ſe colere. Huc pertinet illud, quod refertur à Gellio, quod cum quidam corpulentus, ac niti/
in aures diſcipuli dee doqdin dus, equum haberet macilentum, ac ſtrigoſum, rogatus, quid eſſet in cauſa: reſpondit mirüũ 1
lud Aeſchints de De non debere uideri, ſi equo ſuo eſſet habitior, quandoquidem ipſè ſe paſceret, equum cura ret
ctis beluã: Et illuchl cwoll
Aeſchylus in tra
liun atq; huic alterum quti r, penuria erat, exmasaut , qut loquuntur quciuii nmode reſpondent. Ncii quod mutorum eſtnõmrtn ngniscantibus Kgunituim i,uchut àaNa qurxpimſe
dam recte dicuntur Nqr
us repræſentat, c trtut dimitationem tmitun gul mparandã ncduchiae tcrat cctio, an 5 4 beistum cru 2 ntum ingenn clermat eptores—— aratiot copia.— guk hcct— im, rum nieruims— crun mt promptius. Tum 3 nuæ uocts ertt cop— n audis. Vbi no0 9 8 cre. ſech— 55 am N TGlu lSen Igg
ſeruus. Plutarchus in commentario de liberis educandis, uαντανο(αι ⁵ι ες/μμη emπ m νοεεαα X 2p, S du- dro 1AMνα νερνν¶☛mᷣiilfop, e Hαακνεαυαι αᷣαλακάαε, id eſt: Hinc& illud eleganter di- ctum ab equiſone, nihil perinde ſaginare equum, ut regis oculum. Huius figuræ eſt, quod gœdia, cui titulus Perſæ, domini præſentiam, oculum domus uocat: O'⁴ααάιόνε‿ σωαάν Oρμιιεο dεᷣσι πσωEſF id eſt Nam domus oculum eſſe, domini iudico præſentiag. Eodem pertinet, quod perquàm uenuſte dixit T. Liuius: Non ſatis feliciter ſolere procede⸗ re, quæ oculis agas alienis. Innuit tale quiddã& Terentius in Eunucho, cum ait:lta ut fit, do mini ubi abſunt, ſignificans abſentibus heris, miniſtros omnia facere indiligentius,& pecca re licentius. nempe hæc omnia eò tendunt, ut quiſq; ſuũ negocium præſens curet, neq; ma⸗
4
ropere fidat alienæ induſtriæ. Id nulli magis obſeruandum quàm veieſpte modo princi t hodie ferè epi/
g li m zis animũ gerat, non prædonis, hoc eſt, ſi publicũ cõmodum cordi habet. copi X reges omnia alienis manibus, alienis auribus atq; oculis agunt, neq; quicquam mi/ B diſtenti, aut uoluptatibus occupati.
ius ad ſe pertinere putant, q́; remp. aut priuatis ſuisq́;
=KRequalis æqualem delectat. b a* Similitudo mater eſt beneuolentiæ, cõſuetudinisq́;& familiaritatis cõciliatrix. Vride ui⸗ demus iuuenes inter ſe libenter cõuenire ſenes cũ ſenibus cõgregari, doctos doctorũ cõuẽ⸗
tu capi, improbos cõgredi cũ improbis, bibones cũ bibonibus, nautas amare nautas, diuiti⸗ pus eſſe neceſſitudinẽè cũ diuitibus, atq; in uniuerſum ſimilia ſimilibus gaudere.In hanc ſen/⸗
gu tentiã extãt aliquot ueterũ preuerbia, quorũ eſt illud: it οσ‿⁸εm³, d eſt: Requalis æqua⸗
lem delectat. Quod uſurpãs M. Tullius in Catone maiore: Pares aũt, inquit, cũ paribus, ut eſt in uetere ꝓuerbio, facillime congregant. Nã prima familiaritatis cõciliatio, proñclleit ab ætatis æqualitate, quã Græci uocãt, 5umi ν. Ad quod alludens Homerus in Odyſſeæ. 2 A*r6⅜ ι ομινέν α id eſt: Quinetiam ſumus xæquxui. Huc reſpexit Plato Pründo b 2 rep. lib. apud quem Cephalus, qui ſe teſtatur iã perueniſſe ie Fi⁵α 3us Gid eſt, ſenectæ li men ait, ρνα⅔εομ ν uοερερ ανκ riusg&ie Eaαν Do* XXa Niiae—Xo9, DiaGd,30Ne ch e Ao⁴e o αμάαμάeρ id eſt: Sæpenumero pleric; conuenimus, fermè æquales, antiquum illud ſer⸗
uantes prouerbium. Ariſtoteles ij. Rhetoricorum libro, recenſens quæ qusbur ſint iu,

8 If If
I 4 1 1 1 1 4 ¹ 4 4 1 * 4 4 1 1 ¹ 1 171 8 1 4½ . 4 1 1 4 1 1 5 4 4 1 11 1 ½ 1 1 8 4 1 717 1 4 1
8—— —.—
— —
—————ö—
—
——— ——*
—
— —
— ——————
——
ſeribit in totum ea natuta ſeſe inu
7 2 8 7.. 6 1Ul 8n r 1h re vi Sep 21 Wolguia de
4. 1 C1. r is 2o S Nα 5,, T r G Ucc,
— —— ——ͤÿ “— ———
— —— 4 8 3
DES ERRSMI. ROTERODAMI= ADAGIORVM 8*. icem delectariſuar nonee get oiunehe nut ſmilia, uth adoleſcente. Atq; huc tendere prouerbia ter auum equo, adoleſcentem adolelc 4bee„Prouerbia uu minemn hondinela riens Atqh id Benus ali quzcdi,d erba aiue aee unaderhea 2 oiactata: ÄN12 ldin 175 Iereihſ S Oοα ε⁴φε έαι ˙ εmπσνπα ο, Sop 6 Se drSumc Sirab⸗ ꝗsν MNOe Eip dm 0m,, de Ai Ana ere, E Ss dei duoĩop. Wh) 1Na R Theognis ait amicitiam cohiatere in
„.
27. aęοe oM△³ldp, uA⁴ 6α οα TWlchT.
or,o! or zuf „en ene, 91ℳ XGG, id clt: O8 α☛+ε, ο1α.„ 2 e Omnes hi ſeſe nenerantur,amanto; uiciſſim b 1. ni, æquales uiribus, atq; lenes...— 4 N dlean eſt ab hoc prouerbio, quod Empedocles ait apud A iſtotelẽ libro de anünt „ dec animam eſſe quiddã ex omnibus elementis conilatd in pfam hota qridu eſſe rumO, Alnr t affine cũ ſingulis. Empedoclis uerſus ſic hab
ine cũ ſingulis. En s ſic ha
ʒ unum quodq; cognoſcere, eo quod habet afff 8 P 15 enusheh et
A8 ε A S4Sa 40 derd xvi ²d; di dVOH
ℳ 4 ‚veln'e& ve ns ASce. 3 21,. 7 Tuioiheran. eh aen ador ni fallor, apud Auguſtinum vrodiditanima ſofn el numerum ſeipſam mouẽtem atq; hanc ob cauſam rebarnumele 3 nat r p 8 iniii ueluti muſicis modis afficiunt᷑& pueri, cognato quodã naturæ weſ d us neſciãt ꝗdi muſica.Ariſtoteles hoc ipᷣo quẽ mõ retulimus loco definitione ad lucit, tacito autoris noi
Simile gaudet ſimiilil. O'0rep 540,ꝓ op, id eſt: Simile gaudet ſimili. Ariſtoteles li moralium viij tuau zuur eiem, id eſt: ſimile appetit ſimile. Item lib. ix. êονον εeε ο QiNop, id eſt:Simile fimili 8 Vnde eſt& illud, àuονιεεσνν μ⁴ντ ενν, id eſt: Similitudo mater amoris. Quareu ind ſoluta ſimilitudo, ubi uehementiſſimus amot. id, quod indicat fabula N arciſſi.Agathoni cõuiuio Platonis:ð O½ ππα ααυι à ˙⁴ eu XS, D So Soic de ed a., id eſt: Scite quidem 1 teri prouerbio ferter, ſimile ſimili ſemper harere: Plutarchus in commentario, cul titulo quo pacto ſit amicus ab adulatore dignoſcendus, refert huiuſmodi ſenarios: réνεέουσκαιμονe, Tiste Exar.— nai οαl⁴, h J 0—oop„uo Noε,m᷑ † dud voο‿ντ. MTur akfchca Axpbei,rdde 51 Teονι ρ. ic eſt: Seni ſenilis lingua iucundiſſima eſt Puerõq; puer,& mulier apta fœminæ. Agrotus itidem ægroto,& in malis ſitus⸗, Pxereito malis placet, atq; congruut¶t.&/n Plato libro de legibus octauo, Qiαο½ ⁵dνννπε νꝓέ⁷, uI 5oig Ka 8 7lid,) wop, eſt: Amicum quidem uocamus ſimile ſimili, quo ad uirtutem,& æquale æquali. Quaqum adagium recte tranſferetur& ad illos, quos ſmilitudo conciliat uitiorum. In quos eſſ ſlu Catulli:Pulchre conuenit improbis cinædis., Item illud Martialis: Vxor peſſima, peſſimus maritus Miror non bene conuenire uobis. Illud item luuenalis: Magna inter molles concordiia. 3 Seemper ſimilem ducit deus ad ſimilſem. I LPoteſt aũt adagiũ ex Homero natum uideri, apud quem in Odyſſeæ.. proci Penelopo cõſpicati Eumæũ ſubulcũ V lyſſis, ixſum Vlyſſem ſecum adducentem, ſed habitu, pect pannoſi ac mendici,ſcomma iaciunt in utrunc; quaſi duo inter ſe ſmiles bene cõueniſſeu N Sd R AdA 6 Xb nœnd and́ Adᷣõpoa— . ½½ ℳ* Sp d07p.yε e08 S6 d duοο. id eſt: Nunc adeo malus ecce malum comitatur, ut uſa; Ad ſimilem deus, adducit, ſmileinq;, pareinga. Ariſtoteles lib. moralium octa uo, prouerbij loco refert:
Dr 1, d4010 Pao S E KOp, icd eſt;
—
— à80
C Vndelm Diogemt èo cttauln bro mora
fogtadubo
zepüukarc cnecg
enus aid 4. 9* Ard mei Taed 7 fornleg Acciplter Pononot
Ab hac ſesartlt tnreriplös indicautt cdans Piöp crumchir
ctar, ptop
ſtam. WMo Nen. de theo 1 daande re ſoh Quosuer Natem up Lempetn Condere Concen Odit ita Hliig un Mendſen Vurpata lum ſeci vudom inaidos q 9 öaſs matam na rherfäne kwrim n dr dih, lorfamm ulung oni rum inter turinaan
oeih. Cnataur 8 .55E

*
VInde ſmilem afant adimſſt½ieee.
.. 2..*
Semper⸗graculus aſſidet gracutil6Z. A'ei K⁴*⁴μ 2 MA,d,9 hg. ide Aä8““ 213s Mos ued! a—. id eſt: Adũdit uſq; graculus apud graculum, refertur
4
1 Diogeniano prouerbialis ſenarius: notaturq; ab Arifictele libro Rheroricora quem mo do citauimuis: ubf ſiter aſia cõplura huius ſententiæ prouerbia hoc quoq; cõmemorat. ltem lAbro moralium octauo, ioi uchatoé ror 9No hzid eltrc gfactlus,incqutt ad graculd.Dorn Sraculorum conuentus olim notus fuiſſe teſtatur M. Varro libro de re ruſt. tertio. Vn/ ds Plutarchus in ſPro de polyphilia. 20 rAcSe Se duli wNandheszid elenon armentarian. eiftr
nc ci angula pem ſoi a aterum. quod Ariltoteles in eo loco, quem modo citauimus, addidit:Et ſi qua ſunt id 3 Enpcaiad b Benae aliacltibitun non eſt, quin ſenſerit illa, quæ ſunt apud Theocritum Idyllio nono: 8 8 6,T! LiO, an, Re Aguak, ͤͤ R Afe as. ſdett.
Formiecxgrata eſt formica, cicada cicade. dAagaſtinam aadt. Hcipſter aceraccipotiititt. m rchus namerois man Porrd nota eſt formicatum politia,& cicadarum concentus. quocã naturæ ſcnſu ci b ba. Figulus figulo inuidet, faber feboo. xxv 9enuenezee hos b hac forma uelut excipiendi ſunt. qui in endem arte uerſintur, propterea quod inter l. 8 hoö Lattic ſimilitudo, magis æmulationem cõciliat, ꝙ; beneuolentiam. Chnorummneene Nechosclaltmakenn 1ühe eeh S S seiane Srickalas, Operadehes. cöpläribus metaphorss eies lh morlunm indicauit, haud tamen damnans id genus artiſicum, concertationem, imò probans, ac lau- eeen lca dams Propoluerat enin poetaduplex emulationis gehus, auorum ilterumn Rr urle pui- mntnndo matemann chrumch morkallbus altergm brdhum ac perniciolum. Aoc homines ad rheas, achella von,- uod indicat fabuh ſ citari, propter opũ, honoruinq; cerramd. lho uero tanquam exemplis propoſttis ad indu⸗-
Sr a da nes dchle ſtriam& honeſtas attes expergefteri.,oneſtam igitur æmulationem his uerbis deſcribit:
Plutarchus in commae zio d 7 ford„serusßs.
ncfent hutuſmodiſnnes aac dea eenen haya 9 kes ics fowiz. Kc aSaανεsε 6.κα ο‿ε, Tiu Toyi Ten op. ö
n*⁴ α xαι νοονε H, aode K. 2
Quos uerſuss, longe elegantiſſimos, in hoc duntaxat uertimus, ut intelligantur. Nam uenu ſtatem, uix quiſquam enrur geetumn egogcg.UU 8
Cemper uicinus uicino eſt æmulus, huncut“ Sondere cernit opes properantem gnauiter. atqi3ã Concertatio eonducit mortalibus ii. Odit ita, fabruinq; faber, igulòq; moleſtuus.
E Eulus mendicp protinus mulder alter. dn. T 1aadg 2e g, Miendicus, cantor cantorem liuidus odit.
8.
anutem, A axunk aa Vſurpatur cum alias frequenter apud diuerſos autores, tum apud Ariſtotelem liro mora udo conciliat uitionm lium ſecũdo. Rurfum eiuſdem operis libro octauo, parœæmiæ uice refertur, ncoνατεν τρν⁴να dnn llad Nlartialls wue wisiue hole Sao Hdu,id eſt: Omnes eiuſmodi fgulos inter ſele aiuni eſſe. Figulos emdl inuidos dixit nimirum alluidens ad Heſiodiũ adagium. Item rhetoricorum lib. tertio, àòe Le T nSo ede 1o‿, id eſt: Vnde dictum eſt,& figulus ſigulo. Citat ibidem& hunc ſe,
. 1 1
narium: haud ſcio ex quo poẽta. r vthee„ 1 Jovp risah. ldett a Etenim inuidere didicit ipſa afinitas. At eſt ſimilitudo, quam in Sympoſiacis Plutar, ad quem m O d chus aauo dicit hoc eſt, bellacem ac pugnacem, qualis eſt gallorum gallinaceorum: qa 3 lisq; eſtintet ſophiſtas, mendicor poẽtas, cantores,& ob hoc uetat id genus hominũ in con uiuijs coniungi, ne quid oriatur rxæ. Eſt altera, quam I‧enu uocat, cuiuſmodi eſt graculo⸗ rum inter ſe. Ad hanc pertinent nautæ, agricolæ, uenatores aliptici. Atq; ob id recte copulã, tur in accubitu. Ad hæc amantes, niſi contingat eos eandem amare. 1 Cretenſis Cretenſem.„. ANayl O' ,ε εν εμμνα Cretenſis Cretenſem, ſubaudi, quod erit cõmodum ſententiæ, prouocat. cfan conatur circũuenire, aut tale quippiã. Quoties improbus agit cũ npro Petscde duu

s pBs. BRASMI ROTEROD: ADAGIORVRN 6 BS. E SMI ROTEROP
do. Sumptum adagium a Cretenſiũ moribus, quos plurimis conuicij inceſſuit antiquitas O. Ae inita... XX„ Cretenſis cum 5„„ 7 1„ q‿ 4„ 1, 3 V II Eandem obtinet ſententiam, uεε 0s d nirluyid eft Avetenls Lin Aeginita,ſubaude tanara adrat in pariter improbos, qui mutuis inter ſe fallacns agunt. am Ae inita dum agit ecaudierunt in guos etiam oraculum illud quidemm æditum putantann éi quoq; olim male audięrunt. in quos t 11e b
26 rtiü ne arti. zor burs rir Tt, dne 8 Vuppinari cum uulpe. XXVII emen Ja aS4 era Bnenaideſt. um uulpe, uulpinare tu quoch inuict. Senariu
eſt prouerbialis. Cũ aſtutis aſtutijs agito. Horatius: D unq́; te filat nicmiſut uuſpe laten, Prouetutem nos. Momeide ertimus uulpinari ne quis hoc uerbitanq; noſirum,a — ernetur citatur ex M. V arrone à Nonio Narcello. ſic em̃ auſus e dicere Vr, nouef aſgenenenh auemadmocdum Nloratius,luuenaxidixitpo maiee -upun 4er. r(criza cum Creteni. Zhla ny?εc aᷣſro vevri Japid eſt: Aduerſum Oeeenſen erie Hetadaaiemencaeen dacijs utere. Vſus eſt Plutarchus in uita Ly an ti zcss e it 9 fid d1 ee u o/ pterea quod Cretenſiũ uanitas, de louis apud ſe ſepule* uch 18 aus 4 duu ulgi fabulam abierit, id quod palam teſtatur Epimenidis ile uerſiculus quem Daulus ei Apoſtolus citat:—. a jelk reeir e e). le0Scl, udε⁴ εr,„t;oi. idellt b. — 95 unenares müale Veſliæ,uentres pigri. Diuus Hierony. in commentari quos in hanc lcripſit epiſtolam, indicat hũc uerſiculum repertum in opere Epimenidis, i titulum fecit: De oraculis. Vnde& Paulus prophetam uocat, ſiue per iocum, ſiue ob argu mentum. Huius autem carminis initium, usν ⅜⁸ ai qiũsou, uſurpauit Callimachus pocëtas p renenſis, ſcribens aduerſus Cretenſes, in laudem louis, ac uanitatis eos arguens, quod iaci tarent illius ſepulchrum eſſe apud ſe, cum is eſſet immortalis. Quõ reſpiciens Onidius:Na fingunt, inquit, omnia Cretes. Vnde sετενν, Græci pro mentiri dicũt. Suidas aliam adag
oras cauſam indicat, ſcribẽs Iddomeneum Cretenſem, cum illi negocium eſſet datum uta
Laphyrorum Græcis diſtribueret, ſibi partem longe optimam delegiſſe. Vnde congrumn uidetur etiam in illos, qui fraudant alios, ſuisq́; commodis impenſius ubiq; ſtudent. ldẽpu tat adagium quadrare etiam in eos, qui fruſtra mendacis agunt aduerſus artiſicem menti di. Quemadmodum uulgo dicunt difficillimum eſſe furari apud fures, ita diffici limũ ma daciſs imponere mendacibus. e CSCum Care Carizaa.
Huic ſimillimum refert Diogenianus, ²εεε dνν ενεε d eſt: Cum Care cariſſas. Ruſia agis cum ruſtico, barbare loqueris barbarò, craſſe cum craſſo. Cares populi ſunt Phrſgi de quibus alio loco dicemus, quorum mores prouerbijs aliquot fecere locum.
(Sretenſis mare.
XXN Oe us&e 100 ddXaακν id eſt: Cretenſis mare, ſubaudiendũ, neſcit, aut metuit. Hãc parcmian reſert pariter, atq; exponit Strabo geographiæ lib. decimo, ſcribẽs olim Cretenſes nauigid peritia, rerũq; maritimarũ uſu principatũ tenuiſſe: atq; hinc antiquitus increbuiſſe prouan bium: Cretenſis mare neſcit, in eos, qui neſcire fingerent, quod egregie callerent. Etenim conſentaneũ eſt, Cretenſes cũ ſint inlulares, ignorare mare, quo cinguntur undiquacq;? Viu eſt eodẽ& Ariſtides in Pericle:o uoe e rorvp. Tenodotus ſcribit apud Alcæum extare.
Ad umbiculum ducere. XXXII
Extant apud autores, aliquot abſoluendi parœmiæ, quarum de numero eſt illa: Ad um biculum ducere, pro eo, quod eſt librum finire, atq; abſoluere. Sunt enim umbilici, interpte
te Porphyrione, ornamenta quædam oſſea, aut lignea, corneaue umbilici noſtri formãi
tantia, quæ uoluminibus iam abſolutis addebantur, atq hinc prouerbialem figuram e em
tam, ad umbilicum peruenit, id eſt: ad finem. Horatius in epodis:
Deus deus nam meuett
Inceptum celeres promiſſum carmen iambpbosss ³* Ad umbilicum ducere. Martialis in quarto epigrammatum libro:
Ohe iam ſatis eſt, ohe libele
Lam petuenimus uſq; ad umbilioo..,,“ 13e
—
zuu, idelt
Panden
quiprimun naer ein
fünmamt laquæme prater ecd
Neand ettextrem tum guite Nec ſtqui Solent aut drem.Uu lent dct tertius an atur. ldel hamd bro flor etam bulam 2d hanc ſc erecent
Cunſlü denalesj occdala, deligen reproderd te,depii negoci eo quode barteri quali gi dus dleg

atuis inte— GHILIAPDIS PRIMAE CERNTVvRIA IM alum luerſefälach üs Iu procedere adhuc& ire quæris. dem libro quinto: dqaden n Qut cedro decorata putpurecg le d Nigris pagina creuit umbilicis. idem in tertiot: . Cectro nunc licet ambules perunctus, 2ternot
47
lan Nan ag Pictis luxurieris umbilicis. Rurſum in undecimotT ui hoc mini xplicitum nobis, uſq; ad ſua cornua librum/ 4 T— 41. 1.——. e 8 doratiW lcbceüan NVerum equidem haud ſcio, poſſit ne prouerb ncnanickrtg G ferri, niſ durior ſiat metaphora. dcſhacaafage lud generalim&t: Summum faſtigium imponete, pro eo, quod eſt rem omfibus ſuis dn n gir⸗ Acen vn partibus abſoluere. Exempla reperies apud Ciceronem libro Geeord tercin aeee blai. pulchro muita da in epiſtolis aliquoties. Tranſlatum ab ædiſcatoribus, qui perfecto demum ædi oiſr ncnüdis ille ua
ſt runt ad id, quod eſt inſtituere quippiam:itidem faſtigium addere, traducunt ad rei perfecti b
pigri. Dius onem. ſummaincʒ, ut uocant, manum. Huic confine quod à Græcis dicitur, ¹ KoXoqν er
Hlae de Aaxs, id eſt: Colophonem impoſuit. ö““ Pertumin Summam manum addeerte. wNXIIII
.
cram.* 2. 9——.. 3„. 4 4. 3. ocat, ſue per da, Eandem uim habet: Summã manũ addere. Mirum ni metaphora ab artificibus trãſlata,
1usa, uſurpaut ma qui primum rude quoddam operis ſimulachrum effingunt, atq; hanc primã appellant ma, un a umathrge namdeinde formant expreſſius: poſtremo ſumma cura expoliunt atq; hanc ſupremã, ſeu mmortalts. Quo repa imam manum uocant. Seneca ad Lueilium: Vino deditos delectat potatio extrema,ii u pro mentiri dicit Haau Ia quæ mergit, quæ ebrietati ſummam manum imponit. Eadem figura dicimus niliil deeſſè emm, cum üli negocimi Præter extremã manum. Exempla ctebriora ſunt apud ſcriptores, ꝙ́ ut hic referat repetete. mmodis impenſus ubigten. In eandem formam referendum eſt illud: Supremum fabulæ actũ ad dere, pro co quo 4
ndacis agunt aduerſu atin eſt extremum finem imponere, à poetis comœdiarum, aut tragœdiarum ſcriptoribus b aſei/ b
ſe furari apud fua ncii tum, qui fabulas ſuas in actus quoſdam diſtribuunt. Vnde ſſud Horatianum:
Nec ſit quinto productior aetuu. 8 3 5 4 9—⸗ 33 6 4 ⸗4. Solent autem in extremo actu, plurimum artis addere, ſicuti ſcribit M. Tullius ad Qu. fra⸗
. b trem: lllud te ad extremum& oro& hortor, ut tãquam poëẽtæ boni,& actores induftrij ſo⸗ 250a id eſt: Cum(atau lent, ſc tu in extrema parte& concluſione muneris ac Aeedentul diligentiſſimus ſis: ut hic cum cralſo. Carespapua tertius annus imperij tui, tanquam tertius actus perfectiſſimus atq; ornatiſſimus eſſe uide/ erbijs aliquot fecereban atur. Idem ad Atticum lib. decimotertio: Etenim hæc decantata erat fabula, ſed hlere pa/ ginam uolui. Cicero in Catone tranſfert ad uitam peractam. Quemadmodũ& Apulèius endd, neſcit, aut metut tin libro floridorũ tertio, de Philomone comico loquẽs: Renunciauere, inquit, Philomonem decimo ſencder olm Cas fetam Aai epekaretun, Juichaein theatro ſictum arumentum fniret, iam domi uera a hinc anciquttes eaf kabulam conſummaſſe. Enimuero iam dixiſſe tebus humanis ualere& plaudere. Opinor aich hu Dd cereriecleuu ad hanc formam pertinere, quod apud Nonium ait Lucilius: Sarcinatoris eſſe, ſummum ag ſuere centonem optine./ — Cataſtrophe fabulæ. ä;XXVI odotus ſciiit apuc 1.5 Cuiuflibet exitum rei, prouerbiali ſgura, cataſtrophen uocamus. Porrò inter ſguras pro A4 derbiales illud admonuimns, unicuiq; diſciplinæ, atq; artiſicio, ſua quædam eſſe peculiaria
nir, quarum de nument
7
uocabula, quæ quemadmodum in ſacrorum ceremonijs, ac magicis precaminibits fleri cõ/
abſoluere. Sunt enmm aubr⸗ ſueuit, penè ſuperſtitione quadam uſurpantur. Ea quoties in aliud quippiam Trelininut. fe/ mca, corncaue amdüc rs prouerbij ſpeciem obtinent: uelut ex militari diſciplina, receptui c auete, locum de r i re,& prima acies. Et res ad triarios redijt. Ex muſica, præludiũ pPro prætatione, aut ingreilir negocij. Summa& ima chorda, pro clamoſa& graui uoce. Et eadem oberrare chorda, pro eo quod eſt in eadem re peccare ſæpius. Porrò fabula omnis, ut oſtendit Donatus, in treis paartes giſtribuitur int 5ε⁵ ερσ πνιεασρσιν,εκeσησεερσν. Protaſis eſt primus ſle tamoltcs lam lbto quaſi gliſcens.Epitaſis, turba feruidiſſima. Cataſtrophe ſubita rer acömutatio. Vnde ucle pigrammatum nus eleganter exitum euentumq́; negocij cataſtrophen appellat, cum as pun in Crnre
atius in

———,
pus. ERASMNI ROTERODAMI- ADAGIORVI
.—„e„ 4/. tario de mercede ſeruientibus: Ei 3oi dN Tris du wie 6 enſd 456 e 8;ideſ Poſt omnia deniq; quæ illis cata roph Lhuſrewahad oia ide Eiuſm di Snuii Rh Alexandro Pſeudomanté: υιι 0 erird de Baes 2 dr. Pa modi 5 trago, ar Alexädrildẽ in uita peregrini auat Ns TOhEOeS ue Hente t Se3 h ütuan Acapite uſq; ad calcem Cumtem totam Kgnificamus, à capite uſq; ad acen dieimus uiu adagjr iplex e poteſt ulus. Aut em̃ ad corpus referetur aut acjanimi I Orpus apud Flofnerä la obtinent uenuſtatis, nimirum quo plus habèt ſiguræ. C nes h Bu Sn lliados. DSnahss he urgede idheſtas capite uſq; adpedes-tem Ie0EiduSn Bucollde x*⁵ιυμν ⁊ εꝓρ /αο‿ν Forl rd rοd oue xee did 80-— 40.:„ ie a capite uſq; ad pedes luſtr auit amine totum. api Plautus in Epidico contenspha Ehichcx ab unguſculp ad capi
à ice pulcher ad ios-6.. 2 TEanus pro Kolcio Comcxd: Nönne ipſim caput& ſuperclli iln penitus broe te maliciam clamitare calliditatem uidenturNormeab imis unguibuc aducrden ſummum ſiquam coniecturam adfert hominibus, tacita korpor Purg er raude falc mendaciitotus conſſare uidetur: Ad remiut apud Ariſtophanem in Tuutr
Ause Wivea Se E-y ra e., ic eſt:
T 17 rodp te u0 ᷣα⸗eᷣἀDUh 0 r⁴⅜ν 85.
Audi ergòo, quando totum ego negocium
A pedibus uſq; tibi ad caput pereento. Quãquam hic Comicus ioci cauſa præpoſtere poſuit pedes& caput. Diuus Hieromyms
ini præfatione libri, quem dierum inſcribunt Hebræi: Contuli cum eo à uertice, ùt aimt u ad extremum unguem. Ad animum hoc pacto poterit trãſferri: Ego tibi mores& ingenit
, 2.
.*
lum ſummum. Horatius
ilius breuiter homminem quantus eſt à ſummo, ut aiunt, capillo ad imum uſc calcanci pingam. Quanq́; exemplum M. Tullij, quod modo retulimus, magis ad animum, quaas corpus uidetur pertinere. Quinetiam diuiditur adagiũ, cum caput negocij uocamus, pa eipuum autorem, perinde ut& fontem dicimus. J erentius: Te eſſe huius rei caput tta apud(iræcos, uiεναακιονmνmoάo‿‧ιιο. Lucianus, in tyrannicida: Tuses Kspchan id eſt:tyrannidis caput. Et Plato libro de legibus tertio: i ν ε dοενο κισ²οεο, dixit, id eſtſed tionum fontem. Et ad calcem uenire. In calce operis. In extremo literarum tuarũ calcesi ipſo exordiri capite. A calce ad caput recurrere. Irque id genus aliæ loquẽdi formulæqy paſſim apud autores obuiæ ſunt. Plurarchus aduerſus Stoicos: in Doͦcs nod à,XIe d8 Nos, id eſt Ab ingreſſu& initio uſq; ad coronidem.. Curfu lampada trado.
. fi. ee XX XVII Curſu lampada tradete, prouerbialis metaphiora, pro eo quod eſt, partes tuas quaſ lur ceſſione in alium, atq; alium tranſferre. Lucretiugsg. 2en Et quaſi curſores uitai lampada tradunt. Pe animantibus agit, quæ ſucceſſione propagant, uſta per uices ab alijs in alia tranſfuſa Varro lib.de re ruſtica tertio: Sed oMerula Axius noſter, ne dum hoc audit ꝓhyſicamal diſcat, quod de fructu nihil dixi, nunc curſu lampada tibi trado: Quibus uerbis ſgnifcat alteram ſermonis partem Merulæ tradere, isq; in dicendi uicem ſuccedit. Lucretius uidetu imitatus Platonem, qui libro de legibus ſexto, cum ſcribit, ciues oportere liberis generãcdi atq; educandis operam dare, ut uitam, quani ipſi à maioribus accepiſſent, uiciſſim qualii dam ardentem poſteris tradant. Eodem pertinet Perſianum illiuud Qui prior es,cur me in dęcurſu lampada poſcis; Ariſtophanes in ranis:
Aaεeπ⁶ αάφ dudei 5108.◻ε§6§SG.
lam nemo queat geſtare facem,
Quod non curant exercerit.—]ſ)ſſ
Aarat Sraameate mnereiam ciuium. Quo loco interpres addit in tribus certaminibusſ re ueteres geſtare faces, id eſt, ut illi dicebant, Aa ννπιαςαρααιο in. Prometheis; in Vulcani
Aanatheraicis. Dorrò Prometheus creditur primus hoc lüdorum genuss inſtituiſſe,
quld LMac modum„ut currentes facem ardentem geſtarent. Eam defatigatus Prorims
in manun
KXXXvI tiplex eſſ
n mana tlloiebe lelten ien Huios teii rerueſoſet nintde cqubzadhe ent Hulot üpdt ceri gerctc b
eratorjm emeritosit Terentius
“x la mam diti ante Luci henit Haalcuet rNp. quidem in nüdibusf quam hoc Jume R a Fuit auten tius ſed ip plus quan Dimidiun hnaipe din Dimidiun Platarch. rpr Kro 1a ra W Tegocj Etfnem
ArKl Muito q Refertut 4 TM haada Aeborun oſcentes Nio med Ca mal Aänonet dolachi Wproiir

33, acita 00 d. apud Aeibpſenerdae eſh
oſuit peder A caput. Diau drx: Contuli cum ed du Doert kältentEgottiam t atunt capillo ad mumcha odo rctulimus magis dna adagiũ, cum apat negocm „Terentius: Teeſſe buust aus, in tyrannicida unh tertio: ενιπεν eεp cris. In extremo literumtei tque id genus aliæ bqitim erſus Stoicos: Huruh m. b do. w
aa pro co quodeſtpmaauun pro co quod eſtputuſ NeXLD RS F5d) Multo quàm finem, medicari initia præſtat.
„*
uita per uices ab iixnur
noſier medum hacutts Pharmaca naſcenti ſunt adhibenda malo. Similiter Perſius Satyra tertia:
da tibi trado, Quiuunf dicendi uicem ſu n ſcriit, ciues opomaebhe
maior dus accepiſatais 3 G G v„ R5 4 Admonet adagium, minore negocio tolli malum ſtatim initio, cum adhuc reces eſt, quàm poſtea q́; inueterauerit. Pueros à uicijs arcẽdos, dũ adhuc tenera, ac tractabilis ætas: ſarcien
eipit, celerior eſt in curſu continuo, q́; ille, qui tradit, ita melior imperator nouus
(CHILIAPDIS PRIMAE CENTVRIA r. 69 amameenehtesen heziheaneheweniesdonzweiedan aeen Keſtem ſorene 5 dmmulachtum repræſenta ntes, quemadmodum ferulam qua ccœν eltem ignem exceperat, ne rurſus extingueretur, perpetuò motu iactarit, in terrã deuolãs. Huius rei mentionẽè facit Plato, lib. de rep. primo: ſignificans daduchias etiã in honorẽ Mi⸗ neruæ ſolere celebrari. Pauſanias aũt in Atticis, ritum horũ ludorũ deſcribit copioſius. Me, minit& Herodotus, ſed obiter in Vrania, oſtendens eũ morẽ à Perſis repertũ, ut diſpoſttis cduis atq; curſoribus, alius alijmandata ueluti lampada traderent, quo celerius perferri poſ fent. Autot᷑ rhetoriees ad Herenniũ. Nõ enim quẽadmodũ in palæſtra, qui tedas ardẽtes ac exercitũ,́; ille qui diſcedit. Propterea, quod defatigatus curſu, integro facem, hic gerſtns e perator, imperito exercitũ tradit. Itaq; lampadem tradere dicetur, qui iam uel delaſſatus, uel emeritus, in alios munus gerendum ab ſe tranſtert. Et inuicẽ lampada tradere, qui, quod ait Terentius, tradunt operas mutuas,& alijs alij uiciſſim ſuppetias ferunt... .„ Principium dimidium totius.— A SXâ dεαασιmσασνρε, id eſt: Principum dimidium totius. Hoc adagio ſignificatum eſt, maxi/ mam difficultatis partem in aggrediundo negocio ſitam eſſe. Hemiſtichium eſt Heſiodi’ ci tante Luciano in Hermotimo. Refertùr& ab Ariſtotele libro quinto politicorum, a„ X⁴ λμνμ εμασι ενε ανπ⁶ε. Plaro libro de legibus ſexto. a Xανι sνέ jeWcοœBx-aue: r y e, Jol Woniu ⅜ ε, OA T,yε x‿ς 49½αροπηι τπ⁴έρ E υλν⁴⁶ομον ένς‿ςοτ⁸ As:„ S 50 11 qAlee rXo 3 70 NA, O 50-ele, Kud KA„e0,UO,p LeGαεε εωάκ αε, id eſt: Nã in prouerbijs quidem initium totius facti dimidiũ dicitur. Atq illud nimirũ recte cœpiſſe, omnes undiq; laudibus ferimus. At iſtud; ut mihi quidem uidetur, plus eſt, quàm dimidium. Neque quil quam hoc, ubi recte ſit, ſatis pro merito laudarit. Suidas hæc ex Marino quodam re Pewus p KX8, Dun KXA v0p, d9 Tl rlid S p, Aν τπαά εσGη ACOp 75, id eſt: Fuit autem nobis initium illud, non tantum initium, neq; iuxta prouerbium, dimidium to/ tius, ſed ipſum in ſolidum totum. Ariſtoteles item libro moralium primo: Principium enim plus, quàm dimidium totius eſſe uidetur. Horatius in epiſtolis: Dimidium facti, qui cœpit, habet ſapere, aude Auſonius: Incipe, dimidium facti eſt cœpiſſe, ſuperiſiſit Dimidium, rurſum hoc ineipe,& efficies. Plutarchꝰ in libello, cui titulus, quo pacto ſint E§ Aνεε ip Ae dSXuN AGAGg,. r* τ xXOTde&dε εενσ πυ kXAp. id Negocij cuiuſq; ſi bene cœperiso, Et finem item bonum fore, probabile eſtſtf, 3 Satius eſt initijs mederi, quàm ſini. Sdiop ie Gu, id eſt
XVXXNXIX
audiẽdi poẽtæ, citat ex Sophocle carmẽ hoc
xt.
4
Refertur à Suida prouerbij loco. zauV TAuRà ςααάαα υονμειρ,
In eandem ſententia
m Theognis: icdeſt:
Elleborum fruſtra quum iam cutis ægra tumebit
Poſcentes uideas. Atq; item Ouidius: Venienti occurrite morbo. lIdem alibi: Sero medicina parat3rrr
Cum mala per longas conualuere mors.
das protinus offenſas, ne in ſimultatem exoleſcant. Minima uitanda mala, ex quibus maio/ ra ſolent pullulaſcere. Occaſiones euitandas, quæ mali quippiam parituræ uideantur.
Sererene dubitttte. Ruſticanũ adagiũ, ſed nõ indignũ, quod in hoc uolumẽ referat᷑: Serere ne dubites. Quo
4*
4 3
monemur, ne quãdo pigeat eiuſmodi rerũ aliquid moliri, è ꝗbus nihil omnino diſpẽdij plu/
rimũ emolumẽti poſſit ꝓficiſci, ſi nõ in præſens, certe in poſterũ, ſi nõ nobis, at ſaltẽ poſteris. Columella lib. de re ruſtica duodecimo: Quare uulgare illud de arborũ Potionkerulties . E 22.— uſupatum,
—) 8

—
——x 2— 4
BBS. BRRSMI RONT EROD. KDAGIORVN
7 6....„ 1 ch. 21.... 3„.
.. E., aueat z exhaurit fructus, negociati„. m. Serere ne dubites. Nã ædificatio nõnunq́ exhaurtt„negociatio penda uſurpatum:Serere ne dubites. dẽ ad modũ, ex alijs aliud atq; aliud eſt, uel incõmodi
Huna. neq; paucis male ceſſit. Eun à fortuna, nec paucis male ceſſit Eundẽ ad modi Zmoditati b uel vericuiiſec ex arboribus cõſerẽdis, plurimum capitur cbmodieatie neif magno taman impendio cõſtat. Eandem ſententiam Vergilius, addita figura fic extulit, lib. Georgicon j.
4* e o ore zurame 4
k dubitamus adhuc ſerere, atq; impendere curam:? b
T alaria induere. bialis allegoria, talaria induere, pro eo quod eſt fugã ador,
Etat apud M. Tulliũ prouer oria, talaria induere, pro eo- q»dl elt Fxtat apud Nl. P lare. Sic enim ſcribit ad Atticum lib. xiij. Nemo eſt iſtomi
are qualicʒ uelle quopiam auolare. lc Ʒ tum ab Ho ,n naue Jualih at. Quare talaria induamus. Sumptum ab Homero, qui Mercuriun
ui ocium non timeat. Quaretalatiau 5.
Auolaturum aliquò frequenter adornat talaribus:
'urR* ur d ro0ip 2ανν μe᷑ᷣς sσέ⁶ RAc⸗
A'εεσπισ*εσνα, rd g otso i/ i b.
R ᷣR& ναμνmπάσνεον yca Iεαι πσπννοie Rue—bM. id eſt:.
Mox ubi iam pedibus talaria ſubdidit aurea,
Pulchraq;& ambroſiam ſpirantia: quæ ſimul illum 1
Aera per liquidum, ſimul ampla per æquora uaſta
Telluris, rapidi comitantur flamina uenti Portabant.
Quem Homeri locum Vergilius ueluti interpretans, in quarto Aeneidos:
Et primum, inquit, pedibus talaria neciit“
Aurea, quæ ſublimem alis, ſiue æquora ſupra
Seu terram rapido pariter cum flamine poraant.
Itaq; talaria induere dicemus eos, qui parant aufugere. Nam hoc ipſum auolare d reuoi
re, apud M. Tullium pro fugere& redire frequens eeetkt.
P Aen TTricxaping.
Tricas& apinas uulgo res futiles, ac nugatorias dicebant. Martialis:
Quæcunq; luſi iuuenis& puer quondam‧,“
Apinasq́ʒ noſtras. ldem alibir.
Sunt apinæ, tricæq́;,& ſi quid uilius iſtis.
..„.;,
XLnI
2
Vnde& tricari ſimili figura dicebant nugas agere. Cicero cum alias, tum ad Atticum iihn
decimoquinto: Tricatur ſcilicet, ut homo talis. Et rurſum: Balbus, inquit, tricatur. Adagin ab euentu natum. Nam Tricam& Apinam oppida fuiſſe quondam Apuliæ, demonſtas Plinius libro naturalis hiſtoriæ iij. cap. xi. referens Europæ ſinus: Diomedes, inquit, ibid uit gentes Monadorum, Dardorumq́ʒ,& urbes duas, quæ in prouerbij ludicrum uerten Apinam& Tricam. Stephanus oſtendit Tricam urbem fuiſſe Theſſaliæ, ſortitam id nom nis à Trica Penei fllia. Nonius Marcellus tricas impedimenta& implicationes interpren tur, xε τπ έιά,id eſt, à pilis, quibus inuoluuntur pulli gallinacei. Vnde dictum ſit extn care& intricare. Lucilius apud eundẽ, tricones appellat, qui nugis hominem remorẽtunli tricinus quæſtus, pro tardo ſeu ſicco. Et Varro tricas Attellanas, nugas impeditiſſimas, 2 dem nõ negauerim in uoce ãlluſum ad pilos. Cæterũ ab oppido ductũ prouerbiũ uero pio pius eſt Plinius lib.octauo, cap. xviij. oſtendit oũes laudari ſolitas breuitate crurum& ue tris ueſtitu, quibus is nudus eſſet, eas apicas appellauit, ceu reijculas damnatasq;. 8„. Corycæus auſcultauiut. I Xouzενοεε, id eſt: Corycæus auſcultauit. Vbi quis id quod agit conatus diſl mulare, tamen à curioſis deprehenditur. Vnde natum ſit adagium, id partim ex Strabone partim ex Tenodoto adſcribam. Corycus mons eſt Pamphyſiæ præcelſus, ac portuoſusa T db 8 ratarũ inſicdijs opportunus, quos ab eo monte Eorycxos uocabãt. Hi nouã inl ei aseanee enreieeaſheaeedaceraerentene chh gare deſtinaſſent, denig 8 tempor Na ultatterde quid rerum portarent,& quo nen dſaatrienad⸗ q; quò tempore decreuiſſent ſoluere. Quæ ſimulatq; cognouerãt,ſ ſra der don ran dim qbir farletatem maritimorum latrociniorum exercebant. Alc perta, pleraq; rnir inunpeal aueeehoſabanrdne res ubi mercatoribus elfe. rantibus omnia C Bre Leen n ab ardgütlellarſi metu. Sed cũ ne ſic quidẽ lateret.e Tahtiu ia Corycæis, res in prouerbiũ abijt, rετν πνν νπιν νειν‿, d eſt: Hdunc C0 rycæus auſcultauit. De re uehementer diſſitnulata, depre 4 Ssaed JJasal coh enter diſſitnulata, deprehenſa tamen. Auidas ait, Coryco
Pamphylie
lauttimalta n9 aident
Ce Tuc iprouerbie Atp adeo) Anuden AAudace Rurum I. ꝛcagium or hietea quod ſd ueluti c
nr phe luapte pon tionb. Cic. honeſtilim teem ibiij quidem R. pücanda: incitare, q tui chariu quibus ac Jae.rSn
inxta Hon
AAau-, Cii mel mye lmädun dachanrren admo voci le den ai palumdi Andnatr
Eand- ad pom iplum de 1 Us. qut
* 4

*„ raeadac GSHIEIADIE. PRILMAEA CENTVRMNAZ II 21
igura gc neg Pamphyliæ promontorium eſſe, cui ſubiecta ſit urbs Atalea. Eius urbis ciges, ne uęxarẽtur
* aulcultabant, quinam appuliſſent,& quò tenderent, ea; prædonibus renunciabant. Idem Proco g⸗
ex Ephoro refert Corycæos conuenas quoſpiam fuiſſè, qui condiderint oppidulum ſub ca Cnd au cumine Cotyclin mare proſpectanti, ſnitinos Nlyonelo: Hlos olitos ſeſe neuociatoii, un Jamptum aunldans de bas in portum appellentibus admiſcere, quaſ negociatores eſſent,& ipſi mercium aliquid dan Ptum ab Piamas a empturi: deinde quæ cognouiſſent Myoneſſijs renunciabant, Myoneſſij nauigantes ado/ ciebantur, prædam ablatam, aut pretia quibus ſeſe negociatores redimebant, quæ Græci A¹,- Ea« uocant, cum Corycæis partiẽtes. Stephanus tradit Corycum montem eſſe altiſſimum, de nnitimum Teo loniæ oppido, cui ſubiectus ſit eiuſdem nominis portus. Quo loco memi⸗ 5 nit& de piratarum inſidijs& prouerbio. Inducunt& comici deum quempiam Corycæum exaudientem, atq; auſcultãtem, quæ gerantur, ſicuti Menander in enchiridio, Dexippus in lum theſauro, apud Suidam. Vſurpat hoc adagiũ M. Tullius libro ad Atticum decimò epiſto⸗ aſkr la ultima:ltaq; poſthac non ſcribam ad te, quid facturus ſim, ſed quid fecerim. Omnes uosr, Portabant nolot uidentur ſubauſcultare quæ loquurrerer. ** 3 EFPortes fortuna adiuuat
n I Cic. Tuſcul. quæſt. li— a TMarto Aeneido Cic. Tuſcul. quæſt. libro ſecundo: Fortes enim, non modo fortuna adiuuat, ut eſt in uete
3*„
ſed ueluti cochleæ perpetuo latent intra teſtu.. Curreéntem incitare.
ppellat, qui nugis hominenms —— ria üntse,r us eidovra Ä 5ue,p SSee. ideſt. cs hudari ſolitas breuit Jp SHaus ndsO Asuciep Sll. id eſt
lauit ccu refſculas dun JPamdudum promptam, ac cupientem, his Pallada dictis Excituat. ut. Itaq; currentè incitamus: cũ ad id uocamus aliquè, ad ꝗd ſuapte cupiditate fert, ac propẽdet. e Vbiquis id quod tι[Qẽadmodũ meminit Dion, Timotheũ cãtorẽ quẽpiã, certa quadã caãtione, quæ Palladis
num ſt acagium dpten uocat Alexädri Magni animũ repẽte ad belli cupiditatẽ ineitare ſolitũ. Atq incitahat ille ꝗ, ADamphylie precdua dem, ſed ſponte currentẽ utpote natura ſanguinariũ& belli ſitientiſſimũ. Alloqui Sardana b b Dorpcras— palum illũ ε᷑νακεμ οοꝙ, id eſt: molliſſimũ, ijidẽ modis haud unquam cõmouiſſet. Terentius in
*
*
1 mocs,—.. 2 1— m potenaule“ Calcar addere currenti.. 1.. XLVII tes qud ver cht ab Fandem ſententiam aliunde ducta metaphora, extulit Plinius lunior in epiſtola quadã
M— dn ens ad Pompeium Saturninũ: Flagitabas, ut tibi aliquid ex me
morum 6
dant Queres ubimera 4 e curm cquis,quo curra ius, calcat ad,
Sed cũneb ichs dunt. Ita nobis calcar addit, qui extimulat languentes: addit currẽtibus, qui cuꝑi Clarem a6 30 1. a b b
arü mctu. 6 4 19 rr- vrme been 5

—
44 dee Bee 1— 3 4 8““ —j ·“— 2————— 4 —— e———————
—
72 DES ERRASMI RO TERODAMI ADAGIORVM lium noſttum auget 3cuitc Quidius: eee. ſtudium noſtrum auget, acuitch; Oulaeeee Non opus admilſo ſubdere calcar ecuuo. tem fermè prou totum illæ me 1x: Lantaltenn e hum&ʒ illæ: Inicere frenum compeſcere freno ‚reuocare freno. Tullias 18 Atticum: Adſcribit etiam ʒ quaſi calcar admouet. Idem ad eundem lii ſexto: Sed alter, ut dixit Ilocrates in Ephoro,& Theopompo, frenis eget, alter calcarun Piato de legibus nono, Iε* 5 avic od4 71 As da pesguquop Svregods art yeze id ed Clinia, impetu currentẽ retudiſti. Et illud Ciceronis: E medio curſu reuocaui . nn triuio ſum. 1 xLVII
portune me „1 1c dri Ao„ OILIII 27 1n Eltheeeune quid potiſſimum eligant. Tranflatum ab iſ dai faciunt tter,&ſi quand triuium occurrerit, addubitant quam ulam opoeteat mchec 1 am MaaPad ratione conl lij frequènter apud Græcos autores reperies, ut apud aiupichem in lecubaaae3ah ris adep, id eſt: Iuorum uiam confiliorum. Theognis. I Trö& uno idj eſt: in triuio cõſth Alludit huc& Plato libro de legibus ſeptimo: uetans ne ſi qua res actmiranda,atoxinuitn occurrerit, protinus ad eam amplectendam accurramus, ſed perinde quaſi ad triuiumè quod uenerimus, ignari uiæ, conſiſtamus, neq; ante pergamus, quàm perueſtigatũ tt, qi quæq; ducat uia, uaεdνρinquit,& Lidd o B0/uH. Bis, ac ter, quod pulchrum ef.... Al A i Sie 2 p. id eſt: Iterum ac tertio, quod pulchrum eſt, ſubaudi, dicendã eſt N patur a Platone cum alijs in locis, tum in Philebo, 1O AS0Sop Kauvic. EvLß Douuſa th &*Xap,ò Sie u 7Tis rdy:.eꝓι Xο rανκνσιααϑά A6&ꝙ p, id eſt: De quibus& ante m minimus. Cæterum bene uidetur prouerbio dictum quod egregium ſit, id iterum actetto in ſermone repeti oportere.Idem in Gorgia. uo] i„⁶έeειννν uod Lis Gaα εαꝓέο a raà nana ap rααρννσνας, id eſt: Atqui pulchrũ aiunt ea quæ pulchra ſunt iterum ac tertion dicere tum conſiderare. Rurſum libro de legibus ſexto: Aνο ⅞έ ααά,έσς 8, rrop vil 03,99 réyt ao⁵ SSd dvep gd⁷ſe id eſt: Dico autem quemadmodum modo dicebam. Nam hil lædit, quod pulchrum ſit bis dicere. Lucianus in dipfadibus citans eundem Platonen 46,inquit, uceis XAp, id eſt: Nulla ſatietas rerum honeſtarum. Omnino ea uis i rebus egregiß, ut quo ſæpius, ac preſſius inſpiciantur, hoc magis, ac magis placeanti ait Horatius: e Quæ ſi propius ſtes b Te capiet magis, ac decies repetita placetttt. Contra, quæ fucata ſunt, aut uulgaria, nonnunquam initio arrident nouitate ipſa moxm tita ſordeſcunt. Quemadmodum Plinius meminit de ſylueſtri quodã pomi genere, qui unedonem uocant, propterea quod unum tantum edi poſſit. Eſt enim inhonorum, ut atq; hinc nominis ratio.“ 4 PFEFratrum inter ſe iræ ſunt acerbiſſimæ. 1 Si quãdo ſimultas inciderit inter fratres, ea ſolet eſſe atrocior, qᷓ; uulgariũ inimicorũ.
petunt abunde multa ex hiſtoricis exẽpla: Cain& Abel: Romuli,& Remi: lacob Ea
Antonini Seueri imperatoris filij in Getam odium, uſq;adeo ſæuum ac pertinax fuit, utu
morte quidem illius atrociſſima potuerit ſaturari, quin& omnes illius amicos ſæuiret. Q de re fertur adagium, idq́; commemoratur 4b Arilkotele libro Politicorum ſeptimo, /as 2 3ceiNecdDoudS Gd 2uS)c doAνeou,—e6e d8 LXSe, O, TadTke axos ãda dZouoi. Sep ErrR XMXOI)0„0e&d X— p. N9) d, J rrir Stνν 3/² rin⸗ FSa, id eſt: Aquibus, inquit, deberi beneficium exiſtimant, ab ijſdem non ſolum frauii beneficio, ſed inſuper lædi ſe putant. Vnde prouerbio dicitur acerba enim bella fratrum qui ſupra modum amant, ijdem& ſupra modum oderunt. PHactenus Ariſtoteles. Wuct ſpexit Euripides in Iphigenia Aulideninit. b Aeno ARνννι eσρsd A6†ε nd αaS dra zo] Euπιισισω ε H„. dideſt: Res dira uerbis inuicem altercarer Dictisq; fratres dimicare mutuis,
Si quando lis inciderit aut contentio.——
1 Taurun
erbiales in totum illæ metaphoræ: Subdere calcar, ſubdere W
uup. id eſt: In triuio ſum conſilij. In eos, qui dubitãt, quiq; incerti ſin
0
Adapidn queri poll Allueuet 1 nem uverecl ut molieb lts cum uirum
ueris app 4 oſſe dicatu ſoris Crot tauram laci ciam max
Vuotun pur idquoc aGducete. oblaioned ſequondam qolnto del menter con qaando uiu tum Pompe tiſoletssſun modo prat cetobliullc calis& anu noueris: du
Cum lar potcktindi nalt al 6 N3p 4 dann Aoc. Mai ttautem hunc mo te, quæab no nit faru tetur. Ariſt tent uideri
„Paiclin dpd um 6 üntos
loden cu omdiun ſer id eadehr catenmig ketarit
bore kacu
kelctita

0, 8„. 211 Nefop iun
*
„Ny TSp ideſt de duhit
mt ca quæ pulchraſuntitam us lcxto: Aye. dan m quemadmodum modocis 2s in cipfadibus citans antn
as rerum honeſtarum Omn ucdantur, hoc magb acma
Juam initio arridentnouimin unit de ſylueſtri quoci pnngr
atum cdi poſſit. Eſtenim iim unt acerbiſſumæ. 1 olet eſſe atrocior,q́; ufn A& Abek Romult& as
ari quin& omnes liu mas Arddotele libro Politiconm
ut muliebris patientiæ legem poſſit accipere. Itaq;, cum uirum paſſa ſum? Iunonem meam iratam habeam, ſi me unquam meminerim uirginem fuiſſe. Nam infans cum paribus inquinata ſum, ́ ſubinde prodeuntibus annis, maioribus me pueris applicui, donec ad hanc ætatem perueni. Hinc etiam puto natum prouerbium illud, ut rdum uidetur adagium, ad Mi-
quotidie uitulum aliquot ſtadijs geſtare ſolitus, eundem
1 lum uſcgadco fcuumaxſauit
9
CHILIEADIS PRIMAE CENTVRIiA 11. INurum tollet, qui uitulum ſuſtulertt.
Adagium in fornice natum, uti uidetur, ſed quod ad uſum uerecundiorem commode tot-
queri poſſit, ſi quando ſignificabimus maiora peccaturum adultum, qui puer uitijs minoribus
aſſueuerit. Extat in fragmentis Arbitri Petronij, his quidem uerbis:Obſtupui ego,& nec Gito
nem uerecũdiſſimum puerum ſufficere huic petulantiæ affirmaui, nec puellam eius ætatis eſſe, inquit Quartilla, minor eſt quàm ego fui,
poſſe dicatur taurum tollere, qui uirulum luſtulerit. Non ab lonis Crotoniatæ factum referri, qui taurum factum, citra negocium geſtaſſe legitur. Atq; ita quadrabit in eos, qui paulatim rebus etiam maximis aſſueſcunt.
Viuorum oportet meminiſſe. LII
Viuorum meminiſſe oportet. Vetus adagium in eos, qui plurimũ de uita defunctis loquun
tur. id, quod uulgo putant ominoſum, mortuos in ore habere, eosq́; uelut citatos in ſermonem adducere. Vnde& M. Varro libro de lingua Latina tertio, putat lethum, X*ντσ νς u⁴, id eſt: obliuione dictum, quaſi in obliuionem abire conueniat, qui uita exceſſerit: atq; in funeribus ſic quondam à præcone dici ſolere: Ollus letho datus eſt. Refertur adagium à Cicerone libro quinto de finibus bonorum& malorum. Vbi cum Piſo, deinde Qu. Cicero dixiſſent, ſe uehe menter cõmoueri recordatione clarorum uirorum, ex contemplatione locorum, in quibus ali- quando uiui uerſati fuiſſent,& uterq; recenſuiſſet, quorum memoria potiſſimũ delectaretur: tum Pomponius Atticus quaſi iocans: At ego, inquit, quem uos, ut deditum Epicuro, inſecta/
L.1
8₰
ri ſoletis, ſum maltum equidẽ cum Phædro, quem unice diligo, ut ſcitis, in Epicuri hortis, quos
modo præteribamus, ſed ueteris prouerbij admonitu, uiuorum memini: nec tamen Epicuri li-
cet obliuiſci, ſi cupiam, cuius imaginem non modo in tabulis, noſtri familiares, ſed etiam in p culis& anulis habent. Hactenus Cicero. Plautus item in Truculeuto: Dum uiuit, hominem noueris: dum mortuus eſt, acquieſcas. 121 SrI. 129 Soumlaruis luctat.„. I11 Cum laruis luctari, dicuntur ij, qui uita defunctos inſectantur maledictis, qua te nihil eſſé poteſt indignius ingenuo uiro. Suidas Ariſtophanem citat, qui ſcripſerit: 4 nade ακν σο ςνάu..* b N SM D9 r KEG OId'H&. ideſtt 8 Deline deſine here Mercuri, mortuo enim Cleoni conuiciatus eſt. Lucianis in ſectis: zio XS Qeρα%ε Aα εαπσέεαν. id eſt: Vmbraticam pugnam aduerſus uos abſentes pugnant. Sen/
*
tit autem de mortuis& abſentibus. Meminit huius Plinius in præfatione hiſtoriæ mundi, ad
hunc modum:Nec Plancus illepide, qui cum diceretur Aſinius Pollio orationes in eum para- re, quæ ab ipſo, aut liberis poſt mortem Planci æderẽtur, ne reſpondere poſſet: Cum mortuis nõ nili laruas luctari. Quo dicto ſic repercuſſit illos, ut apud eruditos nihil impudentius uide retur. Ariſtoteles in rhetoricis citat Platonem ex politia, qui ſcripſerit eos, qui mortuos allatra/
rent, uideri ſimiles catellis, qui lapides iactos morderent, ipſos qui læſiſſent non attingerent. llagaulafemottuos. I1,I111 Huic ſimile uidetur iugulare mortuos, pro eo quod eſt, inſectari defunctos,& pugnare cũ
ijs, qui iam extincti ſint. Tranſlatum à bellis, in quibus ignauũ ac ridiculum ſit, proſtratos atq; a interkectos iugulare. Rurſus cum uiuis congredi, forte. Refertur à Laẽrtio in Menedemo. 1s
. 32 9: 1 5.„. 2 4— 3 8 7.* 1 Mdsa, G Bionem, cum diuinos ſtudioſe inſectaretur, ait iugulare mortuos, nimirum iam exploſos,&
A00e à T näha
um cxiſtimant, ab
uerbio dictur acetda au um oderunt. Nacicnd
8 t
lu— 2. 8 2 2 . id eſt: Defunctos occidere. Fiet lepidior metaphora, ſi paulo lõgius detorqueatur. Vt ſi quis di cat eum iugulare mortuos, qui librum impugnet, à nullo nõ damnatum: aut diſputet aduerſus
4 8 4 4 4 Sh) 2. 2 4 5, 4„ omnium ſententia reprobatos. Ariſtophanes&&eννιι ſcripſit, wue rersuuora Gronrsiveui,
ſententi, omniũ ſuffragijs iam olim reiectã: aut ſi quis uituperet tẽ, omnibus per ſe deteſtatã. Er. i Cygnea cattioo. 9 5 xSNVo R⁴αᷣα, id eſt: Cygnea cantilena. Refertur inter Græcanica prouerbia. Notatur a
LIIII
Aeliano in opere de naturis animalium, prouerbij uice. Cõuenit in eos, qui ſupremo uitæ tem⸗
pore facunde diſſerunt, aut extrema ſenecta ſuauiloquẽtius wcbunrſg aaod meſoler zceide eſcriptoribus, ut poſtremo quæq; minime lint acetba, maximec; mellita, uidelicet per ætatem te ſcriptoribus, ut poſtremo quæq; t 3 ch 8 meurelcents

inquit, neſcio qui
Glm ex tempore luſimus, ad
7 1 4 a 8— ——.——— ———— 1————————— ——— 2————
——
—
74 DBS. ERASMI RO T. ADRGIORVAM 6cygnos inſt otte mirandos quoſdam cant x ſcente eloquentia. Porrõò cyg¹os inſtante morte mirandos qu us addere: matureſc q li uel compertum, uel creditum. Nam Lucianus ee
omniũ literis eſt celebratum, quàm nulli m, u m. Nam Lucian ſe uel uidiſſe cygnos, cum in Pado Hlumine nauigaret. Aelianus addit cygnos non canerenl
flante zephyro uento, quem Latini fauonium dicunt. Martialis: Dulcia defecta modulatur carmina lingua.
Cantator cygnus funeris ip eſui. Neq; deſunt philoſophi, qui huius rei cauſam etiam reddere conantur, affirmanta dd accih re, propter ſpiritus per collum procerum,&ʒ anguſtum erumpere laborantes. Diuus firen mus in quodam laudans ſenilem eloquẽtiam, commemoratis aliquot ſcriptoribus: Hiomne
d cygneũ uicina morte cecinerunt. lIdem in epitaphio Nepotiani: Vbieltiſe canore uox dulcior. Nos item in epigrammate quodam, quod nunquam ſatis laudatum ſtudiorum omnium Meccenatè,(ule elmum archiepiſcopum Cantuarienſem: Vates uidebis exoriri candidos Adeo canoros, atq; uocaleis, uti In altum fundant aſtra cygneum melos. Quod ipſa& ætas poſterorum exaudiat. Meminit adagij& Athenæus libro dipnoſo. xiiij. ex autore Chryſippo: referens quendm adeo impenſe delectatum fuiſſe dicterijs, ut cum eſſet à carnifice trucidandus, dixerit ſeuele mori, decantata cygnea cantione: ſentiẽs, opinor, dictum aliquod ſalſum, quod ſimul atqp loquutus eſſet, non contaretur emori. 2 Neſtorea eloquentia.— TyVI
Conſimilem ad modum Neſtoris Pyliorum ducis facundia in prouerbium abijt, ſi quu do ſenilem ſuauiloquentiã ſignificamus. Nam huic Homerus, ut tria ſecula, ita plus quamma litam quandam facundiam affingit. Sic enim ait in Iliados. A.
roν e viες H Suer de Rv; Aryde uXIGp A οεντνες
Eᷣ noſter,& cCygneo
T8 uO) A„cGae ATO= Xuulcop Ste dud'i. id eſt:
Poſt hos aſſurgit Pylius dux ille diſertus
Neſtor, cuius ab ore fluit uox melle liquenti Dulcior.
Quem locum imitans Theocritus, autore Platarcho, ſcripſit in Bucolicis: Oyed d Au SA T S6.αꝶι X✕s vrας. id eſt: Propterea, quod in os illi prædulce camœna Infudit nectar.
Hac ſpectat& Horatianum illudM. Fidis enim manare poëtica mela Te ſolum. b
Lepos Atticus:Eloquentia Attica. LV Inter reliquos Græciæ populos, lepos quidã,& feſtiuitas quaſi uernacula ac peculiaris ati Atticis, adeo ut& in prouerbium abierit: Atticus lepos: Attica eloquentia, pro ſumma. Ten tius in Eunucho: Dixit in hoc Atticam eſſe eloquentiam: Cum inlulſum atq; inuenuſtumn litem rideret. Diuus Hieronymus ad Pammachium, Iouinianum, ut opinor, irridens: Hlach quit, Plautina eloquẽtia, hic lepos Atticus,& Muſarũ, ut dicitur, eloquio cõparandus. Qun illud de muſarum eloquio ad M. Varronis elogium de Plauto celebratum reſpicit, qui din Muſas ipſas, ſi Latine loqui uoluiſſent, Plautino ore fuiſſe locuturas. Huc allulit& Lucian in libello de mercede ſeruientibus. Rp sir1 σπαάοναιννσχ üονη, 5AMhe 199 Lee e tmocl ſi quando quid etiam ruſtice dixerint, hoc ipſum mere Atticum atqi & meil Wleln 6 dun uideri uolunt. Eſt autẽ Hymettus mons Atticæ, mellificio nobilis. Hoc tibi Theſei Vmettia mella. Quæ præcipua fuiſſe teſtatur& Martialis in Xenſp:
i Theſei populatrix miſit Hymetti Palladis a ſyluis nobile nectar, apis.
Sr ueecease pne⸗ Mandrabuli more res ſuccedit. VI in peius Lbiur ja Jedf 79 ma d. id eſt: Res Mãdrabuli ordine ſuccedit, hoc eltine auream ouem poſuit la Wz Saß Mandrabulus quidam cum theſaurum reperi et, primm cede ſeruie 4 3 unlon Satme PeOXlanO aflno argenteã, tertio æream. Lucianus dem v enti us: Aα& αœR⁵⁴eee„s, AO Tsα Ne*„, eNoure BeNTE
ſoε0, voMiJeig. 15 e LAI NG- Kwic, 29 Jrrae MO den Ta ⁵ota ae r1α, † psror, nh de i ip, 1r1 AC0 hi
A Xoß d Dend 8e e T⁴α, n.,˙ddlc, S Sp, NAr, o 7„ee Todmicu duun „&Rro ,uNO A7O, 19*. Tod dn. 4 2ure, 1 kis TodT!es a
cll
tus de
veſecgtu grbul tibi! n tagom e ze Nofa en dant, Non gedemhus ap ze hlolop pbtodisſer Ari A9 Kaabipſe epb interi prolickädn
Mature! a adhuca celimos elle tone maiot bio quodnj homini dut dum nobis, nil qui m
tharma inter titalos tique. Con eſtiwuent liuioſa. Pro Mi t
Ne do rbhun veh Senem ſen Achticge ſem faille tar ex kn dibus car tent q̃u Mortuo! ret a diſce
Cumac qwæfacult: puerosſaci dlaterimi tduDiun daürpii nelcnten omänit tädiäm
Wara
u Tanegr
Na Curren uls cereu
6, 7

CHILIADIS pRIMAE CENTVRIA II. 7
MNop. id eſt: Tu tamen utcunq; gaudes, tibiq; ipſi imponis, ſemperq́; credis meli ora futura⸗ quæ ſequẽtur:atqui id contra, quàm ſperaras, euenit, planec iuxta prouerbiũ, ad morem Man drabuli tibi negocium procedit, dum in ſingulos, ut ita dixerim, dies fit minus ac deterius, atq; in tergum retrocedit. Alciphron in epiſtola quadam: ka! I b NoAa,p tri r3 Aν⁴οαμρ☚ρ A8 Xoν⁴ à ν‿ᷣναμαμα. id eſt: Iuxtaq́; prouerbium, ad exemplum Mandrabuli res ſucce-
nedemus apud Plutarchum, permultos Athenas uenire ſtudij cauſa: principio ſapientes, dein de philoſophos, poſtea rlietoras, poſtremo idiotas euadere. Nec alienũ fuerit hic nobilẽ illam
Platonis ſententiam adſcribere, ex libro de legibus primo: rò ue,p 5u7D 3u7b p r⁴αꝓά vind
Waru M d 5. 15 F.ſſic.h dudp Lc; 80u rdurp. A& ς α 1 dᷣνεop. id eſt:
ſeipſo inferiorem eſſe, omnium& turpiſſimum eſt,& grauiſſimum. Vincit enim ſeipſum, qui proficit in melius:at ſeipſo inferiorem euadere, eſt deteriorem reddi. b.
Aature fias ſenex. IN Mature fias ſenex, ſi diu uelis eſſe ſenex. Latinorum ꝑrouerbium, quo monemur, ut inte-
ij ex autore Sra adtue Ttate deliftamus à!] t agere us
—(mih niea delimus eſſe uiuaci, ac diuturna ſenecta. Nam ſenectutis ſors, ocium& quies. Vſurpatur à Ca b ce a tone maiore apud Ciceronẽ: Neq; enim, inquit, unq́; aſſenſus ſum ueteri illilaudatoq́; prouer/ — uod lilimqui bio, quod monet mature fieri ſenem, ſi diu ſenex eſſe uelis. Hoc quanq́; Catoni non probatur
homini duro, quiq́; libi nec extrèema ſenecta remittendis laboribus indullerit, tamen audien⸗
dunt. Non intempeſtiuiter itaq; dicetur in eos, qui in deterius abeunt. Quemadmodum Me
Si quis ipſe ſeipſum uincat, omnium uictoriarum tum prima, tum optima eſt. Rurſum ipſum
gra adhuc ætate deſiſtamus à laboribus iuuenilibus, ac ualetudinis curam agere incipiamus, ſi
dum nobis, maxime ſi de uitijs iuuentæ lentias, puta libidine, bibacitate, turbulentia uita: quæ
lucis ſacundia in prousdimi niſi quis mature reliquerit, aut nunq́; perueniet ad ſenectam, aut breuẽ habiturus eſt ſenectã.
Senis doctor. 3
c Nomerus, ut tri ſcauan LX
a Ilados. 4.. 4 3 rcoςέασαά ⁶ν, id eſt Senis doctor. Citatur ſæpicule titulus hic à Nonio MarcelloW.
pfrrs, inter titulos fabularum Varronis, quem dubium non eſt prouerbialem eſſe, ſicuti ſunt alifple det tiqus. Convenit in eum li in te ſera atque jntempeſtina frultra ſunit oeram, Siquidemi at eſt iuuenta docilis, atque in quemuis habitum ſequax, ita ſenecta intractabilis, tarda, atque ob-"⸗ Dulcior. liuioſa. Proinde Theognis: ö . Ni As᷑ dιάα uνονν νάłQν eu ανς. ideſt: cho. ſiplit in Bucolics Ne doceas, me ætas iam facit indocilem. PEruripides in Bacchis: id eſt r p pshoyra Saud*νέꝙνν εεινo. id eſt Infudit nectar. Senem ſenex& ipſe te erudiuero.
Atqʒ hic quidem uerſus inuentus eſt in Sophoclis Philocteta, quem celebrem ac prouerbia⸗ b lem fuiſſe, teſtatur Gellius libro noctium decimotertio. V arro titulum ſuum ſumplſiſſe uide- gcntia Attica. tur ex Entydemo Platonis, ubi Socrates narrat Connum præceptorem ſuum, à quo ſenex fi eNultas quali uenaaban dibus canere didicit, ludibrii cauſa à pueris uocatum fuiſſe„εεοννν⁴ννριςεμασο. Ad hanc ſen,
Atdlca doquentam tentiã quod dixiſſe ferunt Diogené: Nexo⅛ν ενφέτνμαρν ⁴ιν Qᷣπνοτα der Tarp 2a, id eſt:- 4 Attica cloq n gs Mortuo mederi,& ſenem admonere, idem eſſe. Quanq́; inutilis eſt ſententia, quæ lenes deter
uentinm Cum inlullun anſ ret à diſcendis ijs, quæ neſcire turpe eſt.
um lounianum'uto deri 1 Senis mutare linguam. LXI ſarũ ut dicitur, eloquuce Cum ad omnem diſciplinam tardior eſt ſenectus, tum potiſſimum ad diſcendam linguam, um de Phuto un quæ facultas maxime pueris à natura data eſt. Quapropter etiam uulgo compertiſſimum,
ote fuiſſe locuturas ſ wass pueros facile quamuis exprimere linguam: contra natu grandiores, aut non aſſequi, aut parum- xu⁴ keliciter imitari. Inde prouerbium, ſenis mutare linguam, de fruſtra atq; intempeſtiue laboran- ce dixcrint, hoc ipſum umn tibus Diuus Hieronymus præloquens in quatuor euangelia: Pius. inquit. labor, ſed periculoſa mettus mocs tticx mel 1 præſumptio, iudicare de cæteris, ipſum ab omnibus iudicandum, ſenis mutare linguam, A ca 1 Ntu neſcentem mundum ad initia retrahere paruulorum. Quo ſignificatur adultam ætatem ad omnia minus eſſe tractabilem, quàm rudes illos ac teneros annos. Id quodl eleganti meta pho-
ra dictum eſt à Naſone: 1 ernis Quæ præbet latas arbor Paclauklbiehimbnas acce. geluce Quo poſita eſt primum tempore uirga fit. lidrabul rri Tunc poterat manibus ſumma tellure reuelili us quidam cumn e NKunec ſtat, in immenſum uiribus aucta ſuus.
Qna
e tunc formandi mores, cum mollis adhuc ætas: tunc optimis aſſueſcendũ. cum ad quid/
eele n eeee ee e accd„eeſestnite ie M i Gecklſci⸗ —.G).2 enpn uis cereum eſt ingenium. Nam poſtea quam annis iam ceu diriguit animus,& uix dediſci- emenn 2** was, 9 Pres

„4 DBS. BRASMI ROT. ADAGIORVM 1 mus, quæ perperam didicimus:& quær nelcimus no ſine naerdil nepocid nobis inculcin i podl Neqʒ hæc dixerim, ut adultiores a diſcendo deterream, cum nulla ſit ætas ad diſcendum ſn udlap ſed ut pueros ad diſcendi ſtudium acuam. Ne hoc qusddem prætermittendum, quanquam ul voanu go iactatum: Senex plittacus negligit ferulam⸗ Adagij ſenlus tametſi per ſe non eſt oblcauu, ione wi⸗ tamen magis liquebit ex Apulei uerbis, quæ ſunt in libro Floridorum ſecundo de pfittaa lunm Que rullicum noſtrum ſermonem cogitur æmulari, ferrea clauicula caput tunditur, inpo heptac 3 rium maxgiſtri at perſentiſcat. Hæc ferula diſcenti eſt. Diſcit autem ſtatim pullus uſq; ad dun lhoann xtatis ſux annos, dum facile os uti conformetur:cij tenera lingua uti conuibretur. Senexate utroca G captus,& indocilis eſt,& obliuioſus. Aactenus Apuleius. Indicat d Plinius libro decimoa krPi pite quadrageſimo cundo, miram eſſe docilitatem huic aui, uerum non niſi primis duohu anemne uitæ annis. His finitimum eſt, quod uulgo quidem, attame haud quaquã ineleganter dicits reatarece Serum eſſe, canes uetulos loris aſſuefacere. r umn aulimm Caſcus caſcam ducit. a ruchi Neq; longe hinc dicſidet illud, quod Varro refert libro de lingua Latina tertio: Caſcua rusd ſcam ducit, quoties ſimilis ſimilem delectat, uetulus uetulam, deformis deformẽ, barbaruta nmckum barum, improbus improbũ. Nam antiquitus caſcum dicebatur, quod nos uetus appellamus Jà ru-u- idq́; ut autor eſt idem Varro, lingua Sabinorum, quæ in Oſcam uſq; linguam radices egan, Cullmiͦt qua Caſnar ſenex dicitur, eoq́; Ennium, ut Oſcæx linguæ peritum ſcripſiſſe: Hrich pene Quam primum caſci populi genuere Latini. lunbatii ſcos Latinos priſcos appellat. M. Tullias tuſculanarum quæſtionũ libro primo:ltaq; unm tum necl ud erat inſitum priſcis illis, quos appellat caſcos Ennius. Citat autem Varro adagium, tunq eruenié/ à Manilio quodam profectum, qui dixerit non eſſe mirum, ſi caſcum caſca duxilſet, quonimm qi dllipl is canoras faciebat nuptias. Videtur eſſe iocus in anum uetulo nuptam, alluſumq́; ad uocen dotae caſci, perinde quali deducatur à canendo. Refertur ibidem epigrãma Papinij cuiuſdamqui ſordentbe ſcriplit in aduleſcentem nomine Caſcam: b uulgus bo Ridiculum eſt cum te Caſcam tua caſca dicit. protſum Opinor aduleſcentem duxiſſe uetulam, proinde abſurdum uideri, quoties caſca, id eſt uetui lmtem maritum iuuenem ueluti ſuo ipſius nomine Caſcam uocaret. b b von mod .Aig i ααεꝓν. L.XII velim qu A du τπαόστων. id eſt: Bis per omnia. Hoc prouerbio diſcrimen ingetis ac longiſſimumii rnillum teruallum ſignificabant. Vnde quæ pugnantiſſima inter ſeſe uiderentur, totoq́ʒ diſſidere gax vereantut re, ea die Or εασνν ênter ſe dilcrepare dicebant. Lucianus: ka* 1½ Ʒ, AcKdip 94 7un,n nodune D dαe sƷ⅜ 1 MNa. hoc eſt:Deniq; iuxta muſicorum prouerbium, Rie Tid r.α‿ν bamoc teruallo ſele mautuo reſpiciunt. Idem in Apologia: A5d AOI TCvo kvvCNGop, de wcench A v Seaur Hedens 26 Sarſah rude ⁴soi8 ved1p DeSoyraͤ Srhewen, 49) 3eX do, da une — 5 3 1a Moor Meiſans 7 do o. 26 Jε⁵ε 4 rorrGC uchop 7 1 7n b 8*b Adaee 4 29 5 u— 8 6 1 19] id ig ar,deis endrSop„h6r. d'Hicee Jo paucka AcusG7 Sg y9he 19 Iea 2 S dc) der wewp dotnoros ddRo/e voe n, dn Rierir Kn, ne Le ₰ A9 8. M Prenor 1chop, M&v SGO7c r nO. 1000 1h go. 5 xdyra Sa A vn 4 r6-*⁵οά ⅞ Tyc lb EXE 7d Slcrls. e h nen eſt: Quin illud mihi iam conſidera, quàm maximo hæce inter ſeſe diſcrimine diſtare uidelet- uaäutime 95 opulenti cuiuſpiam ædes adſcriptum, ſeruire ſeruitutem,& ea omnia perferre qux ibe u nn moc me mdens Fa rat,& publice populi negocium gerentem, ac pro uirili rempub. admmiy bttna antem. hoc nomine ab imperatore ſalarium accipere. Age perpende haæc,& utrunq; peri mer pro priuatimq́; contemplare. Reperies nimirum iuxta illud muſicorum prouerbium, die 1A u mgu 3 negocio diſcrimen ineſſe. Et has duas uitæ rationes tantum inter ſe conuenire, quantmm willke affinitatis eſt plumbo cum argẽto, æri e n„,ſe. ni mi 3 s eſt plumbo cum argeto, æri cum auro, anemonæ cum roſa, homini cum ſimia. Nan enopl metess quidem accipitur&ʒ illic, quemadmodum hic quoq́;,& utrobiq; contingit, ut ali ſaba ndag us pareas. Cæterum ipſius negocij non mediocris eſt diſſonantia. Hacten Eucianus. Adh bmnir gium ut is etiam indicauit, ex arte muſica mutuoſ ptum eſ enas e cömenmb f in ſomnium Scipionis ſecundo, qui ſpeci lumptum eſt. Nam Macrobius cõmenta* xer, Tid.σι Tid To8 ala pe Ces harmoniaru mcommemorat: u³ Trosdial 1 ſom ie TealbeosGe d 1 5, n 5 1 zue reν,& /6 dt. Taoειυ x compoſitis harmoniſs Ve— teddat ſymphoniamut mmihi 9 de Kad xαασννcui nominis hoc inditum eſt, quod abſolumm faſc 3 iam, i uideatur huc etiam illud reſpicere prouerbium, quod alio loc Laun m, qu V
commemorabimus,& τανιν uπτ⁵. Similiter Pii rn abimus,&rεανσ rd. Similiter Plutarchus,& quicunq; ueterum, uel apud(ta rin
8 —„ ——

I. Tar in Oia legen anne ee 6
ſtric, penè dixerim, obliti, paulo altius muſicam ingreſſi ſumus, qua
— Jurſtionülhde ¹ Ennius. Ctat autem Vam eſſe mirum, ſ cacum cia qn
m mum uecculo nuptam illie
tur ididem epigrãma Dopnich
abſurdum uideri, qaotic ci
um uocucct.
ouerbio diſcimen ingewabai a inter ſeſe uiderentun uniai Luchanus: ka* 15 ⅜mℳ0mhtt
ta muſicorum prouerdum ii—
un AAd aa*r no imuerni 0 doddirr Nrias, G 9 739, 1 Jaba ulp rarrdig 1M2raa 144rHap;, mins.a M FSwp LodTas 1Nn. 9, 4 mter
6 uI kNurg re ſcie diſcimivei
na llad muicorum— nntum inter ſ G„
hom
Nlucui 9 umoniarum cD orpols 6 vA 7 tun nominis hoc
chus,&
heptachordũ perueniretur.
ſeruitutem,& ca omnpa i.
hac.. b 1 1 Wi muſica quarto: Harmoniã muſices, non ratione tantum, uerũ& ſenſu perpendi oportere Qua
Lhieuuli
lenlu
— capols 3
un 1e n ſad 2— b
*
. cGHILTADIS pRIMAHR CEHNTVRIA II. 5 uel apud Latinos de muſicæ diſciplina conſcripſerunt, Harmoniarum metam figunt in ea, quæ uocatur i 2αQαα πασαυeν.ͥ 0etius item libro de muſica primo, tradit antiquitus harmonicam ra
tionem, heptachordo duntaxat cõſtitiſſe, hoc eſt, fidibus ſeptem, quarũ ima Vrd́rz dicebatur,
ſumma viru. Deinde alias chordas, adijcientibus alijs, ita creuit uocũ numerus, ut ad duplicatũ Atq; hic progrediendi finis futurus uidebatur, niſi quod ipſa ſym-/
phoniarum ratio atοz illam, quæ in heptachordo locum nomini congruentem obtinuerat,&
utroq; ad extremam relata chordam, harmoniam ν ατέον xdebat, deſiderare uideretur.
Hac igitur adiecta,& in ſuum immilſſa locum, ad qumdecim chordas peruentum eſt, quatrum extremam alterã aοσααρσνασνισκανο dixere, alteram virlo v7r Goαο. Ita fit, ut aeν utroq́; relata, reddat harmoniam ꝗν παουν: rurſum extremarum utralibet ad utlοι relata, eandem conſtituat harmoniam. Porrò ſumma relata ad imam, ſymphoniam reddat, quam uocant iε or ασεν˙ ꝑropterea quod hac, qua dixi, ratione, bis complectatur eam harmont, cui nomẽè, Tia raοꝓν. Quoniam autem hac fini conſtitit harmonica ratio, nec ulterius procedere licuit. tractum eſt in popularem ſermonẽ, ut quæ longiſſimo diſcrimine inter ſe diſſita eſſent, ea ꝗi „αmαν diſtare dicerent, perinde quaſi dicas adeo ſeiuncta, ut magis ſeiungi non queant. Cui ſimillimum illud, e ιανακνινmς, id eſt, ex diametro. Verum quoniam uelat imprudẽtes, no m operis inſtituti ratio po ſtulabat. libet obiter& illud ſubnectere, quod equidem arbitror nec admodum uulgo cogni- tum, nec iniucundum ſcitu fore. Etenim cum hæc meis illinirem commentarijs, forte fortuna ſu peruenit Ambroſius Leo Nolanus, philoſophus huius tempeſtatis eximius,& in perueſtigan dis diſciplinarum myſterijs, incredibili quadam diligentia ſolertiaq́; præditus: neq; uero me- diocriter exercitatus, euoluẽdis& excutiẽdis utriuſq; linguæ ſcriptoribus. Is igit᷑ poſtea quam ſcribentibus nobis interueniſſet, recitatis ijs, quæ iam ſcripleram: uereor, inquam, Ambroſi, ne uulgus hoc muſicorum, huic adagio noſtro qie& πηων, negocium faceſſat, obſtrepatq́;, ac prorſum ι iι παασυνπν à mea diſcrepet ſententia: quippe qui non dubitarim harmoniarum Pntcem ucl ad uigeſimum uocis gradum proferre. Quare tu problematum autor,& muſices non modo ſcientiſſimus, uerũ etiam peritiſſimus, hoc mihi paucis, niſi moleſtum eſt, expedias uelim, quam ob cauſam antiquitas tantopere metuerit ultra decimamquintam chordam, uel tantillum progredi, ut etiã prouerbio res ea iactata fuerit: aut qui factum ſit, ut hi neoterici nõ uereantur tanto ſpacio ſymphoniarũ proferre pomeria, præteritisq́; ueterũ metis,& quemad- modum dici conſueuit d=reν ⁊ εισσν d ayre, non uereantur etiam ud uigeſimã chor dam procedere. Ad quæ ille familiariter arridens: Næ tu, inquit, homo es plus ſatis diligens, ut
quem hoc quoq; ſolicitum habeat, quid cantorum ν&ρνισ⁴ενα de tuis ſentiant adagis. Quanq́; d propellendas muſicorum calumnias, unus ille ſat erat clypeus, te uetus adagium referre. Id
nutiq; conueniebat cum ueterum muſicorum, à quibus ductum eſt, ratione quadrare. Verum
tamen ut tibi magis quam illis faciam ſatis, quid ego ſuper hac re uel obſeruarim, uel ſentiam, Ppaucis accipe. Principio quæ res commouerit recentiores mulſicos, ut antiquitatis limites præ- terierint, ipſi ſanè uiderint. At equidẽ duplicem uideo cauſam, quam ob rem antiquitas in u A mπαάα conſiſtendum duxerit. Primum quod ipſa natura uideatur hanc ſymphoniarum ueluti metam præſtituiſſe: quippe quæ modũ hunc humanæ tribuerit uoci, ut ad decimũquin- tum modo gradum intendatur: ultra quem ſi quis conetur progredi, nõ iam illa uox genuina, ſed co ctitiach c gannitus magis quam uox uideatur. Rurſus ſi altius nitaris eam depri⸗- mere, protinus à ratione uocis in ſcreatum quempiam degeneret. Proinde cum ubiq; cõueniat artem quoad licet naturæ reſpondere, non abs re mihi ui lentur ueteres ijldem cancellis circun ſcripſiſſe rationẽ artis, quibus natura artem humanã circũſcripſerat. Satis erat ad perſuadendũ
ι
opinor, cauſa, quanq́ altera magis urget. Ea eſt huiuſmodi: Scis eſſe apud Boẽtiũ lbro de
propter Ptolemæus apud hunc, quo dixi libro, Ppyrhagoricorum quorundam ſententiam reij- cit, qui in dijudicandis harmonijs plurimum tribuerint rationi, minimum ſenſui, cum dicerent ſenſum ſemina modo quædã cognitionis miniſtrare, at ratione perfectam cõſtare ſcient ã. Kur ſum Ariſtoxeni refellit opinionem, qui plus ſatis tribuerit ſenſibus, perpuſillum autem rationi,
cum muſicam harmoniam ita temperatam eſſe oporteat, ut neq; ſenlui ratio refragetur, nech ſenſus rationi reclamet, Neq; diſſentit à Ptolemæo Ariſtoteles ſecundo Phyſicorum üiroe, gans muſicam mere mathematicam eſſe, ſed partim ratione, partim ſenſibus conſtare. Quo leri nequaquam poteſt, ſi ſemel ultra decimamquintam intentionem, hoc eſt, qiε diu mανο = g 3. proceſſum
8

„ DEBS. ERRSMI ROT ADA GIORVM proceſſum fuerit. Nihil autem uetat ra diare, recurrentihus 4 dendeh 1s hic procedere liceat, qua numeris aritt n oſcitur Sef 4 dhodecim millibus& octo millibus, quam in quatuor& ſex. Cæterum harmonia ſ ſus ultra decimamquintam uocem ue moniæ ratio, quam non appro
cipit. Porrò quo minus p 1 Elebe ö ſcmegſäm ſe porrigit: at e diuerſo ſenſus corporis admodum anguſtis limitibus cohibetu.
Quod enim accidit in oculorum ſenlu, ut ſi ongius æuo ſemota 1 ea in Caæ fertut uide uis, obtundat᷑ ac deficiat uiſus, eoq́; magis deficiat, Au maj ltent une dal ꝛid mutd magis accidit auriũ ſenſui, quippe minus agili qelam Ocir Orumn. r nfana iih 8 uenit ſent bus in percipiendis ii que abijciuntur, idem uſu uenit animo per e ijudicanti. Si cb ri propius admoueas, 3 e emachonxrdn dignoſcit ex collatione ſenſus, quantum alter ab altero diſcrepet„aut alei cum altero conueniat: Itidem ſi uocem uoci uicinam auribus exhibeas, incunctanter djadi cant, quæ ſit alterius cum altera, uel concordia, uel diſcordia: ſin plus iuſto diſſttas intennl mox incipit anceps eſſe iudiciũ. Porrò quemadmodum eitius hebetatui aurium lenlus qu oculorum, itidem citius obtunditur illarum, quam horum iudicium:proptẽ quod Alterate ex altera pendeat. Id ita eſſe nõ eſt, cur pluribus argumentis confirmem, cum protinus iplm experimentum fidem unicuiqʒ facere poſſit. Pulla chordam quampiam in organo, ſimulqt e, quæ ſit ab hac octaua, ſtatim rationi ſaffragans ſenſus, plene percipiet harmoniã,&e abſo tiſñimam eſſe, ſuo quoq; comprobabit calculo. Rurſum pulſata quapiam, ſimul moue am quæ ſit ab illa decimaquinta, ſtatim& percipiet,& approbabit ſenſus ſymphoniam agnoltus eam, quam paulo ante ſenſerat in qic σνμB At uero ſi tacta ima, moueris ab hac decinmm nonam, nihil quidem obſtrepit ratio. quo minmus eadem ſit harmonia, quæ fuerat in qum νꝑν cum u πν⁸⁸ε: uerum auris, acceptis uocibus, non perinde percipit harmoniæ rationem Quod viſi ſenſus certos quoſdam terminos haberet, intra quos certum illius& exploratumi- dicium ſepiretur, nihil te uetuerit, ſi libeat, uel uſq; ad xxuε Sd xαασνκ ſ[mphoniam ptoai dere. Neq; enim ratio quicquam offenditur numero, modo eandem agnoſcat analogiam, ſi rum corporis ſenſibus natura ſuos quoſdam limites præſcripſit, ultra quos progrel 1, ſerli iam incipiunt quaſi caligare, hallucinariq́;. Neq; iam certo ſicuti ſolent, ſed ceu per nebulami aiunt, ac per ſomnium iudicare. Non conueniebat autem, ut cuius incertum eſſet iudiciumi ad artis præcepta traheretur. At quoniam ultra decimumquintum uocis gradum, ueterssiu tellexerunt euaneſcere iudicium auriam, ibi metam harmoniarum figendam eſſe iudicann ne merito quis illud tuum adagium obijcere poſſet: Acqaνν A8G du-e 5—O, id el Occultæ muſices nulla eſt utilitas. Iam igitur neoterici, qui contra ueterum autoritatem uli ſummam chordam eε△οπε ο½ adiecere, ad imam item adiecta una, non perinde Hlagitiumt ciſſent, ſi in decimanona chorda terminaſſent harmoniarum progreſſum: propterea quod 1 ima ad ſummam relata, ſi non auribus. certe rationi perfectam ſymphoniam repræſentat.ati in uigeſima, neque ſenſus eſt harmoniæ, neque harmonia perfecta. Quare nihil eſt Etalme quod adagio tuo ullam metuas calumniam. Hæc cum mihi tum argute, tum admodum pi- babiliter ab Ambroſio meo dicta uiderentur, nec ea quidem admodum aliena à prouerbin tione.libuit his meis lucubratiunculis adiungere futurum auctarium, haud quanquam, ut at
tror, ingratum lectori non omnino faſtidioſo. Vbi timor, ibi& pudor.
. 4.* 4 3 1 b 1.XIII
ud dε‿ρ νυνεες εμςας, id eſt: Vbi timot, ibi& pudor. Prouerbialis ſententia, quæ i dieq; uulgo manet. cui ſimilis illa Terẽtiana: Omnes deteriores ſumus licẽtia. Et maximapu hominum formidine fuſtis à malefactis temperat. Plato libro de legibus quinto: n 1 — Eε&, id eſt: Audacia uero parit impudentiam. de, autem uocant cm — zectmetus Idem in Euthyphrone citat ex poẽta quopiam. eſt enim hemiſtichion cutmiij
We Y A LZa 1 ATe. id eſt: 4
Vbi enim timor,& pudor illic. 3 er.
Roras Cares, uOn armeſits antiſterigt.. 1M e, non amplius anthiſteria. 1³
O ade ncge0, od te ,dS1,'N, id dar 1e...
Cad
tio, quo minus uel ad milleſimum uſq; tonum pge 4 3 772.. 4 22. 3 2 4 2 ³ 3 8 3 3„ 1
binde, uidelicet ijldem harmoniſs, quas complectitur Jic racdp. Neh
it in numeris arithmetices, ubi non aliter agnoſcitur iai
lut euaneſcit: amq́; non magnopere refert, qax ſtin
bat ſenlus,& ideo non approbat ſenſus, quia non eudentert ercipiat, interuallum æquo longius in cauſa eſt. Rationis ast
& quemadmodum Græci dicunt, ro⁵†εναμν¶ pis al0 rofgiheg
on Catès ſora Dic cola qitqwoda puamli tenpus e ad hunc me ſotes prog Saturnalbe tetim ab0 bant hen gesmorce didicant
ſclennitat
admittelt tes pet jo aihalet Hacte Car Sohabaut jteris not ſemper er
00 bitin eos, racy.Nh teepidom tenalo ktcumd Ttyte cc
T Raniop Vitant in Apte die Cawmen moramt. me frec debant cellaret niam u lum cing quicquis notam m dialom,
1 IWa 1 iſelcc lyiane wiaum a nasdi
ale
au te lien proful uel din Proſelt

arſum palhata quapiam, lma- X appr obabit Muhne d ucroſi tacta ima, mouai 4 edem ſt damona auie 23. don perinde percpiem crex ntra quos certum ilu i Sad Xdus id ranag hmin dro, modo candem agnccam utes præſcripſit, uima qus am certo ſicuti ſolent ſedcut
t autem, ut cuius incenmmcita
ccimumquintum uocugaias
oſſet: Aoarse u8ris Ah.
octerici, qui contra uetemm unt
em item adiecta una nonpanti oniauum progreſſmum
tes. per iocum dicebant:
trepidum reddat, ac lucifugam. Vn te nullo fugere. Huc alluſit Vergilius:
Tityre coge pecus, tu poſt carecta latebaus.
profe 1
cHILIADIS PRIMNAE OENTVRIA I1.„
Cares foras, peracta enim anthiſteria.
ici conſueuit, ubi quis lemper eadem ſibi ſperat commoda, aut idem ſemper licitum fote cre dit, quod aliquando pro temporis ratione fuerit permiſſum. Velati ſi quis ſemel expertus 85 iuſpiam liberalitatem, ſubinde redeat, aliquid muneris petens: aut cum pueri permi ſſam ſibi ad tempus feriandi, ludendiq́ facultatem uitra tempus prorogant. Origenem prouerbij trad la 6 ad hunc modum, Athenienſibus menſis quidam anthiſterion appellabatur, quod is plurin Hores progigneret.In hoc feſta quæpiam agebantur,& conuiuia liberiora, quemadmodum in
Saturnalibus fieri conſueuit apud Romanos, in quibus& ſeruis accumbere licebat, feriatis in-
terim ab opere.Exactis autem feriſs, cum iam ad ſolitas peras reuocarentur, hoc pacto dice- bant heri: Foras Cares, non amplius iam anthiſteria. Cares autem ſeruos appellabant, quod ea
gens mercenarijs operis quæſtum factitaret, uelut omnium ſerui quicunq; conduxiſſent. Sunt
qui dicant Cares olim Atticæ regionis partem obtinuiſſe. Athenienſes autem cũ arthiſteriorũ
ſolennitatem agerent, ſolere Cares in ciuitatem atq; in domos receptos ad feſti cõömunionem admittere: deinde peracto ſolennitatis tempore, ſi quos e Caribus offendiſſent in urbe ceſſan-
O uode ns u r avStsn. ic eſt: Exite Cares, acta enim anthiſteria.
Sonat autem ea uox Græca perinde, quaſi dicas Floralia Latine, quorum licentia muſtorum literis notiſſima eſt. Non diuerſum eſt quod ait Seneca in ludicro in Claudium ſcripto: Non
ſemper erunt Saturnalia. Nam ſaturnalibus ſeruis quoq; libertas erat.“ EPEPures clamorem. rI Oꝛn Odhes in Solch. id eſt: Fures clamorem, ſubaudiendum timent aut ſenſerunt. Quadra-
bit in eos, qui ſibi conſcij, metuũt ne deprehendantur:aut qui peracto maleficio, fugitant, paut
tantq;. Habet autem hoc cum omnis malefacti conſcientia, tum præcipue furti, ut hominem Vnde eſt& in Hebræorum ſententijs, impium uel perſequen-
A
Et cum clamarem, duò nune ſe proripitile. Launiculum fugiunt miniatum. eryIlt r Aulop qrd ενοντν Aμειινν5o. id eſt:
Vitant linopi collitam reſtim rubra.
Apte dicetur, ubi quis properat officio ſuo fungi, non ex animo, ſed ne in mulctam incidat-
Carmen ſumptum ex Ariſtophane, cuius interpres,& idem Suidas huiuſmodi fermè comme
um barmoniarum ſigencmäid
morant. Athenienſium magiſtratus uarijs modis conati ſunt efficere, ut populus quàm maxi⸗- me frequens ad concionem uentitaret:obiectis enim repagulis quibuſdam, uias reliquas occlu debant, quæ non ducerent ad forum: tum merces tollebant ex mercatu, ne quid hac gratia ibdi ceſſaretur:denique funem pararant rubro colore, quem rο, id eſt, interprete Plinio, mi⸗
nium uocant, Latini nonnulli cinabarim appellant, oblitum. Hoc duo miniſtri publici popu⸗ lum cingentes, agebant in concionem. Studebat quiſq; fu niculum effugere, propterea quoc
quiſquis colore notatus appareret contagio funis, is mulctam pendere cogebatur. Vnde qui
notam metuunt, eos eleganter dicem us, qeu-ye 9 5& vio 1 Asus op, id eſt: Fugere fu- niculum miniatum.
Fortunatior Carcini Strobilis. Ironia prouerbialis
PFortunatior Strobilis Carcii. LXVHI 2Auεον⁶εε⁵νεQεπ⁷εiSpogRan, id eſtsFortunatior Carcini Strobi in infelicem& improbum. Carcinus poeta quiſpiam fuit, cuius fiij dicti ſunt Strobili ab Ari/
ſophane, quos& Noxigs x&i uocant, id eſt, dulciceruicos. Iocus autem ſumptus eſt à no
minum aluuſone. Nam Græce Carcinus cancrum, Strobili cochleas ſignificant. Vtrunque ge
nus diſtortum ac fœdum. Adagium recenſetur apud Suidam:extat apud Ariſtophanem in
c, belto dieſtqudprodegert. xIA DPꝛautus in Aulularia ſub perlona ſenis Buclionis: Peſto die ſi quid prodegeris profeſto ege
re liceat, niſi peperceris. Ichema prouerbiale. Admonet autem, ne in ſumptibus ſolennibus ita
profuſi ſimus, ut non ſuppetat quò feramus quotidianos. Nam feſti dies uel ſacris offerendis.,
uel diurnis epulationibus, uel ludis in honorem deorum, uel ferijs obſeruandis celebrabãtur:
feſti ad rei priuatæ publicæq; adminiſtrationem concedebantur. Accommodabitur non . 4 perperam

80 bBS. ERASMI ROT. ADAGIORVN perperam&ʒ in eos, qui iuuenes rem prodigunt, eſurituri ſenes: qui'ue intempeſtiue polun dunt, poſtea deſideratutiit.. b b ns b Feles Tarteſſia.. uX
r a- rauοσα. id eſt: Feles Tarteſſia. De magnis& ridiculis dicebatur. Tarteſſij ſunt i
Iberia, apud quos feles maximæ nalci dicuntur. Fortaſſe non inepte dicetur& de rapacibu
Ariſtophanes in Veſpis: m.c As y⁴i nęa e+ασν T S G. kXOT bEsAigSG. id eſt: Nunc me uti felem rapta carne, b Obſeruant geſtantem uerua.„ Pb Lucnas cun ait,&⁴αένννοp Taxdp, id eft: rapaciores felibus, nimirum à. t felium ſignificat rapacitatem uulgo notam fuiſſe. 4 EFerre iugum. 3 LXN Phlautus in Curculione:lam ne rt iugum: De pueſla percunctatur quiſpiam, num iam oe xtatem uirum reciperet. Id enim ſignificari ſatis arguunt ea, quæ ſequuntur: Tam à mepad ca eſt, quaſi ſoror mea ſit. Horatius in Odis, de puelſa nondum uiro maturau. Nondum ſubacta ferre iugum ualet Ceruice 4“ Videlicet indicans, unde ducta ſit tranſlatio, nimirum à iuuenco, cui nõdum ſuppetunt uim ut in ducendo aratro pares operis dices ſuſtineat. Nam& coitus duorum ex æquo negocin eſt, itidem ut in iugo. Vnde dictum etiam coniugium. FEeli crocoton.. LXXII r oe 1, id eſt: Feli crocoton, ſuaudiendum, das, aut addis. Dici ſolitum, quotiesii nos additur indignis, ́ quos haud quaq́; decet. Aut cum datur quippiam ijs, qui muneteni norunt uti. ueluti ſi quis à muſts alieniſſimo, belliſſimum donaret librum. Crocoton ueſſisxe nus eſt rotundæ, ac fimbriatæ, qua diuites utebantur matronæ. Apud Nonium in dictioneſt cha, refertur inter ueſtes delicatas& crocoton. Sic enim arbitror legendum, mollicinam coa tam, chirodotam Richam. Ac teſte Plutarcho, quidam Herculem pingebãt ονε⁵οεε⁷ phale ſeruientem. Sumptum 24Sium ab apologo Stratidis, quem alio loco narrauimus.n ròè uox hæc„αν, felem ne ſignificet, an muſtelam, an quem uulgo catum appellant, quouim inter eruditos controuerſum eſſe uideo, relinquo alijs iudicandu,VM“ b Maͤſtelam habe. b L XXYII rAlS?Xa, id eſt: Muſtelam habes. In eum quadrat, cui omnia ſunt inauſpicata, tanq́ tis ac dijs iratis, ut aiunt. Olim creditum eſt, hoc animal inauſpicatum infauſtumq́; eſſe ijsqi haberent, domiq́; alerent, ut nõ admodum diſſideat ab illis, equum habet Seianum,& aunm habet Toloſanum. Vnde nunc etiam apud quaſdam gentes, nominatim apud Britannosii felix omen habetur, ſi cum paratur uenatio, aliquis muſtelam nominet, cuius etiam occusi uulgo nunc habetur inauſpicatus. Adagium refertur à Diogeniano. „, Faſtuoſus Maximus. L.XXIII aſletin ſe Aüe 63. id eſt: altaoſus Maximus. In eum dicebatur, qui ſibi plus ſatis am Liirabeineedeemtsepes deehee g,Te ee e mwee lentiameg liomif P s ſncleni0 Kam Adένιμ⁵. Græcis oα‿ιε arrogantiamimn Entfamp lSut icat, unde uoαεꝶη³αeνφmO mμναέ. Proinde& Euripides)Xdahe Non id eſt: Linguxæqʒ faſtus. Recenſetur& hoc in Diogeniani collectaneis. de wm, he e m, E multis paleis paulum fructus collegi. LXNI gi id eſt wuftes vee 4 6 6 5½ hresrnteeoſi)erd id eſt: Ex multis paleis parum fructus c Bium bonꝛ ſententiæj der iren ht mnui ade nti ſum conſecutus: aut e uerboſoſen moneße excuſſoribus tritici. FercpLeringenr molmme mintmum doctrinæ tetuli. Tranſlatum 2 Oportet remum ducere qui didici LXXV .„.„— 11n. cit. dea uel eah,on edenen deii pontetremi impellere eum, qui didicerit Vnuoue titulus, ôr, idααν ⁵ 7 d.[der a9 us lit. Refertur à Plutarcho in commentario 0, TLudere qui neſci auntas fhwule admonet Horatianum illud in arte poẽtica: Indoct qui neſcit, campeſtribus abſtinet armis. N 9 ech Pilr diſci ue, trochi'ue quieſcit, liæ rilum tollant impune coronæ.
4
arminis(C gtelitum gragel. 6 daunt Dlate faiae do rat Naubd dtipaco tanquam
Eé hh n ftaimine Admonet tere facere
P m dic Amorex: Henarius p incognitun his enim eMaror Vtuidiu Viitqq ui ltem apuc nals proc Quinun Legimus omdiumt qracgan A pum, ac dduma!
„eumm qui
7 Am taperi Ftiluto
krun nen dte marcorg lotgteatu Prxxni
thza urabiſ adwinil
ii elts

— A 8 ulei 9
an CHILIADIS PRIMAB CENTVRIA I1. 8, 1 1 I doltfe Rerſis tamen audet fingere. Fortalſe diau da Quin& hodiernis temporibus huiuſmodi uulgo iactatur adagium: Qui luſus non nouit le/ won age dan gem, abſtineat. 2 5 A umouit ſe⸗ , Ex ipſo boue lora ſumere. LxXVII „En 70 Boda rou I“dα Aaερερέανκν, id eſt: Ex ipſo boue lora ſumere dicuntur, qui quo læ dant quempiam, id ab ipſo quẽ lædunt accipiunt. V eluti ſi quis uerſibus inceſſeret eum, à quo carminis componendi rationem didiciſſet: aut tyrannus pecuniam extorqueat à ciuibus, qua , ſatellitium ad opprimendam ciuitatem alat: aut ſi quis rhetorices præſidijs, rhetoricen oppu-
d 2, id crapacinn gnaret. Metaphora ſumpta ab agricolis, qui lora cædunt è boum tergoribus, quibus boues uin — ttdan ciunt. Plutarchus in commentario, cui titulus, or, du ts, di ſctoc: Ti 3 eyet i. Aue S QAœ eονναε UA eX᷑ 10,¶v tsuuτν, uO] e A 3 M76,UO, in Ho⁴, Toug IuTr
De packa pa b rTas ⁴ι ‿ενασα‧ rde aXyNdG'ag i—αστ ρν. id eſt: Quid igitur dixerit quiſpiams Satis — uncatn aß eſt ipſa corporis natura, morborum materiam in ſeſe continens, ac iuxta quod ioco dici ſolet, — Aar ſequ tanquam ex ipſo boue lora ſumens, ita ex ipſo corpore dolores. 1 x uno omnia ſpecta. LXxXVIII
FEE dv rd eεα Ʒρα. id eſt: Ex uno omnia ſpecta. Vergilius item:
— i iauenco cui dödiu 8 Et crimine ab uno Diſce omneis.
dt. Nam& coitas duonn Admonet adagium, ex unius euentus experimento, reliquorum ſimilium coniecturam opor/ en ann tere facere. Retertur à Suida. b„ b Erx aſpectu naſcitur aumnodhlVꝗ. LXXINX F'E 2105,„„ plpusra Rvπι ενιqãC. id eſt: e
t. Aut cum annddsDad Amor ex uidendo naſcitur mortalibus. un incognitum. ex conuictu oritur amor mutuus. Et oculi præcipue ſunt ad amandum illices. In — Apad Nena his Wla peculiaris animi ſedes. Et in his aiunt poẽtæ, cupidinem excubantem ſua iacula mitte- Är arditror legendumad e. Maro uelut indicauit adagium, cum aitt: Tudam Herculem pingedäe Vt uidi,ut pexij, ut me malus abſtulit error. Rurſum in Georgicis: o Saatidis, quem lobom Vritq́ʒ uidendo Fœminaqꝗ.““ m, ꝛn quem aulgo auma Item apud Terentium, Chaærea uiſa duntaxat uirgine, quàm impotenter cœpit ardere. Iuue⸗ 0alcs tudicandum. nalis prodigij loco refert de cæco amante:“ Q ui nunq́; uiſæ flagrabat amore puelecr.“ quadrat, cui omnia atimr Legimus philoſophos quoſdam,& inter hos Democritum, ſibimet oculos ademiſſe, tanquam nrumal inauſpicatum inifai omnium malarum cupiditatum autores. Quapropter piorum hominum eſt miminiſſe, haud dcat a ilis, cquum bidct Sanl quaquam eſſe tutum uſdere uoc non leet aeupſſerte Prouerbij meminit Diogenianas. 4. E lublimi me derides. LXX. ldam gentes nominamqun A* s u naταααέο, id eſt: E ſublimi me derides. De eo qui cum faſtu ridet quem/
llmum d danka Senarius prouerbialis, admonens, oculos amorem potiſſimum conciliare. Non enim amatur
4 4
Juu muſſcham nominct quuc piam, ac deſpectim. Tranſlatum ab ijs, qui ex ædito loco uerba faciunt. Vnde& deſpicere di
ſertur à Diogeninno. ctum à Latinis pro contemnere, quod quiſquis in eminenti loco eſt, is ueluti tutior negligit b. eum, qui ſtat in humiliore loco. as. Imeum diccbauu, aubit PErxtra lutum pedes habes. b LXNNI
cutuſpiam arrogancisäteth En xs rſas&xXas, id eſt: Extra lutum pedes habes, hoc eſt, emerliſti è periculo, aut 4 0.. Gracis wurbu extra periculũ conſtitutus es. A uiatoribus ſumptum. Simile illi, eε ⁸εανε³, id eſt: extra iaculũ.
⸗
1 1 d 2, paer rai nem nuitæ uſum educere. Tranſſatum ab athletis, quibus mos, ſolis&ʒ pulueris patientia, confir . Men. adn mare corporis robur. Pelicatorũ autem eſt, in umbra latitare. Venuſtius fiet, ſi ad animi rem
oinde&r Euripds u Et in luto dicuntur hæſitare, qui moleſtis inuoluuntur negocijs, unde ſe nequeant explicare. M 8 Ex umbra in ſoltre.„„ LII FPEPrumbra in ſolem educere, eſt rem prius abditam& ocioſam, in publicum& in commu/
lum mula torqueatur. ueluti ſi quis dicat, philoſophiam à Socrate ex umbra in ſolem eſſe productam. ne minimum doctrinx ſu Exempla paſſim apud ſcriptores obuua.
Excubias agere in Naupactoo. LXXXIII eS h vaurdure, id eſt: Excubare Naupacti. Achiui capta Naupacto, Pauſaniam ex-
5 cum qul 2 cubijs, cuſtodiæq; præfectum interfecerunt, autore Theopompo. Vnde res in iocũ uulgi uide
. Dlutachonan tur abijſſe aduerſus eos, qui pereunt ignauia ſua: aut qui munus odioſum, ac plenũ diſcriminis rranum ludn xrpo adminiſtrant. Refertur à Tenodoto. zuidas effert ad hunc modum: ꝗρςτσας ν υκντ⸗ id eſt:Excubabis Naupactils adtert& aliam adagionis originem cum iſs, qui Naupactunm
praæſidio
—
44 1.

82² DEBS. ræſidio tuerc. BRA 8* 1 tuerentur MI RO. ereſdio ugentaxperpuiom en Se1 RO, AP4 ſtrare ilitari ioco iactat rij depend GIOR raretur. Nau ct iactatum eſt P nderetur at au- 3 O RV.8. Pa us autem A ut apparet in— tq; illi plurim.. MA co 68 5*§6, id eſt. Ex euotionis tei 2 lam tum Philip arent, qu n pertinebamt nſueuerunt. Dui 3 xecrationis tem emplum. ippus obtineb osq́; ſua ſi ant, usn tas admiſceant Sinc nunc uuigo len nros Afcebata at. peotto, Ju etiam publicæ otiones,& im P eriſq; plarim A1e atur, qui cr.„ 1.XXyn Ft noluꝰ, ſt ſſete quæd precan um impro ebris XXIIII ft wi lten Pennanr in naatn deteſtationes aias de ipſo inDeands ut aceeacnb 5 5 m deuotio rum locum„uelut a orrenda a gitu. nihil di us uii 8 n 3 m ud 12 uditu. C s uti„2* Diris agam te di hoſtium, quaru Chriſtlanie adi thenienſes; in eu Etani aatenifſ o e uaunn Nalla expiatu ira deprecatio m meminit Macr it ea, quam uoca im, qui uiam amtiquid bemte h r uictima. robius,& enwoeemeckJowmunionmn 19 g' de A2ꝓ Dovo; Proer Prouerbi. ratius in Odis: lcationem necuutuu ſ 91 ASU⁸ dve Xxpertes„ tum ref 1. 1. d N uam candi Su⁵α id ei inuide fertur à Di accedit ll 3 n ide libe 4 eſt: Ca 1, ntiæ muſ⸗ iogeni e congruet etia nterqh imperti ndidæ maſaru arum fores iano. coromoc V god⁴, id eſt: a 8 in dociles, Anule alijs,& ad adc ianuæ. De his dicti neicelis pertæ muſarum bra dqoog alibi c endun prompti— itatum, qui Tek 7 pe 1 Eveuereuec,d Euryb— memnorauisnus openſic ſant darn i b unus fuit, inſi ‚ id eſt: atizare. S, Rä..Ne F Nà ue- ult inſi: Eur bati e. 2c A eG; mm 4 iονσ 75 1 lemea enprobnr atizare.eſt im 3 udca I F d0 Al ultra Euryb 5 Tp kwed tis homo. H mprobis uti m the iu Demn fuut anihn u, 1—6ab uius meminit oribus. Euryb 1X mas at huius no„aut Phryno 8 9rc, N 8§1s60 init Lucian Eurybatus e EXXXVI n Ah Eur minis fuit, in ondam, aut„3 deisdua it L- ucianus in Hieui 1s ex Cercop r65 ybatus fui uit, inta aut Ar Aou, ⁴‿εε ſeudoma copib 1ib. heret, ad 8 uit, qui iuſt. inf unes uerſutia aſiodewama 2asNäenne ich ugomfie 174 4 Vetituri 1 perteperurA um defecit, ut ne cum tia, ntunich aut Foſi atum. Nec ltra Cacha Nec mens prodidit Eu tre Ce rcopib droß elt Epho pecuſäui 41 itate. Nam A5 uero unds d Acwigran II flis e dat. u Jdinn o uuen ere 4 85 malunt rwifcus eſſet, ut 5 heſs quicam eiaa n s,Capt 22 icant hoc egin F. Lur b. ur b 2 xercitum 1 zta putan 1 usq; 2*7 hoc no. enſem f ybatum/ atum r Conta b l n R modis c eruaretur. omine tu uiſſe longe refert VI. referre bar(ontrab fact onſueueri t, cuſtodes i rem fuiſſe onge uerlutiſſſ yſſis lociu„oütuſſ tato cturus eſſ it domo s in conuiuio a e quẽpi tun mũ ſceleſti um. Nic Horneelcit 1 ferreis 4 et. ro 08 conle uiuio ani 65 am aſtuti ſceleſtiſſi ande isck reti 4. garent i cendere„ nimi ca; tia ſingulari.i imumq;. Neq 8 anus ils ae feehe nenene c iieahtaenunrakoienc Eennehs. g ugit 22, a., Key 9 8 em 10 re— er en Zit, prius ¹ rtificij n, i ⁴ Gr. perſuaſiſſe nuente et, quibu. quam uoc periculu quam illi do ouitatẽ admi æci uocat 1 ent. Ille mm. ſcilicet 1s Nan 8 1ſge M omamci miranti int, parie e aptati tanq; inci tut uel Pl bigu. im euaſit M um cir. antib rietem. tis ſpo 22 Imultas 8 gue pr 44 emini ircumire us, Euryb Cœöpit Ipongils/ EON Rol viete Pronuefati e init huius& rs powverige vbatds prehder onſernaenehe liimu unn 5 ar. Itaq; peculi uuHron u9, Euſtathiusi Atq; hun nenſo laqueari WPorroliſe uninquit tariter conde 194 dra tetn der e ne ad modu cari, Pet teguſas guis mau ko* σν eniet in w, dictan num Iliados, a m deluſis Mam al Dd² 2 Faci eum, qui m autẽ Sa os, admonens cuſtodibu Aeme Prduetd ſu 8 TTo*ν.1, iun Phdce deprehenluus Ra, nens eam uocenn „4ſ75!hi E. 5,.- G( uiaſmodii Pili his, qui(, id eſt: eli immuni s, arte qua Jap, quodlat Plut ueniſſent 5 iſiſtratus daodisPreetess Faciunt& ſi itatem piam elabitur e gnſ 29' 1 8.* r† 3 z U—— 6 4.. 1 ſocd veu dn echerwreenmcade aRat afe li immunit LXXXV iunta 1 ores, inquii oſo laborantẽ obambi xigebat ab- ſequuntur atem. Athenis ce ümd homin mhit de ſpha Seine rogab ularet, uide tab Athenie ntur. Natum thenis celebrai neuni minis libertate acelos 3 bat quos eretch ſet 4 enlib aiunt ab b us ho celos im ertate s, atq; he quos n tq́; ſenem quẽ us eo unt ab euenn wnon Wlet— Ach Am Jecwene fructus ind Inoclzrn n ſ m quæ in agropo Via erzceiere Laicam Sphac eniehhi ereſt Püliltrar colligeret A 4 s quibuſcam, he endipoẽ ro de am pu elus autẽ n miſte. Ea res tus. Borro At is reſpond quxc uo cauſis pla putan us aute morbi Ea res in ur orr P ens: D karn 4 d ab dethuſs de ae dereehi Senus et— ſe Pyranm admiratu mpvem orbo ninto, denm culorun quod ex i monẽ abüt, etiam ſi Ipſic 10rbo ‚dem orum uod ex im Labiſt⸗ iam ſpii cte pliſſimam Et meu qcridx onſtrat ex„ quidam nmocdica defati 4 irs oris prouerbij mtel appel xX pla oſſium tab gatione Nicd Aen perſona: erbij ſpecien um cuſpic pelletur. A⁴ antarum radici tabem. Theophn nen R E 8 a: peci culpidem Adagiun rad n. Theo hn 4R an eciem ulpidem Adagiu 1a icibus uici p da l T 6.. abet abet mre— us uictu G 0 elum 8⁴₰ 4àO/ quod ſ 25 t acumi ecenletur, m acciden L 6 Gprit Recte utem uer Kaseds tum eſt apud Hio 1 daüch, p e ur, quo„ quoqʒ cuſ 641 4 domer. XXXVII üng h. ties f pide id rum Iliadis. 1. ſu Jran tebimutnos afen eſt. eſt: merum Iladis. 1 ſub A e 83 inferiotes. wid n deeſſe tamen⸗qo euten queamu ettulo
— 4——. ———— ———

* pn a CHILIADIS PRIMAE CENTVRIA 11. 833 eos G dc Theaodete Cai ſimile Vergilianum ilnlnld. b arimn crdatur gu t noſtro ſequitur de uulnere ſanguis. Item illud apud Ouidium:
po n impro Ldnan Et mibi ſunt uires,& mea tela nocent.
4 homencaaad 2 Ignaui uertitur color. I LXXNXNIN Duch Athenienſe naukm TS nauoν Elrer d, id eſti Ignaui uertitur color. Plutarchus in cauſis naturalibus, pro- ceſſit ea, uame a blewate quam ob rem polypus colorem mutet, hoc tanquam prouerbio iactatum adducit: bo Ard Aeurol ns fLrsro 0e. id eſt: Ignaui uertitur color. Nam id accidit in
kam refertur 3 Doogeninn * ur ¹
emuſarum fores
num anur. De b
docendum à comm
mericæ Iliados.. Carmen ſic habet:
05-EO ence IoD, rüsr ꝙp, Su,
2 dici a r8 A„ιςνQ nau Sür Bedo Auce X. dmemeraad 4 Dpe Ae. Aεαικαανα, Or KAM‿†οστερνς τπαια A,
u B“ Je T 97 nHadef ꝗA⁴αικν⁴νκαά επέπσνναιαισσ τπασςςρςdpso
rodin uti mori
memnit Lucianug in pf 1ad Aage, e demum aut Soſtratum. umqh umprobitae. Nama unturum ui miſſus e
In malunt ad Furybau
kandaum fcken Vhllbtts Horreſcit. oftelclt. ſ longe 1een
uepiam altutia ſingulvii
Fonban
KIHe bo, d⁴‿ταν˙5ϑ ue T 50 Gre’. 9, 2 2 S, 8 47 T8 ay, our Persra de, durir, Ailo
al Tνς. id eſt:
mnunin Putzaz Vertitur ignaui color, euariatq́; ſubinde ann, ldcl Nec mens certa manet, uerum huc, illucq́; uacillat,
Ac migrans è corde pedes in utroſq; reſidit. Palpitat& ualide cor ei præcordia ſubter. Fata putanti animo, occipiunt quoq; ſtridere dentes. Contra forti, nec uariat color, ac neq; ualde
4
Ad conſilium ne acceſſeris ante quàm uoceris. o ad, Wi e, id eſt: Ad conſilium ne acceſſeris prius,
A*aeHhep d2 saAlld Ap Mndei
8 4
8
mi cauſ iuſſcruntut dllrin quam uoceris. Hæc ſententia, quæ nunc nomine Catonis celebratur, prouerbialis fuiſſe uide-
lum imtio renuem
Eury batus prehenſo
nmunkatem.
& ſphocel immunitrten itn olunt affequuntur. Naumus
tur, uel Plutarcho teſte, cuius hæe uerba ſunt libro υαᷣπσποπσιαάη&ν8άν pPrimo: A π μμν ν
b 5 perſuaſiſſent. Ile— LoN oA. SO SN ACOxO, E„½ ꝓεν L-Rew a eenG. id eſt: Ridiculus igi e pntemeapit cſnn quis mauult hæc ad illam referre parœmiam: 5. AA wi SeNoi Kya,e Ei deras lourau,
a. Atq; hunc ad modanctid-
n primum luados, admonewam am zute Fa* 14eSch,an prebenlus. urte qupamcin
tur, inquit,& prouerbio obnoxius Menelaus, ſiquidem conſultor factus eſt, nõ accerſitus. Niſi
quod alias referemus.
Iucundiſſima nauigatio iuxta terram, ambulatio iuxta maorte. xXOI Plutarchus primo Sympoſiacòn libro, ueluti uulgo iactatum citat: mn e 5 wasc)o, Sinν 5 Ta Aoa⁴αν̈mƷds, id: Nauigatio iuxta terram, rurſum am bulatio, quæ fit iuxta mare, iucundiſſima eſt. Recte torquebitur ad eam ſententiam, ut dicamus ita demũ eſſe nucundiſſimũ unumquodq;. ſi diuerſi generis admixtu temperatum adhibeatur: ueluti ſi in luſi bus non nihil eruditionis aſpergas, rurſum in ſtudijs aliquid ludicrũ admiſceas. Simillimũ eſt huic, quod ex Philoxeno poẽta citat idem in cõmentario quem inſcripſit, quomodo ſint audi- endi poẽtæ: Tap a5edè T u ενπε ſdusd 52, u,) 1XSe G, A 1 X◻/dueg, id eſt:: Ex carnibus,
ud Arhencnlidus 2 qux carnes non ſunt ſuauiſſimæ: item ex piſcibus, qui nõ ſunt piſces. Itidem philoſophia admi- ctqſenem qccamm r axta poẽëmatis, magis delectat:& poẽſis admixta philoſophiæ, magis capit animum. b
fructs mde COH r ir ugit Drultratus Portò Iſums mut. Eares in uulgi emmowiti
b Cupidinum crumena porri folio uincta eſt. xon rs Q⁴ 15 160 LSCrop Secderou Banduriop, id eſt: Porri folio amorum uincta eſt cru- mena. Refertur eodem in loco quem modo citauimus, ſed præſtat iplius uerba ſubſcribere:
genus cſt quod— 0, Ep rie Adtsa Saumsdoaeu, A49 ende Suis u AnSooe, Kurtas e eis Korazndämcheie moe c rum, aui dam oſſium 99 MO-, veJele Ko A,ααά+sie„&G6 7806 ne fceo. 83 vSst 79 Lo u0p Ai Grd at exphntaum ſhae okbedh eaj9p, br, üor Sün, 7 d0 Haran dsera Bennenn Dens de e a ernerit Süep dfap Toi Ten. wOS J0 Sc,ode 12 NaSode, M9 Suuexvus, id eſt: Quodc; uel ——— maxime miretur aliquis, uir parcus& ſordidus, ſimul ac in amorem inciderit, non aliter quàm abet acuminatam. EA igni impoſitũ ferrum, fit mollior ac tener, lentus ac ſuauior, ut nõ uſq;quaq; deridiculum uidea iptum eſt pudi 4 tur illud, quod ioco populari dicitur: Cupidinũ crumenas porri folio uinctas eſſe. Dictum eſt
autem ob eam cauſam, quod amot adlimilis ſit ebrietati. Reddit enim calidos, qe hilares,& dck cftuſos. Plutarcqius ita ſcutire uide tur prouetbium aluadere ad pomi naturam, cuiua ms et. calefacere,

—— 1
— ————
DES. EBRASMI ROT. ADAGIORVM eVenerem, mouere menſes,& aluum inflare, quemadmoq́i 6 ciere urinam iritare Venerem, mou ſes, Ge aluum inflare, quemadmodtii elefcoezedere libro ſecundo. Suidas oſtendit hoc adagium dictum de is quipet amotẽ in ce oderatos faciunt ſumptus, luxuq́ indulgent, quemadmodum ſolent in comcdijs amanta Plutarchus in libello quem inſcriplit εννε, hoc quoqʒ inter cæteras cupidinis ſiue amoris 1 des cõmemorat, quo
84
QOuem fortuna pinxerit. 8 S., o ece 2 ſ 1 9 1(nt neneno uniuerſum æuũ candidum reddere poteſt. hoc düt da rum teln gatur, huic quicquid tentauerit, infeliciter cedet. Alluſum eſt ad nigros& albos calculos ſuſt giorum. Recenſetur in collectaneis Apoſtoliñ. 1 b Qui mori nolit ante tempus.„XcCnII Athenæus in ſermonibus conuiuialibus, de Sybaritis huiuſmodi refert prouerbium: 05 a3uuog J cuschs, ui W Kaihra dmeda„3h, den Hde uchon den znereer as hh Shi hoc eſt:Qui non uelit apud Sybaritas ante diem fatalem mori, eum haud oportet ſolemen ſpicere, nec occidentem, nec orientem. Hoc ideo uulgo ia ctatum ſcribit, quod Sybaritarumc uitas in humili loco, ac uelut in conualle ſita fuerit, ut æſtatis tempore mane pariter ac uelpen frigus immenſum ſentirent, meridie intolerandum ardorem. C icero libro de finibus bonorun ſecundo, docet idem dictum in quoſdã Aſotos, cui genti nomen inditũ eſt à luxu uitæ. Nan ſub ſolis occaſum erant ebrij, mane ſtertebant. Columella in procmio rerum ruſticarum uluj pat in ganeones, qui noctes libidinibus& ebrietate, dies ſumno uel ludo conſumunt. Mer deinde, inquit, ut apti ueniamus ad ganeas, quotidianã cruditatem I- aconicis excoquicmuna exacto ſudore ſitim quærimus, noctesq́; libidinibus& ebrietatibus, dies ludo uel ſumno coi mimus. Ac nos dicimus fortunatos, quod nec orientem ſolem uidemus, nec occidentem. . Barbæ tenus ſapientes. b„ XCy F'i εάν° po, MO Ar y 15A, NO r y 0Ool, id eltb bæ tenus lapientes,& ſophiſtæ,& philoſophi. Sic appelſabantur, qui præter barbam de pallim nihil haberent philoſophi. Vſurpatur aliquoties apud Plutarchum in Sympolſiacis. Hacdn ſit Horatius, cum ait: b b Iuſſit ſapientem paſcere barban7(. Lucianus item ſubinde iocatur in philoſophorum gνdedd—eοe, id eſt, profundamba bam. In Eunucho Bagoas ait: Si philoſophum oporteat ex barba metiri, hircos primã laui ablaturos. Similiter Martialie⸗* b b Propendet mento nec tibi barba minor. b“ Recte torquebitur in hos, qui uniuerſam uitæ ſanctimoniam non in animo, neq; in mornbe ſed in cultu conſtituunt.—
Inter lapides pugnabant, nec lapidem tollere poterant. XOCMI
Plutarchus quartæ decadis Sympoſiacæ, primo problemate: 12⁶ a5 rr9 Sna 6 Acov 75„ 7O dgrc hop, d N ueyde de6,chop, de SSX&e EON, TO SS0. 5p 70 Ael vop, Ep ſe AJO1 LAGXOV, ASop Run Fo FyeAeDae, id eſt: Vbi uero uideret miniſtrum pur rum unà cum Philone, utentem pane, neq; præterea quicquã requirentem: Papas inquit nimirum erat illud, quod uulgo dici ſolet: b Pugna erat in ſaxis, neq; ſaxum tollere quibant. Apparet dictum in eos.qui præſenti commodo non fruuntur, uel ob ignauſam, uel ob pen ſam de rebus opinionẽ, ut qui uel ſaxum grauẽtur ex aceruo tollere, quo repellant aduerſani Refertur idem carmẽ apud Athenæũ libro decimo,& aliud ſubijcit, ueluti conſimilis ſenteni Ah SN0, 1 A dräNe perels. ideſt 4 Deperiere ſiti,ſuperante ad labra liquorer.
In alio munddo XCI
duſd,2 EN NG, idleſt: Tanq; in alio mundo. Schema prouerbiale eſt. quonunc eim dSne utitur: de ijs qui longe lateq; diſſident a moribus aliorum, aut quibus omnia nouin dentur: aut qui longe diſſiti ſunt à patria. Plutarchus in Sympoſiacis: r6 de Ulbad
(er0h se Gh d oneas jud Bncg d) Ench ryj uirug Jepisrap u 16 rop. ddcin recorum genus prorſus alienum ac peregrinum à nobis, uelut in alio quopiam mund
de ſordido ſplendidum, è parco liberalem, è triſti ciuilem, è timido audu
em reddit hominẽ. Proinde cupidinis loculi, porri folio uincti dicuntur, quod faclie ſolvätn ae quod admodũ tragile ſit porri foliũ, uel quod huius genuina uis ſoluere corpus, acmouae, e „IWp du e S cor Agendu, id eſt: Quem fortuna i
tori
um Ac b Oach ter Sole mate Et Macho na vonad cob naſci Solergli Soum di Sunt alter Spderaſut Darius. Ftpenitas Solet aut ſe aluoni qualit A
Proui dihilleroa guid habe quem cun tem ltcett oporet int etpa ddeſt: A in mediun aut fabula
„ 34 Tole 7o7 delancka
Lenaxius. tglosme
—
A
— —
1äca quis lube Narr dplurin ya deoh dicerant, omentu indeorun

the menſes, 4, lon endnodmede OHILIADIS PRIMAE CENTVRIA III. 85 oqh inter n torum, ac uiuentium. Non diſſimili figura dixit Horatius in Odis: b
parco! teras„. 4 18 — deralem nü Q uid terras alio calentes
olio uinqj Sole mutamus- 1 — genuim— Et Macrobius in præfatione Saturnaliũ: Niſi ſicubi nos ſub alio ortos ccœlo, Latinæ linguæ ue/
na non admittet. Cum enim cœlum ſit omnibus commune, fig ſt lub alio 2 ferd AHe,. cœlo naſci. Et de campis Elyſijs apud Vergilium: Autatunl. decelle ch h 210 didam redder dan, dehen Solerq; ſuum, ſua ſydera norunt. 3 b
t. Alaſam c epotelt hocc SCSuum dixit, tanq́; à noſtro diuerſum. Item Claudianus: Maggadce Sunt alteranobts Sydera, ſunt orbes alij lumench uidebis b
e tem 4
8 a Purius. RKurſum V ergilius in Bucolicis:
de tis huiuſmod reien Et penitus toto diuiſos orbe Britannos. b
** uca, a 5 Aaanfe Solet autem hoc uſu uenire plerisq; mortalibus:ut ſi quando noui hoſpites in regionem lõgu/
nh le à ſuo nido diſſitam peruenerint, nihil or reSmemld 10 udo dilſitam peruenerint, nihil non horreant, non ſtupeant, non admirentur, perin d ualgo actatumſoihi quaſi in alium delati orbem... Peant, ur, p nde r enpon VPilcis repoſitus. b um adorem. Ciccolh e A Nons ud 1hüid eſt: Repoſitus piſcis, in prouerbium abijſſe uidetur, aduerſus eos, qui b
ctate, dics 5 5,1,2, ,=n d er 4 dV IEr a » lumno del udona tem ſic efferendũ adagiũ: r&xos’ νκινο ά-ab, du& e Aεσε OHμἀαρνid eſt: Piſcẽ repoſitũ nõ — 4 cuditutem Lacdtic oporet in medium retrahere. Plutarchus in Sympoſiacis: EF'y εεσα ε, ro ae . cbretanbus dis lucda Se Tp en 2 Worauja&onshOp 1Dad bu A hOp k Aοοꝓ, Aε†⁴ ν uS§u Xorννι. denn lolem uider wncunh id eſt: At ego ridens: quin illum, inquam, de quo prouerbium fertur, repoſitum piſcem, qui . 1, àr r0. Ei aut fabulam, per ſe non admodum uenuſtam, quæ tamen iteretur non ſine tædio. — phbanter ghipe utd XGOε 7 293 ro σm à ua‿νᷣα ic eſt: apud Platachum isfuntt V 6 25 t lwelun edc, e ra uasFic.
m 5 S ,S,3 ſit, igs multã loqui conet᷑. Extat& in Hebræorũ ꝓꝑuerbijs, in multiloꝗo nõ abeſſe peccatum. 2 E42 v pon i d. Pſaphonis aues.&◻ Potteat ex barba metiiuun xr. α☚σ‿ Seueg. id eſt: Pſaphonis aues. Vbi quis noua quapiam arte famã captat, ut cum ali quis ſubornat, à quibus laudetur, eisq́ ueluti dictat encomia, quibus apud uulgus celebrari ue lit. Narrant in Libya fuiſſe quendã nomine Pſaphonem, qui diuinitatis opinionem affectans
Ctimoniam non iaanimau pplurimas aues cepit uocales,& humani ſermonis dociles. Eas ſonare docuit hæc uerba: Me Nα d*d †ρρον id eſt: Magnus deus Pſaphon, atq; ita doctas emiſit in montes. At illæ quæ di- em tollere dicerant, canebant: ac reliquas item aues eadem ſonare docebant. Porrò Libes cum ignorarẽt e adu cömentum, credentes id diuinitus accidere, Pſaphoni rem diuinam facere inſtituerunt, ipſũq
27„, 2e 1Mas 1,Veh in deorum numerum retulerunt. Prouerbium in collectaneis Apoſtolij repperi.
b 99* 4 8 3. 3 3 8
₰ d ci Vbiuaoudms GCHILIADIS PRIMAE CENTVRIA TERTIABA.)
erca quicquã tequiemm QAut regem aut fatuum naſci oporteeer. 1
NNEVsS Seneca uir amoœniſſimi, ut Tacitus ait, ingenij: quod quidem ex eo li MNKSKauet libello ludicro, quẽ ſcripſit in Claudium Cæſarem, nam is nuper in Germa-
non unntur uclob gmin nnnia noſtra repertus, in lucẽ emerſit, huiuſmodi refert adagium, in eo de quo mo-
ur cx accruo tollere. qvpn do diximus opuſculo: Aut regem, aut fatuũ naſci oportet. Sed præſtat illud ipſi L Abud lubijct, 9ns us uerbis aſſcribere: Ego, inquit, ſcio me liberum factum, ex quo ſuum diẽ obijt
deſt ille, qui uerum prouerbium fecerat, aut regem, aut fatuum naſci oportere. Rurſum in eodem libello:Occidit in una domo Craſſum Magnum, Scriboniam, Baſſioniam, Aſſarios, nobiles tamen. Craſſum uero tam fatuum, ut etiam regnare poſſet. Iterum alio in loco, obſcurius qui/- — dem, ſed tamen eõdem alluſit carmine: 8. —— quise Abrupit ſtolidæ regalia tempora uitæ. b nocibus alorum, a* lam ſi uere ſcripſit Heſiodus, non omnino de nihilo eſſe quod populari ſermone celebrat, for- 5 2 taſſis haud abs re fuerit ueſtigare, quæ res huic prouerbio dederit occaſionem, quod duo tam
— Glg h diſſſimilia rmi es tn ogun⸗ 4 1

8-
———— 4. 5. 2 4 S 2 2 4— 1— 1*—„„—— ———.————..—.————— ————————— 22——— —————— 3———— 2 1 b 3 4—— 1— k.—————————— 1——— ———
,
—— 8— —————.— ——̃—————— ————u—— —————n—————
4
diſſimilia, nempe regem& fatuum ita co
do, nam hac quoq; laude.
—
86 Dfs. ERRSMI ROT. ADAGIORVMN
arſ ere regia ſapientia, prudentia, uigilantia ſertim cum hæcc ſit peculiaris regum aue⸗diach 17 8 41 b ttalDrd dnia,n b lantia eate ros antecellere. Conſentaneum eſt igitur prilcos illos reges⸗ Piuda⸗ P. inſigni ſtultii præditos fuiſſe id quod partim è poẽtarum Ales Beehin ex hi riocar norum monunen .. 4„ 71. 3 3 8. 2 U unc i i 42. tis licet cognoſcere. Siquidem Agamemnonem ſuum Homerus,& hunc imitati, Tragici, am
bitioſum potius quam cordatum faciunt. Quid autem ſtultius, quam unicæ filiæ crudelilina
cæde, imperatoris mercari titulum? Quid ineptius, qu àm pro barbara puellula tam jauenilte digladiariut quod ſuos amores retinere non poſſet, Achillem ſua ſpoliaret amicula: nec id i
nẽ ſine ſummo totius exercitus diſcrimine. Tum autem quàm inepte ſtomachatur Achlles
orbatus ſuis amoribus: quam pueriliter deplorat apud matrem. At hũc unam nobis poene lut abſolutum egregij principis exemplar propoluit. Ad hæc, quam non apienter indignau Aiax. Quam ſeniliter delirat Priamus, dum Helenam vrltſtre pudiicitiæ mulietculam m plectens, ac filiam appellans, negat ſe pœnitere belli, in quo tot clades acce perat; ot orbanul beris, toties luctu funeſtatus, ne Paris non potiretut amica. Quid multis? Tota Ilias, quamq longa, nihil aliud quàm qudc Aecanter Kipſi Horatius b altorum regum& populorum continet iras..
Suneueunch Ody Kea ſuos habet procos cʒ Alcynoos, craſſos 82 ſtupidos. Quin Ath culem ipſum robuſtum faciunt& animoſum, ſed hebetis craſſiq; animi. lam Heſſodus, qqa nonnulli uolũt antiquiorẽ Homero eſſe, principes eονοeετννs ac vnnise appellat. Opinot qad cᷓ parum ſaperent in adminiſtranda republica& opibus, per fas nefasq́; cumulandis inbiaii potius quàm communibus populi commodis. Cuiuſmodi fingunt& Midam illum ob arin
9
ſtoliditatem, aſininis auriculis inſignitum. Et haud ſcio an huc ptineat& illud quod priſcithen
logi nimirum poẽtæ, ſapientiam Apollini tribuunt ac Palladi, Ioui deorum& hominumm
narchæ, fulmen duntaxat triſulcum,& nutum illum ac ſupercilium, quo totũ olympum tem facit, relinquunt. Alioqui quis nepos, quis balatro unquam nugatus eſt nugacius, aut nequin nequam fuit, quàm hic cui regnum mundi dederunt? Lechnis fallit uxorem, nũc cygnus,i taurus, nunc aurum factus: inſidias ſtruit mulierculis, ſubornat Gany medes, ac cœlum nocii implet. Ad eundem modum Neptunum& Plutonem feroces& inexorabiles fingunt ſapia tiam non tribuunt. Sed ut ad recentiores ueniamus hiſtorias& miſſas faciamus fabulas, qut tandem cordis fuiſſe credis Crœſo Lydorum regi, ſi modo talis fuit, qualem depinxit Herot- tus, qui gemmis& auro congeſto fretus, Soloni indignabatur, quod ſibi felicis cognomen ſ tribuerit. Aut quid fingi ſtultius poteſt Xerxe, cum ad Athum montem legatos mitteretein contumelioſiſſimis ac minaciſſimis literis territaret: cum Helleſponto mari certum plagum numerum infligi iuberet. Neq; uero minus regaliter deſipuit Alexander ille Magnus cumi dicato patre, Iouis filius ſalutari gauderet: dum uino certaret:dum in conuiuijs ab adulatorb ut deum adorari ſeſe pateretur, dum queritur hunc orbem ſuis uictorijs anguſtũ eſſe,&Oo anum ingreſſus, alios quærit mundos, quos expugnet: ut ne commemorem interim Dion os, Ptolemæos, Iulios, Nerones, Tiberios, Caligulas, Heliogabalos, Cõmodos, Domitiosqu rum alius ſibi dei nomen uindicauit, cum eſſet hominis uocabulo indignus:alius ſe totũ alle⸗ tatoribus deridendum propinauit: alius ambitiõe præceps uniuerſum orbem inſaniſſimun rum tumultibus concuſſit. Sed ego iure uidear ineptus, qui catalogũ hunc ingrediar,& 25 ut aiunt, quæram in mari. Quin omnes potius& ueterum& neotericorum annales euol nimirum ita comperies uix ſeculis aliquot unum aut alterum extitiſſe principem qui non 1 gni ſtulticia maximam perniciem inuexerit rebus humanis. Siquidẽ princeps, aut magnoſi us orbis malo ſtultus eſt, aut magno omnium bono ſapit, tametſi procliuius eſtlædere, qun Faodecle& citius ſerpit, uel peruadit potius pernicies, quaàm utilitas. At nunc uidemus non los principes, quiduis expetere potius, quàm id quod unum principis uocabulo dignos ia Ac 55 ſtuam Pleberaam rihäſ Poie ſuſpicere ſ0 regibus, quam id quod ſolum aat 4 ſus eſt, recte hoc nonnneaurderinſe aun commm Lnda p onfæ, non Prineſpe rep abhcef ſtb das athletam Robuſtus eſt,& l na Bouiseſt lacertis aut lateribus. ꝑ tobe deritde tum auri con⸗ eſtum hab t,f 10 4 tans aborum.iſto titulo calones ac lixæ cõmendatu. 9 ſam Belle caui beabet,ferneratorem diligentem prædicas Factĩdus eſt,ſſc admiorias nit, belle altat.hiſtrionum ac tibicinum laus iſta eſt, non regum. Inuictuse b ueteres delectati ſunt principes, apte, ſi pongiam mihi laudas In nter omnes eminet. præclarum, ſi quid ex alto detrahendum 7
cerus eſt,& ab humeris i
niungit, ut utrunq; alteri ſimillimum uideri ueſtpa
6
üblicas oſophiam
coslentite quid lbet
dum diole
hementet judicate omnia pe neſtaN Kamotet humanar titaluma mm teip rerum ull ma laiken deeſt qui lalerereb udlles. Ve uacare. ne vitæ o Proinde quid uer tudinis o tat nittqu tigtar om cepstant Aqh cit daretor tiam,& aliud in ſimulac oculus; Solocux tate Ani. nonecſt ſalotarb 1 arche Medibu doritnic dülhr 0 tedieta pollee ſt ädi peleat nulade nomine ſed in ſiderar tas tot

lerunt: Techmss fallt 4 erculs ſubornat Gwa
utonem feroces G incxoriis
mus hiftorias& miſſs pnai D.li modo tals fuit qoitc dignabatur, quod ldiſcag dum ad Athum montembanr net: cum Helleſpontomnen ainter dcſipuit Nexandcexleſta uino certaret:dum in cœasinn hanc orbem ſuis uictosp naii pugnetut ne commemocemim Sus. Ddclogabalos,(ömand- ominis uocabulo indi n öe præceps uniuerlum odes meptus. qui catalogũ ban 6 & ueterum& neotercoams
m uut alterum exttiſe pcuujs us humunis. Siuidẽ ptbcus metſi procluis
1
CHELIADIS PRIMAE CENTVRIA III. 87
la, ſcite ludit alea, ſcite laterunculis, laus eſt cum infimis nebulonibus communis, ac pudenda principi. Omnia congeras, cultum, aurum, gemmas, imagines, ab Hercule deductum genus, aut ſi mauis à Codro, Cecropęue, niſi pectus mihi narras longe a uulgi ſtulticia ſemotum libe/ rum a ſordidis humilium rerum cupiditatibus, à falſiſſimis multitudinis opinionibus, non au- dio laudem rege dignam. Neq; enim temere diuinus ille Plato ſcripſit, nõ aliter felices fore reſ-
pyublicas, niſi ſi aut philoſophis committeretur imperiũ, aut quibus imperium contigiſſet, phi- loſophiam ſequerentur. Porrò philoſophiam ſequi, non eſt pallium, aut peram circũferre, bar/
bam demittere. Quid igitur⸗Iſta quæ uulgus ſtulte miratur contemnere, deq́; rebus longe ſe- cus ſentire, q́; hominũ multitudo ſentit. Nec uideo qui fieri poſſit, ut qui putet ſibi licere quic
quid libet, qui diuitias ut magnũ quiddam admiretur, qui pro imperio quoduis etiam iuſiurã- dum uiolandum putet, qui inani rapiatur gloria, qui pudendæ ſeruiat libidini, qui mortem ue-
hementer horreat, ſalutarem principem agere poſſit. Ac primum quidem eſt recte de ſingulis iudicare, propterea quod infectis opiniõibus, ceu fontibus, unde omnes uitæ ſcatent actiones,
omnia perperam gerantur oportet. Proximum eſt, ut abhorreant à turpibus, ferantur ad ho-
neſta. Nam uera ſapientia non ſolum complectitur ueri cognitionem, uerumetiam ſtudium
amorem honeſti. Siquidem liceat fortaſſis inuenire, qui perſpiciat bellum ſine graui rerum humanarum pernicie ſuſcipi non poſſe, nec eſſe tanti ueterem aliquem& obſoletum ditionis titulum, uerum impellit ambitio, ut omnia miſceat armis. Et eſt fortaſſis, qui uideat, hinc maxi- mam reipublicæ peſtem naſci quod ad gerendos magiſtratus aſciſcuntur, non qui prudentia, rerum uſu, uitæ integritate, plurimũ prodeſſè reipublicæ poſſit, ſed qui maxima pecuniæ ſum⸗ ma licitentur:uerum huc pertrahit auaritia, ut neglecto publico malo, fiſci negociũ agat. Et non
deeſt, qui intelligat principis eſſe munus, ut ſicut ab omnibus accipit uictigal, ita omnium con
ſulere rebus, præſidere in iudicijs, excludere maleficia, magiſtratus obſeruare, corrigere leges in
utiles. Verum ab hoc ſtudio, reuocant uoluptates, per quas non eſt ociũ curis principe dignis uacare.Eſt qui ſentiat ſe plurimum prodeſſe poſſe rebus mortalium, uerum id quidem non ſi-
ne uitæ diſcrimine. Hic deſeret rempublicam, quiſquis exiſtimabit, infeliciſſimum eſſe mori-
Proinde primum, omnium, principis animus omnibus erroribus liberandus eſt, ut perſpiciat, quid uere honeſtum, quid uere glorioſum, quid uere magnificum. Deinde inſtillandum turpi- tudinis odium,& amor honeſti, quo uidelicet perſpiciat, quid principem deceat,& nihil expe
en tat, niſi quod ſit bono ac ſalutari principe dignum. Vt honeſtum ubi ſit, uideat,& hoc uno me tiatur omnia nec unq́; ab hoc aberret ſcopo. Atq; hanc uocant ſapientiã, qua neceſſè eſt, ut prin
ceps tanto cæteros antecellat mortales, quanto dignitate, opibus, ornatu, potentiaq́; antecedit. Atq; utinam ſaltem Chriſtiani principes omnes. ſapientiſſimum illum regem imitentur, cui cũ daretur optio, quicquid uellet ab eo: qui nihil nõ præſtare poterat, nihil aliud optauit, q́; ſapiẽ-
tiam,& eam ſapientiam, qua populum ſibi commiſſum recte gubernaret. Atq; idem quæſo ꝗd
aliud inculcat ſuo filio, quàm amorem ac ſtudium ſapientiæ: Eòdem ſpectat, quod Aegyptij
ſimulachrum principis ita repræſentabant, ut oculum pingerent cum ſceptro. Nimirum quod
oculus in corpore, id uerus princeps in republica. Qgod ſol in cœlo, id princeps in populo. Sol oculus mundi, princeps oculus multitudinis. Quod animus in homine, id princeps in ciui
tate. Animus ſapit, corpus obtemperat. Et imperat quidem animus corpori, ſed corporis bo- no:nec ſibi gerit regnum ueluti tyrannus, ſed ei cui præſidet. Deniq; dei moderantis uniuerſa,
ſalutaris princeps, uiuam imaginem refert. Atq; eo magnificentior eſt princeps, quo propius
ad archetypi ſui formam acceſſit. Deus nihil nòn perſpicit, nihil non ſentit, nullis corrumpitur affectibus. Ita potentiſſimus eſt, ut idem ſit optimus, Omnibus bene facit, etiam indignis. Non
punit, niſi raro, idq́; coactus. Nobis adminiſtrat hunc modum, non ſibi. Hoc illi præmi loco eſt ſi profuit. Contra qui peſtilens eſt princeps, is cacodæmonis ſimulachrum, ac uicem redde
re uidetur. Aut non ſapit, aut ſi ſapit, in publicam perniciem ſapit. Quod habet Potemiee irrer publicæ peſtem abutitur. Et cum plurimum noceat omnibus, plus tamẽ uult nocere, quam po ſit. Nihil eſt bono rege præclarius, nihil melius, nihil deo propius. Rurſum nihil malo Prinal⸗
pe fœdius, nihil peius, nihil cacodæmoni ſimilius. Numen quoddam eſt princeps ſalutaris. At naulla helua nocentior tyranno, Tyrannus eſt autem, quiſquis ſibi gerit imperium, quocunch nomine pingatur aut ſculpatur. Non eſt noſtrum de ſummis proceribus ueluti pronunciare,
ſed tamen cogimur, non ſine ſuſpirijs, hanc quam dixi ſapientiã, in Chriſtianis principibus 3e⸗ ſiderare. Alioqui, unde tot rerum nouationes, tot toties icta& reſciſſa fœdera, tã crebri tumul-
tus, tot ſtrages, tot pugnæ, tot minæ, tot diſſidia, niſi à ſtulticia Proficiſenne:Ehauſloan nõ,
2 nulla

— 1 1 8 2—— 8— 1———.— —————— ——— 1 4 1.——— 4 .—— ————————*——— ————.———.———.— 9 1————————— 2 ———ö—————————————————————————— 1 ——.— 1 2——— 4 4 4 4——— e Bisthear* 3————————. 1 ·— g—— 8— ———*——————— 5— 2—— ———.——’———————-———.—————— ——.—————————————————ÿ—ÿ—ÿ———————.—.—— —.————— 5.——————————V—————.——““ 3 2 4————-———————————————————— —— 2———— †⅓†⅓¼—————— ſͤ .————.— 4——————————— —————— 2————————————.————————.———— ————————.—————————————— 8 ——————— 8———————————— 4 ——————————————— 2——— 3 ——————.—————— 2*
—
—
—— — 2— — 4 —— 8 8 — 3— — 6 ——— 8 2—
—y.y—————————
bus uel optima natura corrumpi po
88 PEBS. ERASMI ROT. ADAGIORVAR
nulla huius mali pars, nobis ipſis ſit imputanda. Clauum mauie aen committimus nil eius re perito, quod quatuor uectorum, aut paucarum mercium ſit Periculum, d. empahlihi 2 tot hominum milia periclitãtur, cuiuis cõmittimus. Vt auriga dar aliguus ilcit artem, exera mneditatur: at ut princeps ſit aliquis, ſatis eſſe putamus natum eſſe.- aureke gerereprinche tum, ut eſt munus omnium longe pulcherrimum. ita eſt omnium& multo difficilimũ. Dqê
gis, cui nauim cõmittas:non deligis cui tot urbes, tot hominum capita credas? Sed eſto, rec⸗⸗ 5 1
ptius eſt quàm ut conuelli poſſit. Naſcuntur principes,& cuicunq; ſors fauerit, ſiue probot
ille, ſiue improbus:ſiue ſtaltus, ſiue ſapiens: ſiue ſanus, ſiue motæ mentis: modo figuram haben
1. 8.„ 3 8 3... hominis, ei ſumma rerum credenda eſt. Huius arbitrio, mundus bellis& cædibus miſceditu
ſacra ac prophana omnia perturbabuntur. Sed ea res ſi minus mutari poteſt, proximum tari erat, diligenti inſtitutione luccurrere:& ſi non licet idoneum imperio deligere, enitendumeſ ut idoneum imperio faciamus eum, quemcunque fortuna nobis dedit. Videmus qualolſchi
dine, qua cura, qua uigilantia, paterfamilids educat puerum, unius fundi dominum futurun,
Quanto igitur maiori cura inſtituendus eſt is, qui uel magno omnium bono, futurus ſit bo
nus, aut magno omnium exitio malus:& de cuius unius nutu ſalus aut pernicies pendebita
bis? Quibus decretis, quibus philoſophiæ præceptis, hoc pectus erit præmuniendum: nonſ lum aduerſus tantas rerum tempeſtates, quæ ſolent in ciuitatibus exoriri, uerum etiam adus ſus aduerlädtanfaeeſtamgaan arrogantia& ſtulticia ferè ſolet comitari: aduerſus delitiasꝗ
Umuſto maxime uero aduerſus adulatorum peſtifens aſſentationes,& illud uenenatiſſimum euge, quod illi tum potiſſimum occinunt, cũ prine inſanit maxime. Hic mihi iam tum infantulo adhibendus erat artifex quiſpiam egregius Non enim recte fingitur princeps, niſi cum ſe nondum intelligit eſſe principem. Statim, inquãaſi-
ſcendus formator; in quo deligendo conueniet& hoc eſſe diligentiores, quod principem d-
gere non licet. inſtituere licet. Hic mihi in pectuſculum adhuc uacuum ac ſequax inſtillet opi niones principe dignas, muniat optimis de honeſto decretis: oſtendat diſcrimẽ ueri princii ac tyrãni:ſubijciat oculis, quaàm deo propinqua res eſt ſalutaris rex: quàm tetra belua, qummi abominanda tyrannus. Admoneat eum, qui ſibi gerit imperium: nõ reipublicæ pradonẽ non principẽ: nihil intereſſe inter piratas,& principes piratarum animo præditos, niſi quodi quo ſunt potentiores, hoc maiorem adferunt perniciem rebus humanis. Inculcet, quammi- tis hominum milibus, imò quàm uniuerſo mundo prodeſſe queat, ſi is unum ſapienteè acbo num præſtiterit uirum. Doceat, apud Chriſtianos homines imperiũ nihil aliud eſſe, quam i publicæ adminiſtrationem, non dominium. Imperium quidem appellari, ſed memineritſein peraturum,& liberis,& Chriſtianis, hoc eſt, bis liberis. Ad hoc ut princeps ſit aliquis, nonſii eſſe natum fuiſſe, non ſatis eſſe uetuſtas imagines, non ſceptrum, non keeahein lapi tia præcellens: animus pro publica incolumitate ſemper ſollicitus:& nihil ſpectans niſi comm ne bonum, principem facit. Præmoneat, ne ſeſe uel applauſibus ſtultæ plebeculæ, uel adulabo rum laudibus metiatur. Ne quid agat impulſu, odij, amoris, iræ, aut ullius affectus inſtinctu creandis magiſtratibus, in cõdendis legibus, in cæteris munijs, unicum tantum ſpectet ſcopi nempe honeſtum,& publicam utilitatem. Non ſatis eſſe, ſi pſe nemini faciat iniuriam, ofiich lium, quoq; ſuorum integritatem præſtandam eſſe principi. Non eſſe ſitam in hoc feichin
dem, ſi ditionis terminos proferat, ſi finitimos ſubmoueat armis: uerum ſi quam fortẽ nactu
eſt diti den ſltieie iealtate cæterisq; pacis artibus efficiat florentiorem. Doceat, ut adbi nemerendum de bonis ſit propenſiſſimus:ad ignoſcendum facilis: ad puniendum non altt accedat, quàm amicus medicus, membrum deploratum amputaturus, aut inuſturus:ut omi ſtudioſe uitet, unde perſpiciat reipublicæ magnum malum fore. Super omnia uero bellũm dis omnibus declinet, quod alijs è rebus, alia atq; alia mala naſcuntur: at bellum uniuerſumm lorum agmen ſemel effundit. Hæc atq; huiuſmodi decreta, ſunt animo puerili, ſapientũ apoh thegmatis& laudatorum principum exemplis infigẽda. At nũc uidemus uix ullos homins dadeen uel corruptius, uel indiligentius, ij;, quos tanti refert omnium quam optime inſtituu Ande, lafaue hi orbi imperaturus, ſtultiſſimis mulierculis cõmittitur, quæ adeo nihi inſtil
imum illius principe dignum, ut etiam ſi quid recte moneat præceptor, aut ſi ſuapte ſ
te uideatur ad manſuetudinem properiſior, dehortentur:& principem, hoc eſt, tyrannumas
Tdderant Denuc nemo non blanditur, nemo non aſſentatur. Applaudũt proceres, obſecun iſtri, aduſatur ́ præceptor: non hoc agẽs, ut patriæ ſalutarem reddat principem,
ut libi magnificam paret fortunam. Adulatur& theologus, quem uulgo confeſſorem vocl
epiſcop
eplcopt
rndebte oritegiel docetura
gtixdpb.
rum mund mer,& h goam tyt ium etiœ giain cih caare oci nitus antl puta lulh pacent enium l educatiot nedelica nepotelt nepectu tendam n terum ul omnis pre pablicæ dam. Sü 1 temeritat diſcunte modum te Non n Ffechus Cotpusu qaideiu wond nte ſpo tepac 4 qdo erte teres, q mentis, mus de lont fort lllbonas 36 ogn quam li
haähe gedctin

4 4
culam adhucuacumuihe
neſto decretis oſſendat dicir
ares cſt falutaris rexquim
u gerit wperumnötchan xipes piratarum animopezitui erniciem rebus humanis lauin do prodeſſe qucat ismmi os homines imperiũ ni uuc; miam quidem appeluiſcim beris. Ad hoc ut princasitim
as non ſceptrum nondadcum
. lemper ſollicitus:& nibi pesui uel apphauſibus ſtutæ pedemn odn, amoris, iræ. aut alustnt crteris munijs, unicum tntap Qtis eſſe.ſi pſe neminitin ſle principi. Non eſſe ltmai
bmoucat armis: uerum iqm
uribus efficiat fiotentanm poſcendum faclis ad pmin Loratum am— um malum fore. un
nn maba miſcuntur: xqdms di decreta ſunt mmmo ſigẽda. At nũc videma 1 s tanti refert ommum Juam
quam illi uel in primis tum ſectabantur.
.
GHILIADIS PRIMAE CENTVRIA III. 99
epiſcopatum aliquem aucupans. Aſſentatur magiſtratus:aſſentantur qui colludunt, qui conui
uunt: ut rectiſſime dixerit Carneades, à regibus nullam artem recte diſci, præter artem æqui/
tandi. Propterea quod ſolus equus, quoniam non ſentit principis ac plebei diſcrimẽ, neſcit adu lari regi, ſed excutit, quicũq; is fuerit, qui non apte norit inſidere tergo. Statim docetur faſtum, docetur arrogantiam:admonetur licere quicquid libet. Audit omnes omniũ poſſeſſiones eſſe
principis, principem eſſe ſuperiorem legibus: in pectore principis omnem legum& conſilio/
rum mundum eſſe reconditum. Audit ſacras maieſtates, ſerenitates, diuinitates, terreſtre nu- men,& huiuſmodi magnificos titulos. In ſumma dum adhuc puer eſt, nihil aliud diſcit ludere quàm tyrannidem. Mox rapitur ad puellas: inuitant, laudant, inſeruiunt omnes. Hic adeſt æꝗᷓ/ lium efflœminatiſſima turba:nullus riſus, nullus ſermo, niſi de puellis. Sub hæc alea, choreæ, con uiuia, citharæ, diſcurſus: in his ætatis optima pars conteritur. Quod ſi quando libeat literis oble ctare ocium, legũtur aniles fabulæ, aut his pernicioſiores hiſtoriæ. Ex his animus nulla premu-⸗/ nitus antidoto, imbibit admirationem& zelum, ut Græci uocant, alicuius peſtilẽtiſſimi ducis:
puta Iulij Cæſaris, aut Xerxis, aut Alexandri magni. Atq; in his ipſis quæ peſſima ſũt, maxime placent. Ab his impetus dementes:ab his exemplum peſſimũ ſumunt. Pone nunc, ſi placet, in, genium non delectum è multis, quod oportuit, ſed qualecunc; contigit. Pone tam corruptã educationem, quæ uel Ariſtidis ingeniũ poſſet corrumpere. Pone tot adulationis uenena, po⸗ ne delicias, quibus male conuenit cum ſapientia, pone uoluptates, pone fortunæ ſplendorẽ, po-
ne poteſtatem, pone ætatem ferocem,& ſuapte ſponte procliuem ad peſſima. Suꝑ omnia po⸗
ne pectus falſiſſimis infectum opinionibus. Et miraris ſi hic ab his profectus rudimẽtis ad ge- rendam rempublicam, parum ſapienter adminiſtrat- Sed iuuenis eſt, inquiunt, ſapiet aliquãdo
rerum uſu. At principem non oportet eſſe iuuenem, etiam ſi iuuenis fuerit. Et cum miſera eſt
omnis prudentia, quæ colligitur uſu rerum, tum in principe miſerrima eſt. Nimio conſtabit rei publicæ principis ſui prudentia, ſi gerendo bello, diſcet bellum rem eſſe modis omnibus fugiẽ dam.Si non prius intelligat, magiſtratus integris uiris eſſe cõmittendos, quàm improborum temeritate rempublicam labefactatam conſpexerit. Nec eſt cõmittendum, ut ſicuti qui cithara
diſcunt canere, prius quam artem aſſequantur, citharas aliquot obterunt ac perdunt: quemad-
modum ſcripſit Xenophon, ita princeps reipublicæ pernicie, diſcat rempublicam adminiſtra- re. Non mirum igitur ſi quando uidemus euenire, ut præpoſtere res geratur: nimirum ut cum affectus è corpore orti, ab animo coẽrceri debeant: ab animo perturbationes proficiſcantur in corpus, ut oculus minus perſpiciat, quàm reliquum corpus: ut omnibus noxius ſit ac peſtilès, qui dei uicem gerens, omnibus debuit eſſe ſalutaris. An non uidemus egregia oppida, à popu lo condi, à principibus ſubuertie Rempublicam ciuium induſtria diteſcere: principum rapaci- tate ſpoliari? Bonas leges ferri, à plebeis magiſtratibus, à principibus uiolari: populum ſtude- 1 re paci, principes excitare bellum. Hæc, opinor, dederunt occaſionem adagio, quod retulimus.
à quo quidem, neſcio quo pacto, longius ſumus digreſſiſed iam ad id redimus. Dictũ eſt igit: Aut fatuum, aut regem naſci oportere, quod huiuſmodi fermè fuerint barbari reges apud uẽ/ teres, quorum utinam noſtræ tempeſtatis principes ſint diſſimillimi. Nam& fatuis ob inopiã mentis omnia permittuntur. Et regibus ob potentiam omnia laudi quoq; tribuuntur Poſſu⸗ mus& de pari regum ac fatuorum felicitate dictum interpretari, quod regibus quic quid uo/ lunt, fortuna ſuppeditet. Fatui uero non minus felices ſint, ſua philautia, per quam ſibi putãt ni/ hil bonarum rerum deeſſe. Porrò prouerbium apud Romanos natum uidetur, apud quos re gis cognomen erat inuiſum, ceu barbarum ac tyrannicum:& pugnans cum publica libertate,
. Ninutula pluuia, imbrẽ paritt. 11 Teo—e 3Aο yeo. id eſt: Minutæ guttulæ imbrem parientes. Quoties res initio puſilla creſcit in maius. Quemadmodum apud Plautum in Menæchmis: Nunc in te cadunt folia.poſt cadent arbores... Quare in minutis uigilandum, ne paulatim incidamus in maxima incommoda, admonente prouerbiali ſenario: i. E1 u⁴—2eάEeʒ]⁷⁴ε, 11, RrOASe TG A*⁵J, id eſt: Maiora perdes, parua ni ſeruaueris.. Eſt enim plecas tenuis irroratio, qualem reddunt& nebulæ denſiores. Citra uinum temulentia.
7
III
o‿ ⅜εε. id eſt: Ebrietas abſq; uino. Theophraſtus, ut teſtatur in Gmnpoſark Plutache;
1 . 4.
9

——
— —
*, 1 “ 8
8 3 1
3
I
1
— 4 1
1 3 4
3 6
1 3 4 8
1 1 4 4 8
4 3 3 3 4 3 I 1 1 n 1 1I 4 11 1 B 1 1 4 — 4 1 1 1n 3 1 6 * 8 1 3 1 1 4 1 4 3 1 3 4 1 4 4
3 1 4 1 1 4
3
8 4 4 1 3 3 3 3 3 1
5 1 1 1 I 6 5 ö ¹
4 1 8 8 1 IA ¹ 1
4 1 I 4 4 3 3 1 4 — 1 4 1 1 1 EI 1 1 ö 8 1 1 1 1 L 4 I 1 1 8 1 *. 8 1 4 4 4 3 1 4 1 4
9 V 1 1 1
—
—
98 DES. ERASMI ROT. ADAGIORVM va us³a 10wOp?Dl Eu. id eſt: Tonſtrinas, ebrietatem abſq; uino uocabat. Proptere illic gelidentes, ſermonibus ita temulenti redderentur, ut non aliter effutirent quicquig che ſolent ebrij, uoces interdum per temulentiam effutientes per i
in animo, quàm inter pocula ſo rij, terdum an gulum at At Plinius, redituras. Horatius inſolentiam, ebrietatem appellat: 2
3
Fortunãq; dulci ebria. Vulgo panariam ebrietatem appelant anrodantſamullcevieme moſh quæ ſecundis rebus comes eſſe conſueuit. Et eſt hæc quidem non paulo periculoſior ila d
uinum adduxit. Siquidem uini æſtus pauculis horis, aut etiam ſomno deferuelcit Naæc müti in omnem uſq; uitam durare conſueuit. Palmam ferre..
Palmam ferre,& palmam tribuere,& palma n præripere,& his conſimiles oratiõeʒ: tamett propter frequentem uſum ſimplices eſſe uideantur, tamen prouerbiali ſchemate dictælum. Neq; enim palma per ſe uictoriam ſignificat, ſed arborem πικπαηνκ⁴εεορν̈ id eſt: perpetuoui rentem frondibus, quam Græci ꝙoiuiuo uocant. Cur autem ab hac potiſſimũ ſumpta ſit men phora, illud arbitror in cauſa fuiſſe, quod, quemadmodũ in conuiuialibus quæſtionibus reben Plutarchus, hæc una fuerit cõmunis omniũ ſacrorum certaminũ corona, cũ alioqui ſingulila peculiares quaſdam arbores, aut herbas haberent, quibus uictores inſigniebantur:ueluti hu oleam, myrtum, apium. Præterea ſunt qui putent hãc arborem initio Phœbo ſacram fuiſſen te laurum,& antiquiſſimam uictoris inſigne fuiſſe palmam, non aliam quampiam arboten Quamobrem autem hæc arbor potiſſimũ delecta ſit ad eum uſum ab antiquis, Aulus Geliu cauſam reddit libro noctium Atticarum tertio, capite ſexto, ſcribens arbori palmæ peculian
quiddam ineſſe, quod cum ingenio fortium uirorum cõueniat. Nam ſi ſuper eius, inquitiigui
magna pondera imponas, ac tam grauiter urgeas, oneresq́;, ut magnitudo oneris ſuſtinerinon queat: non deorſum palma cedit, nec infra flectitur, ſed aduerſus pondus reſurgit,& ſunſim nititur, recuruaturq́;: huiusq́; tam ſtupendæ rei citat autores, Ariſtotelẽ in ſeptimo probſenn tum libro,& Plutarchum in octauo Sympoſiacorum. Et Plutarchi quidem uerba luper harn reperi in eo, quem Gellius citat libro:&0*ννυαQσ§l△α, p Cyco De K7 1beie Pagun ſe9ge, du nün ISO,VO d1, KX᷑A v* T eOe rvTOp,. Kvr SG/1900, SieZo ce. TB Si u&Xκεαονς εαιννυνυαάς 53, d A, dR acDerslde A‿᷑ μχάσνꝶνας εμωιἀς uπν,½ sc ncuf n. d) 5 ρ ,G VOou ld dN1S, ou A6νO½ũ ννι όιρμόόσ T076 fovnacp kna rouε εσ Ʒεέ̈νυνταε.᷑ id eſt: Nam palmæ lignum, ſi ſuperimpoſito pondere grauiter premas, haut deflectitur deorſum, uerum in contrarium curuatur: perinde quaſi reſiſtens oneri uim facii Atq; hoc iplum accidit in certaminibus athletarum. Etenim qui per imbecillitatẽ, animiqmi liciem cedunt illis, eos premendo deffectunt. At qui fortiter in eo ſtudio perdurant, hi nõ mo do corporis robore, uerum etiam animi prudentia prouehuntur, atq; augentur. Idem affumt Plinias libro decimoſexto, capite quadrageſimotertio: Pondus, inquiens, ſuſtinere ualidæan es. larix, etiam in tranſuerſum poſitæ. Robur, olea incuruantur, ceduntq́; ponderi, illæ renitun tur:nec temere rumpuntur, priusq; carie quaàm uiribus deficiunt. Et palma arborum ualida3
diuerſum enim curuatur. At populus contra omnia inferiora panditur: palma econtrario fot
nicatur. Idem affirmat Theophraſtus libro de plantis quinto. Hoc uirilis animi robur, cumpi mæ genuina ui congruens, V ergilius ſcite deſcripſit, cum ait: Tu ne cede malis, ſed contra audentior ito, Quam tua te fortuna ſinet. Nec abhorret hinc Horatianum illud: Duͤris ut ilex tonſa bipennibus Nigræ feraci frondis in Algido Per damna, per cædes, ab ipſo Ducit opes, animumq́; ferro. Non hydra ſecto corpore firmior, Vinci dolentem creuit in Herculem, Monſtrumue ſummiſere Colchi Maius, Echioniæiie Thebæ. Merſes profundo, pulchrior euenit. Luctere, multa proruet integrum Cum laude uictorem, geretq́; Prælia coniugibus loquenda.
un
8 Relic
reln viuio vibi 1„ 0 7 H u’n75 aara Relinques nos ncurſi die uulgo⸗ uentutis- tools he parce tu,q garrdlo-g
metalica, beret lihi lpſa rerũt adagij Ga bere quit natamed pendio,en lasinqo exglichbt Arobrot
to aut d
Nihi tir. Cui Nile ho Velle lun Fodem niscecer Tas mit bocerte
tengi lixalac aiſecn uscama are Cll l quad amſent F/ Täc 1 oln as Np do mh an Cundi

4 ebriet 4 10 d cntur u vino 6 tn„.ä. 3
adenpneenaad CRHILIADIS PRIMAE CENTVRIR kMI. 91 atem anncttem Relinque quippiam& Medioqg. b J KRhac. Dlantanas Ar2 Kod ui. id eſt: Reliquũ facito aliquid& Medis. Prouerbialis iocus, in eos, ꝗ ex cõ- be* nddem non 8 uiuio nihil reliqui faciunt, aut qui facutalteis uniuerſas abliguriũt. Plutarchus in Sympoſiacis:
Aennmlafafat P, da,rn So eis we nad ud eihoiaJisedaaris 139. J. So aJgot rlm rig h re Xara Soicεεαά έννη Q έςονσπν πναινννσκαον. id eſt: Nobis quidẽ Bœotis illud in ore eſt: b Relinque quippiam& Medis. Ex quo Médi,& Phocidem ipſam,& extremos Bœotiæ termi ere bucan b de inaureerade owni⸗ rxunter miſcentescy populationibus. Subĩſcit autem, quod etiam ho Chan tamen proue nien le uulg 2 itant: Aa*ειννν⁵⁹ εέιεο⁸⁸‿ενναeεσν. id eſt: Relinquito quippiam& hoſpitibus ad/ edhan borem edial cheda uenturis. dagium ad uarios uſus trahii poteſt, aut per ironiam, ut ſi dicas diuiti, indignis& ſũ- autem b 6 98 ptuoſis beieilibareſcee opes deſtinanti relinquere. Relinque quippiam& Medis, hoc eſt, cõ- Dotllnit Patce tu, quod diſſipent iqui tibi male uolunt. Aut immodice profuſo, aut intemperantius bas Sarrulo: quemadmodum in Phormione Terentius: Parce ſodes, ut poſſis cum illa. nt qui c vertseſt Deoeen aee e en d eed VI ans igt aSrd esec id elt Deorum manus. Olim per ironiam, ut opinor, dicebãtur efficacia illa phar u. Aboremimito habeln maca, quæ plurimis ex rebus,& e longinquo petitis conficiuntur: quibus hodie, tum mecicci, ulle palmam, non 4 tr tum pharmacopolæ uulgo faciunt impoſturam. Plutarchus quarta decade, 2ε* uε‿νπστποσνάιν, cta lt ad eum ulum un uns limul 8 P rouerbium refert,& Eraſiſtratum eitat, huiuſmodi medicorum mixturas im proban (apte ſexto, ſciden mdgu tem: a Na r1Me 6 5eS Aoe rde Baονηαe 2 Ne& asaduse ansivas T*οραα, d Geog Orum cOueniat. Nam ſ m X6S 2u6gdep, ³εεεο‿ν RyXa t 8T Wic 6 Didyla, d& AsIa Nind,n B9 Icr nd, vngiaud, 1n.Oncresqh, utmagmi dpata Se ra er 736,102 DaGäſus,e,5 7 Ku, dpertgabea.A5 Y rad †εdτσαασκνν d migdus 1 unda titur, ſed aduerſ Srntudochan u SeN al& 715«2r. nlcd X1Sp. XN vn Tx 15 Tolni Nop Nd4 Yowrue. Tub pe,„. id eſt: — rius pondu rin Qr in multo magis, cũ regales illas& efficaces uariorũ remediorũ mixturas cõficiunt, quas de Aufo⸗ es. Ariſſotel nlp orũ manus appellarunt. Eraſiſtratus aũt coarguit abſurditatẽ& curioſitatẽ eorum, qui ſimul& Ocum. Et Platarchi quidm an metallica,&e herbaria,& ferina, quæq́; terra gignit, quæq́; mare, in unũ cõmiſcuerũt. At bene ha op Nop, Rp dedn rk 3 beret, ſih is omiſſis in ptiſana& cucurbita& hydrelæo medendi artẽ finiſſent. Verũ ꝑ louem, R. dan drrcen k ipſa rerũ uarietas, imponit nobis,& appetentiam illicit. Hactenus Plutarchus. Meminit huius 22 aaNasſas 1ansjasban Adagt) alenus, tractatu vj. citãs ex Erophiylo. Libet obiter& C. Plinij uerba hoc loco ſubſcri/ erk daanp,kAA Gn* bere, quibus huiuſmodi medicorũ mixturas taxat. Ea ſunt in præfatione libri xxiiij. Hinc inꝗt, perumpolito poncen nata medicina. Hæc ſola naturæ placuerat eſſe remedia, parata uulgo, inuentu facilia, ac line im ttur: perinde quaſi reſi pendio, ex quibus uiuimus. Poſtea fraudes hominũ,& ingeniorũ capturæ, officinas inuenere Rine gu kelütman iſtas, in quibus ſua cuiq; homini uenalis promittitur uita. Statim cõpolitiones& mixturæ in/ mr renimquiper imdelin explicabiles decantant. Arabia, atq́; India in remedio æſtimantur. Hulceriq; paruo medicina qui fortiter in eo iudoatm à rubro mari imputatur, cum remedia uera quotidie pauperrimus quiſq; cœnet. Nã ſi ex hor/ na prouchuntur atq; zugmuat to aut petatur herba, uel frutex quæratur, nulla artium uilior fiet. Hactenus Plinius. derio Pondus inquiesiins Quot homines, tot ſententiæ. BII meurunntur, ceduntgnit,a Nihil uel hodie uulgo tritius eſt, quàm hæc Terentiana ſententia: Quot homines, tot ſentẽ ibus deficiunt. Etpamaam tiæ. Cui ſimilis eſt apud eundem& illa: Suus cuiq; mos eſt. Perſius item: b a mferlora pandiun euam Mille hominum ſpecies,& rerum diſcolor ulus. b ntis quinto. Hoc aiiis vinu Velle ſuum cuiq; eſt, nec Hoto uiuitur uno. ansnnenn Rch nfe at Amat Eodem pꝑtinet& illud epigrammaticũ, quo dictum eſt inueniri, qui non recuſent agris pater- run nis cedere, qui uelit ingenio cedere, reperiri neminẽ. Horatius decentiſſimã addidit allegoriã:
*
Tres mihi conuiuæ propè diſſentire uidenttur, Poſcentes uario multum diuerſa palato. Aefean SAIIAt EEir. e Mrlet Idem primam omnium Odam, huius argumento ſententiæ conſcripſit, alijs ſtudijs alios duci. alijs alia cordi eſſe. Alluſit facetiſſime Terentius in Phormione, cum è tribus aduocatis prim ait, ſecundus negat, tertius deliberandum cenſet. Huc alluſiſſe uidetur& diuus Paulus apoſto lus, cum admonet, ut ad præcludendam æmulationem, ſinamus unumquẽq; in ſuo ſenſu abun dare. Cui conſilio ſi theologorum uulgus auſcultaret, non eſſet hodie tanta digladiatio, de nihi li quæſtiunculis. Sunt enim omnino quædam, quæ citra pietatis diſpẽdium ignorari poſſunt.
.,“
Eam ſententiam Euripides in Phœniſſis latius explicuit: E! σντσαν αμmᷣ‿⁶νρ cdu, ορρνσν G dαα, 2
Obn ſ p&⁴ Xeτνσι ⁶νυροόιστοε ,.
N S& O06 S40IOp 5uep p SSoNwWõv TAMp bvOHℳ.⁴σσ. 6&& ο bu T51 Tdde. id eſt: b 1 Cunctis idem ſi pulchrum& egregium foret,„

——— ⸗— ——————— ——jj⁴———* ———‧——— — 2——
—
4 1
———
————— ——.——————— 2 —————n——
——õ——/—
1
——
——————————˖:—:ʃ4ß.———— ————
—
— —————
—
—
—-————
92 D Es. BRAS MI ROT. AD A GIOR VM Nulla eſſet anceps hominibus contentio: At nunc ſimile nil, nil idem mortalibus, Niſi uerba forſan inter iſtos concinnunt, At re tamen, factisqʒ conuenit nihil. Idem in Hippolyto coronato: ien p 1O Dedp e rSmh aene., licl elt⸗ Hic his, hic illis,& hiomo cordi eſt& deus. Hucreſpexit Homerus in Odyſſeæ N.. Aelt A*O T dNola 5— a Ackeli: ach alijs aliæ res, arridentq́;,. w Nãq alijs aliæ ds Eum ARuito cu quatuor ſunt aures. Ki Inter Græcanicorum prouerbiorum collectanea referur⸗ene D ha vraga STa dkoymi eſt: Eum auſculta, cui quatuor ſunt aures. Huius 2d gſonis huiu mo— n interbreumm tum adfert Zenodotus:Oraculo quondã fuiſſe reſponſum, Entimo Cr rten i& Antipheno Rbhodienſi,ut eum obſeruarent, cui quatuor eſſent aures. Is autem erat prado auſdm pha nix, quem cauendum eſſe monebat oraculum. Porrò quod— aubes 3* dichus d n õſſatis liquet: uerę ne habuerit, an per allegoriam ſit accipien— qmatuor locis eaph ratores haberet diſpoſitos. V erum illi,cum dei reſponſum, tanq́; ridiculum neg igerent ng donem inciderunt, atq; ab eo ſunt extincti. Itaq; ex hoc euentu, uulgo natam eſſe paronin exiſtimant. Sed mihi magis arridet, quod idem ex Ariſtophane grãmatico refert Lacedam nios Apollinis ſimulachrum ita ſolere fingere, ut quatuor haberet aures,& manus totidẽ,ſ quod, ut autor eſt Soſibius, hac figura uiſus ſit illis apud Amyclas pugnantibus. Signiftelm ut equidem conijcio, uiro prudenti, res q́; plurimas, tum audiendas eſſe.tum uſu uitæ perdi das. Porrò creditum eſt antiquitus, nulla oracula fuiſſe certiora, q́; Apollinis. Vnqde iactauia am illud: ra& u /πσ˙. Atq; ita monet prouerbium audiendos eſſe illos, qui diuturno cinn rium rerum uſu, præ cæteris ſapiunt, ita ut ferè faciunt ſenes. Vnde& apud Homerum ſaui Neſtoris oratio.tanq́; omniũ auditu digniſſima:& in Odyſſeæ ſecundo libro, Aegyptiumt roa ſenem primo loco loquentem facit: 0*½ ϑ †feαι ρρ Elο, Ai c'. id eſt: ui iam incuruus erat ſenio, ſed plurima norat.— Eõdem ſpectauit Buripides in Phœniſſis, ad quem locum alluſit Lucianus in Hercule Galia id quod obiter admonendum putaui, propterea, quod is dialogus inter multos alios à noli Latinus eſt factus:& alluſio non nihil habet tenebrarum, ſed carmen poẽtæ referam: rTixvO, du2 dr I pA nG. EFdXES 0*1 p, KAN Auτε⁄εα FXa'r1 XAs&ι νιvε̈νσσωνσαριρν̈νOD, Verba ſunt locaſtæ iam anus, ad Eteoclem aduleſcentem filium. Ea nos ſic uertimus: O gnate Eteocles, cuncta nequaq́; mala Adſunt ſenectæ. nam per experientiam Vſumq́; rerum dicere, haud nihil, rudi Poteſt iuuenta melius, ac prudentius. Idem nunc uulgus noſtratium effert, ſubſordida quidem, ſed tamen apta metaphora cũaiui Proſpectandum uetulo latrante cane, hoc eſt: nequaq́; negligendum quoties ſenes pericuu cauendum admonent. Canes enim uetuli non latrant temere, quema dmodum iuuenculi Anr e,. Semper feliciter cadunt Iouis taxilli. I aA?, N0 Eu So 51 S'ide uνe. icd eſt: Semper cadunt feliciter tali Iouis. b Fenariim eſt prouerbio celebratus, diciq; ſolitus in eos, quibus res omnes, perpetuo quodn ortunæ fauore, ex animi ſententia cederent. Apparet tranſlatum à talorum iactu/ubi or degufiurobſercapum⸗— talos ſekeiores eſſe. Nam mos erat iactibus alearum, n uel prouerbio teſte: Si ſæpe i 85 Dirdur 2ui, vnde c Vene ris ſactus inter lellcenn uicii umni⸗ e f pè iacies, aliquando Venerem iacies. Niſi malumus ad louis uic 3 squeuictæ fabulam referre. Sunt qui putent quadrare in eos qui factis ſuis digns Pœnas dependerint, quaſi Ioue non ſinente culpam inult Mihi uidetur non abſur eät poſſe&ʒ in uiros fortun uP ultam. Mihi uidetur non al nudin w315 ortunatos, ac Ptæpotentes, quorum etiam parum recte factis, aph neſut 1Pa
num grat hatur tan quokanni glorum gd' Toe! Smky f Atſentien Acdhibuit 1Noe
Maltusc
ldem dec
urdc
ſeco cun
adagium phanis en uerit quo ntceis⸗
r e vnicatas,
ſaliäp Fttunie Etapuc los alaru
Oecro) bropter purbas Qu lg
agusu en 1 uncb herggo A Mtea ac tngi Pitepii iſſe aden lam on
In ſi erre bareg

ſt Lucianwii phauit ogus inter mutw a armen poetantam
OHILIADIS PRIMAE GENTVRIA III. 93 atteſtante uerſu prouerbialiMꝭ. eee nce du6ο ιασν ε A&μινQπναmQπuάχ.
ddeſt:
Quam facile ſemper res cadunt potentium. 1
Ab hac ſententia non abhorret illud Euripidis in tragœdia, cui titulus Phœniſſæ: ndurα EuꝓrTX Jeofg. 3 Sunt cuncta dijs procliuia. Tum illud Homero freque
id eſt: quens: Oro Sé&νQπέινει εάιοσυσσακid eſt: Cœleſtes omnia poſſunt. Theſſalorum commentum. b 2
Osorλαινςmoοσσησ.d eſt: Theſſalorum cõmentum, uarias ad res accõmodari ſcribit Suidas: tum ad eos, qui in acie locum deſerunt:tum ad illos, qui cultu delicaciore utuntur: tũ ad hos,
4 4 dolis quempiam circũueniunt. Natum autem arbitrãtur ex huiuſmodi quapiam hiſtoria,
rato Theſſalo cuidam, oraculo reſponſum eſt caueret ne clanculum uinceretur ab ijs, ꝗma⸗
iore, ſplendidioreq́; uoto, oraculum aduerſus ipſum ambirẽt. Q uod ille ſimul atq; audiuit, uo tum nuncupat, ſe centum hominum capita deo ſacrificaturum. Deindè poſtea quam ea, quo⸗ rum gratia uenerat ex animi ſententia confeciſſet, uotum, ac ſacrum perſoluere ſine fine cũcta batur, tanq́; neq; pium ſatis, neq; dignum Apolline. Qua quidem ex re natum aiunt, ut poſtea quotannis hecatombẽ ei deo polliceri ſint ſoliti:neq; reddere tamẽ, quod eſſent polliciti. Theſ
ſalorum fraudulentiam notat& Euripides in Phœniſſis.
kol ος voονσα ααεʒᷣνεα ττ Jrosac. Eiꝙ⁸ 5 Gμένονιόέσα‿ μꝙoo. ic eſt: At ſentiens hoc Eteocles, mox Theſſalam Adhibuit artem, gentis ob commercium. noo MSp,AAN G1S01 Seao. icd eſt:
Idem alibi:
Maultus quidem aderat, lubrica tamen fide Grex Theſſalorum.
Idem declarat Demoſthenes in Olynthiaca prima: Efra 1³ e‿αηνερ. ras εφ uod I diνενν σo od ei σνη xν˖Ʒενμ‿σισννε. id eſt: Accedunt, inquit, ad hæc res Theſſalorum: quæ
fecto cunctis quoq; mortalibus natura, ſemperq́; infidæ fuerunt. A quibuſdam ſic refertur hoc adagium: Kxei 98 16*ꝙ Seap Krs. id eſt: Semper enim res Theſſalorum infidæ. Ariſto/
phanis enarrator, ab Jaſone natum prouerbium exiſtimat, quod Medeæ promiſſam fidem ſol uerit. quod quidem illa illi exprobrat apud Ouidium in heroidum epiſtolis. Prouerbij memi- nit& is, qui fragmenta nobis Athenæi tradidit. Theſſalorum ale. Oe⁵ειννBν ⁷⁵νye. id eſt: Alæ Theſſalicæ. Prouerbiali ioco quondã dicebatur in ueſtes ma-
nicatas, quas Græci ανααεενννε uocant: quod hoc genere per luxum, ac delitias uterentur Theſ ſali. Apud Maronẽ hoc amictus genus, tãq́; parum uirile Troianis ab hoſtibus opprobratur: Et tunicæ manicas,& habent redimicula mitræ. Et apud Plautum quidam cultu Punico, uelut auis exotica ridetur, propter manicas, aut angu los alarum inſtar, utrinq; propendentes, atq; extantes.**
Theſſala mulier. Xxn Ssανκ⁴ι ꝓννυ⁶ε.id eſt: Theſſalica mulier. In ueneficas, malarurq; peritas artium dici ſolitũ.
Propterea quod ea gens, præter cæteras hoc nomine notata eſt, id quod ex Apuleiano Aſino
pluribusq; ſcriptoribus alijs ſatis liquet. Vnde Horatius in Odis:
Quaæ ſaga, quis te ſoluere Theſſalis
Magus uenenis, quis poterit deus:?
Plautus in Amphitryone, ueneficum appellat Theſſalum. Et Strepſiades apud Ariſtophanẽ in nubibus conſulit Socratem, an adhibenda ſit Theſſala incantatrix, quæ lunam cœlo detra-
hat, quo minus in Neomenia cogatur æs alienum reddere. Eam ſuperſtitionem in Theſſalos à Medea profectam exiſtimant, quæ cum illac fugeret, per aẽrem uecta, ſcriniolum ueneficijs,
ac magicis herbis plenum deiecerit, eaq; ſparſa ſuppullulaſſe. Quin& Plinius libri trigeſimica
pite primo, docet magiam ad Theſſalos uſq; propagatam, diu ab ea gente cognomen obtinu
iſſe, adeo ut Menander quoq; literarum ſubtilitatibus peritus, Theſſalam cognominarit fabu/
lam, complexam ambages fœminarum detrahentium lunam. b In ſinu gaudere. äIII
In ſinu gaudere, eſt tacitam apud ſe uoluptatem ſentire, neq; quod uulgo faciunt, foras, pro- ferre gaudij notas. Tibullus: v.“ Qu

,“
1
——*—— 2— ,, 2. 3 —————.— 1————.... —————————————— . hhe— 2—— 2 2 1—— 3—— 2— 1 2. 4 —————.—————.——— —————— ͦ ͦ————.——— — 8———. 4—
.
———“——— 4.=
———*—— ——ÿ
——— ——
Dgs. BRASMI ROT. ADAGIORVI
94 I. 4 Qui ſapit.in tacito gaudeat ille ſinu. Propertius item: In tacito cohibe gaudia clauſa ſnu. Idem.
Alter in alterius mutua flere ſinu. V— b bus di animi frundun 7 De amantibus dictum, qui ſecretas animi curas inuicem effundunt, quas alijs cælant tamẽ. C
L uſcu. quæſtionum libro tertio: Quoniam hæc plauſibilia non ſunt, ut in ſinu Laudeant
glorioſe loꝗ deſinant. Plinius Cæcilius libro ſecundo, epi ſtola prima: Quibus ex cauſis necel
rurhid ſumpta mutuo, qui in Odyſſeæ uiceſimoſecundo libro ſic ait:
EF Jun„en Xlge Aso. id eſt:
In tacito longæua ſinu preme gaudia nutrix.
Perinde dictum eſt in ſinu, quaſi dicas in pectore tuo, non in labijs, aut fronte, quibus pati
uulgus conſueuit prodere, quid in animi penetralibus occultat. Eeras non culpes, quod uitari non poteſt. vII
A ulus Gellius ſcribit, Publij Mimi ſententias aliquot, ad cõmunem ſermonem accõnod
tiſſimas, uulgo cicumferri ſolitas. E quibus hæc una eſt, quouis philoſophorum dogmateſ
brior:Feras non culpes, quod uitari non poteſt. Quibus uerbis admonemur, ut mala ſu
quæ nulla ratione poſſint, neq; declinari, neq; propelli, ſaltem animi æquitate leniantur. Necd
7
ud, tametſi uerbis alijs docet Euripides in Phœœniſſis, cum ait: Ad qενπνα ε ˙de. id eſt Toleranda fata numinum. Idem in eiuſdem tragœdiæ calce: b Ad)0 x Gedp Kvd yα Ʒνεν ε+ 3τα T& ꝙeνdp. id eſt: Mortalem enim neceſſe eſt tolerare fata numinum. SO y durc Ki 65 ενα⁴ἀελμηάν εαανοσιασ. id eſt: Naulli fas uitare malum ex Ioue rege profectum. b b Huc ꝑptinet& illud ſcitũ Varronis dictũ: V xoris uitiũ aut tollendũ eſſe, aut ferendũ ltemai gium, quod ſuo dicemus loco: i eν⁴e ενεο Qαeατap. id eſt: Ne contra ſtimulum calcitee Surſum uerſus, ſacrorum fluminum feruntur fontes. 1 Prouerbialis allegoria, qua quippiam præpoſtere fieri ſignificamus, legitimaàsq; rerumuin inuerti.quod genus ſit, ſi puer ſenem admoneat, diſcipulus præceptorẽ docere conetur, ſan imperare domino. Sumptum eſt adagium ex Euripidis Medea: A 90 rorα.σάιισ 1683„ Xοενσ Tοαι, xaœi Pin, noc dνταν τπσνιινĩ⁵έςer. Audσ,ον εωσ&σάηασ ⁸ευλαάσ, ded Odn er“ xisi deage.. Q uibus uerbis chorus indicat, priſtinum rerum ordinem inuerti: uiros iã dolis muliebibe uti, neq; manere promiſſis, contra mulieres, audere uirilia. Vſurpat hanc parœmiam Lucim in Terpſione, ubi hæredipeta deluſus Plutonem incuſat, quod ipſe iuuenis adhuc, mottey 3 eptus eſſet, ſuper ſtite lene, quem captauerat, idq́; contra naturalem ordinem. 38e- vn A 73 T5 einquit: Rurſus idem in Apologia libelli, ε† ι εέmν εεμέαεφ—ακοονντιοενι. 1073„u ———— Iamq́; illud, quod uine accieer 5* tlurſi ongeinit acech à ſcriptis tua nunc diſſcdetui * Mlaod un, ret, ut lurlum uerſus incedant flumina, cunctaq; pariter inuei entur, atq; in deterius recantarentur. Vſurpat& Diogenes Laértius in uita Diogenis C ci, narrans, quemadmodum Diogenes, ubi perinde quaſi dominus eſſ ſc 3 hero li mãdaret, ut quod erat iuſſus, faceret:atq; i merek⸗non lerme nnadarer, quod erat iuſſus, faceret: atq; ille prouerbio reſpondiſſet, ναο mνποεᷣμσνmMlu. At lcum, inquit, ægrotus eſſes ære tuo mercatus, utrum illi monenti pareres an iſtã adm
dum reſponderes,&ν—oraiu, Vlurpat& Ariſtoteles in Meteorologicis.Eodẽ aluſt No
Blus in Aeneide, cum ait:
mnis& Adriacas retro fugit Aufidus un Sn 1 us undas. Vbi Seruius admon 5 das
Odis ſic extulit: Quis neget arduis Pronos relabi poſſe riuos
Montibus, à Tiberim reuerti,
Cum tu coẽmptos undiq; nobiles Libros Panæti, Socraticam& domum,
Mutan
immaturam mortem eius in ſinu tuo defleam. Atq; ea quidem loquendi figura ui dan
Homerus Odyſſeæ libro nono
et ſubeſſe prouerbium de re, neq; ueriſimili, neque conſiſtente. uccui
Matrrelo pollictus Cum parls
Ad font Xante eetl
Saftinck fluminach
viilopt
Nteri dum
Turro
Nod Mo9
foa 78.
Ith apen Nam uini
Acj cordh
Multum? Cautus in Prouerbi rietem uen gandon extat abu ores amice inottan quietem? portatura Polymne d auro un Aquiden aurum ol 3uN Wk ddaig Maam Adres nänra Tenuẽ K 1f, Netum

CHILEIADIS PRIMAE CENTVRIA III.„5
Mutare loricis Iberis
n.„„.„ lürfeus an Pollicitus meliora, tendis: Item Ouidius in Heroidum epiſtolin:ꝛ: Driädunt ddn b Cum paris Oenone poterit ſpirare relicta b b im Qu 18 Ad fontem Xanthi uerſa recurret aqua.
quidem ogaen dab Xante retro propera, uerſæq́; recurrite ymphæ
lcatt ü Suͤſtinet Oenonen deſeruiſſe Paris Item Propertius: Fluminaq; ad caput incipiunt reuocare liquores. b Ad felicem inflectere parietee. kVxVI ubi aut. Ariſtophanes in comcædia, cui titulus Ranæ. belliſſimum uſurpat adagium, quod utinam in b deg jiteris dumtaxat extaret, non etiam in omnium propè mortalium uita. teſt. rara u* 1εο d9- Fd 666 munem Nod eX 19SSLe, u9 hrn noNG. xser AerG, NerNird Sp duT due. bs aimol nxa, n6s Sp Ev SG-oulc o. id eſt: mnimi nenhn Namm uiri eſt prudentis illud, 83 eedulan ea Atq; cordati, catiag.„ Wi2 — Gen ihda,d Multum aquæ cui nauigatum, ut Semper ad felicius ſe 8 Cautus inflectat latus... e Prouerbium autem ita cõmodius effertur: eòε ꝶ&uπνέέ⁶σe α ε α 5εeσν. id eſt: In felicẽ pa⸗ omerus Ochſleabn rietem uergere. Ariſtophanis interpres tranſlatum exiſtimat ab his, qui naui uehuntur: qui ſſ quando nauis alterum latus fluctu deprimatur, protinus in alterum tranſcurrunt, quod altius extat ab undis. Dicetur& in hos, qui cõmodi ſui reſpectu, ſemper ad potentiores, ac fortunati- lendũ eſſeaut ſa Ores amicos applicant ſeſe: ac quemadmodum muſcæ ad culinæ nidorem aduolant, reuolãtq́;, Necontra ſinäntt ita fortunam potiorem in amicitia, non fidem ſequuntur. Aut qui dum eſt anceps exitus belli. ontes. quietem agunt. Porrò ſimul atq; iam inclinarit fortuna, ut appareat, utra pars ſit uictoriam re/ ficamus leginigm portatura, protinusad eam adiunguntur. Hoc animo legitur fuiſſe Metius ille V ergilianus,& rceptotẽ docem Polymneſtor qui uictricia arma ſecutus, magis quam hoſpitij fidem, Polydorum obtruncat. ds. XL auro ui potitur. Huiuſmodi genus hominum eleganter notat idem Ariſtophanes in Pluto. Siquidem hic Chremylus iam diues factus, queritur ſeſe obtundi huiuſmodi ſalutatoribus, ꝗ aurum olfecerant: b 8. dᷣναααααα. de XA⁴ reεν ενσ᷑ηꝙ Qo1... 0 QH&ʃQο,ʃεενοσνQ‿εηυνα̈ναμαι ετιένmQπρπἀπm ν‿uU. icd eſt: b Nualam in crucem. ut res eſt moleſta, ubi itococos auertit uirosücimt Ad res ſecundas, demum amici prouolant. Eõòdem pertinet Euripedeum illud ex Medea: ſurpat hancpacnmlu narra qeiuy& ας o 2iG. id eſtſt“ od ipſe iuucnbtum Tenuẽ atq; egenum cuncti amici deſerunt. Antiphanes in progonis, citante Athenæo li. vj. uralem ordinen, u mi ℳ.*Qπ kA⁴,pg 6r3 KyG edo nandg, id eſt:““ a eu Ne tum mihi adſis, quando res cedunt male. (ofd nagfrütrni Interpres prouerbium ſubeſſe admonet, dici ſolitum in eos, qui tum amicorum conſuetudinẽ b alcripts tumuin deſerunt, cum in periculis uerſantur. Cæterum poẽtam uerbis in contrarium uerſis ad parcemi.
Kumina, andaunmn am alluſiſſe, quæ recte ſic efferri conſueuerit:
rtius inuih M O r7 1AuG 5r, Sſ MXGG. id eſt: Laertius inuta Ne ahe, e 1 winasellet watam Ne tum mihi adlis, quando res ſunt proſperrr.
lllet Sonnt Ad hoc facit& illud apud Euripidem in Oreſte: roð&inse — rersnib Ep wie auole i Pie QiXOνmνà οσσσι. imonenuipan Dülh O.T8, 8 l uop,2u Hic,r, äpt leteorobgici A* †% urde 5 ede, ocps ³e b6 ον. id eſt: Juuare amicos rebus afflictis decet.
Quorſum opus amicis, cum benigna ſors fauet?
mili, neque cnllan Siquidem ipſa per ſe ſufficit Rhamnuſia,
Volens ſecundis adiuuare fauoribus.
dem pocta propius allulit ad adagium in eadem tragcdia,niſi quod cathollcam ſententiam,
ackpræconesretulitt.
r 5G 6„s i 1dp dvroxx nud Se da niunes.3 wuris SnG, 5 .*.— 3

“
4* 3 3 3 3 4 8 1 15 1 I 1 1 ¹ 4 3 6 1 1 4 S 4 AI 3 8* 4 1 8 4 4 ¹ ¹ 8 b 8 4 1 II ¹ II 4 1 4 3 5 I 3 3 1 1 1 1 4p . I — 1 3* 1 1 1½ 1 4 3 1 ½ 4 1 8 I 4 3 4 I 3 8 3 1 4 * 4 1 3 3 8 4 1 z 3 † 4 1 8 3 4 3 öͤ 4 3 3 t I 1 A 1 3 3 3 E 14 E t h ö 8 4 4 I 4 1 1 4 4 11 3 1 1 1 1 4 4 I 4 4 4 1 4 8 4 4 3 4 1 4. 1 . A 1 1 3 4 1 1 I 4 11 1 2 3 1 1 1 1 1 5 1 1 1 1 8 1 1 2 f 1 8 4 17 L 1 † 4 1 1 3 1 7 1 . 4 4 1 1 4 5 1 1 1 1 3 4 1
4 ſ
44 1 II I 11 4 11 5 1 2 4 8
I
———
—
—
—
— 1 3 — ö—,—.—— —.*————— — ——— 8— 3 2
DEBS. BRRSMI ROT. ADAGIORVMN
9 6G 6— 3 GAℳ² 25 Ro: 7. id eſt: O Rp Tcοα᷑τ‿σαι τπτνινεε‿ι ενμν ερ◻ ‿ααν- 1
Nanq; id genus ſunt uſq; præcones, uti Feliciorum pattipn ſe ecomodemt. Incines. tãt demum hunc. qui ſit inter principes./ 4 Anurch temperet mſhchas publicæ. 3 Idem in Hercule furente: x a¹ ν ννηνάιυινν μν ⁶ ⁶ aroXcue dene L2uàSp 5 075 QiXoOf dusuxXSG1, Ou. id eſt: Cui res ſecundæ, huic nauiganti, quilibet Comes ire quærit, non item infelicib1ue. ‧“ͤ—⁄ꝝꝝ Huc pertinet, quod Ariſtoteles libro moralium Eudemiorum ſeptimo, prouerbiñ dictio dit, X5o'op Sueο εν Qeυνννεᷣυοꝓ. id eſt: Tempus indicare, quis uere amet. Tempeſtasena guit amicitiam, ac fucatos illos amicos detegit. b Amico amicus. 1 Quod eſt apud Terentium in Phormione: Solus eſt homo amico amicus. Donatusi cat eſſe parœmiam, atq; ita legi apud Apollodorum, cuius utiq; Phormio Græca eſt: u 2rS mνισν¶τrVꝛx¶ Liàsg. id eſt: Solus nouit diligere amicos. Ariſtophanes apud Athena A'N duc-ep AAe. 5 1 TS&ρμιάαιρνσν AMo, X, 3„ 2O E'ονσσ ᷣάusde, du A6o1 Ecu A6o. id eſt: At nil moror dicteria Amico amicus cum ſiem, factis:neq; Verbis modo, prodeſſe propoſitum mihi, Sed re ſimul factisq;. Ipſa figura prouerbiũ præ ſe fert, quẽadmodũ initio demonſtrauimus. Q uadrabit in eou nullũ officiũ refugiũt, modo gratũ faciant amicis. Huic affine uidet᷑ illud Euripidis in Meae B6εαο̈ x*εκ εοοτ εσπ ι‿αqďlνοσσ νᷣαμνα. icd eſt: Beneuolam amicis, rurſus aſperam hoſtibus. Muneribus uel dij capiuntur. XVII Q uod ſcripſit Ouidius: b Munera crede mihi capiunt hominesq; deosq;. Placatur donis luppiter ipſe datis.* Fuuipides in Nlddea uuſgi ſermone fuiſſe celebratum oſtendit, cum ait: ei,/JE d ωιπε σ Gou àꝓνG.. XSON0 è, Xeiaeap A5 AO-p,p Bporolg. id eſt: Donis uel ipſos dictitant flecti deos. Certe inter homines, mille dictis, luteum Præpollet aurum prorſus ac præponderat. b Lebre Dieerlooluh lnen etiam uſurpauit Plato libro tertio politiæ: vv 7 de éo. id eſt: Hum diuis flectunt uenerandos munera reges. b nde Senecaphlcoii dhaſaepophnheein referens, ait: Omniũ eſſe dulciſſimũ acc 71 In abula. 2 NM. Tullius in epiſtola quadam: Heus tu manum de tabula Maoit 1. 1 ehe Weu mus. Videtur aulac uacfendh auetn mannm gef abula. Magiſter adeſt citius Tp dicterijs. Alluſum aũt apparet ad Echionis nootiſiſſtase a, admonuiſſe, ut deſiſteretà leribs Is.Mulum aut apparet ad Echionis nobiliſſimi pictoris dictum: qui cum Protoge opus immenſi laboris ac curæ ſupra modi anxiæ miraretur, ait omnia ſibi cumm Illo pai aut illi meliora, ſed uno ſe praſtatæ i75Ai miraretur, ait omnia ſibi cum illo pariac diora. ſed uno ſe præſtare, quod manũ ille de tabula neſciret tollere, memotabiip cepto, nocere ſæpe nimiam diligentiam, Hacc Plinige ſu ula neſciret tollere, memorabiiſ beoere lepé nimiam diligentiam. Hæc Plinius libro xxxv. cap. x. Proinde ſiquandou monebimus, ut recedat aliquis ab opere, negocioue, quadiri UCa. X-E Olc jlu manüdetabula tollere. Peculiariteraut Socidue, quod in manibus habet, iubebimusiln enecgondee uleße premunt ſcus lacubrationes. ſemper aliquidadie b Pnere nende Plo maxime peccantes, quod nihil peccare conantur- 1 M. Tullius in Verrinis acxie 93Jatn togate 1145 4 un 1Alilus In Verrinis actionibus, adagij uice citat: Emere malo Guam rocare. Quoſei catum eſt, haud quaq́ gratis accipi, quo Sf uice cita Emere malo, quam rogare. Qu Pi, quod precibus emitur:imò nihil emi cliarius, quam 109
1
S=
0
onueniet in quoſdã ſcriptores, plus ſatis accuratoui
1
ufui pectand pelecllen tiquitus 4 u orili adeo ut ot gmter Er⸗ 1 4 1 XI videm, ul abessN
Prouet aut mean eium in
ltem Cice
Pe Ned) drabit: aui ubi Phala tiones,&
1 Sfain luntreten emolume gs mutua eca ſedi ptus etiat uoratur à tat arbitr. Kdepcn
Numint Ptapud nijcacſa uS ot, 3Zeno ter alia⸗ tiutco
Dlaut tatur& tes eſſe 3 cuniam
dtilimu

lit, cum ait:
rogãti datur. Durum enim illud uerbum ingenuis animis, rogo, nec inter amicos unq́; ex-
OCHILIADIS PRIMAE CENTVRIA I.„ pectandũ, autore Seneca. Tranſlatum à ueterum conſuetudine, qua uicinus à uicino ſup/ pellectilem cõmodato rogabat, quam ipſe fortè domi non habebat. Hunc autẽ morem an tiquitus fuiſſè, ex Plauti tum Aulularia, tum Rudentibus licet cognoſcerc.. L. Apuleius in Floridis. Neq; enim leui mercede emit, qui precatur: aut paruũ preciũ accipit, ꝗ rogatur, adeo ut omnia utenſilia emere Potüs uelis, ́; rogare. Idem innuit, obſcurius quidẽ, ſed ele/ ganter Græcis celebratũ prouerbiũ, quod alio reddemus loco, ai*να&ꝙ AXp EXAp, Ei Ac 0p T Xεννρ id eſt: Precare uicino, ut habeat, magis autem ollæ. Significat autẽ, optandum quidem, ut uicinum habeas locupletem, à quo queas utendũ ſumere, quod ipſe domi non habeas. Verum multo ſatius eſſe te ipſum domi poſſidere, quicquid poſtulat uitæ uſus. NMNManum non uerterim. b XXI Prouerbialis hyperbole: Manum non uerterim, pro eo, quod eſt nihil omnino laboro, aut mea nihil refert. Nihil enim facilius, quàm manũ uertere. Extat præter alios apud Apu
leium in Apologia magiæ: Quid de me, inquit, Mencentius ſentiat, manum nõ uerterim.
ſtem Cicero libro quinto, de finibus: Ne manũ quidem uerſuros fuiſſe. . Semper Leontini iuxta pocula. XXNII
8 8 d 8 0 3..„„ 2..
g'er Aedvrio Tsi ou αενααρσ, id eſt: Semper Leontini, iuxta crateres. In uoluptarios qua
drabit:aut in eos, qui ſemper ijſdẽ ſtudijs ſunt addicti. Leontini Siciliæ populi ſunt, quos
ubi Phalaris expugnaſſet, ne quando rebellionem pararent, ademptis armis, ad compota,
tiones,& uoluptates reiecſt 3uc hinc natum adagium, quod refertur à Diogeniano. (CSeliteus eiunnt. XXII
x espeie viseue, id eſt: Ceſtreus ieiunat. De famelicis& uoracibus dici conſueuit. Alij ma⸗
lunt referre ad eos, qui uitam innocuam agunt,& ab aliorum iniurijs abſtinent, nec ullum
emolumentũ ex ſua innocentia ferunt. Eſt enim Ceſtreus piſcis genus quoddã, quod reli/ ꝗs mutua deuoratione uictitantibus, unũ ab aliorũ carnibus abſtinet, ideoq́; non capitur eſca, ſed in limũ abdit ſeſe, atq; ibi perdurat,& ut arbitrantur nõnulli, limo paſcitur. Quin ca ptus etiam non alitur eſcis, aut ullo animante, cũ ſit acutis dentibus. Quin ipſe impune de/ uoratur à lupo, atq; ob id quia non ſit edax, parũ eſt eſculentus. In metu uero caput occu,/ tat, arbitrans, totum corpus iam eſſe tutum. Vnde& Ariſtophanes apud Athenæum: A&**⁴⁶—α α⁵ςσάη‧ επρ eπινι id eſtt. Num intus uirorum Ceſtreorum colonia
FEt apud eundẽ Diphilus: uesνꝶεòς& ε Tven uussie dναε, id eſt: Ceſtreus utinã eſſem, ieiu,
nij eauſa ſummi. Rurſum libro ſeptimo refert ex Anaxandride: rã ππισιαέφ ενπν ττεεννμαακνε
uus 1⅛α ts usic, id eſt: ferè incœnatus uſq; obambulat Ceſtrinus eſt ieiunus. refertur adagiũ
à Zenodoto, Diogeniano, Suida, Athenæo lib. Dipnoſophiſtarum ſeptimo, qui quidẽ præ ter alia complura& illud adſcribit, piſcem à nonnullis appellari ploten,& à congro deuora ti, ut congrum ipſum à murena. Theodorus Gaza mugilem uertit.* VXęXbiamci, ibi opes. b XXIIII Plautus in Cruento:Verum eſt uerbum, quod memoratur: ubi amici, ibidem opes. Ci- tatur& à Fabio prouerbij uice, libro oratoriarum inſtitutionum quinto. Senſus eſt, potio/ res eſſe amicos, ́; pecuniam,& ad uitæ præſidium plus habere momenti amicos citra pe- cuniam quàm abſq; amicis opes. Vnde& apud Scythas, autore Luciano, is habebatur ditiſſimus, qui certiſſimos& optimos amicos poſſideret. Verum ſiquis ad huius ſeculi mo res reſpiciat, adagium inuertendum exiſtimabit: ubi opes, ibi amici. Quandoquidem: Vulgus amicitias utilitate probat. FEt, b Illud amicitiæ quondam uenerabile nomen, Proſtat,& in quæſtu pro meretrice ſedet. Terra uolat. 4 KXXV H&r Iar, id eſt: Terra uolat. De re uehementer abſona, quæq́; nullo pacto fieri queat. Suidas hoc adfert exemplum, ν& υτs. Iulianus in epiſtola quadã prouerbij nomine re⸗ fert, mutato uerbo, ερασιαρυνν μεέσσνιν νεπφ/,d eſt: leuis terra quẽadmodum dicitur. Ada⸗ gium hoc) ad illorum affinitatem pertinebit, quæ retulimus alibi: eue mπανε, id eſt: lupiter or bus. Et. Nil intra eſt oleam, nil extra eſt in nuce duri. 1. b
—

——— 2 ————
——— 8 1
—
4 . 4 4 4 1 4 1 * 1 3 * 1 4 4 6 1 4 3 4 4 1 3 Hj 3 3 1 4 4 1 4 4 3 3 3 4 1 1 1 4 1 3 4 4 4 1 1 8 4 4 11 1 4 I v V 3 1 1 * 3* 8 1 3 8 3 3 1 88 ö 3 8 8 1 4 4 I II1 4 I11 1 4 11 1 1 f 1 1 4 3 8 4 8 3 1 11 1 ¹ I 4 3 ¹ 1 4 341 4 1 4 1 1 1 3 1 4 I B 1 1 4 1 4 4 4 4 1 1 4 8 1 4 4 4 1 4 1 1 8 1 . 1 1 8 4 4 3 — 4 4 4 I ö 1 4 1 4 1 1 14 1* 3 3 1 1 4 1 1 4 1 3 1 4 1 1 1 1 11 1 1 1 4 LIII 4 4 1 1 1 1 3 8 . 1 1 2 4 1 4 8 ¹ 83 4 1 4 4 3 3 3 4 1 3 4. L 1 I 2 4 4 1 1 6 1 A I ½ 3 4 1 1 3 1 I 11. 1 I 4 ¹ 4 1 4 1 1 4 4 4* 4 3 4 8 1 4 4 3 1 4 4 3 II 1 ö “ 1 11 1 1 3 4 3 1 3 1 4 3 4
,
4 3 B ———
rea quod in lliade Homerica nullum mali genus non recenſetur. Vnde ex hac doci pun rea
hementer cumulatis cõmod
5 DBS. ERRASMIROT. ADRGIORVMN lias malorumg. LLI .Se NSp, id eſtillias malorum. De calamitatibus maximis ſimul& plurimis. Propa 1 Aα 3 5 4—
8
tragœdiarum argumenta fuiſſe ſumpta, ſcut ex Odyſſea comcœdiarum. Eſt autẽ opu 2— 4. 2
bofum uigintiquatuor uoluminibus tis prolixam, lliade longiorem uòcan S/οσ dναννοεννα‿ αισσό τρν οGμάαααν
ver,
16- qc p, AurN e 8 arο᷑ de. id eſt: lliadem malorumpn
0.⸗. Se ibo 0 K 2uslve vDGd ESp NCG E PaeSeoleen noſtrã. Plutarchus in præceptis cõiugialib„d krs v NIGc X NC E Paßcha n
9
gFu, id eſt: At ille illorum Iliada malorum Græcis ac barbaris fecit. Vtitur d M. Tulli 1
epiſtolis ad Atticum: Tanta malorum impendet Ilias.. Lerna malotumn. LLpI Abous, id eſt: Lerna malorum, de malis item plurimis ſimul in unum congeſtu comulatis. Parœmiam Strabo commemorat, libro Geographiæ octauo ſcribens, Lena lacum fuiſſe quempiam, Argiuorum ac Myceneorum agro communem, in quem en
paſſim ab omnibus purgamenta deportarentur, uulgo natum prouerbium Atuf zenühit ſtL. erna malorum. In hoc lacu poètæ fingunt hydram illam ſeptem capitum confütt quam Hercules igni Græco confecerit. Eam a utem Hydram Heſiodus ſcribit, ex Echit & Typhaone prognatam, alitam à lunone: nimirum in odium Herculis. Zenodotua locum quempiam fuiſſe in Argolica, in quem cum omne ſordium genus promiſcue coi cerent, fœtidas inde, ac peſtilẽtes nebulas ſolitas exhalari. Quanquam rectius autumat adagium ad Danaidum fahulam referatur. Nam ferunt Danaum quinquaginta iuuas Aegypti tlios, quibus totidem filias ſuas collocarat, omnes eadem no cte trucidalſe, am horum capita in eum locum fuiſſe congeſta. Hinc ortum eſſe prouerbium. Neq veron gat fieri potuiſſe, ut contumeliæ cauſa, in eundem locum, in quo capita compoſueratjiti rit& purgamenta comportari. Itaq; quoties hominem ſignificamus uehementer infaman
atque omni turpitudinis genere contaminatum, aut cœtum hominum peſtiſentii, qn
iq; ſentinam& colluuiem facinoroſorum, recte dicemus, Xενννέφν αHνꝶ,ενι[ id eſt Lernammm rum. Apud Heſyſichium Cratinus comicus, theatrum quod ex uaria mixtaq́; homin colluuie conſtaret, ⁊tνπννηνν Gεᷣα εν appellauit. Vn
Muuremalorum. b XVIL
Ka⁴ι⁵υνς μάαάνναid eſt: Malorum mare, dici ſolitum de calamitatibus immenſis& ompii-
nis, inde ſumptum quod mare res quædã eſt infinita, uel quod infinitis erumnis abundi qui in eo uerſantur. Euripides in Hippolyto Stephanophoro:
KanS&,.dαοα τπνυι⁵ϑ 1νι,
To ι o r01 uveA dAp. id eſt: Tantum malorum pelagus aſpicio miſer,
Ynqde enatandi nulla ſpes alluceeet. Plautus in Aſinaria, meretricem& lenam, mare uocat, tanq́; omnium autores calamitai
Mare, inquit, non eſt mare: uos eſtis mare acerrimum. Aeſchylus in ſupplicibus: Ka⁵ρ mςↄένριιQ νι εωάα̈Gα J πενιμάνεa 1 A*½&ASvO AAOL N Evrroßop. id eſt:
Agmen malorum fluminis ritu ingruit, b
Velutiq́; pelagus altum, ita ut fundo uacet
Nec ſine periclo nauigetur maximo.
Bonorum mare. b II
„. 8.*1 j u Dicitur& diuerſam in partem,&*, Sa, id eſt:B onorum mare, de magnis â
litatibus. Vel quod ipſum mare miniſtret innumerabiles 6
. 1,. r 2ce terum, puta piſcium, gemmarumq́;: uel quod ampliſſimum, profundiſſimumq́; Ka
. 1
‧
luminibus uix abſolutum. Vnde& quamuis orarionem plus t, ut eſchines aduerſus Demoſthene. ra’ra A in, ,A⁴αmQηνισαπένο mAτ⁊ι n9, n S e T A)p 3, 8 52. 1 is dictis des ſcribæ legendum tradit, prolixius quidem Iliaden Lohe Xeyp. id eſt: His dictis decretum ſcribæ! ge auin di vro ag ae 1 aben nius autem uerbis ijs, quæ dicere conſueuit. Euſtathius imertit adagioneè ad hune moii — 3 2 2„. 2 4 .2eoν,α ◻νερo.& 10e 1lg⸗ b Gereha bdhn hæc omnium bonorum Hlias. Syneſius in epiſtola quadam ad fratem,5 FAGG ανιmννmðάνμτσ nsęitsx ab τκρν εμμυm, id eſtIn ſumma, malorum llias circumſtetit uii
C
owouiß apadku Ot uohhas. Me mulcl Thelaur Pxtat inte cuiih Thehun Viurpaul Vnde eſ cerlunt, riter reco
1„di ctas dape ſtas nec Kp, F't!cTer Nobis d Sine frau a gaahe Vtagmi
Rucſum
ANolg y Venille Verbac vhec purh Imo ſenit Iludta tamolat coclend queid ongio emmne bonor teoflic
J'yas celonit deripot⸗ dlle olo Geuoce klinofe cieate pt hucuqd ulus ſp Contem
1 ates rum eii Ore tra
Ua

imis ſmulin unon 3 Draphix ochauo ſin agro communen, n natum prouetdium 4.
illam leptem qpia
tram Hesodss ſch odium Herculis 3 de ſordium genu n
i. Quanquam tinn
Danaum quinqupn
nes cadem noce tui m eſſe prouetdimſg
vin quo capita canns gnifcamus uehenons œtum hominumdit 8,Xi uxdp dclm auod ex uarid micjt
1 alamitatibus immadit quod infnitis mms
horo:
3 omnium aute
Accchylus in liplie
OHασ νεας 3 ſ K.⁴. Kœnn pduo.
Vt agminatim cuncta tibi fero bona.
Imò ſenilium ferat, qui ad uos malorum aceruum. Alluſit autem ad ſenectutem illorum iam capulo uicinam. Nam πνα genere fœminino
CHILIADIS PRIMAE CENTVRIA MII.
ut nec exhauriri poſſit, nec redundet unq́;, cum tanta fluminum uis in ipſum influat. . Malorum theſaurus. XXX
0 1⁵απνο‿ xπανιενd eſt: Malorum theſaurus. Ad eundem modum inuenitur cum alibi, tũ
apud Euripidem in lone: b Ol Aονεαμέεα ασ̈αννσ d O2vuro KAndp. Me miſeram, ut ingens panditur Theſaurus, ac penus malorum. b
Extat inter Græcanicas ſententias huiuſmodi ſenarius.
1508 66 ic eſt:
Theſaurus eſt mulier malorum, ſi mala eſt.
Vſurpauit adagium Plautus in Mercatore: Tu quidem theſaurum huc apportaſti mali.
id eſt:
VYVpnuqe eſt& illud crebrius in arcanis literis: Theſaurizant ſibi malum, id eſt, colligunt, ac-
cerſunt, quaſiq; reponunt. Siquidem theſaurum proprie uocamus, rerum utilium uim, pa-
riter reconditarum.
Böonorum aceruus. XRX Aε⁴ερ σωνε, id eſt: Bonorum aceruus. De opibus ingentibus. Vnde& frequẽter extru/
ctas dapes, extructas opes,& cumulatas opes pro copioſis legimus, tanq́; aceruatim cõge/
ſtas, neq; pondere, neq; numero, ſed ipſo cumulo infuſas. Ariſtophanes in Pluto:
HA) Y, S69 d' Tld d,a,
E's.ꝙεꝙταάν se, ou-eS dMNXOSE,p. id eſt:
Nobis domum aceruus influit P
Sine fraude, nemini patrata iniuria. ldem in eadem fabula: (g&.„αοᷣα ονννά ⁶ἀemęναάανσσν σ †ένο. id eſt:
Rurſum in eadem fabula per iocum in malam partem fiexit, AXNOIG&uD, Jο 7 Audp Suaιννν EXoOvTa. id eſt:
Veniſſe narras, qui ferat pecuniarum aceruum. Verba chori ſenilis, cui Carion ſeruus iocans, ita reſpondet:
ne Buri 04 A,νο ειυν ᷣ εXαourα ̈ιν⁶‚.
id eſt: b
tumulum ſignificat ſepulchralem, oνde genere maſculino cumulum atq; aceruum. Proinde
conſentaneum eſt ſeruum eius uocis ſyllabam data opere perperam pronunciaſſe. Hæc at⸗
que id genus alia, tum fiunt uenuſtiora, quemadmodum iam ſæpius admonuimus, ſi paulo longius à ſimplici ſenſu detorqueãtur. V eluti ſiquis dicat in alijs oratoribus, alias atq; alias eminere dicendi uirtutes, in M. Tullio uno rρñ eᷣντι εά⁴υά⁸οεννς οσeοꝶνν ευυε, id eſt: Omnium bonorum aceruum eſſe. Reſipiunt huius adagij naturam illa Ciceroni familiaria, cumula, re officijs, cumulatiſſime ſatisfacere, cumulus meritorum. . Bonorum myrmeciaꝗ. XXNXII A'ακαρ ενιιμ ικᷣο, id eſt: Bonorum myrmecia: de immenſis opibus. Nam myrmecia Græ ce ſignificat cauernam, aut agmen formicarum. Quanquam ab illis formicis ſumptum ui,/ deri poteſt, de quibus meminit Plinius libro undecimo, capite triceſimoprimo: quas ait
eſſe colore felium, magnitudine luporum Aegypti. Eas in ſeptentrionali Üdorü⸗cii Dar/
dæ uocentur, regione, aurum è cauernis egerere. Erutum hyberno tempore, Indi furantur æſtiuo feruore, conditis propter uaporem intra cuniculos formicis, quæ tamen odore ſolli
citatæ prouoſant, neq; non raro lacerant, quamuis præuelocibus camelis fugienttes. Atq; huc uidetur reſpexiſſe diuus Baſilius, cum ſcribit ad nepotes, quicquid ultra neceſſitatem ulus ſupereſſet, ſiue id eſſet Lydia gleba, ſiue formicarũ auriferarum opus, hoc magis eſſe
contemnendum, quo minus eo eſſet opus. Quanquaàm nihil prohibet, quo minus ad no/ ſtrates formicas referatur, non ſolum propter innumerabilem agminum multitudinem, ue rum etiam propter genuinam quandam animantis in accumulando penore induſtriam ore trahentis quodcunque poteſt, atque addentis aceruo, quẽadmodum ſcripſit Flaccus, Qua quidem ex re factum opinor, ut antiquitus formicarum cœtus opulentiam porten/
derit

—
1 4„ —— 8 5—* 3. ——ͤö—
—— 2—y——
aoo DES. 1 e. Arewinoaem ennheo rne Zne depuee Sute Phrygio cum puer eſſet, dormicue daafa rT dewat in Encomio Ptole u . fore pra dictum eſt. Quod euenit. Huc allulit 4 eſt 66 emaxi wdp I TASrO Rei ncxvrai doyiyran. fcl elt⸗
rRASRI ROTERHODAMIADAGIORVA
— 2 83.— 4 3 um 4. Nec ſecus, ac formicarum ſemper F pperant P.ene Diuitiæ ſunt extructæ. em 64 Ser: M u,εεμ dri o E dε τεον. id-efi: Formicæ numeroq́; modoq́; carentes
turbam hominum frequentem ſigniſicans. Huic affine generi eſt quod Plato libroꝗ n,
pub. nono,„ SoSp ⁴‿‿νdixit, id eſt, uoluptatum examen,& Socrates apud Plar . 2.... chun Cheronenſem, aεεrνν οσαμαιν ο id eſt, uirtutum examen, pro turba numeroc; ium
ſo. Porrò locus quem adducit Plutarchus eſt in Memnone Platonis. Conſine eſt his,quo
‿
idem adducit in Cratylo, ναινιυ‿ ocias, id eſt:examen eruditionis. ltem quod apud Athe naum libro octauo Alexis ſcripſit in Pamphila. aęεενκέα‿τινν τι ε⁵εdε, di ro mußeezap So dad0s, id eſt:appoſita menſa eſt, plauſtra deinceps intulit bonorum.
4 Dathus bonorum.. XKNI A80οκνανꝓꝝά id eſt: Dathus bonorum, in eandem ſententiam dici conſueuit. Eſtaui
DPathus Thaſiorum colonia, iuxta Strymonem cũ alioquin opulenta ac florens, tũ qn . 2—9 9 22 2.. ₰—.—.. habet, etiam auri uenas, ut hinc in prouerbiũ abierit, 4⁶αο νεεε id eſt: Dathusbonan
de conferta rerum opulentia..* Thaſſus bonorum. XXXIII 0ν νκ6νιꝓi, d eſt: Thaſſus bonorum. Similiter natum adagium, nempe à loci fenii tate. Nam T haſſus inſula eſt iuxta Thraciam. Tenodotus huiuſmodi quandam fabuln refert, Calliſtratus orator demigrans Athenis, perſuadere conatus eſt Athenienſit uamn gionẽ quæ ex aduerſo erat, incolerent, multa ſplendida de eius feracitate iactitans,& qui auri uenas haberet,& quod glebam optimam. Denique in ſumma, inquit, Thaſſus bom rum eſt. Hinc in uulgi ſermonem abijſſe, Iοεασς⁵σ νχακέν id eſt: Thaſſus bonorum den qui ſplendida pollicentur.. Hoſtium munera, non munera.. XXN Priſcorũ ſuperſtitio credidit, obſeruanda uel maxime munera, à quibus, quo animo m
terentur. Propterea quod quæ darentur ab ijs, qui nobis male cuperent, exitio plerunq iſſe conſtaret. Ita ut fuit pyxis illa fallax, per Pandoram à loue Prometheo miſſa. Quenii
modum fuit& ueſtis, qua Medea nouam nuptam laſonis donauit. Rurſum ueſtis iilagqi Deianira miſit Herculi. Prouerbiorum interpretes exiſtimant hanc parcœmiam, ex hiſinn natam, quæ refertur apud Homerum, lliados libro ſeptimo. Narrat autem Hectotem Aiacem inita amicitia, dona inter ſeſe permutaſſe, atq; Hectorem Aiaci donaſſe gladium Aiacem Hectori dediſſe baltheum:deinde pariter ambobus ſuum munus exttio fuiſſes quidem Aiax uictus ab Vlyſſe, cognitisq́; ijs, quæ per inſaniam tum dixerat, tũ fecerat,& dem gladio ſibi necem conſciuit. ltem Hector per occaſionem balthei occiſus eſtab Achl
le iuxta muros Troianos. Adagium refertur apud Sophoclem in Aiace Maſtigophom ſed ita refertur, ut non ab Aiace natum, ſed tanq́; uetus iam tum ab eo uideatur uſurpan
Siquidem is poſteaq́; mori decreuiſſet, execratur eum gladiã, qué quondam ab inimicii mo dono acceperat, eumq́; ſibi fuiſſe inauſpicatiſſimũ ait, neq; quicquàm omnino poſt feliciter apud Argiuos ſucceſſiſſe. Deinde ſuſpicionem hanc uulgato dicto cõfrmars,u A'AX kS AMe p HoT& ⁴νοιπν b EXSSS&d εα J'α, ué uAAo. icd eſt:
Quin uerum id eſt mortalium prouerbium,
Non eſſe dona, dona, quæ ueniant tibi
Ab hoſte, uerum inauſpicata ac noxia.
Hac de re fertur& epigramma Græcum huiuſmodi:
F xro⁵ A!A. ν ic G braενμνένκτον N&²ας
2er.«⁴‿ροεενον½ 4 Xdęνν die Idνα⁵ρ‿ 7— aci 3 id eſt: b Niaci datus enſis, ab Hectore baltheus Aiace
† 1. Clola
mum
. Hecto obros 6 4 E Xd9 At ta al uxſt fuchpec ricem al 1aus v Lædit lul Heruiuso kalemchr Dardanii De gadi impium nent ne 40yop Ta Ab hoſte *Seoig Difiſus! prouerbi pta tdiu re munus quod Di Oi SAAoL- ni 9¹ Donare Ne ſtult Tüulo a Quadra exeunt it & mime Gdo oh admon
Oec tum eſſ nis app rus dix libet acc perſeg teuulgo pollm; doram p picbin odairne
Lodlan oimn E barim
dlnu umt rgo to 108, gn obſcur liquot

tum achgium enge tus huiuſmodi ounned. rre conatus eſt äthena
eius feracitatenäin in ſumma, inqui T 9„ id caTmaſwim
a. munera dquboignn male cuperent ec àloue Prometheomil nis donauit. Rurunabi imant hanc paransai imo. Narrat aotnt lectorem Aiaci chuni obus ſuum munuati Gniam tum dixcrxji onem balthci ocdnn odem in Auc un tum ab eo uikse Ladiũ,quẽ quon a⸗ t noq; quicquam mer ancuulgato diꝗp e
CHILIADIS PRIMRAE CENTVRIA
Hectori, utriq; ſuum donum erat exitio. Ouro 22 XD5 Aurourvςα ε⁵☛☚☚πνι fᷓe‿εα E'p XGνντ εοσỹ⁵μναρν αορααμέεε. Atq; ita ab hoſte hoſti ueniunt letalia dona,
Quæ ſtudij ſpecie fata necemq́; ferunt. b b Huc ſpectat& illud, quod apud Euripidem Medea recuſans laſonis xenia, tanquàm per, niciem allaturaa: Xaus xr ν‿ε, inquit, Sσ Ʒυνσφ du LX. id eſt: Lædit, iuuat nil improbi munus uiri. Seruius oſtendit& Vergilium huc alluſiſſe, cum ait in Aeneidos libro quarto: Enſemq́; recludit 3 Dardanium non hos quæſitum munus in uſus.
4
11fI. vos Rurſum ex alio quodam epigrammate:
id eſt:
De gladio loquitur ab Aenea relicto, quo Dido ſeſe confodit, quem Aeneam hoſtem,&
impium eadem uocat. Huic adſcribendum loco, quod arcanæ ſcripturæ prouerbia admo, nent, ne de inimico reconciliato ſimus ſecuri. Item prouerbialis ille ſenarius: 3
A6 pο ½ έαακενᷣ νπνσν ε+ννσα☛O☛SÿGB ͦ icd eſt: Ab hoſte dicta, ne unqᷓ́; amica duxeris. Et alter huic ſimilis: F'MX S076 RK SG A O Rp r6o9016 Hd el.
id eſt: Diffiſus hoſti, nil feres unquàm mali. b Prouerbium accommodari poterit etiam ad illos qui pauperes munuſculis quibuſdam ca/ ptant diuites, ad eum modum liberalitatem illorum uelut elicientes. Neq; enim hoc eſt da, re munus, ſed flagitare. Vnde Plutarchus in commentariolo, εεν α τπ& αραν, probat, quod Dicæarchus Archelao dictum ab Euripide putat: 1 Od PXOAuι νπ‿ε oενντςνςπ̈ρd ⁵tvννe Md&⅜ν ⁵οαια ενέ/ν, I Scoug, dp dondi. Donare pauper diuiti uelim nihil, Ne ſtultus habear ſcilicet, ſi muneris Titulo atq; ſpecie, dona uidear poſcere.. Quadrabit& in eos qui per artes magicas dæmonum utuntur obſequijs. Nam ea demum exeunt in perniciem utentium:& in hæredipetas: poſtremo, qui quouis officio captant, nõ ex animo ſed aliud ſpectantes. Itaq; mutatione uoculæ, nouabitur parœmia: nempe hocpa cto. koο⁴αμϋõᷣꝶαερα.& erir ⅜ εοσόά Sωππνσ. Deniq; ronrd ddα αννα quemadmodũ admonuimus in operis initio. 83 b Dauus ſum, non Oedipus. XXXVI Oedipi ingenium ſcite proponendis, ſimul& diſſoluendis ænigmatum ſcyrpis nobilita- tum eſt, propter diſſoluta ſphingis problemata, adeo ut in prouerbium abierit eius nomi,- nis appellatio. Velut apud Terentium in Andria: Seruus diſſimulans intelligere, quod he rus dixerat: Dauus, inquit, ſum, non Oedipus. Id quod commutato nomine poteſt ad quẽ libet accommodari:Paulus ſum, non Oedipus. Antonius ſum, non Oedipus. Quin ipſa per ſe figura prouerbialis eſt, poteſtq́; ad eundem modum fingi ex quauis uel perſona, uel re uulgò nobilitata. Vt qui poſſim hæc omnia meminiſſec Petrus ſum, non Lucullus. Qui poſſim tantis ſufficere laboribus? Nicolaus ſum, non Hercules. Qui potero rem tam duram perſuadere: Ricardus ſum, non Cicero. Sed Terentiano dicto ſimile eſt illud Euri⸗- pidis in Hippolyto coronam geſtante: lalt e S id elt:
Od Aένταε ευιπά τμασφρσνννναννmφρο. Non ſum augur, abdita ſcire uti queam palàm. Itidem in Hecuba: O Ur sεꝙtνα αμμέασνιννσ σ ά 1i A iteen E'E Soàuαι οσι OoTd HsArp. id eſt: Diuinus haud ſum, nec niſi audiero, queam Viam tuorum noſſe cogitatuum. IB. E esun Ergo torqueri poterit in eos, qui de induſtria loquuntur obſcurius,& am μοασισ, aut in hos, qui uel ob imperitiam, uel ſuperſtitioſam incognitarum uocum affectationem, ſtilum obſcurant, ac uate magis egent, q́; lectore. Cuiuſmodi fuiſſe Heraclitum tum Plato locis aliquot, tum Ariſtoteles rhetoricæ artis libro tertio teſtatut, additq́; eam hominis obſcuri⸗ 4 i 3 tatem
id eſt:

———— ——
—
—
—
—— ——— —.
—
1 1 4 8 8 — 8* —— 4 2————— ———————————— ———ͤͤͤͤ—— 2 3.———— —.—— ——— 1———————— ——————y,—ͤ——.
6 M 8 1“ .— 1. 1 2 4——— eee ————— 9 ———————————... — ät ww hieh— 2——..——— ———— 2—.——.———————— —.————— 8——————.——.————— ——— ·—————————————.——— —— 2——— 7————————— — 2———,——————————————.—— 4 —————————ä¼————— ——————————— 3 —————— 5————————— 1—.— 4 ——— ee. 5——————————— 4— ————————— 2—..— 5— .„————————————————— 8 3— 3—— 3——— 3———.—— 2———— —— 4————.*————— ———.—————— 2 4— ———————.———— —
— * 1 —— —————— —.——— 3. 8* ——-——
A—————=.
DES. ERRNSMI ROT. ADRGIORVM
oiti uerborum compoſttione fuiſſe profectam, cum incertum eſſet, unoni
em. ex anci.. 1 Kuenaifönod Ellet referendum, ad ſuperiorà ne, an ad ſequentia. Proinde ad huius inteli
endos libros Socrates Delio quopiam natatore opus eſſe dixit. Ad quod alluden W, tialis ita iocatur in Sextum obſcuritatis affectatorem b Non lectore tuis opus eſt, ſed Apolline libris
Iudice te maior Cinna Marone fuit. Eundem Heraclitum cum uam Laertius ſcribit eum p app
. ic eſt. fa. 1. re œxõriwop, id eſt, obſcutrta. 8 3 Finem uitæ ſpecta.
10²
hiloſophum, ſi quando libeat, oratione luculentiſſima uti,
XXXVII
Etat apud Herodotum hiſtoria longe notiſſima, quemadmodum Solon Croſot ſponderit, nemini competere nomen beati, niſi qui feliciter uitæ curſum peregiſſet. Quni
referens Iuuenalis: Quem uox‚ inquit, facunda Solonis Reſpicere extremæ iuſſit ſpatia ultima uitæ. Hanc ſententiam copioſius extulit Sophocles in Oedipo tyranno: 25s Juwrop Jyr, eivli did XVTic, 19, 4. HAακν̈ ↄευσνισανσσνd ANdè„ 2n Si de ig d TEHεμ τπ Bis xe,do Adep SA-SLvp T*.d. id eſt: Itaq; mortali, ſupremus ille fatorum dies Vſq; reſpectandus, ut ne quem beatum iudicet. Quin mali nihil uniuerſum paſſus æuum exegerit. Eandem paulo diuerſius idem extulit in Trachijs: A ts XIO u aveie Q ⅞ buN d,o⸗ B5, r5d Rp O dvo* 1⁶, Sur kr S6, ur er g. id eſt: Vetus inter homines extat hoc prouerbium, Haud poſſe quenqᷓ;, quempiam cognoſcere, Bonus an malus ſit, ante quaàm fatalibus b b Defunctus annis, ultimum obierit diem. Conſimiliter Euripides in Andromache Xpu ονmOηᷣ‧ ½ obdEr 6ABIop SHoröp neip A Jovd‿ᷣτ, Tld euTaiα πμναη. id eſt: Ne quempiam pronuncies mortalium Vnquam beatum, citius, atq; mortuo
Illo, ſupremum uideris uitæ diem. lIdem in Troadibus: T déô Kvdℳ0 p, M Xdv vορμλεσ⁵ tuντμεμ‧ πρόνν αφeφν‿ Tdu;. id eſt
Ne. quempiam horum, quos benignis flatibus
Fortuna prouehit, beatum enuncies b Prius,atq; uita exceſſerit feliciter. Eandem repetit alijs uer bis in Heraclidis: T vlis röx 8 5orole dαεσ AμmQηιν Vare A⁴M,p,
r0p Errox douodra us 3Od, ri Ap
6
Oovανυνσ 1 Ti, Ge cpiαμκεεο ruαν. ideft. Cæterum hoc rerum ſtatu
Mortalibus denunciat palam omnibus, Docetqʒ, ne qui proſperis ſucceſſibus
Vti uidetur, hunc beatum exiſtiment Prius, atq; demigraſſe uita uiderint Vſq;ades ſunt mutabiles rerum uices. Ouidius in transformationibus Ric extulitt Sed ſcilicet ultima ſemper
Expectandan dies homini eſt, diciq́;ʒ beatus Ante obitum nemo, ſupremaq́; funera debet.
ſuo uitio, Iouiniano diuus opprobrat Hieronymus. Qun
areat ex induſtria affectatam obſcuritatem, adeo ut diſcipulis etiam ſolitus ſt præcho
Qit
0
Quin ho loter( mifcab modius G nulliputa meloraſ tare non milem tel nouari la dop gaclg uemadt uanqu uerbialen pro ſicail ſecundis ſent ldem bus,hoce Huc reſp Hac non Quin eb de Towharr naturalia uuit iame pidis ort 1 ſerrt Squiden Poſterio Verbaſu lionis po rW de AS KaT!- Faum 5
Coriige
Prou Tyaxran, d ge, kleupe
erentit iure ilcet diantde dender
petatb z Kum eſt
queas f

ter Eurhilai ein
roadibus
alip uerbisin-ias
uuit iam deſinere mirari,& ad meliora conuerti. Porrò prouerbium uideri poteſt, ex
——/.. 75» XAA/7 Seð qsu, ετπωααναι α'XIG du 5 7 GAℳ. 5 2.
CHILIADIS PRIMAE CENTVRIA 111. Quin hodieq́; paſſim omnibus eſt in ore, ab exitu rem ſpectandam eſſe.— Poſterioribus melioribus... 4 XXXVIII Inter Græcanicas parœmias refertur, G&†⅜έέον α&e νQνρνιν id eſt: Alteris melioribus. Quo ſi- gnificabant ea, quæ prima experientia parum bene ſucceſſerant, ſecunda nonnunq́; com/ modius euenire,& prioris conſilij erratum, poſteriore conſilio corrigi. Quod quidem nõ, nulli putant à ſacris ortum, in quibus ſi prima uictima non fuiſſet litatum, iterabant ſacrũ,
103
meliora ſperantes. id quod ſatis indicat leno Plautinus, qui ſæpius V eneri cæſa uictima li-
tare non poterat. Plato libro de legibus quarto uidetur ad talorum iactum, aut luſum cõſi/- milem referre. Propterea quod non raro ſit, ut cui luſus incommode ceciderit, is deintegro nouari ludum, atq; iterari poſtulet, ſperans fore, ut iam felicius ludat. Ait enim. umεν p oc dp qxœσ d4. A⁴⁵ιοανσ,&&ο& I a Xn TᷓGr⁵ενον E&vαη οαμάeνiσ e, id eſt: Rurſum igitur, AernadtnOchumn ludentes dicere conſueuerunt, ſecundis denuo melioribus repetamus. Quanquam& hoc loco rσον referri poteſt non ad luſum aliqué, ſed iocum magis pro
uerbialem. Sed interpretamento priori ullius ad ſtipulatur, qui ſecũdo de diuinatione li⸗
bro ſic ait: Quæ eſt autem inconſtantia deorum, ut primis minentur extis, bene promittãt
ſecundis? Idem in Philippicis: Poſteriores enim cogitationes, ut aiunt, ſapientiores eſſe ſo⸗, lent. ldem ad Qu. fratrem: Ego uero nullas ꝗeureνοα νονisc, habere poſſum in Cæſaris re bus.hoc eſt, nulſum idoneum reperio conſilum, quo ſuperioribus malis poſſim mederi,
Huc reſpexit& Dauus ille Terentianus, cum ait: 3 Hac non ſucceſſit, alia aggrediamur uia.—: Quin eõdem alluſiſſe uidetur& Ariſtoteles primo ani uer& rà quomd libro, cum ait: A1 A d1 Touravioν E 75&d Aν‿( τππνι Tro⁵οεαάmν&.‿οεπληνντννσαι. Loquitur de his, qui cauſarum
naturalium admiratione prouocati, accedunt ad philoſophandum. Quos cauſis utin 1 uri⸗/
*
pidis ortum tragœdia, cui titulus Hi A? deurεναανν σοid ee ꝓᷣέαετανασν. Siquidem ſolet mortalibus prudentior Poſterior eſſe aliquando cogitatio. b b Verba ſunt nutricis ad Phædram, quaſi recantantis, ac palinodiam canentis ſuperioris ora tionis, poſteaq́; uidet eam de moriendo cogitare. Reſpexit huc& in ſupplicibus: rA dp dααισμ p r A ⁴mμε—X9 4 AG ,, dS σσ tεꝓ,ννμέν̈ ðᷣð¶ x/. b Aicv ux LeSip. id eſt: In ædibus ſi quid parum recte eſt, licet Corrigere poſterioribus ſentẽtijs, At non itẽ æuum. — AQAQAddum eſt.“ XXNIN Prouerbialiter his uerbis etiam hodie deſperationem ſigniſicamus, actum eſt. Græci wĩ Tνοπκπιασα.Euripides in Hippolyto coronato: W. id eſt: Eheu, peracta res, hera occidit palan. b b Terentius in Eunucho: Actum eſt, ilicet periſti. Donatus exiſtimat, actum eſt, ſumptum à ĩure, ilicet à iudicio, periſti à ſupplicio. Nam hac tria pariter uerba, incremento quodam in dicant deſperationem. Quoniam autem fas non erat reſcindere iudicum ſententiam,& ea dem de re bis iudicium adipiſcier, ut ait Terentius, uulgo receptum eſt, ut de negotijs de⸗ ſperatis, actum eſt diceretur. Etiamſi poſtea repertum eſt, ut quidam per iudicem in inte, grum reſtituerẽtur. Aut certe ideo dictum eſt, actum eſt, quod quicquid peractum eſt, hoc iam infectum eſſe non poteſt, iuxta prouerbiales ſententias, quæ teſtantur, ne deo quidem pPermiſſum eſſe, ut quod factum ſit, efficiat infectum. Plautus: Niſi quid rei præſidium appa ras, acta hæc res eſt. Certum eſt moriri. Dicimus autem uel abſolute, actum eſt: uel cũ adie⸗ ctione quapiam huiuſmodi:Actum eſt de repub. Actum eſt de tuis omnibus. Actum eſt
ppolytus coronatus:
Xp BHoroe id eſt:
de rebus humanis. Actum eſt de tua ſalute, ni uigilas.
b b Rem factam habere. b Le.
Huic penè diuerſum eſt illud, quod aliquoties apud Martialẽ legitur: Rem factã habere
Pro eo, quod eſt certã& indubitatã. Siquidẽ promiſſa parum certa ſunt. Verum ijs demũ queas fidere, quæ iam præſtita ſint atq; exhibita. V elut ad Procillũ. Tu factam tibi rem ſta⸗
b i † tim puts

——— 1 ———
4— 2-* 1 4—— —.— 4———.—————— 8—————.— .——————.————— ——————— 3— 8— E—————————————————— 5 3 ——y—————— ꝗ——— 2—————jjyyy 2 .————,.—————.— 2 8—————————— 2— ————————.——— ¹——.— —————.——————————— ..——
— ÿ,
4——— ———— ———„—— ———— ——— ——— ¼¼,
—————— ——— ——
— ——— 3.
104. DES. BRASMI ROT. ADAGIORVM tim putaſti. Rurſum: Iam te rem factã Bithynice cdi habere Rem facuã dixit quagi promiſſa m, ſed paratã atqʒ abſolutã. Vnde& argentum 3 umn dieime, nõ rude, ſe 3 boratũ, ac cœlatũ. Aut reſpexit ad morem iuris, iuxta auf ixit Lerentius: Facta tranka omnia. Quoties in contractibus adhibetur, quicquid ad legitimãà conuentionem perina Fumos uendere,
Nimis quàm elegans adagium extat apud Martialem, fumos uendere, pro eo, quodel
—
principum beneuoſentiam, fimulato cõmendationis officio, per occaſionem famillaritati tecio uendere. Nam fumus initio quidem magnum quiddam eſſe uidetur, uerum euana
ſcit ilico. Martialis carmen hoc eſt: Vendere nec uanos circum palatia fumos:
Pplaudere nec Cano, plaudere nec Glaphyro. 1 Vnde& præſtigioſam rerum magnarum ſpem atq; oſtentationem, fumum ac nebuls camus. Diuus Hieronymus cõtra Rufinum de tanta librorum ſylua, unum ſurculũ acu ticem proferre non potes. Hi ſunt ueri fumi, hæ nebulæ. Nam Rufinus opprobrarat Ni
ronymo, quod poẽtarũ literas, quaſi fumos obijceret uirginibus non intellecturis. Atl
ronymus prouerbij telum imperite tortum, in eum retorquet doctius, indicans eo ueth non obſcuritatem, ſed inanem ac falſam oſtentationem ſigniſicari. Plutarchus de deo é cratis, νν ruꝓ eg Tir& εσσν b—△oσναοσυόα ue 10 6 70†ε arroo Rad dοασ id eſt: Paſtuma tem ceu fumum quendam philoſophiæ in ſophiſtas diſperſit. Porrò genus hoc hominun maximã aularũ regaliũ peſtem, Helius Lampridius eleganter ac luculenter exponitinin peratoris Heliogabali uita. Eius uerba libuit ubſcribere:xoticus, inquit, ſub eo tantumu luit, ut ab omnibus officiorũ principibus ſic haberetur, quaſi domini maritus eſſet, Pratya terea idem Zoticus, qui hoc familiaritatis nomine abutens, omnia Heliogabali dicta ach cta uenderet, fumis quàm maxime diuitias enormes ſperans, cum alijs atq; alijs poliian tur, omnes falleret. Egrediensq́; ab illo, ſingulos audiret, dicẽs: de te hoc locutus ſum ha de te audiui.hoc de te futurũ eſt. Vt ſunt homines huiuſmodi, qui ſi admiſſi fuerint adn miam familiaritatem principum, famam non ſolum malorum, ſed& bonorum princhu uendunt.Et qui ſtultitia uel innocentia imperatorum, qui hoc nõ perſpiciunt, infami un geratione palldtur acituus ille. Cæterum adagiũ fecit inſignius, Thurini Verconi in plicium, quod quidẽ in uita Alexandri Seueri, idem Helius refert ad hunc modũs Solun quit, poſt meridiem, uel matutinis horis: idcirco nunq́; aliquos uidebat, quod ementitosa ſe multa cognouerat. Speciatim Verconium Thurinum, quem cũ familiarem habuiſt ille omnia uel fingendo ſic uendiderat, ut Alexandri quaſi ſtulti hominis,& quem ilſeinp teſtate haberet,& cui multa perſuaderet, infamaret imperium. Sicq́; omnibus perluaſeu quod ad nutum ſuum omnia faceret. Deniq; hac illum arte deprehendit, ut quendã inm teret, qui à ſe quiddam publice peteret, ab illo autem occulto, quaſi præſidiũ poſtulareti pro ſe Alexandro ſecreto ſuggereret. Quod cum factum eſſet,& Thurinus ſuffragiũ miſiſſet, dixiſſetq́; ſe quædam imperatori dixiſſe, cum nihil dixiſſet, ſed in eo pendere, utat huc impetraret, euentum uendens. Cumq́ʒ ſterum iuſſiſſet Alexãder interpellari,& Thu nus quaſi aliud agens, nutibus annuiſſet, neq; tamen interim quicquã dixiſſet, impetratmn autem eſſe quod petebatur, Thurinus autẽ ab illo qui meruerat, fumi uencditor ingert præmia percepiſſet, accuſari eum Alexander iuſſit, probatis per teſtes omnibus,& quia præſentibus, quid accepiſſet,& quibus audientibus, quid promiſiſſet, in foro tranſtorio 1 ſtipitem illũ ligari præcepit,& fumo appoſito, quem è ſtipulis& lignis humidis fieri lult rat, necauit, præcone dicente:Fumo punitur, qui uendidit fumum. At ne in una tantũ cu ſ uideretur crudelior fuiſſe, quæſiuit diligentifſime anteq́; damnaret,& inuenit Thunii ſæpe etiam in cauſis ab utraq; parte accepiſſe, cum euẽtus uenderet,& ab omnibus, quias præpoſituras, aut prouincias acceperant. Atq; inibi paulo poſt. Nec dedit alicui facuſtas Sekannorem uendendorum de ſe, uel ſibi de alijs male loquendi, maxime occiſo Thuric an zuaffiuum cewdenere enaſen Juautam dven nnee uendiderat,& à quodam mili nenh leare cum allo quodam loco ſic ait: Qui eeoſi uia qua eſſerſ quodam militari centu m aureos acceperat, in crucem tolſi iufit, per G l1a Jua eliet leruis ſuis ad ſuburbana imperatoria iter frequentiſſimum. Porrò genus in
1
24— 6 8
upplich, Auidius Caſſius imperator, primus excogitaiſe legitur, ut ſtipitem pradongi’ — 3 e e neuc
aret,& Puctenu utinam! hoc tetel 5 Thurl glentium
2 Uc linguæl
tempottʒ
Syrus ge
pus furac
Aioquin
prouerb reum Ul admodũ pro temp
Colut tam ſerul motes,& lumnam
dictos.N Inte omt
2rN
Domus Pindaru duaxo 9. umnam Mierun Necolla Sirni 0 un Quiis Dotro ancora cotã u
ctibus
2„ urho te.
abusni
Drouc depert Aaup; das
lasiop
Nüi ere cltat äct Cltur 1 Homa nuens
Om

CHILIADIS PRIMAE CENTVRIA III. 0,
A
lienegennnth beret pechum centum ociogints ideltanatertam ſummmo ulggadimum dammnatos l, dndenta Earet,& ab imo focũ appõneret, incenſisq́; aliſs, alios fumi cruciatu„timore etiam necaret. PHactenus ille. mmane profecto ſupplicium, ſed tamẽ factis tam peſtilentibus dignũ. Atq;
co vendere un utinam non etiam hodie, non principum modo: uerumetiam epiſcoporum auſæ paſſim uich 5 Dccalonen hoc teterrimo hominũ genere ſcatetẽt, ac nõ cõplureis haberent Thurinos, atq; adeo plus melleui d ꝗ́ᷓ Thurinos:quippe qui non officiũ modo falſò promiſſum uendunt: uerumetiam ipſum filentium, uidelicet Demoſthenicum quiddam referentes: imò quod eſt utroq; ſceleratius, linguæ uenenis officiunt ijs, à quibus officij pacti mercedem acceperunt. Vtinamq́; noſtri temporis principes Alexandrum Seuerum curent imitari, qui cũ eſſet ethnicus, præterea
entationem lin.. Syrus genere:poſtremo uchementer adoleſcens, tamen adulatoribus, delatoribus, iudici/ brorum plua u bus furacibus, fumi uenditoribus, atq; id genus aulæ peſtibus uſq;adeo erat infenſus, ut uir „Nam Rufen, Wu
6 ufin
at alioqui moribus placidiſſimis his demum eſſet implacabilis. Circumfertur& hoc tempore trginibus non op prouerbium in ſplendida promiſſa aulicorum. Aiunt enim thus aulicum, ſignificantes thu orquet doc mcd reum illũ uaporem, qui nũc inter ſacra ſpargitur acerra penſili. Quod quidem à noſtro nõ
gniäcani. Peudt admodũ abludit. Addunt& aquam conſecratam aulicorum, eam aquam ſignificãtes, quæ 9See d.. 1 ciuPro templis proponitur, ut qui ingrediuntur, aut egrediuntur, ea ſeſe conſpergant. e Dae dea c CSolumen HNamilieiee... I.II Perfit. Pordè genuehat
nn oshach Columen familiæ dixit Terentius in Phormione, non dubium quin prouerbialiter, Ge/ — er ac luculenta tam ſeruum natu grandem, cui peregre profecturus, tanq́; pædagogo& curatori iuuenũ ocicus inquiſcdan mores,& remm domeſticam commendarat. Donatus columen dici putat, perinde quaſi co- luaſi domini ward lumnam dicas, cui reliqua domus innitatur, unde antiquitus ſeruos maiores, columellas ens, omnia Pieiogba dictos. Huic adſtipulatur illud Vergilianutmm: b— crans, cum aligag In te omnis domus inclinata recumbit.. Item illud Euripidis ex Iphigenia in Tauris: diceé:de te hocbomm=rüAO OI, KIG Toc'ee d&νσꝓσννες. id eſt:
modi quiſt acmilſe Domus columnæ liberi ſunt maſculi. b lorum jed è bonam Pindarus in Olympijs Hectorem appellat columnam Troiæx. 02 n To 2ꝓρο Tpoiae
ui hocnõ perpirtt 3ara Xob,S IG. id eſt: Qui Hectorem ſubuertit, inexpugnabilem, immobilem co insgnius Thumſa lundnaunDe Achille loquitur. His affine quod dixit Iuuenalis:
luns tefen ad burmnt Miſerum eſt alienæ incumbere famæ
lquos uidebagum Ne collapſa ruant ſubductis tecta columnis.
2 A v Ancora domus. XLIII 8, Tuem ci kemümnt Simili figura apud eundẽ Euripidẽ, Hecuba Polydorũ familiæ, gẽtisq́; ancorã nominat: aftulti homini èmnt 0 A‿ℳ C Gy έeιαμννeꝓμν. icd eſt: b
rium. Sicq omu Qui iam ſolus generis ſupereſt ancora noſtri. 3
arte deprehendtuni Porrò ancorã Græcis pro refugio ꝓuerbialitet uſurpari ſolere, alibi notauimus, cum ſacrã
cculto, qual pcasiint ancorã exponeremus. deniq; quicquid illud eſt, cui innitimur, cuiusq́; fulcimur fiducia, an/-
meeſſet,de Thummih corã uocant, ſumpta à nauibus metaphora, quæ cũ ancoris fultæ ſunt, ueluti defenſæ à fiu
hil dixiſſet ſedina ctibus quieſcũt. Vnde& illud apud Ariſtidem in oratione Panathenaica prima. nchvne E
let Alexäderintrti. duo d1uſ E0an dr Eluse, id eſt: Omnes Grræci ſibi uidebantur in portu quodã eſſe, du-
terim quicquidu abus nixi ancoris, quaſi gemino fulti præſidio. Quem locũ& paulo ſuperius adduximus.
men din Nullus ſum. III
dertelle ommait DProuerbiales ſunt& illæ apud Comicos hyperbolæ, nullus ſum,& occidi, perij, quibus
5— abant deſperationem, aut ingens malum ſignificamus. Euripides ex Iphigenia in Tauris:
4 min ſ 2 horun Ae⁴³ εέμιασιρν obdᷣeεeν νdαhYéA. id eſt. b
ipuls d l 4 nans Timidi, atq; inertes ſunt nihil uidelicet. Rurſum in Iphigenia Aulidenſi:
dtumum Aine sa 7of enasrh rixx.. ideſt. y
ad ondil Nihil eras, ſed perditũ fortuna cõſternauerat. Opinor hoc ipſum eſſe quod ex Platone
guenderet ãdbe ab citat Athenæus libro decimo, d&α⁵ε ν od, ⁶⅜ιπν ⁴ασασηοαμο, d eſt: Vos quippe nihil, ut di
citur ꝓuerbio. quanq́; hoc nõ ad exitium, ſed contemptũ pertinet. Sumptũ uideri poteſt ab uendi maumme u Homero, apud quem Odyſſeæ libro nono, Vlyſſes fingit ſibi nomẽ durie, id eſt, nullus, in-
uid autem c 3 nuens ſe propemodum periſſe. Atq; huius nominis cõmento deceptus eſt Cyclops.
dam loco ſcatt Nolens uolens. XIV
rat, in cucumol g, Omneis id genus figuras prouerbiales eſſe, ſicuti ſuperius oſtenſum eſt, Donatus admo
w piteye ut ſtipt
lclegiturutl

— 8
e 3— —.— ——.————
———————
DES. ERASMI ROTERODAMI ADAGIORVAN
106.. 4 it, quæ nimirum conſtãt ex contrarijs.Propterca quod ænigmaticum quiddam 4
nurte, neeurn getes abud Græcos poëtas, ut apud Euripidem in 2e pi
uideantur. Sunt autem echtenne. OS P 71E P in Hiecuba „u& odᷓ. id eſt: b 1
O0*obu JAGO‚ Rℳ EN NNXSP. 14˙ ,. a.
Atcn ille nolens pariter ac uolens. Idem in lIphigenia in Tauris:
qhille: ariter acuolens. deſt. S„νο 190%*⁸ Ti τν ονμ εαιινννεε 146
Sanè exulo quoda mmodo nolens, uolens.
—
Ad hanc pertinet formam, quod ait in Andria: Tu coactus tua uoluntate es. b Contra ſtimulum calces. 8.
XLy
nęPde nei So Aaαετ‿εεid eſt: Contra ſtimulos iacta re lcemeelt uſtarepugpan t u uincere nequeas, aut eos prouocare, qui laceſſiti noceant. Aut reluctari fatis,& incomot; plicare. V eluti ſiquis uxorem nactus rixoſam, aſſidue cum ea litiget nihil profecqumu,n quod illam reddat rixoſiorem. Terentius in Phormione:N aqʒ inſcitia eſt, aduerſum fim lum calces. Donatus Sofap eſſe admonet cum ecclipſi, deeſſe enim iactare, quod me uerbo Græci dicũt, AaαιτενPlautus in Truculẽto:Oi ſtimulos pugnis cædis manibuigt
quod euitare non queas, impatienter ferendo, non ſolum non effugere, uerumetiamc
dolet.Extat hoc adagium etiam in Actis apoſtolorum: Durum eſt tibi contra ſtimulia citrare, id eſt, durum aduerſum deum pugnare. Euripides in Bacchis: 2
4
Ouot p au Op, N Du5 0,
nęde niiεα aαmιƷονι Jyneg 80, Jech. id eſt: Potius ſacra illi fecerim, q́; calcibus Stimulos ferire coner, iracundia:
Citus in deum, mortalis ipſe cum ſiem. b b Pindarus in Pythijs. nori uεοꝓν è Axri deau- se, id eſt: Contra ſtimuſum autena citrare eſt. Metaphora ducta eſt à bobus, quos agricolæ lignis præacutis à tergo fodin Vnde& Bvnturo, dicuntur in prouerbio: nooi Buxturas νοε ‿εᷣ»e agornvesg. id eſt: Multi boum ſtimulatores, pauci autem terræ aratores. Quod ſiquando calcibus repugi aduerſus ſtimulum, grauius etiam læduntur boues, tantum abeſt ut ſtimulo noceant.yi tarchus in commentario ⸗ν οννæuᷣBꝙœ G˙εε,cuiuſdam meminit Cteſiphontis pancratuli qui per iracundiam mulæ calcitranti recalcitrarit. In aurem dicere. XLVI 81 ode Ac„ap, id eſt: In aurem dicere, uel hodie uulgo dictitãt, pro eo, quod eſi canai
ac ſecreto committere. Tranſlatum ab ijs, qui propius admoti, ad aurem inſulurrant, q
nolint ab alijs exaudiri. Vnde eſt illud apud Homerum aliquoties:
A“'yX mHQάdp nsαmeαα Tα μνπιοεααο ναο ic eſt: dmoto capite, reliqui ne audire ualerent. Horatius in ſermonibus: In aurem Dicere neſcio, quid puero. Euripides in Ione: A2O AG, 2 dve 0 pde Aà6* r Reco. id eſt:
Accede, in aurem, ut quæ uolo, tibi eloquar. Lucianus in Gallo. n0ν Sue riσνιμσνσσρρραάσννσνιν¶ Hε vλνάeννιννμςι‿,id eſt: Ad aurem cum ê
cuſanis quibuſdam cõmunicans. Huc pertinet& illud euangelicum: Et quæ in aurem au
ſtis prædicate ſuper tecta, id eſt, quæ ſecretis colloquijs accepiſtis, palàm praædicate. NADecobolum habet, unde reſtim emat. XLI Prouerbialis hyperbole in eos, qui maxima rei familiaris inopia laborant. Lucianusi Timone. xbe bude 0AS,Sse nee BF6XOp KAMdr ag, id eſt:qui pridie ne obolum qui habebant, quo laqueum nerenu 3
laqueo præfocare uelit. Porrò plus quàm pauperrimus uidetur, cui ne nummulus quite
ſuppetit, ut reſtim emat, qua ſe ſuſpendat. Hinnulus leonem. XLI Prouerbialis eſt allegoria,? vtgęO 8 AXtoura, id eſt: Binnulus leonem, ſubaudienci 1 pit uicit, aut prouocat, aut id genus aliquid pro ratione ſententiæ quoties præpoſterom ordine, qui uiribus multo eſt inferior, ſuperat potentiorem. Lucianus de captatore ti menti⸗ qui iuuenis à ſene captator a captato, captus eſſ. aur twio ad ao maßoiuiats 6 ra iorro,ic eſt: Noc eſt illud quod prouerbio dicunt, Linnulus leonem. Non incondn
trabet
1„
auperrimus autem ſit, oportet, qui tenuitatis tædioſt
trabetuta doctot Dereh 1 Quibaul Arzicen Ettenimt
rſtyoy nacti int ſophonl dam quæ
dentem
vonerer! 7 Sei,uc uteiq; pai
Adignor
rird; 3 lone apu Apud eu etQuac Xriſtotel Aüni um nus inle tta dixer wei,r gi pica qua in prelen ab aatore moſther däcenti amac leſcems turus.] braculc gebat. tum no bicond manus. tendone locntus ibo e tarede. Dandal am in lſagin )ang. Aän d- Krſa auln perenn iquit ktur.

ant Aot, 5 nnae b Elt enim uulpes animal ab aratro uehementer alienum.—
cum eali gaem T6. αμααεν id eſt: Mulgere hircum eundem habet ſenſum. Lucianus in uita Demo
DudEunith SCHILIADIS PRIMAE CENTVRIA III. 107
. 4
d 4 8„—,..... 3 trahetur ad id quoq;, quoties fit, ut longe inferior laceſſat potentiorem, aut multis partibus mdoctlor certet cum erudiriſſiinmn.
3 lungere uulpes.
8
De Tre palã abſurda dicitur, zaνεε ras dπνεεεας: V ulpes iũgere. Vergilius in Palæmone,
Qui Bauium non odit, amet tua carmina Meui,
Atq; idem iungat uulpes,& mulgeat hircos.
1
Mulgere hircum. 1I
nc.N vernülmi nactis, inter huius feſtiuiter dicta commemorat& illud, cum conſpiceret duos quoſdã phi/
ſophos, utroſq; pariter indoctos, inter ſe diſceptantes,& alterum quidem ridiculas quaſ,- dam quæſtiones proponentem, alterum item aliena, neq; quicquã ad rem faciæntia reſpon
mulos pugnis ein dentem: Quid, inquit, amici, an non horum alter hircum mulgere uidecur, alter cribrũ ſup
ponerec Refertur& à Diogeniano his uerbis. nõερᷣ o ⅜ι‿ ½᷑ Rdαανιιηỹάνm✤άpw] à ει σσνε επ r1SDeic, àqεαοναέυνι⁵σ‿id eſt: Vtrum ſtultior, qui mulget hircum, an qui cribrum ſupponit? cũ uterq; pariter abſurde facit. Ab hoc ſane non abludit illud: Similes habent labra lactucas,
& dignum patella cooperculum.
eri Dealm umbiedede. AII re coner iracund 6. 3 2— b„„. 7 2„1 G 34.„— — r'rεν ν x, id eſt: Super aſini umbra, pro eo, quod eſt de re nihili. Sophocles in Ceda id eſb lione apud Suidam, raà εέμν Ʒυνσ σσπέd, id eſt: cuncta aſini umbra, hoc eſt, nugæ, nihiliq́; res. 1 Contraſtimuhn A d d A ite, 5 ,— 8* 4„„ E᷑„„ 2 ,„, 2—2· 3 — Apud eundem Ariſtophanes in Dædalo. noeον τ 5 ο⁴νενια‿ ναν μνν Sενꝛν μ ie, id
Sn Pracub eſt: Qua de re nunc inter uos bellum eſt? Nimirum de aſini umbra. Citatur ab eodem
Ariſtoteles, ν ϑμηαἀαωσ‿μκνασ, ui fabulam quandã extare dixerit hoc titulo, o„d oxid, id eſt, Aſni umbra, Archippi comœdiam, opinor, ſentiens, de qua meminit Tenodotus. Lucia-
Quod ſqquando cich nus in ſectis. Eciνπαάαασ Lmππε πισανμνυ ν ice 1G.e☚ or 51 r Noœοςᷣαεναο, id eſt: Omnes, ut tum abeſtut ſim ita dixerim, de aſini umbra depugnant philoſophi. Ariſtophanes in Veſpis:*ν τπ εαέeνλα neminit Cteſipbonöm oip, H ον σαααα, id eſt: De quo pugna eſt nobisè de aſini umbra.Demoſthenes in Philip
pica quadam. uęde&=τeνυνιας νπρ Teοννα ν vuον mσπονειαμινσάε, id eſt: Cum omnibus in præſentia de Delphica umbra digladiari. Proinde ſunt qui credant hoc adagij primum
dictitãt, proco ait ab autore Demoſthene natum fuiſſe, fabulam huiuſmodi referentes: Cum aliquando De, Gaoti ad aunmmis moſthenes quendam in cauſa capitali defenderet, ac iudices haberet parum attentos, ſed
aliquoties:
tius in ſermonibe ides in lone:
4
dicenti obſtreperent. ille pauliſper, inquit, aures mihi præbete, ſiquidem rem narrabo no/ uam ac lepidam, atq; auditu iucundam. Ad quæ uerba cum illi iam aures arrexiſſent, adu/ leſcens, inquit, quiſpiam aſinum cõduxerat, rerum quiddam Athenis Megaram deporta turus. Inter uiam autem cum æſtus meridianus ingraueſceret, nec inueniret quonam um/ braculo ſolis ardorem defenderet, depoſitis clitellis, ſub aſino ſedens, eius umbra ſemet obte gebat. Cæterum id agaſo non ſinebat, hominem inde depellens, clamansq́; aſinum eſſe loca tum, non aſini umbram. Alter item ex aduerſo tendebat, aſſeuerans etiam umbram aſini ſi-
BahHid chdunn, pi conductam eſſe. Atq; ita inter eos acerrima rixa in longum producta eſt, ita ut etiam ad cuangelicum Etqumm manus uenerint:hoc pertinaciter affirmante, non conductã eſſè aſini umbram illo pari cõ-
acccpiſtis, palam u
tentione reſpondente, umbram etiam aſini conductam eſſe. Demum in ius ambulant. Hæc locutus Demoſthenes, ubi ſenſiſſet iudices diligenter auſcultantes, repẽte cœpit à tribuna/-
liaris inopia abomm libus deſcendere. Porrò reuocatus à iudicibus, rogatusq́, ut reliquum fabulæ pergeret enar
1 ein 1b 8 dr
rare: de aſini, inquit, umbra libet audire, uiri cauſam de uita periclitãtis audire grauamini.
un Paulo aliter narrat Plutarchus in uita Demoſthenis, his quidẽ uerbis. Asꝓοανανόε οπ ιν 2. 2/„* 2„ 7 ⸗. ͤ„ J.. . AusvO d/r RLlep d EnAN,&, BHcα Lc dDe de Suroug 2r, G&!ρ&ꝓ‿ρν¶ο᷑ iéc⸗
vlcs Iep Sc8e S G K1dDro I KSOG SvO Aye. Asoohg e 5Ha uO d́ b⸗ c.. 2„ 235.7 1 8 8.ö. 12 Bee S „o⸗ 7 AI8, Lnd αςο uTd EPSASTO drodεαοαν νιο τ RIν, 815/*νο% KMnAS. 6 ue,/ „ 8ã½ʒ. 2;⸗ 3 8„„ 4 c. 8.„ 2 X 32 24 3.„ 8 RALEv1 1 uO, od 7b uic AXE-„0,, A10,‿νʃμνο⁶, Ti α¶ Kεααρ N 1.. 1. Tau Te. 8r7 CO
,. 52.+ 5P7 SAE.. S r e, † Al 1,TGo, A SOp eHH πμᷣeάένααι,ει τυσε A 8 i SBecde ans
9 p,Atyorroe ereg IG'A ᷓℳꝙT du Bsecde, id eſt: Cum in concione dicenti obſtre/
rcm. Lucim 8 ꝓperent Athenienſes, ait ſe breuiter illis uelle narrare quiddam. At ſilentio facto: Adoleſcẽs,
e ea ag inquit,xſtatis tempore aſinũ mercede conduxerat, ut eo ab urbe, Megaram proficiſcẽs, ute Jinnulus ſonem retur. Porrò meridie, cum ſol acriter æſtuaret, uterq; cupiebat ſub umbram aſini ſuccedere.
. Verum

„ —— f —— DdJZ ℳ́332I—ö—GGGG—
ios DBS. ERASMI ROTEROD AMI ADAGIORVIH
Verum alter alterum arcebat, cum hic diceret aſinũ Snelufdumn eſſenõ umbram. Ru A alter, qui cõduxerat, ſe Phendi habere ius kelhonderecaygh ec Ocutus diſcedere hrhe Retinentibus autem Athenienſibus, utq́; relcnan 3 3 xpar 8 ad deres orarmbusjt ne, inquit, de aſni umbra audire cupitis, de rebus giß Oaen nem au en tare non wit Quidam aiunt aſinum Athenis, non Megaram, ſed Delphos fuiſſe conductum,
apparet ex uer
onsi E e atuc⁴α‿εννν,υκν drανντασ A8) 10. 3 Seeni⸗ af 85 TOAH&ᷣσGι id elhi non igitur ſtultum ac uchementer miſer um: ſingu 903 4 nid d lDefon OS ita commiſſogc rebus proprijs, ac maxime neceſſarijs, cum uniuerſis de um 121 Ahhies nũc depugnas Apuleius in aſino, iocatur e ſeſe natum. Vſur pauit hoc adagium N enãder in Pnchtrd & Plato in Phædro, cum ait: Oratores imperitos, impudenter ac periculoſe facere qot apud plebe imperitam& ipſamm, non umbrarn alini,rem uidelicet leuem, acnuliin menti, ſed turpia pro honeſtis laudant. Mi ε ονι Qεεe,ult,So imns Tp kmanag rah O/ KN R rsgI N 8:6&GG. Procopius in epiſtola quapiam. x ai&vꝝe 3 4ui ne An 3 oqeran 16 vau.e 9s 0v„ ouc AMA GTG, Co koins X⁶⁴*½ 920 85—..⁴αα A1 1ye id eſtilpleci opinor, doctiſſime de arte pugnantia cum ſentias, deridendii ſicut uidetur gratia dea quod aiunt, umbra litem moues. Vſus eſt eodem Origenes in præfatione libri tertijaa ſcripſit aduerſus Celſum. Sed iamdudum tempus, ut ab aſini umbra digrediamur, nan iure nos rideat, ενν Ʒέσν σν, plus ſatis curioſos.. . De lana caprina. L Huic ſimillimum eſt illud Latinorum adagium, de lana caprina, quod à ſimili quopi euentu natum apparet, contentioſe decertantibus duobus, utrum lanam haberet capan ſetas. Aut alioqui de uillis caprinis dimicantil us, re uidelicet inutili, minimiq́; momeuii iuſmodi iocus fertur& de aſini lana. Horatius in epiſtola ad Lollium: Alter in obſequium plus æquo pronus,& im Deriſor lecti, ſic nutum diuitis horret, Vt puerum ſæuo credas dictata magiſto Reddere, uel partes mimum tractare ſecundas. Alter rixatur de lana ſæpe caprina, Propugnat nugis armatus. V Logtur de moroſis in amicit: a, qui quantũlibet friuola de cauſa litẽ cũ amico ſuſcipiunt De fumo diſceptare. b Lln Huic conſine eſt illud, quod apud Ariſtophanem legitur in nubibus. x a† àer ToNorei Ser E nezi aετ Seucàεσενη.]Un Philoſophos dictum, qui de fumo, hoc eſt, derebusnli nimium anxie diſputant. Ineſt autem non parum comicci ſalis in illis ipſis uerbis ad ioon confictis, Rer Joo 3evN,p, quorum alterum ſignificat de rebus tenuibus, ac friuolb ſceptare, alterum de meris nugamentis ſollicitum& anxium torqueri. Quapropter eti Socratis ſcholam, εovr: suσοο appellat.. alpa caciog. b 1 Refertur à Suida ac Diogeniano, uρeλάινπνπ⁵σ/άχάη G̈ͥχq᷑mλmf˙, id eſt: Cæcior talpa, de is ſupra modum cæcutiunt, aut qer minime iudicant. Nam iucundior fiet metaphora, ſiqi dem ad animum transferatur. Plinius undecimo libro ſcribit ex quadrupedum genereſ 4 hn dewlle deulorumn tamen ineſſe effigiem, iiquis prætentam detrahat membral que hinc ortum adagium. b 8 Cæcior leberide. 1I Ad eandem ſententiam pertinet illud, rαης‿νη⁵⁶eκχά–ενυνιι‿‿ινid eſt: Cæcior leberide. Ci tur SEX Ariſtophane. Ex autem leberis, quemadmodum oſtendimus& alibi pellis illa lcc quam ſerpentes, cicadæ,& eereltennwenmneceletosexwerofehereneneiedenen pentibus ac cicadis, etiam bid Er ndur Lunc Auitradant hoc duod noricmume hroni aCelcacle, pilcibus quibuſdam accidere. Eam uero pellem Lycophrc iambico carmine Syphar appellat: Tuqoa dayſrou /oyrion uda eag. id eſt. b
Fpphe
nenis, qui Delphi abram nominat, in calce euodih bis Demoſthenis, qui Delphicam umbram aat, in calce oratlonii
Ald, TAI de G.(ra drrGſ id oc eyliot-Lll’e„.. ace. 3vnodν S n0dν ταον, τπ 8e nbεέν 90 leoeyddg, nn 5
ſiquod aliud animantis genus, exuunt, quoties ſibi iuuentamt
lntererit n
Non3 Necorpo Contemp
Qux mal Katis appa
Vbiqu rcditatem qwau pro quaſic d ptiui duo ais hærec ſca quæc fepeobue atbitrates adittot:
rare lten
Nrd xur
Hega guit mo dcatur aut interualla te.Sunp
cereroni
ando N

CHILIADTS PRIMAE CENTVRIA III. 109 loqu adder Syphar interibit, tectum ut effugit maris.
Dclphos ühadt Syphar autem ννεερονν, dé ſuo more ſenem appellat, uel quod xtas ea cæcutiat, uel qa
iam effœta atq; arida, ſucco, uiribusq; deſtituta ſit. Sophron in Mimis: TI Aꝓꝙ νασ,τσ ρσσ d ἀᷣs id eſt:
adentaehanh eonsS AaeutisG id eſte Nudior lebericeé& mergò ui Sid eſtinanior leberidde- rem ucch d IL ielia cxcior. 8
pm e Nec ſurdum, nec Tireſiam quenquam eſſe deorum. eee Tireſiam prouerbiali figura pro cæco dixit, quemadmodum Horatius pro paupere Irum:
ridendi dcd leaie Intererit multum diues ne loquatur, an lrus.. Hypſea cæcior. LViii dabni unba ue Non diſſimili ſigura dixit Horatius in ſermonibuuu:
ge Ne öpois opeimta I. lrwe 3
Contemplans oculis, Hypſea cæcior, illa
. Quæ mala ſunt ſpecke., aprina quoda Satis apparet parœmiam ab Hypſea muliere quapiã infami, notæq́; cæcitatis eſſe profecta.
Ddus utrum ſamamian 4. Duine ſacrishæreditsgsgsgs.ü LINX
lelicet nutiimiini Ybi qua commoditas de improuiſo, præter ſumptum obiecta eſſet, ueteres ſine ſacris ha
oha ad Lollum reditatem uocabant. Et omanino quicquid citra noltram operam alicunde obtigiſſet luert,
quaſi prouerhialiter hæreditatem appellabant, propterea quod ea, quæ ſic obueniunt, gratis
quaſiq́; dormientibus, à fortunaà donari uidentur. Ergaſilus paraſitus apud Plautum in Ca
ptiui duo: Sine ſacris hæreditatem ſum adeptus effertiſſimam. Et alibi: Annona eſt ſine ſa/
cris hæreditas. Nam hæredes alioqui uel pro ſalute laborantis, uel in parentalibus defuncti,
ſacra quædam ſuo ſumptu, factitare mos eraàt. Idem Plautus alibi: Wihi tales hæreditates no
fepe obueniunt. Cicero in Verrem actione quintat Hic Verres hæreditatem ſibi ueniſſe SAMEae Abſtratus etrqusdin eius rernum acmanu? ueneratifde Lon iu eitens dlio alalau arbitror ad Gracorum illud adagium,&dvr εεντ εεννd eſt: Non ſacrifcata ſacra deuo⸗, rare. Item ad Heſiodum illucd. 21 a.ö Bitur in nubidunt er XvnT6lS N'erizsterp idera ESiei, idett: qal de fumo hoccttt Achytropode nondum ſacriſicato ſublatum edere.„ icſalis mils päebh jnter cxſa& potrect. L.X cat de rebus tenatum Flegans in primis adagium extat apud M. Tullium in epiſtolis ad Atticum: Et multa, in
mxium torqueri Cut quit, imò omnia, quorum αραρααάιαοσν ne quid inter cæſa& porrecta, ut aiunt, oneris mihi ad⸗ datur, aut temporis. Videtur ſigniſcare cunctationem,& ancipitem hæſitationem, ac uelut interuallum illud, inter omittendum, quod cœptum eſt,& incipiendum, quod nouati opor
a„G ideſt(xcursi tet. Sumptum eſt autem è priſco auſpiciorum ritu, in quibus inter cæſa& porrecta ſacerdos mn incundorfam ceremonias quaſdam agebat. quemadmodum teſtatur A. Varro libro de lingua Latina ſe ſaidit ex quadtupauſ ando. Nam flamen Dialis, inquit, auſpicatur uindemiam,& ut iuſſit uinum legere, igna lo
.
pecntim dHis ifacitinter cuius exta ceſa& horrects flamen prorſus uinum legit. lorrd quod téra cafa prorogationem tempoôris apud ueteres ſignificauerint, declarat Cicero libro de, diuinatio/ ne ſecundo. Quid enim, inquiens, habet aruſpex, cur pulmo inciſus etiam in bonis extis di/ 899 dbvnt timat tempus,& proferat dieme Eree oſtendimos alis Penſum perſoluere, eſt tuas implere parteis, debitõq; perfungi officio. Tranſlatum à lani us,exuunt,ude, ig ficis muliebri, in quo ſingulis certum lanæ pondus, in opus diſtribuebatur. Plautus in Per/ im, ac mem iras ſa: Penſum meum quod datum eſt, confeci. Idem in Bacchidibus:Ego penſum meum lepi/ ant hoc quoduo u de accurabo. Et M. Pul.lib. de orato. tertio: Nũc ad reliqua progrediar, meq; ad meum mu c. Eam uco fda h nus penſuinq; reuocabo. Varro de re ruſtica: Nos noſtrum penſum abſoluimus. Hierony, mus ad Ruſticum: Et operis tui penſa perſoluas. Verum quo longius erit detorta merasbo k⸗ hoc
¹

4 ber—————— e— 8 82 4 2—. 65 8 1 8 8—— 8.—. ... 8 1— 8———— —— 8—.——.. 8————— 7—————.—.„.„„ ——————*————————— ———————————..——. 4*———— 8——————————.————-——————— 8 ————.—————— ——ʒ————————„— Se as he—————— 2— 8———. 5 3.— — 2————— 9— 2——.———— 2— ————————..——y————„———.——=— 1 ————————— 3———————————— 2..——=———.—————————— 8 5—.—— ——————————————————“—————— —— 5————————————————“——... —————. B..———. 2 ———.—— 2—————„————— 5— 1 **———.————*—— 4 ———————————————————.*—————— —.———.,—-—————————————— 8— 1————— 6 ——————————————— 4
———
mi res referatur.
ERASMI ROTEROD. ADAGIORVNI
41 50. A2 8 DEsS.. 7.. ahocelit adagium ucnuſtius. Velutiſt ad ſermonem, ad ſtudif;ad Oftciumt autalana Ne per ſomnium quidem. I ota 2esid eſt de in omnio quidem. Oræcis prouerbialiter cictum eſt prooauni ſia ratione niullo rempore. Alioqui nemo ferè tam omni fei itate i itneus qu:auni nulla ctem uel ſomniet jætiora quæpiam Lucianusin bi t asis ouunoa uss do her qaigten adogeSziejd eſt ne per lommium quidem unqnam albo paneſtimulis us 1 auit in Callo, cum ait regibus, ne per ſomnium quidem aliqua ré iucunda fruilas nP. f CoM** en. Rurſus ⁵αιτνmππQQ⁸ε⁸. A-tras A 3
. 2 1 AA 2— Sp bu v αανισσ I9G e/ Wn
eie-vug oydt KxuKd ucviid eſt: Porrò ſaaitſeer ehnerſke er win us uuPradies neg nium quidem audiuimus. Nuc eleganter aliuſit Iheocritus,&eierde hucdqunk mat dele cais ruſticum, baſium dare conantem, ab ſe repellit, dicens tantum ade aepit datura baltum ut hoc ne per lommium quid oporteat ſperate.(aumante 2Kſ0. Ae A*beXa O⁴⁵ rap du ataddnxo
A)0M ap, AR dsund Xrina iBap. 1. 4..
M'* wiasa& na0p S6a., uid& drsols. ideit:: 4 Aufer te hinc procul, inq́; malam rem. b eriEE Tu mihi ſuauiolum dare uis homo ruſticus? atgul
O miſer haud didici dare baſia agreſtibus unquam.
Sed magis urbanis ſoleo oſcula figere labris.
Non mihi tu nitidum os labris ſordentibus unquam Contigeris, nec perſomuummm.. Uenareocem 8 M. Tullius in epiſtolis ad Atticum. roτεεe Sris. Buc, drat, quiſquam 1 neri poteſt. Theocritus in Megara Herculis uxore, è& εud ers 1uSen Ne, id elt On alij ne per ſomnium quidem accidit. Solent autem uel extremæ ſortis homines, aliquund magniſica quædam ſomniare, quemadmodum apud Lucianum Nlic llus quiper lonn opulentiſſimus/experrectus, cerdo quiſpiam erat Iro penè pauperior. Nam ſomniare ſha di genus eſt. Vnde& Vergilius in Bucolicis, ſpes inanes, amantium ſomnia uocat An qui amant, ipſi ſii ſomnia fingunt« Huc reſpexit& Flaccus in Satyris, cunii Cum te ſeruitio longo curaq; leuaritt.
. AA
Et certum uigilans quartæ ſit partis Vlyſſes
Audieris hæresʒ. e EieEn
ltaq; ne per ſomnium quidem, perinde ualet, quaſi dicas, quod ne ſperare quidem auia Plutarchus in libello quem ſcripſit aduerſus Stoicos, adagium extulit paulo diderſius, J bysiœra ABEp A3Op DA de noirde Svolas. id eſtquorum ne ſomnia quidem magi
pere licet extra communes cogitationes.
. b Per nebulam, per caligi nem, per ſomnium. 1I Quarum terum ambiguam quandam ac tenuem, peneq́; euanidam memoriam ami telligentiam obtinemus, eas res per nebulam recordari, per ſomnium meminiſſe,per cl nem uidere, prouerbio dicimur. Vt quæ puelli uidimus, ſenes quaſi per ſomnium recot mur, uix tenuibus quibuſdam ſimulachris rerum inhærentibus animo noſtro, qualis eſti
₰. 7. 7 7„ 1. z.. me uulgarium inſomniorum memoria. Porrò quod per mediam nebulam intuemur, àt
latis reddamus perſpicua. Nam haæc uidentur ſimilia ijs, quæ dicuntur per caliginem qu
rvouꝛid eſt: per ſomnium, ſiue in ſomnis. Deu
dltis ali tus ille,pt meam, cuj protinus cunctatio ctumcha cum dedi deprope
Cuico hodie per monet el ſemetapl gs m
Kis tran libro en
debat
Tufd negociu dam ab! deattera tumextr 1 exuui- cerant utpotem otnataſe bomil am ene ulum on Ganchgt quandia piam dificiie numell nim aut dudum

ſuicem aliqua
1Si
CHILIA DIS PRIMAE CENTVRIA III 111 De aſini proſpectu. ö O*ᷣ NaJcο, id eſt: De aſini proſpectu. Vetus adagium dici ſolitum in eos, qui ridẽdo titulo, quempiam calumniantur, aut de friuolis rebus aliquem in ius uocant. Euẽtus, qui fa/ bulæ præbuit occaſionem, uarie narratur ab autoribus. Quidam huiuſmodi quædam me⸗ morant, fgulus quiſpiam uarias auiũ formas finxerat, easq́; in officina collocatas habebat. At aſinus quidam, inobſeruantius ſequente agaſone, inſerto per officinæ feneſtellam capi- te, pariter& aues,& reliqua uaſa deiecit, comminuitq́;.Is cuius erat ocficina, agaſonẽè in ius uocat. Cuinq; rogaretur ab omnibus, qua nam de re litem moueret: de aſitii, inquit, proſpe/ ctu.Alij aues non fictiles, ſed ueras faille uolunt, quæ aſino, ſicuti dictum eſt per feneſtram immittente caput, diſturbatæ perticam ruperunt, reliquãàq; uaſa ſubuerterunt. Reliqua fabu le utcunq; conueniunt. Lucianus in aſino ſuo parœmiam hanc fingit ex ſe natam, quòd dãũ aſinus conaretur obliquato capite per feneſtram proſpicere, quid ageretur, tum ſeſe, tũ do⸗ minos ſuos prodidit. Eainq; rem magno omnium riſu exceptam in adagionem abijſſe, N
r
s anu.ε, id eſt:ex Aſini proſpectu. Porrò iuxta Luciani ſententiam mãgis quadrabit
Ann izhhan 204 5neeunt extremæ ſortis honid;
ucianum N les — s, amantium ſomaun
cxit& Flaccus qifu
, quod ne ſpenr ciae uorum ne ſomnuquns
u 1
in eos, qui ſtoliditate ſua, dum inepteè ſtudent diſſimulare, ridicule produntur. Hunc Lucia ni locùm æmulans Apuleius in nonòo metamorphoſeos ſuæ libro, ſcribit ad hunc modum:
Qua contentione& clamoſo ſtrepitu cognito, curioſus, alioqui& inquieta procacitate pre ditus aſinus, dum obliquata ceruice per quandam feneſtrulam, quid nam ſibi uellet tumul⸗ tus ille, proſpicere geſtio, unus ẽ commilitonibus, caſu fortuito conlimatis oculis ad umbrã meam, cunctos teſtatur incoram. Magnus deniq; continuo clamor exortus eſt. Et emerſis protinus ſcalis, iniecta manu quidam me ueluti captiuum detrahunt, iainque omni ſublata cunctatione, ſcrupuloſius contemplantes ſingula, ciſta etiam illa reuelata repertum, produ, ctumq́;& oblatum maxgiſtratibus miſerum hortulanum, pœnas ſcilicet penſurum, in publi/
a cam deducunt carcerem, ſummq; riſu de meò proſpectu cauillari nõ deſinunt. Vnde etiã
de proſpectu& umbra aſini, natum eſt frequens prouerbium. Hactenus Apuleius. Suo ipſius indicio perijt ſorecx LXNV Cui confine eſt illud Terentianum ex Eunucho: Egomet mèo indicio miſer quaſi ſorex
hodie perijt. Verba ſunt Parmenonis, qui deluſus à Pythià prodiderat ſé ſeni. Donatus ad/ monet eſſe prouerbium in eos, qui ſuapte uoce produntur. Atq; hinc exiſtimat ductam eſ⸗ ſe metaphoram, quod ſoricum proprium ſit, uel ſtridere clarius, quã mures uel ſtrepere ma/ gis cum obrodunt friuola, ad quam uocem multi ſe intendentes, quãuis per tenebras no⸗ ctis tranſfigunt eos. Vſurpat hoc adagium diuus Aurelius Auguſtinus in primno de ordine libro erga ſuum Licentium, qui dum pulſata tabüla, ſoricem ſtrepitu abſterret, ipſe ſeſe pro,
debat uguſtino, quod uiglart.. Iincluitis me leonis exuuium. IT. XVI Fuuεrsε Aμιιν—σνν μεονπινd eſt: Induitis me leonis exuuiũ.In eos dici ſolitum, qui ſuſcipiunt
negocium maius facultate, quiq́; ſe magniſicentius gerunt, quam pro ſua conditione. Qui⸗
dam ab Hercule ſumptum putant, cuius hic ornatus erat, ut leonis exuuio tegeretur, dein/
de altera manu clauam, altera geſtaret arcum, atque hoc ornatu deſcendit ad inferos, Cerbe rum extracturus. Huc alludens Ariſtophanes in ranis, B acchum fingit, Herculis inſtar, leo, nis exuuio, clauàq; inſtructum, ad inferos deſcendere parantem, ut Euripidem cum Aeſchi
lo certantem audiret. Ridetur autem ab Hercule, quod id geſtaminis neutiquam deceret, utpote mollem& effcmninatum. Eodem pertinet, quod Menippus ille Lucianicus, eodem
ornatu ſe ab inferis rediſſe adſimulat.Nihil autem prohibet, quo minus prouerbiũ 4 d a 2 0⸗ logum illũ referatur cuius meminit Lucianus in piſcatore: Apud Cumanos;aſinus qulſpi- am perteſus ſeruitutem, abrupto loro in ſyluàm aufugerat.lllic fortè repertum leonis exu- uium, corpori applicabat ſuo. Atq; ita pro leone ſeſe erebat, homines pariter ac feras uoce caudaq; territans. Nam Cumani ſeonem ignorant. Ad hunc igitur modum regnabat ali, quandiu perſonatus hic aſinus, pro leone immani hiabitus, ac formidatus. Donec hoſpes ꝗ ſpiam Cumas profectus, qui ſæpenumero uiderat& leonem& aſinum, atq; ob id non erat difficile dignoſcere, aurium prominentium indicio, neq; non alijs quibuſdã coniecturis aſi⸗ num eſſe deprehendit, ac probe fuſtigatum reduxit, dominòq; agnoſcenti reddidit. Inte⸗ im autem riſum non mediocrem concitabat omnibus Cumanis, aſinus iam eütas⸗h
dudum creditus leo, metu propemodum exanimauerat. Vſurpat hoc Kdegii ocrates Pls .. z onieus
—

—— —— 2x———
—
6—u
tonicus in Cratylo, negans oporter ea quam ſemel leonis pe
SMO,3 t wo Aoc vix, de An Fo1,3 ᷣν 8 KuOC El,
do ad nos adueneri aſinorum omnium a
p Wvop nXSAADe A8,
ſet, aſininas affixit auriculas. Quas cum diu mitra occuluiſſet, tandem à tonſore auim
Auriculas aſini Mida rex habet.
ERASMI ROTERODAMI ADAGIORVN e deterreri ſeſe magnitudine diſputatiõis inſtitut llem eſſet indutus. Lucianus in Pſeudologiſta. du- 4 g
112 DES.
uhronnich, de Nerch e ſeöo o, vandih os Ned, Airisor dmchkräap amtbie J kuSde Kidv2 SS Kd vßtsdTarn r drrhn 5iusivce d»yοꝓρεον πꝶνsέτ*&uoua. id eede dpas t Juopſam uinbi lconisexuuim trahat, quo palam fiat te Canthelium eſſe, niſi ſi quis lane ap ipus flyper voreis hoſpesn t, aut uſqueadeo Cumanus ſit, ut qui uiderit non protinus intelliau 1 num ferociſſimum eſſe, aut expectet, ut te præterea rudentena diat. Euſebius Cæſarienſis aduerſus Hieroclem, dorxie⁴ od ap 2dcο&, 3 Aor krg ces⁴oid eſt: Abibit nobis quidem philoſophus, cæterũ aüno onis intectus pelle. Demutauit non nihil de prouerbio Lucianus in Philopſeude, cuma vrd NovT XO i SKO 5e, id eſt: Tãtum tenn duerti eum ſub leonis exuuio ridiculam quampiam ſimiam tectam luabet NMidas auriculas aſiinſi. b XVI nigag ds Sro, id eſt: Midas auriculas aſi ni. Refertur à Diogeniano. Natum àthi notiſſima Midæ regis Phrygiæ, cui Phœebus, quod ſtolide Panem canentem ſii prau
aroduœοωros
ris non anima
uerſum eſt, ac prolatum in uulgus. Porrò adagiũ recte dicetur, uel in ſtolidos& qalſta
ribus, pinguić; iudicio homines. Vel in tyrannos, quibus cum aures ſint aſininarum int
longæ, procul etiam audiunt, uelut auſcultatoribus dimiſſis, qui audita referant. Quo
tarchus in libro de curioſitate. braxousa appellat,& οοαινννκε‿οασςσ. Eoque Lucianui libello, cui titulus, non eſſe facile credendum delatoribus, calumniæ depingens imagia Midæ aures illi tribuit, propter ſtudium ſubauſcultandi, captandiq́;, quid alij rerum 5 3 Jekic rig aui a6Surdt 1d Sra yN—XOp, AnSoS d.p wis Io Kicou Woarmnin eſt: Ad dextram uir quiſpiam ſedet, auriculis maximis, quales fermè Mideæ fuerunt. An- phanes in Pluto.
micae u0d Sao d Sr Adeun. id eſt:
Midas quidem itaq;, ſi aſini aures ſumatis. Quo loco interpres admonet prouerbij de auriculis aſininis, eiusque commentiunii legat cauſas. Quoſdam autores eſſe, Midam hunc ob contemptum, aliquando uituja tumque Bacchi numen, in aſinum fuiſſe conuerſum. Alij narrant, cum aliquando pean ret alinos huius dei, atque eos affeciſſet iniuria, iratum Bacchum, Midæ auriculas alnin addidiſſe. Sunt qui dicant huic aures natura prælongas fuiſſe,& aſininarum inſtar pton nentes, atq; hinc fabulæ iocum ortum eſſe. Quanquam pluribus placet, hac allegorialge
grrere
catum, Midam utpote tyrannum Corycæos, ac ſubauſcultatores dimittere ſolitumpq quæcunq́; per omnem regionem, uel fierent, uel dicerentur, cognoſceret, nimirum illbui
aurium uice. Proinde cum uulgus admiraretur, ab illo reſciri etiam ea, quæ cam, acpn
ferent, occaſionem fabulæ dederunt, ut Midas diceretur auriculas auni habere, Velqu
nullum aliud animal acrius audiat, quàm aſinus, excepto mure, uel quod aures habeata nium longiſſimas. Periuzz. b Auriculas aſini, quis non haberrtrt b
Ferunt nonnulli primum à poẽta ſcriptum fuiſſe:
—
Deinde metu Cæſaris ſcripturam mutaſſe: quis non habet. 8 b ——bͤͤſ—— Ex Andria Terentiana per alluſionem prouerbialiter uſurpatum uidetur abom Hinc illæ lachrymæ. Vſurpauit ad hunc modum M. Tullius in actione pro Marco(d Hinc illæ lachrymæ nimirum& hæc cauſa eſt horum omnium ſcelerum atq; criminum Ienurattem de rei cauuſ aliquandiu diſſimulata, quæ uere tandem deprehendatur.Y— madednte Ar an der are erca lers ne lcct pſi parum doct ucemma ter id genus alluſ 8 h 1 ae rymæ. hoc eſt, quod eos male habet. Sumuntur autẽ froſ figura Bwechie d Ahn alls autoribus,& in prouerbij uicem tranſferuntur, etiamſ ronis ad Attic bäir Quod Senus illud ex Homero ſæpius iteratum in epiſloli G licum, εαναα*οέιε, id eſt: Vereor Troianos. u
0
Nond vep del pꝛtetich gomachi Homerux
Fbura cere, quo ele natut ta, ebur a ra pulcht eſtpolch dorem c miliform
Bodet
At nosu
Fuem oceſt
mus. Q
eum rebu non auge
Ta n gerbialis pidem q lodit äbi pnoſcete teautin. verunt demas
quando
Lum. tionum ne deca quam u lufil
inil Nuogul ſaun
pumhr cudpadle
N maiotes conten O non — halch tit d ſr apienti ta ſine

dus cum aures(ut P,
miſſis qui audia nimn
lininis, eiusquecmnai contemptum iiqmna lqj narrant, cumäen Zacchum, Mie aunu s fuiſſe,& afininaut pluridus placcttrig
ſcultatores dimitenir
ntur, cognoſcercimm
reſciri etiam et qutcuij ur auriculas afnipäſß
to mure, ucl quodust
PRIMAE CERNTVRIA 113 Hæc Helena. 1 LXIN Non diſſimili figura dixit Lucianus in Eunucho, vura 3 ⁴eφμασσαν dλ&ν‧, dees Ie ououd, xvy. id eſt: Hæc ipſa erat Helena, pro qua digladiabantur. Loquitur autem de duobus Peri pateticis, mercedis, ac lucri cupiditate turpiter apud iudices contendentibus. Alluſit ad mo nomachiam, id eſt, Ungulare certamen, quod inter Menelaum& Paridem factum deſcribit Homerus, lliados libro tertio. Ebur atramento candefaceer. LNXX Ebur atramento candefacere, eſt genuinæ formæ, cultum, atq; ornatum externum indu cere, quo decus illud natiuum obſcuretur magis, quã luſtrerur Promndle lena Plautina pu/ ellæ naturali forma præditæ, tamẽ ceruſſam ad oblinẽdas malas poſtulãti: Vna, inquit, ope⸗ ra, ebur atramento candefacere poſtules. Propterea quod omne lenocinium rebus natu⸗ ra pulchris, dehoneſtamentum adferat, non uenuſtatem. Veluti ſi quis ueritatem, qua nihil eſt pulchrius, rhetorum pigmentis conetur exornare. Porrò quemadmodum ceruſſa ad cã
CHILIADIS 111
dorem conciliandum adhiberi conſueuit, itidem purpuriſſa ad tingendas rubore malas. Si mili forma dixit in Moſtellaria: Noua pictura interpolire uis, opus lepidiſſimum.
Syncerum uas incruſtare. b L.XNXI Foôdẽ fermè pertinet Horatiana metaphora, quæ in ſermonũ lib. primo legitur, Satyra iij. At nos uirtutes ipſas inuertimus, ata;
Senerum cupimus uas incruſtare.
oc eſt, quæ per ſe recta ſunt, ea non inibus alie nis impoſitis deprauamus, atque obtegi/
mus. Quanquam poteſt& ad ſuperiorem ſententiam eleganter accommodari. hoc eſt, li eum rebus per ſe decentibus, tectorium inducimus, quod tegat& obſcuret natiuum decus, non augeat. b b. 2
Pyulchrorum etiam autumnus pulchet eſft. LNXXII T3p XMSp, EBν αηλἀ⁴. id eſt: PDulchrorum etiam, autumus vuleher⸗Artaphors pro/ uerbialis nata ex Archelai apophthegmate, quod ab eo dictum Plutarchus refert in Euri/ idem, qui iam pubeſcentem, atq; exoletum Agathonem in conuiuio ſuauiabatur. Nõ ab/ fucdit ab illo Homerico, quod alio reddemus loco, i* ναμάλχἀαιμνα y⅜ασαναꝙꝓ,id eſt: è culmo co gnoſcere. Vernis enim menſibus, nihil non tenerum, ac nitidum, cum omnia adhuc in flo/- re aut in herba ſunt. Cæterum autumni tempore poſtea q́; iam in culmos, aut caulem excre uerunt, horridiora uidentur. Quadrat igitur in ea, quæ cum natura ſint egregia, ne tũ qui/⸗ dem faſtidienda uidentur, cum maturuerunt. Alioqui nihil fere tam fœdum, quod non ali⸗ quando niteat ætate. Dicetur non ineleganter& in hos, qui belle portant ætatem. Lr. NMaxgnorum fluminum nauigabiles fontes. 1[.XNIII Simili metaphora uidetur dictum& illud, quod refert, ac notat Fabius in octauo inſtitu tionum libro: Magnorum fluminum nauigabiles fontes ſunt. Eam ſententiam, ait, ſe iuue/ ne decantatam ubiq; fuiſſe. Significat autem pr otentium quantulacunque, plus pollere, quàm uniuerſas tenuium opes. Cæterum notat h abius hoc ſententiarum genus, quod pa⸗ lam falſæ uideantur. 8 5 Generoſioris arboris ſtatim planta cum fructu eſt. LXXIIII Simillimam huic/ eodem loco ſubijcit: Generoſioris arboris ſtatim plãta cum fructu eſt. Quo quidem id innui uidetur, egregia, beneq; nata ingenia, ſtatim matureſcere,& ad frugẽ eruenire. Taxat Fabius& hoc ſententiæ genus. Mihi tamen uiſum eſt in adagiorum cata/ Lgum has quoq; referre, quod uulgo celebres fuiſſe teſtatur.& impudentior hyperbole, ſ/ cut paulo ſuperius dictum eſt, non reijcitur ab hoc genere. b 2 . Cornicum oculos conſigere. 3 LXXV. M. Tullius in oratione pro Murena, ſcribit ad hunc modum. Deinde etiam ſiquid apud maiores noſtros fuit in iſto ſtudio admirationis, id enunciatis ueſtris myſterijs, totum eſt contemptum& abiectum. Poſſet agi lege nec ne, pauci quondam ſciebant. Faſtos em̃ uul/ o non habebant.Frant in magna potentia, qui conſulebantur, à quibus etiam dies tanq́; à Thaldlais petebantur. Inuentus eſt ſcriba quidam Gn. Flauius, qui cornicum oculos cõfixe⸗ tit,& ſingulis diebus ediſcendos faſtos populo propoſuerit. Et ab ipſis iureconſultis, eorum ſapientiam compiſarit. Itaq; irati ill, quod ſunt ueriti, ne dierũ ratione peruulgata,&ʒ cogni/ ta, ſine ſua opera lege poſſet agi, notas quaſdã cõpoſuerunt, ut omnibus in rebus ipſi inter/
Kk z3 eeſſent.

114 DBs. BRASMIROITERO D. ADAGIORvN
in acti ro L. Flacco: eſſent. Idem in actione pro L. 9 e är. 3 Fiermippu m hominem eruditum, ciuem ſuum, cui debebat eſſe notiſſimus petcuſſtt bon
rò prouerbium natum ſit ex apologo quopiam, an ex euentu, an ex metaphoraſumtu
non ſatis liquet. ur t,p⸗ al nici ocule eeen K dicas Sad quodam inuento, ueterum eruditionem obſcurai e, efficereq́;, ut ſuperio „ 4 3
hil ſciſſe
uus Hieronymus, Apologetico a
atq; uiolata, noſtri a b 3 2 in uetere condere, illudentibusq́; ludæis, cornicum, ut dicitur, oculos configere. Hlacbian
nymus id ſentiens, quaſ ſua caſtigatione prolata, ludlæi iam nihil ſcituri uiderentur nu bus id temporis, ueteris teſtamenti ueritas petebatur. Nec admodum diuerſe uurqai Macrobius, libro Saturnalium ſeptimo. Et quia, inquiens his loquendi labyrinthis nos n pares fatemur, age Vecti, hortemur Euſtathium, ut recepta contraria diſputatione, n quid pro uari uSlie Ormmenieet lnnSar ſuccumbat,& Græcus Græco eripiat hunc plauſum, tanquam cornix cornici oculos qj diat. Hactenus Macrobius. Illud non ab re fuerit admonere lectorem, ut etiam atq; cin conſideret, num cornicum uiuacitas& concordia, huic adagioni locum feccrit. Siquicen
Hic Hercule cornici oculum, ut dicitur, nam Bur
4
Vndecunq; fluxerit, perinde ualere uidetur cornicũ oculos conſ enee
nihil uidiſſe uideantur. Effertur autem per ironiam. In eadem ſententia uſus cn , duerſus Ruffinum ſecundo. Nunc uero cum pro unnch te regionum diuerſa ferantur exemplaria& germana illa, antiquaq; tranſlatio corrupht uiola ſtri arbitrij putas, aut ex pluribus iudicare, quid uerſum ſit, aut nouumo 4
o cibo dici poteſt, uelit communicare nobiſcum, ut ſuis telis lingua uioſen
cornix antiquitus concordiæ ſymbolum erat.Eiuſdem uiuacitas, etiam Græco prouei celebrata eſt. Vt is uideatur cornicum oculos uelle configerę„quiſquis ea, quæ antiqus magno conſenſu approbauit, damnare ac reſcindere, conuellereq́; conetur. Nec admolu abſurdum, ſi quis in hunc modum accipiat, ut dicatur oculos cornicum conſigere quip ſpicaciſſimis, oculatiſſimisq; uiſum adimat, offundaàtq; tenebras, aut qui rem ipfiſſimi n quod aiunt, tangat, tantus uidelicet artifex, ut non ſolum ſcopum, aut auem, uerum&ii oculos iaculo feriat, b b Gladiatorio anito. 1xxn Prouerbij ſpeciẽ habet, quod legimus in Phormione T erentiana: Hem gladiatonon mo ad me affectant uiam. Quo ſigniſicatur ita tendi ad nocendum alteri, ut id cum prio etiam periculo tentetur, animo pertinaci, paratõq; uel perdere, uel perire. Nam qis tori compoſito ad certamen hæc pugnæ propoſita ſors eſt, aut occidere, ſi occupauerti occumbere, ſi ceſſauerit. Ariſtoteles audaciam huiuſmodi, cum propriæ ſalutis conten coniunctam, Celticam appellat. b — e Fruſio paniH. L XXXNI Fruſto panis, pro re quantumlibet pufilta, ac uili, noſtris quoq; temporibus uulgo d tant. M. Cato in oratione quadam M. Cœlio, uilitatem opprobrans, non loquendi tnn uerumetiam tacendi:Fruſto, inquit, panis conduci poteſt, uel uti taceat, uel uti loquuuſ tatur locus ab Aulo Gellio in noctibus Atticis. Videtur hyperbole ſumpta, uela cunte quos fruſto panis inuitare ſolemus, uel à mendicis. IEdWDm au
Quem mater amictum dedit obſeruare. LXXVI
Quem mater amictum dedit obſeruare. Pro eo, quod eſt pueriliter ex alieno præſciii
uiuere, legitur apud Quintilianum libro quinto: Nam quid, inquit illa miſerius ſege, utt praformatas intantibus literas proſequentium,& ut Græci dicere ſolent, quem mater m ctum deit, ſollicite cuſtodientium? 68 1e 7sl egh fuiſſe. Vſurpat autem& indicat adagium Lucianus in Nligrino. Ex6 deu d ruus in, rãαςαςεᷣ μυᷣε½ tsνν ανασν, id eſt: Et unde hic pauo. Atq; fortaſſis materna ueſtis eſt. Dici tur hæc ſcommata, in eum qui uerſicolore ueſte amictus aduenerat. Plutarchus in comn tario de fortuna Alexandri, dinlus unriou ⁵⁴⁶, uxdr Joyra 0¹d id, ZoNd, Nok ar,
70 2a AA—„„... .Je., 10.0C rir i rus, id eſt: More puſilli pueri ſeruantem amictum, quem
pa triæ conſuetudo ueluti nutrix addiderat. Quin hoc ipſum quo nihil iam tritius, ex p
ſcripto Viuere⸗prouerbial metaphora dictum apparet, tracta uidelicet a pueris, quibui inquit Plato ν ⁊π ρακρονν, id eſt: in tabula graphiaria doctor exemplar præſcribit, quo n
tantes, literarum notulas conſueſcant effingere. Hoc imitationi 91 lctum ntes,itterarum nofulas conlf ingere. Hoc at addictum ſeruile, ridet Horatius: 8 H Imitationis genus uelut adclesnn
0 imitatores ſeruum pecus, ut mihi ſæpe
1
uibus ex Fabij uerbis apparet Græccis in proueſi
eAeeen K
KNlum FtFabi digitun
prou Nectan
Adelknc
ſcaa not ritum à tem pro Tunica Quam Notato
pinida
Ft
98 dah
Memo
Quode
durr 3
ius prou
Aſceſer⸗ dellaga necalb
human. Græcus ti hod tur. Qus
tareuit

6 Ad
amddiaxin h Ut
eemd GHILIADIS PRIMAE CENTVRIR II H5 detur coneina 8 Riſum ſæpe iocum, ueſtri mouere tumultus..v.. obſcurarddicaln Et Fabius nihil putat ad bene dicendum inutilius,ꝗᷓ; ita ſeruire præceptis artis, ut non auſis niam! cdenean ciigitum latum, Ab illis diſcedere, ſi quando cauſæ ratio poſtulabit. aund aenſn d... Quid diſtent æra lupinis. LXXINX 5 0. Nunc w Prouerbij faciem habet, quod eſt apud Horatium in epiſtolis:
Antiquag h Nec tamen ignorat, quid diſtent æra lupinis,
Ar n. 3., 2„.—„ r e,quidu u Id eſt:nouit diſcrimen rerum uilium& precioſarum. Agit autem Horatius de ijs, qui bene/- ſcia non ita conferunt in quoſuis, uelut abiſciant, ſed ita collocant, ut expendant& eius me
m nidi tiun ritum ac dignitatem, cui præſtant,& precium muneris quod largiuntur. Porrò lupini uilita ar. Nec admodh tem prouerbialiter notauit& Iuuenalis: b 2 len his ee, d Tunicam mihi malo lupini
usogucndh
lömn Quam ſi me toto laudet uicinia pago.— . N otat& Lucianus in libello de mercede ſeruientibus, cum rogat, num uſq;adeo defuerit lu a Pini& aquæ fontanæ copia, ut in eam ſeſe conijceret ſeruitutem. Me mortuo terra miſceatur incendio. LXXX Extat Græcus ſenarius ⸗ακνοπx,apud Suetonium Tranquiflum in uita Neronis: en. B A S„—ε᷑r O y uεάενπτρν οπνναμ. ideſt. b Me mortuo conflagret humus incendi. b““ Quod cum à quodam ſermone communi diceretur: Nero reſpondens, imò inquit,?⁷τ arr O/id eſt: Me uiuo, alludens ad urbis incendium, quod paulopoſt effecit. Meminit hu⸗ ius prouerbij M. Tullius, libro de finibus bonorum teleio Duonkerhe⸗ illa uox inhumana quinm ſcelerata dicitur eorum, qui negant ſe recuſare, quo minus ipſis mortuis, terrarum omniũ defiagratio conſequatur, quod uulgari quodam uerſu Græco pronunciare ſolent. Item Se/ neca ſibro de clementia ſecundo, cum dicit multas uoces magnas, ſed deteſtabiles, in uitam humanam perueniſſe, celebresq́; uulgo fieri, ut illam: Oderint dum metuant. Cui, inquit, ne Terentianxmnn Græcus uerſus ſimilis eſt, qui ſe mortuo terram miſceri ignibus iubet. Quin eadem ſenten/ id noceqdum aum 1 tia, hodieq; uulgo durat inter mortales. Mihi, inquiunt, morienti mundus uniuerſus mori/ Sud pecdaes et r. Qua ſignificant nihil ſua referre, quid poſteris accidat, uel boni, uel mali, cum ipſi tollan 9 3 mi tur e uita nequaquam ſenſuri.“ a eſt autoccddasienum NMare cœlo miſcere. LXXNI odi, cum ptopie iiuu Mare cœlo miſcere. Prouerbialis hyperbole eſt, pro eo, quod eſt omnia perturbare, ni- hilq; non facere. Titus Liuius: Quid eſt, quod cœlo terrã, terræ cœlum miſceante Idẽ alibi: Quid tandem eſt, cur cœlum ac terras miſceant;« Iuuenalis: b Ctrts quoqtempaiat Clames licet,& mare colo-. „ opptobrans, umng Confundas, homo ſum. ö““ telt uel utitaccuma Lucianus in Dialogo Promethei& Mercurij.’ ocο*ασ ε. 1i 4„, ri„ duga⸗ ur hyperbob dna L ᷣά˖απ—, id eſt: Quid igitur oportebat ea gratia, terræ quod dici ſolet, miſcere cœlũ?
—
Vergilius in quinto de lunone omnia tentante:
I Maria omnia cœolo Miſcuit. Idem paulo diuerſius in duodecimo:
uarc.
dei pucrlimau Non gtellureun effundat in undas(at d inquit amst DMuuio miſcens, cœlumiſe in tartara ſoluat. uidngnaeden Ariſtophanes in Lyfiſtrata, non diſſimili figura dixit: ræci dicere ſolentqr- ö“ AS„ ·2 efr. ur arct Gruis Ta 9 Vn εε κοα Sid'e gsu dJi Sgeaerus, id eſ. derbis appan 3i Quin& ſupera infera reddet Iuppiter altifremus. Digrno. On e1 NNiſcebis ſacra prophanis. LXXXII bontallis nunng, Conſmili ſigura dixit Horatiu: gaduenerathl Micebis ſacra prophanid.. 1ra enh d eſt: nihil non facies. ltem confundens, fasq́; nefasq;. Apud ueteres multum erat diſcrimi/ ueri ſcruantem uie nis inter res hominum, ac res deorum, adeo ut Homerus etiam uocabula dilcernat, quibus glum quo mtiim Sdij conſueuerunt uti à uocibus humanis Et Pythagoras à quibuſctam iuſſerit abſtineri, qa Srracta aielcr n numinibus eſſent conſecrata. Vnde, qui nihil habent penſi, quiq; nihil non audent, miſcent dot crenpa ſacra prophaniit. de dndeh — as gcuusdd.“ Susch, deq;.„ LXXXIII Apuqd plautũ, atq alios autores prouerbialiter poſitũ muenſtut, ſusq Aes bero, AKa e e AEpProOle 4 E 4 5

— 3 — ——-——
OEs. ERRSRNI ROTEROPD. ADAGIORVN
116 deq; habeo, pro eo quod eſt, nihil mea refert, nihil laboro. Aulus Gel.li. noctiũ ſextoqę Cceibiit ſusq; dec; ferre, idem ualere quod æquo arullin eſe,& quod accidit nonmagni dum negligere& contemnere, ſimillimumq́; eſſe illi, quod Graci dzenui at,ohl
dere: atqʒ intet eree ner 6*οεꝙα. Citat autem Laberium in Compitalibus:
Nunc tu lentus es, nunc tu ſusq́; deq; fers. b b n Item M. Varronem in Silenna:Quod ſi non horum omnium ſitmilia eſſent principiaſiu
deq; eſſet. Deniq; uerſus hos ex Lucilio refert: V erum hic ludus ibi ſusq́; omnia deq; fuere. b Susq́ʒ& decʒ fuere, inquam, omnia ludus, iocusq;..““ Imitatum ex illo Græco ſchemate, à“e& ⁶τον.id eſt: Sutſum ac deorſum, quo nullumo nem, nulluinq; rerum diſcrimen ſigniſicamus. 1Onaliumon encnae he WtrSep... LN Vjltro, citroque prouerbiali figura dicitur, ualetq́; perinde, quaſi dicas, hinc atq ilite 3 utrinqʒ.Fit autem uenuſtior metaphora, quoties ad mutuam altercationem, dlſceptaini confabulationem, rixamue refertur. Quod genus eſt apud Ciceronem de repub⸗Mu uerbis ultro, citròq; habitis, ille nobis conſumptus eſt dies.Idem in libris officiorum Bel cijs ultro& citro datis acceptisq́ʒ. Et ultro, citròq; agitata cauſa. Et ultro, citrq; datis&sn ptis cladibus. VItro, citroq; certatum conuicijs. 1 8 Surſum ac deorſum . n.. 2 LXXI Huic ſimillimum eſt illud ex Eunucho Terentiana: Sex ego te totos Parmeno meaſes erin Edl amn e uefän deoriumn curſites id eſt„huc atque illud, aut cenelii miniſtri Qu dn 4 de Culn l 1 lero ad Thaidem intercurſites, ita ut ſolent amani ma i Moc dui em p 8 8 um ahebl decoris, ſi longius trãſferatur, ut ſi quis dci Wenffenentess eſd nunn ad uolumen, à lege ad legẽ, ab interprete ad interpretem, ſubi 5 Merene eſe, urlam ac deorſum uagari. Ea metaphora mutuo ſumpta uidetur, à ⁰ . 1.„„ bammu Ee crrer ereeeedene 1 iie r ſlad. 42 EKdero,de quomodhn mus, ita nuut u e uideatur. Demolthenes i 5 lipp oratione, 3* ³, S,7uußa8ſ dna ndüro, id eſt: Aeeit Pma dinn Phühha iuma deſle nunciati AT, Quod ſi alio quoppiam in loco i b r 5 dwuneſze ſit, pariter accurritis ſurſum, ac deorſum. Ariſtophanes à àie 0¹ 8 A. oeœ& † 2⁷ A 4— 3.„ 3 7 4 74 1. zesfaehſeeziedoate Rner kenrenanwu h eſt Aljuewoinc Se etrat de agee knledi 2 unſan u uitant miniatum. Euripides in Bacchis 1 1 5. E 2 3 3— Serefum orſam cuncta confundens ſimul. ato in earo 3Sd 1,* 2*... rationes omnes Aumaccen 4 dnle 5 Scbeeer ſarrashiggn 22 omſe, idelt Oha G.on SAe.y0. ac deorlum uerlemus, atq; ita conſideremus. Idem in Theatet o J τν&t νο μνο,& GT GyT id eſt: Fi⸗ Ur eclem Meafdſcee rhetor eumn 3 dlt aich quod dicitur, ſurſum deorſum omm 5„7—. s aliquot locis, tum in Ci 2„„ ve odx dFu &́ AOD TVT.& CvG A udG.. 3*. imone, 0 † oX Ofb T. ateagis ſeſ„ Ender‿ Borro, id eſt: Ego ſfanè non uideo quo pacto poſſint uniue nagis ſurſum ac deorſum miſceri. Menander apud P 08 2d.AEWeeklat 1. der apud Plutarchum: 1 SFso,de Gyc KT,5,A0rAEyAp. id ent: N ec ſurſum deorſum ſe uolutantes crepant hei mihi, b Pro arc E⁴τν, dixit Euripides aα p⸗ 13. F. R dicas a„„ diᷣνν ꝙτπαά⁵σ οm Ieoj w*μmνᷣν Kε α id eit g. Glilan dicas. antrorſum zc tet'otlum ...„ 3 5 enim ha ſurſum ac deorſum numina b e prouerbium accommodabitur,. tem, uel ad diligentiam omni ex f abitut.uel ad omnia tentantem, uel ad omnia confin ſit. Juoc extat apud Terentium in Ec ennin 385 unſ cjeuti Huic planè eulh luc. prouerbiæ 34 8 turlum prorii uod elt, nn¹ hue pr. uerbiale ſchema moraniene Gonatds. prorſum, pro eo quod elt, *„ 1. mnium Oraru 4— 6„ Qut ſerijs Pariter, ac iocis eſſet aninn hosͤo,. LXW ueteres omnium horarũ hominem appellab: us,& qui cum aſſidue libeat cõuiuere— tor eſt Fabius. Apud Suetonium Tiberiu h4aeAc ita uocatum Aſinium Pollionem &X omniũ horarũ amicos profiteri ſolet e 8 uOs uoſdam combibones ſuos, iucũdi 1 pPfohteti Iolet, etia codici lis. Eiuſmodi amicum eleganter ſim
raphice depinxit Ennius rſor 1 graphice depinxit Ennius ſub perſona Gemini Seruilij. Carmẽ quanq́; extat apu(Cale ell
Gellium
Hoccel Menlan Comitel Pars for Partetui Conſlio Cuiresa Hoquet Euomeri Quo cu lngeniu Vtfacer Doctus Content Tempol Maltate Quæfac Multor
Prudent
Conttac paucotu muniſen
Tam bus eſti faſtenc desinD A Slua Sbahu Morua-

6 Gellium noctiũ Atticarum, libro duodecimo
OHILIADIS PRIMAE CENTVRIA III iro
o cap. quarto, tamen non grauabor adſcribere: Hocce loquutus, uocat qui cum bene ſæpe libenter“ Menſam, ſermonesq́; ſuos, reruinq; ſuarum Comiter impertit, magna cum lapſa diei Pars foret, è ſummis rẽbus, paruisq; gerundis Parte fuiſſet de paruis, ſummisq́; gerundis Conſilio, induforo, lato, ſanctoq́; ſenatu. Cui res audacter magnas, paruasq́;, iocuinq; Eloqueret:quæ tincta malis,& quæ bona dicto Euomeret, ſiquid uellet, tutoq; locaretrt Quo cum multa uolup, ac gaudia, clamq; palainq;
d Ingenium, cui nulla malum ſententia ſuadet.
Vt faceret facinus leuis, haud malus, dem
toonena apud CLaanenat Doctus fidelis, ſuauis homo, facundus, ſuõq;
4
aa: Sex ldct heanun
elt, huc acque lludm :m intercuriites
longius
tes uda paucorum hominum homines dicuntur, ut apud Terentiu täſferanrain muni ſenſu caret, inquimus. interprete ad itantt 5 hora mutuoſumpaud Tam omnibus nationibus in ore fuiſſe uidetur hæc ſententia,
Contentus, atq; beatus, ſcitus, ſecunda loquens, in ctn FTempore commodus,& uerborum uir paucorum ga Multa tenens antiqua ſepulta,& ſæpe uetuſtas
Quæ facit,& mores, ueteresq́;, nouòsq; tenentem
Multorum ueterum leges, diuumq́;, hominumq;
Prudentem, qui multa loqui ſie, tacereue poſſit. b Contra qui ſuis quibuſdam ſunt moribus, neq́; faciles ad cuiuſuis hominis conuictum, per m. Apud Horatium autem cõ, Pecuniæ obediunt omnia. LXXXVII Jaam nunc etiam omni,/
n ilud, a0 um em bus eſt in uſu:Pecuniæ obediunt omnia. Ea refertur in prouerbijs Hebræorum, apud Eccle
dolthenerin prim dn fiaſten capite decimo, nec uod 8 aio quoimu:des in Phœniſſis:
Sns Ariſtopen, aAreiep id eitäbn
iniatum. Furipidesh
agderra renlt vonſderemus.ddemi
1od dicitur ſurfuncun
tum in Cimone,i εν 2 ½ α Tedyrep, id eſt: Breuiter opus eſt pecunijs,
dopis
n uideo quo pac archum:
dcu anrttaus
ntem, ueladom cenns luurrus
Atq; inter homines una plurimum ua
1*
eo ſe cius à Græcis pariter, ac Latinis autoribus celebratur, Euripi
Tà xααοσν ½‿ναεντππονστꝙiεεετατ Ad.οα.νκέάνι‿ᷣαάφσκνειε, E XvSC,o EXa. Mortalibus nil charius pecunia,
ideſtt let. ltem Ariſtophanes in Pluto: 1 G 0u- 5,p XSe D tSi odcevò AANA ςe dαυιαν τo. id eſt: Proh ut nihil ſanum reperias uſpiam‧/, Sed pariter omnes ſeruiunt uicti lucro. Huc alludit& Demoſthenicum illud
in prima Olynthiaca: SnAdετον& Cyeu rero„ 2 ſ ß, neq́; citra has quicquam eo/ rum, quæ facienda ſunt, confici poteſt. Rurſum Ariſtophanes in eodem Pluto, facetiſſime
perſequitur, quicquid rerum uel bonarum, uel malarum geritur inter mortales, id pecunia/
rum gratia fieri; quinetiam dijs ipſis non aliam ob cauſam rem diuinam fieri. Atq; inter alia permulta: hanc catholicam ſententiam refert:, v““
ri sAMAJ AMAEh„ f X⁴ννεπν,ννκνεαμνρσνοσν, σκ*νενεrre
Arcνντεα T 7A8Tp„⁶ Oꝙ dnl oα.
Si quid eximium eſt, aut ſplendidum, 8 Si quid uenuſtum, hominibus, abs te uno uenit.
det
u Siquidem opibus uniuerſa ſimul obediunt.
Proinde Horatius pecuniam, reginam appellat:
2
M Seilicet uxorem, cum dote, idemq́;& amicos,
quelbel ncum aif ni
1
Et genus& formam regina pecunia donat.
Sed nemo feſtiuius pecuniæ tyrannidem deſcripſit, quàm Euripides Bellerophontem ad
eferuntur autem à Seneca libro epiſtolarum uiceſimo is lepi/ di, ac
hunc modum loquentem faciens. Referuntur autem à Seneca libro epiſtolarum uis primo. Nam ipſa quidem fabula non exrat, uerſus aliquot, hi quoniam ſunt in prim

—————— 4———— k———————— ————— ——————— —— 3—— P——— — 1 — 4——————— ——— — 9— 2—————.— . 8. G—,——
3 5— 1.— ———ͤ*—— ————————— — 3————— —————— 25 ——— —*—————— —“——————————
,
—
Non quare unde, qu
Bene moritur, quiſquis moritur du
as DES. ERASM 1 RO TE 2 OP- 4 Pa 10 RVR b di ae uenuſii, non grauabor aſcribere, ſed aliquot locis emendatos. Wuandoqquiden Senecam habentur deprauatt. dine me uocari peſſimum, ut diues uocer-.. Nemo an bonus, ant diues omnes quærimusÜh:: b id habeas, tantum rogant. 13 V biq; tanti quiſq;, quantum habuir fuſt 1 1*
Quid habere nobis turpe ſit, quæris- nihil. Nut diues omnes quærimus, nemo an bonus. 2 Aut diues opto uiuere, aut pauper mor-. m lucrum facit. Pecunia ingens generis humani bonum. Cui non uoluptas matris, aut blandæ poteſt Par eſſe prolis, non ſacer meritis parens. Tam dulce ſi quid Veneris, in uultu micat. Merito illa mores cœlitum, atq; hominum moutttt. Cum hi, inquit, nouiſſimi uerſus in tragœdia pronunciati eſſent, totus populus add eic dum& actorem,& carmen conſurrexit, uno impetu, donec Euripides in mediumiiyſe ſilijt, petens ut ſpectarent, uiderentq́; quem admirator auri exitum faceret. Dabitinii bula pœnas Bellerophontes, quas in ſua quiſq; dat. At ex his uerſibus quos Latinos rect Seneca, poſteriores aliquot repperi Græcos apud Athenæum in dipnoſophiſtis lbeo i to, ſed citra nomenclaturam autoris, eos hoc loco ſubſcribam: 1 5 G JekſAd d. 80 Hgowies m4*½ ob Au1 12ords iααν«xG Ob rOH⁵*α‿ σ2έσνμιηοσσσμ εμιερ‿ι ꝓπσ☚στ O7G4 0O,NO. de T5AMI KTNI F'& ⁴πννν 1υ ον ε†ρα αQνάuBmʃↄ·n 55 ½ O d daðμ εμαωσαντισ Aui8 Kuν Xa. 1 Ex his Graæcis reſtituimus penultimum ex Latinis in quo pro Veneris habebatur uenal Veritatis ſimplex oratio. 1.XXIXVII Refertur in Diogeniani collectaneis hoc adagium. Extat autem in Phœniſſis bupii ac hunc modum:„ AAe 5.00O AnSeſce cu, Kod roXo T'e d dldrop. Xe r p, d AL Ad. 1 du, Psαᷣ α d& ρᷣ́. ideſt: Nam ueritatis ſueuit eſſe oratio b Simplex, uafris nec eſt egens ambagibus Interpretum, ſiquidem ipſa per ſe congruit. At ſermo iniquus quia per ſe ſit morbidus Medicamina exquiſita depoſcit ſibi.
Citatur à Seneca epiſtola xlix. Nam ut ilſe ait Tragicus:ueritatis ſimplex oratio eſt.Ptor
bium uſurpabitur uel in rhetores, ac pocëtas, qui mendacia uerborum lenocinijs fucarei lent. Vel in blandiloquos, qui quod nõ ex animo dicant, ſolent accuratius adomate ſer nem, ac ueros affectus, hoc diligentius imitari uerbis, quo magis uacant affectibus: Vt gun conducti plorant in funere, dicunt/, 58 faciunt propè plura dolentibus ex animo. um interim ſimplex illa, ruſticanaàq; veritae nevligatla genus orationis faoa 5 7.. 5. 8* lig in dium dalnannne ſua uerbis ambiguis efferunt, ne queant depreltẽdi,ſtq́; rima quæpu per abantur. Deniq; in eos qui perplexe loquuntur, dum uerum diſſimul- Nam tocm cio ſæpenumeęro deprehendi tterua diltünuiantele I penumero deprehenditur uanitas, uelut in Eunucho Terentiana: ergin ſceleſta mecum perplexe loquio Eiisr e en
Scio, neſcio, abijt, audiut, ego non adfui.
13
Non tu iſtiuc mihi dictura aperte es quicquid eſt 7 mn
beikinp inqulies, K
Cogliat, Nec cuiq mo ſtati — ghenx tnent P. eſthuica MA nac. Sednec PKerin queato
veltis,
Fanc Verum Omnes Rurſum Heupr Kricdote ohg i tolüto b Woh n ſciman guidſen Purhi meru Quod uod

donec Euri Gs
. m 1fl. 6 b ünwig AnAR kuSe TAt, XG T N yu dA Au R Kolri rore.
luo pro Veneri buts M Extat autem in bimui
Eandem fermè ſententiam Terentius ſimpliciter extulit in Andria:
Omnes ſibi eſſe melius malle, q́; alteri.
Nec cuiquam abſterſa rubigine donet amicoc. Imò ſtatim hoc, mihi ſura genu longinquior inquſt:
cHILIADIS PRIMAE CENTVRIA
119
Tunica pallio propior eſt. LXXXIN Apud Plautum in trinũmo, legitur allegoria prouerbialis: Tunica pallio propior eſt. Quo ſigniſicatum ex amicis nos alijs, atq; alijs magis eſſe deuinctos, neq; parem omnium 0 6 dam eſſe rationem. Apud ueteres primum in officio locum habebantparentes, proximum pupilli noſtræ fidei crediti, tertiũ clientes, quartũ hoſpites, quintũ cognati.& affines, ut indi⸗ cat Gellius libr.quinto, cap.xiij. Præterea quædam negocia, propius alijs, ad nos pertinere. Pallium, extrema ueſtis apud Græcos, quemadmodum apud Romanos wge. Tfame to, ga tegebatur, ut frequenter apud Homerum, Xένναι ⁹ x&εενννε, dimul nominantur.
b CGenu ſura propius. 2o
roͤru nviue p, id eſt: Genu ſura propius. Qui Græcas parœmias collegerunt, aiunt ho? adagium ex euentu quodam eſſe natum. Cũ in prælio quidã cõſpiceret duos amicos, pari/ ter d. uita periclitantes, fratrẽ& conſobrinũ, neq; poſſet utriq; ſimul ferre ſuppetias, omiſſo conſobrino fratrem defendit, atq; hanc interim ſententiam pronunciauit, quæ poſtea tran⸗ ſierit in prouerbium, yεèνu nuuie opß. Id refertur ab Ariſtotele lib. moralium ix. Accedunt, inquiẽs, eõdem& prouerbia uniuerſa, ut anima una,& amicorum communia ſunt omnia, & amicitia eſt æqualitas,& tibiæ genu propinquius. Theocritus in Idyllio, cui titulus chari⸗ tes, tribuit hoc adagium uiro tenaci, qui ſibi uiuat, neq; quicquam uelit impertiri amicis: nc ꝗ d XG&Ha EXGp 6,Js p Gug Ai ö““ A„ νννο, bödengp 16&rrονπενυα ivi dois
un
id eſt: Verum quisq; ſinu dextram occulit, ilud& unum Cogitat, unde ſibi congeſta pecunia creſcat
A
Ipſi malim aliquid detur mihth. ö thenxæus libro nono eò deflexiſſe uidetur, ut dicat de ijs potius, quæ propius ad rem per⸗ tinent. Ex hoc igitur Plautus ſuum illud effinxiſſe uidetur: Tunica pallio propior. Confinis
eſt huic adagio illa Heſiodi ſententia: Mae doνσννννρνςεεπσάνQοmKwꝰltνπι⁸α— r,e„, id eſt: Sed nec germano quiſquam eſt æquadus amieus.
ſtenim inter hos, quos amamus, habendus ordo. Nihil autem uetat, quo minus ad rẽ tor,
queatur. quod genus, i quis dicat maiorem habendam eſſe uitæ, q́; pecuniæ, corporis, quã ueſtis, animi, qᷓ; corporis rationem, recte adduxerit, νυ αανρκα νuG Omnes ſbi melius eſſe malunt, quàm alteri. XoOl
Verum illud uerbum eſt, uulgo quod dici ſolet
Rurſum in eadem fabula prouerbium ad perſonam detorſit:
Heus proximus ſum egomet mihi.
Ariſtoteles libro moraſium Eudemiorum ſeptimo, Aoud 28 kvio 13 eα ναε αμνς
cinO-. id eſt: Nonnullis enim uidetur, unumquenq; ſibi potiſſimum amicum eſſe. Item Pia co libro de legibus quinto.
ato. r8 de i 8ASp, S Si/ Kb e d u 68,, 1bdde Xe, id eſt: Hoc eſt autem, quod aiunt, unumquenq; natura ſibi amicum eſſe, idc; recte fieri. Quin& hodie thijeologorum prouerbium celebratur, charitatem a ſeipſo profici⸗
ſci, natum uidelicet ex his cantici myſtici uerbis: ordinate in me charitatem. Verum de eo, quid ſentiam, alias uhi locus inciderit, diligentias tractabimus. Sed Terentianam ſentẽtiã EFuripides extulit in Medea: m' md Tis Su„c Aop Aa. ideſt
Quod quiſq; ſemet plus amico diligit. Vel ſic⸗
MRrurſum in Græcarum ſententiarum collectaneis;:
8A& dau„Xop 3udele budtiA. ideſt: Nemo leipſo diligit quenquam magis.

———
120 DES. ERASMI ROTERODAMI ADAGIORVM b amauwi. d2.. 1 Oui ſbi uehementer placent, quiq; ſuis ipſorum commo is, impẽſe ſtudent aliotunn bus uel neglectis, uel etiam afflictis, a Graci Aauria, dicitur. Quod appoſite circumloquens
Le slincuit, amorſug. A2. 7 Cæcus, inquit, nnium fontem autumat. Ariſtoteles nono moralium li ſi rouerbialem uulgo iactatamfiiſ
oratius:
88
indicat Hranc 2Xaννπ probroſam appellationem, ceu p
à Græcis eleganter Quuwi uocantur. Vitium iſn
Id uitij Plato malorum O indi at homines ſui ſupra modum amantes à multitudine male audire, quippe, quiſrt
i ich cognomine uocentur Aauefä. 'Lo Penöp, id eſt: Extra telorum iactum, pro eo, uod eſt in ents.ſtrac Nariculun. In
latum Aà bellis, ubi qui nolunt feriri iaculis longius ſemouent ſeſe cʒ ut poſſint cõungi nii teli, aut in loco à iaculis defenſo ſe continent. Vnde illud frequens apud hiſtoticos lana teli iactum peruenerant. Qu. Curtius lib.iiij. Vt extra teli lactutn b eſſent. Ac rurlumäa b dum ad teli iactum peruenerant. Lucianus in uotis, iσμονεν 1E BiA V Hat wf nhln0
tat quiſpiam pennas, ut eſublimi ſpectare poſſit dimicantes, ipſe tutus à iaculis. ldẽ 6 a gve, id eſt:lamq́ʒ extra teli coniectum erat, Polyphemus de Vlyſſe, qui iam fugaui
eum Cyclops telo aſſequi non poſſet. Idem rurſum, 3 σαμνι οοε, Td i co: 1aTew gſt Aop kig/; id eſt: Cur muſas non feris, atq; à tuis telis ſunt tutæ: Allufit huc idem in Nün 1 Naν⁶ 5 dae p Kroo Ir2E0„ανσ⁴eꝓ̈ αανιꝙρνέε/εεκ6ον αeε«Forracise,Audäuen TIh R uud οαμ, 15 NoOrbJP d1SSp dultu, id eſt: Quemadmodum lupite r Hectorẽ oita meipi à iaculis eximens, ut aiunt. Atq; à cæde uirim atq; à ſanguine, dec; tumultu, reliquumun tempus domi ſedere deftinabam. Eſt autem apud Homerum Iliados h. 8'* eXtGp, A8 T18 à; ANsi AXO- aε. id eſt Extra tela, uti ne quis uulnus forſitan addat
Ad uulnus. b
Contra, quem obnoxium periculo uideri uolemus, hunc iuie a boui te poterimus.Lucianus in Baccho, duc a“. Bez Röedd oati„avres, id eſt: Ne tanti quidem manentes, ut intra teli iactum eſſent. V ergilius in undecimo: ſamq́ʒ intra iactum teli progreſſus uterg. TA e 3.
BPoſtprincipiaazal. 10 Eandem fermè ſententiam habet poſt principia. Sumptum item à bellis, in quibus ſe mum periculum eſt ijs, qui in prima ſtant acie. Vnde& ob&εαάν⁹ dicuntur, qui ſtrenae gerunt in praliſs,& asςᷣαeάα Terentius in Eunuchooo.. Tu hoſce inſtrue, hic ego ero poſt principia. 1.
Inde omnibus ſignum dabo. Erat autem hie locus timido nebuloni conueniens id quui dens Gnatho:llluc, inquit, eſt ſapere, ut hoſce inſtruxit. Ipſus ſibi cauit loco. Idem hoch rhus factitauit. Donatus admonet eum uſum uerbo miiitari. Porrò Vegetius lib. de ten litari ſecundo teſtatur, principales in acie milites, proprie dici principia. Sic enim ait An qua ordinatione legionis expoſita, principalium militum,& ut proprio uerbo utar, prin iorũ nomina, ac dignſtates: ſecũdũ præſentes matriculas indicabo. Axius apud Vateon Ego uero, ut aiunt, poſt principia in caſtris. Pierrin tef ing ke 45 Procul à pedibus equinis. XC B od dp 1rsicp, id eſt: Procul à pedibus equinis. Etiam hodie uulgo dicitur, cum gniicant fugiendum eſſe periculum. Hac uoce monere conſueuerunt, ut quiſque ſibi ei ret in certaminibus equeſtribus, ½ο ερm—κοασέꝓάνσπνσσσνερ½ d eſt: Extra pedes equinos: Famd inde uulgus prouerbij uice uſurpauit. r Borro ſoue atq à fulmine. e
n,5e 1d utat, id eſt: Procul à Ioue pariter atq; à fulmine. Refertur à Dio,
d.monet non elle agenclum cum prapotentibus:qui nuru poſſint perxdeterqnan Porré! Aletie cum regibus, ac tyrannis Pſabent enim lulmen, quando commoueant tant a dn p Mcn attribuunt pꝗoetæ,& reges quidam, hac effigie luos coloſſo sfngi 1 nere, Viur Aat⸗ tcho. Cuius eſt hæc eum primis elegans duoο,οα. Quemadmodum 1 audtatur ta Lae ſangaechti plaga,& quemadmodum prius emicat kulgur, qh tomn aucliat ar,ta apuc tyrannos, hoc eſt principes fermè omnets, prius erumpit wee
0.
gduampte
Knu E7 Maioren. Relertut mercium pophthe Ingens be
epten
algnit lurer Locos elt Ked nimi Extabant ſumptus: muſarum adagiam weri quod ilis tolnumi
quo prim
conuiuiũ,
Prouel du mentis non pert miuti co⸗ Quintili quo proc mouetelt
nnd: non alte vim ſen 98e, Atnou
4—— ——ͤ———
— 8* —-——

. n odt age CHILIADIS PRIMAE CENTVRIA 11II. 1721 „ Man d qquàm probatio,& perijt delatus, prius q́; coarguatur. Citat᷑ à Suida huiuſmodi hemiſtichion: tiug. A K'Acu drd SSoO Krd0. idet.
Maiorem uitato uirum.
Iprouerdia won
Nf emd aa apophthegma: Mérα odp d dανυ/☛˙ dε.—φ à ½ ◻ HSAen, ε‿ Taοeμαμνοp. id eſt:
wale aa e e„. 3 3 5 1 Ingens periculum, uelle quæ non decet eum, qui poſſit quicquid uoluerit efficere.
tann Tua ſi andg Huue Duod ſignificans Horatius: ateli lacdam fut Sed nimis arcta premunt olidæ conuiuia capræ.
cantes iple duns u ſumptus modicos. M. Terentius Varro apud Gellium, cenſet conuiuas, intra gratiarum& emus deVy 5 uai muſarum numerũ oportere conſiſtere, ne aut plures ſint nouem, aut pauciores tribus. Sed hoc
De gradu deijcere. XOV 111
Prouerbialis allegoria, de gradu deijcere, pro eo quod eſt, animo conſternari, ac uelut à ſta/-
leri uolemus huneuε non perturbari in rebus aſperis, nec tumultuantem de gradu deijci, ut dicitur, ſed præſentis ani dOlemus huncina 2„ 4⸗„„e,. 722 4. 42* 1 12.
ded maatnanwitä Imi uti conſilio. Conſimilis figuræ eſt, in gradum reponere, quaſi in priſtinum locum reſtituere. —— Quintilianus inſtitutionum libro quarto: Aut ſi quid titubauerint, opportuna rurſus eius, à
peXDe de HH,OA Lyrw. ic eſt: 1 do nebuloniconunat At nouit rem factam deniq; ſtultus. Item eä. lpſus ſii cauit ocolb e,E pouSede e era rd ενμᷣςc. ic eſt: niitari. Ponò Vegati- rie dici princpii d um,& ut proptio uti as indicabo.Auib
Adagium recenſetur in collectaneis Apoſtolij, quem equidem autorem non adducerem iu
medium, niſi cogeret inopia magis idoneorum. ai IA rer Eren. Beee 8' S Dep. id eſt: Ex ouo emerſit. Aiunt dici ſolitum de magnopere formoſis ac niti- dis, quaſi neges communi hominum more natos, ſed ex ouo, more Caſtoris& Pollucis. Siqui
dem eſt in poẽtarum fabulis, Ledam Tyndari filiam ex louis concubitu, duo peperiſſe oua, è
Friam hodie uubo quorum altero prodiere gemini, Caſtor Pollux, inſigni forma iuuenes: ex altero nata eſt He re onſueueruntg lena, cuius forma literis omnium eſt nobilitata.— deitEunpatsh CHILIADIS pPRIMAE CENTVRIA QVARTA. Non eſt cuiflibet Corinthum appellee. 1I1 r rru„ ibe dSde 1e u0,0, 4055 MSe.(c eſt: b
̊on eſt datum cuiuis Corinthum appelleer. Vetuſtum iuxta, ac uenuſtum adagium de rebus arduis,& aditu 3 ericuloſis, men,ſiq colbt quasq́; non ſit cuiuſlibet hominis affectare. Inde natum, quod, ut refertur apud
. eſuos rab Suidam, nec facilis, nec ſatis tutus ſit nautis in Corinthiacũ portum appulſus. ins 1u80s d fi libro Geographiæ octauo, aliò refert originem prouerbij, nempe ad luxum de ict das meretrices

—
— 2 4 —ͤ 8 ———
2
meretrices Corinthioru
rum gratia frequens in urbem mu
122 pS. ERASMI ROT. ADAGIORVM — hiorum. Oſtendit enim Corinthum, quod in Iſthmo eſſet, duosci
lterum aduerſus Aſiam, 1 Dehtnamm failke.In eadem templum fuiſſe Veneri ſacrum, adeoq́; locupletatum, ut
eret, q p Veneri conſecrarant, ut in eius honorem proſtarent, jtag; Prelas haberctne Conlntniſ d ltitudo undiq; cõfluebat, unde ciuitas dacrates u ditabatur:quin etiam negociatores, hoſpites ac nautæ propter urdſe luxum, deliciasch* deratos ſumptus facientes, exhauriebantur. Atq; hinc mana 4 uulgo prouerbium: Cuicke non eſt, Corinthum appellere. Horatius& Aulus Gellius ad Laidem nobile ſcortum teiau adagium. Nam ille in epiſtolis ad hunc modum ſcribit:. e Principibus placuiſſe uiris non ultima laus eſt., Non cuiuis homini contingit adire Corinthum Sedit, qui timuit, ne non ſuccederet.. Ad Ariſtippum uidelicet alludens, quem Laidi conſueuiſſe notum eſt,& ita conſueuiſ, gloriaretur ſe unum habere Laidem, reliquos haberi à Laide. Hic nempe Gellius,librogiin
capite octauo, ex. ob elegantiam uenuſtatemq; formæ, gran tiorum hominum ex omni Græcia celebres erant,
dem pecuniam demerebat. Conuentusq;aden neque admittebatur, niſi qui dabat quii
la nimiam quantitatem. Hinc aiunt natum eſſe illud frequen
poſcerat. Poſcebat autem i Græcos adagium: Oà Schwr rHe de 51o 2955 FASo... quod fruſtra iret Corinthum ad Laidem, qui non quiret dare quod poſceretur. Ad bani Demoſthenes clanculum adit,& ut ſui copiam faceret, petit. At Lais v ice 5axud, l decem nummũm millia popoſcit. Tali petulantia mulieris, atq; pecuniæ magnitudine ii expauiduscʒ Demoſthenes, auertitur.& diſcedens: Ego, inquit, pœnitere tanti non enosi buSAdt Au dαμάαρνυν seεᷣ sαεέαναανααeν id eſt: Non emo decem drachmarum millibus pant dinem. Alij malunt in genere ad omnes Corinthiorum meretrices referre, quarũ tapaciin etiam uetus comœdia taxauit. Ariſtophanes in Pluto: a τ ϑ †νας αασνπ 105*iA O'rap uch Surde rie rirne uSp ruxh ob 750G(XAp 75 vocDb, 0 ͤ. IX T M‿ν rae 2ud e rSp erep.
Quos equidẽ uerſiculos haud grauarer Latinos facere.ſi quàm ſunt elegantes tam eſſutt
uerecundi. Strabo meminit apophthegmatis cuiuſdam meretricij. ex quo licebit earũ aum conicere. Nam cum matrona quædam cuipiam huius ordinis probro obĩſceret inertã nihil ageret operis, nulloq́; lanificio exerceretur: Imò, inquit, ego illa qualiſcũq; ſum, jam m telas exiguo tẽporis ſpacio prætexui. Mihi tamẽ nõ uidetur abſurdũ, ſi parœmia referan periculolam in Corinthũ naui ationẽ, de qua meminit eodẽ in libro Strabo. Vt bincpoi deriuata ſit ad alios uſus, Paraſitus ille Comicus eleganter detorſit prouerbiutmn ON rou de a»-S0g krl Tfdee cp 105,5 Se. ic eſt: Adire menſam. haud hominis eſt cuiuſlibet. 1b Citatur autẽ aà Stobæo, ex Nicolao quodã poëta comico. Meminit& exponit hanc parct & Euſtathius, enarrans nauium catalogum, additq́; eam imitatam ex illo uerſu Sophoceo Obu 2* d AO T071 GGꝓοσ /μοοτμ. tnn Non à modeſtis nauigatur huc uiris. 4 9 Extat hic uerſus, cuius meminit Euſtathius apud Sophoclem in Philocteta. Ptoinde dc erit uſus adagij. uel cum ſignificamus rem eſſe maiorem, quam pro uiribus eius qui com aggredi. ueluti ſi quis parum felici natus ingenio, parumq́ uiatico inſtructus, deſtinet ſeſi teras:aut qui ſit imbecilli corpuſculo, Paulos ́& Antonios ſtudeat æmulari: uel quoties ip Ao2Inamne tutum aSeredi parat, quod non temere ſoleat feliciter euenire. ueluti 9 ood᷑εννe, litem inſtituat nunq́; finiendam, aut principũ aulis ſe eaddien
bellum ſuſcipiat. Nihil enim ferè horum ita bene conſueuit euenire, ut non pœniteat con
an Shde eft⸗Satsnet achsereas a ecleraſdeeg„ 4 036, id eſt: Sat quercus. Vetus adagium in eos, qui relicto uictu ſordido ade
7.„.„..„ 442..△/, relicto uictu ſot 0 tiorem, lautioremq́; digrediuntur.Inde profectum, quod plilci ili mortales rudesaum
ſmul aoch Ceres uſum frumenti monſtrauit. glandibus uictitare deſierunt. Q-lancu”
Aterum Italiæ oppoſitum, negociatorum frequentia ſorn Plusmi,
Phocione peripatetico huiuſmodi refert hiſtoriam: Lais, inquit, Cotint
6 lbro et in delichſ tragema eos,qult moribus do,in ep modice ſ moleſtia cur nona ſpero col ſime ame ſtudium ſcibitli tar elle
gium ad
Quidf 3, Ghl Niübil au qod ſt
Aperj zaunp r. inmalan adeo ila: Ge uey aperient tmingt tquon
Ardae ſormas nem rel qooser Aricdo 8 oichb? Kqua Pingui Phatoli- vobig ue ettänſ 7 Wau Ptimo. phoram bor 26 ſrinen Pextaie binae Juodge
10 ermet rSsqo Kkeſun e modun

meretricij ex qlta
cit ego illa qulliijas — adſurdũ ſipnent
teodẽ in lbro Srhhi
ter detorſit prouati id eſt
Aperire feneſtram, pro eo quod eſt, occaſionem, ac uelut anſam miniſtrare. Terentius& Taud iA‿αςνένμμμι: Hui quantam feneſtram ad nequitiam patefeceris. Verum hoc non niſi
O”8 p Nelhso: aras Alονα Xενμεανασ. id eſt:
Plato libro de legibus tertio: u d à26.φ ιιαμ
CHILIADIS PRIMAE CENTVRIA II11. 123
libro ſextodecimo teſtatur,& ſua ætate multas gentes glande uictitaſſe: apud Hiſpanos etiam
in delicijs habitam, adeo ut bellariorum uice ſecundis menſis inferretur. Huiuſmodi nimirum
tragemata conueniebant ijs, quibus dentifricij loco lotium eſſet. Nec inconcinne quadrabit in eos, qui relicta antiqua illa uirtute, ad mores, conſiliaq&́; ſui ſeculi ſeſe tranſferunt, ac recẽtiorum
moribus incipiunt uti. Nunc ad modum uidetur uſus Cicero, ſcribens ad Atticum libro ſecun- do, in epiſtola, cuius initium: Multa me ſolicitant. Clodij contentiones, quæ mihi proponũtur,
modice me tangũt.etenim uel ſubire eas uideor ſumma cum dignitate, uel declinare nullacumi
moleſtia poſſe. Dices fortaſſis, Sia tanquam ρπνς. Saluti ſi me amas conſule. Me miſerum, cur non ades: Atq; ita quidem in omnibus legitur exemplaribus, uerum equidem docttis, uti ſpero, comprobaturis, ſic legendum eſſe contenderim: Dignitatis tanquam ęνude aX&i. Saluti ſi me amas conſule, ut intelligas dignitatis rationem quaſi quercum,& priſcum illud uirtutis ſtudium omittendum eſſe, poſthac ſaluti potius conſulendum quam famæ. Id quod& alibi ſcribit ſibi eſſe in animo, nempe ad eundem Atticum libro quarto: Subturpicula mihi uideba
tur eſſe palinodia, ſed ualeant uera, recta, honeſta conſilia. Apertius uelut interpretatur ada-
gium ad hunc ipſum libro ſecũdo: Quid ergo inquies? Iſtos mercede cõductos habebimus?
Quicd faciemus, ſi aliter non poſſumus? An libertinis atq; etiam ſeruis ſeruiamus? Sed ut tu ais, u φωφάσπ. Exponens nimirum quid intellexerit ρue, hoc eſt, probitatem ac uirtutem. Nihil autem prohibet, quo minus& in genere prouerbium uſurpemus, quoties priſtinum ali- quod ſtudium, aut inſtitutum relinquitur.. at.
Feneſtram aperire,& ſimiles metaphoræ.
111
in malam partem, illud etiam in bonam: aperire ianuam. Plinius Suetonio Tranquillo: Atq;
adeo illa actio mihi aures hominum, illa ianuam famæ patefecit. Plutarchus in libro de Oſiri- de: uενέααά ⁴μον μσν mέκέναεμρ ε μσσέςσασς νοενονα. id eſt: Magna impiæ plebi repagula aperientes. Eiuſdem formæ& illud Ciceronis pro Planco: Q uanquam qua nolui ianua in cau
ſam ingreſſus ſum. Item illa, aperirè uiam, præſtruere uiam, præcludere uiam, iacere fundamen ta, quorum alibi meminimus. b b Anſam quærere,& conſimiles metaphoræ. IIII
prehenditur ac tenetur. Hinc ducta metaphora, uarias adagiorum
Apnſa eſt qua quippiam
Formas præbuit. Plautus in Perſa: An non uides hunc anſam qurerer id eſt: captare occaſio/
ſtquam lunt elegnaa
quos frequens eſt, Aægba Swrâ. 2έαανν Qανiν, ordinis probrochin
nem reſcindendæ, iritandæq́; pactionis. Quod quidem à Græcorum tractum eſt figura, apud id eſt: Anſam quærere, prabere anſam.
Ariſtophanes in Lyſiſtrata: b
EI krdTa T1e AAp rode unsd Ao Slcd,
Si qua per nos uel puſilla data ſit anſa fœminis, Pinguis ipſæ, nil relinquunt protinus chirurgiæ. I b.:
d10 AaPlc odidαωσν id eſt: Et ipſe ſermo nobis uelut anſam præbet. Ariſtides in Pericle: 7ld SA e p doug osX ASld, id eſt: Anſam præbere,& inuidere uideatur. Idem adſimili figura dixit in Timone: Od dics
. X0,.& ν&αρρσσα, id eſt: Neq; dat locum conuicio. Rurſum Plato libro de legibus ſe- ptimo:Vt contentionis anſas multis præbuerint. Rurſum de repub. libro octauo, indicat meta
phoram ſumptam à palæſtritis, quorũ hæc ars eſt, ſic componere corpus, ut prehendi nõ poſ⸗-
fint.„⁴eνλιν minno NESi d dwud Aalih—dsexs, id eſt: Rurſus igitur tanq́; palæ ſtrita eandem anſam præbe. Eodẽ pertinet, in eaſdem anſas incidere,& anſam arripere, anſam praterire, anſam negligere,& ſi qua ſunt alia. Epictetus in Enchiridio ſuo ſcripſit, unicuiq; rei
Pinas eſſe anſas, alteram qua teneri poſſit, alteram qua non poſſit. Arripiendum igitur unum
quodq; ea qua poſſit teneri, ³id eſt:bona undiq; excerpenda, mala toleranda.
Cyclopis donum.
5O Ned, id eſt: Cyclopis munus, pro eo quod eſt, munus inutile. Cuiuſmodi ſunt
uIfermè tyrannorum& latronum beneficia, qui ſolent hoc ipſum magni beneficij loco imputa/
. 2 2& 7 re, quod aut minus, aut ſerius noceant. Lucianus& εαmτεeσ⁵ε. Ou Tdvu As 5 7 αματ⁶σ
hefuu&&ν&ι ‿εσεά T M,SOD, Tr, wp dyG Idp Surp Kareνσν. id eſt: Haud ad-
modum me Cycopis illud donũ delectat, uidelicet quod ita pollicetur: Ego Vtim poſiremũ 12 deuorabo.

,
—
8—— 8
DES. EBRRSMI ROT. ADAGIORVMN
deuorabo. Verba ſunt Micylli cerdonis, qui Lum Alerduelt un quochcon ſtatim cum alie Embam Charontis reciperetur, atq; hoc ipium Clotl 1 4 Keros, ach Naue Anbutan 4 interim tantillum moræ lucrifaceret, ne deſcenderet 1 5 os Adl 4 6 5 bm repont Neq; dubium quin Lucianus Homericũ locum retuetieadu Wun yſſeæ bro noroi Cyclops Polyphemus delectatus dulci uino, quod ilſi d Sn de dhi endes promin accepto, ille ſit magnopere gauiſurus, ut denuo ſibi lut 1 deret Sa 5 Kdſeihi muneris iterum atq; iterum. Porro ubi iam uino delioltum cre 5 ru du re Ponlurumm ſcit Vlyſſes munus promiſſum Cui Cyclops hunc in modum e pondit: 4 Odr y p Tcout Aisra d1 Erdsolct mene— Toue eNe Tοεν. 3 Se 0: Hewnjop èsck⸗. id elt: Poſt ſocios mihi. poſtremusc orabitor wiie eenne t reliqui prius. hoc ex me tibi munus Ann Arreln horus Græce nullum ſignificat, quod nomen ſibi finxerat Vlyſſes, quo Pohypher poſſet deludere. 1 b
124
ah
Tuis te pingam coloribusg. f Tuis te pingam coloribus. id eſt: talem te deſcribam, qualis es. Tranſſatum à vo nonnunquam faciem hominis ita ut eſt exprimunt, ac repræſentant, nonnunquam dieni cant coloribus.Aut etiam alluſum eſt ad Aeiopicam corniculam, quæ ſe coloribus Alienis u ditauit. Diuus Hieronymus in Rufinum: Poſſem&ʒ ego tetuis coloribus pingere, èe ininn contra inſanientem. Ibidem rurſum: Scire enim te iactas crimina, quæ tibi ſoli amiciſſimoki cõfeſſus.& hæc in medium prolaturum, meisq́; me coloribus eſſe pingendum. Pliniusin fatione hiſtoriæ mundi: Et ne in totum uidear Græcos inſectari, ex illis nos uelim intelliginr giq́; coloribus, quos in libellis his inuenies. Et Cicero quopiam loco: Tuis coloribus meo cillo. Quanquam hoc paulo diuerſius. Ornatus ex tuis uirtutibus. 1 Hinc non multum abludit illa ironia Terentiana: Ornatus ex tuis uirtutibus. in Adelii Si regnũ poſſiderem, ornatus eſſes ex tuis uirtutibus, id eſt: haberes præmia tuis facti di Nam olim reges honorem habebant ijs, qui facinus aliquod præclarum ædidiſſent. Domi Mileſiſäa. VII Omor rà ααα, id eſt: Domi Mileſia. In eos dici ſolitum, qui ibi domeſticum luxumai brant, ubi minime probatur. Nam domi liberum eſt unicuiq; ſuo more uiuere. Hoſpitsu eſt, ut eorum apud quos diuerſatur& cultum,& mores, tum laudet, tum imitetur quoady teſt, certe ſua non iactet, aliena damnans. Id quod facere ſolent quidam homines impetiig quocunq; terrarum uenerint, omnium omnia uituperant: ſua nimis importune laudibouti lunt, etiam uitia pro ſummis uirtutibus efferentes. Refertur adagium ab Angelo Politiani Miſcellaneis, additq́; inde natum, quod olim Mileſio cuidam hoſpiti, cum apud L.acedm nios delicias patrias extolleret, ad hunc modum reſponſum fuerit: ⁵αοντ⁴α μπνκeια,u Zadσe, id eſt: Domi, non hic Milelia, huius ſententiæ citans autorem Tenodotum, quent adagiorum collectorem. Feruntur quidem Tenobij cuiuſdam collectanea, quem an ille Sa dotum appellet, nondum ſatis mihi liquet. uerum in his collectaneis huiuſmodi quandami uenio fabulam, quam eandem refert Suidas: Ariſtagoras quidam Mileſius Lacedæmonépi
fectus, poſtulabat ut Ionibus à Perſis bello uexatis ſuppetias ferrent. Is autem cum in conè
nem prodiſſet, inſolita apud Lacedæmonios ueſtitus mũdicie, alijs q; delicijs Ionics afluen quidam ex Ephoris eum hoc dicto ſubmonuiſſe fertur: oluon rà λἀερσα, id eſt Domi ſia. Porrò Ephorus Lacedæmoniorum eſt magiſtratus, cuius munus eſt de contractibus gnoſcere, ut autor eſt Ariſtoteles tertio libro Politicorum:alioqui uox ipſa ſonat perin dicas inſpectorem. Cæterũ Athenæus libro duodecimo, cauſam adagionis ſecus nanatna pe Mileſios luxum Colophoniorum imitatos, morbum ſuum finitimis etiam regionibuste diſſe. Hoc nomine cum male audirent, ſeſe admonebant, ut domi ſuis delicijs uterentur n etiam traducerent. Effertq́ʒ; prouerbium ad hunc modum: o²o* ⁊⅜ uiAdcl dureChu, Ad⁴ ⅜ᷣ αμεσρν, id eſt: Domi Mileſia, ac uernacula, non in propatulo. Vt autem Lacedæmoh rum ſeueritas multorum literis eſt celebrata, ita Mileſiorum luxus in hominũ ſermonem ar 2deo,ut Autoanid molle, parumq; uirile uelint intelligi, Mileſium appellent. Vnde ulti quidam libro ſuo, fabulis obſoœnis ſcatenti, titulum indidit, Aαμαανασαιαιυάκνϋν. Et Lucianus im.
lbus lermones amatorios laſcinos,Nlilelios uocat. Martianus Capella: Nã certe inquik e
*
0. oeticxe
ſuum 20
lulius C non igno ſtütur ca dandum
lilcicelt
llucperti fum wo Thrun Georgicl Alter M. Vitabit ueſtem mnen, plures al bium Pa ONadh? Mnit Alult a F' Acldec FAp. Ba A'rouhs mi Karo Quande Viuasc Coœnat Geltesq Mieq
Rom mollere acſpicꝛ berel Fauſt malo: lare cq biti ac Necui 1 bxcq
N Plutaxc duupti tumgo hunn qodes tantes
Goni luric ite im „M H*½ Veru Etſg

e So tettuis colordg pyn S Crimina, qurtbi d 2 andas cllepingnm nlectari, ex ills dos äar
natus ex tuis uituha, cſthaberss pramüni Luod præcarum aduln
euu ibi dowellcnt icuiq; ſuo more uma tum kaudet, tum int ſolent quidam houins atſua nimis impateke
tur adagium a arſt
aidam hoſpiti, amaul- ſum fuerit: okxo'ri olah ans autorem Tenothm
ſdam collcctanea qu b
collectaneis huiuinaim quicam Nlieluslun ctiss ferrent. 1 uns D rd uMm, ſütn cuius manuscſt caum
. 2 Obnoclo Eud σmφωααμάνιυ εένσ, bux ds.
Allulit& Antiphanes apud Athenæum
A'dus π 3α᷑e„ 1 O ‿ Büsanc,
CHILIADIS PRIMAE CENTVRIA I1111. 129 poẽtieæ etiam diuerſitatis delicias Mileſiacas. Quin& Apuleius in carmine iambico. quo aſinũ
ſuum auſpicari uoluit, demulcentes& prurientes narrationes ſuas, ſermonẽ Mileſium uocat. b lulius Capitolinus in uita Clodij Abini: Mileſias, inquit, nonnulli eius dicunt, quarum fama non ignobilis habetur, quamuis mediocriter ſcriptæ ſunt. Et hæc de fabellis Apuleianis dici te
ſtãtur ea, que paulo poſt citat ex epiſtola Seueri: Maior fuit dolor, quod illum pro literato lau dandum duxiſtis, cum ille nænijs quibuſdam anilibus occupatus, inter Mileſias Punicas Apu-
lei ſui,& ludicra literaria conſeneſceret. Hactenus Capitolinus. Quod autem ſui Apulei dixit,
illuc pertinet, quod& Albinus ipſe, itidem ut Apuleius Afer eſſet. Cæterum præcipua Mileſio
rum mollicies in ueſtitu, propterea quod apud illos texta eſſent omnium molliſſima. Vnde&
Tyrius Maximus Mileſios iuμααννσνπαέεε uocat, nimirum à cultus elegantia. Et Vergilius in Georgicis, delicatiſſima uellera, Mileſia nominat. Horatius item: Alter Mileti textam, cane peius& angue
Vitabit chlamydem, ueſtem molliculã, parum̃q; ſeueram ſignificans. Ariſtophanes in Ranis: zπταιμαάοσο μι xσσ⁹ε
KArεαανραμηιέέμισσ,id eſt: Tapetibus Mileſqs inuolutus. Horũ meminit& Theocritus,& com-
72
plures alij ſcriptores. Sed ad intelligendum adagij ſenſum, iam plus ſatis. Alluſit ad prouer/ bium Euripides in Helena: b 1e id eſt:
Maxgnilicus illic forte eras, non hic itemn. 83 libro quarto, his quidem uerſibus: Fy Naναεᷣεσ νηον povag, Esive& Ʒυ vαμαυν με ↄεεν τεεο Fstp. BPνέσ&απκ νο ti ν σρᷣ ετμια. 8 l.‿τιαιαςφᷣςενε, nd T3 Kra d. id eſt: Quando& apud Lacedæmonem Viuas oportet moribus Laconicis. Cœnatum eas in phiditia Laconica, Geſtesq́; byſtacas, caue contempſeris Q nuicquam, boni ue aliud requiras inſuper.. b 94¼ Menſe Maio nubunt malæ. 1 Romanorum adagium extat apud Naſonem: Menſe Maio nubunt malæ. Dici poteſt in mulieres intempeſtiuæ libidinis: aut in eos, qui alieno tempore quicquã faciunt: aut qui parum auſpicato quid aggrediuntur. Nam olim inauſpicatũ exiſtimabatur, mulieres Maio menſe nu- bere: ſiue quod eo menſe umbra Remi occiſi à fratris Celere, creditur apparuiſſe nutritio ſuo Fauſtulo, atq; Accæ Laurentiæ, mandaſſeq́; ut manibus ſuis iuſta perſoluerẽtur. Vnde G& Ro⸗ mulo autore, feſta Remuria dicta, poſteritas mutata litera Lemuria, uelut à lemuribus appel- lare cœpit. Et umbris maiorum his diebus parentari ſolitum: atq; ob id dies illi inter ferales ha biti, ac nuptijs nefaſti. Ouidius in faſtis: 1 Nec uiduæ tedis eadem, nec uirginis apta
Tempora, quæ nupſit, nec diuturna fuit. Hac quoq; de cauſa, ſi te prouerbia tangunt,
Menſe malas Maio nubere uulgus ait. Plutarchus in problematis alias quafdam cauſas refert, quam ob rem hoc menſe abſtineretur à nuptijs: uel quod medius intercedat inter Aprilem, Veneri ſacrum,& Iunium Iunoni dica: tum, quarum utraq; dea nuptijs præſidet. Proinde propter auſpicium deæ, aut maturãtes pau lam nubebant Aprile, aut puſilum prorogantes Iunio. Vel propter funeſta quædam piacula, quibus per id temporis utebantur Romani, hominum effigies de ponte in Tiberim præcipi tantes, cum antea Græcos conſueuiſſent. Atq; ob id flaminiam Iunonis ſacerdotem, quaſi lu- ctum illis diebus agere, nec ullo ſolenni cultu ſolitam uti: uel quod Maius à natu maioribus, Iunius a iunioribus denominatus eſſe uideatur. Porrò nuptijs grandior ætas ut intempeſtiua, ita inauſpicata. Quapropter ſcripſit Euripides: AN8& phas n Si XO 2., b H⁴*&.†.άάe /FͥcC 1„G p GXJera. Verum ſenecta iubet ualere Cypridem,
Et ipſa rurſum infenſa ſenibus eſt Venus,
id eſt
Ouem

126 DES. ERASMI ROT. ADA G IORVM b Ouem lupo commiſiſtit.. 6 r. A2nGo Ml0,, id eſt: Lupo ouem.Terẽtius in Eunucho: Sceleſta, ouem lupo cönſ De Chaærea ephebo, cui uelut Eunucho u R. eſſe, quod cõtineat fœmineam reuerentiam, mere
ties ei ſeruandum aliquid committi ro tertia Philippica: Etenim in conc Maias, ad urbem exercitum habiturum.
tricium ſenſum. Concinne hocutemun 1 ur,guh
ione dixerat ſe cuſtodem futurum urbis, uſq; ad caen 4dllCa
irgo ſoli credita eſt. Donatus admonet prouahii 3 8 tur, cuius gratia cuſtodem magis oporteat adhiben,( C
O præclarum cuſtodem ouium, ut aiunt lupum, 1
ſtos ne urbis, an direptor& uexator eſſet Antonius? Vnde quadrare uidetur, quoties iniwig
negocium cõmittitur, qut eaq dam odio diſſident. Id quod oſtendit etiam Homerus in Iliade.=. Q Lon ks! Aesn no aud ο⁴σν ρανσ wisc 1 b O5 AUNO ℳ 4O GSuse d.αρρρον JuAνᷣ εαᷣνεασιν
i nobis peſſime uelit:propterea quod lupus& agnus genatnona
A'NA—ςονενα iοααμσανένε μπαιμχονασν id eſt:
Eœdus uti non tutum homini, ſfæuoq; leoni,
Vtqʒ ouibus prorſum concordia nulla lupisq;, b Item Horatius in Odis:
Sed ſemper cupiunt male.ſeqʒ odere uiciſſim. Lupis& agnis quanta ſortito obtigit, Tecum mihi diſcordia elt. Huc adſcribendum illud, quod refert Suidas: ne* 1¶ Aέαμρι⁴ο ππμνιιννσσ. id elka etiam lupus ouem paſcet, de re neutiq; geriſimili. Huic confine Plautinum illud in mieh no cella luppromo credita. Sed propius accedit, quod eſt in Truculẽto: Nam ouesilius
longe abſunt à lupis.
Maſtelæ ſeuum.- r a- slas, id eſt: Muſtelæ pingue, ſubaudiendum, das, aut cõmittis. Cum ea dantun quni ni oeſpiun matuts ſant appetẽtilſimi. Gaudet enim hoc animal, præcipue leuo. ueluti ſiq audaret laudis auidiſſimum: aut ad bibendum prouocaret, natura biboſum: aut ad dleami taret, quibus hic ludus impendio gratus eſſet. Refertur adagium à Diogeniano. — Nullam hodie lineam duxi. I' 2 riadod deea„ erau iyαννꝙ id eſt: Hodie nullam lineã duxi. Ab Apelle pickoren 8a 2 ei eos quadrat, quibus ceſſatum ab exercitio ſtudij artisq; ſuæ. Id refertur à Din 5 trigeſimoquinto, capite decimo, cuius uerba non grauabor in hoc cõmentariũ taanſata *— eiinquit iuter Protogenem,& eum quod accidit Ille Rhodi uiuebat, quo cii b Santraſcaſler. nüddus cognoſcendi opera eius, fama tantum ſibi cogniti, continuo offimm eiia ae ip 6 ed tabulam magnæ amplitudinis, in machinã aptatam picturæ, anus uma loche 5.— rotogenẽ foris eſſe reſpõdit, interrogauitq; à quo quæſitum diceret Ab ho⸗ unga 8 Pe es afrepti penicillo, lineam ex colore duxit ſummæ tenuitatis per tabulam Ne nerle daeigfue l Heſtderane an indſeanidf runr artificem protinus contemplatſij — e. Non enim cadere in aliũ tam abſolutũ
Wlre. tũ tam? ũ opus, ipſum tunc alod
lore tenuiorem lineam in ipſa illa duxiſſe, præcepiſſeq́; abeuntem, ſi PMne dereta cererch hanc elſe quem dlne iſſeq; abeuntem, ſi rediſſet ille, oſtendereta ereiP danes 4 quæreret. Atq; ita euenit. Reuertitur enim Apelles, ſed uinci er e. 3 io colore lineas lecuit, nullum relinquens amplius ſubtilitati locum. At Protogen uictum e confeſſus, in portum deuolauit, hoſpitem quærens. Placui ſic cam tabulam poli rradi Owrrfutrſciend, ſeck aitiſs s. Placuit ſic eam tabulam polte eendo 85 ei at icum præcipue miraculo. Conſumptam eam conſtat prio nihil aliud onweran„uanhe zülce ante à nobis ſpectatam, ſpacioſiore amplitudin . as uiſum effugientes, inter egregia multorũ opera inani in
lem,& eo i ci c li lem,& eo ipſo allicientem, omniq́; opere nobiliorem. Apelli fuit alioqui perpetua conſuetuch
nunq́; tam oc ch cupatam diem agendi, ut non lineam ducendo exerceret artem, quod ab eon
rouerbi enus Plini er Linea quæ vet em Bmee eroule Vindice Epitrapezioscum ai b age fateatur Apellem. 1 Neqʒ natare, neq; literas. citur, qui ſupra äi H
hæc 4a0 ie d adaas 3 ihilq; prorſus bonarũ artium in pueritia didicerunt. Nm
tonius in Auguſto: Ne pueri eathenis. Atq; adeo Romæ quoq;, id quod ſatis declarat 1 potes, inquiens,& literas,& natare, aliaq; rudimenta per ſe plermns 81
Müe v An 4.. 1 XII Niα‿τ*, id eſt: Neq; natare, neq; literas ſubaudiendum, nouit.ln eosd
men iſta te incuuſc wio Ste zccipere, Fata tace Adwiſit
ſut doci
bitar Pre ra Fudie— 1 runO/ 5 Drecibus Sedhfren⸗ ferocien
kxtret tur indul mkgol ſemelate *Mci Imdqh
Fun Maphi mos q neruis das,ltẽé
Smmil

Run mucho. 8. OHILIADIS PRIMAE CBNTVRIA IIII. 127
dita eſ D dei * 4 2„. 1 3. cuit. Idem de Caligula prodidit, quod ad cætera magnopere docilis, natare tamen neſcierit, ue 9 lut poſtremum hoc nemo neſciret. Plato libro de legibus tertio: roue&νυεν ααo'vνg (toc em ddopn o, d eυρνᷣ☚ łαά Aοονυινανοω&⅜|μ u Asye, Ad ρνμμιαασι μισι vtGbďάüfGO 27r15. id eſt:
αααοατα ⁵mπη ειν☚½⏑ sεοστα έακαυν eεενκν. id eſt: Sed quemadmodum dici conſueuit, perinde
MNMordere frenum. XIIII Mordere frenum D. Brutus libro familiarium epiſtolarum undecimo, poſuiſſe uidetur, pro eo quod eſt, uel leuiter repugnare ſeruituti. Si frenum momorderis, peream:ſi te omnes quot/ id eſt: quot ſunt, conantem loqui ferre poterunt, hoc eſt: ſi utcunq; ſignificaueris te ſeruitutem iniquo animo ferre. Ad hanc ſententiam faciunt, quæ reſpondet Cicero:Si timidus, inquiens, eſſem, ta men iſta epiſtola omnẽ mihi metum abſterſiſſes. ſed ut mones, frenum momordi. Etenim qui ltem Kiras te incluſo, omnem ſpem habuerim in te, quid nunc putas: Quanquam Papinius in Epithala/ uOh mio Behes Violantillæ in diuerſum ſenſum uſurpauit, nempe pro eo quod eſt, ſeruitutem accipere, frenurq; recipere:.. 4„ Fata tace. ſubijt leges,& frena momordit. id eſt: 4 2 AH 3„ dnans Admiſit uincula matronij. Quanquam an etiam in hunc ſenſum uerba Ciceronis accipi poſ confine Pſautnun du ſint, doctis excutiendũ relinquo. Prouerbium ſumptum uidetur è fabula Aeſchyli, quæ inſcri/ lin ruclleto Nan bitur Prometheus, in qua ſic loquitur Mercurius: 8 T* ducep, dude Aκαονι TEe FA, Taud e S0 110 SG veO3U yõe aut cömitis Cmaid neO/ Bia, aSde iwias adαch, dd eſt: « mimul precipxefns Precibus nihil miteſcis inllexus meis ret natuma didamn u Sed frena mordens, pullus indomitus uelut, aczgumah ut Ferociens, pugnas habenas uincere. 8 logmaa, Manibus pedibusq́;. XxXv lm nedui. Extremum conatum ſignificantes dicimus: Manibus pedibusq́;. Nam pet manus declara- dea duxi. hi. tur induſtria conficiendi negocij, per pedes maturandi celeritas. Dauus in Andria Terentia- lludij artiq; ua liun na: Ego hoc Pamphile tibi pro ſeruitio debeo conari manibus pedibusq;. Vtitur hoc adagio auabor in hoc cina ſemel atq; iterum Aeſchines in oratione contra Demoſthenem. Homerus Iliados, r. adit lle Khodiunag AAN 5050 g k„ d XSip Fogin N. id eſt: tum ſibi cognitiu Imò quicquid ego poſſum manibus pedibuscq;. achinã aptatam dänam. 4 Omnibus neruis.. b. XVI iq; à quo quxſtunin Eundem habet ſenſum, omnibus neruis, id eſt:ſumma ui, ſummõq; ſtudio. Nam robur iu- t lummætenuisuit Xfa philoſophos, in neruis ſitum. Vnde& neruos intendere, expedire neruos,& neruoſa dici ficem protnans musqux uegeta ualidac;, minimeq; languida. Cicero ad Qu. fratrem:Sic contende omnibus m abſolutũoposiyimu neruis d facultatibus. Idem libro decimoquinto epiſt. famil. Omnes tuos neruos in eo cõten/ xuntem ſircdiſctkast das.lItẽ V errinarũ actione Lrieln b38 omnes neruos ætatis, induſtriæq́; meæ Henſndeee. a elis equisq;. XKXVI nitur enim ape Her Similem conatum cgaiheonueh equisq;, ad fugiendum aut aſſequendum magis, quàm ad us ſudtütat— efficiendum. M. Tullias ad Qu. fratrem libro ſecundo: Sic ego, qui in iſto homine colendo ens. Phcuitſc— tam indormiui diu, te mehercule ſæpe excitante, curſu corrigam tarditatem, tum equis, tum ue 5. Conſumptamem 3 lis. Quo quidem loco, in uulgatis exemplaribus, pro uelis, uiris ſcriptum habetur. Item officio pectatam, pacolc 1 rum libro tertio: Quibus obſoletis floret Epicurus, eiuſdem ferè autor, adiutorq́; ſententiæ. ter egregia me Cum his equis ueſisq; ut dicitur, ſi honeſtum tueri ac retinere ſententia eſt, decertandum eſt. lii fuit Aioqui— In quibus exemplis uſus eſt eadem metaphora paulo diuerſius, ut qui illic reſpexerit ad celerita
ndo exerceret tem, hic ad utrunq; pugnæ genus equeſtre ac nauale. lncam, qua pon,.. Remis equisqqꝙꝗ.x. b. XVIII io, cum at: RNHHuic ſimillimũ eſt: Remis uelisq;. Inde trãſlatum, quod cum nauis, ſimul& remigio,& uelo — impellitur, ſummus eſt nautarũ conatus. Cicero libro Tuſc. quæſt. tertio: Tetra enim res eſt, mi ſera, deteſtabilis, omni contentione uelis, ut ita dicam, remisq; fugienda. Idem in prima Philip dutuaäinämme, pica: Tum uero tanta ſum cupiditate incenſus ad reditum, ut mihi nulli neq; remi, neq; uenti ſa dengüns tiffacerent. Plautus in Aſinaria: Remigio uelõq; quantũcunq; poteris feſtina& fuge. Vertit in
artium. lni diuerſum, hoc eſt in ſignificationẽ tarditatis, metaphoram Ariſtophanes, I No,SSocue:

——
4 3 11 I 1 1 1 3 8 1 4 4 3 8 8 5 8 4 3 3 1 8 8 4 I 4 4 I 5 b I 6 3 E 111 3 1 ö 3 I 3 ¹ 1 4 ö 1 11 4 1 3 4 1* 11 1 3 II † 1 1 3 4 1 3 11 1 1 4 4 4 1 I 4 3 ¹ 5 7 8 4 1 1 1 4 11 1 1 1 4 4 II 6 * 1 6 3 1 4
—
—
— —
r—————— 4——.. — ———— ——— æꝑ—
————— 3—
1²9 DES. E
2,& 2Aνονεεε b
Nd 1☛¶ łMp: Oe Jeu r3 ehejta.
ainus nunc, nec alias impellimur. h ehe
45 eres exponit Necp uentis, neq; remis nauigamus. Quancq; nihil prohibet ad erpchta wefd referri. Vergilius ſimplicitet Eroht in Needpe tertio:
iq́; petiuit. b
ncta cohors remis, uentisc pPetiu ö
Knane Himan pertinet, quod ait Plato libro de legibus nono: ra unaèp h
qe?* au rasperf, id eſt:
ciens quidem à tergo.
RASMI ROT. ADRAGIORVM id eſt: 1
Malorum autem conſuetudines fugito irreuerſim, hoc eſtnerh lluſit autẽ ad Eurydices fabulam, cui lex erat dicta, ne reſpiceret. ln
in Geneli: Lot iubetur è Sodomis fugere zeraseniEt Vergilius:
acaput i ſpexeris. Transq́;H caput iace, ne reſpexeris„ Aianseh F Nauibus atqʒ quadrigis.
„. h Pro ſummo ſtudio, ſummaq́; feſtinatione, Flaccus dixit, nauibus atq; quadrigis in epiut
Strennua nos exercet inertia. nauibus atga— Quadrigis, petimus bene uiuere, quod petis hic eſt.
MAe 0 11Ococe de ep ede ORre JönrA, ngn
us aduerſus uſuram: m m 4neer. Suarot,d Tiene de ace„&8 rdοε τααάνο Kaκανινναν 1, M Dabe«o9 ¹ du Tlhf 1M n SA A„„„* 1 roεαννο Tveistto. id eſt: Ne uero tu autenu 1 8 S4 Qeiye Woheunnn e de& ento picta, quæ celeres uſuræ ii tum oppertus fueris, aut uehicula iugalia, cornigera,& arg n Picts Atens derna e 4 quuutur,& prætercurrunt, uerum alino quopiam, quemcunq; aut o fuge hoſtem, ac tyrannum fœneratorem.. 1 Citis quadrigis:Jouis quadrigis. 1. A Citis quadrigis fugere,& Iouis quadrigis fugere, pro eo quod ee. guem veflht. legitur apud Plautum, ab Homero tranſlatum, qui dijs quadrigas ſ la wal tum ſit, repente rapiantur, ex Olympo in terras, rurſus e terris in cœlum.* alult ro, ſcribens Qu. fratri: Quoniam ſcribis poẽma noſtrum ab eo probari quadrigis poettän do mihi date Britanniam, quam pingam coloribus tuis, meo penicillo. Plautusin Aue Quod iubeat, citis quadrigis properet perſequi. Liuius primæ decadis libro quinto mumnſ millum captis Veijs, ita triumphantem ierellum urbem, ut curru equis albis iuncio rein tur,& ob id eum triumphum clariorem fuiſſe, quam gratiorem, quod ſolis ac louis cun æquiparaſſe moliretur. Equis albis præcedere.„ Vbi quem alijs quapiam in re longe ſuperiorem ſignificabant, longocꝗ anteite interui eum albis equis præcedere dicebant, uel quod antiquitus equi albi meliores haberentne quod uictores in triumpho albis equis uectari ſoleant, uel quod albi equi fortunatiote 1 ſpicatiores eſſe credantur, ut ad equeſtre certamen referamus metaphoram. Qod qui indicat Apuleius, cum ait: Poſtquàm ardua montium,& roſida ceſpitum,& gleboſa cm rum emerſi, me equo indigena peralbo uehens, iam eo quoq; admodum feſſo. Neq; enm mere addidit, uel indigena, id eſt, Theſſalico, uel albo, nam utrũq; pertinet ad emphalimp citatis. Horatius in ſermonibus de Perſio quodam: Durus homo, atq; odio, qui poſſit uincere regem. Confidens, tumidusq́; adeo ſermonis amarix. Siſennas, Barros, ut equis præcurreret albis. Erant autem Siſenna& Barrus homines quidam inſignita maledicentia: etiamſi Acron 1 ros legit, ut ſit epitheton. Neq; diſſimile huic Plautinum illud in Aſinaria: Nam ſihuico ſioni tempus ſeſe ſubterduxerit, nunq́; ædepol albis quadrigis indipiſcet poſtea. NMordicus tenere. b l 9 Mordicus tenere, eſt ſumma pertinacia tueri, quod Græci uocant 24ε½. M. Tullius A mi. quæſt. libro primo: Nam ab omnibus eiuſmodi uiſis, perſpicuitatem, quam motdicus re debemus, abeſſe dicemus. Diuus Aurelius Auguſtinus in epiſtola quapiam ad diuum-
ronymumi llli me plus mouent, qui cum poſterius interpretarentur,& uerborũ ocutone Hebræarum uiam atq; regulas mordicus, ut fertur, tenerent, non ſolum inter ſe non con
runt, ſed etiam reliquerunt multa. Iu eundem ſenſum dixit Seneca, utraq; manu: Nirc Demetrius noſter utraq; manu tenere proficientem iubet, hæc nuſquam dimittere. I .. Toto corpore, omnibus unguiculis. b— 1 Similem habent pertinaciæ ſignificationem: Toto corpore, atq; omnibus unguien
facer ſgrilcan 3
permare
Comt 7 bida asperſ loco tote ct M. T ts totop
bp Cſeeroe familari Kaü bra
Cuifinn
Ade tumo torquen ran can
Nin dätum 1 tus cam qöütgn Qml ingent mercat Depi uerbig duni ui
4

M.R II
argento hds qux c
rigis.
O eo quod eſt, quanan is quadtigas Su eterris in cœlum. Aüm m ab eoprobaii aut 3,meo penicilo. Daunai s primæ decadis lbrognn m, ut curru equisabs ii gratiorem, quodſobrn
nifcabant, longoqum tus equi albi miem i uel quod abi equibn ſeramus metaphomm a & roſſda ceſpttum 85 quoq; admodumt am utrũq; peſtittuci
r nitꝛ malecicentrcte
um iladin Altaa d
extorqueri. Lucianus in dialogo Diogenis& Cratetis: 10 ⅜
ükTa OM iAr KT.
untonenacuin
FyXr AO2ℳ, AsdXO1α μκνας ιοσν.
CHIEIADIS pPRIMAE CENTVRIA IIII. 129 tis ſumpta metaphora, quæ dentibus, unguibus, totoq́ʒ corpore retinere ſolent, quod nolint a. 0 oC, S1 u9 5rue 9) wd.
½ εαχά ου εμφέ⁴⁵ id eſt: Cæterũ aurum dentibus& anguidus aüch orrlni var ſeruedelnnte Noctesch dies;;ʒG. XXIIII
Aſſiduum atque infatigabilem diligentiam paſſim hac figura ſignificant, noctesq́;& dies. Horatius in arte:” 5 Nocturna uerſate manu, uerſate diurna. Nunrag OO) arco. id eſt: Noctesq́ʒ diesq;. Idem alibi: 1 ¾ ο⁴ρν, dr ℳ 1SHK 1Ag. Curm̃q; cubile petit, cummq́; aureus exoritur ſol.
id eſt:
Heltodus:
idet.
Eſt ſubinde& apud Homerum: Omneis noctesq́; diesgss Faciem prouerbialem habet& illud: Terra, mariq;, quoties extremum conatum, ſtudiurhq;
ſignificamus. Theognis:
Xęx 20/9 54⁶ vl k, uO) Lu5 vara JaAohgg Aso,D XAASTe ndg A, wivig. iicdeſt. Paupertatis enim duræ, terrac; marir Quarere Cyrne aliquod conuenit effugium. Per mare pauperiem fugiens, per ſaxa, per ignes. Loltopeciore. b Cum ſyncerũ& abſolutum amorẽ ſignificamus, toto pectore dicimus,& toto animo,=
FESPoratias..
ri Sida u] neuri Su⁴ρ. Cicero de legibus libro primo: V bi illa ſancta amicitia, ſi nõ ipſe ami
cus per ſe amatur toto pectore, ut dicitur. Citatur& apud Ariſtotelẽ in Ethicis, idq́; prouerbij loco, toto animo. Quanqᷓ́; illud toto pectore etiã ad ſtudiũ, diligentiarmiq; referri poteſt. Vt fa
cit M. Tullius libro epiſtolarum familiarium decimotertio, epiſſola prima. De Scapulanis hor
tis toto pectore cogitemus. Idẽ libro duodecimo: Hanc cogitationẽ toto pectore amplectare. MℳNolii brachio, leui brachio. XXVII His penè diuerſum eſt, molli brachio,& leui brachio, cum indiligentẽ operam ſignificamus.
Cicero epiſtolarũ ad Atticũ libro ſecundo: Quod me quodãmodo molli brachio de Pompeij quarto: Conſules, qui illud
familiaritare obiurgas, nolim ita exiſtimes. Idem ad eundem libro leui brachio egiſſent, rem ad ſenatum detulerunt.
Omni telorum genere oppugnare. XXVIII
Reperitur apud idoneos ſcriptores: Omni telorum genere oppugnare, pro eo quod eſt,
modis omnibus inſectari. Metaphora ſumpta uideri poteſt ex illo uerſiculo Homerico: igad eſt 2
8 8
5
Haſtisq; gladijsq, ́ ſaxis grancibus urgent. Cui finitimum eſt, cæſim, ac punctim. Nam his duobus modis hoſtem impetimus. aun Cominus atq; eminus.
.
XxXXvI
XNIN
Ad eandem formam pertinet WOSep 0½˙en, id eſt: Cominus atq; eminns. Tranſſa
tum& hoc a bello, in quo nunc conſerti pugnant gladijs nũc machinis procul tela in hoſtem
torquentes. Id ſi ad animi res tranſteratur, fiet uenuſtius. Cum hominibus habenda pax: cæte-
rum cum uitijs cominus atq; eminus pugnandum. Omnem mouere lapidem.
nCνα λε˙εον nve, id eſt: Vnumquẽq; moue lapidem, hoc eſt: omnia experire, miieß inten
tatum relinque. Quod adagiũ hoc pactò natum eſſe pleriq; ferunt. X erxes Græcos bello ador
tus, cum eſſet apud Salaminem ſuperatus, ipſe quidem inde ſe mouit, uerum Mardonium reli
quit, qui ſuo nomine bellum proſequeretur. At cum hic quoq; in Platæis parum proſpere pu/ gnaſſet, fugatusq́; eſſet, fama uulgo inualuit, Mardoniũ intra ambitum tentorij ſui theſaurum
ingentem humo defoſſum reliquiſſe. Hac ſpe pellectus Polycrates Thebanus, eum agrũ com
mercatus eſt. Verum ubi iam multum diuq́; theſaurum quæſiſſet, neq; quicquam proficeret, Deſphicũ oraculum conſuluit, qua ratione poſſet eas pecunias inuenire. Apollo reſpondit his
uerbis: wντα λ⁴⁷op ire, id eſt: Vnumquenq; moue lapidem. Id ſimul atq; feciſſet, multam
auri uim teperiſſe lerunt. Sunt qui metaphoram ſumptam exiſtiment ab his, qui cancros ue-
xXX
„.

130 DES. ERASMI ROT⸗ ADAGIORVM Cu¹b.
nantur in litore. Nam hi plerunq; ſub ſaxis latitant, quos movene⸗cui cancros quærũt. Effertut adagium etiam ad hunc modum: ꝶeντασ νσο riop. id elt. Omnẽ movebo petram, hoc gd eſt, omnia periclitabor. Euripides in Heraclidis: xãura— eε Sop, Wüjens nihil nõ ſien unwucl Plinius Iunior in quadã epiſtola: Ego iugulum ſtatim uideo, hunc vremo⸗ remit certe quod aruq 1 elegit/ſed in eligendo frequenter errat. Reſpondi poſſe fieri. ut gfnu eſſet, aut tibia, aut talis, adiatem, ubi iugulũ putaret. At ego, inqua, qui iugulum perſpicere nò po—— pertento, omnin qhua'uu 3 5 experior. rdrra deniq; X Sop uε. id eſt: Omnẽè apidem moueo. Diaus Balilius ad nepote: ueni Ad quod ut uiaticum paremus, omnis lapis, ut dici olet, mouendus eſt. Fortaſſis huc alluſt q
Theocriticum illud: hun
ko* ‿ᷣ m⅜ἀάφ Poααα v᷑ Ao. 1* gchomdl ai De Galathea laſciuiente, atque omnia tentante, quo Polyphemum in ſe pProuocaret, id quods aieter. alibi retulimus. Aloupcbelc Omnem rudentem mouere. e XXX]Hdroactadagt nura.λμουνο oap, id eſt: Omnem funem mouere. Aliunde ducta metaphora, ſenſum ean aicquidenim t dem efficit. Ariſtophanes in equitibus: Sn I ert e d39 htrequr iq N A Gε⅝ πἀ- d αᷣά̈ν¶õΤQΤ:ſhcvor, Nütscu anid ka* M J5ε1O& †ßε, u A„ cnrse. id eſt b bohmes 5 Nunc te neceſſum omnem rudentem emittere, 10 Znuth i Et lemma ferre uehemens, ac rationes ineuitabiles. I arlds,
Lucianus in Pſeudomãte: œæi νοα dX En“, auceαλ/μνμνε⁷, id eſt: Afq; omn 0t ſir mouebam funem, hominem ulciſci cupiens. Apollonius in epiſtola ad Euphratem: nau“ta eνο Sanumi detus 1& p Arogog dXo siap, id eſt: Negociatorem aiunt omne funem mouere oportere. un lecet Apic Iulius Pollux libro de uocabulis rerum primo: τπμ‿ονmηάeνέάτα dναε ιές d, Hg dra itnethet ꝗ&᷑ ¾u, id eſt: Nauigabamus omni moto rudente,& omnibus rudentibus. Ad eum modö i tricomme ſignificat difficilem nauigationem in qua ſint omnia tentanda. rer M,n 4 Omnem iacere aleam. XXXIImſobomni Omnem iacere aleam, eſt rem uniuerſam periclitari, fortunæq́; arbitrio committere. Siqut uiuatun,&on dem alea fortunæ ludus eſt magis quam artis. Vnde prouerbiali figura, ſi quando ancipten rei euentum ſignificamus, quaſi non ab arbitrio iacientis, ſed à fortuna pendentis, aleam iacidii*zan ſ cimus. Ita Terentius in Adelphis, uitam hominũ perinde dixit eſſe, quaſi cum ludas teſſers, am ailo lrrir
ut quod iactu non cecidit, id arte ut corrigas. Lucianus in dialogo, cui titulus, u⁊ε anohs auamindidit., ToX4i Av36“ p dSop, id eſt audebo teſſeram iacere. Euripides in Rheſo: 3 Laus nihifliu xsà ε asioie 2o‿x, b unlhuam, exhe Tux* eoed Rov SOI dl⁴‿αμαοοοσ. icd eſt: disO dusHieer Par eſt labore digna ferre præmia, b 3 guppe yra ſupe Q uicunq; uitam ſortis obijcit aleæ. n m
..... 4 c. 4—— Ariſtides in Pericle: kœl èis d/½ xdrrep 40SO ave, Ierd, gedep, Barop, abre h tminponers, ouias, id eſt: Vna ſuper omnibus alea iaciebatur, uita, pecunijs, fama, principatu. C. Cælar ad ijan, 3a9
Rubiconem,qui fluuius ltaliam à Gallia diſterminat, pauliſper ſecum hæſitans, animoq́ repuf ii: Quiden tans, quam a duã rem moliretur, poſtea quam oſtento eſt animus additus: Eamus, inquit, auo inag 3eag deorum oſtenta, quò inimicorum iniquitas uocat. iacta eſto alea Plutarchus in apophthegma aæaſoc dan
tis ad hunc modum dixiſſe refert: a 4lc o So, id eſt: Omnis iacta lit alea. A2 lmad hunc quod alludens Lucanus: a hugm Vedar les fati üium. lterutrum merſura caput It 1 i unohi
. em Petronius Arbiter: tmedi
Iudice fortuna cadat alea..... b Eülän 7 36. 4 4— 0 Dioderbim deſumptum uidetur ex Menandro. Nam Athenæus libro decimotertio hacd tang dn 6 t illus carmina è comodia quæ inſcribitur Arrhephorus, ſiue Tibicina: nelgland d0 5 Tadrνs, vod EXA, TD„ M.mπ‿*μανσσιρν‿mμᷣρ εμ. tlatdeen I eewud M auo Q*d αν τν Qνν̈αο αωάν̈̈H. Huic aliter reſpondet: qhoddu di I Hara 1ſ ß Ten Seeepdo o. lcl elt cozi ena Herrete res eſt, eſto iacta hæcalea. a ddeco Plato uitã 5 3 Werauntadh mode A daneele Pluarcho nſe eſſe dixit alearũ ludo, in quo& iacere oporteat acc Dengin eges Ter ir Lrdt,re te uti. Quid cadat, id fortunæ in manu eſt:diſtribuere uero tect᷑ enterega d1 I 3 ũt, id in nobis ſitũ eſt. Quã collationẽ imitatꝰ fuiſſe uidet Terẽ nAdeh, arvmain 1 1 2 1—— 1. 44 b r.
11 4 2“

malunt omné funen — rayra waciic
L omnibusrud neanda as
cHILIADIS PRIMAE GCENTVRIA 1111. 131 8 1 Vela uentis permittere. XX XIII
Neq; diſſimili figura dixit Quintilianus in præfatione inſtitutionum oratoriarum: Permit/ tamus uela uentis,& oram ſoluentibus bene precemur, hoc eſt: æditionis ancipitem euentum dt utcunq; cadet experiamur. Simillimum eſt ilud apud Senecam in Agamemnone: Fluctibus dedi ratem, hoc eſt: rem fortunæ arbitrio commiſi. Theognis: 3
Otyexo vi—έεαμαο αυννεεςα àλπρσ dp e. dic eſt: Quare nunc ferimur tendentes carbaſa uentis.“.
b Sub omni lapide ſcorpius dormit. xX XIIII T ayr! A Oε L4A. ſideſſ: 3
Sub omni lapide ſcorpius dormit. aut ut metri quoque ratio ſeruetur. Eſt enim anapæſticus dineter. Pee Eſt ſub lapide ſcorpius omni.
Admonet adagium cauendum eſſe, ne quis apud captioſos& calumnioſos temere loquatur, b
quicquid enim attigerit, periculum eſſe ne mordeatur. Conſtat autem ſcorpios ſolere ſub ſaxis cubitare, quæ ſt quis tollat incautius, fit ut ictus uulnus accipiat. Conueniet& in moroſos, qui quiduis cauſari ſolent: uel in pigros, qui friuola quædam prætexentes, ſuffugiunt laborem. Ari 2 7 8 8 ſtophanes: Neνμι△οοοανοάιʃιέσ* C“ * Td MoA. ᷑⅞◻vd kan 6 8 3—„ 8½.— 23 3euag, te Tld FaN„ VTG AXIDo o æouri
m epiltola ad buphran
XSN A⁵⁴£ε Sss ddei. ideſt: Sermo mi uetus probatur,
Nam decet lapide ſub omni
K
Mordeat ne rhetor, obſeruare.
Nicandri commentator, hunc ſenarium citat ex captiuis Sophoclis: F'p xauri p⅜ ά ꝙꝑννQν ◻2 νει AlSc. ſidet Etenim ſub omni lapide ſcorpius excubat. hoceſt:
ade dixi eſſe, qulmnt in dalogo cui tniui
cere. Eurppidesutät
nihil tutum,& omnia cauenda.
Alinus ad ljyrfa. 3 XXXV 09O Acs, ſubaudi àuourie, id eſt: Aſinus lyræ auſcultator. In eos. qui propter imperi- tiam, nullo ſunt iudicio, craſſisq́; auribus. Hunc titulum prouerbialem M. Varro ſatyræ ſuæ cuidam indidit. Eiuſdem apud Gellium extant hæc uerba è ſatyra, cui titulus, teſtamentum: Si quis mihi filius unus, plures ue in decem menſibus gignuntur: ſi erunt avot Aueae, id eſt: aſi
ni ad lyram, exbhæredes ſunto. oνe Auνοα appellat indociles bonarum artium, atque intracta-
biles. Diuus Hieronymus ad Marcellam: Quos ego cum poſſem meo iure contemnere, alino
quippe lyra ſuperflue canit, tamen ne nos ſuperbiæ, ut facere ſolent, arguant. Et idem aduerſus Vigiantium: Quanquam ſtulte faciam, magiſtro cunctorum magiſtros quærere,& ei mo⸗
mn,— pecun ijs fama piiachu muliſper ſecum hæima ſt animus addtustat
me ſi quando canit, cupitc feſtiuus ac lepidus uide er in Pſeudologiſta: 18 AA τ A6 8 010 n1NJe eiS60ο% 55df. id eſi: Iuxta hoc ipſum quod uulgo dici ſolet, aſinum conſpiciens cithara canere tentantem. Recte torquebitur in
uero bos adlyrſaum.
1
dum imponere, qui loqui neſcit,& tacere non poteſt. Verum eſt illud apud Græcos prouer⸗ bium, 3να àέςποστ.Lucianus de his qui mercede ſeruiunt: r/ FJονν⁶ρνm˙‿ααηισν NMü; u9) Suc; id eſt: Quid enim commercij quod dici ſolet) aſino cum lyra? Idem aduerſus indoctum: A 5O AH bee KISS a dra, id eſt: Sed aſinus lyram audis, auriculas mouens. Vn-/
A de d& hoc pacto effertur adagium: 6νν ora umäp, id eſt:Aſinus auriculas mouens. Rur
2„
a ſum ad hunc modum: I τε B εεορ 5 16 Sra knlua, id eſt: Aſio quidam nar-
rabat fabulam, at ille auriculas mouebat. In eos, qui cum nihil intelligant, tamen perinde quaſi nihil non intelligant, ita nutibus alludunt, aut arrident dicentibus. Eſt autem aſino na- turale, ſubinde mouere auriculas, ueluti ſignificanti ſe iam intelligere, cum nihil etiam audierit.
. Aliquando referunt ad aſinum non auſcultantem lyram, ſed ipſum canere conantem. Lu- cianus: kaf Aλμνιεα mπτ⁴— u a de Ta2*l dAN, DO zRuv J HaM. id eſt: Maxi-
*
deri, aſinus, ut aiunt, ipſe lyra canens. Idem
cos, qui indecore tentant artificium, cuius ſunt imperiti,& à quo natura abhorrent. Feſti⸗
aiter inuertit adagium Stratonicus apud Athenæum, libro Dipnoſophiſtarum octauo: Erat Cleon quilpiam cui nomen inditum boui: is cum ſcite caneret uoce, cæterum lyra non perin
de uteretur, Stratonicus ubi canentem audiſſet: Olim, inquit, aſinus ad lyram dictus eſt, nune
Sus tubam
44 1

2*
DEBS. ERRSMNI ROT. ADAGIORVN
Sus tubam audiuittt. XXXVI BAr,G ke wse, id eſt: Tubam ſus audiuit. In eos quadrabit, qui res quidem egregiu
1dtunt Nerum eas necp intelligunt nec; mirantur. Aut in eos, qui i quæ audiunt,neq; gau dnnen commouentur. Equi tubarum clangore concitantur ad bellum: ſuem abigat ckins
132
quam animet ad pugnam. Extat apud Zulkan fnaſuſtnodliſenas Mier A heaneins heleſole ubamn. e ſ9 udit ſtolidus tubam. 33 Alinus Prandſius auauh Nihil graculo cum fidibus. ds Choflis lſte ise XXXVII Nihil graculo cum fidibus, id eſt: Nihil ſtolidis& imperitis cũ bonis ter Nam graculis auis eſt ineptæ moleſtæq́; garrulitatis, atq; obſneperaegeo ur uoce qua fonat, nomen ndii putant, autore Quintiliano primo inſtitutionum libro. Tum ſui deneris eonneneds amat, quo mutuo garritu ſtrepitus fiat odioſior. Porrõò cithara lilentium po ahat, 5 aures zrtenna Au/ las Gellius noctium Atticarum extrema lucubratione, ſanè quame Pane oca lurinn to quet in quoſdam pinguiote ingenio homines, ſtolidac; loquacitate pra doere add se, id elt, à muſarum ſacris alienos, qui politiores lterasfelegaelremch doc rinam ue tider oſſunt, uel etiam contemnere, intelligere nequaq́; poſſunt: quos ea emum iuuant, quxipl cilicet didicerũt. ſordida, muta, indocta. Hi pari importunitate,& alienæ doctrinæ obturbant & ſuam inſcitiam paſſim uenditant& inculcant, neminem præ ſe non ontemnente Hocigy tur hominum genus Gellius à ſuis commentarijs, quibus nihil fieri potelſ noo ter 85 neqen ditius, quaſi fuſte quodam abigens: Vetus eſt, inquit, adagium nihil graculo cum fi äbus. Nihil cum amaricino ſui. XXXXVII Atq; ei continentet ſimile quoddam ſubnectit: Nihil cum amaricino ſui. hoc eſt: ſtolidi udh optima putent. diſplicentq. Amaracus herbæ genus, Siculorũ liaa à Cynaræ Cyprij regs eiuſdem niominis filio dictum, quem in hanc herbam conuerſum fuiſſe, fabulis proditum eſſ.
Cæterum Seruius in primum Aeneidos, ſcribit Amaracum puerum fuiſſe regis unguentatii,
qui caſu lapfus dum ferret unguenta, maiorem confuſione odorẽ creauit, unde& optimam- guenta amaricina dici cœperint:hunc poſtea in herbam amaracum fuiſſe conuerſum. kadem dicit᷑ d ſanſucũ,& alijs atq; alijs nominibus, ut autor eſt Dioſcorides in tertio libro, aitq; grati ſimi eſſe odoris, atq; totam odoratam. Plinius libro decimotertio, capite primo, inter ungueta nobilia& amaricini facit mentionem, refertq́; quondam in Coo fuiſſe laudatiſſimum, poſten eodem in loco prælatum Melinum:deinde docet uarijs unguentis admiſceri ſanſucũ, quemad modum& Telino: quin etiam ex ſimplicis amaraci ſucco nobiliſſimum unguentum conſic. Idem libro uigeſimoprimo, capite uigeſimoſecundo, ſcribit in Cypro ſanſucum laudatiſſimũ & odoratiſſimum naſci, eiusq́; uaria oſtendit remedia: atq; ex eo oleum quoq; fieri, quod ama ricinũ ſeu ſanſucinum uocetur. Cum igitur huiuſmodi ſit amaricinum, contra ſue nihil immun dius, nihil ſordium amantius. Quam ob rem dixit& Vergilius:
Immundi meminere ſues Praterea Flaccus:
Vel amica luto ſu‚s. Et: Lutulenta ruit ſus.
Nihil profecto minus cõuenit roſtro ſuillo,quàm deliciæ unguentariæ: quippe cui id demum dulce olet, quod cœnum olet. Maxime quod inter unguenta, peculiari quadam naturæ pro/ prietate amaricinum inimicum eſt ſuillo generi, ita ut illis ueneni inſtar ſit, ſiquidem credimus Lucretio, cuius in ſexto libro hi ſunt uerſus-⸗
Deniq; amaricinum fugitat ſus,& timet omne 3
Vnguentum, nam ſetigeris ſubus acre uenenum eſt. Suem olim Aegyptij beluam uſqueadeo ſpurcam ducebant, ut ſi quis uel tranſiens cõtigiſſen continuo properaret ad flumen, ſe pariter ac ueſtem abluturus. Subulcos etiã indigenas adeo
inuiſos haberi, ut nec in templa recipiantur, nec ad matrimonium aut affinitates admittantut.
autor Herodotus libro ſecundo. Ad hoc adagium alluſiſſe uidetur M. Tullius, cum ait:lll Ala baſtrus unguenti plena putet, id eſt, optima pro peſſimis diſplicent. Simile quiddam dici poß ſet de ſcarabeo, cui unguentum pro ſtercore eſt, oletum pro unguento: id quod uulgo quoquę
dici ſolere Propemodum innuit Plutarchus in cõmentario, in quo Stoicorum dogmata cum poetarum dictis componit: At)ovr
id eſt: Aiunt ſcarabeos unguentum fugere, graue olentia ſectari.
2 5e rJao, op roNIra, r JuMεd dlneh
Quicani& balneo: b XXXIX
1 1 4 5„„. 2. I Kolvep avi u9 Saveice, id eſt: Quid commune cani cum balneo? Hoc eqidemad,
vraxer Nul alebracas a idi uitomtern um iliusmofin mwfkckuv lbcr iltcorun kenn ömentardille Eleiqhwottie crunt Cunnc bomidis rxlel Pemol Barbat abites uwolltdh uihi daaferunt zgricdam Fn. galtcet hoc uiuo Quicqid hab Qurlo qridnoſt mimonum tam degqub ab amore enacraunis ſ nmuaum etiat dzautoritas, Ut dautaäſtexis om vor nonſit ſacr Hrulatius etiam tore huius di (Dauerttienſts weleméta uir Ranontriatalis donegligens, äie:m haud e dhimmottalte daicſe Cerman

Adacn 3d In eos q., 8.— Aatemten CHILIADIS PRIMAE CENTVRIA IIII. 133 concitan. 8 gium eo lubentius refero, quod mihi refricat, renouatq; memoriam pariter ac deſiderium Ro
C üm liend dad dolphi Agricolæ Friſij: quem ego uirum totius tum Germaniæ, tum Italiæ publico, ſummõq; honore nomino:illius, quæ genuerit: huius, quæ literis optimis inſtituerit. Nihil enim unquam
hoc cilalpinus orbis produxit omnibus literarijs dotibus abſolutius, abſit inuidia dicto. N ulla
5. erat honeſta diſciplina, in qua uir ille non poterat cũ ſummis artificibus contendere. Inter Græ imperiti 1 cos græciſſimus, inter Latinos latiniſſimus. In carmine Maronem alterum dixiſſes: in oratiõe aden a, Dd Politianum quendam lepore referebat, maieſtate ſuperabat. Oratio uel extemporalis adeo pu
d. Tum drocegmi ra, adeo germana, ut non Friſium quempiam, ſed urbis Romanæ uernaculum loqui cõtende/ unignen eeodueneieftam 30 Gltee pabenn adiunxerat eruditionẽ. Philoſophiæ myſteria omnia pe- de, lne boſtuhta 8. netrauerat. Nulla pars mulices, quam non exactiſſime calleret. Extremo uitæ tempore ad lite/ 4 cgaimckgnn tas Hebraicas, ac ſcripturam diuinam totum animũ appulerat. Atq; hæc conantem fatorũ in- acp loquacitat ai uidia uirum terris eripuit, nondũ annos natum quadraginta, ſicut accipio. Extant paucula quæ 13, nradm dam illius monimenta, epiſtolæ quæpiam, carmina item uarij generis, Axiochus Platonis Lati- ofſunt:qacse d nus factus, Iſocrates ad Demonicũ uerſus. Tum una atq; altera oratio habita in publico ſcho- Mdunitate,& 3 aun laſticorum Ferrarienſiũ cœtu:nam illic& didicit,& publice docuit. Latitãt apud, neſcio quos, nem pre ſe nonc Smentarij dialectices. Verterat& Luciani dialogos aliquot: ſed ut ipſe erat gloriæ negligens, dus mihifer w& pleri mortales rem alienam, ſanè quàm indiligenter curare ſolent, nondum in lucem emer acagiumacht de ſerunt. Quanq́; hæc ipſa quæ extant, tametſi ne ædita quidẽ ab ipſo. plane diuinitatẽ quãdam, ala hominis præ ſe ferunt. Verum ne uidear homo Germanus, immodico patriæ ſtudio cæcutire,- l amm amrichnket Hermolai Barbari Veneti, de eo epitaphium ſubſcribam elegantiſſimum profecto,& de quo Seuſran icnolis dubites, utro ſit dignius, ipſò ne, qui ſcripſit: an hoc, quem eo exornauit. Eſt autẽ huiuſmodi. orũ lingun u Inuida clauſerunt hoc marmore fata Rodolphum conuerſum fullſee Agricolam, Friſij. ſpemq́;, decusq́; ſoix. cum puerum fullea Scilicet hoc uiuo meruit Germania, ſaudis dne odotẽ qeaut mt Quicquid habet Latium, Græcia quicquid habet. b b b amracum fuilſt aus Quæſo quid noſtro Rodolpho potuit amplius, aut omnino magnificentius cõtingere, qudèm Dioſcorides intetu teſtimonium tam ſplendidum, tam plenum, idq́; redditum non uiuo, ſed iam uita defuncto, cimotertio capiteni ne quis ab amore magis q́; à iudicio profectum cauſari poſſit? Deinde nõ à Germano, ne ꝗd⸗ n in Coo kule aieie Patriæ cõmunis ſtudium eleuet teſtimonij pondus. Deniq; ab eo uiro, qui non ſolum Italiam sunguentis admidii ſuam, uerum etiam omne ſeculum hoc noſtrum illuſtrarit: cuius tanta eſt apud omneis erudi/ co nobüilimum man kos autoritas, ut impudentiſſimũ ſit ab eo diſſentire: tam inſignis in reſtituendis literis utilitas. ndit in Cypro lrlimi ut aut à literis omnibus alieniſſimus, aut certe ingratiſſimus habeatur:apud quẽ Hermolai me// etqg exeo— moria non ſit ſacroſancta. His itaq; tam plenis, tamq́; abſolutis uiri laudibus, equidẽ fateor me it amaricinam ge peculiarius etiam atq; impenſius fauere, quod mihi admodum adhiuc puero contigit, uti præ/ Wramanc ceptore, huius diſcipulo Alexandro Hegio Vueſphalo, qui ludum aliquando celebrem oppi⸗ /tenr ergllius di Dauentrienſis moderabatur: in quo nos olim admodum pueri, utriuſq; linguæ prima didici 5 mus elemẽta:uir, ut paucis dicam, præceptoris ſui ſimillimus: tam inculpatæ uitæ, quam doctri/ na non triutalis in quo unũ illud, uel Momus ipſe calumniari fortaſſe potuiſſet, qd famæ plus ir unguentrrixquyn æquo negligens, nullam poſteritatis haberet rationem. Proinde ſi qua ſcripſit, ita ſcripſit, ut ré- auenta, peculini qutu ludicr am haud ſeriam egiſſe uideatur. Quanq́; uel ſic ſcripta, ſunt eiuſmodi, ut eruditorum cal is ueneni mltar hid culis immortalitatẽ promereant᷑. Itaq; in hanc digreſſionè nõ temere ſum expatiatus: non quo glorioſe Germaniæ laudes iactarẽ, ſed ut grati diſcipuli uicibus fungerer,& utriuſq; memoriæ debitum officium utcũq; pſoluerem: propterea quod alteri, ueluti filij debeam pietatem, alteri tanq́; nepotis charitatem. Nunc ad adagium, quod me quondã puellum, Græcanicæ linguæ ru Hart utſiquis ul dem adhuc didiciſſe memini, ex epiſtola quadã longe doctiſſima Rodolphi mei, qua quidem dturus. Suboſcoscit ſlle ſenatui Hantuerpienſi, ſumma tum fide, tum facundia ſuadere conat᷑, ut ludo literario præ- winm adtafntts ficiant aliquem, qui bonas literas didicerit: nec uti ſolent infanti theologo, aut phyſico id mu/ Imonm M Tle neris cõmittant:qui cum ſe, quacũq; de re dicere poſſe confidat, ipſum dicere, quid ſit, ignoret. ſſe cidetur mie quur Quid enim is faciet in ludo literarioe Profecto, ut Græco diuerbio utar, id ipſum, quod canis u nie in balneo. Lucianus aduerſum ineruditum: kai ˙ εdντονεναςοα εννν 80X ,0 eSuo g 8r erA. rT/ omd nci Ko BAavecs;id eſt: Atq; unuſquiſq; conſpicientiũ protinus illud uul rio, in quo 8 80 tritilſimum in te iacit:Quid cani cum balneo? Idem in paraſito: k l* εeαμονννε doαε, ναετεο⸗ A XdMορο ‿αιασντ⁶ Ʒεiι 51O BANAv2 ο‿ꝙ. id eſt: Ac mihi mea quidem ſententia, tale ad ſectati. dam uidetur, philoſophus in conuiuio, quale canis in balneo. Quadrabit in eos, qui ad rẽ quã/ piam prorſus ſunt inutiles, ita ut in balneo nullus eſt omnino canum uſus.
ui cnbtuftf m Aſind
8
7

.——— ———j——
———— —₰— R ———— 4—.————.———
8
———-
— ——*—
— öoöööö ——
4 4 1
*
exa fruſtra molimur. Neq; enim loco mouenda arbor, ubi iam alte fixerit radices, ſed cum plantu
omnium oracula reddita creduntur.
DBs. ERASMI ROT.- ADAGIORVM
134 . Aſinum ſub freno currere doces. xK Aſinum ſub freno currere doces. hoc eſt: doces indocilem. Nam equus ad curſum idoneus aſinus ad equeſtrem curſum inutilis. Horatius: 4,. er. er Pä tet. a enhaa Infelix operam perdas, ut ſi quis Alelam. Y In cam ceat parentem currer..“ campum doc Prdverbialtter dictũ de aſino. Eſt autem diuerſum illi, quod alibi retulimus I rop eis rediop. id eſt: Equum in campum. i een tn e r r Alienam metis meſſfſeem. dlu] ANdPop Ka ‿ id eſt: Alienam metis meſſem. Duplex eſt uſus huius adagij quippe quod pariter& in eos conuenit, qui cõmoditatibus aliena partis opera potiuntur:& in hos, q negocium non ſuum, parum diligenter curant. Ducta metaphora à uetuſto more, quo uicin ruſtici, in demetenda ſegete, mutuã inter ſele operam cõmodabant. Eit autẽ hominũ more, ut in ſuopte quiſq; negocio longe ſit attentior qʒ in alieno. Id quod elegãter admonet Apologm ille de Caſſita:quem non pigeret referre, niſi promptum eſſet, cuilibet apud Aulum Gelliamle gere. Poteſt& eò referri, quod aliquoties fit, ut eiectis ijs, qui ſementem fecerũt, alij in eorũ o cum ſuccedant, citraq; laborem alienis fruantur ſudoribus. Vnde Maronis illdW9. En quis conſeuimus agros? 1 6—— aurtcpus⸗ Ta.α.ρπννοο t ειν d* id eſt: Alienam metens meſſem. Dictũ eſi in Cleonem, qui in rem paratam, multisq́; laboribus à Demoſthene prius labefactam uenies, Pylo capta, gloriam omnem uictoriæ in ſe tranſtulit, Demoſtheni præter inuidiam nihil rel ctum. Cui confine eſt illud Homeri ex Odyſſeæ libro primo: F'rei&ᷣαννιεεε☛ Hlo vo 2C'Sop. id eſt: Q uandoquidem impune uictum comedunt alienum. Eandem ſententiam Ariſtophanes in eadem fabula ſic extulit: E*ν ʒρνννιιαννςꝙꝓι άσ α d ' Jarνς iν 1 XSA DpeAdunp. ic eſt: Ego obambulans ab officina longius, Alio coquente, ollam paratam ſuſtuli.. Penelopes telam retexer.ʒ XLII Penelopes telam retexere, eſt inanem operam ſumere,& rurſum deſtruere quod effeceiis Natum ex Homero, qui libro Odyſſeæ ſecundo fingit Penelopen Vlyſſis uxorem, procos i urgentes, hac conditione deluſiſſe, ut tum ſe promitteret nupturam, ubi telam quam habebat
in manibus, abſoluiſſet. Quam conditionem poſtea quàm illi accepiſſent, mulier aſtuta, quoq
interdiu texuiſſet, id noctu retexere cœpit:
E'Sa& Aτει π—⁵ oe νοe S: b Nurα⁴˙ς αάνιεσαννενν&νον ερν GsGł⁵σς‿ρνωαα. id eſt: Illa diurna quidem, ingentem contexere telam.
Verum eadem admotis ſoluebat nocte lucernis.
Vſurpat hoc adagiam Plato in Phædone. Item Cicero Acade. quæſt. libro ij. Quid quodes dem inquit, illa ars, quaſi Penelopes telam retexens, tollit ad extremum ſuperiora. Sentit aute de dialectica, quæ ijldem illis rationibus, quibus confirmauit aliquid, rurſum ſoluit ac deſtruit,
2 C
ut nihil iam actum uideatur. Ariſtides in defenſione quatuor oratorũ: xo bux os è E 509 xααάκαϊ ναα. 5 No 0n oοοσ r G.*⁴.αωσ P—&‿ταασσ☚σαν æ*μςι ⁴à por Syne. id eſt: Et teli
neſcio quam retexentes. Quantum enim faciunt compendij in ſapientia, tantum rurſum diſpẽ dij, dum arrogantes euadunt. Hoc quoniam alijs prouerbijs, quæ mox dicemus, ſubnectii,in dicat nimitum& hoc eſſe prouerbium.
„ Annolſam arborem tranſplantare, b XL.III — Icindsid, Arrauκναeν. id eſt: Vetulam arborem tranſplantare. In eos dicitur, qui ſero ato a ia ætate conantur dediſcere, quibus diu iuuenes aſſueuerint. Aut ſimpliciter de ijs, qus
la adhuc eſt. Nam ueteres negabant arborem tranſferri oportere:uel minorem bima, uel ma- Höm trima:teſte Plinio. V idetur aũt adagium ad quercum peculiarius ptinere, quæ omnium Augins r adibes Wdy& aπνν Fũde„εμςα—mρνιον. Siue quod hanc arborem omniũ primam
rantur tuiſie. Auapropter& Ioui ſacra arbor,& ſylua Dodonæa querna fuit, unde primn
Prenam
xluxra ucbe
acemiam cle
vem quiſcit Neerei wolt Aatubitaaigfs Noſſe quo loni wg N” So Leu Xi amgperade (uot ventiepel Nideripoxltab Oim querdami naistrudentibu etadiens cllida erundas Jux
nuſtuddrp: dipeccatu- apu dde negiggisqoa
Raetaiuha
aig anxium cape
aweron. Vnded dalecdicas, arane:
eanttawé no
ecbat qux cun
kerunturbui däti rAep
incendam.]
ni har,1haps lolgram Llicen
3 imilimã ſeitL apide
4 lapicẽdẽ dlnodod Le nqutNec; enit unbinanen

cextulit.
re& rurſum deſtmexa Denelopen Vhſuwa t nupturam, ubitaman am ili accepiſſentmust
C HILIADIS PRIMAE CENTVRIA 139
1 Harenam metiris.“ XLIIII A'uα‿ν εέα. id eſt: Harenæ modum quæris, ſiue metiris. hoc eſt: rem infiniti laboris, atque
IIII.
inexplicabilẽ inceptas. Aut fruſtra conaris, quod nequeas efficere. Athenæus libro ſexto Alexi
dem quendam adducit, qui innumera dixerit Qαραααααρεο uelut æquantia numerum harena-
rum. Dv6 ⁴⁴υάααν ⁷1‿ ⁵ερν– lαμρακαάάααοασεο⁹, id eſt, nominibus utens harenaginta, ut Græcæ uocis fi-
gmentum imiter. luαστι μεεέαρ.id eſt: Vndas numeras. Eundem cum proximo ſenſum habet. V ergilius utrã
Theocritus in Charitibus:
id eſt:
b XLVI na ερρρ‿mαeφο‿τπρςαέιε:id eſt: Apud ſurdum crepitum ædere. Dicitur ubi quid fruſtra fit. Aut
XLVII rd A α[ia doœνναν.id eſt: Aranearum telas texere. Eſt in re friuola, nulliusq́; frugis infinitũ, atq; anxium capere laborem. Refertur prouerbij uice à diuo Baſilio in initio enarrationis he/ xameron. Vnde& apud Diogenem Laẽrtium in uita Zenonis, philoſophus quidã rationes dialecticas, aranearum textis ſimiles eſſe dicebat: quæ cum operoſum quiddã, atq; exactũ præ ſe ferant, tamẽ nugatoriæ ſint atq; imbecilles. Et alius quiſpiam leges cum aranearum textis cõ- parabat, quæ cum à magnis auibus facile diſcinderentur, muſcas dũtaxat irretirent. —. Laterem lauas. b b XLVIII Eeruntur huic cõfines aliquot apud Græcos parœmiæ, quibus operam inanem ſignificamꝰ:
ueluti ‿λέοꝙ ππαuάάꝙ. id eſt: Laterem lauas. id quod uſurpat Terẽtius in Phormione: Loquar
Acade qurſtltwiſ, it ad exteemum hani
nauit aiquid rurlmiss
uatuot oratorũ: Iu. aföe'ashcha fein, endij i fpientatmn, abijs, qux mox
quamuis inanem operam, ſpeciatim in hominẽ durum, nullisq́; precibus molleſcentem. F„* E 4 4
nerincendam. Taceam? inſtigem. Purgem mer Laterem lauem. Theocritus in Charitibus: XA* UdmeęGι νεε doXAp 108C'i ꝓ‿⁄½˖0p. id eſt:.
Et nigram ſilicem lauiſſe liquentibus undis.
b Lapidem elixas. XLIX
Cui ſimillimũ eſt, quod refert᷑ apud Ariſtophanẽ, in comœdia, cui titulus:«ꝓie. 21S0? i.
id eſt: Lapidẽ decoquis.Pro eo quod eſt, inaniter laboras. a*ν τ‿φeʃχ xεεςεονονν rie, Hd ν Ʒετ
Rp Sure. XSOp SLAe Aey. id eſt: Quin ubi ꝗs obſeruauerit, demiſſo ſic capite, lapidẽ decoquis,
inquit. Neq; enim unq́; molleſcit lapis, quantumuis diutina coctione. Generaliter conueniet in
1 Aethiopem lauas:Aethiopem dealbas. L Fandẽ uim habent,& εονσα ππμάιαμ‿ε. id eſt: Aethiopem lauas. Et, X1forc AeuHRvεe. id eſt: A
thiopẽ dealbas.Lucianus in libra contra indoctũ:xl ν τƷο, au id fX Kr e . id eſt: Ac iuxta prouerbiũ Aethiopẽ lauare conor. Nam natiuus ille Aethiopũ nigror, quẽ Plinius ex uicini ſy deris uapore putat accidere, nulla abluitur aqua, neq; ulla ratione candeſcit. Hoc itẽ peculiariter quadrabit, cũ res parum honeſta, uerborũ fucis adornatur: aut cum lauda tur illaudatus, aut docetur indocilis. Adagium ortum uideri poteſt ab Aeſopica fabula. Nam ꝗ dam mercatus Aethiopem,& exiſtimans eum colorem nõ natura, ſed ſuperioris domini negli gentia accidiſſe:nihil non adhibuit eorum, quibus ueſtes candefieri ſolent, adeoq́; perpetuis
ſotionibus miſerum diuexauit, ut illum in morbum impulerit, colore, qui fuerat, manente.
m 2 Arare littus.

136 DES. ERRSMI ROT. ADAGIORVM
rare littus. b An t yi0p d aideſteue littus. Eſt ſterilem operam ſumere. Auſonius ad Theonem: Quid geris extremis poſitus feheen one 1 harenarum uates, cui li dunnu. B b Selaßee eum inaniter labotare. Huius peculiaris uſus erit, cum offlcium impenditur in c à quo nihil ſis fructus aliquando percepturus:ueluti ſi quis Aocdar 59 Airac, aut beneficium collocet in ingratum. Salſitas enim facit, ut littorales oraæ ferme int eriles: quod etiam prouer biò teſtatum eſt: ã&uν⁶ιeμ perriso. id eſt: Salſuginoſa uicinia, pro ſterili. Eſt autem adeo ſterili
humor marinus, ut nec arbores ferat. Atq; huiuſce rei uarias adfert cauſas Plutarchus in cõömẽ
tario de cauſis naturalibus, primo ſtatim problemate. Harenæ mandas ſemina. b 8,g dαρμν z. id eſt: Harenæ mandas ſemina. Propterea quod ſteriles harenæ, max, me littorales, nec iconeæ ad ſementem. Oenone Paridi apud Ouidium: Q uid facis Oenone, quid harenæ ſemina mandas: Non profecturis littora bubus aras. b In aqua ſementem facis. 8 LIn
n'e Ve—εde-: id eſt: In aquam ſemina iacis. Theognis: b
οp AOo) Deige πννυνςν&Ʒ⁴ σαπ. id eſt:
Par ut qui æquoreis ſemina mandet aquis. la Loquitur de his, qui beneficium conferunt in ingratos atq; improbos homines:idq́ʒ perind perire dicit, quaſi ſementem facias in undis marinis.
In ſaxis ſeminas. LII
Xd ⸗επεεενmππε. id eſt: In ſaxis ſementem facis. Quò quidem alluſiſſe credi poteſt alleg ria Euangelica de ſemine, quod in petras inciderit. 1
Ignem diſſecare. 1 LV
816 710 2afvap. id eſt: Ignem diuerberare. Ad hanc formam pertinet, quanq́; hoc inter Py
thagorica retulimus ſymbola. Ariſtides in cõmuni defenſione quatuor Rhetorum: EAeme R G&§α ακαασmν eννέ⁶‿σι R SoOi1 X6 ,1 Svp, AO Nibo d.do,M) DeH Tas wi, ε, id eſt: Non intelligebas autem teiplum omnibus illis prouerbijs obnoxium eſſe, quod ignem diuerberares:quod lapidem elixares:quod in ſaxis ſementem faceres? Taxat Platonèg apud Dionyſium tyrannum nullum omnino fecerit operæprecium. In aqua ſcribis. LVI Xaf TAMνονι‿mHmφάαιρε, Ndo„ꝓρas. id eſt: In aqua ſcribis, hoc eſt: nihil agis. Lucianus in Iy ranno: Nalꝰεε Xdονν ⁸ϑ αιν NT ꝓiε Qαιιιm εꝓᷣυν⁴μςςααε άαμννν Lu 5OX3e 1S002oKSp. id eſt Vtrum ludis Charon, an iam in aqua, quod aiunt, ſcribis: qui quidem à Micyllo obolum ali quem expectes? Plato in Phædro: Ooba&ę άσννσ⁸σ έντ³ e◻ dτ† έαι εμέενέαυο eip Sic 2adt/
As.id eſt:Num hæc ſtudioſe in aqua ſcribet nigra, ſeminans calamo. Extat huiuſmodi ſenarius
inter ſententias Græcas: Ad ⁸ 5 Hα⁴᷑ καν dο, K1 UN„Sdce. id eſt: Hominum improborum inſcribe iuſiurandum aquæ. Id ita deprauat xenarchus in Pentathlo apud Athenæum libro decimo: O Hop εν‿ να&οοι⁶ε ε' 1vO ⁴*ροσ. id eſt:— Inſcribo uino, ſi qua iurat fœmina. Item Catullus: Mulier cupido quod dicit amanti, In uento& rapida ſcribere oportet aqua. In harena ædificas. LVII
* F 1— ₰.,„ Eis Tνιιμον εναοωιαμαι. id eſt: In harena ædificas. Ad quod EFuangelica parabola uidetur ⁊/
ludere: Non cõſiſtit, quod ſuper harenam ſtruxeris. Proindg recte uſurpabitur, ubi quis nego
cium aggreditur inutile futurum:utpote non recte iactis ante fundamentis. Ventos colis. LVIII
2. 2 4. 1.,.„ b A ⁴ενννε*ετνέε id eſt: Ventos colis. Refertur à Zenodoto. dicitur in eos, qui è ſuis labot us nihil fructus reportant.
Ferrum natare doces.. LINX
2 1NSop AA dᷣ εα. id eſt Fer 2 2.; b id eſt. Ferrum fluitare doces. De ijs, qui rem conantur, quæ repugna te natura, nequaquam fieri poſſit. He dhufrom cotwannturac p
LII
Cribro
tun de ctore uncl
Fodem ptnet Aiid etquioqul aadiatorün:pa bant, Cecrit tbiin qulbur iple drant lucetnas eiberem conkra äildenad eund onferamus tranc ttan t Ergo hi durFtopericel idicerat opeta
nlü haud qua
ſnis nquit, Act asque inſtitue dgutimillbas dt Cæari llur daterat expreſt iaicere donari danc quoq tntionem gaii mnaperit. Nio daguſtus reipo dominü qus kevic auem it uateronymu nilſe Oleum d lerona mite dmmaſcſcere ac 3 dicttur un trdnrPorre
bni bau. 4 teaguenulla aspoteltre
Käta 1
lbnandupe
Wu,t uza

AD2 mimman a CHILIADIS PRIMAE CENTVRIA MIIII. 137) ¹j Cribro aquam haurire.
wei 3 Loxlvc dds dure iexioë(ν*. id eſt: Cribro aquam haurit. Quod etiam in obliuioſos non dqai dcm Run, incõcinne dicetur. Plautus in Pſeudolo: Non pluris refert, q́; ſi imbrem in cribrũ geras. Id aũt Ne occat z9, d olim inter ã uαrorara habitũ: uel ilud eſt argumento, qd inter ꝓdigia refert Tuciã uirginẽ 8 me litaa ueſtalé, aquã cribro tuliſſe, anno ab urbe cõdita, ſexcenteſimonono:teſte Plinio li. xxviij. cap.ij. emnta pro lauhaut Sumptũ à fabula Danaidũ puellarũ, quas Plato ſcripſit apud inferos hoc pœnæ genus pende/ 9 un re, ut aſſidue aquã in dolium pertuſum, uaſis item pertuſis inferant. Alciphron in epiſtola Ga-
leni ad Cyrtonem: Karε ν àϑ'*.εμαωνονσdτιε⁄ε d dναιοεν αρμασοοεαι εαꝓάά‿οιααμην πιs. id eſt: Ac iuxta prouerbiũ, amphoras in Danaidum dolia infundimus. Lucianus in Timone: a*αά
aDPro 2 oν emφάαμμις.id eſt: Tanq́; è cophino perterebrato. Effertur& hunc ad modum: ai a-
„ pterea quod.; 2„ 2.
ddi apud Ou didh Jop e‿ινν☛νοꝙᷣ UI νκ⁵κ⁴ἀρ. id eſt: In dolium pertuſum aquam hauris, b diclum Apud fimum odorum uaporem ſpargis. LXI.
Ei nd πƷοꝓ½ñ duσ. id eſt: In fimum aromatũ odorem ſpargis. Nã perit omnis fragrãtia fimic
fœtore uinci᷑᷑. Eſt apud Suidam. Cõueniet aũt& in hos, qui rem egregiã indignis adhibent. Oleum& operam perdidc.— b LXII dnü. FEöôdem ptinet& illud, quod eſt apud Plautũ in Pœnulo: Tum pol ego& oleũ,& operã ꝑdi di, id eſt, quicquid inſumpſt, ſeu rei, ſeu laboris, id fruſtra inſumptũ eſt. Metaphora ducta eſt à gladiatorũ ac palæſtritarũ certaminibus: in quibus certaturi, unguentis quibuſdã oleaceis ꝑun satq; imptobos ſonin gebant᷑. Cicero in epiſtolis: Nã quid ego te athletas putẽ deſiderare, qui gladiatores cõtempſe ris:in quibus ipſe Pompeius profitet᷑ ſe& oleũ& operã ꝑdidiſſe. Quanq́; poteſt& ad lucu/ brantiũ lucernas referri:ſicuti Cicero feciſſe uidetur, ſcribens ad Atticum lib. xiij. Ante lucẽ cũ Boqpuidem alullle se ſcriberem contra Epicureos, de eodem oleo& opera, exaraui neſcio quid ad te,& ante lucẽ de- ain di. Idem ad eundem alibi: Non defleamus, ne& oleũ& opera noſtræ philologiæ perierit, ſed conferamus tranquillo animo. Quo quidẽ in loco, plus habet gratiæ, quod ad rẽ animi tranſ- eloromeeß latum ſit. Ergo hic oleũ pro ſumptu poſitũ eſt. Nam& ſic effertur adagiũ. Plautus in Rudenti imam pertietqu bus: Et operã& ſumptũ perdunt. Eòdem ptinet etiam illud, quod coruus ille ſalutator ſonare mlone qaatuot Nhan didicerat, opera& impenſa perijt. Cuius fabulæ meminit Macrobius libro Saturnaliũ ij. Eam, [Sp,M Aidtaie quoniã haud quaqᷓ; indigna memoratu uidet᷑, nõ grauabor adſcribere, idq́; ipſius uerbis. Sub/ is prouerbi; obmu limis, inquit, Actiaca uictoria reuertebatur Octauius. Occurrit ei inter gratulantes coruum te- eis lementem kienala nens, què inſtituerat hoc dicere: Aue Cæſar uictor imperator. Miratus Cælar officioſam auè. vræprecium. uiginti millibus nũmùm emit. Socius opificis, ad què nihil ex illa liberalitate puenerat, affirma uerat Cæſari, ilum habere& alium coruũ, quẽ ut afferre cogeretur, rogauit. Allatus uerba, quæ iis hoc eſtnihiailu didicerat, expreſſit: Aue uictor Imperator Antoni. Nihii exaſperatus, ſatis duxit iubere illum daat ic e,u diuidere donarium cũ cõtubernali. Salutatus ſimiliter à plitaco, emi iuſſit eũ Idem miratus in & qui quidem i rhd pica hanc quoqʒ; redemit. Exemplũ, ſutorẽ pauperẽ ſollicitauit, ut coruũ inſtitueret ad parẽ ſa/ „ertRle ahme lutationem, qui impendio exhauſtus, ſæpe ad auẽ nõ reſpondentẽ dicere ſolebat, opera&i m/ mans amo Eubs penſa perijt. Aliquando tamen corpus cœpit dicere dictatam ſalutationẽ. Hac audita, dũ trãſit Auguſtus reſpondit, ſatis domi ſalutatorũ taliũ habeo. Superfuit coruo memoria, ut& illa qui bus dominũ querentem ſolebat audire, ſubtexeret, opera& impenſa perijt. Ad quod Cælar ri ſit, emiq; auem iuſſit, quanti nullam adhuc emerat. Hactenus Macrobij uerba reddidimus. Di . uus Hieronymus ad Pammachium, uidetur huic adagio, uelut alterũ quoddam adagiũ ſubte um libto decina xuiſſe: Oleum perdit&ʒ impenſas, qui bouem mittit ad ceroma. Siquidem hioc ipſum bouem ad ceroma mittere prouerbiũ ſapit, pro eo quod eſt, docere indocilem: aut ad id muneris quẽ Catulur piam aſciſcere, ad quod obeundum minime ſit idoneus, uidelicet ingenio repugnante. Nã ce/ roma dicitur unguentum, quo olim ungebantur athletæ, id ex oleo certisq; terræ generibus cõ
ficiebatur. Porrò ad certamina bos inutilis eſt. 3 Reti uentos uenaris.“ LXIII n ciaprtni Anric Treοꝓ du. id eſt: Reti uentos captas. De fruſtra laborantibus:aut qui ſtulte ſequun. wod Euangelcapi Pras. Jle i * dtut tur ea, quæ nulla ſit afſequendiſpes. Aut quirem inanem inaniter captant. Nam utre contineri uentus poteſt, reti nequaquam. 5
1 34 Tranquillum æthera remigas. LXIIII nrideo 8 AiSea vlibeop tęεο. id eſt: Aere trãquillo remigas. Apud Zenodotum refertur de incaſſum modoto dictum laborantibus: perinde eſt quaſi dicas, aerem diuerberas, remigantium more. 8 Mortuum flagellas. LXV unisg, NReuo αςεεναε. d eſt: Mortuum flagellas. In eos, qui obiurgant illos, qui nihil prorſus obiur 8 m 3 gatiõe

OEBS. EBRASMI RO T. ADAGIORVM
Aut qui uita defunctos inſectantur, ac lacerant
b Ollam exornas. ä XOSa ꝓ e. ideſt: Ollam exornas, ſiue picturas. De ijs, qui in re uehemẽter abſurda hu
ſtra conantur.lIneptus enim labor, ollæ uaſi contempto,& culinarijs uſibus deſtinato„picturx
ſenocinium adhibere. Cui ſimillimum quiddam uulgo iactatur, bracteis aureis inaurare lug
dium putamina. 2
138 gatione cõmoueantur
Ouum adglutinas. ää˖Vu
a dp ondude. id eſt: Ouum glutino compingis. Refertur à Diogeniano.Ridicule laborat, ꝗ fractum oui putamen glutino ſarcire& coagmentare conetur. 7
1 Vtrem cædis.— LXvII
ACx0p deπενε. id eſt: Vtrem cædis, aut utrem excorias. Extat 3 pud Ariſtophanem in nubibus
Ad quod alluſiſſe uidetur Apuleius in Aſino, cum meminit de tribus utribus àa ſe perculſis ac
uulneratis. Sumptũ uel à Bacchi ſacris, uel ab ijs, qui ꝑcuſſis utribus, inanem mouent ſtrepitũ
YVNyVtrem uellis.„ LXIX Huic ſimillimũ: aνπ⁴ει νκ½ε. id eſt: Vtrem uellis. Vel quod nõ ſentiat, uel quod pilis careat Actum agere. 3 LXX
Terentius in Phormione:O he actum, aiunt, ne agas. ν εερꝓόά ³ε Ʒεεε⁄. iudliciorũ c5 ſuetudine ſumptum, qua fas non eſt iterum agere cauſam, de qua iam ſit pronunciatum Plau tus: Rem actam agis, id eſt, incaſſum laboras. M. Tallius libello de amicitia indicat dici ſoltũ de negocio, quod præpoſtere geritur. Sed cum multis, inquit, in rebus negligentia plectimur
tum maxime in amicis& deligẽdis& colendis. Præpoſteris enim utimur conſilijs,& actaagi
mus, quod uetamur prouerbio.. Cotem alis.— LXXI A' dli τεε⸗ id eſt: Cotem alis. Dicitur in homines edaces, plurimiq́; cibi:qui nihilo tamẽ habitiores inde reddantur. Nam in cotis macilentiam, hodieq́; uulgo iactatur adagium, cum aiunt:tam pinguem, quaàm cotem, macilentum quempiam eſſe ſignificantes. Hermolaus Bas- barus in epiſtola quadam ad Picum interpretatur hoc prouerbium pro male collocare bene/ ficium, unde non ſit reditura gratia: ut affine ſit illi, quod alibi dicetur: Ale luporum catulos quum ex beneficio redit mala gratia. . b Hylam inclamas. LXXII r'A αραeυωνααε id eſt: Hylam inclamas. De fruſtra uociferantibus: aut in genere, de nihi ꝑ ficientibus. Ab huiuſmodi caſu natũ adagiũ. Hylas Theodamãtis filius, cum eſſet inter Argo/ nautas, formoſus adoleſcens adamatus eſt ab Hercule. Is cũ eſſet in Myſia, forte aquatũ egtel-
ſus, in fonte perijt: unde& à Nymphis adamatus, ac raptus fingit᷑. Ad hunc ueſtigandummi
ſus eſt Polyphemus, qui ingenti uociferatione nomẽ inclamabat Hylæ, neq; quicq́; tamè pro fecit. Atq; hinc ortum prouerbiũ. V ergilius uidetur ad nautarum clamorẽ retuliſſe, cum ait His adiungit Hylam, nautæ quo fonte relictum
Clamaſſent, ut littus Hyla, Hyla omne ſonaret. Meminit huius& Theocritus in Idylliow T̃i νν c Gücε, S00 Hchde d5ue A dg, TSi 2öRp 5 rre drrdαεασεσ, XSB 1MS,0 q;œcoui. id eſt:
Ter quanto potuiſſet Hylam clamore uocabat
Mugitum intendens imo de gutture uocis,
Ler puer audijt, ac tenuis uox perculit aures.
Nihil obſtat, quo minus ad ſacrorum conſuetudinem referatur, quæ in Hylæ rapti memotiam ſunt inſtituta:in quibus Hylæ nomen inclamabatur.Id fuerit uenuſtius, atq; concinnius, ubiq; rem abſentem fruſtra deſiderat, uel deplorans, uel optans. Vt ſi quis ad inopiã redactus, opta- ret ſibi centum talenta, quæ quondam habuiſſet. Ad hanc parœmiam reſpexiſſe uidetur Ati ſtophanes in Pluto: NnS 10 bu MDrA AcrTl AS— id eſt: Deſideras abſentem inaniter uocans. 6 erran non De Mercurio dictum, placentas ilias deplorante, quas in ſacris conſueuerat aliquando edete b A Nc y 42 99 Inaniter auatm conſumis. 1 LxXXII Apeaſos dnc 1 2 65 05. id eit Inaniter conſumis aquam. In eos quadrabit, qui fruſtra ſuadẽt ve Demnneernutc derm lumptumiin quibus ad clepſydræ modũ dicebatur. Aeſchines en Audlcibui0 4* litPrimam aquam infundi ſolere actoribus, alteram Patronis, vech b ac Pœnam conſtituendam, niſi primis ſentẽt ijs reus fuiſſet abſolutus. Et Demoſ e
enm co-gelln hr hora; qilin ocdibus hora
kiuſden gere maitetrcdo2 oſtere dlquant aailam muohop Demencoiullus molere tenaciſ atem aalo ing
Saperorinõa oltalare, pro eo hlenmpumi luleab iaconlul u ac enacipe
1
NArrexiaquitiic
moldjenrpoliii toratnon lolun aoduetementi fim Fudemo,g teripolionem
d hancſent inents detral diquent. Sice
axatum abraq wenta mei⸗
ddcertum ui

6 ORHILIADIS p RIMAE CENTVRIA IIII. 139 1 n
8. De I us⸗ Cui....„.„ 8.. 0, A- as nritan nes Aeſchinem prouocat, ut uel in ſua aqua, ſi poſſit, dicat, quod decretum fuiſſet ipſo unq́; au 0 acdatu u üdac tore ſcriptum. Huc alludens Lucianus ℳ% 1 d Eri ⁵ρεμ σοσεάυαοꝙν, rhetorem quendam Dadsa iocatur, qui apud barbaros in conuiuio diceret, non ad aquæ, ſed ad amphoræ uinariæ modũ.
d Idem in bis accuſato: E'nsivs ro*ε ν§εοp. id eſt: Nã illius ſanè in præſentia fluit aqua. Vi- ſertur ad; detur id ſubindicare Plato in Theæteto, cum ait quoſdã ad puſillum aquæ docere poſſe quæ conct dgedanoh geſta ſint. Ideo in eodem: xmπκσαν ε ε νω T S10p. id eſt: Vrget enim aqua fluens, quod orato
ur. d ris ſit ad præſcriptas clepſydras dicere. Apuleius in aſino aureo: Rurſum præconis amplo boa⸗/
E tu citatus accuſator quidam ſenior exurgit, ́ ad dicendi ſpacium, uaſculo quodem in uicẽ col nt apud al. ligraciliter fiſtulato: ac per hoc guttatim defluo, infuſa aqua, populum ſic adorat. Plinius iuni/ minit detr or Falconi: Et qui iubere poſſet tacere quemcũq;, huic ſilentium clepſydra indici. Idem Arria/- cuſſis unbeimr n no: Dixi horis penè quinq;. Nam uiginti clepſy dris, quas ſpecioſiſſimas acceperam, ſunt addi- tæ quatuor. Quintilianus libro duodecimo:Et ſi quid ipſe tibi ſumas, probandum eſt:& labo- quodnöõ ſnti ratam congeſtamq́; dierum, ac noctium ſtudio actionè, aqua deficit. Porrò priſci lineis& um duigen bris horas diſtinguebant. P. Scipio Naſica primus repperit clepſydram, qua nubilo quoq; die 38.* vr. ⸗;&ʒ noctibus, horæ diſtinguerentur. Nunc zuaudeie utuntur horologijs. am de das N,x In aẽre piſcari. Venari in malſ. LXXIIII dus ldeloch ttpena Eiuſdem generis ſunt& illa, quæ Plautus uſurpat in Aſinaria: In aẽre piſcari,& in mari ue- — eamickane Hari retiaculo. Quadrabunt ſimpliciter in eos, qui fruſtra moliuntur, ra«oνοτe aut qui præ- Aqult,in redu neglann poſtere ibi quærunt aliquid, ubi ne ſperari quidem poſſit. Vt ſi quis in magiſtratibus uitã tran eris erum utma n quillam, in uoluptatibus beatam, in opibus felicem quærat. Itaq; Libanius ſeruus ab hero ſuo Demeneto iuſſus, ut uxorem ipſius argento detraucarcriſigmicans nulla ratione fieri poſſe, ut à muliere tenaciſſima quicquam auferretur: Iube, inquit, una me opera piſcari in aëre: uenari cin autem iaculo in medio mari. W AQquam è pumicce poſſtulas. LXXNV Superiori nõ admodum diuerſum, quod apud eundem poẽtam legitur: Aquam è pumice poſtulare, pro eo quod eſt, fruſtra ab alio petere, cuius ipſe à quo petas, maxime ſit indigus. Nihil enim pumice lapide ſiccius, nihil ſiticuloſius. Perinde ac ſi ꝗs ab indoctiſſimo doceri po- ſtulet, ab inconſultiſſimo conlilium expectet, ab egeno munus, ab inope præſidium: deniq; ab auaro, ac tenaci pecuniam. Plautus: Nam tu aquam è pumice nunc poſtulas, qui ipſus ſitiat. Pumex, inquit, idem, non æque eſt aridus, atq; hic ſenex. Eſt autem Pumex lapis cauernoſus,
S edaces plurimid hodieq; uulgo a 1 diam eſſellgni
prouerdium promaec aod albi dicctur äleinn
ociſerantibus: astuig codamãtis filius anekt s cũ eſſet in Mylalma ptus fingit. Ad hmxuh acamabat Hiytzrchai
nautarum damotiuii
minit huius& Thoma ſt.
. z OIfp—NtoO, Sun 31, 3 E 15 0 dAouu. id eſt: l quoſdam, illic admirandam illam comminiſcuntur ſapientiam, umbra quadam attrahentes
quo ſolent poliri codices:naturæ adeo ſiccæ, ut ſi in urceum bullientem immiſeris, feruorem ex tinguat:non ſolum ad tempus, ſed in totum. Nec aliud in cauſa putat eſſe Theophraſtus, niſi quod uehementiſſima ſiccitate ſpumam totam ad ſe trahere nitatur. Meminit& de Chio quo piam Eudemo, qui pumice acri conſperſo aceto, munire ſeſe conſueuerit, ut poſt ſeptimam el- ſebori,potionem, nec balneis, nec uini potatione prouocaretur ad uomitum. b 3 Nudo ueſtimenta detrahere. 4 LXNXXNVI Ad hanc ſententiam pertinet hoc quoq;, quod ab eodem eſt uſurpatum poëta: Nudo ue⸗ ſtimenta detrahere, pro eo quod eſt, ab eo ſperare emolumentum:cui ne ſit quidem, quod au- ferri queat. Sic em̃ idẽ Libanius in Aſinaria Plautina admonitus ab hero, ut ab ipſo ꝑ fallaciã
argentum abraderet, quo filio emeretur amica: Maximas, inquit, nugas agis. Nudo detrahere ueltimenta me iubes. Adducit& D. Chryſoſtomus nec à centum uiris, unum nudum ſpoliari poſſe.
prouerbium uulgo iactatũ, quo dicebãt:
Anthericum metere. LXXVII
T 8&S, S6d p. id eſt: Anthericum metere, dicebantur, qui laborem inanem, ac ſterilem
caperent. Anthericus, herbæ genus, quod meti non poſſit, ſed uelli manibus neceſſe eſt, uelut
A linum. Antherices uocantur ſumma ſpicarum faſtigia. Herodotus Aſphodeli caules anthe-
rices uocat, teſte Suida: quos& tenaciores ait eſſe, quam ut frangi queant. b b Ex harena funiculum necttis. LXXVIII EO LC.Aμνμ ϑQχοσεέο πακεέιϑεμd eſt: Ex harena funiculum nectere. Eſt fruſtra conari, quod
nulla ratione poteſt effici. Quid enim ſtultius, ́; ex harena, quæ nullo modo cohæreſcit funẽ
uelle nectere? Prouerbium utrunq;: nempe tum hoc, tum quod proxime retulimus, uſurpat
12*.—.. 1 1 2. 2 8 8 AKriſtides in cõmuni defenſione quatuor oratorum: Xorτ ιασzπσε εεᷣ νς αάιναωααοοσ, πέ τππσ Ʒαν
₰ 8„„ X— 4 1 d. Aε οοεν ονπα σαι vi XOSe&va mφιπκο ν& σοꝓοꝑοας, ,O 3SSi30u, 1 54 Jd 3 Verum abdentes ſeſe in ſeceſſus
m † uerba

.“— ————
1 öo ö—ö—öͤöͤöͤöͤöͤöͤhͤhͤöhͤhͤhhh““
OEHS. EBRASMI ROT. ADAGIORVN
uerba, quemadmodum abs te dictum eſt Sophocles⸗Antheticum meteneeser harena nec tes funiculum:& haud ſcio, quam retexentes telam. Signi dar is a epii unbreri llu dpie loſophorum ſtudium, nihil omnino fructus adferre. Colume 3 in pie tione carminis de cul/ tura hortorum. Nam& multa ſunt eius quali membra, de qui 86 a uicl poſſumus effari ta men eadem tam exigua ſunt, ut, quod aiunt Græci, ex incompre n ibili Paruitate harenæ ſ- nis effici non poſſit. Prouerbium peculiariter accõmodabitur ad uſus huiuſmodi:ſi quis conei
14°
in concordiã redigere, moribus longe diſſimillimos, d inter quos nihil omnino conuenit Aut
ſi quis orationem ex argumentis diſſonis contexat, quali Chimæram quandam fingens a hu iulmodi monſtrum, cuiuſmodi deſcribit Horatius: Humano capite, equina ceruice, reliquis tẽ membris ex uarijs animantium generibus: ita collatis, Vt turpiter atrum Deſinat in piſcem, mulier formoſa ſuperne. Ab aſino lanam.„ LXXI Cui finitimum eſt& illud: νν ⁶αιαιςι επτενε. id eſt: Aſini lanas quæris. De ijs, qui ſtulte quarit ea quæ nuſq́; ſunt. Effert adagiũ etiã ad hunc modũ:oν α᷑ιααιαid eſt: Aſini lanæ. Ariſtophanes: Tia&ie καεννι πι⁴εο, r1 K'e 8 rb cs, id eſt: Aſini quis ad lanas? quis in Lethes ſolum: Per alini lanam, res uanas ſignificans,& quæ nuſq́; ſunt. b Aſinum tondes, LXXX Eundem ſenſum habet,+ν aνοp usiee. id eſt: Aſinum tondes. De ijs, qui rem abſurdam, atq inutilem aggrediuntur:propterea quod aſinum neq; pectere poſſis, propter uillos, neq; tonde- re, cum lanam non habeat. Huius meminit Ariſtophanes in Ranis. b Lupi alas quæris. LXXXI AMus slesò èrdeid eſt: Lupi alas quæris. De ijs, qui quærunt ea, quæ nuſq́; ſunt. Aut ubi qus uerbo dũtaxat territat:alioqui re nunq́ʒ facturus, quod minatur. Neq; enim fieri poteſt ut lo- pus alatus inueniatur. Prouerbium recenſetur à Suida. b Quæ apud inferos. LXXXII Eodem loco interpres admonet& huius adagij, tanq́; eundem habentis ſenſum, rà&ꝶ uie id eſt: Ea quæ apud inferos. Citatq́; Ariſtarchum autorem, idq́; inde natum putat, quod Ctat nus finxerit quendam apud inferos funem torquentem: aſinum autem arrodentem ea, quæi- le iam torſiſſet, atq; ita inaniter laborare qui torquebat. Quanqq́; illud,* φ ⁶φς, generaliter ad omnia pertinet, quæ poẽtarum fabulis tradũtur nulli credita niſi pueris: unde cũ inania ſomni- isq; ſimilia ſignificabimus, apte dicemus, à& ⁶έαν. Athenæus libro dipnoſophiſtarum quart refert Democritum ſcripſiſſe uolumen, cui titulus fuerit, à ⸗επν ι ⅜φνς έμφς, prodigioſis ut ce ctandum eſt refertum fabulis.& hinc poteſt uideri ductum prouerbium. Contorquet piger funiculum. LXXXIII Huic adeo ſimile eſt ut idem uideri poſſit, quod de ocno ono, id eſt, pigro aſino refert Pau ſanias in Phocicis apud Ionas, ut ait, celebratum: æν⅜‿α νμτπν d„. id eſt: Torquet pi ger funiculum. lpſius uerba ſuper hacre ſubſcribam: Mera 5&vroie Kvi 32 auανεν ⁷ L 3 oMv E vH ϑε‿να vn aude⸗ rOp. TrlNTa Aονπτυκέ̈νμαρρ αό⁷ Op. TOεεε εαμπιεν λμεο dos*rcdid 2„erNeyM0p Ssi 0 oni. 3 p dnhc 1d Svop, QiSy, νν κηονονꝙ½, uvcn be
4 enrhnS,, Me drrd* G G Raec 70 5 yνμνςνρ‿ 50 TOAU p UsSop dr6 LsivN RvHAG ro. i J) vr. 46050 0 N 9457) Lu ro*ντα επ oucsvj guxo„ tνοοντν, demπα τι☚ε EI XPKOp S8 5 au rO—, »ν½Q☛ op Al ει. id eſt: Poſt hos uir quidam eſt ſedens, titulus indicat eum?vepelſe Factus eſt autem ad hunc modum, ut ipſe funiculum torqueat, aſtante aſella: quæ quod tor tum fuerit, aſſidue abrodat. Hunc Ocnum aiunt hominem eſſe induſtrium, operiq; intẽtum ſed uxorem habere ſumptuoſam, ac prodigam: ut quicquid is ſuo labore corraſerit, id moxab ſumatur ab illa. Cognitum autem eſt mihi, etiam ab Ionibus dici ſolere,ſi quem conſpexiſſent in re quapiam elaborantem, quæ nihil adferret emolumenti, hic homo funiculum Ocni cõtor Auct. Viderur argumentum picturæ ſumptum ab occaſione uocis ancipitem obtinentis 6 k,9 icatum. Siquidem Fuvd y Qυ Biop aiunt Græci pro comparare uictum. Colligit au- Olna ee 6 Aliſi d0 de profundit. Atq; hoc quidem argumentum apparet olim m crateareiide noperi dus fuilſe celebratum. Siquidem Plinius in hiſtoria mundi inter 50 qui appcllatul ocno e rt, emorat& de alino ſpartum arrodente Etpiger, in Deiphis fuilſe à Poly Partum torquens, quod aſellus arrodit. Fertur idem picturæ genus d
4 Polygnoto Thaſio dicatum. Quo quidem negant delidem,e ignauũ ſuf
2
4 jcunde peos qui frultra b
Hoidasaddite ventus omnii qreabierant t 0 llc nelcit quiden Coclinilitgura⸗
ei XinsGa Anunc faco.Te lihrum mottuc knn luen edga un aricicult c tedantar,prxte enäridet Luciat
nndem uimhe Vencmimusſar Vanreputatete ſaile haud ſcit in T. Liciasc herſatn i düdiuuat ad duid miſerun
um videtur: uientibus i
oö»,
Ne e c ena cantorid wagtqui canun

.. II lirem ablurcin, oter uilos neg n
uſc; ſont äut 9
nim fleidateen
tis ſeniun tum putatquol(a arrodenten enqu Gded grenter unde cũ mmnaon noſophiſtaum an ed, ptodigicbi n. LXXNI groalnotn! hau dieTnne⸗ 5 rcdjunl hisu dcprrdlortni
5 4 0 p putia,
*
6 1 g Au darodu
„ 4 aue f nde indicat emëeene
ſiduum fluctuum fragorem ſurda dicuntur.
Läcn
Interpres addit prouerbium ad hunc eti
CHILIADIS PRIMAE CENTVRIA IIII. au
catum: quẽadmodum exiſtimat Vatro, imò laborioſum magis& induſtrium, ſed cui ſit uxor prodiga. Eõq; Pauſanias ait:non marem aſellum, ſed fœminam in pictura fuiſſe. Idẽ argumen tum marmore cœlatũ, Romæ duobus uiſitari locis: nempe in capitolio& in hortis Vaticanis, Hermolaus Barbarus teſtis eſt. Vſus eſt hoc adagio& Propertius: Dignior obliquo funem qui torqueat ocno b eternusq́; tuam paſcat aſelle famem. Verum illud interim admirandũ, cur Plinius eũ ſcipſerit appellatũ ocnum, id eſt, pigrum, qui funẽ torqueret, ac non magis aſellum arrodentẽ. Maxime cũ Propertius non eum ocnum ap⸗ pellet, qui torqu eat, ſed illi torqueri funẽ: ut aſinũ intelligas citius, q́; torquentẽ. Meminit huius adagij Plutarchꝰ in cõmẽtario diοονƷνν ν ας. a4AX S N d-„⅓.φ̈ι νέ‿ιᷣάρχo ᷣ & ui Siu1&10O rακαισα⁴‿ τπηκνà&μμνρ. id eſt: Sed quemadmodũ apud inferos depictus is qui lunem torquet:cui adeſt, qui depaſcens abſumit id, quod tortum fuerit. b L ittori loqueris. b LXXXIIII
Aαλέέ α̈bα. id eſt: Littori loqueris. Refertur à Græcis adagiorum collectoribus. Dictũ
in eos. qui fruſtra uel ſuadent, uel orant: perinde quaſi ſurdo loquantur. Nam littora propter aſ Vento loqueris..— LXXXV
Suidas addit& hoc: A'vεeπμκαρ sicxα½. id eſt: Vento loqueris. Pro eo quod eſt, inaniter. Nã uentus omnia diſſipat, cogit&́; euaneſcere. Vnde& auris diſcerpta mandata, dixit Vergilius, quæ abierant in obliuionem. Plautus in Moſtellaria:“ Hic neſcit quidem niſi fœnus fabulari uento. W b Conſimili figura apud Athenæum legitur: ⁸ uo duνε Xαλνέιeν. id eſt: Coœelo ac terræ loqui.
„ Mortuo uerba facit. LXXNVI
Nen Ay Aubsg 21 3ue. id eſt: Mortuo ad aurem fabulam narrans. Plautus: Mortuo uer/ ba nunc facio. Terẽtius:V erba fiunt mortuo. Rurſum Plautus:Nihilo pluris refert, q́; ſi ad ſe/ pulchrum mortuo dicat iocum. Pertinet huc quod eſt apud Aeſchylum in Agamemnone: Eo btee ε⁵αισσρ⁴ς νιμεοꝓᷣ ⅜ιεν. id eſt: Fruſtra ad ſepulchrũ uiua ploro mortui. Natũ ada gium à ridicula conſuetudine ueterum, uita defunctos ter uoce cientium: unde& conclamati dicebantur, præterea in pompis funeralibus multa deplorantium erga mortuum. Quem mo- rem irridet Lucianus in libello de luctu, quem nos Latinum fecimus.
Surdo canis. Surdo fabulam narras.
Fandem uim habet, νέν ³αμέαiιε.id eſt: Surdo canis. V ergilius in Bucolicis: Non canimus ſurdis, reſpondent omnia ſyluæ. Horatius: Narrare putaret aſello fabellam ſurdo. Terentius in Heautontimorumeno: Ne ille haud ſcit, quàm mihi nunc ſurdo narret fabulam. Item T. Liuius de bello Macedonico lib. x. Quæ uereor ne uanis auribus cecinerint. Aeſchy/ lus in rſd* duee. HuSTαε b n0; C ey Alluſit huc Ouidius amorum libro ii. Quid iuuat ad ſurdas ſi cantet Phemius aures:? b b
Quid miſerum Thamyram picta tabella iuuat: b b Ortum uidetur à ridiculo caſu:quo ſæpe ſit, ut hoſpes incidat in ſurdum, quem percontet᷑ mul ta, uidentibus ijs qui ſurdum nouerunt.
Eruſtra canis.
LXXXVII
LXXXVIII
dent. A cantoribus ductũ, qui cũ 4 ſunt auditoribus, inaniter canunt: cũ à nemine audian tur:aut qui canunt ſuo ſumptu, nihil auferentes præmij. Nã cantilenam Græci ꝓuerbiali meta⸗
,
roi N Ladeg Eig evd, v op A'rraRà AdcOτ—+οσμκααυρ mμοͥἀĩ,
1 taq; ciebis irritos fidium ſonos Ieiuna& indonata pulſans carmina.
id eſt:
am efferri modũ: Rię uevòx u⁵εεε d Xo⁴de. id eſt: Fru ſtra pulſas chordas. Sumptum autem à cytharœdis, qui ſic canunt, ut nihil accipiant muneris, K domi cibum capiant, hoc eſt, ſuo ſumptu, ſuoq́; uictu:quẽadmodũ ait Plautus. alijs cantemu

„— 3 8 ————— 1—
8*
8 ·
——“ ——
—— 4
14 2 DES. ERASMI ROT. ADAGIORVM
Niſi ſi cui uidebitur ad apologum Aeſopi referendum, de tibicine fruſtra piſces inuitante cn tilenis. Nam audierat Arionis fabulam.
Lapidi loqueris. b LXXXIN
S iaν. id eſt: Lapidi loqueris. Eundem ſenſum habet Et apud Terentium lapis pio
ſtupido brutoq́; homine ponitur aliquoties.
Parieti loqueris. e bt x0 n 6e p wp AAScg. id eſt:Parieti loqueris. Et hoc quoqʒ refertur à Græcis collectoribus. Effertur& ad hunc modum: Aid vixαν ²πνέ id eſt: Per parietem loqui. Dici conſueuit, ubig rei quippiã faceret uehemẽter abſurdæ. Fortaſſis ab amantibus ſumptum, qui ad fores acteme ſtras, aut etiã parietes amicarũ pinde loquunt narch doa ſenſus aliquis illis adſit Plautus i Truculento uſurpat, pro eo quod eſt tacituro loqui: Ego⸗ inquit, ero paries, loquere tu. Nuͤgas agere. b XC Latinis perinde atq; Græcis tritum adagium: Nugas agere. pro eo quo eſtzrem friuolam acri hili facere.ſeu fruſtra conari. àsοον à ³να⁴έ, Atticis familiare, id eſt, N³ lgas nugaris. Ariſtopha nes in Nebulis, Socratem ſubtiſium nugarum antiſtitem uocat, quaſi riuolarum argutiarũ au torem: xi Xrπττ ASop Keꝰ. Dicunt& vSAo, id eſt, deliras, ac deſipis: quod eſt tranſl tum ab aniculis:quæ poſtea quam ætatis uitio cœperint deſipiſcere, futiles quaſdam nugasb terare ſolent. Auſonius ad Paulum: Phoœbus iubet uerum loqui. Et ſi Pierias patitur lirare ſorores Nuſquam ipſe torquet aulaca.“ In quibus uerſibus obſcurior eſt alluſio, ac propè dixerim inepta. Nam homo bilinguis parite ad utrunq; ſermonem,& duplicem nominis ſignificatum reſpexit. Siquidem 2⁄φ racis m gas ſignificat,& liræ ſeu porcæ Latinis uocantur ſulci. Nam agricolæ primum proſcindunt de inde comminuunt glebas, poſtremo lirant. Proinde ſubtexuit, nũq́; ipſe torquet éuνua. Olim enim agricolatores delirare dicebantur, qui à recto ſulcorum ordine deflecterent. Inde tranl ſumptum ad eos, qui deſipiſcunt. In cœelum iacularis. XCII „E'˙6 bν⁶⁴ν εωνεs. id eſt: In cœlum ſagittam torques. Eſt apud Zenodotum, ac Suidaã de is qui truſtra laborant:aut qui audent eos laceſſere, quos non poſſunt lædere. nihil enim fer re poteſt, qui in cœlum torquet, niſi quod diuos uidetur petere. At non raro ſit, ut iaculum i iplum mittentẽ recidat. Extat huiuſmodi quædam ſententia in prouerbijs etiam Hebræorum nempè apud Eccleſiaſticũ capite«xvij. Qui in altum mittit lapidem, ſuper caput eius cadet Plaga doloſa doloſi diuidet uulnera:& qui foueam fodit, incidet in eam:& qui ſtatuit lapidem proximo ſuo, offendetur in eo:& qui laqueum alij ponit, peribit in illo. Delphinum cauda ligas. XCHI Arq ivx e d 1ep duHop SSa. id eſt: Delphinũ cauda alligas. In eos, qui quippiã incaſſum co nantur. Propterea quod Delphinus cauda ſit lubrica, nec ea parte teneri queat. Aut quod cau
da ſit ualida, cuius agitatione fertur& naues aliquando ſubuertere, ut hac patte ſit inuicius Quadrabit& in eos, qui ea uia quempiam aggrediuntur, qua nequaq́; poſſit ſuperaſſ. . Cauda tenes anguillam. b kXCXIIII eued. 7. eefsal hea⸗ 3 id 6. Cauda tenes anguillam. In eos apte dicetur, quibus res 1 ibus lubrica fide, perfidisq́;: aut qui rem fuviti ein aliguam ba
quam tueri diu non poiſtet. e Aut guiten ſupitinam atc mneertam Alllitan bohen 7 Folio ficulno tenes anguillam. NO hfe dderſinn eſt ſhuch 13 deis Tib Xα up. id eſt: Folio ficulno anguillam, ſubaudiẽdum funſent 8* oqur tugax ubricus, arctiore nodo tenetur, quam poſſit elabi. Nã lici 9 m lcadrum elt, ut cui nomen etiam inditum ab aſperitate ſcripſerit Plutarchus: atq; ob id retinendam anguillam natura lubricam, uel maxime idoneum. RAlacſerke htseAedius tencvis. 1 kch mncdus iententſe Ldnſtne 3 illud apud Ariſtophanem in Ranis: εανα mμάκ id eſt: Nunc Meeua enemee 5 qai ic tenetur, ut extricare ſeſe nulla ratione poſſit. Tranſſatum à palr ad Bacchunnt⸗ A-),— Aen ecurco ripuerint, facile uincunt. Sunt autem uerba Aan Terentium: Sublimem mclſom 2 dieta hne mechis tenre Eocem perdne leu
Dphint
8 c)
Terentios ah vo cuipamallt utcum alerum gntalter quene N quich inqit
Vorpatur ul em wält milt iiputandoconlt
atqj it qual
agetborum fuci xcatg llc iacte mtoruͦ depſyat nuntamenè cau delverat dictum rtum utrum lig zuetelerendum lanqy dlerum ac
CHI
ſlüncadunt in
Komonemur,
incſus que agrwanibus Venni& Aſhy gicam operis z

lrapenin OHILIADIS PRIMAE GCENTVRIAV. 143 1 Delphinum natare doces. XCVII nd Tareli AeOtva vixcde duid ονε. id eſt: Delphinũ natare doces. In eos competit, qui monere quẽ/- erentund piam conantur, in ea re, in qua cum ſit ipſe exercitatiſſimus, nihil eget doctore. Nam Delphi-⸗ 1 nus in natando, perniciſſimi impetus eſt, ita ut non modo ſuperet omne natalitium genus ue/ locitate, uerum etiam terreſtrium animantiũ: ut autor Aelianus libro xij. Quin& naues tranſ à Graci ol V lit, eq; contento ſpiritu, teli in morem eiaculatur. 1. 8 ni. Dici cnlen 1 Aquilam uolare doces. NXcvIII um, quiaq 1 Aν 1τπνταμέςεσ6μQάφσοs id eſt: Aquilam uolare doces. Diuerſa metaphora ſentẽtiam eandem duis ilisadttſ Adeclarat. Quod enim Delphin inter piſces, id Aquila inter uolucres. Quibus id etiam cõmu⸗-
1 ries loqueen A ne, quod uterq; ra Oeᷣuε eſſe narratur. b In eodem hæſitas luto. xXorXx eltrem iin Terentius in Phormione: In eodem hæitas luto. In eos competit, qui ſic implicantur nego- Sas nugar. 9 cio cuipiam, ut ſe nequeant extricare.& uiatoribus tranſſatum, qui ſimul atq; in lutum incide-
riuolaruma rint, cum alterum pedem conantur educere, altero altius immerguntur. Rurſum, ut hũc extra-
4* .
delipis quc ½ hant, alter quem eduxerant, denuo eſt infigendus. Eodem alludens Horatius: tiles qualas Ne quicq́;, inquit, cœnno cupiens euellere plantam. ich In aqua hæret. b G
7
Vſurpatur huic non diſſimile prouerbium à M. Tullio libro officiorum tertio.Dicit ille qui dem multa multis locis, ſed aqua hæret, ut aiunt. Significat autem Epicurum parum ſecum in diſputando conſtare, ſeq; ipſum inuoluere, dũ ea quæ dicit alibi, pugnant cum ijs, quæ dixit ali⸗ nhomo hihen e bi, atq; ita quaſi fluctuare, neq; in ſolido conſiſtere. Id quod euenire ſolet ijs, qui cũ aberrẽt à ue uidem übgusn ro, uerborum fucis rem inuoluunt. Tranſlatum apparet uel à fluitantibus, qui uado deſtituti, 9f 8 huc atq; illuc iactantur:quoq́; magis ſe cõmouent: hoc maiore periculo laborãt. Aut certe ab
imum pvſchan oratorũ clepſydra, de qua meminimus alibi, ut eũ in aqua hærere dicamus, qui ſe deſtillata iã etorquetänaſ aqua, tamen è cauſa non poteſt expedire. Cicero ad Qu. fratrẽ libro ij. Quod idibus&ʒ poſtri lelectarent Nen die fuerat dictum de agro Campano actum iri, nõ eſt actum. In hac cauſa mihi aqua hæret. In-
certum, utrum ſignificet eam actionem integram ſibi relinqui, an cauſam eſſe inextricabilem. I kluc referendum illud, quod paulo ſuperius ex Quintiliano citauimus. Et laboratam, conger nodotum dii ſtamq; dierum ac noctium labore actionem, aqua deficit. W 1
tlædere. nilletin.
en raro ſi,ſtitiim C HILIADIS PRIMAE GCENTVRIA V.
bhb Multa cadunt inter calicem, ſupremaq; labra. 1
u unn... 4* 4
m: qpiſtauté, mVLPITIVS Apollinaris grammaticus apud Au. Gellium in noctibus Atticis ibro decimotertio, capite decimoſeptimo, duo quædam adagia notat, alterũ Græ
C caum. alterum Latinum: quorum amborum eadem ſit ſententia. Græcus eſt uerſi- ui quippuitalin Acalus, inquit, hexameter Doiuix: ri queat.3irqli O dera30 A A XIAG/ Angs. id eſt:
thac pareſt in Malta cadunt inter calicem, ſupremacq; labra. poſlt yemi Qo monemur nihil tam certum ſperari, neq; quicq́; tam eſſe uicinum, quod non repentinus ICN aliquis caſus queat interuertere. Adeòq; non eſſe tutum uenturis fidere, ut uix etiã illa ſint cer- e diceturqubu’e ta, quæ manibus tenemus. Originem adagij quidam ad huiuſmodi fabulam referunt. Ancæus certam atumete Neptuni& Aſtypaleæ Phœnicis filius, cũ uitẽ ſereret, grauiterq; miniſtris inſtaret, urgeretq́;: Gerkamae quidam operis tædio cõmotus in herum, negauit futurum, ut ex ea uite herus unq́; unum gu HNaret. Poſt ubi uitis proueniſſet feliciter, atq; uuæ maturuiſſent, herus exultans, ac geſtiens, ſer⸗ do um eundem accerſit: atq; ut ſibi uinum infundat, iubet. Deinde iam calicem admoturus ori, dut ſeruo quæ dixiſſet, redegit in memoriam, quaſi uanam explorans diuinationem. At ille ſenten poſſit elbi di tiam hanc hero reſpondit: Inter calicem ac lumma labia, multa poſſe interuenire. Seruili ſenten utarchubalg tiæ fauit euentus. Nam inter loquendum prius quaàm ille uinum hauriret, alter quidam mini⸗ ſter ingreſlus, nunciat uinetum ab apro quopiã immani uaſtari. Quibus auditis Ancæus de/ „H lak poſito poculo, protinus in aprum fertur, à quo inter uenandum percuſſus interijt. Vſurpauit X* uichei 1 hoc adagi Lycophron in iambicis: t. Tranſlatun G* 5 A1 Tuν νρμάόι εν̈oS. nt autem 1e a Toραα X O e SHp roreoðUÖau,°°,—— am pettiet 1 Aagg nuhini Aojga resir Ssoit. ideſk
, e NMütera

. DBS. ERASMI ROT. ADAGIORVR 3— 3
Miſera aſt ego meo dicta cognoſcens„n 2. Vt plurima inter poculum ac abrumſo et b ile m, res agens morta....„ erulle atun AritSrclemm autorem, qui& ipſe de Angai— in qua ſſad uni at, Angæo uitem inſtituenti, uatem accerſitum auemiama piach ei no 5 u un una t ex ea uinum guſtaret:& expreſſo in calice uino, uatem un i e, 3 ch Aaheſas— eliquacon ueniunt cum ijs, quæ ex aliorum retulimus cõmentarijs. Feſtus P 1 Peius z augure quopi uicino, qui fortè præterierit, prædictum ndicatT vcophron auts 2 86— Meipe ad Ag penorem patrem,& Ancæum Actoris& Eurythemiſtidis fi— ac„ um Calydonium, ionyſius apud Zenodotum, mauult parœmiã ad Antinoum referre. De 2nd meminit bo merus in Odyſſeæ xxij. Is Antinous erat unus eproes Devdopes⸗d Poeulänm tenento bibere paranti, Vlyſſes iugulum telo tranſfixit. Atq; ita manibus elaplo poculo, concidit, at interijt. Sed non ab re fuerit, Homericum carmen adſcribere: H., Md i/ Kvrd:Deoen windp diSd. b H*1 d ⁴eκάαꝓ ο Rv&εοινμαναν kusdt. Xνeσνσρσ Gέσριασωσꝝ x SR ArId XS SGad O Oοααα πενι ⁶ννωνο.&ν‿ di of ouR i duac. Méαεαμνεν. rIe 6 O1011 ut* zeycvᷣdo Tœuτuνεασν I Srop kri AEGyOt, AO Aeμκ ακενν⁸,⁸εενι OfMu0 Sdvard& ANd HO) 9SA MNcuvcg T§& dεοαι A KrX,ACv0p L⁴.νρ 1 Ard ⅜OXHoo dAà ακαν‿αανε αάααν 1miA rοeαν—εέαε— Srso: xo 2ANLS. urina dg Kyd ra αρe de Aluα‿ πςσοααααον ideſt: Telum, hæc fatus, in Antinoum contorſit amarum. At pulchram is pateram, iam iam tollebat, utrinq; Auritam, atq; auro nitidam, iam iamq́ʒ manu illam Admotabat uti biberet:neq; pectore cædem Voluebat pauido. quis enim fore crederet unq́; Vnus ut in tanto conuiuarum agmine, quanq; Viribus anteeat, mortem ſibi nigraq; fata Moliretur.at huic iugulum confixit Vlyſſes
Tollenti calicem. iaculum penetrauit acutum⸗
Et contra è ceruicibus exijt ærea cuſpis Voluitur in latus ille, calix ſimul excidit icto E manibus:mox inde cruor de naribus ingens Emicat.
Nec alienum arbitror hoc loco memini e, quod lulio Cælari uelut exprobranti uaticinij uin
.—
tatem, reſponſum eſt: ueniſſe calendas Martias: non etiam præteriſſe. Inter os& offam. I Latinũ eſt huiuſmodi: Inter os& offam. Quod à cibis ſumendis ſumptum eſt, quemadmo dum Græcanicũ illud à potu. Nam olim Romani uictitabant offis, ut teſtis eſt Valerius Mu ximus. Itaq; perinde ualet inter os& offam, quaſi dicas, inter os& cibum. Porrò prouerbiũ t fertur apud Gellium ex oratione quadam Catonis, de ædilibus uitio creatis, his quidẽ uetbis Nunc ita aiunt in ſegetibus,& in herbis bona frumenta eſſe. Nolite ibi nimiam ſpem haber Sæpe audiui inter os& offam, multa interuenire poſſe. Verum inter offam, atq; herbã, ibi te ro longum interuallum eſt. Feſtus ita refert adagium:lnter manum& mentum.
. Ollaris deus. b b n Xugese bede id eſt: Ollaris deus. Dicebatur in hominem humilem& cõtemptæ ſortis. Ailſp phanes in nubibus S Q Kcd σνᷣ αενερ, το dedp uσαα⁵ο. id eſt: Quando arbitrabar te quoq; ollarem deum. Magni dij, ebore, auro,& argento ſculpebantur. At lenus& Priapus, qualibet materia fingebantur,
plebei 1& winutili quod genus ſunt. fingũtur,& ollæ. Vnde non inepte quacrabit
r. ligno nonnunq́;& luto, quo uidelicet agan in eum, qui ſtudeat haberi inter aulicos 4„ tes
reptettbusaͦ
tepteramentil rnt, ubi com ne etperam ptal adhocadagiun c' 1ouc onet
naci dictur.
1 16 1.,* TI KH9: umbici unt din tilenſusPuitat
ierlum incddi
(hrybdis prop
Quidam aiun emademptum firtiach,Cuiu duidloquar,a ndida ſucci Kütimidos na
euius indicit
laucus Circe, nontem in
benciflet,p.
uan homire idoleprab tteleſaxum i modilie guch
mad Metarum

— — ————
₰= S 55 —
——2 —— —
———
probrantiuttii
nptum llgera eftis eſt uit m. Pondoͤpwusti eatis hus Gucän nimiam ſpem un ar atg lebd nentun.
.
CHILIADIS PRIMAE CENTVRIA V. 14+ tes, ſed nec opibus pollens nec autoritate ualens apud principem. Cognatum eſt illi, no 165νονρ‿% Aaα⁴ανο, id eſt:Et'corcorus inter olera:aut illi, od 1e5 ,id eſt: Nihil ſacri. Refer tur& hoc in ijſdem Tenodoti collectaneis.
.. Ita fugias ne præter caſam. 1III Extat apud Terentium in Phormione cum primis uenuſtũ adagium:lta fugias ne præ/- ter caſam, quo quidẽ admonemur, ne ſic aliquod uitium fugiamus, ut in aliud maius incau- tideuoluamur: Noſtrapte culpa facimus, inquit, ut malos expediat eſſe, dũ dici nimiũ nos bonos ſtudemus,& benignos. Ita fugias, ne prætèr caſam, quod aiunt. Verba ſunt Demi. phonis ſenis ſemet acenantie fiodl dum auari famam, plus ſatis cupide ſtuderet effugere, ſtulti reprehenſionem incurriſſet. Donatus adagij metaphoram hũc ad modum enarrat, ſi modo commentum hoc Donati uidetur eſſe. Ita fugito, ne tuam caſam prætermittas, quæ
ſit tibi tatiſſimũ exceptaculum. Aut ita fugias, ne præterſcaſam, ubi cuſtodiri magis& pre/-
hendi fur& mulctari uerberibus poteſt. Aut uerbum erat, inquit, furem exagitantis,& in- terea prouidentis, ne ante caſam trãſeat, ne in prætereundo etiam inde aliquid rapiat. Hãc
ueluti diuinationem, incerta, ac uaria coniectantium quis ferret, niſi uideremus& iuris in/ terpretibus& Græcorũ adagiorum enarratoribus hunc eundem eſſe mortem. Primum in/
terpretamentum mihi magis arridet. Quidam enim calore fugiendi, etiam ea prætercur/ runt, ubi commode poterant quieſcere. Quod unica uoce Græci ακναάρνενεάρ(οάνο uocdt, id eſt: perperam præterire, ac præteruehi, ab eo, quod amplectendum erat, aberrantem. Opinor ad hoc adagium reſpexiſſe Lucianum in Nigrino, cum ſcribit: U ωνντο& rale Se⸗ꝓd Xℳ21re AS-dεμνοςν ε L= asd S, Slad u0, id eſt: Et hoc quod in tragœdijs& co mœxiijs dicitur:lam& præter caſam incitaiittl. b Euitata Charybdi in Scyllam incidi. T p Xd᷑ισν⅜ 1 aqpu* Ip, TX ακ re,εεπτνειασν.. lambici ſunt dimetri&ασραα,quos caſus ne effuderit, an ars finxerit incertum. Horum hic eſt ſenſus: Euitata Charybdi, in Scyllam incidi, hoc eſt: dum uito grauius malum, in alterũ diuerſum incidi. Sumptũ adagium ab Homerica fabula, quæ narrat Vlyſſem, dum metu Charybdis propius ad Scyllam nauem admouet, ſex è comitum ſuorum numero perdidiſ ſe. Quidam aiunt Scyllam Niſi Megarenſium regis fuiſſe filiam, quæ propter aureum cri/ nem ademptum patri, in monſtrum hoc marinũ conuerſa ſit, ut meminit Pauſanias in Ca rinthiacis. Cui uidetur aſſentiri V ergilius in Bucolicis, cum ait: Quid loquar, aut Scyllam Niſi, quam fama ſecuta eſt Candida ſuccinctam latrantibus inguina monſtris Ah timidos nautas canibus laceraſſe marinisc Seruius indicat Scyllam Phorci,& Cretheidis nymphæ filiam fuiſſe. Hanc cum amaret Glaucus Circe, quæ illius amore tenebatur, quod eum in Scyllam propenſiorem eſſe uide- ret, fontem in quo nympha lauare conſueuerat, magicis uenenis infecit. In quem cum illa deſcendiſſet, pubetenus in uarias mutata eſt formas. Nam id Circe peculiare, in ferarum ſ guram homines uertere. Horrens itaq; ſuam deformitatem, ſeſe in mare præcipitem dedit, ac fabulæ præbuit argumentum. De rei ueritate, diuerſa eſt ſcriptorũ opinio. Saluſtius pu- tat eſſe ſaxum in mari prominens, quod procul uiſentibus muliebrem formam imitetur, in quod illiſi fuctus, quoniam& luporum eiulatum,& canum latratum uidentur imitari, in/ xerunt illam à pube huiuſiodi feris ſuccinctam eſſe. In Græcorum commẽtarijs inuenio tritemem fuiſſe quandam miræ pernicitatis, cui nomen fuerit inditum Scyllæ,-ras 1 σπαννι‿ Ai, quod hac graſſantes piratæ, mare Tyrrhenum, ac Siculum infeſtarent, reliquasq́; na/- ues quotquot præteriſſent, diſpoliarent, atq; hinc natam fabulam., De Charybde uero, nar- rant poẽtarum fabulæ, hanc fœminam fuiſſe uoraciſſimam, quæ quod Herculis boues ra- puiſſet, à loue fulmine icta, in mare præcipitata eſt,& in huiuſmodi uerſa monſtrum, quod adhuc priſtinam ſeruat naturam. Abſorbet enim uniuerſa, quæć; abſorbuerit, ea circa Tau rominitanum egerit litus, ut Saluſtius eſt autor. Vnde tanq́; prouerbio ſcortum uorax,&
V.
auiditatis nunq́; latietatæ, Charybdim appellat. Horatius:
O quanta laboras Charybdi igne puer meliore flamma.
4
Seruius ait Scyllam in Italia eſſe, Charybdim in Sicilia. Vergilius in Aeneidos, libro tettio
n tranſitum

tranſitum hunc inter duo pericula anguſtum eleganter deſcribit: Haæc loca, inquiens, ui quondam uaſta conuulſa rulna
Tantum æui longinqua ualet mutare uetuſtas,
Diſſiluiſſe ferunt, cum protinus utrac; tellus
Vna foret:uenit medio ui pontus,& undis
Heſperium Siculo latus abſcidit, aruac;,& urbes
Littore diductas, anguſto interluit æſtu.
Dextrum Scylla latus, læuum implacata Charybdis
Obſidet. Ft idem alibi:
Inter utranqʒ uiam læti diſcrimine paruo
Ni teneant curſus. 55“ Homerus Odyſſeæ. u. periculum utruncʒ multis uerbis deſcribit facitq; Circen admonen/ tem Vlyſſem, ut ad Scyllam potius inflectat curſum, quam ad Charybdim, ꝓpterea quod præſtet ſex è ſocijs deſiderari, quàm pariter omnes interire, declarans nimirum plus diſci- minis eſſe in Charyt di, quàm in Scylla: 4 Mà εεν τιαά+⁸ Soiedidex
ob„εέ ε Ʒπσtré d, odd, tvoα‚ ν
X dAA..eK OTAG enANHG dnd
NJa ⁶eꝗτερ ⁴⁴α, E d λι⁵ †ραέιμmα⁴φρο ⁶G..
' rdde vE roDKU, S dre. id eſt: Abit ut illic tum fueris, cum faucibus undas Illa reſorbuerit, neq; enim è diſcrimine tanto
Ipſe uel eripiat Neptunus. uerum age Scyllæ
Vicinus ſcopulo celeri præteruehe curſu Quandoquidem comites ſex multo perdere præſtat, Quam ut ſemel exitium quotquot ſunt, auferat omneis.
„
Adagia trifariam uti licebit:uel cum admonebimus, ſiquando in eas rerum anguſtias de uentum fuerit, ut citra diſpẽdium diſcedi non queat, è duobus malis, id quod leuius eſtt dii gamus, uidelicet Vlyſſis exemplo,& magis in eam uergamus partem, ubi minus ſit iaciu tæ. Quod genus, ſiquis pariter& de ſalute& de pecunia periclitaretur, malit propior eſt pecuniæ, quam uitæ periculo, propterea quod facultatum iactura, utcunq; ſarciri poteſtui ta ſemel amiſſa, nunc&́; reſtituitur. Vel cum oſtendemus negocium anceps& periculoſum, in quo ſumma moderatione ſit opus, ut in neutram pecces partem. Hic iam nõ habebitu
ratio, utrum maius ſit periculum: uerum hoc tantum intelligitur, ingens utrobiq; diſcrimẽ
ſubeſſe.Prioris exemplum fuerit: Memento longe ſatius eſſe in diſpendij Scyllam incide re, q́; in ualetudinis Charybdim. Præſtabilius eſt in rei pecuniariæ iacturã, uelut in Scyllam incurrere, quaàm in infamiæ Charybdim incidere. Poſterioris, hoc curandum, ut ita popu lo ſtudeas, ne principis offendas animum. Caute, circũſpecteq; rem gerito, memor tibi in ter Scyllam& Charybdim eſſe curſum. Tertius fuerit modus, ſ inuertas, hoc pacto: Dum parum eruditus uideri times, in arrogantis opinionem incurriſti. hoc eſt, planè quod dich tur dum Scyllam uitas, in Charybdim incidiſti. Celebratur apud Latinos hic uerſiculus quocunq; natus autore. nam in præſentia non occurrit: Incidit in Scyllam, cupiens uitare Charybdim. PEüumum fugiens, in ignem incidi. V . K eO) J Ceο ½ 81 22 ug sõe εop, id eſt· Dũ uito fumum, fammam in ipſam deci Aasfeenel Peerbielu füpeniort ſententiæ initim us. Lucianus in Necyomantia, e öß ku Pico,, id eſt: Ignoraueram autem, quod iuxta pro uerbium ex fumo in ipſum ignem compellerer. Vtitur& Plato lib. de rep. octauo, cum ait populum, dum recuſat ingenuis ſeruire, quaſi uitato fumo, in flammam iij currere, uidelicet, ut ſeruis etiã ſeruire cogatur. Huc alluſit Horatius, cũ ait in ſermonibus
₰
Nam fruſtra uitium uitaueris illud:. Si te aliò prauum detorſeris. Et in arte poẽtica: In uitium ducit culpæ fuga, ſi caret arte.
— 1 8
Autarc„ n, rgn. 2.„.—„. 4 b 8. chus, si Tuπεαeππ. T&i νν ueeeANS, NrXvS y 03.rvO Adcg ctg,dis 9
CHII
1 eödep anie ukanet, n. hmiein g0
Culypopet amia eqperch
um nonc. I-
la quenga ſolis Hackllätb nos fguratazſc gecxllhocloc Digium tonh hucèuilaege t dinus Hict dicitur atq; ung kturab iß,qi quitæ ei tiodt waigius it. gedbos olilpat quoch eſtnt
Vndeceik,
diponat non!
deranis flius donanceſt pec tertsubiint denolum elle, nem atq inop undem eltioc
338 um ad eune wodoto in uiguirepreh dntania mo qüldi quada asego acte diemofende

S rerum amaui id quodleuiui m, ubi minosltat tur, malit propite tcunqſarctipo anceps dperic Hic iam no habai gens urrobig Gen vendij Scyllm e ctura ueutin9ſ nrandum, otin- gerito, memot ſh ertas hocpado c eſtpne qwode atinos lic lerlel
—
85
mmamiin iht b in Necyoman lgnorauormm ur& Plato lb dce- (umo;in faninn-
8 onlb cũait in emmol
8. 1 „ X,Kror. Erutilc
c-HIUIADIS pPRIHAE CENTVRIA V. 14 12&ep 2zurip, id eſt: Ineptæ autem uerecundiæ illud haud dubie accidit, ut fumũ fugiens infamia, in ignem conijciat ſeſe, id eſt, in aliud mauus. b Latum unguem, ac ſimiles hyperbolæ prouerbialee. VII Tranſuerſum digitum, aut unguem diſcedere, frequenter eſt apud Ciceronem, pro eo, quod eſt q;minimo ſpacio. Fit autẽ feſtiuior metaphora, quòties his uerbis, perfectam imi⸗ tationem, ac plenum undequaque conſenſum ſignificamus, ut Acãdemicarum quæſtio/ num, libro ſecundo. Ab hac regula mihi non licet, tranſuerſum, ut aiunt, unguem diſcede, re.lbidem:Vbi enim aut Zenòcratem ſequitur, ciuius libri ſunt de ratione loquendi ‚multi & multum probati, aut ipſum Ariſtotelem, quo profecto nihil eſt ãcutius, niliil politius. A Chryſippo pedem nundL. chuitur de Antioch, qui reliquis contemptis, Chryßppũ per omnia ſequeretut. Idem ad Atticum: Mihi certiſſimum eſt ab honeſtiſſima ſententia digi/ tum nunq́;. Rurſus ad eundem, libro decimotertio: Curandum eſt atq; hoc in omni uita ſua, quenq; à noſtra conſcientia tranſuerſum unguem non oportere diſcedere. Idem in epi ſtolis familiaribus. Vrge igitur trãſuerſum unguem, quod aiunt, à ſtilo. Sunt illa quidẽ mi⸗ nus figurata, ſed tamen prouerbialia, quæ loquitur Plautinus Euclio in Aulularia: Si tu her cle ex iſthoc loco digitum tranſuerſum, aut unguem latum exceſſeris. Et Cicero in Verr: Digitum non diſcedebãt.Idemi ad Atticum librò decimotertio, epiſtola prima: Pedem ad huc è uilla egreſſi non ſumus, ita magnos& aſſiduòs imbres habebamus. Atq; hunc imita/ tus diuus Hieronymus: Et apoſtolicæ uoluntatis ſequentes ueſtigià, ne puncto quidem, ut dicitur, atq; unguè tranſuerſo, àb illius ſententijs recedamus. Metaphora partim ſumpta uſ detur ab iſs, qui tabulaàm, aut ſaxum, aut ſimile quippiam digitis latis metiuntur, quoties ex quiſitæ rei fnodus ſpectatur, nami teliqua cubitis metiri ſolemus. Minima menſurarum, la/ tus digitus eſt. Pattim à iugerum menſoribus, qui ſtãdijs, paſſibus,& ut minima menſura, pedibus, ſoli patium metiuntur. Vulgò etiam nun dicunt, culmum latum, ſimili ſiguta, p eo, quòd eſt ne tantuliim quidem... . Pedem ubi ponat, non habet.. vII Vndè& illa prouerbialis hyperfole dacta uidetur apud Ciceronem frequens: Pedem ubi ponat non habet, pro eo, quod eſt, ne tãtillum quideè agri. Lib. ep. ad Atticum xiij. Ano barzanis filius Rômam uenit uult, opinor, regnũ aliquod emere à Cæſare. Nam quomo/ do nunc eſt, pedem ubi ponat in ſuo non habet. Idem Philippicarum ſequunda: Quid erat in terris, ubi in tuo pedem poneres. Rurfum libro ſeptimo, ad Atticum: pedem in Italia ui- de nullum eſſe, qui non in iſtius poteſtate ſit. Conueniet autem in hominem inſignite te⸗ nuem, atq; inopem, cui ne ueſtigium quidem pedis ſit in agrorum poſſeſſionibus. Apud eundem eſt iogus in fundum, quem poſſis mittere funda. 2 b I terum eundem ad lapidem offendere. Ale 7de d Kue G d1 AiJop. id eſt: lterum ad eundem turpe lapidem impingere. Senarius elegans ac prouerbialis refertur à Zenodoto in collectaneis adagiorum Cic. epi. fam. lib. x. Culpa enim illa, bis ad eundem, uulgari reprehenſa prouerb io eſt. Ouidius libro triſtiũ ſecũdo. At nuc tanta meo comes eſt inſania morbo. Saxa memor refero rurſus adicta pedẽ. Vuſurpatur ab Auſonio in epiſtola quadam:Etenim, inquit, popoſciſti tu, ut tua epiſtola, ad eundem lapidem bis offẽ/- deres. Ego autem druſen er e eſſet, ſemel erubeſcerem. Eſt autem bis ad eundem la⸗, pidem offendere, iterum eadẽ in re peccare. Nam primus error, uel Græco adagio ueniam meretur. Iteranti culpam, uenia dari nõ ſolet. Inter Græcanicas ſentẽtias celebratur& hiæç: Ais Nauας τ‿⅜eε rau dun ard ofꝙfi†. ideſt: Sapientis haud eſt bis in eodem labier. Extat& Græcum epigramma incertum cuius: EIri d τπαπeει ϑιφρμάάσ, rd. Teεαν ειμνα Picnd Novryde Adde d ενρς᷑ᷣ õOΤ­m⁊cyo’to. icd eſt: tera connubium experto cui ducitur uxor Hie fracta repetit æquora ſæua raõte.
... 2*
VII
Fertur& Publianus Mimus, non alienus ab hac forma:
Improbe Nuptunum accuſat, qui iterum naufragium facit.
At Seipio ſapiẽti ne ſemel quidem errare permittit, ut dicat auu ́&νle, id eſt: Non putaram.
. 2—. 1.
3 .—

28. —— ——
2——————
— 4
iteratus ſtultitiæ tribuitur, aut inſcitiæ.
Et citharœdus, inquiens,
14. pEs. ERASMIROT. ADRGIORVA E dem oberrare chorca..—*. I. derhorlesehe 2 UHoratius in arte poẽtica, ſententiam haud diſſimilem, diſſimili metaphora extuſt.
Ri 2ui ſemper oberrat eadem. v Ridetur chorda, qui ſemper oberrat, eAe e,. cantoribus ducta tranſlatio eſt, quibus uehementer fœdum fit; in iſſdem fidibus ſapis peccare ln eos igitur concinne dicetus qui uelin ſimili re crebrius peccant, uel culpam em dem iterum atq; iterum committunt. Primus enim
Non tam ouum ouo ſiniic. 1 aliquot ſimilitudinis adagia. Quorum de numero eſt: Nonuam
ENxtant apud autores
ouum ouo ſimile, de rebus indiſcretæ ſimilitudinis. Cicero Acade. quæſt. libro ſecundo: Vi
internoſcere. Idem prouerbium re
des ne, ut in prouerbio ſit, ouorum inter ſe ſimilitudo? Tamen hoc accepimus, Deii fuiſt complureis ſaluis rebus illis, qui gallinas alere quæſtus cauſa ſolerent. li cum ouum inſpes rant, quæ id gallina peperiſſet, dicere ſolebant. Neqʒ id eſt contra nos. Nam nobis ſatis oum fertur& à Fabio Quintiliano. Vſurpatur& à Senecan
libello, quem in Claudium imperatorem luſtt. Non tam lac lacti ſmiile.
Idem pollet,& à Plauto uſurpatur in Amphytrione:Neqʒ lacte lacti magis eſt ſimile,q ille ego ſimilis eſt mei. Dicitur à Soſia de Mercurio, qui huius aſſumpſerat figuram. ldem in Mite, tam ſimile, quàm lacte laciieee. Non tam aqua ſimilis aque. 1 Fandem uim obtinet, quod uſurpat Plautus in Menæchmis, nec aqua aquæ, nec lactel cti, crede mihi uſq́; ſimilius, quam hic tui eſt tuq; huius. Ad hãc formam& illud ex eadem ſcena: Tam conſimilis eſt, quàm poteſt ſpeculum tuum. Rurſum in milite: Nam è ſummo
puteo ſimilior nunq́; poteſt aqua aquæ ſumi. b
b Quam apes apum ſimiles.. XIII His M. Tullius illud etiam adiungit in Academicis quæſt. Vt ſimilia ſunt,& oua ouom A& apes apum.Vbi iocatur in Democriti mundos, uſq;quaq; ſimiles inter ſeſe. b Acanthia cicada. Eun νdi rfi, id eſt: Acanthia cicada. In indoctos atq; infantes, aut muſces ignauos
torqueri prouerbio ſolitum. Autor eſt Stephanus Byzantius iuxta oppidum Acanthum
cicadas alibi uocales mutas eſſe, atq; hinc ortum adagium. Plinius naturalis hiſtoriæ libro
undecimo, capite uigeſimoſeptimo, ſcribit in agro Rhegio cicadas omneis ſilere, ultra tu
men in Locris canere. Idem teſtatur Pauſanias libro rerum Eliacorum ſecundo. Otrabo l bro Geographiæ ſexto, refert Rheginum agrum à Locrenſi dirimi fluuio, cui nomẽ Alex, Cicadas autem, qui in Locrenſi uerſentur ripa, ſonantius ſtridere, cum in Rheęgina ſint mu
tæ. Huius rei hanc eſſe cauſam coniectat, quod Rheginorum regio, cum ſit umbroſa atq
opaca, cicadarum pelliculas humore torpefaciat. Faſdem in agro Locrenſi quod ſit aprica, ſolis arefactas æſtu, ſtridorem aptius emittere. Auget autem miraculum Rheginenſium d' cadarũ, etiam fabuloſe celebrata uocalitas uicinarũ. Nam idẽ Strabo Timæum citat auto rem quondam in Pythiorum certamine Eunomum Locrenſem,& Rheginenſem Ariſto
nem, in canendi certamen ueniſſe, Ariſtonem Apollinem inuocaſſe Delphicum, ut ſii c
nenti foret auxilio, quod à Delphis Rheginenſes olim eſſent profecti. Eunomus reſpõdi
Rheginenſibus ne certandum quidem omnino de muſica, apud quos cicada uocaliſſimi
animal, uoce careret. Vtriſq; certantibus, cum in Eunomi cithara, una inter canendũ chot
da frangeretur, cicada ſuperuolans aſtitit, ac uocem alioqui defuturã, ſuo cantu ſuppleuit Atq; ita uictor declaratus, ſtatuam citharcœdi poſuit, cum cicada citharæ infidente. Hluli modi fermè tradit Strabo. Se g Ih Eadem penſari trutna.
Fadem penſari trutina, id eſt, eadem lege. Horatius in ſermonibus:
Hac lege in trutina ponetur eadem. Idem in epiſtolis:
C.oman Peäntan eadem Scriptores trutina. Couenit cum illa iureconſultorum regula:Patere legem eſe tleris. Sine ut eo pu cto tecum agatur, quo tu cum alijs“ Plerulers⸗ Line 3 Examenq
lapſus uel caſui datur, uel imprudẽtis
Fentem Sic eni gpenlleuot Tawetkeltus arapud elu einciainanebt ulo.Tuquizc pautj uerbisd awein zonla 8 Neerapud Sp derent pecuniæ
m eripiens,
Cocta nume
aice ubiecit.
omicus:Resin lutus acta pro
nyai nome multa uulp Lenodotus hu bVedpotius!
kmis. Namr ukchinus,q
onnica dütay
aylelpeciem
duuinod quic
donbus conu
AMe4 1R Xche

cti magiseit ui
npſerat kgurm
Ar aqua aqux necan nam G& illud exa
9
milite Nam èſm
N- ailia ſunt Konn u inter ſe. tes, aut multesie oppidum Aalt aaturalis hiorti omnebollereut um ſecundo Innh
—
Huuio, cui pom 4
um in Rhegimit „cum ſt urbt ocrenſ qxod tt lum K'eienlin 0 Timaundhi n Rheginclmän Delphiama„ di. Eunomus.
1os cicadi vodi
n inter creni ſuo cmu ihf⸗ ⸗
haræ inſdenié
Eramenq́; improbum in illa
Nijger apud
teriam eripiens,& hoſti prædam ſi quid aduerſi eueniſſet.
28 uO Kn d.J d,Aae e A&ra ⁴ιꝓν J⅞uO)- AnXO.
cHILIADIS pPRIMAE CENTVRIA Vv.„43 Caſtiges trutina.
Huic ſimillimum, ad eandem exigere regulam, 1eφ ⁵απναμέπν, id eſt, æquali trutina, ſiue lance. Plutarchus. A'⁴ Iωm⁴πασανμμάς Qπσασ αmνQνα‿̈ τιν⁸Ax ALuPdie s urüo aετ⁵εια̈ασασνσν. id eſt: Sed æqua lance omnibus, addita malitia ceu plumbum rete detraxit. 6 Tonam perdicdit. XVI Tonam perdidit. Caſtrenſe prouerbium in xεαιαἀε⁸, id eſt, eos qui nihil habent num, morum, à Græca quadam fabula tractum Acron admonet. Porphyrion à militum conſue
6
tudine, qui quicquid habent in zona, ſecum portant. Cuiuſmodi ſanè hominem perq́; ue⸗
nuſte deſcribit Lucilius citante Nonio: Cui neq; iumentum eſt, nec ſeruus, nec comes ullus
Bulgam,& quicquid habet nummorum, ſecum habet omne b
Cum bulga cœnat, dormit, lauat. omnis in una
Spes hominis bulga, hac deuincta eſt cætera uita.
Nam buleam appellat Lucilius folliculum, ſiue crumenam,& ſacculum de brachio propẽ/ dentem.SOic enim& Horatius: Fe Suſpenſi læuo tabulas, loculosq́; lacerto.
Tametſi Feſtus Bulgam allicum uocabulum autumat. Conſimili modo Gracchus loqui
tur apud Gellium: Cum Roma profectus ſum, zonas quas plenas argẽti extuli, cas ex pro/- uincia inaneis retuli. Horatius in epiſtolis: Ibit eò quò uis, qui zonã perdidit. Plautus in Pœ nulo: Tu qui zonam non habes, qui in hanc neniſlis urbemc aut quid quæritis? In quibus Plauti uerbis duplex eſt alluſio,& ad ueſtem Pœnorum more diſcinctam,& ad pecuniam, quæ in zora geſtatur, citra quam in urbe ſumptuoſa non ſat cõmode uiuitur. Pelcenmie partianum uetuit, ne milites zonam ſecum deferrẽt in bellum, ſed ſi quid ha/ berent pecuniæ, publice commendarent, recepturi poſt prælium, ſimul& ipſis luxuriei ma-
Cocta numerabimus exta. XVII
Cocta numerabimus exta. Diomedes grammaticus, ubi prouerbium definit, hoc exem pli uice ſubiecit. Cuius hũc adſcribit eſſe ſenſum, ex euentu ſciemus. Huic confinis color ille
comieus:Res indicabit. Nam ut ait Ouidius:
Fxitus acta probat. Et apud Græcos,&u d'eiεa, id eſt: 8ipſa res indicabit. 1 b Aulta nouit uulpes, uerum echinus unũ magnũ.
nRSid, AAGNXE AAN XTO Sp 4„α. id eſt.:
Ars multa uulpi, aſt una echino maxima. Zenodotus hunc ſenarium ex Archilocho citat. Dicitur in aſtutos,& uarijs conſutos do/ lis. Vel potius ubi ſignificabimus, quoſdam unica aſtutia plus efficere, quam alios diuerſis
technis. Nam uulpes multijugis dolis ſe tuetur aduerſus uenatores,& tamẽ haud raro capi tur. Echinus, quem opinor herinacium eſſe, nam hoc loco de terreſtri, non de piſce fit men tio, unica dũtaxat arte, tutus eſt aduerſus canum morſus. Siquidẽ ſpinis ſuis ſemet inuoluit in pilæ ſpeciem, ut nulla ex parte morſu prendi queat. Citantur apud eundem Tenodotũ huiuſmod quidam uerſus ex Ione Chio, tragico poẽta. Quos eoſdem, ex eodẽ citat in ſer/ monibus conuiuialibus Athenæus è tragcœdia, cui titulus Phœnicia:
A'AN Ep †* Xεοσν de A⁵οντ⁵ι³ν τjνειαα,
xei ràs Xh A,p 513u reNv
0% dur Rp p Iue op bgA ⁴μέα˙.
XVIII
id eſtt Leonis artes in ſolo ſanè proboo At magis echini comprobo miſeros dolos, Qui ſimul odorem beluarum ſenſerit, S contrahit ſpinis operto corpore, Tutus, iacens, morſuq́;, tactuq; omnium.
Refertur ꝓuerbiũ, ac ſimul ad carmè alludit Plutarchus in cõmentario, cui titulus. néεεαφ
. 2. w„.„ A„— e 3 3„ d G0u, XHAo- Hdar ia, id eſt: Vtra animãtia prudẽtiora terreſtria, an marina.
Eius uerba ſubſcribã. roν Xννπαιν Rςανκιννν⁴ιmM⁊ᷣoũ:en⁸ drr S&̃ Su Doia ꝓεκα* nas E 8Te 2,, an

3-— 1— 8* ——————
*— 4 ——— —
150
D ES. ER ASMI
na 3,9 nig e 24 aen ręooεν„ℳ5 Sue Ge G 7 da 2SC) ieo dindas een, en, ſhhr rar Si4p E Jorſp 4iNar. da ſeruandad́; incolumitate ſua ſolertia puelbid lam uero terreſtrium echinorum in tuenda, et Uallcle. 1cCol maOert„Pueibio locum fecit: Ars uaria uulpi‚aſt una echino maxima. Siquidem cum impetitur a feris, quemadmodum aiunt, 1 Vᷣclut omiie ſpinis corpus obuoluens ſuis, Tutus iacet, ſic ut nec ore angier“ 1 ratione uec morderier.. öſͤſͤͤ N nenr olllime huius animãtis ingeniũ& aſtutiam deſcribit Minfa libri octaui capite trigeſimoſeptimo: Præparant, inquit,& herinacei cibos, acuo 2 ſupra iacentis pomaw, affixa ſpinis, unũ non amplius ore tenentes portant ini cauas ar— lidem muta, tionein aquiſonis in auſtrũ, condentes ſe in eubile, præſagiũt. Vbi uero enſere uenantem, contracto ore, pedibus, ac omni parte inferiore, qua rarum& innocuam habent lanugint, conuoluuntur in formã pilæ, ne quid comprehendi poſſit præter aculeos. In deſperatione uero urinam ex ſe reddunt tabificam tergori fuo, ſpinisq́; noxiã. Reliqua qui cupiet cogno ſcere, è loco quem indicauimus, petat. Hæc ad prouerbij ſenſum potiſſimũ attinebant. Cot bre eſt& piſcis echini ingenium, qui ſæuitiam maris præſagiens, correptis lapillis operit ſ ſe, ut mobilitatẽ ſtabilitat pondere, ne nimia uoluta tione atterat ſpinas, quod aſpicietes nau tæ, pluribus mox aneoris nauigia infrenãt. Autor Plinius libro nono, cap. trigeſimoprimo Vulpem aũt uerſipellem eſſe, uariſs inſtructam artibus, cũ alij complures apologi, tum iit peculiariter indicat, qui refertur à Plutarcho in motalibus. Cũ aliquãdo pardus uulpẽ pra ſe contemneret, quod ipſa pellem haberet omnigenis colorũ maculis uariegatam, relpon, dit uulpes, ſibi id decoris in animo eſſe, quod illi eſſet in cute. Neq; uero paulo ſatius eſſe in genio præditũ eſſe uafro, q́; cute uerſicolore. Græci ſolertem, ac uarijs armatũ dolis, romo qꝓou, Uocant& onνομκνιεν, Latini uafrũ& uerſipellẽ. Narratur& alius quidã apologus ab hoc prouerbio non multũ abludens. Cũ aliquãdo uulpes in colloquio, quod ilii ecat d fele, iactaret ſibi uarias eſſe technas, adeo ut uel peram haberet dolis referam, feles autẽto ſponderet ſibi inicam dũtaxat artem eſſe, cui fideret, ſi quid exiſteret diſcriminis, inter cõft bulandum repente canum accurrentiũ tumultus auditur, ibi feles in arborem altiſſimam ſubſilijt, cum uulpes interim à canũ agmine eincta capitur. Innuit fabula, præſtabilius eſſe nonnunq́ʒ unicum conſilium, modo id ſit uerum& efficax, ́; plures dolos, conſiliaq; friuo la. V eluti ſiquis pauper multijugis artibus ſollicitaret animum puellæ, diues autem unum Hioc haberet, quod eſt apud Ouidium, quantumlibet accipe, recte dixeris: w A 3,N CO, dEXIO dp At„α. “ Simulare cupreſſuum. Horatius in arte poëtica, Et fortaſſe cupreſſum Seis ſimulare.quid hoc.ſi fractis enatat expes: 3 Nauibus, ære dato. 1 Acron prouerbiã eſſe admonet, ortũ ab imperito quopiã pictore, qui præter cupreſſuml hil nouerat pingere. A quo cum naufragus quidam petiſſet, ut uultum ſuũ exprimeret, ac naufragium ſuũ depingeret, interrogauit ille, num ex cupreſſo uellet, aliquid adijci. Res ei primum in iocum:deinde etiam in adagionẽ abijt. Coneinne uſurpabitur in eos, qui quod didicerunt, id ubiq; intempeſtiuiter inculcant, cum adrem nihil attineat.9* b Flamma fumo eſtproximmmimim XX Apud Plautum extat in Curculione:Flamma fumo eſt proxima: Commonet· ãdagium periculum mature fugiendũ eſſe, quiq́; malũ euitare cupiat, ei uitandã prius occaſtonèii qui corrumpi nolit, ab improborum abſtineat conſuetudine: qui cum puella cubare noli ne det oſculũ. Nam& illud protinus addit poëta, fumo comburi nihil poteſt, Hamma po feſt. Fumus enim indicium eſt lammæ mox guptürc... 5
7
ROTERODAMIADAGIORVMNM
XIX
8
i Adueſtimſesteditttt..... M Terentius in Phormione: Opera tua ad reſtim mihi quidem res redijt planiſſime. Noc adagio lumma rerum deſperatio ſgniſſatur- Nam in hac ſolent quidam amẽtes ac loqua
aratam retum
tuarias uſust Hominem ew Poteſtoe llucr
dw improbo dere extant duc
padprobos ul liper s nedasc
Krdereproinde
llcttt quose
üppe kemina
diue quod cum
5
Kintolerabile:
ſeantur, non! nampoeticen duerilmie ab ttpotilimum tande cact
„0. S„ l Me rur
2 3„ 3
64— 1tig Iase
7 1 is zagnia hr. ¹ 6
n ℳ” ſiaynn
chesaſig7 dcmemalo! ür uldelic namolim pue d moct Clo in hoc Aahumliceret

1 imüatinchan reptis lapilbon ds grodrſhit 5, Cap tngelmant lures apdog n ãdo pardu uhin is uariegatam ih rero paulotiu d s armatu dolb,n Alius quici an oquio, quodiemn referam, fels aui t diſcriminisitad n arborem älilim abula, praſabiine » dolos conſtiap læ, diues autem un ixeri.
3 4 4 41
nipreterogtin um ſ uũ epinetc taliquilatſäe bitur in cosg ſ neat..„
154 cõfugere. Iuuenalis: Ferre potes dominam ſaluis tot reſtibus, ullamc
Fodem pertinet etiam illud, ſuſpendio deligenda arbor. 1 Paupertas ſapientiam ſortita eſt. XXII
eric e riid Tooε υαάeάνd eſt: Paupertas fapientiã ſortita eſt. Cenodotus citat ex Euripi de.Alij tribuũt Ariſtoni.lgnaua eſt opulentia, uerũ inopia, multarũ artiũ repertrix eſt. id ꝗc ipſa iactat apud Ariſtophanẽ in Pluto, artiũ omniũ inuentionẽ ſibi uendicans. Vergilius:
Labor omnia uincit
Improbus,& duris urgens in rebus geſtas. Ouidius: Ingenium mala ſæpe mouent. Perſius: Magiſter artis, ingeniq́ʒ largitor Venter.
Circumfertur hic quoq; uerſiculus apud Græcos:
IONS d AAMd εra Tadœαν ic eſt: Magiſtra muſtorum improba exiſtit fames.
. 4. S
Tenophon riip appellauit, οεέαφν εανντεο⁵2ες‿αατον. 2) kNe,“N ro!e Adyoig e' Ddel, Iurh rogg * 2 3* 5 3„...„,— 2i dανασιε, hoc eſt: ſapientiam, quæ citra doctorem contingit, etenim quod hæc perſua
det oratione, ad hoc illa re ipſa compellit. Huc ſpectat ́ illud, quod Iupiter aurei ſeculi tã paratam rerum copiam ſubmouit: b Aleel keeert. e
Vt uarias uſus meditando extunderet arteis. Hominem experiri, multa paupertas iubet. Poteſt& illuc referri prouerbium, quod uidemus accidere, neſcio quomodo, ut penes Mi-
Item Mimus ille, non inelegans:
das,& improbos homines ſit opulentia, doctiq́; probiq́; ferè tenui ſint fortuna. Qua quidẽ de re extant duo problemata, Ariſtotelis titulo, quorum altero rogat, qui fiat ut paupertas apud probos uiros plerunq; uerſetur, Redditq́; huiuſce rei uarias cauſas ſiue quod impro-
biper fas, nefasq; malunt parare diuitias, quàm cum paupertate contubernium diutinum
habere:proinde fugit illos, quibus uideatur maximorum flagitiorũ occaſio futura, ad iilos deflectit, quos exiſtimat ſeſe recte, modeſteq́; uſuros. Siue, quod inops uirium& conlilij. quippe fœmina plus auxilij ſibi futurũ ſperat apud oud᷑νσνα auνς‿ᷣνσαασν,ut habet prouerbiſ. Siue, quod cum ipſa ſit mala, malos uitat, ne ſi æiνςα επαν νπυι–, id eſt, malum acceſſerit malo, iã
ſat intolerabile atq; imme dicabile.In altero rogat, quid in cauſa ſit, ut opes à malis ferè poſ
ſideantur, non item à bonis. An quia cæcæ ſunt, inquit,& ob id errant in delectu. Hæc quo niam poẽticen aut ſophiſticen ſapiunt, magis q́; philoſophum, præſertim ſerium, uix mihi
ſit ueriſimile, ab Ariſtotele fuiſſe profecta. Quod autem dixit de cæcis diuitijs, id ſumptum eſt potiſſimum ex Ariſtophanis Pluto. Quo in loco, Plutus, qui deus eſt diuitiarum, roga tus, unde cæcitatis malum obtigiſſet, reſpõdit ad hunc mohum. 0'Jeg. Aε rν Lα‿σνιη ꝓκιανσέρνιστος α,ο p.-
FE'„G„0 3p εμιοο, R2eiX4, d1,.
2„ roue TaMœαε* A οcoοve 8 KOο νυμ 86,
N 8 PMduol0, 9&ꝗƷmeοεμππσ rumνχ
T a un Siννννέμεσνꝙννι rð rop u εεννσ
Ovroog aO Tolo* NSO10“ ꝙJouc. id eſt: Hoc me malo mulctauit ipſe Iuppiter Rebus uidelicet inuidens mortalium.
Nam olim puer minabar id fore, ut ad probos,
Doctos, modeſtos, tantum adirem. at luppiter
Oculos in hoc ademit, ut ne quempiamm
Horum liceret iam milii dignoſcere.
Adeo bonæ illæ frugis inuidet uiriasa. 8 n a⸗ unc locum imitatus Lucianus in Timone conſimilia quædam de Pluto narrat, quem nõ cæcum modo facit, uerumetiam claudum: cæcum quidem ſemper, ac tum demum claudi- cantem, quoties ad bonos uiros mittitur, alias pedibus perniciſſimis. ertrrr ae3ene Ollæ amicitäa. xxIII
x'eu᷑ i, id eſt: Ollæ amicitia. Im amicos iſtos uulgares quadrabit, quos patina, non
beneuolentia conciliat. De cuiuſmodi luuenalis: ae nee nne na a„ Teput

152 DES. ERASMI ROTERODAMI ADAGIORVS
Te putat ille ſuæ captum nidore culinæ, b b Deeolterenenframicos nominans Dlatuxchun itemin lhelo cui iuiw:Qi acto dignoſcas adulatorem ab amico id genus honitles-aurohniase Claumeſeas, nu dicci ſolitos narrat, quod uentriculi, cibic; cauſa diligant, non ex animo: quiq; tum prali ſunt quoties audiunt, εντ αννς ˙. Nam Ariſtophanes grãmaticus apud Athenæumli bro tradit lotionem manuum, quæ præcedebat cœnam, uocari uατ αeννε: a Cœna i ſacha. In eoſdem, ni fallor, dictũ eſt illud à Menandro Comico citante Athenæo. oio narà xesni aame chialinan ZidrJid ctx lanibus ut cata clt aqua larrent tũc amicimaximes fertur ad hunc modum parœmia: αισιασ, ia, id eſt: Feruet olla, uiuit amicitia. Antiquioria diphthera loqueris. XXIIII Aau mha SiSega Aaſe. id eſt: Antiquiora diphthera loqueris. In eos quadrat, quinu- gas narrant, aut de rebus nimium priſcis.& iampridem obſoletis. N am diphthera res quæ, dam erat ex priſcis illis fibulamentis relicta. Siquidem aiũt, diphtheram pellem fuiſſe eim capræ, quæ louem lactarit, in qua creditum eſt antiquitus, illum omnia ſcribere, quæ feertt. Vnqde qua nec in hiſtoricorum literis extarent, nec in hominum memoria ſeruarentur, a uelut ex Iouis diphthera petita dicebantur. Quin ſubinde apud Ariſtophanem, u Xeii n1 Ad. id eſt, priſca atq; antiqua, pro nugamentis leges, quod antiquitas ferè fabuloſiſſima ſt opinor,&&μννμέι, PrO eo, quod eſt deliranter ac ſtulte. 1 Auribus lupum teneo. b XXV Ertat apud Terentium in Phormione. Antiphoni adoleſcẽti uxor erat domi, quamnec eijcere poterat, uel quia non libebat, quod in eam deperiret, uel quod integrum nõ erat, eſſet iudicum ſententijs addicta, neq; rurſum retinere quibat, propter patris uiolentiam, Et cum 2à patruele felix diceretur, ut qui domi poſſideret id, quod amabat: imò, inquit, quod aiunt auribus teneo lupum.Nam ne quo modo amittam à me inuenio, neq; uti retineam ſcio. Moxq́ʒ leno quaſi referens parœmiam, ait ſibi idem uſu uenire in Phædria, quem ne; retinere poterat, qui nihil numerabat, neq; repellere, quod eſſet improbe blandus, ac mom teis aureos polliceretur. Donatus Græcam parœmiã Græcis adſcribit uerbis: r íy&rogie dꝓ Aiuo, du LXd Sr A.ꝗ2ωπαωαρααα.id eſt: Auribus lupum teneo, neq; retinere, neq; amit tere poſſum. Suetonius in Tiberio: Cunctandi cauſa erat metus undiq; imminentiũ diſet minum, ut ſæpe lupum tenere ſe auribus diceret. Plutarchus in præceptis ciuilibus, Aunopio oσιπννσέν τeουν ατſ, id eſt: Aiunt lupum non poſſe teneri auribus. Dicitur in eos, qui eiuſ modi negocio inuoluuntur, quod neq; relinquere ſit integrum, neq; tolerari poſſit. Vide- tur ab euentu quopiam natum, ut alia pleraq;. Aut inde certe, quod ut lepus, auribus quip, pe prælongis commodiſſime tenetur, ita lupus quod aures habet pro corpore breuiores teneri ijs non poteſt, neq; rurſum citra ſummum periculum è manibus dimitti, belua tam mordax. Cæcilius apud Aulum Gellium eandem ſententiam, ſed citra metaphoram extu- lit. Nam hi ſunt, inquit, amici peſſimi, fronte hilaro, corde triſti, quos neq; ut apprehendas neq; ut amittas, ſcias. Huc alluſit Theognis, etiam ſi alienius: b A ναφεος‿⁴μαωι ‿μμοε α ππηπννσνα φmάυτνμντ⁵⁴ι Ouπέ ſ t α Aα⁵αιꝓν ν σανρᷣ αααάσν. id eſt: Pectora noſtra, tui q́; mire amor afficit, ut quem Non odiſſe queam, ſed nec amare queam. b— Vnde uidetur illud effictum: Nec tecum poſſum uiuere, nec ſine te. Refertur& à M. Varrone pro exemplo adagionis: Auribus lupum teneo. . Neceſſarium malum. b b XXVI Huic finitimũ eſt illud,&ιναπνντ HεHᷣᴵgß, id eſt: Neceſſarium malũ de ijs, quos neq; reijce re poſſis, quod quibuſdã in rebus opus ſit eorum opera, neq; cõmode ferre„quod uiri ſunt improbi. Natũ uidetur ex Hybrææ cuiuſdã apophthegmate, de quo meminit Strabo libro xiiij. Cum haberet Euthydamus tyrannicum quiddã, multis alioqui nominibus utilis cial lſte ataum eier uirtutes paria facere uiderentur, Hybræas orator in oratione quadãſe us eſt: Malum es, inquit, ciuitatis neceſſarium. Nam nec tecũ uiuere poſſumus nec ſine te. Alexãder item Seuerus imperator. rationales, quos tollere decreuerat, poſteaq perpendiſſet cos citra reip. incommodum tolli non poſſe, neceſſarium malum apehda ui
Theleum penn dtuit in conli Herculſcom cum deprimit manem in agt reſtantiſſimu
gr guia belu
rerbijſenlumat wodeſſent ſpo adkerte coperu strucidauit.
teAmazonü re rillinfeltzii erus hoſtem
Quod ubi aud wee,ſed dolo
Arazonas bel
um d à Plut- bumen exple
dotum. Ma
wſera ghe dliopus eſſet tofcinus ali rari gcnis li ſenotabitur h btnam ſbit
boiufmoqi d vud id el csorrenté in e mle quac — Nopenſiut

N t erat domi aun d integrumt her patrsuilentn abat imd nou, enio, neq; ui tin
in Phadtiqunn
orobe blandasx m it uerbis: ran èn neq; retinetenehn diq; imminenii i ceptis ciuilbes, iu s. Diciturin eogiti tolerani pollti ut lepus aurbu ro cotpore brelu bus dimiti bdun tra metaphorn a neq; utapprclei
Enete. o. tene g
1 1
de js qucomnin le fene, qwle— meminit ördoh
cHILIADIS PRIMAE CENTVRIA v. 1z; Huiuſmodi fuit& P. Cornelius Rufinus, furax quidem& impendio auarus, ſed idẽ egre- eius imperator, à quo Fabricius Lucinus compilari maluit, quam ſub haſta uenire, quem/
admodum refert Gellius libro quarto. Et Cicero de oratione libro ſecundo. Torqueri pote rit& in uxores, cum quibus incommode uiuitur, ſed abſque his reſpub. omnino conſiſte/
re non poteſt. Poteſt& ad rem accommodari. V eluti ſiquis dicat pharmacon, rem quidẽ moleſtam neceſſariam tamen. Euripides in Oreſte: e
Avia6dp 1b wru, 50⁵p& u ic eſt:
Moſeſta eum ſit res, neceſſaria tamen.— Non abhorret ab hac forma, quod Plinius ſcribit, oraculo proditum fuiſſe libro xviij. cap. ſexto: Quo nam igitur, inquit, modo utiliſſime coluntur agrie Ex oraculo ſcilicet, malis bo- nis. Hoc uelut ænigmate niſearam eſt, agros q́; minimo poteſt impendio calendos eſſe. Non abſc Thelſoe. XXVII
Ou εν⁶ εναωσ,d eſt: Haud abſq; Theſeo. Cum ſignificamus rem alieno auxilio conſici.
Aut cum fignificamus rerum omnium cõmunionẽ ac ſocietatem. Nam Tenodotus ſcribit
Theſeum permultis uiris fortiſſimis, in certaminibus auxilio fuiſſe, quippe qui& Melagro adfuit in conſiciendo apro Calydonio, auxiliatus& Pirithoo pugnanti cum Centauris. Itẽ
Herculi cum Amazonibus belligeranti. Fabula de apro ſic habet: Oeneus Meleagri pater, cum de primitijs annui prouentus dijs libans, Artemidem præteriſſet, illa irata aprum im/
manem in agros Calydonios immiſit, omnia populantem, ad quem cõficiendum Oeneus præſtantiſſimum quenq; exciuit, præmijs ad id propoſitis. Inter multos certauit& Melea, ger qui& beluam confecit, ſed accerſito ad auxilium Theſeo. Reliquum fabulæ nihil ad ꝓ
uerbij ſenſum attinet. De Pirithoo ſic fertur: Pirithous Hippodamiæ procus, Centauros,
quod eſſent ſponſæ cognati, cõuiuio accepit. Qui ſimulatq́; mero incaluiſſent, ſponſæ uim
adferre cœperunt. coorta pugna, Theſeus Pirithoo auxilium ferens, complureis Centau,/
ros trucidauit. De Hercule ſic narrant: Cum Euryſtheus Herculi iniunxiſſet, ut Hyppoly/
tæ Amazonũ reginæ baltheum adimeret, atq́; ille pacta facturus eſſet profectus, luno ſem/
per illi infeſta, induta formam Amazonis, famam paſſim diſſipauit, aduentare hoſpitẽ, uel uerius hoſtem qui uiolata regina, baltheum, quem Seſtabat, unfene regni per uim eriperet.
uod ubi auditũ eſſet, Amazones in Herculem parant arma. Hercules ratus hæc non er/ rore, ſed dolo geri, Hyppolita occiſa, baltheum abſtulit. Deinde quo magis ulciſceretur
Amazonas, bello eas adortus eſt,& oppreſſit, ſed Theſei adiutus opera. Refertur hoc ada
gium& à Plutarcho in eius uita, ſignificatq́; Theſeum, ſicuti dictum eſt multis auxilio fuiſ- ſe tamen ex pleriſq; certaminibus nullum retuliſſe præmium, atq; huius rei citat autorẽ He
rodotum. Alluſit ad prouerbium Ariſtides in oratione ad Thebanos de auxilijs. xa*ε Ʒπα ονι
vun Icαμη‿νερρνυ ν εεσα, Xu5&hlb, e„0 Krr, id eſt: Cumq́; ſanè& ipſi Her/ culi opus eſſet amico, Theſeus illum Athenas deductum refouet, refocillat;. Proinde quo ties facinus aliquod alieno nomine celebratur, alterius tamen opera potiſſlimum peractũ, ueluti ſiquis librum ſuo nomine publicet, in quo ſit doctioris alicuius adiutus opera, cõcin/ ne notabitur hoc adagio, bus&ν⅜νν ιηισιενσιd eſt: Non abſq; Theſeo. Aut ſi quis dicat nullam fortunam ſibi iucundam eſſe poſſe να oq q/[ Bſ— — Sphæra per præcipitim. XXVIII Euiuſmodi prouerbium refertur ab Euſtathio in Illiados Homeri librũ ſecundũ, ĩ ρœ☚αο l Wouss, id eſt: globus per decliue. ſubaudiendũ uoluitur aut mittitur. Perinde eſt quaſi di
cas currentẽ incitare. Nam ſphæra uel ſuapte ſponte facile per locum decliuem deuoluitur. Nec male quadrabit in eos, qui uitæ genus aliquod nacti ſunt, ad quod uidentur eſſe natu/
3,„ 3 6„— 8 c/ 3 4. 5 4 3 2 4*„ 2⸗. nua propenſi, ut conueniat cum illo,:ντmποꝓ tie*⁴, id eſt, equum in planiciem.
XXIX
Magis mutus q́; piſces. iſcibus. Prouerbialis metaphora de ue
Aοινό⁵σ,eσ☛ιiᷣ᷑χά i, id eſt: Magis mutus ipſis pi
hementer infantibus, atq; infacundis. Conueniet& in hominem immodicæ taciturnitatis. Horatius in Odicsa Donatara cygni ſi libeat, ſonum. EDPiſces enim nullam ædunt uocem, exceptis perpaucis, inter quos canis marinus. Lucianus
O mutis quoq; piſcibus
aduerſus indoctũ. m*ep& † XSb 2ννμσι id eſt: Imòô uero magis es mutus ꝙ́; pi
Kces. Rurſus in Gallo. eλχ⁵ꝙ ν νμοά⁶ννςσ ναφι‿τιυνιmμρανννο½ id eſt: Multo magis ero mutus q;
piſcis:

“ 8— ——jj.————,—— —— ſ— —
154. DES. ER ASMI ROT. ADAGIORVIM
1 1..„ an. 5., 21, ₰△*.„
pices. Vnde Piutarchyin fmp oſacis exiſtimat Pythagoricos à piſcibus abſtinuii e quod hos, quaſi ſuæ diſciplinæ domeſticos agnoſcerẽt ꝓpter&xsενενον id eſt: ſlentiñ, quod ina animatium genera piſcibus eſt proprium. Nam cæterorum ſua quibuſq; uox eſt. Aues per
multæ canoræ ſunt: quædam& humanum ſermonem referunt. Afq; adeo terreſtriũ quo
manticora apud Aegyptios, ſi Plinio credimus. Solis Piaibos nulla uox. Cauſam adfer Ariſtoteles, quod his neq; pulmo ſit, neq; artErlasflCcß Tuttur. tiam ſi ſunt nõnulli, qui ſoni tum quendam ac ſtridorem ædunt, quorum de numero ſunt delphinus, lyr a, chromis, uo,
ca, quem hinc dictum quod uocem ædat. Mercurio ſacrum, prodidit Athenæus libro ſepi
mo, pecten. Verum eum ſonum non naturalibus organis uocis ædi putat:ſed uel attntu
brarchiarum, uel ab interioribus, quæ ſunt circa uentrem. Quanq́; Clearchus apud Athe næum tradat piſces in amne Clitorio uocales carere branchijs. Plutarchus exiſtimat(ta
cis Sν hinc appellari, quod uocem habeant compreſſam. Et Lucianus in Halcyone dnun tE dd τένε εμενέειe bs dic rdv, id eſt Nam muta ſane, quæ in aquis degunt. Quanquam
Athenæus libro dipnoſophiſtarum octauo citat autorem Patran qui prodiderit in Cliv rio amne piſces eſſe uocales. Item Philoſtephanum, qui ſcripſerit in fluuio Aorno piſchu
dictis præcilijs uoceni eſſe fermè qualis eſt turdorum.
Turture loquacior.
T5ννσν/Aηιέ̈˙α, id eſt: Turture loquacior. In garrulos& impendio loquaculos homi
nes dici ſolitum. Sumpta metaphora ab auis natura, quæ non ore tãtum ſed ctiam poſiaa corporis parte clamare fertur, ob id opinor, quod uocem ædens, etiam illam mouere uide
atur. Citatur apud Tenodotum ex Plocio Menandri. Aelianus libro duodecimo, capdt cimo, meminit huius prouerbij, deq́; aue utraq; corporis parte loquaci. Theocritus in&; racuſanis, mulieres quaſdam loquaculas, turtures appellat: b Tęuyòvee ⁵ισκἀνꝑτν πτνάιντσ‿οσς οεσσα έμmντυάντα. Rana Seriphia. XI dε̈ oννρν, id eſt: Rana Seriphia. In homines mutos,& canendi, dicendiq́; pror ſus imperitos dicebatur.Inde natum, quod Seriphiæ ranæ in Scyrum deportata, non ade bant uocem. Et ꝑdεέᷣνπαοσωσQiGνιαπ, id eſt: Rana Seriphiia. Proditum enim eſt in Seripbo inſula ranas mutas haberi. Meminit huiuſce rei Plinius libro octauo, capite quinquagel- mooctauo:Cyrenis, inquit, mutæ fuere ranæ, illatis è continente uocalibus, durat genuses rum. Mutæ ſunt etiamnũ in Seiipho inſula. Eædem aliò tranſlatæ canunt, quod accidered in lacu Theſſaliæ Sicendo tradunt. Quanq́; in uulgatis exemplaribus cicadarũ Seriphin
rum mentio fit, non ranarum.
Alij ſementem faciunt, alij metent. XXXI
A Nor De ,TO R RAαονa:, id eſt: Alij quidem ſementem faciunt alij uero me
tent. Quod citra metaphoram etiam ad hunc modum efferunt: ⁴△.1 ιέιάο¶ m ztvt’ rcyro, id eſt: alij laborarunt, alij perceperunt emolumentum. His ſimillimum eſt illud Fabij dictum
apud Liuium: Quam arborem conſeruiſſet, ſub ea, legere alium fructum, id indignum ell
dicere. Huc alluſit Heſiodus, cum ſcribit in Theogonia de fucis:
Ad Hiop dαανκ‿ oꝓμtονεs„sts Aoroh. ic eſt: Atq; metunt uentrem in proprium, ſudorem alienum. Theognis item:
Ou S Sp oHp, AN AA O᷑ꝙñ moé̈rfradolhg. id eſt: Ante tibi exhauſtos alij ne trade labores... Cõſimili figura dictum eſt à Diocletiano nondum Cæſare:Fgo apros occido, ſed alter fru tur pulpamento. Refertur autem in illius uita ad hanc fermè ſententiam.(um Diodetu nus apud Tungros in Gallia, in minoribus adhuc locis militans in caupona quadam mo- raretur,& cum Druiade quadam muliere familiarẽ cõſuetudinẽ haberet, illaq; parſimoni hominis incuſaret. ioco, non ſerio reſpondiſſe fertur, tum ſe fore liberalem cum imperata fuerit. At hoc illa: Noli, inquit, iocari Diocletiane, planè imperator eris, ſimul ac aprum o cideris. Quã quidem mulieris uocẽ ominis arripiẽs uice, ſtudioſe ſectari cœpit aptos in ue natu, haud intelligẽs, uidelicet ominis ænigma, quod euentus poſtea explicauit. Nam N-
merianus imperator, factione Arrij Apri ſoceri luti D 4 dita n ue katrl u— ri ſoceri ſui interemptus fuerat. Qua re prodita, lites Diodetianum ui Pnt P Aareß
Druiadis dictum exp
leret, Aprum manu ſua confodit, addens Maronianum illuca
Aenex
ndicem creant,& Auguſtum conſalutant. lle itaq; pro cõcione, qlo
dimmoftales cuſlts clligebe diarios ppells ſquæ ellentp f aus atreptam uü 5 1 ſnquendume
rib elſdelie
Nouces relinq detti Perſius:
Ftnucbus facii (un ſapimus Tanllata meta es nuces pafg Dapuerproper
oncubine nuc
Lparge mani Qunnquam D nam drem nuces in lutelette ueit emultum pin nor his natan tgeiputamin mümülius, qe
ha pueris m
thicum. Adc dagae ſgni
wlum lulbus,
cdosclim lut letlos Aule tndead han tecedere. R ctepetere

5 8
2
— — —
jam illam modten bro duodecnda
1aci. Theocntu
anendi dicmdh im deporttta mn um enim ettin en duo, cqpite quieun ocalibus duntgn anunt quodacqdu ibus cicacari on
1 em faciuntaljun- Rorducpädebn neſtillud Rijin uctum; idindmn
ognis item.
Phane in nubibus:
CHILIADIS PRIMAE CENTVRIA V.
Aeneæ magni dextra cadis. 4— Cæterum interea dum adhuc priuatus ille multos apros confeciſſet, nec affulgeret uſc; im perij ſpes, dicere ſolitum ferunt:Ego quidem apros occido, uerum alter fruitur pulpamẽto.
: Aliena lacs.
K'Norfa Ha‿ae, id eſt: Aliena iacis. Quoties res parum ex animi ſententia cadit. Tranſ latum ab ijs, qui ludunt alea, quibus iacientibus interdum ea cadunt, quæ minime ſunt ad uictoriam accommoda. Proinde ſiquando fruſtratur nos ſpes, recte dicemur,*μι τεν μ εανλ Aau. Adagium refertur à Diogeniano.
Aliam quercum excute. XXXIIII
A'Nlo TH⁴ε εαeλ, id eſt: Aliam quercum excute. In eos conuenit, qui ſine ſine petũt ali⸗ quid: aut qui continenter ab eodem mutuum poſtulant. Hos hoc adagio licebit ablegare, ut nobis omiſſis, aliorum aures ſuis precibus ſollicent. Parœmiã hinc natam putant, quod olim mortales glandibus uictitabant, Cereris uſu nondũ reperto. Has, qui, quercubus ex/ cuſſis colligebant, mercede ad id conducti, balaniſtas, id eſt, glandiũ collectores, ſiue glan⸗ diarios appellabant. Qui ſiquando circumſpicerent, ſiquæ glandes etiamdum in arbore re/ liquæ eſſent, prætereuntes per iocum acclamabant: Aliam quercum excute. Fam uocẽ uul, gus arreptam uertit in prouerbium. Non inconcinne accommodabitur ad negocium re/ linquendum, ex quo iam nihil emolumenti poteſt capi. Aut mutandum amicum, qui iam utilis eſſe deſijt. Aut præceptorem mutandum, unde nihil eſt, quod amplius diſcus. 5 Nuces relinquere. èX90 Nucces relinquere, eſt omiſſis ſtudijs, ac nugis puerilibus ad grauiora, magisque ſeria cõ uerti. Perſius: 4. Et nucibus facimus quæcunq; relictis,
Cum ſapimus patruos. 1 b b Tranſlata metaphora, uel à uetuſta nuptiarum ceremonia, in quibus ſponſus uxorem du, cens nuces ſpargebat, utpote iam pueritiæ renuncians. Ita Catullus in carmine nuptiali: Da puer propere nuces.
Concubine nuces da. 1 Vergilius:
Sparge marite nuces. b Quanquam Plinius libro decimoquinto, capite uigeſimoſecũdo, cauſas alias adfert, quam obrem nuces in nuptialibus ceremonijs conſueuerint antiquitus adhiberi. Sed præſtat ip/ ſius referre uerba: Nuces, inquit, iuglandes quanq́;& ipſæ nuptialium Feſceninorum comi tes, multum pineis minores uniuerſitate, eædemq́; portione ampliores nucleo. Necnon& honor his naturæ peculiaris, gemino protectis operimento, puluinati primum calicis, mox lignei putaminis. Quæ cauſa eas nuptijs fecit religioſas, tot modis fœtu munito, quod eſt ueriſimilius, quàm quia cadendo tripudium, ſonumue faciant. Feſtus item indicat in nu/ ptis à pueris nuces ſpargi ſolitas, ut nouæ nuptæ intranti domum noui mariti, fauſtũ eſſet auſpicium. Addit Seruius, pueros catamitos, cum à turpi ſeruitio recederent, ſolitos nuces ſpargere, ſignificantes ſe poſt hac omnia puerilia ſpernere. Vel hinc igitur, uel certe à pue/ rorum luſibus, qui nucibus peraguntur, ductum prouerbiũ uideri poteſt. Nam talis ac nu/ cibus olim luſitaſſe pueros, uel Horatius teſtis eſt, cum ait:“ Tetalos Aule nucesg.ʒ b b b Proinde ad hanc prouerbij formam pertinebunt& reliquæ illæ figuræ: Nunquàm à nuci/ bus recedere. Redire ad nuces. Nuces abijcere. Nuces intermittere. Nucibus indulgere, Nuces repetere, atq; id genus alia.. ö .—. Bis pueri ſenes. XXXVI
Aie„⁴ ε⁸, 5„oune, id eſt: Bis pueri ſenes. Vna eſt ex illis prouerbialibus inſcriptioni/ bus ſatyrarum Varronis. Quadrabit in eos, qui prouectiore cum ſint ætate, tamen puerili⸗ bus quibuſdam ſtudijs intempeſtiuiter atque indecore detinentur. Aut in ſenes ætatis ui/- tio deſipiſcentes, tanquàm iterum in pueritiam reuolutos. Seneca:Non, inquit, bis pueri ſu mus, ut uulgo dicitur, ſed ſemper. uerum hoc intereſt, quod maiora nos ludimus. Plato li- ro de republica primo:Oob a⁶το+½ d Sg Loruep 5 ‿ die e)yvort Sp, Ad A9) 5 sSucdeig, id eſt: Non ſolum igitur ſenex, ut uidetur, bis erit puer, ſed ipſe etiam temulentus. Ariſto-
„. 4
a*

— 3 —
156 aias voecda,—d νο rdus yp Livat, E'y, d v rs!rO&ꝙ 3u, Se d1 51) oε. Puerorum at id dices uideri, cæterum uiciſſim Ego tibi reſpondero hoc, omnes ſenes bis eſſe pupos. LAA2 ddo„ olusp de Koux rSoντιανι&u‿πιακ⁴ ο d⁴.. X1 J SuSig Ag, 5 pudσυννᷣ viß. Ego Peleum Aeaco ſatum, pueri inuicem, Senem puella, moderor atq́; tempero. Nam iterum puer quiſquis ſeneſcit, redditur. Theopompus. Aie raĩee o1 y⁵,ree d5Ses de Ad-y id eſt: Pueros bis eſſe ſenes, recke diciin Plato: A ³de tonat dis y&oir dy ale NHop, id eſt: Similis uidetur bis ſeni puer ſenex. An tiphõ. rꝓοονεοοερ Qᷣοσερονεασαασσσνσεοσνσα, id eſt: Senem nutrire, perinde eſt, quaſ nutiia puerum. Lucianus in dialogo, cui titulus: ⁊a εεe 1Srop. OVre N0 Np 1 Donafag deafaa 2uu,&νꝗ rπσπαϑeσα dε νενοᷣνται ναιυνσσν d eſt: Sic enim fiet, ut uerum uideatur adagi quo dici ſolet, ſenes rurſum repueraſcere. Huc pertinet quod libro de lingua Latina teni ſcribit Varro, identidem in Atellanis haberi pupum ſenem, quod Oſci ſuapte lingua uoc caſnar. Nam ueteres pupum, puerum uocabant. Neq; uero prouerbium ideo tãtum eſſq ctum, quod ſenes ætatis culpa deſipiſcant: uerumetiam quod omnibus modis in ſenibusi uelut exacta uita ad initiũ recurrere uideatur, quemadmodum ſcite dixit Ariſtoteles ing, blemate quodam, in quo quærit, quonam pacto ſint accipienda, quæ priora dicũtur, acpo ſteriora. Primum enim redit albor ſimul& raritas capillitij, quorum utrunq; pueris famili re:deinde balbuties, uelut altera infantia. Præterea gingiua exarmata dentibus, aut cette paucis,& eis uacillantibus inſtructa, quod& ipſum cum infantibus cõmune. Quinetim ſenibus omne corpus ad puerilem decreſcit modum, cõſimilis uirium imbecillitas. lam ue
DES. ERASMI ROTERODAMI ADAGIORVN id eſt:
Sophocles in Peleo:
id eſt:
ro cibi quoq; conſimiles, utriq; congruunt ætati. Poſtremo morum ineptia, leuitas anini
& hoc ipſum, nihil ſapere, in ſenibus infantiãà quandam referre uidetur. Autor eſt enimi Politicis Ariſtoteles, poſt annos duodequinquaginta ingenij uigorem euaneſcere. Qun propter EFuripides in Bacchis ait: 106*oc dap 81o vo⁴.— du TXop. id eſt: Veſtram ubi ſenectam uideo mentis indigam. Vnde ft, ut ſenes pueris mire delectentur, quaſi ſimiles iam ad ſmilium amorẽ propenſ Sexagenarios de ponte deijcere. XXXVII Sexagenarios de ponte deicere, eſt natu maiores, perinde quaſi deliros,& ad omne ui tæ munus inutiles, in ocium reijcere, atq; ab omni functione negociorum relegare.Indems tum quod olim ſexagenarijs ferendorum ſuffragiorum ius non erat, xtate uelut à pubiic munijs dimiſſa. Vel quod olim iuuentus Romana, quo ſola ferret ſuffragia, ſenes inuni dos de pontibus præcipites dederit. Nam de ponte wafr⸗ gia ferri iam cœperant, atq; ea ſe tentia magis probatur Siſinnio Capitoni apud Feſtum Pompeium, q́; uulgata illa quapu- tant poſt urbem 3 Gallis liberatam, ob cibatus inopiam ſexagenarios in Tyberim de pon- te denci cœptos. V arro libro de uita patrum ſecun do, honeſtam cauſam, religioſamq; ſu tefecit, cum in quintum gradum peruenerant, atq; habebant quinquaginta annos⸗tumdt niq; erant publicis negocijs liberi, atq; expediti& ocioſt. deo in pro uerbium quidã putam ueniſſe: exagenarios de ponte deijci oportere, quod ſuffragium nõ ferant, quod per pon tem ferebatur. Nonius Marcellus: Sexa genarios per pontem mittendos, male dici popul ritas intellexit. Macrobius Satur. libro primo: Adimere uis docttis uiris in uerborum coni tijs ius ſuffragandi, ac tanq́; ſexagenarios maiores de ponte deijcere? Ouidius in Faſti Pars putat, ut iuuenes ferrent ſuffragia ſoli b v Pontibus infirmos præcipitaſſe ſenes. b 3„„„ 1.-.„& wie 9 depontani Sess. h Kues ſam ueluti emeriti.& à ciuilibus negocis in oc 1 dancis proffan Bühr Etd. cjies le magiſtratu vꝓλά‿ᷣ,, id eſt: heeihe 8 qungrale nec ſon⸗non dmaititach eum magiſtratum gerendum minorem ann 29 3 ruure 1 uI IEO Per euerare, maiorẽ ſeptuaginta. Vt ſi quinquagenarius magl kum inerit, uiginti annos eum adminiſtret, ſin ſexagenarius, decem dũtaxat. Licebit zu
uneto ſeratul,-
ante omnie ſun blcmonante egt Suidhs ſcrit
ſam adferre, u
rum repettkamt he mor hoc e lilleluuenale Hecmare doc Can perimitſa dun quxcunq; Hoferet atqy ea Occdit mileros (ambem repe dendam kiniti llus Corinthus aim perſepre gum d primo
um ferendum
dcteligione ca hves, 1i ud d3
uus lbro dip
ucag ius excelli tauté ſuauion aidiſputanc ndarem aut tormam uer eparen qulns iuuumproue

cHTLIADIS PRIMAE CENTVRIA V 157 ati prouerbiò, uel in odium xtatis, tanquam ad nihil iam utilis,& ab omni uitæ munere reꝰ ocles nbe 4 legandæ. Vel ſimpliciter in eos, qui propter ætatis imbecillitatem rude iam donati ſunt ac
ſolitorum munerum uacationem acceperunt. e Crambe bis poſita mors. XXXVIII
A 5dus Sduzid eſt: Crambe his mors eſt. Plinius lib. xx. cap. ix. Inter braſſicæ ſpe/ cies,tertio loco, refert& cramben. Dioſcorides libro ſecundo: Crambes treis ſpecies facit. Quarum prima præter quàm quod alias ad multa remedia efficax eſt, etiã ebrietatis& cra olæ incõmoda tollit, ſi crudam edas ante coenam ex aceto. Vt indicauit M. Cato. Ariſtote
zeſeſnd besin caufa pauac eſſe quod cum ipſa ſit frigida,& ſuccum habeat dulcem ac diſcutiẽtem, ſt dis ſeni un tä ut uinoſos humores in aluum detrahat, tenues humores in ueſicam delabantur pia in uen erin de l ſaa triculo remanens, corpuis refrigeret. Atq; ita humoribus utrinqʒ deductis,& refrigerato cor ndecha pore ceſlare crapulam Ineſt autem pecuſiaris quiexdam uis eramnbæ bſiitendi umnor in in
Woluiaume uineto ſeratur, uinũ proueniat dilutius. Proinde apud Aegyptios& Sybaritas ſoléne erat,
zaun uicene d. ante omnia ſumere cramben coctam: quibuſdam mos erat ex amethyſtino uaſculo cram/
lingaa laa bes ſemen ante compotationem capere, quo citra pei iculum ebrietatis, indulgere uino poſ
nblihctngat ſent. Suidas ſcribit illam antiquitus in conuiuijs adhuiberi ſolere, uerum recoctam, adeo nau ium iceonn ſeam adferre, ut Græccis in faſtidij prouerbium abierit. Quoties enim rem iterum atq; ite/
u rum repetitam non ſine moleſtia ſignificabant, dicebant,. e aeεαεν ἀοασ‿ id eſt: Bis crã/
t Arlland be mors hoc eſt, ⁰⁴ιανν iοωισν tambe recocta. Ad hoc adagij Politianus arbitratur ab
uxprioradicit luſiſſe luuenalem, cum ſcribit in Satyra ſepimmimimu.
m utrunqus Declamare doces, ô ferrea pectora Vecti;B.
ata dentiouu Cum perimit ſæuos claſſis numeroſa tyrannos.
us cömune. Ain Nam quæcunq; ſedens modo legerat, hæc eadem ſtans lium imbeclltata Proferet, aq; cadem cantabit uerſibus ijſdem, b n ineptia, kut QOccidit miſeros crambe repetita magihoc letur. Autor dc Crambem repetitam appellat, declamationem maximo cum tædio iterum atq; iterum au⸗ orem eunctn, diendam. Finitimum eſt illi, quod alio commemorauimus loco,? Ji: ⁶ιννι⁵ʃ⁸ᷣ. id eſt Iouis nlius Corinthus. Cõtrarium illi, 9 ʒrd 6 M⁴αid eſt Bis& ter, quod eſt pulchrũ. Quod enim per ſe præclarum, id uel decies repetitum, ut inquit Horatius placere ſolet. Quod ine/ ptum, d primo guſtu commendatione nouitatis itcunq; toleratur. Cæterum iteratũ: haud ailium amctä yt Wun ferendum faſtidium adfert. Et tamẽ erat priſcis admodum celebris hæc herba, adeo ut I necreligione careret,& ob hoc adyrte uocata: per eandem iurare mos erat, præſertim apud lones 788 u 710 S6 lu, ut hinc quoq; faſtidij prouerbium ortũ uideri poſſit, autor Athe,-
aſi deliros aden S ern G Kiorummmn us libro dipnoſophiſtarum nono nn Ne Hercules quidem aduerſus duos. XXXIX
nt atn winin aa n„ uo, id eſtNe Hercules quidem aduerſus duos, hoc eſt: Nemo aſqʒadeo ret ſoffragi,end uiribus excellit, ut unus pluribus par eſſe poſſit. Neq; indecorum eſt cedere multitudini. E/ iam 8 tit autẽ ſuauior metaphora, ſignificabimus neminem quantui nuis eruditum aduerſus du mc uuſmin os in diſputando ſufficere, aut eundem hominem pluribus negocijs ſuſtinendis non eſſe ſi/ ios in Tſdame mul parem aut non poſſe reſiſti precibus duorum, rem eandem petentium. Poterit& aliã ca uſam egtin in formam uerti prouerbium ad hunc modum. Si negant uel Herculem aduerſus duos eſ/- quaginta 6* ſe parem, qui nam ego tam imbellis, aduerſus duos Hercules ſtabo? Quanquam obiter hu/ ouerbiumqu ius uſum prouerbij.in operis huius ueſtibulo paucis oſtendimus. Plato libro de legibus un nõ ferant quc dn decimo. 5 d ⁵ ⁵ πιόαια 25K0p, d o A⁶αάαανα õάuαα, X‿eb„n0.,ανι ⁸ν tendos maecii 5*οt, ofe Ao. id eſt: Verũ eſt illud& iam olim prouerbio celebratum, arduũ eſſe
uiris,in uetbon uerſits duo, eaq́; contraria pugnare, quemadmodum in morbis, alijsch compluribus. Signi/- rerOuidun fat nobis geminam eſſe pugnam, tum aduerſus diuitias, tum aduerius egeſtatem. Idem in Phædone ufurpauit, ubi Socrati per iocum hortanti, ut Cebetem ac Symmiam confutet „ argumentation e. r eſp on d et Phædon. MGA 796⁶ d. 40, o? αυieο‿¶łMάrera: 51 6 Lien, id eſt: At toi uero contra duos ne Hercules quidem dicitur ſuffeciſſe. Eodem alluſit Catullus in carmine
libus negoch pl 90
d wn,ic Cläch nuptiali, cum ai: Noli augnare duobnhchc 2 1 m minoremann Hæc ſententia tametſi nõ iſdem uerbis, aliquoties legitur apud Eiomerũ, ut in Odyſſexæ.r. nurgemmun Pinel 0sunania d oob. idcet: ders 7a ur d ea dütaxasLic“ 2. licile ac durum eſt unum compeſcere multos. s t hen .0 Telemachus

—— 8
—— —
.—
Telemachus ita loquitur deſſe ac procis. Rveicg Si6 due Dode mi Ec OAAS16
bus ſophiſtis, alterum hydram, alterum cancrum nominat, ſe Herculem, Cteſippum, lohi
158 DES. BRASMI ROTEROD. ADAGIORVNI J. lItem lliados. F.. Tidep o ‿ε νπάνανιο Wo. id eſt: Seee Haud ſtetit Reneas alioqui Grentlams— Sa. Conſpexit ſimul atq; duos conſiſtere iunctos. Gccahonem adagij uarie narrant. Quidam aiunt Molionidas adortos aliquando Hercué
exinſidijs, atq; illum hominum multitudine territum, non auſum contra conſiſtere, ſedſu exinſidijs, atq; i
aſaluti conſuluiſſe, ido; in uulgi ſermonem abijſſe. Vero propius eſt, quod refert Sui d
1 Eierculem conſtituto certamine Olympiaco⸗ fretum uiribus ſuuis primum auſum certarcc
duobus,&́ utroſq; confeciſſe. Hos aiunt fuiſſe Cteaton& Eurytum Neptuno patre,& qi-
liona matre, prognatos. Deinde proxima Olympiade conſimili modo congreſſum fuiſſ
cum duobus quibuſdam, atq; ab his fuiſſe ſuperatum. Quanquam ſunt qui hos exiſtimen
fuiſſe Læum& Pherandrum, ſed qui uicerint Herculem, non qui uicti diſceſſerint. At yn,
to in Euthydemo longe diuerſam ab his hiſtoriam adducit, puta Herculem cum hydrapy riter& cancro quodam immani, qui è mari emerſerat, congreſſum inferiorem diſceſſilſe que ob id lolai nepotis auxilium imploraſſe. Sed non grauabor ipſius uerba ſubſcribere l eo igitur quem dixi dialogo, Socrates cum duobus fratribus ſophiſtis, ut ſunt ülli con, tumelioſis diſputans, quaſi cum duobus monſtris unus congreſſus, cum illi probro obiſce/ ret Dionyſodorus, quod fugeret, neque ad interrogata reſponderet, ad hunc mocdun
1 8 2..„⸗ F„.. ₰„. reſpondit. n⁴ τι% Trrop kyG. IrIep„⁴ ☚ CL ErH dGp. dSs O c 0½ du Cuo oeiſ
roX⁴0„⅞ Fs AM αιικEe 70‿ 7 5αεεε, do 5ux5. 5 3 e⁸ 2 r v 5G. Jaeέꝙ‿⁴να oc p gun qia ν σο—ρεάeνν vvii d Ai li NoTASein ö-y8,woNAg KyrI Aicig, nSuhng drig ri' oοꝙνεε ενι Ʒασαᷣαʒ⁵s&έσκνννν vεονςειμα Pon AM †‿ασφσ Mund ri. d&⁊redà Xu Aed, SVra d K2SS8 Xſ E Snvcp, 16Axop 7d d T c 05Jp KrsXME†o. 5 Kurc ſha 2of InCe. 5& kAM G 10 AEcG AroG, AOSNo, rAEo SdAop roideip. id eſt: Non iniuy ria inquam fugio. Nam cum alterutri ſim impar, cur non fugiam ambos? Equidem Nen cule multo ſum imbeciior, qui tamen pugnare pariter non ualuit,& aduerſus hydram ſ phiſticam, cui propter ſapientiam pro uno ſermonis capite amputato, multa repullulabat & aduerſus cancrum ſophiſtam quendam 8 mari profectum,& nuper, ut arbitror, adue- ctum. A quo cum Hercules ad ſiniſtram angeretur, uerbisq́; acriter morderetur, nepothſuj Iolai auxilium implorauit, qui abunde illi ſuccurrit. Meus autem Iolaus Patroclus ſi ueneti magis alteram certaminis partem ſuſtineret. Mordaci uidelicet allegoria, Socrates èfratii
Vnus uir, nullus uir. M.
Eie ais ducieie&uis, id eſt: Vir quidem unus, nullus eſt. Senſus eſt, nihil egregium praſtui poſſe ab uno homine, omni auxilio deſtituto. Huc pertinet, quod ait Euripides in Hen
clidis, uidν ν άsde acdeude ⁴αά, id eſt: Nam ſolitariæ manus inualida pugna eſt. ltem illud eiuſdem, dis aui; u τπ⁴έιπντνιστσ, id eſt: Vir unus haud uidet omnia. Poterit ad uatios uſus deflecti prouerbium, uel ad inſuauem uitam, ſi non adſit conuictor amicus, uel adin dicium haud quaquam uni committendum, uel ad ſtudium literarium, quod citra ſocium
& eiuſdem ut aiunt, æmulum muſæ, planè friget: uel ad quoduis deniq; Feorndunan
cium, quod citra alterius
adminiculum commode conſici non queat facit Cenodotus. 4
dagij mentionem
AHimus inter ſmias. C“ 0 7127 iinole, id eſt: Aſinus inter ſimias. Vbi quis incidit in homines naſutos d́ con/ tumelioſos, ipſe ſtolidus, à quibus impune rideatur. Extat apud Aulum Gellium libro ſeci
do cap.uiceſimo tertio, apud quem Menander comicus in fabula. cui titulus. Plotium, 3i ritum de uxoris iniuria querentem, inducit his 6 2 ,, e, belte,,; tia querentem, inducit his uerbis. 39G&h 2r:Soh½ ¼O*ᷣ X0 u0009 9
dsπeπνx. id eſt: Aſinus inter ſimias, uulg di W. Id clt:&linus inter ſimias, uulgo quod aiunt ſane iſtud. Conſtat autem ſimiam anl- mal eſſe petulantiſſimum, adeo u 7 lac ſe O7 8
Karge hominerp etulantes ac dicaces incidit. Nihil autem uetat, quo minus genens
Petar⸗ ubi quis in negocium incidit, uehementer moleſtum, aut in infortunium: eluin r moleſtum, aut in infortunium
quod, unde ſe non queat extricare. 1is 0 Kaols 1„an
Se
t non uereatur etiam leonem per laſciuiã agitare, natibus Ali PerMan tnon uere em per laſciuiã agitare, natibus illius affixa. Quin& hodie uulgo ſimiſe quiddam dicunt: Noctua inter cornices, ubi ſtup
98
6191 3 G'n dſolitum
uet Qua¹
9 uuiß um decent maault quam quando inde cum depraue um tamen co optouetb 1
om yaum urca atch dler mante, vxr u” toracla ſedd tralludes ad rentringqdelbe
5 1 I oicke TFo 8
te Tranſtatu fasdſcioan ali niuem uiſler Noqui uideo q atura ſt appo damoſas fabula
ſtad numeros
keiri Hro ,du-
rerogabam.
dic nin ruh
ulsquoruin
rühnssl anam alia pe
dctEt quod
u w, u9,
Noho oge miauid eſtH tiidtibus am üigevat
bkeptimo, esdhteae,n Jurid ehRe
Üdrtem

8 Aesr Nins n ATraro,c 1n jicesp. idelh Ani ambosFquien, & aduetſis Hſän ato, multa fxdli zuuper, ut aditol morderetu Slaus Patrocloi legoria, Socntse ulem, Ctelppan,
nihil egregimm dait Eurpicest aualida pugni mnia. Potett au Wuictor anicuu ium, quodcmn oi niq; peraxmim rat. Adagi wen on
1 omines nalutci um Gellumin uititulus Polm olg 9! 3 Jeyhdi ſtat autem iman, aſciuiã agſtate— nter corics, i etat, qllo nina autiin infottum
“
OHILIRA DIS PRIMAE CENTVRIA V 159 . Aſinusinter apbbee. kII1 L AAai, id eſt: Aſinus inter apes. Conſimilem habet cum proximo ſenſum. Di
ci ſolitum, ubi quis infeliciter ineidit in homines improbos, atq; importunos. Metaphora p
ſe liquet. Quanq́; adagium ab euentu quopiam natum uideri poteſt. Meminit Suidas. Alinus in unguento. 0‿εν αμενο, id eſt: Aſinus in unguento. Cum deliciæ adhibentur ijs, quos haud qua/ quam decent, neque, qui uel uti norunt illis, uel delectantur. Nam aſinus culmos ac fœnũ mauult, quàm uel aurum, uel unguentum, quo etiam offenditur. Locus fuerit huic adagio, iquando indoctus aliquis in optimos incidat autores, quos ob inſcitiam aut negligat, aur ctiam deprauet. Siue cum amuſo cuipiam, cum eruditiſſimis uiris uiuere contigerit, quo/ rum tamen conſuetudine neque frui nouerit, neque omnino gaudeat. Refertur a Diogeni ano prouerbium. ö“““ Neq;S cœlum, neq; terram attingitt.9 IIII Oolm νο ννuo dn Jera, id eſt: Neq; cœlum, neq; terrã attingit. De re uehementer ab/ ſurda atq; aliena, quæq́; nulla uicinitate pertineat ad id, de quo agitur. Lucianus in Pſeudo,
4
. 5 27 24 1„ 5„z„„ mante, ouro ο So οο‿ SA S, OuTe οσνι υ 6vαν arr Jo ‿μινς, id eſt: Octo mihi mi/
ſit oracula, ſed quæ neq; cœlum, ut aiunt, neq; terram attingerent. Ariſiides in Cimone leui/
ter alludens ad prouerbium, indicat metaphoram ſumptam ab ijs, qui in medio pẽdent aẽ/-
re, utrinque liberi. 3 b
b Nihil ad uerſum. wV Ode τQε τ ι d eſt: Nihil ad carmen. De ijs quæ longe diſcrepant ab ijs, quæ propoſita
ſunt. Tranſlatum uidetur à ſcena, ubi hiſtrio ſaltatu, geſtuq;, carminis genus repræſentat. Et
haud ſcio an alius fuerit, qui recitaret uerſus, alius qui geſticularetur. Apparet enim unum
aliquem fuiſſe recitatorem, cuius eſt illa uox in calce comœdiarum: Calliopius recẽſui. Nec alioqui uideo quorſum pertineat, quod admonet Cicero ab hiſtrione deligi fabulaã, ad quã natura ſit appoſitus, quod in prologò comœdiæ Terentianæ, qui prologum dicit, quæritur camoſas fabulas ad ſe deferri, minus laborioſas ad alios. Quod ſi ſaltatio parum reſpondil- ſet ad numeros carminis, aiebant, u⁵ᷣενρꝙνπμρανε ε 2. Lucianus in Philopſeude, buqe*Qeρ Eree rasrd—ᷣισνσεννυμσενννεν⁵s εe, id eſt: lſta nihil ad carmen, ut dici ſolet, neque enim de ijs interrogabam. b Betne Nihil ad fidesGꝗ.. LXVI Oàe de u Xo⁴., id eſt: Nihil ad chordam. In eos quorum uita uehementer eſt inæ/ qualis, quorummue mores ab oratione diſſident. Lucianus de faltatione, Edndep do σ ne rld XO⁴ Ab TASe. 5 roν νσν½ 55Ae A4 y&. id eſt: Nihil ad chordam, ut dici ſo/- ſet, nam alia pes, alia loquitur rythmus. ldem in meretricis, E 57. 2u rds riod 1dgcp d rod, id eſt:Et quod pes probe reſponderet àd citharam. Plutarchus in commentario de uerecun dia: u Wi u cd od'ε τQe οGĩ ld Xiν Aεε 1,, dc FATG,H 2nsys, 83 n6⁴ϑέε vαεσ qi, Aor e△Rαισ ευσνρερα,ννμαιιο, αασνα 5νεσιικ G ⁴σινιςοσιν αν 916 7lν ν vε μιιι G ‿ ομα μᷣκπσαι u⁴αeν d eſt: Hlaud quaquam ob id, quod pes à lyra diſſentiat, ſicut ait Plato, ciuitates cum ciuitatibus, amici cum amicis conflictantes, extremà tum faciunt, tum patiuntur ſed quod circa leges, atq; æquitatem peccetur. Locus autem, quem citat Plutarchus, eſt in libro de le/ gibus ſeptimo, ττσεσι rro σᷣςπαετ‿νσσ|[ιμάαν Tĩs G0 Sd.Tud de 5XS0covi E xonni/ XIAp Abgae o A AANA XOS5⁴ i Teic, Rd rlld usAcod p Se8 burG. W 210f 4 8 7* Aorxd. id eſt: Reddentes uoces cum lyræ ſono concordes.Porrò uocis diſcrepantiam, diuer ſitatemq́;, quoties alios modos ædũt chordæ, alios is, qui cantilenam compoſuit,& cætera. Videtur ad hoc prouerbium alluſiſſe diuus Auguſtinus in epiſtola quadam ad Licẽtium: Aut ſi ego canto, inquit, tu autem ad aliam uocem ſaltas, nec ſic quidem me pœnitet. Habet enim ſiiam hilaritatem ipſa cantatio, etiam cum ad eam membra non mouet, cui plena cha
ritatis modulatione cantatur.“ . Formica camelus. LXVII RNufurg dαανd eſt: Formica camelus. De uehementer inæqualibus,& modo mini/ mis, modo maximis, quod perinde ſit, quaſi repente camelus in formicam uertatur. Lucia,/ nus in prima epiſtola Saturnalium, o ⅞ vν ε᷑‿ᷣ οπκν, uuᷣεμανιε ᷣναν de 2o otai Ta. id eſt Nam ut nunc uiuitur. à nobis formica camelus, quemadmodum prouerbio dietaL0, 3 b o 2 quitu
4
—

1 ₰ A Iöoö—o—ö—o—hſſſſſͤſͤhͤhhſ“
O diſti, acerbe, amasq́; nimium quemlibet.
Vt mauiss, da uerba,& decipe neruos.
diderit leno manum. Idem in Aulularia:lta illis impur
b nunc addita. Mihi uidetur rectius legi, addidi, ut acci
quod eſt, ludibrio habere. Nã id luſus gratia ſieri ries circumtondeatur. Lucianus in Milanthropo 2
culum, fucum factũ mulieri. Quol
DES. ERASMI ROTERODAM I ADAGIORVM
16 ERODAMI ADA R quitur de opibus inæqualiter inter mortales diſtributis, ut huic plurimũ ſuperftt, huic muh tum deſtt. Neq; intempeſtiue dicetur in eos, qui ſibi non conſtant, in utranq; p attemünd, dici. Quod genus hominem Euripides deſcribit in Troadibus 22 ri& de& νονα*ο IS ryode; b M 10⁸G A 2, E du⁵ 3 0„ TVXH- id eſt:
Quid ita modo hos, modo in hoſce mores tranſilis;
Os lublinere.„ b„ XLVII Os ſublinere, pro eo quod eſt dare uerba,& arte quadã illudere, reperitur aliquoties apud autores. Nonius Marcellus tractum putat à ridiculo quodam luſus genere, quo dormien, tibus ora pinguntar. Pla utus in Aulularia. Fidei cenſebam maximam ſidem eſſe. Ea ſube uit os mihi peniſſime. Idem alibi: Os mihi probe ſublitum eſt. Idem in Epidico: Egoſſi adt gaſſem aliquem, ad hoc negocium minus hominem, ́; doctum, minusq́ ad rem calliqun os ſublitum eſſet. M. Varro in Myſterijs apud Noniũ, æs defraudaſſe cauponè, bonam l to obliuiſſe, cum portitores æra induxere. Sophocles in Antigone: b O*⁸ιι Hον⁵εό 0i Rdnscsosa., id eſt:
Vident& hi, ſed os tibi ſublinunt.
lamq́; uideitit Sanguineis frontem moris& tempora pingit.
Vergilius item in carmine ucolico, pueros inducit per luſum, Sileni faciem mori ſuccoc linentes. 1
llle dolum ridens, quò uincula nectitis inquit?
Daare uerba. tXII Dare uerba, paſſim obuium eſt apud omneis autores, pro eo quod eſt fallere, Pauii quarta Satyra: b
Terentius:Cui uerba dare difficile eſt. Ouidius:
Verba dat omnis amans.
Sed tum frequentiora, tum expoſitiora ſunt Seeruols girunn ut operæprecium ſit ea peiſij Tucquoqic
Tantum illud admonuerim, nonnihil Veneris acceſſurum prouerbio, ſ longius à ſimpi- ci detorqueatur oratione, uidelicet ad fraudem, impoſturainue, quæ uel citra uerborum u cos peragitur. Quod genus fuerit, ſi quis dicat mundum hũc dare uerba ſuis cultoribus,& alcimiſticam, quam uocant artem, dare uerba ſuis ſtudioſis,& eum ſibijpſi dare uerba quiu
bi pollicetur haud quaquam ſperanda,
8 e Addere manum. 8— b.. lllud inuſitatius, quod eſt apud Plautum in Perſa: Addere manum, pro eo quod eſtſud- brio habere. Franilatum opinor ab ijs, qui manu ad aurem porrecta, motaàq; quempiamit
—+—
—
rident. Plautina uerba ſunt hæc. Quid ais, crux, ſtimulorũ tritore Quomodo me hodie uer/
ſauiſti, ut me in tricas cõieciſti- Quomodo de Perſa manus mihi addita eſteltem in Pœnu
lo. Eo pacto auaræ Veneri pulchræ adij manum. Rurſum in cadẽ ſcena: Ego faxo poſtua
6„4„A 7, 88— 3. ⸗ 4.. dij, deæq́, cæteriq́; contentiòres magis erunt, atq; auidi minus, cum ſcribunt, Veneri utad- Ner1Ki 1rlni.clenn 11 b à 1ll is omnibus adij manũ lterum in Cl ſina: Satin' lepide adita uobis manus meritoc? Quanquam uarie ſcriptũ inuenio, nunc adh, 1 r dn lLId. 1 piamus ſumptam metaphoram abii ridentium, ut dixi geſtu, cuius meminit Perſius: 3 P 8 P Nec manus auriculas imitata eſt mobilis albas.
(-(uircumtondere comam. b b 11
eę ειν t: oncα. id eſt: Circumtondere e e
ANen 8, Circumtondere comam, Græcis in prouerbio eſt, pro c (iert ſtupidis, ut eis non— ,f id eſt: Sedebas cum fibi cſarſas al ilfia ,O=ndo Toutz 2hondeas 8e ad MeFuop in
ideſt: Sedebas cum tibi cxlaries ab illis circũtonderetur. V ſurpat idè in Pſeudomante Facume Fucum facere. 1
M Cum tacere pro eo quod eſt imnaſir ae— 7, P quod eſt impoſturam facere,& artiſicioſa diſſimulatiõe deludete
frequens eſt apud bon- ſl ltapud bonos autores. Terentius in Eunucho: Peralienas tegulas ueniſſe cin
1
Ciceronem
oco, factũ, ſupinũ eſt, nõ participium, Auintus fraterai ae
CHI
Laronems ebelcire t— lVnde ſimp gercotefuci
V ifcemu,
camillos Lan relertm poinde med Quiczpet Kolor arte genecn Ntpe Num ueræ u Hicuntur,è aqgperonate damterum ſi iamplic uerd
cnp cem Quiſci
eiiſtinat 7uie
elD„3oen puddoctosil dabusſentent Stamen lbers tbos De cqdcul
NMos erat antiq
Bdamnarete
Cleulus immi Qurfmulef
Omnibuse nin
llnius junior!
pumme de
hun calculum
win Apolog muo æſtiman busſecundo lerbedum, en congaer cleadum pro⸗ Tahee cainc

eræpreciumſta i erbio,ſlongiut x uel ctnauetdern uerba ſats calbobe ſibijpſi duxeualt
um pro eoqode cta, motaq;queryi Luomodo mebecen ddita eſtetemie ſcena: Egofu yoi n ſcribunt Wewiu dij manũtumm un rptũ inuenogdne tam metaploſan
in prouetbo dn s non ſentendu duss diu t idẽ in Pſaleem
7 1 1
Ciceronem:Si eum, qui tibi promiſerit, fucum, ut dicitur, facere uelle ſenſeris, ut te id audiſ ſe,& ſcire diſſimules. Nam fucus, herbæ genus, quã Græci ꝙνeο uocant, tingendis lanis uti,/ le. Vnde ſimpliciter fucũ pro colore reperire licet,& fucare pro colorare. Horatius in Odis: Stercote fucatus crocodiid.&. Naxime ſi colorem non natiuum, aut genuin um, ſed artitcioſum, ac uelut adulterinum ſ gnificemus ut idem Horatius: 4 17 Nec amiſſos colores Lana refert medicata fuco. 1 Proinde medicamentum illud, quo cuti ſuperinducto mulierculæ, uitia formæ diſſimulãt, Quaſiq́ perſonã aſſumũt, fucũ uocant. Plautus: Vitia corporis fuco occulũt. Vt autẽ fucus eſt color arte additus, ita perſona facies eſt, nõ uera, ſed appoſitia. Vnde eleganter dictum à Seneca: Vt perſonam malit, ́; faciem, id eſt uideri malit, ́ᷓ; eſſe. Lucretius item lib. tertio: Nam ueræ uoces, tum demum pectore ab imo b Eliciuntur,& eripitur perſona, manet rreseses.. ltaq; perſonatos dicimus, qui aliud præ ſe ferunt, ́; ſint. Quin& offucias uocãt, inania quæ dam rerum ſmulachra, quæ ueluti præſtigijs quibuſdam, oculis intuentium imponũt. Græ ci ſimplici uerbo qevca uocant,& qevιονινμηοεꝓν⁹ q uiſmodi impoſturam. ꝙεέυααάυααη fuci artif/ cem. Qui ſcripſit etymologicum Græcum, autor inſyncerus,& impurus, uocem deductam exiſtimat rαν σ⁵νν ννυπένιuœꝝ æcis coma dicitur appoſitia. Album calculum addere,& ſimiles fgure. LIII Aeuxlih Oreοιmπκνsν, id eſt: Album calculum addere, pro approbare, ſubinde legimus apud doctos.Inde ſumptum, quod antiquitus miſſis in urnam calculi, ita ferebantur à iu/
4
1
dicibus ſententiæ, ut albis abſoluerent, nigris damnarent. Qui ſi forte fortuna fuiſſent æqua
les tamen liberabatur reus, eiusq́; rei cauſam Ariſtoteles copioſiſſime reddit in problema⸗ tibus. De calculorum more meminit Ouidius: Metamorphoſeòn lib. xv. Mos erat antiquis, niueis, atrisq; lapillis, b His damnare reos, illis abſoluere culipa. Tunc quoq; ſic lata eſt ſententia triſtis,& omnis Calculus immitem dimittitur ater in urnam. Quæ ſimul effudit numerandos uerſa lapillos, Omnibus è nigro color eſt mutatus in lbum.„ Plinius iunior in epiſtola quadam: Nam quo magis intendam limam tuam, conſitebor A ipſum me.& contubernales, ab æditionè nõ abhorrere: ſi modo tu fortaſſe errori noſtro al bum calculum adieceris, id eſt, ſi noſtrum hunc errorem tuo iudicio comprobaris. Lucia/ nus in Apologia, b⁰˙α εν τπιισνέρρκφρ ε.ιμμιε‿„Asunlid ενσν XAHk A0 Kve Xuu, id eſt Haud paruo æſtimans, ſi mihi contingat, album àbs te, plenũq ſuffragium auferre Piato lib. de le gibus ſecundo. bu& i SeAlio Tau Qνινι—μρσ id eſt: Haud poſuerim hunc calculum.Fluc adſcribẽdum, quòd Alcibiades, nolens ſeſe iudicum permittere ſententijs, ait, ne matri qui- dem conſidere uelle ſed etiam hanc in eiuſmodi periculo ſuſpectam hãbiturum, ne nigrum calculum pro albo ſubijceret. Ariſtides in Pericle, ſimplici uerbo dixit, txνιανραιαιριανρ(ε com/ probare, eainq; uocem tanq́; Platonicam uſurpat. 3 b . Creta notare. Carbone notahurre. LVIIII Ad hanc formam pertinent& illa: Creta notare, pro eo quod eſt approbare,& Carbo/ bone notare, quod eſt dãnare. Proptereà quod Pythagoras aiebat id, quod eſſet colore can dido ad boni naturam pertinere, quod atro mali. Vnde& felicia alba dicimus, infames ni⸗ gros. M. Tullius in actione pro Cecinnà de teſte Sexto Clodio Phormione:Nec minus ni et inquit, nec minus confidens, q́; ille Terenitianus Phormio. Et Horatius: b ic niger eſt, hunc tu Rhomane caueto. Idem in ſermonibus. Sani, an creta, an carbone notandi. Quem imitatus Perſius, ait in quinta Satyra: Quaæq; ſequenda forent,& quæ uitanda uiciſſim, Illa prius creta, mox hæc caroone notaſti. Rurſum Horatius in Odis: reſſa neu careat pulchra dies nota. Candidum calculum Creſſam notam appellat, qua ueteres dies fortunatos ſignare conſue uerunt. Tametſ ſunt qui hoc loco pro Creſſa legerunt Threſſa quod hic mos fuiſſe erhi b See L10 lA Me len detn

— 1— 8— 1 ————
——„— —— —
autores eſt,pro eo quod elt, tione, qui unumquenq; anni
tus ſtellarum indicio curſum moderariſolent, maxime Cynoſuræ,& Helicesztſte Aap
16* DES. ERRSMI ROTEROD. ADAGIORVR betur Thracibus. Ad hãc formam pertinet etiam illud: Vnione ſignare, quod ſæp uusapuß
d eſt inter felicia, proſperaàq; numerare. Ductum à ueterum ſuperſi diem, miſſis totidem in utnam auezue apud Scythas, in phaie, tram calculis ſignabant, quem arbitrabantur proſperum abijſſe, candido calculo, aut cret,
⸗ r.. 4—. 8 ſo ,7 1 egregie felicem, unione. Cõtra, quem inauſpicatum, nigro 5 pillo notabant, Perſur
quem— 39 rine diem numera meliore lapillo.
dune Nbeninonss meminit Plinius libro ſeptimo, capite quadrageſimo. Vana inquiens mortalitas,& ad circumſcribendam ſeiplam in genioſa. Cõp utat more Thraciæ gentis, quz calculos colore diſtinctos, pro experimento cuiusq; diei in urna condit, ac ſupremo die, aratos dinumerat, atq; ita de unoquoque pronunciat. Quid quod iſte calculi candore ilo
faudatus dies, originem mali habuit. Hacten us Plinius. Plutarchus in uita Periclis hiſtori
refert ab his non adhorrentem quam fortaſſis non ab re fuerit hic ipſius uerbis aſſcribere. 5ur Aᷣ νεακχανννπρ—εεμιά̈ uG,nenüd, O! 15 A rri 1p AsuN nuαν½ uſog G-Aoch Sa ras hr,i9 Ehon a Xiop.9ud nai Gaa, mic e dumasrians rr0. Yeuouo,s.tuulb itifapiu⸗ vo, X ¶5 Arun 0GGyOse p, id eſt: Vniuerſam multitudinem partitus in octo partes ſortibus utebatur,& cui contigiſſet alba faba huic cæteris pugnantibus Permittebat in con uiuijs atq; ocio agere, quapropter etiam aiunt, eos, quibus res aliquæ ſuauiter ſuccedunt ei diem album uocare, nimirum ab alba faba. Calculum reducere. b 1y Calculum reducere, eſt mutare factum, cuius te pœniteat. Aut uertere conſilium reino ſatis commodæ inſtitutæ. Nonius citat Ciceronem in Hottenſio: Itaq; tibi cõcedo, quodin duodecim ſcrupis olim, ut calculum reducas, ſi te alicuius dati pœniteat. Tranſlatum appa ret, aut à ratiocinantibus, aut quod eſt uero propius, à ludo laterunculario. In ſumma pto/
uerbij ſpeciẽ habent, quæcunq; à calculis fingũtur metaphoræ. Vt, ad calculos uocare, peo
quod eſt rationem inire,& æſtimare. M. Tullius dialogo de amicitia: Hoc quidẽ eſt nimi exigue,& exiliter ad calculos uocare amicitiam, ut par ſit ratio datorum& acceptorũ Vale rius Maximus lib. iiij. capite de liberalitate: Si ad calculos reuocetur, paruum, utpote ſept iugeribus,& hoc in Pupinia abditis redactum: ſin animo prærogantis, omni pecunia ma, ius. Et ad calculos reuerti, eſt redire ad rationem, ac reſpectum, conſiliumq́;. Cicero ad Ani cum: Quare nunc ſaltem ad illos calculos reuertamur, quos tum abiecimus, ut non ſolũgh rioſis conſilijs utamur, ſed etiam paulo ſalubrioribus. Et in epiſtolis Plinianis: Mouere ci- culos, pro eo quod eſt proponere rationes. Et ponere, inquit, in utraq; parte calculos, id t utrinq; rationes expendere. Et hic calculus accedat, id eſt: hoc momenti adiungatur- Neꝝ quicquam prohibet eadem ratione dici, decedere calculum,& detrahere calculun. 0 e præſigere. ö“ LVI Thita præfigere, pro damnare. Perlius:
Et potis es uitio nigrum præfigere o.
Auſonius in pædagogum liguritorem, carmine Choliambico.
Miſelle doctor, ov tibi ſit obſcœeno,
Tuuinq; nomen thita ſectilis ſignet.
ciem quodammodo repræſentet. ³ am neſcio, an debeamus Iſidoro credere, qui primo Epp
mologia rum libro ſcribit ita militari more ſolere fieri, ut cæſi e, ſalui r ſignarentur.Certe de
hoc ſigno r ſit mentio etiam in Apocalypſi, quæ beati loannis euangeliſtæ nomine legitur
Sed uero ſimilius, quod ſcribit Aſconius Pædianus olim, in iudicijs ſortes, quæ mittebantut
murijand iplicein notam habere ſolere. Ac o quidem damnationis fuiſſe ſymbolumr 46b
olutionis, A amp iationis, id eſt: quoties ſignificabant ſibi 7 d 0 — ic ibi par ere, ac denuo
cauſam agi oportere. b 4 um alnuenlnere. b
Sunt qui hoc ad figuram Græcanicæ literæ referant, quod ea cordis humani tranſfuii ſpe
Stellis ſignare, obelo notare. XII
2. AOA ⸗-⸗„„.
sTs Tahde 4 aas rdeusr⸗Daeid eſt: Stellis notare. Euſtathius in quintũ Odyſſer admonet dictum de his, qui longam ac deſertam uian ut neceſlum
habeant regionum ſitum, ſtell 8 nfam vetagunradenu 5
lADd arum obſeruatione ſig ſ metaphola à nauigantibus, qui cum eouſc Ei ſun Me ſignare. Ductam autem eſſe metaph 1 uig⸗ 3 uſq; prouecti ſunt à terra, ut iam cœlum undiq;,& undiq; pon
8 allo,
Juotum can
HAcloubs atri phœnicas(f Rlauido pie
(um lOcei stella micat co CetiorctC Uiippe breu:
Sidonlanqhte
Et Aratu-
Wena minoue
Ittera Sdo ldemi
NTali dicta dab
Nöquam amitt
V Cuncka notat!
Conli lirce rd ac zund iſthas doofy 1er,3u Gi8. 1 gficer
,. dih duuahig
ſequidemn na
Kecknitillag.
backs ſerdc lpeckans ur letda uſch Anunquam( dde dSfo⸗ 5 drgenäs rem, dükm multo. nciantur gui

ertere conklin
i; tidi cöcedo ga teat. Tranlutna calario,Inſum: d calculoswat la: Hoc quidé d drum&raccepmi tParuum, upoel antis, omnipeculi ſiliumq. Ciccodlt lecimus ntronhii Plinianis:Mlopn aq; patte clcuoi nenti adiungrs. ahere calculum 7
0.
1 1 6 · humani niih credere qupuln
r ſgnareniu di gelllte nominie
ortes qur 3* . olm 8 fuiſſe ſymb 1
Jhuc lqqueronie
—
— — 4
1
ius in quint unt, adeo uth autem elle m undli, A & Helicco
=
9 83
— —— ——
— — —
—
6
Hic louis altrices Helice, Cynoſuraàq; fulgent.
—
CHILIADIS PRTMAE CENTVRIA Vv 18; 2—etvo018: 4“ 1 Odaud Nnaοισσσναμνρ rr N, A?S,
⁊ Ub— rH AInLD.&AIuH„/ℳ ddHeg d-Xi
F' 9 AAI xuᷣ‿εαοένν·α A Nο&)ivp.
T5 νραι o,νπε ισνανοον, ινιοωσιmᷣμάσσαάνG.. 2.&ν
SX 8 u.a3 EK1OS.acd dign.
4 noN ꝗ&νιον μeά AXIuN 7r ν½ Ʒεε vunroo,
8 3 4 H⁴&eαιέ μεφνι έ ι³ v‿τνσιν νεεi
4 1 neor ννν τάασσνπηεεερρερ α ςᷣƷέοκάννμάyf ,.„—.. X X o 1dvITT vNoird.
Quorum carmium interpretationem adſcribam ex Germanici Cæſaris interpretatione
Dat Graijs Helice curſus maioribus aſtris.
Phoœnicas Cynoſura regit, ſed candida tota. Et liquido ſplendore Helice nitet. haud prius ulla
Cum ſol Oceano fulgentia condidit ora, Stella micat cœlo, ſeptem qua Creſia flammis.
Certior eſt Cynoſura tamen ſulcantibus æquor, Q uippe breuis totam fido ſe cardine uertit, Sidoniamq́; ratem nunquam ſpectata fefellit.
Et Aratum imitatus Oiuidius, libro de triſtibus quarto:
4
4
Altera Sidonias, utraq; ſicca rateis. ldem indicat Vergilius in quinto, de Palinuro loquens:
Magna, minorq́; feræ, quarum regis altera Gralas,
Talia dicta dabat, clauuinq; affixiis,& hærens, 1 Nũquam amittebat, oculosq; ſub aſtra tenebat. Idem alibi: Cuncta notat tacito labentia ſydera ccelo. e
Conſimiliter Homerus cum alias, tum Odyſſeæ libro quintoꝛ
Ad ras d T Mic!Jcee NvNEONTG
† 8₰ C 4 H A¶0.⁶—ε d VO/ dr HNO.οεσσιν ν1*, „ A ⸗ 4 5 Mdd ν εέσοοιέμυντι, 5 Opra Socrleo, b
27 9 3 4. 4 A Fxrovd, N EGAM, eiXANT KMXL8p,
4„ 2- 5 HJ u Spsqer ν ενιενναι sονe
9 ¾& ℳlμαοο S Aoer0 Ʒαεασοσχ id eſt:
llie quidem nauim arte regens, clauo aſſidet hærens,
Nec ſinit Illapſo torpeſcere lumina ſomno.
Pleiadas, ſeròq; recondentem ora Booten
Suſpectans, urſainq; alio cognomine plauſtrum,
Quæ fixa uſq; loco ſe circumflectit eodem,
Et nunquam Oceani liquidis aſpergitur undis. Vnde&sε,εοσ κικιναι qπι d, uidétur ij, qui notulis quibuſdam,& coniecturis arte de/ prehenſis, rem alioqui perueſtigatu difficilem inquirunt, aut aſſequuntur: aut qui ſignis qui buſdam multo ante colligunt, quid ſit euenturum. Poſtea deflexum eſt, ut ſtellas prænota/ re dicantur, qui quippiam uelut animaduertendum inſigniunt. Cui diuerſum?αιαν, id eſt:ueru prænotato qual iugulare, ãc damnarée. Tranſlatum ab Ariſtarcho, qui Homeri car mina in corpus redegit, atq; in libros digeſſit, uerſus nothos, hoc eſt, adulterinos,& ſubditi/ tios, quæ non uiderentur ſapere uenam illam Homericam, de⁴αυιαό, id eſt:minutis ueru,
bus prænotatis damnans. Contra, qui uiderentur inſignes, ac genuini, aεεπιισσαοοαιε, id eſt: ſtel,-
lulis illuſtrans. Quem morem ſecutus eſt& Origenes,& diuus Hieronymus in literis diui/
SN,... 1 2— 344 74 14 nis. Quin hoc ipſum Ariſtarchi cognomen in prouerbium abijt, quod ijs eum dãnandi no tulis, probandid; morem excogitarit. M. Tullius Attico: Totum hunc locum, quem in ari/
tocratia, ego uarie meis orationibus, quarum tu Ariſtarchus es ſoleo pingere, de flamma, de ferro, noſti illas Auuo Jou, Ualde grauiter pertexuit. Atticum uocat ſuarum orationum Ariſtarchum id eſt, cenſorem,& emendatorè, quod illi mos fuerit, ſi quæ parum probaſſet ———“ 0 4 in ſcriptis

1*— öL“ 1
“ 8 1 —“—— ——
orationis, cultum dicunt.
DBS. ERAESMI ROTEROD. ADAGIORVM
in ſcriptis Ciceronis, ea ceris rubris nc tare. Quod auſchem allbs dedlarot ſdam M. Tullics libro ad Atticum decimoſexto: Quæ mhilli 1 Orerta nr bfert alter open A As enim tun miniatulas illas extimeſcebam. lIdem ad Dolobellam: rofert— LeHinor. uobus nerſian lis expenſum. Alter Ariſtarchus hos bHeni e. Ego nce 4 cn antichuuus iudicatunu ſum. Item M. Varro de lingua Latina Ariſtarchos Ppe a 2 e Lwamnadſeos a del bris iudicant. Et Horatius: Fiet Ariſtarchus, id ihcalticaone eXPeoOr Alleru ſcripti Etd uus lletrlyde ſubi hae quem piam, ſui temporis Ariſtarchum uocat, quod arbitrio ſ aliae alia probaret. b Alla danae ap Notari ungui,& ſimilia. Lyrn Ad eandem formam pertinent hæc quoq;: Notare ungui, quod ſoleat ungui ſignum u poni, ubi quid parum placet. Horatius dixit: Tranii uer0 calamo ſignum app onere proch quod eſt damnare. In eundem ſenſum, cenloria uugala⸗leglt identidem apud diuum He ronymum, pro ca ſtigandi, notandic; autoricate. Item apud Quir tilia num libro inſtitutio num primo: Qua quidem ita ſunt ſeuere uſi ueteres grammatici, ut non uerſus modo cn ſoria quadam uirgula notare. Acenſoribus Romanis Tra damsorun partes erant 1 tare, ſi quid in moribus ciuitatis dignum emendatione iudicaſſent, ac mulctam dicere. hh
16 4
dem pertinent ſpongia lima, cœlum, quæ in emendarionis prouerbium abierunt. Spongi deletur, quod non pſacet. Lima detrahitur, atq; expolitur, quod redundat, quodq́; incuſi
eſt. Cœlo deformatur item, ac fingitur id, quod eſt rudius. Proinde in ſpongiam incubuiſt
dixit Auguſtus Aiacem ſuum, quem deleuerat. Et elimata dicuntur expolita. Et ſculptunm
b Stilum uerterrer. Ln
Stilum uertere, eſt mutare quod ſcripſeris. Horatius in ſermonibus: b Sæpe ſtilum uertas... 4 Antiquitus in tabellis ceratis ſcriptitabant ſtilo graphiario, cuius altera parte nimirum acu ta per æquor cereũ ducta, literas exarabant, altera lariore, rurſum obliterabant, quod exanl ſent. Hieronymus aduerſus Rufinũ: Quãdiu nõ renuebam laudarionẽ tuam, ſequebatioint magiſtrum, fratrem& collegam uocabas,& catholicum in omnibus fatebaris. Poſic; uen non agnoui laudes tuas,& me indignũ tanti uiri præconio iudicaui, uertis ſtilum& omni laudata prius, uituperas, de eodem ore& dulce proferens,& amarũ. Hieronymus imitatus eſt Ciceronem ꝗ uerrinarum actionũ quarta ſcribit hunc in modum: T'imuit aliquando commotus eſt: uertit ſtilum in tabulis ſuis, quo facto cauſam q́; omnem euertit ſuam: lnu nitut& ſtilum infigere,& ſtilo appetere, pro eo, quod eſt ſcriptis inſectari, atq; inuehi-
2 3 Omne tulit punctum.Omnium calculis. 1
Omne tulit punctum,& cunctorum calculis, legimus pro eo, quod eſt omnium ſentẽtia & comprobatione. Quorum prius tranſlacum eſt à conluetudine comitiorum, ubi tabeln circumferri conſueuit, in qua puncto appoſito ſigniſicabant, cui candidatorum ſuffragaren tur. Poſterius à iudiciorum ſortibus, de quibus paulo ſuperius meminimus. Horatius: Omne tulit punctum, qui miſcuit utile dulid. Nam qui iucunda modo ſcribunt, ijs duntaxat placent, qui uoluptatem appetunt. Conta qui utilia, ab ijs tantum probantur, quibus utilitas quæritur. At qui uoluptatem cum utilts te coniunxit, is omnium ſuffragio laudabitur. Tder rin epiſtolis: Diſcedo Alcæus puncto illius.iile meo quis? Qußss, niſt Callimachus..
tem in Epigrammate Choliambico, quod refertur à Porphyrione: Ciconiarum Rufus iſte conditor, ö b Hic eſt duobus elegantior Plancis. Suffragiorum puncta non tulit ſeptem. b Ariſtides in Themiſtocle.* Xoi †½αρ ανeνꝙνν, id eſt qui eſt communis Græcorum caleu⸗ lus, dixit, ꝓro eo, quod erat totius Græciæ conſenſus. Cicero libro Tuſculanarum quæſiio num ſecundo: Quæ flamma eſt, per quam non cucurrerunt, qui hæc olim punctis ſingulb Pli ebaneedf autem de mãgiſtratibus, quæ ſingulorum ciuium ſuffragijs mandabatar
Apuleius aſini lui libro ſexto: Certe calculd cunctorum„utcunq; mors ei fuerat deſtinan,
id eſt omnium ſuffragijs, ſententiſsq;.
me
rriunt accerl rias medha int rionaliom uern ba Ventorum
his cotus l chue auſter a
ſoteles libto d
endem haben
emin cauſalt. ritoteles in weodem tem ſoper teram
pita tt utm merat,qui a
igeimaquinta
rre relet alius camſpirareab
meſſe aditio
litacg teri tſereſexu ad imc ducem, rmcẽgiſle⸗ daggeres cin ues pelunc: tradagium
kumrntu
ih dunag deio giti
doſcemind
Niäprltics.N

ddundht, guchzt ein pongtmins
ir expolita et ln
1 bus:
ltera pattenininn bliterabant wla rionẽ tuam ſegutn us fatebati- 1 li, Uertis ſtlumèe ũ. Hieronymubi Im: Timuttaliunt nem euetitiun ſectari axqinudi
comitiorum ih ndidatorun ſila ninimus oad
* *
allicit ad ſele, itidem ut cæcias nubes.
CSCHILIADIS PRIMAE CENTVRIA V 165 Cumanſſero apiuht.
XI
0 1&1ᷣuοui d u‿αεοαd eſt: Sero ſentiunt Cumani. Id adagium refertur à Strabone
Geographiæ libro decimotertio: putatq́; eos uulgo male audiſſè, tanq́; ſtupidos, at; inſul/
ſos, ob hanc cauſam, quod ducentis annis portus uectigalia exegerint, hoc nomine, ut urbẽ adificarent, quæ dare tamen non deſierunt, cum iam urbs eſſet extructa. Adijcit& aliam fa
bulam, Cumanos publica pecunia mutuo accepta, porticus conſtruxiſſe: deinde cum pe- .. ⸗—.. ⁸ 8 3 2 3... 3
cuniam eam ad diem præſcriptũ non reddidiſſent, à deambulatione fuiſſe prohibitos. Ali-
quanto poſt cum ingens eſſet pluuia, creditores ludibrij cauſa, præconem milſiſſe, qui publi
carent ædictum, uti Cumani porticus ſubirent. Atq; ita uoce præconis admonitos ſubijſſe, inde natũ adagium, ſero ſapere Cumanos, qui non niſi moniti ſenſerint defugiendam eſſè
pluuiam. Simillimum illi: Sero ſapiunt Phryges. Nihil enim uetat, quo minus dicatur& in illos, qui non niſi ſuo malo docti, parent recte monentibus. b
ANala attrahens ad ſeſè, ut Cæcias nubes. LXII „ 7 b61ͤ„ C 7 1Aeſ./ lA A 1
xa³ ε&*εν̈ ε&μαανέιννμε εηπσαάς ερ⁵σ‿ id eſt: Sic mala ſibijpſi, ut Cæcias nubem attrahens.
Verſus eſt ſenarius, prouerbio celebratus in eos, qui ſibijpſis litium, ac negèòciorum materiã
pariunt, accerſuntq́; Ducta ſimilitudine ab eius uenti natura, cut nomen cæcias, quem Pli⸗
nius media inter aquilonem& exortum regione flare ſcribit,& unum cõtra aliorum ſeptẽ trionalium uentorum naturam, nubes non pellere, ſed attrahere. Quin ipſius adſcribã uer/
ba. Ventorum, inquit, etiam frigidiſſimi ſunt, quos à ſeptentrione diximus ſpirare. V icinus
his corus. Hi ́ reliquos compeſcunt,& imbres abigunt. Humidi auſter& aphricus& præ/- cipue auſter ltaliæ. Narrant& in Ponto cæciam in ſe trahere nubes. Hactenus Plinius. Ari
ſtoteles libro de mundo putat cæciam, circa ortus æſtiuos flaré, additq́; hunc à nonnullis
eundemhaberi cum illo, quem alij Ssασαων nominãt, flatq́; proximus Argeſtæ. Quid au-
tem in cauſa ſit, ut hic uentus nubes non more reliquorum à ſe propellat, ſed ad ſeſe uocet,
Ariſtoteles in Meteorologicis conatur oſtẽdere. V el quod alius, inquit, uentus refſet aduer
ſus, eodem tempore: uel quod hic è ſublimi cœli parte ſpirans, puta orientali, non tranſuer/
ſus,per terram feratur, ſed recuruata linea, propter reflexum, unde exortus eſt, eò recurrit. Atq; ita ſit, ut nubes ad ſeſe cogat. Vnde idem in libro de mundo, cæciam inter eos uentos numerat, qui&xνοαασιρι νι, d eſt, reſupinati flatus uocantur. In problematis autem ſectione
uigeſimaquinta, duas huiuſce rei cauſas reddit. Aiteram hanc eſſe putat, quod eodem tem⸗ pore reſſet alius uentus cæciæ contrarius. Altera non diſſonat ab ijs, quæ retuli: nempe cæ- ciam ſpirare ab eminentiore cœli regione, nimirum ab ea, quæ uergit ad orientem. hanc au tem eſſe æditiorem, quàm occiduam, colligit ex magnitudine,& altitudine maris occiden, talis. Itaq; fieri, ut cæcias occiduam regionem aduerſus inuadens, nubes cõtrahat, easq́; ſuo in ſe reflexu ad ſe trahat. Huius rei mentionem facit& Plutarchus in uita Sertorij, ſcribens hunc ducem, animnaduerſa cæciæ natura, qui tum fortè flabat, Cacitanos hoſtes ad deditio, nem coẽgiſſe ad hunc modum. E regione ſpeluncarum, in quibus illi ſe continebant obie/ cit aggeres cinericios. Quibus incurſatione equitum concitatis, cæcias tantum pulueris in Hauces ſpeluncarum deuexit, ut cum ferre non poſſent, ſeſe Sertorio in manus darent. Re,
lertur adagium ad Aulo Gellio, libro ſecundo, capite uigeſimoſecundo, idq́; ex Ariſtotele, 1 u Refertur& à Theophraſto, libro de natura uentorum. Sed ab hoc atque item ab Ariſtote uoluptatemq je refertur, ut uideatur etiam in bonam partem dici poſſe. Ait enim AXeν ερς μκυιννmoαυοεν are 5 ua⁴,ας νέρρν. id eſt: Attrahens ad ſeſe diuitias, ut cæcias nubes. Plutarchus in com-⸗ mnentario, cui titulus, quo pacto quis poſſit ab inimicis iunari. d ιεος νέρσ. ou voc G d.ᷣσσ̈ ε † ⁸ν ᷣᷣ eλμϑναν ας Xον⁴ονας, id eſt: Quemadmodum enim cæcias nu bes itidem improba uita, probra ad ſeſe attrahit. Vſurpat idem in bonam partem in præce/ ptis politicis. Vnde de re quauis dici poſſe uidetur in utramlibet partem. Vt hic ad ſeſe eru ditorum hominum gregem attrahit, perinde ut cæcias nubes. Hic undique pecunias attra⸗
hit ad ſeſe, quemadmodum cæcias nubes. Hunc omnes bonaæ felicitates non aliter ſequun/ tur, quàm cæciam nubes. Nuſquam abſunt iurgia, ubicunque hic adeſt. neq; enim ſecus ad
ſele lites attrahit, quàm cæcias nubes. Conſimiliter ad rem referri poteſt. Res eſt tum ultuo- ſa ambitio, quippeè inuidiam, ſimultatem, profuſionem atq; id genus alia incommoda, non aliter attrahit ad ſeſe, quam cæcias nubes. Modeſtia cunctorum hominum beneuolentiam
6 4
Oleum

BRASMI ROTEROD: ADRAGIORVN Oleum in auricula ferire. Oleum in auricula cenern apud Mattialem. Quo loco mihi 8 Aürhei intemtes n mitius Chalderinus, uir alioqui probe doctus. Nam Posta taxate. icletur hominem rigich aen aure id quod etiam Græci notãt, aò qug Exo,&yri 7 au 8 öu ENp, id eſt:ſublimen ſupinaq; aure, id quo Carmen Martialis eſt huiuſmodi: & ſupinam aurem habens. Carmen N Aitia 1e e b Narratur Auiddaan vehe dixiſſe vtaud e, eum dixit in auricula.. d Nts onte leaen ſcripſit— ate Al nfiuſ ofenciuntur cſ nõitẽ Quin ſi fortè aqua in aurem inciderit, oleo intulo me Mt. um 19 rica tacta aute aqu deduit. Proinde& urinatores oleum auribus inſtillare on lueuerun 8* minus aqua k dantur.Ainc itaq; uidetur natum adagium, nempe à geſtu Sbam da dus eſt aliquid liqu ris infuſum quod ne effluat, aurem ſupinant, quaſi auecfaujtedae faltidientes— tamen negauerim poſſe referri ad aſſehuasoter un velu Dtun 5 autem in lllant dum 1 cunda loquuntur—— diuer um eltüluc Perſtamum Auriculas teneras mordaci rader„.— 1. 4.,1, 1 ſlieantsnenae bit& illud euangelicum, de uenditoribus olei. Verum cui placet hic ſa ſus poſterior, in auriculam accuſandi caſu legat oportet. Quod quoniam& prouerbij ſ ciem præ ſe gerit,& uulgo iactatum Martialis indicat, non exiſtimaui prætereundum. Quid ſi cœlum ruat. XIIII TI⁸ Su5uεε 2νεισονd eſt: Quid ſi cœlum ruate Ironia prouerbialis in eos, qui tutiſlimi etiam in rebus, ridicule timent. Hoc unde manarit, Ariſtoteles indicat, libro srà 1à9r æn quinto, ſcribens priſcis illis,& rudibus mortalibus perſuaſum fuiſſe, cœlum hoc quod uidebant imminere., Atlanticis humeris ſuſtineri. Quod ſi ille ſe ſubduxiſſet, fore ut elud mi in terram decideret. Idq́; non ſolum poëẽtarum figmentis fuiſſe proditum, uerumetim
tat Phenacem quendam, qui metuerit, ne luna decideret in terram, quiq commiſeratu 1 uicem eorum, qui lunæ forent ſubiecti, cuiuſmodi ſunt Aethiopes ac Taprobaniſſ tn tum pondus in eos rueret: idem ueritus de terra, cœlõòque, niſi columnis Atlanticis fulcit tur. Theognis:
1 3 7 3 4» 4 1 8 ⁴t iπσπτα σησοινπμειας uαeν⁵⁸⁸ς uε ο ε εS—
xXd‿ν‿„XrCcn QSA⁴σσνσσσηᷣαιQᷣOχ⁄χhεέσeꝝ 1 id eſt:
Deinde meo uaſtus capiti illabatur Olympus
Ferreus, antiqui, quod metuere urti. Terentius, 1 εευπνν¶mFιꝛιειυνςω μιρν Quid ſi redeo ad illos, qui aiunt: Quid, ſi nunc cœlũ tuat Alluſit huc Horatius in Odis: Si fractus illabatur orbis lmpauidum ferient ruinæ. Vmbram ſuam metuere. LV Td&νπ QαQεμeα¶mðSoſcat, id eſt: Suam ipſius umbram metuere, dicuntur, qui pueriſiterum pidant, ubi nihil omnino ſit periculi. Tranſſatum uel ab his, qui fortè cõſpecta corporis ſu umbra, ſubito expaueſcunt. Vel à melãcholicis quibuſdam, qui autore Ariſtotele, propte oculorum imbecillos ſpiritus in aẽre proximo, ueluti ſuam quandam imaginem contẽphm tes, arbitratur ſeſe ſuos uidere manes. Socrates in Phædone Platonis: Tu uero tuam, quen admodum dici ſolet, metuens umbram, id eſt: tibijpſi diffiſus. Qu. ad Ciceronem de conſ latu petendo: Alter uero, quo, dij boni, ſplendore eſt. Primum nobilitate eadem, qua Catii na. Num maiore? Non: ſed uirtute. Quamobrem qui manium umbram ſuam metuitt negliges quidem. Plutarchus Sympoſiacorum problematum, decade ſeptima.⁊*⁴ ouh aautaer zdua Ouaea vap KeuSäs 91u3 4068 d081andeſt Dui unnbre nomen giat, ac moleſte ferat, is uere umbram uidebitur formidare. Agit autem de umbris, uocals- qui non ipſi uocati à conuiuatore, ſed uocatum ſequentes adeunt conuiuium. p Vel muſcas metuit præteruolitantes. LXVI Lnenrrnele uiderur hherbolequam rekert Arilotelerſeptimo de epuberde tes metuat id èſt 5 6 Allag, id eſt: Qui muſcas, inquiens, etiam præ 4... ta 1
quamuis friuola de cauſa. Idem ſimilem quandam commemorat in ſu,
nium tendim bhuut el
fünnn le
lcatiProuer malum alch ſteegecinlen phorret Wim atyakter huic Bonus animus
n n AuAa godparum he
ioheſtt quad à phyſicis nonnullis adſrmatum. Plutarchus in libello de facie quæ apparet in orbe lunæd
1areaon e Kchiquicq; i douod aiuntii
xero Wartis
ſertris onusn
bale bibi
Mae ohlnh,
sperinde ut
torumellen tum locutus, wrintelligens uins qloc
prodidit lo
Konluetudin tüone cui titu
Itmna Sparti oatus in Oe cts doceri- Atar uitxo ſesfätatio

*
Ferum cui pbet
oniam d donrrij aui præteteande
h.. alis in eos, uitul icat lidro st,
fuiſſe cxlunde.
bduxillt pau
proditum len
Rapparetinohn n, quiq; commitat es, ac Taptobi
lumnis Atamiäit
Quid,mmcain
l
rtè cöſpechoipn
tore Aritbt, 0-
CHILIRDIS PRIMAE CENTVRIA V 147 ralium ſeptimo, loquens de ijs, qui uſq;adeo natura ſunt timidi, ut etiam ſiſorex obſtrepat,
protinus expaueſcant. b Funem abrumpere nimium tendendo. LXNVII AMroꝭςενιννeε Teνε,εανο ᷓοdqSQ mdop, id eſt: Abrumpetur tenſus funiculus. In eos dici ſolitum qui dum extrema experiuntur, alienant à ſe eos, cum quibus agunt,& uniuerſæ rei iacturam faciunt, dum plus ſatis attenti ſunt ad lucrum. Lucianus in dialogo quodam, ma trem lenam facit obiurgantem filiam, quod amatorem in conuiuio nimis peruicaciter con tempſerit, periculum autem eſſe, ne præter modum exacerbatus, atq; irritatus iuuenis amo/- tem pariter& commodum alid conuertat. nai oa, inquit, u³ rà ali asodiau arnseia,- Acyruomννασσαν τϋ εomεQͥ⁰(op, id eſt: Ac uide, ne iuxta prouerbium, abrumpamus dum ni/
wi mium tendimus funiculum. Pindarus apud Plutarchum, εαν μvν έ ε Sαρρόορν έi
eανσυν id eſt: Atque intolerabilium curarum funiculum ſoluenti. Quanquã hoc ab ada/ giõ non nihil eſt diuerſum, magisq́; congruit cum illo, quod eſt apud Senecam in epiſto/ 5 ad Luciflium, de explicanda catena negociorum, atq; adeo abrumpenda, ſi nequeat ex/
plicari. Prouerbium generaliter trahi poterit, ad quemlibet conatum immodicum,& ob id
in malum aliquod erumpentem. Huic finitimum eſt illud Hebræorum, haudquaquam in/ ſcite,neq; inuenuſte dictum prouerbium, qui nimium emungit fortiter, elicit anguinẽ. Nec abhorret Mimus ille Publianus: PTuror ſt læſa ſæpius patientia. S Atg; alter huic conſimilis, eiuſdem, opinor, etiamſi Senecæ nomine fertur: Bonus animus læſus, grauius multo iraſcitur. 1.SA, b 5 Fa uüb&⁴α⁵ι⁵ναασ νμνηνςέεεi,id eſt: In matellà immeiere. Cum ſordide tractantur, aut ad munus alt
quod parum honeſtum adhibentur ij, qui non indigni uideantur, utpote ipſi ſordidi, atque inhoneſti, quaſiq́; ad contumelias ferendas facti. Lucianus de mercede ſeruientibus. 2ue&
0 39 3udi deud d⁵ℳotep S, Or&KvO TSH Sai Soep de Tid daid αάσρ Qσodνν, id eſt: Itaq; nec hi quicq́; indignum aut acerbum patiantur, neq; illi eos cõtumelijs afficere uideantur, K quod aiunt, in matellam immingant. Siquidem ad hunc uſum quaſi naſcitur matella. Ex duerſo Martialis Baſſum quẽdam ioco taxat, qui in aureũ uas incacaret, cũ uitro biberet. Ventris onus miſero, nec te pudet excipis auro
Baſſe, bibis uitro, carius ergo cacas.
. Riluslonicus. LXIN rNa, id eſt: Riſus Ionicus. In molles& uoluptarios dicitur. Nam lIonum molli/ cies perinde ut Sybaritarum faſtus, in prouerbium abijt, quod alteri Græcorum, alteri bar⸗ harorum eſſent luxurioſiſſimi. Athenæus libro dipnoſophiſtarum duodecimo de luxu Io/
num locutus, ait extare parœmiam auream, quæ mores eius gentis teſtificetur, hanc, ut opi/
not, intelligens. Idem libro decimoquarto docet ſaltationis genus olim fuiſſe faſciuum ac
petulans, quod Ionicum diceretur. Valerius Maximus libro rerum memorabilium ſecun,
do, prodidit lonas primos ungenti, coronaruimnque in conuiuio dandarum,& ſecundæ mẽ r conſuetudinem haud parua luxuriæ irritamenta, repperiſſe. Tyrius Maximus in diſſer/ tatlone, cui titulus, quis ſit philoſophiæ finis. Crotoniates, inquit, olympicum oleaſtrum adamat, Spartiates armaturam, uenationes Cretenſis, luxum Sybarites, lIon choros. Hinc
Horatius in Odi;:
Motus doceri gaudet lIonicos,
nauieegehehghae“ laſciuas ſaltationes,& parum decor as geſticulationes ſignificãs. Vnde ʒ apud Ariſtopha/
nem oudi, pro eo, quod eſt,&ερααο, id eſt: molliter ac delicate.. Kils Megaricus. 2. L-AE riXoG 1ναμενε, id eſt: Riſus Megaricus, in eos dicendum, qui parum tempeſtiue iocan/⸗ tur, quiq́; quod uetat Quintilianus, malunt aliquoties amicum q́; dictum perdere. Aut quo rum artes iam in contemptum hſenant ſirccelonernalorum artificum obſcuratæ. N eque male quadrabit in ſenes, qui ætate aliena, luſus quoſdam indecoros, ac uoluptateis iuueni⸗
les turpiter conſectantur. Nam lonica comoœdia uiguit ad tempus. Deinde in cõtemptum
nenit ieriab Athenienſibus. De riſu intempeſtiuo celebratur& hic ſenariuus 1eer IEr2 4 8 K ze, dt Tn ae. r Nonin

16 8 DES. ERASMI ROTERODAMI ADAGIORVM Non in loco ridere pergraue eſt malum. 2 KRil Chius„„ LXxI re id eſt Riſus Chius, de molli laſciuõc luſiu- Quandoquidem& Chiorumma res taxauit uetus comœdia. Adagium commemoratur à Diogeniano.. Quicquid in buccam uenertitt. ILXXI Quicquid in buccam denert. Duotie libere quoſpiam, ac tuto loqui ſgniſicamus inc umpecte./& quicquid forte fortuna in animum inciderit. Quemacimocſ apudficos am culos facere ſolemus, apud quos impune quiduis nugamur, atq; effutimus. M. Tullius a Nttie um libro decimoquarto: Aut ſi nilil erit, quod in buccam uenerit, ſcribes. ldem lia duodecimo:Quid cum coram ſumus,& garrimus quicquid tnr buccã uenit. Recte torque bitur cx in eos qui temere, atq; inconſiderate loquuntur, perinde quaſi ſermo iſls non in ctore dneatar Kain faucibus. ö—]ͤ“ Q uicquid in linguam uenerit.
LXxIU
1 Huic planè g 1 lurp cianus bello de ratione conſcri di hiſtoriam.:*εναα ο⁸ u) ArM.ꝓνετ⁶εεσ5, ep EAανμεε,νιοα wXd a de, id eſtcd miniſcentes, affingentesq́;, quicquid uerbi temere in linguam ut aiunt, uenerit. Platodi ctum hoc libro de rep.octauo citat ex Aeſchylo Tragico poẽta.Vſurpauit& Athenaus bro dipnoſophiſtarum quinto,„ p drror εε, ÖFinsp k nAiap„N5en di id eſt:luxta poẽtam qui dixit, quicquid temere in linguam uenerit. Hoc uelut interprean ſſocrates in oratione panathenaica. â*ααισ⁶α έν εmεο‿ν †εερινα ω½ 1n3 K ofß dde,nei Xifloin dp vx& Ae„oid eſt: Similis uidebor qui temere& arrogaàter, ac futiliter, quicquid in m
tem uenerit loquuntur.
Momo ſatiſfacere,& ſimilia. LXXIII & ud ενεσανακ‚/d eſt: Xlomo ſatiffacere. Prouerbialis eſt hyperbole. Heſiodus in The ogonia,& Momi cuiuſdam meminit, quem ait: Nocte matre, Somno patre progenttum f uic deo mos eſt, ipſum quidem nihil operis ædere, ſed aliorum deorũ opera curiolis oca,
lis contemplari,& ſi quid eſt omiſſum, aut perperam factum, id ſumma cum libertate cupè re. Nam να ,tæce reprehenſionem ſonat. Ariſtoteles de partibus animaliũ, libro tai
tio meminit huius, qui naturam incuſarit, quod bobus cornua in capite, ac non in armu’po tius addiderit, uidelicet, quo uehementius poſſint ferire. Ad quod alluſiſſe uidetur Luüch nus, cum in ſecundo uerarum narrationum libro, ſcribit ſe uidiſſe boues quoſdam, uibus cornua ineſſent, non in fronte quemadmodũ reliquis, ſed ſub oculis. Idq; ita uiſum e eMo mo. Huius idem Lucianus cum alijs compluribus locis meminit, tum in Dialogo de hare ſbus, huiuſmodi quandam de eo fabulam refert, Mineruam, Neptunum,& Vulcanumdi principatu artiſicij inter ſe contendiſſe. Et ut quiſq; artis ſuæ præcipuum aliquod ſpecimen æderet, Neptunum taurum quendam finxiiſſe, Mineruam domum excogitaſſe, Vulcanum hominem compoſuiſſe. Momus delectus arbiter certaminis,& artis expenſor- llle inſpech uniuſcuiuſq; opere præter alia, quæ in reliquorum operibus reprehendit, illud potiſſimun in hominis opificio notauit, quod artifex non in pectore feneſtras, aut hoſtiola quædã al- didiſſet, quo perſpici poſſet quid in corde lateret, quod illi ſpecuoſum alioqui multisq te ceſſibus ſinuoſum Erkiſſet. Cuius fabulæ mentionem facit& Plato. Philoſttatus in epiu la quadam ad uxorem, de Momo ſcribit in hanc fermè ſententiam. Hunc in Venere nill alioqui, quod reprehenderet inueniſſe, niſi quod ſandalium illius calumniabatur, ut ſtiduj lum, nimisq́;ʒ loquax, ac ſtrepitu moleſtum. Quod ſi Venus citra ſandalium incellillet in t emmerlt à matt tota nadaiullam omnino anlamn caxpendi omus inuenifet i — tatha ſit uiilior 2* arr uTndlaenn— ſeio, un ullus alius e maxima poeticorun a b da ſalutaribus ante Bhbnts Hicigit M. zu Sclaſs Aomio ſoläm Mierenaahe N cumn Platc de ae hewmieſle noen e nescef e n dieme dden reprehendi. Vel cum Vue 4 lanicat lun elle eluſnoc Lut nea Aomad demean ſi Momus ipſe uuclcatrurekſer.Ve m(cenn Irdicium. nevar ſe dubitast aae u me maxime hortaris,& quod plu& Cum Cicero ſcribit ad Atticum, libro quinto. e aris,& quod pluris eſt, ́; omnia, in quo laboras, ut etiã Ligurino
4 1s„ 8 6 ſatiſfaciam, moriar, ii quicquam fieri poterit elegantius. Ergo prouerbij ſpeciem habeban . oma
ermanum eſt illud, quod uſu pat Lucianus in libello de ratione conſerba
onll annes idger eis uin vio⸗ fepl thendere gunt cli ire facle ruiter ome guvslſcupli⸗ nanito:N uius animu femina lbidi em ipſa pent tnere qucqt.2 reter modun flr Deuebe Verum de hb
(uiKuſtra vom pralcie ſas liro decin ieoochhtsch, h un 159 Terræ loquens Kcdhice nall (onkne elt lli
Ftapud Q bboperis ing Kufinä. Satim iim impegin mom llidunt. hNauim in ulnepocio iat
bwiam accom
Hluic proni
geſlur, ſtati
(xindecore. eltatim,z
äotir ſtam
dlucllium yeodum
mineelt aprouinciam. tſ ite Ralathr adag cluiechoat tütdang hoc
9 .uſap id
b dadadl

dc tutlütngunit
8 5
ln perbole N omno patre non deorüopencui umma cum lbernae artibus animallä ie capite acnonitm d allufie ucent boues Duin 1lis.ldq;ita uiim tumin Dieg ptunum Vülen ipuum Jiguwin m excogtalleſin rtis expenbelle tn ehendtt iludpodi- s aut holtol dai
uerbij p ccle 0
longũ iter ſis iturus, iam laſſum eſſe te,
CHILIADIS PRIMAE CENTVRIA v. 149
omnes id genus formulæ. Haud dubitem tecum uel Momo iudice decertare. Inculpatior eſt eius uiri uita, quam ut uel Momus ipſe poſſit carpere Hanc faciem ne Momus quidem poſſit reprehendere. Nec Momũ iudicem recuſarim. Hæc uel Momo ipſi ſatiſfaciant. Et ſi quæ fingi poſſunt conſimiles. Ad hanc formam pertinet illud Ouidianum de forma Adonidis: Laudaret faciem liuor quogpg.... Breuiter omnes id genus hyperbolæ prouerbij faciem obtinent, ueluti Terentianũ illud: Ipſa
Salus ſi cupiat, ſeruare domum hanc non poſſit. De familia deplorata. Item de loco uehemen
ter munito: Hanc arcem ne Mars quidẽ ipſe expugnarit. De homine præfracto, ac pertinaci: luius animũ ne Vertumnus quidem ipſe uerterit. De fœmina ſupra modum uirota: Huius ſœminæ libidinem, ne Priapus quidem ipſe ſatiarit. De re neutiq́; probabili, iſtud ne Pithò qui
dem ipſa perſuaſerit. De re tacitu difficili: Hoc ne Harpocrates quidẽ ipſe, aut Angerona con-
tinere queat. In tantò rerum ſtrepitu, ne Somnus quidem ipſe, ſomnum ceperit. De homine ræter modum ſuſpicaci& diffidenti: Iſte ne Fidei quidem ipli, fidem habeat. Hic uel Argum
allat. De uehementer aſtuto. Hic miſerior eſt, quam ut ei uel ipſa inuidere poſſit Inuidentia. Verum de his loquendi formulis, admonuimus in operis huius initio.
Cœlo ac terræ loqui. LXXV
8 1
e Qui fruſtra uociferantur, cœlo ac terræ loqui dicuntur. Sic enim ſolent, qui diffidunt homi-
num præſidijs exclamare, ò cœllum, õ terra. Theognetus àpud Athenæum libro tertio, ac rur/ ſus libro decimoquinto: b L neodςρανάκEuνBbοα, ouνς AAd Ofe budes Es εεαεα μ σl Ad„οννσ. Terræ loquens cœloq́; philoſophatus es Sed hiſce nulla eſt cura ſermonis tuiu. Confine eſt illi, quod alibi retulimus:Vento loqueris.
b In portu impingeeer. L.XNVI
Eſt apud Q uintilianum in inſtitutionibus: In portu impingere, pro eo quod eſt, ſtatim in ipſo operis ingreſſu peccare. Vſurpatur& à diuo Hieronymo in Apologia ſecunda aduerſus Rufinã: Statim de portu egrediẽs, nauim impegi. Idem ad Pammachiũ: Egrediẽtes de portu ſtatim impegimus.Sumptũ a nauigantibus, qui magno cũ dedecore prius q́; portu exierint, nauim illidunt. In diuerlum ſenſum inflexit Papyrius Fabianus, referente Seneca in cõtrouer ſijs: Nauim in portu mergis, de ſene qui luxuriari cœperat aliena ætate. Apte dicet᷑ in omnes, qui negocio iam propemodum cum laude confecto, in extremo degenerant. Ad eandem ſen tentiam accommodari poteſt& hoc,& àαἀρμν πναασνκνεꝙρ, id eſt: In portu impingere.
In limine deficere, aut offenderre. LXXVII
Huic proximum ſit illud:In limine offendere, aut deficere. Tranſlatum ab ijs, qui domum egreſſuri, ſtatim in limine pedem offendunt, prius quam quicq́; occœperint agere. Vergilius: Cur indecores in limine primo Detficimus-⸗ b“ id eſt:ſtatim, ac uix dum inito bello. Duriuſcule dixit Qu. Curtius libro ſexto: In ipſo limine ulctoriæ ſtamus, pro eo quod eſt, proxima eſt uictoria. Huic contrarium eſt, quod in epiſtolis ad Lucillium ſcribit Seneca:In ſummo deficit cliuo. Ducta tranſſatione ab ijs, qui conſcenſo propemodum monte, tum delaſſantur, cum proximi ſunt cacumini. b
Cantherius in porta.
id eſt
LXXVIII
Coniine eſt ſuperioribus: Cantherius in porta. Natum à Sulpitio Galba quodam, cui cum
in prouinciam exituro, cantherius in porta cecidiſſet: Rideo, inquit, cãtherium in porta, cũ tam cũ uixdũ ſis ingreſſus. Quod dictũ in prouerbiũ abijt. Retertur adagiã a Feſto Põpeio in dictione, rideo, atq; indicat conuenire, cũ quis in principio
rei uix inchoatæ deficit animo. Quid aũt ſit cantherius, dilucide exponit, nẽpe equus exectis teltibus, ut hoc differat cantherius ab equo, quo maialis à uerre, capus à gallo, ueruex ab ariete.
Citra pulueten. L- XXIX A aourri, id eſt: Citra puluerem Grææci dicunt contingere, quo quis facile, citraq; negocium potitur, tranſlatum uel ab Aphe, id eſt, à pulueris contactu, quo ſe ſpargebat, in palæſtrico cer tamine congreſſurus:uel certe à puluere, quo non indecore ſordidari ſcripſit Horatius eos, qui certant olympia, qui'ue bellum gerunt. Plinius libro trigeſimoquinto: Alcimachus Dioxippũ.
qui Pancratio olympia citra pulueris tactum, quod uocant auouiri uicit. Aulus Gellius libro
qquinto: Quandi, inquit, cauſa eſt, cũ deditione tepente facta, ſine puluere, ut dici ſlet nereen anclalt-AA e. ach

4 Hhes——— —““————— ———‿ A““ 4*— 4 —x—
—
70 DHRS. ERRSMI ROT. ADAGIORVRN I 4 0. uiccoria us in epiſtolis: tac uictoria obuenit. Horatius in epite Quts circum pagos& circum compita pugnax MNagna coronari contemnat 4 Pha eu ſpes,
ai ſit conditio dulcis, ſine puluere, paimæc...— Lulltede xvidsοονi, id eſt: citra ſudorem,& rανα τi, id eſt: citra ſanguinem.
Deeſerta cauſa.
Eeduu diuu, id eſt: Deſerta cauſa, cum nemo repugnat. Tranſlatum à iudicijs, ubi nônun
altera pars cedens tradit cauſam aduerſario · Itaq; deſerta cauſa uincere, eſt uincere nullo conta
c 429/ ₰à 2 2„*„— 3. 2 8αμνκ ααεαε vο. ugnante. Lucianus in loue tragœdo: 2 G ℳ᷑ T1 GO e„ I 5uαν ασατρεα νν J0Eo ucl; ic
eſt: Itaq; quid aliud uidebimur feciſſe, quàm deſerta cauſa wjeile ldem HTranhe 1a„ Fα⁶ ια πκἀ oa t5uννμεν τσππ σό&³ov, id eſt: Totq́; ciuitates, nullo defen ẽte, a ste capi Viu at& Socrates in apologia apud Platonem: 2⁴α⁵εο mνμαόάσιOνο˙εντνε mσάιαένιμ—εε 2ε d eſt. Deſerta cauſa, nullo defendente accuſantes. b Citra arationem, citraq́; ſementem. LXI uæ citra noſtram operam caſu nobis eueniunt, αera nod duigora Contingere diom Græci. Lucianus in Paraſito: O0'τν ⅜ν A⁴ p 7oco Sap 5uN urrde ehch qurdp im drer„aA-d 1d Geαρνετασ, 1] rd Kigora dvr ve³ε. id eſt: Quod uidelicet unus iuxta egs gium illum Homerum: Nec manibus plantat, nec arat, uerum citra ſementem, citraq; arand laborem fruitur omnibus.Idem in Rhetorũ didaſcalo: 2oi&t deνσπα 1⁹— Auihora quiche ain r. id eſt: Tibi porrò citra ſeminandi arandiq́; laborem proueniant omnia, id eſt:citraſtudi Natum apparet adagium à fabula inſularum fortunatarum, de quibus Horatius in Odis: Reddit ubi Cererem tellus inarata quotannis Et imputata floret uſq; uinea.
Sumptum eſt autem, opinor, ex Homero, qui Odyſſeæ libro nono, Cyclopum terram deſci ſec Suuebät ularas
bit ad huc modum:
kuNXGO„AR dr IXG;&e1S6 p
1'6εμ ε ιν Ʒέ⁴/'NOꝰ 0ꝑ ⅞ rοο‿ο d. ZLouw dfp
OU uesa, XS—rd, Sur G
Ac 1d. pf&Mασαέρνε 49) avο‿α Fντν dovra
nvõot n9) al, â c A⁸νον ε tνι
Oop tHSdcü, d, ꝓ—e αμ deße. id eſt:
Venimus in terram, quam magnanimi Cyclopes
Et legum expertes habitant. hi numine freti
Diaũm, nec manibus terræ plantaria figunt,
Vomere nec ſegetem proſcindunt.quin ea cuncta,
Nulla ſemente,& nullo naſcuntur aratu
Ordea, frumentum, plenisq́; onerata racemis
Vineta,& largis hæc Iuppiter imbribus auget.
Dormientis rete trahit. b LXXNI
E'oννι αςνν⁹⁸ρνσαν‿, id eſt: Dormienti rete capit. In eos, quibus citra conatum obtingm
ea quæ cupiunt. Natum ex euentu, quod aliquando acciderit, ut dormientibus piſcatoribus
piſces fortè retibus inuoluti caperentur. Quidam ad Timotheum imperatorem Atheniẽſium referunt, cui quod multa feliciter obtingerent, magis commoditate fortunæ, quàm ipſius ope ra euνrux'e, id eſt, felicis cognomen inditum. In huius inuidiam pingebant nõnulli fortunam ad rete cogentem urbes, illo iuxta dormiente. Quos ille ſic eluſit, autore Plutarcho, ut dicerct Si huiuſmodi urbes capio dormiẽs, quid me facturũ arbitramini. ſi uigilaro? Huc allufit Teren tius, cum ait in Adelphis: Quid credebas tibi confecturos deos:? Et illam ſine tua opera in cub culum iri deductum domum: Quin& hodie uulgo dicitur in id genus homines:Fortunatiot
eſt, quàm ſapientior. Et Eupolis comicus apud Athenæum:
2SoNIe öle d zuruxie 21 dάηο à A.△μυισ pßoucg. icd eſt:
Vrbs urbs, ut felix es magis, quam prouida. Cum mula pepererit. LXXXII
Adagium peruetuſtum: Cum mula pepererit, quoties ſignificamus aliquid nunquamfin um ac adeo raro ſolere accidere, ut improbum, ac ſtultum uideatur ſperare Ortum uide o Poteſt, ex eo quod refert Herodotus in Thalia: Cum Babyloniorum urbs obſideretura.
CHI
50 iemb 8 rle 2 ſe pepel el int glut mulz. pew api Hut Gehe bugiferäm 1u Atch iteum poſteꝛ Gœnum oſten ricslbto octs Obſeruntume lmilaBach arere Nuius ltcommicce ſus amittunt,u quetsguem neratione anin pwodtumelti t eocẽ in loc traditeAriſtote
Hluic afiner hent calendas!
ae carwinibe
aendoquider
dpexit auguſt benikcabat. De erdam frequ tzentddem cun
Prarqals o8. allam comm Aceſlæo fuerit ttlanam mag
auddeſlent ret
tscum in lp neirculus ac lnncet Lyc henuperſt dum faturunn
aathonem quimüliuenir
auauis occal dam relertar

219 d aufora Contigees n Qoreus aen
videlicet nuſm alementem chigt a 1 dnihora g
tomnia ich 8
dus Horatiusih A
Cydopuntmi
ortunz qumm hun gebant dönul 9 ore Plutrchont p 1 roruräi
CHILIADIS PRIMAE GENTVRIA V. 171 rio, quidam Babylonius conuicijs inſectans Darium, atq; exercitum: Quid, inquit, iſtic deſide tis Perſæc Quin potius abſceditis, tunc expugnaturi nos, t τπνεκ⁴eμ ⁵πάρμοοιιι τπμα, id eſt:cum mu le pepererint, uidelicet ratus id nullo unquã tempore futurum, propterea, quod natura ſteri- les ſunt mulæ. At paulo poſt euenit, ut Xopyro mula quæpiam pareret, quo quidem oſtento in ſpem capiendæ Babylonis erectus eſt, ac cepit. Huic ſimile quiddam refertur à Suetonio in uita(albæ Cæſaris: Huius auo procuranti fulgur, cum aquila de manibus exta rapuiſſet,& in frugiferam quercum contuliſſet, ſummum, ſed ſerum imperium portendi familiæ, reſpon/ ſum eſt. Atq; ille irridens: Sanè, inquit, cum mula pepererit. Quod omen ita arripuit Galba, ut eum poſtea res nouas molientem, nihil æque contirmarit, ac mulæ partus: cæterisq;, ut ob/ ſcœnum oſtentum horrentibus, ſolus pro lætiſſimo acciperet, memor ſacrificij dictiq́; auiti. Pli nius libro octauo, capite quadrageſimoquarto, de mularum ſterilitate ſcribit hunc in modum: Obſeruatum eſt è duobus diuerlis generibus nata, tertij generis fieri,& neutri parentum eſſe ſimilia. Faq́; ipſa, quæ ita nata ſunt, non gignere in omni animalium genere, idcirco mulas non parere. Huius rei cauſam adfert Alexander Aphrodiſeus, quod ſemina natura& habitu diuer ſa,ſi commiſceantur, tertium quiddam ab utroq; diuerſum conficiunt, uimq; ſimplicium pror
ſus amittunt. ueluti ſi miſceas album nigro, abolitis utriſq; coloribus, redditur fuſcus ab utroq;
diuerſus, quem Græci Aovνορσσασοꝝ appellant. Sed multo exactius de his Ariſtoteles libro de ge/ neratione animaliũ ſecundo, capite ſexto, refellẽs Democriti& Empedoclis rationes. Quanq́; proditum eſt in annalibus Romanorum mulas peperiſſe ſæpe, uerum id prodigij loco habitũ, ut eodè in loco, quẽ modo citaui, teſtatur Plinius. Theophraſtus uulgo parere in Cappadocia tradit: Ariſtoteles in Syria ſupra Phœnicen: ſed eſſe id animal ibi ſui generis, etiam ſi ſimile. b. QAd Gracas calendas. LXXXIIII Huic affinem habet ſenſum, ad Græcas calendas, pro nunq́;: propterea quod Græci non ha bent calendas more Latinorum, ſed usulei, id eſt, nouilunia. Atq; ad lunæ recurſus Græci ſoluebãt uſuras. Vnde Strepſiades in nubibus Ariſtophanis, optat ſibi incantricem quãpiam, quæ carminibus ſuis efflciat, ne quando luna exoriatur: ſic enim fore, ut non reddat uſuras: quandoquidem trape⸗zitæ ad lunas, mutuam dant pecuniam,& lunis uſuræ creſcunt. Huc itaq; reſpexit auguſtus, cum diceret ad Græcas calendas ſoluturos, quos nunq́; reddituros mutuum ſignificabat.De quo in ipſius uita ſcribit Tranquillus ad hunc modum: Quotidiano ſermone. quædam frequentius& notabiliter uſurpaſſe eũ, literæ ipſius xνντινννααάσσ Oſtentant. In quibus identidem, cum aliquos nunq́; ſoluturos ſignificare uult, ad calendas Græcas ſoluturos ait. Aceſſæi luna. b LXNNXV A'ueoα σεκαμρα, id eſt: Aceſſæi luna. Dictum in comperendinatores, qui nouam ſubinde cauſam comminiſcuntur, quo negocium proferant: à nautæ cuiuſdam moribus ortum, cui
Aceſſæo fuerit nomen. Is cum eſſet ignauus, ita prorogare conſuenit nauigationem, ut ſe dice
ret lunam magis oportunam expectare. Nam Græci, præcipueq́; ex his Lacedæmonij, quic- quid eſſent rerum auſpicaturi, ſuperſtitioſe lunam obſeruabant. Id quod tacite notat Euripi/ descum in Iphigenia in Aulide reſpondet Agamemnon, tum nupturam filiam, ubi lunæ de/ xter circulus aduenerit, uidelicet de plena luna ſentiens. Lucianus in libello de Aſtrologia, pa- lam retert Lycurgum legem inſtituiſſe Lacedæmonijs, ne prælium inirent ante plenilunium. In eam ſuperſtitionem iocatur Ariſtophianes: ⁊5 ⁰owrXαερ, id eſt: plenilunio, ſero aut nun/ quam futurum ſignificans. Etenim cum Datis& Antiphernes ductores regis Perſarum, in Marathonem irrupiſſent, plenilunium obſeruabant, ut tum exirent in prælium. Ergo prius quaàm illi uenirent, Athenienſes bellum aggreſſi ſunt. Inde quaſi prouerbio de cunctantibus, de quauis occaſione rem proferentibus, dicitur,& ν νυνπσνεν⁵εερο, id eſt: plenilunio. Ada gium refertur à Diogeniano. 35 b 2 .. Vbi per harma fulgurarit. LXXNXVI
Oœ*r⁶ i ⅜ςα&μάμαμ ένεεπέμε, id eſt: Vbi per harma fulgurat. De ijs, quæ nimis cunctanter ac ſero, aut admodum raro fiunt: aut cum nimis anxie ac ſuperſtitioſe captatur rei gerendæ opportunitas. Strabo libro geographiæ nono, unde natum ſit adagium indicat, ſcribens ui⸗- cum quempiam eſſe deſertum, atq; infrequẽtem apud Mycaletum Bœotiæ, ſeu Mycaleſſum Tanaxgræii iuris, quem harma, id eſt, currum nominant. Rurſum alterum ab hoc diuerſum, eiuſdem tamen nominis in Attica, quæ quidem tribus ex Atticæ populo T anagræ ſimilis, atq; ob hanc ſimilitudinem nominis quoq; communionem ſortitum. Cæterum harma Bœotiæ ſic
uocatum, quod Amphiarao excuſſo, currus inanis in eum locum delatus ſit, ubi nũc ſacellum
p 2 eius

DEBS. ERASMI ROT. ADAGIORVM
cius ert Alij ketant Acralio ſugiente cunrumxeius e dreeneenn uilemnas iis opema ſeruatum nino nutca Deee dlicu d decam 904 ex eo locou bihais ma fulgurat, uidelicet Pythicis uatibus fu gura auos Saen 2 ot uenitet,olſ uantibus, eoć uiſo ſacra Delphos mittentibus.* A Fa Aem ad me es treis,ſingul menſibus treis dies, noctesq́; totidem:idq́ʒ è Iouis fu gur⸗ is Sda* in wus inter pftii & Olympium. Hæc fermè Strabo. Vſum adagij Plutarchus p 6 ndica in ympoltacia- inqu jens, Grop,; t 90 fr ce uτ⁵ 600 Oaσ½ e„ 0N 0u 7⁰„ Tcouh Eniha 3 pvGAOp a‿τιαννναφeꝝάν. id eſt: Etenim qui raro d Pet eaa, 9 atunt, conuiuium exhiden hiroguntur utcunq; accommodum ac notum deſcribere.Itaq; de raris& incertis dici ſolitm uidetur. Poterit& per iocum zcednamiodan ad ea, quæ nunquam euentura credamus qucn iunt ad Græcas calendas.“ Adwodamaſautadg Lyqdius lapis, ſiue Heraclius lapis.„LXXXYI AO SHaXs A Aud, id eſt: Heraclius, ſiue Lydius lapis. In os dicitur,quiuat mẽter acri, exactoq́; iudicio ſunt. Refertur à Theophraſto libro de natura lapidum. Ait erin lapidem quendam eſſe, qui Lydius ſeu Heraclius dicatur, qui attritu aurum atq; argentumꝗ iuſmodi ſit arguat. Hunc quidam Magnetem putant, uelut Herculanum, qui ferrum 3d ſe trahit: unde nomen etiam additum a⁴!νππεν ſed ex Theophraſti uerbis ſatis liquet bimn ſignificari, quem Latini uocant indicem, in quem Battus ille paſtor apud Ouidiumtranſſia- ratus eſt, manente nimirum etiamnum in lapide prodendi ſtudio. Nec Neraclium uocatu ab Hercule, ſed ab Heraclea Lydiæ ciuitate. DOe hoc meminit Plinius libro trigelimoterioa pite octauo, his quidem uerbis: Auri argentiq; mentionem comitatur lapis, quem coticaiim appellant, quondam non ſolitus inueniri, niſi in Humine Tmolo, ut autor eſt Theophralu nunc uero paſſim, quem alij Heracliũ, alij Lydium uocant. Sunt autem modici, quaternasm cias longitudinis, binasq́; altitudinis nõ excedentes. lis coticulis periti,cum? uena lima taput rint experimentum, protinus dicunt, quantum auri ſit in ea, quantum argenti, uel æris, ſcua lari differentia, mirabili ratione non falſente. Huc alluſit Theocritus in Aeta: Avdi ICop Exa er SdA⁴. id eſt: Is Lydo lapidi par os habet.
172
Nimirum quod in uarijs oſculis optime iudicaret, cuius eſſent, ſic enim ineptiunt amanta
Adagium accommodari poteſt uel ad perſonam, uel ad rem. Ad perſonam hoc pacor ſu ſcriptorum meorum optimus iudex, planeq́;, quod dici ſolet, iεαννειια ε˙. Item hoc m
do: In penſitandis æſtimandisq́; ingenijs emunctiſſimæ naris, ac prorſum Lydius, ut aiunt,t
pis. Ad rem tranſfertur hoc pacto: Adoleſcentium ingenia libertas aperit, uiris commilſumim perium, Lydius, quod aiunt, lapis eſt. 1 b Amuſſis alba. LXXXVIII AGun 54du, id eſt: Alba amuſſi, hoc eſt: nullo delectu, ac citra diſcrimen. Aulus Geliiusi noctibus Atticis. Namq; illi omnes& eorum maxime Græci, multa& uaria lectitantes in qum res cumq́; inciderant, alba, ut dicitur, linea ſine cura diſcriminis, ſolam copiam ſectati conuem bant. Plutarchus in commentario, ³ ο˙0 έάααεααεας. E'1 ⁵ oG Xs, 1 AGn 343ut 20 we Aoy 8dAG. id eſt: Eſt igitur planè alba linea erga ſermones garrulus ptoht rea quod nullo delectu quauis de re quiduis nugetur. Effertur& expreſſius adagium anon nullis, Aruds Aie Anb Scu, id eſt: In albo lapide alba linea. Diciturq́; uel in eos, qui lo ſunt iudicio, uel in ſtupidos, uel in eos, qui incertis probant, aut ſignificant incerta. Sopho cles in Cidalione apud Suidam: b To1 A6Houe 751 Gσ du Rnε, μνQ Ob A⁴νο%&f, AGMT AJc AGh Sd3A. Nihilo mihi plus indicat ſermo tuus, Quam lapide in albo ſignat alba linea. b Citatur à Nonio Marcello Lucillius libro trigeſimo, ſunt pleraq; illius: Et amabat omneis Nam diſcrimen non facit, neq; ſignat linea alba. Vſurpatur& à Platone in dialogo, cui titulus, Charmides, ubi Socrates ait ſe erga ormah adoleſcentes, perinde eſſe, ut albam amuſſim in albo lapide, propterea quod neq; diſcerma ſatis inter formas, ́ omnes ex æquo amaret. Solet enim funiculus ille minio obiini, quod
Acl
ſcrimen faciat, unde& rubricam uocauit Perſius:
id eſt:
ſed corrupte, ut opinor. Quod gene
“
oulI eloaim au lra an. Lvpxreadet sisnoe, itweuuil — Fkrequens 4 1 exquiſtach
teitaantiqui llun elam
hebxpidlriß
ſtus alicubi tel vriinoliend ct tendere Nonſccus inq
jemin crwit
Neqwid hiet Pantbus utco Vuupat icen fene perince geteſtapud
a irlapd Hwolijt mult
Nden sde
I d
5 4 Wiis cohing
Muteriam uel Duca fadri do Quxcunqp elt
Adunguer igui commi onteiusad actus homo Ermen repr ulta dies, etectum de ln on lboribus po Nyer euſe
dndat iunc Kücrdlimile urachus de kün. ddelt

ulanum, quln luerbis ſatis ff t apud Ouidiumn -Nec Hexaciun dus lbrotrigelme atur lapis, quen n it autor eſt Thegi tem modiiguumn riti, cum è uenli am argenthudah in Aet:
ic enim ineptiutn l perſonam hocpat KAela A1SG,lenb rorſum Lyduwun aperit,uins omit
LNN diſcrimen Aulee a& uaria lecitant m copim ſecatin ad àmiiei be ſermones gudle xprelſius atgin iciturcg udna ſignificntian
Ductta fabri docti digitis, qui calleat artem I
Factus homo, id eſt: abſolutus.
Ploras omnia, quæ congruunt ijs, qui cum ſpinis diſputant. 2
GHIELIADIS PRIMAE GCENTVRIA vV.
Ac ſi oculo rubricam dirigat uno. t Eadem per eaden. mw.XXXITX Adrà di u, id eſt: Eadem per eadem. Refertur in collectaneis Diogeniani, de his, qui
473
ſemper eadẽ inculcant, aut eadem aſſidue faciũt. Non diſſimile illi, quod alio reddidimus loco,
3 1de 0H1Zos, id eſt: Iouis Corinthus. Poteſt& in eos torqueri, qui res nugaces nugaciter tra-
Ccaat. ueluti ſi quis in autorẽ indoctũ, indoctos ſcribat cõmentarios, aut in obſcœnũ obſcœnos.
1n Adamuſſim. e Prequens eſt apud autores ad amiſſim, examuſſim, examuſſatim, amuſſatim, pro eo, quod eſt exquiſita diligẽtia, atq; exactiſſima cura. Gellius libro primo, capite quarto: Ad haæc omnia ſcripta antiquiora tam curioſe ſpectabat, aut uirtutes penſabat, aut uitia rimabatur, ut iudicium factum eſſe ad amuſſim diceres. Et amuſſata pro examinatis apud Noniũ. Tranſlatum à fa-
bris lapidariß, aut lignariis. qui funiculo illo regulari, operis æqualitatẽ explorant. Quanq́; Ee- ſtus alicubi teſtatur, amuſſim quibuſdam eſſe nõ lineam, neq; regulam, ſed ferramentũ quo fa
bri in poliendo utãtur. Perſius de poëẽta abſoluta carmina cõponente, quod modo citauimus Scit tendere uerſum, 8 Non ſecus, inquit, ac ſi oculo rubricam dirigat uno.
Item in carmine de uiro bono, quod Vergilio tribuunt:
Ne quid hiet, ne quid protuberet angulus æquis Partibus ut cocant, ne quid deliret amuſſis.
Vlurpat idem Balilius ad nepotes, cum iubet unamquanq; diſciplinam ad finem felicitatis re
ferre, perinde quaſi lapides, iuxta Doricum prouerbium, ad amuſſim dirigẽtes. Natum uideri poteſt apud Homerum Odyſſeæ.. cum loquitur de Vlyſſe, nauem ſibi fabricante:
Elafe&15ee, 19 t S6lo 1Dlds. ic eſt: b Fxpolijt multa arte ſuperq́; induxit amuſſim. Rurſus Iliados. o. AN de sdd dogd vio Seobee 1 rTiu eλαχ.ννμνν ‿e=O, de SA ohe
E A o⅓2α TrOSMAo ciogo, d Jlcbng. id eſt:
Materiam ueluti naualem exæquat amuſſis,
Eſt apud eundẽ d alijs aliquot locis. XOI
Quæcunqʒ eſt, teneat́; probe, monitrice Minerua. Ad unguem.
Ad unguem eundem habet ſenſum. A marmorarijs ſumpta metaphora, qui ſuperinducto
ungui, commiſſuras explorant marmorum. Horatius: Fronteius ad unguem. Idem in arte: Carmen reprehendite, quod non
Nulta dies,& multa litura coercuit, atq;. Petfectum decies non caſtigauit ad unguem. Nec ſecius omnis in ungum Arboribus poſitis ſecto uia limite quadret. Vt per leue ſeueros
Effundat iunctura ungues. 2 Ad conſimilem modum, Græcci quod exactum ſit,& impenſius accuratum, Sεννρκ uocant. Plutarchus de præceptis bonæ ualetudinis: H. ⁴⁵μονꝙoν uεde νρις εα ισm ⁷ϑινναάν àϑευν diν Sεντα. id eſt: Itaq; uehementer exacta, quæ ad unguem obſeruata dicitur uictus ratio.& Noux, pro axiε erädap. Quam uocem uſurpat d Athenæus libro tertio: Movuxes R xrra raà Sociſoyra we udMe) o1e rdA adᷣuũας. id eſt: Porrò ad unguem ex-
Vergilius ſecundo Georgicòn libro:
Perſius:
Incudi reddere. XCII
Eeganter Horatius, incudi reddere dixit, pro eo quod eſt, refingere ac mutare, corrigereć;. Et male tornatos incudi reddere uerſuzs. Conſimili forma dicunt recoquere. Quintilianus libro duodecimo, ſed præcipue tamẽ Apol lonio Moloni, quem Romæ quoq; audierat, Rhodi rurſus reformandum, ac uelut recoquen- dum dedit. Item Horatius:zꝛ:. b b b Recoctus Scriba ex quinqueuiro.
p 3 Leſbia

——
8 4 4— 8———— . 8— 8—— 1.———ꝛ 9 1—— 3 5 8———— 2————— 5— 33.——— —„——————*——————..——.— — 4 4——— 4*—— —„ 3“ 4———————— 4—.—————*—. 5 1————————— *.————u—öI—.———— 8 2——————————— 2*—“———* A. ͤſͤ*———* 4 ——“—yy——— 7—— 2— 41— 5 „——“ 3—— 4———— — 4 2———— ——y——————— 2— 3* 1 4. 8————————— G———— 5———— —ꝑ 8.— 8ee.———————— 2*—— 8 3.—————————.—..—ÿy=—...—
DEs. ERASHI ROT ADAGIORVIN
Leſbia regula. nr ean RO Leſbia regula, dicitur quoties Præpoſtere non adrationem: factum. ſed ratio ad f un commodatur Et cum lex moribus applicatur, non mores a(Vemn ewenclenrurau qaote princeps le populi moribus accommodat, cum contra Comeneat ple 9 principis ntin uitam inſtituere, ſi modo princeps ipſe ad honeſti regulam ac copum re piciat. luius— mentionem facit Ariſtoteles quinto moralium libro: 18 r Sden«5g 30 d uauch, S u As Sice 2Kosoguhe 8 oAHdG—. aean ann 3 Au— 289 ueree „RTu, à) bo gie 5 Nvd. id eſt: Siquidem infinitæ rei, 5 inita item reS a. quemadm dum plumbea Lef biæ ædificationis regula:ad lapidis enim figuram tran mouetur, nequem net regula. 3 9
174.
rendis. Martialis: b b Diſpeream ſi tu Pyladi præſtare matellam Dignus es, aut porcos paſcere Perithooh. 2 9 Nam ſordidiſſimum obſequium eſt, micturienti matulam exhibere, quo qui ſit indignus, uu delicet nimio inferior uidetur. Vnde diuus Hieronymus in epiſtola ad Nepotianum, ina ſordida captatorum miniſteria hoc quoq; commemorat: lpſi, inquit, apponunt matulam,ol dent lectum. Extat& hodie uulgo tritiſſimus ſermo: Indignus eſt, qui illi calceos detraunt Quod adagium uſurpatum eſt in literis euãgelicis a Ioanne Baptiſta. Quin etiam neganteo dem die nominandos, quos admodum inæquales uolunt uideri. 3 Scopæ diſſolutæ. Scopas diſſoluere. b Xoy Homines nihili, nulliusq́; prorſum conſilij, Cicero ſcopas diſſolutas nominat, ſcribens ad it ticum epiſtolarum libro ſeptimo, his quidem uerbis: Cæſarem uidi Minturnis ad VIII. clen das Februarias mane, cum abſurdiſſimis mandatis, non ad homines, ſed ſcopas diſſolutas, u id ipſum ille mihi uideatur irridendi cauſa feciſſe. Idem in oratore perfecto, agens contaeos qui numeros orationis contemnunt, ſcopas diſſoluere dixit, pro eo quod eſt, rem prorſiss in utilem efficere. Nam ſcopæ colligatæ,& ſpeciem uidentur habere qualemcunq;,& ad uenen dum pauimentum ſunt accommodatæ. Porrò ſi diſſolueris, nihil inutilius, nihil inelegantiu. Tulliana uerba ſunt hæc: Sed ſi quos magis delectant ſoluta, ſequantur ea ſanè. Modo ſiqus Phidiæ clypeum diſſoluerit, collocationis uniuerſam ſpeciem ſuſtulerit, non ſingulorum ope rum uenuſtatem, ut in Thucydide, orbem modo orationis deſidero, ornamenta comparent, Iſti autem cum diſſoluunt orationem, in qua nec res, nec uerbum ullum eſt, niſi abiectum, non
clypeum, ſed ut in prouerbio eſt,& ſi humilius dictum eſt, tamen conſimile eſt, ſcopas, ut in
dicam, mihi uidentur diſſoluere. 2 5! Apertis tibijs. XCVI
Apertis tibijs:id eſt. clar
rum foraminibus, quaſiq́; preſſiore ſono canunt, quædam apertis tibijs, acriore ſonitu. inti
lianus inſtitutionum libro undecimo: Illa uero iam penò apertis, ut aiunt, tibijs, qui quocuuq; inciderunt, ueterem conſuetudinem fori,& priſtinum morem iudiciorum requirunt. Venu- ſtior erit metaphora, ſi quis dicatur apertis tibijs inuehi in quempiam, id eſt, non clanculum obtrectare, ſed palam inſectari, lacerareq́; conuicijs: aut apertis tibijs laudes cuiuſpiam celebn re. id eſt, alam& magnifice. Fortaſſis ad hanc ſententiam pertinet ſenarius ille Ciræcus, quem
citat Tallius in epiſtolarum ad Atticum libro ſecundo, ex poẽta neſcio quo. Cn. quidemiin
quiens, noſter, planè iam quid cogitet neſcio: uα ο vu σάνννοων Ʒκᷣ‿ο vri. id eſt: Neq; enim minutis iam ille ſpirat tibijs.„. Nderur innuere, Pompeium ingentia promittere per legem agrariam,& rem maximann “ Quid opus erat longis canere tibijs. utoi mXCVII Dion libro primo huiuſmodi quoddam adagium refert: Ii y⅞, u* 1e Mcusote Rhoſe bi Aap; id eſt: Quorſum attinebat me longis tibijs canere? Idq́ʒ aiunt conuenire in eos, qai um Düſtenn inanem operam, aut ſumptum. Bactum ab Othone, qui poſt cæſum Galbam fecera acrum, in quo exta inauſpicata portendebant. Itaq; pœnitens ſumptus,& operæ fruſtra intum
Pta fertur ita dixiſſe, ri us&ſa acxyolg&unoie unp, quæ uerba deinde in uulgi— 4 abierunl
b Indignus qui ill matellam porrigat. xom Hiyperbole prouerbialis, de uehementer inæqualibus, ac ne ulla quidem ex patte corie
iore uoce. Tranſlatum à tibicinibus, qui quædam obturatis tibiꝰ
CHII
herunt Oln Meminit
Baſtathius dlbratame
E9 30. 74 d Vunamſut vod urbs unn baszindicates Fydran dunic Eé raorh u ged cum babtt Licſonem nt 3† asn i Kteness quod Achenao lbro doum torquer
Pyperbolx ando:In quot is Deumtet ddexregias c god euenit ä purbus. Cuic em beroicam
Dimum deb
Neiam homi le uidedatat deerò Laconi- wirarentur, Gh Achee
Wquottes lau
uwſoeennia:
id eſt
dehms idcg ersper ir
aim hih

2quo quiſt ilpne olaad Nh 4
„qpi lli clceg
a. Quin eumden
tapponant matuin
2s nowinatleban, Mintumisadylie a, ſed ſcopas dlan
derfecto agers c quod eſt temyai
ualemcunq Aaden
autilias,nihl iten tur ea lanè.lodh lerit, non ſingubem 0, ormnamenta on lum eſt niſ aledtm onſimile elt(oys
a iquxdim timmii ijs acriote buiu d aiunt, ibiß quq iorum fequim ê mm ic elt tonchrl audes cuichmali narius ile ahs
lcio quo- ugi
riam,& tem 6us XU
.
rum ſolennia: Deo 1ννAH) Jeodue,
Dijs miſcent ſuperis/.,f b Beatum me,& celebrem reddunt. Et Theocritus in Hodcœeporis: FEg du v UAAIp&XsUAA. In coœlum uobis ſaliam. Ex aduerſo, qui repente decidunt à ſumma felicitate, dicuntur ex aſtris decidiſſe. M. Tullius ad Atticũ libro ſecundo, de Pompeio loquens: O ſpectaculum uni Craſ⸗ ſo iucundum, cæteris non item. Nam quia deciderat ex aſtris, lapſus potius, quam progreſſus
CHILIADIS PRIMAEB CENTVRIA vV. 179„ abierunt. Olim in ſacris longis tibijs cani ſolitum eſt, qui mos poſtea ſublatus, autore Plutar/ cho. Meminit huius& Suetonius in uita Othonis: Dotridie quoque, inquit, in augurando tempeſtate orta, grauiter prolapſum, identidem obmurmuraſſe: r’*⁶ς⁴άμeωι xEmς αοαςονς αμυ Aoie; id eſt: Quid mihi cum longis tibijs: uo quidem loco demiror, quid cOmouerit quen dam, non obſcuri nominis interpretern, ut reiectis Suetonij uerbis uelut adulterinis, Dionis ſupponenda putaret: quaſi uero nephas lit, autoribus eandem ſententiam diuerſis explicare formis: aut quaſi non elegantius etiam dixerit Suetonius, quam Dion.
Vtinam mihi contingant ea, quæ ſunt inter Corinthum& Sicyonem. X CvIIT PBaſtathius enarrans Iliados ſecundum librum, ait hunc uerſum olim prouerbio fuiſſe celebratum: e e“ Ei AOI T dsr, O AO u. id eſt: b Vtinam ſint mea, quæcunq; ſunt inter Corinthum& Sicyonem. Id inde uenit in adagium, quod urbs utrac; eſſet opuſentiſſima, agriq́; longe feraciſſimi interiacerẽt, Ariſtophanes in aui bus, indicat ex oraculo natum: b 4 G'R Srap b1Hοσν Qαια πμ ο⁴G—rũLν‿ nOFv. Ep raurah S Asru osννισ Q⁷⁴ ν νανυυνμ‿ν. id eſlt Sed cum habitauerint lupi, canæq́; cornices eodem loco, quod eſt ſpacij inter Corinthum& Sicyonem.Interpres adicribit Aeſopo conſulenti de parandis opibus, ita reſponſum fuiſſe: 81& Aν½ r⁴νασαα ⁴ωνπννν,νι nœ σννάισνqoD ic eſt: 2 Siteneas quod agri Sicyonem, interq́; Corinthum eſt. Refertur& à Tenodoto, atque item Athenæo libro dipnoſophiſtarum quinto. conueniet, ubi quis optat ingentia. Poterit& per iocum torqueri in eum, qui quod aſſequi non poteſt, id uotis tamen quaſi ſomniat. 1 DOeum eſſe, deum faceõre. b b
XOCIX
Hyperbolæ ſunt prouerbiales de ſingulari laude dignis. M. Tullius in oratoris ſai libro ſe/
cundo: In quo tu mihi. inquit, deus eſſè uideris, id eſt. ſingularis ac ſummus. Terẽtius in Adel phis: Deum te facio, id eſt, lummis laudibus effero. Inde natum, quod priſci mortales, ſi quem
ob egregias, ac minime uulgares uirtutes ſuſpiciebant, eum deum, ac dijs genitum aiebant. Id quod euenit Alexandro Magno. Scipioni Aphricano, Octauio Auguſto, curhq; his alijs com pluribus. Cui quidem rei Ariſtoteles aſtipulatur moralium libro ſeptimo, hanc, inquiẽs, uirtu- tem heroicam uelut homine maiorem,& diuinitati proximam uocant. Hinc& Homerus Priamum de Hectore loquentem, facit ad hunc modum:
Ner iam hominis ſanè mortalis filius ille
Eſſe uidebatur, ſed diuo ſemine natus.
Porrò Laconibus, ut idem teſtatur, peculiaris hic erat mos, ut cum uehementer quempiam admirarentur, diuum uirũ appellarẽt. Idem cõmemorat Socrates apud Platonẽ in Menone: 60 70 Adkcuee Traν ‿ νμάινα⁵⁶⁶6σι κάνι½ Kdge, O o auns SurG. id eſt: Et Laco nes quoties laudant aliquem uirum bonum, diuinus, inquiunt, uir hic. Inde illa apud Home⸗ id eſt:Deo ſimilis,& diuina ſpecie. ug- 1αι˙ε ⁴σ 6εανο id eſt: Deo par,& admodum diuinus. Contra, inſigni improbitate uiros, beluas ap- pellamus, idq́; etiam uulgo tritiſſimum eſt. Diuus Hieronymus ad Aurelium Auguſtinum ſcribens, per ironiam torſit in quoſdam, non contentus communi hominum iudicio, ſed noua quædam deſiderantes, deos illos appellans. b b ianams ee e:. In cœlo eſſe. rs Cui conſine eſt in cœlo eſſe, pro eo quod eſt. ſupra modum fortunatum eſſe, ac glorioſum. M. Tullius ad Atticum libro ſecundo: Bibulus in cœlo eſt, nec quare ſcio, ſed ita laudatur, quaſi unus homo nobis cunctando reſtituat rem. Idem alibi ad eundem: Si uero quæ de me
pacta ſunt, ea non lſeruantur, in cœlo ſum. Rurſum alibi: Nihil enim eανmναο vsoννο vots in
cœlo eſſe. Huc alluſit Horatius, cum ait: lic eſt:
id eſt:

17 DBS. BRRSMI ROT, ADRGIORVM uidebatur. Sed expende lector, an hoc dictum magis pertineat ad illud, quod alibiretuliman Tertius è cœlo cecidit Cato. 1 4 CHILIADIS PRIMAE CENTVRIA SENTA. Sape etiam eſt holitor ualde opportuna locutus.
Vlus Gellius in noctibus ſuis, teſtatur hunc uerſiculum olim prouerbio full Lcceelebratu:m: t„ X* nod N ni r* Aviß Adeλμα ⁴μνν μᷣνπι. id eſt:
42
Sape etiam eſt holitor ualde opportuna locutus. O uo quidem admonemur, non eſſe faſtidiendam ſalutarem ſententiampn, pter autorts numilitatem: nam fieri nonnunq́; ut aliquis infimæ ſortis, ac notæ uir, aut minine doctus, dicat quiddam haud quaq́; aſpernandum etiam ſummis uiris. Huic reſpondet ilu Cæcilianum apud Ciceronem in Tuſculanis quæſtionibus: Sæpe eſt etiam ſub pallio ſorai ſapientia. Neq; diſſonat Plautinum illud in Captiui duo: Vt ſumma ſʒpe ingenia in occut latent. Porrò quod ad Græcum attinet adagium, lectorem admonendum putaui, hunc quii ad modum in omnibus, quos adhuc uiderim, Gellianis codicibus inueniri ſcriptum. Verm ſicuti recordor, aliquando ſcrupulum iniecit mihi, ac mendum ſubeſſe monuit Daulus Bomti ſius Bononienſis, inter bonarum literarum profeſſores eius ciuitatis, ut multo docttiſſimus it longe primi nominis:idq́ʒ; iure optimo, quippe qui primus ibi Græcas pariter ac Latinas lien pari facultate publice priuatimq; docere cœperit: uir alioqui naris emunctiſſimæ, acerrimighin dicij. Mihi uero tum propter egregiam ac multijugam eruditionẽ, tum ob incredibilem qun dam morum ſuauitatem ita coniunctus, ut haud ſciam, an cum ullo mortalium unquam mit fuerit uel arctior neceſſitudo, uel conſuetudo iucundior. Hunc igitur in literarijs illis noltii confabulationibus, aliquando dixiſſe memini, nequaquam placere ſibi dictionem illam uu- G/ in Gelliano prouerbio, planeq́; ſuppoſititiam& adulterinam uideri: ſuſpicari ueroſau pleraq; ſunt apud eum autorem deprauata, pro απ, neſcio quem holitorem, illud aseunn ſubmiſiſſe. Ac tum quidem quanquam& admodum ueriſimile uideretur,& plurimum apu me ualeret hominis tam eruditi iudicium, tamen haud etiam ſum auſus, in tanto exemplariun conſenlu ſolus diſſentire. Verum dum ſurſum ac deorſum in Græcis autoribus oberto, foni fortuna in collectaneis quibuſdam, nullum quidem autoris titulum prærferentibus, ſed eiulm di tamen, ut aut Stobæi, aut certe ex hoc decerpta uiderentur, huiuſmodi carmen inueniod tatum ex Aeſchyli tragcœædia, cui titulus, Phryges- nodnr Sde yd ‿αασάιναꝰVre. id eſt: Sæpe etiam ſtultus fuit opportuna locutus. en: 1 Proinde prorſum in Bombaſij mei pedibus eo ſententiam, atque omnibus eruditis eundmn cenſeo, ut„ονσ⁶ legatur pro ui*ειις⁸ε: maxime, quod eadem ſententia totidem uerbis etim uulgo nunc dicitur, a uiro ſtulto nonnunq́; ſapiens dictum proficiſci. Reſpondet autemal illam, quam ſuperius ex Euripide citauimus: ae 81 Jo A6e AEy. ic eſt: Stultus enim ſtulta loquitur. Etenim hoc tametſi uere dictum eſt, tamen fit nonnunquam u fatuus uel caſu, uel imprudens aliquid egregie dicat,& ad rem uehementer accommodatun 14 Madd acgidete Apenannen ucerns Quid enim potuit uel ab homine ſalſiſſimo dici x Lommoda quam quod narrat Suetonius dictum à quodam, qui mente parum conſtaba n Pompeium& Iulium Cæſarem: Salue rex ſalue regina. Cum Pompeius regni affectatib boraret inuidia, Cæſarem rumor eſſet, Lycomedi regi uxoris uice fuiſſe. 3 (Sopia cornu. 1 A Ka-Seiag s,, id eſt: Copiæ cornu. Cum affatim omnia ſupereſſe ſignificamus cohe cornu dicimus. Tranſlatum à peruetuſta fabula„quæ uarie narratur apud autores. Quidim ad hunc modum narrant: Rhea Iouem enixa, metu patris i f 4 Creta occuluit, ni triendum à duabus nymphis, Adraſtea,& Ida Aatia ſttianteunc eaot ilumo Ota cutmſckacalehe 8 3 phis, Aclra ca,& Ida Meliſſei filiabus. Hiæ nutricauerunt illu b keſt adeatache dSuit vma uerit Amalthea: eam capram Iupiter iam adultus in Pana tricibus decit uidelicer 1 osoria, id eſt: capra cœleſtis. Huius alterum cornu nymphsn — Ofſicij præmium, hanc adijciens facultatem, ut quicquid optalſent;
illis ex eo cornu largiter kan. tacr lan marrathrp Tlter upp ullarer Ouidius Faſtorum libro quinto, paulo diuerſius i
coull
Aralb R. Dicttut rfuit bœx 6 9 gibus aer ur Vpere,ꝗ Lacdäbat lla Truncad galolthoc ktplenun lechitesco
gedit o gydera nutrd feci qu Leginas 83 biquare teglo tem enlican ſaoindidit,ct nem nimis a Vquidub ind Phas 16,93, G gebi Phatine acommodor dilbrum gran Clubens,tano muariß cupe Rgha uch S Vbi mihi uich (umeneſthe (Comodia uet diten capram d poetis: E ager codecde lgeg A giſuo lapier heata pleno
Oiden„ Kquibus qui lnlicans nit digols qua likuumali lunide hauſt 1 n 2u An 8 dd
onlacherch
aceprouit dhrttiasi

4 i
i 4 mueniri ſctig eſſemondit 21 Saut malto coci parieraclan
cmunctiſlimz, un
0 nattimm gitur in lit 7 ibi dichom dideri: ſipiania em holitorem in deretur, depiunm ꝛuſus in tntoeni ecis autoribas chern. lulmodi cma i
tumob lncrechien n
9
omnibus niin tentia totidenubit iciſci. Repontian
amen— ementer acontoc homine liſtou
ui wennefeme ompeiustegl
iſſe
CHILIADIS pRIMAE CENTVRIA
Nais Amalthea Cretæa nobilis Ida Picitur in ſyluis occuluiſſe Iouem. Huic fuit hœdorum mater formoſa duorum, Inter Dictæos conſpicienda greges, Cornibus aẽrijs, atq; in ſua terga recuruis, bere, quod nutrix poſſet habere Iouis. Lac dabat illa deo, ſed fregit in arbore cornu, Truncaq́; dimidia parte decoris erat. Suſtulit hoc nymphe, cinxitq; decentibus herbis, Et plenum pomis, ad Iouis ora tulit, Ille ubi res ccœli tenuit, ſolioq́; paterno Sedit,& inuicto nil Ioue maius erat, Sydera nutricem, nutricis fertile cornnüu Fecit, quod domine nunc quoq́; nomen habet. Legimus& Herculem Aetolis donaſſe copiæ cornu, propter coẽrcitum cornu fluminis Ache
VI. b 177
loi:quare regionem illam antea ſterilem, fertiliſſim am reddidit: cornu nimirum laborum duri ciem ſignificante, frugibus feracitatẽ. Hunc igitur titulum Phocion quidam peripateticus libro ſuo indidit, ut teſtatur Aulus Gellius. Plinius item oſtendit Græcos aliquot hanc inſcriptio-
nem nimis arrogantem ſuis commentarijs impoluiſſe, tanquam nihil in eis non contineretur & quiduis inde peti atq; accipi poſſit. Lucianus de mercede ſeruientibus: xai?εa ⅓⁵ν ακαμάαάπ Jeag Nioι, 19] AAA dup„. id eſt: Et habebis copiæ cornu,& lac gallinaceũ emul-
gebis. Plautinus quidam ſeruus, epiſtolam quandam copiæ cornu uocat, quod plurimum ex
ea commodorum capi poſſet. Aulus Gellius libro decimoquarto, capite ſexto: Et ſimul dat mi
hilibrum grandi uolumine, doctrinis omnigenis, ut ipſe dicebat, præſcatentẽ. Accipio cupidus
& lubens, tanquam ſi copiæ cornu nactus eſſem. Apud Athenæum Philoxenus ſecundà men
ſam uarijs cupedijs inſtructam, copiæ cornu uocat. Citatur à Suida carmen huiuſmodi:
FIS uaM u K Zeip Aeνeα εα ϑ⁸. id eſt:
Vbi mihi uictus eſt Amaltheæ cornu capræ.“
Carmen eſt heroicum. Effertur adagium hoc quoq; pacto, a ouari, id eſt: capra cœleſtis.
Comcœdia uetus notat Polyagrum quendam uxorem ad quæſtum proſtituentem, quam cœ-
leſtem capram uocat, ut immenſum quæſtum, ut teſtatur Plutarchus in cõmentario de audien
dis poëtis: Eod.ρμάν επαναηαακέε vuEuo& rpa Oo ο‿ꝙν. id eſt: Fortunatus Po-
lyager cœleſtem capram opes adferentẽ alens. Idem alibi aduerſus Stoicos: 5& Alad scinlis
Aa a d ℳᷣ ⸗ id eſt: At qui Stoicam acceperit Amaltheam.irridens paradoxa Stoicorũ,
qui ſuo ſapienti tribuunt uniuerſa, diuitias, libertatem, ſanitatem, regnum. Horatiuus in Odis:
Beata pleno Copia cornu. b Lac gallinaceum. ͤ 111 O'5*e †, id eſt: Gallinarium lac, eundem habet ſenſum. Dicitur enim in opulentos,
d& quibus quiduis rerum ſuppeditat. Aut de raris inuentu, atq; ob id precioſis: ut ſit hyperbole
ſignificans nihil omnino deeſſe. Plinius in præfatione hiſtoriæ mundi, irridens Græcorum
delicioſas qualdam& magnificas inſcriptiones: Cerion, inquit, inſcripſere, quod uolebant intel
ligi fauum alij ut,ναν ειιαανανοαιαάν, quod copiæ cornu uelut lactis gallinacei ſperare poſſis in uo/
lumine hauſtum. Ariſtophanes in Veſpis:.
Fyd Ludp Weu!e„AAc⸗
Ayr Bi8 A4oe p, 3u A48 vls dossS-
Non lac hercle gallinaceum,
Hacce pro uita capiam, quem mi adimis in præſentia. 88
Euſthathius in quartum Odiſſeæ, citat hoc adagium ex Anaxagoræ fabula, cui titulus, od. Rur
ſum Ariſtophanes comicus in fabula, cui titulus,&νενα 1 3
OA⁴.5⁵σιόν⁴νι Nν
Aurie wouον, cdoꝗᷣ αm
TSSwyiec, 2ud Movlcg,
EioOp, igliblip, veomτα, NNGTd,
Xoßoue„Ja-ldg,„dλιασ ρναινεαωι
A 8 aßtsc d KO1
id eſt
1*113 0

—“ 1 4— ————–⅝¼⅜⁴⁴³³=— 4 2—„ 2—— .** 4. 1—
5— 4—.„ —— 4— — 8— 3— 4 — 8 1 e—————
— —
—
Sentit Cicero de contemptis& improbis,& n
178 DES. ERASMI ROT. ADAGIORVM
*— kyXp. id eſi: 3 Vencs dobp jpſis filijs, filiorum filijs, opulentiam bonx ualetudinis, felicitatem, facultats pacem, iuuentam, riſum, choros, feſta, lac gallinarum, ut ſitis Præ bonorum copia laboratui Strabo geographiæ libro decimoquarto, narrat de Samiorum tiuoc eſſent omnium e rum ampliter feraces: illud uulgo iactatum fuiſſe, quod lac etiam ferrent gallinaceum. ldemte ſtatur hoc adagium apud Menandrum comicũ inueniri. Athenæus libro dipnoſophiſta 8 no, ex mediæ comœdiæ, ſcriptore quopiã Mneſimacho, ſenarios hos adducit,* Neyiaon Trr1νκνο mꝛ̃eνεsν bvi No os⸗ KXoν †σασο1⁸ aπτππχη̈ιχηα☛αι ⁶G AMαα. id eſt Lac ſuppetit res rara, gallinaceum, b Ac plumis reuulſis phaſianus adprobe. A“ K 575 Jꝓι‿& Aœααεεε α NG*⁴α.. b. Idem libro tertio indicat, quibuſdam lac gallinaceum eſſe, album oui, b
b Non omnibus dormio. mn
Non omnibus dormire dicuntur, qui non omnibus inſeruiunt, neq; per omnia geruntm rem. Tranſſatum putant à maritis quibuſdam nimis obſequentibus, qui uxores ſuas adults ſcientes produnt, ſomnũ interim inter pocula ſimulantes, ut adultero quod libet jiceat. Quui genus obſequij notans Iuuenalis: Doctus, inquit, ſpectare lacunar, Doctus& ad calicem uigilanti ſtertere naſo. b b Plutarchus in libro, cui titulum fecit,:οeεισμυι fabulam ſuper hac re non illepidam narrat: Cum Galba quiſpiam conuiuio Mecœnatem accepiſſet, ſentiretq́; iam è nutibus hominem inſam matum in uxorem ſuam, ſenſim demiſit caput, perinde quaſi dormiret. At cum interea umu lus quiſpiam ad menſam accedens, uinum clam tolleret, ibi iam uigil& oculatus: Infelix in quit, an neſciebas me ſoli Mecœnati dormire? Meminit huius adagij,& ad hunc quem din
Et quod dicitur prouerbio:
Rurſum libro nono adducit ex Numenio
modum exponit Feſtus Pompeius, citans ex Lucilio, actum oſtendens à Capio quodan, qui Pararencho dictus ſit, quod ſimularet dormientem, quo impunitius eius uxor maœchaee-
tur. Idem indicat huius rei meminiſſe Lucilium. Vſurpat& M. Tullius libro familiariumet ſtolarum ſeptimo:Olim non omnibus dormio, ſic ego mi Galle, non omnibus ſeruio. Vie
tur indicare Cicero alterum, puta, non omnibus dormio, uetus fuiſſe: alterũ, nempe, non omni bus inſeruio nouum. Vtrunq; certe prouerbiale, ſed prius illud pertinet ad conſeſſionemiu ris, hoc poſſerius ad obſequium impendendum. Idem Tullius epiſtolarum ad Atticum libe decimotertio:Eſt bellum aliquem odiſſè libenter,& quemadmodum dicitur, non omnibusſe uire. Qui quidem locus, ut hoc obiter admoneam, mihi non uidetur carere mendo. Ponalſ
ſcriptum erat,& quemadmodum non omnibus dormire, ita non omnibus ſeruire. Quinã
hæc ipſa uoxſ ſeruire, non uacat metaphora, cum dicimus, ſeruire ſcenæ, ſeruire tempori ſeruit uitijs, ſeruire ingenio uxoris, ſeruire populo, ſeruire commodis priuatis, pro eo quod eſt, nili
non facere, quo ſatiſfacias.
2aßduavoi Griot, id eſt: Sardi uenales. In eo libello, cui titulus eſt, de uiris illuſtribus, quen
alij Plinio, nonnulli Suetonio tribuunt, utriuſq; reclamante ſtilo, huiuſmodi quoddam aci gium refertur: Sardi uenales, de negocio infinitæ prolixitatis, atq; inexplicabili. Idq́ hinc el ortum tradunt, quod Tiberius Sempronius Gracchus, cum altero conſulatu Sardiniam do mutſſſet, tantum ex ea capti uorum adduxit, ut longa uenditione res in prouerbium abieii
1... 3.. Plutarchus in problematis Romanorum aliam adfert cauſam, nimirum olim inoleuiſſe mo-
rem apud Romanos rent, prodiret́; puer quiſpiam, per ludibrium monili cinctus quam bullam uocant. Eum mo
rem hinc ottum putat, quod Veientes Hetruſcorum populi, multum temporis cum Romulb bellum geſſiſſent, quodq́; horum poſtremam Romufus expugnaſſet. Vnde& regem ipſum & cum hoc captiuos quàm plurimos Romam deductos, uenales pronunciauit. Potrò cum Lydi ab initio fuerint Hetruſci, Lydorum autem caput erat Sardis, inde factum ut Hetu- ſcos Cardorum nomine pronunciarit uenales. Vſus eſt hoc adagio M. Tullius libro epiſl rum familiarium ſeptimo, ad Gallum: Habes, inquit, Sardos uenales, alium alio nequiotem, i fallor, patria quoq; Sardis. Nam ita ſcribit pal non ferre hominem peſtilentiorem patria c—
lo ante hunc locum: Id ego in lucris pono,
Olennem. ut qui ludos aderent in Capitolio, Sardos uenales pronunc
a ſeruet
ctur incerii 8 dt mplicusite rius Vopſeus getaſticlwmik
Paiiugodt Heos qui neg ſtem plultrun galenim quid riicgo von Aho e2i uicy iugo le kuenitimal darimi qui po amex anuo Pybn 19) len egocx tuc
Vno falcec
iunctim ag
dent,ſi tot o natas ſimulc onprehenlin
deu-
um conſt
tiamilares genes Lac 0 uirg 1e
lad menſa anabant am loruen dep- dastogpitl Kon derh 1
ctecpte
nde 6 dod üeur
ſalem wüiltn r lettuent vetlus Caſu benn b

ero quod lbeſet
non illepicamneg nutibus homixi
niret. At cum in igi& ocalatus-lla dagij, G adhncdn lendensa Capb mn nitius eius wworna Tullius lidro famin non omnibos euo, ſe:alterũ nempenmns pertinet ad condcen iſtolarum ad Awn. um dicitur,pononni etur catere mendt omnibosſeruit ena ſeruireterpin uatis pro co quu
I de uitisililiha huiuſmodi qulmi nexplicabiſi'ne
conſuhatuèrd'in
res in prouetina irum olim ickeit
CHILIADIS PRIMAE GENTVR IA Deaßſypus carnes deſiderat. 4
—.
9„ d. id ſt D ſvp 1 6. b VI. Aacεmse ngedip 1Dun. 1 elt: Dalypus carnes deſiderat. Dicitur in eos, qui eà requirunt ab alijs, quæ iplis affatim ſunt domi. Eſt enim daſypus de genere leporũ. Lepus autẽ, ut autor eſt Plinius libro octauo, capite quinquageſimoquinto, animal eſt innocuum, eſculentum,& fœ
candum, omnium prædæ naſcens. Solus præter daſy podem ſuperfœtat, aliud educans, aliud
in utero pilis ueſtitum, aliud implume, aliud inchoato gerens partu. Dictus eſt autem daſypus à pedibus hirſutis ac uilloſſs.: PTute lepus es,& pulpamentum quæris. vVII Sunt qui exiſtiment cum proximo idem eſſe, quod legitur in Eunucho Terentiana: Tute lepus es,& pulpamentum quæris. Dictum eſt autem à milite glorioſo in adoleſcentem Rho/ dium, qui ſcorto ſuo alludebat, ipſe ea ætate, qua ſcorti uicibus fungi poſſet. Donatus allegoriã uarijs modis exponit, indicans prouerbium hoc in molles conuenire, propterea quod lepus à voſteriore parte, hoc eſt, à lumbis& clunibus pulpamentum de ſe præbeat, eaq́; corporis par/ te lautiſſimus ſit: uel quod eum canes, amatorum inſtar, ſequantur: uel quod lepus à phyſicis di catar incerti ſexus, modo mas, modo fœmina. Quæ commenta mihi frigidiora uidentur: ac ut ſimplicius, ita uerius eſſe puto ad Græcam parœmiam referre, Sæoσπ/ν upeii*εομααηα. Fla- uius Vopiſcus in Numeriano imperatore, ſcribit adagium Terentianũ Liuij eſſe Andronici, uetuſtiſſimi Romanorum comici. b Pari iugo. vIII Pari iugo dixit Plinius in epiſtolis, pro eo quod eſtpari ſtudio, pariq́; conatu. Quadrabit in eos, qui negocium commune certatim ac ſimili contentione agunt. Tranſlatum à bubus, idem plauſtrum æquali iugo trahentibus. Plinij uerba ſunt hæc: Habet quidẽ gloria in ſtudijs præſertim quiddam axomννν, nobis tamen nullum certamen, nulla contentio, cum uterq; pari iugo non pro ſe, ſed pro cauſa niteretur. Theocritus in Aita: 2 AASG 2IANCA,S Io.◻ sνυρ. id eſt Patiq́; iugo ſeſe inuicem amabant. b Huic finitima ſunt, quæ ſcribit diuus Hieronymus ad Auguſtinũ: Romæ dicuntur eſſe quàm plurimi, qui poſſint& audeant tecum congredi,& in diſputatione ſanctarum ſcripturarum iu gum ex æquo ducere. Extat& Græcis prouerbium: FyG, u) d TAud SANO,N Lu⸗ p. ic eſt: Idem egoq́; tuq́; ducimus ſimul iugum. Quod ſuo referemus loco. Vno faſce complecti. IN Vno faſce complecti legitur apud eundem Plinium, pro eo quod eſt, eadem opera,& coniunctim agere, non ſeperaratim: Verebamur, inquit, ne nos dies, ne nox, ne latera defi⸗ cerent, ſi tot crimina, tot reos uno uelut faſce complecteremur. Tranſſatum eſt ab ijs, qui res multas ſimul colligant, quo commodius geſtari queant. Id Græci dicunt oνεέν, id eſt: comprehenſim. 9 1 Salem& menſam ne prætereas. 2 1len Xx A?Na K9 BrsJo, e Savep. id eſt: Salem& menlam ne prætereas. Ne negligas ami- culorum conſuetudinem, aut ne uioles amicitiæ iura. Nam his rebus olim conciliabantur ami- cii familiares antiquitus mutua inter ſeſe conuiuia actitabant. Qgemadmodã teſtatur etiam Diogenes Laẽrtius in uita Pythagoræ. Et aſtipulatur Theocritus in Hyla: 81 O1 AlM. μμκα ε τ⁵νον κε ⁵ννμμρρνσ Ʒdmνσιsαν. id eſt: Quiad menſam ſemper eandem 14 Cœnabant ambo fidi nimirum ut amictcc. 4“ Loquens de Hercule ac Telamone. Tum Euripidis Hecuba, Polymeſtoris exaggerans faci/ nus hoſpitalis etiam menſæ facit mentionem:. Kone Sartae o Cle TuNGSS i. id eſt: Menſa receptus ſæpe communi mihi. b 8. Inde eſt, quod, ut docet apud eundem Laẽrtium Alexander in cõmentarijs Pythagoricis, Py thagoras uetabat frangi panẽ, uidelicet ne diſſecaretur, quod amicos copularet. Idem cenſuit ſalem potiſſimum in menſa apponendum, quod æquitatis ac iuſtitiæ nos admoneat, ut qodo & ſeruet, tueaturq́; quicquid occuparit,& ex liquidiſſimis rebus aqua maricqʒ fiat.Origenes ad/
uerſus Cellum libro ſecundo, Parium quẽpiam Iambographum adducit, qui Lycomantẽ inſne
xtatus ſit, quod ſalẽ ae menſam eſſet prætergreſſus. Idq́ʒ detorquet ad ludam Chriſti prodito⸗ menlarn! am.

180
.
rem. Atc; haud ſcio an Chriſtus ipſe. eligionis noſtræ princeps, huc alluſerit, ut ili conllinn
fuiſſe uidetur in rebus multo uulgatiſſimis, altiſſima myſteria ſua recondere, praſcius faen hoe ſymbolum à luclxis iniſom gentes amplecterentur: Certe apudhlactconespanuma fœdus, quod ſanctiſſimum uellent haberi, ſic inibant, ut panem g adio diuiſum uterq lban Autor Qu. Curtius libro octao. b b Baceli ſimilis. ö 1 14 BAiNS.) Bλ‿, id eſt: Bacelo ſimilis, aut Bacelus es. In cinædos, acpai uiros dictum:aut in magnos quidem corpore, ſed animo ſtupidos. Tractum à forma mo busc; Baceli cuiuſdam. Ait Suidas Bacelum proprie ſignificare eum, qui ſit exectus eochi molles dici, quod hoc morbo potiſſimum laboret illad hominum genus. Antiphanes in 0
bus, Bacelum quempiam taxat apud Athenæum libro quarto: O* 55 b5XSu„0p— er da 8 1 Suaap„duc rCs Ta;. id eſt: An Bacelum non uides, Manibus ſuis ſic ſaltitantem, nec pudet. Meminit huius Suetonius in uita Auguſti, ſcribens eum peculiari uocabulo, Bacelã pro ſui to aſſidue ſolitum dicere:quanquam in uulgatis codicibus Baceolus ſcriptum eſt. Herrchas exiſtimat& apud Quintilianum recte pro Bagoa, Bacelum legi poſſe. Verba Fabijſuntha At uerò ſtatuarum artifices, pictoresq; clariſſimi, cum corpora ſpecioſiſſima pingendo, ſinga dõ ue effingere cuperent, nunq́; tamen in hunc inciderunt errorem, ut Bagoam, aut Megay zum aliquem in exemplum operis aſſumerent ſibi. Verum equidem non uideo, cur Fabinn ſcriptura mutanda ſit, cum gœινα barbara lingua ſignificat eunuchum, quo nomine Lach nus philoſophum quẽdam inducit, qui uultu, corporisq; figura, eunuchum præſe ferret, An & Ouidius in amoribus, ſeruum puellæ cuſtodem Bagoum appellat: Quem penes eſt dominam ſeruandi cura Bagoẽ. b Batalus.. xnl Sd τακα, id eſt: Batalus es. Olim in effœminatos per cõtumeliam dicebatur, Plutatcha
oſtendit id cognominis Demoſtheni puero inditum fuſſſè,& ab inimicis probro obiecun
Porrò cognominis huius idem uarias adtert rationes:uel quod Batalus quiſpiã fuerit tibicen diſtorto corpore: uel quod poẽtæ cuidam obſccœno nomen fuerit Batalo: uel quod apud êti cos Batalus appellata ſit ea pars corporis, quæ uerecunde nominari nõ poteſt. Idem iam po uecta ætate, ſimili contumelia dictus eſt At gas: ſiue quod hoc nomine fuerit quiſpiam malii autor legum:ſiue quod, ut exiſtimat Suidas, ſerpentis genus ſit Argas. Dicunt item Gtac ie Tλιʃιέεεσ, pro eo quod eſt, turpiter atq; effœminate uiuere.
Bene plauſtrum perculit. XIII RKuſticorũ prouerbium eſt: Bene plauſtrũ perculit. Apparet dici ſolitum in eos, qui quem piam impellunt, quò ſuapte ſponte iam propẽdebat. Tranſlatum à plauſtris onuſtis, quæ qu exonerentur, ſolent euerti. Fit autem id commodius in eam partem, in quam propter ſolum decliuius inclinant. Donatus indicauit hoc adagium, exponens in Eunucho hæc Parmenon uerba: Perculeris iam tu me? Ab hac ſententia non abhorret Plautinum illud in Curculion Qui monet, quaſi adiuuat. Verba ſunt lenonis, qui libentius ſit mutaturus fidem, admonitu; trapezita, quod tamen uel citra monitorem erat facturus. b b „ In Care periculum. XlIII „E'Spp Kaßi To uirdewop, id eſt: In Care periculum, ſubaudi, facito. hoc eſt: in homine, aut uiliore, fac periculoſam experientiam:in qua ſi parum feliciter ceſſerit, non muſtum ſit diſpen dij capiendum. Huic adagio, Carum mores fecere locum. Hic populus eſt, ut autor eſt Meb omponius, incertæ originis, ut quos alij xursενα‚Soucs, id eſt. indigenas, nonnulli Pelaſgosal
Curetes exiſtiment:gens uſqueadeo armorum, pugnæch amans, ut aliena etiam bella, merces
conducti, ſoliti ſint agere. Vnde Theoctitus in Encomio Ptolemxæi.
MoOT[AAole noνεασφν dixit, icd eſt:
Bellandiq; auidis Caribus.
Namt odotus in Ruterpe. oſtendit Cares bat baro ſeruilio; fuiſſe ingenio, ́ ad quidubm
JFace 3e non P 0Merode vropollta d quod indicat- Ariſtophanes in zuibu
to, nartat C 8 5, id eſt: Quod ſi ſeruus eſt& Car. Strabo libro Geographiæ decimoc
mattat ares tota quondam erraſſe
Ctecia pallicag lipxendißs meruiſe, Ceruminn
vimũ ypelle txotus eip modum graul gum docete 1 im guempi ies inoraliohe ſeltln Cae Taliusin acic ſocum appat rerlun eltilu
dapenood em aͤlcere De brmm a minutis imo attem aul
V igi ſecus ac
5
us ſan Kheyiuclopſ vwepericolum,
odprouerb
vodeat unũqt dwnauclerum nigatione ue dum qulcczt ſauim agere, don audet ni uwittuntn dabimus inc
klie fmitim ſtedipſius an wopictore.D, delecnopera dndant auſc eidm qoodi daüoe priſtin Nagepidam! dannguod att em. uc cemekitone
Upoure dece knt„Glotieg at kadie pic
Var ſb aas

ecioſiſſima piig 6 Mät Bagen d lem non dichen, drß uchum, quonm
muchumpraleßn Alat. rier
ꝛeliam dicebatu ſie inimicis probw i datalus quipütrtt tBataloruel qwolna ꝛri nõ poteſt d ie nine fueritqulpin rgas. Dicuntienn
ici folituminer ſie à plauſttioonuſi'n em, in quampoſtt Eunuchohachne tinum ilud ilna taturus fdenien
VI. 181 bellicis uſqʒadeo præcelluiſſe: ut paſſim apud poëẽtas, arma bellica Carica cognominentur, quẽ admodum Anacreon Caricam loricam, Alcæus Caricam criſtam dixit: ad quã alludit Arifto- hanes in auibus. Suidas ſcribit, Cares primos mortalium mercede militaſſe, ut qui uitam ſuã uilem haberent. Hos igitur, qui conduxerant primos in acie collocare conſueuerãt, ut primos hoſtium impetus ſuo exciperent periculo:aut ubi fortuna belli difficillima uideretur, illic obij/ ciebantur. Carum laudem his temporibus æmulari uidentur Fluetij. gens bello nata, ſimplex alioqui, ac minime malum hominũ genus, planeq́; dignum, ut equidem ſentio, quod hac quo- nota uacaret,& in literis,& in cæteris honeſtis ſtudijs egregie ualiturũ, ſi relictis bellis, huc animũ appellerent. V ſurpat hoc adagium Socrates apud Platonem in Futhydemo iabehs in ſepotius fieri periculum tranſtormationis:uelut in homuncione Care, quem ſi perdas, non ad⸗ modum grauis ſit iactura.Idem in Lachete huc reſpexit, cum ait: Cogitandum eſſe ijs, qui pri mum docere incipiunt,& artis ſuæ periculum cum magno iuuenum periculo faciunt: nõ Ca/ rem quempiam mercenarium, ſed ciuium liberos in diſcrimen adduci. Et hunc imitatus Ariſti des in oratione Panathenaica:E' ⅞&& o⁵εν μσ νειε⁶ς nν dauc,0 odaασι de r 5ε ror5cvo. id eſtIn Care uero, non in ſuis ipſorum corporibus facientes periculum. Vſus eſt eodem M. Tullius in actione pro L.Flacco: Quid, inquit, de tota Caria nonne hoc ueſtra uoce uulgatũ eſt: Si quid cum periculo experiri uelis, in Caria potiſſimum eſſe faciendum? Quem quidem locum apparet eſſe uitiatum: neq; uerear deierare, in Care legendum eſſe, nõ in Caria. Huic di uerſum eſt illud: Aureo piſcari hamo, quod alibi reddemus. 3 b b In dolio figulurem artem diſcere. XV Superiori diuerſum eſt illud,&*νπ alid αρκνεεμνσ Rμφαστνενν&ρν d eſt: In dolio figulariam at tem diſcere. De ijs, qui protinus maximis in rebus artificij ſui capiunt experimentũ, cum pau- latim a minutis ad ſumma proficiſci cõueniat. Neq; enim figulus ſtatim à dolio, id eſt, uaſe ma ximo artem auſpicatur, ſed à pulillis quibuſdam uaſculis. in quibus non ſit graue diſpendium. ſi quid ſecus accidat. In hanc fermè ſententiam uſurpat Plato in Lachete: æuεmσι⁴σ ακ μ duν 39 4a, A d K rd coedkT, KAN& ple eν η σm⁴ α‿ς εμιων ꝙπανοοσν,) AXvG Xe„ uvo T 7rb Doru A, μαάιmις οHH vg, 1c 5 Gᷣνεει a. id eſt: Conſiderare oportet, ne hoc periculum nobis fiat, non in Care, ſed in filijs, ſimul atq; amicorũ liberis: ac planè cõtingat, quod prouerbio dicit᷑ in dolio figulina. Dicæarchus ad aliã ſententiã torquet ꝓuerbium, ut ad moneat unũquẽq; artificẽ in ſuis negocijs exerceri oportere: uelut aurigam in d ucendis curri- bus, nauclerum in gubernanda naui, medicũ in curandis morbis. Tãq́; abſurdũ ſit, figulum in aurigatione uerſari,re uidelicet aliena, ac nõ magis in dolio. Atq; ita huc ptinebit illa ſententia: Quam quiſq; nouit artem, in hac ſeſe exerceat. Et Horatianum illud ex epiſtolis: Nauim agere, ignarus nauis timet. abrotanum ægro, Non audet, nili qui didicit dare. quod medicorum eſt Promittunt medici, tractant fabrilia fabri. Scribimus indocti, doctiq́; poẽmata paſſim. Ne ſutor ultra crepidam. XVI HAuie finitimum eſt illud: Ne ſutor ultra crepidam, id eſt: Ne quis de ijs iudicare conet᷑, quæ ſint ab ipſius arte, profeſſioneq́; aliena. Quod quidem adagium natum eſt ab Apelle nobiliſſi mo pictore. De quo Plinius libro trigeſimoquinto, capite decimo, ſcribit in hunc modũ: Idem perfecta opera proponebat in perguſa tranſeuntibus: atq; poſt ipſam tabulam latẽs, uicia quæ notabant, auſcultabat: uulgũ diligentiorem iudicẽ, q́ ſe præferens: feruntq́ʒ à ſutore eſſe repre/ henſum, quod in crepidis una intus pauciores feciſſet anſas. Eodem poſtero die ſuperbe emen dationẽ priſtinæ admonitionis cauillante circa crus, indignatũ proſpexiſſe, denunciantẽ ne ſu- pra crepidam ſutor iudicaret. Quod& ipſum in prouerbium uenit. Hactenus Plinius. Eodẽ pertinet, quod huius nepos in epiſtolis ſcripſit, de artificio non recte iudicare quẽqᷓ́;, niſi& ipſũ artificem. Quodq́; primo moraliũ libro dixit Ariſtoteles, earum rerum unumquemque iudi cem eſſe idoneum, quarum ſit eruditus. Et quod idem ſcripſit libro ſecundo naturalium, cæcũ diſputare de coloribus. Quæ uerba iam inter noſtri temporis ſcholaſticos in prouerbium abie runt, quoties quiſpiam de rebus ignotis diſputat. Ad eandem ſententiam referendum, quod ait Fabius pictor apud Q uintilianum, felices futuras artes, ſi ſoli artifices de ijs iudicarent. Dni facientes adiuuant. yII Varro libro de re ruſtica primo: Et quoniam, ut aiunt, dij faciẽtes adiuuant, prius inuocabò deos. Significat diuinam opem nõ ceſſantibus, ſed induſtrijs,& pro ſua uirili Dianeibie a0zt
CHILIADIS PRIMAE CENTVRIA

182 DES. ERASMI ROT. ADAGIORVM
lio eſſe ſolere. Huc arbitror referendum illud Homericum carmen, quod iam uelut in proun,
bium abijt Id M. Tullius uſurpauit libro epiſtolarum ad Atticum nono:
Omnia uobis imparatis agenda. Sed tamen b b b
ha acgcec a
Naa J n Joαꝑ dr 0Siosr. id eſt:.
Partim ipſe inuenies, partim fors ſuggeret ipſa. Cum Minerua manum quoq́; moue. 1* XVyII
Huic finitimum eſt:⁊ ν« dluσ, X'sα ud. id eſt: Auxiliante Minerua, manũ interim mo ue. Monet adagium, ne fiducia diuinæ opis induſtriam remittamus. Conuenit peculiarter j maulieres, quæ lanificium exercent, fauente quidem, atq; inuocata Minerua, ſed nihilo legnia interim operi inſiſtentes. Sunit qui putent ab agaſone quopiam natum, cuius aſinus cum luty inlixus hæreret, deberetq́; illi ſuccurrere, ociolus Herculem im plorabat. Huic reſpondiſſe dei uti interim manum admoueret aſino laboranti, atq; ita demum numen adfuturum. Alij di ſam huic fabulam adferunt, puta quendam cum eſſet decertaturus, Mineruam conluluiſſeni futurum eſſet, ut uictor diſcederet. Reſponſum eſt fore. Verum cum ille ingreſſus in theaui in certamine manibus ſtaret ocioſis, percuſſum ab aduerſario uictum fuiſſe. Ad hoc adagimm pertinet elegantiſſimum illud carmè, quod ex Agathonis tragœdia citat Ariſtoteles lbrom ralium Eudemiorum quinto: rixvu αοι ts5de, u h TLXvlcp. id eſt: Fortunam ut ars, fortuna ita artem amat inuicem. b Citatur à Suida ſenarius hic in eandem ſententiam:
Abrd A vd ωπέꝓ Erra u doνς αέι‿. id eſt: Fac interim aliquid ipſe, dein deos uoca.
b Noſtro Marte. XIN Quoties nullis auxilijs adiuti, noſtropte ingenio, propr ijsq́; uiribus rem peragimus noſſa Marte peragere dicimur. Aut etiam cum noſtro periculo res geritur. M. Tullius libro ofſch rum tertio:Häac igitur partem relictam explebimus, nullis adminiculis, ſed, ut dicitur, Mane noſtro. Hactenus ille. Tranſlatum uidetur ab imperatoribus, qui ſuis ipſorum auſpieiſs d e Pijs bellum ſuſtinent. ſiquidem Plautus etiam meis copijs dixit, pro meo Marte. Sapiuntpa uerbium etiam illa, uario Narte, dubio Marte, iniquo Marte. Huic adagio peneè diuerlumci illud, quod alibi retulimus: ouꝝ&ν⅜ν uσνο. id eſt: Non abſq; Theſeo.
3 Ne quicq́ʒ ſapit, qui ſibi non ſapit. XX
Sententia uel hodie uulgo frequentiſſime iactata, fruſtra ſapere, qui ſibi non ſapiat Platoi Hippia maiore:xa xooĩe, inquiens, uνond& O1& οꝙνα³ ⁵αάτ‿ρ εν ισν μαέιας³α ε— ,p halt eſt: Idem itidem& pleriſq; uidetur, quod oporteat eum qui ſapiat ipſum ſibi maxime ſipiau tem eſſe. Vſurpat& Cicero in epiſtola quadam ad Trebatium, oſtendẽs ex tragœdia MW:ece ſumptam. Et annao.maie cod agere Medeam, illud ſemper memento:
Qui ſii ipſe ſapiens prodeſſe nequit, ne quicq́; ſapit.. Eit autem uerſus trochaicus. Idem epiſtolarum familiarum libro decimotertio, ad Caſurèim Peratorem itaq; ab Homeri magniloquentia, confero me ad uera præcepta Eiyi˙: M1 G%2ε H9 Je Ae bu u ᷣf—2⁵Π⅝*.
Quem uerlum ſenex Præcilius laudat egregie. Citatur a Luciano in Apologia:
I 1 οεεεέ⁵ Ʒ ε b&N 0H. id eſt: b.
Sapientem eum odi, qui ſibi ipſe non ſapit. b 8
Eam ſententiam ſic ad unguem ſeruant huius tempeſtatis homines, ut hominis uocabulo u
deatur indignus, qui non quauis ratione ſuis conſulere cõmodis nouerit. Hluius generis eli
lud apud Suetonium: b Aſpice felicem ſibi, non tibi Romule Syllam. Canterium in foſſa.. XXI Canther ium in foſſa, ruſticũ prouerbiũ, ſed tamen è re militari natum. Hoc licebit uti qu ties quis ad id negocij trahitur, in quo nequać; ualeat. Aut ubi res erit uehementer impeclia
ericuloſ. tur à Tito!l jnn 5 41 1 Periculoſaue. Refertur à Tito Liuio, decadis tertiæ, libro tertio. Narrat autem cum Fabius
puam obſideret bello Punico, Iubellium Tauream inter equn liſſimũ eh um Tauream inter ec nobiliſſimũ e k manorum exercitu. inter equites Campanos d
un Veumfekeret quemuis ad ſingulare certamen euocaſſe, auſumq́; prodite Claudiũ cr dere dulli dlo idiutius uterq; alterum libero campo cluſiſſet, Campanus in cauam un ds Aele ulIit, Al Aal ecuotum, non equitum fore certamen. Eò cum Romanusy re quam ueę
ſerocot
Iherarid elt en luſſetet rrigo 3 ded Vim dierum ldem albieln pud Athenæ nal rer 1933 Naxi rund Qualem olm kautus eſtiplt
Conlimälit Niuo y³u rih Iu Meau,un Non Pelopist Nec uentos Dordo talentu ettalentun 1 raarro„
tNolim eſt
10d A8
birunt pro⸗
win Surrent Vie Wdæg kutbic Miq der Bacchum dgricquid cc ulepuero nonalum ila teitlgiter

um ille ingrellu um buiſe he
a citat Arilorad
G
Q
ſbus tempergnn tur. M. Tulics!boc ſculis, ſed, utcich ſuis iplorum auſint o meo Matte Men ic adagio pens tict 0. b
„qui ſibinonſpi d A Lch,S445 1 t ipſum ſibi wane ſtendẽs extagati rmemento.
decimotettou 1 præcepta tir
in Apologt
s, ut homini un ouerit. kuuiug
C HILIADIS PRIMAE CENTV-RIA VI. 183½ ferocior, ex templo deſcẽdiſſet: rurſum eluſit Taurea ſermone, qui poſtea in ruſticũ uerſus eſt prouerbium: Minime ſcis, inquiens, cantherium in foſſa? Quanq́; ex Liuianis uerbis parum li quet adagij ſenſus, tamen coniecturis facile deprehenditur. Pugnat autem cum illo, quod alibi dicemus: ròν 1mτνσκον εε*νπτ⁴αεέο. id eſt: Equum in planiciem. Etenim quemadmodum plurimũ ualet equus in planicie, ita minime ualet in foſſa.
Tantali talenta. b XXxII
TcAxuνταν ⁊‿αυπτς⁶ικν. id eſt: Tantali talenta. De immenſis opibus. Nam Tantalus Phryx ob lu/ culentas diuitias, in fabulam hominũ uenit, ita ut fingatur& apud inferos ſimile quiddam pa ti, cuiuſmodi ſolent inter congeſtas opes tenaces iſti diuites. Horatius: Tantalus à labris ſitiens fugientia captat b Pocula.quid rides: mutato nomine de te b Fabula narratur. Oſtendit allegori figmenti, ad diuites ſordidos pertinere. Vſurpatur ada- gium à Platone in Euthyphrone. Suidas ait eſſe& apud Epicharmũ,& apud Anacreontem. Effertur& ad hunc modum, cum uenuſta quadam uocum alluſione: r&λ.⁵αινκνναι τανκνσνν ααμααυνιι riherau. id eſt: Tantali talenta talantizat, hoc eſt, librat& accumulat. Porrò Tanttalum prædiui tem fuiſſe teſtatur, uel illud ex tragœdia carmen apud Plutarchum, libro de exilio:
Erreſgo 85 εᷣ SG5ceN SAcp 5d6 9. id eſt.
Viam dierum duodecim ſero iugera. 3 b Idem alibi:Ingentes diuitias, ι ον rαντλαοꝙᷣ appellat, id eſt, opes Tantalicas. Antiphanes apud Athenæum libro ſexto:“ Ofaν ꝓτπαε ⁰M⁸, u DHic b Td, MaAuα‿eρμτꝙεοαμνυσεε ꝓτ‿α—ιαωννννοεεειι KvH. id eſt:
Qualem olim habebat& Thribon, qui molliter
Exutus eſt ipſis talentis Tantali. 8
Pelopis talenta. b Conſimili figura Theocritus in Idyllio o. dixit Pelopis talenta. Mü⁴. σόά̈ᷣ σιιο̈α, AO, b- TdvT
Ei EXAp, ANdèE G,dèe Deep RyEA,. id eſt:
Non Pelopis mihi ſint agriqʒ, auriq́; talenta,
Nec uentos celeres anteuolaſſe pede. 4 Porrò talentum apud Atticos, maxima pecuniæ ſumma erat. Vnde illud in Phormione: Si qs daret talentum magnum, imò malum. Et Ariſtophanes: à' àλλ νναιςν ννπν νμντ˙ bα p eroilu ini ræxdνπτιρς Ʒννασπν. d eſt: At ego ſanè Opuntius nolim eſſe, ſi quis det talentum mi aureum. id eſt: Nolim eſſe luſcus, uel quantalibet pecunia. b
Midæ diuitiæ. xXxXIIII
Mi S we, A ASiναid eſt: Midæ opes,& Mida locupletior. In prouerbium abierunt, propter immenſas eius regis opes, quæ fabulis quoq; compluribus fecere locũ. Stati/ us in Surrentino Polij. 4 6 Viue Midæ gazis,& Lydo ditior auro. b Fuit hic Midas Phrygiæ tyrannus, cui iuxta poẽtarum figmenta, conceſſum à dijs eſt: ut pro pter Bacchum hoſpitio acceptum, quod uellet, optaret, accepturus quicquid optaſſet. Optauit ut quicquid corpore contigiſſet, protinus in aurum uerteretur. Hiſtoricorum literis proditum eſt, huic puero dormienti, formicas in os grana tritici congeſſiſſe: reſpondiſſe augures, omniũ mottalium illum ditiſſimum futurum, atq́; ita eueniſſe. Huic Plinius primũ attribuit locum, in ter inſigniter diuites, libro triceſimotertio. b b 4
Non omnino temere eſt, quod uulgo dictitant. XXV
Apud Ariſtotelem uſurpatur prouerbij uice,& apud eruditos iam olim in prouerbiũ abijt nobilis illa Heſodi ſentétia: dn&m πυννe ⁶λεασquemadmodum ait Ariſtides in defenſione Peri⸗ clis, quæ dicit nõ uſq; quaq; irritum eſſe ſolere, quicquid rumore populi iactatum fuerit. Eaeſt in operis uolumine ſecundo, cui titulus: Opera& diers
XXIII
Aul 3 S50dſ0 r ⁴εαεο P,αμ.
æaan T⁴ aaæ πανιuανεα υη od aε, pèid ud a yen P5d,AA RobeDar. nan ob Ag T6λμαιπσσν Rᷣηeτνσςν ομννσην A ON Aot Quaidon,he06 10 auri. icd eſt⸗
*
q 2⸗ Rumotes

m—— .—;—— 8
“
—* ——
Rumores hominum cures uitare moleſtos.
184. DES. ERASMI ROT. ADAGILORVM
Fama malum eſt, oritur, ſurgit facillima:uerum
Dificile hanc perferre, graue eſt ſedare coortam.
Nam non ulla quidem prorſum perit irrita fama,
Per populos quæcunc uolat, quia numen& paaecc.
Poteſt bifariã accipi ſentẽtia:nimirũ aut no planè falſũ uideri, quod plurimis eſt in ore, quodi
populi cõſenſus approbat:aut nõ prorlus aboleri poſſe ru morẽ etiã falſum, qui ã in uulgusq
manarit. Proinde admonet, ut ſollicite caueamus, ne uel fallo ꝑ temeritatẽ in fabulã uulgi uen
re cõtingat. Quod autẽ famã deam dixit, cũ Homero ſenſit, qui cõpluribus locis ãoον u 2
ducit:ſic enim deam ipſam appellat. Et hunc æmulatus Vergilius in quarto Aeneidos:
Hæc paſſim dea fœda uirum diffudit inora. b
Domũ cum facis, ne relinquas impolitam. xxyI
Caum nulla huius poẽtæ ſententia non ceſſerit in prouerbium, tamen equidem ess lientin
recenſuerim, quæ propter ænigmatis inuolucrum, propius accedunt ad ſpeciem prouetbile
Quod genas eſt ila ex eodem, quem modo citaui libro:
Me T6,*μ% wmOναιν αᷣάχνσιεεεεοᷣ αꝶια2νQεέ b
If 701 2 s Jo Ak KG AN3 OGun. id eſt:
Neue domum fabricans, linquas mutilamq́;, rudemq́;,
Ne lors inſideat cornicans garrula cornix.
Proculus interpres admonet locum hunc bifariam accipi. Quibuſdam uideri, monere poci
uti quiſq; domiciliũ ante hyemẽ abſoluendũ curet, ne tũ nõ habeat, quo depellat frigoris moc
ſtiã. NHyemẽ enim cornicis indicatã ſymbolo, uidelicet auis hybernæ. Porrò cũ ſemꝑ alis tun
maxime menſibus hybernis: oinꝗ& 2λ ‿,oiO 45. id eſt: Eſt grata domus, domusopi
ma, quẽadmodũ in prouerbio eſt. Alij putant ſignificatũ, ædificiũ Se inſtitutũ, nõ opone
re ſemiꝑfectũ relinquere/ne uulgo riſui ſis:& qui præterierint, obloquantur, carpantq leuitit
tuã:qui quod cœperis, nõ abſoluas. Quandoquidẽ hunc obloquendi morẽ uuſgo peculiaren
eſſe, uel euangelicæ notant parabolæ. Eam aũt obtrectantiũ petulantiã per cornicè uoluit ind
care poeta:nempe auẽ garrulã,& obſtreperã: ut hinc etiã uerbũ prouerbiale ductum ſit au
At ipſi Proculo magis probatur, ut aa dox⁴ꝶ accipiamus, unicuiq; negocio, quod ſeme inſi tuerimus, finẽ idoneũ imponendũ ut nihil omnino deſideretur,& ubiq; cõnitendũ ad pfec nem. Id quo longius auocabitur à ſimplici ſermone, hoc uenuſtius fiet,& magis ꝓuerbiale Ve lati ſi quis adhortetur aliquẽ, ne literarũ ſtudiũ deſerat, ſed laudabiliter in tirtn fumms impo⸗ nat manum, ne uulgo ludibrio ſit, quod à bene cœptis deſtiterit, Heſiodium hoc obiſciens M E TG6⁴α τπε κνεκνπνεεο ᷑wcďee’ ap, I εꝙ 0 505d ASe do5Cug. Nea chytropode cibum nondum ſacrificatum rapiaszs. XXVII
Aenigmaticum eſt illud, quod eo loco continenter ſequitur: Mid&νε άνοπνοQ(% AN enrp KvAdvro b E ˙Ap, Aε⅜ XdedhA.. icd eſt: Neue à chytropode ſublatam protinus eſcam Ante ſacrum, neq; lotus edas.
Indicat& M. Lullius irreligioſum fuiſſe, cibum è patella edere. Scribit enim ad hunc modun libro de finibus ij. At qui reperiemus aſotos primũ ita nõ religioſos, ut edant de patella: dei de ita mortẽ nõ timentes, ut illud in ore habeant, ut ex Hymnide: 1 Nihi ſex menſes ſatis ſunt uitæ, ſeptimum Orco ſpondeo. b Eſt aũt uerſus trochaicus. Suetonius in Vitellio prodit, eum illũ adeo nõ profundæ modoms rum 8 intempeſtiuæ fuiſſe gulæ:ut ne in ſacrificio quidẽ unq́;, aut ullo itinere tẽperarit, qul — taria bldtſtatim uiſcus& farra è foco penè rapta manderet, circaq; uiarum popinas mantia on Sul ₰ Pricleana atq; ſemeſa Quantũ ad ſimplicẽ attinet ſenſum, docet ne rita 3 Aaa 5 dera cepſen ũ irruamus:ſed ita demũ edamus; ſi prius inde primitias dijs— Fwenſa darh at wütd et autor eſt in Sympolſiacis Plutarchus, inter res ſacras habeball 2e dernde u⸗ d na:proinde cibũ ſumpturi, dijs conſecrabant ras ⁊πα:, hoc eſt, vrinſ marihusrnon en de deiß tumultuanter, ſed religione quadam, ad conuiuiũ accedebãt ſ nos Sedi er; c ad lacrii epulũ. Qui mos& hodie durat apud benemoratos Chriliia Sed prouerbialius fiet, ſi intelligamus nõ eſſe ſpoliandos, nec inhumanius expiandeie nl
kus
12 R Archeſtra noſaradeuot er Eilolisu
Puutarch er d9³9e vunsihieroy e Puieicec w ſa Hon uicktir Dino uinconcion runcieret ſen dun tetaltt oretpondliſſe ts Atqßita pa aqlo diciſod tämliplurb ent Quodge rcg keltcitt dns exempla
hene uelit. ſed
anom. Qua glo prouerdi lmus omnid
ät pars ind
Haanc dep lr, a he dcömunib de ſaltẽ uinc uv criplt. teenẽdo m uſin hac unieNé)ons Clbucg thahleaſep tab ſecus ac lrlegtnet inaXan Qun ſupe Kartopre anc di telp ctnoc . ,At wen ds pbeenn dcquodhe Gnius an

aldam uidderim 8 ſ,quo depelatfn næ Porròcũlen d 1 an domus dena ĩlemel iſlltubtig Loquantur croatie endi morẽ uogortat anti percomcelau ouerbiqle dudum R negocio qwodſrai ubiq; cõniendi liet,& mags patte liter nüitdimm leſiodiumhocchſeu
pias. M
ribit enim adiwern
3, ut edantdepäi
CHILIADIS PRIMAE CENTVRIA VI. niſtros, aut ſeruos noſtros: uerum& illis aliquam pecuniæ portionẽ relinquendã, quo uiuant. Fortaſſis quadrauerit& in hos, qui præpropera auiditate cõmodũ auferre ſtudẽt, prius quam oporteat:& quodãmodo meſſem facere, prius quàm maturuit ſeges: ueluti ſi quis legatum, aut promiſſum ſtiatim& ueſtigio flagitet, cum ciuilius ſit in dies aliquot ſilere: aut ſi quis modo na ctus imperium, protinus incipiat populum exactionibus ſpoliare: aut ſi quis ſponſam puellam non expectata ætate, nec expectatis nuptiarum ceremonijs, properet amplecti. Sumptum eſt à ritu ſacrorum, in quibus olim epulabantur. Huc ꝑtinet eæ illud, quod alibi retulimus ex Athe næo,& alias apud eundem, xmπτντααννέυε, id eſt, à patella frixoria. Rurſus alias apud hũc ipſum, ex Archeſtrato: αρόςρπασ⁴ςꝓ oHsανοωαινε. id eſt: Rapiens à ueru. De muliere, quæ ſacra nondũ im- molata deuorare dicta ſit. In genere poterit accõmodari ad quemuis, qui negocium irreuerent ter, c illotis, ut aiunt, pedibus aggreditur.
Haæc potior. b XXVIII
Plutarchus in problematibus Græcanicis prouerbium quoddam refert ad hunc modum: Ar εμ ssb 75 MDolAidc e, rN KuS; Avp 5 Toςοντεννοο Sοσσνμε, RS3 3 y α 10 1. Aeuεο⁷ε,Kοαά&εονονννσνꝙονG u Av pAl, T roX, Sg 5 aęu rdare 7Tl vM&G, u KSATeiv
185
A. 7 7 2 4.2. e.„* 8 e.„„“ 10 Oei3, dae Ers, Res. Sur 70 d 50—o 18651Kep, eO1SdSANS Ne 19 5 ONcoc, Ih Suri
1a uSuoc,&r As 8s r0* e, AN&uαν eντise KOœAl uσ Tν σ d v, άι⸗ 5oeiαν Horum uerborũ hic fermè ſenſus. Vnde fluxit illud, quod prouerbij uice dicitur. Hæc uictrix? Dinon Tarentinus, ductor exercitus, uir adprime fortis, reiq́ bellicæ ſanè q́; peritus, cũ in concione dixiſſet ſententiam, eaque ciuium ſuffragijs eſſet reiecta: deinde præco pro- nunciaret ſententiam, quæ uinceret, ſublata dextera: hæc, inquit, potior. Nam hunc ad mo- dum retulit Theophraſtus. Cæterum Apollodorus in Rhytino illud adiunxit, cum præ⸗ co reſpondiſſet:at hæ ſententiæ numero plures ſunt, Dinonẽ protinus ſubieciſſe: ſed hæ melio⸗ res. Atq; ita pauciorum ſententiam fuiſſe promulgatam. Quibus ex uerbis conijcere licet, ita uulgo dici ſolere, ſi quando ſignificaretur conſilium aliquod eſſe præſtantius& conducibilius, etiamſi pluribus ſecus uideretur. Aut ubi qui numero pauciores eſſent, facultate præpondera- rent. Quod genus fuerit, ut rem exemplis demonſtrem. Maxima pars hominũ uoluptate, lu- crisq; lelicitatem metitur, perpauci uirtutem amplectuntur. Caue, ne quid te moueat multitu dinis exemplum: ãu‿νν sεεοενσυινItem nemo penò eſt in toto principis famulitio, qui tibi non bene uelit:ſed unus tibi refragatur, qui tantum ubiq; ualet, ut in ipſum ferè principem agat ty rannum. Quare ſi res è ſuffragijs penderet, uiceras. Sed&urv uu⁵εα. Porphyrion leuiter, ceu di- gitd prouerbium indicat, exponens eum locum in Horatianis Epodlis: Eamus omnis execrata ciuitas, b b
Aut pars indocili melior grege.
*
Quanq́; deprauate, ſicut opinor, legit᷑ in uulgatis exẽplaribus uπςπςανον uεα. Caſtigate leget, ni fallor, naεε⁶ονρνιν τμάα‧ hoc eſt, præſtantiorũ uictoria. Nã Oda cõcionalis eſt, ac fugam decerni iu- bet, cõmunibus omniũ fuffragijs. Quod ſi fieri nõ queat, ut id quod eſt optimũ, multitudini+† bek, ſaltẽ uincat ea ſentẽtia, quæ ſit potior: etiã ſi paucioribus fulta ſuffragijs. Ad id faciunt, quæ Plato ſcripſit libro de leg.j.pulcherrimũ eſſe uictoriæ genus, cum turba cedit potioribus:& in decernẽdo magis ſpectat pondus ſuffragiorũ, ́; numerus. Verba Platonis ex eo, quem dixi li- bro, ſunt hæc: E òrσαα κ ν:&e vove vIcονρ πκν/?οε C d̃ Xehde, 55de Su dvrA nyeiaoe &u AE)̃ dAlg E αννοτσπά μαμέ εσανται τ ‿α τν vu, uNi Iiop k. 5 J&yντνα.æd e ſt: Q uibuſcũqʒ ſiquidẽ in ciuitatibus, meliores qui funt, ij uincũt multitudinem, ac deteriores: ibi reſpublica ſeipſa ſuperior, recte dicet᷑:& huius uictoriæ nomine meritiſſimo laudabit᷑. Secus au
tẽ, ubi ſecus accidit. Eodẽ reſpexit Plinius, cũ querit᷑ in epiſtolis, numerari ſentẽtias, nõ expen/- di Hucptinet Liuianũ etiã illud: Maior pars uicit meliorẽ. Indicat idẽ Homerꝰ Iliados libro j.
E'rTs' rà Xoelovx LCc.“ b
Quando ſuperant iam deteriora.— Neq; uero prætereũcdũ hoc loco, quod de Zenone philoſopho memorat Diogenes Laertius. Zenon cũ uideret Theophraſtũ magnifieri, laudariq́; quod plureis haberet auditores, ad hũc reſpõdit modũ: E'ei 2ε‿ μnde ds,op, dA⁴εν,§νουμπσμνι,νQνο.id eſt: Maior quidè eſt illius cho rus, at meus melius cõſonans. Itaq; locus fuerit adagio, ſiue cũ negabimus ſpectandum, q́; mul tis placeamus, ſed q́; bonis: ſiue cum ſuadebimus id ſequi oportere, nõ quod plurimis placeat. ſed quod per ſe ſit optimũ factu, etiam ſi pauciſſimorũ calculis approbetur. Siue cũ dicemus,
unius, aut alterius ſtudiũ pluris æſtimandũ:qui uel opibus, uel gratia, uel autoritate præpolleat . a 3z quam mul⸗

186 DES. ERRASMI ROT. ADAGIORVM
qᷓß multitudinis beneuolentiã, quæ numero tantũ ſuperior ſit, reliquis omnibus inferior. Qu admodum apud Plautum quiſpiam contemnere ſe dicit minutos illos deos: modo lou ſibi propitium habeat. Nec abſurde trahetur in uſum, quoties una uis plus poteſt reli
bus:ut ſi quis dicat: Hæc cauſa pluribus Probabin.Platibds ſaliin rationibus, nititur 2Tuo, ctatur a legibus:uerum altera nvpa. Sic enim uolo, ſic iu eo. Nam omnia cedant, neceſſe 1 quoties rex huiuſmodi promit oraculum, quale profert apud Homerum Agamemnon FE SPens 2 T.5NCp,„ Tns Rue Ao⁴⁵ν. id eſt:
Ipſe equidem eripiam. ſi tradere fortè grauentux.. De cuiuſmodi Lucianus in captiuo:kai TM⁴ WTE XSS: 2dee p. id eſt: Qui ius in manane ponunt, quiq; ius in manu poſuerũt. In hos igitur qui ui rem gerunt,& quibus, ut Ennias d ferro geritur res:quibus ius eſt in armis,& quibus leges inter arma ſilent, per ironiam rectetan quebitur: duru ugeisò OdurX ui. Nam Græcis uoõνεν‿ non ſolum dominuũ ſigniftcat,uermn etiam eũ, qui præualet autoritate. Et Suidas indicat concionem illis nbßfon dici:in qua ſolitilnt creari magiſtratus. Nõnunquã ad rẽ refertur: ut apud Euripidem in Iphigenia Aulidenſt
0 NA6g, bu- d M ſie 1000 11S Ayp.
Significat enim ſeruus, quanquam eſſet conditione inferior Menelao, tamen hocſe potioten
eſſe, quod iuſtiorem haberet caulam. 5 b b Delius natator. b XXIX AO/ uAS ris. id eſt: Delius natator. Olim uulgo dicebatur admodum natandipettu quiqʒ noſſet in ſumma natare aqua. Natum adagium, aut certe factum illuſtrius ex Soqt apophthegmate.Cum enim huic Furipides librũ obtuliſſet Heracliti,cui cognomẽè adqditun ο⁊*, propter affectatã ſcriptorũ obſcuritatẽ: rogaretq́; cuiuſmodi uideretur. Reſpõdiſeſa tur hoc pacto: aA uν τπαμυναμαα νεκννο⁵α ie—&uO h na Alld SWs Srar KoAuurrbg 2 rrorτννννυναν έν ks ε⁸. id eſt: Quæ quidem intellexi, præclara: arbitror aũt& ea, quæ nõiin lexi, quanquã natatore Delio opus, ut ne quis in eo præfocetur. Hæc Socrates alludens ſinui & ad prouerbium,& ad Heracliti ſenſus nimium abſtruſos, ac profundos: ut niſi natatot ii gnite peritus contigiſſet, periculum eſſet, ne lector in eo libro ſuffocaretur, mergereturq 1 b Dicendo dicere diſcunt. b XM ER AEyp Aeyεꝓꝓ νο Seral. id eſt: Dicendo conſequimur, ut dicamus, Syrianus Herno- genis interpres, Eugoram ſophiſtam taxat:qui dicendi facultatem non putarit ratione ſed uii dũtaxat conſtare, fieriq́;, ut dicendo conſequeremur dicendi facultatem. Asivume zinquit, 70' ꝓPe Ofp, 70 Ae„A en † Ae*νεαρ*τνανννεανid eſt: Exiſtimantis iuxta uulgare prouetbi dicendi facultatẽ dicendo cõtingere. Vſurpauit& M. Tullius libro primo de oratore:ln quo inquit, fallit eos, quod audierunt, dicendo homines ut dicant efficere ſolere.Vere etiã iluddi tur peruerſe dicere, homines peruerſe dicendo facillime conſequi. Latius autem patet adagi- nempe ad cuiuſuis rei peritiam, quam potiſſimum uſus ſuppeditat, optimus rerum omniũm giſter. Proinde prouerbiales erunt omnes id genus:fabricando fabricam diſces:canendo miſ cam, militando militarem artem, ſcribendo diſces ſcribere. Multi, bonicaʒ. b XXNI no oi na-αεdol. id eſt: Multi, boniq́;. Prouerbiali figura dicebat᷑ olim. Tranſſatũ à ritu ſaco rum, in quibus ſacrificus rem diuinã facturus dicebat: r³ rie;id eſt: Q uis hic: Dein qui ace rant, reſpondebant: 0⁵oi„Soi. id eſt. Multi& boni. Atq; hæc partim ominis cauſa diceb europortebaenin in ſacris 2uα‿ννHoc eſt, bene ominata dicere: partim, ut ſi qus ellet d S cius a mi ipiaculi, diſcederet à myſterijs. Plutarchus in Sympoſiacis: E ¹¹ Kdeuhis h TGu1 JAyα.o R GdHAoip. id eſt: Quandoquidẽ Platoni teſtes adſũt, multic; bonic;&e de hoc ante meminimus. Quò quidẽ alluſit& Ariſtides in Pericle: 25a⁵ d2* S eie d0 und wero boneliorumnne eenesnin dits, 3,enendegledel,Verumnuhemudn Ao iaeiiafune 4 onorum citra inuidiam, ac purum illi reddidit teſtimoniũ. Quin prouerbij uice receptum eſt: mi e⁵ AGsyae. id eſt: Magnuöc; bonuc
Ecaſubnqe æ apud Ariſtophanẽ. Prouerbium igitur locum habuerit, quoties aut teſtes u ludices, aut conuictores ſignificamus idoneos, ac neutiquam reijciendos. Heroum filij noxe. XXNI V
à e 7„.„„,.— 1
fult 8 S ev uα. id eſt: Virorum heroum filij noxæ. Veteribus illud obſeruni Kthenes ut unm uirOrun filios multum à progenitorum moribus abfuiſſe. Vnde dDem
b 1rit: r& radap ar, dAs n Iun,Ha, rogauidp wue ids- id eſt: s
E unü 4S omri, ge
Aequat ratap Degenetanti Declamat ho
Ralere ulu le
omnino lder quelbersdl
Furpicesb
tiioi,randi
on d güen Beus heus,ut Dareabimpt lipulaturh auum,ltemi n a ch Nonetenime
Kictidesit druuiag aude
uuiop nnöp
nouerbio di lidor eualil un nihil det
V lelt Placn
enp poſtur pomerant ut deteres decu tne deflec dabilem ill
uAirfp tricr ra,

ao tamen hock
radmodum mnin lctdum iluſtrias 4 citi, cui cognom a diuideretur vdl
Aid der uhnen
bitror ꝛũt aaqai xc Socrtealueeg
ofundos utniman Waretur mergadrs i
dicamus Sframie
nnon purtntonit tatem. A dre tis iuxta uiſgreſean ro primodecaden ere ſolere.Naechin Latius autempt t, optimus remmnn bricam dilcexcmrit
adle
abluiſſe. Vnxc 6
3
Oi Atore 0ue, Xον ⅞εεέ ε*οπα peSg.
19 A
O9 S uNg 80 uerar.
CHILIADIS PRIMAE CENTVRIA VI. 487
egregiĩjs, perinde quaſi fato quodam id accidat, improbos proſiciſci fllios. Quæ quidẽ Demo/ ſihenis ſentẽtia refertur ab Ariſtide, in Cimone. Interpres, quiſquis is fuit. homo nec indiligẽs, nec indoctus, hoc loco prouerbium citat, quod modo retulimus. Manet& hodie uulgatus io
cus:ex ſapientiſſimis patribus, ſtultiſſimos propagari liberos. Euripides in Heraclidis, generali
ter hanc lententiam ad omnes mortales retulit:
FN* NoI 1ꝗG
Fous Ap de 2e 38 A xrigp Sdg.
Vnum forſan inter plurimos
Inueneris, qui patre non lit nequior.
Aſtipulatur huic ſententiæ locis aliquot Homerus, nominatim Odyſſeæ s.
n˙εονσπ⁶⁷‿ Said 2e dOoI Ae riNor id eſt.
Aequat rara patrem ſoboles, ſed plurimi ab illis Degenerant, pauci ſuperant probitate parentem.
4 4„
Declamat hoc argumentum Aelius Spartianus in Seuero Cæſare multis exemplis declarans:
ddes
ita ferè uſu ueniſſe, ut uiri, ſeu uirtute, ſeu literis, ſeu fortunæ indulgentia inſignes, aut nullos omnino liberos habuerint:aut tales reliquerint, ut magis ex uſu rerum humanarum fuerit abſ-
que liberis diſcedere.
Nunquam ex malo patre bonus filius. XX XII 1
Euripides hãc ſentẽtiã ꝓuerbio celebrẽ fuiſſe teſtat᷑, ex malo patre nõ ꝓgigni bonos liberos: r—εε παανo iν‿ Kœe&ακονο α
Oo?n&ꝑ NO0410 KS08 kn n αε‿g. id eſt:
Heus heus, ut illud dictitant recte, probum
Aſtipulatur huic dicto prouerbium illud: xouð νέά☛ραι ꝙνouᷣ⁰, 86 p. id eſt: Mali corui, malum ouum. Item illud Theognidis;. 8 id eſt:
Non etenim ex ſquillis roſa naſcitur. Atq; id genus alia, quæ ſuis referentur locis. Alo relinquente fluctu, alius excepit. b xXXXIIII Ariſtides in Ihemiſtocle:Os&ςοα τα˙ εντένα εσε αωσνενευ‿mRμ Lede,* Polla au r SK,/ Arsp RwD 0&, T6 ενιαέμαμεαↄεν, 1 diεε&νλυε Tic d0 aer⸗ auaeν νεꝓꝙν· id eſi: Themiſtoclẽ poſteriora ſemꝑ maiora prioribus excipiebant: atq; illud, qd prouerbio dicitur, illi accidit: Nam hæc illum reliquit unda, illa uero excepit, donec ꝑ tricymias uictor euaſiſſet. Videtur aũt uerſus fuiſſe prouerbialis, quem Ariſtides ad uſum ſuæ ſentẽtiæ, non nihil detorſerit. Legetur integre ad hunc modũ: rò ων μέλνσε μνεμα, ⁶ε⁴ αεα—νdνaven. id eſt: Hæc me reliquit unda‚ at illa corripit. Sumpta metaphora à periculoſe nauigantibus, qui ſempꝑ poſt unius impulſum fluctus, alium expectant, ſuccedẽtibus inuicem procellis. Atq; etiã numerant undarum inſultus, periclitantes nautæ. Nam decimã quãq; maxime formidant, quã ueteres decumanam appellabant. Græci grauiſſimas illas procellas,& εαυααν uocant. Nec incõ- cinne deflectetur ad incurſus malorum, cum ut ferè fit, calamitas calamitati ſuccedit: iuxta pro uerbialem illum uerſiculum: EFortuna obeſſe nulli contenta eſt ſemel. OQODuobus pedibus fugere. XXXV E dðoε ꝓτοοσπσν Nεℛμαρσσνανν. id eſt: Duobus pedibus confugere. Ariſtides in oratione Pana
Patre ab improbo non poſſe naſci filium.
thenaica: Xi ⁵ρ☛ εέστμνν—Qεμ⁶μοων½ 12 τ wb 3 Sel oNSeice nar—εi‿vενεν Q re*uꝓ/
8¾
a E 7 oo½ S&MGc, MO ANdeA. 0 Kp 0Aco 553p, A-y³ No uud u‿μαμεο A6 S, u StAue&Auοꝓe, I posxa 2uƷ᷑ Xie⸗ id eſt: Atqui primum illud ipſum, quod
quibuſcunq; opus eſſet auxilio, ad hanc confugerent ciuitatem, planè tanquam duobus pedi
bus:neq; uſſam aliã reliquarum ciuitatũ reſpicerent, magnũ& euidens argumentũ eſt, ac mo/ nimentum columna præſtantius, eam protinus ab initio præcelluiſſe. Is qui ſcholijs quibuſdam haud quaquam contemnendis, hunc autorem illuſtrauit: admonet prouerbium ductum ab ijs, qui feſtinant curſu:ut non diſſimile uideatur illi,aοααρανεεέέαν όρσσ ꝙp id eſt: Ambabus mani-
bus. quo prouerbio ſedulitatẽ, celeritatemq́; peragendi negoci ſignificamus. Vel aà nauiganti-
bus, perinde quaſi dicas, duobus clauis. Nam gubernaculum nauis pedem appellant: quod eo nauis cum huc atq; illuc uertitur, uelut ingredi uideatur. Itaque confine fuerit illi, quod alibi diximus i Sĩo* 5αέιν. Vt alterutrum ſenſum accipiamus, aut ſummo ſacſo uminz que ce q— 4. eritate
*

188 D Bs. BRASMI ROT. ADRGIORVN
eritate illos ad urbem confugere ſolitos, aut tutiſſimũ illic omniũ receptaculũ fuiſſe. Qun
Ariſtophanes& ευνανα ad celeritatis ſignificationẽ retulit, cum ait: A've 6sd i ſa 7G &.ρονρ᷑ mod'op. id eſt: E patria utroq; deuolauimus pede. Interpres admonet à nauibus ſum ptum, ſecundo uento currentibus: ſenſum autem eſſe hunc, ſumma ui, ſummoq; conatu, Quisaberret à ianuaꝗ.. éW Ti 3p S0εε ⁸αμάέέν id eſt: Quis aberret à ianua? Digi olitum, ubi quis penitus abeneetau ro, totoq́ fallitur iudicio. Vſurpatur ab Ariſtotele νε μκ& uox l bro lecundo, ipla ſtin in fronte:& in omnibus quidem exemplaribus, quæ mihi uidere contigit, diras per vſoiptun reperio. Præterea ianuam uertit Argyropylus, nec malus interpres, nec philoſophus cuiqum aſpernandus. Ad hæc Auerrois, cuius nũc præcipua in philoſophiæ ſcholis autoritas,hũc ena rans locum, palàm declarat ſeſe de ianua ſenſiſſe. Deniq; in cõmentarijs Alexandri Aphodi ſei, conſimili modo duνοα ſcriptum inuenio. Quod ſi quo modo fas eſſet, à tot exem plaribuh, tantis autoribus diſſentire: mihi quidem magis probabilis lectio uideatur, ſi Sius legatur 5 non per v. Quod autem Suνοοs irrepſit, mirandum non eſt. Primum, quod perfacilis eratlapiu unius literuſæ deprauatione, haud ſcio, an fortuita, maxime cum in ſono nihil fermoſit dilci minis. Deinde metaphoræ ratio magis obuia, magisq; ad manũ ſita, fieri potuit, ut dociisei philoſophis impoſuerit. Quippe quibus fabula non perinde nota fuerit, ut cõmunis illa ſimi tudo de domus ingreſſu, deq́; primis cognitionis principijs. Poſtremo de codicum interſe i ſenſu nequaq́; mirandum uidebitur, ijs qui ſunt uel mediocriter in penſitandis, conferendi codicibus exercitati.Fit enim ſæpenumero, ut unius archetypi mẽdum, modo ueri fucum al quem præ ſe ferat, in uniuerſam deinde ueluti poſteritatem librorum propagetur xai roldac x⁴'- œ τν mυετινπε Povral..
Neq; uero hæc dixerim, quod hac de re, ſi quis fortè diuerſum ſentiat, digladiari uelim: udlat 4 a hto aberr res ſit, in tantis autoribus quicquam immutare. Tantum coniect uras, quibus adducor, inm
hoc ſit ab noſtro inſtituto alienum:uel quod non ignorem, quàm lubrica, plenaq; diſcrimini
dium adferam. Quæ ſi cui uidebuntur idoneæ, noſtræ ſubſcribet opinioni: ſin minus, ueteren
ſententiam, hoc iam obtinebit libentius, quod etiam in dubium uocata, uicerit. Primumigiu omnium mihi ſcrupulum haud mediocrem, iniecit uetuſtiſſimus, ſimul& emendatiſſimusa
dex, orationum Ariſtidis rhetoris: in quo non ſolum Sie inuenio ſcriptum, uerum etami
dicatam fabulam antiquiſſimam, pariter& autorem: unde prouerbium hoc Atiſtotelicum, i
fallor. demanar it. Igitur Ariſtidis in oratione, cui titulus, Pericles, uerba ſunt hæc: oisè ve d a9dw„ 2AGE Shc QiXcop Iugeiſgec d/yde,) erorSoe reu rid Sgod enS, Diͦga q iiu,ν, 189 Ewryc DiAra 5rd AuI, o ecDege. id eſt: Itaq; prius quàm adusi
quod apud Pindarum Peleo, qui aberrans à fera, quam petebat, Eurytionem, quem ſbi chan ſimũ habebat, interemit. Aſtipulãtur hoc loco ſcholia, quæ extant in hunc autorẽ null quic certo titulo, ueruntamen, ſicuti res indicat, hominis nec indiligentis, nec indocti. Proinde non grauabor g huius adſcribere uerba, ſi quis forte fortuna requiſiturus eſt: Atuvran, inqult V bervore A as vrr Sp dvʒvr wuc Sp 15.& O rcG, tV Sua F youaurS, cuu LSohr nch Krndir pe mueue. 2INo 3AyA1d ovee rS S.xN0e Nc0 Ag derir hen Tνε ⁶έμνν ⁸ε 71 OAONNop rXS p‿ανα, 5 5Gure; gee.Ne ercga ee ⸗ Ter i ch Meminit in hymnis Pindarus, quemadmodum EFurytionẽ Iri, cui pater Actor, fliũ ex argp nautis unum, ſecum uenãtem imprudens occiderit Peleus. Amicum autem uocat, quod huſ eſſet affints. Nam Deleus ante Thetidem, Dolymelum habuerat uxorem Actotis illam Dor — lri pater erat, cui filius Eurytion. Proinde nõ diſſimila ueri uidetur, ex Pinqduoh ————— toto aberrat captu de attadons 63 hnt on 9 um feram ea parte no ferit, quã deſtinarat af hæc probet, niſi uidebunt᷑ L uckem⸗gdod appetebat. lam uero nec; poſtularim ut quſq uim ev locopphilolophas dereru naturalit otnisennulinent aiunt cng ver cilitatis illud argumentum? dd mr tna 1edStiOne,u ſit eadem facilis& 3 lhe quod exacte na Nei H. lucit, quod ea nenuni non aliqua ex parte contigit: dificultats turalium attigerit, ldeerlttomn aiſte⸗cht nihil omnino ueritatis, in rerum cognition 4 lorum exactam kenat Lenednla dſeſe 4 gd, Tandluamnine errorem ferias. Rurſum ubiq; labi ſit nelai, quali ſi quamcunct partem deſtinaris, em un b ibiq; labi, ſit uelut à toto corpore aberrare,& in aliud longe dhn
c ceu telot rilotels,
eh-e
2 hazail nunn, ſaitats con ge quiſquan dicdonuſqu m momenl Feum uidete xcquidemi en illosdect do principioli ſoteles lentit qrnl conkulim Vnon ſolam Tawetliinba tur dem ad rktur luſpicio
Mhetiatb oratie
Lender Ap rirwominatic
Kdpræſtiteri 3, de g0, i ruice kanud ſund d uty va Arns.2, (edaae 16 ror Xc-erie Knd rärrar
/ 1 ſariorum quempiam ceperis, unum ex amicis uenatu nactus adducis. Atq; idem accidtt tb,
1 duccgew, lnpous uuch; 1g rärn adlſerere, un hanc no ehoc& am weobiter, a0 uod ad eam ſäuabis adh thertionen 1 wocum pr. ngzdee bel doquis no

1—
ſe
-
ec lum, modou
tiat dighadkniuit,
lubrica, dlerag li
ras,quibus aqduo,
pinioni: ſn nin
ocata, uicert Dinn
ſimul G emenänln
o ſcriptum, wuxen bium hoc Atltodta rerba lunt lar in 8 Thdte 7na eſt: Itaq; prissqutni Iucis. Atq;idfematii eurytionem quen
in hanc autorè nibé
nec indodi luin tarus eſt: aiuma a orra ih’nn n.
rvsdus-M¹ nuit
Ta ke2 Wina d
pater Adorüen im autem Gornlan orem Addotsn, eri uideturei hi 9 pauit Arilort
6 ferit, quã dele
um propagetu
CHILIADIS PRIMAE GCENTVRIA VI. 189
ſum ceu telum defſecti coniecturã. Verũ quo curioſo etiam lectori, ac uœveisc fiat ſatis, ipſius
Ariſtotelis, ex eo quẽ dixi libro, uerba ſubſcribam: H*, OAXNSDeice Jeco, ri e, T Ir Sei. x⁶op 5, nn aie u⁴⁵ ενα εκασέdα rvx.3 Rv A.: dνντοςσ&mOι⁶⁴άαι α, ⁴ 80p Aε& 2 Si 5 OHσσρεεο,*. ̃ L p, AIMS 81G,p xuT, En Guτον I— eοασναονοων 1p yuedi Aat„ε dg L38 Lo Hs p EXd,,deg TuyXSvOAεανι ε11,, rig Sp Lude auεεε, raurn uh dun 8eic, 75 SNoOp XAp O A* A dα⁸εαοε,AO& Xλμκνάσ⁸ς αυν. id eſt: Veritatis conſideratio partim difficilis eſt, partim facilis. Huius rei illud argumẽtum eſt, quod neq; quiſquam illam ſit aſſecutus, pro rei dignitate: neq; rurſum omnino fruſtratus ſit aliquis, ſed cũ unuſquiſq; aliquid de natura diſſerat, fit ut unuſquiſq; per ſe, nihil aut paulum aferat ad illam momenti:uerum ex omnibus in unum collectis, aliqua magnitudo confletur. Itaq; ſi res ad eum uidetur habere modum, quemadmodum prouerbio dicimus, quis nõ attigerit oſtiũ? hoc quidem nomine facilis fuerit. Cæterum habere totum, partem autem non poſſè, diſficulta-
tem illius declarat. In his philoſophi uerbis: non uideo, quis locus ſit ianuæ. V erum illa ſimilitu
do principiorũ ʒ oſtij:præbuit, ni fallor, erroris anſam. Quin potius, à αμαφρέντα⁴μσμνι¶mSois Ari ſtoteles ſentit eum, qui nulla ex parte cõſequitur, quod petit, id quod mox ν Ʒναον exα uocat. quaſi confuſim ac generatim habere, cui contrarium αμέεν εαεν facit, uelut exacte tenere: & non ſolum feram, utcunq;, ſed hanc aut illam beluæ partem, quam maxime uelis attingere. Tametſi in hunc locum interpres tam multos adfert ſenſus, ut nullum idoneum pcepiſſe uide atur. Idem admonet, etiam lectionem aliam, alijs placere. Quod quoties fit, mihi protinus ſub oritur ſuſpicio, mẽdum aliquod ſubeſſe. Alioqui mταιε à uu0s 25]&ANSeia 2—u. id eſt, ſimplex
ueritatis oratio: quemadmodũ uere dixit Euripides. Iam uero mihi telũ illud reſtat potiſſimũ,
Alexander Aphrodiſeus, qui præterq́;, quod tota eius oratio noſtræ ſententiæ palam ſuffraga- tur, nominatim etiam admonet prouerbij metaphorã à ſagittarijs eſſe ductã: quorũ nemo ſo- let à lato aberrare ſcopo:nimirũ cuiuſmodi eſt tota belua, cũ ab exili ſcopo nõnunq́; aberrent, Sed præſtiterit& huius uerba eatenus ſubſcribere, quatenus ad ꝓuerbij ꝑtinẽt explanationẽ: Aox αν⁴μοσ σ/ ,)“*) be e idc,Dor AE, dp di O uod A⁴ erα uν τπαƷ̈ν‿οωμμς rdvd Sev T F 2wa, rb Ss dpx. ατe αν iò⸗ν& dv RS,p EiSKA, rs 61 8vO Ae„εꝗ RuS AOſeinvucD a ld XAAs rd⁴ετνκννια,o dTI AAN r. yOp worSc d dn TXTXIp aure. 2&*ODa/ RKum n, ri Fp 32 TIOdνν, A2 Mo 5,ori S Xrü. 5οene 3p N3e dà Sp L&NS, E1& Al AAcovp Kun de S a eᷣντεν. μ⁵ ε ατ οꝙνιvεοσνανν, xdurs XaNerSe,e e L118 L01 X,d Sds TL XGoAνρ νανιιαεειμμνετων,⁊ d αρα⁶⁹ςννν, vrt& ⁴eꝓεag ri vyiee à untv we e e A)oIa KiO Rp EIn, T3, Sacta Rurded o 2—eEs I Dolaia 75⁴⁵eιναueχB 6☚αοο h, Tie&. Sgoe d ꝓr. Aysra Ab 21 dO LudAGp A NdE XA ,p uceεεο& Oτριꝓ. Ei&rc e dnd weondp, 4ri Hοι⁶½ ε—έ⁵σιQαν. 8u*& △ sevde 5 Soeuν5 30Od du 5G.o d rXdN,n e X‿oτ,d XNSTg TSr TuyxXdve, gis 1 dr bXdS1p, Sd⁴εοο ꝓππ. id eſt: Videtur autem mihi, quod permulti tentant de ea diſſerere, neq; quiſq; illorum omni ex parte fallitur, hoc argumento demonſtrari, tractatio- nem hanc nobis naturalem eſſe. At rurſum quod nemo pro dignitate, pleneq́; de illa ſit locutꝰ: ex hoc& amplitudinè illius& difficultatem argui poſſe. Simulq́; illud admonere, non opor- tere obiter, aut indiligenter ueſtigationẽ illius peragere, imò ſectandam quidẽ eſſe, propterea, quod ad eam natura propenſi uideamur, at rurſum non oſcitanter, eo quod ſit difficilis. Atq; his uerbis adhortatur nos, ut eam neq; contemnamus, tanq́; omnino facilem: neq; rurſum per deſperationem ab ea deterreamur, tanq́; admodum difficili. Itaq; ſi perinde uidet᷑ habere, quẽ- admodum prouerbio dicimus, quis non attigerit ianuã Quod omnes aliquid recte dixerint, quicunq; de ea ſunt locuti.id facilitatem illius arguere, adhibito prouerbio demonſtrat. Nem⸗ pe illo, quis non attingat oſtium: Quod quidem uſurpari conſueuit, de rebus factu procliui/ bus,& in quibus omnino nihil inſit, uel difficile, uel arduum. Sumptum eſt autem à ſagittarijs. ad ſcopum propoſitum iaculantibus. Siquidem ij.ſi ſcopus fuerit minutus, facile fit. ut fallant. neq; feriãt: Sin aũt amplus, haud difficile feriũt. Hactenus Alexãdri uerba retulimus, è quibus abunde ſatis arbitror liquere Siοε‿ legendũ, non Auσαα. Quanq́; totũ hoc quicquid eſt, erudito rum iudicio relinquimus. Etenim ſi quis erit, cui ianua illa impẽdio placebit, habiturus eſt, quo ſuffragiũ ſuũ nõ omnino abſurde tueri poſſit. Haud enim ſcio, an& antiquitus fieri ſoleat, ꝗd hodie nõnullis in locis uidemus, ut aggeres, qui ſcopũ ſuſtinent, à lateribus:atq; item à tergo, muris defendant᷑, ſuꝑne imminente tecto: ut ingreſſus ille, qui patet, ianuæ ſpeciẽ habere uide atur. Porrò uehementer imperitus ſit, oportet, qui non ſolũ non attingat ſcopũ, aut aggerem, 88ſͤ uerum

DES. ERASMI ROT. ADAGIORVM 1.90 2*
m etiã ab ipſo aberret ingreſſu, quẽ difficile nõ ſit, uel cuiuis attingere. Mihi tamẽ uero uerum etiã 0
etia d Aeaf referatur adagiũ. Sed ſuꝑ hoc quẽadmodum dixi dn pius uidetur, ut ad Pindaricã ſabolam 10 uneiiathabuitnus,quod apud autores mwich pronunciabunt. Nos cõmentator dũ, in mediũ proponere. Affine uidetur huig ʒ nobis uideatur id expendendũ, in mediũ prope SrL. zttüt⸗ ur huic puer mus, quodq; 20 legitur in Phædro: Auœta ω πωνν ʒν uus. id eſt: Lyſias protſun big qüocd Mhudi haurune Luchn us in Timone, cum ait: Iouis fulmen, quod in Anaxagai bareaune nluſt nesläne manu, ab ipſo quidem aberraſſe, cæterũ in Caſtoris, ac Dollan — luiſẽ getorru.de bhhorrentab hac fotmna totoabettare couio,drtofaabeee quæ retulimus ali Salſuginoſa uicinia. tn ſ 3 XXXVI AA6, rdrnuο. id eſt: Salſuginoſa uicinia. De ſter ili, agreſti, atq; imhumana uicinia dicen AA‿⁴υν /εᷣꝙ τνιαά.d ſocle: E erdxa u§6, d αασν.- eſt: Sit ſalſa, ut aiunt, ui tur. Ariltides in Tbem 55 futme Alcmame Lyrico poẽta ſumptum. Plato libro de legb nia-Interpres 2c erip 4 acae e5dp I rovnSòp yArdvα. id eſt: Haud ſanè uere, ſalluginoſi,m He uinta. Tarifern poteſt uel ad negocium multi quidem lborſofas varamn ugiferuman ad uicinos moleſtos. Traductum ab agris mari initinis⸗u Pler e ent a ndd— les eſſe. Proinde Vergilius etiam terram ſalſam, ut minime feracem damnat. 34 c uidemu homines& ipſos littorales ferè cæteris inhumaniores, tanq́; immanitatis nõnihil ex immanil lemento. mo contrahant ele Koi aann canls wxyI nde 256„ Ad a. id eſt: Ad fractam canis, ſubaudi, uel chordam, uel— dit dici ſolitum de ijs, qui fruſtra laborant. Antiquis mos erat ad citharam canere, in qua lam chorda rupta ſit, ad eam fruſtra uocem accõmodes, cum illa non reſi pondeat. Fabulam decia da, fractæ fidis uicem ſupplente, diximus alibi Quancʒ non inſcite zccmodabahu note ſpondetur officijs alicuius, aut ubi quis ſuadet obſtinato, aut orat inexorabi lem. Vtre territas. b. 12 A ⁴ε ν ιοπ*εφρ‿mGόωμωρμχνη¶ qοσd eſt: Vtre terrere, ſiue terreri. Dici ſolitũ, quoties inanẽ fomi dinẽ aut cõcipit aliquis, aut incutit. Sumptũ ab ijs, qui uaſorũ inaniũ ſtrepitu pauefaciuntpa ros, aut alioqui formidoloſos: uel potius qui uaſorũ huiuſmodi ſonitu propeluunt aueszut id cat in auibus Ariſtophanes. Extat apud Diogenianũ, atq; huic finitimũ putat:&ou; aνε⁵eu Leonem larua terres. 8 O⁴εεοαοα άεοi εμαρνρορ⁴ας πων Q2&ρ( οσα id eſt: Laruis terres leonem. Apud eundem refertur. Cor ueniet de minis inanibus, ac terriculis deridendis. Quanqᷓ́;, ut inquit Plinius, hoc tale tamqhſ uum animal rotarum orbes circumacti, currusq́; inanes,& gallinaceorum criſtæ, cantusq; eii magis terrent, ſed maxime ignes. Quod, ni fallor memoria, reperi apud autorem quempiam leonem etiam laruis& appoſititijs uultibus offendi. PPrincipatus Scyrius. A'ασανπνναid eſt: Imperium Scyrium. De frigido te incoluere Cares petricoſa& infrugifera, nec ullius bon dabitur ad munus aliquod: unde præter inanem titul hil emolumenti capitur:autor Zenodotus. Hoſt Leſbium cantorem. Nea A o&ᷣον d ſt: Poſt Leſbium cantorem. mas, ſed ſecundas tenere parteis. Finitimum illi: Parmenonis ſuem. Lacedæmonicũ prouerbium Suidas:Cum Lacedæmoniorũ res, ſeditionibus Leſbium cantorem accerſerent. Accerſitus itaqʒ Lacedæmonios miſſus. Is canẽdo ſic illorum a redactis in cõcordiam ciuibus. Qua ex re fact mas in arte muſica partes tribuerent:& ſi que urτ ααε d. id eſt: Poſt ni fabula, cui titulus d* vrrd Jelou B So Aε⁸̈ν εο p. Quanq́; mihi quidem ſtilus, non redolet Nihil autem uetuerit quærendam eruditio
XLI nuiq́; regno. Scy tus inſula, quam oim æ rei ferax. Adagium eleganter accomo
XLII
nem, ſed poſt paratam pecuniam dicat: gera Aosiop eodν.
duo minus prouerbium etiam ad rem detſectatur: uelutiſi quis aftitm
um,& moleſtam adminiſtrandi curam i
aretdt,
CH
udwnid vibi nromou tbwe ante⸗ itexere 0
ee gne buun proce un posolte nom dota 7 rorquem cr denus Tran
wodin-l videtur. Dein
tspetlpicuun daarum biltre
. 1 7 Ire7rio h08 „„ſt rxce d 9,: „ 77 orSch* Grhul9 7 al a1io. rietione rel
tCalippide
nptecio hab
ktores adt
ahibere. Tar enplatus ho nouijmimos dem imitame aſeuidento ctigitur con ntaaglütate
nebulis A
ayele.ſc Bvenxrũ tetũ dagluis neg len negoe (uumodiſe Onnidus& Dir lbro d
üitalänt cur
ſdtcanctatot
Jenaſt guer)u qui leerah quoq 1 og
à

em damnat. Ac kaü
3
1
y dam ue cihai citharam enere dg reſpondeztfäbha ite accömodii tinexorabien, . A ici ſolitũ,quotesira aniũ ſtreptupuens onitu propeluntuns nitimũ putatanaé
Apud eundemteine quit Plinius hoctzen aceorum cit cn ri apud autotem ir
no. Sqyositlihg Adagium eceemt ſtam adminiſtat un
J ſignificabntann
Bie b.ſc
lone quematmmte
D conſultũ oracolur,
lus nimitum Pprla
vonilcbißena⸗
cHIULIADIS PRIMAE GCENTVRIAN VI. 191 5 Callippides. ö ar ide olim prouerbio dicebatur, qui in moliendis negocijs, cum multa ſe facturũ mi- naretur, nihil tamen conficeret: aut, quemadmodum ait Terentius, qui ſedulo mouens ſeſe, ni-
hil promoueret. M. Tullius ad Atticum libro decimotertio: Quod ad me de Varrone ſcribis, ſcis me antea orationes, aut aliquid id genus ſolitum ſcribere, ut Varronem nuſquam poſſem intexere. Poſtea autem quàm hæc cœpi, QXoXꝓνμρικα, Varro mihi denunciauerat magnã ſa- ne& grauem νοmρον. Biennium præterijt, cum ille uaνπτπτεν aſſiduo curſu nullum cu- bitum proceſſerit. Quibus uerbis Cicero notat M. Varronis tarditatem, qui cũ magnas quaſ- dam ſpes oſtenderet, re nihil unquam abſolueret. Suetonius Trãquillus in Tiberio: Ad extre
mum, uota pro itu ac reditu ſuo ſuſcipi paſſus eſt, ut uulgo iam per iocum Callippides uocare tut:quem curſitare, ac ne cubiti quidem menſuram progredi prouerbio Græco notatũ eſt. Ha
ctenus Tranquillus. Darum autem liquet, utrum omnis prouerbij ratio ſita ſit in Callippidis cognomine, quod à pulchritudine equorum eſt dictum:an aliud quoddam fuerit prouerbiũ,
quod in Callippidem ſit dictum: quemadmodum ex Suetonij uerbis coniectura ſumi poſſè
uidetur. Deinde quis hic fuerit Callippides, cuius tardam celeritatem notarit adagium, non ſa tis perſpicuum eſt, niſi quod haud diſſimile ueri uidetur accipiẽdum eſſe, de Callipide tragœ/ diarum hiſtrione: cuius meminit Plutarchus in apophthegmatis Laconicis, his quidẽ uerbis: A0 ,0e 1NSg 865 JSoVrce, 0ud A8 d Ae ε αάισσꝶσ⁴, d dO H-†ooSn droοusd 5-o⁴εα 1 dοεαρρν εᷣασν ω ν uσν uσ αάάν/νανιανννιμι‿ Oðeνπ πέαννειυν νιιτο ulch TXε+1ν ε, ſpTSo0ep, wera oas 2i T e u. MDöyrae d9SAGp Lauep Ersd'sivu, vou⸗
Jop kurOp G* L NOOOHoOvHεονσ. τένιmν νππνν duνᷣ νεεσ&Oάα μν ασιχꝶ△ν, dux inoud de Tlg; K.O Aꝓπτο μην—ʃας 41, KAN du Tü d..—πνQντ⁴ αςο 5 TNNNTGG; uT X
vssc 8. drio, Pde AAεε ανληςμέσαν orum uerborum hæc fermè ſententia eſt: Quarũ rerum ad miratione reliquos teneri uidebat, eas ipſe ne cognoſcere quidem uidebatur. Euenit aliquãdo,
ut Callippides tragcædiarũ hiſtrio, multi nominis atq; opinionis inter Græcos,& ab omnibus in precio habitus, primũ illi fieret obuius, ac ſalutaret: deinde arrogãtius inter reliquos regis aſ- ſectatores admiſceret ſeſe oſtentaretq́;, ratus futurum, ut ille prior aliquid comitatis inciperet exhibere. Tandem cum diceret etiam: Non agnoſcis me rex, nec qui ſim audiſti: Ageſilaus cõ templatus hominem: An non tu es, inquit, Calſippides ille dicelicta“ Nam ſic appellàt Lacedæ monij mimos. Hæc Plutarchus. Asμαυηονο autem apud Græcos ſimulachrum, ac repræſentatio- nem, imitamenq́; ſignificat: ut autor eſt Eudemus. Vnde Lacedæmonij mimi uocabulum qu/- xiſſe uidentur, quod ipſum etiam àπννmðᷣμαμσεααε, hoc eſt, ab imitatione dictum eſt nobis.Li⸗ cet igitur conijcere, Callippidem hunc, aut quiſquis is fuit, ita geſticulationibus uti ſolere: ut cũ mita agilitate moueri uideretur, à loco tamen non diſcederet. Meminit huius nominis etiam in nebulis Ariſtophanes, indicans eam uocem àτι‿εηφάευ eſſe deductam. 1 Balneator.“ XLIIII 8aAvε. id eſt: Balneator, ſiue balnei caupo. Id nominis uulgato cõuicio dicebat᷑ in hominẽ alienarũ rerũ plus ſatis curioſũ. Propterea qd huiuſmodi genus hominũ, quoniã in ocio uiuit, necqʒ ſuis negocijs deſtinetur, aliena curare cõſueuit. Quẽadmodũ ille Damaſippus Horatiani: Aliena negocia curans Excuſſus proprijs. Cuiuſmodi ſunt& tonſores. Vnde idem Horatius: Opinor Omnibus& lippis notum& tonſoribus eſſe. Plato libro de Republica primo: uidetur uſurpare in uerboſos. Quanquam germana inter ſe uitia ſunt, curioſitas,& gurrilitas, teſte uel Horatio:... Percunctatorem fugito, quia garrulus idem eſt. Meminit adagij Diogenianuzs⁰. Bacchæ more. b XLV οαα Jινο½. id eſt: Bacchæ more. De tetricis, ac taciturnis dictitari ſolitum, quod eſſent huiuſmodi Mænades illæ, Bacchico afflatæ furore. Autor idem Diogenianus.At Iuuenalis re tulit ad uitam intemperantem:“ b Qui Curios ſimulant,& Bacchanalia uiuunt. b A laſſo rixa quæritur. ö“ XLVI Seneca libro de ira tertio, prouerbiũ huiuſmodi refert: A laſſo rixa quæritur. Aut, laſſus rixã quarit Quod in quẽ ſenſum antiquitus fuerit uſurpatũ, nõ ſatis liquet. Quod; ſi cõiecturas ſe/- qui licet, apparet dictũ in quoſdã moroſiores,& ad rixandũ ꝓcliuiores:nõ qd offendantur, ſed quod alioqui animo male affecti ſunt:ut ſunt difficiles, ac ſubmoroſi, ꝗbus fortuna aduerſa eſt.
Sed.

—9—— —— 4 —— 85
— ————— —————
19 D ES. BRASMI ROT. ADAGIORVM Sed ipſius Senecæ uerba ſubſcribam, ex quibus prouerbij ſenſus hic, ut opinor, collg otei Ideo quibus ſtomachus ſuſpectus eſt, proceſſuri ad res agẽdas maioris negocij, bilem aboti perent, quam maxime mouet fatigatio:ſiue quia calorem inedia com pellit,& nocere lan uin, curſumi eius uenis laborãtibus, ſiſtit: ſiue quia corpus attenuatũ 82 intirmũ, incumbit anino, Certe ob eandẽ cauſam iracundiores ſunt, ualetudine, aut ætate feſſi. Fames quoq;& ſti,a eiſdem cauſis uitanda eſt. Exaſperat enim& incendit animos. Vetus dictum eſt, à lalſorien quæri. Aeque autem& ab eſuriente,& à ſitiente,& ab omni homine, quem aliqua res unt ut hulcera ad leuem tactum, deinde etiam ad ſuſpicionem tactus condoleſcunt, ita animus ft ctus, minimis offenditur: adeo, ut quoſdã ſalutatio, epiſtola, oratio,& interrogatio ad lite a cent. Nunquam ſine querela ægra tanguntur. Hactenus Seneca. Gladiator in harena conſilium capit. XLVII Gladiator in harena conſilium capit. Admonet è re nata mutandum aliquando conlliun & tempori, quod aiunt, ſeruiendum. Refertur& hoc ab Anneo Seneca libro epiſtoſarum a Lucillium tertio:lam intelligis, inquit, educendũ eſſe te ex iſtis occupationibus ſpecioſs m lis. Sed quomodo conſequi poſſis, quæris. Quædam non niſi à prælente monlſtrantur. Nöpo teſt medicus per epiſtolas, cibi aut balnei tempus eligere. Vena tangẽda eſt. Vetus prouabi eſt: Gladiatorem in harena capere conſilium. Aliquid aduerſarij uultus, aliquid manus motaa quid ipſa inclinatio corporis. intuentem monet. Quid fieri ſoleat, quid oporteat, in uniuerim d mandari poteſt& ſcribi. Tale conlilium, non tantum abſentibus, ſed etiam poſteris dnui lud autem quando fieri debeat, aut quemadmodum, ex longinquo nemo ſuadebit. Cũ teba ipſis deliberandum eſt. Hactenus ille. b 1 Inelegantior Libethrih. XLVIII
A σαιιέάς⁵ αƷχ‿Oεπειρφνν 1d eſt: Indoctior Libethrijs. Prouerbialis hyperbole, quadräsinto minem admodum idiotam,& ab omni muſarum cõmercio prorſus alienum. A gentis hui agreſti imperitia, ſumptum eſt prouerbiũ. Tradunt enim Libethrios, muſices ac poẽtices bee
uiter omniũ elegantiorum diſciplinarum, ſtolidiſſimos cõtemptores fuiſſe. Adeo, ut apudlha ꝗdã occiſum Orpheum exiſtiment:quorum de numero Zenodotus eſt, qui Libethrios gm tem Perlicæ ſcribit fuiſſe. Seruius Libethrum fontem quempiam eſſe credidit, unde Veagl- us in Melibœo Muſas Libethridas cognominarit. Plinius libro quarto, mentionem fact libe thræ fontis: quem cõſtituit in Magneſia. quæ Theſſaliæ regioni adiungitur. Solinus Lbethi uocat genere maſculino. Strabo item libro geographiæ nono, Libethri meminit. Hocin locy inquit, conſecrata eſt Muſis ædes, fonsc Caballinus,& Libethridum ſpelunca nympharun Qua ex re ſuſpicari licet eos, qui& Helicona Pieriam& Libethrum& Pimpliam eſſen Muſis conſecraruut, T hraces extitiſſe. Pieres autẽ uocabantur, quibus extinctis loca hac cedones nunc poſſident. „„ Domeſticum theſaurum calumniari. XLII T 3& 5t0: duo α ιανο dᷣωαμα. id eſt: Domeſticum theſaurum calumniaris, ſiue traducis: ho eſt, tua ipſius carpis, lacerasq́;. Simillimũ illi, quod alibi retulimus, Horatiano: Vineta ꝓpraa dere. Atiſtides rhetor in Pericle: xdp 5ino SN⁵ανε⁶eꝓςμ̈ dσαεενοσ ν aταναιαευννοννυν ideh Domeſticum theſaurum inſimulabim us, ſiquidem iſtis obtrectabimus. Nullus autẽ ſanæ ma tis, quæ domi recondita habet, traducit, ac reprehendit:ſed ſuis quiſq; fauet, alienis inuidet.
. 1 Qualis uir, talis oratio.
Anneus Seneca in epiſtolis, quas ſcripſit ad Lucilliũ libro xx. Apud Græcos, inquit in pro
uerbiũ ceſſit: Talis hominibus fuit oratio, qualis uita. Græcum id prouerbiũ extat apud Ari dem, in ſecunda Rhetorices aduerſus Platonẽ defenſione: Ooix&=oscrd ce Solada roy e„c a, ojs 5 Lo*⸗. 1018 0,p 2ivœ ucd 75„ AG*o u. u) 6.,„ Eno p. Sᷓα εαάισοος. id eſt: Nõ diſſona auds 8 ds adagium, quo dicunt, cuiuſmodi ſunt mores, eiuſmodi& orationẽ eſſe. Ac rurſons ualis lit oratio, tales item eſſe mores. Ad eandẽ facit ſententiam, quod inter Solonis apopb thegmata cõmemorat Diogenes Laẽrtius, Td A0op 27AO ivi Lοꝙf id eſt: Oratohe
factorum eſſe ſimulachri p— n elſẽ um. Perſius quinta Satyra, ſententi a texit, cumat: Pulſu dignoſcere cautus, q yra, lententiam hanc allegoria texit,
Quid ſolidum crepet,& pictæ tectoria lingux.
N murum innuens, haud aliter animũ hominis ex oratione ſpectari,́ uaſa dignoſcunturc Pitu, quem reddunt digito pulſata. Idem Satyra tertia: b Sonat uitium pPercuſſa, maligne b.
Relpondi
rurzculi anari deli goerates ap 1 Munaturu. cenerit in o nas homini
H' Lhä-. trcdilimula plam nonpe ſinguæ uitio
da Notatusc
gur uitio,ſic 1. pro diufas a rauuuer
Ti alri n ZAuibus. un uo zuc us oix inh) tchic quiq Hacnon ab⸗ echytusau
ppellat ee
Äaquilam io tungh, dixiſ i Sexde lacnonab Nl eſthos lauudojn ſecixit Ael tattanus,G,
ttendat,à q
asda oninantisin lagkelirin berndelabor nacaut aa

S S S E 2 R SE ⁸ — ᷣ—— —-
—
— —— ———
SEinterrogands
——
us ſed etiam poll luo nemo ſuaqe 6
W alis hyperbolequii tlus Alienum Agen rios muliceszacpoitn dres fuiſſe Adeouig otus elt guildeln eſſe gedidt umt ſe ſuarto, mentonenail diungitur. Solnol dethri meminttnhen dum ſpcdunas yynyi thrum d’ Pmine uibus extinc wan
A lumniaris lue nl Joratiano: Vieti à radra fiunihen imus. Nulloutin ſq; fa uet alesits
mus hominis non perſpiciatur niſi ex oratione.
s
OHILIADIS PRIMAE CENTVRIA Reſpondet, uiridi non cocta fidelia limo. 121.
ldc; prouerbij non ſolum locum habet, cum improbum, aut probum uirum arguit oratio,
uerumetiam cum ex ſtilo perpendimus ingenium cuiuſq;, omnemq́ʒ mentis habitũ ex ipſa dictionis ratiõe cõiectamus. Etenim tumidi, ſtil8us turgidus: abiecti, humilis: exanguis, aſpe-
ri, ſcaber: amarulenti, triſtis, ac maledicus:delitijs affluentis, picturatus, ac diſſolutus. Breui,
uiter omne uitæ ſimulachrum, omnis animi uis, in oratione perinde ut in ſpeculo repræſen
tatur, ac uel intima pectoris, arcanis quibuſdam ueſtigijs deprehendũtur. Itaq; Seneca Me coenatis delitias ac molliciem, ex ipſa hominis dictione colligi ſcribit. Huc pertinet, quod
Soerates apud Platonẽ iubet loqui Charmidem, ut eũ uideat, nimirũ hominẽ ex oratione æſtimaturus. Idem in(iorgia negat ſe noſſe Archileũ Perdicæ filium, quod nunq́; cum eo
uenerit in colloquium. At uulgo prædicant ſe noſſe hominẽ quẽ uiderint tantũ, quum ani/ H Lel bu wiMeud. 4 11 R o M-u, id eſt: Balba non credit. Iocus prouerbialis, ubi quis ſua mala cona/ tur diſſimulare, quæ præ ſe fert, etiam cũ diſſimulat. V eluti ſiquis neget ſe blæſum eſſe, idq́; iplum non poſſit, niſi blæſe dicere. Dictum eſt enim εν pro æiseus. Propterea, quod, qui
linguæ uitio laborant, in literis duabus, ſigma& rho potiſſimum laborant. Refertur à Sui/ da. Notatus eſt& Alcibiadis labdaciſmus, qui pro litera ⸗, ſolitus ſit pronunciare, non lin
guæ uitio, ſicut arbitror, ſed magis ob delitias. Apud Ariſtophanem in V eſpis, ubi quiſpiã pro Aωοοο εαν prôq; aõναααν έμνανοε dixiſſet, alter ſubijcit: 050)e T8 Ai, Je ErOαννισεν, d eſt: Recte Alcibiades hæc quidem ebalbutijt.. ier Noſtris ipſorum alis capimur. b III Toie adrap TeO O6 εε α. id eſt: Noſtris ipſorum pennis capimur. Ariſtophanes in Auibus:. b Tauri uο* Ʒπυέασκαεαοα ʃνν½ũ mεπιαον TaR odX& Ad TWiG uT ſego?s. id eſt: Atq; hic quidem coniecimus iuxta Aeſchylum
Hæc non ab alijs, imò pennis proprijs. b b Aeſchylus autem, ut admonet interpres, in fabula, cui titulus Myrmidones, hioc prouerbiũ appellat àusν, quod ex apologo Libyco ductum ſit. Fertur autem apologus huiuſmo-
di, aquilam ictam ſagitta, cum inſpexiſſet iaculum ad imaginem pennarum effictum, imita tumq́;, dixiſſe: b b
r6. r de p,&G TOe MrS Jee, AAlαιραάρνσα icd eſt. Hæc non ab alijs, imò pennis proprijs Capimur. b
Vus eſt hoc Athenæus libro undecimo. ka* ‿α⁹ντα 0dX 2 p,AKG 757.ατ& ſenoe l ad Haud ο d,AO, AAlaug, id eſt: Id non ab alijs, ſed tuis ipſius alis caperis, ut egregius ille dixit Aeſchylus. Conuenit in eos, qui ipſi præbent occaſionem ſui mali, ut Chremes Te rentianus,& duεανσνρντꝙτννια̈̈νωμαμρ, cum ſeruum hortatur, ut technam aliquam in Menedemũ intendat, à quo mox ipſe deluditur dolis. b b b Bonæfortunæ. LIII
A'„ε μ̈ορν, d eſt: Boni genij, uel bonæ fortunæ, ſubaudi, nomine, ſermo eſt bene ominantis in re quapiam aggrediunda, quemadmodum& illud Perſianum: Hoc bene ſit. ltaq; feſtiuius erit, cũ ad iocum trahetur de eo, qui rem inccœptat, leuem quidem illam, ſed
perinde laborans quaſi eſſet maxima. Veluti ſi ſordidus quiſpiam tandem uini cadum reli/ neret, aut caſeum diu ſeruatũ aliquãdo proponeret&yενέ αμιαά. Tenodotus& item
Ariſtophanis interpres oſtendit prouerbium hinc eſſe natum, quod olim peracto cõuiuio
7
ſublataq; menſa meracũ inferri conſueuit, isq; calix, εε᷑ νμάο‿ id eſt, boni genij appel
labatur, cui ſententiæ ſuffragari uidetur Ariſfophanes in equitibus:.
& i X AA 5 Ayα,ε 9μο. id eſtt Non per louem, uerum boni genij merum. Item in Veſpis: MAE rionee Auντν μιο ꝓναν T⁴⁵νμμωον ſdeſt
4 ud unq́; biberim meri mercedem honi geni3fã. ldem in eodem:— .3e0 apade JaiuoO. id eſt: Achoni libato genij nomine. Paulo diuerſius in pace:
Nb P N dCA—⅜εε dy d Qi&. id eſt: 8
b b r lam

——— —— 8 ohohohohohohoh— er ————— * 82 8—*— . 88— 8————— 8
—“
——*———*—————— —-—— ‿ K
15 4 DEs. ERA ann, ROTEROD AMI ADA GIORVI oenii licet nunc rapere nobis nomine.
n 1Srrleus lbro Dgnoſhünem undecimo, palaàm demonſtratà ſotionega
vnati utebantur calicem intertii)YA, 0g
Heheun Germanis ac Britannis. Id poculum oſtendit dictum Kerdum Nop, quod à bi
manibus adferretur. Antiphanes in Lampade:
a! 0‿ K„αν⁸ AET CvJOp zvrya ylp. id eſt:
Boni dei metanipron Aeuorare. La Rurſus idem:
TM‿υάϋmGνχη ν m⁴ϑμe⏑‿άιισν ωωH.“ Peeehiſer daiſen accepiſſet præbibebat alteri cuipia m, ut idem autor indicat. Eratar tem mos apud ueteres, ut propinantes, aut bibituri, deum quempiam, aut hominẽ omiti cauſa præfarentur, eumq́; gignendi caſu proferebant. Quemadmodum apud Lucianun in Lapithis Alcidamas Cynicus, ſponſæ Herculis nomine propinat. Item Horatius Da lunæ propere nouc.
Da noctis mediæ, da puer aguck W Alijs magis placet hinc ductum adagium, quod antiquitus primus calix, X)ds aluu ſit appellatus, eaq́; uoce bene ominari ſoleant, ob Bacchum, ceu uernaculum, ac domeſti deũ. Quinetiã meſis cuiuſq; diem à primo proximũ,«yα Jμι‿ appelltaät uns tus. Ferttur& apud Thebanos ſacellũ fuiſſe& νανννν JAεμιια. Deniq; eſt& inſula quadin huius nominis in mari Indico, quẽdmodũ oſtẽdit Stephanus. Plutarchus cõuiutaliũqn ſtiuncularum decade tertia, demonſtrat antiquitus fuiſſe morem, ut nõ guſtarent uinum, niſ prius libaſſent alicui deo, quo potus illius ceu pharmaci, ſibi innoxius eſſet& ſalutans Atq; Athenis quidem undecimo menſis die immolabãt uini primitias, eumq́ diem pite niam appellabant. Aſt apud Bœotos ſeptimo menſis ineuntis die, ſacris peractis bono da moni guſtabant, ab exorto Tephyro, quod is uentus præcipue. ſuſcitet moueatq́; uinum
adeo, ut quod illum effugerit, uideatur iam duraturum. Menſis autem is uocabatur me-
riπι. Ariſtides in Themiſtocle uidetur ad hoc alluſiſſe prouerbium, cum ait:* ⁴ν⁶
S role MO Kv A„ο d‿αμαοσ, id eſt: Verum conſtitit Græcis boni genij uice, Quani hoc magis referendum ad id, quod alibi diximus: Bonus genius,& malus genius.
AQAdaquam malus.. E'— Nos Ka⁴ε. id eſt: Ad aquam malus. In infimæ ſortis homines olim dicebatur, ac ſon diſſimis quæſtibus addictos, ꝓpterea, quod antiquitus, infames habebãtur, multoq́ omni contemptiſſimi, qui litigantibus aquam ſubminiſtrare conſueuerunt. Nam alias admonii
mus ueteres ad clepſydrarum menſurarum in iudicijs dicere ſolitos. Infundebatur& ca
tantibus per clepſydras aqua. Fam aquam tenues Teiig, n ae nullius frugis homines infim debant, diſpenſabantq́;. Porrò qui hoc miniſterio fungebantur, Athenis habebantur tei
cti, rei pariter, ac bonæ famæ indigi. Non aliter, quàm Rhomanis legibus notantur ſcenich „ 14--—„„—„„ 3„„ 3 0 & aliorum publicorũ certaminũ miniſteria quædam. Eſt aliud huic conſine 2c(ννν un
id eſt, aufer in aquam, id eſt, in malam rem. 12: b
111 Phocenſium execratioõ. b 17 dotο‿ν εμναέ, d eſt: Phocenſium execratio. De iureiurando multis uinculis aſtricto. Nan
olim in fœderibus quo minus uiolarentur, adhibebant, non ſolum promiſſa, dextras,&ſh
criſicium, uerum execrationes in caput eius, quicunq; non ſtaret pactis. id quod ex Eurii
de licuit colligere, cuius hi uerſus in Iphigenia Aulidenſ:
O Fuse qaud]a, qegi 2⁶ έρσσυμρό⁴ M SXH XNHNO101, CT Ef
2 H 1ι., Na ⁴εμσέόσνσ Tõdis. Forum uerſuum ſententiam nos olim ſic uertinmus. id eſt: Vti coirent iureiurando proci/, b Atq; inter ipſos iungerent dextras, ad hæc Adolenda diuũm ponerent aris ſacra:
Ac ſemetipſi aſtringerent, diris ad id
Caput obligantes execrationibus.„
Prouerbium autem, ut ad id redeam, ab huiuſinodi profectum eſt caſu. Phocenſes oim muni populi conſilio, patrium ſolum reliquerunt, adacti deuotionibus, atq; execrationi 3
qut
ferri ſolere, qui dicebatur aειε᷑ Niεναοννσ⁵ Qui ſanè mos ſ
Müus amot Adulteretur Credulz, nec metlälal tucé quxp karnus,omni Kephanus⸗ meialdem 5 denom
aitate non
kaad ſcio houns Arnoh 1 gruouc dillo ll Mälis catere duanch uo) baatur aroi
glcat lede
rs PFe
em Ariltid benniuc,a d Hincu ouerbium egatmill enitebäture acdoraab hi eronec C

Dveniq& inlch n Dlutarchus clti utn n diinnoxius eſttqi- rimitias eumgdhn die, ſacris peracbn e ſuſcitet moucat autem is vocite lerbium, cum atet. ccis boni genua 18,& malus getül
ines olim diccent shabebäturmukor rerunt. Namaldal- dlitos. Infundttatr ꝛullius frugs bom- r, Athenis lbetrn nis legidus nomi d huic confneti
—
„* 9„. G tis uinculb I um promlla m
tpacctis iqun 3
d ett
cHIEITADIS PRIMAE CENTVRIA vVWr. 195 quibuſdam, ne quiſq́; uſq́; de repetenda patria cogitaret. ltaq; iuxta Dianæ oraculum Ari⸗ archa dace Gallehe darbomenſem adierunt, big ciuitatem florentiſſimam Maſſiliama condiderunt. Cuius hiſtoriæ mentionem faciunt, Herodotus libro primo, Strabo quarto. Meminit& Horatius libro Epodonnn:: 4
Forte quid expediat cõmuniter, aut melior pars
Malis carere quæritis laboribus
*
Nulla ſit hac potior ſententia Phocæorum
Velut profugit execrata ciuitas.
4
Agros, atq; lares patri Apris reliquit,& rapacibus lupis.
9 84
08 habitandaq́; phana,
Deinde qui fuerit eiuſmodi ritus execrationis aperit.
Sed iuremus in hæc, ſimul imis ſaxa renarint,
Vadis leuata, ne redire ſit nephas,
Neu conuerſa domum pigeat dare lintea, quando
Padus Matina lauerint cacumina
In mare ſeu celſus procurrerit Apenninus,
Nouaq́ʒ monſtra iunxerit libidine
Mitus amor iuuet ut tigres ſubſidere ceruus
Adulteretur& columba miluio
Credula, nec flauos timeant armenta leones,
Ametiʒ ſalſa leuis hircus æquora.
Hæc& quæ poterunt reditus abſeindere dulces
Famus, omnis execrata ciuitas.
Stephanus ꝓarcia urbem loniæ facit, cuius denominatiuum Ooεzceniie,& qœοxcsi,& alte⸗
ram eiuſdem nominis in Mycala Cariæ. Eſt autẽ& ꝓα Bœotiæ regio, iuxta Parnaſſum.,
à quo denominatiuum uε œναινει. Hoc idcirco mihi uiſum admonere, quod quidam
affinitate nominum labi uidentur. Phocenſium amolitio. LVI
Haud ſcio num idem cum hoc ſit, quod refert Stephanus idem, de nominibus urbium
εμεν έαιάηςυνοα id eſt: Phocica deſperatio, cui talem aſcribit interpretationem, à⁄⁵έ& ναν
BAuoρενέυν, id eſt: qui conſultant de relinquendis moleſtijs. Id quod non diſſonum eſt
ab illo Horatiano:
Malis carere quæritis laboribus. b b
Quanq́; uox arνo cum interpretamento non admodum congruit, magis quadratura, ſa
legatur&routo, niſi malumus kæενυιαω̈ accipere demigrationem, à uerbo a ποναio, quod ſi⸗
gniſicat ſedem, habitationemq́; mutare. Id quod& mihi uero propius eſſe uidetur.
— A linea incipere. b b LVII
A'* ¶αφάαρφομ& αχqhat, id eſt: A linea incipere dicũtur, quſ ab ipſo rei exordio ſumunt ini/
tium. Ariſtides ſophiſta in Themiſtocle. Aðru τ Ueεαεoise Iirai uο Hiν, turrb:
Hge dp— ‿ μνα 6‿)Qνριαμινμι ερμ⁴μμαιι d eſt: Hoc primum Themiſtocles ſpecimen, ac pro/
batio. Hinc uirum ſpectato, à linea exorſus. Is qui in hunc autorẽ addidit ſcholia, putat hoc
prouerbium finitimuft illi,; s αα εκρ⁵μ⁴μ̈μωι, id eſt: A lare exorſus. Mihi magis uidetur
8—
cognatum illis, quæ diximus alibi: A capite, à carceribus. Sic enim uocabant unde primum emittebãtur equi, quod ipſum& oppidũ uocatur, autore Varrone. Sumpta eſt autem me⸗- taphora ab his, qui curſu certant in ſtadijs. Nam ijs linea quædã ducitur, ad quam ex æquo ſtent, donec currendi ſignũ accipiant, ut oſtendit Ariſtophanis interpres in eo quem mox citabimus loco. Tertullianus lib. aduerſus Marcionẽ primo. Age, igitur ad lineas rurſus& ad gradum. Ad lineas dixit, pro eo quod eſt ab integro. 515 A carceribus VIII Axà PasgNop, id eſt: A repagulis, ſiue carceribus. Eandem habet ſententiã cum ęo quod ꝓxime retulimus. Ariſtophanes in V eſpis. kai alib lubig arr oAidn di 6 ehe Aro⸗ Jeie, id eſt: Atqui protinus ab ipſis carceribus de prineipatu demonſtrabo, id eſt, à&ν αν ddiwe. Interpres oſtendit, ut miodo dixi, metaphoram mutuo ſumptam à ſtadijs, in quibus carcereʒ erant repagula quædam, unde curſus initium erat, quæ Græci.&αeρα ſeu 3e⸗ 3 Me. 1 z23

3—* ,†,., ———
——— ————
pis. EKNbMIROT. ADRAGIORV slinea tendebatur, cui inſiſtebant cutfuti. Vnde frequẽtes lle apig
atinos etiam ſcriptores formulæ, à carceribus ad metam, à meta ad erceres. Qu* dem exempla citauimus alibi. Trs ees dr Jer. a4 3u33 Nlouda hiruado. tn
Nta ακννσσν d eſt: Noua hirundo. Suidas hoc adagium citat e* auibus Aritiofiund fallente, ſicut opinor, memoria. N³ am extat apud hunc poẽtam in equitibus, his uerlbu
2.
4. 1„— E'gxrdro„03G roue ²αιννιε, y&ꝙοαα,
1918 ODO8 enabdelan entn ha 23.
2u ⁴⁴αε ππαιςε⁴ ox& 553, o5,er Xe: AAp O7*ATop, X⁵νμ ᷑ᷣ Toσνετρν Hsp 2ei o. id eſt: b Etenim coquus ego fefelli, fatus hæc ad illo Spectate pueri, non uidetis uer, noua ècce hirundo: flli tuentur, interim autem ſuſtuli ipſe carnes. 1 8e Rls chh Ihie- t. F d1u Interpres admonet prouerbiali figura dictum, ac perinde ualere, quafi dicas initium ueni Propterea quod id temporis appareat Hæc auis. Quemadmodum& Horatius: Tephyris& hirundine prima. ö„ͤ Suidas ait dici ſolere, quoties uerba darentur alicui. Sumptũ eſt à ioco puerili. Nam li i ta opera, nouam hirundinẽ adſimulãtes uidere ſeſe, oſtendũt alis: deinde cõtemplanthu illis& intentis, interim quod uolunt, ſurripiunt. Theognis apud Athenæũ libro octauo 6 clarat Rhodijs ſolẽne fuiſſe, quotannis publicis uotis inuitare hirundinẽ ſub tépus uerij quod illi x&εᷣοi ap appellabant, acclamantes in hunc modũ: e i8e XEddp ads d &εμσασ ᷣmνeσ uĩxuνττονεο d eſt: V eni ueni hirundo, pulchra tempora adducẽs, ac pulclts annos. Proinde quadrabit in eos, qui falſa ſpe quapiam ieiecta, fallunt ac nocentWꝗ. Iouis cerebrum. e ee ahs
8
„*
Ado ytρ C d eſtlouis cerebrum: C Paλμεα εναμεμραρ ν, id eſt: Regis cerebtühe cibo uehementer opiparo ac ſuaui. Aut de molliter, delicateq́; uiuentibus. Clearchus apud Zenodotum ſcribit, opiparas epulas apud Perſas, Iouis ac regis cerebrum appellari itie naæus libro duodecimo docet. Sardanapalum ijs, qui uoluptatem aliquam eſſent commen ti, Iouis ac regis cerebrum apponere ſolitum, cibum opinor exquiſitum. Idem libro decmn
quarto, ouis cerebrum inter ſecunde menſæ delitias annumerat. Apud Apuſeimminhi
ma apologia citatur Ennius: b
Quid ſcarum præterij, cerebrum Iouis pene ſupremi.
Neſtoris ad patriam, hic capitur, magnusq́; bonusq́;. 2 7
Ephipus apud Athenæum, 1iοε εναυεέρροωο id eſt: Iouis cerebrum, inter ſecunde menſeſin
1 . 8—
titias cõmemorat. Idem cibũ prælautũ εαετιαμςέ νμννòοε uocat, id eſt: nectaris florem. Atq;al bi uinum νmόαρ☛σdτε ενμα, id eſt: Veneris lac, ab Ariſtophane nominatum docet Ruj ſum alio in loco fuaues cibos, e λεννρ εοάνμσάꝙτα, id eſt: Helenæ cibos dictos indicat, 1on mouenda moues. LXI Auur uuſe, id eſt: Non mouenda moues. Quadrabit aut in eos, qui moliuntut àſts
uiolant, aut qui pacta mutant, ſiue qui conuiciſ inceſſant er
Immota haue ta 8„ 5 27 4 4* 1„ 4* 3 3 4 4„.. 4— 1. E dpd As dtangir ne Libitina quicem. Sophocles in Antigone. § ◻ μ n PkN To Ti ꝓ εεν pg d0. ich..... 122,
H
veſſt neſa nitvzic 6 1Sod Nop 4 Hegiter nuc Bauideſt maais hiltort
Inmotamq;
Ain ah, nodum fern wleate nol gerueruntſt maticus inſd HRr tuoin7 Neg mihim Celebratur fers quod e kodem pertit Cbeurias qui allcem nigr ats qua pet
4 1 N arr’ ro Ad imulat.
eniſſe. Tran loctempore
4. 4 VTes Ts
alishypelt
ncomment nNaidis,⁊
Dmdr rar 34
1 fär Sor. p Acod vir roie 6 Auca E na tia ſecla Kattuor at arinam ar Cauidos ant

mauis hiſtoriam, Delon antea fluitantẽ, poſtea fixam
ere quaf diczs rit
umce Flort
vfallunt acnomn.
G. id eſtR in w
uiuentibus(kn
zis cerebrum apod
h tem aliquamellmnen
1
quiſtum ſdenlhnè
lerat. Apudäpddne
m. inter ſecundtne eſt nectarbflocn nne nominatumèe ecibos dictos iiln in eos, quimoim qui consichinc tum putatquclann quæxdam à t danc uocem ain
Mualtiplicat nouies phiœnix reparabilis ales.
CHILIADIS PRIMAE CENTVRIRA Coẽgeris me non mouenda proloqui. ldem in Oedipo Coloneo: A' u Kvd G. C& KKiur Lek. id eſt:. t H Neq; enim ſuaue eſt, uerba in auras eloqui. 1.. Quxſi nelas mouere. Plutarchus in libello de auſcultãdo. E'/. Suεεα ενπνισα NXod d& raee Xuuirse, id eſt: Cupiditas chordas mouens non mouendas. ldem, /ενιε εεν εέάευλκα xASᷓC&⅜ Xοο ν νurse Pgex. id eſt: v““ Fides mouens minime mouendas mentium. 53 Flegãter huc alluſit oraculũ quod extat in Fratone Herodoti, nσνσƷ TAop, Ku vier er Eoν,d eſt: Et Delũ q́;uis ſit adhuc immota mouebo. Simul enim reſpexit ad fabulã ſu 6 3 in gratiam Apollinis. Vnde Maro:
VI. 197
lmmotamq́ʒ coli dedit& contemnere uentos. Neq; mel, neq; apes. ö LXxII Niαρν ⁴αμνννA‿μεννσσε, id eſt: Necq; mel neq; apes. In eos dici ſolitum, qui recuſant incõ, modum ferre, quod ſit cum commodo quopiam cõiunctum. Veluti ſiquis apes, quod ſint aculeatæ nolit perpeti, is nec melle quidẽ, quod optat, fruetur. Res enim mortaliũ ita tem perauerunt ſuperi, ut ſemper incommoditas comes ſit commoditatum. Tryphon gram/— maticus in ſguris hoc exemplum adfert parœmiæ, citatq́; ex Sappho poëtria Lesbii MAr' O AAAn Aer e. ideſt Neq; mihi mel, neq́; apis. Celebratur Mimus, ad hanc faciens ſententiam: Feras quod lædit, ut quod prodeſt, perferas. 1. Fodem pertinet illud Plautinum: Fortiter malum qui patitur, poſt potitur bonum. Idem obſcurius quidem, ſed tamen eleganter innuit Homerus, ut opinor, per herbam moly, cui radicem nigram, florem lacteum attribuit, radicis nigræ ſymbolo laboris moleſtiam ſigniñ cans, qua peruenitur ad animi tranquillitatem, uirtutis abſolutæ præmium. . 1 Tuſſis pro crepitu. LXIII a ayr; oςαν id eſt: Tuſſis pro crepitu. Dici ſolitum quoties aliquis perplexus, aliud ꝓ alio ſimulat. Veluti fiquis in adulteræ domo deprehenſus, ingeret ſe quippiam mercatum ueniſſe. Tranſlatum ab ijs, qui crepitum clara tuſſi diſſimulant, quod genus homines etiã hoc tempore non raro magno cum riſu deprehenduntur. 4 b Cornicibus uiuacior. LXIIII TT rAe oενμας ˖εεεα⁸, id eſt: Cornicibus uiuacior. De uehementer annoſis, prouer⸗ bialis hyperbole. Ab auis eius prodigioſa uiuacitate ſumpta, de qua ita ſcribit Plutarchus ih commentario qui inſcribitur reν ννααοbν̊⁄oroνν o, citans Heſiodum ſub perſo- na Naidis, ætates animalium uarias ſic complectentem: b b b Eutr Tor 3d ν/εκνκα iᷣeιν/νυνναρ αοά,ε⅜ο b NMp Crrop, AA‿ν ααάατιμααιορν 7ia& dO2G d n5 uder. Aurd; d Poluf ata rou o,οακασ, ένιασ‿—νμάέες oονο qoναa NVAO π⁵*‿ι ιμ.☛ιχοι μνεοισd⁵ι⁸ε φν⁶άἀααιο. id eſt: Ter tria ſecla hominis tranſmittit garrula cornix, Quattuor at peragit cornicis tempora ceruus Ceruinam ætatem coruus ter præterit ater. Ceruinos annos nouies agit Indica phœnix. Atqui criſpicomæ, ſoboles Iouis alma tonantis, Prechnn decies Phœnicia ſecula, nymphæ.
4 8
dos uerſus Heſiodos interpretatus uidetur quidam quiſquis fuit. Extat autem canmen in⸗- ter reliquas Maronis appendices. Eſtq́; huiuſmodiii. 4 Ter binos, deciesq́; nouem ſuperexit in annos Iuſta ſeneſcentum quos implet, uita uirorum, Hos nouies ſuperat uiuendo garrula cornix. Et quater egreditur cornicis ſecula ceruus,
lipidem ceruum ter uincit coruus, at illum

194 DES. ERASMI, ROTER ODRAMI ADAGIORVH
o decies præuertitis æuo uem uos perpetuo decies pra u Be A s Na e enne Hamadryades, quarum longiſſima uita eſt. Hi cohibent fines uiuacia fata animantum, b Cætera ſecreti nouit deus arbiter xuu. Hos uerſus ideo pariter libuit ſubſcribere, ut mihii ſæpius ex tempore ,Aud erit neceſ n
1
uertenti, uenia detur, ſiquando uidebor non omnia achnequa P ic amuſſim reddere, a in his apparuerit, quantum ſibi permilerit antiquitas in traducedis poẽtarum carminba FEandem hanc Hetiodi ſententiam oppido quam commode, br euiterq; reddidit Piiniu Heſoodus, inquiens, cornici nouem noſtras attrihuit atates- Sradeaplr eius ceruididn
licatum coruis. Etiam ſi nonn ullis autoribus hæc fabuloſa uidentur. Inter quos Ariſtot
ſes arbitratur homine nulſũ aliud animal eſſe uiuacius, excepto uno eleplianto. Martialb
Et cornicibus omnibus ſuperſtes. De anu nimium uiuace.Item Horatius in Odis: Seruatura diu, parem b
4*.
Cornicis uetulæ temporibus Lycen.
Eodem pertinet quod philoſophus ille moriens, cornicibus inuidiſſe legitur longæutat quam natura negaſſet homini. Syneſius in epiſtola quadam. Eiuòg isi oycovn erjauraloi SWo 1AIp, Jiai6ατονν μφ+ο⁹πν, d eſt: Conſentaneum eſt iuſtifſimum principem, comni
annis apud nos imperaturum eſſe.. Tithoni ſenecta. b Lxy
r rs, id eſt: Tithoni ſenecta. Fabulæ tradũt Tithonũ adamatũ ab Aurora in ca lum ſublatum fuiſſe, atq; illius ſucco perfuſum, ad tantã perueniſſe ſenectutẽ, ut tandè qpn uerit, ut in cicadam uerteretur. Lucianus in quodã dialogo. xaε ιmπσνε τ⁸οeεςsʒν/ ehuhil
eſt: Atq; ultra Tithonum uiuebat ſenex. Huius Tithoni perſonam inducit Ariſto Chiuin libro de ſenectute, ꝓpter uiuacitatis miraculũ, ut teſtatur in Catone M. Cicero. Suidas adu giũ refert hunc in modũ, ¼ακτ‿αν⁶σνσιντιν εον αωρνκ, id eſt: Seneſcas Tithono pfüdin.
Neſtorea ſenecta. LXVI Itidem certe apud Latinos Neſtoris anni in prouerbium abierunt, cui treis ætates atni buit Homerus in Odyſſeæ tertio:
Tęõie ℳ5 TAAιρ¶—ᷣά&☛νμi cKa= pE v. id eſt:
Illum iam exegiſſe hominum tria ſecula fama eſt.
Idem affirmat in primo Iliados. Et Iuuenalis:
Atq; ſuos iam dextra computat annos b
tertiam ætatem indicans. Breuiter prouerbij faciem habebit, quicquid ab ijs ſumetur, qn
inſigni uiuacitate fuerunt. Vt phœnice uiuacior, quem Heſiodus ſcribit, nouẽ coruiatates
uiuere,& ceruo uiuacior, coruo uiuacior,& Tireſia uiuacior quem tragœdia fingit ſexen tes hominum uixiſſe. Et Seribus uiuacior, quos Græcis hiſtorijs proditum eſt, trecentosan
nos uiuere. Quod genus exempla ſiquis deſideret, legat Lucianũ de Macrobij id eſtlou
gæuis,& Plini ſeptimi libri caput quadrageſimum octauum. b
Vltra penſum uiuit. LXVII
Lepidum eſt quod ait Lucianus in Philopſeude:d*ττς ⁹, 3Sν ον— Bior, id eſt: lan
enim ultra fuſum uiuit, hoc eſt, uiuit ultra fatalem diem. Alluſum ad Parcarum fuſos ,qui
bus æuum mortalium euolui fabulantur poëtæ. Quin& theologi metam uitæ fatalem pe riodum appellant, quam prætercurrere nulli fas ſtſte+¼.
Facile cum ualemus, recta conſilia ægrotis damus. LXVII
In Andria Terentiana ab adoleſcente nõ admodum cordato, cordatiſſima ſimul& d
Santillima ſententia profertur: Faciſe cum ualemus recta confilia ægrotis damus. Tufſti
ſis, aliter ſentias. Ea nata uidetur ab oraculo Thaletis philoſophi. Nam is, ut autor eſt Lac
ins nettoaafs quid nam eſſet difficillimum, reſpondit noſſe ſeipſum: quid facilimum, relpondit, ‿& τκτ αασα, id eſt, alteri conſili Arc. Comſce rnſlationis grati ClIt, CA bwore. nſilium dare.Comicus autẽ tranſlationis gta admiſcuit. Euripides in Alceſtide:. nen bnczfeunu dd Hhrs acne, qegr. idelt: e nimius hic dolor K. Verba ſunt Herculi 4e t mocdice feras. 1“ 5 I erculis. dmetum conſolantis ſuper uxoris morte. At ille:
7
„ 72 vaß
facllils el ferturde h rarfes 800 hwid audh ſ admonel Peccamus Ducta ettſe qyiut quic ewperent cara montte nnimi mot aqux ſunt mam mannu vrofore gec aurrimorbu
Adrisu terrens à cuj uicea Lacu bus gt proba Torqueripo
guantur.Ve
fäiaſculas q
Quæ iam quod olim it dt Ariſtoph
A“y. V ETIToie. dei
) AThanunga
flerdleproc
hofficinis lonſorip
kactum eſſe
daius de to arulaſecc Omnibus d
tiprouert hb deldent,
Nunccenlet keberte non
hr annidlem duiuosde knDonfg lum kdjerei dügwd t 0ongi telli ah quodlelo
Oppid Opeetexi alcium 1 lu

CHILIRDIS PRIMAE CENTVRIA vI.„,9, p op Voßſ. ¹ Fooro nae p. 1d eſt:.. 1 Facilius eſt monere, quam ſitum in malis animo imperare.— pote iq Fertur& huic ſimilis ſententia prouerbialis: q; ad amaſguudth A'νυν 22, Eis d̃SerSp Jogoi, ecii do⸗ m tact Aui&έραμααρν τ⅜νοινν, ν ꝓνννεᷣσννοραμαν id eſt:— bre tarum an ln admonendo ſapimus omnes, uerum ubi Heceamus ipi non uidemus yropiij.... Nruaif jeincaa Ducta eſt ſententia à cõmunibus hominũ moribus. Omnes enim ægrotantibus recte præ- nter q d cipiunt, quid fugiendum, quid agendum,& obiurgant nonnunq́;, quod ſalutis cauſa nõ 0b
jadamatüab au niſſe ſenecute ute t e ſene ute uttei a'riß r Awun nei nam induct an ltone M.Cicaugi Seneſcas Titeni
u dierunt,aittesam.
„
zuicquid abisſut lus ſcitbit, noêcun ſuem trageduſii proditum ete nũ de Macohiji
1 Jo uc hii ich. n ad Parcarum e gi metam utic
. Ie Ful cordatilim 3 1
temperent bene monentibus. Ipſis poſteaq́; in morbum inciderint, non ſuccurrunt illa præ
clara monita, ſed alijs itẽ monitoribus& obiurgatoribus eſt opus. Porrò cupiditas omnis animi morbus eſt, quo uelut excæcatus, aut non perſpicit, aur ſi perſpicit, ſequi non poteſt ea quæ ſunt ad ſalutem neceſſaria. Nam Phædria Terentianus prudens& ſciens in flam/ mam manũ mittit,& uiuus, uidensq́; perit. Item Horatius fugienda ſequitur, fugiens quæ profore credit. Perſpicit auarus aliquando, q́; prodigioſa res ſit ambitio. Cõtra, ambitioſus auari morbum peruidet,& uterq; alteri in alieno malo recte conſulit, neuter in ſuo ſapit. (Q˖welupra nos ihll ad noooo. LNIX de aας,id eſt: Quæ ſupra nos, nihil ad nos. Dictum Socraticum, de
r vree Ad, od 0 1&,j m terrens à curioſa ueſtigatione rerum cœleſtium,& arcanorum naturæ. Refertur prouerbij uice à Lactantio libro tertio, capite uigeſimo: Ex his, inquit, unum eligam, quod ab omni/ bus ſit probatũ, celebre. Hoc prouerbium Socra tes habuit. Quod ſupra nos, nihil ad nos. Torqueri poteſt& in illos qui de negocijs principum, aut theologiæ myſterijs temere ſlo/
leuiuſculas quam ut nobis curæ eſſe debeant. 113 Notum lippis ac tonſoribus. LLXX Qux iam in ora uulgi abierunt, omnibus tonſoribus, ac lippis nota dicũtur: propterea quod olim in tonſtrinarum conſeſſibus omnes rumores narrari conſueuerunt. Quod indi
quuntur. Vertere licebit& in contrarium, quæ infra nos, nihil ad nos. Vbi ſigniſicamus res
cat Ariſtophanes in Pluto: n kX*lſ r à„y O y Kb, I W de
E'rr rooν ανυνννεμονσE᷑μν μινιην5ειον
*ᷣ amiyne ar r- rai Aσαι*. 8 id eſk 2
Hercle profecto ſermo erat uidelicet, 4
In officinis deſidentium frequens
Tonſorijs, hominem repente diuiten, factum eſſe. Et apud Terentium Antipho, in tonſtrina de puella cognoſcit. ltem Ho ratius de tonſtrina: Gaudent ubi uertice raſo Garrula ſecuri narrare pericula nautæ. Idem in ſermonibus: Opinor
Omnibus& lippis notum& tonſoribus eſſe. n e ke s E. Vbi prouerbium explicuit, ſgnificans rem uulgo iactatam. Nam lippi in tonſorum offici/ nis deſident, expetentes remedium oculorum. De tonſorum garrulitate complura lectu di gna recenſet Plutarchus in libello, quem ſcripſit de futili loquacitate. Quorum unum illud
referre non pigebit. Cũ aliquando, inquit, in tonſtrina ſermo eſſet de Dionyſio, dicereturq́;
tyrannidem illius adamantinam eſſe,& inexpugnabilem, ridens tonſor: Heccine, inquit, Io qui uos de Dionyſio, in cuius iugulo ego ſubinde teneo nouaculam? Quod dictum ſimu,-
b latq; Dionyſius reſciſſet, tonſorẽ in crucẽ ſuſtulit, atq́; ita, quod ait Plinius, uoces, per iugu/
lum rediere in autorem. Vt autẽ tonſorum genus uſq;adeo loquax ſit, id exiſtimat eſſe in
cauſa, quod in eorum officinas loquaciſſimi quiq; conueniant, deſideantq́;, quorum aſſi-
duo conuictu garrulitatis morbo inficiuntur& ipſi. Quas ob res Theophraſtus ut idem teſtis eſt Plutarchus, ra d dονα σσνααιανσσεσα, id eſt: ſine uino compotationes appellauit,
2—
quod illic loquacitate ceu temulenti reddantur homines.
Optat ephippia bos piger, optat arare caballus. Al 3 LXXI Oppido quàm eleganter extulit Horatius: B e Op tat ephippia bos piger, optat arare caballus
uicium i llud ſignificans humanis ingenijs inſitũ, ut ſemper alienã ſortem magis mirentur,
r † ſuam

DBs. ERASMI ROT. ADAGIORVM
ſuam contemnant ac faſtidiant, optent inexperta, erta damment. Siquidem ephije uocantur, quas uulgo ſellas equeſtres appellant, additas 3 oc. ut mochlus ledeat eqpuer Veteres bubus arabant, nõ equis. Videtur eſſe ſumpta allegoria ex apologo quopiam. C tra metaphoram dixit Terentius:xNoſtri noſmet pœnitet. 2e Fertilior ſeges eſt alieno in aruo. E
Ouidius mutauit metaphoram, eundem explicans ſenſum: Fertilior ſeges eſt alieno ſemper in aruo, Vicinumq́; pecus grandius uber hãbet. Securus& angulus ille b Vicini quia pinguior. Wi Babih aAulo Gellio laudatis: Aliena nobis, noſtra plus alijs placent. Qui ſit Mecœnas, ut nemo quam ſibi ſortem, SZeu ratio dederit, ſeu fors obiecerit, illa Contentus uiuat, laudet diuerſa ſequentes?
100
LXNI 1 Perſius ſatyra ſexta:
In eandem ſentẽtiam celebratur& Mimus, unus utopina- b
Et Horatius:
4 9
Fecem bibat, qui uinum bibit. LXXIII Haud dubiũ quin ꝓuerbialiter dixerit Ariſtophanes in Pluto, fecem epotandã eicen, qui uinũ prius ebiberit, id eſt, qui fruitus ſit optimis, eundẽ boni cõſulere debere detetions O'Aασς έσασ⁴ σκν 0p Ai8e. b niu, guvεεmπάοεω tsi E Fduld Tgu‿να. id eſt At ubi haud grauatus, bibere uinum es, fexitem Tibi nunc eidem eſt ebibenda ſcilicet. b 16 Verba Chremyli de muliere, quæ quondam uernans ac florens ætate placuerat, tum ans faſtidiebatur à iuuene. 1e b b Crroeſo, Craſſo ditior. b dicto Solonis. Apud Rhomanos item M. Craſſi, cui cognomẽtũ etiam diuitis additũc Hic negabat diuitem eſſe, niſi qui reditu annuo legionem tueri poſſet. In agris ſuis ſeſler tium uicies mille poſſedit. Cõmemorantur& alij nõnulli apud Plinium libro triceſimoten tio, capite decimo,& itẽ tertio, qui immodicas opes poſſiderunt, atq; in his eſt Ariſtotele ſanctus ille philoſophus, ac noſtratiũ theologorum penè deus, cuius hæredes in auctione ſeptuaginta patinas uenum produxiſſe leguntur. V erũ non itidẽ in uulgi ceſſere ſermons Ploinde nihil attinet hoc loco referre. Feſtiuior erit adagij figura, ſi nũerũ etiã cõmutemu ut diuus Hieronymus: Crœſos licet ſpires,& Darios, literæ marſupium nõ ſequuntut. No- ratius& Arabum gazas dixit, pro cumulatiſſimis opibus, non ſine ſpecie prouerbiali qus admodum& Perſicos apparatus, pro nimis exquiſitis ac ſumptuoſis. b I Pactoli opes. n LXXVY Tò α&αηνι●όαν ππηννꝓ, eſt: Pactoli diuitias, pro ſummis opibus alicubi diviit Philoſtratu Eſt autem Pactolus Lydiæ fluuius, ex monte Tmolo profluens, aureis ſcatens harenism de& uαοσνπαν à poëtis cognominatus. Cuiuſmodi narratur& Tagus in lberia,& Gn es in India,& Hebrus in Thracia. Plinius addit Padum in Italia negatq́; ullũ eſſe aurũ 1 ſolutius, ́; id quod in fluuijs reperitur, utpote curſu ipſo tri tuq́; perpolitũ Horati in Odr Sis pecore& multa diues tellure licebit, b Tibiq;ʒ Pactolus fluat. Iuuenalis. Tanti tibi non fit opaci Omnis harena tagi, quodq́; in mare uoluitur aurum. Has hyperbolas in uarios uſus accõmodare licebit. Veluti ſ quis dicat: Hos tʒtos ſumptu ſuſtinere nemo queat, ne ſi Pactolus quidem illi domi fluat. Huius hominis cupidttaten ne Tagus quidẽ᷑ ipſe poſſit explere. Nihil mediocre ſperabat. ſed totos Pactolos ac Tams animo conceperat. Aut Pactolos pollicebatur, id eſt, diuitias effertiſſima s. Iro, Codro pauperior. LXXVWI Contra, lri& Codri paupertas prouerbio locum fecit. Ouidius: Irus erit ſubito, qui modo Crœeſus erat. De Codro Iuuenalis: Tota domus Codri rheda componitur una.. b
Pe lro mentionem facit Hlomerus Odyſſeaæ x. Scribit; eum publicum fuiſſe menden Snem eanm—
————— ÿ
cul fuiſſe nom 3 beretutͦ weminit 2 (urnemot bus fornuli
wcüyi ſifſotump
l Tulliust
4 clebran Vati 95 potius 9 aq depect
Aaerg ſruſtralabon guntolim tum nauigal
rumacii repf
nonuiſſe nu
igentian
ponſum, ut LXXI
Apud Græcos opulentia Crœſi Lydorum nedl in prouerbiũ abijt, præſertim nobiſtan
aur Mybexe adent auun i Prouerbi
o 1a diy
ctementiol
nine ct Tranqui tr appellar
memagne
hellit in C wiemage drg
(Lum dof edüca me tiäuden dernnon ret chearedol nafimpo
Tanllati deproxmo opeishlia lum Gonoſe cerezpug eſſe.O dle naris,de n Pengit ültehde
8

apud Ichacenſes, corpore, ſpecieć prægrandi, à matre dictum Arnæum, à iuuenibus Itum fuiſſe nomiatum, quod iret nuncius, quò iuſſus eſſet. Cum hoc cõmiſſus Vlyſſes, cum ha. beretur& ipſe pro mendico, eijcit hominẽ. Quin& Hecale paupertate nobilis eſt, cuius meminit Plautus in Ciſtellaria: Si quidẽ eris ut uolo, nunq́; Hecale fies. Meminit& Ouid. Cur nemo eſt Hecalen, nulla eſt quæ ceperit lrum Nempe quod alter egens altera pauper erat.ſ
s formulis quot modis uti liceat, in operis ingreſſi
1
11 ſatis oſtendimus. B La . i inn Myſorum poſtremusgs. XXVII εφασσι id eſt: Myſorum extremus. Strabo geographiæ libro duodecimo, refert Myſorum populum uſq;adeo contemptum fuiſſe, ut prouerbio locum fecerit. Id uſurpat N. Tullius in oratione pro L ucio Flacco. Quid, inquit, porrò in Græco ſermone tam tritũ atq; celebratum eſt, q́; ſiquis deſpicatui ducitur, ut Myſorum ultimus eſſè dicatureldem ad Qu. fratrẽ: Niſi me fortè Paconij neſcio cuius hominis, ne Græci quidẽ, at Mys, aut Phry-
gis potius querelis moueri putas, nimirum gentis eius contemptum declarans. Summum
2 a
itaq; deſpectum& infimam humilitatem hoc adagio ſigniſicabimus. n Myforum ultimus nauigeatltꝗtꝗ. LXNXVIII Eατ⁵εσσέντρρ id eſt: Myſorum poſtremus nauigare, prouerbiali ioco diceba tur, ꝗ fruſtra laboraret. Origo prouerbij.ſicuti ſit in pleriſq;, nõ uno narratur modo. Quidam tra dunt olim Græcis peſtilentia laborantibus, oraculo reſponſum eſſè, ut ad ultimum Myſo- tum nauigarẽt.Ac primum quidẽ ambigebant, quid ſibi uellet oraculum. Tandem diu cir cumacti reppererunt Aeolidem in extremis Myſorũ eſſe ſitam, atq; edò demigrandum eſſe monuiſſe numen. Alij ſcribunt Telepho poſt interemptos auunculos, conſulenti Pythiũ.
*⁴
to ſecem petm u culere dcbere
S ate placlentſen
Un f abift, praſctimiai etũ etiam diuit nui poſſet. In aguſit Plinium lbeothin t atq in höethi s,cuius hæredesiha dẽ in uulgiccſttin ra,ſi nũerũ cuciu rſupium nõſeqnt lne ſpecie procchi tuoſts. ug s alicubidiuthn S, aureis ſctts laa a, negatq; licm tũ Hora ud- perpoliũ Hodd
ci
is dicat Hos be⸗ ius homins Gi totos Dactubi’? fertflims. j
lius. enalis:
blicum fuiſ
moriam, pro eo, quod eſt leuiter renouare, ſed in malam ferè partem.
4*
quò gentium ſibi demigrandum foretmam antiquitus mos erat homicidis ſolũ uertere: re⸗ ſponlum, uti ad extremam Myſorum regionem ſeſe conferret: ueniſſeq́; in Teuthraniã. quæ Myſiæ extrema pars, atq; eius loci principatũ obtinuiſſe. Sunt qui dicant hunc nòô ob cæxdem auunculorum fugiſſe, ſed uti matrem quæreret, quam in Teuthrania tandè inuene rit. Prouerbium autem dictitatum, ubi dura quæpiam imperarentur, factuq́; difficilia. * r Ta ngere hulcus.. 1 e. LXXIX xa iy εεμ☚μριιανρρνν, id eſt: Mouere ſeu tangere hulcus, eſt mouere dolorẽ, eiusq́; rei fa/ cere mentionẽ, quæ nos magnope urat. Terentius: Q uid minus neceſſè fuit, q́; hoc hulcus tangere? Quo loco Donatus admonet ſubeſſe prouerbium. Octauius Auguſtus, ut autor eſt Tranquillus, flliarũ Iuliarum,& neptis infamẽ uitam, morte ipſa grauius tulit, nec easiali ter appellare conſueuit, q́; treis uomicas, aut tria carcinomata ſua, nimirũ quod earum non ne magno dolore ſuo recordaretur. Hanc metaphorã M. Tullius oppido q́; eleganter ex preſſit in Clodium, qui populum fame iam exaſperatum, concionibus inſuper ſeditiòſis in rabiem agebat. Vt tu, inquit, in hoc hulcere tanq́; unguis exiſteres. Plutarchus de adulatio ne. xeuq! X0 ει ενμοαάντdςν οo, id eſt: Arcani ſermonis cum mouiſſet hulcus. b Refricare cicatrie m m. LXXX Cum dolor temporum ſpacio iam mitior renouatur: Refricari cicatrix dicitur. Notũ un de ducta metaphota. Nempe à corporali uulnere, quod iam coijt, cicatrice obductũ. Quæ ſifrictu denuo aperiatur, recrudeſcit uulneris priſtini dolor. Cicero ad Atticum: Appij uul nera non refrico.Idem in Rullum. Ne aut refricare obductam reip. cicatricem uiderer. Idẽ refricare dolorem dixit libro de oratore. Dicimus& refricare memoriam,& ſuffricare mo⸗ O dorari ac ſimiles aliquot metaphoræ. elt9L⸗NXNT 8*. Tranſlationes quæ ducuntur Aà corpotis ſenſibus, quoniam uelut ad manũ ſunt,& quaſ de proximo ſumuntur, omnes fermè prouerbiales ſunt, quemadmodum admonuimus in operis huius initio. V elut odorari pro reſciſcere,& ſagaciter deprehẽſum, atq; animaduer/
um cognoſcere. Odor ꝓ ſuſpicione ac rumore. Cicero:Eſt nõnullus odor dictaturæ. Olfa/
cere, apud Terentiũ in Adelphis pro deprehẽdere. Subolere apud eundẽ, pro ſuſpectum
eſſe. Obolere pro moleſtum eſſe aut eſſe in ſuſpicione. Vnde& naſuti dicũtur,& emunctæxæ
naris,& muccoſis naribus. Deniq; naſus ipſe in prouerbium abijt pro iudicio. Horatius: Non quia nullus Illis naſus eratwt. 1.ο☛ρ△☚☛α 22121
Et putent quæ diſplicent. Huc pertinẽt& illa: Olet naendacium. Redolent Atticiſmũ. Olet Tln) 3““ lucernam

——————
quaſiqʒ ſpecimẽ.
ſtum, quẽ pueri tanq́; à nut cet.Et deuorare dicimur, cu tione ſumpta ab his, qui amara catapot
lucernam.ltidem guſtũ rei uocamus: icero ad Atticum:
Hominẽ de
20 DEs. ERASMI ROTERODAMI ADAGIONR vN ueluti primam illam experientiam,& de-
guſtes. Idem ad eundẽ: Et Latinu us Atticimus ex interuallo reguſtandus. Vnde& ſaliuam primam dicimus primũ ili ſtur ricibus imbibimus.Et palato ſatisfacere dicitu quod anid 4 m rem alioqui acerbam, ueluti citra ſenſtuperf
ia, tanq́; inuito palato ſolẽt abſorbere. Vndealinn
guſtationa S ille t
. op erimus tranſh
ties apud Ciceronẽ& Fabium: Deuorare tædium, abſorbere moleſtiã. Affinia ſunt ila 8 iunt arrogantiam. Reſipiunt iuuenile quiddã. Concoquere item, pro uincere moleſtan Nauleare,rum tædio audire. Euomere, dicere, quod dolor non ſinebat reticere. Bt expann
miſeriam ex animo. chari, pro indignari.
45
Cõſputare, ꝓ laceſſere maledictis. Deſpuere pro contemnere. Ktona— A uiſu item muit ducũtur metaphoræ, ut oculis ferre, pro uehemat
amare, curæq́; habere. In oculis eſſe. Obuerſari oculis, pro eo quod eſt recordari,& in m
moria cogitationeq́; eſſe. Reſpicere, curam agere,& rationem habere. Proſpicere inpole rum Anolere ſpicere, faſtidire. Suſpicere, mirari. Conniuere pro data opera üil
imoh
re. Cæcutire, hallucinari, pro falli iudicio. Verum hæc longius perſequi, nec huiuseſt ili tuti,& infiniti fuerit operis. Quare quanq́; iſtiuſmodi uidetur ad prouerbiorum cognatd nem pertinere, tamen ea minatias Lenclius Veonduincrenon eſt ſententia maxime qac iam hanc prouinciam ſibi ſumpſit Ricardus Paceus, natione Britannus, cuius& ſepin bet meminiſſe, iuuenis, ut nihil interim dicã de moribus, prorſum tali digrus ingenio( cæ pariter ac Latinæ literaturæ, cum primis eruditus, tum haucl mediocriter exercitatuin euoluendis omnijugæ profeſſionis autoribus: deinde oculatiſſimus in annotandis ip qu lectorũ uulgus illotis, ut aiunt, pedibus prætereunt. Deniq; iudicij nequaquam iuuenlti ſed excuſſi, exactiq́;. Hic, inquam, felicibus Muſarum auſpicijs, opus animo concepit inm opinor etiam præ manibus habet, magno, ni fallor, uſui futurum, politioris literature ſu
dioſis, in quo quicquid eſt apud utriuſq; linguæ ſcriptores inſignium metaphorarum, qut quid feſtiuiter ac ſcite doctorum, quicquid hui in unum uolumen con
tur, nec metitur, id eſt: iſta res nihil ac
cinnare deſtinat.
uſmodi gemmarũ ac delitiarum orationi
Miihi iſtic nec ſeritur, nec metitur. Plautus in Epidico, ſanè quàm elegans adagium uſurpauit: Mili, inquiens iiſtic necſei
9
LXXII
me pertinet, ut quæ neq; meo ſaat periculo, neq; em
lumento.Metaphora notiſſima eſt. Etenim qui ſementem facit, is ſuo impendio ſuocpan b uidhn
culo facit, qui metit, cõpendiũ accipit,& in tuto eſt. Diuerſum eſt huic quod eſtap
tum in Mercatore: Tibi
Ap ipſo lare.
8.
A' iskae 35ℳ, id eſt: A lare incipe, hoc eſt, à
aras, tibi occas, tibi ſeris, tibi eidem metis.
L.XXXII
domeſticis ac familiaribus initium ſumita
Recte dicetur in magiſtratus,& alienæ uitæ cenſores, quorum officium eſt, ut in primis i
os, ſuorumq́; uitam corri
9
camus. Ariſtophanes ꝓαασιOu dAR To:
A*†?sfa αάινμν eα ο b Non. ſed ut a lare exorſus cõminuam quendam. Ductum à uetu bus primitiæ laribus imolabantur. Ari
id eſt:
gant. Nam?saα Græci uocant, quem nos Larem ac Veſtam un
ſto ritu ſacrorum, in qu
ocritus, citante interprete, fabellam huiuſmodi ſ
fert. Cum deuictis Titanibus, Iupiter imperio potius eſſet, Veſtæ permiſit optionem, ulꝗ
quid uellet, eligeret è regni partibus. quæ dijs immolarent homines,
S. Illa primũ uirginitatẽ popoſcit: deinde facrorũ ommi primitias. Inde abijſſe in conſuetudinem, ut in omni œ
primæpartes lari tribuerentur. Vſus eſt hoc adagio Plato in Euthyphrone. Evhaiulu dê-
nsne, N 58⁸0, un rbuvcv0 2₰ A ₰ A
rd rdAip, g* 7 Xs Kdic,
eat. Nam mihi quidem læde
rfop urri. ArXvade DJ0 ac ks Pons o, Sytcda Knf id eſt: Equidem cupiam uerum uereor, ne res in diuerſima ndæ reipub. ab ipſo lare facere uidetur initium, cũ te tẽtat lad
re. Plutarchus in libello de Polyphilia. nooe N ocꝰ Tape; A—, ds a Kod ucvo, id eſhPrin
ſgitur uelut à lare exorſi. Totidem fer
Sead o
*
me uerbi dhs εοων. Vſfurpat& in libello in Pericle. o Rac; Sfaa 5g uhbo 95 due
s utitur in cõmentario, nci lle⸗ quem ſcripſit aduerſus Herodotum. Ariftide
&u/, 15 auεμρμάηνʃᷣ Jςρ‿ετο. 79 70
7r 3
AtcvOG,
At ile a ſuo ipſius exorſus lare, maluit æqualitatem ſequi, quann reliquos antecelletelun pres admonet dici ſolitum de ijs, qui ab ipſo ſtatim initio, uel boni lunt, uel mali.
eranun
Quo uerum nena ne inq ſenorum et lheram lian nen hoc ut datqui tanto pud Homen 1W 2 anop
Qulin tech
Ntatchus
dumn alienat dculos recot lut oculatiſſ lbus dict os Ael ocul uide ſam ia ſeni tiaulam te
deſcer
clb i Uas

— Leuem 4 OHILIADIS PRIMAE CENTVRIA VI. 10,. n 6„ 4„„. 5 mam qi ekt la dicas ab ipſis incunabulis, quod Lar ſtatim naſcentes excipiat. 4 acere nupnai 4 Ppropria ulneta cædere. LXXXIIII aſenlann argut Huic affine eſtillud Horatianum: Vt uineta egomet cædam mea. id et: olet dlord aa Vtà meſpb incipiam,& poẽtas, ipſe poëta carpam ac lacerem. Tranſlatum uideri po-
noleltä e teſt uel ab amputantibus uineam, uel ab ijs, qui per iniuriam nouellas uites ledunt. Hora/
4
do uin tius in Pifolie be uincae, Multa quidem nobis facimus n ſinebat Rdena Multa qui Ob
mala ſæpe poëtæ,
Vt vineta egomet cædam mea. b 822 Ln b öAedibus in noſtris, quæ praua, aut recta geruntur. 1.XXNV Armulus Gellius ſcribit hunc Homericum uerſiculum prouerbiᷓ uice ſemper in ore fuiſſe Socrati:Laertius, Diogeni, Socratiq;.“ 9'rτονεν òμέεν⁴ᷣeνασινααέꝓεε εναμdν e uura. ideft:
Aedibus in noſtris, quæ praua, aut recta gerantur.
derfegui nechun Plutarchus in commentario de ſeruãda bona ualetudine prouerbij uice uſurpauit. 2* 1ααα³
Aop&vò isras νoοεν νεμονμαεεεεα&n E A nai d506a usrAo,ewOp, N Sr0e
1— ertentamat A⁴οανακν ᷣννννμαα⁵n—
deoor/ e ng,. Iitannus, crin Or rote Asyd,οi ux&αν⁴ρ Rᷣινꝓεε τuωεα idheſt: e b um talidigmuin Si magis officiſſiui putat eſſe, ut in geometriæ, dialecticæ, muſicæq; ſtudio uèrſari uideatur, mecioctitr eu Pf inchnkar, enpia dh cognoOkeregegs ſininan Acdibusimproptäsdarpranmadt resa gerantiu. ldici necuaqumt Quo uerſu monemur, ut ea potiſſimum, quæ ad noſipſos pertinent, curemus, externa atq; opus animo cn aliena ne inquiramus. Quo uitio feſtiuiter Martialis, Olum quẽdam notat, qui malorum am, politioru 26 alienorum erat obſeruator curioſiſſimus,& taxator acerrimus, cum ipſe uxorẽ haberet ad/ S Metan lam uido mavuram. debetetch etian unn pro tocula, Diogene⸗ Cynicus: cul car, arũ ac delttunm a men hocut modo dixi. ſemper in ore conſueuit eſſe, grammaticos nimis ridicule facere aie
bat, qut tanto ſtudio Vlyſſis mala inquirerent, ſua ignorarent. Huc referri poteſt& illud apud Homerum penè ſolenne: 121. tn A AX kic 3 1Ʒϋονα Tι õ*ο 61e. id eſt:
Xlſhi inquinte Quin in tecta abiens, tua propria munia cura. b
meo tit peiden Platarchus,*ο⁴νσνοεκμωσιʃει, definit, m⁴α‿⁸εμόν¶qðέαμσσκνεν εαςʒεν, id eſt: Curioſitatem, ſtu- 6,1S loime dium aliena mala cognoſcendi. Atque id hominum genus Lamijs ſimiles ait, quæ domi
eſt huicquodetyu
etts.
oculos reconditos habent, foras egreſſuræ reponunt. Atque ita fit, ut domi cæcutiant, foris lint oculatiſſimæ. In huiuſmodi præpoſtere oculatos eleganter torſeris illud Sopoclis de
n ſenibus dictutm: amiliaribusintt 5 Se Aece,)„e No„e rucoaee. icd eſt: officiumeſtui Procul uidens, ſed cominus uidens nihil..“ 1 nos Laremaſi Nam id ſenibus accidit, ut propius admota non cernãt, Iiongius ſemota uideant, atq; huius
tei cauſam reddit Plutarchus, conuiuialium quæſtionum prima decade.
b m ſe deſeendere. LXXXVI tuſto ritu aomn In ſe deſcendere, eſt ſua ipſius uitia quempiam inſpicere. Tranſlatum uel à fodinis, uel à. ete,fabellm ſutr cellis, in quas qui deſcendunt, quid illic repoſitum, recõditumq́; ſit, noſſe poſſunt. Alluſum
ke permittota eſt aũt ad Iſpecus illos& ſinus humani cordis, abus Momus feneſtrã adhiberi uoluit. Perſe: Sſcitdeindeſtruin Vt nemo in ſeſe tentat deſcendere nemioo/,⸗ 92
nom Sed præcedenti ſpectatur mantica tergo.“ uines,„ fen häh. e xxvIT uthyph, ig,. Proximum Homerico carmini uidetur& illud eiuſdem Perſij: daf us Bu Tecum habita, ut noris, quaàm ſittibi curta ſupellex.“ ereormetes d eſt, domi tuæ uiuito, ut intelligas q́; tenuis ſit tua fortuna. Tranſlatum ab ĩis, qui in prin⸗
ttur initium, dh cipum familiijs agunt,& ut uulgo fit ex alienis opibus, perinde quaſi ſuis intumeſcunt, qui⸗- 2us B78 uon,, p 4 1„. od apponãt. Tecum igitur habita id eſt gias isiuen,, bus ſi domi uiuendum ſit, ub ſalinum habeant quod apponãt. Tecum igitur habita, id eſt,
„2os aftecl„ z..* Cnu reliquos 5* dem diuerſa explicuit metaphora Perſius ſatyra ſexta:
tuapte ſupellectile te metire, ac tuis ipſius malis, bonisue te ipſum expende. Haud ſcio an huc pertineat quod ſcribit M. Tullius in Catone maiore ſecum uiueer. „. Meſle tenus proptia uime. LXXXVIII
MMeſle

——— ————ʒ—ͤ——————
— ——
——————————*—*—
————————ꝭ—ꝭ——ę—CQC—C—QC—ꝑ—-——
—— 5———— 3
—————*—— ——————*—— ———-——;————————— ——.————
.—————— —— ——.————
———O——᷑—᷑—˖n’—
cas minora, quæ alibi neuos appellauit.
204 DES. EHRASMIROT. ADAGIORVM
nus propria uiue, id eſt:“ Semwamnſenanomade eneennsdenungaaenaheneahn ee, den nuis agrorum prouentibus nactiu ni Neqh etum fescComllſere POtü„Lum quaſtumſ oblti ſache perat lumptus, quemadmodum ait hlautus. uam ducdo Tuote pede metire. b. LXXXIxX alaünum Ad eandem ertenttenn Fertinet pluc Hotatraumni. Nacead 5
ri enq; ſuo modulo, ac pede uerum elt.„“ agno
lerid libe lo.cui titulus, irr ν Ʒε ap.& d Tiausiuhe noe⸗ uſeus e 19 3nuig g uid p zuärsen d eſtVerum diudicex dimetiarisch propria utrutuh menſire Timirumlocdh. Hamans quod dixit Horatius, ſuo modulo, i&⁵i ⁴μρ& tanquam interpres ſui a eci, ac peie no poliu Pindarus itetm: otap b dd et. mlchau
4 40. ud Iei Ae d-. 3 A.r. phands e iuxta ſuam Ken co nditionem unicuiuſque T eiſpectare modum Ei A 5 rim ſtophanes in auibus. ephantino Od Au αααι σ⁴άασ˙mρττ⁶ aexd. id eſt: b 6 achprofic Non ipſe te remetieris hinc loci aliõ profectus.. ſeipſarn eallenehn ftwertogg Monet adagium, ne quis ſe dilatet ultra conditionem ſuam, néue leiplum exaſſentatonn iatilbs 1 laudibus, aut uulgi opinione, aut fortunæ fauore, uerum proprijs ac ueris dotibus animi dentieranti uirtutibus æſtimet. Tranſlatum ab ijs, qui corporis humani modum, pedum numeroat aaxasch mant. Porrõò iuſta cuiuſq; hominis menſura, ſeptem ipſius pedibus conſtat, ſiquid picin Loflhrinqum bus& ſtatuarijs credimus. Eodem pertinet illud Martialis: henpele Quiſſua metitur pondera, ferre poteſt. tun Jeneca n Non uidemus manticæ, quod in tergo eſtT. C mnctapho Catullus in Scazonte: Sed non uidemus manticæ, quod in tergo eſt. id eſt(ecdemäu, Non uidemus noſtra ipſorum uicia, cum aliena curioſis oculis perſpiciamus. Prouetbi m ortunan tum eſt ex Apologo quopiam Aeſopico, qui ferturh uiuſmodi apud Stobæum. Airur udit huce Tꝙx νο πτνυνοαε ααανο ειμαηένσ—έ˙ει. Lοε ⸗. 9 ⁄K. O 8i/ 1d Trocden Anenh nent inln vo π μeνωμ‿mqέ‿μςτμν☛αυαωαααα, 1 100 21,N r Lauröp. Quorum uerborum hac fem meruntD ſententia. Finxit Aeſopus ſingulos mortales binas habere manticas, hoc eſt, peras, alterm tkbühemg ante pectus, alteram à ſcapulis, tergoq; propendentem. Sed in priorem, inquit, aliena ui gele exutus immittimus, in poſteriorem noſtra. Perſius: b b Vt nemo in ſeſe tentat deſcendere nemo:— Fapudt Sed præcedenti ſpectatur mantica tergo. Floratius: wiores en Reſpicere ignoto diſcet pendentia tergo°. ibus acce Diuus Hieronymus: Sed illa eſt uera inter amicos reprehienſio, ſi noſtra opera non uida belt ut uite tes, aliorum iuxta Perſium, manticam conſideremus. b einquit, .. Feſtucam ex alterius oculo eijcere. l liores pe Hanc humani ingenij cæcam ꝓαανεαν on ſolum poëtarum literæ, uerumetiã eu Itquantun licæ neq; enim grauabantur in hunc citari ordinem, notarunt, cum aiunt quoſdam elt Tnrlatum qui feſtucam uideant in oculo fratris, in ſuo trabem nõ uident, id eſt, aliorum uel minim aöidon 9 uitis offenduntur, ſuis& maximis blandiuntur. Sic enim habet Matthæus. TI hen 3 239n 3, 38 59 au Phehg c,nz3,d) d9 o 2o eh Jon du narancse; vi h i, benol 2dς—2, cee 4 Sdc 75 6o en T—hu 8,o o Nonde G d 5Ghauts c c e nenalenau uid autem uides feſtucam in oculo fratris tui, trabem uero quæ in oculo tuo eſt, nonſ ſoun m telligis? Aut quomodo dices fratri tuo, ſine eijciam feſtucam ex oculo tuo,& ecce trabe guüdsgetiſ in oculo tuoe Sic enim ad uerbum Græca reddita, ſonant. Diuus Hieronymus:Qui pemn i woäum bem, inquit, oculi ſui, feſtucã alterius nitatur eruere. Hoc hominum genus Horatius Cig; inuben c ter notat: Cum tua. inquiens, peruideas oculis mala lippus inunctis meeh Cur in amicorum uitijs tam cernis acutum, epiten⸗ uam aut aquila,aut ſerpens Epidauruse ldem alibi: le an. ui ne tuberibus proprijs offendat amicum Gret aus Poſtulat, ignoſcat uerrucis illius æquum eſt. puih
od iplum prouetbij ſpeciem euidentem ante ſe gerit. Tubera maiora uitia dtxit uen

5 dct. dintergoelt i Sperſpicimmmbae di apud Stobaum,
ba 8 Tuu unzach
dorum uerbonma-
nticas,hloceſtpen,i priorem inqutia
4 us.
0,ſnoſtraopentn
um literæ,uerunti
15o K raoe, P 1 haii uæ in oculotlohn u Leel-
CHILIADIS PRIMAE CENTVRIA VI 20]5
. Intra tuam pellicùlam te contine. 6NOII Intra tuam pelliculam te contine. Porphyrion prouerbium eſſe admonet, quo uetamur
obliti ſortis noſtræ, maiora conari, quàm pro noſtra facultate.Idq́; inde ſumptum putat, ꝗd olim ductores in pellibus, hoc eſt, pelliceis tentorijs dormitarẽt. Mihi uidetur rectius refer/
uem Apologi fabulantur adaptaſſe ſibi leonis exuuiũ, atq;
ci ad aſinum illum Cumanum, tta ſeſe ad tempus pro leone geſſiſſe. Verum eam rem illi magno fuiſſe malo, cum agnitus,
& magno omnium riſu, aliena appoſititiaq́; exutus pelle, fuſtibus ad necem cæderetur. Ne/ q; abſurde quis ad Cleonem Athenienſem referat, qui ex Byrſopola, hoc eſt, coriario crea- tus exercitus ductor, fortuna fauente uictoriam reportauit, capta Pylo, ſuam ipſius ciuitatẽ
furto ſpoliauit, atq; ad eum modum ad ſummas opes euectus eſt: tandem per aliũ eiectus
malecꝝ acceptus, pœnas dedit, quod non in propria pelle quieſſet. Hic inducitur in Ariſto/
phanis comcœdia, cui titulus Equites, neq; non alijs locis ſubinde mordetur ab eodem poëẽ,-
ta. Huc nimirum uidetur alluſiſſe Plautus, cum militem glorioſum& iactabundum, ſingit
elephantino corio circumtectum, non ſuo, ſiue quod ſtolidum ſignificaret, ſiue quod maio/
ra,q́; pro facultate loquentem. Horatius
Et merito, quoniam in propria non pelle quieſſem. b
Martialis in ſutorem quendam, qui Cleonis exemplo, prius ad ſummas euectus diuitias, ut uenti erant, ita uelum in altum ſuſtulit, deinde ad priſtinam rurſus inopiã, largitionibus ſuis
cedactus eſt, ut nihil iam eſſet, niſi cerdo. 8—
Luſiſti, inquit, ſatis eſt, ſed te, mihi crede, memento
Intra pelliculam cerdo tenere tuam. ö“ ltem Seneca in epiſtolis: Sapientem undiq; ſubmouent,& intra cutem ſuam cogunt. Id ci- tra metaphoram ſic extulit Ouidius: b
2
Crede mihi, bene qui latuit, bene uixit,& intra
Fortunam debet quiſq; manere ſuam.
Alludit huc& Lucianus in imaginibus, o ux Iri μνσιν lz dαακ άον ντν, id eſt: Non iam maneni in his quæ adſunt, de his qui fortunæ ſucceſſibus elati, ſuæ conditionis non ſatis me minerunt. Deniq; mihi non abſurdum uidetur, ſi prouerbium referatur ad Marſiæ excoria ti febulam, qui quoniam parum memor ſuæ cõditionis, auſus eſt cum Apolline certare ſua pelle exutus ett. b
1.. Pennas nido maiores extendere. 5 3. XCIII Eſt apud Horatium in epiſtolis, non dubium quin prouerbialis metaphora: Pẽnas nido
maiores extendere, pro eo quod eſt rem, fortunamq́;, quam mediocrem aut tenuem à ma,
loribus acceperis, auctiorem reddere. Quod quidem, ſi uirtute fiat, umma laus eſt, tantum äbeſt, ut uitio dandum exiſtimem.. 8 Me, inquit, libertino natum patre,& in tenui re,
Maiores pennas nido extendiſſe loqueris,
Vt quantum generi demas, uirtutibus addas. 8 Tranſlatum ab auium pullis, qui ſic grandeſcunt, ſubnaſcentibus plumis, ut materno nido capi non poſſint.*. b 420
In tuum iphius ſinum inſpue. XxXCIIII
Hac noſtra tempeſtate multis regionibus hoc circumfertur adagium. Iubẽt enim homi/
nem aliena uitia taxantem, in ſuum ipſius ſinum inſpuere, tanquam admonentes, ut dome- ſticorum malorum récordatione, deſinat arrogantius inſectari uitam alienam. Idem anti-
quitus fieti ſolere, colligi utcunq; poteſt ex uerbis Plinianis, qui lib.xxviij. cap.iiij. ſcribit hũc
in modum: Veniam qoa à deis, ſpei alicuius audacioris petimus, in ſinum ſpuendo.Idem
in eodem cap.ſcribit: Salpæ torporem ſedari quocunq; membro inſtupente, ſi quis in ſinũ
expuat. Quorum utrunq́; nõ prorſus abhotret à noſtro uulgato prouerbio. Siquidem qui
carpit aliena, ſpe quadam improbaà peccat, quaſi ſperet ſibi nihil ſimile à quoq́; opprobrari poſſe, cum nemo ſit, qui non aliquo uitio teneatur.Et qui proprij mali, quaſi ſui ipſius ſenſir caret, ceu Salpæ torpore tenetur.Lucianus in apologia de mercede ſeruientib us, E öri bun Ei Xro rJc 6 eO AE' 8 r yoO p, id eſt: Quodq́ʒ non prius in tuum ipſius ſinum inſpueris, q́ᷓ; accuſare cœpeéris. Idem in uotis, ĩ⁷ιιαόααόαανꝓνει adeαν, E Eg T Kop u—Ju, u R6da dais Sè eugſe.locatur quiſpiam in amicum, quod tanq́ oblitus ſui opes mher 42t lWern 4 2 un

1065 DBS. ERASMI ROTEROD. ADAGIORVN
as imaginaretur, nec; in ſinum ſpueret, ut agnoſceret, quiſnam eſſet ldem indicat Thes tus Ecloga ſexta. Nam Polyphemus cum paulo arrogantius ſuam formam extuliſſet.
A PA⁴σ ιαυέ 3„Toi d z3 gun 2 Komop.— T0&νν⁴‿ μν εũεJi tESd id 4e.. b e. orur. Cariminum hæc fermè ſententiam eſt. Ne quid me lædat inuidia, neue noceꝛt ſcinatio ter in meũ inſpui ſinum. Nam id me Cotyttaris anus docuit. Huc fortaſſe pettine quod ait Lucianus in Necyomantia, rie&ν ε e 1„vöcf deor ücas, id eſtPolla ter mihi deſpuiſſet in faciem. Nec alienum hinc eſt, quod in ſecunda Satyra ſcripſt beriu Fronteinq; atq; uda labella 8 r. hi Infami digito,& luſtralibus ante ſaliuis Sopoſce teipſum Ad eandem ſententiam pertinent tria illa, inter omnia ſapientũ apoththegmata, uelm xime celebrata, adeo ut quemadmodum in Charmide teſtatur Plato, pro ſoribus tepidt phici ab Amphyctionibus inſcripta, ueluti digna deo uiſerentur. Quorum primum eſ d 3, ειασνGi, Noſce teipfum. In quo modeſtiæ, mediocritatisq́; commendatio eſt, ne nobuui maiora, uel etiam indigna ſequamur. Nam hinc omnis uitæ peſtis oritur, quod ſibi quigu blanditur,& quantum alijs præter æquum detrahit, tantum ſibi philautiæ uitio, prætetme ritum tribuit. M. Tullius ad Qu. fratrẽ libro tertio. Et illud νέυννσνκανν noli putare ad an gantiam minuendam ſolum eſſe dictum, uerumetiam ut bona noſtra norimus, Fettur ni quoq; ſenarius inter ſententias prouerbiales: b T0„οε Tαυα cv†ααανσσντ Wi 1‿‿ρο id eſt: Vbiq; confert, ut teipſum noueris. Citatur à Nonio Marcello Satyra quædã Varronuloe titulo,„ννννmσέαάισ. Quidius de arte amandi: 3.. b Fama gelebrata per orbem Littera, cognoſci quæ ſibi quenq; iubet. Ecœlo deſcendit ένν,νmσσσαι⁶ων.
kExpiat.
Iuuenalis:
Ouidius hanc ſententiam ad Pythagoram autorem refert. Platonicus Socrates ab Apoi
ne profectam arbitratur. Plato in Phædro, bu ᷣνοαπάοαmOοέν εασστ⁸ι ↄσι+αανeννmęꝑeex Puua ü
LMαν,i d eſt: Nondum poſſum meipſum iuxta Delphicam inſcriptionem cognoſcete i aui ex Homero tanquam Oceano, hanc quoq; mutuo ſumptam exiſtiment, apud qèt or, cum in reliquos omneis impetum faceret, tamen Aiacem, ut ſe præſtantiorem dedi uit. Sic enim ait poẽta: b ä Al.O AAEavs ³.eφν αηοαινιοωυεααο id eſt: Congreſſum Aiacis fugit Telamone creati.
Diogenes Thaleti tribuit. Apud hũc Antiſthenes Phemonox aſſcribit, cæterum Chlonẽ
uſurpaſſe. Thales autem rogatus, ri s S⁵σν νQνο,ν, εε u, pi. r’ LuncNOp;GN Dnerſh
deu, id eſt: Q uid eſt difficile? reſpondit, ſeipſum noſſe. Quid faciler alterum admonere.Wi crobius primo in Scipionis ſomnium commentario tradit cuidam Delphicum oraculũ ſulenti quonam itinere poſſet ad felicitatem peruenire, reſponſum ad hunc modum: Site ipſum cognoueris. Id autem oraculum redditum fuit Crœſo, ut autor eſt xenophon inps dia Cyri. Citatur à Gnomologis Græcis hic ex Antiphane ſenarius:
Fi Suxoe e, PeàriSs Junrd Ed ꝗgyora. ideſfft b
Præclare, ſi mortalis es, mortalia fac cogites. Benaͤem ſententiam ſic extulit Pindarus, Suemτ⁴ εννρντνρεμeφά⁴, id eſt: Mortalia mottales de erhrenarhenogrur Gaocepiſtephlochrizoſergrimendeee
Ne quid nimis. XOVI
Alterum diuerſis uerbis, eandem fermè ſententiam complectitur, unεν⁸ενν, ideſt’e
quid nimis, quam quidem tanquam uulgo celebratam, Terentius in Andria etiam Soſæ
bertini perſonæ tribuit. Diogenes Laertius nthagche adſcribit. Ariſtoteles tertio thetoiſ rem refert, tractans de iuuenũ immoderatis affectibus, qus
Vrum libro ad Biantem auto ait, ubiq; nimia uehementia peccare nam& re nimi iſſe nimium. d nes non item, ſed ut ipſi Ailto elis utat Gamale amtule niter& odiſle Ale 4 oσοωνσ, 2 ip 1uS. 4 111 Ote 1S utar uerbis, nær l Biαντι τον⁵νσ S0 uine, disuB,3 de Dcoun, id eſt: Iuxta Biantis admonitionem,& amant tanqunui
1h
dputo te 4 vheai b Nenimisa fquidem a Merh Gunae Menſoräſet kurppides c obro piag ni uscdr d- Tanto equl Eltueheme Nequidni Dindarus ap bocuerbum SWaͤe Mda- Nenimium Quem odil Hſautus in! am illud li dina 9 d H K* (unatarum ktlomni,& llniuslid. kimodus Luos ulta ſinoscſtt inop uerf
mnium m 1 uch 1 90 2
oene qui
ihuns winpätam quol ün ſt dltreii ua Katsl ngled haänch mim ooper derüti don dumer

„Lennagmüſſn
atonicus Socrtsa' rà Aqap lr fu nſcriptionenogni am exiſtimer ayäi,i n,ut ſe praſtnaona
aſſcribit, atam „Suc.r kantpäl acileralterumachun dam Delphiomn iſum ad buncmol autor eſtxenqe rius:
d eſtNMottit untt oſtea quam uni
T
MeT ναmEἀ+Pεα, ενοες R Lrr σνιι αςι⁵—₰. NMenſurã ſerua, modus in re eſt optimus omni.
Moxrh XuMsHue ARAνεαμαοωι‿ 55 Xν⁄⁸λρφραοσε.
CHILIA DIS PRIMAE CENTVRIA VI
ri,& oderunt tanquam amaturi. S unt qui Th aleti tribuant. S unt qui Soloni, teſte Laertio Plato quodam loco ex Euripide citat. Neqʒ deſunt, qui ad Homerum ueluti fontem refe- rant. Cuius hi uerſus ſunt in Odyſſeæ. o. NIeuυόρόμόι⁴e CGνα A⁴Si Sauod du, dc 8 egoxa 8 XEOp* 1'5X△s&EX,iN1p. XAie R diσιράα σωσνσισ. Mihi nequaquam is placet hoſpes, Qui ualde præterq́; modum ſimul odit, amatq́;. Sed puto rectius eſſe ut ſint mediocria cuncta. Tuceidx, ui s*ε ⁴ἀ⁴εαmε, ε ri vein. icd eſt Ne nimis aut laudes Tytida, aut uituperesgnme. Equidem ad Heſiodum referre malim. Cuius nas 5 in opere, cui titulus. Eτ iεεεε id eſt:
20„
id eſt:
Euripides cum alijs aliquot locis, tum in Hyppolyto coronato:
Oyro XM † oνπᷣ ½πσινν ro0 AXcE,p d.-yν.
id eſt: Tanto equidem minus approbo, quicquid
Eſt uehemens, quàm quod uulgus ait,
Ne quid nimium. 21 MeMlif; ert2lit: 2., 2, henOefrte i th. Pindarus apud Plutarchum, οοοα‿de Cx& νμ&νπαᷣεέν έναάν εeσN, e, id eſt: Sapientes hoc uerbum, ne quid nimis, præter modum laudarunt. Sophodes in Electra MM0 516 XDSciHe dCXr A μαννν. id eſt: W 1
Ne nimium, præterq́; modum te torqueat ille
Quem odiſti ſed nec neglexeris immemor hoſtem..
Plautus in Pœnulo: Modus omnibus in rebus ſoror eſt optimus. Eodem pertinet Homeri cum illud lliados. N. ndrτν¶ έ Aις⁵ν˖ vnrv cα ‿να⁵ε‿ id eſt: Cunctarum rerum ſaties contingit, ämorisc;
Et ſomni,& blangæ citharæ, choreæq́; decentis.
Plinius lib. undecimo: Pernicioſiſſimũ aũt& in omni quidem uita, quod nimiũ. Horatius:
Eſt modus in rebus, ſunt certi deniq; ſines,
Quos ultta, citraq; nequit conſiſtere rectum. KRurſus idem: Virtus eſt medium uitiorum utrinq; redactum. Phocylides:
Ncyrre †„5o d 50;. lIdeſf. Omnium modus optimus. Et Alpheus in Epigrammate: T6 AMde„0 dſ., Ky‿ εν τ‿εμνμνναι. id eſt: Hoce ne quid nimium, nimis placet mi..
Sponde, noxa præſtoeſtt. VII B'y*e„ανέ έρ id eſt: Sponde, noxa præſto eſt. Quæ quidẽ omnia Socrates apud Pla tonem putat ad eandem ſententiam pertinere. Nam qui pro altero fideiubet, id pollicetur, quod non ſit in ipſo ſitum præſtare, nempe fidem alienam. Sed primum illud Apollini. tri- buit, reliqua duo à mortalibus adiecta credit. Plinius lib. ſeptimo, cap. xxxij. cuncta pariter aſcribit Chiloni, quemadmodum& Laertius, ſed ita ut oraculorũ uice fuerint habita. Rur, ſus, inquiens, mortales oraculorum ſocietatem dedere Chiloni Lacedæmonio tria præce/- pta eius Delphis conſecrando aureis literis, quæ ſunt hæc: Noſſè ſe quenquam. Et nihil ni-
mium cupere. Comiteiq; æris alieni, atq; litis eſſe miſeriam. Explicuit Plinius quid ſit ſpon
dere. Fideiubemus enim pro eo cui creditur pecunia,& ſæpè fit, ut fideiuſſor cogatur credi/-
tori numerare pecuniam. Fideiubemus& apud iudices, de ſiſtendo reo, atq́; illo fallente ple
ctuntur uades. Et hoc dictum ad Homerum autorem referunt. Cuius hoc eſt carmen: Edν àεοανρνᷣꝙνε y b y ddodoc Cherſias apud Piutarchum in conuiuio Platonis, refert ad fabulam Homericã de Ate, quæ quod adfuerit louis ſponſioni, de natiuitate Herculis, ab ea præcipitata eſt in terram. Citan 8 2 tur ac

208 DES. ERASMI R OTERO DAMI ADAGIrORVM
tur ac laudantur hæc tria apophthegmata à Plutarcho in libello de futili loquacitat C
8 Noouit quid album, quid nigrum. Xci 07s 5 Aeundn A 75 ut AXG⁴ν% id eſt: N ouit quid album, quid nigrum. Duplicem in d dl accipi poteſt.Aut nouit diſcrimen recti, prauiq; aut nouid id, q d nemo uel indociu 1 rat. Nam euidentius eſt albi, nigriq́; diſcrimen, quam ut quiſquam non uideat. Aridonn nes in equitibus:. 1 7 ͤͤ b Nab divενꝶν ⁴/ dud ele 36 vig on ziso'ra: O51 3 XEu& 21'E,9, 8 72 p 05§ 10½ vO ‿ο. ideſt: Nunc Arignotum iytiſten nullus eſt, qui neſciat, Qui uel album nouerit, rectosue nouerit modos. Interpres oſtendit, exponitq́; prouerbium. Videtur eſſe tractum à prilcis illis mottalha qui duos tantum naturales colores nouerant, album& nigrum, teſte Pompeio. Albus an ater ſis, neſcio. Albus, an ater ſis, neſcio. Solet dici de homine uehementer ignoto. Cicero Philippicat cunda:Me nemo niſi amicus fecit hæredem, ut cum illo commodo, ſi quod erat, animi qai
dam dolor, iungeretur. Te is, quem nunq́; uidiſti, L. Rubrius Caſſinas fecit hæredè Bt ui
2
dem uide, quàm te amarit is, qui albus, aterue fueris ignorans, fratris filiũ præterijt. Quini in undecimo oratoriarũ inſtitutionum lib. Negat, inquit, ſe magnifacere aliquis poetanun utrum Caæſar ſit albus, an ater homo. 1 Catullum, opinor, digito, indicans, cuius in Cæſarem hoc extat carmen: Nil nimium ſtudeo Cæſar tibi uelle placere b. Nec ſcire utrum ſis, albus an ater homo.
Apuleius in Apologia Magiæ: Etiam libenter te nuper uſq;, albus an ater eſſes, ignontan adhuc hercle non ſatis noui. Diuus Hieronymus aduerſus Heluidium: Quis te, oro, un hanc blaſphemiam nouerat? Quis dupondio ſupputabat? Conſecutus es, quod uoſcha. Nobilis es factus in ſcelere.Ego ipſe, qui contra te ſcribo, cũ in eadẽ urbe tecũ conliſi- an
₰
balbutis& erubeſcis, albus, ut aiunt, an ater ſis neſcio. Horatius in extrema epiſtola: Vultu mutabilis albus& ater...“
Quo loco Porphyrion admonet prouerbiali figura dictum, albus& ater, pro eo, quodc bonus& malus,& Horatium album, aut ad liberalem, aut lætum reddidiſſe atrum adi didum erumnoſum.. Non nouit natos. b 6 . Simillima huic Higura eſt, natum non noui pro eo, quod eſt prorſus ac modis omnibu ignoro. M. Tullius libro familiarium epiſtolarum nono ad Papyrium: Nam miliiſcioim Sregibus ultimis, allatas eſſe literas, quibus mihi gratias agunt, quod ſe mea ſententi tegs appellauerim, quos ego non modo reges appellatos, ſed omnino natos neſciebam Simli mum eſt illi, quod eſt apud Ariſtophanem in V eſpis, de ε*ον ³ Jrr los, id elt Quim ne uiuum quidem nouiſſet, id eſt:nullam omnino mei rationem habuiſſet. Item Theoa tus in Pharmaceutria: 1
id eſt:
05uc r6.εαρα%ũæmgü_e„GdαμσιsMν‚ Ang.
Non etiam illud utrum ſim uiua, an mortua nouit. n eandem ſententiam uſurpauit Plautus in Euclione: N 19 15 ſoicias cuimfm Me. lurpauit Plautus clione: Non magis me reſpicias quam ſin
tus nunquam ſiem. 1 mn 81S me reſpicias:quã
CHILIADIS pRIMAE CENTV RTIA SEP TIMA-
— Odi memorem compotorem. 1 1
8 1. ν„ ₰.. 4 1 5 r⁵‿νοᷣσαν mτι‿mO, ενν, id eſt: Odi memorem compotorem. In eos qui, qu N 4 Iamicos eeiinter pocula dicuntur, liberius foras eliminan t. Lucſanus i NEapithis, ex poeta quopiam citat. Martialis: b ig έαραόαοινααάα συσιασνσσχ¶ ꝶꝓrocille. 33 ocatur enim poëta in Procillun 7 1 die cœnatum uenire, uenit ſerio due 8 dam Dun imer oculs inſtaseas „HRjLTIl rux. n quati, quæ inter uina dicuntur, pondus habet beant. Huius prouerbij meminit Plutarchus i 3 Pnki
—
n Sympoſiacorum primo ſtatim Prohie
„.
lenr
ſerbium ad dicuntut.
onem colle peccatum 1 1 pueros C
tnos ergo
em Plutat zmicum aut 9. id eler cenleatin ce riſtge hone ts commen Neſdosinte Kt quidicta 1) w llulieris iuß nnuens itrit derdium, qu
lidendum, obliaionis fl is obliuion
ntelenectar
Duabusſe kQuo uei nttibus fan lcdus, cäà nu nimisr 54 ſidei nenatã pat haun N
don ſegem

auns lläpraxn ugnifacere ia
at ca rmen.
llbus an aterelts Deluidium: Quu .—* rCüt onſecutus e oooe eadè urbeteci oi sin extrema eglhe
albus& nen⸗
tum redqdi eet
N prortſis acw dapyrium Namai t, quodſemeſent ino natos neſcitn S Kre ds, idd iem labuiſttnle
gis me rchicuſe
2
ſicuntur pon n primoſt u;
— — —
re dominis. Rurſum illud ex Apocalypſi, de ijs, qui neq; calidi ſunt, neq; fr igidi.
ndus dube
cHILIADIS PRIMAE CENTVRIA VII 209
te, ubi quærit, num conueniat in conuiuijs philoſophari. Putat autem dictum aduerſus eos, qui præter modum inſtant& urgent in conuiuij, ad bibendum im pellentes, exigentesque
præſcriptum poculi modum. Solent enim nonnulli, nõ admodum auidi bibendi ſic effuge/
re, ut interiectis ſermonibus, conuiuas in obliuionem auocent. Deinde ſi quis forte memor exigat, mentiuntur iam ebibiſſe ſeſe. Dores autem in Sicilia, erςdοαιs id eſt: conuiuiorum, ſeu menſurarum præfectos, Mnamonas appellant, quos Latini modiperatores uocant, te/ ſte Nonio, quod bibendi modum imperent. Vnde prouerbium quadrare uidebitur in eos, qui modum in conuiuio præſcriptum, nimium exacte requirãt. Alijs magis uidetur, ut pro- uerbium admoneat,&.⁵αμιυνναιαάν hoc eſt, obliuionem omnium, quæ in conuiuijs, uel fiunt, uel dicuntur. Id enim teſtatum eſſe,& maiorum fabulis, qui Baccho ſimul& ferulam& obliui/- onem conſecrarint, nimirum hoc innuentes, non oportere meminiſſe, ſi quid in conuiuio peccatum fit aut certe leuem admodum, ac puerilem reprehenſionem ſufficere. Nam feru- la pueros cædi ſolitos, uel Iuuenalis indicat: Et nos ergo manum ferulæ ſubduximus. Ildem Plutarchus alias eodem in opere narrat, Lacedæmonijs hunc fuiſſe morem, ut ſi quẽ amicum, aut hoſpitem in domum acciperent, oſtenſis foribus, dicerẽt: ruτεν ν εεεν αεꝙεαινέσ H. id eſt: Hac non egreditur ſermo. Damnat autem hanc cõſuetudinem, propterea quod cenſeat in conuiuiſs, ſermonibus utendum, non ineptis, ſed eruditis, ac frugiferis, quos effer ri ſit& honeſtum& conducibile. Horatius hoc quoq; inter iucundi conuiuij commodita/ tes Commemorat: b 4
Ne fidos inter amicos, 4 uge Sit, qui dicta foras eliminet. Fuc pertinet ille Græcorum ſenarius:
T 38*S„ιμις b„nop Li S'vp d.—o. id eſtt
Mulieris iuſiurandum in uino ſcribo. 12 en Innuens irrita eſſe ſolere quæcunq; in compotationibus effutiuntur. Alluditur autẽ ad pro/
uerbium, quod alibi retulimus, ¹ε ð*αωι Qφρ⁴⁶ρρσρ id eſtiIn aqua ſcribo, de re euanida. Huc ad
ſcribendum, quod quemadmodum in Sympſiacis teſtatur Plutarchus, ueteres Bacchũ obliuionis filium finxerant, idq́; per iocum inuertit apud hunc quiſpiam, dicens patrem po tius obliuionis appellandum fuiſſe, quàm filium, quod uinum præſertim immodicum, uel ante ſenectam adimat homini memoriumm.. b Duabus ſedere ſellis. 11 Duabus ſedere ſellis, eſt incertarum eſſe partium,& ancipiti fide, ambabus ſatiſfacere uel- le. Quo uerbo noue cõpoſito,& △οπανόαόσιαμηοφνũ‧ dome. appellat Marté, id eſt: nũc his, nũc illis partibus fauentẽ. Macrobius in Saturnalibus cœnis: Laberius Mimus in ſenatũ à Cæſare lectus, cũ à Cicerone ad cõſeſſum nõ reciperetur, dicente: Reciperem te niſi anguſte ſedere mus, nimis mordaciter reſpõdit: Atqui ſolebas duabus ſellis ſedere: obijciens tanto uiro lu/ bricum fidei. Sed id, quod Cicero, dixit, niſi anguſte ſederemus, ſcomma erat in Cæſarè qui in ſenatũ paſſim tam multos admittebat, ut eos quatuordecim gradus capere nõ põſſent. Hactenus Macrobius.Eſt aũt omniũ conſenſu turpiſſimum, cũ utraq; parte colludere. At Solon legem tulit, qua punirẽtur hi, qui in ciuitatis tumultu, neutri partium adhæſiſſent. Duos parietes de eadem dealbare fdelia. 111 Huic finitimum uidetur illud: Duos parietes de eadem dealbare fidelia, pro eo, quod eſt, eadem re duplicem uelle inire gratiã, eadẽq́ʒ opera, duos pariter demereri. M. Curius ad Ci ceronem: Sed amice magne, noli hanc epiſtolam Attico oſtendere. Sftie eum errare,& pu/
aare me bonũ uirũ eſſe. Nec ſolere duos parietes, de eadem fidelia dealbare. Volebat enim
Curius pariter& Attico Ciceroni uideri ſummus, ac de ſe uno fructum quidem Cicero nis, mancipiũ aũt Attici facere. Tractum uidetur ab his, qui parietibus, opus albariũ ſuper inducunt. Legitur& huiuſmodi Græcum adagium apud Suidam, Suo réεπεννε εεioa, id eſt: Duos linis parietes.In eos, qui in factionibus, utriſq; partibus blãdiuntur. Ad hanc claſſem pertinet illud Hebræi uatis, utroq́; claudicare pede. Item illud euangelicum: Duobus ſerui/
1 Vnica filia, duos parare generosꝗ. II
His ſimile quiddam etiam nunc uulgo dicunt, dignum uidelicet, quod uel unũ inter an/ tiquitatis adagia commemoretur. Vnica fllia geminos uis parare generos. Vbi quis idem 1 s 3 beneficium

— 2—,—
*
9* 7
o DES. ERASMI ROTEROD. ADAGIORVI
bus gratiam repoſcit.
Neſcis quid ſerus ueſper uehah. Neſcis quid ſerus ueſper uehat. b ö“ M Ex Menippeis Varronis Satyris, citatur hic tituluʒ tum ab Aulo Gellio, tum à Macrobin neq; dubitandum, quin prouerbialis, ſicut ſunt& alij pleric;. Quo ſalubriter admonenu ne præſentiũ ſucceſſuum proſperitate ſublati, futuri curam abi ſciamus. Neq; ulla de reſccu ri ſimus, prius quam exitum uiderimus. ldem hodie quoq; uulgo dicunt, diem nondunat ueſperam decurriſſe cum ſignificant diuerſum exitum poſſe accidere. Apparet Maronen
ad parœmiam alluſiſſe, cum ait primo Georgicòn libro:
Deniq; quid ſerus ueſper uehat. ä Agens de prognoſticis oecaſus.Poteſt referri& ad illam Solonis ſententiam, dga r ꝓε Sis, id eſt: Ipecta finem longæ uitæ. ö 8 Multi thyrſigeri, pauci Bacchit. 1 0 E: vs Xo d auo⸗ Tt emνκάαάο. id eſt:“ Plureis thyrſigeros, paucos eſt cernere Bacchos. Carmen hexametrum prouerbio Græcis celebratum, quo ſigniſſcatum eſt, compluntu mortalium, adeſſe uirtutis inſignia, aut etiam famam, qui tamen uera uirtute uacent, Vtii
omnes ueri theologi, qui pileum theologicum gerunt, quilie hoc nomine ſunt donati.i
omnes poëtæ, qui ſe eo titulo circumferunt. Non omnes monachi, qui cucullo onerantar
Non omnes Chriſtiani, qui ceremonijs agunt Chriſtianum. Non omnes generoſ quitos
quem geſtant auream. Non omnes uirgines, quæ paſſis ſunt capillis. Nõô omnes reges zu diademate inßgniuntur. N on omnes epiſcopi, qui mitram gerunt bicornem, aut peduma genteum. Non omnes ſummi pontifices, qui uocantur ſanctiſſimi, quiq́; triplici corotutii
gniuntur. Non omnes imperatores, qui in uexillis oſtentant aquilam. Neq; o-sae aut, Ei ο‿νοροσια quemadmodum loquitur Plutarchus, philoſophum facit, hocelt gecken
.. 8 1 8.. barba, aut geſtatum pallium. Tranſlatum à ceremonijs Bacchanalium, in quibus tiyniſ
id eſt, haſtas qualdam uiteas quatiebant afflai furore. Vſurpatur à Platone in dialogo,u titulus Phædon. Alluſit huc eleganter Plutarchus in libello, quem ſcripſit aduerſus Goſi ti dν ετH 50& xßᷣ s IA&α d A uue 31 Do p Cydᷣ, ννν 880 AnadNia, du 1Sa co0opn Laαεεενενσαι—ον ο⁸ρ˙ν₰ Ad, id eſt: Quidam amicus Ariſtodemus Aegientis: namt minem noſti, Academicorum, non thyrſigerum, ſed ardentiſſimum myſten Platonis. 4
oœοσνσ appellat, nomine& cultu duntaxat Acade micum, non re. Scitum eſt& illuden
dis Attici in palliatum, crinitum, barba ad pubem uſq; porrecta, uideo barbam& pallup loſophum nondum uideo. b
Non omnes, qui habent citharam, ſunt citharoœdi.
M. Varro libro de re ruſtica ſecundo, eandem ſentẽtiam extulit diuerſa metaphota.&i
non omnes; inquit, qui habent citharam ſunt citharcœdi. Hunc adſcribẽdum uidetur,quol lepide ſcripſit Seneca, quendam perſonam malle, quàm faciem. Faciem uocat, ubiqquisti uidetur qualis eſt, perſonam, cum præ ſe fert aliquis quod non eſt. Poteſt& ad auaros tam queri, ſi neges eos diuites, qui poſſident opes, ſed qui recte norint uti. Vti non eſt citharu dus, quiſquis tenet citharam, ſed qui cithara recte nouerit uti. Nom is rex. cui contigit am plum imperium, ſed qui ſciat adminiſtrare.,
1 NMNures thriobolos paucos eſt cernere uates. b VII
nooi S10d i, ε&εναμάνντεε ενφ2ν icd eſt:
Plures thriobolos paucos eſt cernere uates. 8
Simile carmen eſt ſuperiori, eodem modo Græcis celebratum. Philocorus apud Tenodi
tum zaſdr— tres nymphas Appollinis nutrices, Parnaſſum incoluiſſe, quæ Thriai Tre n 4 oſtea rnohetun ſit, ut calculi, ſortesq́; diuinorum, Thriæ uocarẽtur. Vid qut thrias in urnam diuinam iaciunt. Sunt qui affirment rationem diuinandip Ar. 7 lUIt. ir rationem diuina ſortes, à Minerua fuiſſe repertam, menkration Aaxe uana reddita eſt, idq́; Ser ſum mortales Deiphica frequentarent or xi . 4 rent oracula, Pythiam a modum dixiſſe: o*Noi SS10A0, 00 ArT S-g. 2 Ythiam ad hunc modu e
Mut
beneficium duobus ſimul pollicetur, aut pro eodem officio, quod alteri præſtitert, a à»,
uæ cum magis floreret, quàm oracula Delphica, ma ouis, Apollini gratum facere cupientis. Deinde ubii
Conlimll 1iho!BSät (dui tauro Mliptæ 0os etim U docle dura
Iaug: euelin ho ibusc 90 dealcttitu mia uelti habent in quoties Ep mia, ault id dereeltin! dones dep
JH: tgnia Lupe (tatur ada tegyptiß Rexquida nullum ani lus aut li bus indutæ daculum, medium untquod diaceratis: Narratura axdjnem a rente, dech
9 7. dauliq ta qul præte. duod dlega ru e0,& tgent imm 1 Ngs bu
mlepon
arrauirma
Odaeg. tegm ämal uütgno
Komma Ouag,„ euſa i f.

capillis. No omnen erunt bicornenale iſſimi quiq; riplcm
aquilam. Neg
dophum faci ſott chanalium, inqahre atur à Platonendin quem ſcripſtacueit ackaiag, ufhe ſtodemus Segel limum myſtenlhne on re. Sciumetä cta, uideo batbant
erœdi. xtulit diuerſ men nc adſcribẽdumde m. Faciem uoctti eſt. Poteſtsatte rint uti. Vii wont di Nonis tes, cdss 5. . 3 .Philocorus u⸗ ſlum incoluiſlede
. 0 † uocil um, The jauu
CHILIA DIS PRIMAE CENTVRIA VI Multi qui boues ſtimulent, pauci aratores. Conſimilem habet ſententiam& hic uerſuzs. b noo PstvrA ⁵αιmνονε ναυ άς τρνννεναρ id eſt: Qui tauros ſtimulent multi, ſed rarus aratoer. Multi præ ſe ferunt quod non ſunt. Siquidem antiquitus arabant bubus, ut ante dictũ eſt, eos extimulabant prælonga arundine, aut haſtili, cuſpide quapiam acuminato. Qui mos& hodie durat apud Italoog. b Simia in purpuuurouorprgrg. b nidun O dp o⁵ᷣρραναα, id eſt: Simia purpurata. In uarios uſus poteſt adhiiberi parœmia, nem
àI IX
pe uel in hos, qui tametſi magnifico cultu ſint ornati, tamẽ cuiuſmodi ſint, ex ipſo uultu mo
ribusq́; cognoſcitur:uel in hos, quibus dignitas indecora additur: uel quoties rei per ſe fœ⸗ dæ, aſcititia, petegrinaq́; ornamenta, indecenter admouentur. Quid enim tam ridiculum q; ſimia ueſtita purpurea ueſte? Atq; id tamen non raro fieri uidemus apud iſtos, qui ſimias habent in delicijs, ut quàm maxime poſſunt, ad humanum morem ornent ac ueſtiant, ali⸗ quoties purpura, quo parum attentos, aut imperitos fallant, prôque homine ſalutetur ſi⸗ mia, aut ſi deprehenſus fuerit fucus, res magis ſit ridicula. Quam multos id genus, ſmios ui dere eſtin principum aulis, quibus ſi purpuram, ſi torquem, ſi gemmas detrahas, meros cer
dones deprehendes. Simia ſimia eſt, etiam ſi aurea geſtet inſignia. XAXI niuu&o 5 O, e LX Tbαιμνμα id elt Limia ſimia fuerit, etiamſt aurea geſtet in ſignia.Superiori reſpondet, admonens fortunæ ornamenta, non mutare hominis ingeniũ. Citatur adagium à Luciano, in oratione contra ineruditum. Natum uidetur à ſimis illis Aegyptijs ſaltationem humanam imitantibus. Lucianus refert apologum in hunc modũ. Rex quidam Aegyptius ſimias aliquot inſtituit, ut ſaltandi rationem perdiſcerent. Vt enimm nullum animal ad figuram hominis propius accedit, ita nec aliud actus humanos, aut me/ lius, aut libentius imitatur. Artem itaq; ſaltandi, protinus edoctæ ſaltare cœperunt, inſigni/ bus indutæ purpuris, ac perſonatæ. Multòq; iam tempore maiorem in modũ placebat ſpe/ ctaculum, donec è ſpectatoribus facetus quiſpiam, nuces, quas clanculum in ſinu geſtabat, in medium abiecit. lbi ſtatim ſimiæ, ſimul atq; nuces uidiſſent, oblitæ choreæ, id 88 cœpe/ runt, quod ante fuerant, ac repente è ſaltatricibus, in ſimias redierunt. Contritisq́; perſonis, dilaceratis ueſtibus, pro nucibus inter ſe depugnabant, non ſine maximo ſpectatorum riſu. Narratur apologus non abſimilis, de fele, quam Venus belle adornatam in pediſſequarum ordinem aſciuerat, ac ſatis apte, i νυμυνιοι επτ‚donec mure è cauo quopiam in medium procur rente, declarauit ſeſe nihil aliud eſſe q́; ſelem. b Aſinus apud Cumãnos.. XII O= dA u 8e, id eſt: Aſinus apud Cumanos. Competit in eos, qui cum ſint inepti, ri diculiq́; tamen apud ignotos ipſa nouitate habẽtur in precio. Aut in eos, quibus honos ali- quis præter meritum additus à fortuna, tumorem& inſolentiam, ita ut fere fit, conciliat. id quod cleganter notat Demoſthenes Olynthiacarum orationum prima.& u νο⁴,εν μρι᷑χ Seép, 3—o⁴αμ ρ ερι ο, wi Kvoi νεo, id eſt: Felicitas em̃& rerũ ſucceſſus, ꝗ cõ, tigerit immerẽti, ſtultis ueſaniæ cauſam præbere ſolet. Cui cõgruit illud ex Aeſchylo citatũ. R H οαε αἀν,⁸ςαρν η Luτνκμκέυν ας,ρμ. id eſt: 1.. Graue pondus amens, rebus utens proſperis... Narrauimus alibi fabulam de aſino fugitiuo, qui apud Cumanos ſe geſſit pro leone. — Ira omnium tardiſſime ſeneſcit.. b XIII O*A M σε, id eſt: Ira poſtremũ ſeneſcit. Huic diuerſum illud Ariſtotelis apo⸗ phthegma, qui, autore Laertio, rogatus, quæ res q́; ocyſſime cõſeneſceret, reſpondit beneſi cium. M. Tullius utrunq; cõplexus: Cui placet, inquit, obliuiſcitur, cui dolet meminit. Nam uulgo mortales iniuriæ tenaciſſime meminiſſe ſolent, benefactorum q́; facillime obliuiſci, Græcum adagiã uidetur ex Sophocle ſumptũ, cuius in Oedipo Coloneo hæc ſunt uerba: eua ho bun Jds Sen Adoulh Qcu'ſa, gei’drop 9u ꝙϑ I=ſer=h. ideſt. Senecta nulla obtingit iracundia 4
Niſi mors, ſepultos nullus attingit dolor.

212 DEs. ERASMI ROTEROD. ADAGIORVN
Hoc idem innuit Homerus lepidiſſimo ſanè ſigmento de Lols& Ate. Hanc deãfaci noxas ac turbas ſoleat immittere rebus mortalium atq;* Auidẽ aouibir oculis,a uelocibus eſſe pedibus. Cæterum poſt eam multo interuallo cõſequi Litas deas Ate turbauerit, ſarcire moliantur. Has& ſtrabis oculis fingit,& pedibus daudis ilud nin rum innuens, offenſas eſſe citas, recõciliationes eſſe tandes Propietes quod iniuria diu
miniſſè ſolent homines. Carmen ipſum Homeri ſubſcribam ex lliadis libro nono. K⁴** 7 Arrν iασ fuog a Aryo 03 RNal SuT N SdeNee* OTe,.
ArSd 19 usroπνα,εεν A dnpS: Bo A.
RArN SDedε*, α ꝙενπα‿ dueno doae
0p drre0 6, ,SDGye ꝗs⁰ r³ον νααιν
X6⁴80 dSae 2e, 42*aοντνε νπιαε
O08 2 A SeGεν ‿6α 21οε&p oas rrO Ss. A⁴νν P.,, uO 2 Op KEKo.
O88 de& ε&tbEr, uci Stsd aaee rrt,
A lorovrc dνα α φνic 50vic,
r RErli d Lr Tᷣ HA Deie Krori y. dee Quorum uerſuũ, non indolem, neq; gratiã, ſed ſententiã, utcũq; reddemus Latinis auniu Nanq; Litas etiam genuit Saturnius ingens,
Rugoſas, pedibus caudis, ac lumine læſas,
Quæ à tergo comitantur Aten, medeantur ut illi.
Ipſa Aue.ped uech ualens,& robore præſtans,
Naoinderade celeri longe præuertitur, omneis Oecupat,& terras prior aduenit illa per omnes,
Mortalis lædens:uerum hæ poſt terga ſequuntur
Sarturæ, quiequid commouerit illa malorum.
At uero natas loue, qui reueretur& audit,
Se ſimul ac adiere, huic commoda plurima gratæ
Conciliant, huiusq́; uiciſſim uota receptant.
Reijcit at ſi quis præfracte& pernegat illis,
Tunc adito lIoue patre, precantur, uti licet Ate
Huic adſit, pœnasq́ʒ ſuo det deniq; damno.
„Cla cpra,
Eiuſdem Ate fit mentio lliados. x. ubi lupiter imputans huic deæ, quod à lunone deceptu
eſſet, illam capillis arreptam in terras præcipitem dedit, interdicens ne unquã redirtet inco litum contubernium. Hoc Homeri figmentum, quidam exiſtimant eſſe fmnitimum eiquoc de Lucifero cœlis deturbato, credunt Chriſtiani. e Si uultur es, cadauer expecta. XIIII Captatores teſtamentorum& hæredipetæ, uulgata metaphora, uultures appellantur qi ſenibus orbis, ceu cadaueribus inhient. Nam huic aui proprium, cadaueribus tantum uite re. Vnde& natura tantum illi ſagacitatis addidit, autore linio, ut biduo, aut triduo præuo let illuc, ubi cadauera ſint utara ioc minus nocens, q́; ſint homines iſti diuitum luneribu imminentes, quod neq; fruges attingit, neq; ullum animal, quantumuis imbelle, occiditau inſectatur: tantum cadauera, uel eorum, quæ ſponte interierũtt, uel ab alijs relicta ſunt, e Paſcitur. In quibus tamen abſtinet à ſui generis, id eſt, auium cadaueribus. Proinde qui din tes audent, aut accuſare, aut ueneno toſſere medio, Miluij uocantur, qui uero dũtaxat ob ſequijs& adulationibusaucupantur, ut miſceantur teſtamento, uultures prouerbio dicun tur. Seneca:Si uultur es, cadauer expecta. Martialis libro ſexto: b Amiſit pater unicum Silanus.. Ceſſas mittere munera Oppiane? Heu crudele nefas malæq; parcæ Cuius uulturis hoc erit cadaueræ b iogenianus in collectaneis meminit huius adaoii ſed al„ 3., ee id eſk uuftu- rum ritu. Admonet autem Ae dt nn ds 5 kedal Muns. 25 Jare de emoll menti ſpem, inſiciantur cuipiam. tatts, uel alte 1 Coruun
2 quæ quod V
lnterpfesa autem uef georſum ue praædæ patt lc qai
Voeſt&
I55 bbrietatem Vnde diui- tes Plinia⸗ ena prode dem reditu
fecuiuſdan
eim rectiu Tulene inc
Deerunq; Curas, ar
(onclium
Keges dic
k tor quer An ſt amie Quid non fertur d⸗:

reddemus Lun
ex, quod àlutoit cens ne unquitti nant eſſe fniinm
1
1 ℳ 19 3 45 maus, clateriusalel
(o
PBaud diſſimili ſigura dictũ eſt ab Horatio, in eũ qui captatorẽ ſuũ arte fruſtratus fuer
prædæ partem ueniret. Perſius Satyra quinta:
GCHILIADIS PRIMAE CENTVRIA 213
XvV att
VII Coruum deluſit hiantem.
Coruum deluſit hiantemn. Nam hæc quoq; auis cadaueribus imminet. Plerunq;, inquit, recoctus ſcriba ex quinq; uiro
.—
coruum deludet hiantem. Loquitur de Corano, qui Naſicæ ſocero, ſpe teſtamenti Per do⸗-
lum oſtentata, moriens, nihil præter plorare reliquit. Videtur autem hoc adagium effictũ/
& imitatum ad illud Græcorum, AVn- EX.cνενi, d eſt: Lupus hiat. Vt itidem dicere liceat lu pum deluſit hiantem,& nοπννα αεQκν, id eſt: Coruus inhiabat. Cornicari. b
Quin& Græci prouerbio ³έ‿ετκν, dicunt, pro eo quod eſt inhiare præda, aut inepte gar/ rire. Ariſtophanes in Dlututuuvub Sat⸗ 20ℳ 6, 3 060931, G K&ꝙ Tl KeXρᷣςτρα
zyrſe A⁵‿αυαφρρ. 8 Interpres admonet eſſe prouerbium in eos, qui cornicum more fruſtra cornicantur. Sunt
autem uerba Chremyli ſenis, qui ait ſe non Lnotare ei ſibi uellet Blepſidemus, ſurſum ac deorſum uertens orationem, dum ſtudet futti confeſſionem elicere, nimirum ut cõſcius in
Nſcio quid tecum graue cornicaris inepte. b Vſus eſt& diuus Hieronymus in epiſtola ad Ruſticum monachum.. Heeer. In uino ueritas. 8 XVII
1 Iu RiSaa, id eſt: In uino ueritas, paſſim apud autores uſurpatum adagium, ſgnificãs ebrietatem animi fucum tollere,& quicquid in pectore conditum eſt, in apertum proferre. Vnde diuinæ literæ uetant uinum dari regibus, quod ibi nullum ſit arcanũ, ubi regnet ebri/ etas. Plinius lib. decimoquarto, capite uigeſimoſecundo, ſcripſit uinum auſq;adeo mentis ar/ cana prodere, ut mortifera etiam inter pocula loquantur homines,& ne per iugulum qui⸗ dem redituras uoces cõtineant, uulgoq́;, inquit, ueritas attributa uino eſt. Celebratur& Per ſæ cuiuſdam apophthegma, qui negauit tormentis opus eſſe, ad exquirẽdum uerum„uino enim rectius elici, quod approbans Horatius in Odis: Tu lene, inquit, tormentum ingenio admoues Plerunq; duro, tu ſapientium b Curas,& arcanum iocoſo Conſilium retegis Lyæo. ldem in arte poetica: Reges dicuntur multis urgere culullis, b Et torquere mero, quem perſpexiſſe laborent, An ſit amicitia dignus. Rurſum alibi: Quid non ebrietas deſignat? operta recludit. Effertur& ad hunc modum apud Athenæum parœmia 3 u υνιsa, id eſt: Vinum& ueritas. Celebratur à Græcis hæc quoq; ſententia prouerbialis,& 2ν τ α m vilov⁵,en ors ν εμν τοννοε, id eſt: Quod in corde ſobrij, id in lingua ebrij. Theognis: 5 E ruei AWu, G G+ o HisG Gudeg, 3 3 7 rucε⁶*ααε⁶ν⁶& εεε ω icd eſt: Aurum atq; argentum fabris dignoſcitur igni, Vinum liominis prodens arguit ingenium.
Athenæus hunc ſenarium citat ex Euripide:
x³ oop uc'se XoXε06G s ,O u. id eſt:
Forma ære lucet, uina produnt pectora.
K Apud eundem Ephippus: b
9. 1 G**⁸ TAMNOG, oAXN u/ονε AX‿& ONOuH ⁵μεα oyrrc ασισ IANOX A)ax.. id eſt:
Vis multa uini, multa te cogit loqui Loqui proinde uera dicunt ebriiosg. Alcibiades in Sympoſio Platonis. 2 Rrwöhep Sun En u8 Iuoσαη εινντσι, ειμάι mQπ5z G N 5 AXey,νοp, 6—&uν ☛ ⁴ 00%, n0) Aer α†, 57 aDüg. id eſt: Quæ uero nunc ſequũ tut non prius audietis, ́ᷓ prouerbium illad recenſuerim: V inum& cũ pueritia,& ſine pue- ritia, ue-

21 4 DES. BRASMI ROTEROD. ADAGIORVI
ritia, ueridicum eſt. Quibus ex uerbis liquet idem de Pueritia quod de uino prouetbii ctatũ fuſſſe. Durat& hodie uulgo tale prouerbiũ, nõ audiri uerũ, niſi à tribus homini. ribus, pueris, ebrijs,& inſanis. Huc adſcribendum arbitror uerſiculum illum prouetiita H XS a‿νσταέννςρσ 7 XA3S As JA. id eſt: Verum putatur lingua lapſa diere. Nam uerum eſſe creditur quod exciderit imprudenti, quandoquidem id demum uacn cttionis ſuſpicione. b b 4
t¹ . B O8 in lingua. XVII ug8 kri A6u, id eſt: Bos in lingua.In eos, qui non audent libere, quod ſentiunt dlen
Tranſlatum, uel à robore animãtis, quaſi linguam opprimens, nõ ſinat eã eloqui Ve dir quod Athenienſium nomiſma quõdam bouis obtinuit figuram.ltem apud Romano- 4 uius rex, ouium ac boum effigie, primus ſignauit æs, autore Plinio lib. xviij. cap.tettio h q; qui mulctæ pendendæ metu deterriti reticerent, aut qui pecunia corrupti loquinona
derent, bouem in lingua dicebantur habere. At Iulius Pollux nono de rerum uocabuls bro, prouerbium hoc exponens; his fermè conſentanea commemorat, addẽs ipſum non ma bouem uulgo uocari ſolere. Proinde in Deliacis ſpectaculis, ſ cui munus dandum ea præconem pronunciare ſolitum, tot boues illi dabuntur. Bouem autẽ ualuiſſe duabus 3a chmis Atticis, unde fuiſſe, qui crederent hoc nomiſma Deliorum fuiſſe proprium noò at nienſium. Addit item in Draconis legibus extare mentionem, evi a&orihap qeuitonqit eſt De pendendis decem bubus, id eſt, nummis decem. Neq; defuiſſè qui ſenſerint, Hone rum quoq; de nomiſmate locutum, non de animante, cum ait: Xuνσν νε XO,ε& Xꝓτ0&νο: dvvS᷑ oicop.
9 84 9 4
Verum hanc opinionem alio in loco refellit lulius Pollux, oſtendens illam fuiſſe cinin,
tionem rernm, citra nũmos. Adagiũ aũt effert ad hunc modũ, 8&e νεοτν Suen det Bos in lingua ambeilauit, admones id dici ſolitũ, ubi quis pecuniæ cauſa taceret. Theogui
BSG MOI 1 SdS
In lingua miiboocococ. b Philoſtratus in uita Apollonij,)3icu m dis aSne dSeeen ne Re,BS en,rfcni 9cp SG αιαα, id eſt: Linguam primus hominum coèrcuit, bouem in iſla ſilentij inueniens cretum. De Pythagora loquitur, ſilentij autore. Item in Scopeliano Sophiſta. G5u aa ce, nemeao, G Tut GS8 Ncviac Sulih BAuoi, id eſh Neq mimm dum eſt, ſi quidam linguam habęntes uinctam, boue ſilentij eã occupante. EXtat apudie ſchylum in Agamemnone. à&⁴ρἀρνσ⁴έν‿˙⁸ eri ACe A„, Seuuep, id eſtTaccoch
ra, linguam occupauit bos quidem ingens. . Argentanginam patitur. XII A* ⸗vvd⸗X dHα id eſh Argentareinamn Attfrdt E. e. rdaſ A 5Sνά πάωχαα, id eft: Argentanginam patitur. Superiori finitimum eſt, natum eclii ſtoria, qu A nis. fa eſt huiuſmodi. Cum aduerſus Mileſiorũ ſegatos, qui auxilij petendi cauſi Athem uenerant, acriter in cõcione dixiſſet Demoſthenes, obſiſteretq́;, quo minus impetraturiyo ſtulata uiderentur, cauſa in diem poſterum reiecta. Legati Demoſthenem iplum adierun magnaàq; pecunix ſumma, ne contra ſe diceret remederunt. Poſ ridie, cum res denuo fone agenda, Demoſthenes, multa lana collo circumuoluto in concionem prodhit, Wngensſi Be e deftza inam pati. Famq́; rem impedimento eſſe, quo minus ex mote diceta — kume vopule quipiamn.cui ſimulatio ſubolebat, exclar nabat eum non cuvcyXlu ſedern S.yXb, Pati. lt autem ſynanche morbi genus, quem uulgus medicorum deprauate ſqu- 6 hn de lae Hunc Aretæus Cappadox libro primo, commemorat inter motbo 21 o eru d ſoirif lat la ap P ellar i, uel u&yX, uod id mali canibus ſit amiliare, uel cuudi
Xο‧, uod Ipiritum coartet, ac præfocet
Eauus me horfat Alit reu „ Ekuus me portat alit rex. den ue εεςεε συᷣꝶε μν πρ ερα⁴. id eſt: lu ſ— Horeat te uus⸗Kekerrur inter Græcorum adagia, atq; addunt hin 4 teret ſeſch.„. lrt ISe hilippo ſtip endia faciebat. s cum admoneretur, ut miſſionè 15„AaHllitia abclicaret, negauit ſe facturum, his quidem uerbis: 1 A« cehe, BacAei As ega, ideſtt.
1am refert Aulus Gellius in noctibus Atticis, atq; itẽ Plutarchus in uita Demoltteſ
pruus mel Kl etul Jipelon⸗ gerdidii
10 quide marte
raruihfe os ptech 1 norat inten econuol Theophral re cocta ul autof eltno Päthippur ntigimus.
(otnone terdoctillim
one falce do
oles auis,m. hucolici ddargutos Oenos can tamä nemi rmquoq;r mretim pre dote obg magiumA
Wptrian dcit uilis c.
datlegat ren quan midas ac Aünepte qun te däba F' omni dco, ſt Varvonis lülha lib a. Gute g r eälup de büudſ Fon, ic N 0b oltereun lefaninen 4. danl
ü lani-

tendens ilam il B8 Ei Nud 18 n mix cauſa tact
rai e,BSr mitnſe miin illa llentfinan liano Sophibh, EaAgAio, idehNh à occupante, Ena- ag, B”eras,,deklu
rifnitimumekme Dlutarchusin un xilj petendi alii ,quo minusinpen moſthenem ili iſtridie, cummtu
cionem prodtinn
CHILIADIS PRIMAE CENTVRIA VII 215 Equus me portat, rex me alit. Signiſicãs ſe cõmodiſſime uiuere, ut qui& pedibus alienis in- grederetur,& aliena pecunia palceretur. Huc alluſit Horatius, cum in epiſtolis ſub Ariſtip/ pi perſona, ſic ait: Rectius hoc,& Splendidius multo eſt, equus ut me portet, alat rex.— Quo quidem in loco Acron huius admonet prouerbij, cuius etiã meminit Diogenianus. Apparet è tragœdia Anepiam aſcitum. Eſt enim carmen anapæſticum dimetrum.
Etiam corchorus inter olera. XXNI
k ⁴eρκο⁵‿ ένυάωαλάάνοσ, id eſt: Etiam corchorus inter olera. Dici ſolitum in homines nul- lius precij, qui tamen in numero aliquo ſtudeant haberi. Nam, a⁵ρασ⁷, oleris genus eſt niliſſimi, quod Plinius lib. uigeſimoprimo, in catalogo olerum recenſet. Idem alibi comme/ morat inter herbas ſponte naſcentes. Scribit autem corchorum Alexandrini cibi herbam eſſe, conuolutis folijs, ad ſimilitudinem mori, multis remedijs utilſem. Meminit prouerbij Theophraſtus, libro de plantis ſeptimo, capite ſeptimo, Corchorũ referens inter olera, quæ uel cocta, uel cruda poſſint edi, uerum ob amaritudinem prouerbio eſſe infamem. Suidas autor eſt, nonnullis piſcem exiſtimari corchorum, contemptiſſimum, nulliusq; precij, qua/
4
lis ſit hippurus. Ariſtophanes in V eſpis, 2³σ ⁷αυόάιωi uo κ s, id eſt: Deinde corchorum
attigimus. Nec hic tacuit interpres de prouerbio.
CSraculus inter muſas. XAXXNII Cui non diſſimile uidetur, uοαονα⁸ε ν νς αeεμσισνε, id eſt: Graculus inter muſas. Indoctus in ter doctiſſimos:infantiſſimus inter eloquentiſſimos. Recte dicetur& in homines oſtenta⸗ tione falſæ docttinæ ſeſe iactitantes,& uiris eruditis impudenter obſtrepentes. Eſt emꝗ Gra⸗ culus auis, minime canora, ſed tamen odioſe garrula, atq; obſtrepera. Conſine eſt his, quod
in Bucolicis, ait Vergilius:
Sed argutos interſtrepere anſer oloreese.ʒ Cygnos canoros eſſe ſic omnium poëtarum literis eſt decantatum, ut nihil ſit celebratius, etiamſi nemini contigit hunc audire cantum. Nec deſunt philoſophi, qui huiuſce rei ratio/ nem quoq; reddere conentur. Aelianus addit, eos nõ canere, niſi flante Fauonio. Vnde fer⸗ tur etiam prouerbium, ανεανοφ νμσσακ, id eſt: Cygnea cantio. Contra, anſeres moleſto quodã ſtridore obganniunt. Proinde cum indoctus inter eruditos garrit, in tempore uſurpabitur adagium: Anſer inter olores. In lente unguentum.“ XXIII T0 Kliςι⁴μοον, id eſt: In lenticula fabulam, ſubaudi, narras. Vbi quis mentionem in⸗ ducit uilis cuiuſpiam,& nihili hominis, alijs de uiris egregijs uerba facientibus. Ad hũc qui/ dem modum legitur in omnibus uulgatis exemplaribus, apud Aulum Gellium, lib.xij. cap. decimooctauo. Verum placet Hermolai caſtigationi ſubſcribere, qui locum hunc ita reſti- tuit, ut legat, εꝓνςαmᷣᷣημσοο, id eſtiln lente unguentum. Quadrat autem in hominem, aut in rem quampiam, quæ neutiquam in tempore adhibeatur ijs, quibus minime cõgruit. Ve/ lutiſi philoſophum, iuuenum laſciuientium conuiuſo miſceas. Aut inter pocula de rebus grauibus, ac theologicis incipias diſputare. Quemadmodum uidelicet lẽticulæ uili legumi ni, inepte quis admiſcuerit unguentum. Dicetur etiam ubi plura inter ſe diſſimilia cõfundẽ⸗ tut. Verba Frontonis apud Gellium ſunt hæc: Videte tamen, ne exiſtimetis ſemper, atq; in omni loco, mortales multos, pro multis hominibus, eſſe dicendũ: ne planè fiat Græcũ illud
i de Varronis Satyra prouerbiũ, 15 ν άφισ εμέέοꝙ, id eſt:In lẽte unguentũ. Idem uſurpauit M.
Tullius lib. ad Atticum primo.Legati, inquit, cum autoritate mitterentur, qui adirẽt Galliæ ciuitates, darentq́; operam ne eæ cum Fluetijs ſe iũgerent. Legati ſunt, Qu. Metellus Creti/⸗ cus,& Lu. Flaccus, εemτπενστεν ϑάσυσ‿αμυνο. Lentulus Cſodiæ filius. Tametſi hic quoq́; locus eo/ dem mendo laborat, quo Gellianus ille. Citatur autem adagium hoc ab Ariſtotele, in libro de ſenſu& ſenſili.«XX8Je 678 Lu rideb 21s εττ ε+ sνπ, Src, qa 1]2Mrar,auh Enx A 5op, id eſt: Nam uerum eſt, quod ait Stratis Euripidem taxans, ubi lenticula coquitur, non oportere unguentum infundere. Quo ſanè loco, quæ portenta habeant noſtri uulgati codi ces, nihil attinet hic commemorare. Citat& Athenæus lib. Dipnoſophiſtarum quarto: ne aiviσισνσσσρσσνꝙεε εμᷣαοικκωι. O Ta* ᷣxld 1 u νρναάεν ulεο 8 4. Ex Phcnicis Stratidis Comici poctæ, Citat& ex Sopatri Necya, Nauòs 5cvesede 7b Eni rg Z“ Loml qac

11G DES. ERAS MI ROTERODAMI ADAGIORV M Sucj ai5o rgts Hdcε uue,id eſt:lthacenſis Vlyſſes in lete unguẽtũ adeſt, aude anine
ducit& Clearchum Ppneblorum collectorem, qui hoc quoq; recenſuerit, a 6acjat
Addens extare apud Varronem, complureisc Latinorum uſos eo prouerbio,qubun
gnitum tamen ſit, unde Varro deſumpſerit eum lambicum. Huc mihi uidetur Ariton nes alluſiſſe,cum ait: p ονc K'πνισνρευσα ενςμ μνον Zu b XA μεμο erixαe. id eſt: Præterea ſeres ſerpyllum ſurſum, Et unguentum infundeea. b.. Porrò unguentum intelligo oleum odoratum, ac uelut unguentarium. Alioqui Jlhe oleum admiſcere lenti, nihil prodigioſum.. d6 Arunulus aureus in naribus ſuis. van HNuic penè cognatum eſt illud quod extat in prouerbijs Hebræorum: Anulus autau
³
naribus ſuis. Sic enim habetur prouerbiorũ cap. undecimo: Circulus aureus in nariuiſ, matlt F9 T7o
mulier pulchra,& fatua. Vbi res quæpiam per ſe præclara, illic adhibetur, ubi minime an cet.Vt ſi ſtulto contingant opes, tuæ forma, genus ignauo, eloquentia uiro improbom
giſtratus imperito. His enim rebus non modo non ornantur, uerumetiam magis ticlli.
unt. Olim autem anulis quibuſdam aureis in auriculas inſertis, ornari ſeſe credebant mau me barbari.Inſeritur& ſuillis naribus anulus æreus, quo minus noceant agris roſtti ſufhi one, quæ peculiaris eſt huic animanti. quapropter& agricolationem monſtraſſe cediu Quod ſi anulum aureũ roſtro ſuillo inſeras, res ſit oppidoq́; ridenda. Celebratur apudi cos Menandri uerſiculus, ab hac ſententia non admodum abhorrens: 111◻ Tov, AS6 5ro Er X„Op. id eſt:
Odi improbum, qui uerba proloquitur proba.
Huc pertinet illud, quod memorat in Noctibus Aulus Gellius, cum quiſpiam improtan famæ uir ſententiam dixiſſet, reip. conducibilem, iuſſerunt eandem ab alio quopiam ins
gro, bonôq; uiro pronunciari, atq; illius nomine decerni, quod abſurdum exiſtimattt am
lo uiro bonum conſilium, aut bonam ſententiam proſiciſci. In eburna uagina plumbeus gladius.
3 2* 1 1„
b M Huic conſine eſt illud, iν περραφꝓροννρρεQᷣναντꝙ⁷ Mμωbικ⁴ννν ειρασσ, id eſt In eburna uagin plumbeus gladius, natum ex Diogenis Cynici apoththegmate. Nam cum adoſeſcens qu ſpiam, inſigni forma, ſfœdum quiddam, atq; obſcœnũ dixiſſet: Ex eburna, inquit, uaginapi beum gladium educis. b
.„.. Omnia octto. A'Tavnν*rc, id eſt: Omnia octo. Cum nihil deeſſe ſigniſicamus, aut cum multa intere milia uidentur, parœmiam hinc natã exiſtimant. Steſichorus poéta in oppido Catanaſpb dide ſepultus fertur, monumento diligenti quadam ratione, ex omnibus octonis conlſte cto:octo columnis, octo gradibus, angulis octo. Atq; hinc prouerbium inctebuiſſe um „r. Meminit huius& lulius Pollux in nono, agens de luſit taxillorum, quem ait numai conſtare, in quibus ſit unus, qui Steſichorius appelletur, nimirũ octo, id; cognominis ſu ptum eſſe ab eius monumento. Sunt qui dicant eum, qui Corinthios in unam ciuitatẽ git, ciues uniuerſos in octo tribus diſtribuiſſe, atq; hinc ortum uulgi ſermonem. Neq; di qui ſcribant᷑, idq́; Euandro, ut citant, autore, octo deos eſſe, qui rerũ imperent ſummaigi aquam. terram, cœlum, lunam, ſolem, mithram, noctem. Mithram autem Perſe, eidem, ſole exiſtimant. Rurſum alij dicunt octo fuiſſe certaminũ ſpecies in Olympijs atqʒ naet ctum adagiũ: Omnia octo. Quod ſi nobis quoq; cõceditur in ænigmate diuinare, no h de natũ uideri poteſt à fabula, quã narrat Plutarchus in cõmẽtari de Dæmonio Socui Delijʒ ac cxteris Græcis oraculo reſponſum fuiſſe apud Aegyptios, ita demũ malorũ bnd bore, ſaram quæ in Delo erat duplaſſent. Qui c n intelleaſſſent, quid ſbi uelteoma ridicule duplatis ſingulis aræ lateribus, imprudentes ſolidũ octupſũ effecerunt, ob inſũ Proportionis, quæ longitudine duplum reddit. Cæterũ hac in re cõſultus Plato, geom cũ Stiwis Prr itus, reſpondit deũ Græcis imperitiam exprobraſſe, monere, ut geomet kuille Kribit lecatlfapparer hoc prouerbio Heliogabalum imperatorẽ, cui morem lile leribit elius Lampridius, ut ſimul ad cœnam uocaret octo caluos, octo— . 4 podag
HI ur uia maot ſ cine go eudem
kebuafa!
viltuxor pt⸗
madue äuch pom aufert. lem auferent
zonetkadette ex œcono ead aiectio
Tux Wärh,
Haic diuer niore condit paapercul ſebominem lum localſſir wionctusl ugs teſpici nbihabea ſt omibus Noc ſſdetur aleg
Lra Kar inperitenn autemine
damented
dtertio.. hop gex- n id eſtex nauabreptus iiſlo Ru luig ſ om nd yNa eifu ae,3g

idenda. Cceda dhonenz;
us, cum quipim n andem ab aloquns
d ablurdum enlün
1 900 id ecdlachan ate. Nam cumaxolir.
Excburnainquh
mus aut amm wt poeéta in ppicole ex omnibus oäti ouerbium inctb axillorum, qucni rũ octo,idi;ccgp rinthiosin ue
Mali, ut uidetur, accidit tibi quippiam. lta per deos, equos agens miſer excidi.
CHILIADIS pPRIMAE CENTVRIA VVII. 217
podagroſos, octo ſurdos, octo nigros, octo prælongos,& octo præpingues& obeſos.
Omnia idem puluis. XXVII ndrrτ αα ̈νς, id eſt: Omnia idẽ puluis. De indiſcreta ſimilitudine. Lucianus: A'& σπκνο„ ra al Nul οι αeσασ. id eſt: Quin nobis omnia idem, quod aiunt, puluis. Alludens ad de/ functorũ cineres, inter quos nihil apparet diſcriminis. Confine illi, quod alio demonſtrabimus loco, eiuſdem farinæ. Siquidem antiqui farinam pollinem uocabant. Currus bouem trahit. XXVIII n TAlfa 15p BSp koν, id eſt: Currus bouem ducit de re quæ præpoſtere geritur. Ve/ luti ſi uxor præſcribat marito, ſi diſcipulus reprehendat præceptorem, ſi populus imperet prin cipi, ſi ratio pareat affectui. Lucianus in Terpſione. N 15)b„o A.ε, A*εο 1ν ν S r⁸ ⁵⅜ εμαρέαν. id eſt: Nunc id euenit, quod dici uulgo ſolet: Plauſtrũ ſæpenumero bouem ipſum aufert. Tranſlata metaphora à plauſtris per decliue retro labentibus, unaq́; ſecum bo- uem auferentibus. b
Ab equis ad aſinos. b 4 4 XXIX g' Iro n ouse, id eſt: Ab equis ad aſinos. Vbi quis à ſtudijs honeſtioribus ad parum
honeſta deffectit. ueluti ſi quis è philoſopho cantor, è theologo grammaticus, è mercatore cau ma po: ex œconomo coquus, e fabro fieret hiſtrio. Quadrabit item, ubi quis è conditione lautio/ re ad abiectiora deuenerit. Procopius ſophiſta in epiſtola quapiam: ro&ι, As„*οꝓανοω, ac; 7 gü re r 518 Asraeeinuν id eſt: luxta prouerbium, ab equis ad aſinos tranſiuimus.
Ab aſinis ad boues tranſcendere. xXXNX
Huic diuerſum eſt illud Plautinũ: Ab aſinis ab boues tranſcendere, pro eo quod eſt, ex hu-
miliore conditione ad ditiorum partes tranſire. Sic enim apud Plautum in Aulularia, Euclio, cu ius pauperculi diues quidam expetebat affinitatem: V enit hoc mihi in mentem Megadore, te eſſe hominem diuitem, factioſum, me item eſſe hominem pauperum pauperrimum. Nunc ſi filiam locaſſim meam tibi, in mentem uenit, te bouem eſſe,& me eſſe aſellum. Vbi tecum eoniunctus ſiem, ubi onus nequeam portare pariter, iaceam ego aſinus in luto, tu me bos haud magis reſpicias, natus quam ſi nunq́; ſiem. Et te utar iniquiore,& meus me ordo irrideat, neu- trobi habeã ſtabile ſtabulum, ſi quid diuortij fuat. Aſini me mordicus ſcindant, boues incurſent cornibus. Hoc magnũ periculum eſt, me ab aſinis ad boues tranſcendere. Hactenus Plautus. Videtur allegoria ex Apologo quopiam mutuo ſumpta, qui mihi in præſentia non ſuccurrit. Ab alino delapſus. XXXI A'⁴σ αᷣστσανσνεσν, id eſt: Ab aſino delapſus. In eos dicitur, qui inconſulte quippiã agunt, & imperite:aut in eos, qui à præſentibus cõmodis, quibus ob inſcitiam uti neſciunt, excidunt. Eſt autem in Græcis uerbis faceta alluſio ad finitimam orationem, mutato accentu,&mσπσ ε, id elt:a mente delaplus, tanq́; uecors,& mentis impotens. Vtitur hoc adagio Plato libro de legi/ bus tertio: A3 α νν εμμοιοπυι νυσ 1 o 15 A)op kudson xvᷣηανρ⁴ να,ν, A9] d ⁴‿⅜εν½ dhedXOp KeKI,O I S60 Big de s Sed νο ε QmʒdzÜRMoiaxp,&/r vo0 ν du. id eſt: Mihi ſanè uidetur, undequaq; reſtringendus ſermo, ne tanq́; os habens effrene im petu abreptus, iuxta prouerbium, ab aſino tanquam à mente excidat. Vtitur idem Plutarchius in Gryllo. Kurſum Ariſtophanes in nubibus: andi S 3unde iXs Se p Sondge I/ 8 XAu„ Itiνεειασοꝑ v3 rod Jeoug. ri djra X5— 9 A/ SV EnTSG Gp;
id eſt:
Quid hꝛæc ita, ut delapſus aſino blatteras?
it Primus uerſus dicitur à Strepſiade daniſtam irridẽte, quod pecuniam filio ſuo mutuo datam uine repetat. Alter eſt daniſtæ, iuuenem tacita alluſione notantis, qui ſtudio alendorũ equorum pe
cuniam eam abſumplſerat. Tertius rurſum Strepſiadis, dicentis illum delirare, perinde quaſi nõ ab equis, ſed ab aſino decidiſſet, hoc eſt, amνπ⁴ ⁸, id eſt: à mente. Quandoquidè& Latinis men te delapſi dicuntur, qui mente exciderunt. Suetonius in Auguſto:Rectorẽ quocqʒ ſolitus appo nere, ætate paruis, aut mẽte lapſis. Quidã huic quoq; prouerbio huiuſmodi affingũt fabulam: Duo quidam, cum in deſertis locis aſinum quempiam fortè fortuna nacti eſſe ent, contendere inter ſeſe cœperunt, uter eum uti ſuum domum abduceret: nam utriq; pariter a fortuna uideba tur obiectus. Hac interim de te illis inuicem altercantibus, alinus ſeſe ſubduxit, ac wauter eo 3
. t titus elt.

2 †,— 2 4——— ö““““———⸗—xxxxxꝛxüüü————— 1* 4. e“——————*— ,–— 64—. 2.———. ——— 3 8 4 8*———— ,.——* 9„—„——— 4— 1————— ——— *———— 8——————— 5 4— ——————— 3— 5—.————— 2 5— 2* 1———— 1—— 2—— —y————— 4“—— ——— 3——————— 3 ———— ——— 8— 2—————* u ————„——————.———————.————————
Se
—
———
—*——— ——ℳ—— ———.—
titus eſt. Atq; hinc prouerbi
hoc eſt: unicum confugium in egeſtate eſt ars. Vnde quiſapiunt, etiamſ ſup. 3 nss
DFS. ER ASMI ROT. ADAGIORVMN
um natum autumant. Mihi magis placet in adagio captat 1 xime quod animaduertam grammaticis id ſtudio fuiſſe, ut 85 aut hiſtoriam, uel commenticiam adiungerent.
228
alluſionẽ, de qua diximus, ma bus adagiss fabulam aliquam, aut hilt MISrap Alas Telluris onus. ͤoͤͤſͤͤͤſͤſͤſͤͤͤ rte νο, id eſt: Terræ onus. De homine uehemeẽter inutili, qui nihil aliud quam teniin põdere grauet. Refertur inter adagia Græcanica, natũ ex Homerg, apud quẽ Achills llada 2. hoc pacto loquitur, indigne ferens ocium,& quod non ineat prælium cum reliquis copi A. SdA vNu ErdMοοꝙ έαάν ⁷α˙ν α&ς˙νeεν⁸. 3 id eſt: 4 Nauibus aſſideo telluris inutile pondus. Rurſum in Odyſſeæx. r. Orop„ ταά τ ω Xae rixsop airl b ir 4) 4eeAO0p, dud's TI**ο 1 8'Aτ ο doche Hing, N CN XSO/ 55eze; id eſt: Quem tandem nobis erronem adducis edacem, Enectumq; fame, uiniq;& panis egenum, Artibus edoctum nullis, neq; uiribus ullis Pollentem, ac tantum telluris inutile pondus- b Nec illepidum, nec prorſus, ni fallor,&πνοοσσέονυσο eſt, quod memorat Athenæus Üibrooch uo: Stratonicus quiſpiam citharœdus Corinthi peregrinabatur. Hũc cum anicuſa quxdind xis oculis intueretur, idq́; diu, tandem ille: Quid, inquit, tibi per deos, uis mater aut quiin ſic continenter intueris: Demiror, inquit illa, ſi mater te decem menlſes ferre potuit, cum cuun angatur, unum duntaxat diem te portans. 16 b Arabicus tibicen. 4, ANVrie, id eſt: Arabicus tibicen. aut:&,ο‿εε‿ dlO, id eſt: Arabicus ncis
In eos dici ſolitum, qui à ſemel coœptis nunq́; deſiſtũt. Quod uitij Flaccus cantoribus peallat eſſe ſcripſit, ut iuſſi cantare, nunq́; adducantur ut incipiant:ſi iniuſſi cœperint, nunq́ deltant Citatur ex Menandro, ν⁴ειο Ssνν ιεαν dp. id eſt: Arabicam ego hercetbun excitaui. Meminit ada gij lulius Pollux, capite de loquacibus, ad hunc modũ: àrοε9 un
id eſt: Arabica tibia. Citatur& Cantharus in Medea: x/ερε⁵⁴ε sJ‧N reisaw agde,ch, lüc Citharœdum excitauit Arabicum. Celebratur Græcis& hic uerſiculus de tibicine ſrabien Aααν u⁵ Xu&, nεονρρ N xανεέσ. id eſt: 3
Drachma canit, ſed quatuor compeſcitur.
Quod paululo precio prouocaretur ad canendum, non niſi magna mercede deſiſteret Ät gium hinc natum exiſtimant, quod olim tibijs canendi artem non diſcebant ingenuitanqun ſordidam, ſed hanc ſola mancipia exercebant, quæ plerunq; ex Arabia producebantur Dent ingenuis uſqueadeo placere cœepit, ut indoctus haberetur, quiſquis huius eſſet rudis dineci cibiades tibias abijceret, oris deformitate conſpecta ad ſpeculum. Artem quæuis alit terra. XII
r eεᷣα τασ α έιαα, id eſt: Artem quæuis alit regio. Prouerbialis ſententia, quul gnificatum eſt, certiſſimum uiaticum eſſe eruditionem, aut artificium aliquod. Nam hacſi eripi poſſunt à latronibus: quocunqʒ terrarum abeas, te comitantur, nihil adferentis ſucm Suetonius ſcribit aliquando Neroni prædictum à Mathematieis, fore ut imperio leſtituen tur:unde uocem illam Neronis celeberrimam extitiſſe,& rtαννο ασαα„c Tf da, quoi iore uenia meditaretur citharœdicam artem, principi gratam, priuato neceſſaram Itaqqan
„
intelligeret ſibi pereundum:illud identidem dictitabat᷑, qualis artifex pereo, uelut indinm
eſſet, qui tantus eſſet muſicus, ut ubiuis gentium uiuere poſſet, nunc fame ad mortemadt Nec enim aſſentior hoc loco interpretum ſententiæ, qui locum apud Suetonium hunc ed
enarrant. Idem nullo cõuicio magis offenſus eſt, quàm quod quidam illum malum cttharach appellaſſet. Idem euenit Dionyſio Syracuſano tyranno, qui imperio exutus, Corinthiſno
aperuit, ac pueros literas& muſicam docuit. Apparet autem ſenarium eſſe, quem citat Sue nius, ſed paucarum ſyllabarum commutatione deprauatum, ſortaſſis lic reſtituetur:
à 4 7 44— T0 TsX16 p Taäa vM uce. 1. 2
Fertur inter Græcorũ ſententias huiuſmodi ſenarius, ab hoc prouerbio nõ admodũ diſlie
d„„ 2 2„. Ataalb rxiec 6ip KrSC5role rexv. id eſt: Ars ipſa inopiæ portus eſt mortalibus.
—
ol
gmlliatbota dum quod! wilmum h
*
nun ſane l mlcdcond
Noneras wondam ſe dperam coll credebam gimotttul luumadab. gimo mulk dbum enu iiprudentiu o nono. boptopol Cuibwsinu wetsone dant poeta,
Oleo tran radtos Ali dlta hancc umare quo ſ quod ecundo.Ide bus Rurlas ttetot liqu Kkoleo nihi ſeculorum neluctatur ongitur c Tlexteto d acedunt ol
Kuielimi tqlees que beautie
ünbum bair duredc
en din 1iR udp; aneette mnena
iaten ttor guüpi clmine 1 ue ni — 11 az.

at Atheraub cum anicuh ue 3, uis materan 3 kere potulene
11 1
id elteri cus nrcus xperint, n j bicam egobkte cc modũ. za pyahan th, de tbichenii
merctceitet cebant ingenitn
producctmu tiselltnubtn
rerbialskenten aliquod Ne nnihi adkronn
ſiſuppeus 9 b
CHIILIADIS PRIMAE CENTVRIA vII. 213
familiaris, tamen liberos ſuos opificium aliquod diſcere cogunt, quo ſi contingat, ut fortuna au ſerat opes, aut in exilium ire iubeantur. ſit quo ſibi uictum parent. At nunc pſeriq;, quibus do/ mi nihil eſt, in diuitum familijs cõſeneſcunt: unde ſi pellantur, aut mendicandum ſit, aut tollen dum, quod non poſuerunt, contra Platonis legem. Qui ſcripſit cornu copiæ Latinum citat ſi- millimum huic prouerbium, opinor, uulgo iactatum: Sua cuiq; ars pro uiatico eſt. honeſtiſſi- mum ſanè uiaticum modo ars ſit honeſta. Cæterum nunc paſſim obambulãt, quibus nulla eſt zts ſed condonationies ac diſi penſationes, ut uocant, emptas pro uiatico circunferunt. 1 . Non eras in hoc alhoo. XXXIIII Non eras in hoc albo, hoc eſt: Non eras in hoc numero. Tranſlatum ab alba tabula, in qua
quondam ſcribebantur nomina iudicum. Plinius in præfatione hiſtoriarum mundi: Cum hãc
operam condicerem, non eras in hoc albo, id eſt: non eras in eorum numero, quos hæc lectu/ ros credebam. Erat& albũ prætoris, in quo leges& formulæ deſcribebantur. Pandectarũ libro rimo, titulo de Edendo: Ex Vlpiano eum quoq; edere Labeo ait, qui producat aduerſarium uum ad album,& demonſtret quid dictaturus ſit. Item ſecundo eiuſdem operis libro, titulo primo, multa fit mentio de albo. Quintilianus libro inſtitutionũ undecimo: Quorum alij ſe ad
abum,& rubricas tranſtulerunt, uidelicet leguleios& formularios irridens, qui non ex libris iu
tiſprudentium ſed ex albo prætoris iuris ſcientiam diſcerent. Titus Liuius Decadis ꝑrimæ li/ bro nono: Ciuile ius repoſitum in penetralibus pontificum euulgauit, faſtosq́; circa forum in albo propoſuit, ut quando lege agi poſſet ſciretur. Apuleius Metamorphoſeos libro ſexto, me/ minit albi. Siquidem Iouem allocuturum deos, ita facit exordiri: Dei conſcripti muſarum albo. Quibus in uerbis mihi ſubeſſe uidetur, obſcura quidem, ſed faceta alluſio ſcriptoris, ad deos à poetis confictos: quaſi ij demum in deorum numero ſint, quos illic muſæ, quibus afflati ſcri/ bunt poẽtæ, conſtituerint. b Oleo tranquillior. XNXyU
Oleo tranquillior. Hyperbole prouerbialis, in homines minime iracundos, leniq́; ingenio præditos, àliquoris natura ſumpta, quo nihil magis tacitum, magisq́; lene. Plautus in Pœnu⸗ ſo:Ita hanc canem faciam tibi oleo tranquilliorem. Eſt autem uſqueadeo tranquilla olei natura, ut mare quoq; rem omnium ſæuiſſimam tranquillet, atq; ob id urinantes, aiunt, oleum ore ſpar gere, quod mitiget elementi naturam aſperam, lucerq; deportet. Autor eſt Plinius libro ſecundo. Idem confirmat Plutarchus,& cur ita fiat, rationem reddit in libello de cauſis natura libus. Rurſus in conuiuialium quæſtiuncularum Decade ſexta, cauſam adferens, cur Homerus inter tot liquores, oleum duntaxat appellauerit vnνον, id eſt: humidum, ſiue liquidum, oſten-
dit oleo nihil ineſſe aſperum, ſed undiq; lene eſſe,& ob id maxime reddere imagines more
ſpeculorum. Præterea nec motum, aut percuſſum ſtrepit, quemadmodum humores reliqui, necluctatur cum igni, ſed tacite paſcit. Deniq; nõ eſt alius liquor qui tam late diffundatur, cum inungitur corpori, aut ſerius ſicceſcat, aut æque molliat ac leniat. Vtitur hoc adagio& Plato in Thexteto de ſcientia, placida ingenia, quæ leniter ac tranquille ad diſciplinas& diſputationes accedunt oleo molliter fluenti comparans. b öALuricula infima mollior. TXNNVI Hluic ſimillinum, quod M. Tullius uſurpat in epiſtolis ad Qu. fratrem libro ſecundo: Tu, inquiens, quemadmodum me cenſes oportere eſſe in repub& in noſtris inimicitijs, ita& eſſe, & lote auricula infima ſcito molliorem. Tranſſata metaphora ab ea auriculæ parte, qua non eſt Aind in humano corpore mollius, aut flexibilius, lentiusq;, ut quæ nec oſſe rigeat, neq; carthi- lagine dureſcat, neq; neruis intendatur.
“ AKpio mollior, aut mitior. XXXVII Knfs werA reο, id eſt: Apio mitiot. Simili figura dictum eſt à Theocrito:
Tai dà&́ Xοo„errreos. id eſt:
Et iam certe apio mitior.
Eſt autem apius Græcis raphanus, aut pyri genus.— XXNXVIII
Spongia mollior. Eiuſdem eſt generis, ro,c Aμνακιυνες,ν, id eſt: Spongia mollior. Sic enim aſſen/
tator quiſpiam ſoquitur apud coinicum quempiam, citante Plutarcho in commentario de di/
ſcrimine adulatoris& amici. b
2„. 1 3— Eus vIKOA&s S0e 75„ SFaridrlo Tdsan, b
Tr ad oies wirou op 9. v., A+1 ⁶ϑ 1* T 9 4 1 a

—
—
——.———— .“ 8 1 4. ———— ————*————
220
1,»*2 Ad Fo, SoWiG Aℳmeασιτ ⁶G
T T90 ονꝓτο.
id eſt:
Nicomache me iſti militi opponas uelim, Niſi pepona loris, quantus eſt, effecero, Niſi ſpongia illi molliorem qualibet
Reddidero uultum.
Ad eundem modum dicebant, pepone
cundo. Mocxνονπνιννέ eπτον ιν᷑ o 3.. 2. 2
ex Epicharmo: nατ‿⁸ο‿ 4„yℳ 41
— habeat leniendi. Item cinædo mollior. s in Aul
Nam priſci ſaltatores& pantomimos ci
N Aαmἀ⁴ χ Plautus in Aulularia: Ita
DBS. BHRASMI ROT. ADAGIORV
mollior. Theopompus apud Athenxum lhn 4 Pyus. Ad hanc formam pertinet, quodidenci
id eſt: Mitior equidem malua, quod ea hettaui
fuſtibus ſum moliorua
quam ullus cinædus.
nædos uocabant, quod cumge
culatione canerent. Similiter Catullus:
Cinæde Thalli mollior cuniculi capillis.
Felicibus ſunt,
Tos uX e Tiulido zaud lc. Felicibus ſunt.& trimeſtres liberir.
Senarius prouerbia laudi uertuntur, quiq́;
ſummum ſcelus damnatur, in Tranquillus declarat, Claudij ſum, olim Decimùm, mox Neronem prænomine, menſem tertium peperit, fuitq́; ſuſp tim certe uulgatus eſt uerſus:
T ole kuά˙ε φ /½ακνο Fdα. Potentibus ſunt menſium& partus trium. Nam menſe ſeptimo, decimo,& undecimo,
Aurem uellere, ueteres dicebant admonere: à priſc
Oppono auriculam.
Siquidem ut frons antiquitus erat digiti Mineruæ, genua miſeri
Vergilius in Sileno:
id eſt:
& trimeſtres liberi.
xxm
lis in principum ac diuitum felicitatem, quibus per adulationem oni
ſibi nihil non licere putant, adeo ut quod in homine plebeio, perinden
Aurem uellere.
Cum canerem reges,& prælia, OCynthius aurem
Vellit,& admonuit paſtorem, Tityre pingues
Paſcere oportet oues, diductũ dicere carmen. Vellit nam ſæpius aurtem b Inuida paupertas,& dicit uilia cura.
Non nihil decoris adiunxit prouerbio Calphu
in illis uirtutis titulo celebretur. Vnde nata ſit parœmia, Suetoni Cæſaris uitam his uerbis exordiens: Patrẽ Claudij Caſars ha Liaia cum Auguſto grauida nupliſſetin icio ex uitrico per adulterij ſuſpicionem proteatum,qa
id eſt:
IL
s dic o ritu ſumpta figura, quo in iuu dudm quempiam, aurem uellicabant, atteſtantes eum, quem quaſi teſtem meminiſſe uolebant hi Horatianum illud in ſermonibus: b b
Et licet atteſtari, ego uerio
rnius, quod ad tem tranſtultt. Qun
1
ſacra Genio, ueluti ſcribit in Maronis Silenum Serui,u cordiæ, ita auris Memoriæ deæ, quam Græci aumuocciluocan
Quod imitatus Calphurnius in Bucdli
ote
PauPaeae hoc loco pro dea aceipi. Seneca libro de beneficijs tertio: Nec tanquã munus ca ed uerba mea redimam,& aurem mihi peruellam, hoc eſt: ero mihi ipſi monitor. Vtituri
hunc modum& ali aliquot locis, ut in epiſtola quadam: Sit ergo aliquis cuſtos,& auresſun
de peruellat, abigatq; rumores,& reclamet pop
Alter Hercules.
ulis laudantibus.
Prnerbials hyperbole, durO εμνꝗ‿ Ssne, id eſt: Hic alter Hercules De uiro hrt nuo, ac laborum tolerantiſſimo. Extat hoc titulo fabula quæpiam ex Menippijs Terenti ronis, mirum ni prouerbiabili. Ariſtoteles libro moralium Eudemiorum ſeptimo: 0=u¹ àG= SSe Lw Doiula, ε☛☚ Sανάχ μπν‿ υτ⁵α id eſt Nam antu
cupit eſſe, ſicuti prouerbio dicitur, alter Hercul
. er Hercules, uulgo Theſeo attributum, philoſophorum oſtendit iſſe, quod eſſet amnium!
alter hic. Plutarchus ſcribit id cognom quod multa fortiter patraret exemplo BHerculis„Laértius m & Cleanthem philoſophum alterum Herculem uulgo dictum aborum patientiſſimus, adeo ut noctu hauriendo è Puteo uin
tureundem t Hlercn broſeptimmo niſts ad au wosercul hoc Herculb rrqwim C adtq; hocr aobjus in S3 igum.S dit Scinius una uigin
n eeDen elicsli legitimi ſunt partus:quarto& octauo, nequitia ferè,& perq́; rari mèſe tertio, nulli partus æditi legũtur. Autor Plinius lib. ſeptimo, capqun
ant hoddl
bipedum reet Dictur Mtecloribus epvo dome kdeti quad pad Neiat ld etiam q iperatoru flum poſl um euga⸗
17 ad adio,incr 6 ädunc mo dluter incr

oRYy
deChullen
oiun Slib ſepum gura, quobti neminiſſenoce
dnis Sſenmn dat Iraæci unuasch
iptuniutio
vitit Qet ec tanunen, ipſi monll 9 iis cuſbsdu
Bipedum nequiſſimus,
CHILIADIS PRIMAEH CENTVRIA VII. 221 uictum diurnũ pararet, unde 82 Ooecuy rANe dictus pro Cleanthe,& nihilo tamen ſegnius, egre am operam interdiu nauaret philoſophiæ. Clearchus apud Tenodotum aliam fabulam ad/ fert, unde hoc ſit natum adagium. Ait enim Briareum, qui& ipſe Hercules dictus eſt, profe/ ctum Delphos, ſublatis inde theſauris aliquot, ac monimentis, ex ijs, quæ eo in loco ſeruaban tur, iuxta deterem quandam conſuetudinem, ad columnas, quas Herculis cognominant, ſeſe contuliſſe, atq; itidem illis, quæ illic erant, fuiſſe potitum. Deinde Tyrium Herculem ueniſſe Deiphos, ut oraculum conſuleret, deuriq; reſpondiſſe: o dr& μάχm ꝛↄπMwe. id eſt: Hic al- ter Hercules, atq; oraculum in adagionem abiiſſe. Et Græculus adulator apud Iuuenalem diui tem imbecillum Herculi æquat, Antæum procul à tellure tenenti. Macrobius libro Saturnà lum tertio. ſcribit in hunc modum: Salios autem Herculi propter ubertatem doctrinæ altio⸗ rts Tlenat dun is deus& apud Pontifices idem qui& Mars habetur. Et ſanè ita Menippea Vatronis affirmat, que inſcribitur ⁴‿νdτ xααᷣυμỹν: quia cum de Hercule multa loquere tur, eundem eſſe cum Marte probauit. Apud Latinos quoq; Luticello cuidam prodigioſis ui/ ribus, Herculis nomen attributum. is mulum ſuum tollebat, ut ſcribit M. Varro, citante Plinio lbro ſeptimo. At Hippocrati medico, quod peſtilentiam ab Illyrijs uenientem prædixiſſet, di- miſlis ad auxiliandum circa urbes diſcipulis, Græcia ob meritum, eoſdem decreuit honores. uos Herculi: nam& is ‿ενμαάηαι habitus eſt. Autor idem Plinius eodẽ libro. Quin nomen hoc Herculis uidetur uulgari ſermone ad omnes uitos egregie fortes tranſferri ſolere, non ali/ ter quàm Catonis ad graues& ſapientes. Nam Varro quadragintatres Hercules enumerat, additq; hoc nomine honoratos fuiſſe omnes, qui fortiter quippiam egiſſent. Teſtatur& Ma- grobius in Saturnalibus, hoc nominis compluribus fuiſſe cõmune,& ante Amphitryonis pri uignum. Sic& Achilles appellabantur inſigni fortitudine duces: quorum de numero fuit Lu- cius Sicinius Dentatus, ob ingentem fortitudinem Romanus Achilles appellatus, quod cen/ tum&e uiginti prælijs cum hoſte pugnaſſet, nec ullam haberet cicatricem auerſam. Autor Au las Gellius libro ſecundo, capite Bsce ino. Deniqʒ; rationem aut argumentum Achilleum uo- cant, quod ſit inſuperabile& inſolubile. g Bipedum nequiſimus. XLII e homine uehementer improbato, quiq́; uel pecudes nequitia ſu- peret. Dictum eit in Regulum quendam oratoremi, quem Plinius in epiſtolis ſubinde ſuis pin gtt coloribus, ubi& adagium hoc refertur: ſed ante hunc Cicero torſerat in Clodiũ, in oratio- ne pro domo ſua: Hoc tu proſcriptore, hoc cõſiliario, hoc miniſtro. omniũ non bipedũ ſolum, led eti quadrupedum impuriſſimo remp. perdidiſti. Conſimili figura Alexander imperator apud Aelium Lampridiũ: Nuper certe patres meminiſtis, cum ille omniũ non ſolum bipedũ, ſed etiam quadrupedum ſpurciſſimus, Antonini nomen præferret, Heliogabalum ſignificans, imperatorum unum omnium effœminatiſſimum,& quem optimo iure Romanum Sardana palum poſſis dicere. Addit autẽ in hoc ſermone nominis generalitas, gratam quandam& no/ uam ⁴κασννquemadmodum& nullum animal, pro nulſo hominè uulgo dicimus. Adamantinus. III Pauεννοε, id eſt: Adamantinus, prò eo quod eſt, inexorabilis, aut infatigabilis. Huic pro uerbio, incredibilis huius lapidis duricies locũ fecit: de qua Plinius lib. trigeſimoſeptimo, ſcribit ad hunc modum:Incudibus adamantes deprehendũtur, ita reſpuentes ictum, ut ferrũ utrinq; diſſultet, incudesq; etiam ipſæ diſſiliant. Quippe duricia inenarrabilis eſt limulq́ʒ igniũ uictrix natura,& nunq́; incaleſcẽs. Vnde& nomè indomita uis, Græcâ interpretatione accepit. Hacte nus plinius. Vnde quicquid inuictũ atq; inexpugnabile, id adamantinũ uocamus. Heſiodus: AMASdacu7 bx rOcDove Su. detct Durus at his animus ſolido ex adamante creatus. Theocritus in Amaryllide: xal iii iag woridg, E/εε bun ddℳεαντενννρα νυπ. id eſt: Ne quoqʒ; reſpiciet, neq; enim eſt adamantina forſaan. odem pertinet quod Homerus Vulcanum fingit, adamantinis uinculis irretientem Venerẽ
Martem, quod Maro portas columnas inferorũ ex adamante fabricatus eſt. Socrates in Gorgia Platonis, rationes adamantinas uocat, id eſt, inexpugnabiles. Horatius in Odis:
Luis Martem tunica tectum adamantina. Item alibi: Si figit adamantinos“ Summiz uerticibus dura neceſſtas Clauusosoe. Deniqae ſciptoribus aliquot propter infatigatam ſtudij tlerantian adamantiei Genomen

222 DE 8. ERRSMI ROT. ADAGIORVM inditum, ut Didymo grammatico, ́ Origeni theologo⸗. ndastesrJe Se Ferreus aheneuzs An Simili figura, ferrea atq; ahenea dicuntur, quæ ſolida firmaq ſignificamus. Vergllius: 1952 Non mihi ſi centum linguæ ſint, oraq; centum, Ferrea uox.. Q uo quidem in loco uidetur exprelſiſſe ilud Homericum ex ſecundo Iliados libbo: ON2, Kor d4. 1 μνρσαάε déc 3uα έμιμνQỹDODõDͥ­——, Scoyn 2ε‿νντ, Xod Ko 1ws ztr. id eſt: rthi Non mihi ſi ſint ora decem, totidem quocʒ linguæ
Vox infracta, animusq́ʒ mihi ſimul æreus adſit.
Hic murus aheneus eſto. 1i*. e. swotentnt et De decreto animi non conuellendo. Homerus Iliados. x.
H o yε id iεε‿◻ ννορν /υαμο. idet Ferrea nimirum tibi mens in pectore clauſa etſ. Idem Odyſſeæ...
Obct Aε ειμυν 21
0usu e&u' SiSear 511 5, ARAeiuspx. ic eſt: Neq; enim mihi ſcilicet pſſu. 4 Tl2A,e ſ ee Ferreus eſt animus ſub pectore, ſed miſereſcens. Et Iliados.õ.
iueo&εμριo mQQ α ν. id eſt:
Horatius in prima epiſtoll
Ferream incendij uim dixit. Paulo diuerſius eſt, quod Cicero Attiliũ ferreum ſcriptorẽ uocatſ pro duro atq; imperito. Nam in artibus dura dicuntur, quæ parũ ſunt artificioſa: contra molia, quæ ſumma arte perfecta. Verba M. Tullij libro de finibus primo, ſunt hæc: Electrã tamẽ ma
le cõuerſam, Attiij mihi legendã putem. De quo Licinius ferreum ſcriptorẽ. V erũopinor ſcrl
ptorẽ, ut tamen legendus ſit. Eundẽ in libris de diuinatione, duriſſimu& malum poetã uocat.
Cornea fibra. V
Neq; diſſimili figura dixit Perſius- Neq; enim mihi cornea fibra.
Nam cornua& duriſſima ſunt,& ſenſu carent: quẽadmodum& ungues. Quanquam poteſſ
& à corno arbore corneum dici, cuius lignum duriſſimum eſſe conſtat. Perſij carmen in pri⸗ ma ſatyra ſic habeetrt ee e 9 1 Non ego cum ſcribo, ſi forte quid aptius exit,
Quando hæc rara auis eſt, ſi quid tamen aptius exit, Laudari metuam, neq; enim mihi cornea fibra eſt.
Vnde qui carent humanis affectibus, robur, adamantem/ ſilicem, ferrum, cornu in pectore ges
ſtare dicuntur. b 1enain ba Aiacis riſus. XLVI
Arr„*εοα, id eſt: Aiacinus riſus. In eos, qui temere ac uecorditer rident. Id quodap poſite dicetur in homines mortiferis uoluptatibus gatidentes, breui perituros: aut ꝗui malets ctis gaudẽt, mox pœnas daturi. Cuiuſmodi riſum eleganter deſcribit Homerus in Odyſſexx
muxS ꝙB w d.Dlabn A'e&Sop pAO Se, WDeragep e voKM.
O!cN pãMα᷑,λαυσ0ꝑNQdeN oicp aoF’ eGß.
5 OOdur, e d Se iiciop, doF& G„εα ρι 2 Aαεμμέςε mσιρμσσνυνα»ο fs/ Suo. c eſt. Deinde procis riſum commouit diua Minerra Haud compeſcendum, mentemq́; excuſſit, at illi Protinus attoniti malis riſere alienis.
Mandunt interea tabentes ſanguine carnes. Lumina complentur lachrymis, mens anxia mœret.
2
Adagium natum eſt ex hiſtoria Aiacis. Is adeo grauiter tuliſſe legitur Vlyſſem ſibi pralatum in capeſſenda ſucceſſione armorum Achillis, ut præ dolore in inſaniam uerſus ſit:itaq; gl dio diſtricto in gregem pecorum inſilijt, exiſtimãs ſeſe Græcorum copias cædere. Tum duos.
quoſdam maximos ſues à trabe ſuſpenſos, flagris cecidit, arbitrans hos eſſe Agamemnonem atqʒ Vlyſſem, quorum alteri ut iudici, alteri ut uictori potiſſimum erat iratus. His ig itur ſuibus plurimo cum riſu inſultauit, addens conuicia quæcunq; ſuggerebat ſplendida Pils Deindepo
ſtea quam reſipuiſſet, partim pudore, partim metu ſibi mortem cõſciuit. Nec intempeſtiuitet torquebitur in eos, quibus riſus oboritur, nulla de cauſa, quem uulgo dicunt aut inlania 1
1
*

4.
erreum ciit anfeohane dt hæc ſlec er, ptorẽ Verüci demalum atie brr. es. Qumqxan t. Perij camain
m comuugein
ter idet l
eriturosautgln lomensui
ſalticie agumentum eſſe. Atteſtatur& ſenarius ille prouerbialis:
rO A5 u56 A⁴νειν mά łυłάηp N. id eſtt...
Ridet fatuus, ut nulla riſus cauſa ſſ1iitt. Canis uindictam. XV Ir.
bs Aulo, id eſt: Canis uindictam. Macedonicum adagium in eos, qui præter expecta- tionem pœnas dant iſs, quos aliquando læſerunt. Natum ab Euripidis tragici poẽtæ interitu. Ia Macedonia uicus quiſpiam eſt, qui Thracum dicitur, propterea quod olim à Thracibus lit inhabitatus. Hic cum canis quidam Archelai regis aberraſſet, Thraces de more ſuo mactatũ ſacrificarunt, ac deuorarunt. Quod ubi com periſſet Archelaus, talentum eis mulctam dixit. Verum cum illi ſoluendo non eſſent, Ruripidem ſubornarũt, qui regem exoraret, ut mulctam
ſbiremitteret, ita ut fecit. Poſtea uero cum Euripides in ſylua quadam ſolus eſſet,& Arche-
aus à uenatu reuerteretur, canes Euripidem cinctum diſcerpſerunt, deuoraruntq́;. Exiſtimatũ eſt autem eos canes ex eo prognatos fuiſſe cane, quem Thraces ſacrificarant. Hinc adagium apud Macedonas increbuit:Canis uindictam, ſubaudiendum, paſſus eſt, aut aliud cõmodius. Valerius Maximus libro nono, capite de morte non uulgari, refert Euripidem cum ab Arche lorege Macedonum cœnæ adhibitus fuiſſet, domum à cõuiuio repetentem, à canibus fuiſſe dilcerptum. Eos canes ab æmulo quopiam immiſſos fuiſſe, confirmat Aulus Gellius noctium Atticarum libro decimoquinto, capite uigeſimo. Suidas addit hos æmulos fuiſſe, Arrideum Macedonem,& Cratenam Theiſalum poẽtam, quos Euripidis gloria urebat. Hi finxerunt eum à regijs canibus dilaceratum fuiſſe. Sunt qui narrent eum non à canibus, ſed à mulieribus fuiſſe dilaniatum, cum intempeſta nocte Craterum adoleſcentem peteret. Archelai amaſium. Teſtatur enim& Gellius Euripidem aεσσσαπ, id eſt: mulierum oſorem fuiſſe. Sed quod ad ſaperiorem attinet opinionem, fabulam non uſquequaq; diſſimilem narrat Plutarchus in dia- logo de comparatione terreſtrium animantiũ,& marinorum: Pyrrhus, inquit, rex iter faciens, canem repperit, corpus hominis interfecti ſeruantem: curmq; cognouiſſet eum tertium iam diem impaſtum manere, nec à cadauere diuelli, iuſſit extinctum ſepeliri, canẽ ſecum adducen-⸗- dum curauit. Paucis poſt diebus, militum delectus eſt actus, omnesq́; regem ſedentẽ prætterio bant. Aderat& canis quietus interim, donec domini interfectores prætereũtes cõſpicatus eſt⸗ in hos protinus iratus, cum clamore irruit, ac ſæpius allatrauit, ſubinde reſpectans Pyrrhum, adeo ut non ſolum ipſi Pyrrho, ſed& omnibus qui aderant, ſuſpicio naſceretur. Proinde cum & aliæ nonnullæ coniecturæ, ita ut fit, accederent aliunde, duo comprehenſi ſunt,& facinus confeſſii ſupplicio ſunt affecti Addit& Heliodi interfectores, ab ipſius cane proditos, ſuppli- cium dediſſe.Subijcit his, quod ſua memoria dicit accidiſſe: Quidam irrupit in Aeſculapij tem plum ſublatis aureis& argenteis aliquot monumentis, clam& ignotus, ut putabat, aufugit. At canis templi cuſtos, cui nomen Capparus, nam indignus qui periret&ενυυιαρ‿, cum uide- ret neminem ædituorum ſua uoce cõmoueri, fugientem ſacrilegum eſt inſequutus, ac primum quidem ſaxis petitus, haud tamen diſcedebat. Exorto die non accedebat propius, ſed procul oculis obſeruans ſectabatur, nec cibum obiectum capiebat. Rurſum iuxta dormientem cuba- bat& ipſe,& abeuntem ad conſimilem modum inſequebatur: quod ſi qui uiatores fuiſſent obuij ijs cauda adblandiebatur, in illum unum latrabat ac ſæuiebat. Hæc cum ab alijs alij didi⸗ ciſſent, ſimulq́;& canis,& hominis figuram cognouiſſent, ſacrilegum apprehenderunt,& ad ſupplicium duxerunt, cane præcedente hilari iam ac geſtiente, quod maleficum eſſet uena⸗ tus. Vnde ei cani de publico paſtus decretus eſt, eiusq́; rei cura ſacerdotibus mãdata. Verum ut ad prouerbium redeamus, apparet apte dici poſſe& in hunc ſenſum, quoties autor illati ma li diſſimulatur. V eluti cum ueneno tollitur inimicus,& ſpargitur in uulgum rumor, illum febri petiſſe:aut cum princeps. immiſſis in ædes alicuius ſatellitibus, omnia diripit,& fama diſſipa- tur a latronibus fuiſſe ſpoliatas:aut cum tyrannus ſubuertit eum, cui male uult, deinde facti in- uidia confertur in magiſtratus, tanquam illo inſcio fecerint. Videtur hinc fluxiſſe, quod hodie paſſim apud Germanos dictitant, ubi quid accidit incõmodi certi, incerto autore: quodq́; ne- mini poſſis imputare, id canis accidiſſe moriu. Si Eli en 3e Br gtlem Intuo regno. b XLVIII Quodcuiuſq; priuatum eſt, regnum eius dicitur. Inde& Melibœus Vergilianuus: aliquot mea regna uidens mirabor ariſtas. 1 Scæuola apud Ciceronem in oratore:id nili in tuo regno eſſemus, nõ tuliſſemus. id eſt: in tua uill. Nam Craſſo loquitur in Tulculano, quæ uilla tum erat Craſſi. Quin etiã uulgo kctatee eee. dn t 4 adagium

224 DBS. ERASMI ROT. ADAGIORVM
adagium. ſuxæ quenq domi regem eſſe: quod tamen ab ipſa uſq; antiquitate manaſſe idetit Quandoquidem apud Homerum Odyſſeæ. a. uerſiculus hic extatt: a drA L o Tyos L0op. laera. id eſt: Aedibus in noſtris ego regem geſſero ſandꝗ. NIn tuo luco& fano eſt ſitum. in tuo luco& fano legitur apud Plautum, pro eo quod eſt, in tua poteſtate, tuo arbitrio tua tutela, tua manu. Tran hirun à fanis& lucis, numinibus dicatis. Nõ nihil diuerſum eſſ quod ait M. Tullius in oratione pro Aulo Cecinna: In meis caſtris, præſidijsq́; uerſaris. id eſt:mecñ facis,& pro me pugnant quæ dicis. 2e Fes 8 Intra ſuas præſepes. 8 IrEar 9 Simili figura dicit Plautus in Caſſina: Scit, ſi id impetret, futurum, quod amat intra praſe, peis ſuas, pro eo quod eſt, certum ac paratũ. Nam quod intra ſepta noſtra clauſum ſtt, id tuto certoq́; poſſidemus. Dictum eſt autem in ſenem dantem operam, ut ancilla, quam amabat, uil lico ſuo nuberet, hoc quidem conſilio, ut inſciente uxore, cum liberet, ea ruri potiretur. Idem in rudentibus:Ad herum arbitrum uocat me hic intra præſepes meas. In ære meo eſt. ef at. II Q uem nobis officijs obſtrictum ſignificamus, ita ut iam totus certoq́; noſter ſit, eum inære noſtro dicimus eſſe. Nam antiquitus omnis pecunia ærea erat, auri uſu nondum reperto in ſe/
F
riendis nomiſmatis. Memini legere apud Ciceronẽ libro epiſt. famil. decimotertio: Et meherde
ſemper ſic in animo habui, te in ære meo eſſe, propter Lamiæ noſtri cõiunctionẽ,&e ſingularẽ neceſſitudinẽ. Item libro decimoquinto: Marcũ Fabium quod mihi amicũ tua cõmendatione
das, nullum in eo facio queſtũ. Multi enim anni ſunt, quũ ille in ære meo eſt,& à me diligitur. A teneris unguiculis. I
Nr3 9 Ar dvxup, id eſt: Ateneris unguiculis, pro eo quod eſt, à prima pueritias- teneris, ut(raci
—
Tranſlatum à catulis, quorum unguiculi nondum duruerunt. M. Tullius: ⁸ dicunt, unguiculis. Flaccus in Odis:
Et inceſtos amores
De tenero meditatur ungui. b
Plutarchus in libello de puerotũ inſſitutione: h**& 2r0oSey 1h Aep6,uedo I duCxap
Nyarασν τ έμυαα. id eſt: Vt intrinſecus,& quod dicitur, ab unguiculis ament liberos.
Eundem habet ſenſum, ab incunabulis, id eſt: ꝗ primis uitæ rudimentis. Plautus in Pſeudo- lo:Sed hic ſeruus Cariſto hiuc qui aduenit, quid ſapit uſq; à cunabulis? Item Titus Liuius: Ab incunabulis imbutum odio tribunorum. M. Tullius oratoris incunabula uocat, primam ilam à fundamentis inſtitutionem. Et V ergilius: e b Gentis cunabula noſtræ. Similiter& crepundia pro prima ætate accipiuntur. , Ante uictoriam encomium canis. LIIII nSS d vie y 1op 644g, id eſt: Ante uictoriam encomium canis. In eum, qui præpro Pere gloriatur, re nondum confecta. Nam apud Græcos, qui rem ſtrennue geſſiſſent in belo, oratione quapiam, aut carmine laudabantur: quæ jaudatio proprie encomium dicitur. Extat enim Theocriti carmen in laudem Ptolemæi, cui titulus, Encomium.& Luciani Demoſthe/ nis encomium. Apud Romanos, ouationes, ſupplicationes, triumphi, præmia uittutis erant unde liceat dicere: Ante quam uiceris, triumphũ paras. Plato in Lyſide: nęi venuxnuot, fiſe ,1 ce 2/ Tup d-uMXℳ1. id eſt: Prius quam uiceris,& facis& canis de te ipſo encomiũ- Non abludit hinc, quod ait Plato in Theæteto:&⁴ιιι,ναηᷣ aryevre dAeu Dinl Fein n vuamsvel, deorudiou ε 10 à6y8 394. id eſt: Videbimur galli ignaui more prius q́ᷣ u cerimus, à ſermone deſilientes canere. Siquidem hic mos animanti, cantu uictorem leteſtari. „. 4 b Omnes attrahens ut Magnes lapis. Gyταςꝙ πυ ινρν αοην α αφρννε νBA. icd eſt. Cuncta attrahens haud aliter ac Magnes lapis.
Hoc carmen Suidas citat ex Piſi ide. Videtur prouerbiale. Metaphora ducta à natura lapidi
kerrum adle trahentis qè attractum tenentis, quem quidam eundem putant cum eo, què Hſe- racleum uocant, cuius alibi mentionem fecimus. Hoc miraculi Plinius uerbis attollit libro trige limotertio, capite trigeſimoſexto, ad hunc modũ- Quid lapidis rigore pigrius: Ecce ſenſus ma nuscqh trlpuit ili Quid ferri duritia pugnacius? Sed cedit,& patit motes, irahiturq; ĩ Nagree
Epibe⸗
XLIX
LV
—
Facbd
aas xi Ruu eunu 27 G fit
V ent
11 3 4

en
cüuncionäl
wicũtuacihet
veo elt d rech
d eſt,à gi ann lleeeme
N zey'un is ament lben
1 ntis. Pautwi la ltem Tiein ula uocit pinn
aatate cciyen
i nis.Ineumꝗi-e nnuegellſat ncomuumdlin & Lucinilers pramiadna e. wun wmich nis de teybem eEinun gnauimotein tu uiclorn
lucaa nünt tant cume
bis attoli ie griurki e 4. M 1
2 19. W trahitulcht 4
=
li
CHILIADIS PRIMAE CENTVR IA VII, 225
ide: domitrixq; illa rerum omnium materia: ad inane neſcio quid, currit, atq; ut propius ue- nit aſſiſtit, teneturq́ʒ,& complexu hæret. Sideriten ob hoc alio nomine appellant: quidam He racleon. Magnes appellatus eſt ab inuentore, ut autor eſt Nicander, in India repertus. Hiacde nus Plinij uerba reddidimus. Inter multas Magnetis ſpecies, Aethiopicum commemorant, atrractu uſqueadeo efficaci,ut non ferrum modo, uerum etiam alterum Magnetem ad ſeſe tra hat. Eoq́; tantus huius lapidis honos, ut argento expendi ſoleat. commemorat& Hæmatiten on pernde in attrahendo ferro uiolentum, ſed alio inſignem miraculo. Siquidem ut eſt olo⸗ w languineo, nam hinc etià uocabulum, ita ſi teratur, ſanguinẽ reddit. Huius igitur lapidis tam
rodigioſa uis, prouerbio locum fecit. Citat Suidas Euripidem ex Oeneo: —
Tlb Sep Aua, 1p ed5K1 dp. id eſt: Sic uti Magnes lapis Mentem trahit, tranſertq́; rurſum ac dimouet, Confine eſt illi, quod alibi diximus:
tanh UANGp, S E Kniag eg„x„x„ id eſt: Adſe attrahens, ut Cæcias nuhes trahit.
In ſyluam ligna ferre. LVI
In ſyluam ligna ferre, eſt aliquem ijs rebus augere uelle, quibus ipſe maxime abundet. Hio
ratius in ſermonibus:
Atq ego cum Græcos facerem natus mare citra Verliculos, uetuit me tali uoce Quirinus pPoſt mediam noctem uiſus, cum inſomnia uera: Inſyluam non ligna feras inſanius, acſi Græcorum malis magnas implere cateruas.— b Eadem ratione dicimus, in mare deferre aquam: quorum utrunq; nos in epigrammate quo⸗, dam coniunximus: b 4. Largiri numeros tibi Petre, hoc eſt, gylue ligna, uago mari addere undas. Vtrunq; congruit cum eo, quod alio retulimus loco: Vlulas Athenas. 1 Lumen ſoli mutuas. L1,VII ra qae Ale deuae, id eſt: Lumen ſoli mutuum das. Cum docemus doctiſſimum:mone/ mus uehementer prudentem: aut cum conamur exponere, quæ per ſe ſunt clariſſima: aut ſer mone celebrare, quæ ſua ſponte ſat illuſtria ſunt. Sol enim fons omnis luminis putatur, qui lu- cena mutuare ſolet, non mutuo accipere. Refertur in ijs cole ctaneis, quæ Plutarchi titulo circà feruntur. Eſt limile quiddam apud Fabium de ijs, qui per ſe clara conantur illuſtrare, eos perin deficere, quaſi ſi quis ſtudeat clariſſimo ſoli mortale lumen inferre. Fontes ipſi ſitiunt. b LVIII Fontes ipſi ſitiunt. Ironia prouerbialis in eos, qui petunt ab alijs, quod ipſis affatim abundet domi. Cicero ad Qu fratrem: Tibi quod rogas, quoniã ipſi fontes iam ſitiunt, ſi quid habebo paci ſcribam. Signĩficat fratrẽ magis abundare uerſibus, quos tamen a ſe petat, perinde quaſi carminum indigens. eSe he 1 3 pſa oleraolla legit. eee pla olera olla legit. In eos quadrabit, qui ſuum ipſorum uitium in aliud quippiam reiiciunt: aut qui ſic ad ſcelus aliquod, quaſi facti ſunt, ut non poſſint non peccare. Catullus in Cæſarem: Mentula mœchatur, mœchatur mentula certe.“ HNoc eſt quod dicunt, ipſa olera olla legit. ö Namolla coquendis oleribus nata eſt: uel quod abſurdiſſimum ſit, ſi quis dicat ollam legere
olera, quæ non coquet, niſi ſi quis immiſerit. Non igitur olla in cauſa eſt, ſed qui inijcit mala ole-
2 84
ra. Non eſt admodum huic diſſimile, quod ex Homero ceu prouerbiale citat Tertullianus: Ipſum ferrum uirum attrahit. Id à nobis alio dictum eſt loco. 1 id eſt:Oedipi im precatio. De tragicis& ingentibus malis. Qui Græca col/
O9odg ed. 80
ligunt adagts citant ex Aeſchylo huiuſmodi fabulam: Eteocles& Polynices, de more patri ex unoquoq; lacro, partem anteriorem mittebant. Cum autẽ aliquando per imprudentiam atq; incogitantiam, coxam, hoc eſt, poſteriorem partem miliſſent, ille exiſtimans id non obliuio⸗ ne, neq; imprudentia, ſed contumeliæ cauſa factum, imprecationibus diris eos eſt ecrair 6 1„ 2 43* 2 7 3. W—.. 4 7* 2.. ij
—

* 1
guusb.
„„.. N.( larpeson uiſ † ſe rricidam ſſe eum autem cum M*⁴— 11 3 vo Ali narrant Oedipum ſimul atq; cognouiſſet ſe parricidam eſſe, tum autem cum matrecon ſuetudinem habuiſſe, ſuis ipſius manibus oculos ſibi eruiſſe. uæ res ubi eius loci incoli co n T gnita eſt, Oedipum expulerunt urbe, Ille in exilium abiens, flios, quod patrem in calmmitut non defenderent, execrationibus deuouit. Quæ quidem neutiquam iritæ fuerunt, nam iuue vmxa
1 nes mutua cæde extincti ſunt. Mater ibi mortem conſciuit:Oedipus ipſe fulmine ictus inte ian ent rijt. Cuiuſmodi autem fuerint huiuſmodi im precationes, Diogenes Cynicus apud Laertium*atbe
V ibi rag feae agde, id eſt: Tagl
propemodum indicat, qui per iocum dicere olitus erat, ſibi raꝝv Toο‿ννd asde, id Tngi hiu aandit ſe. Eſſe enim ſine domo, ſine ciuitate, priuatu m patria, pauperem, pa ai ol
cas execrationes occurriſſe. line domo, litie ciutates Prlatum Patria, paupere
lantem. uitam in diem agentem. Sophocles in Tyrãno ſingit Oedipum ignarum, etiamnum afaup de quo Phœbus dixiſſet exigen do, tanquam qui ciuitatem ſuis ſceleribus pollueret, multa dira ſ pu in eum, hoc eſt, in ſe precantem. Euripides in Phœniſſi: A'§dε sνταμ ττμ‿ιασ xyooνοντ⁶εα. id eſt: 1„ wio du Diriſſimas preces precatur liberis.„ gi Verba locaſtæ de Oedipo. Idem in Oedipo Coloneo, ſic Oedipu
*
nici, ut fraterna manu occideretur, uiciſ &R GGO/ N‿εαφάηα‿ μασ TJν αμαρν⁵s ulfu
ipo Col n imprecantem facit Po, 2ans- imq; occideret:
Aofi σα ε vosoou worce b 15 Weontid T oNOp S,&N dR M W 8 X 65i ah Oar, r„νειρ, dꝙf du eNGα To1α⁵εε εςμράέαάα̈ ↄM5σ⁴⁹ αeαἀκάν+, ᷣτεςνaãAG. 1 Tru„ ειο ꝓεε0. Et reliqua quæ ſequuntur. id eſt: antrec: Haæc te ſequantur agmine imprecamina. z iß. npnm Tibi quæ imprecor, uti ne ue natali ſolo inban Potiare bello, ne ue ad Argos poſtea b Vnäumüi Redire liceat, imò fraterna manu b ldeeeen, Perimaris, ac uiciſſim eum dedas neci Ae dee Quite expulit, fratrem. Iſta uobis imprecor, 1. e e. Teſtorq́; patrij triſte numen tartari. Horatius hoc genus imprecationis diras uocat in Odis: d
Diris agam te, dira deprecatio ee tacrc Nulla expiatur uictima. b 154 3
Huiuſmodi autem parentum in liberos deuotiones eſſe formidandas, Homerus quoc; teſta iuttrabgin tur Iliados. r. cum Phœnix narrat ſe paternis execrationibus obnoxium fuiſſe, idq; cotigilſe, annitn quod illi fuerant imprecati. Carmen Homeri ſic habet: 12A ni on) veG- ëorse, SiNop dgp 1de I'*de„*„X, JsO FrAAO Ards. id eſt: Orat ne in genibus proles aliquando ſederet
.Nos noſtro Samiolo poterio, tamẽ uiuimus nos aui Hactenus Plautus.Itidem uulgo dicitur, hodiec achuähen Omnium rerum uiciſſitudo eſt
Terentius in Eunucho:Omnium rerum nuiciſſitudo eſt. Ouxæ ſententia lignilicat in rebus intxaãi d
mortalium nihil eſſe perpetuum, nihil ffabile, ſed omnia uelut æſtuario quodam fluxu, reflu, i xuc; decedere, atq; accedere. Atq; his uicibus fortunæ ab alijs, ad alios tranſferuntur imperi, opes. gloria, uoluptas, eruditio: deniq; quicquid eſt, aut commodorum, aut incommodomm, dehbün Sophocles in Oedipo Coloneo, has rerum humanarum uices clegante r deſcribit 8 üän Moyole du Pyvsa. 4. 4 b 1. 0roſe. duce e darp won.— e 1.. X d arne dSceg.,
Beazeranee.“ b etleus
puſillæ auicula, pulill ſtruunt.
*

8, Homeuuor cium fullee hih
ahd ala Sc Leug ν,
CBILIADIS P RIMAE CENTVRIA VII. ojeua de risie asdue J Keis w. b b
xai wreuα raurdp, 09 wxor 9. vvdσ½
5Ao EExusp, b 7806. r⁶⁸ν s³one.
rals auch N% icu, wie d Wo T38sce Bodh
na rrid wtuod Ti"eru, HuSis QiN.
Quorum carminum ſententiam utcunq; reddemus: Nunqᷓ; ſenecta moleſta, nec mors accidit.
At reliqua miſcet cuncta tempus impotens
Terræ per hoc uis, atq́; robur interit.
gimulch noſtri corporis perit uigor.·
Moritur fides, perfidia pullulat inuicem,
Nec animus idem, nec eadem fragrantia
Haud unquam amico durat erga amiculum,
Nec ciuitati in ciuitatem permantkt. Siquidem his ſtatimaillis poſt puſillum temporis„ Iucunda, quæ fuerant, amara ac triſtia, à
227
Solis deis
Ingrata dudum grata fiunt inuicem. Homerus item Iliados.z. Nux RErαν.ρλανεοεεα μς᷑ςμH. ₰ ideſt: Nunc his, nunc illis contingit uincere. Idem Iliados. x.
2ucee Lvo na ‿1 υπασσνένσα αη,?B. id eſt:
Communis Mars, inq́; uicem perimit perimentem. Jeq; uero prætereundum hoc loco belliſſimum eiuſdem poẽtæ figmentum de duobus do⸗ lipex quibus lupiter uarie miſcet res mortalium. Carmen extat in Iliados ultimo libro, quod non ab re fuerit adſcribere: 4oio Jde EiSol rs.τ‿ασ τ de dude b Aiop di diceo, d&ε ½,, e kA aiho A pdl u Sy nigerot, o 0. id eſt: Dolia nanq; louis duo ſtans in limine, plena Muneribus quæ is donat, in hoc mala ſunt bona in illo. Hinc miſcens diſpenſat acuto fulmine gaudens. Nunc mala diſtribuens, ac triſtia, nunc bona rurſum. 8 Tractum uidetur adagium ab Aeſopi reſponſo. Is enim rogatus, autore Laẽrtio, quid ageret lupiter, reſpondit: rà ⁴αο d † αmπκνενεπ, ⅞ʒ᷑⁰arerd Lel. id eſt: Deprimit excella,& tol lit humilia. Euripides in Ione: 4 r Jvxrd wial ra, bude TuTT„Ke. id eſt: Fiulmodi mortalium“ Sunt res, ut in eodem nihil duret ſtatu. 0* dede ᷣεέ αᷓ εαα σκ‿deαp. id eſt: b Fortuna cuncta uerſat in contrarium. Theognis in ſententijs: 2els 70s wi S rA K ,ewA n 3c, 3 9. b
id eſt:
Euripides in cetidibus:
A Non FASrSp, G,O. 3u TXAp. Nuncetenim huic libram inclinat, nunc Iuppiter illi,
Vt modo ſis diues, nil modo poſſideas. 1 In quibus uerſibus Theognis, ut illud obiter indicem, alluſit ad locum Homericum in Iliados e.ubi lupiter aureis lancibus expendit Troianorum ac Græcorum fata. Fertur in eandem ſen/ tentiam huiuſmodi uerſiculus:s Tà durrà wd᷑ντa era εeꝓμας&α xa. id eſt: Vaxias uices, res obtinent mortalium. reen b... 8 Celebratur&e hoc dictum, aεν ³ Ʒeννννα‧ id eſt: Circulus res mortalium, ut ſubau- dias ſunt, quod circumagantur,& uelut in orbem recurrant, fortuna uerſante rotam Item Pin darus in Therone:“ P5 F&ϑά˖˖˖NN AAAA
E'Suuldp rd u) dre,p 26 grs Bap.
Quorum carminum ſenſus eſt:lucunda ac triſtia, æſtus in morem, uiciſſim accidere mortajt b b———— b..... b us.
———

,910
22⁸ DES. ERASMI ROT. ADAGIORVMNM
. 1 1„„„ 4 5„. at
bus. Homerus locis aliquot appellat?rεποσ!κπν νκdνσ, id eſt: Victotiam alternatim nunc 1 üthn
o, eca- ,— n ratte 43 nunc illis obtingentem. Byrma 3 Iucunda uiciſſitudo rerum. äXII uahnis
MSr.SOAN rCvNp uxu. id eſt: Iucunda rerum omnium uiciſſitudo. Sententia prouerbia„mheld⸗
lis, cum ab alijs paſſim autoribus uſurpata, tum uero ab Ariſtotele lecundo thetoricarum pra- riur d ceptionum libro: Kka*& dsrαεε‿ναν vchu. 216 ou* yivsa AeTad ep„ Kvrd dri mchße güi Alh wor o n. JeSCoe 1EsG. den iHuc, uε†αερομν mπνννον υρ—. id eſt: Varietas qu i ciſſitudoq́; iucũda.Fit enim iuxta naturam tranſ mutatio. Quod autem ſemper idem ſtati per, bd petuiq́; habitus parit ſatietatem Vnde illud dictum eſt: Viciſſitudo rerum omnium iucunda, Vlſurpatur ab eodem libro moralium Eudemiornm ſeptimo. Sumptum apparet ex Euripidi Oreſte: i sraohà wννπνανν /πυναυ, id eſt: Mutatio iucunda rerum eſt omnium. Eõdem alu ſit Vergilius in Bucolicis:
Alternis dicetis. amant alterna camœnæ. b b iuanats Fertur& Mimus quidam in hanc ſententiam non illepidus: Mtupoiaſi Nil iucundum, niſi quod commendat uarietas. Item alter huic conſimilis: wre
Bonarum rerum conſuetudo peſſima eſt. b u euus Ea rerum natura, eiuſmodi ſenſus humani faſtidium, ut nihil eſſe poſſit tam ſuaue, quod non naͤakäͤe abeat in nauſeam, ſi paulo diutius utare: nihil tam egregium, quod idem diu placere poſſit, Vn ruüwmxeit de& illud Iuuenalis: aulwrivitul Voluptates commendat rarior uſus. b leeeeeea eh po Varietas autem tantam in omni re uim habet, ut commendatione nouitatis, interdum de pelſi zowpatcta ma pro optimis placeant. b Inuitis canibus uenari. LXIII WMGGnc Inuitis canibus uenari. Hoc adagio ſignificatum eſt, non ſat feliciter ſuccedere, quod ànoſen uu ais tibus extorquetur. Neq; eorum oic utendum, qui non ex animo operam ſuam nobis com modant. Apud Plautum in Sticho Panegyris patri interminans, ne ſe, ſuamq; ſororem inuitas uiris collocet:Stulticia eſt, inquit, pater, uenatum ducere inuitas canes. Additq́ʒ ſententiam, qua metaphioram explicat: Hoſtis eſt uxor inuita, quæ ad uirum nuptum datur.
Inuitos boues plauſtra inducere. LXV Sinmile dictum etiã hodie perſeuerat uulgo celebratũ, incõmodum eſſe, bubus inuitis plau ſtrum duceretaut inuitis equis plauſtrum agere. Videtur autem ex Theognide ſumptum.
—
hattirportana tuhüodelo us worecapte uatdenocegt amtquinwodh ftenüheie
em. ni xtour& Bis evip L G p Actas. id eſt: W huucha Inuitum ne me ſcutica, ſtimulisq́; ſubactum onacgin Vi ſtudeas unquam ducendo inducere plauſtro. b 1 Velocem tardus aſſequitur. LXVI x Xdvεν ν ααα νν Couν, id eſt: Aſſequitur celerem tardus. In eum cõpetet, qui uiribus imbe ſiaaa 4 cillior arte atq; ingenio uincit potentiorẽ. Natum adagium ex Odyſſeæ. o. ubi lepidiſſima nar axa ſulta ratur fabula, quemadmodũ Vulcanus claudus, cũ ſuſpectam haberet uxorem Venerẽ, quod tcm furtim cum Marte congrederetur, nec uires ſuppeterent, quibus adulterum deprehenderet ad dee iea attes atq; ingenium cõtugit. Lectum ſuũ adumantinis 5 inuiſibilibus catenulis circũuinzt e ica
8
4
ſdutum qrn tetiilgan
quod ubi feciſſet, foras abire ſe ſimulat. Deinde cũ in arctiſſimis eſſent complexibus, Mars& arntapm Venus uinculis illis hoc magis irretiti, quo magis ſe circũagerent, ecce tibi repente redit Vulca* zaſt nus,& aduocato ſole, deos omnes adhibet, deprehenſi adulterij teſtes. Quo loco Homerus: 8 metme xIXdνα mτω α vcd atg 2* N vd Lαιεμ˙‿ 10p Sdue Ee Sguu du ham 'draroe d kdrra Jep ,97 Auop LSg“ 4 4 lehun XNde 0 réXvHTX, N u MONd)S, 5cte. id eſt: 8 tmasü Nonnunq́; aſſequitur tardus, celereriq; citum̃q;. d tvanäi Sic uti nunc Vulcanus, ut eſſ ueſtigia tardus, 3 nüidetror Mauortem cepit, qui perniciſſimus unus. ſtiurucg Cunctorum quicunq; tenent ſupera aſtra deorum. 1 u. dpall Et quanq́ʒ eſt claudus pede, rem tamen arte peregit.. kag wi roinde etiam debet pœnas deprehienſus adulter. b än Eoôdem pertinet apologus de uulpe& coruo, prædam eandem curſu petẽtibus, quam uupes i ne. celeritate impar. ingenio ſibi uendicauit. Item de cancro curſu cum uuſpe certante.Item deco/ 8 eton
Ie mil

duitatis, traing
du rluccedee u
operam lum ie e ſaamgſonent
datur.
11 eſſe bubbnn heognidelmmn
m öpetet quib ex.o ubilepiln uxorem Voci erum deptehnin us catenulscnin complarta, e ibi tepete Quo boffan
tẽtibu unn⸗
1 certante en 6
cHILIADIS PRIMAE CENTVRLA VII. 229
rydo auicula, uolatu certante cum aquila. Accidit huiuſmodi quiddam& in piſcibus: ut ꝗ tar/ diſſimi ſint, arte capiant uelociſſimos. Quorum de numero eſt Raia, quæ abdens ſeſe locis ha-
renoſis, aut limoſis, capillamentis illis ſuis porrectis, piſces allicit, allectosq; ad os uſq; pertrahit.
Item torpedo abſcondit ſeſe in harena, limõue: ac piſces forte incidentes, torpore atficit, atque ita depalcitur. Qua quidem arte uenatur etiam hominẽ. Occultat ſeſe& paſtinaca, Græccis tri-/ gonis dicta, ſed diuerſa ratione. Atqʒ ita ſit, ut cum ſint ipſæ ſegnes, tamen aliquando capiantur mugilem habentes in aluo. Autor eſt Ariſtoteles libro de naturis animalium nono. Plinius au tem libro nono teſtatur, mugilibus præcipuam eſſe uelocitatem, ut aliorum piſcium uim timẽ tes, tranſuerſa nauigia ſuperiactent. Theognis adagium retulit ad hunc modum: xal Bed ue LAO/ ASp TaMdd G„ α Tnc. id eſt: Callidus ac tardus, celerem inſectando prehendit..„ Aquilam teſtudo uincit. b 8 LXVII Ab hoc non diſcrepat illud quod refert Diogenes Laęrtius in uita Menedemi philoſophi, ex Achæi poẽtæ ſatyra, cui titulus Omphaler-: HAKe& S⁸) aede aderain Taαde 3 ka*§εε xνεν ασe/s X 0 uc. id eſt. Capta eſt profecto celer ab imbecillibus. Et aquiſa tempore in breui à teſtudine. Hos ſenarios ait uſurparè ſolitum Menedemum, in eos qui ſecum in ciuilibus honoribus con- tenderent. Accipi poteſt per ironiam, aut ſimpliciter, ubi quis potentiorem arte uincit:& quod uiribus non poteſt, aſſiduitate conficit. b 4 Intempeſtiua beneuolentia nihil Senarius eſt Græcis prouerbij uice celebratus: Nuauε‿⁴q Luοαο— duce XJs acee. icd eſt: Pat odio importuna beneuolentia.
Aà ſimultate differt. LXVIII
Suidas in dictione ãνι⁸ narrat hoc uerſu Hippolytum reſpondiſſe Phædræ nouercæ, dicẽ/ tiſe ilius amore captam eſſe. Quadrabit in eos, qui dum officioſi ſtudent eſſe, non habita tem poris ratione nocent, aut moleſti ſunt ſedulitate. Veluti qui non apto tempore obiurgant ami/ cum aut qui immodicis& intempeſtiuis laudibus cõciliant homini inuidiam: aut qui pecuniã ſuppeditant adoleſcenti, qua fiat deterior. Fertur& alter huic conſimilis: b
AG/ us EXdG p, up XSS Niccee. id eſt: Cum nocet amicus, nihil ab hoſte diſcrepat. uc reſpexit Horatius in epiſtolis: Nil moror officium, quod me grauat. Rurſum alibi: V
Sedulitas autem, quem ſtulte diligit, urget. Accedet nõnihil gratiaæ, ſi paulo longius deflectatur: ueluti ſi dicas, nullos æque nocere bonisli teris atq; hos qui ledulo quidem at parum feliciter tractant eas. Aut neminem magis officere fama, quaàm ineptum præconem. Aut ſecundam fortunam nocentiorem eſſe aduerſa. b Noſce tempus. LXIN rioh, Kaεοεν. id eſt: Noueris tempus. Celebratur in primis inter ſeptem ſapientum apophthe gmata:ac, ut alia pleraq;, pluribus autoribus adſcribitur, à nullo non uſurpatum. Heſiodus: Mega quXdcoed, KAò³ K cp dG. ic eſt: Obleruato modum.nam rebus in omnibus illud Optimum erit, ſi quis tempus ſpectauerit aptum. à NArA& HO* erog, rd y!yv* S XA‿. ic eſt: Nertum alia æſtiuo, atq; hyberno tempore fiunt.... Quin& Iſocrates ad Demonicum ſcribit, iniucundum in omni re eſſe, quicquid intempeſti/ uumſit Adeo cunctis in negocijs, plurimum habet momenti temporis,& opportunitatis oh
ſeruatio. Idem admonent Græcorum ſententiæ:
Huc alluſit Theocritus in Idyllio A.
9⁴ utya 7 uuiso 3p H ι Tep. id eſt: el maxima eſt puſilla res loco data. Rurſus alia:
kad 7 ε& rdu Sg 4 N aSop. id eſt: b
Res bella cuncti noſſe temporis modum. Præterea Pindarus in Pythijs:
9. 5 Xaε εαοο τοιυπν α noucν. ic eſt:„... 3 empus pariter in omni re faſtigium obtinet. Item illud Horatiſ b
Dalce eſt deſipere in loco.
1 b u Tantam

230 DES. EBRASMI ROT. ADAGIORVN aun.
Tantam uim habet opportunitas, ut ex honeſto inhoneſtum, ex damno lucrum, ex uolaptate 3 moleſtiam, ex beneficio maleficium faciat: contra, breuiterq retum omnium naturam Wu tet. Hæc in aggrediundo, cõficiendoq́; negocio præcipuum habet momentum:ut nõ ſinne cuu ſa ueteres uideantur eã diuinitate donaſſe:tametſi ap ud Græcos mas eſt hic deus, appelatu
au οε. Eius ſimulachrum ad hunc modum fingebat antiq uitas. Volubili rotæ pennatis inliſts pedibus, uertigine quàm citatiſſima ſemet in orbem circũagit, priore capitis parte capillis hi,
— — — — ₰½ —
—— ——— —
=
—— — — — ₰— — ₰ —
ſuta:poſteriora glabra, ut illa facile prehendi queat, hac uedua quam. Wudle dict um elt occaſi 6 dasm nẽ arripere. Ad quod erudite ſimul& elegãter alluſit quilqs is fuit, qui uerſiculũ hũc cõſcripſt ün Fronte capillata, poſt hæc Occaſio calua. ö“ di Sed libet& Poſidippi ſuper hac re carmen adſcribere, quod quamobrem Politianus omitten ina u dum exiſtimarit admiror. Eſt autem huiuſmodi:“ il b Der Tie réSep d de; Mi7.0. Sä rie; nini on Atoræπ /, ν rie; u³‿εααι ο αάνςᷣ αάιννκσσν.. en G T Iiſe&&ᷣ& Aᷣα iunc; Xe* Sox¼‿ I& TAᷣσG 4 urdhug 4 W noor ααε ιρριι; ανα vr loeau. zegegat Xe&ꝙ eε ri εεde SuS; drdα au tl 2& AAs σσ bÆν⁶σmπG⁴εοα Günin k M* à6,8, T, X⁴m ε*+ννινρ cxi G9 A*, ſualgä) NN d'i* Noep 79½ ri Po xreBa; ium tgüper TO) drrs F0! Noturd e rOip, b I— Odris Ex 1⁵εον õ‿έπέεέᷣαα σηινπνεν. finachelun Tofop d xv‿ν& Aẽ iπέαααοεέ vεᷣε d. amdichm S Svs, UO) S001 Duns Tidοαιι μνν dalbent Quos uerſus nos ita uertimus: non quo cum archetypo Græco certaremus ſed craſſoote, ſſ ſannttaiin cuti ſolemus, Minerua, planeq́; ex tempore: quod uel tacente me, carmen ipſum indicauerit b uidelicet ut intelligi duntaxat poſſint ab his, qui Græce neſciunt: rtsutsco Q uæ patria artifici: Sicyon.quo nomine? nomen entrimtan Lyſippo dictum eſt.ipſe quis es: loquere. uipim näquo Ilia ego cuncta domans Occaſio.cur age pinnis aümiſe(du Inſiſtis? uoluorq́ʒ, ac rotor aſſidue. räar dce Cur gemina in pedibus geſtas talaria? dicam tirn cerxum Huc illuc uolucrem me leuis aura rapit. ünabaxec Q uid dextræ ſibi uult inſerta nouaculacſignum hoc eaadeſeha Q uod quauis acie ſim mage acuta, docet. ercesümaor Tecta capillitio facies quid nam admonet? illud enuülteͤen Quiſq; uti me, quoties offeror, arripiat. b eeſtytcemit Cur autem capitis pars poſticaria caluete diternulen Quem ſemel alatis præterij pedibus, emdoubm Is quanq́; uolet inde cito me prendere curſu, b ükeml Haud liceat, ſimul ac uertero terga uiro. 1
a 13
Hoſpes, ſcalptoris ingenioſa manus,
nriwien, Hac itaq;, idq́; tua me finxit imagine, cauſa earexau 1 L 1lcs 1lleskn„ a Spectandamq́; domus hic prima in fronte locauit. b b eiam
Scilicet, ut cunctos& moneam& doceam.. 3 mucn Non ab re fuerit& Auſonianũ epigramma ſubſcribere: quod, ut admonet Politianus, è G dönm 3 o uidetur effictum: quanquam cum alijs nõnullis diuerſum, tum illo potiſſimũ nomine, quo a b hic additur pœnitentia comes. Carmen ſic habet: 1 Keülnäa
Cuius opes? Phy diæ, qui ſignum Pallados, eius M 10g Quiq́ʒ Iouem fecit, tertia palma ego ſum. dmn Sum dea, quæ rara,& paucis Occaſio nota. b. Ran Quid rotulæ inſiſtis? ſtare loco nequeo. b a Ue Q uid talaria habesc uolucris ſum. Mercurius, que ufe to 3 3 Fortunare ſolet, trado ego cum uolui. caui aüt Crine tegis faciem? cognoſci nolo, ſed heus tu Anektmm Occipiti caluo es:ne tenear fugiens b d ed
Qartbi all
2A

ttaremus ſedti rmen iplum
Itin
CHILTADIS PRIMAE CENTVRIA VII.
1 31
Quetibi iuncta comesæedicat tibi. dic rogo, quæ ſis⸗
Sum dea, cui nomen nec Cicero ipſe dedit gum dea, quæ facti, non factiq́; exigo pœnas. Nempe ut pœniteat, ſic Metancea uocor, Tu modo dic quid agat tecum ſi quando uolaui Haæc manet, hanc retinent, quos ego præterij. Tu quoq; dum rogitas, dum percontando moraris Epſam dices, me tibi de manibus..I Olet lucemam,,, CX¼X rò A0xvop Sda. id eſt: Lucernam olet. De re meditata, multõc; ſtudio elucubrata. Inde ductũ quod ſtudioſi ad lucernam uigilantes ſoleant elaborare, ſi quid accuratius uelint excudere. Ia- ctatum olim in Demoſthenẽ, illius&εμενμαασσι εεν νυν α‿ν aν⁴Ʒε. ideſt: Enthymemata lucer- nam olere, quod omnia de ſcripto diceret, ac præmeditatus domi. Vnde& illud de eodem ce- lebratur elogium:quod plus olei, quàm uini conſumpſerit. Erat enim abſtemius&?cvomru: atq; extrema etiam ſenecta ad lucernulam illam ſuam exercebatur. b Ariſtophanis& Cleanthis lucerna. LXXIT Ariſtophanis& Cleanthis lucerna, propter inſignem ſtudij diligentiam in prouerbiũ abijt: Vt is ad Ariſtophanis aut Cleanthis lucernam di catur lucubrare:qui ſummo ſtudio, exquiſi⸗ taq; cura ſingula penſitat. Varro libro de lingua Latina primo: Quod nõ ſolum ad Ariſtopha nis lucernam, ſed etiam ad Cleanthis lucubrem, nolui præterire: qui poẽtarum modo uerba, ut ſignificant, expediunt. Opinor autem adagium ſentire de Ariſtophane grammatico. Neq; fa⸗ ma caruit etiam Epicteti lucernula, quæ poſt illius mortem magno ære redempta eſt. Cæterũ quod ait Iuuenalis. Hæc ego non credam Venuſina digna lucerna? magis pertinet ad inueſtigationem, quàm ad lucubrationem. De plauſtro loqui. 4 XXNII Libertas ueteris comcœdiæ eouſq; progreſſa eſt, ut non ſolum ciuium primates, uerumetiam deos nominatim taxaret, id quod apparet ex Ariſtophane, qui in Pluto Iouem, Mercurium, Aeſculapium, reliquosq́; deos omneis contumelioſe tractat: Bacchum item in ranis, nõ admo⸗ dum honorifice. Quòniam autem apud priſcos illos huiuſmodi fabulæ in plauſtris agebãtur, A iuuenibus, ore fece collito, ne poſſent agnoſci, qui magna licentia, in obuium quenq; dicteria iaciebant, inde natum adagium: N&&κεμν G&ᷣι&. id eſt: Tanquam è plauſtro loqui. de his qui palam ac libere conuiciantur. Id notat Ariſtophanes in Nebulis, dicens: oð.οισαν.e dude Toici d puodιαονές επρν id eſt: Ne me irriſeris, neq; feceris quæ faciunt iſti fece obliti dæmones. Niſi malumus hæc referre ad conſuetudinem, quæ poſterioribus etiam ſeculis du- rauit apud Athenienſes. Nam in feſto, quod Lenæum appellant, mos erat poëẽtas inter ſe con- certare, ſcriptis carminibus, ad riſum concitandum accommodatis, quæ ſedentes in plauſtris ꝓ nunciabant, inuicem ſibi conuicia dicentes. Sunt qui ad Eleuſinia ſacra, quæ magna uocantur. referunt, in quibus mulieres curru ũehebantur: atq; interim dum ueherentur ex more mutuis conuicijs ſeſe laceſſebant. Lucianus in Ioue tragœdo: n ½ ιινναν vdενοε Oeider, aN, A A* νενσν⁶εe, AO) Ad iſe Lelue, öe& dr,O, de uH uui. id eſt: Vt nulli deorum par/
ctt, uerum è plauſtro libere loquitur, Corripiens ſimul inſontem, pariterq́; nocẽtem. Obijcit& Demoſthenes Aeſchini, quod in ſe ueluti de plauſtro dicenda& non dicenda protuliſſet. Vn
de hocipſum, ueteris comœdiæ licentia, prouerbij quiddã ſapit. Diuus Hieronymus ad Ru⸗ ſticum monachum: Ego enim neminem nominabo, nec ueteris comœdiæ licentia, certas per-
.
lonas eligam, atq; perſtringam. Alluſit huc, opinor, Ariſtophanes in equitibus- O7u GO G Ou I sgys eyee., ideſt: Heu mihi nihil tu loqueris è plauſtrario. 2 Siquidem ενπνννον uocantur plauſtrorum fabri. —, Plauſtra conuicijs onuſta.. TXXIII Eodem alluſit Lucianus, cum ait in Eunucho: xai SeAeε ⁶έιαιαέα νασννρνναάσννμσηmRQαιναε⁶ αασααmσ aiAWp. id eſt: Et ſolida pauſtra conuicijs onuſta, inter ſeſe effundebant. Loquitur de duo/ bus phioſophis inter ſeſe contumelioſe altercantibus. Significat autem vrrεεοννννανμιᷣ tantum conuitiorum, quantum plauſtro poſſit uehi. Quæ quidem ipſa figura ad prouerbĩj naturam bertinet, cum dicemus, pluſtra promiſſis onuſta,& naues pollicitis onuſtas, pro maximis am pliſſimisc; promiſſis. Nami& aε⁴οαοeςα, id eſt, plauſtralia, Græci uocant maniſica aadſach. . 1 u 2 à plauſtris

[Ather libro nono detorſit in bonam vlauſtris ducto nomine. Alexis apud Atlienæum amn partem: APha 7ld ένέάιdν&rrA cop dy b&as. id eſt: App oſita menſa eſt, ac dein circu
ſr rerum bonarum plauſtra.
b Tollat te, qui non nouit.⁵ 1XxI Tollat te.qui non nouit.Si cuius dolos iam non ignotos eſſe nobis ſignificabimus: neq; poli hac poſſe ab illo falli,cõcinne dicemus: Tollat te, qui non nouit. Refertur à Quintiliano libro
la⸗ mtu
F.— laden, ſexto: Simile eſt, inquit, quod dicitur, Woli,& prouerbia opportune aptata, ut de homine ii
in aquã lapſo, ut alleuaretur roganti: Tollat te, qui nõ nouit. Hac Fabij uerba alioqui ſubobſcn ra, uelut interpretatur Horatius in epiſtolis, agens de ſcurra Plano, qui ſponte ſua ſæpe cadens, tanq́; crure fracto, miſerandis uocibus prætereuntes implorabat, ut humo tolleretur. Peregti- nus autẽ quiſpiam ac doli ignarus.ſi quãdo alleuaturus acceſſiſſet, à ſcurra ludibrio habebatur, Verum ubi iam illius ſimulatio pleriſq;ʒ innotuiſſet, isq; aliquando crure uere fracto tolii preca retur:nemo ſubuenit, omnibus planum ſolitos agere ludos arbitrantibus. Nimirum euenent homini, quod Ariſtotelem dixiſſe ferunt, qui rogatus, quid nam lucrifacerent mendaces, hoc inquit, ut nec uera dicentibus habeatur fides. Verſus Horatij ſuntiſii. Nec ſemel irriſus triuijs attollere curat b Fracto crure planũ. licet illi plurima manet Lachryma, per ſanctum dicat iuratus Oſirim Credite, non ludo, crudeles tollite claudum. Quæ peregrinum, uicinia rauca reclamat. 11 bhme Porrò uocem hanc planus, Aulus Gellius libro decimoſexto, capite ſeptimo, cõmemorat in ter uerba inuſitata, quibus uſus ſit Mimus Laberius; aitq́; ſignificare ſycophantam. Quãquam eodem nomine uſus eſt M. Tullius, eodem ſignificatu, in oratione, quam dixit pro Cluentio. Eſt autem dictio Græca Xν‿, ſignificatq; tum erronem, tum impoſtorem. Poteſt d hoc pacto efferri adagium: Quære hoſpitem, aut quære peregrinum: quemadmodum extultt hhac- cus. Conueniet& in eos, à quibus aliquando ſumus deluſi, eaq; experientia facti cautiores, mi nasq́ʒ creduli. Simile eſt illud Iuuenalis: 1 Circuit& fatuos non inuenpit. Nam fatui facile decipiuntur. Nec abludit hinc Græcum illud: o bu uενι αχ νκυιέỹid eſt Nonite rum uulpes, ſubaudi, decipitur. b 2 b Oppedere,& oppedere contra tonitrua. LXXV Oppedere prouerbialiter, pro reclamare& cõtemnere reperimus uſurpatum. Horatius i ſermonibus:Vin' tu curtis Iudæis oppedere: Ariſtophanes in Pluto: kA⁴ σφ.λσĩꝛbc r01Sp. anln Rurſum in eadem alibi: xx*ε⁵ν ππαασ στνmάκοο. At paupertati oppedere triſti. 1 Quod iam diuites facti paupertatem negligere poſſent.Idem in nubibus: XA* ⁹½ νε&Qααν αμτάσονπςεαι⁵☛ſ ππσἀς rde SSovrdg. id eſt: Ac uolo contra tonitrua oppedere.“ Verba ſunt Strepſiadis adorantis nubes,& contemnentis tonitrua Iouis. Interpres addit ma tum ex artificio quodam in ſcena rerſauta ſolito, lapillis ex amphora, in uas quoddam æneum præcipitatis, atq́; ita tonitrui ſtrepitum imitantibus, ut hoc ſit uelut obſtrepere tonitru- is. Equidem, opinor, alluſum, ad ueterum poppyſſandi conſuetudinem. Antiquitus enim cum fulguraret, poppyſmatibus obſtrepebant, id remedio fore rati, ne quid læderet fulgur. Ariſto
id eſt: b
phanes in Veſpis: Kp s 2ο, οτιιστιεμσ v. id eſt: Qu 0 d ſi ful guraro poppyſſant. Vnde qui
dam per iocum, ueluti perperam imitantes aliorum poppyſmata, crepitum uentris ædebant. Cyclops apud Euripidem in eiuſdem nominis tragoœdia, Iouis tonitruum contemnens quitur hoc pacto:. b Eix kur1—„dμανκσασο ⁵ε εα,ισ*·p,. XS S, Gide Bovrop de Ei rurä,. ideſt: X bilactis epotauero amphoram, peplum Q uatio, lIouis ex pari tonitribus obſtrepens.
In antro Trophonij uaticinatus eeet. IXXVI
B2 Pogiid asaerras. id eſt: In Trophoniſantro uaticinatus eſt De homine ueheman
triti,
aenequpinn u mu i gretzampottt 5 an Agcsbà ſmugriu vvbbidowiclic metdbcettar ercdenä enndiuddu gdketabborat adkAtdͤlcum arra Kemube aHmrulimch dlusdasccon teutuennm taren diedu deraidelcrndeb i T dchetotendo
enbin
tm au

1 eptimo, 6 en cophanmſi um dixi modn enee madmodun rin rienta tclcan
dcunilte e vſurpatun rin
CHILIADIS PRIMAE CENTVRIA VII. 233
rilitetricoch:propterea quod olim creditum eſt eum, qui in Trophoni ppecũ delcendilſet oſtea nunquam ridere. Ariſtophanes in nubibus: Leerzchillet 9*6 T4*ois EyG b
...„ c/„ 2 1„ 3.. Siuu uaxraεενσGωάσα εε ocevt. id eſt: Vt uidelicet horrui
Haud aliter, ac ſubiens ſpecum Trophonij.—
potrò hiſtoria de Trophonio uarie narratur à Græcis. Quidam aiunt hunc Trophonium in ſecandis ſaxis ſummum artificem fuiſſe, fanumque ſubterraneum extruxiſſe, in Lebadia Bœ- otiæ regione, quod Trophonij uulgo cognominatum eſt, nimirum ab artifice. Dein qui ſciſci/ tarentur oracula, in aditu ſpecus ſedere ſolitos, nudos: atq; inde flatu quodam abripi ſub ter; ram. Geſtare autem ſecum placentas quaſdam, quas lemuribus& ſerpentibus occurrentibus obijcerẽt. Deinde percepto oraculo, rurſus per alium hiatum in ſummam terram reſtitui. Alij nartãt hoc pacto: Agamedes Stympheli, quæ. eſt Arcadiæ pars, rex erat: is uxorem duxit Epi caſten, cuius filius erat Trophonius. li eius tempeſtatis mortales omneis artificio ſuperabant,. ac Deiphicum templum extruendum receperant, atq; in Helide ærarium quoddam condide- rant Augeæ, ubi aurum ſuum reconderet: qui poſtea ſoluta lapidis cuiuſdam commiſſura, quã in hoc iplum reliquerant, noctu ingreſſi, pecuniam furari conſueuerunt, ſocio Gercyone Aga- medis germano, atq; Epicaſtæ filio. Quæ res cum uehementer perplexum haberet Augeam: ſortè fortuna accidit, ut Dædalus Minoẽm fugiens ad eum diuerteret. Hunc exorauit Auge/ 28, ut atte quapiam fures hos inueſtigaret. At Dædalus, laqueos quoſdam ſummo artificio cõ/ ſtituit, quibus Agamedes captus eſt. Id conſpiciens Trophonius non eſſe effugium, capite Agamedis amputato, ne poſſet agnoſci quis eſſet, unà cum Gercyone Orchomenon aufugit. Hos cum Augeas, autore Dædalo, perſequeretur,& illinc aufugerunt: alter nempe Gercyon Athenas, ut teſtatur Callimachus, in Arcadiam: alter uero in Lebadiam Bœotiæ regionẽ. Vbi parato ſibi domicilio ſubterraneo per omnem uitam perſeuerabat. Quo defuncto, uulgo cre/ ditum eſt illic certa reddi oracula, ac Trophonio perinde ut deo ſacrificari cœptum. Quidam iiunt Agamedem& Trophonium, Dædali opera ſuffuratos aufugiſſe,& Trophonio fugien- ti terram hiatu diductam, uiuumq́ʒ Pſotbuſlhk,cſrea Lebadiam. Aliquot poſt annis, cum Bœ/- oti peſtilentia laborarent, conſultum oraculum reſpondit, Trophonij manibus honorẽ haben dum eſſe.At illi cum eſſent ignari, ubinam terrarum illius eſſet monumentum, apum indicio repererunt. Nam ubi eas conſpicerent, è cauo quodam ſubſcatentes, coniectarunt eum eſſe lo cum, Quare uiſum eſt aliquem in id antrum demittere, qui rem exploraret. Qaidam igitur in greſſus, duos dracones obuios habuit: abus obiectis offis mellitis, ilæſus euaſit. Vn de& mos noleuit, ut antrum Trophonij ſubituri. placentas aliquot ſecum deferant. Prius quam autem ſubirent certis diebus, ceremonijs præſcriptis luſtrabãtur, pure interim agentes: deinde ſtola ſa- cra ornati deſcendebant, haſtas manu geſtantes, ut aiunt nonnulli, quo uim ſerpentium depel/ lerent. Nl. Tullius Tuſculanarum quæſtionum libro primo, tradit Trophonium&Agamedẽ exædificato tẽplo Apollini Delphico uenerantes deum laboris ſui mercedem petiſſe: nihil qui dem certi,ſed quod eſſet optimum homini:quibus Apollo ſe id daturum oſtendit, poſt diem ab ilo tertium, qui ut illuxit mortui ſunt reperti. Recentiores ita tradunt, Trophonium uirum uempiam fuiſſe ſupra modum gloriæ famelicum, Empedocliq ſimillimum, extructõoque ſibi ubterraneo domicilio, oracula reddidiſſe: deinde ubi ille fame interiſſet, genium quendam in id immigraſſe, atq; oracula reddere perrexiſſe: poſt, ſuperſtitione mortalium plureis in id an⸗ trum demiliſſe ſeſe, ac dies complureis fuiſſe commoratos. Quæ quidem Trophonij fabula mi hiadeo uidetur ſimilis ei, quæ de Patricij antro, quod eſt in Hybernia, fertur:ut altera ex alte ra nata credi poſſit. Tametſi non deſunt etiam hodie permulti, qui deſcendant:ſed prius tridu- ano enecti ieiunio, ne capite ſano ingrediantur. Qui deſcenderunt, aiunt ſibi ridẽdi libidinem in omni uita ademptam. Plutarchus in commentario de dæmonio Socratis, narrat Timarchũ quendam in Trophonij ſpecum ingreſſum, poſtea quaàm illinc rediſſet, prodigioſa dictu nar- raſſe ibi uiſa non abhorrentia ab ijs, quæ Beda& alii nonnulli Chriſtiani ſcriptores, de inferis prodiderunt. Meminit& Cicero libro de natura deorum tertio, huius Trophonij. Meminit Herodotus in primo. Sed plurima de hoc nugamento nugatur apud Philoſtratum Apollo/ nius, uir meo iudicio dignus, qui nõ alia de re philoſophari debuerit. Ridet locis aliquot T ro- Phawium hunc Lucianus, adamantinus omniũ ſuperſtitionum inſectator: per cuius antrũ cʒ Menippus ſe iocatur ab inferis rediſſe. Huius antri mentionẽ facit Euripides in lone: 3 2. u 3 T1 8⸗

DEBS. EBRASMI ROT. ADRAGIORVN
e3 h,o neRegehſ gigets Kcc
TI Ae.ł Q☛υα εα ocens eoae; idel: Quodex Trdphonijreers oraculum? Item in eadem: 2 aoue vSpsceie oυνν. id eſt: b
Templa adis Trophonij.“.
(elo⸗ de Trophonij antro retulimus, partim ex Ariſtophanis interprete, Partim ex Zo
nodoto ſumus mutual. 8 9⁸ b PExcubiarum cauſa canens.
2
h
5 asie op. id eſt: Excubiarum gratia caners. Dicebatur olim in hominem uigilnten 1 diligentem, inde ductum, quod qui excubias agunt, canere conſueuerunt, ueluti uigltarũ e dium cantu ſolentur, uel ne interim obdormiſcant. Sic ait Strepſiades in nubibus Ariſtopha nis, male acceptus in ſchola Socratis. S.. t 5c 18 386, S50 S61d, 25 ½0N LvXd,Sdà&ε ˙, T Srie eri 701 aauο,,,—— v8S, Ad X„ 84 prRhuA. Calſi nummi, caſſusq; color Caſſa eſt anima, caſſæ ſoleæ, Hisqʒ malis accedit& ilud Dum canto uigil penè interij. b. 1. Sns. b 1
Effertur autem bifariam, parœmia: 25⁸56&2&ꝗ 1 eSS6s 34. Alluditur ad hanc uocem ꝓ8ᷣ O, quæ ſignificat caſſum& inanem. 3 Sale emptum mancipium.
AAGdv&9Sod
id eſt:
LNXXVIII
op. id eſt: Sale emptum mancipium. In barbarum quempiam, ac ulſeem
homuncionem olim dicebatur. Nam negociatores olim in mediterranea ſalem impontantes
mancipia reportabant a barbaris. Et Thraciæ genti peculiaris erat mos, mancipia ſale commu
tare. Vnde Comicus quidam:. b id eſt:
O5dé Euy vNG 2, S0 Adg nOανομνσσG Generoſus es Thrax ſale redemptus ſcilicet. Fuiuſmodi fermè referuntur à Zenodoto. Salis onus unde uenerat, illuc abijt. AA ⁴νο Lep ſa Sep oh e. id eſt: Sal abijt illuc, unde demanauerat. b Senarius prouerbialis in eos, qui parta tueri nequeant. Aut in eos, quibus male parta, male diſpereunt. Natum adagium ab euentu. Negociator quidam nauem onuſtam ſale uehebat, nautis dormitantibus influxu aquæ marinæ, ſentina uehementer adaucta,& ſalem uniuerſum ſoluit ac corrupit,& nauẽ ipſam demerſit: itaq; quod ex aqua marina natum fuerat, nam hine concreſcit ſal in eandem denuo liquefactum eſt. b Salem uehens dormis.
LXXIX
LXXX Fertur& his uerbis adagium ex eodem euentu natum: a ον εμꝛesee. id eſt: Salem Portans dormis. Quadrabit in eum, qui in re periculoſa, ſocorditer, atq; indiligenter agit: pro- Pterea quod ſal influxu ſentinæ facile corrumpitur. b“ Male parta, male dilabuntur. LXXXI R eſpondet ſuperiori ſententiæ, quod eſt in ſecunda Ciceronis Philippica: Sed ut eſt, inq apud poẽtam, neſcio quem: Male parta, male dilabũtur. Quod autem de autore dubitat Tul lius, eſt apud Plautum, in Pœnulo: Male partum, male diſperit. Feſtus Pompeius ex Neuio citat: male parta, male dilabuntur. QʒDui ſeſe non habet, Samum habere poſtulat. O Buoe Tup bun 2,.αμρα¶mðee. id eſt. 1 Qui ipſe ſeſe non habet, Samum cußpttt.„ In eos conueniet, qui impudenter quippiã poſtulant. Aut qui minora curant, maiorũ negli tes. Natum ex hiſtoria quapiam, cuius meminit Plutarchus in apophthegmatis Laconicis Athenienles urbe uictori tradita, poſtularũt, ut Samũ dũtaxat ſibi relinqueret. Atq; is reſpone dit ad hunc modũ: Cum ueſtri fueritis, tũ alios habere poſtulate. Atq; hinc ducta parœmia: 2)6 d0e ur, dun X,dαναον a. id eſ.„ Qui ſemetipſum non habet, Samum petit.
LXXXI
Occula
— — —2 η - —
—
——
—
—— ——y —j=E 8— —2 —— .&= ——
— —— ——— —— 2= —— — ‿— * ⁸₰ —
=——
— 2 5. —
—
= 2—
—— — — — — —
Wetgpot zarüriunlme ilrulm Kalß nu ebadle
gaßialtur
alraungcther dnubpraxriens ucdertm ärikpieder ereunid hüi eaercdällw tunmierhün eclerältem d , 1.
eiun 1 bi Vrgiearucae herkeleunon mlepcna dumden nape Korenen aat nmm dt Re kale ſ

Aladitar aäbenn
um quempin ae anea ſalem in 3 dos,mancqpisſle
2
uibos meern onuſtam ik i ucta dllenun anatumfuerte uasgct q; indiigent lippica Ki de autocèta
11M
uantmiin hthegmatb M quer er Ach 1 hinc ducuf
G
Ouidias, cum ait: Tu licet& Thamyram ſuperes, atq; Orphea cantu,
SCHILIADIS PRIMAE OCENTVRIA VII. 235
Occultæ muſices, nullus reſpectus.
b( usteipecius..⸗ ETrxXxnr Occultæ muſices, nullus reſpectus. Græcis quondam celebratum adagium: cuius ſenſus eſt.,
uamuis egregias ingenij dotes, ſi non proferas, perinde eſſe quaſi non habeas. Quò uidetur
alluſiſſe Perſius, cum ait:“ Scire tuum nihil eſt, niſi te ſcire hoc ſciat alttr.ʒ b d2eee eht iA hle Extat& in Hebræorum prouerbijs:nempe Ecœcleſiaſtici capite uiceſimo, ſinile quidqam: Sa
pientiæ reconditæ& theſauri abſtruſi, nullam eſſe utilitatem. Hoc noſtrum refertur à Sueto
nio, in uita Neronis imperatoris, quem ſcribit imperatoriæ dignitatis oblitum, uſq;adeo mu- ſices ſtudioſum fuiſſe, ut non modo nihil omitteret eorum, quæ generis eius artifices, uel con⸗/
Hſeruandæ, uel augenciæ uocis gratia factitarent: uerum etiam in ſcenam prodire concupiuerit: ſubinde inter familiares Græcum prouerbium iactans: Occultæ muſicæ nullum eſſer eſpectũ.
Vlurpat idem Aulus Gellius, libro noctium duodecimo: N oſti,inquit, magiſter uerbum illud ſcllicet uetus: egregiam muſicam, quæ ſit abſcondita, eam eſſe nulli rei. Vſurpatur à Luciano in Harmonide: Odερνμ ο&πτουννννν μαων μάeάρανGν σν mMάsνω. 1d eſt: Nulla enim utili- tas occultæ, quemadmodum prouerbio dicunt,& abſtruſæ muſices. Alluſit huc haud dubie
Non erit ignotæ gratia magna lyræ. ö Sunt aũt nõnulli mortales, qui uel natiuo quodam ingenij uitio, uel data etiã opera, quæ ſciunt diſſimulant,& alijs grauantur impertire. His illud nonnunq́; euenire ſolet, ut pro indoctis ne- gigantur. His adſcribendũ quod Græci ruρHeυησ τνκρννωꝙ appellant, id eſt, cæcas diuitias, recõdi-
tas opes& abſtruſas. Ad hunc modũ uocat Plutarchus cõpluribus locis, atq; item Eucianus.
Ficulnus.. LXXXIIII — Lignuſ ficulnum ut eao auc ad omnia fermè inutile, prouerbijs aliquot locum fecit. Nã anſe ün'vop, id eſt, uirum 1
nis: mi Wich a 8 EIo, Coawof&xdHeg,xrαεν* du h. id eſt:
Ne quis præteriens dicat, ficulni homines ſunt, b b
Atqʒ hæc deperiſt merces. b 1103 Kdahe hase Apud Ariſtophanem in fucis quidam interrogat: ⁊*⁵ ευν ν, id eſt: Cuius ligni tuReſpõ detur cvaius. id eſt, ficulni. Quo loco monet interpres ex ficulno ligno fumum exiſtere acerri- mum ac moleſtiſſimũ. Apud eundem in Pluto Sycophãta minatur, ſi quem nactus eſſet ſuæ
ſortis uirum ficulnũ, ulturum iniuriam: E3&» ⁴½ενον Q‿εο Lvα ᷣ συπν/ id eſt: Si quempiam nanciſcar eiuſdem uirum iugi, atq; ficulnum. Rurſum apud eundem in eadem fabula:
vi uaHO 10& TS5 he0, N8 oM G, riε εοο¶ ᷣeĩscmãf ul. ic eſt:
Ego hercle ficulnum, ac præpotentem iſtum deum Compulero pœnas hoc die dependere.
culnum appellant mollem atq; inutilem: ut Theocritus in ErgatiæA
Ficulnum deum appellans imbecillum, ac nullarum uirium. NHuc alluſit Horatius, cum Priapůũ
ita lo uentem facit: Olim truncus eram ficulnus, inutile lignum. Ac paulo poſſ:
Pepedi diffiſa nate ſicus. Ficulnã mentẽ dixit Lucianus οeρέe S k-ra2ꝓ. Xal u09
TXo N vnvle„vuln. id eſt: Claudam habens ac ficulnam mentem. Eodem reſpexit Alexã der Pleudomantis libros Epicuri, lignis exurens ficulnis, nullius precij philoſophũ ſPfufcans Et euwin ex esy a. id eſt, ficulnũ auxiiũ: pro inualido atq; inutili. Ariſtophanes in Lyſi deh au—! Ie Pts2 Le
e1 So Fap vnig uSS,. Quinobis erat ficulnum auxilium. Et ouni uili, minimiq precij nauicula. 1 Lupi illum priores uiderunt.
.—
ea kae e hee e Feky
Tupiillum priores uiderunt. In raucũ dicit᷑,& cui uox repente ſit adempta. Feſtiuius dicetur n eos. qui metu alicuius obticeſcunt, alioqui feroces. V ergilius in Ecloga, cui titulus Mœris:
Vor qug ddiͤwcwcm. lam fugt pla lupi Nicœxrim uidere prior. A., Serulus ... n 4 Seruius
ſtrata:
N aë αεεε, id eſt: Ficulna machæra, pro calumnia. Et euuiin vav, id eſt: Ficulna nauis. pro
4... . 2. 76. f.

236 D EsS. ERASMI ROT. ADAGIORVM
Zeruius admonet phylſicos autores eſſe, ineſſe eam uim lupis: ut ſi quem hominem priores u
derint, ei uocem adimant. Neq; deſunt philoſophi, qui huiuſce rei cauſam reddere conant᷑, di
crates apud Platonem libro de republica primo, rem ad allegoriam uertit, dicens Thraſyma chum ſibi uocem adempturum fuiſſe, ni forte fortuna, prior ilum conſpexiſſet: raj bamg An*(Ge IrXd, A) oo Aercp o 2co li, Ao: Tondè, iεα⁴ ππη πνοG ocned n 2&O 8, 4ο᷑νν„eri,De. Theocritus in Idyllio 2. 1 is Ob ole„½†. Auop T¹eg. ldeſt Aedere non poteris uocem, lupus eſt tibi uiſus.
Illud interim obſeruatione disnum Thfocru nertiſſe ſententiam, cum negat eum pto, aumſi
qut poſſenon qui à lupo ſit uilus, ſed qui lupum uiderit. Sed alluſit duntaxat ad prouerbium Thocritus, cum lignificaret riualem conſpectum, cui nomen erat Lupus. b Quæcunq; in ſomnio uidentur. ö. XXXVI Quæcunq; per lomnium uides. De uotis immodicis dicitur
Nam quicquid optaris, id ſomniare cõtingit qui ſe ac præpotentem mniant. Paſtor quidam apud Theocritum in Ecloga nona: E* X dε i Sa5 dveiße. dνοαται, ον uν Ie o de 5 XA„a8. id eſt: Poſſideo quæcunq; ſolent ſub nocte uideri Complureis& oues, multas idem ipſe capellas. Beona Porlena. 3 Bona Porſenæ dicebantur, quæ uelut ab hoſtibus erepta paruo ueneunt. Eam appelltio nem Liuius ſcribit ad ſuam uſque ætatem duraſſe: putatque inde natam, quod in hgllo ſolean bona Porſenæ uenire Romæ: eaque conſuetudo unà cum titulo perſeuerarit& in pace. Vel id quod eſt uero proximum, quod Porſena diſcedens ab Ianiculo, ex fœderis lege, calſa opu lenta, conuecto ex propinquis ac fertilibus Hetruriæ aruis commeatu, Romanis dono dedtt inopi tum urbe ab longinqua obſidione. Ea deinde ne populo immiſſo diriperentur. hoſtilta ueniſſe, bonaq; Porſenæ appellata, gratiam muneris magis ſignificante titulo, quam aucttionẽ fortunæ regiæ. Fortaſſe non inepte dicetur in res, quæ dono cuiuſpiam, aut fortunæ cõmodia te citra noſtram operam contingunt. Nam Liuius non indicat uſum adagij. Leonina ſocietas. 3 LXXXVIII Leonina ſocietas eſt,cum omne cõmodum ad unum aliquem redit, reliquis ui fraudatss
O'α ◻ bvels† Bere. Id eſt:
ectisin quibus ex Vlpiano refert Ariſto Caſſtum reſpondiſſe, ſocietatem talem coiri tõ po ſe:ut alter lucrum tantum, alter damnum ſentiret:& hanc ſocietatem leoninam ſolitum a, pellare. Cæterum Caſſianam appellationem, haud dubium prouerbialem, ex Aeſopi Graci apologo natam apparet, qui talis circumfertur. Leo, aſinus,& uulpes, ſocietatem inietant, ut quod uenatu cepiſſent, id in commune partirentur. Prædam ubi erant nacti, leo iubetut alinus partiatur. Ille ut eſt ſtolidus, in treis æquas portiones diſtribuit. Qua gratia mox in- dignatus leo, quod cæteris æquaretur, aſinum adortus dilaniat. Reſtabat uulpes, eam de inte gro partiri iubet:illa totam fermè prædam leoni attribuit, ſibi uix paucula quædam ſeruans Leo comprobata diſtributione rogat, quis nam illam artem partiendi docuiſſet. Et uulpes: Ci EEnuſpode,
LXXXI
r& εει 1π*νει⁴ς ˙. id eſt: Ex tripode dicta. Dici ſolitum de ñjs, quæ ueheementer uera atque
indubitata uideri uolumus. Effertur uarie adagium: Sę eu.πααασ, id eſt: Tanquam ex tripo de dicta, rãct&,mπρσι˙σ‿id eſt: Hæc ex ingee dicta, id olin tle e ans ex Ap0 linis oraculo profecta. Tranſlatum à tripode, uel Delphica, uel Pythia. Nam haæc duo ota- cula quondam ſummam fidem apud mortales obtinuerunt. De Pythio teſtatur Strabo
bro Geographiæ nono, fuiſſe quondam celebratiſſimum: idq; liquere theſauris ingentibus inibi cnſtructis, in quos ſacræ inferrentur pecuniæ, tum operibus præſtantiſſimorum arti cum. Deinde ludis Pythijs illic celebratis, denique innumerabilibus oraculis, quæ mandatalte ris extarent. Tripodem ita deſcribit. Autores, inquit, certi memorant, diuinũ ipſum domicii
Trofundam de curuam eſſe ſpeluncam, non admodum lato patentem ore. Afque hinc d Fl Pat ee
buſlibet:ſicuti Mycilius ille Lucianicus diut ſomniat. Et infimæ ſortis homines nonnunquam reginarum coniugiumſch
LXXXVI
Juals ferme ſolet eſſe, cum regibus, aut præpotentibus plebeiæ ſortis hominibus. Extat in P5
bike lätanuſ chr randa 6 1 Irapöl—
b fauwh
— —
1
rawatguma zatutdutur iowellcs amutmapic manſitgno anmgtilſß W Jhertuuneum ernertinnoka! rammmarm enunlctra
Fouwehr
aa. wäͤdtantsC an aucce ſtiäm penui. ſhanattcdet
1
3
lerem ag anieeowin

Sirarum anin
Lem eneunt. Pan aa am, quodin c euerarit Ein an focdersege u, Romansdad l dinperemii te mhngn m, aut fotturao adagj. LäI dit, reicubu an hominidwEtni tatem taemain :m leoninmmſt lalem, exu ſocietuie n rant naci b t. Qmgm bat uupesan cula quatt in
docuillchutei
OCHILIADIS PRIMAE CENTVRIA VII. 237
teddi, facro efflante numine. Excelſum autem oſtio imminere tripodem, quem ſimul atq; Py- thia uates inſcenderit, hauſto diuinationis ſpiritu, reſponſa ædere: partim metro, partim orati⸗ one libera. Comicus:Non Apollinis magis uerum atq; hoc reſponſum eſt. Plato libro de legi- bus duodecimo: Ne ſi Pythius quidem affirmauerit. Quin illæ quoq; figuræ prouerbium reſi⸗ iunt: Quicquid dixerit, oraculum uideri uult. Quicquicl dixerit, legem eſſe uult,& Stoicorũ qsyura,id eſt, decreta. Et quod apud Plinium de medicis ait Cato: Et hoc puta uatem dixil- ſeid eſt, exiſtima uerum fore, quod dixi.Ipſe Plinius alibi: Vtinamq́; falſum hoc,& non à uate dictum, quam plurimi iudicent. Et Plutarchus incõmentario de dignoſcẽdo adulatorem ab amico: E&Ms&& 571 ap krz. a cp EAkqEv iσσας, ou coναεe Gr4R1. id eſt: Cum is audito quicquid dictum fuerit, ita diſcedit, ut exiſtimet ſe oraculum accepiſſe, non ſententiam. Cæte⸗ tum ab his nonnihil diuerſa ſunt, quæ Athenæus ſecundo Dipnoſophiſtarum libro cõmemo/ tat, nempe in Bacchi certaminibus præmium fuiſſe tripodem: atq; ob id qui uera dicerent uul- o de tripode loqui. Tripodem autem fuiſſe lebetem, tribus fultum pedibus. Huius duo erãt enera:alterum Apollinid ob ueritatem oraculorum:alterum Bacchi, in quo uinum miſcebat᷑, od ebrij uera loquantur. teir See Se: 1d Tre Folium Sibyllæ. Folium Sibyllæ, apud Latinos eandem uim obtinet Iuuenalis: Credite me uobis folium recitare Sibyllæ. Ks id eſt,rem indubitatam. Ariſtophanes in pace: Ot usrtxο‿νν⁵Gινεμρ,2u T0 aνε ενινε̈. id eſt: Haud equidem agnoſco, neq; enim canit iſta Sibylla. 0e bin Ductum adagium à Cumana Sibylla, cuius oracula cum primis celebrantur. Huic autem mos erat, ut teſtatur M. Varro, in palmarum folijs oracula ſcribere. Quod ſecutus Vergilius in tertio Aeneidos: Inſanam uatem aſpicies, quæ rupe ſub ima b n Fata canit, folijsq́; notas& nomina mandatM.ʒ Hne 3 Quæcunq; in folijs deſcripſit carmina uirgo, Digerit in numerum, atq; antro ſecluſa relinquit. Illa manent immota locis, neq́; ab ordine cedunt. Folijs ne tantum carmina manda, Ne turbata uolent rapidis ludibria uentis. b Frater uiro adſit. iLis N XCI RSeAO à' agein. id eſt: Erater uiro adſit. De fido auxilio dici ſolitum, propterea quod in rebus periculoſis uix unquani frater ſolet fratri deeſſe. Apud Platonem ſecundo de Repu. libro, Adimantis Glauconis aduerſus Socratem diſputantis partes excipiens: Nondũ, inquit, Soctates ſatis hac de re diſſertum. Cur ita? Nempe quia id nondum eſt dictum, quod maxi⸗ me dictum oportuit. Tum Socrates: O?&́& a Ae-yOσενενο, dd eX—de aud αε el. id eſt: Igitur fratet adeſto uiro, ut habet prouerbium, quare tu: ſi quid hic prætermiſit, adiuua. Idem ex Homero ſumptum adagium, teſtatur in Protagora, ubi Socrates Prodicum aduocans, ut Simonidem
XS
Item in ſexto: Ne En
eiuſdem ciuitatis hominẽ, à Protagoræ calumnia tueatur. Videor equidem, inquit, aduocare te quemadmodũ ait Homerus, Scamandrum ab Achille obſeſſum, Simoẽntem aduocaſſe: ANs NaoMνκνν◻οερνεν‿ι άννέέ̈‿ν/ναμρεέςον.
Xadοαν Frater amice, hominis pariter compeſcere uires
id eſt:
Ambo huius ſtudeamus.
Eſt autem is locus in Iliados ꝙ. Rurſum Iliados x. Similiter Hector iã impar Achilli Deipho- bam fratrem inuocat, uti ferat ſuppetuugsgsgsgd. AMichogop EndNR AMσ⁴ Aæνν,᷑ acijog. id eſt: Deiphobum fratrem intento clamore uocabat. 408 1IIl37 8—
Aquo cum deſtitueretur, diem fatalem adeſſe intellexit. Plutarchus in uita Cælſaris refert. Calcam Cæſare retinente gladium, fratris auxilium, ad hunc modum imploraſſe, idq́; uer⸗ bis Græcis: aſecoe ouda⸗“ Ne temere Abydum 1 XCII nu ³—op. id eſt: Netemere Abydum, ſubaudiendum, nauiges. Ne quod graue pe
riculum ſuſcipias, ſine cauſa idonea. V eluti ſi quis admoneat, ne ſe facile conijciat aliquis in au-
lã principis quod ea res non omnibus feliciter cedat: aut ne compotationibus tegiälente 24

238 DES. ERRASMI ROT. ADAGIORVRN
miſceat ſeſe, quod ferè non contingat abire ſine malo. Aut ne poetaum attinggat literas, gun animos complurium ſoleant corrumpere. Nam periculoſa rrat in b bydum nauigatio, Ppter fretum ſæuum atq; aſperũ: in quo perijt Leander amalius— quidem haud ſcio an pi uerbij præbuerit occaſionem. Male audiebat ea gens, quod calumniatrix eſſet„ut intelligas a gratia non eſſe tutum illic uerſari Meminit adagij Stephanus& Suidas. 55 Vna hirundo non facit uer.. e
Mf XA2' T bu ond. id eſt: Vnica hirundo non eflicit uer. hoc eſt, unus dies no ſat eſt ad parandam uirtutem, aut eruditionem. Aut nõ unum aliquod benefactum, benedicturhae ſufficit ad hoc, ut uiri boni, aut boni oratoris cognomẽ promerearis: plurimis enim uirtutibus
II
ea res conſtat. Aut ut certum aliquid cognoſcas, non ſatis eſt unica coniectura. Quodſ omdl
tæ conueniant, tum deniq; probabilis fuerit coniectura. Siquidem fieri poteſt, ut una quæpã hirundo caſu maturius appareat. Sumptum ab hirundinis natura, quæ ueris eſt nuncia: na hye me deuolat. Vnde Horatius: b Zephyris& hirundine prima. v,„ n De primo uere ſentiens.Ariſtoteles libro moralium primo: ro ⸗%&aν ον μι μναεμνι σνπνσν &Aαα μαέναηid eſt: Ver enim nec una hirundo facit, nec unus dies. Et beatum eodem modofe licemue:nec unus dies, nec breue efficit tempus. Ariſtophanes in auibus: 12 Adicd oiuε buR bX„ep XSAIddveꝑ. id eſt:
Multa uidetur opus habere hirundine. n.
Interpres indicat alluſum ad prouerbium, quod modo retulimus: ĩα άκ톽"a 20„0⸗ Fuic affine uidetur illud Sophocleon in Antigona: b n6Xe dun 80N T Ae de ude. id eſt: Nanq; unius quæ ſit uiri, haud eſt ciuitas.
Etenim quemadmodum una hirundo non facit uer:ita nec unus homo ſacit ciuitatem, nec unus nummus diuitem. Da mihi mutuum teſtimonium. XCIIII Advec εμονmάνν έαν id eſt: Da mihi mutuum teſtimonium. hoc eſt, da mihi tuum teſi- monium, recepturus itidem meum, ſi quando deſiderabis. In eos recte iaciendum, quiſe mu tua talione laudant, ac prædicant: aut qui mutuo ſtudio ſibi inuicem ſuffragantur: aut qui ad gratiam teſtificantur, neglecta religione. M. Tullius pro L. Flacco, repudians, eleuansq; Ge corum teſtium fidem: Veruntamen, inquit, hoc dico de toto genere Græcorum. Tnibuo ud literas, do multarum artium diſciplinam: non adimo ſermonis lepòrem, ingeniorum acumen, dicendi copiam. Deinde ſi qua ſibi alia ſumunt, non repugno. Teſtimoniorum religionem fidem nunquam iſta natio coluit: totiusq́; huiuſce rei, quæ ſit uis, quæ autoritas, quod pon- dus, ignorant. Vnde illud eſt: Da mihi teſtimonium mutuum? Non Gallorum, non Hiſpa/ norum putatur. Totum iſtud Græcorum eſt, ut etiam qui Græce neſciunt, hoc quibus uerbi
à Græcis dici ſoleat, ſciant. Quibus ex uerbis M. Tullij latis liquet adagium hoc.xtateilla mul to fuiſſe tritiſſimum.
Mutuum muli ſcabunt. Mutuum muli ſcabunt. Vbi improbi atque illaudati ſe uiciſſim mirantur, ac prædicant Tranſlatum à mulis, qui ſicuti reliqua iumenta, ſeſe inuicem dentibus ſcabere ſolent. Citatut hic titulus: Mutuum muli ſcabunt, à Nonio Marcello inter reliquos Menippearũ titulos M. Varronis, mirum ni prouerbialis. Auſonius in altera præfatione monoſyllaborũ: Sed ut quod per adagionem cœpimus, prouerbio finiamus, mutuo muli ſcabunt. Meminit huius& Vano libro de lingua Latina tertio. Quanquam is locus eſt fœdiſſime deprauatus, non temporũ mo do culpa, uerum etiam impreſſorum iſtorum uulgarium: quibus hoc unice propoſitum uide tur, ut omnes bonos libros radicitus extinguant. Sic autem legitur: Amica Philoptorus, eiu qui ſenex puerum dicit puſum, puellam puſam. Sic fiet mutuam mulinam. Atbitror legédum mutuum muli. ut ſubaudiatur ſcabunt. Symmachus in epiſtola quadam:Mutuũ; inquit ſcabe re mulos. cui prouerbio ne uidear eſſe confinis, præconium uirtutum tuarum, preſſo dentete ſtringo. Non uidetur autem adagium recte accipi poſſe, niſi malam in partem: ueluti ſi indo/ ftam indoctus/deformem deformis, improbum improbus,‚ uiciſſim laudaret. Cuiuſmodi h lam memorat Horatius de duobus fratribus, qui ſe mutuum ſcabebant: ac mutuo officioa terum alter uiciſſim efferebant laudibus. b Frater, inquit, erat Romæ, conſulti rhetor, ut alter
1
Alteius
xCV
ſwennqiran Igreerodpo 1
„ yimav is ücenernte ltrreitümm burtautquil Pmnlpdes Se übevecpectes⸗ icescomun im Uiberrs apatem inuicem üumagiscunr rangidcht) u tnän: 1 heeein
dutmmun man dien loboc deleanenar torronride Aemad erter
mnulmatzon
———— —
—
8
— —
— —
1
—
”
——
—
Rälexerud

c eltdamilitan de taciendun,a ſuffragunrug pudians(euc e Græcorun Tun em ingeniom in noniotum thin ux autoties(un n Gallorum,n ſciunt, hocqybn lagium hocaui
1
mirantur e s ſcabete dt* Menippeniti oſylladoag
jeminituii
uuatus ronteroin unice propote mica lichne mnam. Atbin n wrdlutu tuat umge partem Gdni audaret,(lu ant:ac mutho
9
Quis, niſi Callimachus-
qui indignus& immerens, ex nauiculario factus eſt imperator. Nauim autem f 1
lignificare uolunt: ſicuti paulo ſuperius oſtenſumeſt.
CHILIADIS PRIMAE CENTVRIA VII.
Alterius ſermone meros audiret honores.
Gracchus,ut hic illi foret, hic ut Mutius ilij. 3 Idem poẽta indoctos notans, qui tamen inuicem ſe recitantes audiebant, ac laudabant: Diſcedo Alcæus puncto illius, ille meo quis: b 5
2„„
—.
Tradunt operas mutuuus.. XCVI Huic confine eſt Terentianum illud ex Phormione: Tradunt operas mutuas. De aduleſcẽ
tibus, qui ſe uiciſſim in peccatis defenderent. Tranſlatum uidetur ab agricolis uicinis, qui mu- tuam inter ſeſe operam commodare ſolent. Aut ab artificibus, qui mutua nonnunquam utun/
tur opera:maxime fabri ærarij.
Senes mutuum fricant. b XCVII
Huac pertinet& iocus ille in prouerbium uerſus, de ſenibus mutuo ſe fricantibus. Narrat au/ tem fabulam Aelius Spartianus in Adriani imperatoris uita. Is Adrianus in balneo ueteranũ quempiam ſeruuli penuria, ſeſe marmoribus affricantem cõſpicatus: eum& ſeruulis aliquot a ſumptibus donauit. Quod reliqui ueterani feliciter ceſſiſſe uidentes, cœperunt& ipſi complu res lub oculis imperatoris ſeſe marmoribus affricare, ut hoc modo principis elicerent benigni/
tatem. At ille euocatis ſenibus, iuſſit ut alius alium uiciſſim defricarèt, atq; ita pueris nihil opus
fore.Is iocus poſtea in uulgi fabulã ceſſit. Celebratur ́ Scipionis Aemiliani apophthegma:
Iumenta quod manibus carent, alieno egere frictu. Quo ſignificatum eſt eos, qui res egregi⸗ as gerere non poſſunt: egere præcone, quo famam ſibi comparent. „„, Eiſcantem refrcrrcccca. xCVIII Tò S'erra arue. id eſt: Scalpentem uiciſſim ſcalpe. Refertur in Diogeniani collectaneis. par eſt, de merente bene, bene mereri:& officium officio penſare. Suidas ab aſinis metaphorã tranſlatam exiſtimat, inuicem morſicantibus:& utranq; partem dici poſſe, qui ſe mutuis offici/ is adiuuant:aut qui ſe mutuis contumelijs afficiunt. In quam ſententiam celebratur& Mimus ile, non illepidus, Senecæ titulo, ſed falſo: 8 b Ab altero expectes, alteri quod feceris. b b Ariſtides in cõmuni defenſione quatuor oratorum: roͤp&ꝰᷣorra&&ντεεαeεμ5ν⁹ e 3vo6 Non“ Afa, Sæ Sideσντ.Teαμs σƷ᷑ένeν ο⁵ε AS,.Op, N 07e Sv0i 21d d Te S dAugid. id eſt: Scalpentem inuicem ſcalpere. Etiam aſinis uidelicet tribuit prouerbium. Porrò Periclem cum leonibus magis, quàm cum aſinis eſſe conferendum dixerint Homerici. Huc pertinet illud: XSga ua.id eſt: Manus manum lauat. Quod citat in Axiocho Plato: Aid zοι 5 07 Si dr qpovéip W 1‿αςςμμα οω. à zXus lod XS&ęα via, Soe 2 0 Adο d. id eſt: Abluit manum manus, da aliquid,& aliquid accipe.
Quod idem alio loco citauimus, ſed aliter mendoſum exemplar ſecuti, cum Græcus Plato nõ/ dum eſſet ad manum, quem conſulere poſſemus. Cuius rei uiſum eſt cõmonefacere lectorẽ, ne quis hoc nomine mihi calumniã ſtruat, quod temere Platonis ſcripturam inuerterim. Quã tum autem ad ſententiam pertinet, nihil omnino refert vie legas, an vi a quandoquidẽ: ut ma/ aus manui mutuum præſtat officium lauando, itidem& ſcalpendo. Ferrum ferro acuitur. XCIX Non erat conſilium in hunc ordinem admiſcere prouerbia theologorum, non quod ea con- temnam, ſed partim quod hoc honoris habendum iudicarim ſacris literis: partim quod paſſim in manibus ſint. Vnum tamen illud, quoniam ſic ad amuſſim ad iſta quadrat, nõ pigebit adſcri bere.Id eſt in prouerbijs Salomonis, capite uigeſimoſeptimo: Ferrum ferro exacuitur,& ho/ mo exacuit faciem amici ſui. debræi pronunciant ad hunc modum:ſiquidem eſt aliquid ada- Sium in ſuapte audire lingua: O)a2 902 b Fuit& Mandroni ficulna nauis. 3 G
E Nöen 1O Adςα᷑ παυνσ σενν εαάνσ‧ id eſt: Fuit& Mandroni ficulna nauis. In eos dici ſolitum qui præter meritum ad felicitatem atq; opes euecti, priſtinæ conditionis non meminerunt, ſed præſenti rerum ſucceſſu inſolentius abutuntur: ita ut ferè mos eſt, rνσε veoπαeέν⁵αν⁸, id eſt, ijs, qui ad nouas diuitias ex infima fortunæ conditione prouehuntur. A& Mandrone Juoga ſumptũ, iculnam ꝑ con/ emptum dixit. Nam ficulnum in genere uocant Græcci, quicquid imbecille, aut contemnendũ
Aequalẽ

3
cHIELIADIS PRIMAE CENTVRIAS vnn
Ss N am ei 3- “ 2 77, ſ. eioſ Nodi fermè connubia inauſpicato cedere. Plutarchus in libello de liberis educi,
.
iuſmodi quiddam cõmemorat: quod quidem affirmat& aà Callimacho non nnelegautie m mate celebratum eſſe. Aduleſcens quidam Atarnetes, Pittacon cõſuluit, utra ſibi& quabusq
Q uos uerſus, quoniam Ambroſius Camaldulenſis, Diogenis interpres, non omninoiinſclci-
Scitatur, referunt, tu tibi ſume parem. b Quæ poſt quam audiuit, monitis puerilibus hærens, A magnis hoſpes abſtinuit thalamis.
Atq; parem paruas lætus traduxit in ædes:
Sic Dion æqualem ſi ſapis ipſe cape.
8
Eſt autem allegoria à turbine puerili, qui flagellis circumagitur. Agebat enim quiſq; pro ſubt
ribus turbinem ſibi congruentem.
Huc adicribendum putaui carmen illud ex T belmonn b
413
s— wnölgt
multo uel ditiores, uel potentiores. Prudenter em̃ dici ꝓuerbio: Tuæ ſottis un f
to. Celebratur& hoc inter ſapientüm apophthegmata, atq; a nonnullis Pittaco lci h rool eſt: Vxorem ducito ex æqualibus. Nam ſi duxeris ex potẽtionbun
fna arron wim Nterr lc
ta, Alainel üier
wſcte ſaro ceucrt ldctu mmnmmdd chwwocemfc diain ll rujd riTolh uümaltxrxer aannosma r Tana aule ltipeLat adaribphmne orunune cc Jfl 30 19 ul
aawlcetoner
1 p K yferu ancogwoceſt Gngm enui enorxuponc uxrhihra. ritatondis errütgt m
—
„.
dlein xtu emaülrcpo Krucbur 1” mu dwelerociam.
1 4
—— —

carer ants PRIMAE GENTVREWRN yn. 24 .. 3.„ 5.... 4 3* 2 4 bgie Än riazuſis Ariſtophanis titulo inſcriptauſ-.
ducat Gao è erJau„ tSouI uich ph. ic eſt: inlie ne Aeσπσσο⁵αιμρια ᷑ mQĩsi uc.
at u mlibello de Regina ſiquidem mulier eſt ſponſo ſeni.“ 5 deſpodau- 3 Res b Nem admonet uerſus ille Euripideus in Rheſo:
uetbiau Ol kuau& 6 αμ⁴ᷣ Ʒέια id eſt: anonnulb Nolim ex potentioribus me ducere uxorem. u lduxerses e Neq; uero ſolum id ſpectari conueniet, uti par ſit uxor generis claritate, aut modo rei fami m uitisphig d iaris uerum ut ætas nõ admodum diſcrepet, ut forma, ut uitæ genus. Poteſt& longius tra, d li nimirum ad negocium ſuſcipiendum, cui ſis conficiendo par,& idoneus. Item ad uitæ 4 genus aptum,& ad amicum tuis accommodum moribus.“ ““ Ne my quidem facere audet. 11 tatis qud dei Qui metu non auderent hiſcere, ij quondam neßabantur my facere audere. Refertur b adagium à Varrone, libro de lingua Latina tertio. Putat enim ille muſſare uerhum dedu/ lulelcens aler cum à my literæ uocabulo, quaſi aνιέν ꝓꝑpterea quod muti non amplius ſonare queant, q́; abecos anitenineriiera maximc ommmiamm mutaxprelertim intne mire es ctrahens&rocciu uperiom alt dens. Verba Varronis ſunt hæc: A quo idem dicit, quod minimum eſt, neq;, ut aiunt: uõ, fa eaturrepanki cere audent. Videtur eſſe carmen Ennianum. Nam hunc paulo ſuperius citauerat. Dicit, quod minimum eſt, nec ut aiunt, my facere audent. Eſt autem Græcis„νο˖ tum ſugo, tum naribus uocem reddo. Ariſtophanes, Ʒεσαιάαωααιιαασσιν. Quũ enim Mneſilochus dixiſſet: uν μο, Euripides reſpondet: raVS;Tdrνα νπκαπτοiνμτι³α αναχάκνν. id eſtſt. Quid muſſitascperacta ſunt cuncta optime. Etapud Latinos mutire ac muſſare eſt tacite ferre,& quaſi uocẽ abſorbere. Terentius: Muſ ſttanda iniuria aduleſcentium. V ergilius: Muſſat rex ipſe Latinus. 5 Apud Ariſtophanem in equitibus, duo priuatim apud ſe queſturi quædam de uitijs ciuita tis ſenarium hunc concinnunt: au AN AO A AO AU AM Au ⁵. Ex quo licet conijcere hanc eſſe uocem loqui formidantium. Ne gry quidem. b 111 MA„* †ρέμνꝙενταd eſt: Ne gry quidem loquitur, hyperbole item puerbialis apud Græ cos pro co, quod eſt, ne tantulum quidem. Nam gry, minimum quiddam ſfignificat, aut ſor des unguium rem uidelicet uiliſſimam, aut uocem ſuillam, quam ædere ſolent ij, qui grauã tur ſermone reſpondere, aut nomiſma minutiſſimum. Ariſtophanes in Pluto: kai AS aocxeidero, 1 6— Karau dreu wO8 Sdl, odc, V. icd eſt: Mec; ui ſubigit ſimul. Atq; interim rogatus, hæc quid ſibi uelint Prorſum nihil reſpondet, ac ne gry quidem. rI G Hiine& uerbum deductum νλεν. 1dem in eadem fabula: rVdp 19) roX⁴φp 8 1. εμν. id eſt: 9 217 Gannire uero etiam audetis ſceleſti.„ Ge. Philoſtratus in uita Apollonij. odόάσαάιι ςεέέια ο‧— drx ea La, id eſt i Llaudaua locutus eſt, neq; adduci potuit, ut uel hiſceret. Huius uocis uſus admodum frequens eſt apud Ariſtophanen. en . Pili non facio. IIII Eſt Latinis hæc familiaris hyperbole: Non facio pili. Ne pilo quidem melior, cum miui,- mum quiddam momenti ſignificant. Catullus: b Bitree on faciunt pili cohortee.— 2 Cicero ad fratrẽ. Ego enim ne pilo quidẽ minus te amabo. Idẽ Interea& Cappadocia, ne Pilũ quidẽ. Tametſ in uulgatis exẽplaribus pileum hoc loco ſcriptum eſt. Quod quidem
165 71 2
adagium etiam his temporibus nulli non eſt in ore. Pili uilitas etiam Græcis in prouerbio
„
pres nonomi
euimquiit ſäir ndeigzas Fisid eltdignus pilo, in hominem nihuli: Auo ddurior erit tranſlatio, hoc uenuſtior. Nam pili non facio, præter hyperbolen, nihil pene habet figuræ. At ne pilo iludes! 9 P P 8* qui 6

242 pfs. EFRASMI ROT. ADAGIORVI
quidẽ doctioriNe pilo quidem iniucundlior:Ne hilo quidt᷑ honoratioratq;idi gmm amm dones, quoniam paulo longius recedũt à ſimplici ſermone, pluſculum accipiunt grta
Nauci non facio. v
Nauci eſſe.& naucifacere, pro eo, quod eſt nihii eſ Vae mihui facere ſepicule apud pla
tum reperietur. Quid autem nauci ſgnificet, ſeruus quidam Plautinus, cum ea uoce eſſt
uſus tamen ſcire ſe negat. Plautus: Qui homo timidus erit, in rebus dubijs, nauci non eit.
Gramanici quidam inter quos pompeius eſtus,niumt nauri iênih ant nuchs putamonas Oleæ nucleũ, aut eam membranulã, quæ uiſitur in medio nucis iuglandis interſita: deniq ri
cuiuſuis putamen quod Græci Wi*uα, nauci uocatum exiſtim ant. Q uidam à uoce Graa deducunt νεquod declarat pellem caprinam. Sunt& aliæ de nauci ſentẽtiæ, quas quiuo,
let cognoſcere, legat Feſtum, in dictione Naccæ.
Flocci non facio, aut flocci facio. r
Eadem ratione dictum eſt:Floccifacere,& ne flocci quidem facere, pro eo, quod eſſ ne tantuli quidem face. Eſt autem floccus particula lanæ, quæ inutiiis à uellere diuellitur„acg euolat, aut certe ſimile quiddã nullius momenti. Exempla paſſim apud autores obuiaſunt,
ut nom uideatur operæprecium hoc inculcare loco. Huius non facceio.. nNI Ad hanc formam pertinet illud Terentianum, ex Adelphis: Huius quicq́; non facimm. Donatus admonet eſſe ¶πασπν⁶eς, id eſt, demonſtrantis, aut floccum, aut ſtipulam, aut ſum/ mum digitum, aut huiuſmodi quippiam. Athenaus libro duodecimo prodidit, Sardana, pali ſtatuam ipſius monumento impoſitam, hoc geſtu digitorum, ut ſigniſicaret reshuma, nas omneis prorſus eſſe contemnendas, ac ne digituli quidem crepitu dignas. ““ Vitiolſa nuce non emam. VIII Apud Plautum eſt in Milite: Vitam tuam uitioſa nuce non emam, pro eo, quod chne minimo quidem. Et uulgo dicimus caſſa nuce non emerim,&, putamine nucis non eme, rim. riſtophanes in pact b Ob Ap Hc«p od, d A9, Aide. id eſt: Non emerim nec unica quidem nucc. 1 Conſimile his, quod legitur apud eundem Plautum, citante Feſto: Non ego iſtud uerbun empſitem titiuillitio. Nam hoc uerbo Latinos nihili rem rem ſignificare ſolitos, quẽadmo dum& Græci dicũt, ππ6. Rurſum Butubata, qua uoce uſus eſt Neuius, pro nugatonp. autore Feſto. 1 b Ne teruncium quidem inſumpſit. X Eſt aliquoties apud Ciceronem hyperbole teruncij, quod apparet eſſe genus minutiſi
mi nomiſmatis ad Atticũ: Atq; etiã ſpero, toto anno imperij noſtri, terunciũ ſumptus in-
uincia nullũ fore. Plautus in captiui duo: Neq; ridiculos iam terunci faciũt: quemadmoc Græci dicũt, N⁴‿ιοεςσχοꝙ, pro re uiliſſima. Varro teruncium à tribus uncijs dictum putat.
Homo trioboli. 4
Itidem Plautus in pœnulo hominem trioboli dixit, pro nequiſſimo, planeq; nullius pre cij.Anummo minutiſſimo. Conſimili figura dixit Ariſtophanes in V eſpis pro uilibus uei ſibus, 8Xominc ErGp. 1
. Homo treſſis. XI
Conſimili modo Perſus treſſem agaſonem appellat, contemptiſſimum homuncionẽ ldem: Et centũ Græcos curto centuſſe licetur, id eſt, minimo. Treſſem autẽ dixit, noue, quaſi tribus aſſibus æſtimandum. Aſſis autem erat ærei nummuli genus. Perſianum car, men ſic habet in quinta Satyra. 8 4
Heu ſteriles ueri, quibus una quiriten
Vertigo facit.hic D ama eſt, non treſſis agaſo. Confine Hieronymianum illud: Q uis te dupondio ſupputabatæ Dignus pioö.ʒ
ptius. Ariſtophanes in Ranis:
EI Tr6O HAXGO d'eνe 29AG Trhy Kev,,,
H0 ⁶G dern 11
ddeſt:
x p
Mowiaxiic nicrdvicp dainyäprin
——
dmimnopt meluimWin 3
e Uhraeen rrllibeb uiosh ungehegſch hapnalorer etwamaurcamt
eue eaun eh0ſn lür dandruuc 2 3 itzodüͤemim 4, Nrcuuriän,
al
d
5
1
9
1
— —
tunn Apoh Rdmi 8 raline a Kümamdg 3 4
bamisjd
tini äter
I Agio En&de id eſt: Pilo digni, dicũtur Græcis, nulla bona re digni, quod pilo nihilcoten
Siqun

pud autoroon
vnus quichnange eaut ſiipuima mo prodidtia ut lhuſams itu dignas.
am pro eo quit amine nuch ne
1
.Non egollnt lncare loltosgiit Neuius, ponen
ret elſegenune i teruncuſim ncifaciũtquu uncjß dicm
mo phinigle Veſpöpodi
1
tiſſimum en n reſſem autecai
uodpind
CHILIADIS PRIMAE CENTVRIA
VIII. 44 Siquando ueni hue, emori ſanè uolo, aut— Si quid tuorum ſuſtuli, dignũ pilo. Adagium cõmemoratur à Diogeniano. . Necuno dignus. XIII
A Su. AvS, Kodl ceO tuos, id eſt: Ne uno quidem dignus,& uno dignus, de uiliſſi- mo. Tranſlata metaphora à iactu talorum, in quo Aναα, id eſt, unionis numerus infimus erat. Demum ubiq; in rationibus numerorum minimum quiddam eſt unio, ac ne nume/
rus quidem, ut autumant philoſophi. Ex aduerſo, quem multi precij ſignificant, hunc
rnde dsiop, id eſt, multa re dignum, trita figura Græci dicunt&. πσ ωννο&⁵εiop, id eſt quauis te dignum,& ediuerſo ‿ν io, id eſt: Paulo dignum, quem contemnunt. Gregarium autẽ eſt ac plebeium, unius duntaxat hominis uice ſupputari. Proinde Homerus lliados. a. cum medici dignitatem explicare uult, ai: rarfde dvis op Krrdν ßαμφάνάχωw„w. ic eſt: b Vnus homo medicus multis æquandus honore eſt. Ad quod reſpexit Plato lib. de legibus ꝗnto. o ↄπ dvoe, I Te πνανν ακꝓντεειι ee id eſt Ndan hic quidem pro uno, ille pro pluribus alijs æſtimandus eſt. Ad hanc formam per tinent& illæ rhetorum figuræ, cum aiunt unum aliquem ſibi pro theatro eſſe,& unius cu/ iuſpiam iudicium pluris ſe facere, ́; infinitæ multitudinis.“ b Dignus obeliſco. b XIIII νσνε, id eſt: Dignus obeliſco, dignus— hionore.Summis enim uiris eiuſ⸗ modi columnæ, ac pyramides erigebantur, magniticis inſcriptæ titulis, aut ingentes coloſſi, ſic enim ſtupidi principes olim fingi gaudebant. Tametſi prouerbiũ ancipitem habet ſen/ tentiam, propterea quod Ariſtarchus obeliſcis iugulare ſit ſolitus, quæ parũ probaret. Me/ minit huius præter alios Suidas. b Ga 2 Aureus in Olympia ſtato. XV Quem ſummo præmio dignum
ræci ſignificant, ei dicere ſolent: Aureus in Olympia ſtatuere. Lucianus in Pſeudologiſta, uνιν ασ⁷¶ ένννουαάσισ sdᷣάd eſt: Aureus, ut aiunt, in Olympia ſtato. Quod is honos id ætatis præcipuus haberetur loco tam celebri, ſtatuam inter illuſtreis uiros habere. Huc alluſit Vergilius, cum ait: 1 Si ſœtura gregem ſuppleuerit, aureus eſto. 8— Plato in Phædro. rτπιιααινeιιαμάι νμσσ ειακ‿νιασάωμνε:ντο di Tειλάέ+eς ακασνid eſt: Polliceor me ſtatuam auream tibi æqualem, Delphis collocaturum. Ibidem paulo poſt. n& u*iειτ Ja&vdNA σQσςνααηeχια‿,ιινέουαφσρεασι οπαάόσ id eſt: Inter ſtatuarum Cypſelidarum monimen, ta in Olympia fabrefactus ſtatp. Interpres fortaſſis auæ ᷣσos, legit, aut certe ſomniauit, ut ui uerterit aureũ. Porrò reges Corinthi dicũtur Cypſelidæ à Cypſelo ꝗ pulſis Bacchidis è Corintho, ibidem imperio eſt potitus ſũmasq́; coẽgit diuitias. cuius rei argumentũ, inquit, Strabo, rò AuAεπε ͥοιmν˖&αααά εν νςν, έραν&αoχeναꝙ0G/υυμσν—, Xu εας ει μμεανεεμας. Alluſit huc& Philoſtratus in Apollonij uita, aod seαννεσιννσαισeςηνοοαν, id eſt: Et coronabunt te in Olym/ pia. Non diſſimili figura dixit Perſius, ſatyra ſecunda:; Præcipui ſunto, ſitq́; illis aurea barba. Quibuſdam enim ſignis aurea barba conſueuit addi.—2* uauis re dignus. XVI
EerO reuSe, id eſt: Quauis re dignus. Refertur ab omnibus Græcorum adagiorum collectoribꝰ. Vtitur Plato in Sophiſta. ⁴ oie donsoi⁵ εναιν τ‿ι ⁴μν⁴ενεε riενο e d,0: rs meu id eſt: Alijs uidentur nulla re digni, alijs rurſus quantauis. Similiter dixit Teren/ tius: Hominem quantiuis pretij. Quanq́; huius adagionis modo facta eſt mentio.
Dignus Argiuo clypeo. XVII
KeiO/ 1Ob εαπηωπι‿ id eſt: Dignus es Argiuo clypeo. De generoſo ac maiore in modum uenerando, inde ſumptum quod olim apud Argiuos ex more pueri incorrupti, puriq clypeos quoſdam geſtantes, pompas agebant.Isq́; honos erat illi ætati, priſco quodã
inſtituto decretus. 2 Dignum propter quod uadimonium deſeratur... VIII
Vbirem maximi momenti uolemus ſignificare, quæq́; uel quantouis diſpendi o debeat expeti, dignam eſſe dicemus, cuius gratia uadimonium deſeratur. Nam qui uadati lunt, nõ niſi ſummo ſuo periculo abeſſe poſſunt. Plinius ſecundus in præfatione naturalis hiſtoriæ: .*“ X 2 Inſcriptores

Inſcriptiones, inquit
DES. ERASMI ROTERODAMI ADAGIORVI
t, propter quas uadimonium deſeri poſſit, hoc eſt, quarum gratia ofts ſint poſthabenda, uel maxime ſeria.. IE In utramuis dormire aurem... I e aurem, eſt animo ocioſo, ſecuro, uacuoq́ʒ eſſe. Terentius in Heau,
In utramuis dormir eſt animo o ſecuro, uacuoq́ eſſe ton: Ademptum tibi iam faxo omnẽ metũ in aurẽ utramuis, ocioſe ut dormias. Vtitut eo
& Ballius in epiſtola quadã, ecurit elaler Plotio apud Gellium. 6' XAοντεναιν 1I ErS Iaελαινναάνένοεν. ideſt In aurem utramq; quandoquidem dotata eſt cubet. Sic enim uertit neſcio quis. b In dexteram aurem. b A
Eodem ſenſu dixit Plinius in dexterã aurem. lta enim ſcribit Romano ſuo: Nihil quoi in dexteram aurem, fiducia mei dormias. non impune ceſſatur, id eſt, nihil eſt, quod ſisſean rus. Sic enim admonent medici, ut in primo ſomno, qui profundiſſimus eſſe conſueuit in aurem dextram incumbamus. Cum experrecti redormire cupimus in ſiniſtram. Porroquj leui ſomno uult uti, in neutram incumbit aurem, quo facilius expergefiat.
Porrectis dormire pedibus.
14†
XXI
Huic affine eſt illud, à*ε εσεεασ‿‿ mτι⁶*e d dp, id eſt: Porrectis pedibus dormite, Luuj ürseic. ndennun 9
cianus de mercede ſeruientibus, ao⁴ ππ r0 I ⁊0 νuκααν&emσποτεναάναόταs—d aheV p, ideſt Iamq́ʒ tandem quod optari ſolet, obtigit, ut porrectis pedibus dormias. Ad eandem fgun pertinet, quod in Ariſtophanis Pluto dixit Mercurius. εέφε teyemowofucu, ic eſtz Subh tis pedibus requieſco,& ſupinus per ocium. Et ſupinitatem, negligentiam, incogitantiami; ſignificamus. Et conſerere manus in Hebræorum prouerbijs, in ignauum. Paululum dor mies, paululum dormitabis, paululum conſeres manus, ut dormias. e Nalſo ſuſpendere. XXII Naſo ſuſpendere, eſt uafre ac ſubdole irridere. Plinius libro undecimo, capite trigeſmo ſeptimo, docet à ſuæ ætatis hominibus naſum ſubdolæ irriſioni fuiſſe dicatum. Nam apud ueteres autores nihil huiuſmodi legitur. V erba Plinij ſubſcribam:ſEt altior hominitantum, quem noui mores, ſubdolæ irriſioni dicauere, naſus. Horatius in ſermonibus: Naſo ſuſpendis adunco. Idem alibi:. b Balatro ſuſpendens omnia naſo. Perſius de Horatio, qui uafre, tecteq; rideat: Callidus exterſo populum ſuſpendere naſo. Idem alibi: Diſce, ſed ira cadat naſo, rugoſaq́; ſanna. Vnde naſuti uocantur, qui docte norint alios irridere. Martialis:
Non cuicunq; datum eſt habere naſum. lIdem: 8S8 FEt pueri naſum Rhinocerotis habent. Idem rurſum: Naſutus ſis uſq; licet, ſis deniq; naſus. Perſiuz:
Rides ait,& nimis uncis Naribus indulges. Græci ſimplici efferũt uerbo, uuνεν⁵νι,ε◻,εμνττιιιμννυƷενν d eſt: irridere, uiciſſim irridere anim L⁸, id eſt, naſo. Caſſius ad Ciceronem, libro epiſtolarum familiarium decimoquin to:Quosq́ʒ ubi ridiculo aut ſcommatico dicterio læſeris, uelint ruſtice gladio, arruuni æau, id eſt, uiciſſim naſo ſuſpendere. Eiie Dignus qui cum in tenebris mices. XXII
Qui certiſſima eſſet fide, eum dignum dicebant, qui cum in tenebris micaretur. Cicero
libro officiorum tertio: Hoc nõnne eſt turpe dubitare philoſophos, quæ ne ruſtici quiden
dubitant, à quibus natum eſt, id quod iam tritum eſt uetuſtate prouerbium. Cum enimf dem alicuius, bonitatemq́; laudant, dignum eſſe dicũt, qui cum in tenebris mices. Idem de finibus libro ſecundo:Cur iuſtitia laudatur, an uerum A tritum uetuſtate prouerbium qui cum in tenebris mices? Eſt autem micare, luſus genus quoddam, quod adhuc apud ltals durat, ut repente porrectis digitis certantium uterq; numerum diuinet. Huius Cicero me tionem facit, libro de diuinatione ſecundo: Quid eſt enim ſors? Idem propemodum quo micare, quod talos iacere, quod teſſaras. M. Varro: Micandum erit cum Græco, utrum e; illius numerum, an ille meum ſequatur. Nemiſianus in carmine Bucolico:
Digitos iactate micantes. b 8— P orrò qui cum mices in tenebris, ei lbeerum eſt, ſi uelit fallere. Proinde dignus, qui cma „. 8„.....—.. 4 ten
»
„
1-— 23—.. querlufn,- ſed malam in partẽ, ita ut lupinã ſecuritatẽ intelligi uelit. MG b
dignos
/ etsdar
l ricbtebi
ero h⸗
ußproti ttaum ddl
. pnkauhn, gnunrupd 1I
ne chell
gketunn Mhubus tencltenpos
tüztrensett imit, quich
ldenashid Anrbens per dbcon nuente ſmen d(r thutwradCræc
ſurwOramn3e neücnim uämRrapen anxorir d wutlden
mnmpef Hennädtgenadt üe nin, Caniai T' Kümäbi
dhenaße ga Saebet en
mn luca

8 bedlbur de ne ent nägruhſ
rmias.Adenibe
tjaraſcuu,t d ventlam incoiit Snauum ballia 15. decimo, apietn ille dicatum, de Et altior homdin ſermonibus
b afte tadegtt t
amiliniumdin
ſtice ghdo
nus punior, alludens ad morum perfidiam. Pœni fœdifragi ſemper habiti.
CHILTRADIS PRIMAB CENTVRIA VIII. 245
tenebris mices dicitur, qui ſit uſq;adeo certa fide, ut nec ſi tuto poſſit, uelit quempiam men/ dacio fallere. Habent Græci ſimile quiddam: Dignus hic eſt, cui uel iniurato fidem habeas: ORavig dvαꝶιο—νν˙ε⁶ε½ ae. id eſt: W Hic uir dignus, cui credas etiam iniurato. Cui diuerſum, ne iurato quidẽ illi crediderim. kENrx louis tabulis teſtis. 1 XXIIII P'n die deNre d A⁴eσ v, id eſt: Ex Iouis tabulis teſtis, apud Græcos dicebatur, pro cer, to& indubitabili teſte. Lucianus in libello de mercede ſeruientibus.Er Erg AoM τπυσ ſesus&, Tro envo, en d Jie deντ½ ε Aeνπ ue, id eſt: Si quis te adulterum, aut pæderaſten di xerit, is protinus, iuxta id quod dici ſolet, ex louis tabulis teſtis. Alluſum eſt, ni fallor, ad di- phtheram, in qua Iupiter omnia mortalium acta deſcribere fingitur à poëtis. Aktticus teſtis. XXV. a aε ueνπτu, id eſt: Atticus teſtis, legitur in collectaneis Diogeniani, pro ꝓbatiſſimo, atq; incorruptiſſimo teſte. Quod ſiquis per ironiam torqueat in teſtem uanum, nõ incon
cinne dixerit. b Attica fides. 1 XXVI E misie, id eſt: Attica fides, legitur apud eundem de minime uanis, minimeq́; periu/ ris, inde natum quod apud Atticos templum eſſet Fidei deæ conſtructum. Cuius memi- nit etiam Plautus in Aulularia. Velleus Paterculus meminit his quidẽ uerbis: Si quis hoc rebellandi tembue aud Athenæ à Sylla ſunt, imputat Athenienſibus, nimirum ueri uetu,/ ſtatisq; ignarus eſt. Adeo enim certa Athenienſium in Romanos fides fuit, ut ſemper& in omni re, quicquid ſyncera fide gereretur, id Romani Attica fide fieri prædicarent. . 3 Græca fide. XXVII ² Nun wis.id eſt: Græca fide, reperitur pro certa item fide. Fortaſſis idem cũ proximo:
niſi malumus per ir oniam accipere. Auſonius ad Paulum: Nobiſcum inuenies uα̈νᷣπαƷην‿, ſi libet uti Non Pœna, ſed Græca fide. Idem de Philone uillico ſuo: Mutuatur, ad Græcam fidem. 8 Plautus Græcam fidem dixit, ubi non uerbis, neq́; ſtipulationibus, ſed præſente pecunia res agitur.Sic enim apud eum loquitur Clareta lena in Aſinaria: Diem, aquam, ſolem, lunam, noctem, hæc argento non emo. Cætera quæ uolumus uti, Græca mercamur fide, id eſt, nu- merata pecunia. Euripides in Iphigenia Taurica:.ς ταν ακς oidep oudPes, id eſt: Græcia ne/- quaq́; nouit Hdem ſoc ſanè nomine ea natio peſſime audijt olim. b. Punica fides. b b XXVIII Pœnorum perfidia in prouerbium abijt, quod ea gens peculiariter periurij, uanitatisq́; notata ſit, quemadmodum abunde teſtatur T. Liuius. Cuius hæc uerba ſunt libro ſecundo de bello Punico: Quæ Punica religione ſeruata eſt fides ab Hannibale. Subindicat idem Qu. Curtius, in Tyrijs Pœnorum auxilio deſtitutis. Rurſum Maximinus apud luliũ Ca/ pitolinum: Afri, inquiens, fidem Punicam præſtiterunt.& quod modo citauimus ex Auſo nio, Pœna fide. Saluſtius in Iugurthino: Cõperio Bochum magis Punica fide quàm ob ea quæ prædicabat, ſimul Romanos& Numidã ſpe pacis detinuiſſe. Plautus: Nemo me Pœ/
Altera manu fert lapidẽ, altera panem oſtentat. XXIX Qui coràm blandiũtur, claàm obtrectantes, palàm amicos agunt, clanculum nocent: aut qui hic proſunt, illic lædunt, falſam beneficij ſpem oſtentant, ut nacti occaſionem funditus perdant, ij dicuntur altera manu portare lapidem, altera panem oſtentare. Tranſlatum ab ij qui canes oſtentato pane pelliciunt: deinde accedentibus ſaxum illidunt. Euclio Plauti- nus in Aulularia: Nunc petit cum pollicetur, aurum inhiat, ut deuoret. Altera manu fert la⸗ pidem panem oſtẽtat altera. Diuus Hieronymus ad Rufinum: Hæc apud te amice potius expoſtulare uolui, quàm laceſſitus publice deſæuire, ut animaduertas me reconciliatas ami citias pure colere,& non iuxta Plautinam ſententiam, altera manu lapidem tenere, panẽ offerre altera. Eodem eleganter alluſit, ſcribens ad eundem Rufinum: An tibi ideo panem non damus, quia hæreticorum cerebro lapidem illidimus? 2⸗

DBg. ERASMIROT. ADAGIORVN
Fry eodem ore calidum& frigidum efflare. xXxx B, Svn S5ντ‿* des5 19 Luns0p eed yʃ id eſt: Eodem ex ore calidum ac ligicñ proferre. Bilingues& qui eundem modo aurdant znodo ndtuperann. 9 eodem ore calidũ ac frigidum ſpirare dicuntur. Natum ex APotoge Tuoplam iam Jhhalardns.Satyrus quidam cum uehementer algeret, hyberno gelu ſupra mo da xuienté, à ruſtico quocam inductus eſt in hoſpitium. Admiratus autem cur homo intlaret in manus ori admotas, gauit, cur ita faceret. is reſpondit, ut frigidas manus halitus tepore calefaceret. Deinde ubi extructo foco, appoſita menſa in pultem feruidam rurſum inflaret, magis etiam admita, tus, ſciſcitatus eſt, quid hoc ſibi uellet: ut pultem, inquit, nimium feruentem halitu refrige, rem. Tum ſatyrus ſurgens a menſa: Quid ego audio, inquit. Tun eodem ex ore pariterg calidum& frigidum efflas? Valebis. neq; enim mihi ratio eſt, cum eiuſmodi homine com, mune habere hoſpitium. At huiuſce rei, quam Satyrus admirabatur, cauſam reddit Ariſto teles in problematis. idq́; ideo fieri putat, quod qui uehementius efflat, is non moueat uni, uerſum aẽrem, ſed ore contractiore paululum uenti expiret, ut calor ab ore profectus aàte/ liquo aẽre, quem ob impetum plurimum mouet, continuo euaneſcat, atque in frigus abe at ld. quod ſecus ſit in eo, qui faucibus apertis uniuerſum aẽrem exhalat. Eſt huic confne quiddã in epiſtola lacobi apli, nàã huius nomine legitur: en ν dνν ⁵οκέμααι Ssi 1 h nO d iνο, id eſt: Ex eodem ore emanat dulce& amarum. Huc adſcribi poterit, quod e bert ſecundo libro Plinius, plus quàm prodigioſum, fontem eſſe quendam in Dodona, qui cum ſit frigidiſſimus& faces, ſiquis ardentes immergat, extinguat: ſi extinctæ admouean/ tur, accendit. Quæ omnia torquere licebit in rhetores, qui eadem norunt laudare& uitu, perare, eleuare atque attollere. Item in iureconſultos, qui cauſam eandem nunc tuentur, nunc impugnant. Ad eum ſenſum detorſit Plutarchus, quod Circe eadem uirga mentem adimit, ac reddit: pecudes facit,& homines. Extat apud Græcos hic ſenarius prouerbals: Sp Ku drv u JeyA rce ons. id eſt: Laudare eundem, carpereq́; uiri eſt mali. Et Hebræus uates, nempe Eſaias male ominatur ijs, qui dicunt bonum malum, malum bo num: dulce amarum,& amarum dulce. Oculatæ manus. XXXI Oculatas manus dixit Plautus, quæ promiſſa uelint exhiberi re, non oratione promiti Nam oculos hãbere, quibus uideant exhibita, aures non habere, quibus audiant pollicia- tiones. Ita lena quædam in Aſinaria, adoleſcenti montes aureos pollicenti, cum illa nihiſc moueretur promiſſis:Semper, inquit, oculatæ noſtræ ſunt manus, credunt, quod uidentin eadem erat ſententia leno ille Terentianus Sannio: Nunq́;, inquit, ego adeo aſtutus fuign quicquid poſſem, mallem auferre in præſentia potius. Huc alluſit Chærea in Eunuchokac nunc promiſſa, ut appareant. 1. Caca dies,& oculata dies. XXXII Plautus item cæcam diem& oculatam, pro die, qua non numeratur præſens pecunia,è qua numeratur. Sic enim leno quidam loquitur in Pſeudolo: Eme die cæca hercee oleum, id uendito oculata die.iam hercule uel ducentæ fieri poſſunt præſentes minæ. Hoc eſt, eme non præſente pecunia, ſed in diem pacta, reuende pecunia praæſente. Vocant& iuriſcconſu- ti cæcam diem,& cæca teſtimonia, quæ ſcripto perhibentur ab abſentibus. Nam cæca ſunt non tantum quæ non uident ſed quæ non uidentur& abſunt. b b Laentiſcum mandere. b b XXXIII EXv Siοεένενανν id eſt: Lentiſcum mandere, uel arrodere, Græco prouerbio dicuntur i qui nimio comendi corporis ſtudio ſuperfluunt. Nam ex lentiſco dentifricium fieri coſie uit.Is eſt Peliſclus quidam candidandis dentibus comparatus. Fiebant& dentiſcalpiag lentiſco, oc eſt, cuſpides quædã purgãdis dentibus accõmodæ. Martialis in Apophorelis Lentiſcum melius, ſed ſi tibi frondea cuſpis Defuerit, dentes penna leuare poteſt. b Huiuſmodi igitur quibus dentiſcalpium ſemper in ore eſt, lentiſcum arrodere dicuntur A AX*oνyε, id eſt: Lentiſci arroſores appellantur. Nam dentium cura, olim ut delicatis pio- bro dabatur.& Apuleio inter reliqua crimina obiectum eſt, quod dentifriciũ paraſſet/ de
24 5
uiraiue herh 3 u0 bmuubo. ggpdt lmodh
nnusen agnantis aac cius G. RactbtetP ruchiuneOhey rarachador
Kun Maa thernodhryx üttheran läkohcya
riguupidpr b 2 fantynit ſemjomvin donn Tecri ltang dim turto h
ſalun or Käͤeritsi dlalinac
499 dhn

1 halat. El 4
1
norunt kuchei neandem nuten ce eadem uinn ic ſenarius m num malumgite
e,non oratonefen Wuibus audateit ollicenti cmit credunt quod tego adeoatte
Chæreain Bun
M naturräme die cacs l entes minay do e. Vocanti ntibus. Naud
2 Phryx plagis emendatur.
SHILIADIS PRIMAE CENTVRIA
VIII. 247 qe transferetur adagium& ad reliquum totius corporis cultum. Vnico digitulo ſcalpit caput.ʒ XXXIIII
Molles atqʒ effœminati, uno digito caput ſcalpere dicuntur, nimirum ſolliciti, ne comã ſtudioſe compoſitam perturbent.Id primum dictum putãt à Caluo poëẽta in Pompeium, hinc in omnes parum uiros tranſlatum. Iuuenalis ſatyra nona:
Qui digito ſcalpunt uno caput. V— molles& impudicos ex geſtu notans. Porrò geſtũ eum antiquitus impudicitiæ habitum argumentum, teſtatur in epiſtolis Seneca:Rerum, inq uiens, omnium, ſ obſeruẽtur, indicia ſunt. Et argumentum morum, ex minimis quoq; licet capere. Impudicum,& inceſſus oſten dit,& manus mota,& unum interdũ reſponſum,& relatus ad caput digitus,& flexus ocu,- lorum. Improbum interdum riſus, inſanum uultus, habitusq́; demonſtrat. 1 Summo digito caput ſcalpere.. XXXV
18 5 αxαᷣτνxεπ νκρααφάα⁵ Qάιid eſt: Summo digito caput ſcalpere. Idem eſt cum pro ximo. Lucianus in rhetorum præceptore, delitijs effœminatum hominem deſcribit his uer bis. Fp rroig 7100O5„ Ttvct, ig ννααν Cud a diaστσσλνωένο 75 PdduoAa, taαεμε vo9 10„ au,„ν‿οινη⁵⁴ον 70 HAA&ℳμασι μëανmω έοοᷣυναυαα μννο εισονσπνεεονντσσα, T dα‿ανττν&nc mi eOòlid ud ν᷑o, id eſt: Inter hæc autem uirum quendam egregie ſapientem, atq; inſi-
gni forma, lubrico inceſſu, fracta ceruice, muliebri aſpectu, uoce mellita, olentem unguen/
ta caput ſummo digito ſcalpentem. YX Plagl I. XXXVI Phryx plagis emendatur. In barbaros ſeruiliq́; ingenio homines dicitur, qui non pudo,
re, neq; monitis, ſed uerberibus redduntur meliores. Cum contra generoſus animus, ut ait
Seneca, rectius ducatur quàm trahatur. Cicero pro Lucio Flacco in teſtes Aſiaticos: Aſia
ueſtra conſtat ex Phrygia, Myſia, Caria, Lydia. Vtrum igitur noſtrum, an ueſtrum eſt hoc
prouerbium? Phrygem plagis fieri ſolere meliorem. Adagium ita refertur apud Suidam
uerſu trochaico: 1 8
2pds viß ANeig Ss!ve KO T᷑αμονένςνε⁵ σ⁵. id eſt:
Verberatus Phryx melior& obſequens erit magis.
Oſtendit Athenæus è Phrygia mitti ſolere mancipia laudatiſſima:
XG⁴meOο³ en Cęuς f&ᷣ α Nας ει ssg... 1 b Nihil ſacri es.. XXXVII 0 k ⁴eφρε, id eſt: Nihil es ſacri. Sermo contemnentis prouerbialiter. Siquidem
Graæcci, quicquid præclarum, ac uehementer conducibile uideri uellent, id ſacrum appella
bant, ut εναι½ Kꝙεαν, id eſt: Sacra res conſilium,& ſεαν πέννη d eſt, Sacram ciuitatẽ dixit Ari- ſtides, tanq́; omnium tutatricem,& quod alio citauimus loco, 1εναeνμ έꝙάναeνi„ id eſt: Sacram ancoram. Theocritus in Hodœporis: b 4 AAR odh Eua AIe L9 op eusn. rri N, odcep id eſt: Hœdum igitur, ſi uis, age iam deponito, quanq́; Nil ſacri eſt.. Verba ſunt contemnentis pignus. Q ui prouerbij tradunt originem, aiunt Herculem con,/ ſpecta Adonidis imagine contempfiſſe his uerbis, 3u*eννς εκπρια“, id eſt: Nihil es ſacri. Seu quod exiſtimaret ijs duntaxat habendum eſſe diuinitatis hono enn⸗ui de genere morta, lium eſſent benemeriti, ſiue quod fures, qui in eius templum aufugiſſent, non eſſent in tu- to,propter loci religionem, quemadmodum in aliorum deorum ſacellis. Nunc accommo/ datur ad quamuis rem deſpicatui habitam. b Nihil ſanum... 24438 XXXVIII Summam morum corruptionem,& nullum honeſti reſpectum his uerbis Græci ſignit/ cant, osoæep dyοe. id eſt: Nihil ſanum. Exempla paſſim in comœedijs, tragcdijsq; Græcorum
0 4 185 0
lunt obuia. Ariſtophanes in Pluto:
m KdO/ KS Arraμάοσνα roue 80 118g, Hilart urSh yop, cMOp, dyièe udetei.
S2 9 1 Bic re Kud v0IGcig Eu— p. b Scitatum an expediret, ut in contrarium
dek
X 4 Verſo

1
ſeruandi partes ſunt delegatæ. Tranſlatum ab ijs qui ſpeculis ſub
1418 DES ERASMI ROTERODAMI ADAGIORVN
Verſo inſtituto priſtiniscq; moribus,
Iniquus eſſet, ſubdolus, ſani nihil
Ratus iſta uitæ commodis conducere. Andromache in ſui nominis tragœdia apud Euripidem ita deſcribit Spartanorum mo th 2 αα½&vHꝓτοοσν X1So. Byorp otes =2dς Lvornot, dεαƷλ2ν Psnlrüßic
xud Tv,AX,vO,d0, AMG,,
ENrd6, uᷣe&ν εντε. id eſt:
Heus omnium mortalium inuiſiſſimi,
Spartam incolentes, fraudulenti conſili
Mendaciorum principes,& opifices
Tecti malorum, tortiles, ſani nihil.
7
Ariſtophaanes, deoπμηοσοωνοαιαιαεεσα ſi modo non fallit titulus, de fœminis:
To 51vOꝓ τi⁴ας τς Qοα⁴ d Tã Aεν⁸
rTG od—έ&eνμ Qνν, de Ae,* Rvd⁴σνιννQμμηꝶQησ(,QάOñn ₄ id eſt:
Vini bibaces, proditrices, garrulas,
Nihilq́ʒ; ſanum, maximum uiris malum.
Vbi planè prouerbialiter dixit oa d yοe, pro perditiſſimis. M. Tullius ad Atticum lhn
decimoquinto: Quid quæris? νν tyice..
Dionis gry. XXXIX
¶έ☛ ꝙφοο,id eſt: Dionis gry. Recte dicetur, aut ubi quẽpiam magno animo cõtemni
mus, ac ne reſponſo quidem dignum habemus:aut cum rem nihili ſignificamus. Nam dè
gry alio diximus loco. Adagium ortum ex euentu. Dion Alexandrinus natione, pracipmi
in philoſophia laudem eſt conſecutus. Huic erat frater luctator, nomine Topſius, ltaq; c
quidam ex eius concertatoribus Dionem probris inceſſeret, fanda atq; infanda in eũ euo
mens, multa interim turba ad cõuicium, ut fit, affluente, ipſe ne uerbo quidẽè reſpondit ma
ledictis, uidelicet philoſophiæ dogmatum memor. Cæterum ubi iam intra ædium luarum
ueſtibulum eſſet, nam conuiciator eouſq; fuerat proſecutus, nihil iracundiæ præ ſe ferens,
hoc tantum reſpondit duᷣꝑε οο, id eſt: Ne gry quidem. Iuuenis autem animi impotens, k
queo ſe præfocauit. Ea res in uulgi fabulam abijt.
Cæcus cæco dux. XL.
T uqXdε νυρα 5dικνο, id eſt: Cæcus cæco dux. Adagium euangelicis quoq; literis celebra- tum, quo lubentius etiam refero. Vti licebit quoties indoctus indoctum docere, inconlil- tus, imprudenti conſilium dare conabitur. Cui conſine eſt Horatianum illud: Cacus iter oſtendit. Horatius ad Scæuam: b Cæcus uti ſi monſtret iter, tamen aſpice. b Quod quidem Porphyrion, perinde dictum autumat, quaſi dicas: Sus Mineruam Ptapo ſtere enim res geritur, cum cæcus uidentibus iter commõſtrare conatur. Apud Ariſtopha nem in Pluto, Carion ſeruus ſtomachatur in herum, quod ipſe uidens, Plutum oculis a ꝓtum ſequeretur b b 216 1 O0'& rig Aοννια οασοντ ννραραρνν ru—ρνα
2 4 1 4 Touycv1ρᷣ έꝓρ N oog Krr oI p.
O4 D0% BAgrroune Wig rucoI Syaedo
OdrG OSS, A oC iGerc. id eſt: Luminibus ut qui captum& orbum homunculum A tergo ſequatur, hoc agens præpoſtere.
Nam qui uidemus, ducimus cæcos, at hic Sequitur, ſimulq́; cogit eadem facere me.
,3„ Cæca ſpeculatitio. xl! AAoονονπτννοἀ eſt: Cæca ſpeculatio, comp oſita Græcis eſt dictio, an à ν ⅜ε quod eſtui dere. indhe a⁴e cæcus,& ενπ½ε½, d eſt: Inſpicere. Suidas prouerbialem dictionem admo/ net, quoties aut conniuent, quibus datum eſt negocium, aut ipſi nihil uident, quibus od limibus diligenter ciramn ſpecut
*
1 11.11 waonh an, 1” heredt arrib mnuxch häbin äada marnitentt am Vuutp r wuulrfu ailchclmoc Ggundgunl ah nrig weapinche, nanaas le⸗ Geraigereomne ſcrallanotm ldlcarwVicbe lenwneinun
1
deqilomm non
6 daua 9. 1 amcüütau ſüen gconte amgeinſitmn eror pru ſeiree dg t 1g Rtalrizin

Keioh,
CHILIADIS PRIMRE CENTVRIA VUIII. 19,9 pectant undiq;,& quod uiderint, alijs renunciant. Homerus: 3 Os ανακασααεαιιι εάʒ?... dt Spant pro eo quod eſt, haudquaq́; cæcutienter ſpeculatus eſt. Vti conueniet, quoties ſigriificabi⸗ oha mus aliquem rem ſagaciter odoratum, ac deprehendiſſe. Tanq́; ſi dicas epiſcopos ad cæte- 1 ſupinos, ac cæcutientes, ſiquid extiterit unde ſperetur quæſtus nonnihil, ibi obn&‿ιασνε ris e&d. Aut contra ſiquis erat falſus, aut hallucinatus, raiτ Aοmσνηοναεμ t⁷ss. Sine cortice nabis. 8 b XLIIT Sine cortice nare dicuntur, qui iam per ætatem non egent cuſtode morum, aut qui eò doctrinæ proceſſerunt, ut iam præceptorum opera non habeant opus. Horatius: b Simul ac durauerit ætas Membra, animumq́; tuum, nabis ſine cortice. id eſt: dinis Citra cuſtodem ac pædagogum ipſe te reges ac moderaberis. Acron prouerbij admonet: Putatq́; metaphoram mutuo ſumptam à iuuenibus, qui cum primitus natare diſcunt, cor,/ ticibus aut ſuberibus uentri ſubligatis natant: deinde exercitatiores citra huiuſmodi admi piunt. Plautus in Aulularia: Quaſi pueris qui nare diſcunt ſcyrpea indui-
nicula natare incip tur ratis. Qui laborent minus, facilius ut nent,& moueant manus. ....e n Vt poſſumus quando ut uolumus non licet. xLCIII Tullius adͤtlan 28 0 /5 3 JeAO,AAN dασμμαᷣᷣν ideſt: Non uti libet, ſed uti licet ſic uuuim11ugs. b— u Senarius prouerbialis, quo monemur tempori ac neceſſitati ſeruiendum eſſe. Terentia- umagno ani na Mifis in Andria rogata, quam Athenis uitam agerent, uerecunde ſeni meretricium quæ ſignitcanu. ſtum confitens: ut quimus aiunt, quando ut uolumus, nõ licet. Cecilius in Plotio apud Do irinus natun natum: Viuas ut poſſis, quando non quis, ut uelis. Item Plato in Hippia maiore. roiνταιι dmine Topin h Nrric ra kuεre si uX d1 NETGi Ti ⁵ ν ννενενeοι εεμαιον ντυασοιηα‿ι,μμαο έ dα T a atqx intncuni xas, id eſt: Eiuſmodi ſunt mipbi⸗ res noſtræ, nõ quales quis optaret, ſicuti prouerbio dicitur erbo quidetepon- uſcqquaq; ſed quales ęſſe poſſunt. Huc pertinent& illæ Græcorum ſententia
iam intrazdunia E80e ASTSTp duvα αx bu Derdεεb. ic eſt. iracundia mitd Omnes cupimus, at non licet diteſcere. Et, tem anini er nde KaNdie 3i5 JeAOAE AN bu Taoαμ⁸εε. id eſt:
Bene uiuere omnes uolumus, at non poſſumus.8 b
Nemini ſua fortuna ſatisfacit,& aliud uotis deſtinat. quod tamen haud ſcio an quiſq́; unqᷓ́; Aici Juogi ſit aſſecutus. Vſus erit, ubi ſignificabimus noſtra nobis parum placere, uerum facultatẽ de, octum cocn elſe, non animum: uidelicet fortunam eſſe parum commodam, aut uitam nõ ſatis integrã,
zum ſl aut epiſtolam non ſatis eruditam. b u ar mn. Athenienſium inconſulta temeritas. XI. IIII Rdh acbleo e ενᷣ᷑o. id eſt: Athenienſium inconſulta temeritas. Quadrat in eos, qui neur bus male cõſulta uertunt bene. Nam id olim uulgo tributum eſt Athenienſibus, quod ipſi 4 a quidem ſocorditer cõſultarent, parumq́; proſpicerent, uerum Minerua ciuitatis præſes, illo dnatur. Apuo
rum male inſtituta, bene uertere conſueuit. Simile eſt huic, quod hodieq́; uulgo dicunt: Eſt dens, Dlunm d fortunatior, q́; prudentior, de quopiam nõ ſuapte induſtria, ſed fortunæ cõmoditate ſucceſ ſu rerũ utente. Eupolis apud Suidam& Athenæũ libro decimo in Athenienſium mores. b 0e9 d d LAeJ docAp 2vd ⁷mα‿Qmη Nuyj Saêucodg Ae*σομαμανG. Tdα κ́ͤuαhe— A e tryxe Ao Ae pporſg. id eſt: uos antehac nec præfici conuiuio Quiſq; tuliſſet, nun uidemus ſcilicet elli duces.õ ciuit as, ô ciuitas Fortuna ut es feliciore quàm ſapis.
⁸
Porro Athenienſium incogitantiam notat& Ariſtophianes hoc uerſu, in nubibus:
3 S) du‿ρεενον«ꝓ τρσε ν νλμ⁴ς απκeροαασα⁴νααάα. id eſt: 371m aull am conſilia læua prædicant huic adeſſe ciuitati. lem dictorn uo loco interpres adſcribit fabulam huiuſmodi. Cum Neptunus à Minerua uictus,
—
hil uidert,— non poſſet Attica regione potiri, iratus immiſſt illis, quο εεαακνν, id eſt, læua, ſtultaq́; conſi-
„.

——————
———————
4576 DES. BRASMI ROT. ADA GIORVM
lia. hoc deinde uicium Athenienſit us, 1*me ĩoꝝ, hoc eſt, uernaculum fuiſſe. Idq; Nineruz 8* mutaſſe, cæterum quod illi male ſtatuiſſent, illa in bonos exitus uertebat. Alluſt bac
3„ 7 9„„. idem Ariſtophanes in V pi Na,& y Kuds Qαi uεέ φeν εσσυνίέdi=Jjo. id eſt: Viula noſtras ante pugnam peruolarat copias.
Eõdem mihi leuiter alluſiſſe uidetur Demoſthenes, cũ ait in Oſynthiaca prima in ipſa ſa tim fronte. ARd Kol‿ ᷣσ⁴αμιν Sᷣ vαα d7rOAXA,ꝙ Sv Tn. O Tso Ka e 7 S SN eilo„
2e ars, id eſt: Sed ueſtræ etiam eſſe fortunæ exiſtimo, ut nõnullis ex temp ſuccurrant animo, quæ dicenda ſunt in rem ueſtram. Theognis: no ro νιννα Qeς—εεαασ /‿‿οu 4 20AX 1.
Of& αέινι dop yius Jo 2„0. id eſt: Multis læua quidem mens eſt, ſed numina dextra
uis bene uertit& id quod temere inſtituunt. Ariſtophanes in cõcionatricbun
A 6„εro rie isi*55½ O'&&6,αά¶ μςα /εεμ νμκαασόειεεᷣέ A“ιινεισιι 1π iio p ET dp.
Nec abhorret hinc quod alibi retulimus, E 92οωνν/κμρ⁵⁴αρ‿α 89f, id eſt: Dormienti retetolltt
Vbi non ſis qui fueris, non eſt cur uelis uiuere.
ote quog
XLV
Cicero in epiſtola quadam libro ſeptimo, familiariũ ſententiam huiuſmodi ueteris ꝓuet
bij citat.V etus eſt, inquiens: Vbi non ſis quis fueris, nõ eſſe cur uelis uiuere. Sumptumch à cõmuni mortalium affectu, qui nihil minus tolerandum putant, q́ʒ ut inter eos negſec aut etiam notati uiuant, apud quos aliquando cum ſplendore, atq; autoritate ſint uerſati Adeo ut exiliũ ubiuis præoptent potius, aut etiam è uita decedere, q́; mutatæ fortunæ pu,
dorem perpeti.Id quod notauit Euripides in Hecuba, quam ita facit loquentẽ, u
t dicat ſbi
pudorem in cauſa eſſe, quominus obtueatur Polymeſtorem. Pudere enim in tam calami toſo rerum ſtatu, conſpici ab eo cui aliquando uiſa ſit florens. Idem in Alceſtide:
TI Aο* Ʒν ᷣσα ανφσ ο To
xaανενυ νοτναρ¶ ᷣσꝶν s εινι †i id eſt: Poſt hac amici, cur mihi ſit uiuere
Cordi, male audienti,& affecto male
Ad eandem facit ſententiam, quod apud Sophoclem ait Aiax: AH⁴½⁶⁴νμ N᷑S 47d 0 Aus 8 280 Ja Bis
KAMO de Tie aαιααερνη LEor Jc. id eſt: Eſt turpe, uitam prorogare longius Quiſquis malis nihil explicat ſeſe ſuis. A'AN N MX△μο 310, S-MAG brkNvM
T6 tv αᷣ.. ic eſt: b
Verum aut decore uiuere ingenuum uirum b
Decet, aut decore oppetere mortem. Fertur hic quoq; ſenarius: 20d MS6, 51 N 106 GPe Xn. igeſt. deB ee
Fortuna quibus inuidit aſpera uiuere Hos indecorum, ac turpe uelle uiuere.
ltem paulo poſt in eadem tragodir
Sed propius ad Ciceronis ſententiam accedit locus ille apud Furipidẽ in Hecuba ubi bo — ratiocinatur ſibi non eſſe cauſam, cur optaret uiuere, quod omnibus ornameti
inæ fortunæ iam eſſet ſpoliata. ri uε Ʒνε τς dra Ouανμ teππννιꝙν ω μοο õwνBντοꝓp Bk. B—rEOH O Kip nAGg derd Saννηχνν&σν νυμα—BO+P— icd eſt: Quæ nanq; uitæ cauſa iam ſupereſt mihie Vt cui pater rex omnium fuerit Phrygum Etenim rudis mi lucis hoc initium ennn
&
Dein ſpes in amplas educabar, regibus Deſponſa. Et reliqua quæ ſequũtur. Sunt enim longiora q́ʒ ut hic putem eſſep
erceendl Premete
asbwtinck
1 bamyicode agiyetneon
Kcgctnqlot anlgwoinid trQündiünd alewerbau unRoireſc KeCleoniid iatonten, Hmenteinpro nywodcjquarc nwinuerecdt
rrperjle
nähenepanes
umaxui,N
datten etebu. ſer 1
keolworec ſnclame mtüghwd aplwaudesz
V gteribeg ann
1y
A
15
89 9* dauf ſopn
11
inbersocl
da
6 1 1
) Acpatne 6 uaal
d die, büingigo

OHTLIMDIS PRIMAE CENTVRIR
b Premere pollicem, conuertere polliem. xXLvT Antiquitus in pollice fauoris erat, ſtudijc; ſignifcatio. Qui faueret, pollicẽ premebat,
wminus fueret, pollicẽ conuertebat. Qui geſtus in prouerbium abierunt, ut iã premere pol-
n huiaſmodiuu llis uünere. And nchutinte enn tq autoritte t eich mutataſ
act loquentéi dere enim ütn
min Aceliä
1
g
—=
1
—
1
—
eadem taani arius:
pidẽ utitat Lomnibos run b
4 .— 6 putench i
licem dicatur, ꝗ quoquo pacto fauet: cõuertere qui male uult. Plinius libro uigeſimoocta- uo, capite ſecundo: Pollices cum faueamus, premere etiam prouerbio iubemur. Iuuenalis: Conuerſo pollice uulgtcx 1 EI uemlibet occidunt populariter. Horatius utroq; pollice dixit, pro ſummo fauors. Conſentire ſuis ſiudis, qui crediderit te fautor utroq; tuum laudabit pollice ludum. 28 1 e e Porphyrion enarrat hunc ad modum: Vtroq; pollice, id eſt, utraq; manu, uοειε⁴εραιτια. Sy necdoche à parte totum. An qui uehementius laudat, manus iungens, iungit pollicem cũ proximo. Acron hoc pacto, utroq; pollice Tuuend oxine manu utraq;, ſublataq́; pariter, ac ſepius mota. Hic enim geſtus ualide laudantium eſt. Sanè utrunq;, ſicut ex his conijci licet, prouerbij origo fugit. 3 e 2 Faciem perfricare, frontis perfricte. LVII Frons habita eſt eutici egs pudori ſacra. Et facies item, id quod& prouerbio teſtatũ eſt, quo dicunt pudorem eſſe in oculis.Inde frontem, aut faciem prouerbio perfricuiſſe dicun/ tur, qui pudorẽ omnè dedidicerunt, uelut abſterſo manu à uultu pudore. Tranſlatum ap/ paret à geſtu quorundã, qui dicturi, facturiũe quippiam apud ignotos, manu faciem perfri cant, id quod ruſticani cuiuſdam pudoris indicium eſt, quem coneris peruincere. Huncge ſtum Quintilianus notat inter uitia pronũciationis libro undecimo: V itioſa enim, inquiès, ſunt illa, intueri lacunaria, perfricare faciẽ,& quaſi improbam facere. Plutarchus ſcribit hũc geſtum peculiarẽ fuiſſe M. Tullio ut dicturus læua faciem demullceret. Alioqui nõ inficias t ipſe Cicero, initio dicendi trepidantiorẽè fuiſſe ſeſe. Fabius libro nono citat hæc ex Caluo: Perfrica frontem,& dic te digniorem, qui prætor fieres, q; Catonẽ. Significat id eſſe dictu uehementer improbum. Plinius in præfatione naturæ hiſtoriarum: Perfricui faciem, necta men profeci, quando alia uia ingens occurris. Huc pertinent etiam illa, quod effrontes ap⸗ pellamus inuerecundos. Et qua fronte audebis hiæc facere: Quod enim Horatius dixit: Clament perijſſe pudoren n.E* b Cuncti penè patres. Id Perſius imitatus: Exclamet, inquit, Melicerta periſſe b Frontem de rebus. b b er. 5 b: ltem illa: Quo ore obiurgabis filium? Et os impudens, os durum, os ferreum, cum impudẽ tiam indicamus. Ouidius: 1 I. ek ee en Non tibi plus cotdis, ſed minus oris adeſt. id eſt: ets Non plus audes, aut ſapis, ſed minus pudet. Homericus Achilles Agamemnonẽ uvπνπηιασν appellat, id eſt, canino aſpectu.& apud eundem: rienen r0 uτ 1XG„H H⁴ ε RAXG⁴ꝓοοο. id eſt:.. Canis habens oculos, cor cerui, impudentiã ſignificãs cũ timiditate cõiunctã. Deniq; haud ſcio an huc pertineat, quod apud Athenæũ in dipnoſophiſtis adducitur è Cyrenæo poëeta: roig 3&μαέαάρα,⁵νσσσ?eo dud'dσσμάμκενυρν id eſt: 1 e e Porrò ter abſterſis, diui donant meliora. M ne 1 Subindicat, ni fallor, ſe impudentius id poſtulare, ut quæ ſint acta in conuiio narret. b Frontem exporrigere, frontem cõtrahere. XLVIII Frontem explicare, cum hilareſcimus, contrahere cum ringimur: hoc eſt, ubi quid mole/ ſtum eſt, dicimur. Plinius in libro undecimo: Frons& alijs, ſed homini tantum triſtitiæ, hi⸗ laritatis, clementiæ, ſeueritatis index. Terentius: Exporge frontem. Horatius in Odis: Sollicitam explicuere frontem. Idem alibi: Deme ſupercilio nubeem. Exporrecta fronte, hilariter. Porrectiore fronte mecum loquaris oportet, apud Plautum, Obducta fronte, corrugata fronte, cõtracta fronte, caperata fronte. Plautus: Caperat frons ſeueritudine. Quod quidem à caprinis cornibus tranſlatum uolunt. Et nubila frons, ſerena frons, explicita frons.“ d112 Attollere ſupercilium, ponere ſupercilium. D E IHE KIE5 NL.IM Plinius:Supcilia, inquit, homini,& pariter& alterne mobilia. Et in his pars animi. Nega mus

2532 DES. ER AEMI-ROTEROPRMIADAG TO RVNM
mus, annuimus. Hæc maxime indicant faſtus. S uperbia aliubi conceptaculũ ſed hic cdem
habet: in corde naſcitur, hic ſubit, hic pendet. Nihil altius ſimul, abruptiusc; inuenit in or, pore, ubi ſolitaria eſſet. Aactenus ſſle. Inde prouerbio atrolli ſupercilium dicimus, arrogn tiam ſignificantes:adduci ſupercilium, faſtidium indica ntes. Citat& Suidas, Xrcgännan 4
zxp: rãe yuu Soue uν, id eſt: contractis ſupercilijs,& inflatis buccis. Poni dicitutſij V
perciliũ cum a faſtu receditur.Et faſtoſos homines ſupercilioſos nominamus. Deniq; äin,
nii citer ipſum ſupercilium pro faſtu atq; arrogantia ponitur. Philoſophorum ſuperclium 3
quis ferat? Porrò quod Plinius ait ſupercilijs annuere nos atq; renuere Homerum ſecua eſt, apud quem uerſus hic aliquoties egitur: a N NO0 cuNt Kn Öcgue veWor οuGf. ideſ: a NiIe mr Sic ait, atq; ſupercilijs pater annuit atris. Id æmulatus Maro: Sic ait,& totum nutu tremefecit Olympum. Conoiuecce.
Prouerbialim taphora conniuere dicuntur, qui prudentes culpam, quã intelligüt inauſ gentia tamen, ac ſtudio diſſimulant, quaſiq́; non uident, id, quod uident, quemadmocdum uulgo loquuntur. Vt parentes ad leuiora quædam liberorum uitia cõniuent. Et naturaac quædam adoleſcentiæ uicia, quaſi conniuet.Et maritis ad quædam uxorum errata cõniua, dum.Et corrupti iudices, in cauſa conniuent. Hallucinamur imprudentes, cæcutimus nolo tes, eonniuemus data opera. Exempla crebra ſunt in actionibus Ciceronis. Eſt autem con, niuere ſubinde claudere oculos, quemadmodum faciunt ij, qui propter imbecillitatẽ uiſu non ferunt lumen ſolis, at ij facile falluntur. Contra, qui tν 2e 4ονσν id eſt, qui ſixis appiai unt oculis, hos nihil poteſt ſuffugere. Quod nos conniuere dicimus, Græci uocant tũm daαμκνκενυ˖ um anp. V nde eſt illud apud Ariſtophanem in equitibus,&+½ s ia ana dαυακ⁵εεd eſt: Aſpice in me inconniuenter, aut nihil conniuens. Quod nos hallucinani illi αεα, αννσνσQν.quod nos cæcutire, illi Xuελμνπεν.( Quæ quidem omnia, ſi transferantur ad res animi, pertinebunt ad prouerbiorum rationem. b ter Bibe elleborum.ʒ b. 11 Ariſtophanes in V eſpis,*⁵ενικιοοον„ id eſt: Bibe elleborum. Quo dicto ſignitcat inſani re quempiam, νπνν uero dixit, non nie, quod, ut admonet interpres, hoc ad ſimplicem poti referunt grammatici, illud ad potionem pharmacorum. Idem oſtẽdit& uerbum hinceſt fictum,&εεμο ,ά εεοιακν̈ pro inſanire. Quiq́; parum animo conſtat,“Nbigs deichn, ĩd eſt, elleboro opus habere dicũtur. Atq; ijdem apud Latinos ẽtiam autores elleborũ ede- ce,& elleboro ſeſe purgare prouerbio iubentur:propterea quod antiquitus plurimus uſi fuerit huius herbæ ad leuanda mentis& capitis uitia. Plinius libro naturalis hiſtoriæ uigel
moquinto, capite quinto, ellebori duo facit genera, ſicut& Dioſcorides libro quarto,(am
didum, quod ltalia ueratrum albũ appellat,& nigrũ, quod alij uocãt entomon, etiamſtin Dioſcoride atomon legimus.Alij polyrrhizon, pleriq; melampodion uocant, ab inuento- re Melampode uate, uel eiuſdem nominis paſtore, quod is animaduertiſſet eo pugnaricu pras:deinde dato earum lacte ſanauit Prœtidas furentes. Sed Aulus Gellius Pliniũ ſecutus ait coloris diſcerniculũ non in ſemine, neq; in uirgultis, ſed in radice apparere. Candido 0 mitiones cientur, eòq; ſtomachũ& uentrem ſuperiorem purgat. Nigro aluus inferior d
luitur, utriuſq; periculoſa ſumptio, ſed albi, ut præſtantior, ita periculoſior. Quod ipſum
men adeo uulgatũ eſſe cœpit, ut pleriq; ſtudiorũ gratia ad peruidenda acrius, quæ cõmeta- hantur, ſæpius ſumptitauerint. Nominatim aũt Carneades Academicus, ſcripturus aduer ſum Stoici Tenonis libros, candido elleboro ſuperiora corporis purgare ſolitus legitur,ne quid ex corruptis in ſtomacho humoribus, ad domicilia uſq; animi redũdaret,&e inſtantii uigoremq́; mẽtis labefaceret. Nigri uero religioſum etiam uſum fuiſſe teſtatur Plinius.& quidẽ hoc& domos ſuffiebãt, purgabantq́;, aſpergẽtes& ſeſe,& pecora. Tum ſolenni eum precatione colligebatur& ſuperſtitioſius, ut meminit etiam T heophraſtus. Primum erinm gladio circũſcribebatur: deinde qui ſucciſurus erat, exortum ſolis ſpectabat, precabatut ut id ſibi liceret, dijs concedentibus facere. Obſeruabat& aquilæ uoſatũ, quæ ſi propius a uolaſſet, moriturum eo anno, qui ſucciderat, augurium erat. Ex Plinio igitur colligere lect utnũq; genus, tum candidum tum nigrum, cum ad alia cõplura mala, tum aduerlus mem choliam/ remediqm efficax habere. Vnde& prouerbiũ natum, quod tamẽ lürie fün
4
1. V
———=— — —
½
1 gf Nwarlauureti thelcoro-
b bckilem p
dücco ſ t nelor beungdi
1 9 pereins geenanmätin euge rich mwwurbu täpnu donne fdlönt iral Kuanihras cd dheneldemn itbemch ehtipa A trurraggo pu nacct eticf. nwnioyt letnilicno g
ſuucrsch
Pfewnin Tge dägahde dkäüsha entetapim dcwmhm türingelg
eninponde iri Küünra

ſpem quimge
— ropterimbeaine fo id eſtcuin nus Ciaciiven
4 4 1
uitibus gaet
«Quod oh omnia ſitragien
. Lo dicdoſgiri es, hocad umn ſtẽdit ueton ji 0 conſtat ae lam autotoclhii
antiquitus pun
o naturalbiben
orides lboqpn
ocãt entomole dion uocarto aduertiſſeteopnn lus Gelliwhii
ce ap zrerelen
Sitribus Anticyris caput inſanabile nunquam
cHILIADIS PRIMAE CENTVRIN VIII 25;
plautus in Menæchmis: Non poteſt hæc res trium iugerũ elleboro obtinerter Dem oſthe/
nes Aeſchinem in actione monet, ut ſeſe Dundet elleboro. Lucianus in dialogo Menippi ac Tantali. 45, 6 à Tdαλφέ 1 d&XNSN 70 Fouſc xnν„Ne 2 8 7 a id eſt.— pis Tantale,&, ut uere dicam, elleboro poto tibi eſt opus, eõq; ſanè meraco. Et apud eundè Rhadamanthus‚in ſecundo uerarum narrationum libro, ita prnunciat, ut Aiax traditum ab Hippocrate elleborum bibat, prius quam in heroum conſortium recipiatur, alludẽs ad eius inſaniam. bidem legitur non licuiſſe Chryſippo in beatorum inſulam immigrare niſi quartum iam ſumpto elleboro. Nimirum illuc alluditur, quod ter in uita bibiſſe memora/ tur, ut teſtatur etiam Petronius in carmine quodam. Horatius: 1 Expulit elleboro morbum bileinq; meraco. Ouidius in epiſtolis Ponticis lib. quarto. Ibibe dixiſſem purgantes pectora ſuccos, 1 5
Quicquid& in tota naſcitur Anticyra. DPerſius: 1 11 Anticyras melior ſorbere meracas, Inſanum ſignificans. Auſonius ad Theonem: Elleborumq; bibas Samij Lucumonis acumen. O. 1 Nauiget Anticyras.
med'esp N'&vꝓνοα id eſt: Nauiget Anticyras. Horatius eleganter nouauit adagij quaſi faciem, cum ait in ſermonibus: 28
Nauiget Anticyräg..
Quibus uerbis Stoicum inſanum ſigniſicat, quiq́; mentis morbo laboraret, eſſetq́; ſapientis indignus nomine, cum nemo ſapiens niſi ſanus. Dictum eſt autem eadem figura, qua Græ,/ ci dicunt, elοεας εiε αμαονμαν d eſt: Nauiges Maſſyliam. Strabo libro geographiæ nono duas Anticyras commonſtrat,& in altera, quæ ſit poſt Criſſam oppidum, elleborum naſci: in altera eiuſdem nominis, quæ ſit ad ſinum Maliacum& Oetam montem, optime tempe/- rari. Atq; in eam q́; plurimis è regionibus adnauigari ſanitatis gratia. Pauſanias in ultimo li bro ſcribit ſupra Anticyram mõtes eſſe magnopere petricoſos, in his copioſe, prouenire el/ leborum:nigro purgari aluum, albo uomitum cieri, ac ſuperiora corporis purgari. Stepha, nus addit Anticyrẽſem quẽpiã fuiſſe, qui Herculẽ elleboro dato liberarit inſania. Horatius: Tonſori Licino commiſerit. b Treis Anticyras dixit pro uniuerſo elleboro, ſignificans deploratã& immedicabilẽ inſaniã. b Strychnum bibit. LIII riανον κνννκꝶꝙν, id eſt: Strychnum bibit, in inſanos item competit, à ſtrychni herbæ natu/ ra, quæ uel guſtata, ſtatim inſaniam parit. Dioſcorides in quarto, quatuor ſtrychni genera Hacit. Equibus poſtremum aνναςν uocat, id eſt: inſanum. Plinius libro uigeſimoprimo, ca/ pite trigeſmoptimo, cum duo ſtrychni genera ſalutaria demonſtraſſet: I ertio inquit, folia ſunt Ocymi, minime diligenter demonſtranda. Remedia enim nõ uenena tra Sanus i. pe inſaniam facit, paruo quoq; ſucco. Quanquam& Græci autòres in iocum uertère. Dra/ chmæ enim pondere luſum pudoris gigni dixerunt, ſpecies uarias imaginesq; cõſpicuas ob uerſari demonſtrantes. Duplicatum hunc modum legitimam inſaniam facere: quicquid ue ro adijciatur ponderi, repræſentari mortem. Hoc eſt, uenenum quod innocentiſſimi auto/ tes limpliciter Dorycnion appellauere ab eo, quod hoc cuſpides in prælijs tingerentur pal ſim nalcente. Dioſcorides ſcribit Strychni radicem cum uino potam, menſura, I. uiſa quæ dam, ac ludibria non iniucunda parere, duplicato modo ſumptam, ſtuporem triduanum inducere, quadruplicato potam, adimere uitam: remedio eſſe, ſi multum ac largiter bibe/ tis acreuomueris. Neq; uero hoc ego recenſuiſſem in hoc opere, ne uidelicet adagia nõ col ligi a me. ſed naſci quis calumniaretur, niſi quod Plinius dicens Græcos in iocum uer tiſſe; ſa tis indicaret, herbæ huius naturam in prouerbium abijſſe. 1„, b Ede naſturtium.
-
LIIII 1Die cακμαον‧ d eſt: Ede naſturtium. In ſocordem, ignauum, ebetem, ſtupidum, olim, di, cebatur,propterea quod huic efficaciam ineſſe credant, erucæ contra riam: uim enim, uigo/ remnq; animi ſuſcitare, Venerem coërcere, cum illa è diuerſo Venerem acuat, uim mẽtis ebe tet, unde& nomẽ apud Græcos habere uidetur. Plinius libro decimonono. capite octauo: Naſturtium, inquit, nomen accepit à narium tormento. Et inde uigoris ſigniſicatio, prouer bio id uocabulum uſurpauit, ueluti torporem excitantis. Græcis à corde nomen habet. Ari/ y ſtophanes;

354 DBS. EBRASMI ROTEROD. ADAGIORVM
g. ophanes 2„ Jeo ορρονννσο 6.X,De6 O* Nd ειυσα,ντε Kς αφiν⁸εid eſt: Edi heri naltun te Q uid naſturtiaris? Idem in Veſpis: Se tNalturtig O Euuουꝶνν KoœB AMGHνι KHοα Bexorrop Kod aνα. 3* b. Qui acri ſunt animo, iuſtic, quiq; naſturtia tuentur, id eſt, acutum cernunt. Porcum immolaꝗ. b
ias porculum afferri tibi. Noratius in ſermonibus: Immolet æquis RHiic porcum Laribus. Loquitur de eo, qui iam ab inſania reſipuiſſe uideretur.
Multa Syrorum olera.
n05 Auα6. id eſt: Multa Syrorum olera. Dicetur aut in mapica artis peritos à 2 5 2„—— 2—) herbis maleſicis eam exercentes, aut in eos qui rebus uilibus abundant. Fortaſſis recte dice
tur& in eos, qui in rebus non multæ frugis, nimium inſumunt operæ, quippe non in u exercendis, ſed in hortis colendis occupati, quæ plus adferant uoluptatis quàm emolumen ti. Prouerbium refertur a Plinio libro uigeſimo, cap. v. ubi commemoratis uarijs remediß,
herbæ Staphylini, quam eandem& paſtinacam erraticam uocant, hæc ſubnecttit, Syri in hortis operoſiſſima. inde quoq; prouerbium eſt Græcis: Multa Syrorum olera. Simillima ſtaphylino herbam ſerit, quam alij gigidion uocant. Hactenus Plinius. Vt autem exiſims pargmiam in maleficos quadrare poſſe, illa me coniectura commouet, quod paulo ante Orpheum citauerat autorem, ſtaphylino amatorium ineſſe. Neq; Syrorum mores uulo nota caruiſſe, uel adagium illud teſtatur: σ⁴ιροιππννε ωάο—ονυιναασε, id eſt: Syri contra PIWenh
ces. Atq; in hoc prouerbio miſeretur noſtri Cælius, qui tam inſigniter torqueamur, neqys
quicquam tamen ipſe ſubleuat. Nelle litus gladius. LVII Nelle litus gladius. In pernicioſam adulationem dici ſolitũ. Diuus Hieronymus ad êu- relium Auguſtinum: Nonnulli familiares mei,& uaſa Chriſti, quorum Hieroſolymss,&in ſanctis locis permagna copia eſt, ſuggerebant, non ſimplici animo à te factum, ſed laudem
atq; rumuſculos,& gloriolam populi requirentem, ut de nobis creſceres, ut muſti cognoſte-
rent te prouocare, me timere:te ſcribere ut doctum, me tacere ut imperitum,& tandem te
periſſe, qui garrulitati meæ modum im poneret. Ego autem, ut ſimpliciter fatear, dignationi
tuæ primum idcirco reſpondere nolui, quia tuam liquido epiſtolam non credebã,& ut uul
gi de quibuſdam prouerbium eſt, melle litum gladium. Si locus hic mendo uacat, Hlieton mus Auguſtini epiſtolam melle litum gladium appellat, propterea quod pariter& reprche ſionem haberet, quaſi gladium quo iugularet,& Plandimenta quibus baresosleße ritatem diſſimularet. Porrò prouerbium, Auguſtinus reſpondens, palàm explicat, uidelice deprecans atqʒ abominans inſidioſum blandiloquiũ. Plinius lib. uigeſimoprimo tradit He racleæ in Ponto, ab ijſdem apibus aliquando mella reddi pernicioſiſſimum habentia uene/ num. Quæ, qui ederint, abijciunt ſe humi, refrigerium quærentes. Nam ſudore difuunt. ſ cur fiat, pabulum in cauſa eſt. Ea eſt herba alba, quam ægolethron anpelne
Letale mulſum. 1VIII
Oudᷣσνμοσ ‿έᷣνννναννν id eſt: Letale mulſum. Eandem cum ſuperiori habet ſententiam. DNI
ogenes, formoſa ſcorta, Sou-dονυοπ‿mMĩΤe᷑à id eſt: Letiferum mullum appellare conſueui tametſi nihil uetabit,& in aſſentationem, in fœdas uoluptates torquere breuiter ꝗquicqui ita icundum eſt, ut idem ſit pernicioſum. Legimus mellitum uenenum apud Plinium & idem Diogenes orationem ad gratiam comparatam, auriuinq; pruritum, ueralu i Xdvluo,id eſt: Nelleam prafocationem appellabat, quod aſſentatione quidem delectaret 5 terum mendacio ſtrangularet admittentem. Quod uidelicet illi Hieronymiano ſmillimũ eſt, adeo ut ſuboleat mendum ineſſè in exemplaribus,& pro gladio laqueum legi debes Quis enim ſolet gladium oblinere mellie 1.B
b Linum
Neq; prætereundum exiſtimo, quod Plautus in Menæchmis porcum ſync erum d 6 immolare iubet eum, quem mente captum ſgniſicat. Adoleſcẽs quibus hic precip deu neunt ſacres, ſynceri, nummum unum en à me accipe. lube te piari de mea pecunia: Nã quidem inſanum eſſe te certo ſcio. Opinor quod ueterum uſu, qui cuiuſpiam irati numi“⁰ intemperijs ageretur, hoc piaculo ſe ſoleat purgare. Idem paulo poſt, in eadem fabula. Nan tu quidem hercle certo non ſanus ſatis Menæchme, qui nunc iplus maledicas tibi. lube ſſn ſ“⁰-
——
— — — — — — — — — — —
getterepuge . 131G. Gntande unlgoconed:
—
131 8
Trreu dint Mansaſdd inatinetr
emexeriendi
negenobbpe nraatone maonyhloſo ndui oon erewyaraüqh Kräpbrmadh taum diuneſc
eidu ſeye guidah döpinaihexy ttekgm Se aheagtucin ſhſibpat yrnchpre
rirss iet düone ſemon aao cntert eter rene aydellue dwagamm dün coll m oteder. di
—=

in ma iceai 1 dant. ortälti de Gulppe me d uptatis qlam nn
ftorumclanqa inius. Vtaumn a nouct, quoda- „ Syrorummne
lelt Syrice niter torqen
u uus Bietonm orum 1— ate facumſi ſceres utmulen mperitum ütte pliciter aten m non cecttii cc mendo u a quodpattelin bus repretenben palèm explar efmopum ſſlimumbutnie lam ſudoadtt gpellans 1n
ori tabet eune um appellnen uere, breule g
M
CHILILA DIS PRIMAE CENTVRIA 255. Linum lino nectis. LIN „ 4.;.....— guop Av uο‿ ae, id eſt: Linum lino connectis. Huius adagij duplicem apud Græcos in terpretes lenſum inuenio. Quorum alter eſt, ijnfirmis infirma copulas, friuola friuolis. Alter eadem non ijſdem rationibus facis, aut dicis. Cteſippus in Platonis Euthydemo. Haud tu uidem linum, uti prouerbio dicitur, lino connectis, ſi pater tuus, pater eſt omnium. Eſt au/ tem ironia in ſophiſtam, qui friuolis argutijs id ſibi collegiſſe uidebatur. Ariſtoteles in tertio bto,O pru d⁴ερ⁶⁴ινεοις,diputans de intinito, ubi Parmenidis ſententiam præfert ſenten/ tie Meliſſi. Meliſſus enim ipſum infinitum totum dixerat. At Parmenides totum dixit eſſe mnitum, à medio æque diſtans. Fieri uſin inchäſt non poteſt, ut inſinitum cum toto atq; uni uerſo, perinde atq; cum lino, linum nectatur. pſa philoſophi uerba ſubſcribam, ſi quis fortè nquiret. Cio Bup duwrẽ adid b Mics LiSNE vM2. 6 A&Gr& dAO ν d 60p red cvSa, AO⁶ ƷέννꝛʒεQℛMaVtoe.d IvO X'vc S'&ip, T Au, KO 9 S&rενο. Suidas loc adagium ex Stratidis citat Politia. Proculus item in diſcutiẽdis quæſtionibus, quæ exo riuntur ex dictis Platonis, quodam in loco ſic utitur, ut uideatur conuenire in eum, qui co/ pulet inter ſe pugnantia. oftendens quemadmodum Plato de Homero diuerſa pugnanti/ aq; dixerit, bu Aiuop Xiv cavd e&, S Tar AOG μερηχννες id eſt: An non enim li/ num lino connectere eſt, iſta inter ſeſe copulare? at 1 Seneſco ſemper multa addiſcens. mSdοε JA o.A dHdA να. id eſt: Diccenti aſſidue multa, ſenecta uasititttr. Hic pentameter ex elegijs Solonis in prouerbium abijt. ſigniſicat autem uſu uitæ, multaque rerum experientia parari prudentiam. Conuenit cum ea, quæ citatur apud Gelliũ, ſentẽtia: Vlus me genuit, peperit mater memoria. nis Citatur à Platone libro de rep.ſeptimo. Rurſum in dialogo de philoſophia, quærens quilſ⸗- piam num philoſophia ſit oανιανα. Quid aliud, inquit, eſt philoſophari, quam id facere, quod dixit Solon? Dixit autem: Diſcenti aſſidue multa, ſenecta uenit. At mihi quidem ui/ detur ſemper aliquid diſcendum ei, qui in philoſophum ſit euaſurus, ſiue iunior ſit, ſiue ſeni/ or, ut q́ᷓ plurima diſcat in uita. Seneca in epiſtola quadam ad Lucillium: Tamdiu diſcendũ eſt, quam diu neſcias,& ſi prouerbio credimus, ́; diu uiuas. Citatur ſemel, atq; iterum apud M. Tullium in Catone maiore. Quinetiam Terentianus ille Demea Solonis ſententiã re- tulit cum ait: Nunq́; ita quiſquam bene ſubducta ratione ad uitam fuit, quin res, ætas, uſus, ſemper aliquid apportet noui. Aliqd moneat, ut illa quæ credas ſcire, neſcias,& quæ tibi pu- taris prima, in experiundo repudies. Alludit huc, cuiuſcunq; eſt uerſiculus ille, neq; inſcitus, neq; inelegans, Senecæ nomine celebratus. Equidem è Publianis Mimis, unum eſſe ſuſpi- eot. hac adductus coniectura, quod in hoc num ero quoſdã reperio, qui nominatim ab Au o Gellio ſub Publij titulo referuntur. Senarius autem hiceſt: b 5 Diſcipulus eſt prioris, poſterior dies. b loOrne NVita doliaris. b LXI 00 aids, id eſt: Vita dolij, prouerbio dicitur uita frugalis, parca, ab omni ſtrepitu, atque ambitione femota. Breuiter talis, qualem Diogenes nobilis ille Cynicus Athenis egiſſe legi tur, unico contentus pallio: baculo, quo canes abigeret, dolio de palo ſuſpenſo pro domici- lio libenter utens: crudis herbis aqua ſimplici uictitans, pane excauato pro catino, manu caua poculi uice ſolitus uti, idq́; à puero quodam didiciſſe ſe prædicabat, quem forte ad eũ modum aquam haurientem uiderat. Porrò ut in dolio habitaret, inde ſibi dicebat in mentẽ ueniſſe, quod cochleas contemplatus, nullum aliud æque commodum domicilium iudicaſ ſetunde proreperet ad ſolem,& ubi ſe cõderet à uentis, atq; æſtu. Poterit torqueri& in eos, qui nimium ſordide, nimisq́; dure, atq; immunde uiuunt. Ad hanc formam torqueri pote/ rit Hamaxobiorum, ea gens eſt Sarmatiæ, appellatio, ut Hamaxobij dicantur, qui dure ſor dideq; uiuant. Nomen hinc inditum genti, quod ijs plauſtra ædium uice ſint. In diem uiuere. Ex tempore uiuere. LXII In diem uiuere,eſt præſentibus rebus contentum uiuere, atq; ex parato, minime ſollicitũ de futuris. Quæ uita Græcis dicitur,*.ρινικιηένι /εμο‿. Et aa,νεκνςιιi ad eũ uiuunt mo dum. Theocritus in Idyllio. N. b 1 071Ao d12c,, 3 RKu1p Od 5AE.ü ideſt
e.
— 2*
VIII
5
LX
y 2ꝛ NMNortales

pfs. ERASMI ROTERODAMI ADAGIORVM
256 a. a.„ b Ariſtophanes in equitibus:
Mortales ſumus, haud ſunt nobis aalhan— Kę* 7O10 G02 9 Piop Koch iuε⁹ eſt: b Fo aatim tibi ſuppeditauero ordeum& uictum diurnum. nInio: /yßo*εντεαα ecx&ειρενιναοονειοννέ. id eſt: Agreſtes, ſtolidi, tantumq́; diurna ſcientes. Perſius: Atq; ex tempore uiuis.
Homerus Odyſſcæ.a 1
id eſt:citra ſollicitudinem futurorum. unde& ex tempore dicere.id eſt:citra præmediati, nem. Hanc uitam, ceu feliciſſimam omnium probauit Chriſtus, ut quam& ipſe ſemper t
cutus ſt,& apoſtolis ſequendam propoſuerit. At dictu mirum, ́ᷓ hodie non probetur, eti his qui plus q́; Chriſtiani poſtulant uideri. 3
Vita macerata. LXIII-
,O. AeAƷιανννέιισιια d eſt: Vita macerata, ſeu permollita. De molliter uluentibus quibus
ex Hacili omnia ſuppetunt. Refertur à Diogeniano. Trãſlatum arbitror 3leguminibus, aut ſallamentis maceratis, iainq; ad eſum accommodatioribus. eun K Ipſe dies quando parens, quandoq; nouerca. LXIIII Verſus eſt Heßodi in libro de obſeruatione dierum, auſpicatorum, atq; inauſpicatorum, ui deinde in prouerbium abijt, longo hominum æuo probatus, ut apud Gellium retet hauorinus philoſophus,is eſt huiuſmodii: A-No N uE N SAA NAS, 4o AHg. id eſt: Ipſa dies quandoq; parens, quandoq; nouerca eſt. Eo uerſu ſigniſicatũ eſt, non omni die bene eſſe poſſe, ſed iſto bene, atq; alio male. Inde trãſ latum, quod matres bene uolunt liberis, nouercæ oderunt priuignos. Proinde Plinius du- bitare ſe dicit, utrum natura ſæpius nouerca ſit, an mater, ut quæ tot uenena, tot item reme/ dia propignat. 1 5 NAaͤnc pluit& claro. nunc lupiter æthere fulget. LXV Diuerſa metaphora rem eandem explicuit Theocritus in Batto: —8 Jede dNO A AG A DO,KoN' UA. id eſt: Nunc pluit,& claro nunc lupiter æthere lucet. 1 b ld eſt:Aliquando res aduerſæ ſunt, aliquando ſecundæ: quemadmodum cœlum nunc ſere- num eſt,& placidum, nunc turbidum, ac tempeſtuoſum. Huic affinis eſt allegoria Pindan ca, è Pythijs hymnis: Non ſemper eoſdem flare uentos, ſed nunc hos, nunc alios: A Nor MoOTct rvOGAM T.]erisp Kye A. id eſt: Alias alij flatus, ſublimiter uolantium uentorum. Pius aloes, q; mellis habet.
8 1 LXVI
Plus aloes, ́; mellis habet. Prouerbialis metaphora, perinde declarãs, ac ſi dicas, plus mo leſtiæ, q; uoluptatis. Nam aloe frutex quidam eſt, odore graui, guſtu amariſſimo, cuius me minit Dioſcorides, libro tertio. Plautus in Amphitryone. Ita cuiq; comparatum eſtin ætate hominum, ita dijs placitum, uoluptati ut mœror comes conſequatur. Quin incõmodiplus maliq́; adſit, boni ſi obtigit quid. Apud eundem alicubi legitur uitam hominis plus aloes mellis habere. Et luuenalis de uxore: b ern Plus aloes, quàm mellis habet.
Apuleius citra metaphoram ſic extulit, in floridis: Sed uerum derbum eſt profecto, quod
aiunt, nihil quicquam tam proſpere diuinitus hominibus datum, quin& tamen admiatum ſit aliquid difficultatis. Has rerum humanarum uices, ac triſtium, lætorumq́; mixturam Ho merus lliados ultimo libro, ꝑerquam eleganter indicauit, igmento duorum doliorum, qut
d 07 id eſt: Nunc lætis uitam miſcet, nunc triſtibus idem.
ſcribit in Iouis limine ſita eſſe, quorum alterum ſit plenũ triſtibus, alterum lætis. Ex quibu ille mortalium fortunas temperans: e MMO N LO N N.⁴ς 6**+ er, O A.
b Quemadmodum& ſuperius indicauimus. Verum admodum maligne temperat lupite Homericus, nimio plus admiſcens malorum, q́; bonorum, ut ſi ſuam quiſq; fortunã ad cil
culos uocet, minima ſit futura ratio eorum, quæ nobis ex animi ſententia eueneriũt. ld quod eleganter dictum eſt à Pindaro in Pythijs hymnjs. iν*Qϑτ Qα&ςχ άέένρ ᷣρe☛αάσα τμιο⁵
., 2. 4..— 6*⁴.. 4. Tα 0 d. i, id eſt: Ad unum enim bonum, duo pariter incõmoda diſtribuumtnu
ta
ron
olldog vdiad 6n
ghwiü ſgule spore anomer wnhauhorche zuurdeu aer dbrermücpen Duarononäs Prebiliggoc duslregec.
Tolerecomun arccor
weerurtrüc fmſutem apec
ugumabsec
Aqxcbat.Tn
be
wmindicaſct
Lurtemer Eühedkenug wameanimät
tunuyrinn h Uarügnting
aüonn ge
Nabäung

bitror Tlegun üh
um atziwauſin
— atp alio mn dos. Proindeli duenena,wWin
0.
odum crlma inis eſtalegoune 108, nuncaldn
4
carãs acldt du amariſtmoe com aratund Gur du lncne am homiöl
pum elt pui uin G tmalair rtorumqme duorumduin, alterumLei
Ax
CHILIADIS PRIMAE CENTVRIA VIII 257
talibus immortales. Plinius libro«xvij. ſententiam inuertit, cum ait nihil eſſe tam malum in
terum natura, cui non boni quippiam ſit adiunctum. Quandoquidem compertum eſt, etiã
aconito, quo non aliud uenenum nocentius, ineſſe remedium, cum ad alia tum ad oculo/
rum uitia. Ad eundem modum Euripides citante Plutarcho:
odx S yvOꝙ X&οονε εεαη uαmυά..
κνεετ Vανν. id eſtt
Bona ſeparare non licet malis, ſed eſt
Mixtura quædam.““ Naues onuſtæ conuicijs. LXVII Adümili figura dixit Homerus Iliados: x. conuicia, quorum onus, nauis centiremis non ueat portare, cuiuſmodi Lucianus dixerat: 6Aà⁴α siανι dεα SAσςρνααυ, ut ante dictum eſt.
Tarmen Homeri ſic habet:
F: 77 a⁴ρονεοσσ veic'so uiG*
noxd Ad,uc, Sp vTG 2.6 νννμνρντάάχνq☚ωορσνO id eſt:
Probrorum ſupereſt ambobus copia ſumma, b Quorum onus haud portet, centum ratis incita remis.
Affine& illi, quod alio dicetur loco, due u ep aui odd 8,λmϊẽ ενννμ. id eſt:*
Quos tollere nec centum queant Aegyptij. Sen Tollere cornua, pro eo, quod eſt, animo efferri, nũc quoq; uulgo tritiſſimũ eſt. Horatius
de Baccho: t addis cornua pauperi. Ouidius item de ebrietate:
Tunc ueniunt riſus, tunc pauper cornua ſumit.
Tranſlatum à pecoribus, quæ cornibus oppoſitis minantur. Horatius in Epodis:
Nanq; in malos acerrimus Pearata tollo cornua.
b PTollere criſtas. Tollere criſtas. Diuerſa metaphora, ſenſus idem. Iuuenalis: Quid apertius:& tamen ill 1 Surgebant criſte. id eſtt 1 Sibi placebat. Tranſlatum ab auibus criſtatis, in quibus criſtæ erectiores alacritatis, atq; ani
LXIN
..„ 42„..— morum indicia ſunt: niſi ad militum criſtas referre malumus, quo ſanè hominum genere ni hil, nec inſolentius, nec ſtolidius. b Fr
Animus in pedes decidit. e LXNX Qui uehementer conſternantur, atq; expaueſcunt, ijs animus in pedes decidere dicitur. Qum hodie uulgo audimus: Totus animus mihi erat in genibus, ꝓro eo quod eſt, uehemẽ ter eram exanimatus. Homerus lliados, o. Tdsαρeꝝ△[ Qꝛ ⅜̃ινσσααςα νoν ν⁴ἀ‿πσεαασν u. id eſt: Pauor ingruit ingens b Omnibus, inq; pedes animus mox decidit imos. VXFeſpa cicadæ obſtrepens. 29 Boup re τlon. idelſt. Scilicet obſtrepitans argutæ ueſpa cicadæ.“ 1 Apud Theocritum eſt in Hodoœæporis. Nam his uerbis cõtemnit quidam paſtor paſtorem, aquo prouocatur. Quadrabit in eum, qui certat lõge impar, cum ſuperiore. Aut qui nego/ cium faceſſit, longe ſe præſtantioribus. 1 b 8 3 Pica cum luſcinia certat. Epopa cum Cygnis. PXXII Lonſimilem habent ſententiam, quæ leguntur apud eundem in eadem Ecloga: d5 p AAG‚ wo*&d dv Egio⅜'s Od Aα VWKVOG* icd eſt. Haud fas eſt Lacon, philomenam, ut prouocet unquam Pica, nec argutis epopa obſtrepat improba cygnis. Pilos prolanaꝗ. L-XXIII Tyix are ⁊ον. id eſt: Pilos pro lana. Prouerbialiter apparent dicta etiam illa apud eun/ dem poẽtã in Hodœporis, de re uehemẽter inæquali, aut de negocio ſupra modũ abſurdo.
LXXI
ris BiXag ayr Leio roro; rig;VTG 51. e 9; 2„⁰3

iss DBS. BRASMIROTEROD. ADAGIORVIH Au„ε nTocobrouoio AAα⁶e mυάέασ εμ μᷣ οεια Af Yap; id eſt: Quis uice lanarum ſetas detondeat unquam? b
¶ Wis capra pro primipara uilem uelit amens Emulgere canem:
Tibiam tubæ comparas. · x
AA,p κχνm—νννƷσννυννε, id eſt: Tibiam tubæ comparas. Refertur à Diogeniano. Co 1
nit in res ſupra modũ impares, propterea, quod exilẽ uocẽ ædat fiſtula, tuba prægran een 7
Cicadæ apem comparauas. t- r tuν ενέινντſεν Qeſvet, id eſt: Cicadæ comparas apem. Nam cicada cum
Rhetorum doctore, prouerbium utrũq; attingit. σνερννι ũ*Qρνρανασσνσντασ ενννσαε, de 1ec
xi* πυιε ο σ τενε r ‿αα‿, id eſt: Inuenies tanto uoce ſuperiorem, quanto t h
ba ſuperat tibias, apes cicadæ. Teſtudinem Pegaſo comparas. b xXSvlo ⁴σάνσw E 3n veg, id eſt: Teſtudinem Pegaſo comparas.De rebus nequaquamin ter ſeſe conferendis. Pegaſus equus erat uolucer, ſi fabulis credimus, teſtudine nilul tardi, us. V ergilius in Tityro aliquot diſſimilitudinis formulas congeſſitt. Sic canibus catulos, ſimiles ſic matribus hœdos b Noram:ſic paruis componere magna ſolebam. Verum haæc tantum alias inter caput extulit urbes Quantum lenta ſolent inter uiburna cupreſſt.— b Aliter catuli longe olent, aliter ſues. b LXXVnI Apud Plautum legitur in Epidico ſordidior quidem metaphora, ſed tamen adrẽ gni ficandam apta:Aliter catuli longe olent, aliter ſues. Quo dicto ſignificatum eſt, nõ ueſte di gnoſci hominem ab homine, uerum ineſſe natiuum quiddam, genuinum, ac proprium in unoquoc;, quod in ipſo uultu, oculisq́; eluceat, quo liberũ à ſeruo, generoſum à ruſticoipuo bum ab improbo, facile diſcernas. Atq; hic eſt hominis ueluti peculiaris quidam odot, qu deprehenditur, ſi quis modo ſit ſagaci nare. Huc alluſit Martialis libro ſexto: Cum bene ſe tutam per fraudes mille putauit Omnia cum fecit, Thaida Thais olet. b Huc pertinet etiam illud cuiuſdam apud Fabium: Ne faciem quidem liberi hominis lube Quod cum à quodam eſſet dictum deformi ſpecie, retorſit aduerſarius, affirmans rectedi ctum, eum non eſſe liberum, cui non ſit facies liberalis. b V t ſementem feceris, ita& metes. LXXVIII — Flegantiſſima metaphora dixit Cicero: Vt ſementẽ feceris, ita& metes, id eſt, reportabis præmium tuis factis dignũ. Plautus in Epidico: Sed ut acetbũ eſt, pro benefactis cũ malam meſſem metas; id eſt: cũ pro beneſicio maleficiũ reportes. Et a pud Platonem: Quã hiic mel ſem facturus eſt? Haud ſanè bonã. Hæc metaphora cõmunis eſt etiã ſacris literis: Qui ſemi nant in lachrymis in exultatiõe metẽt. Et diuus Paulus: Qui ſeminat in carne, de carneme tet corruptionẽ. Qui ſeminat in ſpũ de ſpiritu metet uitam æternam. Et ſi uobis ſeminaui mus ſpiritualia, ma gnũ ſi ueſtra carnalia metamus: Huc reſpicit illud Euripidis in Hecuba 1ſεᷣ X 5AXOα τ* μνμυηνναρμαμαάασνιην. id eſt: Habeatis at uos inſtituto congrua. 4 Deniq;, illud penèe ſolenne eſt apud Græcos poëtas node α᷑α⁴έιꝓεμ½. Ariſtophanes in equitibus Ob& αμκνασαιαυ⁵ν ε᷑mωιαφάι ic eſt.:
nNl0.&&ν&△εενi, ε r⁵α α ναάν‿ ænck. Neqʒ muſicam doctus ſcio,
Sed literas tantum, atq; eas malas male. Illud item frequens.&πτ⁶σν ⁷μένναοππmα ωααναεꝓν id eſt: Te malum perdam male. Interpres admo/ ne ſiguræ prouerbialis, qua de re dictum eſt, in huius operis ueſtibulo. Rurſum Eauipices
Hecuba. ρ πℛ uαmαιeρη Ka⁶ 7. SdXA,7d5 N eus Kvruxſo. icd eſt: Ponisbene Venerwsſdd malls male. ldem in eadem fabula: ng d*α△ rAAM, AFr O rA λαχ ⁹‿λμ. id eſt:
Qun
3 à. maior t canora, cum apis ſit non modo minuto corpuſculo, uerumetiam penè muta. Kucianus 3 b
LXXyVI
popinomen latencan we hufe yn eucdat nbolbto geo rendabae cta männdbin! zuirwwen
Rortondas
(ücuerum tuiieen bu orbaum tuige rriciigdecnd V inguenachm Apraatin a
rakenlamum.
—
bin bere da(dltnryt düdnelah ts Econeng
üüguenä
aginosä

dra ſedtamandii nifica tum eſ ti 1
)
nulnum acgry
generolumaulh
llanrisquicimagn bro ſexio.
lem lienitmn larius affm ei
1XW
metes dehte ro benekban Jhonen Eür t ſacisltut9 nat in cane en am. Rt luodi en Id Eutiiibi ir
—
CHILIA DIS PRIMAE CENTVRIA VIII 259 uin ubi quæ non decenn..... M Hud ueritus es patrare, fer quæ non libent. Carica muſa. LXXINX
Kayn a, id eſt: Carica muſa. uaεν⁶ν αιφemεμασαid eſt: Caricæ cantiones. De lugubri aut ruſtica, atq; indocta, ſeu moleſta cantione dici ſolitum. Quadrabit& in poẽtam aut orato/, rem indoctum. Antiquitus enim de triſti, ſtridulaq;& inamœna cantione dicebatur, pro⸗ b
terea, quod ut tradit Athenæus libro dipnoſophiſtòn quarto, Cares itidem ut Phœnices, in luctu tibijs uti ſolent magnitudine palmi, lugubre quiddam& ſtridulum ſonantibus. Eas autem tibias Phœnicum lingua, gringos uocari, quod ijs in Adonidis luctu ſoleant uti. Por rò.Adonidem Pi⸗ ylo, id eſt: Gringen appellant. Hinc iſſdem uerbum νσνεω.His con⸗ nia tradit lulius P ollux libro quarto, niſi quod ibi νον inuenio ſcriptum. Caricam mu icam notat& Ariſtophanes in Ranis:. 2uca ur Ro0 usp hnAdep. id eſt: Obliquarum Meliti& Caricarum cantionum.“ Fadem uasε ενν ueteres μϋανιQwS, d eſt: obliqua uocabant: uel à tibiarum ſpecie, uel ab obliquo in conuiuijs canendi ordine, de quo meminerimus in prouerbio: Ad Myrtum canere. Meminit& Plato apud Athenæum in Laconibus: AlAoug c 2X*⅜ rig aoνσννσ A 0,E AðG AeNerah id eſt: t. Calamos habẽs puella, Caricum melos modulabitur. Plato quoq; philoſophus libro de le⸗ gibus ſeptimo mentionem facit Caricæ muſæ, quam interpretatur tιιdiαρ xb; id eſtt Lugubrem cantionem. Carum barbariem in dicendo taxat Homerus ſecundo lliados lib.
Nd⁵u&u Nιει,„f 17 O0ες ρας ο νέενi. id eſt:— Naſtes ducebat Cares, quis barbara uox eſt., Strabo libro geographiæ xiiij. oſtendit Cares occaſione frequenter fuiſſe mixtos Græcis,& tamen barbare craſſeq́; ſonuiſſe linguam Græcorũ. quod idem euenit Græcis in lingua Ro mana,& nobis in lingua Britannica. Hoc uicium Strabo αleάα+νůuH&ͤ⁰²⁵ε⁴μαρ εαάm νιοσικε⁵ισ& S Ba
de cantionibus Carum& Phrygum meminit& M. Tullius in Bruto. e n
Attica muſa.. LXXX
Cui diuerſum, à⁷πα‿αμννασα, id eſt: Attica muſa, pro uenuſta, lepidaq; oratione. Nam inter dicendi genera laudatur in primis Atticum. Diogenes Laertius ſcribit id cognominis uul/ go tributum fuiſſe x enophonti, ut Attica muſa uocaretur, propter admirabilem quandam hominis in dicendo uenuſtatem. Vnde& Atticam eloquentiam,& Atticum leporem ap⸗ ellant, quemadmodum indicauimus alibi. Sed ad hominem accommodatum, erit uenu/ Kasralerrin ſ accedat ironia.ueluti, j inelegantem aliquem,& ab omnibus literis& gra tijs alleniſſimum: Atticam muſam uoces. Nam Amuſi uocantur omnes huiuſmodi.
Fodem bibere pocuoo LXXXIL
Eodem bibere poculo, eſt ijſdẽ affici incõmodis, malisq́; cõmunibus obnoxiũ eſſe. Plau/ tus in Caſſina:Vt ſenex eodẽ hoc poculo quo bibi biberet. Tranſlatum uel à bibendi certa minibus, uel ab ijs, qui metuũt uenena.ldem, hodieq́; noſtrati uulgo tritiſſimũ manet.Etem ſiquando minantur, ſe parem gratiã relaturos, aiunt ſe de Kodẽ porrecturos poculo. Taxat Martialis quendã, qui cõuiuis uinũ dilutũ& acerbũ apponebat, cũ ipſe de exquiſiti ſſimo bi beret. qui mos& hodie, plerisq; diuitibus, atq; hinc prouerbiũ natum uideri poteſt. Fit autẽ interdum, ut qui imprudentes, poculum acerbum guſtarint, ſtudeant& alios illicere, ut ex eodem bibant. Fit aliquoties& in diuinis literis mentio de calice Babylonis, cum ſignifica⸗ tur aliqua calamitas irroganda. Paulo diuerſius eſt, quod ait Ariſtophanes in equitibus:
Ob ro e Tauον mMμάν/ ,m☛αιάντQτ om gi8. id eſt: llle nobiſcum haud eodem potat unquam poculo.
1 inplaniciem equum. LNxXRlI E2 740i0 10 ½ Tr rop, id eſt: In planiciem equum. Quoties quis ad id prouocatur, in quo Plerimun ualet quõòqʒ uel maxime gaudet. Equus in campo, tanq́; in ſua eſt harena. Apud Eucianum in captiuo, cum ipſe iudices oſtularet, Plato reſpondet mw kagio 2-1o 703, Irrop id eſt Hoc ipſum, quod dici ſolet: Equum in planiciem, uidelicet hominem Rbhetori/ cum ſigniſccans,& in agendis cauſis exercitatũ. Plato in Theæteto, iτ εες e eꝓdiop TSo uenſ
Taxat fellatorem. b

260 DES. ERASMI ROTEROD. ADAGIORVM
o‿νενέν⁵εινέιε à ꝓσν. d eſt: Equitem in planiciem prouocas, Socratem ad diſputan duman
metſi quidam codices 7æεπνον habent, hoc loco, non Irε. Syneſius in epiſtola quadanns 1
u ᷣ ¶πιαααασχά 0σν σι tie Trdi 05,TS d 87 5 ys wpogsTap 4 G. id eſt: Ad hoci pſum certe prouoco, equum in planiciem, iuxta id quod dicitur adhortari me putan
“ Acanthida uincit cornix 43 LXXxII
Acanthidem ſuperat cornix. Calphurnius Bucolicus poëta, Ecloga ſexta: Aſtyle credibile eſt, ſi uincat acanthida cornix,
Vocalem ſuperet, ſi turpis acedona bubo.
2
canora. Acanthidẽ, Theodorus nũc ſpinũ uertit, nũc ligurinũ: quin& ædona Grace diri. .„ 1 4 e 8„ 5 1. 3 Tametſi legendũ arbitror, ſi turpis aẽdona bubo. Nam Græcis&ν*ε⁸ν luſciniam ſigniſcat.
Acanthis enim uocalis eſt auis,& imprimis canora: Cornix obſtrepera quidẽ, ſed minin
Prius teſtudo leporem præuerterit.
6 XGu TA⁴. εααάρησ⁹εμαι◻‿αόάσνσνσνοαα. id eſt: Prius teſtudo leporẽ curſu prætterierit Dhe
re neutiquam ueriſimili. Teſtudine nihil tardius, unde& teſtudineum inceſſum dicimus & apud Ciceronem in libris de diuinatione, quiſſ piam teſtudinem. tardigradam& domi portam uocat. Lepus autem celeritate præcellit. Meminit huius adagij Diogenianus. Cancros lepori comparas. LXXXV kaαενυε‿ Txασ σννσοοασ2νι ονινννανειε. id eſt: Cancros lepori comparas, de ſupra modum diſimii bus. Etenim ut leporum celeritas, ita& cancrorum tarditas nota eſt. Simillimũ eſtilli quod proxime retulimus. Refertur& hoc apud eundem. 1* Terræ fllius. LXXXVI Olim homines obſcuro, ignotoq́; genere prognati, terræ filij dicebãtur, propterea quod terra ſit omnium communis ꝑarens. Vel quod iuxta quorundam etiam hiſtorias primitus mortales è terra naſcebantur. Tertullianus in apologetico aduerſus gentes: Nam&è tenal lios uulgus uocat, quorum genus incertum eſt. M. Tullius ad Atticum libro primotthui terræ filio, neſcio cui, committere epiſtolam tantis de rebus non audebam. Idem ad Treba, tium libro familiarium epiſtolarum ſeptimo: Gneus Octauius tuus familiaris, ſummo gans re natus, terræ filius. Perſius: Præſto eſt mihi Manius hæres, Progenies terræ. quære ex me quis mihi quartus b Sit pater, haud prompte, dicam tamen. adde etiam unum, Vnum etiam, terræ eſt iam filius. Iuuenalis:*: Vnde ft˖, ut malim fraterculus eſſe gigantum, ad prouerbium palàm alludens. Nam gigantes è terra progenitos poẽtæ fabulantur. Hluc pertinet, quod apud Euripidem lon X uthum percontatur: ö rĩ a tuνινςοᷣιννννHάνπᷣQνχα ic eſt: Num ſatus Tellure matre? atq; ille reſpondet: Od rεο riura rinua. id eſt: Non parit natos ſolum. Apud Pauſaniam, Strabonem, atq; alios id genus autores, legimus populos quoſdam auri
XOSovo appellatos, qui non aliò referant originem ſuam, quemadmodum pleriq; faciunt, ue rum ex ipſo ſolo nati uideri uelint. quorum de numero ſunt Athenienſes. Qui ſbi nobilii te uirtutem peperiſſent, nullis maiorum imaginibus illuſtres, noui homines dicebãtur. Pot rò ignoti, ́ ſubito apparentes incertum, qua regione profecti, Cœli filij uocabãtur, qualin pente è cœlo demiſſi. Inducitur& in Mofhicis literis Melchiſedec&⸗=r6ο uolsuiws ine pa tre, ſine matre. neq; diſſimili ratione bu νοωπνπρνσ, id eſt: De ccœlo lapſi dicebantur. luuenalis Tertius è cœlo cecidit Cato. Quanquam hoc magis conuenit in hiomines eximia uirtute. Plutarchus in inuectiua, qui ſcripſit aduerſus Herodotum de naui quadam, unde ſubito uox eſt ædita Adimanto: iins Axe durdg np w Lone 0v5νοσνσεεο. id eſbN hic ſermonis color ſumptus uidetur Tragœʒdijs, in quibus machinis quibuſdã ſic repent oſtendebãtur perſonæ populo, ut è cœlo ueniſſe uideri uellent. “ Ex quercubus, ac ſaxis nati. b LXXXVII ruic finitimum eſt illud Homericũ: E quercu, è ſaxis prognatus, quod quadkabiba 3
1 3„ ioterit arenchompt
wäsarnach tkpdrwoid
ſeiis cwo Memdlorum Aigautt par Riercraru ertun Rome wecab cc geromnit ſergucdimuhen
auis autem illa, erat, ut uidetur è cœlo delapſa. At
aniheypheht cpiers uaras dum dieben. dniüenie adiyipna dusace8tie
dotendorn
vanehaud 0

l cebätur peoyte
detiam hülterdne a gentes Nnin lcum litopiin debam. ſdenail u familarisfünn
poètæ favduh
popuos quiin odum plcte ienſes oulut dominésdide li flij vociſe rdy ud 1 G dicebant duc chusin inugä edita Adimn. urè cœlo tinä ds quibulsil i
1XN
quadd
OHILIADIS PRIMAE CENTVRIA VIII 21*
hominem obſcuro genere, uel in eum, qui ſit agteſti, atq; effero ingenio, moribusq; imman bus. Inde ductum adagium, quod antiquitus in cauis quercubus, tectorum uice uictitarent Homines, atꝙ hine è quercubus nati fingebantur. Inde illud: Et duro robore natos. b Præterea creditum eſt, ex ſaxis, à Deucalione P rrhaq; proiectis, mortalium genus abſum, tum diluuio inſtauratum fuiſſe. Homerus in dyſſeæ. r. Oà e⁷ ud: SoX ꝙεπιν,ονυσ᷑ναά ομ. id eſt: Nam neq; fatidica quercu ſatus es, neq; ſaxo. d imitatus Pallada in epigrammate: od—8 a yᷣvoc 21 ‿&f HG Daαie id eſttt Non enim è quercu natus es, nec è petra, ut aiunt.
4
Alluſit ad id feſtiuiter Plato libro de rep.octauo. N di ta ¶́⁷πναε τπε, I 8 rHae r8e noras
7
Jy 0 a N buxi en T 1Sp, 0 55 rale r*eop, id eſt: An exiſtimas è quercu quacũq;, aut ru⸗ pe reſpublicas naſci, ac non potius ex moribus eorum, qui in republica uerſanturr-r. Deorum cibuz. LNXXVIIr oco ꝓogi. id eſt: Deorum cibus. De prælautis epulis dicebatur, propterea quod Home, rus fingit deos nectare, atq; ambroſia uictitare, nee ob id unquam ſen ete flangullluse Nerone Parricidia, inquit,& cædes à Claudio exorſus eſt. Cuius necis etſi non autor, at cõ, ſcius fuit: Neq; diſſimulauit, ut qui boletos in quo cibi genere uenenum is acceperat, quaſt deorum cibum, prouerbio Græco collaudare ſit ſolitus. Horatius in epiſtolis::
O noctes, cœnæq́; deũm. b b 4— 3.. 1 2 ℳ 2. 4 8... 8.
Ariſtophanes in Ranis,? ⁴μααά⁶ςλν ũoxαα. Regum Aulica conuiuia ſignificans.
S5. 3.. n. Tertlus Cato. LNXXIN
Tertius Cato, prouerbialis eſt ironia. In uiros impendio tetricos, atq; alienæ uitæ cenſo⸗ tes. Nam duorum Catonum ſenioris, cui nomen Cenſorio,& minoris, cui cognomen Vti cenſi, grauitas, pariter atq; integritas, uulgo celebratiſſima quõdam fuit. Adeo, ut è cœlo de miſſi dicerentur, ut bellum cum uitijs gererent luuenalil. Habeat iam Roma pudorem. nen Tertius è cœlo cecidit Cato. n ni. 1 5 Sapientum octauus. lU
Huic per omnia ſimillimum S illud Horatianum in ſermonibus: Sapientũ octauus. In eüm, qui ſibi multum tribuat in ſapientia. Numerantur enim apud Græcos ſeptem ſapiẽtes, eorumq́; apophthegmata oraculorum uice celebrantur, etiamſi de nominibus magna in⸗, ter ſcriptores uarietas eſt. De numero certe cõſtat inter omnes, unde per ironiam ſapientẽ octauum dicebant, dignum qui ſeptem illis adderetur. Hotatius: 22 22 Hæc mihi Stertinius ſapientum octauus. Item Auſonius:
Sapiensq;ʒ ſupra Græciæ ſeptem uiros Gcauu acceſſit ſophos.
Bis dat, qui cito dat. eeI I9s 1 Ba1.NGI Memini, niſi fallor, apud Senecam alicubi legere: Bis dat, qui cito dat. Idem libro de be/ neſiciß ſecundo: Ingratum eſt beneficium, quod diu inter manus dantis hæſit. Quæ ſenten/ tia monet, haud conctanter, haud grauatim opitulandum amieis, cũ opus eſt, ſed ultro non expectatis precibus deferẽdum officium. Inter epigrammata Græca fertur& hoe diſtichon nomine, tituloq; Luciani:— mada xXdσν uMeε ε 3 Boõ⁴d ios b mãνακοiο siε, e AS-Oꝙ̃ XHig. i ash e ld catmen Latine non poteſt cõmode uerti, propterea quod lepos& argutia epigrãmatis ſita ſit in hac uoce X⁴eωι, uæ Græcis aliquando beneficiũ ſigniſcat, aliquando gratiã, qua cõ mendatur aliquid, aliquando deam ipſam. Citatur ſimilis apud Auſoniũ ſententia Græca: A. XdHi à Ea⁴ νe,SXdgi XGH. ö“ 8— 4 8 Eſt autem initium carminis Heroici, ex epigrammate quopiam. Tardum beneſiciũ, ingra⸗- tum eſt. EFam ille ſic uertit: 34. 1. 2 KTe.
Gratia quæ tarda eſt, ingrata eſt, gratia nang 2 Cum feriproperat gratia grata magis. Rurſum aliter uertit idem. Sibe ne en b gis. Xunumi Sibene

26 ½ DBS. BRASMI ROTERODF ADAGIORVN Si bene quid facias, facias cito, nam cito factum 1 b. Gratum erit. ingratum gratia tarda facdtttt. Vnde& Hector apud Euripidẽ in Rhelo cõtemnit, ac damnat auxiliũ ſero dela MIG 8 QiXαοισ* 9 dssop Boxd or, V. id eſt: b 6. Odi equidem amicis ſeriusſuccurrreeeer. Extat& Mimus non inuenuſtus in hanc eandem ſententiatm: Bis eſt gratum, quod opus eſt, ſ ultro offeras. Item alter huic adſimilis: Beneficium inopi, bis dat, qui dat celeriter. b Honos alit artes.
tũ atnici
ld quod eſt apud M. Tulliũ: Honos alit artes, uidet᷑ eſſe ſumptũ ex Ariſtophanis han
Odn S A1,g bdE 80 u Töxxk. id eſt: Neq; præmium ullum eſt, ars nec ipſa item uiget.“ Solligit enim non eſſe conſentaneum Athenis ullos eſſe bonos medicos, cum medlici 4
la ſint præmia. Diogenianus aũt hoc inter adagia cõmemorat. Huc alluſit Mattialis cũatt
*
Sint Mecœnates, non deerunt Flacce Marones, Vergiliumq́ʒ tibi uel tua rura dabunt. 18 NXelcæco appareat. b ko Prouerbialis hyperbole frequens apud autores: V el cæco appareat, de re uchemeèterpa ſpicua.Ariſtophanes in Pluto: TG ν 0 ngiveie; NXOvG. à Mœl Tuκα
rvovν dοσρπαν icd eſt:
Qui ſcis ita eſſer ſcilicet uel cæcus hoc.
Videat.Euſebius aduerſus Hieroclẽ, a- ν Hu α ναqH᷑õfid eſt: Quineti uel cacs
perſpicuum aiunt eſſe, Plato lib. de rep. octauo, no*⁵ τμρσmOτꝙ‿ιε⁵τν‧ asraal ie, id eſhéane & cæco perſpicuum eſt, trãſmutari. Idem in Sophiſta, ⸗τ%½ 5u edl vera, no S Ne)6,uhi Mro nod ruàν id eſt: Qui ſieri poteſt, ut hoc non appareat quemadmodum prouetbio diq
tur uel cæco? Sumptum uideri poteſt ex octauo lib. Odyſſeæ Homericx, uadl iade mie
e ives ò NM⁵α. id eſt: Hanc etiam cæcus metam diſcerneret hoſpes. Quintilianus lbio xij. Nam quis— illud longe ſit honeſtiſſimũ,& liberalibus diſciplinis,& illo qui exigimus animo digniſſimum, non uendere operam, nec eleuare tanti beneſicij autoritat Qum pleraq; hoc ipſo poſſint uideri uilia, quod preciũ habent. Cæcis hoc- ut aiant, ſatisc Nec quiſq́;, qui ſufficientia ſibi, modica aũt hæc ſunt, poſſidebit, hũc quæſtũ ſine crimine ſot dium fecerit.In his uerbis Fabij, uox quæpiam deeſſe uidetur, ut legas: Cæcis hoc ut aiũtia tis perſpicuum eſt. Alluſit ad hoc adagium Antigonus rex, unoculus, cum allato inſirumę- to prægrandibus ſcripto literis, rauri ⁵ ο‿νπρακσ‿⁴ᷣeQαmτ eſt: Hæc quidem uel cæco perſpi- cua ſunt, inquit. Recenſuit Plutarchus, εν οπυκμηαηοσννόσν ⁊bcade ſecunda „ Multis ictibus deijcitur quergçus. no, XN-le Foui S85G Tααιαςε ε. id eſt: Nultis rigida quercus domatur ictibuzs. b b Senarius hic extat in Diogeniani collectaneis, de re factu quidem ardua, quæ tamẽ aſſidm induſtria peruincatur. Huic non diſſimile uidetur Heſiodium illudBWB. Ei o⁴νπ ανκρννσẽRπσꝙσρσάσηηeςμ επσσφσσπꝓμᷣ¶ õuᷓmxdſeeoeo,— tui Saε‿αππν ⁵—ν, TXsNSp Ay dA⁴, 1 Bbo. id eſt: Si paulum paulo adijcies, faciesq́; ita crebro Mox magnum quiddam tibi conficietur& ingens.
*
ld quod non tantum ad lucri naturam pertinet, quod ex minutiſſimis ſæpe maximum con flatur, uerumetiam ad induſtriam aſſiduam, quæ etiamſi uehemens non ſit, tamen ſi perpe tua, atq; indefatigata fuerit, res difficillimas quoq; facile conſicit. Quemadmodum unicu ictus nihil adferre momenti uidetur, ad deijciendam molem quermi roboris, uerum eace bris ictibus facile proſternitur. 4“
Xo
8 C— Caudæ pilos equinæ paulatim uellere. 0 anie pilos equinæ paulatim uellit, qui quod uiribus, atq; impetu fieri nequit, idteyo-
re, atq; aſſiduitate conficit. Horatius in epiſtolis.
Vtor Pst miſſo, caudæq; pilos ut equine
. 4 2.
Paulatim
dotnütaun reitsepen qxeund 4 rnurmediom uiobierinle kheyvodämac terrchare. mrd intanto nattr Quu Ile viuerecũ Khallbian mngeniam. bwnidem o egnondu olaeenumerat
anlfoteme ern ſahincu atapumou dignp Kühregropte ane Keerunt
encimioban
rleponiat Kuporedd
Kiuiihſ räudea piaubett
„
Kaimabgne,
7
nxtra g

oxilä cer 4 3
ntiam. eadlmiig
crzaldie
nedicos am rat
Külade
3 ꝛreat dete uda
.
id d nut uerabainil dd nera,aidg) acmodumpra omericx, alitan- oſpes. Quintm dus diſcplun tanti beneine Ecis hocautan i ũc quæſtũlternn egas: Cæcbbon Taum altoie quidem ul c ecundaJ.
N
. n ardun,qcetr
d:
HILEVIKRDIS PRIMAE CENTVRIA VIII 15 pauſatim uello. demo unum, demo etiam unum b Pum cadat eluſus ratione ruentis acerui,
ui redit ad faſtos,& uirtutem æſtimat annis. e b Vium è facto quodam ducis Sertorij, cuius rei meminit Plutarchus in eius uita. Hic em̃ cum ſuis copijs, ex barbara turba conflatis, rationibus perſuadere non poſſeèt, in re militart plus habere momenti conſilium, q́; uires temeratias, poſtea q́; illi parũ feliciter pugnaſſent, duos proponit equos, alterum macilentum, atq; inualidum, alterum uegetum, cauda pilo- ſa. Atq; inualido illi uuenem adhibet prægrandi corpore,& admirandis ui ribus. Cõtra, ue/ geto illt puſillum& imbecillum admouet homuncionem. Hic ſingulos pilos paulatim uel⸗ ſens, breui ſpacio totam depilauit caudam. Iuuenis è diuerſo caudam omnem ſimul mani- bus utriſq; mprehemſamn ui auc impetu conatur reuellere. Qui cum fruſtra ſudaret, riſui
fuit circumſtantibus. Sub hæc aſſurgens Sertorius, cuius conſilio, iuſſuq́; hæc fuerant acta, uidetis, inquit, commilitones, quanto plus poſſit ingenium, quàm uires. 2 ͤUNXirum improbum uel mus mordeat. XCvr rRp 2e Sd ⁶εςοαα‿εινν⁶ν d eſt: Vel mus mordeat uirũ improbũ. Hemiſtichiũ Heroicũ. Quo ſignificatum eſt, quacunq; ratione uindictam non deeſſè malis, ſed eos aliquo pacto
meritas dare pœnas. Competit& in eos, qui de re quantũuis friuola rixam mouent ſeq́; læ,- ſos queruntur,& offenſos ſimulant, ne quid dent. Id quod nuper cuidam accidit apud Bri tannos, medico, mihi ut patria cõmuni, ita& amicitia cõiunctiſſimo. Libet enim obiter hà fabulã obiter inſerere. Ciuẽ quendã Londonienſem, uirum egregie nummatũ& habitũ ad rime probum, arte, curaq; ſua liberarat, non ſine ſuo ipſius periculo. Nam is peſtilẽtiſſima febre tenebatur. Et, ut fit in periculis, medico montes aureos fuerat pollicitus, ſi non graua, retur ſibi, in tanto uitæ diſcrimine, dexter adeſſe, obteſtatus& amicitiam, quæ illi cum eo intercedebat. Quid multis? perſuaſit& iuueni,& Germano. Adfuit. Nihil non fecit. Reui/ ait ille. Vbi uerecũde de pecunia medicus admonuiſſet, eluſit nugator, negans de mercedeé quicc; addubitandũ, cæterum arcæ nũmariæ clauem, penes uxorẽè eſſè. Et noſti, inquit, mu⸗ ſieruüm ingenium. Nolo ſentiat, tantam pecunia ſummã à me datam. Deinde poſt dies ali⸗ quot, hominem obuium forte factũ, iam nitidum,& nulla morbi ueſtigia præ ſe ferentẽ, ap pellauit,& nondum datæ mercedis admonuit. Ille conſtanter aſſeuerare pecuniã ſuo iuſſu ab uxore numeratam eſſe. Medicus negare factum. Hic uide Au anſam bonus ille uir arri⸗ puerit: cũ forte medicus eũ Latine, numero ſingulari appellaſſet, ibi uelut atroci laceſſitus miuria: Vah, inquit, homo Germanus tuiſſas Anglum? moxcq́; uelut impos animi, præ ira- cundia caput mouens, diraq; minitans, ſubduxit ſeſe. Atq; ad eum modum honeſtus ille ci- uis, elufit, dignus profecto quem ſua peſtis repetat. Riſimus quidem fabulam, nec tamen ſi/- ne dolore,propter indigne fruſtratum amicum, nec ſine tam inſignis ingratitudinis admi⸗ ratione. Referunt gratiam leones in periculis adiuti: meminerunt officij dracones: homo homini, amicus amico, ſic merito, pro mercede, quæ nulla ſatis digna rependi poterat, ludi⸗ brium reponit. Atq; hææc in facti deteſtationem diximus, nõ gentis odiũ. Nec enim par eſt, ex hoc uno nehulone Britãnos omneis æſtimari. Refertur adagiũ inter Græca epigrãmata. 2a⁵αννιονεεν,, Ad ⅜αα c„dεν το 6 8. id eſt: Vulgo aiunt, uel murem etiam mordere ſceleſtum. 3 Atis quiſquis eſt, nam incertus autor, inuertit prouerbium, dicens bonos ufros uel à mure morderi, malis ne draconem quidem audere dẽtes admoliri, hoc eſt, inſontibus paſſim no⸗ ceri, propterea, quod ij impune lædi poſſe uideantur, utpote non relaturi iniurium. Vel capra mordeat nocentem. XACVII X Ni Jdut Krd rOuJ;, id eſt: Mordebit uel capra nocentem. Ita reperitur in collecta, neis Dlogeniani. Senſus nihil diſcrepat à proximo. Nã capra minime alioqui mordax eſt, niſ quod improbis omnia ſunt infeſta. I item mouebit, ſi uel aſinus canem momorqderit. 8 Celebratur Græcis& hic ſenarius prouerbialis: Kl do3a 1 5 dnt aνα. id eſt: Litem mouebit, ſi uel aſnus mordeat canem. 2 uadrabit in eos, qui de re quantumuis exigua litem ſuſcitant. Natum uidetur ab euentu quopiam. Extat autem apud iureconſultos actio ex lege, ſi quadrupes damnumi dederit.
XCVIII
Litem

cium ſeritur, ex negocio, iniuria propagat iniuriam.
fline hoc wmento Ahrod diceret humanas anima
264 Drs. ERRSMI ROTERODAMIT ADAGIORVHN Litem parit lis, noxa item noxam parit.ʒ Ihu Auli Lr, 1) BAdSl Bdin. id eſt: Litem parit lis, noxa item noxam parit. Senarius in rixoſos,& litium auidos, dici ſolitus, qui
Rol 4 us lis ex lite alia eX alia naſcitu
Bonus dux, bonum reddit comitem. 1.
0: o dνꝙ ιπτνι⁶ 2 △³ο Lrrecd, id eſt: Qui bonum ducem præſtat, is bonum edt comitem.In principe ſitum eſt, ut ſit bene morata ciuitas, ſi modo ipſe bonus ſit inperaus In epiſcopo poſitum, ut piam efficiat plebem, ſi tamen ipſe piam& Sneramiaza uita Pit dens dʒ incorruptus magiſtratus, probos& integros reddit ciues. Bonus pater milias do, mum efficit bene inſtitutam. Doctus ac diligens præceptor, eruditum reddit diſcipuſũ n
gi maritus, uxorem in ſuos trahit mores. Vnde quiſquis præfectus eſt negocio, debet inpti
mis operam dare, ut ipſe ſuo fungatur officio, prius quàm ab alijs officium exigat. Atnuni uideas nonnullos principes, qui legum obſeruationem exigant à populo, cum ipſt uiuant prorſus avdναει uelut omnibus ſoluti legibus. Amagiſtratibus& officialibus inteprittn tequirant, cum ipſi palàm uendant, aut ad gratiam mandent officia Nonnullos uideas eyi ſcopos, qui à grege ſuo religionem& pietatem exigant, cum ipſi procul abſint ab omni pie
tate. Sumpta eſt metaphora à militia, in qua ferè qualiſcunq; fuerit dux, eiuſmodiſolct elt
miles.Refertut in Græcorum collectaneis, ſed ad'e 2or p.Extat autem apud Plutarchumas torem minime uulgarem in uita Lycurgi. aX △ ττεα/ρ κηιεμα ν⁵⁵ Ʒε ,NopOduna 9 5 ude&y½,& e a, id eſt: Sed ut populus dicto ſit audiẽs, hoc diſcit à principe N qui bonum præbet ducem is facit, ut aliſ bene ſequantur. b
OCHILIADIS pPRIMAE CENTVRIA NONA.
Awmyclas perdidit ſilentium.
3 A AAV/NRG r6, id eſt: Amyclas perdidit ſilentium. Quibuſdan eruditis, in quibus eſt autor operis, haud quaquam aſpernandi, quod inſcrii tur copiæ cornu, placet hoc ad prouerbiorum ordinem pertinere, neq; nos illorum ſententia magnopere diſſidemus. Conſentaneum enim eſt rem ull: — ri ioco fuiſſe iactatam. Innuit autem adagiuin Vergilius Aeneidos lih«cit Fuluumq́; Camertem, Te Magnanimo Volſcente ſatum, ditiſſimus agri Qui fuit Auſonidũm,& tacitis regnauit Amyclis, b Videlicet Epitheto notum eius euentum indicans. Eum Seruius interpres, enarrat huncii modum. Cum apud Amycleos ſubinde nunciaretur hoſtiũ aduentus, idq́ʒ fallo,& ob enn rem ciuitas frequenter inani terrore quaſſaretur, lata lege cautum eſt, ne quis unquã hoſt nunciaret aduentum. Atqui poſt euenit, ut uere iam aduenirent hoſtes. Duod cum nemo nunciaret, propter legis interdictũ ciuitas de improuiſo ca pta eſt. Qui caſus ut apparet po
pulari ioco dedit occaſionem, ut dicerent Amyclas ſilentio perijſſe, ſi cui ſua taciturnitas i iſſet incommodo. Citat idem Lucillium: Mihi neceſſe eſt loqui. Nam ſcio Amydas tacen
do pexijſſe. Accipiendæ ſunt aũt hoc loco Amyclaæ, nõ ut ſit una è centũ illis urbibus Laco
niæ, quã Lacedæmonis filius cõdidit, ſed oppidum quoddam ſitum inter Caietam& Ta- racinam, cõditũ ab ijs Laconibus, qui comites Caſtoris& Pollucis fuerũt, eic; nomẽ indi dete que Laconicas illas Amyclas referret. Seruius exiſtimat IL. aconas Pythagoricæ diſi fuiſſe ſequaces. Quoniam autem interdixiſſe creditus eſt Pythagoras 7ogeyt ento s in animantiũ corpora demigtare,& ob em rem prohibuiſſe, ne quod animal occideretur, quẽadmodũ atteſtatur& Iuuenalis: Ac animalibus abſtinuit, qui tanq́; homine, nefas eſſe ducebant ſerpentes, qui ex uicinis h N dibus naſcebantur, occidere. Quorum tanta increuit multitudo, ut ciuitatem eam d
c
rint, teſte etiam Plinio. Poteſt igitur& hinc ortum uideri uulgare dictum Amyclas fleno
perijſſe, quod Pythagorici dogmatis obſeruatio, perniciem ilſis attulerit. Quorũ primicli *X2⁴νεοαο,d eſt: ſilentiũ, q uod in ginaennig indicebat ijs, qui ſuæ philoſophiæ nelſẽtini ri, ſicuti declarat Aulus Gellius. Porrò qd ait Seruius: Lacones Pythagoricx fuiſſe ih nisn
t.nego b
1 1 lcap
nenan le lanaé;t
au'1 nlipeano hptrlb mätcll einslütui ue an deun
üp
ilra ras wcent a tun plisani ernbnbra
uakep'he⸗ Nlonatur mlon Diome Arstem habe
lnhepebl u erbiwicter nrwe e. atelen eamageke alanelsa emilewnun empatenen. uregdiju wukgacho
Banlu

dKconf
—
dit ſlentium. w apernandiguin dem pertiner ngnn nneum enimdten qlius Aenece
interpreseun entus digläbin reſt, ne qubuai
hoſtes. Qoden
CHILIADIS PRIMAE CBNTVRIA IN. 265 nis, non recordor apud alium autorem legiſſe me, niſi quod Plutarchus in Sympoſiacis tradit Tyrrhenos huius philoſophi decretis uſqueadeo fuiſſe addictos, ut etiam ea quæ ille ſymbo/ lis illis præcepit, ridicula ſuperſtitione ſoliti ſint obſeruare. Aut igitur ex his erant Amyclei, aut eiuſdem inſtituti ſectatores. Meminit de Amyclarum ſilentio Sillius Italicus: Quasq; euerteère ſilentia Amyclæ. b Neminit& Catullus, niſi fallit inſcriptio carminis de Vere, qd' nuper nobis Aldus Manutius noſter exhibuit, in antiquiſſima quadã Galliæ bibliotheca repertũ. Sic Amyclas, dum tacebãt, perdidit ſientium. Prouerbium ad uarios uſus accõmodare licebit: uelut ſi ubi quis pecuniam creditam perdidiſſet, quod non appellaſſet debitorem, aut iure præſcripſionis, ut uocant, exci/ diſſet à poſſeſſione, Amyclarum ſilentium appelles: aut ſi quis audacius agens cauſam ſuam, iuſſusq; tacere, reſpondeat, ra àααναοωι& συν νμνεασεν. Hoc inutile lilentiũ Græci uocãt ſu‿νεαφν, atq;h huic diuerſum uitium&dσνQαναεσριαν. De utroq; extant Plutarchi præceptaꝗ.
UTimicdior es proſpiciente. 5 11 Ae⁴αν⁵ιꝙν Ʒ̈νm—, id eſt: Formidoloſior es eo, qui proſpectat. Dicitur in ho- minem ſupra modum pauidum. Id ortum aiunt ex huiuſmodi fabula: Quidã natura timidus, audita Herculis fama, abdiderat ſe præ metu in ſpecũ quendam: deinde cum aliquãdo proſpe⸗ ctaret,& Herculem fortè fortuna prætereuntem uidiſſet, immodico metu exanimatus eſt, ac protinus diriguit in ſaxum uerſus, quod adhuc uiſitur ſpecie uiri, uelut à ſpecu proſpicientis. Vnde αάανπτα, ſaxum illud uocant. b Timidior Piſandro. b ä Aen᷑τ τοe⁷άl, id eſt: Timidior Piſandro. Dicebatur olim& hoc in immodice formi doloſos. Aiunt autem Piſandrum fuiſſe quẽpiam prodigioſa timiditate, adeo ut anxius eſſet, ne ſuam ipſius animam alicubi uideret, quæ ſe uiuum reliquiſſet. Idem uidetur eſſe cum illo Ciceronis: Vmbram ſuam metuere. 1— b Diomedea neceſſitas. b 1III Aαρινσνηυἀιννυν, id eſt: Diomedea neceſſitas. De ijs, qui ui adacti, non ſponte quid fa/- ciunt. Vſurpatur à Platone libro de Rep. ſexto. Q uidam originem adagij referunt ad Thra cium illum Diomedem, qui ſolitus fertur hoſpites ſuos compellere, ut cum filiabus ſuis defor/ miſſimis rem haberent:quo facto, eoldem interimebat. Vnde fabula ſparſit, Diomedis equas homines pabuli uice eſitare ſolitos, uidelicet filias à uiris agitatas, equas appellans. Et ſanè in hunc ſenſum interpretatur Ariſtophanis enarrator in cõcionatricibus, ubi uerſus hic habetur: kas rai'˙ aud-ux*, duS4, Tuoααάςε«„)ʒõY.//.üU““ Quarit adoleſcens, num qua ſit neceſſitas ſibi ſectari anum. Reſpondet illa eſſe,& quidẽ Dio- medeam. Alij referunt ad Diomedem ducem Græcorum huiuſmodi commentum adferétes, cum Diomedes& Vlyſſes communi opera, ſublato Palladio, redirẽt noctu, Vlyſſes quo facti gloriam in ſe unum tranſterret, deſtinabat occidere Diomedem præcedentem, ac Palladium ſeeum portantem. Itaq; cum enſem in caput illius à tergo uibraſſet, Diomedes, animaduerſa ad lune lumẽ gladij umbra, ſubtraxit ſe plagæ, correptum; Vlyſſem, uinctis manibus præcedere compulit, gladio lato ſubinde cædens illius tergum. Hinc Diomedea neceſſitas. Ad priſtina præſepuiuu. V 3ie asαας—σνα, id eſt: Ad priſtina præſepia. In eos dicebatur, qui è uita quapiam lau- tiore excuſſi, ad priſtinam tenuitatem rediguntur. Aut contra de ijs, qui reſtituũtur in priſtinà fortunam unde exciderant:aut qui ad ſolitum cõtubernium ſeſe recipiunt. Tranſi atum ab ani/ mantibus, quibus nota familiariaq́; præſepia gratiſſima ſolẽt eſſe. Vſurpauit& Plautus in Cur culione: Tormento non retineri potuit ferreo, quin reciperet ſe huc eſum ad præſepim ſuam. Ala uita, alia diæta. VI M Blo A Mlro, id eſt: Alia uita, alia uiuendi ratio. In eos quadrabit, qui commuta tain melius fortuna, pariter& uitæ rationem, moresq; commutant. Tranſlatum ab ijs, qui lau- tius incipiant uiuere, ubi res lautior obtigit. Huc alluſit Ariſtophanes in Pluto, cum ait: E'dra NS7Sp, don 28 Ider, auxf b b id eſt:
5¼
253 n Sdr6 Ol rerlae Srcura rücdieg. Dein diuitem factum, nihil iam lens iuuat. At pauper antehac deuorabat qualibet.
De iuuene iam anum amicam faſtidiente, poſtea quàm deſijſſet egere. Alluſit huc Horatius:
Non eadem eſt ætas, non mens. e b elt xtas, non mens- 2z Per medium

DHs. ERRSMI ROT. ADAGIORVRN
per medium anulum traharis oportet. p uucduo, id eſt: Per anulum trahendus es. In eum quadmbitqu- aciliq corpore, ſeu morbo, ſeu cura, ſeu ſtudio, ſeu quaalia e zi
id eſt:
266
I& Aaxruis S* uehementer extenuato, Ot ſtophanes in Pluto:
1
2„ Ald Tαͥαντιν 2 Ne³⁶.
8 u⁵° dur A b rofecto per anulum me traxeris. 1 Lgn ſunt 10, uolentis ſe uideri uſqueadeo maceratam, atq; exhauftam dolore, ut per anu- Nerhalupolet Equidem opinor adagium eſſè ſumptum a luſu, uo ouum aatlommcaam per anulum trahitur. Cuius rei meminit Plinius libro decimo, capite quadrageſimo: Wagic erat, aliquid per anulum traijcere. Nam cerebrum capræ per anulum aureum traiectum priu quam lac daretur infantibus, inſtillabatur contra comitiales, cæterosc; infantium morbos ueli ti teſtatur idem libro uigelimooctauo, capite decimo. 3Anus Bacchatur. reuue Bauxtue, id eſt: Anus Bacchatur. In eos dici ſolitum, qui præter ætatem indecoreh ſciuiunt. Nam Bacchanalium licentia iuuenculis utcunqʒ permittitur, aniculis certe fœxdiſſim eſt. Quandoquidem inſaniæ ſpecies eſt, aut uetulam amare, aut potare, aut choros ducere au reliquis puellaribus luſibus indulgere. b 12. b Anus hirciſſans. M recο ασπꝶνσσαη, id eſt: Anus hirciſſans. De anu adhuc intempeſtiua libidine prurient&m ait Plautus, catulliente. Ariſtophanes in Pluto: A&& risαν raade Na‿νπνςεοGο εαα υηνεεν id eſt: Verum nouerat b b. Anus capriſſantis uorare uiatiraʒ De iauene, cui anus libidinoſa omnia ſuppeditabat, quo uiciſſim ab illo uoluptatem aufereet Nota eſt hircorum libido, odorq́;, qui& ſubantes conſequitur. Flere ad Nouercæ tumulum. b b x n3e 1dp Aue r4—½᷑. ας˙εν id eſt: Ad nouercæ tumulum lachrymari, eſt ſimuiaeg ſtu dolorẽ, cum re gaudeas. Neq; enim cõſentaneum eſt, priuignũ moleſte ferre nouercæ mal tem, nihilo ſecius tamen officij cauſa nõnunq́; ad tumulum illachrymat. Quod idem de diui tis hæredibus non incõcinne dicetur, in quos extat Publianus ille Mimus, cũ primis elegats⸗ Hæredis fletus ſub perſona riſus eſt. b b S elerius elephanti pariunt. b N Sunt quibus hoc quoqʒ inter adagia uidetur adnumerandũ, quod ſcriptũ eſt apud Plinũ Secundum in præfatione hiſtoriæ mundi: Nam de grãmaticis, inquit, ſemper expectauipattu riri aduerſus libellos meos, quos de grãmatica ædidi,& ſubinde abortus fecere iam dece annib cum celerius etiam elephanti pariant. Hactenus Plinius. Itaq; cunctationem immodicam& quorundam nimis lenta molimina, his uerbis licebit ſignificare. Porrò de elephantorumpattu Plautus in Sticho:Audiui ſæpe hoc uulgo dicier, ſolere elephantũ grauidam perpetuo decem eſſe annos. Huic aſtipulatur Plinius libro octauo: Decem annis geſtare in utero, uuſgus exlti mat. Etiam ſi Ariſtoteles biennio parere putat, nec ſæpius quàm ſemel ſingulos gignere. 1no- phraſtus refert arborẽ quandã Indicam, nõ ferre ante centũ annos. Latinis parturite dicũtm qui moliuntur, animoq́; deſtinant aliquid. Proinde licebit adagiũ etiam in hanc uertere tormi Quando tandem paries, obſecro, quod tot iam annos parturis, ut nec elephanti diutius. . A mortuo tributum ge äl Ard ve oοαονꝙν⁴⁶⁴νμ, id eſt: Amortuo tributum exigere:dicebantur, qui per is nefsi diuitias undecunq; congerunt. Citat Ariſtoteles libro rhetoricorum ſecundo: xa erdà 18 Q⅜ιν⁴. id eſt: Vel à defuncto uectigal aufert, oſtendens dici ſolitum in eos, qui tutpiu undecunq; lucrum aucuparentur drebus minutis ac ſordidis, ueluti V eſpaſianus e lotioral 3 turpibus, uelut è lenocinio, quæſtuć; corporis: aut cum à quibuſlibet extorquetur᷑ ab amic à tenuibus, à mendicis, poſtremo uel à mortuis. Nam Attici ꝓoνον uocant emo umentum ſiue uectigal, quod ex re quapiam fertur, etiam pecuniariũ. Qui prædas huiuſmodi colligmm oολαινꝙν appellant, inuiſum omnibus hominum genus,& optimo iure inuiſum. Dedu eſt autem QωπιàƷ uerbo qεs‿α, quod eſt ferre, à quo Latinis quoq; dictum fœenus, quau ueteres non utebantur, niſi de prouentu terræ, quæ ueluti Lratillima debitrix, pro ſingulsga⸗ nis aliquoties centena reddidit. Siquidẽ præter naturam eſt, quemadmodum in olitich git
Tmrgekedanta angertäetu emeope viwinade uerdarbs0 rertbos na guihm mnadeumpe Räneiceup mareſerit. tun umẽ, geiwubo cru tanrpaäper ſenolbnon rmnh eha altaapuc G ſenwaiks de
upxuperns rawm änilan wrodeſtcone ſcneronetc
Rmencuren
Vendtwit nrdgertesme

Drater antenag tare aut chan e
lerlbiünegnn
böllo uolopttene
lchrmai molelte lerenum ymat. Qodlade
Mimuscüpi g
uod ſcipti dke b
uit ſemperepn ortus feceteimê actationem im
cHILIADIS PRIMAE CENTVRIA IX. 267
pſit Ariſtoteles, ut pecunia pecuniam pariat. At hodie res adeo recepta eſt apud Chri ſtianos, ut contemptis agricolis, quo non aliud hominum genus, uel innocentius, uel magis neceſſariũ reipublicæ, fœneratores propemodum inter eccleſiæ columina habeantur, cum uſuram priſci uoq; mortales illi damnarint, ethnicorum etiam leges moderentur& coëẽrceant, Hebræorum orlus interdicant, ſanctorum pontificum decreta deteſtentur, ac modis omnibus inſecten- tur. Non quod peculiariter infenſus ſim fœneratoribus, quorum artem uideo probe defendi poſſe, niſſ patrum autoritas olim eam damnaſſet. Præſertim ſi reſpicias ad horum temporum mores; citius fœneratorẽ probarim, quam ſordidum hoc negociatorũ genus, qui technis, men daciſs, impoſturis, fucis, undecunq; uenantur lucellum, hic coẽmentes, ut ibi pluris duplo uen/ dant, aut monopolijs expilantes miſeram plebem:& tamen hos nihil aliud agentes in uita, pe- nè ſolos honeſtos ducimus. Opinor hoc prouerbium, aut idem, aut certe uehementer cogna- tum eſſe illi, quod alibi retulimus: b Arra„ u Wue KrdSOre A r. id eſt: Ipſis farinas poſcit à ſtatuis quoq;. b Per iocum enim pro uectigali farinas poſuit, quod ad cibum referantur omnia:& defunctis ſigna ponebantur, memoriæ cauſa. Proinde qui uectigal hinc quoq; corradit, is à mortuis ex- torquere uidetur. Apud ueteres autem magna fuit ſepulturæ religio,& ſepulchrorum immu nitas. Nam eò proceſſit habendi rabies, ut nihil ſit uſquam in rerum natura, neq; ſacrum, neq; prophanũ, unde non aliquid fœnoris extundatur: idq́; non ſolum à principibus, uerum etiam alacerdotibus. Olim ſub tyrannis etiam, ſed rudibus adhuc,& nondũ ſatis quid eſſet tyrannis, intelligentibus, uel hæc omniũ erant communia, maria, lumina, uiæ publicæ, feræ. Nunc opti- mates quidam, quaſi ſoli ſint homines, uel dij potius, omnia ſibi uindicãt. Cogitur miſerrimus nauta, uel cum periculo curſum flectere,& ad inſolentiſſimi prædonis arbitrium, quiduis& fa cere,& pati, ceu parum ſit infelici, cum fluctibus& uentis rem habere, niſi tales quoq; tempè/ ſtates acceſſerint. Occurrit portus, aliquid extorquetur: tranſeundus pons eſt, dandũ eſt. Tra/ iciendum flumẽ, ſentis principum ius:eſt tibi ſarcinula, redimenda eſt à ſacrilegis illis:& quod his eſt multo crudelius, miſerrimæ plebis genius fraudatur,& toties decimis ac uectigalibus ar roduntur pauperum alimenta. Non eſt fas ex agris tuis conuehere frumentum, niſi decimatũ. Non molis, non pinſis, niſi rurſus arroſum. Vina non importantur, niſi ſæpius decimata. Non recondis in cellam, niſi dimidium, aut certe quadrantem totius precij ſeces Harpyis illis ſcele- ratiſſimis. Apud quoſdam ex ceruiſia, quam uocant, plus quàm dimidium ſeponitur principi. Non mactas pecudem, niſi numeres exactoribus: non reuendis equum, tuo emptum ære, niſi penderis aliquid. Vidi cum agerem rure Bononienſi, Iulio iam eius urbis ditione potito, extre- mæ paupertatis agricolas, quibus uniuerſæ facultates in duobus bubus erant: nam horum labo re totam familiam ſuſtinebant. pro ſingulis ſingulos ducatos dependere. Sunt apud quos libe/ rum non eſt coire legitimũ matrimonium, nifi uectigal ſoluerit. Sed quid ego ſingula percenſe ce coner? uincit omnem eloquentiam iſtorũ rapacitas. Nihil eſt rerum, unde non aliquid expri
mant emolumenti. Nec modus eſt, nec finis. quotidie nouas exigendi uias excogitant:& quic
quid ſemel inuaſit per occaſionem temporis, id mordicus retinẽt. Hæc per ſe ſatis odioſa, dum per inſolentes miniſtros odioſius exercentur, non mediocrem inuidiam cõciliant principibus:
led nihil leſe indignum exiſtimant, unde colligatur emolumentum, hoc eſt, unde fames accre- s tuxuries alatur. Neq; deſunt, qui è nocentm
ſcat tenuibus,& procerum, uel Pradond magis! 7 Hacinoribus Haud mediocrem faciant quæſtum, legibus ceu retibus utentes. Iam quis eſt magi- ſtratus, quod officium, quæ præfectura, quæ non ematur apud complureis? Deniq; cum hæc
tam multa non poſſint explere uere pertuſum dolium, hoc eſt, principum fiſcum, bellum præ-
texitur, colludunt duces, populus infelix ad medullas uſq; exugitur, perinde quaſi principatus nihil aliad ſit, quàm ingens negociatio. Quanq́; autem fœdum eſt, Chriſtianos principes in hi ſce rebus inhumaniores uideri, quam ulli fuerint ethnici tyranni, tamen aliquanto minus exe- crandum hoc, qudàm quod apud ſacerdotes quoq;, quibus oportebat omnem pecuniam eſſe uiliſſimam,& quorum erat, ſuas doteis gratis acceptas, gratis item cõmunicare, nihil non uena- le eſt nihl immune. Quas nõ tragœdias mouent pro ſuis illis decimis, quaàm odioſe diuexant miſeram pledeculam? Non datur baptiſmus, hoc eſt, non licet fieri Chriſtianum, niſi numeres,
atq; his præclaris auſpicijs foreis ingrederis eccleſiæ. Non comprobant matrimonium, niſi nu-
meres:non audiunt pœnitentium commiſſa, niſi ſperent præmium. Sacrificant conducti. Non Plallunt gratis, non orant gratis, non imponunt manum gratis. Vix procul mota manu henodt ſ.“ 2 2 cunt,
„ ———
11
3
11 9
—

16 8 Düs. ERRSMI ROT. ADAGIORVMN
cunt, niſi dederis. Non conſecrant ſaxum, aut calicẽ, niſi data mercede. Quin& illud uerepott tificium munus docendi populam, quæſtu uitiatum eſt. Deniq; non impertiunt corpus(hii ſti niſi numeres. Vt ne dicam interim, quanta meſſis colligatur ex litibus, ex diſpenſationibu ic enim uocant ex con donationibus, quas uulgus appellat indulgentias, è conferendis ſacet/
dotijs, confirmandis epiſcopis& abbatibus. Sed quid apud iſtos gratuitum ſit, apud quoseni
tur& ſepultura, etiam in alieno ſolo: Apud ethnicos miſeræ plebi ſtabat cõmune ſepulchtum
erat ubi gratis quos uelles ſepelires.Apud Chriſtianos, nec mortuis operiri terra licet, niſi al
cerdote tantulum ſpacij conduxeris:& pro precij modo dabitur locus amplus ac magnifien
Si plurimum numeraris in templo, proxime ſummum altare licebit putreſcere:ſin parce dede ris, inter plebeios ſub dio cõplueris. Turpe, ſi preciũ acciperent oblatum: nũc ius ſaum uocat & dictu mirũ, quanta exigãt improbitate. Barbarus ille& gẽtilis Hebron, offert Abrahwxigao to hoſpiti gratuitum ſepulchri munus,& uix adduci precibus poteſt, ut oblatam accipiat cuniam,& lacerdotes ſepulturæ ius uendimus in alieno? Vel potius quod publicum eſt id ceu priuatum ære locamus? Atq; huiuſmodi meſſem nulli metunt auidius, quam hi, qui nihiſſe runt populo, ſed toti ſibi uiuunt, aut certe principi. Alij cantionem illam nobis occinunt: D gnus eſt operarius mercede, perinde quaſi nihil interſit inter epiſcopum& conductum il tem, aut foſſorem. Seruiles operæ, præmio penſantur. Principum& lacerdotum munus ſubli
mius eſt, quam ut mercede ſit æſtimandum. b W 8 Larus parturit.
XIII
xe*πρ εμευα, id eſt: Cepphus parturit. Antiquitus dicebatur in eos, qui pollicerenturi gentia, nihil dignum promiſſis exhiberent. Aiunt Cepphum auiculam eſſe ſtupido ingenio unde& in prouerbium ſtoliditatis abijt, quam nonnulli Larum appellant:eam uiuere ſpuna marina, plumis ac pennis eſſe copioſis, corpore puſillo: cum parturit, uociferari. Hinc natũpoo- uerbium. Larus parturit, ubi quis magna præ ſe fert, puſila præſtiturus. Hlæc fermè ſcriiſ i terpres Ariſtophanis, in comœdiam pacem. — 4 Parturiunt montes, naſcetur ridiculus mus.
XIIII id eſt:
Thep 3uᷣ G rra Ad ninnnen. Mons parturibat, deinde murem prodidit. SZenarius prouerbialis, dici ſolitus in homines glorioſos& oſtentatores, qui magnilicis pr miſſis, tum uultus ueſtitusq́; autoritate, miram de ſe mouent expectationem: uerum ubi ad rem uentum eſt, meras nugas adferunt. Vtitur hoc adagio Lucianus in libello, cui titulus, qus admodum oporteat hiſtorias conſcribere: dicit ſic reclamari à uulgo in Cupidinem, Hercuis aut Titanis perſonam aſſumentem dsννη ςνρν. Athenæus in Dipnoſophiſtis libro decimo quarto refert, quod Tachas rex Aegyptiorum huiuſmodi ſcommate tetigerit Ageſilauma cedæmoniorum regem, cum ad eum ueniſſet, ſuppetias illi laturus in bello 6õcue 95O, bls 9 2O‿ν ⅞ Fennep A⁴ν, id eſt: Parturijt mons, Iupiter autem metuit, at ille pepeiit mu- rem. Erat autem Agelilaus puſillo corpore. Porrò dicto offenſus, reſpondit: qouiooai u vo 78 Aoοꝙν id eſt: Atqui aliquando tibi uidebor leo. Poſt euenit, ut exorta ſeditione apud Aegyptios, cum Ageſilaus nõ adeſſet regi, coactus ſit ad Perſas fugere. Porrò Græccis uidetut eſſe carmen anapæſticum. Vtitur& Horatius in arte poẽtirtrca Quid dignum tanto feret hic promiſſor hiatu: n Parturient montes, naſcetur ridiculus mus. n Porphyrion ex Aeſopi apologo quopiam natum exiſtimat, is fertur eiuſmodi. Cum olim qu dam rudes atqʒ agreſtes homines, uiderent in monte terram intumeſcere, moueric;, concut runt undiq; ad tam horrendum ſpectaculum, expectantes ut terra nouum aliquod, ac magni portentum æderet, monte nimirum parturiẽte, foreq́; ut Titanes rurſum erumperent, bellum cam dij redintegraturi. Tandem ubi multum diuqʒ ſuſpenſis attonitisq; animis expectalleni mus proreplit è terra, moxq́; riſus omnium ingens exortus „ Aureos montes polliceer. 1n XV XMα ννᷣά πνννιφ id eſt: Aureos polliceri montes. Prouerbialis hyperbole de ĩ, qui 4 menſa promittunt, ſpesq́; ampliſſimas oſtentant. A Perſarum arrogãtia ductta, qui proptera riuenas, montes aureos iactabant. Plautus in Sticho: Neq; ille ſibi mereat Perſarum monté, qui eſſe aurei perhibentur. Atq; idem in milite, in eandem ſententiam dixit argenti mohles Tum argenti montes, non maſſas habet. Terentius in Phormione: Is ſenem per epiſtohm pellexit, modo non montes auri pollicens. Quo quidem loco illud obiter admonendum m. . 3
manrähad niteat tan ah E el Gälornhlab iiteene oc zat ne. 1 ndwbechoreb antar ze” dtmana,ducc nigmandi tirabae
Urunwanase
VWoorgro9 vabon aicer
iuuw wltenec lunaibog
Aädeg ua nnüenicem duidd de br uuceeene lec uan aier aacd b 3 hen 1
hiwies Vanierm
dmguitra

— —
ι η = — — — — — ES5S
in eos, qui pollan ulam eſſe lupibn ppellanremulh t, vociferaihen
urus. Hcfemili
tatores, qui mp ectationem:und us in libelo cltn o in Cupihen pnoſophililt ate tetigett gin in bello ennat, nmetuitatllen pondit ouie t ut exott lt gere. PontGen
eiuſmods(”3 eſcere moun,e douum aläpne, 1
nario: Maria montesq́; polliceri cœpit. Ad eundem modum Perſius:
CHILIADIS PRIMAE CBNTVRIA IN. 26⁹ trot quod, opinor, uulgus interpretum latere, modo non, dictum pro eo quod eſl apud Græ- cos uovousxi, id eſt, tantum non. id perinde ualet, quaſi dicas, propemodum. Nam tantum non Græcanico more reperies, tum apud Liuium, tum apud Suetonium, neq; ſemel apud Va jerium Maximum. Apuleius in prima actione Apologiæ ſuæ: Qui ſi eſt auaricia egenus,& ad omne lucrum inexplebilis, nec montibus auri ſatiabitur. Diuus Hieronymus in Cufinum: Vt cum montes auri pollicitus fueris, ne ſcorteum quidem nummum, de theſauris tuis proferas. Ariſtophanes,& ααννσσ/ 3 xAXeOep bur Akv EI O. id eſt:
Menies octo cacauit in auri montibus... Cacauit, dixit pro deſedit, laſciuia comœdiæ ueteris. Paulo diuerſius dixit Saluſtius in Catili/ Magnos promittere montes. ut hyperbole magnitudinis ſit, non in aureis, ſed ſimpliciter in ipſis montibus. . Ambabus manibus haurire. XVI A'yrASp uεςασαιε, id eſt: Haurire ambabus, ſubaudi, manibus. De ijs dici conſueuit, qui ſummo conatu quippiam agunt. Itidem Ariſtophanes in equitibus: aναισνσ łMMSnoi usa m d NMuociop. id eſt: Manibus utriſqʒ diſſipat bona publica. Huic confine eſt ilud Home- ricum ex lliados. n. b oic 7 Aegid, d1d 75 a&Seyd veμ☚σ B½ 5. dc eſt: Noui equidem clypeum dextra, leuá; mouere. Inuenitur d illud αααρνν PsͥDsαμαε, id eſt: Ambabus manibus largiens, id eſt: affatim d
prodige, aut etiam perbenigne. Plato in ſophiſta: xai& Asyομνο au Tν reεαα Aiop, bunS,p
badενι i. id eſt: Et quod dici ſolet, nequaq́ʒ altera prendendum manu, quin magis amba
bus. Non nihil ab hac forma recedere uidetur, quod ſcriptum eſt apud Ariſtidem in Cimone,
qui citat hunc locum ex hymno poẽtæ cuiuſpiam: Nt να ʒꝭ seus&o i Vi Ru, Au„⁸⁴o u⸗ qortaie xe*„uodre xotus. id eſt: Grauiter autem gemuit Alla, ab illis petcufff anabaus manibus, robore belli. Vicinius illud, quod eſt apud eundem in oratione Panathenaica: 0˙e Kacariha rN Xasi Süd dyo wü Ae, dnie 8uv 58 1) Begse. id eſt: At ille utraq; aderat manu, ducens uſq; ad Atticam, Cræcos ſimul, ac barbaros. Quanq́; hoc loco poteſt etia citra figuram dictum accipi, ut intelligamus uel de terreſtribus pariter ac maritimis copijs, uel de barbaris, ac Græcis. Quandoquidem& militum manum dicimus, ut apud Vergilium: luuenum manus emicat ardens.. Vnòô orer. b XVII
Vno ore, pro ſummo conſenſu. paſſim apud autores obuiũ eſt. Terentius: Vno ore omnes omnia bona dicere. M. Tullius in lermone de amicitia: Vna eſt em̃ amicitia in rebus humanis, de cuius utilitate omnes uno ore cõſentiunt. Seneca in tanta iudiciorũ diuerſitate, referendam bene merẽtibus gratiã, omnes uno tibi, quod aiũt, ore affirmabũt. Ariſtophanes in equitibus: oi N dwde S6‿αe⁵ ρ◻&ꝓꝙρᷣκ̈ꝙαiεεακν id eſt: b Ote uniuerſi clamitant uno ſimul. b Puato libro de legibus primo: Mi& cu, u) I Lude S6⁴&ασντ⁵, eνεα συπκιαρρνσναν. id eſt: Vna uoce,& ex eodem ore omneis concinere. Idem libro de rep. ſecundo: ncuννα 2*̈¶ I duoe sdauO d.SIp, Se Ap d Mνοσρσμ σ 4O ‿αοαοσανπννο. id eſt: Omnes enim uno ore prædicant, quod honeſta res ſit& modeſtia,& iuſticia. Aaquilam noctuæ comparas. XVIII AMip Aau) vy vae, id eſt: Aquilam noctuæ comparas. Martialis in Scazonte: 4 Aquilasq; ſimiles facere noctuis quæris. Aquila uiſus acerrimi, adeo ut&oναιαυιν⁴αάρακννανQν id eſt:non conniuens aduerſus ſolem intuea/ tat. Bt ſunt qui tradant hanc auem hoc experimento probare, degeneres ne ſint pulli, an ge⸗ nuini. Contra noctua, ſolis lumen modis omnibus refugit. Pindarus quodam loco Graculos cum aquila confert. 1 b Congregare cum leonibus uulpes. XIX
Congregare cum leonibus uulpes, eſt res impares diſſimilesq́; permiſcere. Martialis:
iid congregare cum leonibus uulipes b Vulpes doſis nititur. leo uiribus fidit. Quanĩᷓ́; utrũq; cõiunxit Pindarus, indicans uirũ fortem bonem oportere præſtare, in exhauriendis certaminũ laboribus, uulpem in conſilijs. Sic enim ... b 2 3 in ihmis
* b

270 DERS. ERRSMI ROT. ADAGIORVM in Iſthmĩjs ſcribit: rõ'Aεμρά 20110de Du d ES Pprusrop Sug3p AzGep Sy rbuc, zarg wang id eſt: Animo ſimilis frementibus leonibus‚in ferendis laboribus, conſilio uero uulpes. A Aquila in nubibus. 3 A Atde εOœBzα, id eſt: Aquila in nubibus; pleriq; incerpretätunde re magna quidẽ ilaſ 4 quam non facile aſſequaris: alij de ijs, qui longe r eliquis Præcellunt. riſtophanes in equitibu Q6 TdOAA. 2⁹ 8, vse.ε& M⁸G yevioοανο. id eſt: Gauieo iltoc nomine, Quod aquila fiam in nubibus uidelicet... Verba ſunt populi Athenienſis, promittentis ſibi kuturum, ut orbi uniuerſo imperet. Et paai inferius in eadem comœdia, tanq́; oraculum pronunciatur: Aℳ1d Se„l-yvA, o dσ J Baσλαse.. id eſt: Quippe aquila es, terræq́; omnem dominaris in orbem.««„. b Dicuntur& hæc de populo Athenienſi. niſi fortè placet alluſio, ad ſpes huius principatus in nes. Rurſum in auibus: Aisrνe& veενανιπ)eruεαᷣ. id eſt: Aquila in nubibus fies. Intendte admonet alludere poẽtam ad oraculum, quondam Athenienſibus redditum, quo pradiceba- tur futurũ, ut Athenienſes tanto interuallo reliquas urbes ſuperarent, quãto aquila in nubia reliquis auibus eſſet ſublimior. Pindarus item in Nemeis, quẽ locum modo attigimus ſeuoct aquilam, Bacchylidem æmulum graculum, uidelicet quod illum immenſo uinceret interualo Arer/de onve sTc„O0. 3 OSep G.x X6Dep ATA v&G Ao†οœνανᷣ G&εαν πσν xα σν ʒ᷑ oOei TAετανν ε&αναονσν. b b uorum carminum hæc eſt ſententia: Aquila pernix inter uolucres, quæ repente aducbms eminus, corripuit cruentam prædam: Loquaces autem graculi humi paſcuntur. 3 Volantia ſectari. XXI Huic affine eſt, quod uſurpat Ariſtoteles tertio uera r quqnid libro: rà Terduen Juε, id eſt: Volantia ſectari. loquitur autem de uehementer obſcuris,& quæ diflicilinmum ſit perueſtigari. Cui non diſſimile eſt Perſianum illud: Eſt aliquid quò tendis,& in quod dirigis arcum: An paſſim coruos ſequeris, teſtaq́; lutoq́; b De ijs.qui nullum certum uitæ ſcopum ſibi proponunt, ſed ex tempore uiuunt ad quatu occaſionem mutabiles. Lbyci grues. Xxll A Bu„ot, id eſt: Ibyci grues. Græcis in prouerbium abierunt, quod dici conſueut- quoties ſceleribus nouo quodam& improuiſo caſu proditis, ſceleſti pœnas dant iſs, quos k runt.Id ex huiuſmodi quodã euentu natũ memorant:Ibycus poẽta quidã, cum in latronesin cidiſſet iam occidendus, grues fortè ſuperuolantes obteſſatus eſt. Aliquãto poſt tempores cum ijdem latrones in foro ſederent, rurſumq; grues ſuperuolarent, per iocum inter ſe ſuſurrabant in aurem: A1 ns—ndνοι τπαςασν, id eſt: Adſunt Ibyci ultores, eum ſermonem aſſident in ſuſpicionem rapuerũt, maxime deſiderato iam pridẽ Ibyco. Rogati quid nam ſibi ellete oratio. hæſitanter atq; incõſtanter reſponderunt: ſubiecti tormentis facinus confeſſi ſunt. At
ita uelut gruum indicio pœnas Ibyco dederunt, ac potius ſuo ipſorum indicio, ut dicitur,pe
rierunt. Huiuſmodi fermè Plutarchus in commentario de futili loquacitate. Meminit huic adagij Auſonius in monoſyllabis: b b bbyu ut Periſeujaddens fuit altiuolans grus. b xtat ſuper hac re Græcum epigramma, titulo Antipatri, quod bimur adlcibere: r Pus Avisai*ν varenne 3 nis Antipatri quod non grauabimur adlcribe 1 B drνερα νμ ανκαισν dεο 0v. b noR En1BeGAiop P*ᷣ νωινν vέ, rrr Iaound . Nagwpe,, d-Y1Sop bvN Dd Oudeè Aτο d& α, Ersi olvHrTie 2vvds T Te duα Wlb Tiασ o‿ο d„ Tiœuqilio wI y.ꝓν. 1 iOsd& a AniSic, T1 Dr dM r-PScde X6C
riibuüs Knebcew
Hana d aduosquig rerDollocn Lawäeeml. tnüelar
m Nsn m hes
gauodhecr getwnaceeri datelmotam iomeria rantA M.T duxmeproue
Kacenäccp bauteres oda nartägaäin umapalt dabnorien ntuslnpim dekeum ubs danas ierun hbichin ain p dtweraph hen h

cres, quxrepah mi paſcuntur.
eurnce lhnc ſcuri,&qm ii
Z
empote Gumi
ierunt quoddit ti pœnss dnth ta quici mit Aliquäto poltlen er iocum interé „eum ſermona ati quic mi tacinus cuiten orum indtiot quaciate Ni
wmuunus
CcHILIADIS PRIMAE CENTVRIA IXN. 27t
o„0% 0e a Tou’0dp&oο‿‿ Asd'd
O'uαμ μειηαιέαέανεσν—ον HO·p dopwi Pop. b Vettilſem& hos uerſus, meo more, ni commodum Petrus Aegidius Antuerpienſis, hoſpes meus imò Pylades meus,& ſi quid hoc quoq; uſquã eſt amicius, iam Latinos feciſſet, ac mea
uidem ſententia feliciter. Eos aſſcribam, ſimul& hoc laboris haud illibenter effugiens,& in comparabilis amici mentionem cupide arripiens. b uondam ad deſertum uenientes Ibyce littus,.*
Vitam prædones eripuere tibi.
Sæpe gruum nubem imploranti, quæ tibi teſtes Aduenère necis quum morerère tuæ.
Attamen haud fruſtra, ſiquidem clangore uolucrum Siſyphio cædem eſt Eumenis ulta ſolo.
Latronum genus heu cu pidum lucrj atq; rapinæ, Cur uos nequaqᷓ́; terruit ira dem?
Quando nec Aegiſthus, uatem qui occiderat olim
Atrarum occurſus fugerat Eumenidum.
Meminit huius poẽtæ M. Tullius libro Tuſculanarum quæſtionum quarto, cuius poema ma
xime laſciuum fuiſſe teſtatur. b b V erioria ijs, quæ apud Sagram acciderunt. XXIII SSess ri ⅜iναα‧ id eſt: Veriora ijs, quæ apud Sagram acciderũt. Dictum olim in neredulos, quiq́ non niſi magno malo docti credunt Refertur à Strabone libro Geographiæ ſexto: Poſt Locros, inquit, Sagra fluuius labit᷑, in cuius ripa Caſtoris& Pollucis aræ ſitæ ſunt. ad quas decem Locrorum milia, una cum Rheginis aduerſus Crotoniatas, numero centies ac tricies mille, Marte collato, uictoriam reportarunt. Ex quo euentu natum eſt in incredulos ada gium: aA*d8εα ε εr—σέφe†, id eſt: Veriora ijs, quæ apud Sagram acciderunt. Addidere pleriq;, quo die certamen initum eſt ijs, qui in Olympijs erant, eum belli euentum nunciatum fuiſſe:tanta celeritate nunciatæ pugnæ ueritas comperta eſt. Meminit huias pugnæ luſtinus li bro uiceſimo, tametſi de numero occiſorũ à Strabone diſſentit. Meminit& Euſtathius in Bœ- otiam Homeri, additq́; dici ſolitum de rebus, ueriſſimis quidem illis, at non creditis. Poſtremo meminit& M. Tullius libro de natura deorum ſecũdo: Nam de Sagra, inquit, Græcorũ etiam eſt uulgare prouerbium, qui, quæ affirmant, certiora eſſe dicunt, quàm illa quæ apud Sagram. b V Rudem accipere.Rude donare. XXIIII Rudem accipere, pro dimitti à munere. Rude donare, pro dimittere, crebriter apud ido- neos autores obuia dn gnde ducta metaphora, quod antiquitus gladiatores, quibus permiſ- lum etat, à gladiatorio munere ceſſare, rude donati dicebãtur. Ea ceſſatio dabatur uirga, quam rudem appellabant, unde hoc modo dimiſſi, rudiari uocantur. Proinde quicunq; à munere quouis in ocium reſtituuntur, uel ob ætatem, uel ob imbecillitatem, rudem accepiſſe dicentur. Horatius in prima epiſtola: b 3 Spectatum ſatis& donatum iam rude, quæris. b Mecœnas, iterum me antiquo includere ludo. Item Iuuenalis: Eꝛgo ſibi dabit ipſe rudem, ſi noſtra mouebunt Conſilia. b NI. Tullius Phͦippicarum ſecundo: Tam bonus gladiator rudem tam cito accepiſti? Lepi⸗ diot erit metaphora, ſi longule traducatur: ueluti ſi quis adhortetur quempiam, ut à ſtudiorum
Rboribus abſtineat, ſibiq; rudem impartiat: aut qui uitam aulicam reliquerit, eum aulicæ uitæ
rudiarium appellemus. Huic fermè contrarium uidetur, quod ait Fabius, acutæ eloquentiæ can didatus:quanquam equidem hoc loco legendum arbitror, auitæ, pro acutæ,& bonarum litera- rum candidatus. Mam candidati proprie dicuntur, qui magiſtratum ambiunt. Quod ſitranſfe ratur aliò, tranſibit in prouerbij ſpecicm. Mali corui, malum ouum. XXV
X au Aoειρν/uHοπυνꝓρμ oον, id eſt: Mali corui, malum ouũ. Apte uſurpabitur, quoties à ma/
lo praceptore, diſcipulus malus proficiſcitur: ex improbo patre, filius improbus: ex patria illau data, uir ilaudatus: deniq; facinus ſceleratum, ab homine ſceleſto. Metaphoram alij referũt ad naturam animantis, quæ nec ipſa eſt idonea cibis humanis, nec ouum parit ad quicquam utile. Sunt qui dicant fieri,ut coruorum pulli parentes ipſos deuorent,ſi forte non paſcant illos ad ſa tietatem, ð hinc ductum adagium alij malunt ad huiuſmodi fabulam referre: Corax quidam 1 2 † Pprimus

272 DEB. BRASMI ROT., ADAGIORVM
primus Syracuſis, poſt mortem Hieronis inſlituit artem rhetoricen mercede proftter Cu hoc aduleſcens quidam Tilias hac lege pactus eſt, ut tum demum mercedem perſolueret, i iam artem perdidiciſſet. Dein ubi iam arte cognita, præmium reddere cõctaretur, Corax qiti
alam in ius uocat. Ibi iuuenis huiaſmodi dilema proponit. Percõctanti quis eſſet arti ſnt ubi Corax reſpondiſſet, perſuadere dicendo: Age, inquit, ſi perſuadeo iudicibus, me nibi 4
bere, non reddam, quia uici cauſam: ſin minus perſuadeo, non reddam, quia non perqdidici ꝗ tem At Corax Tiliæ diemma tanquam uitiolum& τεεο, in diſcipulum retorſit ad bü modum: Imò, inquit, ſi perſuades, dabis, quia tenes artem,& debes ex pacto:ſin minus,Gabi, qui ſententiijs iudicum damnatus. Quod commentum tam uafrum, tammq; callidum ubi iad; ces audiſſent, admirati uerſutiam aduleſcentis, ſacclamarunt, uans norνα᷑˙ν uνmςμ d—h. Lont
ai narrent hoc ſucclamatum à corona circunſtantium, cum alter alteri litem intenderet, Puu iuſmodi fermè leguntur in Prolegomenis in Hermogenis rhetoricen. Ex hac fabula, ni falcr efficta eſt ea, quam narrat Aulus Gellius in Noctibus Atticis libro quinto, capite decimo de Protagora ſophiſta,& huius diſcipulo Euathlo: quæ tametſi longiuſcula eſt,& in promptuli ta, tamen quod omnium lepidiſſima uideatur, non pigebit adicribere. Gellius igitur oſtenlou tioſo dilemmate, quod Antiſtrephon uocant, propterea quod totidem uerbis poſſit inaduer ſarium retorqueri: Quale eſt, inquit, prouulgatum illud, quo Drotagoram ſophuiſtarum aceni mum ulum eſſe ferunt aduerſus Buathlum diſcipulum ſuum. Lis nanq; inter eos,& controua ſia ſuper pacta mercede hæc fuit: Euathlus aduleſcens diues, eloquentiæ dilcendæ, cauſarunq orandi cupiẽs fuit. is in diſcipulum Protagoræ ſeſe dedit, daturumq; promilit mercedem gmn dem pecuniam, quantam Protagoras petiuerat: dimidiumq; eius dedit iam tunc ſtatim priu quam diſceret, pepigitq́; ut reliquum dimicium daret, quo primum die cauſam apud indias oraſſet& uiciſſet. Poſtea cum diutule auditor aſſectatorq́; Protagoræ fuiſſet,& in ſtudioqi dem facundiæ abunde promouiſſet, cauſas tamen non reciperet, tempusq́; iam longum nnal- curreret,& facere id uideretur, ne reliquum mercedis daret: capit conſilium Protagoras, ut tum exiſtimabat, aſtutum, petere inſtituit ex pacto mercedem, litem cum Euathlo conteſta- tur. Et cum ad iudices conijciendæ conſiſtendæq́; cauſæ gratia ueniſſet, tum Protagoras ie exorſus eſt: Diſce, inquit, ſtultiſſime aduleſcens, utroq; id modo fore, uti reddas quod petoſſit contra te pronunciatum erit, ſiue pro te. Nam ſi contra te lis data erit, merces mihi ex ſenten- tia debebitur, quia ego uicero: ſin uero ſecundum te iudicatum erit, merces mihi ex pacto debe bitur, quia tu uiceris. Ad ea reſpondit Buathlus: Potui, inquit, huic tuæ tam anciptti captiont iſſe obuiam, ſi uerba ipſe non facerem, atq; alio patrono uterer. Sed maius mihi in iſta uicio- ria proludium eſt, cum te non cauſa tantum, ſed etiam in argumento uinco. Diſce igiturt quoque magiſter ſapientiſſime, utroq; modo fieri, uti non reddam quod petis, ſiue contrame pronunciatum fuerit, ſiue pro me. Nam ſi iudices pro mea cauſa ſenſerint, nihil tibi ex ſenten tia debebitur, quia ego uicero: ſin contra me pronunciauerint, nihil tibi ex pacto debebo, quia ego non uicero. Tum iudices dubioſum hoc, inexplicabileq́; eſſe, quod utrinq; dicebaturat
ne ſententia ſua utramcunq; in partem dicta eſſet, ipſa ſeſe reſcinderet, rem iniudicatam ti
querunt, cauſam in diem longiſſimum diſtulerunit. Hactenus Gellius. Quid autems an nõopi mo iure iudices hoc ſaltem ſenteritiæ uice pronunciare debuerunt, an u⅛»νασασ νuudp ao Narrat eandem fabulam L. Apuleius in Floridorum libris, non dicam copiolſius: neq; enimpo teſt copioſius referri, quàm à Gellio denarrata eſt, ſed tamen florulentius,&, ut ita dierim, pi cturatius. Meminit Euathli Ariſtophanes in Fucis, atq; item in Acharnenſibus. Ab impijs egreſſa eſt iniquitas. XXVI Concinnit huic Hebraicum illud ex libro Regum primo, capite uigeſimoquarto, quod hi uid nominatim etiam pro uetuſto prouerbio citat: Ab impijs egredietur iniquitas. Sienit cat autem ab improbis ſemper mali quippiam exoriri, à bonis niiil malorum proficiſci Pw inde nihil eſſe, quur Saul metuat, ne à ſe occideretur. Hoc facinus impium, non nili ab impſs eſſe patrandum, ſe manus ſuas regia cæde non inquinaturum. Porrò prouerbium, ſi quem hoc quoque iuuabit, Hebræo ſermone pronunciatur ad hunc modum: v&σ ινν ½ Quandoquidem habent hoc peculiare pleraque prouerbia, ut in ea lingua ſonari poſtulent in qua nata ſunt:quod ſi in alienum ſermonem demigrarint, multum gratiæ decedat. Quem, admodum ſunt& uina quædam, quæ recuſent exportari, nec germanam ſaporis gratiam obtineant, niſi in his locis, in quibus proueniunt. Idem propemodum dicitur apud Omass uerſu prouerbiali: Izer le.. 53, ndats
unrſäcpe asgglwinda volertii b
—
gakleno. encolennü Gfruncs(ui mrwn öh
he lenot
mbenair 4
mpaks n rntwinime e guunadm dhan codic etwaptodi dügen am t denprhr ir ralingcore eälterbeso tischiegi. tnsddide nasbonden ſawütehteun
wig⸗ nha teintautqu n tex T ntilthni
=

zanto,epien
Rpromilt menahn decit ammten m die cacim aui koræ faiſtet empuschiambegn t conlilem pm tem cum buth e
henilſet, tum un
e utireddasqo erit, mercesmiln mercesmiliahe c tuæ tam ancye dd maius milibihe eento uinco,Dle quod peti ſlecn enſerint,nibliben tibi expacodi
guod utnag chn
8*
eret, rem tucten us. Quddauteman 3 Kas vizme am copiolusnin ntius, dectindn harnenlib
vigelmoamſ, dentiine t 1
pulli Lemnoni
ka] NMuvog 250Np Au ꝗIula. Maresq; Lemno ſuſtulere fœminæ Item Seneca in Agamemnone:
OHIUIADIS PRIMAE CENTVRIA IX.
ENM. 22 7 2 2, Len ee wve, ſdech Ie True„ dg e A ensc riyes. 3 285 probis ab animis, facta promanant proobz. 5 n LTemnium malum. Xxvn:
AMuop naudp, id eſt: Lemnium malam, de malis immenſis ac miſerandis. Hliſtorts unde natum adagium uarie narratur: neq; magnit efert eam anxie perſequi. Herodotus in Eratone, & prouerbij& hiſtoriæ meminit, in hanc fermè ſententiam: Pelaſgi ex Attica per uim ex/ incolebant. Huius iniuriæ cum pœnas de Atticis ſumere cuperent, probeq́; co- gnitos haberẽt dies feſtos, ac ceremonias illorũ, collocatis inſidijs, uxores Athenienſium abdu zerunt, cum Mineruæ lacra facerent in Bauronethisqʒ in Lemnum nauigio aſportatis, concu/ binarum uice ſunt abuſi. Cæterum mulieres cum plurimos liberos parerent, omneis& Atticis moribus inſtituerunt,& Attice loqui docuerunt ita factum eſt, ut nec miſcere coniugia cum puellis Pelaſgicis uellent,& ſi quando Pelaſgus quempiam pullare conaretur, omnes conglo- be Attici, huic ſuppetias ferrent. Breuiter adeo inualeſcebat pubes Attica, ut pleriſc; in rebus priores tenere uideretur. quare uiſum eſt Pelaſgis, ut filios ex Atticis mulieribus ſuſceptos tru/ cidarent.Idq́; perfecerunt, oeciſis unà& matribus:deinde ſterilitate, othitate, peſtilentia, reli- quisq́ʒ plurimis adacti malis, Delphicum oraculum conſuluerunt, qua uia calamitatibus leua ri poſſent. Hinc igitur ait per omnem Græciam increbuiſſe prouerbium, ut ingentia, miſeran/ dac; mala, Lemnia dicerentur. Partim igitur hinc natum adagium putat, partim illinc, quod
aliquando Lemniæ mulieres, graueolentia maritorum offenſæ, eos uniuerlos ſuſtulerunt, auxi lio Thoantis. Cuius rei meminit& Euripides in Hecuba: 3.1
ic elt:. Funditus. b Et ſcelere Lemnon nobilem. 21
Cicadam ala corripuiſtt. xXVIII
ré**οι ees duveAca, id eſt: Cicadam ala corripuiſti. Dicitur in eos, qui quẽpiam pro- uocant minime ex uſu ſuo. Lucianus in Pſeudologiſta, ſcribit Archilochum poëtam iambo- graphum,& ad male dicendum egregie inſtructum, ad hunc modum reſpondiſſe cuidam, à quo fuerat conuicio prouocatus, ri νοα ſeßs ꝓ⁵εαο⁹εαμνκνραάα. Eſt autem huius inſecti mira quædam,& prodigioſa loquacitas, maxime efferueſcente ſole. Plinius negat ijs uocem eſſe, ſed ſtridorem, cum tractu, eurmq; ſonum emittit, non alis, quemadmodum muſcæ, apes, culices, nam jß ſtridor ſimul cum uolatu deſinit. At cicadæ ſi preſſeris alas, uehementius etiam perſtre pit ſed in pectore ſubeſſe ait, duos ſpecus attrituo membranæ, mobili accedente ſpiritu, per hos è uiſceribus ſonum ædi. Ergo quemadmodum ſi cicadam natura garrulam ala prehendas, datius obſtrepit. lta ſi poẽtico homini præbeas occalionem ſimultatis, non modo non tacebit, ſed darius obſtrepit,& omnem bilem chartis illinet atris. Proinde Platonẽ aiunt admonuiſſe, ne quis hominem poëẽtam ſibi faceret inimicum. Et Horatius:“ Genus iritabile uatum, dixit. kLTvaenedia bipennis. IX ra Aenue, id eſt: Tenedia ſecuris. Conueniet aut in eos, qui nimiũ ſeuere iudicant
ac puniunt:aut qui celeriter expediunt controuerſias,& litium ambiguitates. Inde tranſlatum, quod olim rex Tenedi ſecurim geſtans, lites audire conſueuit, cauſaq́; iudicata, protinus eum qui feciſſet iniuriam, ſecuri percutere: aut quod Tenedius quidam rex, legem tulit in adulte/ ros. ut utriuſq; corpus ſecuri concideretur, eiusq́; legis exemplum etiam in filium ædidit. Proin de in nomiſmate iuſſiſſe inſculpi, altera ex parte ſecurim, altera duos uultus ex eadem ceruice prominentes. Cuius rei meminit& Stephanus in urbium Catalogo. Plutarchus in commen- tario de Pythijs oraculis, oſtendit ſecurim typum atq; inſigne fuiſſe Tenediorum, idq́; pro- pter cancros, qui ſunt apud illos in loco dicto Aſteriũ. Verba Plutarchi, ſi quis fortè requiret, ſunt hac: Q⁵π☚σό e a'εμꝓε ενο τνGO ευααριντoσέιμνο a èv2ꝙ A)v, u9] rece T e,
Nenud, ànd N u,„9 pivo cp sHi AO9 Sep s è, Mo, o e Loe
Ns 9 XrNNc O AAO XS. Lucianus in Philopſeude: T8&. Iuap„⅜⸗ o:
voας, πᷣƷννuαν να u Jeuu⁵ανν. id eſt: Ratus enim iuxta illud, quod uulgo dici conſue
uit, ſecurim quandam mihi ueniſſe, ad incidenda mendacia. Mihi uidetur alluſum ad Alexan dri Magni kactum, qui nodum inſolubilem in Midæ plauſtro enſe diſſecuit, quemadmo-
dum oſſtendimus alibi. Meminit& Pauſanias in Phocicis, ſed originem adagionis ad aliam fa bulam refert. Scribit autem ſecurim inter anathemata fuiſſe, monumentum Shebe uis Ea b thymachi

274. DES. ERASMI ROT. ADAGIORVM
thymachi Tenedij, qua de re uetuſta ferretur fabula: Cycnon flliũ fuiſſe Neptuni. ac in Colonis porrò Colonæ erat in terra Troiana, in inſula cui nomen Leuco hrys.Pondaue Cycnus haberet flliam nomine Hemitheam, ac filum nomine Tennen ex Proctea, en kuert Clytiæ filia, ſoror Cletoris, quem Homerus in lliade tradit interfectum ab Cletor in Proteſilai nauim ignem inieciſſet. Hæc igitur cum eſſet defuncta Philonome Crangaſi filia: quæ cum adamaret Lennen, ac reiecta fuiſſet. tum, quod ipſa noſens ab eo fuerit de ſtupro lollicitata. Cycnus uxoris mendacio perſoalas, Tennen una cum ſorore ciſtæ incluſum abiſcit in mare. Cæterum incolumes appulſiluntin 3 ſulam Leucophryn, cui poſt à Tenne nomen uerſum ſit Tenedos. Cycnus tandem ib on periſſet ſe decepum nauicfe ad filium, ſimul& agniturus errorem ſuum,& ueniam depreca- turus. Cum autem appuliſſet Cycnus,& nauim ab arbore quapiam, aut ſaxo religaſſet, Ta nes præ iracundia ſecuri funes incidit. Vnde prouerbium dici cœptum de ijs, qui peninaci negarent aliquid: Hic eſt qui Tenedia ſecuri, hoc aut illud incidere poſſet. Huic not diſimi
& huic lucceſſilet
—
lis hiſtoria refertur in prouerbio: Tenedius homo. Theſaurus carbones erant. XX Au Jansg 5 DNavd eꝓε. id eſt: Carbones theſaurus erãt. In eos competit, qui peſu fruſtrantur, quiq́; magnificis rebus expectatis, meras nugas reperiunt. Ex euentu quopiamm tum uidetur, quo quiſpiam theſauri ſpe fodiens, carbones defoſſos inuenit. Faq; res in nſum uulgiq́; ſermonem abijt. Nam antiquitus carbones in terra defodi ſolent, ad indicandos 4gw rum terminos, propterea quod, ut teſtatur in opere de ciuitate dei diuus Auguſtinus, nula durabilior, magisq́; perpetua, quam carbones ſub terra defoſſi. Lucianus in Teuxiqe: ro⸗ r oila arSHAse Ap 5 Dε πάησν. id eſt: Verum iuxta prouerbium: Thehu rus noſter carbones erant. Rurſum in Philopſeude: r*αᷣ τπν ⁶eν ενέν rhanes fup IMαυσ⁴ε xσσννναυε id eſt: Proinde iuxta id quod dici ſolet: Tu nobis qui theſaurus credebart, carbones extitiſti. Idem in Timone de auro inuento: Aidia odò, us 6uSHanog dihe a ν. id eſt: Vereor itaq;, ne expergefactus carbones reperiam. Rurſum in Votss: kaj d„*ƷεαQε Gσν/ν dασανσε S. id eſt: Ac theſaurus tibi carbones fuerint. Alciphron in epiſo- la quadam: ob Md G Ao πͥ πυια, νιπα νσοε σvονe; id eſt: Non omnes theſaun mht cinis erunt: Octtapedes. W O'urdποe, id eſt: Octapedes Scythico prouerbio dicebantur, qui duos pofſſiderent bo ues,& currum unum. Lucianus in Scytha ſiue Proxeno: ol ²a&uroe 5r*odes anul id eſt: Qui apud illos Octapedes uocantur. Dici poterit per iocum in hominem, quiſſbi ocu ples uideatur: uel in eum, cui ruſticanæ ſunt opes. Inter opes em̃ ruſticanas, præcipuerecenſt Heſiodus, r ⁸.ꝓᷣ ερᷣοονςα, id eſt: Bouem aratorem. b b . b Satius eſt recurrere, quam currere male. nd.μ[ꝓχᷣõ s6oασ νο /momάß p l³. id eſt: Satius recurrere, atq; uti curras male. Senarius prouerbio celebratus, cuius hic eſt ſenſus: Præſtat mutare conſiliũ in melius quamin
male inſtitutis pergere. Lucianus aſinus, ſententiã hanc ſecum uoluebat, non admodũ alini E ⁴ν ½ †870 F 10) A6ν. id eſt:
xXxlI
ndA oAνο mMαά, à d5αά⁴ανρ Uααάα. Vilum eſt tandem, iuxta uulgi ſermonem: Potius recurrere, atq; currere perperam. b. Quin d hoc ſeculo uulgo dictitant, non prorſus aberrare eum, qui medio è curſurecutrat gnuficantes probandos eos, qui mature reſipiſcunt ab ſtulticia. „ Solus currens uicit. b XXXIII MdO t 2 kus‿ν, id eſt: Solus currens uicit. De ijs qui uincunt, nemine contra certantę Tranſlatum a ſtadis. Nihil autem eſt negocij uincere, ſi nemo tecum certet. Concinne die tur in eos, qui ſibi placent, quaſi pulchre cauſam ſuam probarint, cum nullus adlit, qui conm diſputet. Lucianus in imaginibus: Pęs e Sta 1Srd S2n Tl rud Woraian 501on Sioms ³ταeν id eſt: Haud eſt diCficile, iuxta prouerbium, cum ſolus curras, uincere. Afine illq alias recenſuimus, irie nã, id eſt: Deſertam cauſam uincere. Nec alienum ab ilo, bu- vrri vina, id eſt: Citra puluerem uincere. Et andgori uäp, id eſt: Citra ſudorem uinere quorum alibi meminimus. sd
tegnalſe
Riace, quodd
mentitur apud maij
Lonem
oulf
oxe
RG.
i aulentlee
Kkamiach. rinſchend
1chg ii Sänectil mntekchr
d ud, räoullo dasgte,ac
Nurg mlenavego eiwadulcha rsmermetu arülbroſec nleuet gu
„ idtra k plgocdulm kumwäbbusde
Amun!
Rprrariet
iVam) di Tnui nnobem mnteren rirou dabtsſite Kadtealulge döben

„Uhm dis qui thetautza 4, us didan n iam. Rurlum i fuerint. Icphhen &: Nonomnaten
1 ur. qui duospdtn auwie aurinuui am in homineng ruſticanas, peaqt
' 1
le.
re conlliunmi luebat,nonadtot
ui medo? auutur 1
unt venbenn ꝛcum cette.(u mnullosadie
bus kuerat metatus, ratiocinatus eſt. Sic ex unius arteriæ pulſu, med aine iudicant: ſic ex coma, aùt cingulo, aut oculorum nutu, totam hominis uitam licet conijce-
CHILIADIS PRIMAE CENTVRIA INXN, 275
— Leonem ex unguibus æſtimare. b XXXIII Ppu bruNop W Aorra„‿σαιν, id eſt: Ex unguibus æſtimare leonem, eſt ex una ua, piam coniectura, negocium uniuer ſum perpendere: ex paucis, multa: ex minimis, maxima con ijcere. Natum uidetur adagium a Phydia ſtatuario, qui, ſicuti narrat Lucianus in Hæreſibus, inſpecto leonis duntaxat ungui, quantus eſſet totus leo perpendit, totumq; ex indicio unguis eflinxit. Plutarchus in commentario de defectis oraculis, uidetur ad Alcæum referre. Sic enim ſcribit: ou uœr aANao N SXO/ 15„ Xcovτ Yd†ovrag, id eſt Non Alcæi more leonem ex unguibus depingentes, hoc eſt ex re mnima, maxima colligentes. Philoſtratus in uita Apol/ lonij: Olop I ic d95, id eſt: Qualem ex ungui iam eſſe uideo. Fit autem hoc ma-
thematica ratione, ut ex membro uel minimo, totius corporis modus colligatur. Quemadmo
dum Pythagoras Herculani corporis menſuram, ex Piſano ſtadio, quod Hercuſes ſuis pedi⸗ ici de tota hominis ualetu
entiam per endimus. Erſan Pet Cauda de uulpe teſtattrr. XXNV RH' aon r³ AAGen! Adοννονσν⁴, id eſt: Cauda de uuſpe teſtificatur. In eos dici ſolitum, qui puſilla in re cuiuſmodi ſint declarant. Eſt autem uulpi cauda pro corpore maior, aut piloſior, ut non ſit facile celare. b
tetſic ex unica epiſtola, doctrinam omnem æſtimamus: ex unico reſponſo, totam hominis ſapi
E fimbria de texto iadico.
Pp' Nαασαέανόď αααόα õ+ννάασναα, id eſt: E fimbria textum omne cognoſe 58 r ENR 7 S b N¹vασᷣο, Et cognoſco, hoc eſt:ex
a uno aliquo pufillo reliquorum facio coniecturam. Tranſlatum à negociatoribus, qui inſpecta
texti margine, facile de uniuerſo cuiuſmodi ſit iudicant.
De guſtu cognoſco. XNXXVII En plαα‿ νν‿σνναρι, id eſt: Ex deguſtatione iudico, hoc eſt: ex minima experientia. Dut ctum item à negociatoribus, qui guſtato duntaxat uino, aut oleo, de reliquo mox pronũciant. Eſt enim cuiuſq; arboris fœtui, ſuus quidam ſapor,& indoles,& forma quoque peculiaris:quæ quoties mutarẽtur in diuerſum, pro oſtento habitũ fuit, ut eleganter Theophraſtus in hiſtoria plantarũ libro ſecundo, capite quarto. V nde Plinius: Ad eum, inquit, guſtũ tibi reliqua promit
to. Seneca: Et guſtum tibi dare uolui. Et deguſtationem huiuſmodi experientiam uocamus. Aethiopem ex uultu iudico. XXXVIII rdp Adiora in 8 o„ G᷑οααο, id eſt: Aethiopẽ ex ipſo uultu cognoſco, præfert quiſqʒ ali quo ſigno, cuiuſmodi ſit moribus. Præ ſe fert enim Aethiops, nigrore uultus, intortis capillis, la bris tumẽtibus, dentiũ candore, patriã ſuã. Nã ueſtẽ mutare poteſt Aethiops, faciẽ non poteſt. De fructu arborem cognoſco. b XXXIX Ed Kasm Sero Tααρν, id eſt: E fœtu cognoſco arborẽ: è factis hominem iudico. Quæ paroœmia etiam in Buangelicis literis extat, quemadmodũ oſtendimus in operis initio.
In tenebris ſaltare. 1 XL v A⁴ν ꝙƷ‿μ αι⁹ id eſt: In tenebris ſaltare. Eſt rem gerere clanculũ, nullo teſte, nulloc; ludice. Tranſſatũ ab ijs, qui choros ducunt, quos in tenebris nemo queat dijudicare, rectè ne, an ſecus moueant pedes.L. ucianus in Sectis: Epꝑ εετm2ασιν bLαoluεs, id eſt: In tenebris. ut aiunt, ſaltaremus. Quibus ex uerbis uidetur adagium dici poſſe eti in illos, qui temere, nul loq; iudicio, nulla certa ratione rẽ agunt. Sentit em̃ Lucianus, nꝑs philoſophia deſtitutos, tanq́; in tenebris laltaturos, ut quicqd in manus uenerit, id eſſe credamus, qd quærebatur. Apparet
huc tacite alluſiſſe Platonẽ lib. de rep. octauo: T'να ⁵α⁶ σμꝙᷣο ‿εενμμος αάmłοιννμμεεόισνρέσνυνγobHεεσ νεεαμαεα.
id eſt Ne tenebroſe diſſeramꝰ, prius definiamꝰ. Nã qui cõfuſe diſputat, uelut in tenebris ſaltat. Areopagita. b. XLI Aanενκ,‧ id eſt: Areopagita. De triſti ſeueroq́; dicebatur, aut etiã de iudice uehemẽter incotrupto. Inuenitur& ⁊αεε⁸νσέννσOννοπαισνεν, id eſt: Triſtior Areopagita. Athenis ſumma erat Areopagitarũ autoritas: hi erant iudices, qui de capitalibus cauſis pronunciabant, tanta integritate, ut noctu, atq; in tenebris, nõ interdiu, neq; luci cauſas cognoſcerent, quo non dicentes, ſed duntaxat quæ dicerentur ſpectarent. Id ita eſſe teſtatur Lucianus in Sectis. Allu/ ſit ad prouerbiũ Cicero ad Atticũ lib. primo: Senatus dõεπ‿ρ*πϑ o, nil cõſtantius, nil ſeuerius, nil fortius. Idem eiuſdem operis libro quarto: Ex quo intellectum treis wu aεονασννεν, am bitum, comitia, interregnum, maieſtatem, totam deniq; Rempublicam flocci nõ lceree icus

DEBS. EBRASMI ROT. ADAGIORVMN
Atticus aſpectus. An Audp BeO. id eſt: Atticus aſpectus, perinde eſt quaſi dicas, os impudens. In eog dice batur, qui uultu ipſo præ ſe ferebant impudentiam, dicendic confidentiam. Nam hoc uition tati ſunt Atticorum mores. Ariſtophanes in nubibus: Er; 53 750 5 p xog PënO. 3 id eſt: Ac uultu in ipſo aſpectus Atticus eminet. Sic enim loquitur Strepſiades de filio Socratica 8 ſchola redeunte. quẽ ex ipſa fronte conicct malam cauſam agere poſſe, quod neſcio quid Atticæ aſtutiæ ſimul atq; impudentiæ præfertet Lari ſacrificant. NXön 6'si dioνꝝ, id eſt: Lari ſacrificant. In tenaces dicetur, qui de ſuis nemini quicq́; impanit aut in conuiuas edaces, qui nihil appoſitis epulis mittunt amicis, neq; quicq faciunt reliquun, Nam antiquis religioſum erat, ex ijs quæ laribus immolabantur, aliquid foras efferre. Hucalu- ſit Ariſtophanes in Pluto, apud quem Carion Mercurio obſecranti, ut aliquid ſibi de ſacriſco quod intus agebatur impertiant. ⁴α, inquit, Sux&ncosꝶ, id eſt: Efferre nequaq&; licet ltemin eadem fabula mulieri uolenti pro foribus ſpargere bellaria: E'cop ye, inquit, Da 7ild 881,, S606S 15 μ 5 Od& Luꝙ νειν☛ᷣltgerSd'eg Se 5 AO Sꝓ e. id eſt: Intus profecto, ut moris eſt, apud Larem, Nam nefſas efferre quicq́;, inferre ſed decet magis. b b b Apud Romanos, autore Plutarcho, nefas erat menſam prorſus inanem tolli: uel quod innuę rent ſemper aliquid reſeruandũ in tempus poſterum:uel ut aſſueſcerent temperare cupidita à præſentibus abſtinentes:uel ut hoc pacto ſeruorũ animos ſibi conciliarent, cum quibus men ſam aliquo pacto cõmunem habere uiderentur:uel quod religioſum haberetur inſactis quici uacuũ conſpici. Porrò menſa ſacra quædam res eſt. Huic diuerſum adagium fingi potert eudra Sdoap, id eſt: Hecatæ ſacrum facere. Siquidem in huius deæ ſacris, ij, qui cœnam inſete- bant, ipſi nihil inde guſtabant, neq; quicq́; auferebant præter tumultum& fumum ut inquttin Sympolſiacis Plutarchus.Idẽ fieri conſueuit, ſi quid inferebatur reliquis dijs, quos&erćerealsi appellant. Torquebitur in eos, qui alijs conſulunt, non ſibi: alijs parant opes, ipſi non fruuntu. Proteruiam fecit. XLIII Erat hoc religioſum in nõnullis etiam alijs hoſtijs, ne quid ex ſacris epulis relinqueretur ant ſi quid reliquum eſſet, id igni abſumeretur: quemadmodum Moyſes tradit de agno paſchuli Porrò id genus ſacrificij, Romani proteruiam appellant. Vnde celebratur illud Catonis feli uiter dictum in Abidium quendã, qui patrimonium uniuerſum luxu abſumpſerat, unisenc ptis ædibus, quæ incendio conflagrarunt: Proteruiam, inquit, fecit, propterea quod ea quæco meſſe non potuerit, quaſi combuſſiſſet. Autor Macrobius libro Saturnalium ſecundo. Adhoc facit quod apud Athenæũ libro octauo Theocritus Chius Diocliti Gurgiti, qui deuontopi- ſce calido, dixit ſe cœlum exuſſiſſe: Vnum, inquit, illud tibi ſupereſt, ut mare ebibas atq; iatte res omnium maximas confeceris, terram, mare, coelum. 5. RHiic funis nihil attraxit. XIU aum aacν, αμνμ⁵‿ι ud ακσνε, id eſt: Funis quidẽ iſte piſciũ attraxit nihil. Senatiu prouerbialis, qup ſignificabant operam fruſtra ſumptam, neq; ex ſententia eueniſſe, quod qui conabatur. Tranflatum ab hamato funiculo piſcantibus, qui ſæpe hamum retrahunt inanem Natum uidetur ex fabula Ariſiꝑphanis. cui titulus, SeπκαοουνO o at, ubi legitur hic ſenarius Ad adagium alluſit idem in Veſpis: aN¼ bu kaεπασονσꝙ id eſt: Atqui non attraxit. De eo qi tetenderat patri laqueum, ne quò exiret.. 1 Semper tibi pendeat hamus. Adſimili metaphora dixit Ouidius 35 amoribus: Calus ubiqʒ ualet᷑ſemper tibi pendeat hamus, Quo minime credis gurgite piſcis exit.
276
XLVI
ime id eſſ:. n
Semper experienda fortuna,& omnis tentanda occaſio. Simile ili: Omnem mouere lapidem —— Diues aut iniquus eſt, aut iniqui hæres. h Diuus Hieronymus ad Hedibiam ſcribit in hunc modũ: Vnde& illa uulgata ſententum hi uidetur eſſe ueriſſima. Diues aut iniquus, aut iniqui hæres. Quod ſi uerum eſt ilud feb
dium, non omnino temere eſſe, quicquid uulgo dicunt mortales, prouerbiũ hoc haud olcin ter expendendum eſt ijs, qui
.„. b ſuis opibus ſtulte ſe iactant. Neq; enim ferè barantur ie
rntötr Noc ſebboiete cuuheal Pwichi nlit mrfällemc tbgatn rartnibero
na ire er aoncam renno nota datwewkerir ormmlachun eOrgoproc atcsotui anntyran vrceer en Ahdue lengei ge rſadobeerd nnätnadode waheado rählerbanr 3 botlli
enum R bäs gnih

— ₰
.
eldgieht
ecg quicch iin gui uneia lataligidl errenecqraän
lelt
nanem tolkiclſa cerem tenpaatn dcllarentamein um haberetuinn 4 adagium knainn ulacrd icgicmn ultum&r tumman liqub dhscune zant opes pldein
1 ncris epulsttki yſes tradt dem elebratur u luxu ablumyinte proptereaqnle aturnaliumſecn’ lti Gurgit'quite ut marecbbaen
iſcuäattrmiu ententnaxil hamumtetate Tad, obikegiulou qui nonumn u
eu ubu, diſt veum
A rdε α.mάẽ ↄυαιιμαο—‿μανueνot.
CHILTADIS PRIMAE CENTVRIA IX. 197
tes opes ſine fraude. Et aut ipſe poſſeſſor eas per fas, nefasch ongellſraut celte ſaccecllteggaf has ea parauit uia. Plato libro de legibus quinto: ⅛ 2⁰ο ⁷*αμντν 5⁹˙0, Se bun 4 G1 d a,
X3o dry α,ol. id eſt: Ita uerum eſt, quod uulgo dicimus, admodum diuites non eſſe bonos. Circumfertur apud Græcos& hic uerſiculus ex Menandri comcedijs: Ou*Jꝑνε eταν εσᷣ TAαεσ μαι ο dp. id eſt:.. 5 Nunquam uir æquus, diues euaſit cito.
RHlerculanus nodus. xLVIII n⁵άη⁹ονꝑ dAᷣμκα. id eſt: Herculeus nodus. pro uinculo arctiſſimo atq; indiſſolubili legit apud eruditos. Seneca ad Lucillium: Vnus tibi nodus, ſed Herculeus reſtat. Sic enim uocat ſyllogi- ſmum, qui uix diſſolui poſſet. Quod in eos quadrabit, qui ſunt arctiſſima neceſſitudine copu- lati. 1dq́; unde ſit natum, Plutarchus propemodum indicat in Alexandri uita. Scribit em Ale-
xandrum Magnum, ſubacto oppido Gordio, Midæ regia, uiſere uoluiſſe plauſtrum illud cele
bre, mirando artificio ex corni libro cõnexum. De quo talis fama apud barbaros increbuerat, ut quiſquis eius nodos explicuiſſet, ei totius orbis imperium portendi fatis. Alexander enſe dil ſecuit. Ariſtobolus ſcribit eum facillime diſſoluiſſe:nempe adempto clauo, quo temoni iugũ annectitur. Nodum autem eum, quem oſtendit Hercules, religioſum ac ſacrũ apud priſcos fu/ iſſe ſatis liquet ex ijs Plinij uerbis, quæ ſunt in hiſtoria mundi, libro uigeſimooctauo, capite ſe- xto: Ac uulnera nodo Herculis præligare, mirum quantum ocior medicina eſt. Atq; etiã quoti dtani cinctus tali nodo, uim quandam utilem habere dicuntur. Feſtus Pompeius oſtendit an- tiquitus fuiſſe morem, ut noua nupta laneo cingulo præcingeretur, uincto nodo Herculis: quẽ uir ominis gratia ſoluebat in lecto, ut& ipſe felix eſſet in liberis ſuſcipiendis: nam Hercules ſe- ptuaginta liberos reliquit. 1 b Fuere quondam ſtrennui Miſeſij. XLIX id eſt: fuere quondam ſtrennui Mileſiä. ö“ V Hoc ſenario notabant eos, qui à priſtina fortuna defluxiſſent, aut à maiorum moribus degene raſſent. Breuiter in omnes quadrabit, qui deſierunt eſſe quod erãt, facti deteriores. In ſenem in pauperem factum è diuite:in priuatum, qui quandoq; regnarit: in obſcurum, qui aliquãdo flo/ tuerit Origo prouerbij uarie narratur à Græcis. Quidam aiunt Mileſios olim belli gloria præ-
ter cæteros floruiſſe, adeo, ut quoſcunq; bello laceſſerent, eos ſuperarent. Proinde Polycrates
Samiorum tyrannus, bellum quoddam geſturus, cum in animo haberet Mileſios ſocios ad eã tem accerſere, oraculum ſuper eo negocio conſuluit. Deus reſpondit: Quondam fuere ſtrénui Mleſij. Alij diuerſam adferunt fabulam. Cum Cares bellum aduerſus quoſdam molirent, ſta/ tuiſſentq; eius gentis auxilijs uti, quæ tum eſſet inter finitimos pollentiſſima, quidam Mileſios accerſendos cenſuerunt, alij cum Perſis res componendas. lItaq; conſultus hac de re Apollo, re ſpondit modo dictum ſenarium. Diſſipato per omnem Aſiam oraculo, Mileſij propemodum omnes in prælio cum Perſis collato, cæſi ſunt. Itaq; oraculum cum riſu in prouerbiũ abijt. Rur/ ſum alij ſcribunt: Cares cum Dario belligerantes, iuxta uetus quoddam oraculum, quo mone/ bantur ut fortiſſimos auxilio aduocarent, in Branchidas fuiſſe profectos:atq; eius loci deũ con ſuluiſſe, num Mileſiorum auxilijs oportere uti, atq; eum reſpondiſſe: Quondam fortes fuil/ ſe Mleſios: ſignificantem uidelicet, eos iam imbelles eſſe, ́ delitijs effœminatos. Verum hoc cõmentum ex ipſa temporis ratione coarguit Zenodotus. Siquidem hunc ſenariũ legi apud Anacreontem, qui floruit ætate Cyri Perſarũ regis:à quo Darius fuerit tertius. Angelus itaq; Politianus maluit ad Mileſiorũ mores in molliciẽ uerſos referre: quẽadmod ũ facit& Athenæ/ us libro Dipnoſophiſtarũ xij. Vſurpat hoc adagiũ ſemel atq; iterũ Ariſtophanes in PDluto: kai Teda Er] rörbig Erre ArrOrεε.τ⁵ drr e nãNci rd α eι½ðGGeᷣμ⁵εμιηοου oν. id eſt:
Ac practer hæc renunciauit hoc quoq;.
Fuilſe quondam ſtrennuos Mileſios. b Dicitur autem ſub perſona aduleſcentis, qui reuocatus ab anu, quam pauper aliquando diuitẽ emolumenti gratia coluerat, tunc diues effectus, eandem exhauſtam faſtidit. Auuſit eõodem in Veſpis. iocans in ſenes: b e
Q ³α‿ ꝓτπν ννέ Sεαεεα&e ννανο A Nogole,
KAo&ᷣ&ς μρέσν,
Xai a* i A D„16op, AydE A.MX ,Tahhh 5
. A nei

278 DBS. ERASMI ROT. ADAGIORVM .. b ner οeεσ ε νε ν τασνυνασασ. ν A he nhar de ToXIo Tä.. id eſt: 3 0 qui quondam fortes fuiſtis in choreis, fortes in pugnis:& ſecundum hoc denic; tantum un ri pugnaciſſimi prius olim fuerunt, prius iſta: nunc uero veleerunt cygno magis caniſiVlu patur& a Synelio in epiſtola quadam ad Philoſophon mulierem, ſignificans leſea priſtinaſe licitate redactum ad calamitatem.
Fuimus Troes..
H ⁵ τέέν. id eſt: Fuimus Troes.Hic loquẽdi color in Græcanicis tragœdij adeo pallim ah uius eſt, ut tanq́ʒ; in adagium abierit, ubi perijſſe quempiam ſignificant. Euripides in Hec ue xx.ο ν Ʒ rort. id eſt: Et quondam ego fui.Sophocles in Electra:
AroAXGAli l/ ducp zix ri. id eſt:
Miſeranda perij, nulla ſum poſt hac ego.
Id imitatus Vergilius ſecundo Aeneidos libro:
Fuimus Troes, fuit llium& ingens
Gloria Teucrorum. Rurſum alibi:
Et campos ubi Troia fuit, extinctam ſignificans. b Eandem ſententiam diuerſa metaphora extulit Ouidius libro de triſtibus: Nos quoq; floruimus, ſed HIos fuit ille caducus.
Flammaq́; de ſtipula noſtra, breuisq́ʒ fuit. b Ad eandem figuram pertinet& illud ex Terẽtiana fabula, cui titulus: auie Aανσέι uονσν⁷² habui Chreme, tanq́; perijſſe ſignificans. Item illud ex Rudẽtibus Plauti: Miſerum iſthucus
bum,& peſſimum eſt habuiſſe. Præterea nobilis illa uox M. Tullij de coniuratis ſupplicioaſ ctis: Vixerunt, cum occiſos ſignificaret. Hanc ſermonis figurã ex antiquiſſima illa Lacedmo- nij chori cantilena putant increbuiſſe. Eius chori mentionem facit Plutarchus in libello, siiti tulus: Q uo pacto laudare ſe quiſpiam citra inuidiam poſſit. Meminit& Diogenianusin Gi corum adagiorũ collectaneis. Conſtabat autem is chorus triplici ſerie, atq; orbe, ſenum, pus rorum, iuuenum. Senum hac erat cantio: A'A⁴ε⁸e 7rG 790 SAMAOI vey. id eſt:
Nos fuimus olim, ſtrennui iuuenculi. Deinde puerorum hæc erat:
A“ Aε Tε ν εμε˖α Tο⁸⅜‿,φ adsεοv‧. id eſt· Præſtantiores nos futuri olim ſumus. Poſtremo iuuenum hac erat: A ueες ε εινμνο1 Ac du,d£ o. id eſt:
At nos ſumus.uel experire, ſi uelis.
Hanc chorum, quem!X△sνπνισeν uocant, inſtituit apud Lacedæmonios Tyrtæus, iuxta tipler ætatum diſcrimen. Nam pueritia ingreſſus eſt uitæ, uirilis ætas progreſſus, ſenecta exitus
Pyrauſtæ interitus.. V II noαςνν εμις⁵σ‿id eſt: Pyrauſtæ interitus. In eos dicebatur, qui ſibijpſis exitium accerſunt ii enim Zenodotus, Pyrauſtam inſectum eſſe, quod lucernis aduolet, atq; ita exuſtis lis, eondi
dat, pereatq́;. Citat autem hunc ex Aeſchylo ſenarium: b
Ae ασ εμμισιςμ GμœƷςᷣα τυναάινςι σνσοο. id eſt:
NMetuo ſtuſtum Pyrauſtæ interitum. b Tradit eadem de Pyrauſta Aelianus de naturis animantium libro duodecimo⸗ citans eundem ex Aeſchylo locum. Meminit de Pyrauſta& Plinius libro undecimo, capite trigelimoſexto Gignit, inquiens, aliqua& contrarium natura elementum.ſiquidem in Cypri ærarijs fornac bus ex medio igni maioris muſcæ magnitudine, uolat pennatum quadrupes, appeliatur Pyn⸗ lis, à quibuſdam Pyrauſta. Quamdiu eſt in igne, uiuit: cum euaſit longiore paulo uolatu, tune emoritur. Cuiuſmodi fermè tradidit Ariſtoteles tertio libro de animalibus„è niue uetuſtior uermem naſci, qui niue exemptus non uiuat. Quod ſi placet ad hoc referre adagium, cuenie & in eos, qui ανπνοονſunt, id eſt, qui celeriter intereunt. Nec inuenuſte deflecteret in eos ꝗ nũcq; uiuere poſſunt, niſi in ꝓpria patria. Si contingat agere peregre, rebus om̃ibus offendunt b Poſt feſtum ueniſti.—
KXa‿τπν εασονNnde. id eſt: Poſt feſtũ ueniſti. Refertur à Diogeniano. Dicitur in eosg 4 gocio cuipiã egregio nõ interfuerunt: propterea quod ſerius, iam re peracta, acceſſerint. Soqa tes in Gorgia Platonis: AAX 1 6Hbop 1a r6n do5, nOep, uM dSehuep.id eſt: Num ſſ
quit, poſt feſtum, quemadmodũ dici conſueuit, uenimus, ac ſeriuse Legit᷑& hoc ecaa
Gelgatume
prroon ean ngelht ruitgibe hunhgun franneaerd dchnubbon dhordnn0 Gibisguod Gbobuebi rwoxletbpec Imante doe maenarpet
4„ 4 dſ en tzewarate.It
4
rreluülbete
lünr t st. kehdima, ſertwnele
reudaner tt niet twedagan dixrouebi uinm pletegne

riltibus.
lus tard lusan puane ſde coniunniſfi ntiquiſſimalhla Plutarchwsinbet
init o Diogin ſerie agade e
ecerat c erat. nios Tyrewin greſſus ſcrecue
ijplss exttum 1m t, atq; ita exulha
qucdeonae nin Cppii an
CHILIADIS PRIMRE CENTVRIA IX. 279
S0alo, Horérip.id eſt: Poſt Panathenæa. item rεεον ĩς˖ ineg. id eſt: Poſt Pythia ueniſti. NMexx ultronea putet. mi LIII Nerces ultroneæ putent, id eſt, ingrata ſunt, quæ ultro non petentibus offeruntur. Tranſſatũ uidetur à negociatoribus, qui merces à uenditore ultro oblatas ſuſpectas habere ſolent, quaſſ ſtudeant eas extrudere. Adagium refertur à diuo Hieronymo in quæſtiõibus Hebraicis: Tri- tum, inquit, prouerbium eſt, ultroneas putere merces. Vnde&ʒ nos de induſtria dicenda reti- cemus, ut auidius uelis audire, quæ tacita ſunt. Vſurpat idem in epiſtola ad Demetriadem uir- nem. Ab hac ſententia non abludit illud Ouidianum: 5 uod uenit ex facili, faciles, ſegnesq́; tenemus. Q uod ſpe, quodq́; metu torſit, habere iuuat. 8 t Ouin uulgo etiamnum in ore eſt, ultro delatum obſequium plerũq; ingratum eſſe. Cui tamẽ
retragatur Mimus ille non inſulſus:
Bis elt gratum, quod opus eſt, ultro ſi offeras. llotis pedibus ingredi. LIIII Aykiſole oν&νυαχαςνανναρν.i:d eſt: Illotis pedibus ingredi. Eſt confidenter atq; imperite rẽ egre
giam aggredi, tanq́; profane& irreuerenter. Tranſſatũ à ſacrorũ ceremonijs, in quibus omnia
pura lotac; iubebantur exhiberi. Lucianus in Demonactis uita: ot&liꝰ&uimo½ νↄε△ τσ † π
AMy, T⁴e ra*e ſEe. id eſt: Haud quaq́ illotis, ut aiunt, pedibus ad iſta uenerat, hoc eſt, neu- tiquam inexercitatus, neq; rudis. Idem in Rhetorum præceptore notat eos, qui&yvτρπνι οπισν.
d eſt nullis bonis diſciplinis inſtructi, ad rhetoricum munus accedunt. Aeneas ſophiſta in epi/
ſtola quadam: O?/ οπρνι‿ ναενμέeꝓμρμννο νσπνιε oν ν†ννm᷑³: 1oig. id eſt: Pleriq; qui
dem illotis, quod aiunt, pedibus irrũpunt ad ſacra. Aulus Gellius in noctibus: Illotis, quod aiũt, pedibus& uerbis, reprehendit doctiſſimi hominis orationem. Macrobius Saturnalium libro primo: llotis pedibus prætereunt. De literatoribus loquitur, qui reconditam illam in Vergilia- no poẽmate doctrinam, negligunt. In genere ſermonem omnem parum ue. ecundũ, nimisq́; procacem ac petulantem, illotum prouerbio uocant. Illotis manibus. LV yrwle Sop. id eſt: Illotis manibus.& Diogeniano refertur, pro eo quod eſt irreuerẽter atqʒ imparate. Tranſtatum item à ſacrorum puritate. Heſiodus in operis& diebus uetat, neꝗs mane loui libet uinum Xoυνν ⁸νειmπννενε. id eſt, manibus illotis. Ms or I ASG di AefSAp. Jo Te ovop S Krrp An AMOI 5Jdd p. ideſt: Ne unqᷓ; mane loui uinum libaueris ardens lotis manibus, neq; diuiim præterea ulli. b Ae ne uel amnem quiſpiam ingrediatur, aut fontem xeε&ραρι νe, idem uetat, id eſt, manibus ilotis. Vnde αεέέπυεαapud Homerum crebra mẽtio. Ea uox ꝑinde ſonat, quaſi dicas, manuũ lotionem, à qua rem diuinam antiquitus auſpicabantur, atq; etiam conuiuiũ, utpote rem ſacrã. Vtrũq; prouerbium recte uſurpabitur in eos, qui uel audacius, uel parum inſtructi rebus his, ꝗ bus oportuit, negocium inuadunt: ueluti ſi quis principis munus capeſſat, nulla neq; uirtute, neq; lapientia, neq; rerum uſu præditus. Aut ſi diuinas literas interpretari conetur, Græcæ, La, tina,& Hebraicæ linguæ: deniq;& omnis antiquitatis rudis& imperitus, ſine quibus non ſtul tummodo, uerum etiam impium eſt, theologiæ myſteria tractãda ſuſcipere. Quod tamẽ, heu neſas, iam paſſim pleriq; faciunt, qui frigidis aliquot inſtructi ſyllogiſmis,& puerilibus ſophiſ⸗=
matisdeum immortalẽ, quid nõ audents quid nõ præcipiũtequid nõ decernunt? Qui ſi poſ⸗
ſent cernere, quos riſus uel potius quẽ dolorẽ moueãt linguarũ,& antiquitatis peritis, quæ por
tenta proferant, in quàm pudẽdos, errores ſubinde prolabantur:nimirũ puderet illos tantæ te merſitatis,& uel ſenes ad prima literarũ elementa redirent. Multi recte iudicant abſq; dialecti⸗
cæ præceptis, ut ne dicam ſophiſticis cauillis. Sapiebant mortales,& prius q́; deus orum Ari ſtoteles naſceretur. Nullus unq́; ſententiã alicuius intellexit, ignarus ſermonis, quo ſententiam ille ſuam explicuit. Proinde diuus Hieronymus, cum conſtituiſſet arcanas interpretari literas, ne ilootis ut aiunt, pedibus, rem tantam aggrederetur: quæſo, num ſophiſticis nugis inſtruxit in genium: Num Ariſtotelicis decretis? Num his etiam nugatioribus nugis- Minime. Quid igi/
ture Inæſtimabili ſudore, trium linguarum peritiam ſibi cõparauit. Quas qui ignorat, nõ theo
logus eſt ſed ſacræ theologiæ uiolator. Ac uere manibus— pedibus illotis, rem omniũ maxime ſacram t, ſed prophanat, conſpurcat, uiolat. und non tractat, ſed P phanat, conſpurcat, u A 2 A cqulle

DBS. ERRASMI ROT.
. 2. Aquilæ ſenecta. Al †νεσα. id eſt: Aquilæ ſenecta. In ſenes dicebatur bibaces m
nius libro no aqui, batur bibaces magis, quàm ed LV
Ore lf onorelens zulbama euia* erktu ine op— 1
,.Eõq; aquilam tantum in ſe Antantum ſupei
lenecta bibere. uper
tere, aut de
4
280 ADAGIO RVM
da ſanguinem lugere,. g m ſugere„cum nullæ ferè aues aduncis unguibus utantur potu 4.Præter tinn Emuncu,
lũ& miluũ:quanqᷓ́; hi q quanqꝗ;ʒ; li quoq; perq́ raro bibant. Autor Ariſtoteles libro de natu ra animaliã yij vij.
2* dit huic rei
fabulam, quæ ſigniti quæ ſignificat hoc ideo accidere Aquilæ Iracne u8 OC id qu ſe Tetentim 5 eclerunege Wſe er en dli cumomg eſſet, hoſpiti fecti unt Syri adulantis hero, quod idie ſt ſe bibilt ilolet, Aquilæ ſ liaris ſenibus bibaci ro, quod pridie ſtrennue bibiſſet in conuiui enectus. Va, s bibacitas. Siue quod natura fri DiDll E uiuio. Eſt aut „„ 1.2.. ee 0 à fri. em ue uini hilaritas minuit ſenectutis dunniun nde Blat uini calore penſare deſiderat. bue Aaerit ulmm uintiris moderatum permiſerit, l o quoq; cum iuuenibus in totu quod Küi ſenibus largiores compotati Wn intan .„. quilæ ſenecta, Corydi iuuenta npotationes concedi Ad J4aoßud e vsdm id eſt: Aquilæ ſenecda, Corydi iuu-.3 LyI quæ præſtantior ſit, aliquorum iuuenta. Nam anus A 4 1 iuuenta. De uiuida uiridiq; feck Kere a. Citra allegoriam extulit Euripides in AeCrh z prallar Corydo auicula, eti— Selauſenn Snp yie 2.„xO K ²rc*εο& id 95 c* 3 b enim iuuenibus anteſt b— b at ſenexW, Cuim en 4 Camelus uel ſcabioſa compl iu deſt generoſa. b dμνν μσ+Uii 1s Uel le mpluriũ aſinorũ geſtat on buri 1 iα, τον‿ννν νυꝙ Kv,er. 2a.i eta. LVII plurium aſinorum tollit onera. De ijs, qui Mreneicne eſt: Camelus etiam ſcabioſa com, oquin ægroti, præſtanti lCns, o præcellunt quoſd eomh⸗ præſtantiores tamẽ ſint illis integri lunt quoſdam, ut etiam ſenes aut li plus ualent ob priſtinæ ſoernde delerns duch Afntde i da tebus Parumpriſ ünm „e, Palinodiam can 3. mwochdaſd eſt: Palinodiam mcaeseſt diuerſum ab hi b Lld Piato miin neccerr entenelam J ranf ati eſt à Stelichori Lnie prius—— atque in . ro. Is cum Helenã 2 vrici poetæ facto: cui 1 le, ſicut ſeribit P elenã carmine uituperaſſe o0: cuius meminit - it Pauſanias, Helenæ i peraſſet, oculis orbatus eſt. intelligens aut Achi mi ieſenamee prius uitun elenæ iuſſu nunciante, cæcitatis ſ intelligensaüt gci en21 prius uituperatã laudauit,i eCæcſtatis uæ cauſam, protinus palinodi cec jmitarſ& amoris ui— audauit, itaq; uiſum recepit. H 1 s palinodũ cec katt, ituperati priu af epit.RHunc Socrates i ſel od o., quaſi dicas ti prius canere palinodiam, q́; orb 1 ocatur ſeſe uele „t Auall recantation alinodiam, q́; orbetur oculis.Sonat aũ linods ami em. Quo quidem uerb.Sonat aũt Grace al micæ, quam contumeli. uerbo Flaccus uſus eſti e promitte Dam mihi fias recantatis uneioſh carmine prouocarat: ſtin Ocis promini OPuodeiſe anwunch redd d 4 D unn Aurelide Auguſtinus adlſeron, riſti anam cum c. 41. ymum: Luare. 5. nodiam, ut dicit haritate ſeueritatem, ad illud o arripe, obſecro te, ingenuam& uere chrior eſt, in rünene Deüde alludens ad telicdor 85 rrigendum atq; emendandũ Pal ttri inquit, ueritas Chriſtiano 2 ori fabuſam: Incomparabiliter enim pdͦ ri martyres aduerſus h rum, quam Helena G parabiliter enim po drerunt. N rſus hanc Zodomam, quaà aa Græcorum. Pro iſta enim fortius io Neq; ego hoc ideo dic„quam pro illa illi heroẽs ad 2 Af tas:quos cum habeas ſanos o, ut oculos cordis recipias: aduerſus Troiam dmia ſpondens Hieronymi 0s& uigiles, neſcio qua diſſi lnos abſit ut amiſeris, ſed ut aduer expetas:& quæ ſelipſeri Sed ſi mea cominus dicta geprels Sne auertiſti. Ad quæ quidem te erim hédas, i 1 das, in hoc læditur rimn emencate compellas:& ad— matioremfeipn palinodiam canit, ſcribens erum de hac palinodia Auguſti prouoces,& oculos mibi re Mihi uidetur& arrog ns Hieronymo ſeſe de Steſich guſtinus ipſe poſtea propemodum iuuene,& epiſ- arrogantius ad uirum tanto docti ichoro ineptius quam literatius addidiſſe 21 d ucep copo. M. Tullius ad Atticaa P iorem. Verum hoc uenia dignum in Atro, atim Puerbi uice Ioãnes Leen Lerdac rr oden diuinã. Vſrpauthocas Vertere uela, eſt in Süter e uela. Funem reducere 5 lato in epiſtola ad Dionyſũ terti Nunc 2 iuerſum muta ſe.. 1X Ar retrorſum Vela da utare ſententiam, uitæq́; inſti„ Tranſlata metaphora àn re, atq; iterare curſus Cogorre ſcueum T ofatjus aOdß in— errfuſgt Aic 0s. re in diuerſ il nouans:Fune em uerſis uelis corri unt. Hanc Perſius uerſum. Quæ dederam ſu m reducere dixit, pro eo quod els nſiitutummun pra, repeto, funem 4„inltitutu b to, tunemq; reduco. Veria
Ol 1
4 A 1
fhau
glole nod nuu 9 7 grmwüi 9g
polt egdi flwllis dtbeveain H Brpwmäust Frazi Wmrklun T
rtuantbwoh
rdp Dhat Scöedlation ccbe Dem Vade Graci ulblb Nüt
14 9 aig r
raodeo omn rieferiräd uſbaLone
4
dükena p
tmnonubp
dcolgersn naerater mänmegu lrolbp e
ulmusci feumd annos reit un wolbi täägaich

Mdamut etüm oan rcbos parunptm
prics dixetisdern poétæ ſadl aliun atus ektiitelgnat lam protiuptrui Ic Socrates oanit oculs. Somtiien as eſtin Odöperti
cniETADIS PRHMAE GENTVRIA 1X. 28 b Venia primum experienti. b LNXI
4* 3 7 2 ₰—2 FU S„.- 3—. 2 u&ιᷣ πνοννO⁶ᷣc. id eſt: Venia primũ experiẽti. Refert᷑ à Diogeniano. Ignoſcendũ his, qui rudes nouo quopiã in negocio incipiunt uerſari, ſi quid ꝑ imperitiã peccarint. Fert& hoc
zv)uh ec‿„«ul ετ⅔ενοεt. id eſt: Venia primũ delinquẽti. Pindarus in Hymnis: ras qν auνοε⁵αςιςꝓαςεεσνενe dixit, quod iteratũ facinus, non oporteat impunitum eſſe. e42
Euripus homo. LXII
5ue dud5ντ. id eſt: Euripus homo. In inconſtantes, ac moribus inæqualibus homines
dicetur. Quadrabit& in fortunæ uices: quæ res mortalium, uelut æſtu quodam ſurſum ac de-
otſum iactat: ut recte dixerit Plautus in captiui duo: Dij nos, quaſi pilas homines habẽt. Ama ris Euripi prodigioſa quadam reciprocandi celeritate ducta metaphora. Eſt autẽ Euripus, ma
ris pars, inter Phocidem Bœotiæ partem,& Eubœam inſulã: cuius meminit Strabo libro no/-
no,& Plinius libro ſecundo: Et quorundam tamen, inquit, priuata natura eſt, uelut Tauromi- nitani Euripi ſæpius& in Eubœa ſepties die ac nocte reciprocantis, tam rapida conuerſione: ut, quemadmodum autor eſt Pomponius Mella, uentos, ac etiam plena uentis nauigia ſecum portet. Neq; dũ huius tam ſtupendæ rei cauſa ſatis idonea perueſtigata eſt à ſcriptoribus. Etiã ſi Titus Liuius, ſecundi belli Punici libro octauo, à uentis quibuſdã illic flantibus, ita rapi cre- dit. Seneca in Hercule Oetæo: Euripus undas flectit inſtabilis uagas, Septemq́ʒ rurſus flectit,& totidem refert, Dum laſſum Titan mergit Oceano iubar. Fxæſtuantis more fertur Euripi. b Cicero ꝓ Plautio:Quod fretũ, quẽ Furipũ, tot motus, tantas tã uarias habere creditis agitatio nes, cõmutationes, HHuctus, quãtas ꝑturbatiões,& quãtos æſtus habet ratio comitiorũc Obijcit Aeſchines Demoſtheni, quod ſubinde cõmutata factiõe, Euripũ ipſum inconſtantia ſua uicil- ſet. Vnde Græci Euripiſton, hominẽ incerta fide uocant. Inuenit᷑& αάαwαεαα. id eſt: Fortu na uolubilis. Nihil em̃ hac inſtabilius:& ρανηασ σέᷣναα,qd cogitatio nũc huc, nũc illuc ferat᷑. Eijndymionis ſomnum dormis. 4 LIII Tu fo„*‿ℳ Uτνο αεαεe. id eſt: Endymionis ſomnum dormis. In eos quadrabit, qui ſeſe immodico ſomno ſaginant, aut qui diuturno in ocio uerſant: nec ullis ſe negocijs exercent, ſec mollem, feriatãq; agunt uitã. Natum à fabula notiſſima Endymionis. is erat puer adprime for moſus, ac Lunæ adamatus. Cui quidem illa à patre Ioue precibus impetrauit: ut quicꝗd optaſ ſet, id ferret. Optauit Endy mion, ut perpetuũ dormiret ſomnũ:& ˙εdυέιο"⁹ϑ εφνανεο ⁶εμο. id eſtImmortalis perſeuerans,& expers ſenij. Vſus eſt hoc adagio Ariſtoteles decimo moraliũ libro, colligens, neq; ocium conuenire dijs, neq; rurſus ullam aliam actionem illis dignam uide ti præter contemplationem. Porrò cum conſtet inter omnes, illos uiaere, conſentaneũ eſt eol- dem& agere quippiam: Neq; enim, inquit, oportet eos Endymionis, ut aiũt, dormire ſomnũ. Cicero libro de finibus quinto, diſſerens id maxime nobis inſitum à natura, ut agamus aliꝗd: ltaq inquit, ne ſi iucundiſſimis quidem nos ſomnijs, uſuros putemus, Endymionis ſomnũ no bis nolimus dari: idq́ʒ ſi accidat, mortis inſtar putemus. Idem Tuſculanarum quæſtionũ libro primo: Quanq́; qui leuiorem faciunt, ſomni ſimillimã uolunt eſſe. Quaſi uero quiſq́ʒ ita nona * annos uelit uiuere, ut cum ſexaginta confecerit, reliquos dormiat. Ne ſues quidem id ue⸗ int, non modo ipſe. Endymion uero, ſi fabulas audire uolumus, neſcio quando in Latmio ob dormiuit, qui eſt mons Cariæ: nondum, opinor, eſt experrectus. b Vltra Epimenidem dormis.“ LXIIII Tr.o S ErIuν,dNp exoO'Aàμ&ꝓαιuσιοανid eſt: VItra Epimenidis ſomnum dormiſti. In eos dicetur, qui perpetuũ agunt ocium. Hiſtoria de Epimenide Cretenſi theologo, extat in noctibus Gel lianis extat& apud Diogenem Laértium. Is ambulando feſſus, in ſpecum quendam lubierat, ilic obdormiuit: nec experrectus eſt à ſomno, ante exactos annos quadra gintaſeptem. Memi/ nit huius Plinius, libro ſeptimo, capite quinquageſimoſecundo, his uerbis: Magna quidem fa- buloſitate, quam equidem& in Gnoſio Epimenide ſimili modo accipio, puerum æſtu& itine re feſſum, in ſpecu ſeptem& quinquaginta dormilſe annis: rerum faciem, mutationemq́; mirà tem, uelut poſtero experrectũ die. Hinc pari numero dierum, ſenio ingruente, ut tamen in ſe⸗ ptimum& quinquageſimũ atq; centeſimum uitæ duraret annum. Lucianus in Timone:r'eε Tp νεέ èõα‿εμνπιαιd eſt: Nam ipſum etiam Epimenidẽ ſomno uiciſti. Si ꝗd habet ueri Pythagoræx ακκινυχωωω, nHꝰ/õfentaneum eſt huius Epimenidis tesleeizürchſe gptn⸗ “ 3 icos
b Bœotius item:

———
282 DES. ERABMI R:OT. ADAGIORVM 0
Nlcos iſtos theologos demigraſſe, qui tantum inanium ſomniorum inuexerunt in ordem z muͤltis uix ſufficiat lomnus in ducentos continuatus annos.“ fuh IIl1 25 NMatura ſatio ſæpe decipit: ſera ſemper mala eſt. 1W Columella de re ruſtica ſcribit hunc in modum: Sed cum omnia in agricultura ſtrennueß 3 cienda ſunt, tum maxime ſementis. V etus eſt agricolarum prouerbium: Maturam ſatione 6 luobbit
—;—;;————
——
—---—
——
————————— ————
pe decipere ſolere, ſeram nunq́;, quin mala ſit. Hactenus Columella. Admonet adagiũin onn negocio maturandum eſſe, neq; paulo ſatius eſſe, occupare tempus legitimum,ĩy ſerin 1 di. V eluti ſi quis admoneat, ut puer tenera adhuc ætate, præceptoribus cõmittatur erudis d
Conſultius enim anteuertere, quàm prouectioribus annis, tum demũ incipere. Fames Melia.
4
Atu de ⁵νιν‿id eſt: Fames Meliæa. De fame extrema, deq́; rebus difficillimis. Eſt hn lus oppidum Theſſaliæ, quod Nicias Athenienſium dux obſedit, expugnauitq; non tam my chinis bellicis, quam fame. Quidã ſic efferunt adagium: X⁴αέ‿ ⁄Aμνκερ fame Melia. Meminthu ius hiſtoriæ T hucy dides in quinto. Prouerbium eſt apud Ariſtophanem in Auibus: Toug&u Jsode AroA AA c. id eſt: Iterum deos fame enecatis Melia.
Saguntina fames. LXvn Saguntina fames, conſimili ratione in prouerbium uenit. Hiſtoriæ meminerunt T'itus Liu us, Valerius Maximus,& M. Tullius in Philippicis. Eſt aũt Sagũtũ Hiſpaniarũ oppidi iusa flumen Hiberum, ſocietate, fœdereq́; coniunctum cum Romanis. Id longa Pœnorum obſd one, fameq́; eò redactum eſt, ut ciues extructo in foro igni, quicquid erat precioſarum retũ eum conijcerent:ac poſtremo, ſeq́;, ſuosq́; liberos eõdem præcipitarent, ne uenirèt in hoſtium manus. Auſonius:Iam iam pereſam, iam Saguntina fame Lucaniacum liberet. Graciuehems tem& intolerandam famem, quæq́; Aerrobuiæν inducat, Ssæ ⁵αοꝝν appellant,& Es aäp den tur, qui animo deficiunt, præſertim ob inediam. Mos erat olim apud Græcos famem uitgs es ædibus eiſcere, dicentes:& /εꝙꝓ½☚ᷣ.,νόα[ εσσ πηννμ̈ννρη¶ ερ ν ieiα. id eſt: Foras famem, intro duitias
A ſanitatem. b Famis campus. b LxVII Ald m νοꝙ. id eſt: Famis campus. In ciuitates dicitur, ingenti fame preſſas. Eſt autem locu quiſpiam hoc nomine. Addunt, cum aliquando illic ſumma fame laboraretur, apud Athenien ſes oraculum admonuiſſe, ut famem, loco deſignato, certis piaculis placarẽt. ili deſignarutenn Pum, qui eſt poſt ærarium. Atq; hinc eum locum, famis campum appellant. Elephantum ex muſca facis. LXIN
EAccu, ra en Auε τοιε. id eſt: Elephantum ex muſca facis, id eſt, res exiguas, uerbis atelis atqʒ amplificas. Lucianus in Muſcæ Encomio: pon&&r lαννφRπσνσν, ατmσσααννtjeu NO Tdo K l0 Do1fap, KASccu ra Kx A1iſce p. id eſt: Multa adhuc cõmemorate poſſem, ſed finem dicendi faciam, ne uidear& ipſe iuxta tritum prouerbium, ex muſca elephantumſ cere. Sumptum uideri poteſt ex Homero, qui inter prælia deorum& heroum, muſcx inpto bitatem deſcribit:cum hac inuictum&ʒ acrem bellatorem conferens.
PFKFlephantus non capit murem. L E'Accανσm₰μάιινονκιονναι. id eſt: Elephantus non capit murem. Generoſus& excelſus animu negligit prædas uiles, ac lucella minuta. Vir egregie doctus non inſectatur minutulos iſtos lie ratorum ſimios Homo præpotens non offenditur iniuriolis tenuium. Id adagionis hac tempe ſtate nimis ridicule uſurpatur à philoſophaſtris iſtis, ac theologaſtris: ſi quando Latinæ, Cfa, cæq; linguæ inſcitia, fœdiſſime labuntur: quod ferè nuſquam non faciunt: Aquila, inquiunt m capit muſcas: quaſi uero iſti ſint aquilæ, cum ſophiſticas illas nænias deblaterant aut quali l guarum cognitio, non uel maxima pars ſit eruditionis. Aquila thripas aſpiciens. LXNI
A7e dyiae 5,. id eſt: Aquila thripas aſpiciens. De magnis, qui puſilla negligunt. Fſt auicula quæpiã minutiſſima, quã aquila cũ uideat, ut eſt ocuſatiſſima, haud tamè dignaturpe- ſequi, utpote prædam unguibus ſuis parum dignam. Ad hunc quidẽ modũ inuenio in cõmel
tarijs Græcorum: uerum haud ſcio, an mendoſe. Nam thripas reperio uermiculi genuse 7. —. De pilo pendet, de filo pendet. L ER Te geεαν. id eſt: De pilo pendet. De re uehementer periculoſa. Videtur natun u hiltoria illa Dionyſij tyranni, propter gladium de pilo in caput impendentem. Ad quodi ſit Perſius Satyra tertia: b 2 1 1 1 Emags
Ftœrlut ddettesd le Kreedi l jetlu 4 vottacter ran ſwrinite. gärunwoi
ateneörs
ugueg. barochelt ſtöpabegign Waa auhaiblalac riveſtige mnyehende
1 47
mnuubach
imchauele tüsincler
*
nadoheit,

edus düfclng epugnaditaan
Gend ekame Mel,
Pphanem na
necatis Mela
¹ e weminerm eh
1 1
tũ liipprniriggt vldlngs baum did erat precolmt tarent neuenit in
15
lacum libera Gant
appellant,à Mn ud Gtacosman kForas famenin
ame preſſas len laboraretur ayu i s placarét ilcän appellat.
1 hres exigus te
ö. TSp Kcraralcur
dhuc cõmenani
um exmaſadi n& heroumm ns. b
1
1 V
eenerolus Lerle ſectaturmint um. ld adagir ie
ris: ſi qoancolen
aciunt aguitee as debtaternt
1
9 7 jun— 7
ma, haud*3, dẽ modũ roev3
ago
erio uermecl,
ricrſe. Vilan j
pendentem tä9
Nimirumi tus durum. Proinde ludit operam quiſquis, cum id genus hominibus diſceptat, qui dicunt lu- cem tenebras,& tenebras lucem:ut ait uates ille diuinus.*
poris parte gignat, ſed è femore Bacchum, è cerebro Palladem produxerit.
u
elg 1..
OHILIADIS PRIMAE CENTVRIR IN. 28;
FEt magis auratis pendens laquearibus enſis Purpureas ſubter ceruices terruit.
4
Citatur hic uerſiculus apud Macrobiũ libro Saturnaliũ primo, ex Ennianorũ annaliũ libro iij.
PHac noctu filo pendebit Hetruria tota.
4
d eſt, uerſabitur in ſummo diſcrimine. Hoc dicto nõ eſt aliud hodie uulgo tritius. Syneſius in epiſtola quadam: A n3 8 qaσ⁵‿μκντιν τν v εd. id eſt: Aiunt uitam de tenui pendere fi- lo.Eodem pertinet dictum illud Laconicũ, cuius meminit Plutarchus in apophthegmatis La
conicis. Nam cum quiſpiam Lampen Aeginitam efferret, tanquam longe ditiſſimũ, propterea 4 7
quod multa poſſideret nauigia. I.acon quidam: oi aοoteαo qx ³ 2ucc roiig 2n onip im⸗ aaoid eſt: Nihil, inquit, moror felicitatem de funiculis pendentem. Nimirum innuẽs nauticas
opes incertas eſſẽ, ac fortunæ ludibrijs obnoxias.
Nil intra eſt Oleam, nil extra eſt in nuce duri. LXXIIIT
FEa uerſus prouerbialis apud Horatium in epiſtolis, dicendus in eos, qui ad inſaniã uſq; im- pudentes nõ ueretur&ʒ cõfeſſa negare,& manifeſto falſa pro certis affirmare:denique quiduis dicere, ne uicti in diſputando uideant᷑. Qualẽ Plato inducit ſophiſtã Euthy demũ, qui canem
aiebat ſuũ patrem eſſe:& eundem patrem omniũ,& omnes omnia ſcire: atq; id genus porten
ta pertinaciter, ne coargueretur, aſſeuerabat. Carmen Horatianũ eſt huiuſmodi: Nlintra eſt oleam, nil extra eſt in nuce duri.
4
nter ſanos conuenit,& nucem corticem habere durum,& baccam oleæ, lapillum in
Iuppiter orbus. L X XIIII
uls„ν id eſt: Iuppiter orbus. ubi quis palam falſa aſſeuerat. Conſtat enim Ioui quam
plurimos eſſe liberos: utpote deo longe mlieroſiſſimo, ſalaciſſimòq;: qui non una tantum cor-
1* In mari aquam quæris. ii las LXXV
8'p JaNaasg Jurie vs. id eſt: In mari quæris aquam. Ibi quæris, perinde quaſi difficile inuen/ tu. ubi nihil aliud occurrat. ueluti ſi quis in moribus ſceleſtiſſimi hominis, unum aut alterũ ad,- millum ueſtiget, cum tota uita ſit cõtaminata: aut ſi quis in ſcriptoribus indoctis pauca captet,
quæ reprehendat, cum nihil occurrat non reprehendendum. Martialis: Si memini, per mare, inquit, quæris aquam.
Item Propertius Elegiarum libro primo: Nunc tu Inſanus medio flumine quæris aquam. 4* S Fluuius cum mari certas. LXXVI noraa⁵ dλμ‿εμ—ſ εαes⸗id eſt: Fluuius cum mari certas. ubi minimi cũ maximis certamẽ ſuſci-/ piunt. Eſt autẽ locus quiſpiã, ut autor eſt Suidas in Leontide, cui nomẽ roroαι id eſt, fluuij. Auias incolæ erοrτdeανοι, quaſi fluuiales dicunt᷑. Hi nominati ſunt, quod q́;plurimos in ſuã ciui- tatẽ adſcriberẽt, quos ea nõ ſatis cõmode capet. Atq; hinc ꝓuerbij iocus, quod cũ fluuius eſſet, d eſt, locus nõ admodũ amplus, mare uideret᷑ æmulari, cũ omnes undecũq; in ſeſe reciperet. Balbus balbum rectius intelligit. LXXVII Balbus balbum rectius intelligit, id eſt: Barbarus barbari orationẽ. Ita enim natura cõparatũ
eſtut qui balbutit, hoc eſt, parũ expedite loquitur, melius intelligat ſermonsẽ illius, qui& ipſe
conſimili modo balbutiat, q́; qui integre& articulate loquatur. Cõcinne dicetur in eos, quibus indoctis, indocta magis& nota ſunt,& placent. Diuus Hieronymus hoc adagio monachi cu/ iuſdam ſtulticiam tangit, haud ſcio feſtiuius ne, an acrius.Ft idcirco, inquit, ſe eruditum putat: quia louinianum ſolus intelligit. Eſt quippe prouerbium:Balbum melius balbi uerba cogno/ ſcere. Hæc ille. Horrò Iouiniani ſtilum, ut portentuoſum& uehementet obſcurum, idem Hie-
ronymus miris ſalibus deridet in præfatione librorum, quibus illius coarguit errores.
Herbam dare. 1e ELEXXVIII Herbam dare, pro eo quod eſt, uictorem agnoſcere, ac ſe uictum fateri, paſſim obuium eſt
apud doctos. Inde ſumptum, quod, ut eſt autor Feſtus Pompeius, id erat paſtoralis uitæ indi/ cium propterea quod antiquitus curſu, aut alio quopiam certamine ſuperati, herbam ex eo-
dem ſtatim loco decerptam, aduerſario porrigebant, uictoriæ agnitæ ſymbolum. Plinius li-
ro uigeſimoſecundo, capite quarto, loquens ge corona obſidionali graminea: Dabatur, in⸗
quit, uiridi è gramine, decerpto inde, ubi obſeſſos ſeruaſſet aliquis. Nanc; ſummum apud an-/
tiquos ſignũ uictoriæ erat herbam porrigere uictos, hoc eſt, terra&ʒ altrice humo,& Hamatſo⸗ 1 4 4 n

134 DES. EBRASMI ROT. ADAGIORVM
4
ne etiam cedere. Quẽ morem, inquit, etiãà nunc durare apud Germanos ſcio. Idem libroviß cap.v. de elephante: Mirus nãq; pudor eſt. uictusc; uocem fugit uictoris, terram, ac uarbans porrigit. Feſtiuius autem erit adagium, ſi ad literariam uictoriam tranſferatur. 3 Dare manus. 1 4 b LXXIM
Simili figura dixit Horatius: Dare manus, pro eo quod eſt, ſe uictum agnoſcere. Nam 8
ſe uictori dedunt, ne interimantur, ultro manus ad uincula offerunt. Horatius in Epodis.
Iamiam efficaci do manus ſcientiæ. ,„„„ M. Tullius in ſermone de amicitia: Ad extremum det manus, uinciq́; ſe patiatur. Idſiad Kri. mi res deflectatur, redditur uenuſtius. b b b 8 Vt canis ẽ Nilo.* LXXX Qui leuiter, ac uelut obiter artem quampiam, aut autorè deguſtant, hi ceu canis è Node guſtare dicẽtur.Id adagij natum eſt ex apophthegmate quodam:cuius meminit Macrobius Saturnalium libro ſecundo.Id eſt huiuſmodi:Poſt fugam Mutinenſem, quærentibus qdage ret Antonius:quidam familiaris eius reſpondit: Quod canis in Aegypto bibit& lugit. Nan
in illis regionibus conſtat canes raptu Crocodilorũ exterritos, bibere& fugere. Solinus ait a
non niſi currentes lambitare, ne deprehendantur. Haſtam abicere. LNXXNI Haſtam abijcere, dixit M. Tullius in oratione pro Murena, pro eo quod eſt, cauſæ diice re,& contentionem relinquere. Tranſlatum à militia. Deſperat enim, quiſquis arma in beloa icit:& aut fugam ſpectat, aut mortem expectat. Græci ſimplici uocabulo,&*eσ uocant ti midos,& in bello fugitiuos, nimirum ab clypei iactu. Id cognominis Demoſthenes in prad quodam emeruit:tam ignauus in bello, ́; in concionibus inuictus. Cleonymus apud Arilio phanẽ in Fucis, R&νισμόαιννονανꝶ appellatur. Plato libro de legibus duodecimo declarat„*⅛ SO/ nomen multo probroſiſſinium eſſe. b Harena cedere. b LXXXI Confine eſt his:Harena cedere, pro deſiſtere à certamine,& uictoriã ultro cõcedere, Ttul latum à pugna gladiatoria. Sic& Horatius: lam Scythæ laſſo meditantur arcu Cedere campis. b In harenam deſcendere. LXXXIIA In harenam deſcendere, pro eo quod eſt, certamen inire. A gladiatoria item harena tralt tum:de qua Flaccus: b b Ne populum extrema toties exoret harena. Quæ ſi ad rẽ animi tranſferantur, metaphorã habebunt prouerbialem. In exemplis teſerendi quoniã paſſim obuia ſunt, nõ arbitratus ſum, uel immorandũ mihi, uel remorandũ leciotem. W Auſtrum perculi. b LXXXIII Auſtrum perculi, id eſt, operam luſi: eſt apud Plautũ in Epidico. Q uo quidem adagio non grauatus eſt uti Paulus in epiſtolis ſuis. Aẽr enim uerberantis ictum, cedẽs eludit. Sumptun uideri poteſt uel ab his, qui exercẽtur ad artem gladiatoriam, enſem per aẽra uentilantes. N ab hiſtoria, cuius meminit Gellius de gente quadam, quæ cum hoc uento bellum geſlit b . De facie noſſe. LXXXY De facie noſſe eſt leuiter cognitũ habere, quaſt quem ſemel atq; iterũ uideris duntaxat: nh qui cum ſis familiariter uerſatus.id ſi tranſferatur ad res animi fiet uenuſtius. M. Tulius inbi ſonem.Habet hoc ipſa uirtus, quam tu ne de facie quidem noſti, id eſt, ne tenuiter quidem. Ne umbram quidem eius nouit. LXXXVI Simillimũ& huic illud, quod uſurpat M. Tullius in epiſtolis ad Atticũ libro ſeptimo: 0 bo minem amentem& miſerum, qui ne umbram quidem αłν uiderit. Plutarchus d o- iν, Menandrum citat: qui beatum dixerit eum, qui uel αιπαρν mειααν, id eſt, amici umbtã 1 beat. Et apud Athenæum, paraſitus quiſpiam, panes rancidos& atros in conuiuium illatos ro nide appellauit: quaſi manes panium, non panes. Quanq́; adagium magis uidetur duci ab antiqua pictura, quæ rem duntaxat umbris ruditer repræſentabat. Et nota eſt ſpecus P alo nica:in qua qui deſident, rerum umbris oblectantur. b b .. Nomine tantum notus. Huic ſimillimum eſt illud Horatianum, in ſermonibus: Accurrit quidam notus mihi nomine tantum.
LXXXVII
Nam
Grtgan Getiin be tvitadacur mmpatba
kunned oresdtec ergued Vreaacqito aKälnideld eTnaſtat ſbreſaltar inoohnb Uumtenuterd üwaudin ruteldend vothenere tnxdet boc unmmpand. an peyaan dätr leum
kuede 2 lew d
6 1

coquoddeſhc um, qu qui aruid Kabul, äcſan
liaoritem ann
alem Inexehin iuelremomndi
In- .Quo qudena 1m cedes eluiun
m per aun eninn
uento delung
IAl iterũ oideröcen enuſtius.M'3
ohe eſt, netten ir
* 1
OHILIADIS PRIMAB CENTVRIA x.
Nã koc quoq́ʒ ꝓuerbio uulgus tenuẽ quãdã ac uulgarẽ noticiã ſignificat. Atq; id etiã plus ha bebit Veneris, ſi ad res animi traducat᷑:ut ſi ꝗs dicat philoſophiã alicui, uix etiã noĩe cognitã. Prima facie, prima fronte. 3 LXXXVIII Sapiunt hæc quoq; prouerbiũ, maxime cũ ad res incorporeas referũtur: Prima facie, prima ſonte, pro eo quod eſt, primo obtutu:& priuſq́; preſſius, ac diligentius conſideres. Fallit em̃ plerũq; primus ille aſpectus. neq; raro caligant oculi pudore quodam. Deinde iterum, atque terum contemplati perſpicimus quædam, quæ nos antea fefellerant:& primũ illud oculorum iadicium quaſi recantamus. Huius adagij frequens eſt uſus apud ſcriptores Latinos, nomina- tim apud Quintilianũ libro duodecimo. b 8. lu Intus ʒ in cute. SI N IEereK. LXXXIN Intus&ʒ in cute notus, eſt modis omnibus cognitus: perinde quaſi dicas, foris atq; intus no tus. Perſius: Ad populum phaleras, ego te intus& in cute noui. Id eſt alijs fucum facito, mihi planè notus es, neq; potes impoſturam facere. Et ſummã cutem primã illam rei quaſi frontẽ, ac ſpeciem uocamus. Auſonius in præfatione in periocha Home/ ri: Hæc eius ſpecies apparet, ſummã cutem primi operis intuenti. Et Horatius:— Introrlum turpis, ſpecioſus pelle decora. 8 1 1 Domeſticæ notus. 1 X Simili figura dixit Lucianus in Pſeudologiſta: A*νεeρν α5ιεμνιν uO 31o r kn1Ede KSorr.
285:
id eſt: Viro libero,& qui te ex domeſtico cõuictu cognitum habeat. Id erit uenuſtius, ſi ad res
animi traducatur:ut ſi quis dicat artem rhetoricam αε alicui notam. Eiuſdẽ generis eſt Pli nianum illud, in epiſtola ad Atticum: Clementem hunc ego in Syria cum aduleſcentulus mili tarem, penitus& domi inſpexi. 34 Bi2 Aienere ter 1 A limine ſalutare. SLTr eeI)f Ie. XCI Huic penè diuerſum eſt:A limine ſalutare. Plurimũ uenuſtatis obtinebit& hoc.ſi ad res in corporeas deflectatur. Veluti ſi quis dicatur theologiam à limine duntaxat ſalutaſſe: qui uide⸗ licet neq; ualde diuturnã, neq; præcipuam operam impenderit, ſed rudimenta modo deguſta tit. Seneca epiſtola quadrageſimanona: Nec ego nego proſpicienda iſta, ſed proſpicienda tan tum,& à limine ſalutanda. Agit de dialecticorum argutijs, quas abunde ſatis exiſtimat leuiter attigiſſe. Tranſtatum à uulgaribus iſtis amicis, qui non admittunt᷑ in penetralia, ſed procul at- q; à limine ſalutant, ac deinde diſcedunt. e s. Primoribus labijs deguſtare. e e XOCII Primoribus labijs deguſtare, eſt breuiter quippiam attingere. Ductum ab ijs, qui cibum, aut potum tenuiter deguſtant, nihil inde in ſtomachũ tranſmittentes. Cicero pro Coœelio: Equidẽ maltos d uidi in hac ciuitate,& audiui:non modo qui primoribus labijs deguſtaſſent genus hoc uitæ. Idem de natura deorum libro ſecundo: Is quũ dixit fore ſempiternũ, hunc cenſes pri mis, ut dicitur, labijs deguſtaſſe phyſiologiam, id eſt, naturæ rationem. Quintilianus lib. duo- decimo: Sed hoc tranſeo, de quo neminem, qui literas uel primis, ut aiunt, labijs deguſtarit, du bitaturum puto. Procopius ſophiſta in epiſtola qaadam: ᷑λν ᷑ ꝓνρ ⁴εεκιαιμό.εμννσ εννQↄονυ yAlcuοαπeρένενκικοο ⁶αμν HάιmGmηνο—άσ Ʒτάα νν&αιεαου. id eſt: Rurſum hinc ſto/ machabat, ſi cum tantam rem, ſummo, ut aiunt, digito guſtaſſet: deinde uoluptate ſpoliaretur. Quibus in uerbis illud noue dictũ, quod digito guſtum tribuit, niſi hoc ſenſit, qui leuiter degu ſtant, eos rem deguſtandam, ſummo digito admouere linguæ. 1 Summis labijs. 83 12 b b XCIII Summis labijs Græci paulo diuerſius uſurpant: nempe cum quis uerbis dũtaxat ſimulat ꝗp piam, non autem ex animo facit. Lucianus in Apologia: 19&³ sn x QNOoccp. id eſt: Ac ſummis labijs philoſophum agẽs.Item in dialogis amatorijs:E'& äus νσ Xei8e 10 de oꝓᷣeg Xon. id eſt: Summis in labijs, iuſiurandum habentibus. De amatoribus loquitur, qui uenereñ iurant iuſiurandum, non ex animo Ad eundem modũ diuus Hieronymus in epi ola ad Ru ſticum monachum: Vt non leui‚ inquit, citatoq́; ſermone:&, ut ita loquar, ſummis labijs hoſpi tes inuitemus. Hic aulicis& ciuilibus quibuſdam mos eſt, polliceri omnia, ſed uerbigillis ſolè⸗ nibus, quibus nemo uel tantulum commouetur, niſi egregie ſtultus. 1 Extremis digitis attingere.. sCIIII. Huic germanum eſt, extremis attin gere digitis, pro eo quod eſt, leuiter attingere: quod ita demum adagium uidebitur, ſi metaphora acceſſerit. M. Tullius in eo loco, quem modo citaui. Equidem multos& uidi in hac ciuitate,& audiui: non modo qui primoribus labijs Tnlbalhane 8 1 b b genus ho

286 DES. ERASMI ROT. ADAGIORVNM
ais, ut dicitur digitis attigiſſent: ſed qui totam adoleſcentiam uc enus hoc uitæ, extremis, ut dicitur digitis attigi qui tot ſcentiam uclg tibus dediſſent, emerſiſſe aliquando,& ſe ad frugem bonam, ut dicitur, recepiſſe. Graciſic 5
runt: ⁵&ινλκανν εμάαο—νκzνο. id eſt: Summo contingere digito. Tranſlatum uideri potel e
luctantibus. am Græci uocant&αεοακαε⁵ε colluctari cum Suiam Alita reliqui corporsd greſſum, ſed ſummis duntaxat digitis. Lucianus in Demonactis uita: o Douiaa n tra metaphoram uſurpauit in Iphigenia Aulidenſi: 0dN Sren bu pασε Xyενεεενοα Guαρμ Odd ε νναν x‿εεασ id eſt: Haud filiam continget Agamemnon tuam, Non uel manu primnoerr. Dimidium plus toto. aL nAop uοε πσωπde. id eſt: Dimidiũ plus toto ænigma prouerbiale. quo commendatur ans mediocritas. Refert᷑& exponit᷑ a Platone, libro de leg. iij. à o dus eryvoicvu e, de esop aas rara ASyO9ra, S Neiu 0 Tede n u1 3Aop. 5-rd ra 70 48 3p NaHcnen dnuſaa Iulαααμάνερο. Tônτν εμινονπnOάͥ ⁹‿εεμ τηέ υισασσ☚ gdvop 3 Xrioν. id eft: Nonne q gdo rauerint NHeſiodũ rectiſſime dicentẽ, dimidiũ ſæpenumero plus eſſe q́; totũ: uidelicet c t accipere noxium fuerit, dimidiũ aũt mo deratũ. ibi moderatũ immoderato plus eſle dumit u- pote quod ſit deteriore melius. Ad eundẽ modũ enarrant Heſiodij interpretes:nimitũ itut ſignificatã eſſe rν νπνQÿ+ꝙνεειαeν in dimidio i i⸗οττν. Siquidem qui dimidio cõtentus elii in medio conſiſtit: contra, quiſquis ad totum uſq; progreditur, is mediocritatẽ pratergeeſtu ad extremũ perueniat, oportet. Meminit eiuſdem adagij& libro de Rep. v. Pittacus apudle ertium, ubi ſe ſponte abdicaſſet maſliratu,at ſibi à Mytilenæis relicti, dimidiũ reſecuttaus re Soſicrate, dicens, dimidium præſtabilius eſſe toto. Idem pecuniam à Crœſo miſſamtecui uit, reſpondens ſibi dimidio plus eſſe q́; uellet. Carmen extat apud Heſiodũ libro prinoope ris, cui titulus,&ν να πm αμςαμεScribit enim ad fratrem Perſam, in hunc modum: ⅜AC5„ XoOp 84' ε,& o A τια‿ς⁶ων εσςα ειοα ενυέ εοαεαέιν Gεασννά‿αα Aοσορᷣ⁴ννες, d Tld'e Niuup 2ASN dundσ NI01, du, Gp, Jo μεορ εινενι νπά[₰ꝶ₰ O5 R,ο½ñ I A aχ LO AC†2 ‿ννο ut ν ονaς. Q uos uerſus utcunq; uertimus ad hunc modum: Iamq́ʒ patris nobis erat herciſcunda facultas, At tu ultra ſortem rapiebas plurima, reges Doniuoros tibi concilians, qui ſoluere litem hanc Affectant.uerum ſtulti neſcire uidentur Dimidium qᷓ ſit toto præſtantius,& quàm Magna ſit utilitas, maluæ, aſphodeliq́ uirentis. b“ Quid autem ſit aſphodelus, uidetur olim parum inter eruditos cõſtitiſſe. Quandoquidẽ au lus Gellius libro xviij. hanc quæſtionem in ſtudioſorum conuiuijs propoſitam fuiſſe prædia tanquam de re paucis cognita. Theodorus alicubi uertit Albucum. Q uod autẽ ad huius ah gij pertinet enarrationem, ex multis Luciani locis colligere licet, aſphodelum herbam eſſe pe beiam ac uilem:atq; hac uictitare manes, apud quos nullus luxus, nulla ſit ambitio. Quin eis apud Theocritum Idyllio ſeptimo, aſphodelus inter ruſticanas herbas cõmemoratut: R viσ&&φοι⁴&ρ νσπτινυννςρμισν⁹ ᷣ emμ.
* 42
Proinde poẽta, regum ac locupletum immoderatos luxus taxat, illorum faſtibus, populatimm
mediocritatem anteponens, Plutarchus item in conuiuio ſeptem ſapientum locum hunche
ſiodium putat ad frugalitatis admonitionem eſſe referendum. Suidas ex euentu natam paa miam exiſtimat, huiuſmodi quandam adferens fabulam. Duo fratres erant, quorum atterm
riens, fratai teſtamento mandauit:& filij quem pupillum relinquebat tutelam,& facultatun’i
lius procrationem. At is cum eſſet eiuſmodi, cuiuſmodi uulgo ſunt homines: nimirũ ut piu apud eum ualeret lucrum, q́; pietas: pueri res occupare conatur, idq́; dum molitur, etiam lu didit. Deinde poſtulanti, ut ſui ratio haberetur. quo poſſet in locum meliorem reſtituirepen- ſum eſt ad hunc modum: Nsr⸗ O bu Thrt do hiop ulov rarres, ideſt Dimidium, quam ſit toto præſtantius iſtud,“ s tuud
AannX 8αν id eſt: Neq; ſummis, ut aiunt digitis attigerat. Euripides hypeth d
oy rcdecn9l
vunich unruß Snbnd d7 ananedhä, vxi
= — — — —
azeſhhtn newamwiuc id uwteſcert ſütemman annmä d
*
tiacdefsn nloxbstelp nu rherhir diten modo dutesmott etänuver aüdanale ſenuuwaqa banran emntind deunän eas enent uher emor elu d tüabanj te hc

E'rerau A 39 74sce 95
CRILIADIS PRIMXRNE CENTVRIA IX. 287 ud nouit ſtultus. Itaq; prouerbium trifariam licebit uſurpare: primum eum mediocritatẽ ilam uere auream efferemus, citra quam nihil eſt in rebus humanis, nec honeſtum, nec iucun- dum, nec laudatum: mediocritatem autem opportunitate metimur: quemadmodum Heſio- dum imitatus ait Pindarus: a³᷑ ⅜ ³G udsc O, vOονι έάν⁸ες μι 2. id eſt: Adeſt unicuiqʒ rei modus, ad eum cognoſcendum optima opportunitas. Etenim pro loco qd
us nimiũ eſt, alias erit parum. Altera utendi ratio fuerit, cum æqualitatẽ anteferemus, quam
ad Nielodulye nhuncmodan
Pythagoras dixit amicitiæ, tum parentem, tum altricem: contra inæqualitatem bellorumq; matrem.id quod eleganter extulit Euripides in Phœniſſſis: X0 Xop TlNvo;, roururo Audp,9 QiA8S ae; QiNou,
Hoa T0S0,EAAX 8 FuTois
diſcordiarum,
dah e uocS. /5 O/10p, voA op r Sdντοn Lcpu. inih e Aou& Aei roxer⁵ o˙lSar TSNMaso,DS3 ⁴ρεέρααχς εαστι⁴αμςε αάνν. T.A Kai) Ar duSCroiG o AreN SaA,p 1'oGme Lroße, 1 d 7 Sich?,
N unrg Acgee HAX*ꝓαοο N Ob TFop BM⁴ν ε& ανοσνοοο εεeναο
avnso Au Sdvop EXA vI6 Aν& FENION, 0 SASOA Porlg. Illud nate fuerit pulchrius, Aequalitatem amplecti. amicos hæc enim Glutinat amicis ſemper, urbes urbibus, Sociosq; ſocijs nectit. etenim æqualitas Cum legibus reſpondet, atq; concinit. At de minus ſit, cum hoc quod eſt plus, prælium Vq; habet,& hinc diſcordiarum exordia. Siquidem modos cunctorum,& æquilibria Aequalitas mortalibus præſcripſit,& Prætinijt numeros,& atræ noctis, ac Lucis diurnæ ſecuit hæc diſcrimina Vt annuum æquis uicibus exigant ſimul Orbem, nec altera alteri unqᷓ́; inuiderit b Superata, deinde noxáꝝ, ſolq́ʒ ſeruiunt Mortalibus. Et reliqua. Tertia utendi ratio, ſi qndo deterrebimus ab inferenda iniuria, ſuadebimusq́; ſatius eſſe, iuxta platonis ſententiam, iniuriam in ſeſe admittere, quam inferre alteri. Nam id ſibi uelle prouer/ bium hoc, demonſtrat Plutarchus in cõmentario de audiendis poëtis. Serpentis oculus. b XCVI 0œασ‿αςμηαμαά.id eſt: Serpentis oculus. De his dici conſueuit, qui acribus& intentis intuerẽ/ tur oculis. Ab animante ſumpta metaphora. Sunt enim huic animanti oculi duriores ac perſpi caces. Vnde Flaccus: b Cur in amicorum uitijs tam cernis acutum Qudm aut aquila, aut ſerpens Epidaurius? Ne moueto lineau. XCVII mi iua Qειαα⁵ν. id eſt: Ne moue lineam. Pindaricorum hymnorũ enarrator exponens eũ locum:Oure& εενεε Xeue X⁴ εανντↄεμ³mdρι vρμμνν mGέως⁵ςσα‧ πτν*κνασρινάα πι νν 5dσmσ.Loquitur au
id eſt: 1
tem de Antæo, qui iuuenibus deſponſam filiam extrema ſtatuerit linea, ut qui primus ad eam
curſu perueniſſet, is uxorem abduceret domum: recenſet huiuſmodi prouerbium: mi uivs Qεααωσν alb. id eſt Ne moueris lineam. Idq́; tranſlatum exiſtimat à more ueterum, qui metam ductali nea ſignabant, in qua præmium propoſitum erat, quod auferret uictor. Ducebatur autẽ& al- tera linea pro carceribus, quemadmodum alibi diximus: unde curſus erat initium. Igit᷑ utraq; linea pr ouerbij miniſtrauit occaſionem yecναινμμνς, id eſt, ab ipſo initio.& AN Kid ναμανi. id eſt: Ne moueas metam. Significat aũt non eſſe mutandas leges, neq; prætereundos fines rerü præſcriptos. Huc peculiarius pertinet Theocriticum illud:&ν œνααsaαᷣ. 4 wei⸗d

285 DES. BRASMI ROT. ADAGIORVM
x α εαmOν Sau anc AiSop. id eſt: Atq; à lineola lapidem mouet.. C-. U e.
b b ripa ſecum auferẽs. Eſt& ſacra ln Alludit ad flumen Galateæ, ſaxum aliquod ab extrema rip Es. Eſt Elaan lhrean
teſſerarum luſu:de qua dictum eſt alias.
Eandem tundere incudem. xCym Eadem inaudem allidue tundere, eſt indefatigabili aſſiduitate in operis alicuius ſtudiope uerare. Metaphora ducta à fabris, crebris ictibus incudem ferientibus: atq; ita tandẽ Aicqun do ferri rigorem, perpetuo labore uincentibus. M. Tulli us libro de oratore ſecundo. Ego aut ſi quem nunc planè rudem inſtitui ad dicendum uelim, ijs potius tradam aſſiduis, unoo eandem incudem, die noctuq́; tundentibus. Cõueniet in grammatiſtas, ac literatores, quba ſine fine eadem ſunt inculcanda pueris, ut hæreant aliquando. Lacerat lacertum Largi mordax Memmius. b XCIx Lacerat lacertum Largi mordax Memmius. Hunc uerſum Craſſus orator uſqadeoui go iactatum ait:ut Tarracinæ paſſim in omnibus parietibus inſcriptus uiſeretur. Fabula unde natum eſt adagium, ſic habet: Memmius quidam Romanus cum ageret Tarracinæ, mulia culam quandam deperibat, ſed non citra riualem. Cum hoc igitur cum aliquando riaa incidſ ſet, eò iracundiæ prouectus eſt Memmius, ut Largij: nam id riuali nomẽ, brachiũ mordian a riperet.Fa res poſtea quàm in popularem abijt iocum, faceti quidam& Q‿οmονſenarübi in omnibus eius urbis parietibus quinq; literis notarũt, depictis tribus LLL.& duobas hin uidelicet ut aduenis percunctandi miniſtrarent occaſionem. Itaq; cum M. Craſſus Taraacii aliquando ueniſſet, admiratus nouum literarum ænigma, ſenem quendam oppidanum pan ctatus eſt, quid nam ſibi uellent eiuſmodi literæ. Atq; is expoſita fabula, uerſiculum expltaut Lacerat lacertum Largi, mordax Memmius.— Huius rei mentionem fecit M. Tullius libro de oratore ſecundo. Tametſi L. Cæſar, quihact
quitur apud Ciceronem, exiſtimat narrationem hanc totam in Memmium aduerſarium de ta opera confictam fuſſe. Cicada uocalior. 3
re⁹υρανερνκη‿‿.id eſt: Cicada uocalior. Dicebatur in hominem impendio garnlian admodum muſicum:propterea quod hoc inſectum rore duntaxat uiuens, cantu potiſſimice lectetur.Et quoſdam ita muſicæ deditos, ut neglecto cibo, perituri fuerint inedia, in cicadu
dijs mutatos, narrat apud Platonem Socrates in Phædro. GHILIADIS PRIMAE GENTVRIA X. KyarreX„p.
Nreas y³, apud Græcos eſt mutuam officij uicem rependere: maximenuti 4 candi, fouendic; eos, à quibus aliquando fueris enutritus, aut inſtitutus: utſi l beri parentes ætate feſſos uiciſſim alant, foueantq́;: aut ſi diſcipulus præceptot
4 8 pr Ainuicem erudiat. A ciconiæ natura ſumptum, quæ Graæce pelargus dicitur Fau 3 ter aues una pietatis ſymbolũ obtinet. Extat em lex pietatis magiſtta, quæ edici ut liberi parentes alant, aut uinciãtur. Ad id reſpexiſſe uidetur Homerus lliados acumait Oĩ— usda 5 2en enPanme 4 doscuu
id eſt:“
Opt ſe QiAoie Krεſeus, A1b 51 K1p. Nec nutricandi officium genitoribus unquam Perſoluit caris, breue at illi contigit æuum.
id eſt:
xœ ulib rivo ν Rp T hrwxiſe o*έ. Atqui rependet mortuæ alturæ uicem. Hanc itaq; legem, quam pleriq; etiam mortales negligunt. ſola ciconia inter omnia arimant genera exprimit. Siquidem reliqua tantiſper amant, agnoſcuntq́; parentes, dum egent illorun ad nutricationem opera. Vna ciconia, parentes ſenecta defectos, uiciſſim alit,& uolandiim tentes humeris geſtat. Quorum poſterius laudatur in Aenea, cui inde Pij cognomenaalteni miris laudibus fertur in puella, quæ matrem captiuam cõplureis dies, ſuis uberibus aluit.Hint ob cauſam, ut autor eſt Suidas, antiquitus in regum ſummo ſceptro ciconiæ figura pon 5 in imo hippopotamus:ut ipſo geſtamine admoherentur, pietatem plurimi facere opottes ue
olentiam cohibere. Nam hippopotamus animal efferum eſt, ac uiolentum: aig adco enn 4 quipp
Eõdem alluſit Euripides in Orelte:
cbirun 4 Iunichr tsunſab chöcubem (rdawni Conüpaerd Tjorickä fal dlälim ſeir oden spolt thelachn woslainio Alur doc aantGrac
ſcu Bücig aerb ſche
Tooremte rantſere dcgwoter rtenttent ionbdice
utunne ennanon varagunn uſegl
deoralni despol
Nrulag, 1 Nguoc( düüm Ata

Glokyy
naufats N 6
ein operi d eris alicung atidud:at ie uuh
e oratore ſecu tradam d natiltaszac lnen
Cnallus dan nptus uiſeretu, n n geret Imn ar cum aliqunenn nome brachütn dam Renan
usLL dtun Gcum M Cnlun quendam oppüte
febala getlalta
Tanetil 05 Memmium un
minemipenhn cat uiuens cmnil ari fuerint iest i
RIA 1
cem tependeen nutritus autitn zaut(dlpan Græce pekrgutn x pietats mli lomeruslhctnn
witsn
okatum ag
Pulli uiciſſim, nutriant patrem ſuum.
-0
OHILIADIS PRIMAE CENTVRIA N. 289
quippe quod interfecto patre, matrem init, teſte Plutarcho in cõmentario, cui titulus: Vtra animantia ſint prudentiora, terreſtria, an aquatilia. Laborant infamia impietatis& uiperæ,
uod perfracta matris aluo naſcãtur. Item ſcorpiones& aranei, qui poſt incubatus officiũ Aſuis fœtibus interimuntur. Teſtis Ariſtoteles libro de natu. anima. quinto. De ciconiarũ pietate Plinius libro decimo, cap. uigeſimotertio, teſtatur his uerbis: Ciconiæ nidos eoſdẽ repetunt. Genitricum ſenectam inuicem educant. Eodem alluſit Crates Cynicus, ſcribens Hlpparchiæ uxori de 3ilio nato, cum pollicetur ſibi curæ futurum, ut illum matri ciconiam pro cane remittat in ſenecta. Canes enim uocantur Cynicæ ſectæ philoſophi. Signiſicat igi tur puerum fore pium, qui parentem iam decrepitam mutuo foueat. De ciconiarum pieta te meminit& Ariſtophanes in auibus: AMN1S I2 wioip pugi vdounm 64 b DaNude, I wie F reA,Gαηριmυονεεσνρ. F'rlb 5 ruτε⁴ς νλμάαφςρνε μmππνμασαμνν ndyras ol ꝓααςκν⁴ςς iρι. b ad r's vtorJadue ro rεᷣα νσπά‿ρς εμεααρ. Nobis quidem auibus peruetuſta lex uiget, Ciconiarum inſcripta tabulis, ut ſimul Ciconia parens educauerit ſuos. Ciconiadas,& iam uolucres euaſerint,
idea 9
Vtitur codem Plato in Alcibiade primo. Sed nemo profecto uenuſtius, nemo felicius, q́; Angelus Politianus, in quodam epigrammate. xouτινννε 6æευιμαά ie
B*ys vo. Iypαο τπναανανκνέονOQł è icd eſt: 1 t, Si nos Latini olim Græcorum literis educati, nune Græciam uelut anum atq; effœtam, ui,
ciſſim ſuas doceamus literas. Porrò huiuſmodi officium, quod libeti uiciſſim in parentes collocant, Græci unico uerbo dicunt,„νροοεοσισι⁸ερtat in hãc ſententiã huiuſmodi ſenarius: 1 Naudo Bii½ νοοεοοσνιιννꝙτον †%ον⁵s. id eſt: Viuax eris, ſenes parentes confouens. Vno tenoe. b 11 Tenorem rei progreſſum uocãt. Vnde, quæ ſui ſimilia ſunt, ſibiq́; ueluti perpetua quadã fuccedunt ſerie, horum eundem eſſe tenorem dicimus. M. Tullius libro de oratore perfe⸗ cto:lsq́; uno tenore, ut aiunt, in dicendo fluit. Loquitur de æquabilitate dictionis, nulla ua, rietate reficientis auditorũ aures.Idem in libro de Claris oratoribus: Vnus enim tonus eſt orationis& idem ſtilus. Quo quidem loco haud ſcio, an pro tono tenor legere præſtiterit. ͤ In quadrum redigere. 111 in quadrum redigere dixit M. Tullius in eodem libro, pro eo, quod eſt, in ordinẽ, aptamq́; ſtructuram concinnare. Sumptum ab ijs, qui arbores, aut lapides mathematicis gnomoni- bus exæquant, ut undequaq; congruant inter ſeſe, proinde quod conuenit, quadrare dici- mus. Vergilius Georgicòn libro tertio: b lndulge ordinibus, nec ſecius omnis in unguem Arboribus poſitis, ecto uia limite quadret. b
b De fece haurire. IIII AM. Tullius in catalogo illuſtriũ oratorũ, ſgura mirũ ni prouerbiali dixit, de fece haurire, Pro eo, quod eſt, ſordida quæpiam, ac plebeia, nimisq́; humilia perſequi. Vſurpat hoc pro⸗ derbium Atticus eo quo dixi libro in Ciceronem, qui tempus tereret in commemorandis oratoribus quibuſdam obſcuris, ac nullius penè nominis. Mutuo ſumptum à ſordidis iſtis, qui uinum unà cum ipla fece hauriunt, nequid omnino reliquum faciant in dolio. unde& plebis infimam fecem dicimus. 9 In laqueum inducere,& in caſſes inducere, eſt arte ſic concludere quempiam, ut iam nul
2
ſ ſ 1„„ 2„.— 7N154 Pattis in laqueum inducuntur. Græci, qui iam capti teneantur, abs aa uocant. Ouidius:

29 DIS. ERA 8SMI ROTERODAMIADAGIORVRN Pecidit in caſſes præda petita medf⸗ G Euripides in Hippolyto coronato: „ 2„*.. 1 elt: 1
KOs4εοε εꝙ ꝙρ αο=ν εντμνκμμιH. IdCIie 3 Penſilibus irretita caſſibus.„. lbidem paulopoſt:
Heram è tenacibus expedire caſſibus. Bœotica ſus.
n Boicria Ne, id eſt: Bœotica ſus, Vetuſtiſſimum adagium olim in ſtolidum& indoaun
—
hominem iaci ſolitum, uſurpatur à Pindaro in Olympiacis:
S5r à5X o—. ei reraek. 15
Jν Xαꝙναοε VLO,/A HoGeTIÁ dp. Su Aen dherodenhe n Chorodidaſcalum, ita curet canendum hymnum, ut uetus ilud puy prum, ueris rationibus liceat effugere, quod in amuſos dici cõſueuerit, Lauoria Te.nterpne originem prouerbij refert ad hunc modum. Qui priſcis temporibus Bœotiam regionen incolebant, toiee appellabantur, gens barbara,& agreſtis: proinde quidam deprauatau 9 ce, pro tarra das, id eſt: Sues appellabãt. Idq́; ſcomma ceſſit in prouerbiũ, ut primũ i Ba otos diceretur, ab his in quoſuis indoctos, inconditos, moribusq́; ruſticanis homines to/ queretur, 2oντεαισ ε.Interpres citat eundem Pindarum ex Dithyrambis: K M&ᷣ☚ σα 1ν Soi⁴ Jo 2 LSy. id eſt: 6
Erat cum Bœoticam gentem, ſues uocarent. Citat& ex Cratino. Odroi& ν σννεοινσέιυιννσν 5mB„οσᷣ xdG, 5 anarn In cõmentarijs Græcorum inueni, 20ιιεᷣε e, id eſt: Bœoticus animus, pro ſtupido hm toq́;. Plutarchus in cõmentario, ⁊*ενςσνmσυ νονꝓοννα, indicat Atticos ſtupidi, bardi, nlill,
6
deniqʒ& ſuis cognomen indidiſſe Bœotis, potiſſimũ ob edacitatem. Cui aſtipulatur Athe
næus libro decimo referens hos uerſus ex Eubulo: 73 Boice, r0A)reen A vdꝓ disc 0,Nid tag. id eſt: Vrbem parauit ille Bœotis, uiris, Diem per omnem ingurgitare ſtrennuis. b 4 ldem approbat multis multorum autorum teſtimonijs. Sunt autem inter ſe cognats uii oX³uꝓHᷣᷣινπᷣέα ſtoliditas. Atq; hinc Herculem edacem faciunt, ſed eundem à literss alienilſ- mum, adeo ut præceptorem ſuum trucidarit. Fuit autem& hic Bœotus, nimirum Thebis natus. Rurſum Plutarchus de dæmonio Socratis, A'u²ceid& uτ⁵ ou Toip à5Xop S uo AXoſαυέυG⁴σ˖˙σd eſt: Refricare uetus illud aduerſus Bœotios de literarum odio probrum. Quanqᷓ; ipſe Plutarchus Bœotus fuit, homo quiduis citius, q́; ſtupidus. ens : Impoſſibilia captas. VII B i˖᷑‿α Se, id eſt: Quæ ſieri poſſunt, uenaris. In eum, qui molitur, quod efficere non ueat. Sumptum ab aucupio, ſeu uenatu prædarum, quas conſequendi non ſt facultas. Duod quidem inter adagiones non recenſuiſſem, niſi reperiſſem in collectaneis Græco rum. Nam præter metaphoram uerbi 2uꝗοe, nihil ſapit prouerbij. Cæterum præceptum ei haud inutile.Siquidem ſi recte præcipiunt Græci, non eſſe tentandum de quo dubites, mil to minus quod certum ſit, te non aſſecuturum. V eluti ſi quis animi trãquillitatem opibu aut uoluptatibus iſtis uulgaribus ſibi comparare conetur, aut ueram eruditionem, citra ln
guarum cognitionem, hic&⁴ονυυααα εμπ. h. Cribro diuinare. e VIII oMννν̈ sεαιπηκερεε, id eſt: Cribro diuinare, eſt cõiectura ſagaci rem deprehẽdere. Aut ſtu- te de rebus occultis diuinare. Lucianus in Pſeudomante, oσλαιιέρσ⁷ε τ Asε 1ruen, id eſt: Cribro, quod aiunt, uaticinans. Meminit& Theocritus in ldyllio tertio:
E ins KoOd d0 AAhα οσ ννσ,εμ᷑νν. id eſt:
Cribro uaticinans, uerum mihi dixit Agrœo.
Porrò genus hoc diuinandi ſuſpenſo cribro, in hodiern dam ſuperſtitioſos. Apud ueteres uaticinia p HPFydram ſecas.
um uſcꝝ tempus durat, apud quo
SSop reA„e, id eſt: Aydram ſecas. Eſt apud Platonem libro de Repub. quarto. K9nn⸗ ns⸗ inquit, ôr ⁊⅜ν orri dos U0 iursei, id eſt: Ignari ſe reuera tanquam lcrand um
X
ſhlticam! midhepi ſwitär cäudzuduu le piemdecher
peragebantur, cribro, lauro,& tripode.
lCuwdd dltumiludh
aagyr endtna tbreerim, denAcgtu
1r ſociop ninnbesd unonen arn trnüter weilch

3 5 Sg 8 2⏑
SE E ₰ — — K —
S 5 5 =E—
—
88 S B
0.
Lanimus polei tiicos ſtupici n atem Cuiaſiy
autem inter eorn d eundemalhie Boœotus, uininn acrd Socoſpihe, e literarum odl ii ſtupidus.
molitur, quwäſhtr nſeguendimi ſem in colecin ij. Cæterum in andum deqwi-
iimi rarum .
— —
2 9 W)n
u lcflb m
49 dunt ru tempus ol
0,auro, Au
1
1
CHILIRADIS PRIMAE GCGENTVRIA KR.
Eſt autem hydram incidere, ita unum aliquod incommodum tollere, ut in eius locum alia plura recipias. Adagium natum à fabula hydræ Lernææ, quam alij centum fuiſſe capitum aiunt, alij octo, è quibus unum erat immortale. Cum hoc monſtro multum diuq́; cõflicta, tus eſt Hercules, propterea quod uno reciſo capite, plura renaſcerẽtur. Plutarchus in com, mentario de fortuna Alexandri, Id,ν rαν xst iπσν£łοαέαμο Kvαεᷣμλόανdννυνιασαασαν d eſt: Hydrã 1 ſecans ſemper aliquibus bellis repullulantem. De Alexandro loquitur, cui uno bello confe⸗ cto ſubinde aliud atq; aliud exoriebatur. Cyneas cognita Romanorum multitudine iden/ tidem poſt acceptam cladem copias inſtaurantiũ dixit Pyrrhum ſibi uideri aduerſus Ler, næam hydrã pugnare. Hinc Horatius: Nõ hydra ſecto corpore firmior Vinci dolentẽ geuit in Herculem. Accommodari poterit ad eos, qui litibus inuoluuntur nunquam finiẽ dis. Lis enim litem parit,& ſæpenumero pro una enecta, tres ſubnaſcuntur. Seneca quodã in loco ſcribit, negocia ſordida, quæ nos auocant à ſtudio ſapientiæ abrumpi poſſe, explica ti non poſſe, quod negocium ex negocio ſeratur,& occupationi occupatio, uelut unda ſuc cedat undæ..... 3 Ne ramenta quidem. Ne feſtuca quidem.* Ne ramenta quidem ditior, hyperbole prouerbialis, cum alias aliquoties apud Plautũ, tum in Rudentibus: Nunq́; Hercle hinc hodie ramenta fies fortunatior, perinde quaſi di/
cas ſtupa ditior, ita ut uulgo loquuntur. Simili figura dixit Ariſtophanes in Lyſiſtrata: A S⁴ κςe?p vAd, ᷣ᷑ν ε Oμςηb́O., ideſt: 1A Nihil hic cum reliquerit, mouerit ne feſtucam quidem. ldem in V eſpis:
id eſt:
r ru 8 dyd Tie voT od ce Toνἀναάuν. Noctu haud uidet ſomni ne Paſpalam quidem.
Interpres ait, ανeλνο ſignificare minutiſſimum quippiam. Quibuſdã ea uox magnetem lapidem declarat. Subnectit eodem in loco cõſimiſẽ figuram, u' ½ oν α‿‿αμνσσ α̈ν ̃e&σæε id eſt: Quod ſi uel achnen flexerit ſomno caput. αe uero ſignificat minutiſſimum ac le/ uiſſimum illud, quod è ſpicis excuſſis euolat. Qua uoce uſus eſt& Homerus: h g RArO KM Po(4 gàa r Gwd. id eſtt. Vt uento tenues ſacra area iactitat achnas. Hebraicarum periti literarum affirmãt Vn, quam uocem Hieronymus uertit puluerem, ſecutus Septuaginta, qui tranſtulerunt Xvouvν, idem Hebræis ſonare, quod Græcis&x. Sacrum ſine fumo. XI Aαφι'uσνι⁄α, id eſt: Sacrificium abſq; fumo, de nimium tenui conuiuio,& in quibus nihiſ cocti opſonij apponitur. Pranſlatum à pauperculorum ſacris, molas, thuſculum, lac, aut corollas offerentium, cum dij nidorem illum expectent, unà cum fumo ſubuolantem, iuxta Homerum. Lucianus in amoribus. B σα⁴ςλ o dd,αμαν S Auitue HO re AAd0, 88 qaνε x usa αενν‿μωάιισ‿, id eſt: Sanè perq́; edax deus eſt Luciane, quiq́; fumi exper tibus ſacris haud quaq́; gaudeat. In eum ſenſum uſus eſt& Athenæus,&πιαοmOνwοε dei o—f Wouev, id eſt: Nam poetæ ſemper ſacra ſine fumo ſacrificamus. b Non eſt curæ Hippoclidi. RAnt 0d Oꝓorrie Irονεε, id eſt: Non eſt Hippoclidi curæ. Hoc adagio ſigniſicabant ſe quip/ Piam negligere, neq; magnopere laborare. Natum eſt autẽ ex hiſtoria quam pluribus uer⸗, bis narrat Herodotus in Eratone. Vt autem in pauca conferam, hic Hippoclides erat Ti, landti fllius, qui cum multis alijs iuuenibus Cliſthenis Sicyonij filiam ambiebat. Verũ cũ Qliſthenes procos toto anno probaret,& Hippoclides in conuiuio indecoram quandam ſaltationem ædidiſſet, ſublatis in altum pedibus, pater offenſus inhoneſto iuuenis luſu, ait, n rdl r1⁶eςνρ εανέέκ⁴νων⁴ςνε εεμινισμρνᷣꝙφeφμο, id eſt: Fili Tiſandri, à nuptijs tua ſaltatione exci diſti. At ille protinus reſpõdit. o d ꝙνoνris πνέαν d eſt: Haud curat Hippoclides. Ea uox ut teſtatur Herodotus, in prouerbium abijt. Id dictum in ipſum retorquet Herodotũ Plu/ tarchus in libello, quẽ aduerſus eum ſcripſit. Aonſ&νυαι⁴νε Tr ron⁵ti9u,5 Tole œꝓαεακναεσ X*½ο voAdp 2n d Pcrre dug rrp Sp 88OX ucyog iid düe, od qoiie Ir πτλνα½, id eſt: Vide
4.„ 2 ⸗.. 8 6 „tur mihi, uelut Hippoclides cruribus uice manuũ in menſa geſticulans, poſtquam à uerita/-
te deſultauit dicere, non eſt curæ Hippoclidi. Lucianus in Apologia, Xα⁹⁹ν έꝓο ēν ε 15,0 Oorris rxomsid, id eſt: Mihii ſuffecerit illud, quod dicitur, haud curat apr delelee ſe 4*. 2 in Her
129

phanes in Veſpis, ſepius repetens illud: Niyòpu uεid eſt: Leuiter mihi curæ eſ
Rau% rO, p T Tcrut No †κνέιινν⁸
edat hordeũ, tamen haud ſinit equũ qui poſſet edere, id facere. Vtitur eodem in Timone
de ſtrennui.
„„. prs. EA311 ROT. ADAGIORVM
adagij facit& Fuſtathius in Iliados Homericæ primum librum ſcribens. Alluſit huc Krid
in Hercule.xai xoi eidr od soI,id eſt: Nec laborabit NHippoclides, Nlétionem huis
Canis in præſepi.
„„ 2 7 5 4 XII neMop E dν, id eſt: Canis in præſepi, in eos dicitur, qui nec ipſi fruuntur re qua 1
neq; reliquos item ſinunt uti: ueluti ſiquis egregios codices incluſos diligẽter adſeruet 4 .. 2 1—
nec ipſe unq́; euoluat, nec alijs euoluendi faciat copiam. Quemadmodum canis in pralepi
nec ipſe ueſcitur hordeo,& equum uetat ueſci. Lucianus aduerſus indoctum. a*SHd 9 37 565,8 6u xur à 2 1,6&014, ou e Ir⁊e³ G e daf
ziεενπνid eſt: Verum haud aliter facis, quam canis ille in ſtabulo cubans, qui cum ipſe non
Captantes capti ſumus.
Laptl 7. II AhSu Sdsbor, id eſt: Captantes capti ſumus. Cum res præpoſtere euenit, ut ipſ circn
ueniamur ab iß, quibus conabamur imponere. Ild quod non raro ſolet uſu uenire, itin eu un
incidamus pedicas, quas ali ſtruxeramus. Sæpe fit, ut qui ſmulat amorem,quo puelumin amorem pelliciat, ipſe uere incipiat amare.Et qui dat operam, ut inuitatiunculis alium co/ netur efficere temulentum, ipſe reddatur ebrius:& qui finitimum moliatur imperio depd lere, ipſe ſuum amittat imperium. Sic& Horatius: Græcia capta ferum uictorem ceyi: Videtur eodẽ alluſiſſe Plato cũ ita ſcribit in Theæteto. Aor ⁴αννι ν⁶ ⁵εα es,K⁶ Sa Nlruch A5„‿ vνσναιιμά̈αι id eſt: Mihi uidetur Socrates maxime capi ratio quæ captabat&o phocles in Oedipo Coloneo:.
rS, R So LXGOp EXH K& μ 6αένννσm᷑—⁷ĩꝝõΤἈ X— id eſt:
Scito quod tenens teneris/teq́; captantem, inuicem
—
Fortuna cepit. Plautus in Epidico: lã cautor ipſe captus eſt. Lucianꝰ in meretriciß dialogis
7
.n0 5 NOiA sAKA ASc aura.id eſt:Et cepi miſer,& ſimul ab illa captus ſum. Tranſ-latum aut à bello, aut piſcatione, ſeu uenatu. b
In uenatu perijt. b XV Feſtiuius dixit Lucianus in Toxaride. Ari κ αέ αOέο eν e, id eſt: Et ipſa uenauu perijt, hoc eſt, dum aduleſcentem uenatur, ſtudetq́; irretire, etiam ipſa ſeſe perdidit, Qun etiam illa ipſa: uenari laudem, aucupari famam, prouerbiales ſunt metaphoræ, uelut Eagi ſcari, pro ſciſcitari, atq; exquirere. b In laqueos lupus.. VI E ⁴.ινυας 5 εμον, id eſt: In laqueos lupus. Cum improbus quiſpiam tandem in este mum adducitur diſcrimen. Etenim cum lupus animal ſit infidicſiſſſmum, applauditurah omnibus, ſiquando contingat illum irretiri, ac protinus acclamãt omnes, 1e'aa aun/ Refertur à Xenodoto. . Annoſa uulpes haud capitur laqueo. WVII réεν εανένυέν bά i,r ⁴ν½, id eſt: Vulpes anus laqueis capi haud ullispotelt& narius prouerbialis dicendus in eum, qui longa ætate multaq́; rerum experientia calliclot eſt, qᷓᷓ ut arte dolisq́; capi queat.. 1 Vulpes haud corrumpitur muneribus. XvIII AAGe OD ρᷣο2ou τu, id eſt: Vulpes non corrũpitur muneribus. Suidas huius adagſ Cratinum citat autorẽ. De callidis, ac uerſutis, quos haud facile ſit obiecto munuſculo, aul aſſentatiuncula, pollicitisue fallere. Larus enim,& aliæ quædam aues, eſca capiuntut,m
pes non item. Verbũ autem ειποο⁵ν, ſumptum eſt à concionibus, aut iudicij, in qulbu
nonnulli pecunia corrupti dicunt ſententiam. 1
. Atticus in portum. XN 2 4 2„ 2..„ 4„„ 4
A ude die a, id eſt: Atticus in portum. In eos dicebatur, qui illic uirtutem oſtentat,
ſolent, ubi tutum eſt, atque ubi nihil opus. A nautis Atticis ſumptum, qui portã ingre üun oſtentandi ſui gratia magniſice ſeſe gerebant, in ipſa re, hoc eſt, in prælio nauali, non peim
„ Capra Scyria.* n M myio, id eſt: Capra Scyria. Zenodotus huius prouerbij Chryſippum citat, tum 8 rem, tum interpretem. Conuenit in eos, qui beneficium maleficio corrumpunt, aut que
lhangſchu) lu nla 3 1 Chai mar thoih cl ſcpotibet mrdcetaldhu
Jatoin CM
R„ 2 Peitwua
nangecta
wer vlneru
vteruet donn nan thaterinüc
ſoriram! cütn Nar nemäoren FGgnodu spagen dadlbabli diſcbeeda Küelhnae uhuyri aife⸗ di nniy enſs, eaoci

Dkem qom tinuitatinnait; molitut ihi
dpi atio qaa
6 i
lans in mereri miler,&—
d)yus deie m ipſa ſeſe cte
nt metaphon ſiet
9
4
8 zufpi tndene loſiſlimum han ät omnesinte
eis capilautilne rerum epeie
hoc ipſo loco periclitemur.
qui multis creditoribus deberet, nec eſſet ſoluendæ rei.
C HILIA DIS PRIMAE CENTVRIA X. 293
tutes adiunctis uitijs cõtaminant, atq; obſcurant, quiũie recte inſtituta nõ recte finiũt. Velu/- ticapra Scyria, quod fera ſit, mulctrum quod lacte impleuerat, ipſa rurſus euertit, atq; hoc
modo beneficiũ quod dederat, eadem perdidit. Alij putant dici in eos, unde plurimũ emo/ umenti capitur, propterea, quod eius regionis capræ maximam lactis uim reddere dican, tur. Id quod affirmat& Athenæus Dipnoſophiſtarũ lib. primo, citans hoc Pindari carmen: Tus d' e uSip„dαν—‿Jε SoXGraro. ideſt. b Scyriæ uero ad emulgendum lac capræ præſtantiſſimæ. Suſpendio deligenda arbor. xXxr In re uehementer indigna, neq; ullo pacto toleranda, ueteres arborem ſuſpendio deligẽ dam eſſe dicebant.Inde natum, quod olim in Theophraſtum philoſophum præcipuum, meretricula quæpiam nomine Leontium auſa ſit ſcribere. Plinius ſecundus in præfatione hiſtoriarum naturæ: Ceu uero neſciam aduerſus Theophraſtum, hominem in eloquentia tantum, ut nomen diuinum inde inuenerit, ſcripſiſſe etiam fœminam,& prouerbium inde
2.
natum ſuſpendio arborem eligendam. Hactenus Plinius. Finitimum huic eſt illud apud Euripidem in Alceſtide: Lar diſuch apfac N,G ε◻●ꝙς dde
K 7Xop, S56X een
Odu—πιηαοαο³ν. id eſt:
Heus iſta cæde digna ſunt,
Vel potius, ut laqueo gulam
pPræfocet aliquis pendullog. Plautus in Curculione: Mea præda illa eſt: Proin tu te in laqueum duas.
Mineruæ felem. b
Nlinerux fel dnr XXII '8 d op, id eſt: Mineruæ felem, ſubaudiendum, comparas. Cum multo inferio⸗
ta cum præſtantioribus comparantur, quod leuicula quapiã in re conueniant. Quid enim
habet Minerua dea cum fele commune, præter glaucorem oculorum? Nam is oculorũ co lor Mineruæ tribuitut, qui& noctuis adeſt,& felibus. Vnde apud homerum etiam epi- theton, Aaundie&0. Eſt& hoc felibus commune cum noctuis, quod& noctu cernũt, & pariter inſidiantur muribus. 1 Vofſuram ſoluere. XXIII
Vorſuram ſoluere dicitur, qui ſic è præſentibus malis extricat ſeſe, ut alijs grauioribus im pediatur. Nam Donato uorſuram facere, eſt æs alienum ære alieno ſoluere, aut minore ſfœ/ note maiorem acceptam pecuniam Occupare. Hinc ducta uoce, ut autor eſt Feſtus Pom, peius, quod uertant creditorem. Terentius in Phormione: In eodem luto hæſitas, uorſurã ſoluis. præſens quod fuerat malum, in diem abijt, plagæ creſcunt. Cicero ad Atticum: Ad, mirabilis abſtinentia ex tuis præceptis, ut uerear, ne illud, quod tecum permutaui, uerſura mihi ſoluendum ſit. Explicuit eleganter hanc metaphorã Demoſthenes in Olynthiaca pri/ ma. 4ef&& KAFsG KbwvO, A Sp K L0 r0p,* 07 dvZ No, Sacicoc ar Tole dενιιασď ronotg, uνοντ ευά νHαeς 0 vop, VSeop u a α b&esXo,dre E 446 3 L, ods Jeuouon 8sabuK N, n9) ou 2e6 3ov DerSyn, o Hod Xsà, d obi Hou, εł vSto K1 Evd AOO 2o,p, Kot ird εουε‚ν6σσιτ☛μ i p Kur T XGꝓ⅞, id eſt: Vereor Athenienſes, ne quemadmodum hi, qui contrahunt æs alienũ facile magnis uſuris ad bre/ ue tempus diuites ſunt, paulopoſt etiam à principali ſumma excutiuntur, itidem& nos, ſi diutius uideamur negligentes, cunctaq́; ad uoluptatem quærentes, paulo poſt in neceſſita/ tem ueniamus, ut nobis multa etiam acerba ſint facienda, quæ nequaq́; uoluerimus, deq́;
. Animam debet. XXIIII Tip 4xdp 39Aa, id eſt: Animam debet. Donatus prouerbium eſſe admonet, de eo, qui immodico ære alieno teneatur, ut plus, quàm omneis facultates debeat, ac deniq; ſeipſum debeat. Terentius in Phormione: Quid ſi animam debet. Erat enim antiquitus lex, ut qui ſoluendo nõ eſſet, is nexus addiceretur creditori, luiturus corpore, id eſt, opera, quod ære non poſſet. Extat apud Gellium lex duodecim tabularũ, quæ iubebat diſſecari corpus eius,
. B z
Summũ

DES. ERASMI ROTERODANMI ADRGIORVIH
294 ERASIISAees Summum ius, ſumma iniuria.
— d. e eneteaſ. Deet.e Summum ius ſumma iniuria, hoc eſt: Tum maxime diſceditur ab æquitate, cñũ maxine ſuperſtitioſe hæretur legum literis. Id enim ſummum ias appellant, cum de uerbis iuri 1u0
tenditur, neq; ſpectatur, quid ſenſerit is, qui ſcripſit. Fam ineptia m quorundam ſuperſliio ſorum iuris interpretum, copioſè ſimul& eleganter illudit M. Lullius in actione pro Mo
rena. Terentius: V erum illud Chreme dicũt; ius ſummũ, ſepe ſũma malitia eſt. M. Tuliun
Officiorũ libro primo: Ex quo illud ſummũ ius ſumma iniuria: factum 95 iam tritumſa mone prouerbium. Columella primo rei ruſticæ libro: Nec ſanè eſt uindicandũ nobis, quic quid licet. Nam ſummum ius antiqui, ſummam putabant crucem. b
TI.e.e fn Ne ignifer quidem reliquus eſt factus. XXvI
05 r*,ς cTbs, id eſt: Ne ignifer quidem ſuperfuit, ubi ſigniſicamus, omneisad unum interijtl adeo, ut ne ei quidẽ ſit parcitum, qui ignem præferat exercitui. Nam prici
mos erat ut uates aciem core b abſtinebant utrinq;, quod nefas ducerent in uirum ſacrum, ferrum ſtringere. Proinde ſicu delem aliquam ſtragem ſignificare uoluiſſent, ne ignifero quidem parcitum aiebant. Mo minit huius adagij Euſtathius Iliados. m. enarrans hos Homeri uerſus: b Odn kr r d du KpXOp&πεονιεσσ
a Lossop rori su. id eſt: Haud equidem fore credo, uti ſit rediturus ad urbem, Hinc poſthac aliquis uel nuncius. b Admonet hoc quoq; figuram habere prouerbialem: buct&νν ν d νενμεεε, id eſt Ne nuncius quidem relictus eſt, quoties ſignificamus ad unum omnes extinctos, ut ne unus quidem effugerit, qui rem geſtam renunciaret. Nam is uel dedita opera, relinquiſo- let ab hoſte. 1 b na*οe᷑ᷣue»ic. b XxVII
Huic affine eſt, roνον△ν⁴εναια. qua uoce ſignificabant internicionem,& eiuſmodi periicem,
ut nihil omnino reliquum fieret. Fhucydides in ſeptimo hiſtoriæ ſuæ libro. uarà ririus Tνrs vio Jv, KOl Ou-d 5XI-O, 2„ 9vdevi o⁵α⁴ονππασειρσσάσᷣάηα‧ τπυανιομεμαάανπκκ νQενι,μνοο. k nnheh, uod ue Ko0 uEp ST4 K ero, id eſt:In omnibus omnino nuicti,& nihil mediocre ullainn paſſi, ſed internicione iam, quod dici ſolet& pedites,& naues,& deniq; nihil erat, quodn periret. V enuſtius erit ſi à bello, naufragio, incendio ac ſimilibus caſibus, aliò detorquen, tur. V eluti ſi dicas, libididinem magnam quidem eſſe peſtem Chriſtianæ religionis nerum auaritiam prorſus roνοαμε⁵ναιαάν eſſe pietatis. Et Græcarum literarum imperitiam, omniũ bo/ narum diſciplinarum fuiſſe rαυννν5ix+.
Thracium commentum. 1. XXVIII
O5⁴ερ σν επνεσν, id eſt: Thracium commentum ſiue inuentum. Apud Zenodotum legi tur, torquendum in eos, qui pacta eludunt callido uafroq́; aliquo commento. Porròunde id prouerbium natum fuerit, indicat Strabo libro Geographiæ nono, ex Ephoro autote Thraces pactis cum Bœotijs aliquot dierum inducijs, nihilo ſegnius incurſiones agebant nocturno tempore. Hos cum propulſaſſent Bœotij, atq; expoſtularent, quod violafſent in ducias, reſponderunt Thraces, ſe nihil præter pacta feciſſe, pactos enim eſſe de diebus, no, ctibus incurſaſſe. His fermè ſimilia refert Tenodotus, nempe Thraces conſtitutis decem dierum inducijs, noctu impreſſionem feciſſe in Bœotios, iam negligentius agentes indu ciarum fiducia, atq; ex his nonnullos trucidaſſe, aliquot uiuos abduxiſſe: deinde expoltuls tibus de uiolatis pactis Bœotijs, reſpondiſſe, dies, non noctes pacto contineri. Ea res pio uerbio locum fecit. o⅜νκραόmκνννεεσιe, d eſt: Thracium inuentum. Fſt enim proprie ruhaußs gis, excogitata cauillatio, qua pactum eludimus, quas Plautus ſutelas uocat. t Teren tius, nequid ſuo aſſuat capiti. Addunt enim extra pactionem commenti quippiam, qu- rem omnem lubuertunt. b b Romanus ſedendo uincit. XXI
Romanus ſedendo uincit. Vetus prouerbium in eos, qui tranquilli, atq; ocioſ, taman
quæ uolunt efficiunt, aut qui non uiribus, ſed arte rem gerũt. M. Varro lib. de re ruſticꝛ i n mo, capite ſecundo: Vultis igitur interea uetus prouerbiũ, quod eſt, Romanus ſedẽdo un
cit/ulupe
præcederet, lauro coronatus, ac facem geſtans. Ab hoc belii uin
odom
ingepctar waippelttal
Lacriw-
MATulisd ttom gaunnon tadefler
„ ynah'r
enpinum,
tretreine
tebanhb.
tguhlüp übekggu
maldqoic
Raaulmoci.
—,—
innnuhah
u mhchsc tulimollm 6 mädh tyryenwe eu(in⸗ ahle darag oportt goptere pütemih

20- TräAth te n omnes echnin tel dedita open in
dem A eiſmochen tix ſuællbro mmi 1 CHia di ertua an i.,& nihi mecbtei & deniq;nila a dus caſbus, Mlen Chriſtianxteigien rum impettimm en
Laertius.
GHILIADIS PRIMAE CENTVRIA X. 295
qt uſurpemus, dum iſte uenit? Ex hiſtoria Fabij Cunctatoris natum arbitror, qui Hanni,/ balem iuueniliter exultantem, ſua patientia fregit, de quo extat uerſus ille Ennianus:— Vnus qui nobis cunctando reſtituit rem. b Citatur apud Ciceronẽ in Catone maiore. Vſurpatus eſt diuinitus à Marone libro ſexto. ““ Scopum attingere. 8. NN Tyα ⁶ννιρππ νασπονσ, d eſt: Scopum attingere. Eſt uoti compotem fieri, aut cõiectura rem ipſam aſſequi. Lucianus in Icaromenippo, ao dun dn ονι ⁸πασσασς, id eſt: Tuaq́; coniectu⸗ ta haud procul abeſt à ſcopo.& arοuαeνννmQ—eLunoò, id eſt: Non attingere ſcopum.&
Jiuντννmππ ꝙσꝶQuπννον, d eſt: Aberrare à ſcopo, atq; id genus aliæ figuræ omnes prouerbiũ
ſapiunt. Hoc adagio feſtiuiter uſus eſt Djogenes in puerũ ſaxa in crucem iaculantem. Euge
inquit, continges tandem aliquando ſcopum. Simia non capitur laqueo. eeNXNI O'rieu 3 X iaεd ε αν, d eſt: Simia nõ capitur laqueo. In callidos tergiuerſatores dici ſolitum, qui coargui non queunt. Id olim dictum eſt in Heraclidem, qui per impruden tiam perperam citarat ex Dionyſio„‚quod erat apud Sophoclem. Deinde tergiuerſanti, nec imperitiam agnoſcenti, ſcripſit quiſpiam, ſimiam haud capi laqueo. Autor Diogenes
b Largitio non habet fundum. XXXII M. Tullius libro officiorum ſecundo: Omnino, inquit, meminiſſe debemus, id, quod à noſtris hominibus ſæpiſſime uſurpatũ, iam in prouerbij conſuetudinẽ uenit, largitionem fundum non habere. Q uo dicto ſignificabant, ſtulta liberalitate quantaſlibet opes exhau,- riri, uel effluere potius. Tranſlatum uidetur à pertuſo dolio Danaidum apud inferos. Inexplebile dolium. b XXXIII AusO-, id eſt: Inexplebile dolium. Varius eſt huius adagionis uſus. Quadrat
enim primum,&ie rous&dαρνοu, id eſt: In glutones, edacesq́;: cõgruentius autem in iſtos
bibacitate inexplebili, qui quo plus biberint, hoc plus ſitiunt, quemadmodum olim dictum eſt de Parthis. Sic enim Feſtus ſenſiſſe uidetur, qui citat neſcio quem, nam locus mutilus eſt, qui doliũ pertuſum dixerit, cum uentrem ſignificaret. quanq́; natura quoq; uenter inex plebilis eſt, quod quicquid per os infuderis, id alijs uijs excernitur. Quadrabit& in obliuio ſum, cui ſiquid eruditionis infundas, protinus effluit, quiq́; prius obliuiſcatur q́; perdidice/ rit, cuiuſmodi Strepſiadem facit Ariſtophanes in nebulis:“ b O8 q⁴ ⁴αονννιρ aa I A⁴ ν E a0 EANSt S p p. id eſt: Huiuſmodi minutulas, qui argutias Prius, atq; didicit dedidicerit immemor. 3 Sic propemodum uſus eſt Plautus in pfeudolo.In pertuſum ingerimus dolium, operam lu dimus. Competet etiam in homines præter modum profuſos, quemadmodum indicauit Kriſtoteles lib. Oeconomicorũ primo, uai& νο G„ e LivU CXGCp, 8 Aℳ, 5ep dce⁴& rd0. r„)0 c durA roO* Seip, Asy,μι ττρ ᷣρνμαμάμφμνμι⁴σ‿ id eſt: Si/ quidẽ oportet eiuſmodi eſſe, qui norit& parare,& parata tueri. Alioqui nihil profuerit pa/ raſſe, propterea quod hoc ſit cribro haurire, quodq́; prouerbio dicũt, pertuſum dolium. Cõ gruit item in auaros, quorũ cupiditatibus nihil eſt ſatis, uerũ quo magis impleãtur opibus, hoc magis inanes eſſe uidẽtur. Quod eleganter illo Solonis carmine teſtatũ eſt apud Plu/ tar chũ in libello ne σάσάν si. id eſt:
4
8 4
Mr R buCp&εα Qτκρραόσόινσυο νεναέιννπασσσ.
Non eſt fxus opum finis mortalibus ullus. enodotus, ́ tartarum ipſum recte accipi inexplebile dolium putat, quot tot milibus de/
functorum nunq́; expleatur. Et ſapiens ille Hebræus hunc inter inſatiabilia nominat. Qua
drabit& in eos, qui male ab alijs rapiunt, quæ male item profundant in alios. Vſurpatur&
de fruſtra laborantib us, quemadmodum alio demonſtratũ eſt loco, uelut apud Catullum: olia uirgineis idem ille repleuerit urnis. b 3 s
4 *
dagium natum à notiſſima fabula puellarum Danaidũ, quæ ob ſponſos necatos, b as pœ nas apud inferos dare dicuntur, ut ſitulis perſtillantibus aquam hauriant, atq; in doliũ Kenn A 4. pertulum

296 D ES. E RASMI ROTERODAMI ADAG 1ORVIN ertuſum infundant, graui nimirum ſed inutili labore. Cuius fabulæ mentionem Hacttda,
Prnas in Odis: Et inane lymphe Dolium fundo pereuntis imo. ltem Tibullus: Et Danai proles Veneris quæ numina læſit, In caua lethæas dolia portat aquas. Meminit huius Lucianus in Timone Et Ariltottſa libro Politicorũ ſexto. Rurſus Lucianus in Hermotimo. E,5 D0 uerd i) nagauapid oννυι Lerres V9 70 EAAIP, k 5 0 dou, dop rid,id eſt: Affluit enim exhauſtum negocium labrque,& contra ſit, atquè in Danaidum dolio. Vſurpauit q Plato, cum din aliquot locis, tum in Gorgia. Cum adſit urſus, ueſtigia quæris. XXXIII RAHrrs Souue rè heu Jerſe, id eſt: Vrſi præſentis, ueſtigia quæris. De ijs dicitur, quitimit tate præſens negocium declinant, atq; ad alias nugas dilabuntur. Tranflatum à fonmiddp ſis uenatoribus, qui ſe diſſimulant ſenſiſſe urſum,& ueſtigia perſequi fingunt, quo abſnt; ericulo. Hoc genus hoĩes Plato de rep.lib.quinto ſcripſit ſimiles eſſe, Toĩe nuuid d,3 1i ose ,d Sa drr oN S,ſd uev, id eſt: Catulis, qui lapides mordent, cum eos quiies rint, non auſint attingere. Ab hoc non eſt alienum quod ſcribit Plutarchus in vita Lucall Nam illum quũ hortaretur Archelaus, ut relicto hoſte in Pontũ traiiceret, ſi enim fore,u rotinus omniũ rerum potiretur. odn oꝑε resr ivi νννυςν OSe T SNHic* den- en w d0s AvrGp Peee B du⸗id eſt: Negauit ſe timidiorem eſſe uenatoribus, ut præteritis faii ad inania illorum luſtra uellet ir. i r i.. 3 b Boni ad bonorum conuiuia ultro accedũt.
XXXY id eſt:
AurA⁴Aσιαο FX*αεον έ⁶ d⁵ol‿νν.
Sponte bonis mos eſt conuiuia adire bonorum. b Tlerameter prouerbialis, tum uſurpandus, ubi uir bonus, fiducia uirtutis,& amictia, qus generalis inter omneis ꝓbos intercedit, ad ſui ſimilẽ accedit, nõ expectatis uulgaribus ilis inuitatiunculis. Quidam natum putant ab Hercule, qui cum Ceti Trachenij domum in
uocatus inuiſeret, hunc uerſiculum primus dixerit. Fertur& trimeter lambicus in an
dem ſententiamm. AAMrTi A‿μνεισν ic o ꝙiXBot. id eſt: Conuiua amico amicus ultro etiam uenit. W b Tacite notauit adagium Homerus in ſecundo lliados: A'ré α‿ 2 iναοε oO A-yαᷣ μQωσσ‿ηα˙. id eſt: Illi facundus Menelaus uenerat ultro. b Tenodotus in collectaneis diuerſa ſentẽtia, citat hoc adagium ex Eupolidis comœdin ai titulus Chryſogenes: A'urrõuοσντιο&.-yαοσνς‿‿αέινν εν ächra νν. id eſt: Vltro adeunt hominis timidi conuiuia fortes. Idem fermè ſignificat Plato in Sympoſio, 1α △α⁴˙‿⁵ρ,σ Qw0άotai A'Kcbeigcusg ueacn'mas a5 ½◻dddν dr dra M drrdα᷑πιον έινοοi, id eſt: Vt& prouerbium perdamus, hune ad modum inuertentes: Boni ad bonorum conuiuia ultro ueniunt. Sentire uidetur Plat Homerum feciſſe Menelaum deteriorem ad præſtantioris acceſſiſſe conuiuiũ quod Ag memnon bello ualuerit, Menelaus fuerit imbellis. Citatur hic locus& ab Athenxo bi quarto. Tametſi non hanc opinor Homeri mentem fuiſſe, cum uirtutis addat elogum S0Hp d-αος ⁴μννειαχ⁵. id eſt: b Voce bonus Menelaus,“ & cum aliquot locis illum fortiſſime rem gerentem inducat, alicubi etiam Kenigou cogho mento honeſtet.—— In puteo cum canibus pugnare. XXNI E' O&εεαεν—KQᷣœm έeχαάν—ν, id eſt:In puteo cum canibus pugnare. Dici ſolitum, ubi cuipiam me b Poclam incidit, cum homine rixoſo,& contentioſo, à quo ſe nequeat extricare. ferturc hoc pacto,? ꝗiαr, ανοιαέκεν Oe compoſita.— a „„ AMNiihi ipſi balneum miniſtraoeb.— EAMαναντν‿mρπακνννσν εd eſt: Ipſe mihi balneator ero, ubi quis ſuis ipſius inſeruit comman
Im tel 9 tmecuitus Kerrisplo luaa dam arliéac otmanſ rrcecalh
aüihgur fftecdi
dawolral gtwebd non dch Poändel uwrcs rite un tann daud
1
cnähuic
(andomp dyppterea
uddo Cellic
dudem o amltro aragnerae dun meciun e aamntetg dnqaiCel um hlſe drrmediun dand dagnolü ct

d
tütafſceretſen
5,955 Ta Ihu 1 natoridus,ufmrern
cia virtutis,Anit
öexpecdat uhi
Ceti Trachenjim
X trimeter undenn
05.
n ex Eupolcbont
„aoe wunr
Fae rouerbium en eniunt. Sentle un
n rνꝓτισ⁴οπ ικνέυωαωντιά/ꝛνↄασ. id
* 2„, 7. A 1i d re, 1) 5eκιʃά Aœαεσασνερεσα.
XO G Sh„. 1 5 alladis auxilio, nũc uictor abit Menelaus, Mum egoſed poſthac pugna ſuperaro uiciſſim.
cHIVIA PAS PRIMAEB CENTVRIAS Xx. 2,
hut ubi quis non expectato alieno officio ipſe imumagit negociũ. Ariſtophanes in pace: ic eſt: ace.
Balneum& ipſe mihi, ſi hæc uobis grata, pararo. Interpres admonet tranſlatum à balneis, in quibus ceſſante balneatore, ipſi qui lauãt, aquã hauriunt, atq; infundunt. Xenodotus putat& ad eos teferri poſſe, qui glandes in ignem in jectas coquunt. Fortaſſis haud abſurde referetur ad glandium excuſſores. Nam Græcis o- Aaxis balnearium cauponem ſigniſcat. eιαασσ eςdandem. Atq; hinc anceps prouerbij in- terpretatio. 1 ee... Vir fugiens haud moratur lyræ ſtrepitum. a'ui R evο‿ν d ι⁴᷑ χοααe ruG id eſt:
Hunc qui fugit ſtrepitus lyræ haud remorabitur.
. 14 3
XXXVIII
2„ 7 4
Senarius prouerbialis, in eos, qui in rebus periculoſis ac ſerijs, properandi ſtudio negligunt
ni jeuiora. Nam qui fugit in bello, non putat ſibi liberum, ac uacuum, ut cantorem alique au/- ſcultet. Idq́; ad cõplures res accommodari poteſt. V eluti ſi dicas, non eſſe rebus friuolis, ac
uoluptuarijs nugandũ, cum hæc uita tot periculis ſit obnoxia. In hanc ſententiam elegan/ ter Seneca in epiſtola quadam ad Lucilium: Tranſcurramus, inquit, ſolertiſſimas nugas,&
ad illa quæ nobis aliquam opem ſunt latura, properemus. Nemo qui obſtetricem parturiẽ-
ti filiæ, ſollicitus accerſit, edictum,& ludorum ordinem perlegit. Nemo qui ad incendium domus ſuæ cutrit, tabulam latrunculariam perſpicit, ut ſciat quomodo alligatus exeat calcu
lus. At me Hercule undiq; tibi omnia nunciantur,& incendium domus,& periculum libe/
rorum,& obſidium patriæ,& bonorum direptio. Adijce his naufragium, motusq́; terrarũ,
& quicquid aliud timeri poteſt. Inter iſta diſtrictus, rebus nihil aliud,; animum oblectan/
tibus, uacas. Plutarchus in libello quem ſcripſit de.«. Delphico:
Od ua nurOTo Od Aa PiA. Ingrata Naubla, ingrata lugenti lyra. Concinit huic dictum Eccleſiaſtici: Muſica in luctu, importuna narratio. Caninum prandium.
id eſt:
XXXIN
Caninum prandium prouerbio dicebatur abſtemium,& in quo nullum uinum bibere/ tur:propterea quod peculiari naturæ proprietate, canes à uino abhiorrẽt. Id adagij refertur
ab Aulo Gellio, libro noctium Atticarum decimotertio. capite ultimo, his quidem uerbis. Eius autem loci in quo id prouerbium eſt, uerba hæc ſunt, nimirum ex M. Varronis Saty/ rarum libro, qui V.Qουν ‿ᷣυ‿ν id eſt: Aqua rigens inſcribitur. Nõ uides apud Mneſcheum ſcri/ bi, tria genera eſſe uini, nigrum, album, medium, quod uocãt, εεανο id eſt, giluum, nouum, uetus, medium. Et efficere nigrum, uirus: album urinam: medium eε ⁄εινεid eſt, cõcoctionẽé. Nouum refrigerare, uetus calfacere, medium uero eſſe prandium caninum. Quid ſignifi/ cet, inquit Gelſius, prandium caninum, rem leuiculam diu,& anxie, quæſiuimus. Prandium autem abſtemiũ, in quo nihil uini potatur, caninum dicitur, quoniam canis uino caret. Cũ igitur medium uinum appellaſſet, quod neq; nouum, neq; uetus eſſet,& plerunq; homines ita loquantur, ut omne uinũ, aut nouum eſſt dicant, aut uetus, nullam uim habere ſignifica uit, neq; noui, neq; ueteris, quod medium eſſet. Idcirco pro uino non habendum, quia neq; refrigeraret, neq; calfaceret. Hactenus Gellius. Plutarchus in Sympoſiacis ſcribit Theo/ phraſtum ioco uocare ſolitum, 4oναινσυαηασσσα,ν⁸ς εννſa, quemadmodũ alias admonuimus. . Niü fugiens,& denuo pugnabit. xXn
Tax. icd eſt:
Quifugerit, rurſum ille præliabitur. b. Senarius prouerbialis, quo monemur nõ protinus abijcere animum, ſiquid parum feliciter ſueceſſerit. Nam uictos poſſe uincere. Proinde& Homerus?ανααναανευα inx uocat, id eſt, ui- ciſſim nunc apud hos, nũc apud illos pollentẽ. Apud eundẽ Alexander ſic loquitur Hecto ri.e,c eα⁵eραρειιεενι‿ν aucde, id eſt: Alterna uiris uictoria cedit. Idem alibi:
Nun/ ur⁴αο tvναασνεν ⁸0 Aug
igeſt
2
Demoſteni

155 DES. EBRAMNIROT. ADAGIORVIN Demoſtheni probro datum eſt ab inimicis, quod in eo prælio, quo Philippus Naade num rex Athenienſes apud Cherroneam uicit, clypeo abiecto fugiſſet, eaq;; gratia Seuf ignominioſo co gnomine uocatus. Verum id probri, Demoſthenes homo nõ a dmodt 6 Snecundus Preuerb iali, notiſſimoq́ʒ uerſiculo legitur eludere ſolitus: „e CeV-„G& KOœ⁴ ακμέmνάνEρꝙAμσσνα... Auſ Condne eſt illud, Daui Terentiani: Hac non ſucceſſit, alia aggrediẽdum eſſ ria Vit pat adagium Tertullianus in libro de fuga in perſecutione. Sed omiſſis, inquit, quiqam 3' uinis exhortationibus, illum magis Græcum uerſiculum ſecularis ſententiæ ſibi adhibent Qui fugiebat rurſus præliabitur, ut& rurſus forſitan fugiat. Et quando uincet, qui daum fugerit uictus eſt? b b b Ex ſtipula cognoſcere. b I Fu*s naA,AN„ dp, id eſt: Ex ſtipula iudicare, dicimur, quoties d ueſtigiß quibuſcam in ſenecta reliquis, cõiecturam facimus, cuiuſmodi quis fuerit adoleſcentia, tranſſata met ſ phora ab ſegetibus. Homerus in. ². Odyffex:— woͤo na. id eſt:
ARkATG d A 8 6 Ou doS evja Tcaud. Attamen inſpecta ſtipula te ſuſpicor illud Conijcere. ͤöw„ͤ Vtitur hoc adagio Lucianus in Pſeudomatite, quem nos olim Latinum fecimus. Atiſiot
les in Rhetoricis aa‿μντ ſenectam interpretatur. o'εν e, inquit,?'hos ens naun 2oince u⁶νασν †ϑιιινσνν dν oν⁵—. TA Kruud N, id eſt: Etenim cum ſenei dixit culmum, ſenem oſtendit, ac repræſentauit. Nam utriq; defloruerunt. Ariſtophancsin Veſpis, non diſſimili figura uſus eſt. A*MA k O ATLducp HGgrle veaun xXd;r. ic eſt: b Verum ex reliquijs oportet horum iuuenile robur colligere. Dicimus item ex fragmenti ex ruina rem cuiuſmodi fuerit coniectare. b Eodem cubito. XLI Kor uα‿id eſt: Eodem cubito, hoc eſt, eadem regula, eadem menſura. Vtitun hoc d quoties Lucianus, cum alias tum in libello de ratione conſcribendæ hiſtoriæ, uni Nesm Nug&i, uA Aop K S2e, id eſt: In ſumma cubitus unus, atq; exacta regula. Ariſtoptana in Ranis:““ Kar J Taα⁴ντ½ Av Sa⁵ανεe, xa* ν₰ σ⁹ς εε&οισννισνι νσ ꝓτπννφςα⁴ε mντꝓ. In lance enim librabitur poëtica, Promentq́; regulas, cubitosq́; carminum.
id eſt:
Illud fortaſſe ²νεννονυνοꝙ, at non inutile fuerit admonere, pleraſq; metaphoras à menſunt
ductas eſſe prouerbiaſes, ut penſiculare rem, penſitare factum, rependere beneficii teme tiri gratiam, librare negocium, expendere cauſam, renumerare beneficium, æquilibrium o ficijretaliare conuicium, atq; id genus alias. Monſtrari digito. b 4
As⸗ T α᷑τA8, id eſt: Monſtrari digito, ꝓ eo, quod eſt inſgnem eſſe, hod quog prouerbio uulgari dictitant. Horatius in Odis: b Quod monſtror digito prætereuntium. Derſius: b At pulchrum eſt digito monſtrari& dicier hic eſt. b 4 Lucianus in Harmonide, ol 1ν trσαιααο ⁊ʒx du Aübe9, Noe de'ν⁶—mφ ¶ drr, In turba inſignem eſſe, digitoq́; demonſtrari. Natum uideri poteſt ab eo, quod in uita t
genis narrat Laertius. Cum hoſpites quidam Athenas adueniſſent, ut Demoſthenem, t iin
ius famam acceperant domi, conſpicerent, Diogenes ν μεστνσtʒx uop dertitatzdros dul
755 1ia ahxvcicop uαιααιαυνν³ε, id eſt: Medio porrecto digito, hic eſt uobis, inquit ille 9 nienſium concionator. Simul ſignificans Demoſthenem& gloriæ auidum,& mofth contaminatis.—)-” b de altero quidem pede. S LSoOp 5—, id eſt: Ne edere. Lucianus in Hia Mi dεν ⁸νναο τισα, d eſt: Ne alterum quidem pedem diſcedere. Lucianus in nide.Idem in ſectis. Obt ιρνσιπ ε⁵ Hoiag 15 Tgop v6d oeAbdp, id thiopia nunquam uel alterum promouerit pedem. Annumerãdum illis, quæ retun,
2
rmo
Aumäg
—
xLII
Nrer d, äch
TIIII
22
1( 6 1
Jrluuis
ancpbor auTſtan nlem Pepane uchaulun Kech ho
b auüuss
Küldlen
Fruiir 3 dendicut lellaget gaunodice
wiſtlent beue ti nui 1, u unli mdhosurn mäamä! moreyolto ülrſoehru enegquic
mapiäd
nno duit ASadechno
latbbata
1 1
4
tenchaut 9 9 tn Vetur uwodertte
ſ erdatg amüec
aizſech 1(tatorel

ſetomenutäti 3 icimus item 6 9
dem menſura Vin. encargu
20Sop raßeàbd ν⁴ ας.
—
CHILIADIS PRIMAE CENTVRIA X. 255 be latum digitum, ́ latum pedem, latum ungum. Men Ex diametro oppoſita. Diametro diſtant. XLV
α diαμε‿ενο id eſt: Ex diametro. De uehementer inter ſe pugnãtibus olim dicebatur, ſum
pta metaphora à Geometris apud quos perfectiſſima oppoſitio perpendicularis eſt. Lucia nus in Tyranno, n diααακν οοι π/ů*¼ io ασπιiνο id eſt: Noſtra enim& illorum uita, perpendi⸗,
culo, quemadmodum aiunt inter ſe diſtant. Diametrus enim eſt recta linea figurã, qua lon/
giſſime patet, ex æquo ſecans.ueluti Diametrus orbis eſt, quæ ſic à ſummo ad ſummum ten
ditur circulum, ut per centrum eat, definitore Macrobio in ſomnium Scipionis libro ſecũ do. Nec ab hoc diſſentit Euclidisdiffinitio. Latini figuram hãc, dimetientem uocant. Nam
(ræcis, licι/νισσ⁷ Tεναε, id eſt: Rdimetiendo. Nominis cauſam reddit Ariſtote⸗ jes in Problematis. Cognatum eſt illi, quod alio recenſuimus loco, sis ꝗio aoσν.
Audi quæ eX animo dicuntur.
ous A ᷣ⁴.σς‧ d eſt: Audi quæ dicuntur ex animo. Nam ſeria, quæq́; citra diſſimu
hationem dicuntur, ex animo dici dicuntur, eaq́; ex corde proficiſci uulgus ait. Lucianus in loue Tragœdo. ObnSp&oues& eoj, rä ye de Kagd iacg Gax p, id eſtltaq; audite dij nimir- ex animo dicenda, ſicuti prouerbio dicitur. Nam adulatorum& ſimulantium oratio in fau cibus naſcitur, non in corde. Plutarchus in commentario quem inſcripſit, quo pacto quis
poſſit aſſentatorem ab amico dignoſcere, refert hos ſenarios: Enci„ kix Iſwxôe,&idE SerA. rg
noxs xuꝙf, 581 p Luyde ot id eſt:
Mendicus utinam ſit mihi, uel ſi libet
Mendicum& ſfra, qui mihi uolens bene 2 TEIE 21 IreII t In EiIDIIt ter IIEIA
Timore poſito, poſſit ex animo loquB:M.
Addit hoc haud facile dici à diuitibus, ac principibus, quibus modis omnibus eſt inuiſa ue
ritas:neq; quicq́; referũt aures delicatæ, niſi quod aſſentatione multa conditũ ſit,& adulatio
nem ſapiat. Ad hanc figuram pertinet llud
de, animo& uiribus. utrunq; eſt in Captiui duo. Contrarium eſt huic: A ſummis labris, pro
eo quod eſt, non ex animo. Seneca in epiſtolis ad Luciliũ: Non à ſũmis labris iſta ueniunt. Aut bibat, aut abeat.
XLVII
lautinũ, corde amare, item illud: perſequi cor⸗
Aut bibat, aut abeat. Quo quidem adagio monemur, ut aut tempori, locoq́; nos accom
modemus, aut ab hominum conſuetudine nos ſubducamus. Quemadmodum Cato feciſ
ſe— cum non poſſet ſumere uultum floralium licentiæ conuenientem, diſceſſit è
theatro. Natum eſt à priſcis illis Græcorum ſympoſijs, hoc eſt, compotationibus, in qui⸗,
bus mos erat talis ſortiri quempiam, qui conuiuio quaſi præſideret, ac decreta conuiuialia præſcriberet, quæ võue, id eſt, leges appellabant. De hiſce legibus Valerius Valentinus, io-
coſo carmine conſcripſit, cui titulum fecit Tapullæ, teſte Feſto Pompeio. Porrò præfectum Lacnia, hoc eſt, regem nominabant. Plutarchus æννεναοσναιᷣαο uocat. Varro apud Noniũ, Modiperatorem à Latinis uocatum ſcribit, quaſi modum imperantem, ne quis aut plus ſa/- tis biberet, aut parũ. Athenæus libro decimo ex Eupolidis autoritate docet, huic præfectos rei ãnòſas dictos, ab alijs boοραασαανuι Huius conſuetudinis meminit& Horatius in Odis:
lec regna uini ſortiere talis. Ex legibus iocoſis, hæc una fertur: Aut bibat, aut abeat. Com⸗
memoratur à Cicerone, libro Tuſculanarum quæſtionum quinto. Mihi quidem, inquit, in uita ſeruanda uidetur illa lex, quæ in Græcorum cõuiuijs obtinet. Aut bibat, inquit, aut abe/ at. Et recte. Aut enim fruatur aliquis, pariter cum alijs uoluptate potandi, ne ſobrius in ui/
nolentiam uinolentorum incidat, aut diſcedat. Sic iniurias fortunæ, quas ferre nequeas, de⸗ fugiendo relinquas. Hactenus ille.„8. 4. 1 88 XLVIII
„. Domi coniecturam faceer. OMode ⁴‿εν id eſt: Domi coniectare. Quod non aliunde petitur, id domi fieri prouer pte experimento comperio. 12iSeLe: Domi habet, domi naſcitur.
bio dicitur. Plautus in Ciſtellaria: Hanc ego de me coniecturam domi facio, hoc eſt, meo⸗
nobis ſitum eſt, nec neceſſe eſt ab alijs mutuo ſumere. Tranſſatum apparet ab ea Loniſae ne 4: dins
LIN Ad eandẽ pertinet metaphoram: Domi habere. Nam id domi dicimur habere, quod in

—— .——— n*— 4 8—— —— 5= .— ———— — 2——— ——— 4— 8 —“ — r 8—— — oeoaoaoaaaaͤGͤͤöͤöͤöͤ 4—————.———-———————— —— 8——————— . S———— 3———————B————;; 7——õmẽõÿää———————————— 5——————————
———
4— ————;’x::õ-ööUnA—˖Q—ęOęQ—Q——ꝭQCQCQ—QO—QA ůS—,.—O˖————:——
———Q———
186 DES. ERASMRNI ROTERODPDRAMI ADAGIORVN e, cn. domi deſideres. Terentius in Adelphis Phy- qae dine foris rogandæ ſupellectilis, quam domi deſideres. I⁰ elPhis, Phy: don une ori de Aat. M. Tullius ad Varronem. Sed quid ego nunc hæcadte, cui domi n naſcunture ldem Academicarum quæſtionum libro ſecundo: Deſine quæſo communida locis. domi nobis iſta naſcuntur, id eſt, hæc oratorum ſunt propria. Proinde dixeris dlegn
4
ter: Quid in rebus iſtis felicitatem uenaris? domi habes, unde beatus eſſe queas. Regich
domi conſilium habere, non ab aliena pendere ſententia.
e e. Confringere teſleram. 1l4 Sör.2 B, e ES 3 Apud Plautum in Ciſtellaria confregiſſe teſſeram dicitur, qui ſibi reditum in domũi quam pręcluſit. Siquidem cum amans dixiſſet ſe iureiurando aſtrictum, ut lenæ 3iliam d4,
ceret,orans ne ſe periurum fieri pateretur, illa reſpotelenen bi chaürenererenh tuo iurj
do ſatis ſit ſubſidij, hic apud nos ſam Aleen arehe⸗Lopfeenh teſſeram. Eſt autem tellas ſymbolum hoſpitale, quo prolato cognoſcebantur ho Pites, ſiquando rediſſent. E FErigidam aquam ſuffundere. b e Frigidã aquam ſuffundere, Plautus in Ciſtellaria uidetur uſurpaſſe, pro o, quodelt ſtigare clanculũ.Sic enim in ca fabula meretrix queritur de matronis maritos ſuos in mer tricum odium quoad poſſunt inflãmantibus. lta noſtro ordini, palam blandiuntur clami occaſio uſq́; eſt aquam frigidam ſubdole ſuffundunt. Viris cum ſuis prædicant,nos ſolere ſuas pellices eſſe aiunt. Tra nflatũ apparet ab ijs, qui certaminibus equeſtribus aquã cim aſpergebant, quo refocillati currerent acrius, atq; hoc pacto ad curſum inſtigabant Cdiig b nimier meminerunt etiam Pandectæ iuris Cæſarei libro tertio, titulo de i, qui inlami notantur, ex Vlpiano, his quidem uerbis:Ft generaliter ita omnes opinantur,& utiee uce tur, ut neq; Thymelici, neq; Xyſtici, nec agitatores, nec qui aquam equis ſpargſt, caterag
eorum miniſteria, qui certaminibus ſacris deſeruiunt, ignominioſi habeantur. Hactenas
Vlpianus.ld flebat opinor, in Olympicis, aut ſimilibus certa minibus, nõnunc;& ob hanc cauſam, ne rotæ agitatione ferueſcentes, ffammã cõciperent. Niſi ſi cui magis probatur, u traductũ putetur ab ijs, qui ioci, ludibrijiie cauſa, clanculum aquam infundunt in cqriui locum. Sed probabilius eſt tranſlatum ab officinis ærarijs, ubi fabri ſubinde frigidi inign aſpergunt, quo ignis ſit uehementior.
In ſenem ne quod collocaris beneficium. 1
reoyri u⁴᷑ ταε ει* ρν νε σ, id eſt: Nequid unq́; beneſſicij collocaris in ſenemſi fertur nominatim prouerbij uice, ab Ariſtotele in libro Rhetoricorum ſecundo, x is guuAEue u NOp Pouro, rSrc A⁴*ρνπτνσ ιιαmRλοGQdö0, A oε Ld A„ H0uIa, id eſt Qui conli lit, nequis cum ſene ineat amicitiam, huùic teſtimonij loco eſt prouerbium, nequandobene merearis de ſene. Dicitur hodieq́; uulgo: Neq; in ſenem, neq; in puerum collocandun eſt beneſicium, propterea quod alter non refert, alter non meminit. Extat& huiuſmodiquod dam apud Diogenianũ adagiũ. Mi—ονσ* 5⁴—☚ Qϑέέονοο, ⁴„νοαα νναε rdiſo,uh rann ruds, unde Aco u‿ειέεετεν id eſt: Ne quid beneficij colloces, neq; in ſenes, neq; in mulitt neq; in puerum, neq; in canem cuiuſpiam, neq; in garrulum remigem, propterea quod bel re uideatur, quicquid in eiuſmodi genus hominum inſumitur. Stultus, qui patre cæſo liberis pepercit. LII' Superiori protinus illud ſubtexuit,& quidem prouerbij nomine: ai robe ipie waufſp p
19 roug cr: b. 4
Eü„òg To. JeH Meivag, r od Aœ Jαeαηαννπο. id eſt: 8
Et qui ſuadeat occidere liberos, quorum patrem occideris, huic atteſtatur hoc— n Stultus qui patre occiſo liberos relinquat. Refert idem poſtea inter ſententias: Fatuus quſ
occiſo patre, liberis pepercit. Eſt autem uerſus prouetbialis: . ℳ&* 4 7 4A d. 7 ⸗ 1
N A,O dg Tœrερα νJeivc Lou Nero4. id eſt: Eſt fatuus, qui patre perempto pignora linquit.
1
Floc adagium uſurpaſſe ſcribitur Philippus Macedo, cum liberos etiam? medli tolen
quorum parentes occiderat. Aut enim oportebat primum à parentibus occidendis 4 he
nere, aut filios item ſubmouere, paternæ necis ultores aliquando futuros. Nuc pertinei mericum illud ex Odyſſeæ. r. 1
33«y⁶ uou cd Acb:loo Arwach, XSe. 31 id eſt Vt bene habet cæſo prolem ſupereſſe parenti.
⸗ 1
Erit ul
iahns
Kesel
—
1
„ Ri bah ar ulis Fivyſar u Gwctanc
ducpertr gebeletan rain po ail dhf asläyid 4
nucgn Verinc Dogenno.
pfutin awuberau urnvam cu gnpecnt bönogptet Krrni 4 Kenesteker
] Po urſe
enwienpo enxich
irnhe ther inure dh 1
ſattenten ünrig iadnd nodon
der ae,e tm ba

nibus eäucſdhan ad curſum iſi 1 ertio titul ceiga
mnes opinantnle
aquam equuſagid minioſ habenn win bus nönu Niäſtcui maup aaquam intundlnt bi fabri lidincetgi
ium. nenci collocniiſen etoricorumſeon 1Nu yiarmilte prouerbiumnaun in puerumcioen linit Patataètditn 1 puuca,ud ni
neq in ſeneonc
1 4
4
ct. nomine:alai
a
Erit uſus adagio
d Ka A0„, d eſt: Audi iam, ut aiunt, ualde pùlchrum ſermonem.
relinquentes. Sunt qui putent hoc dictum, ab autore I erpſione
GCHTILIADIS PRIMAE CENTVRIA xX. 30 ¾ quotioo admonebimus, aut non eſſe prouocandos homines, aut ita cort,
ceendos, ne in poſterum reliquiæ nos exerceant.
rSch„0 dicebantur, atq; hodie quoq; uulgo dicuntur, qui probe loquuntur.& imprò/ be faciunt. Dictũ aũt peculiariter in Pertinacẽ imperatorem, quemadmodum in huius uita teſtatur lulius Capitolinus. Paulus in epiſtola ad Romanos huiuſmodi blãdiloquentiam, Seohoyfax uocat. uod did ◻Ʒεοαον s, E Noyia, eSrero rd ndi Tf dndwup.id eſt: Qui per blandiloquentiãm ac benedicentiam ſeducunt corda innocentiumM.
b Pulchre dixti. Belle narras. 1V Huc pertinere uidentur iron
4
dentu æ illæ prouerbiales, paſſim in comœdijs obuiæ: Dixti pul, chre. Belle narras. aσυς κκραρ. De re dictu uehementer abſurda. Plato in Euthydemo no/
minatim pro prouerbio commemorat. Verba Platonis ſunt,*Qυνε νιαιο¶I" i rre 1 Acs, id eſt: Etenim quòd dici ſolet, omnia pulchra dicis. Item in Gorgia:&oue qu ᷣασιηαό
b b Figalopedcdl „ v..⸗„*„,... 2717.,. aedεσηνννυν‿uέ⁴ eſt: Fictiles diuitiæ. De rebus incertis fragilibus, ac neutiq́; duraturis.
Quemadmodum figulorum uaſa facile comminuuntur quolibet caſu. Refertur adagium
à Diogeniano.“““ A*⁶μς‿ Naheudp, id eſt: Lepus dormiens. Quadrat in eum, qui quod non facit, id facere ſe
ſeadfimulat, aut quod facit, id ſe facere diſſimulat. Qualem quidam arbitrantur fuiſſe Vlyſ-
ſs ſomnum, cum à Phæacibus in Ithacam inſulam exponeretur, autore Plutarcho. Nam le porem patentibus genis dormite, cum alij permulti tradunt autores, tum Plinius libro un/ decimo, capite trigeſimoſeptimo. id quod etiam hominibus nõnullis ait accidere, quos Græ ci ouꝑavr ſe, appellant. Neq; perpèeram, opinor, dicetur& in timidos. Adagium à multis
autoribus refertur. ͤ- b b 4 vUogero lupiter diphtheram inſpexit. wVIIT
E/„* A 4..„—. 4 2. O? 320e N—e 2„74 rAàg—ρρνροάς d eſt: Inſpexit,& ſi ſero, ꝑellẽ lupiter. Senarius pro/-
uerbialis in eos, qui ſero quidem ſed aliquando tamen pro malefactis dant pœnas. Antiqui
tas enim credidit louẽ omnia in ſua diphthera, hoc eſt, pelle caprina ſcribere, ac multa qui-
dem pro tempore diſſimulare, uerum aliquando de improbis pœnas ſumere. Belle quadra/
bit in principes, qui diu diſſimulata maleficià tandem puniunt. Aut mortuus eſt, aut docet literas. Kb re Swes, Tud ινα ναάνα. id eſt:
Kut perijt aut profecto literas docet. 1—.“ 23
genarius prouerbialis, quo ſignificabant olim cuipiam omninò male eſſe, tametſi parum li-
queret, quid rerum ageret. IIs autem hac occaſione uenit in uulgi ſermonem, autore Teno/
doto. Athenienſes duce Nicia, parũ feliciter aliquando pugnauerunt aduerſus Siculos, per multis occiſis, pleriſq; captiuis in Siciliam abductis, qui Siciorum filios, literas docere coa/ cti ſunt. Proinde pauci, qui fuga elapſi redierant Athenas, rogati quid hic aut ille faceret in
Sicilia modo memorato uerſiculo reſpondebant:Aut perijt, aut docet literas.—
O portet teſtudinis carnes aut edere, aut non edere. ne.. e e⸗
R XeNOuN 9& ο†, NA αινi id eſt: Teſtudinis carnẽ aut edas, aut non edas. Tri,
meter prouerbialis, in eos, qui negocium ſuſceptum ide ducunt, neq; explicantes, neque
profectum eſſe. Quorum eſt Athenæus libro octauo, declarans hunc primum præcepiſſe de Saſtrologi æditis regu/ lis per quas liqueret à quibus eſſet abſtinendum, quibuuis contra ueſcen dum: inter quas erat
& haæxc de teſtudine à œσ*ρ,ν—αμάιςααόσφρν. Aͥddunt teſtudinis carnem ſi modice edatur, uẽtris
tormina facere, rurſum, ſi copioſe lenire. Cuiuſmodi quiddam& de lactucis refert Plinius.
perinde quaſi dicas, aut bellandum eſt, aut non bellandum: aut ſtudendum, aut non ſtuden
lum. Nam pleræq; res ſunt, quas ſi facias acr iter, plurimum conducunt, ſin ignauiter, offi/ ciunt. Velut e quæ mediocritatem non recipiunt, quod genus eſt muſca Poctienc. Sunt turſus quædam quæ deguſtaſſe ſit ſatis. Quo de genere putauft eſſe philolophiæ ſtudium
Ennianus ile Neoptolemus,& Callicles Platonicus. Non abhorret ab eo quod eſt in 85 b b calypſi
Lepus dormiens.
LIX

zor Ps. ERASMI ROTEROD. ADAGIORVNH calypſ: Vtinam aut calidus eſſes, aut frigidus. b
Bonæ leges ex malis moribus procreantur. Macrobius Saturnalium libro tertio. Vetus uerbũ eſt, inquit: Leges bone exmälst bus procreantur. Nam ſicuti medicorum pharmacis nihil opus foret, niſi morbis labor tur, ita legibus ferundis nihil opus eſſet, niſi perperã uiueretur. Vnde apud A
Ln 2IS Ele-eLAll PDPS Irte E eginitas pecuniaria pœna mulctabatur is, qui legis inſtituendæ dediſſet occaſionem. Autor icd
teles libro rhetoricorum ſecundo. Huc pertinet quod Solon isem Dele, aa riſnr ren 6,O buN ESuNs. du xeic 2 Trep, icl eſt: Rogatus, quam ob cauſam, non tuliſlet legein 1 ricidas, reſpondit, quod non ſperaſſet futurum parricidam. 1 Bos alienus ſubinde foras proſpectat. rn
2e 3 S r τπννσεαο εμειινρ⁴α. id eſt: 08 alien us ſubinde foras proſpecdat. De i apud alienos non ſatis ex animi ſententia tractantur, eoq́; ſæpius ſuos deſiderant. Vniau domi, ac uelut in ſuis præſepibus iucundiſſima uita, peregre permulta ſunt, quæ lacuant rima deſunt. Alluſiſſe uidetur ad hoc prouerbium Plutarchus in ſympoſiacis decadett ua, problemate ſecũdo. 5od dau A. n.†αρσ ννέ‧ μυ⁶ςνεέέ εκ narrdaaid ehye rum ne ipſos contemnatis, neue foras proſpiciatis, id eſt: ³ e aliunde petatis, quodab 6 Platonis interpretibus ſumi poteſt. Proinde recte dicetur, eeν ⁸μνκέσν ui non côtentui aliunde pendet. Vſurpat& in libello, 7,ϑ Ʒϑeςρεάε oœ αμαάα⁴. b „ Septimusboszszszs. xI oα- e, id eſt: Septimus bos, olim in ſtupidos, brutosq́; dicebatur, unde cctha tus ſenarius, LSd⁴ο¶ εα˙ε ν νσοοςοσσηνσιeοο⁴2, id eſt: Venuſtum adagiũ ſeptimũ naraath
uem. ld hinc ortum eſſe tradunt, quod antiquitus poſt ſextam lunam bouis imaginena
rina pinſere conſueuerint, qui ſeptimam lunam cornibus referret. Sunt qui malint hineta
tum, quod cum apud ueteres ſex animantium genera mactari diſs ſoſeant, ouis, ſin, apn, bos, gallina, anſer, pauperes non habentes uiuum animal, quod immolarent, bouis ſimubi
chrum è farina fingere conſueuerunt. is quoniã ſenſu, uitaq́; careret, in ſtoliditatis abiſtp
uerbium. Citatur apud Suidam Euripides in Erechtheo,& Achæus in lride, quiprouetti hoc uſurpauerit. 1 Summis naribus olfacere. b LXInI TN&½§νοσρσφννν, id eſt: Summa nare olfacere, pro eo, quod eſt leui experimenuoii iecturaq́; qualicunq; deprehendere. Extat apud Lucianum in loue redarguto. Si meus ille ſtilus fuiſſet. 1 Si meus ſtilus fuiſſet, dixit M. Tullius in ſecunda Philippica, pro eo, quodeſt, ihoc ma gocij meo arbitrio, meoq́; artificio cõmiſſum fuiſſet. Tranſlata metaphora à fabulart auto ribus, quorum ſtilo& calamo fabula tota conficitur. Verba Ciceronis hæc ſunt: Sed unãn uereor ne non probes. Si enim fuiſſem, non ſolum regem, ſed regnũ etiam de Reh ſuſtu liſſem. Et ſi meus ille ſtilus fuiſſet, ut dicitur, mihi crede, non ſolum unum actum,/ ſedtotiſi bulam confeciſſem. Porrò ſtilus eſt cuſpis illa graphiaria qua ſcribimus in tabulis ceratt Tranſfertur autem ad characterem& filum quoddam orationis, ad quod alluſtt Cicero „Inqdus efephantus haud curat culieceem. LXN In epiſtolis, quæ Phalaridis nomine feruntur, extat huiuſmodi quoddam adagium, uin O NOas 1d 5u Key e, id eſt: Culicem haud curat elephantus Indicus. Dictum eſtam tem ob ſingularem duritiem cutis elephantinæ, qua fertur etiam iacula excutere, tantm abeſt ut culicis morſu poſſit offendi. Adhiberi poterit, quoties ſigniſicabimus excelſs an mis leues& uulgares iniurias eſſe negligendas.* b I utum luco purgaore. IM n 1 Sec, id eſt: Lutũ luto purgari, dicitur, ubi res ſordida ſordibus tolliu hoc eſt, cum ſordes non tolluntur, ſed aut mutantur, aut augentur etiam. Apolloniius ing ſtola quadam,&XN du KO ceo o krrac'⁸, un TrAA kAO;S ⁴./α εαε. Loquitur de ſacerdoi bus, q u deorum aras ſanguine polluerent, eainq; expiationem eſſe ducerent. Quocunq; pedes ferent.
LXVIII E v R 5, 6 cee(5οσν,
4 ⸗.. 4 8.„„ 3— O. bit ubi nihil certum ſpectatir, ad quod noſſri dirigãtur conatus. Lucianus in Hermomm
2 4 1 — 4 1 4.. 5 2 K„.„.. 1. 3 Ixtà oudt dn 2 7Q 2 à*Q Toid ομοe‚, er Rp Nacig 8 Fode qtᷣeνσννα᷑ έμσ νον, id eſt: Neuan ſa
jalt
6
id eſt: Quocunq; ferant pedes, pro eo, quod eſt qubuis Quqda
C aatiom
2 6squo uh ſenu 51
xi qud 6 peuntq ure lcn
viln
d erls ch hstt ohtsr egch lanch Aicadedt
—
aervarde
ramusſont 5,.„ n urfürr 1 6 6 7 aäbeal7 1 4
1
iche ud Mgel dmckrauie rvertanit Pomeru n9
ha „5, 44
. b” oe e ſelh:
dlbto.
A
iapätgere
(ohnper ünelcpdr digeuage cßhorn uanigeg Runwen
dienih tilcpu neloit düerenit tenggle

um lonam bouönng
. ferret. Sunt qlidi rcd. Dunt guigan ari diß olean dü uod immolananton careret in ſuolctätt ulikeam „quod eſtleuichen in loueredugn
ica pro eo, oudi ata metaphond i Ciceronishlln d regnũ etim kke (olum unumadni ua ſcribims itne
ldeh cr Er uol 1
luitLegesp. he pedes quocunq; ferunt, quocunq; per undas
wdd'eo Ryop XGννεα. eſt: Ducebant quocunq; pedes, ibat. n Quôte Moœri pedes, an quò uia ducit in urbem?
O as OEode nEAScie de⁴ ε.ελμμν,esoq˖...
Curamus ſummuinue louem, diuosue beatos.
ſ 3* 4 4 4 7. 4 H 6. dBotS 7 uOℳ&*ꝓν½ο oude Cü⁴αιαοσ
CHILIADIS PRLIEMAE CENTVRIA X. 3o3 ouerbium, quocunq; nos pedes tulerint᷑, illuc ibimus. Horatius in Epodi;:
Notus uocabit aut proteruus Africus. Rurſus in Oclisv: hpedes quò te rapiunt& auree. Ita d Theocritus in Hylaa Ft
Vergilius:
S'O id eſt: Cyelopica uita, pro uita uehementer effera, ac barbara, quæ neq;
egibus, neq; diſciplina ciuili conſtet, neq; kegion edeorum gubernetur. Qualem deſcribit
omerus Odyſſeæ libro nono ſub perſon
Solyphemi:
7
i d SSNGSS 405.‿α̈αν x⁸⁴νιᷣνν
Ou /e,p A⁴⁴eεοm ideſt-
Deſpfaut cereldeinquis hoſbenab ori. i Hic ades, ut qui me iubeas curaue moueri°—.⸗
Siue timore deüm.neq; enim cyclopica turba,
Eodem in libro:
Tö ς⁴έννν τR⅜jj=oο, d Tive Ei, —,
QMdSéauor ‿ σσQ pεμ⁴α Gρ Sed e. ideſt:
Quod genus hoc hominum experiar iam, ſint ne feroces
Agreſtes, æquiq́; rudes, an& hoſpitij ius
Obſeruent, animo reuerentes numina diuuium. I4 e.
Homerum æmulatus Euripides Cyclopem hoc pacto loquentem faciti
2 0e ryG Ks⁵ιιιοᷣ u Ppiar Sts vL““
00 α ν zε½ es A EI5, Jedg. ideſtt:
Atqui hoſpes ego fulmen Iouis non horreyo,«
Neq; me louem præſfantiorem habeo deum.
Strabo libro Geographiæ undecimo ſcribit hoc uulgòo dictũ in Albanorum gentem, quod
Cyclopũ agerent uitã, utpote neq; culturæ ſtudioſi,& ad omnẽ uitæ cultũ inertes,& rudes. Longelateh/h/Z//.. 1,XX
Cum ingens diſcrimen ſignificant, Ionge lateq́; diſtare dicũt. Aulus Gellius: Sic exiſtimo,
niſ me ſcriptoris iſtius, omnigq; antiquæ oratiõis amor, atq; ueneratio, cæco eſſe iudicio fa⸗
citlõge lateq; eſſe amplius, prolixius, fuſius, in ſignificãda totius ciuitatis multitudine, mor/
tales, q́; homines dixiſſe. Citantur in Pandectis hæc ex Vlpiano: Si uſus fundi ſit relictus
minus utiq; eſſe quàm uſuftuctũ, longe, latéq; diſtare nemo dubitat. Tranſlatũ uidetur ab
agrorum menſoribus. ö Similes habent labra lactucgckgkgsg. ILILp.XXI
Similes habent labra lactucas. V bi ſimilia ſimilibus contingunt, ueluti præceptori parũ
au docto, diſcipulus indocilis: improbo populo, magiſtratus improbus: cõtumelioſo patrono,
cõtumelioſus actor: uxori moroſæ, maritus moroſus: breuiter quoties mala malis, digna di/ gnis eueniũt. Natum adagium ab aſino carduos paſcente. Eſt autem lactuca herba mollis, ac tenera, quæ tamen non admodum ſit diſſimilis carduo pPræſertim ſylueſtri.ltaq; quemad modum carduus ſpinoſus eſt, atq; maiorem in modũ aſperis folijs& caule, deniq; ipſo etiã flore, itidem,& aſini labris nihil durius, ac petricoſius, ut illis non alia lactuca magis apta ui deatur. Potrò carduos lactucarum uice etiam in conuiuijs à nonnullis apponi ſolere, teſtis eſt Iulius Capitolinus in uita Pertinacis imperatoris.Plinius itẽ libro decimonono, de car/ duis, in hunc modum:Poterant uideri dicta omnia, quæ in precio ſunt, niſi reſtaret res ma/ ximi quæſtus, non ſine pudore dicenda. Certum eſt quippe carduos apud Carthaginẽ ma/ gnam, Cordubamq́; præcipue, ſeſtertium ſena milia è paruis his reddere, quoniam porten ta quoq; terrarum in ganeam uertimus, etiam ea quæ refugiunt quadrupedes cõſciæ. Vſur/ pat, ſmulć; interpretatur prouerbium, diuus Hieronymus, ſcribens 2 hromatiũ iihune 3. 2 modum:

pus. ERASMI ROTERODAMI RDAGIORVM
80 uita Craſſum ait riſiſſe Lucilius. F
modum. Secundum illud quoc;. de quo ſemel in e u eus cæcos ducat in foueã,& talis ſit rector, quales illi qui bernator Le cæcus cæcos ducat in touea,& talis ulales Illi qui reguntur. ctenus ille.
cuius ſigna po 95.1d ler. 1Tlelalm lüd
tur e Prafta xꝙεοαά‿εοα, id eſt: irriſibiles cognominati. M. Tullius in actionibus, Cralliu Licinium, autore Lucilio, ſemel dũtaxat in uita riſiſſe teſtatur. Plinius libro naturali hilto
riæ ſeptimo, capite nono: Ferunt, inquit, Craſſum auum Cea eiPanchis interempti, nun quam riſiſſe, ob id Agelaſtum uocatum, ſicuti nec fleſſe multos. Diuus Hieronymus cnn tra Rufinum:Ego certe ut homini ſeueriſſimo riſum moueam, ut imiteris aliquando nl ſum, quem ſemel in uita riſiſſe ſcribit Lucilius. Dignum patella operculum. LXXII
Huic ſimillimum eſt illud, quod ab eodem Hieronymo refertur in epiſtola ad Chrona- tium:Dignum patella operculum:In mea enim inquit, patria ruſticitas uernacula. Deusui ter eſt,& in diem uiuitur:& ſanctior eſt ille, qui ditior eſt. Acceſſit huic patellæ luxta tritun populi ſermone prouerbium, dignum operculum.Significat autem epiſcopum ad impw bos populi mores accommodatum. ldem aduerſus Rufinum: Quodlibrum Euſebi n Pamphili uerteres, quod tuum quaſi operculũ uenenatæ patellæ imponeres. Piato in bip pia maiore, diſſerens de pulchro ac decoro, ait ollæ lenticulari magis cõuenire ficulnũope culum, quam aureum. b er. Sii iuxta claudum habites, ſubclaudicare diſces. LXXII Plutarchus in libello de liberis educandis, I Xακςᷣ τιαμφοοιρνανε ντοσνα‿ινιςmNάðᷣ—π⁷εe, idet
Si iuxta claudum habitaris, diſces ſubclaudicare. PDrouerbium admonet pernicioſam in borum hominum cõſuetudinem, propterea quod cum corporis tum maxime animi uich
contagio ſerpunt in uicinum. Naſo: Dum ſpectant oculi læſos, læduntur& ipſi. Multaq; corporibus tranſitione nocent.
2**
Id Arſſtoteles exiſtimat potiſſimum uſu uenire in morbis oculorũ, quod ea corport pan maxime ſit mobilis.Item in ſcabie, quod in ſumma ſit cute,& humore glutinoſo ad uicni permanet.Poſtremo in omnibus morbis, qui è ſpiritu corrupto naſcuntur, ut peſtis, quod ſpiritus facile ab alio in alium traijciatur. Deniq; eſt occultus quidam naturæ conſenſus qu lit ut oſcitare incipiat, qui uiderit oſcitantem,& micturiat, qui meientem conſpexerit, autot eſt Alexander Aphrodiſeus. Et balbutire diſcit, quiſquis aſſidue cum balbo uiuit. Morum autem ſcabiem affricat conuictor conuictori. Plutarchus in cõmentario de ratione digno/ ſcendi uerum amicum ab adulatore, ſcribit tantam habere uim aſſiduam conſuetudinem, ut imprudentes etiam imitemur uicia eorum, quibuſcum uiuimus. Quemadmodum Pia tonis familiares eius gibbum mſtavantur.Arflotels amici, balbutiem eiuſdem exptime, bant: Alexandri Macedonum regis familiares ceruicis inflexum,& uocis in dicendo alpe
ritatem effingebant. b Corrumpunt mores bonos, colloquia praua. LXXIIII Ebdem pertinet ille Menandricus ſenarius, quẽ diuus Paulus apoſtolus, haud quaqui grauatus eſt in prima ad Corinthios epiſtola ciauauoirr: 2de H N Wn dalo o. id eſt Mores bonos conuictus inficit improbus. Tertullianus ad uxorem uertit Græcum carmen, ſed libertate Latinæ comodiæ: Cöuicth inquit, atq; commercia deo digna ſectare, memor illius uerſiculi ſancticati per Apoſio Bonos corrumpunt mores, congreſſus maal. Conſimilem huic ſententiam refert Ariſtoteles nono moralium libro. Celebratur& ſem rius à Græxciz.“ Ka⁴1⁶ 5uSp nude uſi νmαe⁵‿α. id eſt: Malus ipſe fies, ſi malis conuixerisK. b. Quanquam autem alienius ab hoc inſtituto uidetur huiuſmodi conquirere. tamen nõm hi tempero, quin illud adſcribam ex Senecæ de ira libro tertio, ſi non magnopere petm
5.,— 77.„.„.. Hile' 1 ad ꝑrouerbij declarationem, certe ad uitam inſtituendam in primis conducibiſe Sundin
qülh,
4
habent labra lactucam, aſino carduos comedente:uidelicet ut perforatã nauim debili au„
it autem hic Craſſus auus eius Craſſi, qui pugnans aduerſus Parthos intar ſ3 ſtea retulit Marius. Numeratur is inter eos, qui nunquam in uita riſſſe fer
mamn akch iladidl urbwi mur cum ancpulüb Seadle gu tadelbc duüxerod tcio olaqui
Ghſsn cler dan nacghlte necogler uwetnmit mallacli aahagperee rickabitri euncu wepenig
mumdenu crattlt teadicend dhrrrdwi dradmi- iaiggn5
ieracdio

— — — — 3 —,. * — —V S E —= —— ——
— —¼— — —
—
—
— — — —
— —
—
——
——
n. oolllieun l limponeresDa, 1magis Göuenie n c8. u Tze Trorzdſan maig admonet pemieit dris tum mauman
ulotũ, quode en humore gutia ti to naſcundur,n, quidam maturadtei
meientem coipan ue cum babo un
ömentario demten im aſſiduamcnie imus. Quem albutiem cil
um,& vochindeolt
OHR TELIADIS= PRfFMAE GENTVRIA+ z
V Fiejait, 3 conuerſantibus mores. Et ut quædam in contactis corpore uicia tranſiliunt, ita ant
mus mala ſua proxim us tradat. Ebrioſus conuictores in amorem uini traxit. Impudicorum cœtus, forteinq;& ſi liceat, uirum emollit. Auaricia in proximos uirus ſuum tranſtulit. Eadẽ diuerſo ratio uirtutum eſt, ut omne quod ſecum habent, mitigent. Nec tã ualetudini pro⸗ fuit utilis regio,& ſalubrius cœlum, quàm animis parum firmis, in turba meliorum uerſari Quæ res quantum poſſit, intelliges, ſi uideris, feras quoq; conuictu noſtro manſueſcere, nul lic immani beſtiæ uim ſuam permanere, ſi hominis contubernium diu paſſa eſt. Hiucuſque Senecæ uerba reddidimus. Porrò cum omnis contubernij conflictatio, plurimum habet
momenti ad corrigenda, deprauandäque mortalium ingenia, tum pracipuc ualet oratio-
quæ quidem ex arcanis illis animi penetralibus deprompta, genuinam quandam& occul
tam uim, atq; ut Græce dicam melius tuεπεᷣαάν ſecum adfert, eamq́; in auditoris animum, in
quem illabitur tranffundit præſentaneum uenenum, ſi peſtilens fuerit: remedium efficax, ſi ſalutaris. Proinde nullum adhuc apophthegma philoſophorum memini legere, quod mihi uideatur cum illo conferendum, quod Ioannes Coletus meus, uir pariter& eruditus,& in/ corruptus, ſubinde dictitare conſueuit: Tales nos eſſe, qualia ſunt quotidiana colloquia: ta/ les euadere, qualia frequẽter audimus. Iam uero quod de colloquio dictum eſt, idem opor/ tet& de ſtudijs accipere. Qui uitam omnem in Ethnicis conterunt literis gentiles euadũt. Qui præter obſcœnos autores, nihil euoluunt, moribus obſcœnis reddantur oportet. Etem lectio colloquium quoddam eſſe uidetur. d 1 zAnnus clibanum. n. LXXV Au 5Sp id eſt: Annus clibanum In eos olim dicebatur, qui nouæ quippiam rei re/
periſſent. Nam Annus quidam Aegyptius clibanorum uſum, in quo panes coquerẽtur fer
tur excogitaſſe. Siquidem priſci, puſte polentãq; uictitabant, cocti panis uſum neſciẽtes. De ratione coquendi panis in furnis, permulta Plinius lib. xviij. cap. undecimo,& hinc rei uoca bulum etiam inditum. Nam Plautus in Aulularia artopteſiã uocat. Seneca in epiſtola qua dam ad Lucilium oſtendit, antiquitus panem manuum tractatione ſubactum feruẽti cine/
re teſtaq; percoqui ſolere: deinde paulatim repertos furnos,& alia genera, quorum feruot᷑.
ſeruiret arbitrio. Meminit huius adagij tum Suidas, tum Ariſtophanis interpres, ³eαινσ mo Quanquam exemplaria pleraq;,&νεινακ̈μ̈α habent, in uno duntaxat loco υ⁸‿α ſcri⸗ ptum reperi, quod mihi quidem maxgis arridet, ut uocabulum ſit proprium. vMagiſtratus uirum indicat. 2, ALXXVI. AX SG. Je νπνν id eſt: Imperia demonſtrant uirũ. Dimeter iambicus prouerbio
celebtatus. Quidam Pittaci Mitylenæi putant apophthegma. Sunt qui Soloni tribuant
quorum de numero Sophocles eſt, ut ferunt. Ariſtoteles quinto moralium libro, Biãtis no mine citauit. Item Theophraſtus in prouerbijs, quanquam ea non extant, Bianti adſcribit. Hloc adijciendum putaui, ne quis cauilletur ſententiam eſſe, non prouerbium. Quäquam & Plutarchus in uita Ciceronis oſtendit fuiſſe prouerbio celebratum dictum, loquens hũc in modum. b& Sorſ ιεαε ε αντσι, E adę trrid erxvuvs KO S avi Jeip,&᷑.‿ιᷣα ν ‿E
9 7 ₰ ₰. 4 Lö2—e 1„. 1—,. aꝑ νσρνσ‿ι/uάριησσα œò εσσ dνπτπιναοαασαͥνmõꝗꝛα αααασάν αιμαοωσεεεα ⁵εουάαά s XEps id eſt: Quod aũt
uidetur ac dicitur, maxime mores hominis oſtendere, atq; explorare, nimirum poteſtas ae magiſtratus, omnem mouens affectum,& omnem aperiens maliciam, id Demoſtheni qui dem non adtfuit. Sophocles in Antigone: A' dεμρeop de ννν crciᷣde SgpG ruxlin uod OGuAα., ε◻⁵¶m—z˙ῦtJeclo, eiε‿x A Nalis: Rock 16&⁴οιοσν u S qouu. id eſt: Fieri haud poteſt, cuiuſpiam ut pernoueris
nimum atq; mentem ſiue ſenſum, ni prius b b Imperia nactus geſſerit ciullila. e e e g Senſus eſt in uita priuata uix ſatis perſpici poſſe mores& ingeniũ hominis. Verũ ſi cõmit/ tas imperiũ, ut qꝗ libeat, idẽ liceat, tum demũ ap
minondas, cui cũ Thebani per cõtumeliã magiſtratũ quẽpiã ſordidũ& cotemptũ mandaſ⸗
ſent, nõ cõtempſit, ſed ea cura geſſit, ut muneri prius cõtemptiſſimo dignitas,& autoritas as cederet, dicens, u ³⁵ε ον ε έέ κι ⁷‿νό εα⁹ε†εiuvu ,AG G35X0 zuß. id eſt: N vnſolendogh, r ciuilibus.
ſtratus uirum oſtendit, ſed magiſtratuim uir. Meminit P lutarchus in præceptis
C3z lcdem
arere, quo ſit animo. Eiegãter inuertit Epa
2

DES. ER AsMI ROTEROD. K DAGIORV A Extabat olim adagium apud M. Varronem in ſatyra, cui titulus, Teſtamentũ xetertu- apud Aulum Gellium in noctibus Atticis, idem Accij quod Titij. Quodſ quis, inquit,un decimo menſe, uaντν εννi natus eſt, Accio idem quod Titio ius eſto. Nimirum nih cans eodem ſibi iure futurum, filium decimo
306
mo. Sumptum uidetur à 1
puſlibet duobus ſubinde uſurpantium. Muta perſonaꝗ. ro†ννι πᷣρισνιωυσνσνο., id eſt: Muta perſona. Martialis in ſexto epigrammatum libro:
Comœdi tres ſunt, ſed amat tua Paula Lupertcee.
uatuor,& ‿ρραꝓ Paula ναπσσνκνο, amat.— b Quadrabit in eos— tiũaut eti loquentibus, ſoli tacent. Traductum apparet a Secermeechaude quibus non tem ereplu⸗
res tribus perſonæ ſolent induci in eadem ſcena. uod ſi quando quarta acceſſerit, aut mu,
ta prorſus eſt, aut perpauca loquitur. M. Tullius ad Atticũ lib. xiij. Si Cottam& Varronem
feciſſem inter ſe diſputantes, ut à te proximis literis admoneor, meũ ερρέν mQeꝶ²νmon ellet Caput ſine lingua. b LXXIX Ab hoc non admodum abludit ille Laberianus trimeter. 3
Caput ſine lingua, pedaria eſt ſententia. b Competit in eos, qui in conſultationibus, aut diſceptationibus ipſi quidẽ nihil habèt, quod dicant, uerum aliorum ſententijs annuunt. Nam pedarij ſenatores dicebantur ij, quiin ſena tu quidem ſedebant, uerum ſententiam non rogaban tur, ſed in aliorum ſententias pedibus diſcedebant. Vnde referẽte Feſto Pompeio in dictione Pedarius, à Lucilio dicti ſunt Agi- pedes. Refertur à Gellio noctium Atticarum libro tertio, cap. decimoquarto. “ Corpus ſine pectore... b Prouerbiali figura dixit Horatius in epiſtolis ad Abium: Non tu corpus eras ſine pectore.dij tibi flormam, Dij tibi diuitias dederant, artemq́; fruendi. Item QOuidius in Heroinis: HNunccine tu ſperas hominem ſine pectore, dotes Poſſe ſatis formæ Tyndari noſſe tucc. 1 Perinde uero dictum eſt corpus ſine pectore, quaſi dicas, ſine mente. Nam ſapiẽtiam cin enium in pectore atq; in corde conſtituunt. Vnde& cordatos appellamus prudentes R Feuenaur tardum ac ſtolidum ſignificans: 1 2. Cum læua in parte mamille Nil ſalit Arcadico iuuenijꝗ. 1 Serite cera dignus. ö Olim notari dignos atq; improbos& nequam homines, Cerite cera dignos prouerbi uocabant, nimirum Ceritem ceram inſignem ignominiam appellantes. Horatius:
UXX
Quid deceat, quid non obliti, Cerite cera Digni, remigium uicioſum Ithacenſis Vlyſſis.
0 0„ 0
Acron& Porphyrion, huiuſmodi tradunt originem adagij. Romani Ceritibus bello ſuba ctis, eam dixere conditionem, ne ſuffragij ius haberent, ne leges ullas aut æderent aut habe rent. Eainq; ignominiam in adagium abijſſe. Meminit de tabulis ceritibus d Aulus Gellius libro decimoſexto, cap. xiij. Primos autem municipes, inquit, ſine ſuffragij iure Cerites eſſe
factos accipimus.Conce Iumq́ʒ illis, ut ciuitatis Romanæ honorem quidem caperent zſſed negocijs tamen atq; oneribus uacarent, pro ſacris bello Gallico receptis, cuſtoditisc; Hint
tabula Cerites appellatæ uerſa uice, in quas cenſores referri iubebãt, quos notæ cauſa, ſufa gijs priuabant. Confine uidetur illi, quod alibi diximus: Sutorium atramentum. 8 Dij laneos habent pedees.
6 LXXXII Macrobius libro Saturnalium primo, cap. ſexto, ſcribit in hunc modum: Cur autem§ turnus ipſe in compedibus uiſatur, V errius Flaccus cauſam ſe ignorare dicit. Nerum mii Apollodori lectio uNeriteetwemum Apollodorus alligari ait per annum laneo uincul, & ſolui ad diem ſibi feſtum, id ſtnenſenoc decernhrirduc inde prouerbiũ dictum: Deos aneos pedes habere, ſignificari uero decimo menſe ſemen in areto animatum in uis ate
4 elcere.
menſe natum, quo eum qui natus ſit undeci à iuriſconſultorum conſuetudine, Titij& Accij uocabulũ pro qu
LXxvm
qui conſeſſu deliberantium, aut diſputantiũ, aut etiã in conuiuijs cxtens
aunaromine, naltuds cime urſlbap bdlag rn. teg uudrra 5 ucariceume aaerdurat in au lilolophie ardlcipulos ut quiuerſus
9 anNauit, annuclitucg ia umugiguumiint deimenmeminit i fioon quic nttryGequadar aliptmten
atudem Ainlu dienregno c
1 1
rnvaabllum 4

te 1 conin ancuidusdend ndo Kan accel Conand
o, meã u 3
s ipſ quidsnüti tores dicebantujin in alorum ſenan arius àLucliodiit .decimoquann
us in Heroinis
.
emente. Namſhir tos appelamu tin
—
h Cerite cerdig ppellantesone
Romani case
0 recptt ce ubebät,quoond mentdn,
CHILIA DIS PRIMAE CE NTVRIA xX. 30
qeſcere, quod donec erumpat in lucem, mollibus naturæ uinculis detinetur. Hactenus Ma
crobius. Lucianus item in Cronoſolone, Saturnũ in compedibus fingi ſolere ſignificat. At/ qʒ huius figmenti rationem reddit in libro de Aſtrologia, nempe quod orbis Saturni lon, lime à nobis ſemotus ſit, ob hoc in tartara coniectum finxere ex aëris profunditate, ſum, ta occaſione. Deinde quod motus ſit omnium tardſſſimi, ut quaſi ſtare uideatur, compedi bus alligatum linxerunt. Plutarchus in problematis ſcribit Tyrijs fuiſſe morem, ut deorum ſnatuis uincula inijcerent. Aenigma prouerbij indicat, deos ad ſcelerum ultionè lente qui, dem procedere, ſed tamen aliquando de malefactis pœnam ſumere uel inopinato. Sic in⸗ terpretatur Porphyrio, demonſtra ns, quod ſcribit Horatius lib. Odarũ tertio, oda ſecunda: Raro antecedentem ſceleſtũ Deſeruit pede pœna claudo, affine eſſe prouerbio, quo dici tur, deos iratos, pedes lanatos habere, quia nonnunquam tarde ueniunt nocentibus. b Tenone moderatiorxr. LXXXIII l0 ⅜ειτεεμεέρ‿,d eſt: Xenone temperantior. Teſtatur& Laertius in Tenonis ui/ ta philoſophum hunc, tum in uictu, tum in uoluptatibus Venereis, uſq;adeo patientem ac parcũ fuiſſe, ut crudis duntaxat ueſceretur, ac pallio prætenui tegeretur. Vnde& Philemon in comœdia taxat hominẽ, qui poſt panem obſonij loco, caricis uteretur, aquam uini loco biberet, ac diſcipulos eſuriem doceret. Hinc& in uulgi ſermonem abijt, Tenone temperan/ tior. Philemonis uerſus apud Diogenem ex fabula, cui titulus Philoſophi, ſunt huiuſimodin Fi ςπνν 5„op Adde kr iſp dc.o moονειιαιν αᷣάʒʒ— durO QOMοο⁵
nc d⁶ασνανρ— μινοέτ ddva. id eſtt b Poſt panis eſum, cariceumc; obſonim 5 Aquam bibens perdurat inde ſimplicem. epee en
Nouum enim philoſophiæ celebrat hic genus. Docet eſurire, ac diſcipulos ita illicit. V Quanquam ſunt, qui uerſus hos Poſidippo tribuant, non Philemoni, uelut idem admonet Laertius. b ieihert: S 85 Syloſontis chlamys.—. LXXXIIII RArM ον αàκαάρμs, id eſt: Syloſontis chlamys. Refertur à Diogeniano, dici ſolitũ in hos,qui ſe cultu, ueſtituq́ʒ iactitant, ac uẽditant. V idetur haud abſurde dici poſſe& in eos, quibus munus exiguum in tẽpore, magno cum fœnore redijt. Hiſtoriæ, quæ prouerbij de/ derit occaſionem, meminit Herodotus in Lhalia,& Strabo geographiæ libro decimoquar to. Ea ſic habet, Syloſon quidam cum ſenſiſſet Darium Hyſtaſpis filium, cum adhuc priua/- tus ageret, chlamyde quadam ſua admodum bella, impenſius fuiſſe delectatum, eam ultro dono miſtt. Cuius tam tempeſtiuæ liberalitatis memor Darius, cum iam rebus eſſet præfe/ ctus, totam& urbem,& inſulam Samiorum Syloſonti in manus tradidit unius ueſtis mu/ nus, tam opulento regno compenſans. Mentionem facit huius rei Valerius quoq; Maxi⸗ mus libro memorabilium quinto, titulo de gratitudine. Porrò quod alij chlamydẽ uocant; hic amiculum appellat.. b Opera Syloſontis ampla regio« ur/ XHσσννρσσ‿ εννυάeαυμρ. id eſt: 1 er Syloſontem regio facta eſt amplior. Senarius in prouerbium uerſus, quem refert Strabo libro geographiæ xiiij. Nam Syloſon muniſicentia Darij, mortuo Polycrate, Samiorum adeptus tyrannidem, cum acerbius exer ceret imperium, ita ut ferè ſolent ijI, qui ab humili forma repente ad res amplas prouehun/-
LXXXV
tur,& ob hanc cauſam inſula deſereretur ab incolis, prouerbio dici cœptumi E'weri TuXOνννρ‿ν ενεμρχησανεα. id eſtt 42* Syloſontis cauſa ampliata eſt regio. HobG Conneniet in acerbe gerentem magiſtratum, aut in principem malum, cuius uicio deſera/ tur ab incolis regio. Venuſtius reddetur longiore deflexu, ueluti ſi in hominem*roue? erl, qui domum aliquam compilarit dicatur: aut in profuſum ac prodigum, cuius luxu lo- culi factiſunt inanes. ie Phalaridia imperum. LXXXVI. dνα⁶σ λχασ id eſt: Phalaridis principatus. Refertur nter ecaepatxmnlas„Rette b

——ͤ
Thriorum ego ſtrepitum audij complurium.. 3 Senarius eſt prouerbialis, quo minas& inanem clamorem nos contemnere ſniſicamus. Quemadmodum Thais illa Terentiana, ſæuas& glorioſas Thraſonis minas pronihilodu
5398 DEs. ERASMI ROTEROD. ADAGIORVM
dicetur in eos, qui crudelius exercent imperium, aut poteſta tem ſibi delegatam. Ortumaqh
gium à Phalaride Agrigentinorum tyrãno, quem ſua crudelitas nobilitauit. Inter multa ag
tem crudelitatis exempſa celebratur in primis æneus ille taurus Perilli, iue Perilai. Nam ſe
appellat Lucianus, inuentum, irquo ſubiecto igni, mortales uiui ſic exurebãtur, ut pro eiu 6
latu humano, mugitum æderent mottentes. Eum taurum, exuſto primum in eodem arti
ce, Delphos miſſſe legitur, ut Phœbo dicatus, in eius templo reponeretur, monimentũ u,
4
turum, ſimul& artis exquiſitiſſimæ,& inuenti crudeliſſimi,& pœnæ merito in autorem te,
tortæ. Verum Delphi munus, ut à tyranno miſſum repudiarũt. Hæc fermè legunturapud Lucianum. Simili figura dictum legimus ꝗπeιηάσννασσασαν,pro immani crudelitate. Cicero ad Atticum ib. ſeptim 0:Nam iſtum quidem cuius αάα⁴αχςσασσόέια⁴emφ, times omnia teterrime factu 8
rum puto. Idem in actione contra Piſonem:Quoniam, inquit, Phalarin grammaticum ſa bemus, id eſt, qui perperam ſcripta etiam capite punit. 8. 1 Manliana imperia. liana imperia conſine illi prouerbium, probe toruehitär in eos, qui nimis rigida iuris ob ſeruatione humanitatis& æquitatis obliuiſcũtur. Hiſtoria quæ prouerbio cauſam dedit na
ratur à Tito Liuio primæ decadis, octauo libro. Extat& apud Valerium Maximum, aliot in
q; complures ſcriptores. Ea ad hunc fermè habet modum. L. Manlius cum conſul bellũ ci Latinis gereret, edictuinq; eſſet, ne quis extra ordinem pugnaret, ac T. Manlius conſulio 6, lius turmæ præfectus, prouocatus à Genutio, ſiue ut Valerius, à Geminio Metio Tuſcula- norum equitum præfecto, oblitus edicti conſularis conflixit,& prouocatorem halta cõfo dit. Deinde ubi comitãte turma, ac uelut ouante ſpolijs ornatus, ad patrẽ tenderet, ile mox in conſpectu omnium, filium quod extra ordinem pugnaſſet, ad palum deligari, deinde uit gis ex more cædi, poſtremo ſecuri feriri iuſſit. Salubri quidem in poſterum exemplo, quem admodum ait Liuius, ſed in præſentia nimium inuidioſo conſuli. Si quidẽé, ut autor eſt Va lerius, libro memorabilium nono, capite de ira, cum uictor Romam reuerteretur, nemo ia uenum obuiam ijt, in tantum totius iuuentutis odium uenerat. Hinc& cognomen addtt uulgo imperioſo.Refert ſimile ſeueritatis exemplum Valerius Maximus, libro ſecundo,an pite de diſciplina militari, de Poſthumio Tiburto, cuius filius fortiſſimus adoleſcens, quod feliciter quidem, ſed iniuſſu patris, cum hoſte commiſſiſſet, à patre ſecuri percuſſus eſt. Qus
uam Titus Liuius primæ decadis, libro quarto, maluit hoc de Manlio Torquato, quãde
oſthumio credere, atq; in uarijs ſcriptorum opinionibus, hoc potiſſimum argumentoſcſe uti teſtatur, quod uulgato prouerbio Manliana imperia dicta ſint, non Poſthumiana, cum
tamen Poſthumius ætate præceſſerit Manlium. Quod ſi prior tam ſæui exempli fuiſſet au- tor, occupaſſet nimirum inſignem titulum crudelitatis, præterea quod Manlio cognomen
inditum eſſet imperioſo, non Poſthumio. b Se Complurium thriorum S ſtrepitum audiui. LXXXVII Ly Iyi oꝶ Locso gio. icd eſt:.
4
4
cit, magnum nebulonem appellans. Ariſtophanes in Veſpis:
n* r eO dp KnS6,3, her Seico 7 Jbop. id eſt:
Thria noui, quid ſtrepant, ut ſæpius qui audiuerim. Porrò thria à Græcis dicuntur ficulna folia, quæ cum incenduntur, minacẽ quendam ædit
ſtrepitum,& formidandum ijs, quibus antea non ſit auditus, alioquin inanem& contẽnen
dum. Niſi mauis legere Sgid, ſic enim Græci uocant calculos, quos in urnam mittunt ſoni legæ, cum diuinant, quemadmodum admonuimus alibi. Solent huiuſmodi diuinatricesa quando è ſortibus dira prædicere, quo ſtultos ac credulos territent, cum ſæpenumero nii
*
eueniat eorum quæ minantur. 1 Ne inter apia quidem ſunt. AI. Ood, vo LN%, id eſt: Ne in apio quidem ſunt, pro eo quod eſt ne ingreſſum quidẽ aut initium rei attigerunt. Sumpta metaphora ab ijs qui Hortos ingrediuntur. Nam antl/
quitus extremus ille hortorum ambitus, apio conſerebatur, quem qui nõdum pratente
—
Vt hoc proximũ recte congruit in hos, qui ſæuiunt in eos, in quos ius nacti ſunt, ita Wiiy aui
umgie moxlt inmtelp. riszun(onden äbodenent,ne Mnrallnum qui Sh en 82 uen curammu Lonl ensokctorürur
famalleteſtes ornuam ekaciſ
alwerrnifexc ukelcimen no eania endentia anb tent
arat
tiräcmddec da dedhjom
iinn Omun
rerertos riſe

bas nabütgen
n.kalllh. — herll 8
omam reuetan at.Hincdd coxpna 1s Maximusſth en fortiſſimwzattemn datre ſecuripaciadh de Manlio Tonen d potiſſimmmaana fint, non Doltinn r tam feuicmi rea quod iub er
ui. Loc
os contemeeir hraſonismimd
un indicare uidetur alicubi.
GHILIADTIS PRIMAE CENTVRIA uehut in horti limine adhuc eſſe uidebantur. Ariſtophianes in Veſpis: Oi d v p Nivc Rvsip 5u Ep Kyiα☚‿. ideſt: In apio nondum eſtuel ipſo, ſed nec in rutis adhuc.“ Hoc eſt, nec initium habet eorum, quæ ſunt futura. Interpres& aliam quãdam hoc locò re/
fert lententiam uolens adagium ad gymnicum agonem pertinere, ad quod quæ præpara, eent infantes, ſtatim ut eſſent nati, in apio collocare conſueuerunt. Itaque perinde dictum
uidetur: Ne in apio quidem, quaſi dicas, ne in primis quidem rudimentis. Rutam autem co micus addidit riſus cauſa, quod apium prælocutus fuerat. Porrò morem apio coronãdi pu/
aant iam olim ab Hercule inductum, poſt interfectum Nemeæ leonem, quod& Pindarus
b Podex lotionem uincit.„e n,onais avE idy', id eſt: Podex lotionem uincis. Calliſtratus apud Ariſtophanis inter pretem adagium hoc. retulit ad eos, qui ſeſe in malum aliquod adigunt, propterea quod ea corporis pars, etiam ſi lauetur, ſemet rurſum inquinat, ita ut ipſa ſit in cauſa, quo minus laua
* ripoſſit. Quadrabit etiam ubi quid fruſtra fieri ſignificabimus.ueluti ſi quis nocentem è car
cere redimat, atq; ille mox iterato commiſſo, ſemet eõdem præcipitet. Aut ſi quos reconci⸗
a fies, mox in priſtinam relapſuros ſimultatem, aut caſtiges incorrigibile ingenium, quod ge⸗ 3 inie nus eſt mulierum. Conueniet& in illos, qui ſuo ipſius uincunt malo. Veluti ſi quis morum ſa intractabilitate obtineat, ne poſt hac obiurgetur à præceptore. Putant adagium uideri ſum ptum ab ijs potiſſimum, qui cita ſunt aluo, quos Nonius foriolos appellat. Ariſtophanes in
7
citur uincere artem, curammue medici, cum eſt immedicabilis. . Conſcientia mille teſtes. XOI Quintilianus oratoriarum inſtitutionum libro quinto, hanc ſententiam ut prouerbialẽ citat. Conſcientia mille teſtes. Senſus interprete non eget. Quis enim neſcit conſcientiam rẽ eſſe unam omnium efficaciſſimam: adeo ut nulla tormenta melius prodant maleſicium, q́; conſcientia, nullus carnifex ſeuerius puniat, q́; hæc? Vnde& illud:
Heu q́; difficile eſt crimen non prodere uultu.. 36 Extat& Græcanica ſententia, ausidNci aAude iod ααν, id eſt: Conſcientia uerberat ani, mum luuenalis item:— ucio uerbere cacdititt:¶/Ü. Hanc ſenſere poctæ, cum de diris& ultricibus furijs fabulantur.
Veſpis. Won we sS 7de Jos νο id eſt: Podex peruincens loturam. Itidem& morbus di
kMN'ylorumpixdcc. XxOII
a, id eſt: Myſorum præda. In eos olim dicebatur, qui impune à quibuflibet læ/ duntur ac diripiuntur. Ortum adagium à Myſis, quos aiunt quondam finitimorum incur/ lationibus male uexatos fuiſſe, quo tempore Telephus rex peregre agebat. Vtitur hoc ada gio Ariſtoteles libro rhetoricorum primo, tractans de locis coniecturalibus, uoò d X Aa&*ννετας O), Kr vra, doc Svras e lννmηαιοιμεοα uop Asicp, id eſt: os item, in quit, qui à compluribus affecti iniuria, non curant de ulciſcendo. Nam ut trito dicitur pro/⸗ uerbio, Myſorum hi præda ſunt. Hoc eſt, paſſim ab omnibus inceſſuntur, propterea quod ueterem ferendo iniuriam, inuitant nouam. Vſus eſt Demoſthenes aduerſus Aeſchinem. Quo quidem in loco ſcioli deprauarunt pro Myſorum, miſerorũ, in tranſlatione Leonar, di Aretini. Citatur& ex Stratidis Medea,& lambis Simonidis. . Vltra ſepta tranſilire. Igo8ilt rerε tà Ld‿νυινiOροινι Jπ‿μρd eſt: Septa tranſilire. Congruit uel in eos, qui rem quampiam
nouam& incredibilem deſignant, longeq́; ſupra uulgarium hominum facultatem. Vel in
hos, qui à re propoſita digrediuntur. V el in illos, qui præſcriptos ſibi terminos,& poteſtatis
mandatæ modum tranſcunt. Natum adagiũ à Phaylo quodam pentathlo Pontico, ut qui/
buſdam placet, Crotoniata, qui tum ſaltu, tum diſco mirum in modum ualuiſſe legitur. Ex;-
tat& inſcriptio ſtatuæ illius huiuſmodi:
nẽur ini rurrinoyra rõd udᷣσ dõν—— Ao: 6 d d,p, Tev SOAeOKep. ldel
uinq; ſupra quinquaginta pedes falit Phaylus. Diſcum autem iacit centum, exceptis
quinq;., Meminit

310 DES. ERRASMI ROTEROP. AHDRGIORVN
Meminit huius adagij Plato in Cratylo,
K,⁴†&eεοαε⁶οπeυπα, id eſt: Vltra ſepta iam tranſilit. De ſomnio cuius finis cum ſit ſomnus am etiam uigilanti quraret. Cicero de oratore libro primo: Et quaſi certarum artium forẽſibus
cancellis circumſcriptam ſcientiam.Idem in actionibus:Ab his cancellis, quibus me circun
ſcripſi, declinauero. Locus em̃ is, in quo id genus ſeptis erat circumſcriptus. — Pſyrice facta.
celebrabantur ludi forenſes foſſis, cancellis, aut alis
oOXIII
Pſyra, inſula quæpiam eſt, haud procul à Chio, cuius meminit& Homerus libro Odyſ ai
ſex tertio, Pſyriam appellans: b 11 1⁴.ανρ/ε Xονο veoαεεα Toσασααοχονισws— b Näo en! Jugu, uled Rxe 851565 EXouG. 8 id eſt:“ Certe ſupra Chium redibamus aſperam in inſula Pſyra, ipſam à ſiniltris habentes. Krrabo Pſyra pronunciat pluratiue,& neutrali genere. Meminit huius& Plinius libro mundans hiſtoriæ quinto. Ea inſula quoniam eſſet& perpuſilla& ignobilis, in contemptus ac uſſin tis prouerbium abijt, ut quæ ſordide, paruinque magniſice fierent, Pſyrice facta dicerentur Hæc fermè Stephanus. idem citat Cratinutm:. V5à 12 duεννασο εαα ideſttt9. In Pſyra Bacchum ducentes. Eundem rurſus in Nemeſa: TVOA T Gg rl&*&α. id eſt: 4 In Pſyra Spartam ducis. 4, ͤͤͤͤͤͤͤ ſtolidum iaci ſolitum, propterea quod Cy
Bos Cyprius.
xiπρμ e, id eſt: Cyprius bos. In brutum ac
prij boues magis bruti ferantur, quippe qui ſtercore humano paſcantur. Refertur à Suida
ac Diogeniano. Interpres Ariſtophanis in Plutũ, ſcribit Bœotios boues T⁴‿.νυανενοs fuiſſe
id eſt:oletum edentes. Hoc autẽ nomine Ariſtophanes medicos appellat, quod in cunidis ægrotis ſordida quædã tractent, Iotiũ, aut uentris excremẽta cõtemplantes. Sed de Cypriſ
bubus conſentit Plinius lib.xxviij. cap. ultimo, narrans Cyprios boues hominum exctems ta appetere, non paſtus cauſa, ſed ut hoc remedio torminibus medeantur. Cyprio boui merendam.
EFeſtus Pompeius uerſum hunc Sotadicum citat ex Ennio: Cyprio boui merenda/.. er e Oſtenditq́; cõuenire, quoties conuiua ſordidus& inſipidus, ſordido atq; inſipido accipitut conuiuio. Originẽ adagij refert eandẽ, quam nos modo cõmemorauimus. Feſtiuius eritiſ ad res animi deflectatur, ut ſi quis apud ſpurcos ſpurce loquatur, apud indoctos indocte.
Faquum babet Seianum.
Fquum habere Seianum, olim prouerbio dicebatur in cala
opiam redactum. Allegoria ſumpta eſt ah equo quodam fatali, cui à Cn. Seio domino no-
XCOVI
men inditũ eſt Seiano. is ex Diomedeis equis ꝓgnatus fuiſſe creditus eſt. Fuit inſgni qu/ denmn ſpecie, uerum eiuſimodi quodam fato, ut quiſquis eius equi poſſeſſor eſſet,i cum om, ni domo ad internicionem uſque deperiret. Id quod Cn. Seianus ipſe capitis damnatus, aIe
miſerando affectus ſupplicio: deinde& Dolobella bello interfectus: poſt hunc Caſſius ⁵
hoſtibus occiſus, deinceps Antonius deteſtabili exitio perditus, probauit. Hunc equum
Baſſus Argis ſe uidiſſe refert, haud credibili pulchritudine, uigoreq́;& colore exuperant
ſimo, nempe puniceo. Hoc adagium& refert,& copioſius explicat Aulus Gellius,libro no
ctium Atticarum tertio, capite nono. Fieri poteſt, ut hæc de equo ſuperſtitio manarit abe quo illo durateo, cuius aliquot locis meminit Homerus, qui fatalem interitum attulit I 1o/ ianis. Ad quod alludens Maro: i iers terakit.sE Sef.3ree. Scandit, inquit, fatalis machina muros. b
Ediuerſo quædam fataliter eſſe felicia credidit ueterum ſuperſtitio. Nam autor eſt Ttcbch lius Pollio, in libro de triginta tyrãnis, uulgo pſuaſum fuiſſe, res ijs feliciter cedere, qui 3 xandri magni imaginẽ, auro, argentoue expreſſam geſtitarent. Nec hodie deſunt, qui ga- dios in bello fortunatos,& huiuſmodi quaſdã nugas pollicentur principibus. At magbuii randum eſſe, qui iſtiuſmodi impoſtoribus credant. Autum
2* e e.— Nre, rd 2 Aνᷣ dα G, id eſt: Et ultra eh lire. Refert& lIulius Pollux libro de rerum uocabulis tertio. Lucianus in ſomnio,ire; rän-, 9-
duge
U naucheſtabe
nac
b XCVII mitoſum,& ad extremam in;
8 awcsquicem läch 5* Xml rzaptinti benrèdlaqu Aunmadadagion nidcſſe Dur Raang acristel
erindenids,,
um commodt
5. nda d
n umado faddolet monni parittril npaeddtefuutur Fudondepoet imſugkera ta
dan crmodiat dunpialesimitari
3
därdicim don

.. c oltam popi paſcantur Rohm. otios boues ani icos appelat pin côtemphantes4ot rios boues homina s medeantur. A :
ſordidoagiide nemorauimskä
atur, pudintiehi
CHILIADIS pPRIMAE CENTVRIAA X. zi: Alurum habet Toloſ num. xꝛx CvIII BHuic ſimillimum eſtillud. Aurum habet Toloſanum. In eum qui magnis ac fatalibus af⸗
ſicitur malis, nouòoque acmiſerando exitio perit. Refertur ab Aulo Gellio eodem loco quẽ modo citauimus ad hunc modum. Eadem ſententia eſt illius quoq; ueteris prouerbij quod ita dictum accipimus: Aurum habet Toloſanum. Nam cum oppidum Toloſanum in ter/ ra ltalia, Qu. Cepio cõſul diripuiſſet, multuinq; auri in eius oppidi templis fuiſſet, quiſquis ex ea direptione aurum attigit, miſero, eruciabiliq́; exitu perijt. Meminit auri Toloſani M. Tullius lib.de natura deorum tertio: Cognoſce, inquit, alias quæſtiones auri Toloſani, con iurationis Iugurthinæ. Strabo libro geographiæ quarto, admonet hanc pecuniam Toloſa/ nam Delphicæ pecuniæ partem fuiſſe. Brennus enim Prauſus natione, I etoſagis auxilian/ tibus Delphos incurſauerat, deinde quemadmodum refert luſtinus lib. xxij. cum Tetoſagi ſe in antiquam patriam Toloſam recepiſſent, peſtilentia laborare cœperunt, à qua nõ prius
ſunt liberati, q; aruſpicum reſponſis moniti, aurum, argentuinq; ſacrilegio quæſitum, in To/ dn loſenſem lacum mergerent, quod omne magno poſt tempore Cepio Romanus conful ab, 4 ſtulit. Quod quidem ſacrilegium exitium attulit, tum ipſi Cepioni, tum illius copijs. Erãt au
tem auri pondo CX. milia: argenti pondo quinquies decies centũ milia. Scribit enim Itra/ bo Toloſanos ex priuatis fortunis auxiſſèe ſacram pecuniam, ut magis deum ſibi reconcilia rent. Narrantur& alia quædam hoc loco à Strabone de auro Tololano ex Poſidonio: ue, rum quoniam ad adagionis enarrationem non magnopere pertinere uidebãtur, ſat habui, mus locum indicaſſe. Durat hodieq́; apud uulgus hæc opinio, ut exiſtiment omneis miſere perire, quicunq; à ſacris rebus non abſtinent manus uiolentas. b bPohypicapuutu. XOIX rd uscOαmeυμ, id eſt: Polypi caput.In hominem uariũ,& in quò pariter& uicia quæ/ dam& uirtutes inuenias, cuiuſmodi Catilinam deſcribit Saluſtius. Competit& in rem ex qua non parum commoditatis capere queas, ſed quæ eadem nonnullis incommodis nòce/ at. Allegoria ducta eſt ab eius piſcis capite, quod ſicuti teſtatur Plutarchus in libello, cui ti- tulus, quomodo fint adoleſcentibus audiencli poẽtæ, eſu quidem ſuauiſſimum& eſculentũ, cæterum ſomnia parit triſtia ac prodigioſa. Vnde huius eſum interdicebãt ijs, qui cuperẽt ex inſomnijs præſcire futura, quemadmodum& fabarum ut teſtis eſt idem Plutarchus in Sympoſiacis. Proinde poẽëticen Polypi caput uocat, in qua ſicuti ſunt permulta cognitu, tũ iucunda, tum frugifera, ita ſunt nonnulla, niſi caueas, peſtilentia. Porrò ex huiuſmodi rebus id quod ineſt commoditatis, conueniet exeerpere, quod noxium uitare. Iuxta Simonidis doctrinam apiculas imitari, quæ præteritis reliquis, ad ea duntaxat aduolant, unde poſſint aliquid ad melleficium idoneum excerpere, nec aliud colligunt, ́; quod ſit uſui futurũ. Pro⸗ uerbium integre refertur apud Plutarchum hoc pacto: 4 nsAodO οmαμντ ν◻μ αᷣαρꝓ t⅜ε Ko⁴* 9„. id eſt: in Polypi capite ineſt quidem malum, ineſt& bonum. ltidem Theognis in ſententijs de ui no prædicat: 1 EIE 1 FGMNoc kœcl A⁴ορ εν. id eſt:.“ Bonum ac malum eg. Poſſet ad hane formam torqueri fabula de haſta Achillis, quæ uulne/ tis auxilium tulit, eadem quæ uulnus inflixerat. Ser. 2 —eſtate penulam deteris: B Sea rub X †απνινεραε, id eſt: Aeſtate penulam deteris. Refertur à Tenodoto, Diogeniano, Suida. Recte dicetur in eum, qui res neceſſarias temere, nec in tempore pro/ undit, aliquando futuras uſui ſi ſeruentur. Id quod uulgo factitant adoleſcentes, qui facul/ tates patrias ſtulte prodigunt in iuuenta, qua ſuſtinenda fuerat imbecillitas ſenectæ. Neque male quadrabit in eos, qui corporis uires in uoluptatibus fruſtra conſumunt, quas in obe/ undis negocijs ſerijs, poſtea ſunt deſideraturi. Nam Xκναα ſumma ueſtis eſt, quæ pro tem⸗ Pore ſumitur ad uentos, pluuiã, frigusue depellendũ, quaſi Latine dicas penulã. Iluuenalis:
—₰ Q2
Et multo ſtillaret penula nimbo. b b b EINISs pRIMAEB CHILIADIBZB.

4 4* 8. 3 3 ᷣòᷓ 2 4 1. . 4 4 4 „. 4 N N.
GCHILIRS SECVNDN.
Feſtina lente. e res a s.
„ 4
ctitur, quàm ſit fœcunda, quàm grauis, quàm ſalutaris, quam ad omnem uitæ rationem a,
te patens, profecto facile diſceſſeris in hanc ſententiam, ut in tanto prouerbiorum nume,
₰
ro, non arbitreris ullum aliud eſſe perinde dignum: quod omnibus incidatur co— pro templorum omniũ foribus deſcribatur,& quidem aureis notis: quod in principalium aularum ualuis depingatur: quod primatium inſcalpatur anulis: quod regijs in ſceptris exprimatur:deniq; quod omnibus ubiq; monimẽtis repræſentetur, propagetur celebretur ut quod tantopere expediat ſemper cuiuſq; obuerſari animo, nuſquam non occurrat ocu- lis, nulli quidem mortalium, non maximo futurum uſui, præcipue tamen principibus,& ip quibus, ut uerbis dicam Jomericis:. tamen prineipſbuse A doi&rK, dru od rd sue, icd eſt:
Populiq; commiſſi ſunt,& tam multa ſunt curer. ( uãdoquidem A plebeiæ ſortis hominibus, ſi quid forte ſit uel præet ermit lum ſocor dia,u 4 admiſſum temeritate, quemadmodum iactura leuior, ita& incommodum, quod accepti eſt, faciliore remedio ſarcitur. At uero principis uel unica ceſſatio, ſemellie præcipitatũ con/ ſilium, deum immortalem, quas tempeſtates nonnunq́; excitat, quantas rerũ humanarũrui nas ſecum trahit? Rurſum ſi adſit πνπκνσακρν¶m⁸μᷣσσεοε, hoc eſt, maturitas quædam ac mode, ratio ſimul ex uigilantia, lenitudineq́; temperata, ut neq; per temeritatem quicq́; faciat pœ/ nitendum, neq́; per ſocordiam quicq́; prætereat, quod ad reipub. commodum pertinere ui deatur, quæſo te quid eſſe poſſit hoc imperio felicius, rmius, ſtabiliusq;? Quanq́; hæcfelici
populos dimanat, nec uſquam æque locum habet Heſiodium illud: 2 4 1 c; Ꝙ A 7„ 2⸗ 8. IINAG XANOG CEINOL,O 50 7&oe A?) Jve⁴α.
Proinde ſic equidem exiſtin
e timo, prouerbiũ hoc, ſi quod aliud, optimo iure, Samν⁶ id eſt regium appellari debere, non tantum ob eam quam modo diximus cauſam, uerumetiam quod duobus his uitijs ingenia principum peculiariter uideantur eſſe confinia. Nam fottu næ fauor, rerum affluentia, tam paratæ uoluptatum illecebræ: præterea protinus licere quic- quid collubitum fuerit. deniq; peſtilentiſſimũ illud aſſentatorum ⁊uys, ſemperq́ parati,quie quid quocunq; modo dictum factuinue fuerit, arriſus applauſus, adgratulatio. hæc inquam atq; id genus alia, nõ mirũ, ſi quibuſdã ſocordiã concilient. Maxime, i his omnibus fomen tis ætas iuuenta contigerit,& huius comes rerum imperitia. At e diuerſo ſfit nõnunq́;, ut inſ tus ille principum ingenijs uigor,& impetus quidã, ut ita dixerim, leoninus, adauctus am plitudine fortunæ, excitatus rerum maximarũ ſucceſſibus, infläãmatus uel iracundia, uel am bitione, uel alijs huiuſmodi cupiditatibus, extimulatus confllijs prær reibus tranſuciſosm piat aliquoties, tum ipſos tum omnẽ imperij molem in præcipitium: uanq; iqui
n auferat. Kem i 1 17 1 34 ,;—, 7,„— 1,/1 1— 5.7, b ſe dem in alterutram partem peccandum ſt, nõ paulo præſtiterit, regẽ impẽdio lentiore elle,
Sha⁴ o, affinxiſſe uidetur: ut eius nullũ egregiũ facinus adferatur, aut animoſum,— t b ob eYxeptat
1, g
9. an
br
Im ut hoc 2. 29 lucatilim
gerat animin wuiümorum pe hatiquanco tes hwippenſe de uundlemonibst
b anatwetadmoner
Rantsd dlligent am en maturari zattmeſenumt nien. Qunni thrtgetempusleg anndherbs Necg auegkado ch feltir geun. a0ahh- akaicertus dox da ſepalano pla blanutiusm athcuto miſlum anwornis literari undatera exp. e uttun ceu te
dhekeguam ilt
ülui cognitu amaſanbant, mnwgricta
2 nyſeria li
u dlleh ama dnt

*„ * . 1 8 . 1
1
i tanto pvonctim nnidusincitum i ℳ notis: quod tyir anuls: quodughi entetur propzgan donſquam donein cipue tamen dün
OmfLiADIS SECVNDAE CENTVRIR I. 313 ob ereptam Chryſeidem ſtomachatur,& Achillem ſua ſpoliat Bryſeide. Rurſum Achilli parũ moderatos impetus, hoc eſt, ð uᷣcap attribuit: niſi ſi cui tum ridap geadeœ uidetur, cum in conſilio diſiricto gladio regem impetiturus, à Pallade coẽrcetur, admonitus ut intra conui-
cia duntaxat indignetur. Atqui hoc ipſum erat impotentis animi, in frequenti principum con/ ſellu, tot probris, tam manifeſtis conuicijs in eum debacchari, penes quem rerum erat ſummà. u Achillem imitatus uidetur Aexander ille Magnus, ac planè uicit: quippe quem eò uſq; præ- eipitem egerit impetus animi, ut in amiciſſimos etiam ferrum deſtrinxerit. Agamemnonẽ Sar
danapalus eſt æmulatus, ſed ita æmulatus, ut longo præceſſerit interuallo. Quin utriuſq; gene ris innumerabiles inuenire liceat, qui uel huius inertiam, uel illius ferocitatem referant: perpau cos autem reperias, qui prouerbium hoc ſecuti, tempeſtiuam celeritatem cum prudenti tardita terecte miſcuerint, niſi quod pro multis unus ſufficit: Fabius ille Maximus, cui cognomẽ etiam
additum cunctatori, cũ ipſi laudem peperit immortalem, tum Romano imperio cunctando ume eſtituit rem, aliorum ducum inauſpicata celeritate iam ad extrema redactam. Itaq; nõ ſinè cau ſauideo kactum, ut hoc οᷣ Hcee intantum arriſerit duobus imperatoribus Romanis, a omnium facile laudatiſſimis, Octauio Auguſto,& Tito V eſpaſiano, quorum utriq; ſingula- un ris quædam aderat animi magnitudo, cum incredibili quadam lenitate, facilitatec; coniuncta: ue ut cum amabili morum popularitate, omnium animos libi deuinxerint, nihilo ſecius tamen pa
kenn
ri diigentia, ſi quando res uirum poſtularet, celeriter res maximas confecerint. Octauius igitur hoc dicto, tam impenſe delectatus eſt, quemadmodum in Noctibus Atticis narrat Aulus Gel lius, ut non in ſermonibus modo quotidianis crebrius uſurparet, uerum etiam epiſtolis ſuis fre quenter inſereret, admonens his duabus uocibus, ut ad rem agendam adhiberetur ſimul& in- duſtriæ celeritas,& diligentiæ tarditas. Quod quidẽ Gellius Latinis exiſtimat unico uerbo di ci matura. Nam maturari, quod neq́; præpropere fiat, neq; ſerius quàm oporteat, ſed ipſo in tempore. In hunc ſenſum uſurpaſſe Maronem, cum ait Aeneidos libro primo: Maturate fugam. Quanq́; omnino uox hæc apud autores ſignificat idem quod feſtinare, ſed ita feſtinare, ne tempus legitimũ anteuertas. Siquidẽ feſtinata recte dixeris etiam præpropera,
matura non dixeris. Neq; diſſidẽt ab his, quæ Suetonius tradit in huius uita: Nihil. inquiẽs, mi
lel prrterillnin
ttat, quantastetlenn
. 4 7 maturitzsqct
temeritatem quii pub. commocm n ſtabiliuso Qunit undiq bgebiti millud.
0 ptimo lare ir diximus caulas* antur eſſe cumm
epraterea gon
itaq; illa iactabat:
nus in duce pfecto, ́; feſtinationẽ, temeritatẽq́; cõuenire arbitrabat. Crebro 4 id eſt:
2r2d Sg⁵⁴ εοσ R&œ ροασααάἀ„ drs’v I Dgc Ue 2 ιαᷣ⁶.
2 X
— in Feſtina lente, nã certus dux potior, quam confidens. Hæc fermè Suetonius. Iam uero dictum incommodum ein ſſatio ſemelleg
idem Tito Veſpaſiano placuiſſe, ex antiquiſſimis illius nomilmatis facile colligitur, quorum unum Aldus Manutius mihi ſpectandũ exhibuit argenteũ, ueteris, planeq; Romanæ ſcalptu re quod ſibi dono miſſum aiebat, à Petro Bembo patritio Veneto iuuene, cum inter primos erudito, tum omnis literariæ antiquitatis diligentiſſimo perueſtigatore. Nomilmatis character erat huiuſmodi, altera ex parte faciem Titi Veſpaſiani cum inſcriptione præfert, ex altera anco tam, cuius medium ceu temonem, Delphin obuolutus complectitur. Id autem ſymboli ni= hi aliud ſibi uelle, quàm illud Auguſti Cælaris dictum, rõe Secdtos, indicio ſunt monimen taliterarum hieroglyphicarum. Sic enim uocantur æmigmaticæ ſcalpturæ, quarum priſcis ſe-
eulis multus fuit ulus, potiſſimum apud Aegyptios uates, ac theologos, qui nefas eſſe duce/ bant, lapientiæ myſteria literis communibus uulgo profano prodere, quemadmodum nos
d acimus ün an Higuris ita repræſentabant, ut
at gularum rerum proprietates, 1 perſpecta fuiſſet, is demum collatis eorum ſymbolorum coniecturis, ænigma ſententiæ depre/ hendebat. Veluti cum Aegyptij Oſirim ſuum, quem eundem lolem eſſe putãt ſignificare uo lunt, inſcalpunt ſceptrum, inq́; eo ſpeciem exprimunt oculi, nimirum innuentes hunc deũ eſſe,
Kacimus. ſed ſi quid cognitu dignum iudicaſſent, id animantium, rerurq; uariarum expreſſis non cuiuis ſtatim promptum eſſet conijcere: uerum ſi cui ſin/ ſi peculiaris cuiuſq́; animantis uis ac natura cognita, penitusc
regaliq poteſtate ſublimẽ, cuncta deſpicere, quia ſolem louis oculum appellat antiquitas. Hu- iuſmodi fermè refert Macrobius libro Saturnaliũ primo. Item annũ hoc modo demõſtrabãt: FHingebant ſerpentẽ ita circũuolutum, ut caudam ore teneret inſertã, innuentes annũ ſemper iſldem uicibus temporum reciprocantibus in ſeſe recurrere. Vnde Seruius autumat ap ud Græ
cos inau uocabulum attributum anno, atq; huc reſpexiſſe Maronem, cum ait:
Atq; in ſe ſua per ueſtigia uoluitur annus.
Etiam ſi Horus Aegyptius, cuius extant duo ſuper huiuſmodi ſymbolis libri, erpentis ſcalptu
ra non annum, ſed æuũ repræſentari tradit: Annum autem tum Iſidis, tum Phœnicis imagine.
Scxipſit his de rebus& Plutarchus in cõmentario de Oſiride,& Chæremon— Gracos, te-
14
ſtimonio

314. DBs. ERRARSMI ROT. ADRG 1ORVMN A-
ſtimonio Suidæ, cuius ex libris excerpta ſuſpicor ea. quæ nos nuper cõſpeximus huius geneii monimenta, iIn quibus etiam hæc inerat pictura: Primo loco circulus:deinde ancora, quam me
diam, ut dixi, Delphinus obtorto corpore circũplectitur. irculus, ut indicabat interpretamen ughä nullo finitur termino, ſempiternũ innuit tempus. Ancora quonian 19 ſiſtitq;,tarditatẽ indicat. Delphinus, quod hoc nullũ aliud animal 5
tum adſcriptum, quoniam nauim remoratur& alligat,
asdiihes aaba99
1
inchres„ — 8 5, Ja⸗
1
—7„ uir- 1 11 4—*. 0 celerius, aut impetu perniciore uelocitate exprimit: quæ ſi ſcite connectes, efficient huiuſmoc ¹ bih
ſententiam: asi rνe Sad 4c06,
rerum cauſarurq; naturalium, partim liberalium cognitione diſciplinarum. Velati ſi quises
Ariſtotelicis libris, quos de naturali auditu inſcripſit, probe teneret analogiam quandam eſſe,
& ſimilitudinem inter magnitudinem, motum, ac tempus: nam horum trium unũquodq; pai ter in eodem exiſtunt. Siquidem ut tempus adhæret motui,
terim ſic appellare, quod in
dum,ſi de re conueniat. Iam igitur ſi in recta linea magnitudinẽ conſideres, duo pundia repe
ries, quorum alterum ſit initium duntaxat, alterum finiy tantum, hoc eſt, unde quali fluit long tudo,& in quod deſinit. In eadem ſi modum conſtituas, duos item reperies impetus alterũun de motus oritur, alterum in quem deſinit. Horum item ea ratio eſt, ut qui initium eſt tantum eius motus initiũ eſt:qui finis, tantũmodo finis. Motũ tempus neceſſario comitatur. Eſtenim huius ueluti regula, cuius naturã ſi ſeparatim contemplere, duo uides momenta(liceatenim ita loqui) alterum temporis illius initium, alterum finem. Rurſum autem, ſi in eadem ſinea conſt- deraris, puncta magnitudinis, impetus motus, momenta temporis, quæ media intercedunt in ter initium& finem, uides horum uniuſcuiuſq; uelut ancipitem eſſe naturam. Etenim ad initi relata, ſines ſunt: ad finem, initia. Proinde ubi finita erit magnitudo, ibi ſimul& finitus motus, & tempus ſinitum ſit oportet. Finita eſt autem ea magnitudo, in qua tale competit initium ut idem finis eſſe non poſſit:talis finis, ut in eundem non cadat ratio principij, id quod euenit i omnibus figuris, excepta circulari, ſeu ſphærica. Nam ut in hac nullum certum eſt punctum, quod proprie dici queat initium, nullum item quod ita ſit finis, ut tantum eam recipiat appela tionem, ita nec momentum huiuſmodi ullum eſt, nec impetus. Vnde conſequitur, ut ibi ne finita ſi magnitudo, neq; motus finitus, neq; finitum tempus. Rurſum ubi quodlibet magniu dinis punctum, ſimul& initium,& finis eſſe poteſt, ibi magnitudinem infinitam eſſe necelle eſt. Ad eandem rationem, ubi quilibet impetus uel principium motus eſſe poteſt, uel ſinis ile motus uidetur infinitus. Demum ubi quoduis momentũ, ſimul uel initium temporis eſſe po- teſt, uel finis, ibi tempus infinitum oportet eſſe. Sed infinitum tempus, æternum uocamus- quod quidem æterno reſpondet motui. Motus æternus, magnitudinem item æternam requi rit.Hæc non poſſunt competere, niſi in ſphæricam, aut circularem magnitudinem. Vnde phi- loſophi quidãà æternitatem mundi collegerunt, quod animaduerterẽt cœli uniuerſi. ſyderumiq; & ſphæricam eſſe figuram,& motum item eſſe ſphæricum. Porrò non ſolum i huiuſmoc magnitudinem circuli ratio quadrat, uerum etiam motus huic adhærens, circulus eſtquidam.
Item tempus eũ dimetiens motum, nõ reſpuit appellationẽ circuli, quẽadmodũ teſtatur etim
Ariſtoteles quarto 2di εν—ασνπρε ααμνοἀσιιε libro. Hæc igitur, atq; id genus alia qui ex phio
ſophorum diſciplinis perdidicerit, is facile coniectabit, quam ob rem Aegyptij circulo ſempi ternum tempus exprimere uoluerint. Iam uero Delphini uim, naturarq; paucis inſpiclamus.
Tradunt autores hunc incredibili uelocitate,& admirabili impetu reliquum animantium&e- nus longo interuallo poſt ſe relinquere. Proinde Oppianus libro de naturis piſcium ſecundo Delphinos non cum quibuſlibet auibus, ſed cum aquilis confert:
O orop Aeεοοαοισ⸗?εxε οοωνσσ mσ, Ar*i, Duigso, Ar AANSTO ALOv
O Grop aοεεεεςσωσ ω ʒεαπστ ανπιοσ Tεᷣαονμ
T dοπσον Hπαm dεœπν αχ dd ꝙεαοᷣe. Quippe citas quantum inter aues, inſignis honore Regali, reliquas aquila præuertitur omneis Inq; feris leo crudiuoris, ſæuoq́; dracones
id eſt:
Serpentum in genere exuperant, tantum impete Delphin e
id eſt: Semper feſtina lente. Porrò hoc ſcripturæ genus non 0 ſolum dignitatis plurimũ habet, uerum etiam uoluptatis non parum, ſi quis modo rerum utdi xi, proprietates penitus perſpectas habuerit: id quod partim contingit ſolerti contemplatione 9e
ita motus adhæret magnitudini-
Quod in magnitudine punctum, hoc momentũ in tempore, impetus in motu(liceat enimimſ motu minimũ eſt, atq; indiuiſibile) Neq; enim de uocibus abonn
Hici pracipue gauthts Crococ aräran deru O anakOunetiam anabatcderitate, Kuden deimpem agkats item diu wnudilt, uti ucöuenie thnit Porò a etbauem Latin er mpratere untnoſe ſymb iaun irmoderat Fiapulsſöphie m) Kasſtyertoridus rorgwie quadre etde equio tuli ſepalian ingiulunght 8. ſutriask atehutktendum Knaſtwidos una cu d
—=
eeiintegra 1 trleit mo etnmags 4 em. tami

Dam un nhorum riom t5 tamotus adheane
1
Wethle ſ ul Ne nmenſa f
enim de de conlideres,* m hocelkandegalt ttem teperiesi 1 lo eſt ut quiiniiu sneceſſaro vomienut ouides momenn in naactemſtin alni poris quemedatnne eſſe naturam lan tudo, idiſmadn ein qua talecomptti atio princphiägnt ac pullumcenmaln s,ut tantum entain s. Vndeccocſeqmunt Rurſumubiqucen itudinem infmtni n motus elſepotthit ꝛul uel initumtepe um tempes zume nitudinem tmitn
uero palam fiet, quantum adhuc
☛: 4*
OHILIADIS SBCVNDAE OENTVRIA
1. Fximius uincit, regnantes æquore piſces. Confert& iaculo. 2à*% Aν GSe, JdX.ασσπρ⸗ſðfõMY Iiſouντα. id eſt: Nanq; per æquora lata ſagitæ Nlore uolant.
Deniq; confert etiam uento, uel turbini potius, aut procellæ uentorum: „o A S.du o ααεέααά bπέάα àαχα³.O id eſt:
Altas aliquando per undas
Turbinis in morem diſcurrit. b b Plinius libro hiſtoriæ mundi nono, capite octauo, Ariſtotelis ſecutus ſententiam, haud quaq́; ab his diſcrepantia refert, uidelicet Delphinum omnium animantium perniciſſimum eſſe:
neq; id ſolum inter maritimi generis, uerum etiam uolucri quauis ocyorem, quouis acriorem
an telo. Singularem autem huius uelocitatem hoc potiſſimum argumento colligi, quod cum os
habeat longo diſſitum interuallo à roſtro, nempe medio penè uentre, quæ res in conſectandis iſcibus, non mediocrem illi moram adferat neceſſe eſt: neq; enim niſi reſupinus atq; conuer- ſus corripit, tamen uix ullus eſt piſcium, qui illius effugiat celeritatem. Nec ignorat iple hane na turæ dotem, ſed ueluti laudis, animi'ue cauſa certat aliquoties cum nauigijs plenis uelis eunti⸗ bus. Eſt enim præcipue QXdννιννωκ Oelphin. quin& οu⁴ᷣ sli aiunt nonnulli,& ob id capitalis eſt hoſtis Crocodili, quo non aliud animal infenſius homini. Itaq; non paueſcit homi⸗ nem ut alienum, uerum obuiam nauigqjs uenit: alludit exultans, certat etiam& quamuis plena
præterit uela. Quin etiam in mugilum uenatu apud ſtagnum Laternam magnifice declarat,
uantum ualeat celeritate, quantum polleat ingenio, quantum deniq; bene uelit homini. Iam uero quid dicam de impetu uix credibili: Siquidem ubi fame concitatus, fugientem in uada ima perſecutus piſcem, diutius ſpiritum continuit, non aliter quam arcu emiſſus ad reſpirandũ emicat, tanta ui exilit, uti plerunq; uento turgentia uela nauium ſaltu tranſuolet. Quod igitur ſymbolum magis cõueniebat ad exprimendum acrem illum& indomitum animi impetum. quàm Delphini? Porrò ad ſignificandam tarditatem, cunctationerq;, non male quadrabat ꝛxeunis piſcis, quem Latini Remoram uocant. uerum quoniam huius figura parum cognobi- lis uidebatur(nam præterq́; quod admodũ pulſillus eſt, nec ulla inſigni nota dilcernitur) magis ad id placuit ancoræ ſymbolum: quæ ſi quando periculoſe nauigatur ob uentos nimium ſecun dos ibi curſum immoderatum nauis figit, ac retinet. Itaq; dictum hoc rõ Bad εοσ, ex ipſis uſq; priſcæ philoſophiæ myſterijs profectum apparet, unde aſcitum eſt à duobus omnium lau datilſimis imperatoribus, ita ut alteri adagionis eſſet loco, alteri inſignium uice utriuſq;, mori/ bus ingenioq́; mire quadrans. Nunc uero in Aldum Manutium Romanuma ceu tertium hæ/ redem deuenit, haud equidem ſine mente reor, ſine numine diuum. Nam huius eadem, quæ quondam Tito Veſpaſiano placuerunt, celebrantur inſignia, non notiſſima modo, uerũ etiam gratiſſima quibuſcunq; ubiuis terrarum bonæ literæ uel notæ ſunt, uel charæ. Neq; uero ſym/ bolum hoc tum illuſtrius fuiſſe crediderim, cum inſcalptum imperatorio nomiſmati, negocia- torum manibus terendum circumferretur, quam nunc, cum ubiq; gentium, uel ultra Chriſtia niimperij terminos, unà cum omnigenis utriuſqʒ linguæ uoluminibus propagatur, agnoſcitur, tenetur, celebratur ab omnibus, qui liberalium ſtudiorum colunt ſacra: præſertim ijs, qui faſti- dita barbara iſta, pinguiq́; doctrina, ad ueram atq; antiquam aſpirant eruditionẽ, ad quã reſti tuendam uir is quaſi natus,& ab ipſis, ut ita dixerim, fatis factus ſcalptusq́; uidetur: tam arden/ tibus uotis unũ hoc optat, tam infatigabili molitur ſtudio: uſq;adeo nullum refugit laborẽ, ut literaria ſupellex,& integra& ſyncera, puraq́; bonis ingeniijs reſtituatur. Quam quidẽ ad rem quantum iam attulerit momenti, tametſi fatis, penè dixerim, inuitis, res ipſa nimirum indicat. Quod ſi pulcherrimis, planeq́; regijs Aldi noſtri uotis deus aliquis bonis literis amicus aſpira uerit,& ſi quem numina læua ſinant, intra paucos annos illud futurum polliceor ſtudioſis, ut quicquid eſt bonorum autorum in quatuor linguis, Latina, Græca, Hebraica, Chaldaica, tum autem in omni genere diſciplinarum, id unius huius opera,& plenũ habeant,& emendatum, nullamq; iam literariæ ſupellectilis partem quiſq́; deſideret. Quod ſimul atq; contigerit, tum huc bonorum codicum in abdito ſit, uel retruſum ob negligen, tiam, uel ſuppreſſum quorundam ambitione, quibus hoc unum cordi eſt, ut ſoli ſapere uidean tur. Tum deniqʒ cognitum erit, quam prodigioſis mendis ſcateant autores etiam ij, qui nunc ſa tis emendati putantur. Cuius rei ſi cui libebit uelut ex deguſtatione coniecturam facere, Plinia nas epiſtolas, quæ propediem ex Aldina officina prodibũt in lucem, cũ uulgatis exemplaribus donferat:quodq; ibi deprehenderit, idem in alijs expectet autoribus. Hercuiaſt me hercle fã/ 2 ccinus,
94

DBS. ERABMI ROT. ADAGIORVN
dam animo dignum, rem tam diuinam, quaſi funditus collapſam, orbi relh cinus ac regio quocdamn reuocare extincta, ſarcire mutila, emendare totmo
ate oare, eruere retrulſa, IlM, ⸗ 1as Sal ke
ruererjarentla verweſig aulgarium iſtorum excuſorum uitio, quibus unius— aureoli luc
9 dTaglsr e ae m uel uniuerſa res literaria. Adde his, quod quantumlibet exaggeres eo um anti—
rcvublicas ſua uirtute uel tuentur, uel etã augent: in re certe prophanatum rum laudem, qui relp Gacijs uerſantur. At qui literas collapſas uindicat, nam id pene diſſici- angultis rcuntfaen 5 um rem ſacram molitur,& immortalem: tum non unius alicuius pro/ lias quam genut CöPi oegen tium, omnium ſeculorum negocium agit. Poſtremo quondam uinciæ, ſed— u oß inter quos præcipua Ptolemæi gloria. Quanq́; huius bibliotheas rincipum hoc Mums arietibus continebatur. Aldus bibliothecam molitur, cuius nõaliaſe- 2omelraeaus Aha In hanc digreſſiunculam non ab re mihi uideor expatiatus, nempe Pta umt;— W
adioſi aus his inſigniis& fa uam 15 ſiasoſnn— quid ſibi uelint, intellexerint. Deniq; cũ meminernnt Aaauti Söre rei Delphinus ille polliceatur.ſi quis modo deus Polchervimi⸗ conatue dem adfuerit. nunc ad adagionis enarrationem noſtra ſeſe referat Sralio⸗ Trifaria ui 2 it pro uerbio:primum, ſi quando admonebimus diutius deliberan eh⸗ Peids qam Sere aare ne gocium:poſtea quam ſtatueris, tum uelociter peroxenaum ahta de u tan moeams pertineꝛt ancora, ad cõficiendi celeritatem Delphinus.Huc pertinet Sa aſtianum 4 u dhan e quam na pias, conſulto: ubi conſulueris, mature facto opus eſt. Quam lententiam ril oeh recenſetſ ato moralium libro, tanquam uulgo actatam: Riunt inquiens, de quibus iam de— leriter eſſe peragenda. cunctanter autem conſultandum. Cuius autorè Biantem uiſſe teſiatu Laẽrtius, qui ſolitus ſit addmonere: 859 ⁵εαο kyXagu wie Aeeeſas Moi⸗. ſue A, babaire, Grra idp, id eſt: Cunctanter aggrediendũ negocium) uętui in la cepto conſtanter pete uerandũ. Nec admodũ alludit hinc Mimus ille Publianus, opinor: Diu apparandũ eſt belli ut uincas celerius. Item ille: Deliberare utilia, mora tutiſſima eſt. Addens prouerbiũ ilud. & ri S, id eſt: In nocte onſilom. Orateuee Sophodeumilnd in Oedipo Tyranno: ic eſt:
316
dove„/ 51 Taα, ou œαœ☚απα* b Periculoſa præpropera eſt prudentiu. e Addendum his illud Platonis, quod alibi citauimus: Qui plus ſatis feſtinat initio, ſerius 2d tiem péruenit. Paulo diuerſius eſt. ſed tamen ad hanc referendum formam, quod ait Quintla nus: Præcox illud ingeniorum genus, non temere peruenire ad frugem. Et quod uulgo dicii qui pueri adhuc,& uelũt ante tempus ſapiunt, eos in ſenectute ſtultos euadere. Quod Accius approbare uidetur, qui apud Gellium ait ſibi in iuuenilibus ingenijs, itidẽ ut in pomis immatu⸗ ris placere acerbitatẽ: nam hæc demũ matureſcere. Porrò maturitas tempeſtiuam adfert ſuaui tatem, reliqua ante tempus putreſcere. Ater uſurpandi modus fuerit, cum admonebimus alle
2
ctus animi, rationis uelut habenis reprimendos eſſe. Siquidem Plato animum hominis intrets partitus parteis, rationem, iracundiam, concupiſcentiã in hoc philoſophiæ ſummam ſttam elle putat, ſi afectus pareant rationi, non aliter quam regi.cui quidẽ ob id ipſum ſedem in cer ebro, uelut in arce datam exiſtimat. Peripatetici, quorum ſignifer Ariſtoteles, affectus qui ſunt ani-
morum impetus quidam, ceu ſtimulos quoſdam aà natura datos exiſtimat, quibus ad uirtutis
uſum excitemur: quanq́; reclamantibus Stoicis,& nominatim Seneca in libris, quos ad Nero⁵
nem ſeripſit, de ira. Putant enim affectus huiuſmodi nõ modo nihil conducere ad uittutem, ur rum etiam officere.quanq́; ne iſti quidẽ inficias eunt, in animo ſapientis illius quem imaginan tur, relinqui primos impetus anteuertere ſolitos rationi, quos funditus extirpare non qucasiue ram ij, ne conſequatur aſſenſio, protinus à ratione reijciuntur. Hoc innuit Homerus, cum lla dos primo, Pallas à tergo adſtat Achilii, iarnq; manum admouentẽ gladio, coẽrcet. lgitur uio/ lentos illos animi motus, Delphinum recte dtxeris: ancoram moderatricem ſapientiam. Jenéè ca ſcripſit nulli rei prodeſſe morã niſi iracundiæ. Imò quicquid impenſe cupimus, auto ims ibi ſalutaris eſt mora. Vnde facete Cæſari roganti quidam, quo remedio foret utendum aduer ſus iracundiæ uiolentiam:iuſſit ut prius quàm iratus quicq́; aut faceret, aut reſponderet, litera/ rum nomina recenſeret ordine. Plutarchus in apophthegmatis Romanorum, natrat
dorum philoſophum, quum ob ſenium impetraſſet ueniam redeundi domum, admonuille
illum, ut ue qauid iratus diceret, facerei ue, prius quàm uigintiquatuor literas apud ſe recenluf ſet. Huc ſpectat etiam Terentianum illud: Vide ne nimium calidum hoc ſit modo. Suntan quædam ingenia, quibus calcaribus eſt opus: ſunt quibus freno. Proinde recte ueteres! hino
aeant,& delectentur, poſtea quam cognouennt
nulcrnocerato impete alt ſepalmmi nanc!
manwüerbd. p innle 3dc“p, Græ ömgacpianter atch umagni magisgu alwddelubricum ing erninmen. Quitli lebevkettpaulatim ai, id eltLe ſazuäle e paulatim adlecctasBoues not nienpugna ſtatariau ayoltum Fodem pe chuin comment inewodum olitas: dannicum lit uirib aannoller qualic etimmeliora cun inm eſt qu Kaem Ariſtoteli aggttentim ad re rimaccknculum dhinceinus annis
9 19. d: d

de quibos um cta s autotẽ Binnten ut Tpdiass, 30 3u geru ilaſceptocoie nor: Diu appanii a eſſ. Addet hri am ilad iCacly
sſatis feltinatith en lum formam uoon d frugem btquaii e ſtultos euadere genis itide venen aritas tempeltim i sfuerit, cum adnent
fe 3 Tpinn
Hhn eſſe mores cyminopriſtæ tibi.
CHILIADIS SEOCVNDAEB GCENTVRIA I. 317 chino ancoram complecti uoluerunt, quod oporteat alterum altero temperari,& utrunq; cum altero cõiungi, quo uidelicet eiuſmodi quidam animi habitus exiſtat, qualem Plato confari pu tat ex muſica, gymnaſticaq́;, ſi pariter exerceantur. Tertia utendi ratio fuerit, cum admonebi mus in omni negocio uitandam præcipitem celeritatem, quod uitij quibuſdam ingenijs pecu iriter inlitum elt, ut illis in omni re quantulacũq; mora longa uideatur. Huiuſmodi feſtinatio nis comites eſſe ſolent, error,& pœnitentia, iuxta uerſiculum illum apud Græcos celebrem: ontraa 5oog Arlo KNAο νμ id eſt:..
Maltis malorum eſt cauſa præcipitantia.
HAis occinendum nobile illud Catonis dictum: Sat cito, ſi ſat bene, cuius mentionem fecit di⸗ uus Hieronymus, ſcribens ad PDãmachium in hæc uerba: Scitum eſt illud quoq; Catonis: Sat cito,ſi ſat benẽ, quod nos quondam adoleſcentuli, cum à perfecto oratore in præfatiuncula di⸗ ceretur, riſimus. Meminiſſè te puto erroris mutui, cum omne Athenæum ſcolaſticorũ uocibus conſonabat:SSat cito, ſi ſat bene. Hactenus Hieronymus. In ſumma, quicunq; uel ſocordia pec⸗ cant, uel immoderato impetu, ijs illud Octauij Cæſaris, öeũe Sradeog: ſimul ſymbolũ illud
olim Titi Veſpaſiani, nunc Aldinum oportebit in memoriam reuocare, ut Delphini atq; an/
11
Pedetentim Latini reddiderunt, pedetentim, ubi
Kard*ο⁴ις doννι, Græcis prouerbio dicitur, quod
quis non præcipitanter atq; inconſiderate, ſed ſenſim atq; cunctanter aggreditur negocium,
atq; arte rem gerit magis quam impetu. Tranſlatum ab his, qui cautim ac prætẽtantes per gla ciem, locum ue lubricum ingrediuntur. Terentius in Phormione: Dij bene uertant quod agas, pedetentim tamen. Quintilianus: At ſi,quod ſecundo loco diximus, heſciet actor, quid propo ſiti teſtis attulerit, paulatim&, ut dicitur, pedetentim experietur. 1a. vDPpiacidebos. 2 1II Rrfeuae ³e, id eſt: Lente bos, ſubaudiendum, incedit aut ſimile quippiam. Congruet in llos, qui placide& paulatim, citraq́; tumultum, ſed tamẽ aſſiduitate rem conficiunt. Equorum aus eſt uelocitas. Boues non ualent celeritate, ſed uiribus& aſſiduitate pollent, non impetu. Proinde in pugna ſtataria, uel leonibus formidandum animal,& ad exhauriendos ingentes la botes appoſitum. Eodem pertinet illud: Bos laſſus fortius figit pedem. In ſacris precibus, ut tra dit Plutarchus in commentario de Oſiride& Iſide, mulieres Helæas publicis ac ſolennibus uo tis ad hunc modum ſolitas inuocare, ut accederet Qoë so, id eſt: Bubulo pede: ſiue quod huic animanti, cum ſit uiribus immenſis præditum, deinde tanta corporis mole, tamen peculia te uideatur molliter, qualiq́; pedetentim ingredi, nulloq́; ſtrepitu: uel quod bouis pedes, arua calcatu reddant meliora, cum reliquorum animantium noceant. 8 1 Tacito pevrvre. IIII uie ſimillimum eſt, quod indicauit, quiſquis is fuit, certe haud quaquã indiligens ſcriptor. qui Rhetoricam Ariſtotelis exponit, 1 υάρ mπ, id eſt: Tacito pede, ſeu lento pede, cum cautim ac pedetentim ad rem accedimus. Apud Latinos aliquanto ſecius uſurpatur tacito pe de, pro furtim, ac clanculum, ut apud Ouidium: 11 ere i Ks i, en: Tacitisq; ſeneſcimus annis. 7. Cumini ſector.. V Impendio parcus ac ſordidus, olim prouerbio aumo⁊εε, id eſt: Cumini ſector dice,- batur. Teſtis& Ariſtoteles libro moralium quarto: rsνι 1O). 5 u0 isue 19) e 8 rorO. id eſt: Ex hoc genere eſt& cumini ſector,& quiſquis eiuſmodi. Meminit& Theo-⸗ critus dyllio.t. 1““ 9* KN, R,teAur& QAA ybge rde ende s ma mrre rud Xdασ NAππννι¶ mμυ'fßtulvee. Lentieuiam coquere paſtor tibi præſtat auare, Ne fodias digitos, cupiens ſecuiſſe cuminum. Item Alexis in Philocalo apud Athienæum libro octauo: AM Rrt Niterel 31r 2.e Tvuo i518 d S6r 151 wANck. id eſt: æterum noui probe, Sa en
4
icdeſt.
autem caminum per ſe quidem exilis herba, tum præcipue genus Aethopihcdusd b, b PeEdn Ddhrdeeeeen. t Pz pocrates

DBS. ERASMI ROT. ADAGIORVM
318
pocrates, autore Plinio, eho zuc teſelleigspro⸗
iob parlimoniamm 3 calln nma a⸗clnlo c Tenſicnt hominem uehementer parcum, cuminu appellari ſolere. Siquidem loquens de Voof
cterijs.quæ citra dolorẽ dic- int: Velut, bicon appellet, aut cuminũ. Eſt aũt niαιια Ficos diuidere.
2
Huic affine eſt, quod: b cos diuidere, unde lerbit& cognomen 1 aadringenta ſecat, qui dicit cνn&ενμᷣe ſͤſͤſſͤ Rrachs ac parcum lignificans, etiamſi ditiſſimum. Captatus autem eſt iocus ex uocis an. hibologia ſectoris. b 3 3 NMyconius caluus. vnH
MK„ ꝙe³οαεραοεον id eſt: Miconius caluus. Strabo libro Geographiæ decimo refentuul
o Myconios caluos dici ſolitos, quod in ea inſula uitiũ hoc quaſi gentilitium ſit, atq; omnibus ſrme cõmune. Idem affirmat Plinius libro undecimo, capite trigeſimoſeptimo. Eſſ autẽ My
conus una Cycladum inſalarũ. Quanq́; Herodotus in quarto ſcribit, in Scythia quoq; genten eſſe ab ipſò natali caluam. Admonet& Donatus grammaticus, Ecyr am interpretans Terenti nam, prouerbio dictum caluus Myconius, citatq́; Lucili teſtimonium: Myconi omnis calua iuuentus. Tuetur autem Terentium, qui à nonnullis hoc loco im peritiæ nomine reprehende retur, quod cum Apollodorus caluum dixerit, ipſe criſpum mutauerit: putatq́; poẽtam non in ſcitia, ſed facetius etiam per ironiam dixiſſe criſpum, quam ſi caluum dixiſſet. Q uod quidem etiam iplum prouerbiũ reſipit de raris inuentu.ueluti ſi quis Scytham dicat eruditum, ltalum bellacem, negociatorem integrum, militem pium, aut Pœnum fidum. Frit autẽ elegantuus aci- gium, ſi caluos homines, raroq́; capillitio ſmpliciter Myconios appellemus, perinde ut ſiqus faſtuoſum Sybaritã nominet, negociatorem Phœnicen. Notati lunt olim& alio nomine My- conij, quod ob tenuitatem alienas cœnas captarẽt: proinde qui inuocati ad conuiuiũ uenitent, Myconij more uenire dicebãtur. Inuehitur enim in Periclem Archilochus apud Athenæum in primi libri fragmẽtis, òè&nxꝝ Erεασσιονυσα ενι τƷ πκάηανε⁴σια μᷣουνσν tljng, uelut qui inuocatus ingereret ſe ad conuiuia Myconiorum more. b
Cum aqua fauces ſtrangulet. b
Ariſtoteles moralium libro ſeptimo, citat huiuſmodi quoddam adagium: 00& àufans Lro T S., W P.‿.αμαι ra 3 L Tdp Sdx viyg, I De Url ep; id eſtilntem
perans autem obnoxius eſt prouerbio, quo dicimus: Cum aqua fauces ſtrangulet, quid iam aai
opus eſt bibere? Refert idem in eundem uſum libro moralium Eudemiorum ſexto, diſputans de eo, qui prudens intemperantiæ uitio noxia ſequitur, haud quaquam ignorans, quid ſit opti mum:hunc autẽ longe inſanabiliorem eſſe eo. qui falſus opinione nõ expetenda expetit Quu
drat in eos, qui in abſurdiſſima ſententia pertinaciter manent, uel manifeſta negantes, quibus ,1
cum fruſtra diſceptes. Confine illi, quod alibi diximus:
Nil intra eſt oleam, nil extra eſt in nuce duri.. 1 Dimidio uitæ nihil differunt felices ab infelicibus. Ariſtoteles moralium libro primo: o xαꝓσα˙ 49) nNd TISc GG o8 Vr'ep. 8ep
ooα bup I/ꝓέναέ A AIom Qφ½ is ue 2udιιόοαα νπν μρανω. id eſt: Porrò probus atq; im
probus, nequaq́ in ſomno dignoſcuntur. Vnde natum eſt ut dicant: felices nihil a reliquis dſa 6
re dimidio uitæ. Proinde nõ inſcite dixit Ariſton apud Plutarchum in cõmentario de conten C..
tione ignis& aquæ. 0νε ord 7 Bi8 1072 A1Sewo Trdoς, dr 510p M. 25 lus Jνααᷣάεεαι τ̈ντεν. id eſt: Cum exiguũ uitæ tempus datum ſit hominibus, ſomnus uelut fœnera
tor dimidium eius aufert. Plato libro de legibus ſeptimo: X Sc)98 ducheie budeloe 4⁸9,
2 8— 1„„...„ 240,. d 5udep ⁵Aνοοο mmπ[⁰⅞ↄάxυ Lrr. id eſt: Nullus enim dormiens alicuius eſſ precij. nihilo magsch
is, qui uiuus non eſt. Prouerbium conſolatur parum fortunatos, diuituniiq; ac potentium inbo
lentiã retundit. Somnus enim adimit nobis noſtri ſenſum, unde fit, ut neq; miſeris moleſtallt
ſun aamttasnex fortunatis iucunda felicitas. Præterea felicitas iuxta philoſophos, ſit eſtin actu rationis per habitum uirtutis: ſomnus aũt quies eſt animi, bonis pariter ac malis cõmunb In eadem es naui.
N. Tullis epiſtolarum familiarium libro ſecundo ad Curionem: Etſſi ubicung eatſa
regium appellat quod olim ſerebatur à male precãtibus, autore puu
uenire creditum eſt. Quo magis quad rt in hos huiaſmodi cöuicium
le audiunt. lIdem Plutarchus conuiuialiũ quæſtionũ Decade ſemn b nt. lde
dici poſſunt:Velut, inquit, ſi quis hominẽ ſplendidum acbeni gnöcn, Græcis apicula, ſeu parſimonia, Suida interptete.
„.- VI ſt, quod refert Martialis libro Epigrãmatum quinto, ιαπηροεν, id eſtefy fingere uαες. Martialis carmen eſt huiulmod?
VIII
1X N
— — — ZB
— 8 — ½ .
.
S
— —.
eim plipen 1 ros um fmmlae
Uumchadeten
autpoltbanm 3 17 oluxetũ guno geolgic auiobeu lue uumeit
dcqulà p iutetrimpetral fertokns.
auMund, lnbCteur alicul uridi prod an ketici vdu kwherd Ramtquihinc. mleaegerebat i mlepittaco N tpirperio in en chondie, qu
Kuati, Solone
==— —Y—— — x=— S
—
==B
——— = SS .—
—=
—=— ——.. 2— —=—

dimpertix nomih
utauent putatygean luum dbullet Cu tem dicat euiin lidam Ertandch s appellemus patan ati lunt clm èdom ai inuocatiadonuuin Archdochos auih
Toci auolepagn
oddam adagimm , r12à En rn di qua faucesltente m Eudemioumbn quaquam no“ one nõ expereden uel manifelargfen
1
ab inkellcbi 1 1 4
w e
5p. ideſt n 1
ominibus oanl- 1
zaeit: duusa f bi 3 s, giuitunh c
cHILIADIS SECVNDAE CENTVRIA 1. 319.
ad te antea, in eadem es naui, tamẽ quod habes gratulor. In eadem es naui dixit, pro eo quod eſt:in communi periculo. Siquidem ad eos, qui eodem uehũtur nauigio periculum nautragij cõmuniter pertinet: neq; magnopere refert, in prora ſint, an in puppi, an carina, cũ nihilo ma- s abſint à diſcrimine.Idem alibi: oc miror enim, querorq́;, quenq́; hominem ita peſſundare aiterum uelle, ut etiam nauim perforet, in qua ipſe nauiget, hoc eſt, ut rempublicam euertat, cũ ua ſit etiam ipſi pereundum. Ariſtophanes in Veſpis: 1,ſ 1di 35 r6Neee„G3 51 19 ςρσαενσαα ⁵ναεςν. id eſt: b Pe ciuitate eſt, naue de tota puta. Eſt autem familiare poẽtis à nauibus ad Rempublicam ſimilitudinem mutuari. b Qui axat oliuetum.
Columella de re ruſtica, libro ſexto parœmiam huiuſmodi refert: Quin etiam, inquit, cõplu ribus interpoſitis annis oliuetum putandum eſt. Nam ueteris prouerbij meminiſſe conuenit: Eum qui aret oliuetũ rogare fructum, qui ſtercoret exorare, qui cædat cogere. Alluſit hic Ver⸗ gilius primo Georgicòn: Exercetq́; frequens tellurem atq; imperat aruis. Huic adagio locus fuerit ubi ſignificabimus fieri nõ poſſe, quin uoto potiatur is, qui curã extre mam impenderit. Vulgaris enim diligentia quaſi rogat, mediocris impetrat, extrema cogit. A1 luſio fit ad eos, qui à principibus improbo ſtudio, officioq́; ſic impetrant, ut non precibus, ſed ui uideantur impetraſſe. Laudatur, atq; imitandus proponitur in Euangelicis etiam literis fla/ gitator importunus.
b Difficilia quæ pulchra. ö Aoc 1A6 ⁴⁵α, id eſt: Ardua quæ pulchra. Extat apud Platonẽ in Hippia maiore,& in Cratylo. Citatur alicubi à Luciano. Itẽ à Plutarcho in libello de liberis inſtituendis prouerbij nomine. Quidã prodiderũt Pittacum, ubi ſemet abdicaſſet imperio, dixiſſe, Xαιεινσν 2dp Lauνα, id eſt: Difficile bonum eſſe. Porrò Solonem Pittaci molliciem atq; ignauiam taxan⸗ tem, dixiſſe, Xεενπαα τ αππλ‿α, id eſt: Difficilia quæ honeſta: utriuſq; dictum in prouerbium abijſſe. Sunt qui hinc arbitrentur natam parœmiam Periander Corinthius, initio populariter ac moderate gerebat imperium, poſtea uerſis moribus, tyrannice agere cœpit. Id ſimul atq; co- gnitum eſſet Pittaco Mitylenæo, diffiſum de ſui ipſius animi cõſtantia magiſtratũ depoſuiſſe, relictoq; imperio, in exilium abijſſe. Percõtantibus deinde quibuſdam, qua gratia fugiſſet im- perium, reſpondiſſe, quod admodum eſſet arduũ probum eſſe propter mutatum Periandrũ: quibus auditis, Solonem addidiſſe ſuum apophthegma, xuλαεσπα⁴ τ ν⁴. Huc ſpectat illud quoq;, quod meminit Plutarchus in commentario ²iν ‿υωοα⁷π: Platonem cum Helico-⸗ nem quendam Dionyſio datis literis commendaſſet, ſcribens illum uirum probum ac mode ſtum adſcripſiſſe in calce epiſtolæ. ręd—œον ⅞ε οι τανιιι πηνον b‿εeάνν, Qu‿ge kur6A, d eſttHæc autem tibi ſcribo de homine, uidelicet animante natura mutabili. Nec abſurde quis referat ad celeberrimam illam Heſiodi ſententiam: b Tlb„ wi KMτα 1 Ac i d 2r91eG. Alyn 0 540, A MSI v, Iie gerie 1—6ra Deo Sodo, e EDunc A ddra. Aαεέ u—½ μ̈—& vrlc Kdi SOs S, Krlb d K KMgop Tk. diidi Furero reA Xœeλμε ντνν 71⁶ Soc.. Omnino uitium facile eſt contingere cuiuis. Eſt uia ad id breuis,& uicina in ſede moratur. Contra, uirtutem ſudoribus undiq; diui Præſepſere,& longus ad hanc perq́; ardua callis,
Aſper& eſt primum:ſed ubi alta cacumina uictor
Contigeris, iam fit facilis, licet ardua dudum. e Neq; quicq́; eſt tritius eo, quod dixit Ariſtoteles libro moraliũ Nicomachiorũ ſecũdo: noον XMErG'SOp Ks' 1 reXvN)«geI. id eſt: Et ars& uirtus circa id uerſat᷑, quod eſt difficilius. Eodẽ Pertinet: Litera Pythagoræ diſcrimine ſecta bicorni. Et Euãgelicũ illud de uia arcta quæ ducit ad uitã. ltẽ de duplici uia apud inferos, quarũ altera ducit ad cãpos Elyſios, altera in malã rem.
Drieitnd erareim he5 Colophonia ferocitauas. XIII roεα εεμνέει. id eſt: Coloòphonia ferocitas. In inſolentes, qui ferociter deſpiciunt& affli
id eſtt
Egunt humilioris fortunæ homines. Aut in eos, quibus ſua ferocitas exitium attulit. Sumptũ ab
D 4 anrrogantia

320 DES. ERASMIT ROT. ADAGIORVM 2
arrogãtia, ſuperbiaq́; eius gentis. Refertur à Diogeniano in adagionũ collectaneis. Theognis 1 Peie n) AdvTac&xxπν κνσ AQ) oAoOqTονυνα id eſt: Perdidit& Colophona ferox mens& Magnetes. lis abſumpſeri
Nemini fidas, niſi cum quo prius modium ſalis abſump eris. xIm
Vulgo apud noſtrates circumfertur adagium, haud fidendum eſſe cuipiam, niſi cum quo prius modium ſalis abſumpletis. Significant autem hominis ingenium non poſſe perſpici nii
diuturno conuictu, longoq́; cõmercio. Apparet prouerbiũ hoc ab antiquitate profectum eſſ.
Quandoquidem Ariſtoteles libro moralium octauo, ſimile quiddam refert, his quidẽ uerbi-
8' 71 ⅞£ aeoS S6d K uunSeiag, 1,7l l0 SDau ep S, 5 Ls' Kor ahA g mip a,
2
o use Sd‿ dυνονπ,ηνπσοπ id eſt: Præterea autem ſpacio temporis& conſuetudine opuseſt.
Siquidem iuxta prouerbium fieri non poteſt, ut nos mutuo pernoſcamus, anteq́ ſalis qaem
dicunt, modium pariter abſumpſerimus. Idem moralium Eudemiorũ libro ſeptimo: A⁰ 1
Sonaip eXiNSep d A⁴ιμιμηνιαmðƷάν αQλQ⁊⁊ id eſt: Quapropter in prouerbium abijt ſalis mo
dius. Fodem in libro refert illud quoq; ex poẽta quopiam hemiſtichium, ni fallor:
Ou& ανα μνν ◻ν⁵. id eſt:. Non eſt amicus abſq; temporis mora. Addit ex Theognide: id eſt:
Od o Ap kicheing ud0e v50p bucE Puvende nip aεα˙εi 6 deroνννε.„
Haud noſſe ingenium̃ ue uiri licet aut muliebre, Vt nec iumenti, ni experiare prius.
Notat hanc parœmiam& Plutarchus commentario 6d AAcdeiag, his quidem uerbiss
roue ν αοωιες, d AS„s dedcꝓσα, du ASVTAR d'& dS dd veoura eDap, ins
A Oia iuovisg rj agire Bae Lauo ag Jigewp,uch Es-due„d9 he he d de uis avop, Andd ueehguus 7009 65Xlb üe QNjae, Sraida de un w ußoue dyen udh beshe d KuανενιμένννrłUUrasda. id eſt: Alienos enim, quemadmodum ait Theophraltus nõopot tet amantem iudicare, ſed amare poſtea quam iudicaris. Siquidem ubi natura ipſa dux eſſad beneuolentiam præcedens iudicium, neq́; expectans illum uulgo celebratum ſalis modiuma quippe quæ amicitiæ ſeminarium inſeuerit, ibi non oportet acerbos& exquiſitos eſſe delicto rum expenſores. Meminit huius parœmiæ& M. Tullius in ſermone de amicitia: Verumiluas eſt quod uulgo dicitur: Multos modios ſalis ſimul edendos eſ e, ut amicitiæ munus expletum ſit. Auc pertinet illud quoq; Sophoclis in Oedipo: b Xoꝗ Tiucd p drdα—e'uvu ⁶ν‿ KXAM,— ad h Iuεsᷣœᷣ voine aνn. id eſt: Nora temporis probum arguit tantum uirum. At improbum uel unico agnoſcas die. Huc pertinet etiam ille ſenarius prouerbialis: H⁴. A B( 8S JC01 86vO. Nota morum& index tempus eſt mortalibus. NMcOs O AO KriSe. id eſt: Sobrius ſis, ac memineris nemini confidere. cbPs‿νo y⅞ᷣͥE Scc Ou ES 1 bPe eArSSon Poode. Prudente diflidentis, Den Egomis Haud alia res utilior eſt mortalibus. Inuenio citatum mutilatim ad hunc modum: A'Ap A&εμυνονο arOQ.αισ⁴σꝓυ id eſt: Modium ſalis poſtquàm ederi. b de er di etſkan dutezarhegeeutmnen aechs ntgondun Bz cus ginn A.*αεν Aut ic: Tum demum iſſi fidas&AG Ard αιμυν&εοꝓρσσ cp. Eſt autem iam/ icus dimeter, ex poẽta quopiam ſicuti conijcio ſamptug. eristn Glhmm eaſden alnonieraſer eonclſenna Vodeemma Ia em, PFormolus ſeptem Marce diebus eri.*Piflone ad munerss COm
42 Poeta in iplam torquens, quæ deformis eſſet.
Idem admonet illud Epicharmi
Illud item Euripidis/in Helena:
Lime
b unulos
däu
—
—
canl nn3
güiinun rorhasca aarleilsn vvoli eleti adtbu brn mmedich b wyinio le
wutuiher 3 lüſt
aapolonnl aepoteite
hmumapt zauewowinuktt 9
9' 1 1. ſwter kan
ihalhtSere ievdlnpſt as fctduc dk
aranata.
gwiinkdlge cuiviezä mira tprch mant gaitas Auſchi raepotet ieed dOchquam inep w ula uaba
6
ſhe tuanlgeg lebetahere encornde ccdd
enhorrar.ldem
dexſucro l 3 dätaguema
iſ
4 nn nrpa Karupeclbus ah uer a
8 An 9 1 5
aniopede
—— ——
—
—
— —
—
1
3 4 3 6 he
1 4
—
. 1
S= — —
——
ad lerea h eddenden
— —
—

Nalhi, hqh,
Snsp dhd 1ehun
-
udls in Fadig
6 u Tuhnds 1u u” dum att Theophnih
idem ubi mtuasit ulgo Cetran
läa
cerdos& exqult d ermone de amiciu en ſſe,ut anictix mua
CHILIADIS SEGCVNDAE CENTVRIA I. 321
Ilme non fallis, inquit, ſi uerum lux mea dicis, Ediſti nunqᷓ; Gellia tu leporem. b b
Commemoratur idem in uita Alexandri imperatoris Romani, qui cum forma eſſet cõſpicua, ag leporinas carnes ꝗ tidie eſitaret, poęta quidam Græcis uerſibus in eum iocatus eſt, quorũ hic erat ſenſus, nam iplum epigramma non eſt adſcriptum, non mirum uideri oportere, quod formoſus eſſet imperator, cum quotidianus cibus eſſet lepus:de quo qui ederit, is ſeptem po/- ſtea diebus formoſus fore uulgo crederetur. Eſt autem& piſcis lepus appellatus, qui uenenũ labet immedicabile, ii quis imprudens ederit. In Indico mari etiam cõtactu necat hominem. autore Plinio. Lenta tabe conſumit. Malum hac deprehenditur nota, quod piſcem olent, qui ederint. Huic homo uiciſſim peſtilens eſt, cuius contactu protinus emoritur. Hoc cibis admi- xto, multos ſuſtulit Domitianus.eodẽ Titum fratrem ſuſtuliſſe creditur, ut autor eſt Philoſtra
u tus in Apolloni uita. Proinde in hos qui contabeſcunt, nec ulla medicorum ope poſſunt reſti 6 tui, dici poterit: Edit leporem marinum. 5
Plena manu. xvI
Piena manu, pro eo quod eſt, ampliter, copioſe, prolixe, minimeq́; maligne. Tranſlatum ab jjs, qui non minutim& parce, led plena manu largiuntur. Cicero ad Atticum libro ſecundo: At hercle, alter familiaris tuus Horatius, quàm plena manu, quaàm ornate noſtras laudes in aſtra ſuſtulit. Seneca in geclamationibus: Liberaliter hodie,& plena manu faciam. Idem in Lu
dicro quod ſcripſit in Claudium Cæſarem: At Lacheſis, quæ& ipſa homini formoſiſſimo fat
ueret, fecit ilud plena manu,& Neroni multos annos donat. Fit lepidius, quo magis ad animi tes tranſfertur.„ Sine riuale diligere. Xyuir gine riuale diligere dicũtur, qui ſtulte mirantur, quod nemo alius concupiſcat. Veluti ſimia
catulos ſuos& miratur,& amplectitur:& indocti poẽtæ ſuas nugas ſoli diligunt. Sumpta eſt aleegoria ab amantibus, quibus eſt amica deformis,& quam alius nemo uelit. Extat adagium
in epiſtols Auſonianis. M. Tullius ad Atticũ libro ſexto: Huius nebulonis oratione ſi Brutus moueri poteſt, licebit eum ſolus ames, me æmulum nõ habebis. Item libro ad Qu. fratrem ter tio: O dij, quam meptus, quàm ſe ipſe amans, ſine riuali. Horatius in arte poëtica:
Nullum uitra uerbum, aut operam ſumebat inanem.
Quin ſine riuali, teq;& tua ſolus amares. b Pedibus trahere. XVIII
pedibus trahere, eſt rem pro ſuo arbitratu uerſare. M. Tullius ad Atticum libro quarto: Nõ
recordor unde ceciderim, ſed unde ſurrexerim. Fratrem meũ& te ſi habebo, per me pedibus
ta trahuntur. Idem libro ſeptimo epiſtolarum familiarium: Nam de iadicijs quod quere-
us, multo laboro minus. trahuntur per me pedibus omnes rei. Metaphora ducta uideri po-
m admonetſld zu em Faripdunt’
telt, uel a Vulcano illo Homerico, quem lupiter ut longe uiribus præſtãtior, pedibus tractum e cœlo deiecit, quemadmodum teſſatut ille:
D7e wede ra p A SnS dec-tE"1oto. id eſt:
Protractum pedibus ſupero deiecit Olympo.
Vdlab eiuſdem Hectore, cui uictor Achilles libro Iliados uigeſimoſecundo:
S'acorthup urrOr,ε—2 T4Pluue Tev
8 7 6 2 8-000p en Iipuke, Potse Neürrse 1AdrT
Ex diceoo KeNC:„ Aden 5 2XMEN; Mαm. id eſt: Qud poſt ambo pedes calcaneus imus adhæret
Talo tranſfodit neruos, ac bubula lora
Inſeruit, corpus de curru deligat alto
Penqdulum at interea trahitur caput. Trabitur ad eundem modam& Cacus apud Maronem libro octauo, ab Hercule uictore:
Pedibusq; informe cadauer Protrahitur. Iuuenalis Satyra quinta:
Duceris pianta uelut ictus ab Hercule Cacus,
Et ponere foras, li quid tentaueris unquam. Hiſcere. Naribus trahere. b XIX
ri Snda Ausd-h, id eſt: Nare trahi, eſt citra iudicium, alieno arbitratu quduis adduci. Meta
phora mutuo ſumpta à bubalis animantibus, qui anulo in ſummã narem inſerto circũducunt᷑,
nõ aliter quam equi freno. Quanq́;& equis lignũ aut ferrum, dentatum in nares inſeritur, aut . 4““ b ectiam

312 DES. BRASMI ROT. ADAGIORVM
etiã in morſum, ad cohibendam eorũ ferocitatem. Id feumentch Poſtomiu appellatum nai. cat Nonius. Lucianus in dialogo quodam lunonis duiß 28 65 ,9) v zrds ne H Me 38„ G 4 ve d3 49O) Oee 2 S1uo α kAcop. id El. Soln la ud 18 Annibudeib 35 minatur, ducitq́; te,& circũagit, ipſa, quod dici ſolet, nare trahens. 6 in Pher äbus: Oup u 29e G 28 8 8 de ANM2 VT 8dscp. id eſt: Nihil obſtiterit, quo minus à quibulſuis nare traharis Barbarus ex triuio. 2476 ½₰ X 698. id eſt: Barbarus ex triuio. In homnigs dhechatat ercree humiltati ac prorſum nullius precij, perinde quaſi dicas, externum ac uilem ſeru 3 um alicundee triuiß einptum, non dono datum, aut domi natum. Lucianus in uiie d uerat Ptometheusa 1 pellatus: orꝗ ex T16— HBdsœνν ie Wa Atusõp. id eſt: Qualis pene barbarus quiſpiamè triuio. Quanq́; quidam hoc loco legunt non barbarus, ſed Ooß O 1—8, id eſt: Conũ etriuio: quæ lectio ſola probanda elt, mea quidem ſententia, propterea quod eo loco de luto fiat mentio, non de barbaro quopiam. 2 Rara auis. Rara auis, prouerbio dicebatur res quæuis noua,& inuentu perrara. Perſius: Si forte quid aptius exit, Quando haæc rara auis eſt. uuenalis: Rara auis in terris, nigroq́; ſimillima Cycno. Coruo quoq; rarior albo. 4 1 Quin& Phoœnicis raritas in prouerbium abijt. Ducta allegoria ab auibus peregrinis& inuſi tatis, quæ nonnunq́; caſu in noſtram regionẽ deuolant, uel miraculi gratia deportantur. Vnde illud ſæpius iteratum apud Ariſtophanem:
XNI
Idem:
3 3
Trie Gi oi our; id eſt: Quæ eſt hac auis: De hoſpite& ignoto. Succiſiua opera. XXII
Sicciſiuis operis fieri dicitur, quod horis quibuſdam quaſſ furtiuis agitur, ubi iam ordinariß ac legitimis officijs perfuncti ſumus. Metaphora traducta à mercenarijs aut ſeruis, qui prater pactas operas quas debent, extra iuſtas illas horas non nihil etiam operantur ſibi, quod cecat in peculium. M. Tullius libro de oratore ſecundo: Quæ ego ſero, quæ curſim arripui, quæſuc eiſiuis operis, ut aiunt, iſte à puero ſummo ſtudio, ſummis doctoribus. Plinius in præfatione hiſtoriæ mundi:Et occupati officijs, ſucciſiuis tem poribus iſta curamus, id eſt, nocturnis, ltaq quod obiter atq; aliud agentes curamus, id operæ ſucciſiuæ tribuitur. Græci ſimili penè ligun νινꝙ appellant. Agathon apud Athenæum:
1 0 960)0)yp d rorgsa, 4
16 9 0 S G2s⁶ρ TOSA ,S. uorum carminum, quandoquidem uerti commode non poſſunt, hæc eſt ſententia quod obiter faciundã erat ei principalem operam im pendimus, quod principalis eſt operæ id obiter curamus. Legimus etià m— d⁶⁵σρρννᷣ quod à propoſito ſit paulo alienius:& wariyu quod nos fers, obiter, aut negligenter uertimus. Diuus Hieronymus in epiſtola quadam: Cum hoc furtiuis, ut aium, operis ad lucern ulam uelox notarij manus me dictante ſignaret. Furtiuas uocat, quod illi ſucciſiuas. Compreſſis manibus. NXXIII Compreſſis ſedere manibus, dicitur in ocioſos,& nihil aliud quàm ſua fata deplorantes. Ii
tus Liuius libro ſeptimo: Compreſſis, quod aiunt, manibus ſedeas. Extat& in Hebræorum prouerbijs:Paululum conſeres—
uerbi manus, in ignauum, figura ſumpta à geltu ſollicitorum quidẽ ſed inertium tamen. 3 4 83 Pia aSelte lonäeh 15 .„—„ Ioca ſeriach. XXIIII Quoties omnia noſtra cum aliquo communicamus, cum eo ioca ſeriaq́; conferre dicimur
M. Tullius libro de finibus bonorum ſecundo: At qui cana, qui cum occulta omniac Tecu
„ 1
nq; palam̃
XX p
maldooc ui Memi V 30 Mds!
ldpleum uoc dtmcörodere merecomino Rawnncrbaſ Närnueme uc iieteun con macpieban uodile acygammatu pkerereinis chkebusom aheeisnullle tunlpots 0 men oter O
nabspiead Kerrisn Tber
tiraalwoſecü püeprabe ſeräenigrilcer ſeciskenpoc
ſäätuts peca
— —
düüſecr

1 e. N⁴ς
OHIL,IADIS SEOVNDAE OENTVRIA I. 323
b Ea tela texitur. AhaE tA emn: XXNV prouerbialis allegoria, ea tela texitur, pro eo quod eſt, eiuſmodi negocium in manibus eſt. ve res inceptãtur tales. Tranſlatio ſumpta à textoribus telam inſtituẽtibus. M. Tullius in extre o de oratore libro: Quanqᷓʒ ea tela texitur,& ea incitatur in ciuitate ratio uiuendi, ac poſteri natis oſtenditur, ut eorum ciuiũ, quos noſtri patres nõ tulerunt, ſimiles habere cupiamus. Plau/
tus dixit exordiri telam, pro incipere negociũ: Exorſa eſt hæc tela nõ omnino peſſime mihi.
. Multas amicitias ſilentium diremit. xXXVI noAde ANias dεονινεεα dεμαυοση, id eſt: Multas amicitias ſilentiũ diremit. Admonet ada ium aſſiduo conuictu, ac frequentibus alloquijs neceſſitudines ali, intermiſſione& abſentia
1 Fiſſolui. Meminit huius Ariſtoteles libro moralium octauo: ENp xᷣ ν⁵σ/&mφνναιαα S6
7
Hond An SGIA NASl O, dDep Tun, od di iAlae?. 2. ho.7, 3 JoMO dν Qiαν εmπννωπωπιμάGbͥ MQMmſ0 uoen. d eſt: Quod ſi diuturna fuerit abſentia, uidetur& neceſſitudinis obliuionem adterrerunce di⸗
Aum ell ilud, multas amicitias ſilentiũ diremit. Figuratius, atq; ob id ipſum elegantius eſt illud
riaab auidus pei raculigrata dexarat
kurtiuisagimrgüne
nercenanis autkndg etiam operenu lig ſero,quæ euſmanjig octoridus. Pluius n curamos ideſ,nim ibuitur.(acim,
poſſunt, ncd em d principdlselchen wo lit paubaleritin nymusin cpütten ꝛus me dicuntelg I 3 eä mlafthin d qua rhe
,Aro prouelde cötranfop m n
Alphij fœneratoris dictum apud Columellam: Bona nomina nonnunq́; mala fieri, ſi nunq́; in-
terpelles. llle nomina, iureconſultorum more, debitores uocat,& interpellare, ſubinde credi- tum repoſcere. VOX autem(iræca kaseceir: non ita commode reddi Latine poteſt:neq; enim limpliciter ſignificat dentium, ſed ilud ſilentium, cum quis non appellat, ac ſalutat ami⸗ cum. Porrò ſi aicε legas pro Kvorg, Uerſus fuerit Iambicus trimeter.
226 E Ad pileum uocauee. XXVII
Ad pileum uocare, pro eo uo eſt, ad libertatem inuitare, aut promiſſis ingentibus ſedi⸗ tionem cõmouere, prouerbiali figura dixit Macrobius libro Saturnalium primo: Dicet aliquis nune me dominos de faſtigio ſuo deiſcere,& quodammodo ad pileum ſeruos uocare. Atque hæc quoq; uerba ſublegit à Seneca, qui epiſtola quadrageſimaſeptima ſcribit in hunc modum:
Dicat nunc me uocare ad pileum ſeruos,& dominos de faſtigio ſuo deijcere. Metaphora du-
ca à ueterum conſuetudine, qua ſerui cum ſtatum mutarent, ac manumitterentur, capite raſo pileum accipiebant. Vnde eſt in Amphitryone Plautina, ſub perſona Soſiæ ſerui libertatem optatis: Quod ille faciat Iuppiter, ut ego hodie raſo capite caluus capiam pileum. Mattialis li- bto Epigrammatum ſecundo ad Olum: Totis piſea ſarcinis redemi. b hoceſt: Rebus omnibus relictis contemptisq, peperi mihi libertatem. Etenim qui poteſt ni/ hi habere, is nulli ſeruire cogitur, eiq́; liberum eſt ſuo more uiuere. Atq; ideo ſubijcit: Seruum ſi potes Ole non habere, Et regem potes Ole non habere. Hanc nobis pilea donant. b b b Suetonius in Tiberio: Seruisq; ad pileum fruſtra uocatis, in Siciliã profugit. Idem in Nerone: Obijt trigeſtmoſecũdo ætatis anno, die quo quondam Octauiam interemerat. Tantumq; gau dium publice præbuit, ut plebs pileata tota urbe diſcurreret, nimirum hoc indicio additam ſibi ibertatem ſignificans. Seruius in Aeneidos octauum, refert Feroniam ſeruorum deam habe- min cuius templo capite raſo ſoliti ſint pileum accipere. Videtur autem pileum priſcis inſigne fuiſſe uirtutis ſpectatæ, ut hinc fluxerit mos, ut qui magiſtri doctorisq;ʒ titulo decorantur, pi- leum accipiant. Aulus Gellius noctium Atticarum ſeptimo, capite quarto ſcribit, ſeruos eos ue nire ſolitos pileatos, quorũ nomine uenditor nihil præſtaret. Eius rei Cælius Sabinus iurecon- ſultus hanc fuiſſe cauſam ſcripſit, quod eiuſmodi conditionis mancipia inſignia eſſe in uenden do deberent, ut emptores errare& capi nõ poſſent, neq; lex uendundi operiẽda eſſet, ſed ocu- lis iam perciperent, quod nam eſſet mancipiorum genus. 1 3 4 Eiuſdem muſæ æmulus. 1 b XXVIII PEiaſdem artis aut diſciplinæ ſtudioſi, eiuſdem muſæ æmuli dicuntur. Vſurpatur apud Au/ lum Gellium prouerbij uice. Græci àαοτεανν appellant eiuſdem artis opifices. 4 Lolio uictitant. b XXIN Aenigmate prouerbiali lolio uictitare dicuntur luſcioſi& cæcutientes, quos Græci, teſte No nio, Myopes uocant. Plautus in Milite: Mirum eſt lolio uictitare te tam uili tritico. Quid iam: Quia luſcioſus, uerbero. Aedepol tu quidem cæcus haud luſcioſus. Lolium autem Plinius intet
Perſius:
frugum peltes commemorat, unà cum carduis ac tribulis. Vergilius in Bucolicis: Infelix lolium& ſteriles dominantur auenæ. Item Georgicòn libro primo: Mox d ftumentis labor additus, ut mala culmos Dn
Eſſet rubigo.

324 DBS. ERARSMI ROT. ADAGIORVM Eſſet rubi 0, ſegnisc; horreret in aruis
Cardu u her cutn legetes, ſubit aſpera ſylua
Lappaæch, tribuliq;, interq́; nitentia culta
Infelix lolium& ſteriles dominiantur auetiæ.
Ineſt autem lolio peculiare quoddam malum, ut oculis caliginẽ inducat. id quod indict Oui,
us libro Faſtorum primo, cum ait: b 32 Dcuics uitiantibus agri. Flinc nimirum iocus prouerbialis. Intus canere.Et Aſpendius citharcœdus. ä Qui priuati cõmodi impendio ſtudioſi eſſent, ac ferè quicquid rerum agerent, id omnead domeſticam referrent utilitatem, ij prouerbio intus canere, ilidem apud Græcos aDirc of uſds Fisai, id eſt: Aſpendij cithariſtæ dicebantur. M. Tullius in Verrem actione tertia: Atq; etam
Apendium cithariſtam, de quo ſæpe audiſtis, id quod eſt Græcis in prouerbio, quem omnit
intus canere dicebant, ſuſtulit,& in intimis ædibus ſuis poſuit, ut etiam illum ipſum artifciſun
ſuperaſſe uideatur. Facetiſſime taxauit Cicero Verris rapacitatem, qut intus canentem in itti mis ædibus collocarit hoc eſt, plus quàm intus cecinerit. Idem in Rullum aduerſus ſegemaga riam: Atq; hoc carmen hic tribunus plebis, nõ uobis, ſed ſibi intus canit. Nam oſtendit Tullus in ea oratione legem, tametſi popularis uideretur, haud tamẽé populi, ſed decemuirum utiltai repertam. Porrò de Aſpendio citharœdo. Aſconius Pædianus ad hanc ferme ſententiam emm rat: V ulgares citharœdi cum canunt, utriuſq; manus funguntur officio, ita ut dextra plecttum teneant, id quod foris canere appellant: ſiniſtra digitis chordas carpant, quod quidem intus ca nere uocant Difficile autem uiſum eſt, quod Aſpendius citharœdus faciebat, qui nequaquam utraq;ʒ uteretur manu, ſed omnia, id eſt, totam cantionem intus& ſiniſtra tantum manu com plecteretur:atq; ita tacito leuiq; modulatione ſiniſtra contactis chordis. cantilena peragebatut, ut uox ad citharœdum duntaxat, aut proxime aſſiſtentem perueniret. Hinc fluxiſſe prouer/ bium, ut furaces homines Aſpendiᷓ citliariſtæ Græcis uulgo dicerẽtur, quod ut hic carminis it ili furtorum eſſent occultatores. Fatetur Aſconius adagionem etiam in illos apte dici, qui mul- tum inteſtinis ſuis commodis conlulunt, præter honeſtatem. Neq́; diſcrepat interpretamenti quod adfert enodotus ex Tenone Myndio in adagionũ collectaneis. Dortò Aſpéẽdus Dan ꝑphyliæ ciuitas eſt, autore Stephano: unde Aſpendij dicebantur apud quos citharœdi hocant ficio præcelluiſſe uidentur. Ad hoc prouerbium apparet alluſiſſe Dlinium libro uigeſimooda uo, capite quinto, cum ait: V erum id remedijs cecinit, non epulis. 1. In lapicidinas. XA Aαπιαμια, id eſt: In lapicidinas. Simillimum eſt illis: E'e n6αμα, u) ke Tl Manaßiap⸗ cum ſignificamus quempiam è medio tollendũ,& in rem malam aliquò auferendũ. Natuma Philoxeno poẽta dithyrãbico, qui cũ Dionyſn tyrãni poẽmata non probaret, utpote indoc in lapicidinas ab eo detruſus eſt: deinde reuocatus illinc amicorũ precibꝰ, ubi denuo Dionyſu ſua carmina pronunciantem audiſſet, ſurrexit:& rogatus a Dionyſio, quid eſſet rei, reſpondt, ſatius ac potius eſſe in lapicidinis uitam degere, quaàm illius audire poëẽmata. M. Tullius in epi ſtolis, Philoxeni animum probat, qui maluerit in carc
Lucianus in libello, cui titulus: De mercede ſeruientibus: 2⁰ ³3ι Ldν ακισmνꝛZ⁴'ij, ie ras AM-
Wallde To oyuo euue Kig«, id eſt: Quod nitu laudes, protinus in Dionyſij lapicidinas tet daan.
gaberis. Plautus in Captiui duo: Inde ibis porrò in latomias lapidarias.
„ Equi ſenecta. XXXII 4— Phas, id eſt: Equi ſenecta. Prouerbium in eos dici ſolitum, qui præclari tebus ge⸗ d uuenta poltea quam conſenuerint, ad ſordidas curas ſemet abijciunt. Allegoria ſumpta dendis eihis⸗du enig looh ſegnes, in piſtrinum, aut carrum, aut aliud iq genus opus de An ſeni ſita Aune ie— 84 Habiti dumm uiribus integris eſſent. Plutarchus in libello, cui titulus
2dß uncenge Fy tl 1 4 a Selp. Ou Tourdrανιν ω ννο oAιι μν ꝛzm Jihos In Tdnehäs vνναέο⁵σ‿ id eſt: An non is plane uidebitur equi ſenectam, quemadmoch
uulgo uocant accerſere, nemi Sn accetlere, nemine compellente? Cum 0 it jat quod rete tur à Ciceronei Gatone NMialoer P ten Gu h Ledauenit Ennianum illud,q a
Sicut fortis equus ſpacio ꝗui fo Sutis equus ſpacio qui forte ſupremo Vicit Olympia, nunc ſenio confectus quvecit. Si tibi ami mihi inimigne V III Platoin Thexteto: Am/à doras 3 ee nihi nimicum. XXII eto: A'M, 69 5 Jrocee 5 2„K2„ 30 *uTe G Nro ne d0 SiNop, 5ud NM X i ac dr Juu
erem reduci, quam aſſentari tytanno.)
3 1. nune IH obe 1
mmipatnn ſ rir celerit 1 lymobo ehnimdc Winilhs boso Vrrtnodu Kee Phi dbor athevenian äuttniimas dstzunnur a Ubennerte d
—
uchwannbich
agge olcite gummaleſl s ſender vir utwawod ne aic degenn
win Thextete ndrrbiexpl wauiinangun ttd loch ge
ohphacro epenne amie alln geidc V tnajaßa tru ſtiweinselt dantlacar

Hopul ſedh decedun Jad bancfameſna ur oficio it ucen GCarpant quodguig rœdus taku as Eſnſta tmtnr schordis cmtien, auenitt diei icerẽtur quoduli netiam in ilosana uaen nnm Alectanes Poniiii ur apud quoscttui lidſe Plnium lbon ulis b
5 4
1 4. 2 voOcnat, 19
g
met biout iei
„J Jenud m, aut aiadiig,
ad perſonas relata ſunt
oſop r⁴lν Sod: NuSirp.
CHILIADIS 8ECVNDAE CENTvRIA I. 325
uot. id eſt: Si iſtud tibi amicum Theodore, nec mihi eſt inimicũ:quẽadmodũ prouerbio di/ cunt. Hoc eſt, ſi tibi res placet, mihi non diſplicet. Captata eſt autem in figura uocum pugnan- tia: deinde rε αναιαεεονοοoͥ⏓ĩ ◻YÖ*s κ△˙οꝓε. quorum utrũc; à perſonis ad res detorquetur:quãq́ᷓ; uſitatiora. V ſus erit quoties alienæ obſequimur uoluntati. b b Rana Gyrina ſapientior. XXXIIII
Plato in Theæteto: o'ri u àu,.68 Jsdp Ju/1 ki qoqia. Id Sœ 47yX Sp 16 O†*01 du-p BeXri cwn Boεαν ρεεν. id eſt: Nos illum tanquam ob ſapientiam admiraba- mur. At ille nihilo magis antecellebat prudentia, quam rana Gyrina Sumptum eſt adagiũ ab informi partu ranarum, quem Græci„veive uocãt, à figura corporis in gyrum orbiculati, quo ſit ut mira celeritate ſe quo uelint, uoluãt, uerſentq́;: quemadmodũ teſtatur quiſquis is fuit, qui ſcripſit Etymologicon Græcarum dictionum. Meminit gyrinorum Heſychius. Suidas etiã Ariſtophanis adducit teſtimonium:
id eſt: b b
Quemadmodum patres clamant gyrinorum.
7
Nec ab his abhorrent, quæ tradit Plinius libro nono, capite quinquageſimoprimo: Ranæ, in/ quit, ſuperueniunt prioribus pedibus, alas fœminæ, mare apprehendète, poſterioribus clunes. Pariunt minimas carnes nigras, quas gyrinos uocant, oculis tantum& cauda inſignes: mox pe des figurantur cauda findente ſe in poſteriores. Mirumch ſemeſtri uita reſoluuntur in limum, nullo cernente& rurſus uernis aquis renaſcuntur, quæ fuere natæ perinde occulta ratiõòe cum omnibus annis id eueniat. Hactenus Plinij uerba recenſuimus. Porrò cum ranæ tribuit̃ loqua citas quæ ſtoliditatis ſolet eſſe comes, minimum mentis ineſſe oportet gyrinis, quos uix depre hendas animal eſſe, nili mouerentur. Vt autem hunc locum diligentius expenderẽ, Hierony- mus Aleander, uir non tantum literis clarus, mihiq́; uetere neceſſitudine iunctus, in cauſa fuit, ile rurſus quod indicauit Cœlio Chalcagino tranſcribit. Nos neutrũ uoluimus ſua laude frau- datã eſſe. Neq; enim unq́; tã iuueniliter fuimus affecti, ut nobis placuerit cornicula Aeſopica. In puteo conſtrictus. XXNV Pplato in Theæteto: r! σαφ AOχμ⁴μνιρ οꝓεεεμμαι υ εοενιννενο p,& †2Qᷣέαστινσνπναι,μανοid eſt: Cur enim utaris inexplicabili quæſtione, in puteo, quemadmodum aiunt, conſtrictus? Quadrabit n eos qut in anguſtias eas redacti ſunt, ut extricare ſeſe nullo modo poſſint. Non admodũ ab/ ludit ab illo: ν QQρεφμν νναυνοοααμωαχαꝓ: id eſt: In puteo cũ cane pugnare. Itẽ illo: Canterium in foſſa. b In eaſdem anſas ueniſti. XXNXVI Plato in Phædro: neęi-νᷣrs o DiA I 7de 5 ⁴αμοα aα AuNa. id eſt: Quantũ ad iſtã tem pertinet, amice, in eaſdem anſas ueniſti, id eſt, nihilominus teneris, nec potes effugere, qn dicas. Item Ariſtides in cõmuni quatuor oratorum defenſiõe: Q ο IMs A rdeαꝓρ ˙ ααν/α e arre Nde 2oe,p. id eſt: Itaq; Callicli erat in eaſdem anſas recidẽdum. Quadrat in eũ quiſic irretitus eſt: ut quocũq; ſe uertat, teneatur: nec explicare ſeſe poſſit. Huic ſimillimum eſt, quod ſcribit Lucianus in Hermotimo: 0i⁶eꝓανμϊ⁴σν ix*ε†ο⁶ννπνο, i T u, Kr KAme as. id eſt: Nam arbitratus es fugiſſe te, in eandem naſſam incidiſti. b ui poſſum ab hoc epulo abeſſer XXXVII Puto in Phædro: noe Q⁄ N⁴ Lil wicd me Jo lung&rεανεα† id eſt: Qui poſſim ab hoc epu lo abſtinere: De re uehementer ſuaui atq; expetenda, quod genus eſt feſtum aliquod cõuiuiũ. Alluſum, opinor, ad eam fabulam, qua tradunt Dianam iracunde tuliſſe, quod cum reliqui di adhibiti eſſent ab Oeneo ad ſacrum epulum, ſola fuiſſet præterita, ſolaq; domi ſederit, ſecũ ſto- Mchens⸗add nihil ex illo nidore ſentiret. Qua de re meminit Lucianus in Lapithis. Item in 4
libello de ſacrificijs.„ Dualcis cubitus. b XXXVIII rXRe y*p. id eſt: Dulcis cubitus. Abominantis eſt ſermo:aut cum aliud dicimus, aliud
ſentientes. Plato in Phædro: rXunde&..ια ρ 5 qolldęs AADò* Sri RK*d 72 A⁴αε⁸ ne. 83 Pp Nop eNXi, nSde K cdu. Aνᷣdeναι—εα˖ ,ν μάεκιμοωνσοονυννεκς oAr, Aνυννα 2gνσ Xo½οασια‿φ˖ Hedsi Lecod avwα.λάαά‿‿ς p. id eſt: Num Phædre fugerat te, quod dulcis cubi/ tus à longo illo, qui in Nilo eſt cubitu dictus eſſet. Quin etiam præter cubitum illud fugit te, quod qut rerum ciuilium ſunt peritiſſimi, conſcribendarum orationum, ac poſteris relinquen- darum ſunt cupientiſſimi. Hactenus Plato. Ancon autem Nili pars eſt, in qua nauigantes plu rimũ& ſudant& periclitantur. Vnde prouerbio dicebãt:xarε 2u* 1Aiσm△α XuudG K*μέεꝓνd eſt: ulcis cubitus, quaſi deprecantes eius loci diſcrimina.1d autem perinde ualet, quaſi dicas: tu- .

ä
LeeaineGanRhseer aeenere
— 4— ““ 5 d8d8ö8—8ö8ö8ö—ö—ö—ö—ö—oöoöoöoſoſodſ—
εμ †ϑενid eſt: Bona uerba, aut bene ominata loquere. S unt gu Comico Platone natu
exiſtiment.is in fabula, cui titulus: Phaon, ſenem facit amantem tit ſeinam aucp hæc loquktem 22* SuoSg ardu„3 T Luοr cᷣρν E0 ols, Na har h, id eſt: O aureum amicu/ lamo meis delitioſis moribus gratus cubitus. Suidas ſcribit Anconem Carthaginenſibus uo
cari domiciliũ obſcurum ac profundum, in quod coniſci ſolent, ſi quibus indignaretur tyran⸗
nus. Præterea ſumma montium iuga Ancones nocarDenic Marteralis Surgite ac tumorem Jemſegeſrca ri cti nis repercuſſum Anconem dicci, à cubiti tiu. Huminis circa ripas propter anfractum& amnis reper nem dici, à cubiti ſgaun,
ni fallor, ducta ſimilitudine: quod quibuſdam locis ripa excurrat, promineatq́ ſpecie
cubitall.
Vnde& oppidis ac locis aliquot Anconis inditum eſt uocabulum, ut Anconi Picentinorum
ciuitati.teſte Stephano. Item Quidius libro tranſformationum ultimo: b
Et ſpiſſi littoris Aneon. Vt quidam legunt. Valerius Argonauticòn libro quarto: Quid memorem quas iris aquas, quas torqueat Ancon. b Vnde non abſurde, nar&ur'ρααάανν qquis acceperit: ſicuti placet Zenodoto. Nam alij putant exclamationem dictum. Athenæus libro dipnoſophiſtarum duodecimo, oſtendit Anconen
locum quempiam fuiſſe Sardis uoluptatum miniſterijs paratum: in quo popinæ, ſcorta, atqie
aliæ id genus delitiæ. Dulcis igitur Ancon, ob blandimenta uoluptatũ-, ſed in eo cõplures mau- fragium faciebãt.ldem indicat Polycratem apud Samios mulieres aliquot uoluptatum archi- tectrices inſtituiſſe, ad exemplum Anconis dulcis Sardorum, eumq́; locum Laura dictum u- iſſe, ſiue Samiorum flores. b b 9 Bosad præſepe. b XXXIX 3 Sa tri eτz. id eſt, Bos ad præſepe. In emeritos dici conſueuit, quiq́; iam ob ætatem ocio, uitæq́; molliori indulgent Effertur& ad hunc modum: 88e&&ακαάέ⁴αρ.id eſt: Bos in ſtabulo. Con ruit in eos, qui nullis honeſtis negocijs exercentur, ſed turpi ocio atq; abdomini ſeruiũt. phi- Plumatus in Caſſandra: AA2X ÍνꝙQνοασναον m Qωνυ³Gòν,ꝛƷda K τv. id eſt: V erum inter adube ſcentulos ac mulierculas, bos ad præſepe. De Agamemnone loquitur, uoluptuariam agente ui tam. Effertur item ad hunc modum: se tꝝε&uαμεν νειοωeid eſt: Bos in ſtabulo ſenex. Rutſum hoc modo:,ð&&⁴ς ⁵α&ναιεν ενσ. id eſt: Bos in ſtabulo delides. Ne genu quidem flexo. XL „O pdu daν*2α. id eſt: Ne genu quidem flexo. Philoſtratus in Antæo: X a uct ⁶iu qac Ad α⁵ ⁵ςα ᷣννd νerat ede 78. n rAop. id eſt: Ac ne genu quidem curuato aduerſus Antæum eaul tur. Idem in Hierode: Fyr õ˙da o ycu uda.ο⅜. id eſt: Hic, inquit, genu flectamus Dictun eſt autem, vρεαρπαναννσς,pro eo quod eſt, ne tantulum quidem. Etenim qui iam incipit ad quitt componere leſe, primũ genu flectit. Itaq; perinde ualet:ud yοvu ανιςαας, quaſi dicas citra reſpi rationẽ, ſine om̃i intermiſſiõe. Sũptũ apparet ex Aeſchyli Prometheo, ubi Vulcanus lic loq A 90 Gp deres l Is&f8ęioe εe& 8 9„dosddup iπνπνο, du uC p poru. id eſt:
Ideo petram ſeruabis hanc inamabilem
Inſomnis, aſtans, nec genu unquam flexeris. 1 4
Quò properas, num ad Ephebume pre ILI
3 Philoſtratus in uita Apollonij: oα νι A6*ν, ro SeXae 3Lr p LcSop, in 14 9 d
2Xe, nO) O1AddN r/Alid TMep. id eſt: Ac Cilicibus celebratum dictum, quò curris, num 24
Ephebũc de ilo quoq; ferebatur, adagijc; uim obtinebat. Parum liquet quid ſibi uoluerit Cll
cum illud adagium, niſi fortè ſi umptum eſt ab Apollinis oraculo, ad quod undiq; feſtinabatur
fingebatur autem imberbis Apoilo, quemadmodum& Bacchus. b
1 a 19), rf Pero perſpicuum eſt. XLII
a B dᷣ ναò*l.ͥ id eſt: Et puero perſpicuũ. De re ſupra mo ccua, confeſſac; Vii
& Plato quodam in loco,& Phioftrats in ue epidnhndlump— tctlinu 1O2 rvꝓA TAop. id eſt: Velcæco perſpicuum. M a a
de., e e Ne in Melampygum incidas. b b XLIII
„ A5c—en xot. id eſt: Ne in Melampygum incidas, in laſciuos& iniutiſo
homines quadrat. Eſt öminamnf
actat. Elt autem cõminantis, ne quando incidant ĩi factorum po .TaHat. fel ant in eum, qui malefactorum nas de eis ſumat. Vtitur hoc adagio Phioſtraba 4
1„ 8 Aεᷣ⁴αακινσι rvx& id eſt: Et hocf . 8* ort. Ariſtophanes in Lyliſirata: aſſis e
a enenuidis Tch in Eaxie Smoep, HendaT9
“
cpthi de
rnwaternit ltrjerules, wrehitoriar laoyhtuil w Cen mdmeaut nelc
6
ri Lhoeinte
elnaauda.
ainprobot
5 5„). Meao 0 9,
eidcnecex igrlicab vnunprodi larpia o ruynpänd launtum
—
acattmtim dullaniodiar
tetrsninan
heralitert
9 3
7 4

reuit qui ſunda kuhigideſttBondlt Ocio ua bdanti dirnicd elkeVenna oquitur aclupunm, K Bosin ſtabuota curuatoaduest er inquit genu tecie Etenim quiimai ,0 1 1das,quaſdan ometheo, abi Vue
us in Antzo:La,
11 e h Xae irin e tum dictumqlie
cHILIADIBS SBCVNDAE CENTVRIA I.
387 MaAurupde 1 X2Soie ασꝙ id eſt:
Et Myronides enim erat hirſutus illinc, Melampygus hoſtibus omnibus. Melampygũ dixit b
quaſi uindicẽ, ultoremq́. Porrò Melampygus Græccis ſignificat eum, qui nigro ſit podice: quo quidem cognomento notatus eſt Hercules, quod eam corporis partem, non Lydorum more uullam, neq; candidam, quemadmodũ effœminati ſolent, ſed nigris pilis hirſutam ac ſyluoſam haberet. Nam Græci quemadmodum molles& imbelles, fractosq́; delitijs* ενν u) AGno xuyde, appellant, itidem è diuerſo fortes ac ſtrennuos Aᷣααρακαισαυννννε uocare conſueuerunt, ut autor eſt Lycophronis interpres. Idem oſtendit parœmiam ad hunc quoque modum efferri: Ouο uεναικνσνν ηάννοασςid eſt: Nondum in Melampygum incidiſti. Prouerbiũ ex huiuſ- modi quadam hiſtoria natum exiſtimant, quam partim ex Sutda, partim ex Gregorij Nazian
zeni enarrationibus adſcribemus. Olim duo quidam fratres erant, omni genere maleficiorum
aſſim in omnes debacchantes, unde& ex morum atrocitate nomina repererunt. Nam alter Paſſelus dictus eſt, alter Achemon:ſiue, ut alicubi legitur, Achmon. Hos mater nomine Sen- nonis, ubi uideret atrocia facinora paſſim patrãtes, iuſſit cauere, ne quando in Melampygum inciderent. Euenit deinde, ut Hercules aliquando ſub arbore quadam dormiret, armis in ean demi reclinatis. Acceſſerunt Cercopes ſiue Perperi fratres: utrũq; enim ſcriptum inuenitur,& Herculem dormientem ſuis armis aggredi tentarunt. Ille protinus ſenſit inſidias,& correptos ac uinctos de claua à tergo ſuſpendit leporum ritu, atq; ad eum modum geſtabat. llli penden- tes capitibus deorſum demiſſis cum Herculis poſticum nigris pilis horridum atq; hiſpidũ ui- erent materni moniti memores, ſuper hac re inter ſeſe confabulabantur. Quod ſimul ac au/ ſſet Hercules, hoc cognomine delectatus,& in riſũ effuſus, eos uinculis ſolutos dimiſit. No- tat hanc hiſtoriam Plutarchus in libello de diſcrimine amici& adulatoris, cum ait Herculem Cercopibus fuiſſe delectatum. Meminit& Herodotus in ſeptimo de loco, dicto lapide Me- lampygo,& Cercopum ſede. Quo ſanè loco lapſus eſt inſigniter Laurẽtius Valla:quod fabu/ lam hanc aut neſcierit, aut certe non meminerit. Plutarchus in libello de puerorum educatiõe refert,& hoc inter Pythagorica ænigmata:&α⁵ι σϑε˙εεεα‿ειm*‿ν⁵μααμάνεων⁴ eſt: Non guſtãda, quæ nigra ſint cauda. Atq; hunc in modum interpretatur abſtinendum à conuictu mortaliũ atro/ rum,& improborum: quanquam hoc à prouerbio diuerſum. Noctuinum ouum. XLIIII rAau3op S0. id eſt: Noctuinum ouum. Refertur à Nicolao Perotto in Copiæ cornu pro- uerbij loco, nec explicatur tamen. Fortaſſis antiquitus abſtemium,& à uino abhorrentem hoc adagio ſignificabant. Philoſtratus enim in uita Apollonij libro tertio, de ouo noctuæ, rem op- pido quaàm prodigioſam refert. Itaq; ſatius eſt ipſius referre uerba:r.i avæ, inquit, x³ εν Ad*à du veo*ſee Rodd A od eσσναυτσα ανο d⁴ό[½ εα‿ ι‿αιμκεει.†αμ·τ‿ α.ε p Sferot
Arsron aei Au yeανεαᷣν εσmνQ‿εέε 1D2 31u0p au—εσετοα, svesr dicxεασρν id eſt: Obſeruandum ubi loci niduletur noctua:deinde oua ſubducere oportebit, eaq; mediocri- ter cocaa infanti mandenda dare. Quod ſi quid ex his ederit, prias quam deguſtarit uinũ, inſe retur ili uini odium, adeo ut in omnem uitam quaàm maxime ſobrius ſit futurus. Aelianus lib.
de natutis animantium primo, fabulam refert, paulo magis etiam quam hæc eſt, anilem. Eam
quoq; præſtiterit ipſius autoris recenſere uerbis: on rNcSyoI Nuuννοννα zeo 73 353 vuunsi Jag Racour—dvuν αυροσσ. a A⁴μνσ Sdſoœν*†‿ιαμνινm X˖ꝗei 85 yZ0u 19&yονα aurd. OdxSg 71 rð ig qdειαμαάαν εε&e. rd Pu kiceeo role a ig, du vun Te e dTA Auie) re Lcοοσν νQέην õνQαο—GνO⁴σ⁴ ß'ℛprt up Aαᷣναωνενd eſt: Ciconiæ noctuas, oua ſua ꝑdere ſolitas arcent miro ingenio. Nam hæ contactu reddunt ea ſubuentanea, ſteriliaq; Remeclium igitur aduer/ ſus hæc illud adhibent, Platani frondes in nidum conuehunt, quas noctuæ poſtea quàm con- tigerint torpeſcunt, ita ut iam nocere non queant. Hactenus Aelianus. Sunt qui negẽt noctui b num ouum inueniri. Prouerbium itaq; quadrabit uel in hominem nihili, nulliusq́; frugis, iuxta fabulamentum Aeliani, uel in rem raram inuentu, iuxta horum ſententiam. Amazonum cantilenaä. h e XILN
Ed2εοιν Ncͥ⅜t.—m. id eſt: Amazonũ cantilena, in delicatos ac laſciuos& parum uiros. Philo⸗ ſtratus in Apollonij uita, libro quarto Mas&οꝑ&εsp Suroe aεκρσννε νοεμιννενν εε„ε GDd ors S9 2Adv ³. id eſt: Aduleſcens de numero mollium uſq;adeo laſciuus habi tus, ut aliquando Amazonum quoq; fuerit cantio. Quid autem ſibi uelit Amazonum cantio, fateor mihi nondum ſatis compertũ apud idoneos autores. Niſi ſi cui placet? ut accipiamus,
Amaxzones ludibrij cauſa in molles uiros cantilenas ſolere celebrare. oodüifas litmutare ler* 1 3 2 ptur

en Mrreseerehee naehe nteerr enteTeene aseset ee. —
2 28 8 ——ſſſhöoſͤſͤſͤſͤſͤſͤſͤſͤͤ
--.— —
19 3 8“ ——ͤͤͤͤͤͤͤ“₰“₰“₰éC—v»»»— —
328 DES. ERASMI ROT. ADAGIORVM pturam mihi nequaqᷓ; diſ pliceat, ut pro«M⁶docap Aaοομυν legamus. Sic enim appeldt lani henus prægrande, quo cibi inferuntur in conuiuium. Mos autem erat antiquitus, ut epulehuu Soe⸗ tibicine præcedente inferrentur: ut acipenſer. Horatius in extrema ſatyrta Mazonomo pueri magno diſcerpta ferentes b 8 Membra gruis. öſͤ Verum hoc interim meum eſt ſomniũ. donec ab eruditis certius aliquid proferet᷑. Quoq eand deſperandum non eſt. in dies, in lucem emergentibus nouis autoribug.
Tantali horti.
TayrdA8 urol. id eſt: Tantali horti. De bonis, quibus tamen frui non liceat:aut de js quxu deantur aliquid eſſe cum nihil ſint. Philoſtratus in uita Apollonij. libro quarto: roue raurchs Lo ie Lden de Syres uu 21.id eſt: Tantali hortos uidetis, inquit, eſſe cum nõ ſint. Nota el
fabula de Tantalo apud inferos ad aquam ſtante, deq́; pomis in caput imminentibus, cum 83
tiens interim atq; eſuriens neutra poſſit contingere. SAIA eSel Res ſacra conſultor. 8 XLV Euαμεμρνμνό⁶σσσν wεαᷣαι‿id eſt: Conſultor res ſacra. Zenodotus ex Epicharmo refert. Senſus eſt adagionis, plurimum utilitatis adferre, bene conſulentem, aut religioſe purec; dandumcõ/ niliũ ijs. quibus eſt opus. Plato in Theage. a* Nd Qι έ—αιοοiε) Ayer„* bugehop a4 eruα ⁊wau. id eſt: Quin illud etiam dicitur Demodoce conſultorem rem eſſe ſacram. Effettur & ad hunc modum. ꝓρτνρmπρσσάQwνπQμν id eſt: Res ſacra conſilium. Extat inter Græccas ſententia hic ſenarius: 12* b I89 RANS Se uPdAI. id eſt: Res eſt profecto ſacra conſultatio. Ante myſteria diſcedere. XLVIII A'miëναι mπQνν Ʒ εμναουꝙid eſt: Ante myſteria diſcedere, eſt re nondum abſoluta ſubquce re ſeſe. Sumpta metaphora a ſacris, in quibus profani iubebantur abire, cum iam eſſent pen- genda myſteria, initiati manebant. Plato in Menone: E1 u⁴ εσσό X de Ne yeg, 8uc)diip en xr ierεi ƷQe Ʒ νι εον Asivu D) unDelu. id eſt: Niſt quemadmodum heni dic bas tibi fuerat ante myſteria diſcedendum:uerum ſi& permaneas,& myſteriorum paricceps fias,& cætera quæ ſequuntur.. 4 Ex uno multa facere.— b 83s XLIX ts οε τπκρανσπνειπραννiid eſt: Ex uno multa facere, prouerbio dicebantur, qui rem quampiam minutim ſecabant. Guadra bit in eos, qui idem alijs atq; alijs modis uariant: ut non iam unum, led plura uideantur. Plato in Menone: kar αοεμ ναιπν mπνυν t α 8138, 52 Sa wde duuibo⸗ rde i eudso⁸ d1 ⁴ον. id eſt: Ac parce ex uno plura facere. quo dicto taxant eos, quitem quampiam undecunq; cõminuunt. Narratur apud Titum Liuium belli Macedonici lbro lj. non illepida fabula, de caupone quodam, qui ſuis unius carnes tam uario coctas apparatu ꝑ
ponebat:ut dux Romanus admiratus, rogaret, unde nam media bruma, ſuppeteret tãta uena-
tus copia. Tum arridens caupo, confeſſus eſt, eas omneis ciborum ſpecies, ex uno ſue domelii co confectas fuiſſe. Neq; ſecus iſti faciunt, inquit, qui cõmemorandis uarijs& horrendis nomi nibus uos territant, cum hæc omnia una gens ſit. 4 louis Corinthus. eal o' Rioe o‿ id eſt: Iouis filius Corinthus. In eos dici ſolitum, qui ſem er eadem aut d cunt, aut faciunt. Pindarus in Nemeis:r adra t ie ᷣdαν⁶ Taat⸗roAn Dn Ia oid rinlo , G A.+d i nd1Ho. Negat ſe uelle iterum atq; iterũ eadem terate perinde qualt — nugas narraret qidε ενοᷣ᷑. Nam aa †u‿α eum ſignificat, qui fruſtra nugas efuti Interpres hoc loco fabulam adfert, ad prouerbium hoc, meo quide ltũ peri
2d 4O6 A. ad p m animo, non multu nentem, tamen adſcribam. Aletes, inquit, conſuluit Dodonæum oraculum, quod tũ Iouis era
— bpc rio potiri poſſet. Reſponſu m eſt, tum illum potiturum, cum quiſpũ fectus panem ab na u Adc die multarum coronarum: nam id addidit.] taq; Corinthãh animumq ad ca elleeſcup lam petijt, is glebam porrexit. Senſit ille iam perfectum oracuſſ cum pleraropci aellendum imperium adiecit. Parentabat᷑ eo die manibus, eamq́; ob cauſm,
ꝙ; ciuitas in monumentis abeſſet, accedens, reperit Creontis filias, iam paciſcẽtes de
imperio. Haru 7 accdern
dn:5 2 e.wiurn natu minimæ perſuadet, ſi uelit adiutare, ſe ſimul atq; principatum eſſet cn tem admittit. Is weneotfn. imperij cupiditate prodit ciuitatem, ac portis apertis- 6 itaq; uictor, Iouis Corinthum eam appellat, quod ex Iouis oraculo conn 3
iüertbacr ſchirtmini hitsu) lralsteru
ituo conle
4 9 4 ſSaſcy wo Cy7
neddimanti hitenr Nà delhus Corin dherſoum ut webimiam; eludjs lie ade diceme taemets: 3 dtzalc ide durn d cantil dahr Sein Ep iGzoiide uhkert la Mclatine Aaaamdr rit agüen kpia

eſtrenondumättn ntur abire, am in uag Ies heya ee Nili quemadmocnn aaneas,d’ myſteinen
o dicebant quinn mocdis uariantuthaa A u id unn ere. quo dicotmntan iuium bell Whae les tam uario cd- edia bruma ſuppèe orum ſpeceezenl ſorandi urpabe
3.eraut litum, quiſem 1. n R
OHILIADIS SEGVNDAE OCBNTVRIRA I. ⸗
Deinde ſubtexit aliam fabulam, cum aliorum interpretamento ferè conuenientem. Ea eſt hu-⸗
aſmodi: Olim Megarenſes Corinthijs erant uectigales. Cæterum cum illorum imperium in- ſolentius grauatim ferrent, ac defectionem pararẽt, miſſus eſt legatus Corinthiorum nomine,
ui apud plebem Megarenſem cum alia multa ferociter dixit, tum illud indignabũdus, ac uo-
alerans intonuit: Ou Kvεεέε ⁵αάν ν Ti ⁵⁵⁴νν. id eſt: Non feret Iouis filius Corinthus. Id ubi ſæ
ias iteraret, concitatus populus, ſucclamare cœpit, feri feri Iouis Corinthum, ſimulq́ʒ legatum expulerunt. Erat autem Corinthus hic Corinthiorum rex, Ioue prognatus: tametſi Pauſanias in Corinthiacis negat ſe apud autores ſerios reperiſſe Corinthum louis fuiſſe filiũ:ſed uulgus duntaxat Corinthiorum ita prædicare. Vſurpat adagium Plutarchus in cõmentario, quem in ſcripſit aduerſus Stoicos: no‿d Su 5 S0e 6⁵⁴ιν έησ εμν¶ᷣQμ ορ& νισ αςαννα.τ α/ έιν 50 wlb Tr uꝗ σπόνεκν̈qðõᴵeoöce Eαασο. id eſt: Multus igitur Iouis Corinthus ad orationem illorũ ad-
mittitur. Nam piſtilli circũuolutionẽ, ne mordere uidearis, omitte. Ariſtophanes in Ranis: Teri ri5 ννμα
AAR Side 16ενυν⁶σ‿ έG ο Sεασmν uid erat hæc res, niſi Iouis Corinthus in ſtragulis.
id eſt: b
Verba ſunt miniltri. Bacchi raumno-y e notantis, qui dixerat: Soi dp Sg duye xoll rà Seαμαινεα
id eſt: Hac rurſus iterum, tolle miniſter ſtromata. ldem in concionatricibus:
0“7 3 κα&νααχασαορπσν/ν⁴e‿μάοαε εεραιννέν N 6ννν⁶σα. Vbi denuo conſiderantibus, Iouis apparuit Corinthus. Sen Phioſtratus in Antipatro Sophiſta: Q*⁹ εα νκο uτε‿ννη εε νυνννεν èe 75 ⸗„.O 19] ide n65op 1udep d drrwa Sop. id eſt: Impellentibus autem illum cognatis ad nuptias,& Iouis Corin/ thum exiſtimantibus Antipatrum. Vſurpat hoc adagium& Socrates apud Platonem in Eu⸗, thydemo:&m mπ ανν, A6, μοπνσνı dide KC„verat. id eſt: Sed prorſus id quod dici
id eſt:
ſolet, Iouis Corinthus fit. Conuenit cum illo, quod alibi retulimus: qi uęναε⁵.id eſt: Bis cram⸗ be. Neq; ſolum uti licebit, cum eadem iterum atq; iterum dicũtur: uerum etiam cum in eodem
negocio nimium aſſidue perſiſtitur. V eluti ſi quis cibum ſemper eundem apponat: aut ſi quis
ſemper ſtudijs literar ijs incumbat, aut aſſidue uenetur, ut hinc iam oboriatur ex aſſiduitate ſa⸗
tietas, recte dicemus: 5 Side 6πυ. Moleſtum eſt enim, quicquid perpetuum: uel Pindaro teſte in Nemeis: a Nd S àvd ταμκασ⁶ d τταιτε τνu½εa 2. ncFo XA G Ax ATA i 4 à;0 cia. id eſt: Verum enimuero intermiſſio in omni negocio iucunda. Accipit autem ſatietatem& cantilenæ& amcœni floſculi Venerei. In nõnullis exemplaribus pro ααν õſcriptũ erat aeu. Sic in Epigräãmate: nãx τν dp C1S0p,2re A„7 88. r⁴5αυ de) A‿λπι ⁵ Nop 8 XoNI. id eſt: Inſuaue eſt, ꝗeꝗd nimiũ eſt. Nã dicit᷑ olim: Mel quoq, ſi immodica eſt copia, bilis erit. Illud admonitu non inutile duxerim, prouerbium bifariam accipi poſſe. Nam & hoc oſtendit interpres Pindari, uel cum eadem iterantur ſæpius, uel cum ijI, qui initio magni lice loquuntur, minanturq́ ferociter: poſtea timide fugiunt, id quod euenit legatis Corinthio/ tum, qui cum ſæpius illud intonuiſſent in concione: Auεος Sev&a ò dide uo⁵, an Adons Niuas rro vac.id eſt: Merito ſuſpirabit Iouis Corinthus, niſi pœnas ſumpſerit de uobis: poſt- ea cum ad manus eſſet uentum, ignauiter aufugerunt. Nec illud prætereundum, adagionè ac⸗ cõmodari poſſe, tum ad rem. tum ad perſonam. Ad rem hoc pacto: Iam millies audiui, nõ poſ⸗ ſum diutius ferre, ν Jiε ⁵επνέννον. Ad perſonam: ut ſi quis hominem eadem ſemper inculcan/ tem, wp Gi aνννο appellet. Indicat& hoc interpres Pindari. s “ Teſtulæ tranſmutatio. 45 o,⁶εαιςά μsfoqt. id eſt: Teſtulæ conuerſio. De rebus repente in diuerſum cõmutatis. Luci⸗- anus in Apoſogia: re, 1 A10Dd ung. E'Tdrε ⁴eινο½ 2a do αιε 5sdd ool erc rs0oν, d MuD, Ttsᷣ‿tie AEi,;, Sd vij ncd r*ναmο us. id eſt: Deinde oblitus
omnium, teſtula, ut aiunt, träſmutata, uolens ipſe ſemet in ſeruitutem uſq;adeo manifeſtariam
& inſignem cõiecit. Incertum utrum ſumpta ſit metaphora à ludi genere quodam, quẽ oſtra-
einda Graci uocant. Haunc innuit Plato in amatorijs, nempe in Phædro: auyde ꝗꝶinquit, y ν‿
* 4 9 c⸗ 7 ral n Tbap 1G) Xrros6euude DE KvGy uNg 5 Tep E5αεενεεέες εειασνε⁴ςνννν‿εται ꝓρανσμςν το⁵αeσάs. 6 3 Kvc.d 01a 5 ene ve de de Wia Selt, T aud fugus fit ab ijs:& dum neceſ
2 n YNder a'icndp a ανααάναννhðꝶℳ⁴(ĩ᷑⁴mð¹⁸jdsd Zcp. eſt: I andem protug 1 lario priuatus eſt is, qui prius erat amator, teſtula in diuerſum uerſa, fuga ſe ꝓripit immutatus. t ille cogitur inſequi, indignans, deosque obteſtans. An ab Oſtraciſmo ſuffragiorum genere quodam, quod per calculos ac fabas ferebatur: in hoc repertum, ut per id ciues, qui uel opibus .. E; immodiccis
2

33o0 1DE S. ERASMI ROT. ADAGIORVN
immodicis, uel nobilitate, uel gloria, uel alia q uauis inſigni uirtute, multitudinis inuidiamit 6
rouocaſſent, in exilium decenne relegarentur. Hoc pacto fuit eiectus& Ariſtides: non liam ob cauſam, niſi quod moleſtum eſſet populo. iuſti cognomẽ illi uulgo tributum. Ferebatur au
tem oſtraciſmus ad hũc modum. Oſtraci, id eſt, teſtulæ uiritim in comitijs dabantur. In eis 1 S
quiſq; uellet urbe cedere literis inſcriptis indicabat:hos deinde omneis in fori locum quẽdam
cancellis circumſeptum, deportabant. Porrò magiſtratus, quibus hoc datum erat negocij, pii
mum uniuerſos recenſebant:qui niſi plures ſex milibus fuiſſent, nihil conficiebatur. Deindeſſe
motis uniuſcuiuſqʒ calculis, is qui pluribus calculis damnatus erat, ad decẽnium in exilium ine
iubebatur. Ita tamen, ut illi liberũ interim eſſet, fructus ſuos accipere. Erat itaq; oſtracilmus n
improbitatis caſtigatio, ſed uulgaribus animis inſitæ inuidiæ placatio. Antiquatus eſtautẽ hie
oſtraciſmus, eiecto per hunc Hyperbolo quopiam homine cõtempto, atq; humili. Nuiulmo: di fermè referuntur à Plutarcho, in uita Ariſtidis. Ab hoc igitur oſtraciſmo quoniã magnauil gilicentia, ac temeritate peragebatur:ac repente præſtantiſſimi cuiuſq; ciuis fortunam cõmuta
bat, non abſurde uideri poteſt ductum adagium. De laſu oſtracorum lulius Pollux in hũcſe,;
rè modum tradit. Pueri ducta in medio linea, duas in partes ſeſe diſtribuebant: quarum alten intra oſtracum, altera extra dicebatur. Deinde mittente quopiam ad lineam teſtam, utrius pa tis ſuperior extitiſſet aliquis, hunc inſequebãtur, qui illi adhærebant, reliq uis in kugam conuer ſis. Cæterum è fugientibus, qui comprehenſus eſſet, is conſidebat, aſinus dictus, teſtaq;ptote- cta dicebat, nox dies. Nam interior teſtæ pars pice ſublita erat, quæ nocti reſpondebat. Hoc autem luſus genus, appellabatur sε‿ᷣενν—εεινεεοi id eſt: Teſtæ conuerſio. Alterum pedem in cymba Charontis habere. 9
LI Extremæ, decrepitæq; ſenectæ homines etiam hodie uulgo dicuntur alterum pedeminſe- pulchro habere. Nec hinc abhorrent, quæ ſcribit Lucianus in Apologia: n de au ee ic Ge Muds)u0,AOp, O AOvO(SI TD TnSO rr6α rO,dse Xoyfa.id eſt: Qui iam ſit Aeaco ipſi uicinus, quiq́; iam tantum non alterum pedẽ in cymba Charontis ha beat. Idem in ſectis: kai νeν ετeον οπσόα σσ ⅜eφ Qν Tοεπρmαάιιν. id eſt: Et alterum pedẽ, ut aiit, in tumulo habens. Haud ſcio an huc pertineat quod ſcribit in uotis: de ys ¶ ⅜φꝙ⁹½ mi Tp eSo nd d‿ έαἀα‿. id eſt: Qui quidem iam alterum pedem habeat in naui. Plutarchus in commentario⸗ lo de puerorum inſſitutione notat, ſenes uulgato conuitio uocari ſolere, noroAdde 1 cfe T‿νμαυαπσ. Quod iam ætate deſiperent,& foſſæ confines eſſent, magisque buſtuariæ lauun quam homines. Plautus Acherontium ſenem dixit: Terentius, Silicernium. Et capularemdi xit, neſcio quis. b b Cauam Arabiam ſerere. LIII Tlb ofAlio a,i e en. id eſt: Cauam Arabiam ſerere. Pro fruſtra ſudare, aut in r perdi licili, nec admodum frugifera operam ſumere.Lucianus in Apologia: Q ½ ν αοmνε zaßilb Mẽigap Eάνεν. id eſt: Vt cauam Arabiam ſerere aggrediatur. Significat autem paluſire Ana- biæ pattem, neutiquam idoneam ſementi. Plutarchus r1 ν&‿ ομνεοπαεασάο αρ οι*ν T 1; *ας euucxr ονο&.yoν T13 15 Digaα X8ε½. KA,p d A0yog KrsARg 1) duapndh 66. id eſt: Aiunt enim ſterilem eſſe ſationem humilium Aſiæ regionum, at loquaculorum ipſa on tio inutilis eſt, atq; infrugifera. I b— Lynceo perſpicacior. 1 LIIII Lyncei perſpicacitas in prouerbium abiſt. Plinius naturalis hiſtoriæ libro ſecundo capite de cimoſep timo: Nouiſſimam, inquit, unam, primamq́; eadem die uel nocte, nullo alio in ſigno, Aanm in ariete cõſpici:id quoq; paucis mortalium contingit Et inde fabula cernendi Lynceo. unt qui tradant Lynceum primum reperiſſe fodinas metallorũ, æris, argenti, auri. Et hincu 57 natam fabulam, quod ea duoq; uideret, quæ ſub terra forẽt. Teſtis Lycophronis interpres eminit huius& Plato in epiſtola quadam. Ariſtophanes in Pluto: PA 1 dmocheiéo SEüreFo Auyxtoet. ideſt: b Paxo ut uideas uel Lynceo ipſo acutius. ddelt Tu Aerwotinorr⸗ A d/ee Aupxtae dgp Tesogna 0 d5Re v'0p Se kolus fid Fs duæ ſunt j 48 PiO eciam I ynceo perſpicacior es:qui, ſicuti uidetur, per pectus iplum quælunt intus cernis. Idem in Icaromenippo:n S e, 7, 2, LuO dna ro 4 ie-y ναεε, id eſt: Qui nunc repente uaſt 15 10 Kcbdre Auyxeis 29 ocres Aus dernſ b ratius in rima epiſtola ad Mecœnatem: 4 Lnccus quiclam eflectus, cũ 20 N Onp oſſis oculo quantum contendere Lynceus, b
nuteinpen
achsin cc oiemquoc
8
———
darboilhpro⸗
h trovautwetul vermèpuc rentuoces per
raotkumO
tn ſrn 1 migamodu Kagehrpärpa tgegrum am pad Aril üm apen aüheelinaui — amelflen actaturè h x Mau däherecund ügn naai eudeirer
deahe dime mi
dünsinge erechind

redant eligub u, quxnodh 5 teconderld,
adere.. V
Apobga
4ca A 4 1i zuanhe m pecẽ in oyma in . id eſt ktaterun i⸗ uotis:) ci zui. Plutarchosin enr. locrii ſolere,yndta ſent magiique buiun ius, Siicemiumten
Dro fruſtraſudeant
4 „ nwit *, reudeee
etiam terram ipſam oculorum acie penetraret, quæq; apud inferos fierent, peruideret:
Sado⁵ ε red A KAO dues Sp
8
OHILIARDIS SBGQVNDAE OCERNTVR IA I. 931
Non tamen idcirco contemnas lippus inungg.. MTallius M. Varroni: Quis eſt tam Lynceus, qui in tantis tenebris nihil offendat, nuſquam incurrat? Apollonius in Argonauticis ſcribit hunc Lynceum uſq;adeo fuiſſe perſpicacem, ut
4e0s S,9 bvrdi EKudso— pfic feo NO ve,de KXDovd dy de. id eſt: At miro uiſus pollebat acumine Lynceus, b Si modo uera eſt fama, uirum quæ prædicat illum, Perfacile inſpexiſſe ſub altis condita terris.
— 9 2
platarchus in cõmentario, quem inſcripſit aduerſus Stoicos, teſtatur, famã fuiſſe de Lynceo:
quod ſaxa quoq;& arbores oculorum acie penetraret. Pauſanias in Corinthiacis tradit Lyn⸗
ceum Danao uita defuncto, regni ſucceſſionem ſuſcepiſſe. 1 rmn uod in animo ſobrij, id eſt in lingua ebrij. LW r rNA vicOwe, dr AGc ¶ boure. id eſt: Quod in corde ſobrij. id eſt in lingua ebrij. Prouerbialis ſententia, quam refert in collectaneis Diogenianus. V ſurpat Plu/ tarchus idq́; prouerbij nomine in libello, cui titulus εεπν ⁸έ⁴ εοανεααα. Nec prætereundum illud Herodoticum: Oui8 ⁴υέννασ‧έάmπυνα Ʒεςισν tr. id eſt: Subſidente uino, ſupernatãt uerba. Nam ſobrios aut metus aut pudor cohibet: quo minus effutiant ea, quæ ſatius putarint ſuppreſſiſſe. At uinum& pudorem diſcutit.& timorem abigit. Vnde fit, ut temulenti ſæpenumero non cõ tineant uoces per iugulum rediturauas. n. ö Virgultea ſcaphula Aegæum tranſmittrte. ILVI En Srrde Tp A o IAT id eſt: V irgulto Aegæum tranſmittere. In eos dicitur, qui tem ſupra modum arduã leui opera conficere tentant. Lucianus in Sectis:ỹFæri Srππε de à MSor a&uνοενςꝙενeꝓ dντνασοο à 1vi Jiππκν οσά Itouras. id eſt: Virgulto, quemadmodum prouerbio dicitur, Aegæum aut Ionium mare tranſmittere cupientes. Citatur hic ſenarius a Suida. Extat autem apud Ariſtophanem in Pace: b Kod e Tuur A erri S d xA⁴‿⁵o. id eſt Cauſa lucelli nauiget& in uimine. b b 4* Taxat Simonidem, tanquam lucri cupidiorem, quod ad quæſtum ſcriptitarit carmina. Porr6 uimen eſt flexibile, aut ramus ſalignus Na ˙ 3εrο, uidelicet quod inflectatur ob lentitudi- nem. Citatur& hic: 4 T0d B Dech rNp, RAri Srò Aet. id eſt: Quiſquis ſecundo nauigarit numine, Is uelſaligno nauigarit uimine. b b Extat& hic inter fententias prouerbiales, citatus item ab Ariſtophanis interprete: 9*8 HeAON,) kr: Srde Akoig. id eſt: Deo fauente nauiges uel uimine. en 4 Phoœnice uiuaciio. LVII Lucianus in Sectis: R' μο*μνρ‿σ tr eict. id eſt: Ni Phœnicis annos uixeris. De Phœnicis uiuacitate diximus alibi. Cuius etiam raritas prouerbio fecit locum. b E Cum plurimũ laborauerimus, eodem in ſtatu ſumus. LVIII Lucianus in Sectis:x«i οʃ wuͦe Noia iado K'de, O‿ μάηο αx dN 5‿ σιφαν.id eſt: At iu
xta prouerbium cum multum laborauerimus, itidem ut antea ſumus. De fruſtra laborãtibus. Quod euenit ijs, qui poſt diuturnũ ſtudium nihilo reperiuntur eruditiores, poſt longam nego ciationem nihilo ditiores. 4 2 b
AQAquam in mortario tundere. 1 TIi ae2 AN 21 Ao Vr ε,ᷣ ππνισ¶ H. id eſt: Aquam piſtillo tundere.Lucianus in Sectis:ꝗ„.68 k! Ao ke 5 Aauop 1as Xide dr— 01d ASot. id eſt: Fanq́; ſi quis aquam in mortarium infuſam ferreo piſtil lo tundat. Quadrat in eos, qui laborant inaniter: ſiquidem aquam ſi quis uel ætatẽ contundat. nihil aliud erit q́; aqua. Lucianus in Sectis: Obu kidο, Sr1&&ꝓτοεdμνι ꝙόωσσρυο ee xAiscop v⸗ N⁵ 540ſo 75 N 0„da. id eſt: Ignarus, quod etiam ſi humeros, ut aiunt, uerberando decutias. tamen aqua manet aqua. Suidas ad hunc effert modum: A'*οεπmη⁴ ον ααρν Ud'c viccop,0, ws U i.id eſt: Perdis ſcapulas aquam pinſens, aqua tamen æque aqua manet. Quantum uis doceas ò½&εα, quantumlibet admoneas ſtupidum, ſui ſimilis eſſe Pergit.
4.
Gnomon

—— 1 3 38ſſͤſſ“ 3838ſſſſ 8 v ——3ſſ“. —— 3 5—
b 3 3 ¹ 5 8 1
Furem ſignata ſollicitant. Vile uide
9
3 32 DBs. EBRASMI RO T.- ADAGIORVN Gnomon c regula.. Qod eſt in re quapiam præcipuum,& ad quod unum felicn omnia conferuntur regui & gnomonem prouerbio uocabant. Lucianus in Harmoni e:O ri ueod1O Send awtog 5 Sda deci 3 b8602 naud i riwaid eſt: Quod ſteap d el nis uirtutis, gnomon, u aiunt,& recta regula. Idem in Scytha: odre-o lnde norcoer che Hic tibi Græcanica re u- la. Item in Sectis: rsrvνν ανν ð⁴ρσmʃ/εdlu an 15epid eſt: Hanc regulam& amullim ca tiſſimã rerum eiuſmodi. Potrò ad regulam exæquant fabri ſtructuram. lidem utuntur è en
monibus. Conſtat autem gnomon è duabus lineis rectis, quas utrinq; dimetiens diſſecqo qua
drangulo conſtituit. Caput.
tius in Adelphis: Te eſſe huic rei caput. Exempla tum apud Græcos ſcriptores, tum apud la
tinos paſſim obuia ſunt. Eundem in modum& arcem dicimus rei cuiuſpiã. Ariſtoteles inpta
fatione rhetoricorum ad Alexandrum:oe aνερςσπα½ ε& σαωππνπναν α. id eſt: Quoniam incolumia
Caput eruditionis cenſemus rectam educationem. Plautus in Aſinaria:
Ego caput huic argento fui hodie reperiundo. Ego pes fui. Quin nec caput, necpesſa
monis apparet.Idem traptlaſee Wod neq; pes uſqᷓ;, neq; caput compareat. omnium.
tis arx eſt. Plato de legibus libro primo: keqœoααόανοτosοιčfRadsicce 2eyo,hh od d Socli idelt
LXII
Rem futilem, inanem& nihili, ſomnium prouerbio dicimus. Terentius in Adelphis Dea
gento ſomniũ.In eadem fabula:Ille futilis, ſomniũ. Lucianus in Harmonide: nãvra Neuo,imlus Mia bus αν⁵ †αέάαα, 8r σαα.id eſt: Omnia illa, ſubuentanea ſomnia, ſicut aiunt,& uerborũ umbræ. Idem in dialogo Nirei& Therſitæ& Menippi: Oo'uerar ⁴μονμέενανε. id eſt: Somnia mi- hi narras.Plautus in Captiui duo:Hic uigilans ſomniat. 1 e Ne in tonſtrinis quidem. LXII Lucianus in libello, cui titulus, quomodo conſcribenda ſit hiſtoria: oum ⁴έιεπσ k⸗ri Syricp rd ⁴αmσόσ ⁵αυνQνναο/ευν xνσασd eſt: Qui nec in tonſtrinis, quod dici ſolet taian bulantes audierit. Quod in tonſorum officinis ferè ocioſi deſideant,& ſuam quiſq; fabulã ad ferat in medium:unde Flaccus:. 1 b Gaudent ubi uertice raſo b Garrula ſecuri narrare pericula nautæ.
Item alibi, Opinor: Omnibus& lippis notum tonſoribus eſſe. Cuius alibi meminimus. . Nunquid& Saul inter prophetas. eXu Libro Regum primocap decimo refertur huiuſmoci prouerbium 53 5Ne d
Aeft kone de en länter Piophetas. Natum à Saule, qui cum in prophetarum cœtum in“ cognouerant— torsco rreptus; uaticinari cœpit. Id admirantes qui Saule antes in Je Uerſe elt e 4?dictitabãt: O uid accidit Sauli: num& Saul inter prophetasc Ea uoxde- iambſcus di Enü in prouerbium de re noua& inopinata, ſubitaq;. Eſt autem apud illos aa l lieter. initimũilllxai no, XosO⸗ o AaXvO, uO 75& α†&εοο.id eſt: Corchorus inter olera,& in lente unguentum, ſiuelenti admixtum unguentum. 4*uog.lc
Se ſe r ar 3 In Qubus urceum. LXV EI Dü 10 v Sꝙi½.id eſt: In foribus aqualem. Nam hoci Ari les libro Rhetoricorũ primo: r0 reρ rdan SDen notuerbouſus eitlauman 11, e Es). O1&, e, 790 k7 Güoag kan. ideſt: Eini run/ de illa dicta ſunt: Et laudem Priamo. Præter duεxας ν zas ap. id eſt: Finis autẽ bonus lud: In foribus urceũ. Interpres quiſpiã. fus volter Baptiſta gnatius, ait ſignificari rẽ contem unt obuia, quæq́ facile quibuſſibet cõtingunt. Itaq;
5 igi ac præteriri, uineã oleasq; expeti, recẽſens hanc len⸗ 9, 2 eiei 4, Ole⸗ peti, recẽſens hanc l
cil e con ſequi lret ſte i dagfte 70 ad 06 Aακοέναμ̈νεο% id eſt: Nõ eſtkolendi quod admodũ 42 it Hlltolis Seneca: Multi aperta tranſeunt, cõdita& abſtruſa rimant
abet populus„hos imperitiſſimus quiſque.In ſecre
. 4¾ N. „N. 7. 7 1 42
.6 1.
. Ll Fiauſdem formæ eſt, cum præcipuam negocij partem aut autorem rei, caput uocamus. Ters
0r
Prras
plbels ü
latiun AAteris Koc mienſes li müdlene mugraloe th hellin wauwdtbant
b phbrie ſb
zram pün anewoment
obänahaha ſcheindider msxronde Näts orrake nze opini ſaana odsn ſogaa dit, uwm Tarntias
dänaslbro n ucAde,3 S Veirumiaid ſamlue ami enporäue aäurnatop ſeugreaunt. türdequi u
umenuxdh

4Gron,
qquao. e:O12 nhetnn
ae 3 1 1 eeeade ucteremes 8 uram. iden d utriaq dimet
dala atorem rei adn,.
er. u
—. totes m
iag ideſt uchin . e Wohl
anchcig
in Alnarir i
put(ompareat.
us Taeniszeh in wJ,
ſa
ea lomnialicttinni ſte probans opinionem, ubi res ipſa non adeſt, tanq́; optimo proximam:
E SS5op e oSp n aASejag amp.
heri aahähüld
4 — tonſtyinis quodditt ſideantaà lumgiji
meminimus.
ouerbium dNi cum in peoptetmde
t.Id admiarsèſ zaul inter propben
ta ſubta Ntasre
23,, ſgrilt
uerbo ulssctlbe rru.u ligde
cſfruie 1
7
ppeditanata dat iem Natsäug rrcu Po buu
cin üigone 4 vſnä-
ræteli
8 Ariſtoteles libro
S 3 dy A9 rAcee&r AeXAK'c
4 4 Occaſione tantum opus fuerit leui
Te rurlus accipiamus iſthunc ad modum, Quo te accipi par eſt.
Afrrd*s u0) wde xrαννα aXOITG.
v. 1
CH 11 1 A D I 8 8 E CNV N DAE— CE N T VRILA 1. 4* 333
imperfectum, ac mutilum uidetur. Quandoquidem Ariſtoteles ad eum modum pleraq; re/ fert, tanquam alioqui per ſe ſatis nota 8. b HBaud quaq́; difficile Athenienſem Athenis laudare. LXVI Ariſtoteles libro Rhetoricorum primo: Qασ% oondme Asye, du Xμεννσꝓςμν a¾deευν*ς ad9 KrvSp.id eſt: Quemadmodum enim dixit Socrates, haud difficile eſt Athenien⸗ ſes Athenis laudare. Citat idem, eodem in opere de procœmijs agens: Haud quacq́; eſſe difficile Athenienſes laudare apud Athenienſes, uerum apud Lacedæmonios id fore difficile. Extat autem in Menexeno Platonis, 2idq́; in adagionis locum ceſſit. Dictum eſt autem, propter en⸗ comia, orationesq; panegyricas, quæ Athenis ex more exhibebantur ijs, qui fortiter oppetijſ- ſent in bello:in quibus quoniam plurima dicebantur in laudem populi Atheniẽſis, pronis au/ ribus audiebantur, proꝑterea quod ſuis quisq; laudibus fauet. ͤExigua tes eſt ipſa iuſticia. 12r. re. e n L.XVII Rhetorices primo: Aid ue⁵ π ειοσνοσισρο⁵ενι ρσσν μννιeν ενυαœά⁵ id eſt: Vnde etiam aiunt, ipſam iuſticiam, exiguum quiddã eſſe. Quo prouerbio ſignificabat, non multum adterre momenti, ſi probus ſis, niſi talis etiam habearis:& opinionẽ longe plus ualere, quam rẽ ipſam. At quanto melius Aeſchylus in tragœdia, cui titulus; em& τ Sisa, de Amphiarao:
0OX„ dA, 6 AN Zv Dee, B.d duN Hia qοενε αυνπσνσ̈ε⁴μπ. id eſt: Neq; enim uideri,at eſſe uir cupit optimus, b Mentis protundæ teſtimonio perfruens. e e a.. Rectius Socrates admonẽs, ut talis quiſq; ſit, qualis haberi uelit. Modeſtius Euripides in Ore- ic eſt: Res ipſa, ut abſit, optima eſt opinio. b Itigem Terentius in Adelphis: Si tibi iſtuc re ipſa non dolet, at ſimulare certe eſt hominis. Occaſione duntaxat opus improbitati. LXvIIT Ariſtoteles libro Rhetoricorũ ij. Kal ροεσ uε εανασι νπνένσασσνι☛,ðινQνρο*νο νu, iNp, o2 1ocrop NASg, ArANCNp, Kwde, Ago y 86,N S id o. J Ol oOd Serra advop ou. id eſt: Aut aduerſus quos occaſionem habent, ſiue progenitoũ nomine, ſiue ſuo- ipſorum, ſiue amicorũ, ſiue eorũ, à quibus beneficio fuerunt affecti, aut curæ habiti: uel ipſi, uel maiores ipſorũ, uel eorũ pro quibus ſolliciti ſunt. Quemadmodũ enim prouerbio dicit᷑: Occa ſione duntaxat opus eſt malitiæ. Quadrabit in nocendi copicdichi ne temere læſiſſe uideant᷑ cauſas prætexunt. Celebratur hic Mimus Publij.ni fallor, in hanc ſententiam:. Malefacere qui uult, nuſquam non cauſam inuenit. Circumfertur& hodie uuigo apud noſtrates adagium non uſq;quaq; ſpernendum: Facile fu/ ſtem inuenerit, qui cupit cædere canem.Eodem ſpectat Terentianum illud: Fingit cauſas, ne
det ſedulo. Idem illud Martialis:
—,
Iraſci tantum felices noſtis amici Non quia ſic merui, ſed iuuat hoc facere.
Fortalſis huc alluſit& Euripides, cum ſic ait in Iphigenia Aulidenſi:
E'rri Bαρeia 25†εσεος ⁴ ε λ⁴⁴ο,
Aegizarha de,,N or 80c,dn Seg. id eſt.
Vt cʒ ipſa quiq; mihi ſuperſunt libęri
Vel à mortuo tributum auferre. b LRNI a ar3 veuoοε—‿έναε id eſt: Etiã à mortuo tollit. In hominẽ undecũq; per fas nefasq; lucrũ ca/ ptantem. Ariſtoteles libro Rhetoricorũ iij.tractans de ijs, quæ pudenda habeãtur:Oolo, inquit, eeni p S9Sp. JOEp MO D’170, 1 ℳ) arr6 veus& Op, Ar AHoS e.id eſt: Veluti ſiquis exigat à pauperibus. ſiue defunctis: unde etiã illud ortum eſt adagium:Etiam à defun⸗
cto tollere, propterea quod id a turpi lucri cupiditate proficiſcitur. Finitimum eſt illi:
A icd eſt: b b lplis uel A ſtatuis farinas poſtulatñꝗ. Natum àtyrannis, qui& à ſepulchtis, aut defunctorum ſtatuis, uectigal colligunt. Beeens . b in epiſto

b 8
“— *
4
3
3
3
8
3½
4
p 8
8 1 1 4 ¹
t eiee ah isjteweee
— —
ra ναειra. id eſt: Adi& ſtatuas quæ in foro ſunt, atq; ab his cibum poſcito. Paudor in oculis.
8 p 5 JXOF A⁴⁵ι⁶.id eſt: In oculis pudor. Horum nos pudet, quæ in ꝓpatulo ſim I ha
ctus enim uel incutit, uefrenouat etiam pudorem. Vnde fit ut pueri cum pudeſcũt ocuipsi ant. Et apud Platonem Socrates dicturus de amore ob pudorem oculos tegit nimitum bu Aludens. Hinc& poëtæ Cupidinem, quod ſit improbiſſimus, cæcum fingunt. Rõdem dtiet
lad Ciceronis:Epiſtolam non erubeſcere. Videmus etiam eos, qui oculis capti ſunt, à uerecn
dia plurimũ abeſſe. Huc ſpectauit Quidius, cum ait noctem, utpote cæcam pudoreuacae Nox inquit,& amor, uinumq́;, nihil moderabile ſuadent. Illa pudore uacat, Liber, Amorq́; metu.
Refertur adagium ab Ariſtotele, libro Rhetoricorũ ij. koj ra— 2gaAas 1raS ewaa 6 1 Soa, 5bXRos E'εᷣ Aςα⁶. id eſt: Et ea quæ ſunt oculis expolita, quaq; in ptopa nüis paral
tulo ſunt. Vndè&ʒ illud prouerbio dicunt: Pudorẽ in oculis eſſe. Citatur& apud Athenaun
libro xiij. Idem in problematis cauſam inquirens, ᷓ;obrẽ pudefactis rubeſcant aures iratis ou
li, huius adagij teſtimoniũã citat: rt, inquit, 5 οερν ⁸φ⁴³ε ν˙οραολανε οα⁵ e Lg uerd deha 8 R EIO,De KrrSI/ To05 ꝓOα.eκ☛α⁴σαασ,Xoεεε⁶ρ e 3 16 TenrCT⁴‿½ qptsro rorop. wißns 5 5 wie gnoi d2O 39Sp. d) O 58000 N, d5 y 30Oie„eρᷣ ‿ρν ασ 8 Sedg, achtsa h veIo pr/66 9„ Pre dc JSXAO1g, Tia 7uud Bom† 3(Ep Anlcb. id eſt: An ꝓpterea, quod pudor in ocu lis frigus quoddam adducit unà cum metu, atq; ob id merito calor deſtituit oculos, Is uen demigrans inde fertur ad locum ſui maxime capacem. Eſt autem huiuſmodi ſummapars au rium, nam reliqua pars eſt oſſea. Rurſum iratis calor ſuffunditur: idq́; potiſſimum appatet i oculis, propter albicantem illorum colorem. Ariſtophanes in Veſpis:.
AMd r ονε bun kyr 4
Aſpice in nos recta, ut hoc capiam loquendi exordium. ISc reſpondet: Md9 r4ez Rreuenoa BA4pasopagias peyét; ideſt
Num uerebor. lumina in te tollere Atreo ſatus:
Fortalſis huc aſſcribendum erat, quod apud Homerum Achilles Agamemnonẽ uiru w
cat, ob impudentiam uelut oculis caninis& inuerecundis.. Conciliant homines mala. V LXXI
* 2„ 72.„„.. E cocſw KnDede Kxd. id eſt: Conciliant homines mala, ſententia prouerbialis, quæ de
d rat i)* 4 8.„„. 1. 8 erid quoc uuſge fien hoſtibus nonnunq́; amicos fieri propter malum aliquod inciden riuſc; cõmune. Ariſtoteles libro Rhetoricorum primo: Ouep Sfo r cughen N8 eeaa, 101.008 G Nc⁸ε ο, Se ra aœαα cavde duͦᷣg Rycs 69 ihi inusſ eg ei etum uetat, quo minus idem conducat ambobus aduerſarijs. Vnde dicitur illud: Cond
liari homines malis, quoties i . es idem utriſc 2 3 1. huc quoq; poteſt d-4 q; noxium fuerit. De ſyncretiſmo diximus alibi. Quin
ter ſe, qui ſimul fecere naufragium, qui militarunt una,
Ax 2Sp Sa Iaa, A 8
¹ ⁵σνꝙοα‿μημέ³|&
Porect odiſſe tanq́; ſis amaturus.& 3* ₰o
tis indicat in prouerbium abijſſe, cum ita ſcribit: o'ri du ¶e,
Tα, A A. Jn ⸗ 4 eg. Kaedo Kaobru Acorra. id eſt: Non eſt amandum quaſi is olunu, nai
— e,„.ARN 2,„ in epiſtola quadam ad Cratetem Diogenis:xai nus kvd ανντιε ον 15) Toru hn,
ivenä- gasſehu
mmicus, p amicot jtleddem an
usCio 1 0
ahersboi 1
chetenicus
berrarbi
tttua ne
unserin el
antuntabe uweuſden Dcaternicon ſoynässten
1) tesnbauc)
eytbiuluns whohlcuna
4—
ftubiech ir eRaddh nup uimulihune duntoawiau
.
Kolkaercea
laubntzn eodotar Reandelerne abexpuler

4
wiin ein
6.
danräa
derqaen 8 eh d ſed tanq́; ſemper apudia,
loalschla ſaliquando eſſet oſurus: nec uero
OCHILIADIS SECVNDABE CENTVRIA I. 335
anodum aiunt, ſed ita exercendũ odium, tanq́; ſis aliquando amaturus. Ac paulo inferius: 35 QAS, D- S qaσννπ,λ s dei ouro. id eſt: Oportet amare non quemadmodũ aiũt, amaturum. Cõmonſtrat enim illic philoſophus, quo pacto refellendæ, corri- endæq́; ſint ſententiæ uulgo receptæ, atq; inculcatæ. M. Tullius in ſermone de amicitia, ſcri- tt Scipioni uſq;adeo non placuiſſe dictum hoc Biantis nomine celebratum, ut negaret ullam uocem inimiciorem amicitiæ reperiri potuiſſe, quàm eius qui dixiſſet, ita amare oportere, ut ſe adduci poſſe, ut hoc qusadmodũ putaretur, à Biante di-
ccam ei Gtũ eſſe crederet, ꝗ ſapiẽs habitus eſſet unus è ſeptẽ, ſed impuri cuiuſdã, aut ambitioſi, aut om̃ia b
ad ſuã potentiã reuocantis eſſe ſententiã: Quo nã em̃ modo, inquit, quiſq́; amicus eius eſſe po⸗
1
Ahc 1 1 kenad dela Ktedrdpa düntdeemm wSa tesuh KTMGra 4 dirnt n—
ua ftonte audäuon n conquiſtores u tendere. Ipudbupi ciat uicelicet aoli lo rependt
hills Agmemn
terit, cuius ſe putabit
Non eſt amicus Extat autem hic uerſus apud Euripidem S„ 8„ 2„„ 21 4 fert: x ααα ⁵eλη‿ε, AcIat, AüiSd 2ivo nau v. id eſt: Iubebat amare tãqᷓ; oluros,
Ijta amicum
apud Zenodotum ait ex
inimicũ eſſe poſſe:quin etiã neceſſe erit cupere& optare, ut q́; ſæpiſſime eccet amicus, quo plures det ſibi tanq́; anſas ad reprehendendũ. Rurſum aũt recte factis, cõ-
modisq; amicorũ neceſſe erit angi, dolere, inuidere. Quare hoc quidẽ præceptũ cuiuſcunq; eſt ad tollendam amicitia ualet. Illud potius præcipiendũ fuit, ut eam diligentiã adhiberemus in
amicitijs parandis:ut ne quando amare inciperemus eum, quẽ aliquãdo odiſſe Aenus Cicero. Refertur ab eodem Ariſtotele paulo ſuperius hic ſenarius:
Oà hie tHasie De Aa bux ei Ad. ic eſt: hic, qui amare deſinit.
4
poſſem us. Ha/
in Troadibus. Diogenes Laẽrtius mutilũ adagiũ re/
plurimos enim eſſe malos. Huc adſcribẽdus Mimus ille Publianus, qui eſt apud Aulũ Gelliũ: habeas, poſſe ut fieri inimicum putes. Et alius eiuſdem, ut opinor, ſed Senecæ titulo: Ita crede amico, ne ſit inimico locus. Sophodes item in Aiace Maſtigophoro- Fyd& πναμι oyrfog,Jri O'*εειαχη/˙νσς ναμονεν rdcον ꝙσ⅜ XS5εαντεερσ
a 2g Ä Q1AAGGp&u/6. G Ts Bp Qiop
10 dn 89) p dcep BSAHqoH a⸗e Mey do νεrra. wie ομριι o( ʒ( Ro. dr ts de ecd LrASa AAl. id eſt: At ipſe didici nuper ut ſi quando ſim Inimicus ulli, hunc oderim hactenus, uelut Aliquando amicum habiturus:erga amicum Oficia ſic exerceam, ut qui non ſiet Semper futurus amicus, etenim plurimis Sodalitatis portus eſt tutus parum. b tticus aduena. LXXIII a'udòe ᷣνο⁵‿id eſt: Atticus aduena. In uiolentos& feroces uicinos dicebatur. Durys Atticorum moribus natum:quod olim finitimos è ſedibus ſuis exi/ gere conſueuerint. Craterus inde manaſſè putat, quod Athenienſes, qui Samum miſſi fuerãt, indigenas expulerint. Notatur adagium ab Ariſtotele libro Rhetoricorum tertio: E'⁊,inquit, Viat Doiidp uod yu d1Gi, oo 4⁴⁵ρ νSε, dds xdνέοεισ id eſt: Ad hæc nõnulla pro- uerbia ſunt& ſentẽtiæ, tanq́; teſtimonia, ut Atticus aduena. Proinde proprie quadrabit in eos. qui ita nuper in munus aliquod aſciti ſunt, ut ſuperiores eijciant.— vPuLrpura iuxta purpuram dijudicanda.. LXXIIII n* 0⁵— 1 ld 05S—g Tiuεετεα.id eſt: Purpura ad purpuram dijudicanda eſt. Certil/ ſimum iadicium ex collatione naſcitur. Vnde emptores mercaturi purpuram ne fallantur, alte
item
ram adhibent purpuram. Licebit uti, quoties negabimus infantiam, aut inſcitiã indoctorũ ple
ne deprehendi, niſi cum eloquentium& eruditorum ſcriptis conferantur. Etenim ſi uel Salu/ ſtiũ cõferas cũ Cicerone, iã uelut obmuteſcit ille alioqui ꝑ le diſertiſſimus.Refertur adagium à Phœbammone ſophiſta in cõmẽtario de figuris rhetoricis. Meminit& Iſocrates in oratione Panathenaica: A ⁵α 5 SI̊ oννασηeν 0* 0 Jr 0n⁵⁶εσοσ drẽso Dod Lviovres. id eſt: Sed quẽadmodũ purpurã q& aurũ cõſideramꝰ ac ꝓbamus, purpurã cũ purpura cõferẽtes. HNaud arbitror ꝓrſus aνοπσσνυνυασονν fore, ſi de cõferẽ da purpura locũ huc aſſcripſero ex Aurelia no Flauij Vopiſci: Meminiſtis, inꝗt, fuiſſe in tẽplo Iouis Opt. Maximi Capſtolhaapallibecue b 1 purpureum

hö—ö—öoöoſ
336 DES. ERASMI ROT. ADAGIORVM
purpureum, laneſtre: ad quod cum matronæ atq; ipſe Aurelianus iungeret Purpuras ſuas, G
neris ſpecie decolorari uidebantur cæteræ, diuini comparatione fulgoris. Hoc munus rex pa ſarum ab Indis interioribus ſumptum, Aureliano dediſſe perbibetur, ſcribens: Sume purpuri
4 ualis apud nos eſt. Nam poſtea diligentiſſime& Aurelianus& Probus,& Proxime Dioce i¹ 3 ræ, nec tamen inue i
tianus miſſis diligentiſſimis confectoribus, requiſiuerunt tale enus purpu nire potuerunt. Dicitur enim ſandix Indica talem purpuram facere, ſi curetur. Saturniæ lemæ. b LXX
Kon1uο‿ ια⁵. id eſt: Saturniæ lemæ. In cæcutiẽtes ac ſtupidos dicitur: præſertim in eos, qui
xtatis uitio deſipiſcunt. Eſt enim lema humor in oculis concretus, unde lippitudo naſcitur De
riuatur autem ær ππ Ʒ&Bκνσ id eſt, uideo,& u negatiua particula: quo eiuſmodi lachryma aal
ſæ, oculos occupantes uiſui officiant. A iſtophanes in Pluto: STne AANS 4govio pyoαας 0 Auue To Perε μις⁸σ. ide.e Q uin 0 Saturnijs mentibus uere lippientes animis ambo. Gnomas dixit pro lemas:unde Axν Græcis lippio. cæcutiõq; ſignificat. Porrò Satumix dlcan tur quaſi ſeniles, ac ueteres: propterea quod 35⁶νid eſt, Saturnus podagroſus, ac ſenex apa ktis fingitur,& temporum deus:quaſi Bo. rxca uero, id eſt, priſca A& antiqua, Græcinon nunq́; ſtulta uocant. Plato in Euthydemo: E △p αναρε, 1 XX6εε G I Aeore. id eſt
Nugaris, ac ſtultior es quam decet. Et aοονειμένμνι,,μεωππηα. Foörde nugas, ac deliramenta, Ti-
motheus apud Athenæũ libro tertio: Neο Luòε Saαλμάνεα. απeλανμ σ ip dvO 6,Xop. id elt Iuuenis regnat Iuppiter. Olim autem principatũ tenebat Saturnus. Ariſtophanes in Vepis W
..
x⁵ τπε εαιαινεᷣνε&σνν απσο⁴'εεερ εαννς,νν, p. id eſt: Int I A Et tragœdos ait ſe redditurum Saturnos mente. Idem in Nebulis:
4 4 8 4ℳ 24 8 4 41. xX³* τπ μουνε Qυ εσ μροαν ννιη οοꝙεμασ Beνμᷣεxμte. id eſt:
Et quomodo õ ſtulte,& Saturnalia olẽs, ac lunaris. Dionyſidorus in Euthy demo Platonis,o-
84½
cratem Saturnum uocat, bardum ac ſtupidum ſentiens: otmos, inquit, νμαέντννιid eſt: Adeo Uuuiporn
es Saturnus. Alluſit huc Lucianus in Timone: Avu& u9 anichſae de a y nucla. id iſt Cæcutis ac lippis ad ea, quæ patrantur. Atq; inibi paulo inferius: x a' as 5XIyop u5duop I Sde dop eyvdνl⁶τ⁴σνη&eσοοι υσ‿μηωσ,ιννισν Ʒμμν id eſt: Et paulatim Saturnum te ò deor pta- clariſſime reddunt, depellentes ab honore. Plutarchus ætate deſipientes oſtẽdit uulgo auch
rvs appellatos fuiſſe, id eſt, Saturni more delirãtes, uidelicet propter aniles fabulas, quæ dehoc
deo feruntur. Eas refert idem Plutarchus in cõmentario, de facie apparenti in orbe lunæ,&e turnum in inſula quapiam fortunata, profundo in antro dormire, ſaxa complexum aurea.(æ terum hunc ſomnum illi accidere, ex uinculis in eum uſum arte confectis à Ioue. Aues autem quæ in ſcopuli cacumine uerſantur, adferre ili Ambroſiam, uniuerſamq́; inſulam mira ſnagran tia compleri, è rupe, uelut è fonte ſcatente: adeſſe dæmones, qui Saturnum obſeruent& inſen uiant. Hos olim cum illo amicitia coniunctos fuiſſe, cum dijs atq; hominibus imperaret: mul taq́; de futuris rerum euentibus ex ſe prædicere. Sed maxima, maximisq́; de rebus ſic efferũt ut Saturni ſomnia uideantur. Nam quicquid cogitarit Iuppiter in animo, id ſomniare Satur urno cõmemorantur in hoc, quo diii libello ſ — ad Hoc adagium pertineat, quod Pythagoric 66 Sat pellant: ut teſtatur idem autor, commentario de li de& Oliride. Siquidem eſt acua marina non ſalſa ſolum a& amara, ſed craſſior item& im purior reliquis. b— „ Sucurbitas lippis. koXocννταα&νακeνν. id ſtophanes in nubibus: N0„N* 701 üdy aa˙Ʒoᷣe RuTe, 8; A* Ax oAonc 9. 3 eſi. 3 hunc certe illas uides, niſi lippis cucurbitas. Verba ſunt Socratis oſtendẽtis nubes, hocei nili plane nihil uides,& tantas habes in oculis lemas, quantæ ſunt cucurbitæ. P hne, a ese Ollas lippire. LXXVII as nerudtumatenne hevacid ls hypadoſe prorime imtlmeema tes. Lachrymas indicans ollis a nal Ho ados vee leraennehditenenedeſ 4 1 t elegantius& iucundius:ueluti d ash nn aPunüirun NWories ac 3niwun wau Piter errantis dicat lippire non lemnis ſed ollue daul 4 dhac äsemeuten cxcunienne
4 Odum
— LXXVI eſt: Lippire cucurbitas. Ad ſuperiorem adagij formam pertinet. Aui
dT Moloss gepollii Gracotun bayolite t
1 ℳ M wlrup 1/ keun auen. esurburme
dyig,
1ogt d yeLé, 1?,
Aamncro,
ehheruap
hacgpra mrtäteac huitmolib dargeginir arartsnne dhraio e
dadtuneme urune: 1
Tn thitiao 1n ſgtrid. i 955 a9 1,
W ladei n „. 2 in

anu re neſtben den cHILIADIS SECVNDAE GENTVRIA r. 85 thidetde uda Odium axgreſte. LXXVIII
u Duledene Mioο&yi,, id eſt: Odium agreſte. Atrox odiũ ueteres ſic appellabãt, propterea, quod genug pe dö n tuſtici plerumq; οανέ⁴νέ⁶εωι Qπp ſunt,& acerbius atq; implacabilius oderunt. Lucianus contra 8 paneaa indoctum. in 7οs e&*Qρρ aai asν ννταν½ EXdG ErI T Bdebgic, id eſt: Laboras autem u. Sagreſti, ſicuti dicitur, omniũ odio, propter inſolentiam. Vnde& ciuilitatẽ appellamus mo dos dic tum comitatẽ, humanitatemqh. Et apud iureconſultos ciuilis actio diſcernitur à criminali. a tr pta Deniq; Græci quicquid barbarũ, immane, aut crudele uolunt intelligi, id& νοο uocant. Megarenſes, neq; tertij, neq; quarti. LXXIXN Auo eiuiwodi 1 Heysſe o B’rO,Ours rsr⁵ ον, id eſt: Megaréſes, neq; tertij, neq; quarti. Dicebatur olim in homines ſupra modum ignauos& contemptos, nullòq; honore dignos. Natũ adagium ideſt ex oraculo quodam.Id quidã, inter quos Stephanus Mneas& lon, Aeginenſibus, aliſ Me, ſonfg. n garenſibus redditum exiſtimant. Narrat itaq; Mneas, cum Aeginenſes in Achaia debellaſ⸗ 4 ignitict pon) ue Kent Aetolos, ac decimam pentecontorũ, cepiſſent: ea eſt nauis remigum quinquaginta, Uurnus pocagroſ 6 hanc Apollini Pythio uictoriæ monimentum dedicarunt. Rogabantq́; deum, qui nam eſ- *. Pric Kana ſent Græcorum præſtantiſſimi, arbitrantes futurum, ut ob eam uictoriam ſibi prima laus Nrkain ⸗m ab Apolline tribueretur. Oraculum hunc ad modum reſpondit:
109 6 8 7 1 ehiss aguacen 1 rrrop bearaIn, Ard Aoο 2x Pabe n b dnNatia Auufar Jd, mä onh ds nchra dgeheou. atumus ürüſohe AAMr: nuel ron d 110p Sr. oveG, O= AKyũ r H1bog vG,Ou v&nod ine roXuHAs in Nebulis A5* 5 Nchcdunee nt 1a 891 Cio. ſt 1 6 ott yitso, ou Eirot OU TETSTO orusin Putbydmn Oue ved n0, C p AG-„c O p 91 uS. id eſt:
Sücsſee Parhn Porrò uiri potant, qui pulchra fluenta Arethuſæ.
rius: kai us, quoc; præterea, mediæ gens incola uincit
llatim Hatunemtit Tyrinthi, Arcadiæq; bidentibus inclytæ albis.
delipicutsolſttiy Argiui ſtimuli bellorum, armisq́; potentes.
ropter anla tua At uos Aegini. neq; tertius accipit ordo,
facie apprenitt Nec Taattus na biſſenus, neq; deniq; ueſtri
mire fmacompan Vlla uſch ratio e nuſq́; numerusſie, locusue. aer. rte confeciha.. Quiſcripſit commentariolos in Theocritum refert hoc epigramma paulo diuerſius, nimi miuetfmqiitn tum ad hunc modum: ane
8— 2 2„* qui Satumuncitta Tas 1eens—e eNo ³s,ardvop
uo, inqui,1 7igt Theſſala equa præſtat reliquis, mulierq́; Lacæna.
rro Gu i, 2ᷣε⁴ οιαινν α„‿ασαν 5 afq; hominidus Tpen„ 1 8 5. ell 2 2 6 r tu A&e&Ot vS Vß NMANG A2bGnG. R 2„2„„ e ¹ 2 2 — 1 i aniwo düb nn&⁴2MM tr. 19) † NIGν&uεvouse, o’ Asoννν er 1 lecg TiurO v Sgi, ng 9& ine mroAuAHA, Ot 1 3
A o NivONsG ερα mοιοεέαέοοο.
m veniet ou ceEa iſoAci ium pertineꝛs gu 15 t'ſe R Asαρς υινπνα Sirot,uπη τεεει⁵αντο dem autor, comm 3, 8 5, 5„„ 2 2 2 2., Oün dve er0, O A„ꝙf,O E.S,. Lamam,ſdan. Callimachus item in Epigrammatis ad M ſes retulit prouerbium: 1 allimachus item in pigrammatis ad Megarenles retulit prouerbium: l Te K raX⁴ce 39 vnn u NVATNc 8 ⁵ νο⅜ ꝙꝙ, duA6„o duck 851 A⁹. id eſt: em acagi Sed ueluti Megarenſibus accidit olim ̊ÖOympha inkelicis, non locus, aut ratio. Item Theocritus in Cyniſcis: eſt: 1s W Auchiss RobASyc in68 d0, u, Sg Hroi,.— cratis ofl AVSavo As„⁴ε, xriuorcert zvt Aoięc. ic eſt:
unt cucubtr. ¶ Noſtri necratio eſt, numero neq; ponimur ullo, rnelmülmus Eatremeſortis ueluti quondam Megarenſes.. proxima m ertur etiam hac forma prouerbium, rie usα c G,o, e id eſt: Megarenſium pat uit ausrnse g te, ſeu loco digni. Huc ſpectat& Homericum illud Ilidos.... ic„ Oum o E MOX,ꝙ vνμι o vi BeAf. ideſt: ac uchenemaece Nuſcq; in conſlis, nuſc; numeratur in armis.. ee*† 2 1 an

„ͤͤͤͤh
238 DES. ERASMI RO T. ADAG 10 RVM 5 ne fguram& Latini uidentur exprimere. M. Tullius: Neminem eſſe puto, qui moqo anc
2 2 5 mero.*„ 4.....*, bo 5 ua Rrap 7r0XITGp s5 s.*eςμ ειρνρ ⁴eie X6 9- id eſt Atqui meotum ciuium, u eluti — nulla ratio. Idem alias in eodem opere. rùõꝶꝑ e Taαον⁵εετευν ρmXiιεένiνGmj0mʒWß r„Hp As*αε εν d,de od bitror& Ariſtophanem huc leuiter alluſiſſe, cum ſcribit in Acharnenfibus: 1 9 263 uya Aur p J nn dp df og, Aeg. b AA L JaAdaH Auſr Ep Rr15cp ArEv. id eſt: Megarenſibus nefas manere eſſet ne
In terra alicubi, nec foro, nec in mari. Neq; continente.
.„„ 1 5 37 1
Siquidem excludens Megarenſes quatuor locis, nimirum ad illud reſpexit, our TLraprc, 7.„ 12.„ 5 8„. X 1 Quanqᷓ in his uerſibus, opinor, non abeſſe mendum, uidelicet in uxντ εννν½, niſi fortè quau,
to loco ſibi permittit ſpondeum, quemadmodum permittit Anapeſtum. Lepuspro carnibus. L A εενι τυꝓν εαεενν id eſt: Lepus de carnibus, ſubaudi Verielitatvejm eos dicitur, quih aliquam ſui utilitatem in diſcrimen uocantur. Nam ſeporem non inſe Temnuh⸗ quod noce/ at, lſed quod pulpamentũ habeat. Eſt enim animal cʒ eſcu entũ& timi um, atq; inerme,u natura hominum eſcis leporem genuiſſe uideatur. Rheginenſes autem uulgo lepores 7 cti ſunt, utpote pauidi, ac formidoloſi. Effertur etiam ad hũc modum adagium, 5 1wy i 6 15⁸ Eꝓ᷑αεμαd eſt: Lepus pro carnibus currit. De ijs, qui magno ſuo periculo, aut capitis etiam diſcrimine, atq; ob id acriter decertant. Tranſlata metaphora à uenatu, in quolepus quoniam intelligit ſeſe ad necem peti, perniciſſimo curſu fugit, adeo, ut non raro desciit medioq́ʒ in curſu exanimetur. Qua de re Plutarchus in commentario de terreſtriũ q man norum animantium prudentia, narrat quiddam haudquaq́; indignum, quod hoc inlen tur loco. oi rods qανανσνοοσσςν dνό‿εᷣαυπmπηα, εd. duνετο ειναυσσ, d'ovr S.mR˙,ανασ No 19 dnnn Aαeλ³εουσνmχοεο,ι. ⁴eσ⁵έ o„vod SSp 5 A„, 8 Nius rau 0nig, d-p 8x r'duiaraga A6TG Eie 10,& S⁶,ε⁴κο HHμνρεντο, v0, αιmτσαιηόέ òενε dX& orr 18 nανσ, ³ν⁵ν Saurd, rit Od„⁴ας νοσανmνς σ od e0 XGS1, RN'vN n) rXoricc&-yονννι λνκκνο, id eſt:Porro canes G leporem inſequuntur, ſiquidẽ occiderint ipſi, gaudent dilacerare, atq; alacres ſanguineſct contaminant, oblinuntq́ʒ. Quod ſi lepus deſperans de ſeſe, quemadmodum accidit ſapenu mero, quicquid habet halitus, id omne quàm intentiſſimo curſu conſumpſerit, atque ſtadde fecerit, canes exanimem repertum omnino non attingunt, uerum cõſiftunt mouentes cau dam, perinde, quaſi non carniũ gratia decertarint, ſed magis de uictoria contenderint Cha ron apud Ariſtophanem in Ranis:. ASNOP Su G.-ο
B1A vevμ◻αfꝶOε S nei TOp Ssdp. id eſt..
Seruum, haud ueho, nauale ni peregerit
Certamen ac pro carnibus pugnauerit. Adſcribit hoc loco Ariſtophanis interpres, apud Arginuſam, ſeruos nõ pro pecunia, ant alio quouis præmio, ſed pro uita dimicare ſolere. Idem in V Shibt. noi dα TM Ncεᷣi 2 i Poxde T5mλάό⁴ Aααα‿ᷣ. id eſt: Efecero, ut cor mordeas, curſumq́; curras pro capite, ac uita. Idem in eadem fabul: H Aſ G AdA⁴‿mα( LS5αᷣᷣ. ic eſt: Leporem cucurriſti, anne lampadem magis? Plutarchus in Dialogo quem ſcripſit aduet ſus Epicurum. no τν errop gο‿σs PXdœοασο‿ εέαι νᷣαἀ e Toſe duG ee. ASo, ucl 1-
2„„„..„ 5 ⁸οιμα tvo. 3 1
Di Tup eo erdeòu, id eſt: Papæ inquam, ridens, in uentrẽ ipſum uiris inſultum facturusu
82
deris,& ad curſum, qui pro carnibus dicitur adacturus. Significat aũt eũ Epicureos in ſum
mum diſcrimen adducturum, quod aduerſus uolu de uiui poſſe ſecundum Epicurum. SCarpathius leporem. b LXII
O ⁴⁵⁄ο Sp Ac yp, id eſt: Carpathius leporem. Dicebatur in eos qui ſibi rem noxiamn accerſerent. Hinc deductum adagium, quod cum in Carpathiorũ inſula lepores nõ clnt ili curarunt importandos alicunde. Verum ubi eius animantis magna uis increuiſtnn
ptatis aſſertores propoluiſſet, nec iucun
ſit,hoc eſt, qui ſit alicuius momentti, alicuius precij. Plutarchus in Sympo 2—
Jeie od Aσνρ d eſt: Atqui Democriticarũ, inquit, imaginũ, rinde ut Megarenſium aut Aeginenſium, nullus numerus, neq; reſpectus. Equidem ar
LXXX
Nfü ad.
71 in 6
uario 5
adaud uo
„9
un 8 d rd
uarpac
tmapolle
mlhdReg
Aralinbe
Wwroltoainer
5
danulatcer mättdis
Userant n enadnodum uit emu dncd etquc
rlachrolh
1

oHlLIADIS SECVNPAE CENTVRIA 1I.„
eſtmira fœcunditas, fruges inſulæ populari cœperunt. Refert d interpretatur parœmiam
fulius Pollux, quinto de rerum uocabulis libro. Addit nec in Ithacenſium inſuſa naſci lepo res, nec in Sicilia fuiſſe, priuſq; Anaxilas Rheginẽſis eos importaſſet, unde uictor in Olym
. 4..„.„„. 28 vocer irn acts, Rheginenſium nomiſmati currum inſcalpſit& leporem. Refert item& interpreta/ Achchcdu n tur Ariſtoteles libro rhetoricorum tertio. 2 4 b 1 amande rsein.. LXXXxII
revip prouerbio dicunt hiſcere ſeu mutire. Sunt qui putent„e eſſe uocem ſuillam
8
xdere, deductum, ar π νν, de quo meminimus alibi. Vnde& Grylli nomen effictum
hanes in Pluto:
apud Plutarchũ,& Grunij Corocottæ porcelli, cuius meminit diuus Hieronymus. Ariſto/
d illud tepeit TeV2u e roAA 5 aadεαιν ic eſt: b cetin afgiuß: Hudets& mutire ſceleratiſſimie ldem in eadem fabula mpem AA btενᷣ An„VAg. id eſt:
mmentariodetmeii Gincignum mlt rr, Torra daainsu- 7 ncNcrig, rap geni rat W rrirud ar w0acho, idetlon cerare atq alcdè i quemadmocunici curſu conſumpſetn t, uerum cöctunttan iis de victoricnta
Iſam ſeruos nop Veſpis:
9 L. 1 iita. Idemin ai
lmo pereas, neue quid hiſcas. b
muſcas captas ſtilo configeret.
Simui ſgura Terentius dixit in Adelphis: Quid gannis? Et in Phormione: Quodilli ad
aurem obganniat.
Nullum animal, quod animal. LXXX 111
Prouerbialis uidetur& illa figura: Nullũ animal,& quod anial. Rriſtophanes in Pluto:
meyjc„dh 15 9& v, e OuſaA⁴αᷣs—
Ob recpune 230 dOAiS,o. id eſt: Inopia nanq; eſt heu miſer, qua ſcilieet, ö“ Haud aliud uſq́; eſt animal exitialius. Idem vsꝓtàò
T00& 5 d rönoc 1 SwHlop; id eſt:
Vlura at ipſa quæſo, quæ nam belua eſte“ .Tullusad Anicuan Lerentijueliium nollumn agnoui. Metagenes certe perijt. Fecit iter per poſſeſſionem, in qua animal reliquum nullum eſt. Nec abludit ab hac figura Plinia num illud: Regulus bipedum nequiſſimus. Ne muſca quidem.— Huic affinis eſt& illa prouerbialis hyperbole: Ne muſca quidem, qua maximam homi num ſolitudinem ſignificamus. Plautus in Truculẽto:Quas tu mulieres mihi narras? Vbi
mulca nulla fœmina eſt in ædibus. Huc alluſit Vibius Criſpus orator delectationi natus,
ut ait Fabius: b
Cuius erant mores, qualis facundia: Quemadmodum ſcripſit luuenalis: cum rogatus ecquis eſſet cum Cæſare, in conclaui, re/- ſpondit: Ne muſcam quidem intus eſſe. Ancipiti ioco, Domitiani conſuetudinem notans, cui mos erat quotidie ſibi ſecrett horariũ captare, nec interim aliud ferè agebat, niſi quod
* Communis Mercurius. LXXXV A c. c. 6 4 4. 2 4 2 8 4 4
Ou6g 5 ν, id eſt: Communis Mercurius. Lucianus in Votis. Ooua&́ ⁊ν Qρηοαις εστ τ
P.ode uαμς άν εOο e&60; Kταοd Oεοουνι ενν᷑αά‿ιν οp, id eſt:ltaq; quod paſſim in ore
9
eſt omnibus, communis, ut aiunt, Mercurius, opesq́; in medium allatas depone. Plutar/
chus in lihello, cui titulus, r,οναμά⁴νια o εέαμασσ σ‿eν αeσοοο qiενέ. A3 Ksic.
uod&rodμεασ 1ν 0νννG 65 uτXο μl 11o„erno, id eſt: Sed imperitia& inele gantia, cmunem Mercurium, cauponatorem& quæſtuoſum factum eſſe. Quidam hinc natam parœmiam arbitrantur, quod Mercurius ut eſt furtorum autor, ac repertor primus oſtendit, quæ furto parta ſint, ea in medium cõmuniter oporterè deponere. Alij malũt huec
referre, quod Mercurius ſit orationis autor, per quam inter homines omne commercnſ ge,
nus conſtat. unde& medius inter ſuperos, atq́; inferos à poẽtis fingitur, pariter ſuperis deo
rum gratus& imis, quod ſermo animi interpres, ſummos cum infimis, reges cum plebe cõ⸗,
clliet. Extat ſuper hac re fabella non illepida Ariſtidis in ſecundo libro, quem aduerſus Pla/ tonem conſcripſit, in defenſionem Rhetorices. Eam hoc magis libuit adlcribere, quod is au bo haadouax; adhuc uulgo notus eſt. Nει“5ep— yOv ep Sp dOp G, Dö, N ud0, d, ehs To0 Aovs 7To2,uK roie KN00 8 don
2
LXXXIIIIT
14. S..„„ c/ 85 32 2.. 2. 3 2 Tonde α.ꝓιι νυην mμσ⁹ τααάαe᷑ᷣἀα. u ττονσνσσρς νυιαάem,‿—, 7. Buoovr. ou„%¾ 19 ⁴f 4„ re 2 a&uTν. 77ο NO[GGq urras p. ⁵⁴‿νmO‿ F. ν

349 2. 2ͤ 2 de„4xio bir auu Jefciou nöe, rahe vöm bie märmun auoceuee üh Eieiuad itizun ns a9n a 16pze, E 10 Neru,1 B,9 u o0,uc no d Sncau zo e, dorr dnihaoweni ,Snnndaraa w tuardh,dkachap Häꝛarä umd Gu eu Knehimen,an aro S2 6 Xop ad‿⁴᷑ςιν.*0⁵νοꝓεενε 0—JGoe 7 vo Pd Mode e 76* 15 22 UasoToe 1 derda 0Sedg ei ro 3 Gdrbne,ieXer Aee0 Berig dat; 039 ddcn, oik Di u Sockede d ge,0d2 OO AH20S e 35—Go 2ua,SAN Ad/de dc u1S.5 N Lehg ro eo, 9 4e ao phnhaa AXL*ꝙον,E EAd ⁴ Hτιυν⅚ꝙ5νμυάς XO)mμιᷣ T⁷. 5)ro, 10, ahrch venen us ede Jeros Iorro Sſp is Snve. 5 d c2 p AgouunSeüg naddmg, Wning 24. 3 e 1 Sn 29 2 AAN G⁴⁵ααντο⁵, od Svrcoe 1GLep, aanes Ie εε Jco,p he 2ſaa dris Srronuhe à9e2 1ere XOus5e 5ch bce XS C Taer ey e niß ag 3 geisous E Tevatordrue 12] d qlode 23Scaehesrne veois ISi”. dop, ha duod ce &lꝛιτoν kclr rou μυοννασεννι ex Olep. 4 O*ονεν ℳ HaAn e i aiSGrove, oEcne kn deü acu unX τ O1εꝓεᷣοαππσι rld Aera sp Eui 400- Xsi fs. keaC, Jo 5 9.xina Syr d0AOO 8, de. uo ucvice êeiSop«sX O. rαε dhg k E OS):)don Ar dNd alhn AM 6ou Vkc rrAXOAσφο S Mörop êrgo,Aera 3 rouro i2r A6„* uniaayr Oedauparu, deau76 zd Anrd hateeih bands Büngon dteNest,zaNch n vuurogis uanenäidrain, AE ry⁸A1dv vS de LOewro Kad as Xdu] d8 Kos Aohr a 290, d 6 Se, R Neo 16 XG§, 5H Shs-Mraf 8 ra Rrο*μάιι νικσ ovοr Ta aad 0 N6 yep, Gis Er, E 1u Aäo Mινεα ονν Jeos d⁰. aff 5rE 14Si eu Töropairois roie ei emihei rrb obree Lofewo, h 1eas iien Toσοσ εμυαιν⁵αις μάeν πQ̈ εεν rooεονηέαάν⁵⁶σbε ducep. Whrc, nuHiög 8 N En eu Tils du 7f 3, roëo Sri Hou³erat SiO,, 76 SAMAac. Toio d.αν‿ xvx OuAεꝓτνεον Qυꝙ½ ᷣ⁵'ν: ai/ 6O dATp rol rép EXÖT ddᷣ ‿λανπτνν. Quæ ſiquis Latine malit, ſenſum utcunq; reddemusin initio cum recens eſſent homines nati, magnus inter hos, ac reliqua animantia tumuſtus erat, perturbatioq́; ſuper terram, propterea, quod nõ poſſent inuicem uti ſeſe. Nec enim, la res intercedebat, quæ illos conciliaret: uerum qui potentiores erant, opprimebant infen ores. Neq; ſatis erant idonei, ut reliquis animantibus reſiſterent. Omnibus enim illis omi ex patte inferiores erant, aliaq́; in re ab alijs uincebantur. Veluti ab uniuerſo genere ucu crum celeritate. Vnde factum eſt, ut quod ait Homerus Pygmæis accidere à gruibus ti temporis paſſim à robuſtioribus auibus patèrẽtur mortales. Rurſum quantũ ad uites ati nebat, longe ſuperabãtur,& à leonibus,& ab apris,& alijs item compluribus. Atq; huncin modum ſilentio peribant. Iam uero quo ad munitionem, ornatume; corporis, non cotuis modo, uerumetiam cochleis cedebant, neq; cuiq́; ex ipſo ſuppetebat, quod ad tuendam ui- tam erat opus.ltaq; cum ad eum modum interiret hominum genus, ac paulatim dilabere, tur, Prometheus, ut ſemper eſt hominum ſtudioſus, orator aſcendit in cœlum, montalium nomine:non ille quidem miſſus ab eis, neq; enim dum id temporis legatos ullos erat ceine re, ſed ipſe ultroneus abijt. At lupiter partim in gratiam Promethei, maxime, qui iuſta po/ ſtula re uideretur, partim negocio apud feſe conſiderato, filium ſuum Mercurium iubet ad homines deſcendere, Rhetoricen ſecum adducentem. Edixit autem ut eam mottalibus im
DES= BRASMI ROT. ADRGIORVM
6
antu:principio quidem ſub dio uiuentes, poſt autẽ ubi uerbis inter ſe cõmunicalſen,
1 icantes ab oratione. Quibus nunc quoc; e maxime gaudere deos conſentane Quãdoquidem hac confroit ut vrimũ eſſe des
eum eſt. Quãdoquidem hac contigit, ut primũ eſſe den cognoſceremus. Hinc deinceps uãdoquid git, ut p
Poftea in altũ tolleretur: quiq;a
9
,h ze 2„.„. AAErrorro,NoE MNp.rd D n Snrrnsp. Drs d ds Lcr rolg mean
cull ennim, Anſdiae ererlnl
b leoctt
Gug au
„
lecanes
foueblum, letl
utpben prois 0 V i 63 iin ¹ r gſbd laioipum Mcemer grertis e NMaruaha Norbosau lhxeiclcan twendiquut DMerdr nc aucc tonda
— —
uenerut nvumadfe
teſeuich zſanonüd Gcxtlle ſe
a
nd arzi Kvcolum u⸗ düdeicetin lr nec tiodand ſütsgg dupe Jc
dpriwoi,
drues mäuide

.5 91 1 nautug,
†. Mchio à ℳ 0 1 d 6 uſdenng, 4 dryſ, kralgf 35, Ke deuäg ar,GR m 4. A*⁸ nicang„
—
1
2 77h3t ¹Nowrihg donun n. 0 Nod Jeo. 4 4 „2ue o Ksſeu 9 uASu ru Ked, 1 dyd 2 4 1. 1 1 uſ uäfss Cc. zußſh Bum A Qamc dm li( G 4 Ällt,en umutongtt ac reliqua zundn ent inuicem uiict in ſiors Aant opgirer terent Omndwannl Velutiab niusttger Dygmaæisaccdcgi t les. Rurſumqumiile item complunda”e ornatumq;copoin fuppetebat qottitn num genusxpaditn: r aſcenditin in temporbleam romethei mum lium ſuum an hxit autem tem „errat do!-
uo ſenſus reiou b 1 ex Tqll 4
Te uhl ut pralanrſim b
7Nx,
cHILIADIS sECVNDAE CENTVRIA I. eſt omnium, quæ ſunt in terra dominus, cui quibus uti liberet, ius eſſet, non alio
3 4.1 MI I1 AE II,Ln Wele Sropugna⸗ culo ſibi parato qᷓ; oratione.Atq; hic nobis ſit fabulæ fnis Hlaenus Arüſtides Earat ſi ati⸗
dmemini, fabella non diſſimilis apud Platonem in Protagora.
4 Ale luporum catulos. Theocritus in Hodœporis: b O5i Jou n9e Aumid⁸e, Oe⁰ Sa nccος o ri qd*νον. Paſce canes qui te lanient catulosq́; luporum. prouerbium eſt, teſte interprete, in eos, qui lædũtur ab ijs, de quibus bene meriti ſint. Nam plerãq ſolet id uſu uenire illis, qui catulos luporum enutriunt. Extat ſuper hac re non inele gans pigramma, quanq́; incerto autore, de oue lupi catulum alente ſuis uberibus:6 T Aop i Aαmεές ερρι α Age, b du udνε Qοιισ νάφοσσν. NE Geis c kau K*α‿ roαμ Ai10p Lsᷣc 1— H XoSe ANda i Suig u Tcοœ᷑σ. ic eſt: Lacto lupum uberibus proprijs non ſponte, ſed horſum Me demens adigit paſtor, ut id faciam. 4 In me rurſus erit fera, poſtq́; creuerit ex me. Nutura haud unq&́; uertitur officijs. De canibus autem ſumptum eſt ex Actæonis fabula, à ſuis ipſius canibus dilacerati. Nam & hoc indicant enarratores Theocriti. Ex quibus facile liquet, quodnam ſit illud prouer/
UXXXVI id eſt:.
pium antiquum, cuius meminit M. Varro in libris de re ruſtica, tractans de canibus alèdis.
Diligenter, inquit, ut habeant cibaria prouidendum. Fames enim hos ad quærendum cibũ ducet, ſi non dabitur,& à pecore abducet, ſi nõ præbebitur. Niſi, ut quidam putant,& illuc peruenerint, ut prouerbium attollant antiquum, uel etiam ut aperiant de Actæone, atq; in dominum adferãt dentes. Idem in Phœbo citante Nonio: Crede mihi plures dominos co- medeère ſerui, q́; canes. Quaſi id Actæon occupaſſet,& ipſe prius ſuos comediſſet&c. Hug uſq; Varronis uerba relata. Cæterũ legimus& leones& dracones nutricijs ſuis gratiam of, Hcſretuliſſe. V erum nulla eſt fera tam ingrata, quæ ſit cum hominibus ingratitudine con/-
ferenda. E dolio hauris. b I1/XXXVII wunts ayrp, id eſt: E dolio haurire, dicebatur olim qui abundaret rebus optatis. Eſt enim dolium uas uinarium ingens, unde largiter haurire licet: neq; facile ſentitur detrimen tum, uidelicet in tanta copia. I heocritus, i,ν εές σνρνεivHν⅜: 8 Pu n de dAſe AXOp. K* αά νά 1, 550. id eſt: E dolio hauris nimirum: at ego uix ſatis aceti habeo. Nam uini uis quo copioſior eſt, hoc ſuauior eſſe conſueuit: ubi paulum eſt liquoris, celeri/ as uappeſcit. Admonet& Heſiodus, dimidiato dolio, parcendum eſſe, quod ſera ſit in fun/ do parſimonia. b b Vnãà cum ipſo caniſtro. LXXXVIII Krd zaui id eſt: Vnà cum ipſo caniſtro. Quadrat in eos, qui rem intemperanter profũ/ dunt deuorantq́;& abliguriunt. Mos enim erat antiquis, ut teſtatur Didymus, ut cœnæ ca niſtris inferrentur. Citatur apud Xenodotum Plato,&ννρσπνπσανQνά& ⁵⁴επααάν&Kuντ αά, id eſt: lplo caniſtro cuncta rapuiſti ſimul. b 31 Prius locuſta bouem pariet. LXXXIX Prius locuſta bouem pariet, ε,νσαπ εέ‿ᷣ οωσ⁴τά᷑ν M. Varro de lingua Latina libro tertio, re/ fert ex Ennio, uerſum hunc: Atq; prius pariet locuſta lucam: Nam Lucas antiqui boues appellabant ob magnitudinem. Per tenebras, quæ apud quercum.. NXSG 16 ⸗ ‿ᷣ⁵,id eſt: Per tenebras, quæ apud quercum:de ingenti, ac fatali calamita/ te dicebatur. Venodotus Ariſtotelem citat autorẽ, in politia Samiorum.Prienenſiũ pluri/ mos à Mileſijs occilos fuiſſe iuxta locum, cui nomen quercus. Vnde receptum, ut Prienen
ſium mulieres, eius calamitatis memores, per tenebras, quæ circa quærcum eſſent iurarent.
Huius hiſtoriæ ſimul& adagij meminit& Plutarchus in Problematis, ad hancf erme ſen/ tentiam: Cum bellum eſſet inter Prienenſes& Samios, initio mediocribus damnis intiice
3 ſcle
—

mij à Prienẽſibus occiſ
„
ih
per tenebras quæc rcun tes, maritos, clariſſima quæq; pignora eo
Cmina
qui relictis Atheris ter in Siciliam ad Dionyſium nauigauit, quo fortunam ſuam redderet lut Jmntd rimcane
Haunau’qd HUaüntarum
dam conuiuio, à reliquis temperantem cibis.& oleis dũtaxat utentem taxauit hominis am 3 4.— ⸗ 7. 1 1 3. bitioſam abſtinẽtiam.xi
5 οꝙος i σμαeρννπeη△ν T αmστννοοφνσꝙπμμ σάινν NXG ,de Ddraul ap in
2N; id eſt: Quid homo ſapiens, cum ob huiuſmodi mẽſas in Siciliam nauigaris, nic
appoſitis, non frueris? Ad quod ita Platonem reſpondiſſe narrat. Ni xode Iroue 2i⁶ꝓ*νε
704 σ⁄ν⁶ις l ag N rà Oa& v, id eſt: Der deos Diogenes,& illic plerũq; olei,
atq; id genus cibis utebar. Ad quod rurſum Diogenes. ri 2 29TeSp àie orgaraug eh A Ktad cbk ꝙeHep AG1ε; id eſt: Quorſum igitur attinebat Syracuſas nauigare: Num id melttie⸗
temporis Attica non ferebat oleas? Theocritus in Cyniſcis: Iiτo uνν⁵ ε‿σενακd, on tuee. id eft: Nam puto& hic aſſæ correptus amore fariag. Porrò farinam aſſam& nouam lautiorem uictus rationem uocat, propterea, quod priſcos illos pulte duntaxat uictitaſſe legimus, uidelicet clibano coquendi panis uſu nondũ reper,
to. Vnde& Annus ille Aegyptius qui primus panarium clibanum excogitauit, in prouesij
bij iocum abijt, tanq́;, qui rem nouam eſſet cõmentus, quemadmodum alibi retulimus. De delitijs coquendi panis, multa recenſet Plinius libro decimooctauo, capite undecimo . Battologia. Laconiſmus. 8. XOHl aνοοννα Græcis multiloquium uocatur, à Batto quopiam inepto poëta, qui hymno quoſdam conſcripſit prolixos, in quibus eadem crebrius iterabantur. Hinc uox etiam cou ficta, Saονννμ,quæ quidem adeo, uulgo fuit uſurpata, ut ea Matthæus apoſtolus ſit uſis? Sic enim apud hunc loquitur Chriſtus, aνοοι ιέχινάανο ςρες mSa‿τmo-y tone ceh d, 1hinoh id eſt: Orãtes autem, ne battologiſſetis, more gentilium. E diuerſo Aaενs, id eſt aconii mus in breuiloquentiæ ſignificationem abit, quo modo ufurpatur aliquoties apud M. Tullium in epilloſis.““ 21 e e Batei Silphiuumm. XOII Baſ iαλσνορν id eſt: Batti Silphium, Græci nouum& rarum quempiam honotẽ prouei/ bio uocant. Ariſtophanes in Pluto:. O5Rp/ Solne„eꝙ Tp.Srop ad, Mo 15 Sce 1A d n Nec ſi mihi donaueri, lpſumq́; Plutum, ipſumq́; Batti ſilphium. ö leeiajerateuhn rherireentenzeslpun derlien ene⸗ 70 E,O,„erο, μο(%ο i-det.
dd eſt
Scis Caulon illum, qui dignus ipſo ſilphio, eſt effectus am ofi inen adagionis adſeribit. Iattusa Thda lilphio, eſt effectus. Interpres diuerſam originem
. 4 a iuxta Cretam inſuſa, profectus oraculo monitus Apo linis, uel, ut alij tradunt, domeſtica pulſus ſeditione, Cyrenen condidit. Cui cum Afri benc
24
cy memores ſummum honorem habere ſtuderent, donarunt illi Silphium herbam apun
mieienennhelcheinanſimalgs noilna feriterin cuius altera pate vegnanan les in Rep. Cyrenor nſen d uo fuerat à ciuitate donatus. Cuius rei meminit& Ari n Sinẽ fuifle datam ſunt u, s narrat Herodotus in Melpomene. Sunt, quidicauuin Pon Silphium urſum, qui anulũin quo ciuitas erat expreſſa, regi ſipphiũ defenin, r upluum inter herbas primã gloriamrobtinet, cuius& folia,& Rructus,& 1
quoſq; ciuium, ac nobiliſſimos ſimul uno pralio,
s quæ circa quercum erant obteſtari, ac deierare cœperunt, quod liberos paren
*re mſd εο, id eſt: Concupiuit aſlanee inan le. Lumn b Mrerbatar. qel domeſem tẽruitatem pertelus, apud alios lautiorem uitam quæſiſſet. Dictum eſt aute in Platonem,
—
Pewnas ölun ti rummente u lexi KtſTul
Huabiio Veröwum: zrenum adh
dasfctulepo
amenorii üimüme
ybren ue
wimäorüm
u aR
Auhihquid mewmäöpre
5
Weuddem(
do0 ſͤber auten
c kutrtere. eheptater tingn 1

:m uocat proptaaa oquendipanbn dibanum ecogtun madmodumaèibii nooccauo, cpientr
piam inepto hns terabantur Ninewien rea Nlatthasapsläl 8 71„ 4 18 Larſocus) 11
liuerlo Acrumubu o ufurpatur diilat
rum quempum Rei
CHILIRDISSEOCOVNDARE CENTVRTIAM Sr. 43
fuceus precioſiſſimus ſit. Vnde Ampeliotæ, ea gens quædã eſt Africæ, Delphis ſiphij cau, le cõſecratũ ſuſpẽderũt, ut autor eſt Alexandrides. Huius Batti meminit& Pindarus in Ppy thijſs: XH*οεν ois3 ειννοπρος αινενναx. ideſſttt: 2
Reſpondit habitatori Batto frugiferæ Afrcececꝭ. Ne malorum memineris
3 M5 Ausννακᷣεα, id eſt: Ne malorum memoriam refrices. Thraſybulus, ubi ciuitatẽ Athe⸗ nienſium triginta tyrannorum ſæuitia liberaſſet, plebiſcitum interpoſuit, nequa præteritari
terum mentio fieret. Quam malorum obliuionẽ Athenienſes&xus, uocant. Autor Va,
ſerius Maximus libro quarto rerum memorabilium, ritulo de animi moderatione. Memi, nit& M. Tullius in prima Philippica, his quidem uerbis: In quo templo quantũ in me fuit. ieci fundamenta pacis, Athenienſiumq́; renouaui uetus exemplum. Græcum etiam uerbüũ
dileordiarum, obliuione ſempiterna delendam cenſui. Ariſtophanes in Pluto: AN aNO εεοσσ ενοσ ꝙux&d AAS. id eſt: e e Ne malorum memoriam refrices, ſi Phylam cepiſti. Interpres inter alia tale quoddam
uſurpaui, quod tum in ſedandis diſcordijs uſurpauerat ciuitas illa, atq; omnem memoriam
eõmentum adſcribit. Thraſybulus occupato loco quodam, cui nomẽ Phyla, triginta tyran
nos ſuſtulit:poſt ubi arrogantius quiddam dixiſſet, audiſſe, ⁵ μιπηιασι⁴σια⁵, id elt: Ne malo rum memoriam renoues, idq́; dictum in prouerbium abijſſe. Admonet adagium non eſſe refricandam commemoratione præteritorum malorum memoriam. Sunt autẽ apud Ariꝰ ſtophanem uerba Mercurij ad Carionèm ſeruum. Plato libro de legibus quartoo: 550,ο),51I1 AvN Ax BSA,ρ ,ðμν. id eſt: Dicam certe, non aũt quod uelim præteri⸗ torũ malorũ memoriã uobis refricare. Sumptũ uidetur ex Homero, apud quẽ frequẽs hic uerſus: A*o 1 A oN n Xbo dο αυι&αννυμν s5. id eſt: Quin iſta quidem anteacta ſinamus licet dolentesM. e Hunc tanq́; prouerbialem ſubinde uſurpat Tullius ad Atticum ſcribens. Eodem ſpectat& Mlud eiuſdem Odyſſeæx, o. E ο eir Pesansloqaht ASp, 4ꝓ 1 ‿op Ruςαάσνια ,έᷣναᷣ id eſtt
Verbum autem, ſiquod dictum eſt graue, procul illud auferant rapientes procellæ. Plutarꝰ
chus, ½ O⁴α εναμςοαα. Ep dusic uA‿ν εᷣεννtν εαε id eſt: Oportet eum diem ob/ Hiaioni tradere. Erit hic uſus prouerbij, ſi iuxta uulpinum illud cõſilium, admonebimus ali, quem, ne præteritorum malorum memoria ſemet affligat, quandoquidem quod factũ eſt. infectum fleri non poteſt. Lucianus in Caucaſo. E'ε 5 υνοροντασλι ενεςνιι αμι⁴—μe νν An 49 86X p Trhé Avi Al ⁴εαυροανάαm, 4ασ OUa& Os070 79oE 0 dNGG Sp, id eſt Cæterum in poſterum diem reponere odium& malorum meminiſſe, ac pridianam quai⸗ dam memoriam reſeruare, apage, neq́; dijs dignum, neq; alioqui regaile. 1 Mentam belli tempore, neq; ſerito, neq; edito. K x E oNEAS, Aℳ 0, Al ꝙbrevs. id eſt: Mentam nec comedas, nec plantes tempore belli. Ariſtoteles problematum, ſectione uigeſima, ſtatim initio refert hoc adagium, cauſam ue⸗ ſtigans unde dictum hoc in ora uulgi peruenerit. Arbitratur autem eſſe cauſam quod menta corpori frigus adducat: eius rei argumentum eſſe, quod ſemen genitale minuat, fri⸗ gus autem aduerſari fortitudini, atq; audaciæ. Sicut oſtendit ſectionis decimæquartæ, ulti- mo problemate:cum ait eos, qui natura ſint frigida, formidoloſiores eſſe, cõtra qui calida,
audaces. Poteſt& in eum ſenſum deffecti parœmia, ut admoneat, nequid alieno tempore Hat, quod officiat, quemadmodum mentha bellum inituris eſt inutilis. lie esge ee. b Ad coruos. 21. XCVI
achi 2e„α, id eſt: Abi ad coruos, perinde ualet, quaſi dicas, abi in malam rem, atque
in exitium. Ariſtophanes, i vεριπα 1
BdMN 8 0A, T1G 6* d 6 üas; ideſtt
Abi ad coruos, quis eſt qui ſecuit hoſtiume Rurſum in Plutoꝛ:ꝛ:
Ole uidnac; icd eſt: An non ad coruos? Iterum in eadem fabula:
5 àe noanat Gop Ac; ea, idettt
Ocyus hinc ad coruos abeas. Reperitur apud hunc poẽtã& alijs plerisq; locis. Plutarchus
in cõmentario, quem ſcripſit aduerſus Herodotum, taxat eũ, quocd Hage una Sanee e .. b † ut ad

b
obijceret, ſic em Athenas fore li
Aa DES. ERASMIROT. ADRGIORVM
lut ad coruos relegarit. id eſt, quod eum Carem atrir Plehanbes dicdi eſta Diogene Cy nico. X5 op Tiv NOν rXp Nta ueαοαα, ide t: Oa iuse Soruos deuemſe ad adulatores, quod hi& uiuos& bonos etiã uiros deuorar ent. Jenodotus cribit in Thal falia locum eſſe quendam, cui nomen inditum Coenisein Gdidam ndcentePracipite dahe tur:atq; huius adagij Menandrum etiam meminiſſe. Quo am eemm Originem adagio, nis ad huiuſmodi quandam hiſtoriam referre. Bœotijs quondamn Arnam incolentibman culo prædictum eſt, luturum, ut èfinibus expellerentur, ſimu 10 corui albi appar viſſent. Euenit deinde, ut adoleſcentes Aeo Perlalcida e temu utjamcoruo quos cepe- rant, gypſo oblitos, rurſum emitterent.— uos ubi uidiſſent uolantes Bœotij, recordanter
oraculũ, arbitrabantur adeſſe tempus, quo forent ſuis è ſedibus eijciendi ſummopere pe,
turbati ſunt. Cæterum adoleſcentes, territi& ipſi tumultu, profugerunt, ac locum quẽdam
ſibi mercati ſunt, cui nomen indidere Coracon, id eſt, coruorum. Contigit aliquanto poſt
ut Aeoles eiectis Bœotijs, Arnam occuparent.Apud quos hic deinde mos receptus, ut ma lenicos relegarent in eum locum, cui nomen erat corui. Ariſtophanis interpres paulo diuer ſius hanc recenſet hiſtoriam, nempe Bœotis aliquando à Thracibus ſubuerſis, ac profiga tis, reſpondiſſe deum, ut ubi ſedem figerent, ubi coruos albos conſpexiſſent: conſpexiſſeau tem in Theſſalia iuxta ſinum Pagæxaticum circumuolantes coruos quoſdã ſoli ſacros, quas pueri per luſum, gypſatos dimiſerant.Bœotij uero rati iam perfectum oraculi ſymbolum, inibi ſedem conſtituerunt.Sunt qui parœmiam ad coruorum uolatũ referant, quod in de
ſertis ferè locis uolitare conſueuerint. Vt prouerbium conueniat cum illo, in extremas ſoli tudines publicitus deportandum. Euripides in Hecuba:
Oðx d rÜ,, b
o, X p enHonTre or. id eſt:
Non hcce ſolitarias b
Quantum poteſt aliquò auferetis in inſulas. Stratonicus ni fallor citharcœdus apud Athenæum detorquet in cantorem quendam cum ei neſcio quid moleſtus eſſet,+l, inquit, io εςραόάααά. deprauata per iocum uoca
Miitte in aquam... XCVH
dN t dM, id eſt: Mitte in aquam, hoc eſt, aufer è medio. Dicitur uel in hominem, ud in rem exitio dignam. Tractum à ſupplicio quorundam, qui in profluentem, aut marepe cipitabantur. Quæ pœna peculiaris erat parricidis apud Romanos. Vnde Philoſophus in Timone iubet aurum abijci in mare, quod aliquando feciſſe legitur Crates ille Theban
nus. Horatius: b 4.
Vel nos in mare proximum Gemmas& lapides aurum,& inutile Summi materiam mali Mittamus, ſcelerum ſi bene pœnitet. Mihi non abſurdum uidetur, ſi referatur ad aquam clepſydrarum diſpenſandam ut intelli b Se in ius trahendum,& ad Prouerbium, quod alio diximus loco, òo teν d oupog, id eſt lub aquã malus. Effertur adagiũ etiam hoc pacto, cA.X' Ʒ&εετο id eſt: Abi in perniciem In beatam.“ xkCIII
7» 7„. 3 ScR K/ A‿ανααειαρρid eſt: Aufer te in beatam. Quibuſdam placet dictum, ¹ Louuoua
pro eo, quod eſt in rem malam. Fingũt enim ‿αιςεα. Ariſtophanes in Equitibus: Ao&ꝙ A⁴υeριαιmφ rod. icd eſt. Auferte hinc procul in Macariam.“ 8 nfinü ume modum Athenæus dipnoſophiſtarum libro primo,&e vesosia e ie pia maiore Head alneum. Deuouet em̃ balneũ unde male fuerat affectus. Piato in lih Lian⸗ i.Bae de eriffas n*,τ½ i. Aufer in beatã hominéẽ. Alij fabulã huiufmma Sat. Narrãt Macariã— filiã ſuülie. u⸗ hrandichum erat oraculo, uiſe dnur Alol ras ab icurſiõe Euryſthei, ſi ꝗs Heraclidarũ ſe ſpõte o
ret ad necẽ.It Il Ae Oe FuryItfiei, Hi qs Heracli A cordiæ arã B9 ruer wle defũcto, cũ Furyſtheus illius liberos inſectaretur, atqilliad 8 7 acolugillet, Atheniéſes recuſantes eos in hoſtiũ manotradere, cũ Euryſte mu
apud inferos locum eſſe quendam, cui noms
Mankx uss mrceudb raltrſt.
I uäu Can
heracbell müdlrgrer rantutgui llao atgb up mGguog mudesbar anäücyon
zuoille
phanwsadn
lanpauper 8 et tngetuti
heainef ödchige zcyeinä
mriunanta

hn.
ſtoph
Thrach deri
os coriperiſna,
3Coruosqucdcägeid ttectum onat
dum uclatürefen a
dueniat cum lone
rquet in ertoen m aas. deptaun xein
1 adio. Dicitur uènern Zui in proftuentcnan
Romanos.Iuc eciſſe egtu Cu K
quampluri
atione uiarum in ipfam Priapfasq ex re natum uideri poteſt prouerbium.
eHIL LIRDIS SECVNDAE CENTVRIA 1I. 345 ſilceperunt. Porrò ædito oraculo futurum ut Athenienſes ab Euryſthei incurſatione libe/
tarentur, ſiquis è liberis Herculis ſemet inferis deuoueret, Macaria ſeſe ſpontaneæ morti
obtulit. Quo facto congreſſi cum hoſtibus Athenienſes uictoriam reportarunt, cum alijs
mis interfectis, tũ Euriſtheo ipſo, ab Hylo, ſiue Iolao Herculis filio perempto,
cuius caput amputatum ad Alcmenam detulit. llla defuncti oculos effodit. Cæterũ Athe- e nienſes Macariæ tumulum floribus& coronis decorantes, dicebant. nc.⁴ε.e△ αμαάι ῦ;e id
eſk Mitte in Macariam. Hinc igitur ortum adagium. Primum de his ferebatur, qui ſeſe per
uirtutem in periculum ſponte demitterent: deinde de quouis piaculo dici cœptum. Pauſa, nias refert Macariam eſſe paludem in Marathone in qua magna uis Perſarũ perierit igno/
3 2*
Alabanda fortunatiſſiäm. XOIN
ANASua ua e Ivxesd⸗-, id eſt: Alabanda Carum fortunatiſſima. Stephanus in commen tario de urbibus tradit Alabandam Cariæ ciuitatem eſſe conditam à Care, à cuius filio no⸗ men ſortita ſit. Siquidem is poſtq́; in equeſtri prælio ſtrenue nauaſſet operam, Alabandus
eſt dictus. Cares enim ſua lingua Ala uocant equum, Banda uictoriam. Eamq; uocem ait Rhomavis etiam in uſu fuiſſe, ut bandam uictoriam dicer ent. Equidem, opinor, hinc Ger⸗ manis durare uocem eam, qua præpotentem& antiquæ nobilitatis principem, Banderum uocant, ut qui uictor olim hoc honoris uirtute bellica ſibi pepererit. Addit ex Philoxeni in Odyſſeam Homeri commentarijs, ſolcœciſmi genus eſſe, quod Alabãdiacum uocetur: ue- luti ſi quis us pro o ponat, aut apud nos non pro ne, aut quod pro ut. Quãdoquidem Hlo merus quoq; Caras Hꝓπέιαοααραάνν appellat. Iuuenalis in tertia Satyra, Alabandam recenſet, inter urdes, Parbaricis delitijs, ac luxu perditas. W n eepee Hic alta Sicyone, aſt hic Amydone relicta: 8 Hic Andro, ille Samo, hic Thrallibus, aut Alabandis.. ee Stephanus admonet olim Alabandam inter Cariæ ciuitates opulentiſſimam, ac florentil- ſimam fuiſſe, ut prouerbio quoq; locum fecerit, quod modo retulimus. Quadrabit igitur. dbi uolemus intelligi, fortunam amplam,& uitæ genus uoluptarium, quanq́; a literis& uir tutis ſtudio alienũ. Veluti ſi dicat aulicus aut negociator quiſpiam: Alij ſe literis macerent, alij cum paupertate philoſophentur, aι⁴εασνσαααιQάςμέν εανέσνχάε⅜εέιν taq; cõfine fuerit illi, quod alio dictum eſt loco, tu m⁵ιμς d ν⁶υνκνννσ,d eſt, felix Corinthus. Poterit& per irriſionem ulutpari, ueluti ſi ioceris in quempiam parum egregium, qui tamen in gente uehementer barbara craſſaq́; præcellere uideatur&εακνςααάα ναυηνρέρν xG˙c,. Rubo arefacto præfractior. C. Aαμανιμαιρ‿ισσνο do, id eſt: Rigidiſſimus rubus aridus. Aut àf vaεανε ο Sdrs aus, id eſt: Rigidior arido rubo. Prouerbialis eſt comparatio, in difficilem, atq; inexorabi lem ac prafractum,& ſuorum, ut uulgo uocant, morum hominem. Quodl genus homines Græci uocant ab Sendsse,, id eſt, ſuo quodam inſtituto uiuentes, expertesq́; ſenſus cõmunis. Refertur adagium à Suida ſimul& à Zenodoto. Ductum admonẽt à rubo, qui ſimul atq; exatuit, rumpi poteſt, inflecti nequaquàm. Vnde& in ſenes accommodatius dicetur, æta, tis uitio difficiliores. 8 b ene
OHILIADIS SECVNDAE CENTVRIA SBCVNDA.
xn erD, id eſt: Triſtis ſcytale. De re triſti, ſeriaq; dicebatur, aut de nũ Acio, qui dolorem adferret. Meminit huius Ariſtophanes in Lyſiſtrata. Refer tur à Diogeniano. Quin Ariſtophanes grãmaticus librum cõſcripſit adI xug urcNc 8XvLIne, citaturc; ab Athenæo libro dipnoſophiſtarum tertio. Plq tarchus in cõuiuio ſeptem ſapientũ, rli νπ αιιορνπννιτασέν,dep Gp rig 0, 2XprAOn grAN goενν½; id eſt: Aethiopis mandatũ iſtud, quid aliad appelles, q́; ſey talam triſtem? M. Tulſſius ad Atticum: Habes ſeytalã Laconicam. Quod quidem uide/ tur nõ abſurde, uel ad epiſtolam perbreuem, uel ad obſcuram& areanis de rebus conſcri/ ptam:Üuel ad ſollicitam ac triſtia nunciantem, ac mandantem accommodari poſſe. Quid ſit autem Seytale Laconica, docet Aulus Gellius noctium Atticatum itno Aecumoſeptnde 1.3“ K capits
† X

— 32
8——— ——-
K ——;x—
“
8 8 3 b 1 1 4 4
,46 DES. ERRRASMNI ROTEROPAMNI ADAGIORyVN
capite nono.Sed ipſius uerba præſtiterit adſcribere. Lacedæmonij autem, inquit, vage cum diſſimulare& occultare literas, publice ad imperatores ſuos miſſas uolebant, ne ſ 5
hoſtibus exceptæ forent, conſilia ſua noſcerentur, epiſtolas id genus factas mittebant, 89 culi duo erant teretes, oblonguli pari craſſamento, eiuſdemq́; longitudinis, deraſi, a9n
nati conſimiliter. Vnus imperatori in bellum proficiſcenti dabatur. Alterũ domi magiſtra tus cum iure, atq; cum ſigno habebant. Quando uſus uenerat literarum ſecretiorum, ciucj eum ſurculum lorum modicæ tenuitatis, longum autem quantum rei ſatis erat complica bant, uolumine rotundo, ac ſimplici, ita uti oræ adiunctæ undiq;& cohærentes lori, quod plicabatur coirent. Literas deinde in eo loro per tranſuerſas iuncturarum oras, uerſibusa”
imo ad ſummum proficiſcentibus, inſcribebant. Id lorum literis ita perſcriptis reuoluti e V geknt pio
ſurculo, imperatori cõmenti illius conſcio, mittebant. Reuolutio autem lori literas trunca atq; mutilas reddebat, membraq́; earum& apices in parteis diuerſiſſimas ſpargebat. Peo pterea ſi id lorum in manibus hoſtium inciderat, nihil quicq́; coniectari ex eo loro quibat Sed ubi ille, ad quem erat miſſum, accperat ſurculo compari, quem habebat capto, ad ſne perinde ut debere fieri ſciebat, circumplicabat, atq; literæ per ambitum eundem ſurculi coa leſcentes, rurſum coibant, integramq́;& incorruptam epiſtolam& facilem legi præſtabãt Hoc genus epiſtolæ Lacedæmonij urdes,id eſt, oricatum ſurculum appellant. Had- nus Pohug Gellius. Meminit huiuſce rei Plutarchus in Lyſandro. Suidas eadem fermè e fert, quæ Gellius de ſcytala. Strabo geographiæ libro primo, hyperbolam hanc quoq com
memorat: Ager anguſtior eſt, quàm ſcytala Laconica. Hirundinum muſeaʒãꝗ. b XXidd‿ꝙν Gμρνμςσα,„ id eſt: Hirundinum muſea. Ariſtophanes in Ranis: Brꝓρυυκις ασννσ s SoAATA id eſt:
11
XAXdGv‚ Aμεσ εσα˖ Te XVNG. Sunt iſta folia,& ſtulta blateramina, Muſea hirundinum artis, ac ſubuerſio. Interpres admonet prouerbium eſſe in impendio loquaces,& obſtreperos. Hirſdines ein inepto garritu plus tædij auditoribꝰ adferre, q́; uoluptatis. Eſt enim hæc auis minime cano- ra, ſed moleſto quodam ſtridore. Vnde apud Pythagoricos loquacitatis ſymbolum eſt meruit, cum uetant ne quis hirũdinem ſub eodem habeat tecto. Apte dicetur in poetasin doctos, oratores loquaces magis, ́; eloquentes, aut in cœtũ hominum inepte loquacium, PLuſciniæ nugis inſidentes. b HI Aove AEXA Kαεο‿μιοαι, id eſt, Luſciniæ nugis inſidentes. Proximum illud ad inpe
ritos& tamẽ garrulos cõuenit, hoc ad eruditos, qui tamen immodice ſuo ſtudio delecten-
tur. Quod genus ſunt poetæ potiſſimum. Plautusin Bachidibus ad puellam tranſtulit Me tuo, inquit ne luſciniolæ defuerit cantio. Quanq́; in Græco prouerbio iocoſa deprauatoui detur ineſſe, ut pro αε᷑αάααασσν dictum ſit A⁰ Xau. Sumptum eſt autem ab incredibili canend tum ſtudio, tũ arte, quæ huic auiculæ tribuitur.
denſante ſe frondium germine. Multis nominibus admiratione digna auis. Primum tanti uox in tam paruo corpuſculo, tam pertinax ſpiritus: deinde in una perfecta muſtcæ ſcietn Modulatus æditur ſonus:& nunc continuo ſpiritu trahitur in lon gum, nunc uariatur inte XO, nuc diſtinguitur conciſo, copulatur intorto, promittitur, reuocatur, infuſcatur exinoy interdum ſdunn ipſa murmurat, plenus, grauis, acutus, creber, extentus, ubi uiſmm ſris ibiaram tormenttne 1, reuitermnia tam paruulis in faucibus quætot ecu gulis ſunt cantus Ge nò ein nium cogitauit. c nequis dubitet artis eſſe, luraim tentio eſt. Victa morre inni RDn used ſus cuiq;. Certant inter ſepalamey animqhaa Teceric no init læpe uitam, ſpiritu prius deficiente, ́; cantu. Medittur alen cibusq reticent. leillo eue rec iunt. Audit diſcipula intentione magna& teddtii Sulah ntdene lnde ier ur emendatæ correctio,& in docente quædam reprehenſio. 4 Cnianum cantu refert Plinius, quo diximus loco, uI 5,O. Kpaa efe ſ mae portans myſteria. 1 tem in munere quo ia 3 rſ⸗ 3 PSrtaue myſteria⸗ in eum dicebatur, qui— ““ Piam uerlabatur. V eluti, ſiquis ignarus literarũ, bibliothecæ pia cle
*
gvauedit e 6
tins
roahim el märzuigar s ttt o glüwyi, nutrupye rtitobite „, 1 4¼ hR d rangh, fenantemi mlan om bniny dunh 4
1 T
1
ituc Siquidem, ut narrat Plinius libro decimo, capite uigeſimonono:Diebus ac noctibus quindecim continuis citra intermiſſionẽ canit

K. ui 4e. ealuon ude CHILIADIS SEG V NDAE G ENTVRIA 1I. 4 7 erArophanesin Rarrerere longin güde S99 Ky T cd 6 Su Auspic.
tdabauu nüte A ra! Kae&Hστυαοσαπσνν πeμᷣν d vg. id eſt: Srat litemeüca Ita per louem ſum afinus uehens myſteria. ruantun ean Verum iſta non iam ſuſtinebo diutius.
ndig d ſtie Interpres affirmat inde natũ adagiũ, quod olim quibus ad peragenda ſacra Fleuſinia opus
enlani circumferentem. Suidas adſcribit Demonem ad lapidem molarè referre, quem Græxci 3u c naß appellant, propterea, quod in ſacris, molis frumentarijs coronas imponere conſueuerint. ltaq; torquebitur eleganter in eos, quibus immerentibus honos habetur. Veluti cum indo
a ctis doctoris titulus, pileum,& anulus, aliaq; id genus inſignia tribuuntur. öͤ Iterum tranquillitatem uideo. r V Add ad„Au0 d5, id eſt: Rurſum denuo tranquillitatem aſpicio. Ariſtophanis interpres Dum ſurulum T prouerbium eſſe ſcribit, quo nos ſignificamus è malis emergere, fortuna in melius commu lncko Jututen tata. A nauigantibus ducta metaphora, quibus conquieſcente procella, grata ſolet eſſe tran do,hypeboamſmne quillitas. Ariſtophanes in Ranis:.. . Eees: μκασνπέ 1 νονα ˙εν Ʒιασ AEyu. 212 F'u nuudreν aSig aνε νασακν S... 0. anes in Rmt Notat aũt obiter Ariſtophanes, Euripidis ravroNoαεν apud quem hic uerſus eſt in Oreſte:
Abbie u pAA3 9G, 3 4 quam eandem irriſit etiam Stratis. Quanq́; uidetur& illuſio ſubeſſe in Græcanicis uerbis Je«b ds, id eft, felem uideo,&„ααeNwW◻bg;s, id eſt, tranquilla uideo. Atqui uiciſſim Euripides apud eum comicum Aeſchylum taxat, qui bis idem dixerit in hiſce uerſibus: 5 radrD,p Kp Tre 5 οροαάς&χν 85,4 obltrpen M HNo)0 di„ l PNi, Na ‿. .Eſtenim bꝛraunn NAp G”, GMs kiris Eeo*„εroui, 105— Xpοp* ⁴α μιεχ èe PbA ddoop. id eſt: tecto. Aptedmi Sapiens bis idem eſt nobis locutus Aeſchylus. etü hominumie Adterram enim, inquit, uenio& accedo. uelut
Si per louem, uicino ita quis dicat ſuo:
Hentes Proumm i Mactram, aut caniſtrum, ſi libet, mihi commoda. DPindarus in Iſthmiſs:
m immocdice ſocän KAAd vV o0:„⁴‿ιασοαο 2dA&ꝓ 6τό ε˙κ k Xdαυνσν. id eſt:.
hidibus adpodma Sed nunc Neptunus mihi tranquillitatem præbuit ex tempeſtate. 4 o prouerboinie In tranquillo eſt. VI
Heſtautem àd u-t Ad hanc formam pertinet T erentianum illud ex Eunucho: Tum autem Phaædriæ meo m ut nanat Nint fratri gaudeo eſſe amorem in tranquillo.Item illud: Qui te in ſcopulũ è tranquillo auferat. 3 ntinuis cimn itt Et quod alibi diximus: Ego in portu nauigo. tonedmuum Septennis cum ſit, nondum ædidit dentes. 8 VII fad Kt Eeſasrng 3è bd'„ra u-ε, id eſt: Cum ſit ſeptem natus annos, nondum tamen den, de inunap aw u tes produxit. Ariſtophanis interpres admonet ꝓuerbio dici ſolere. Mihi quadrare uidetur in eum, qui natu grandis, tamen adhuc quaſi puerum agit. Aut qui diu commoratus alicu/ al binihil adhuc autoritatis, aut honoris ſit aſſecutus. Metaphora mutuo ſumpta uidetur ab nfauchG u infantibus, quibus circiter annum ætatis ſeptimum, omnes dentes ſoleant enaſci. Ariſto⸗ aruulis in ggr phanes in Ranis: 2 3* de a niratnSfxisuuod. tant inter ep diu Ore ElErhe Sp, 5un 2puge oß&‿o⁵αν. id eſt: nic axemus Archidemum intentionemms ot Septennis hic nondum tribules ædidit. b. cente quadaih Vbi poëta captans iocandi occaſionem, pro 5cGyrag, S‿ενα mutauit. Taxat enim obiter diximus ocoo, Archidemum quempiam, qui morem Athenienſium neglexerat, apud quos hoſpes ſeptẽ lr annos in ea uerſatus ciuitate, in ciuiũ numerum adſcriptus, iam uelut in cognationem ac dicebatur qu 1us illorum aſciſcebatttututtuu.. el 2 ee um dle bihlotus. De pul literallh Or 6 e pul

DBs. ERASMI ROT. ADAGIORVM De pulchro ligno uel ſtrangulare.
Ar EA Kp Krd νν̈αραᷣν id eſt: De pulchro ligno etiã ſtrangulari conuenit. Aun net parœmia, calamitatem tolerabiliorem eſſe, ſi cum honeſtate fuerit coniuncta,& dele core uacauerit. V eluti, ſi uirgo uitietur à generoſo, ac prædiuite amãte. Ariſtophanesin R nis ad prouerbium alludens:„ ü»„G faee 7Su Rhs nnei uumden nieeodee enicrna. ddeld Digno fiquid è ligno rei perferetis, ferre cordatis uidebimini uiris.
Quaſi minus milerũ ſit ſuſpendium, ſi ex arbore pendeat inſigni. Circumfertur huic lmüli
mũ prouerbium etiam hodie apud noſtrates:ſi demergendus ſim, in aqua pura me demey gam. hoc eſt, ſi pereundũ eſt, honeſta morte perire ſatius. Aut ſi peccandũ, honeſſiore pec candũ titulo.Poteſt referri& ad eos, qui uincuntur quidẽ, ſed à uictore tam inſigni, ut ip neſtius& optabilius uideatur, ſic uinci, q́; alios quoſdã uiciſſe. Vnde eſt Vergiltanũillud Aeneæ magni dextra cadis.ʒ ͤ Ft apud Ouidium, Aiax pudendũ ſibi putat cũ Vlyſſe, uel certaſſe etiã, ſi uictor diſceſſen
Mecum, inquit, certaſſe feretur.
Item apud Homerum lliados. o. ad hunc modum loquitur Achilles:
Cic&˙ Vατ πQu de&vbdde eεαρ‿ ⁶‿ναι ε&
T½ nνα μςι Sσεα A-ε6 dEnep Eercigs.
p p As AEu S bd τ‿ρν μμάσννο HNα. id eft:
O ſime neceſhuc qui egit fortiſſimus Hector
Tum gnauus gnaui uictus uirtute perirem. b
Nunc me fata uolunt obſcura morte perire. b b b
1* Non Chius, ſed Cius. 1 1n X
5 Di Tymxr prouerbium ſubeſſe putat in his Ariſtophanis uerbis, 6u xαos ³ a, idelh on(
ne ſousp L&ᷣ rν½ oανειφιάέ d αάᷣννιι⁵. id eſt:
X 1u. quis terminos praſcriptostranſge
iena, nec ad rem pertinentia facit, dicitiie. Ariſtophanes in Ranis: 3 pertinentia facit, dicitie. Ariſtophanes in Ranis:
id eſt:
lnhe vres Adsaiumn hinc natũ ait.Stadia in quibus currendi certamina peragebantur, qli Vf Leriem poſitis, utrinq; ſepiebantur, quas præterire non licebat: proinde, qui præteriſi oleas, extra ſtadium currere uidebatur. al FIA
9 9 mſtti pech t ad in
X Jsoœαννν ueν, Gi 1 c KrroXAGhe, id eſ
44
cine fact
Keacenapp Ariyonet Hnrw u
A. Dhel ror R
kdleceiy,g
mmoumptur aattum
Vreunte tacvingg dLcodbto plännacc laimmae
llbacg

6
m gentss inconſuii dem ad fomme dint Sin Theramenen
his uerbiszuzfe
Jeramenes erin(êui
Drodici Coidſchint ſitteni poſſt qni l b
nis termincogai ophmnea
ndi cettamimpai a licebat proiie
cHILIRDIS SECVNDAE CENTVRIA II. 349
tinus eũroNus ,ανε uocat. Alioqui pauperrimus, neq; tantillo ditior factus ſuis uictorijs.
Nihil enim habuiſſe fertur, præter oleaſtrum.
αες r, id eſt: Aphya ad ignem. Prouerbium in ea, quæ celeriter intereunt, aut abſu/,
muntur, ſiue quæ facile, ac ſtatim conficiuntur. Nam Aphya piſcis genus molle, ac tenerum uod admotum igni protinus decoquitur. Frigitur autem in oleo feruenti.unde fertur Gi
lud apud Græcos,&quνω ιμα λμάνο id eſt: Aphyarum honor oleum, ac protinus, ut conti,
erunt oleum iam decoctæ ſũnt. Hunepiſcem, Suidas ſcribit etiam aον⁶ν, id eſt:pumã ap,
pellari propter candorem,& νανννν¶, complura commemorans eius genera. Athæneus
lib. ſeptimo quibuſdam&&σσνυνν dici nimirum à ſpuma,« ob id Veneri ſacrum, quod eã poẽtarum fabulæ gignant è ſpuma maris. Idem eorum quæ ſupra diximus Clearchum ad, ducit autorem, addens& ad hunc modum efferri parœmiam, i νν αρσ α, id eſt: Aphya uidit ignem. Quaſi uidiſſe modo ſufficiat ad decoctionem. Non diſſimile ei quod alibi re/ cenſuimus Wꝓ επντmπτοp kie ²d iν, id eſt: Equum in planiciem. Boliti poenam. C“ XIII SIrs d'lo, id eſt: Boliti pœnam, dicunt, ubi quis de re friuola, nihiliq́; plectitur. Bolitus autem Græcis ſigniticat ſtercus bubulum. Porrò Solon legem tulit, quæ pœnã minabatur etiam ijs, qui bubulum ſtercus furto ſuſtuliſſent. Huc alluſit Ariſtophanes in Equitibus: Tole Boris Mο νμαU. ideſt 4 Bubulis ſtercoribus uictusg..: Heſychius putat Græcis idem 50Qλενιπν dXα, niſi quod prius illud Ionum ſit peculiare.
Sic autem appellari bouis excremẽta, quod liquidiora ſint, ́ᷓ cæterorũ animantiũ. citat aũt & Hipponactem qui Boi u ασιννοτεν dixerit fœminam opinor extreme cõtemptam. Et Pohirwop, uelut è bubulo ſtercore conflatum. n
Haud unquam arcet oſtium. 1 XIIII Oo⁵ε τπιωινινᷣμάααι ε νπαν, id eſt: Haud unq́; arcet oſtiũ. Interpres Ariſtophianis parcmiã admo net eſſe de ijs, qui impendio ſunt hoſpitales, quorum fores ſemper patentes neminẽ exclu,
dunt. Sumptum ait ex Eupolidis comœcia, cui titulus 2iαονπ.Eleganter accõmodabitur uel
in credulum, qui quoduis mendacium admittat auribus, uel in mulierem nulli negantem. Semper aliquis in Cydonis domo. b NXv
N³, Tis L ⁵εαιν‿ d eſt: Sẽper aliquis in Cydonis domo. Cydon Corinthius quiſpiam etat adeo inſignis hoſpitalitate, ut etiã prouerbio locum fecerit. Refertur à Suida pariter, & à Tenodoto, neq; non ab Ariſtophanis interprete. Hæc cum non careant gratia, quoties Hmpliciter accommodantur ad homines Qboeuꝝe, tamen pluſculum habebunt Veneris, ſ
ad animum deflectantur: ueluti ſi quis admoneat pium hominem, ne ſinat animum ſuum quibuſlibet cogitationibus patere. 1 Summis unguibus ingredi. b XVI 8'7 εορ εᷣiνυα id eſt: Sũmis ungulis. Metaphora prouerbialis in eos qui auidius au, ſcultant. Nam ij ſolent ſemet in ſummos pedes erigere: Kai eꝝ&rieo ovvxo Hccdi dep, idh eſt: gummis ingrediens pedum unguibus, in faſtuoſos. Refertur adagium ab Ariſtophanis in/ terprete, iν&«xενένοσεꝑutatq; huc alluſiſſe poẽtam, cum ait: b E hug J,d ug ScHανi ετε εμιασoA᷑ᷣ᷑ᴵ́z ¶9 Yu-yd ic9 ud DER. icl eſt: Protinus ob coronas in ſummis natibus ſedetis, id eſ: Efferimini, uobisq́; placetis.. Haud impune uindemiam facies. XVII Od&,a Euyfc'es,id eſt: Haud impune uindemiam facies. In eos competet, qui nallo ſer uante, impune decerpunt uuas. Ariſtophanes in Veſpis: b A&NO dun dõ ας ⁸εα ετ Sa lo Eupuᷣep; id eſt. At ne exiſtimetis uos adeo facile, atq; impune uindemiam facturos— Nam Sviua Græci fieri dicunt, quod ſit nullo prohibente, nulloq́; obſiſtente. Conſine eſt il⸗ li, quod alio retulimus loco: 2 b rAu oα Alœν αην* Oνάνααωιι*.
4 Solent enim uitibus G pomariſ adhiberi cuſtodes praſertim autumno, cũ iam maturi ſœ-
sturem inuitant.

Mens eſt in tergoribus.
“ Iibus.. H- n, wWm O&& p d Dfe no, id eſt: Animus eſt uteros buozde leiis ciah tari ſolitum, ui walcan aliquod imminens timere uidentur. Ariftophanes in Comodia, cui titulus pax
AAd,weue, Ki ahd cuyyuah Eo eſt. O'Se*) ½μ△ις̈ έά T6* wie σν eſt, Peccauimus quidem iſta, ſed ueniam dal 5 Tum nanq; noſter animus in coris erat. 2
Metaphora ſumpta eſt, uel à loris, quibus cæduntur ſerui. Nam hæc ð bubulis tergonbuiſ
cantur. Vnde Plautinum ænigma: Vbi uiuos homines mortui incurſant boues uel Adhype is, qui bubulo corio ſolent obduci. Proinde congruet, uel in. oß. in flagra metuunt, ueln hos quos belli impendentis metus habet ſollicitos. Non diſſimile erentianumillderk nucho: lamdudum animus eſt in patinis. Item illud Ariſtophanicum in Veſpis,delomin litium auiilooo..üñ Ou& πιτστco vũrd ,d s να ideſt, At uolitat animus nocte circa clepſydraum. Breuiter quacunq; in re ſumus intenti, in ea dicimur eſſe. Puva PAatddvnhhhenn XIX vnim Esree, id eſt, ut uerbo uerbum reddam, tergora tuetur. Confine proximo, quo i gnificabant quempiam præ ſe ferentem uultu, quod mali quippiã inſtare ſuſpicaretur, i coniecturis aliquibus colligeret. ueluti ſiquis conſpectis boum tergoribus bellũ futurũ colſ geret, quod his integãtur clypei. Citat᷑ adagiũ ex Eupolidis fabula, cui titulus Chryſogenes Aκα νν od& Asyd,cvou aVI Esnae: ic eſt:.4 5* Itaq; omnino, quod dici ſolet, tergora tuetur. Fortaſſe nec illud abſurdum fuerit, hinc natum Prouerbium dicere, quod in clypeis barbai cœx quæpiam& horrendæ facies depingi ſculpilie ſolẽt barbarorum: aut Cyclopum authe, luarum, etiam, ut eam ob cauſam qui truculento eſſent uultu,«xim x*t ea dicerẽtur. Athe naæus libro tredeceiœœ;/,,. 8 O eσρ †oi u,u SdEarO NNm HAerep icd eſt: Qui nihilo te fecit emendatiorem, tantumq́; docuit toruum obtueri. Sentit enim diſcipulum à philoſopho nihil aliud didiciſſe, ́; ſupercilium& uultus trucute tiam. Quanc; hocadagiũ in ſua dũtaxat lingua gratiã liabere poteſt. Ariſtophanes in V Pis. Xν οσ rüενον eλκεννπαικνρνσσυ, τπν αœ. 8 (Cochleare creſcet. XX Ao?o& Kuεα³, id eſt: Cochleare creſcet. Chryſippus apud Tenodotum& Ariſtophanis in terpretem ait, hanc parœmiam dici ſolere in puſillos homunciones per ironiam. Namco/
chleare& puſillum eſt& contortum. Ariſtophanes in equitibus. TeVN dVo o' Toĩdue Ae ręuvs. id eſt, 8
Duo utilia uaſa, cochleare& toryna.
Eſt autem Toryna, qua mouetur olla. b
. Connæ calculus. b—
XXI X5ν O⁄ρ εσ, id eſt: Connæ calculus, in hominem, aut
ſtophanis interpretem, ad hunc modum effe folium, quod eo luſitare ſit ſolitus. Ariſtophanes in fucis:
mere niſi unam inuenias. Hanc Theodorus
b dGhe
(
en Klib iij 1 T crimdl ſwomoln uuses
iibun ereriusſt 1 fopker! Gqdüco- dlbes indh
—
4 Jßuaſpn⸗
foteitpe huzito tufiin laungele awercenarla
lyfutwn
polenege erromald Kn fero n tic aora- 4 Kcmahan
nlebio ac
worvanttere uneplto Lauackertar
kehiau rhätr. b urun lnr atgo
1„.
ruwwiimag,
Ateckaunas

W
rietur. Confnenin auippüinſhae lihe un tagarduti kfädulacdittia
In dicete quodih b
arorumaut(i atu, uim hlärnulicn
2ep ideh um obtueſi. qp ſupercliumäuine eere poteſt Arlby
Kenodotumè ſ aunciones perlonie,
Aitibus.
4
4
mn hii nulluir
6
uidam wobemſt
lis ſenarius, in eum, qui maiorum rerum imperitus minutioribus
6 nus, quadoquidem ad illud, aut illud nequaq
pretatur. Thomas magiſter ait à quibuſdam ν⁸ε* uocari, ab alijs ²5ν X0;, à pl eriſc— op. Ariſtophanes eleganter ad hocalluſit adagium in Veſpis: 69 0e
THαieι᷑ ð£¹ο ιν αςάνανα⁵ιον. id eſt: Nec enim unquam unum arbuſtum, duos fures poſſit alere. Non omnino diſſimile eſt huic quod dixiſſe fertur Alexander magnus: Mundũ non cape/ re duos ſoles. b 1Ekt 1134. S. Pedibus ingredior, natare enim non didici. XXIII ne7 B⁴ιιον& du iαααα, id eſt: Ambulo pedes, nãdi imperitus ſcilicet. Prouerbia/ mperitus minutior Weedciſ ſeſe exercet. Aut qui propter imperitiam, priuatus& humilis uiuit:aut qui ſeſe neceſſario confert ad aliud ge mad quaquam eſt idoneus. ueluti ſi quis negociator fiat, ad literas indocilis. Refertur hùic adſimilis uerſus Tao 2aNop, u dnisaαιονmſεæ. id eſt: Eodere imperitus pedibus ambulo meis.
Apud Ariſtophanem in auibus ſycophãta ſimiliter excuſat ſuam profeſſionem. 11)*0,
Fd/⁸an visοααμα id eſt: Quid enim facerem, fodere non noui. Huc uidetur referendũ
& euangelicum illud: fodere non ualeo, ‿ε du dio a4⁴α oſſionẽ enim pro quauis ope ra mercenaria poſuit. Ariſtophanes in Veſpisss b Tue, 1NadAp 85 ou Erisaσπ id eſt. 1 Hi 8. nebe lgnoſce, neq; enim canere doctus eſt cheli. n 1
*
Nimirum alludens ad uulgatum adagium, perinde quaſi dicat: Reliquarum imperitus ar/ tium, furto tantum rem parat. Item in Equitibus:
Odαμννσπνν⁵ν rlSaαμα. id eſt: Neq; muſicam didici. eekN, .. Vna domus non alit duos canes. XxIII s 50 bu DAberra rceν u Tναο εεπννσσ, id eſt: Eadem domus non bene canes alit duos. Prouerbio iactatus ſenarius in eos, inttt quos parum cõuenit, propter idem lucrum quod communiter expetunt. Sic idem regnum non fert duos tyrãnos. Eadem reſpublica nõ fert duos expilatores.ldem munis, non fert duos ambitioſos, quorũ uterq; conetur tenere pri/ mas. Refertur ab Ariſtophanis interprete.
b Vallus uitem decepit.“ b X*„* neXhd lid Sαο& tε εννπ⁴μ σeν, id eſt: Vallus uitem decepit. Vbi quiſpiam ab eo fallitur
aut læditur, à quo pendebat, cuiusq́ʒ fidei nitebatur. Traductum à uallis, quibus alligatæ ful ciuntur uites. Fit autem interdum, ut illi radicibus actis, ramis, ac frondibus ſuis uitem ſtrã/ gulent, aut proſtrati palmitem ſecum trahant. Ariſtophanes in Veſpis: EIrG va terrdn T⁸ ⁸ Xdν F105 dAO; id eſt: lta ne circumuenit ipſe uineam palus ſuam: TL rrepidat in morem galli cuiuſpiam. XXVI Irrioxa d ri mαενμαννα id eſt: Trepidat tanquam gallus gallinaceus.In male affectum& cõ motum, aut etiam prauitatem, opportune dicetur. Micep enim Græcis fugitarè ſigniſicat, atq; expaueſcere.peculiariter autem de auibus dicitur. Ariſtophanes in Veſpis: b nr iafe ςαέ⁴νισιά εονσες μο. ideſt Galltin morem Phrynichus horret. 1—* S Fuit hic Phrynichus Melanthæ fllius, Athenienſis, tragœdiarum ſcriptor, quem Athenien/ ſes mille drachmis mulctarunt, quod Mileſiorum excidiũ tragœdia cõplexus eſſet. Quod quidem ego non adſcripturus eram intet adagia, niſi commentarius Ariſtophanis hoc no/ minatim prouerbij loco retuliſſet. Npon maxgis parcemus, q́; lupis. XXVII O Jeo6Sa 3NO A,, id eſt: Haud inagis parcemus ac lupis. Ariſtophanis inter/ Pres prouerbialem figuram eſſe admonet, inde natam, quod antiquitus lex ad interficien/ dos lupos, etiam præmio inuitabat apud Atticos.Etenim qui lupi catulũ interemiſſet, huic talentum, qui adultum occidiſſet, duo talenta dabantur. Vnde& Apollinem, Auneoe kod& voxri-p, cognominarunt. Ariſtophanes in Auibuzs. b dec 6 ea yd;., Iuuf A, NAWNW,p; id eſt:„„ G 2 Quid

Quid enim his magis parcemus, atq; ipſis lupis?
Trebris ſeditionibus agitabantur, mos erat g
b eſſe prouerbiale. Rurſum in Nebulis C ret. Lucianus in libello de mercede ſeru
35 1 DBS. ERASMI ROTERODANI ADAGIORVM Niiᷣ ſi qua uidit auis. XxY 4
mAla rε εν Ʒ u, id eſt: Niſi ſi qua uidit auis. Hyperbole prouerbialis dere uehena—
occulta.Ariſtophanes in Auibus:„„ 5 4 b Snſennen
O59 T4 ze Z7aups Au Mup rA Lrts Sbsug. ideſftt
Nemo uidit theſaurum meum, ni ſi qua auis.
Suidas etiam hunc uerſiculum citat ex Ariſtophane:
OAsia At e0ſ Alid 5 ꝓενωμά‿ 55ε.Y id eſtt
Nemo me contuetur, niſi præteruolans auis. b 2
Perdicis cuuuuurſf XxIN n6ενρ☛ιμιοπνν⁹⁶α,αἀ eſt: Perdicis tibia. Perdix caupo quiſpiam erat claudus,ab Ati ſonn
ne locis aliquot notatus, unde& in prouerbium abijt. Cuius mentionem kecit Ariltopm
nes grammaticus in prouerbijs orationis ſolutæ. Dicebatur in erura gracilia diſtortaq; Re
fertur à Suida, εαννεκᷣ‿ νν, id eſt: Perdicis pes. In lor ipedes quadrat. Citatur hoccatmar
apud Athenæum in primi libri fragmentis:
FyXa ⁵ον νO τ m.εεεσν αα
KA⁵⁴α 2έπρο ri, αααοαπσισνεια, ε dοο id eſt:
Infunde bibere,& crura perdicis mihi.
Matulam det aliquis, aut placentam porrigat. Verum haud uidetur hoc ad prouerbium admodum facere. FLolle calcar. 8 e
Alhe 7Sop 3uοι ε, id eſt: Tolle calcar ultoriũ. Extat adagiũ in Ariſtophanis Auibun
Aalys TA7Sop EA⁴ᷣe. id eſt:
Tolle calcar, ſi pugnas.
In eum dici ſolitum, qui iam ultionem parat. Mutuo ſumpta metaphora à gallis pugnã ini/
turis, quibus ferrei ſtimuli quidam alligari ſolent, quo ſe tueantur inter certandum. Qumn
quam, autore Ariſtotele libro de animalibus ſecun do*cap. xij. natura calcar addidit ex aui
genere ijs, quæ ob corporis molem ſint ad uolatum minus idoneæ. Cuiuſmodi ſunt galliſd
confirmat Plinius libro decimo. Et regnum, inquit, in quacunq; ſunt domo exercent, dini
catione paritur. Hoc quoq; inter ipſos, uelut ideo tela adnata cruribus ſuis intelligentes nec
finis, ſæpe commorientihus:. b b 7 Dinus habes mentis, q́ Dithyramborum potëtæ. XNM
2⁴SSoop S Exa dα., id eſt: Minus ſapis ſcriptoribus Dithyrambicis. In ſiu
pidos ac furioſos torquetur. Adagiũ annotatur ab Ariſtophanis interprete in auibus. Sum
tum à poẽtis Dithyrambicis, qui Baccho afflati furebant, unde& Floratius: Aut inſanit homo, aut uerſus facit. Teenn
Cercyræa ſcutira.
Le uuß caa 1sig, id eſt: Cercyræum flagrum. De re ſuperuacaneo cultu exornata. Quadm ii
bit& in ea quibus ornatus additur neutiqua
damn aant, duplicia fuiſſe. ltaq; in prouerbium abierunt. Autor interpres Ariltoy 3
b Larus. XEM eρν⁴φς—, ideſt: Cepphus larus. In g— cuiuſuis rei cupiditate deceptus capitur, ab dere tradunt. Capitur autem ad hunc mod lo. Deinde propius propiusq́;. Poſtremo m ditate captus cõprehenditur. Ariſtophanes utitur in Pluto.
8! eAe, a. Sdd 5 à⁴, SAop 7N'Xeu0d.DNr,
e e morem, totam eſcam ore deuorans. pnoſophilta rum decimo, indicat auem Hiãc Herculi attri rans⸗drhenerus libro Dipvoſes
V*„. 2. omlu
ſe
mei ha
Wantbican
OH
rrüum lb keuön dncöbn
) 1nb, üpromi
nun cal utapre
Jnunünt
PoNG Ipunimi miiyracple rrchucime
ſcywlnan
amgtuupe
maad
macbſ
Gä9tb aaan
arch Kcad
b uikeyiar
i In mguiden
epe acm
1— Hauu ry e
danbdepic
11
iaums qucn
3
nwohecto. tmanh
1 mporeh iuumt lhen ril ühldad indd

1
CHILIADIS SECVNDRE CENTVRTA II.
edroerhal 8 omnium libri teſtantur, quicunq; uel apud Græcos, uel apud Latinos ſc e runt de hocge ba nere. Quõ magis mirum eſt hodie religionis cauſa uulgus piſcibus ueſci. Proinde congruet 4 ain oblonatores, quod Larus auis pilcium ſit appetens.
Cepphus parturit. b XXXIIIE
Ker‿⁵ι εανα, id eſt: Larus parturit. Dicebatur in eos, qui pollicerentur ingentia, deinde
nihil promiſſis dignum præſtarẽt. Eſt enim Larus auis, multa plumarum copia circũtecta,
„b i tur qui nimio feſtinandi ſtudio, rem parum abſolutam ædunt: ut ſi quis operis parum eli/
2
cxterum carnibus exiguis: pariens autem uociferatur. Recenſetur adagium ab Ariſtopha,
is interprete, in comœdia, cui titulus, Pax. Confine eſt illi:
Parturiunt montes, naſcetur ridiculus mus. a
Canis feſtinans cæcos parit catulos. XXNXV 4 7 3. 4—„. 3 2 2 u.. 4
HN ον Gσφνςα‿εςσέότ ενᷣχ ακεs, id eſt: Canis feſtinans cæcos parit catulos. In eos iacieba⸗
mati præcipitet æditionem. Hinc natum quod canis quia celerius pariat, catulos cæcos ue⸗
lut adhuc immaturos ædit. Ariſtoteles lib. de generatione animalium quarto demonſtrat,
id potiſſimum euenire in animantibus, quæ multifidis ſunt pedibus,& numeroſum alũt foœ
racere.
⸗ e dagiãin Aricder
1 Ja
ametaphoniglin Dantur idter crmin TrI natuna clcnaci a idoneæ(uiſwodnn unq ſuntdomo can t ta qurboſlüiti ptoribus Dilymmin hanis inteprcetn a unde& Homis
ncaneo cibtent . tcongrun a
„ agentis anibchm
runt. Actoting 11
informes adhuc ædunt. In cauſa putat,
phanes in Pace:
Acalanthidam quidem putant canem eſſe inſignèm, quida
tum, ut uulpes, urſa, leæna, canis, lupa. Nam hæc omnia cæcos pariunt catulos: quædam etiã uod cum corporis humor, non ſufficiat, alẽdo tam ectum potius educit. Alludit ad parcmiam Ariſto/
. 1
numeroſo ſœtui, natura partum imper
He Xscesp&NAG, Kre yo; rugd rire. ideſf Garrula Acalanthis accelerans cæcos parit catulos, aut pullos. nauem. In canis podicem inſpicere. e Ariſtophanes, εν εεμααue+νme,εςσιαι rsr N rrp 2G K⁴ν⁶ςmπηυνν⁵ dp. id eſt: Canis quidem hunc inſpicere iuſſi podicem.
XXXVvf
„ 1*
Interpres admonet uulgo dici ſolere, in cæcutientes, adſcribens& hunc trochaicum: E'e ubde v-ld 590, uool Si Ao,W,E. 2 ideſt Wet in canis deſpicere podicem, triumq́; uulpium. Alluſit ebodem& in Acharnenſibus: Tor d81v1 Su& 0 εν. tNi 2s eJs, IA eI n. de Has profecto nugas pigeret adſcribere, ni propoſitum eſſet operi ſuſcepto per omnia ſatiſ Hacere, nod NAXO; Dg Tl ,A aᷓau. 11 15 ⸗ * Tentantes ad Troiam peruenerunt Græci. XXNVII Theocritus in Syracuſijs, tentando atq; experiendo quantumlibet etiam ardua perfici: ligura prouerbiali ſignificans eeee e n l ge Lollto, inquit,-εμμαμ XSo K Xe10: Ka NiSa m de&r 5G Slid dyra Ar. Tentando ad Troiam uenere Pelaſgi. Experiendo conficiuntur filia, quæuis. DQDFeumſeguere. XXXVIII Plutarchus in libello de audiendo, refert hoc adagium, quod& inter ſeptem Græciæ ſapi
entum oracula celebratur.?σ Se, id eſt: Sequere deum. Putat hunc eſſe ſenſum: Obtempe
ta rationi. Quaſſ cuiq; debeat oraculum eſſe, quicquid in pectore dictauerit ratio. Vnde dʒ Vergilius dissititt An cuiqʒ deus ſua dira cupido. Oe Nag Senp Ep 84dꝙ JrbG. Ineſt enim ſuus cuiq; animus, deus. 0 18e AGp d Je6g. id eſt:“ Nam noſter animus numen eſt. Et conſimilia quædã apud Lucanum dicit Cato Vticenſis: Sumptũ uidetur ex Homericæ lliadis lib. primo, ubi Achilles Palladi obtẽperans hæc dicit: Ons Seoig eNr, dAr Avp Ku. ideſt: Qui dijs paruerit, proni huius uota receptant. Cicero libro de finibus tertio commemorat inter præcepta ueterum ſapientum, quæ cõſtat hrouerbiotꝗ uice ctabtata. QMæi lunt inquſt uetera præcepta inpientum qui uĩbent tem
Cui uerſus ille Gtexcis celebratus aſtipulatur: Et Menander apud Plutarchum::
8
6
.

354
DES. BRASMI ROTEROD. ADAGIORVN. pori parère,& ſequi deu
m,& ſe noſcere.& nihil nimisg.
Lingua quô uadieecee.=Q Sora o, xoye 4,ép S Jc X K wt i easi den id eſt Linguz quò uadis: fe d
rAS m denuo ſubuerſura. Refertur à Suida, Tenodoto, Diogeniano. Do
iuitatem, eandem d S 1 cetlin Tucet lurimum utilitatis adferre mortalibus& eandem rurſum plurimam adfetrte bemi Pm tmerſ membrum corporis ſit perquam exiguum. Proinde diuus lacobus apoſtolus 8 m clauo nauis adſimilem Hofau⸗cum pars ſit minima, tamẽ totam nauem, aut ſeruat aar euertit. Bias, referente Plutarcho in libello de audiendo, rurſum in alio de loquaia,
»* 2
rat carnibus& optimum& peſſimum mitteret, linguam reſectã miſit, innuens huius ulum eſſe præcipuum, ſiue prodeſſe Srpias hu nocecc.
8 4 Ollas o entare.. n. Xb XVSag Erid ei αᷣ᷑ d eſt: Ollas oſtẽtare, eſt rem per ſe ridiculã ac ſor didam, perinde ut m
5
ximam efferre. Plutarchus in libello de auſcultando taxans—— moserat a-i kse, id eſtinfames materias uerborum fucis exotnare, cum Wannit⸗ ebrim, Buſiridẽ, atgit genus alia laudant, u9 3 ia, inquit, XVα 8niAe- Ia uovoi,id E 7. Cper louem ollas oſten/ tantes. Non quod prorſus improbandũ ſit, ſi quis uel exercendi, uel laxandi Ingenn grati, ladat, nonnunq́; in huiuſmodi argumentis, modo iocus ſit eruditus,& cum uoluptate mi- ſceat nõ nihil utilitatis. Quandoquidem ridentem dicere uerum, quid uetat Imò lt ut cin offenſam,& gratius irrepat in animos mortalium ueritæs huiuſmodi lenocinijs cõmendi/ ta:adeo, ut Aulus Gellius non dubitet ridiculas Aeſopi fabellas, tetricis illis& e lo dela/ pſis, Stoicorum dogmatis anteponere. Luſit& ipſe Plutarch us in ryllo, feſtiuiterſand ſed ita tamen, ut philoſophum iocari, non ſcurram poſſis agnoſcere. Luſimus R nos ante copla reis annos, Aνεαι,έυυμιέμοꝙ, cui non plus ſeptem dierum operam impendimus, idq; nulls librorum adminiculis adiuti.nam noſtra ſarcina, nondum aduecta tum erat. Hoc quicquiq eſt libelli, uideo cãdidis ingenijs,& ijs qui bonis literis ſunt initiati, magnopere probari,qui Præter iocandi feſtiuitatęm affirmant illic eſſe, non pauca, quæ ad corrigendos homini mo res magis conferant, q́; Ariſtotelis Ethica, aut Politica dogmata, qui gentilis plus; gentii ter hiſce de gebus præcepit. Et tamen audio nõnullos offendi, ſed paucos, atq; hos eiuſmodi ut nihil probent, niſi barbarum, inſulſum,& ab omnibus Muſis alieniſſimum. Ipſi luuemk legunt alioquin acerrimi poetarum hoſtes, quo principum ſacerdotũ, negociatorũ acpe cipue mulierum uicia in concionibus ſuis inlectentur, quæ ſæpius ita depingunt, ut obſcæ nitatem doceant. Ego, cum argumentum ſiſceptũ ab hoc non abhorreret,& ubiqʒ tãtus pa teret campus, neq; mordeo quempiã nominatim, niſi forte meipſum,& odioſam ilamſece rum ac uitiorum Camarinam nuſq́; moués, ridicula quædã magis, q́; fœda paucis attingo- Sed taxas, inquiunt, epiſcopos, taxas theologos, taxas principes. Primum non adnimad/ uertunt, q́; hoc ipſum faciam moderate, minimeq́ odioſe. Deinde non meminerũt illius ſe gulæ, q́; toties inculcat diuus Hieronymus, ubi generalis de uitijs diſputatio eſt, ibi nullius
perſonæ eſſe iniuriam, neq; carbone notari quenq́; quaſi malus ſit, ſed omnes admoneri,ie ſint mali. Niſi forte illud contendant, omneis principes eſſe ſapiẽtes, omneis theologos ab ſolutos:omnes epiſcopos& pontifices eſſe tales, quales fuerũt Paulus& Martinusuniuer ſos monachos, ac ſacerdotes, Antonios eſſe& Hieronymos. Deniq; nõ perpendunt id,q in dtalogis eſt potiſſimi perſonæ decorũ. a Braſimſ imaginätur losiunsNlonam. Qun uero ſi quis Ethnicum, cum Chriſtiano loquentem faciat, nefas ſit Ethnicum quicq; diccre Auod adhorreat à doctrina Chriſtiana, Poſtremo cũtyranni quoq; cũ à morionibus quid
uis audiunt, rideant, parumq; ciuile putent, ullis offendi dicterijs, mirũ eſt iſtos, neſcio, quo b plalorto nihil omnino poſſe audite, quati quicqquid de uitijs utcunnq; feri dctmi pProrſum ad ipſos pertineat. Sed hac de re, iam plus ſatis. Acl ollas redire præſtat. Ergo po uerbium affine fuerit illi, quod alibi dictum eſt,’E roea, id eſt: Ollam uariegas. , 1. D Eugrglaciem. u M folineſeeneaentnerdichenshierdanu eerauicum erhereauhpe inpar aut àmunerenoliabloaiqquod tdoni nnratumrScuſetdehoners aigautn weolint le annerolirab dlutguodtueritamen non pollit Spetet èein essquha minde amouere, quod tamen aliquanto poſt ſit elapſurum. Vt cũ opes urgemusij
. mimu
..
Amaſidi Aegyptiorum tyranno iubenti, ut ſibi, quod eſſet in uictimæ, quam ad ilummie
36
mohft
cũ qhalb
rt Plxnide bant Kaimn qu ſolddh ete alln niantbu rrhlb jalb rgrnül ctmaff bernüm
4
ſcumadun
hun bd tm egſt malkeni mADeReren keimmanlg run dalder krdehne din ue tutgaaoun küteminc dKaglorarc etpadla —— üeuone
wrshh btqus banvue denrdon nalenus. üerhat ſndahße
awahde

— AD go. d lon 1 CHIBIKNDIS SBCVNDRE OCEBNTVRIA II1. 35, lettli ö2 mox nihilominus nos relicturas. Aut cum rem noxiam urgemus, nec uolumuv mimusc;, mox nihilominus nos relicturas-ut cum rem noxiam urgemus nec uolumus 1 8 aa dm ittere, quod lædit. Refertur à enodoto, Suida, Diogeniano. Meminit Plutarchus,&
eD lt e 213 1 4—n Suſumgſ ncga explicat libro de futili loquacitate.
— — —
rlof Lheuachedue IS anee un XILII 2 tamèt uu le Ep ece oauνν inquit: Lucianus, id eſt: Vnum ad unum nimitum enerorefdht win ee eſſe ſignificans, cum exactius ſingula ſingulis componantur. Theocritus in paſtore: uian älohn 5 S Tv Leoαεσσισε 75 os ep. nponantur? I ll sin re Ean sgend Sic enim quidam eruditi legunt. anduc
Plato lib. de legibus quinto. à9 aντσεέν⁵α⁶α,½ꝙQν⁴ε d 19718 ,eAIdetn in lib. ſexto,?è ε aas Xaꝑ. Vtitur& lib. primo planè prouerbiali figura, d πυιε ν⁄. Rurſum lib. iiij.&v½ 2u⁰e
— a. Tranſlatum uideri poteſt à prælio, quoties acriter ge Serſtur agull aduerſus ſingulos b dimicantibus. Niſi malumus ad Laconicum illud apophthegma referre. Narrat enim Plu,/
Erſophiltas ch ſen tarchus in libello de futili loquacitate, Lacedæmonios aliquando unũ legatũ ad Demetriũ
dengu regem mißſſe. Cumq́; ſtomacharetur tyrannus, uociferareturq́;, unũ, inquiens, ad me La, 3ideihdeperlan cedæmoniſe legatum nihil attonitum reſpondiſſe, unum ad unũ. Nec abſurde dixeris à ma Sendiallad Chematicis mutuo ſumptum quorum eſthæc loquendi ſgura peculiaris, è aSdd di id eſtz erudtu dn Vnum ad unum. ſic enim proportionem conſtare dicunt, quam uocant parem& æquam.
„u nnnocte conſſlium. 7.fes un„F NXüIII weiigaai id eſtn nocte conßlium. Admoner acagium non eſſe precipitandum co, cllasnni n flium neqp ſtatim ad primos animi impetus quippiam agendum. Nox aũt propter ſolitudi
3chosid oi 16 nem ac ſlentium, uel maxime ad conſiderandũ, conſultandumq́ʒ de rebus grauibus eſt ido
AKcereLuüm* nea. Præterea ſæpenumero ſit, ut ſomnus ſedata cupiditate priſtinam ſententiam uertat. Vn rdperam n e qe etiam uulgo dicitur ab idiotis noſtratibus, ſuper hac re indormiam, ubi ſignificant ſe per 4 dercne ocium deliberaturos, Porrò præceps conſilium inauſpicatum eſſe ſolere,& uulgato ſermo,/ ellect uumernee ne dicitur,& eleganter admonuit Sophocles apud Plutarchum libello de garrulitate.
mnitlad magnchein Od ⁶⅜ ν ενκμες τασνι σ dεςα ν icdeſt. Se 3quxæad congadain Hiaud quaquam enim idem finis curſus atq; conſilix.
„matz qulgendb u Siquidem in curſu uincit, qui celerrimus ſit, in conſultando contatio tutior eſt, periculoſa ce Fadi ſed paucosa jeritas. Plutarchus in ſympoſſacis, decade ſeptima, problemate nono? citat Platonẽ, qui ſcri⸗ evluſss aleniſma pſerit apud Lacedæmonios, ni fallor fuiſſe vuανρννντ☛σõ˙æ(“NNo yop, id eſt: Nocturnum cõuentẽ, en ſacerdotinegatni— quem difficillimæ cauſæ reijciebantur. Addit apud ueteres noctẽ ³⁵οραρέ fe fepius itdeyus al fuiſſe uocatam, waßà du orꝓ, à bene ſapiendo. 1AE. h 0 eehenis eke hn mnon abhonetctity Xvbi quis dolet, ibidem& manum habet. XLIIII vemeipuumäoltt rs rs Ky. s ad 1 Xea. id eſt:.e taes
— Vbi dolet quis, ibi& manum frequens habet. A i, 2GI, teernr N Pihen
Drincpes dumm Senarius prouerbialis, quem refert Plutarchus libro pe futili loquacitate. Natum eſt dictũ .Deinde nonmat a naturali hominum conſuetudine, qua fit, ut ei corporis parti, quæ dolet, frequẽter manus
lde uitis dipu admoueamus. Tempeſtiuiter utemur, cum ſignificabimus quempiam ea tractare, dec; ijs li
malus ſt ſcdomm bènter uerba facere quæ mouent animum. Stobæus idem refert ad hunc modum: — omd O'FS ris& ꝙ σνσ ud ꝙ vodh exea. icd eſt:.. esa tas zecen ee e 1s .) 1.1
eriit Paulwdt biquis dolet:illic& mentem habet.— derut kaae Alluſifſe uidetur ad prouerbium Cicero epiſtolarum ad Atticum lib.tertio: Sed nõ faciam Ia utaut tuum animum angam querelis, aut meis uulneribus ſæpius manũ afferam. ltẽ Plau/⸗ etus in Perſa: Quaſi lippo oculo me meus herus utitur, manum abſtinere haud quit tamen. JPius apud Campanos unguenti,q́; apud cæteros olei ft. XLV. aumni quogc blinius naturalis hiſtoriæ libro decimooctauo, capite undecimo:In Campania tamẽ, in⸗ quit jaudatifſimus campus eſt. Montibus ſubiacet nimboſis, totis quidem xl. mil. pal. plani, ide uitis utcnng 9 1 cie. Gratia terræ eius, ut protinus ſoli natura dicatur, puluerea ſumma, inferior bibula;& Pu0, 5 micis tiſtulans uice. Montium quoq; culpa in bonum cedit. Crebr os enim imbr Ls percolat New,iddk.Ones atgp tranſmittit. Nec diluit, aut madore uoluit, propter facicilatem culturæ. Eadem acceptũ
8
humorem nullis fontibus reddit: ſed temperat& concoquens, intra ſe uice ſucci continet.
nerſf Seritur toto anno, panico ſemel, bis farre. Et tamen uere, ſegetes quæ interquieuere fundũt 19 roſam, odoratiorem ſatiua. Adeo terra non ceſſat parere. Vnde uulgo dictum: Plus apud
pcetèn Campanos unguenti, q́; apud cæteros olei fieri. Quantum autem uniuerſas terras campus . b G 4 circum

8————
————
—
1'
diem cõmuni uelint ambalare. Vnde& uulgata dicunt ironia: uſq;adeo illũ amat, ue
0 DES. ERABMI ROTEROD. ADAGIORVMN
circumcampanus antecedit, tantũ ipſum pars eius quæ abotie— quẽ Pfibe Græci appellant. Hactenus Plinius. Si cui placebit adagium ad a legoriam trahens accommodari, uel in regionem, uel in hominem adeo cæteris antecellentem, utapus de maior ſit exquiſitarum rerum copia, ́; apud alios mediocrium, aut uulgarium. een Me uia quidem eadem cum illo uult ingredii. ͤͤ 1ne Flb àv- d9 Baddap, id eſt: Ne uia quidem eadem ingredi dicuntur, qui extr 8
diſſident odio, adeo ut non ſolum menſa tectoue cõmuni non ſuſtineãt uti,ſed ne uia, u ot
te fortunãà fuerit obuius, in aliam deflectat uiã. Plutarchus in cõmentario, nhi emadr ra e KceAc uNe Tic v id 59 S10, Aα¶ Hodi dap, id eſt: Cum fratre uero ne uia ui
KG⁴ν ⁹νσαν&νεεέ μμα‿τνμαυς dd mπρ ει. Viro ſceleſto nec uiæ fueris comes. e Extra cantionem.ʒ
id eſt:
SEin 1.. XLVI nas ꝙμά̈ id eſt: Extra cantum agi, dicilie dicunt, quod ad rem non pertinet kium prouerbio in alienam tranſfuſo linguam, perit genuina illa gratia. Siquidẽ rad ug/pe, inde ſonat, quaſi dicas, parum modulate, pa rum concinne, parum apte parum decore. Ni quod in muſica eſt αα, id in uita decorum. Lucianus in Eunucho, ucd e; dp 2 r hide nxαρ αμιν‿ φεννεέέινμόσσ, id eſt: Et apud quos uereretur aliquis præter cantum quippũ
dicere, id eſt:quod à te eſſet alienius. Imitatus eſt hanc figuram ex Platone, qui libro de leg
bus tertio, ſcribit ad hunc modum. αeς αμηεν ισααισνέν εαν dο—ς νεέινναμφετκ d eſtPrater can, tilenam mihi dicturus fuiſſe uideris. Et in Critia. nas μνιꝗ ę Err. aSdi Kudf) dnorna hon fixleo i πᷣρπννναασαπν ενοτd. id eſt: Quod ſi quid extra cantionem imprudentes de ipſsſu mus ſoquuti, cõgruam pœnam exiget. Finitimum eſt huic, quod alibi retulimus, uoò aes /, nihil ad uerbum ſeu nihil ad carmen. Quo quidem Ariſtophanes, in 20AcA,Scds noue utitur pro temere: 1. O 2„ Ld 2Fr g edooo Oà³⁴εν Ʒπeρέ⁸ε ετ ‿ kvord E-„ KEcAe. id eſ: Neq; enim meo ſudore, quod parauerim A Meaq́; parſimonia, temere ac nihil rr l 11 b Ad rem profudero. Q uod carmẽ equidẽ duxi ſatius, uel alieniore citare loco, qᷓ eo ſtudio ſum fraudare lectorem. Natum ut uidetur ab apophthegmate Themijſtoclis, qui Simonid poẽtæ petenti quiddã à ſe parũ æquũ, reſpõdit ad hunc modũ: Neq; tu bonus eſſes poetaſi Præter cantum caneres, neq; ego bonus princeps, ſi præter leges iudicem. Sumptum elfab antiquis cantoribus, qui uocem ad lyram accõmodabãt. Aut᷑ certe à concentu uocilumu ſicorum, ubi ſi quis diſſonat ab hiarmonia, grauiter offendit aures. Lucianus.&*'ν⁶ν⁴σuU cat, quæ ad cauſàm non pertinent. M. Tullius, 5q&εν νQι, quæ aliena à re propoſſta. 1 2 E errP Pabw
1 31 Snis. mare muliertria mala. 1
Circumfertur apud Qræcos& hic trimeter prouerbialis. nus᷑ ESaοατ εσα yuo αα l. id etitt Ignis, fretuinq;« mulier, hæc mala tria. DNã incendio nihil formidabilius, mare ite periculoſiſſimũ eſt. Vnde a Aeſchylus in betbs AA⁴Aeαο εαυιμαα?SexλdTng. id eſt: St t. Inexpugnabilis unda marii. 1 His aũt mminm quiddã eſſe mulierẽ ſentit parœmia. Porrò mulierẽ omnem eſſe mala pa Pauenat 1 Mücah La reguiq cfat cũ uxorẽ duxiſſet perpuſillã, dicebat è malis,quo
Im elioe„„—...(2 ANà Houe Se;41.etur& apud Euripidẽ, Medea fœminarum genus eſſe maſt 51 5 dien 80 M,Ou S A&„ p„uocluee. ideſt W Sumus quidem qualesſum 80 uee,. Berteegierseennaerſenneaneenererendecnees LPides nudem in uita Reſopi inter omnia mala, principatum tribuit muliett nnudem in uit. 11 mia mala, principatum tribuit muſte
1cNa/ b5ya wuudn SaNaara², 1 Men,K Pitan htar an n A- ³ OTdAℳp, KA xu 99 Ie,ᷣu νο, Aeno dt Grrſa NAeua A&ᷣa,bft,„ 2, Z n 6.„ S 8
Furole
gem
e eadem ſibi putans ingrediendum eſſe. Huic congruit prouerbialis ille uerſiculuu.
mMtboccol Gwcuoch Näegalln
Hldpa, dletid dbopaco ei ſmrher)n ent annol 1 Ly m oce
ouccaca
lucaricdch
ſeinguckt
dhmpam; dlbuge dorritsen vchodſte
wafun deleam
nnbeme

Inad letr HILIRADIS SsEOVNDAE CBRNTVRIA II.„5 = ris ante a Furore multo ſæuit iratum mare, V no bin nr 1
zumauuudn Proniqʒ; fluuij,& ignis acris impetus, 1 2 pred. uigatide Inopia acerba, acerba alia quàm plurima e Sed nil ita acerbum& noxium, ut mulier mala., na b Falces poſtulabam. hk rie neäu A'uas r rop, id eſt: Falces poſtulabam. In eos, qui reſpondent id, quod ad rem nihil atti/ disin cialto li net. Plutarchus in commentario, Ddiãsezxiac, admonet, ut qui uelit accurate reſpondere, 3 unomenaed mentem rogantis diligenter perdiſcat, ne illud fiat, quod prouerbio dici cõnſueuit, aεαισσιαεμνέ Eſt autem ſenarius prouerbialis apud Suidam& Tenodotum: eueria, A'Ac⁴ aS„, JiG, xnnSr I6οασ. id eſt:— Falces petebam, at hi ligones denegant. b e Aarn I.. Videtur hinc natum quod agricolæ cuipiam à uicino falcem commodato petenti, negaue- rit ille Bbi ligonem eſſe domi. b dad ten toh Iha auig. erhIDI E 1t eul,r a1Ou — gratia. Kauih Aonde 2ui, id eſt: Alba auis, pro re noua atq; auſpicata dixit M. Tullius in epiſtolis fami⸗-
en Funucho a e quentius q; ſolebat, quod quaſi albam auem uidentur, bene ſentientem eiuem uidere, abdo A raliquis pao, me in bibliothecam. Quadrabit& in rem admodũ raram& inuſitatam, quod aues perpau
De albæ gallinæ flio, dictum eſt2libi.
rrens NIn alieno choro pedem ponere. impruden p x Norfic Xooc æοᷣ α riJr, id eſt:In alieno choro pedem ponere, eſt ſeſe miſcere nego.
10. quodaltitaub
4
8&oHif XoOs
it aures Lum quo choro ſtatuimus, inter hona, aut quid cenſes-
b e magna loquaris. enutieerne II „e qoraltmänß, k atyc Ays, id eſt: Ne angſn ſoqwar refertur à Diogeniano, admonet temperan, qum eſſe à magniloquentia, iactantiac, qua nibil omnium intolerabilius. Dictum eſtaura 5 ropter Nemeſim deam, quæ grandiloquentiam huiuſinodi non ſinit impunitam. N. Tul⸗ b kuas epiſtolarum ad Atticum libro quarto, epiſtola octaua, Axτο Ae Si8 reSe brria, AVnded Au on d eſt: Ne quando iactes, ni prius perfecetis. Ariſtophanes in Rani 1 eſt. V 1 a Tauuαν&rdε u Asλυ A. H Atks. id eſt: 3.
V O demonie uir ne nimium magna loquere. en.. - und His uerbis Bacchus reprimit Euripidem per arrogantiam ſemet anteponentem Aeſchylo. rrô muliereonn Sophodtes in Aiace flagellifero: ö“
rel„„ 3 c 7„. t expufllidct f aundèp AET, ouX 05 70 ¾ AAA; id eſt: 3. eo N.. 5. 9..„ ea ſœminarumge Nemagna loquere, non uides quo inſis maloo Theognis: Mi ⁶ εοαρν εμ σσ‿ άεν 3Os ueceeses Mel 1 aen⸗dr erae)⸗ As J,aeJ de..f nim malrauim- ASaep 6 vo᷑ Ardi. ic eſt: i. L
Neleis qudnam homini noxſie diesue feectct. ato in Phædone, ul αενκα αϑετνα/ Nez Bacvio d1e Lh W A Ton S9 atRorra Ay*d⸗ b ſt: Ne loquare grandia, ne quis nobis inuidia futuram Srationem intertutbe. 1 llu,

„s Düs. BR A 21I ROTBROP. A Uuc alluſiſſe uidetur V ergilius, libro decimo: Dixerat ille aliquid magnum.
DRGIORY
Inuenitur ſæpius& au*νιρονπpro eo quodeſt, inſolentem atq; elatum elle. Joplodlai
Oedipo tyranno: Act 250 p)5 be pbi dero,, 1 eli: Sentire enim altum ut fœmina. Extat& lenarius prouerbiali: O' bvrvyxſ udNSd, uA Aey⁴.. id eſtt Ne quid tume, cum res ſecundæ maxime. Et A τν Leip, id eſt Magnum ſpirare. Puripides in Bacchi;: Ap rvοꝑ AS A-³. id eſt.
Quamuis magnum ſpirans uenias. 568 4 Eleganter Horatius huiuſmodi grandiloquentiam, ampullas& ſeſquipedalia uerba uoa in arte poẽtica. 1 8 B e Terht neda
Proijcit ampullas& ſeſquipedalia uebh. Terentius in militem gloriolum,& magnifica uerb qui tragice,& uραντ νανρ⁴ ꝗενν ro eo, quod eſt, magnificis t ſpirat tragicum ſatis,& feliciter audetrt. Tametſi non me fugit poetam hoc loco ſimpliciter dixiſſe, ſpirat tragicum. Exercitatio poteſt omnia. ve/ Tτ‿ α̈υαασ, id eſt: Cura omnia poteſt. Laertius hanc ſententiam buit, qui Iſthmũ etiam tentarit perfodere. Significat autem nihil eſſe tam ligentia, curaq; non efficiatur. Vergilius in Georgicis: Labor omnia uincit, RE.
FExtat apud Græcos prouerbialis ſententia, Sro&εd wig
adſcribere uerba Senecæ ex libro de ira ſecũ quod nõ humana tam feri, ſuiq́; iuris affectus, ut non diſciplin obtinuit. Quidam n humore interdixere 7 breui ſomno uigiliam indefatigabilẽ e c us currere,& ingentia uixq́; humanis tob immenſam altitudinem mergi, ac ſine ulſſa reſpitandi ui ditq; nihil eſſe difficile, cuius ſibi ipſa mens patien . Quid primum aut uſtin „ A«,—*4415 Immum. Aora⸗ 7Ti vsar„; id eſt: Quid primum aut ultimum uoties aut re piã tantã Horiib,2,,,e. cum perplexi da ta anseceſ adesnhaus heſtemus, unde potiſfimi exordiamunas mercede ſeruientibus,/ 97 3 Eumum agere debeamus. Lucianus in libello, cuitituluds „&ꝙ Kr 40D eaTen d 2 u Aome, ir. USerog Da, aXee TSep 70edJet ci ſolet, cõmemorem ex his 10 uidnam tibi primum amice, aut quid poſtremũuti Lucianus deſumpſit ex Oayllee lib 4& facere coguntur, ij qui mercede ſeruiunt- De n„ A. 4 nono. Sid H174/. Dut OApuſm Rkrerro 7 Võᷣ, NKo 6ge; SePud quem Vhäl. 0 hune larjuüta volt OQ uid primum o; t. Eiuſd em chata agis, quæ prima aut ultima ponas. Eulchem characteris eſt illud Euripidisj lme, e ge e Pidis in Iunone inſaniente:
tiam indixerit.
luuenalis:
a. Legimus Ge Ba*εε X)ep, idelblo uerbis efferre. Horatius in epiſtoli
LIII Periandto tii arduum, quoddi
r6oie„eoc ra.id eſt Dijbo
9 9
.—
Figura prouerbialis, qua utimi Tl
Käkcaru
hPhrnatnot
gKaeneck Mlgwogm üumdeem röladdat,
thyomde enclbo
gele Cui.
jhrakaact
Kun deinduf dhrtus Picl ücates
1 4
am eius
rxum co
ſenonb daccialdilar rürcine macukulen maguohee taguopne
..⸗ lfüihdde üwarmad
a i„.„.„* 4,„ Ttw icn in quibus pertinacia impedimentũ omne tranſcendit off; dall

C HILIA D I8 SECGVNPDAECENTVRIA II. 359 1 no 1 duSg eSSS,N ris VSd. atel. A0 Ti“ v 1 7ST 2N Tv d 9. ecltme n 66 S2νεℳ J. i·deſt:— Guem ueſtrum ohe quem pectori admoueam meo Primum, ultimuinue. b Dente Theonino rodä. V
4
Theonino dente rodi dicuntur, qui conuicijs lacerantur. Sumptum à Theonino poëta auuodam rabioſæ loquacitatis, petulantiſſimæq́; maledicẽtiæ, unde& Auſonius in carmine fendecaſyllabo, poctam quempiam indoctum& mordacem I heonem appellat. Nec poſt hac metues, ubi, dictum: e esert eDe. eeee ans 1 Hlic eſt ile Theon poẽta falſus.“ Bonorum mala carminum Lauerna. Hloratius in ſermonibus: Oente Theonino, qui circũroditu. eſas& ſel Neq; diſſimili figura eſt uſus in epiſtola ad lulium Florum: gupetä Hic delectatur iambis ö b Ile Bionæis ſermonibus. Smas ße d. Acron admone Bionem philoſophum fuiſſe, qui mordaciſſimis dialogis lacerauerit poe⸗ 3biscken d agtas,ſic,ut nec Homero parceret. Porphyrion autumat Ariſtophanis comici patrem fuiſſe. aai Toili quoq; mordacitas propemodum in prouerbio eſt, ſed ut inuidum intelligas magis, q́; 2. pirge oblatratorem. Horatius hoc uitium, alibi ſuccum loliginis uocat,& ſalem nigrum, quod cũ Plrattragcam morſu, addat& famæ macuuam. e kpponacicum præconiom-. u hanlum Brouerbflihr 5 aneſententinge Hipponacteum præconium pro infami nota dixit M. Tullius nimirum prouerbiali ſche 41 nihlleletmat mate, in epiſtolis familiaribus, de Tigellio quodam ita ſcribens: Eumq́; addictum iam tũ pu
o eſle, Calui Licinij Hipponacteo præconio. Nam Hipponax poeta fuit Iambographus, amarultus, ac notæ mordacitatis. qui autore Dionyſio Halicarnaſſeo, trimetrum Archilo⸗ chium de induſtria in Scazontem infregit, cum inimicos lacerare dileem namſareinne,
ret fortius. Hic Bubulum& Anterinõ, quod ab his deformi ſpecie pictus eſſet, uerſibus iam
bicis inſectatus legitur. Erat autẽ Hipponacti notabi lis in uultu fœditas, quamobrem qui d.
n Hlie maginem eius propoſuere in ridentium circulis, quorum aliquot ſui carminibus creditur
2e roro rojadra
ad laqueum compuliſſe. Negat id eſſe uerum Plinius, libro triceſimoſexto, capite quinto. Archilochia edicta. b L.VII erb hui ainn Adagionis faciem habet& illud, quod Cicero ſcribit ad Atticum, libro ſecundo:ltaqʒ Ar 8 uins quig ichilochia in illum edicta Bibuli, populo ita ſunt iocunda, ut eum locum, in quo proponunt dor quandoqGig præ multitudine eorum, qui legunt, tranſire nequeamus. Archilochia edicta contumelioſa leſteinquitmmchi uocat ac uirulenta. Archilochi poetæ mordacitas uulgo celebratiſſima fuit. Is Lycamben ſo at aſſidua neli cerum à quo fuerat repudiatus, huiusq́; filiam adeo uirulẽtis uerſibus inſectatus eſt, ut uter/ ur. Quodanmms qſe laqueo præfocauerit. b quidam alj ſct Archilochi patria. LTvIIi omno uigitam ni AxXᷣeXN„aris, id eſt: Archilochi patria. Diogenianus teſtatur hoc dici ſolere de mot/- e& ingenti fe dacibus, ac maledicis. Videas enim populos nonnullos, natura dicaces, cuiuſmodi fuiſſe fe mn mergiacſrel u tuntur Sicutitll.— b
(Senuino morcere. LIX
dixerit. Qui canculum obtrectant, lacerantq́; quempiam, eũ genuino mordere dicũtur. Perſius: Et genuinum fregit in illis: öt“ Figuap coet ueliun ſentiens poẽtam Satyricum. ltem diuus Hieronymus: Poſſim reſpondere, 1 ue, unde potilnicnd⸗ im, poſſim genuinum læſus inſigere. Dentes autem genuini ſunt omnium reconditi ſimi, Lucqanusinldd e propemodum operti gingiua. Sero emergunt homini: nempe circiter annum uigeſi/ r vapt mm:multis& octogeſimo, ut autor eſt Plinius libro undecimo, capite triceſimoſeptimo. araAis tquj dic Et ob id haud ab re‚ liuoris atq; obtrectationis morbo dicati. Poteſt non abſurde, referri d m— lius ad uiperæ denticulos illos, quibus eam uenenum infundere putant. Plinius eodẽ, quod mo 3* 4 hancbidi do citauimus capite: Nam hi quoq; ſunt uiperis ſub gena fiſtuloſi. Poteſt& ad canes referri, lyſſes adiaO qui poſtremis dentibus oſſa duriora circũrodunt. Omnis autem obtrectatio morſus dici⸗
eck tur. Vnde Ariſtophanes iocatur, in anulo non ineſſe remedium zclaerüä ſheopnine mor⸗ luuen ſum. Diogenes apud Laertium rogatus, cuius nam animantis morſus ęſſet pernicioſif
ate:

1 6 1 1 1 171 1 17 1
366 DES. ERASMI ROTERODAMI ADAGIORVN mus:Ex feris, inquit, obtrectatoris, ex cicuribus adulatoris. Hoc uenenum Horatiuaii nis ſuccum appellat. 1
Arureo piſcari haamnoee. u Aureo piſcari hamo dicuntur, qui mediocris commodi cupiditate periculum adeunt maximarũ rerũ faciãt iacturã. Commemoratur inter facete dicta Octa uij Cæſarisa Srer
3
nio. Fit enim nonnunquamaut piſcis hamum etiam ipſum ſecum auferat. Porrò meta A
ræ pleræq; à piſcatione ductæ pro uerbij uice ſunt uſurpatæ. Sicut expiſcari apud T erenun pro eo quod eſt, diligenter elicere, atq́; exquirere. Vorare hamum apud Plautum. Semper tibi pendeat hamus. apud Naſonem. e.
Quod quis pugnet Auguſti dictum non eſſe prouerbium, certe prouerbiale eſf recſ 1 3 muit LEm- um
gnum, quod in hũc ordinem adlegatur. Poteſt fieri, ut quibuſdam etiam hoclibuerit auch
hamo piſcari. Siquidẽ, autore Suetonio, Nero Cæſar, reti aurato, funibus purpura coccni
nexis, piſcari ſolitus eſt. Proinde quoties ſic ambimus quippiam, ut ſi potiamur optathn
Sapientia uino obumbratur. LX Plinius hiſtoriæ mundi libro uigeſimo tertio, capite primo: Vinũ ieiunos bibere nouin
inuento inutiliſſimum eſt. Curas, uigoremq́; animi impedit, ad procinthum tendentbu ſomno accommodatum, ac ſecuritatibus. iamq́; dudum hoc fuit, quod Homerica ill ke
lena ante cibum miniſtrauit, Sic quoque in prouerbium ceſſit: Sapientiam uino obumbr ri. Hactenus Plinius. In prouerbijs item eccleſiaſticis duo referuntur, quæ ſapientem etian dementent, uinum,& mulieres. 1 b RKHomines frugi, omnia recte faciunt. b 1XI
M. Tullius libro Tuſculanarum quæſtionum quarto: Frugalitatis nomen tanquamad caput referre uolumus.quod niſi eo nomine uirtutes cõtinerentur, nunq́; illud tam peruu gatum eſſet, ut iam prouerbij locum obtineret: Homines frugi, omnia recte facere. Sad
—
us Cicero. Docet adagiũ quoſdam improbos homines, certis in rebus nonnunquam eſt uiui, ac præclare ſe gerere, uerum ubiq;, ac perpetuo præſtare uirum integrum, atq; incupij tum, id eius demum eſſe uidetur, qui natura, uereq́ʒ ſit probus. Alludit ad hanc ſententun
Euripides in Hecuba, cum ait: A*0o/ sI,.3.. 0* N Woux 35 So wAlib G-de,
0*&⅞ 0A3, 809Adg. u5 Tuρρο N πο
duνν σ 1c da, X XNS65 K&ε. icd eſt: Cæterum in mortaſibus
05 5Sgs, E'Xp&᷑ᷣς. id eſt: Atqui probus, Es palaàm eſt ſemper probus. Ariſtoteles libro moraliũ ſeptimo: rõ, ˖&
id eſt: Siquidem quod bonum i
Terentius in An un. Fallacia alia aliam trudit. b LXII un Sn deein andltiarLehlaeh alia aliam trudit. Donatus admonet prouerbiali Kgunad
prehendatur. Vnde conſutis doſi dixi dASG deen ae,LI i dolis dixit Plautus. Et ſutelas appellat huiuſmoditechnas S vched vei, apud Homerum, id eſt, dolos texere. Ppe
ſapiens permanet ut ſol.
L.VlII
Prouerbiali S L profecto, quæ—— vrenn epiſtola:Sera in fundo harlimoniaden 4 O,GOIMM Cado, omni ce æ 1r e,. onet iul
920 Penuariæ inſcribatur. Adm har
gickare.
wxcdecep
6 Kaich fan
diocre ſit emolumentum, ſin fallat ſpes, damnum ingens, apte dicemur aureo piſcartſhoni durttoin
meſe hben nutjckepo rmgocdui melterua wokedkur. rsuuppele dülteuge Kair d Naarſondoe
—
unske f igetsei atvquitc attügens
aguccqui
Indtävu tewum.
—
Kgdconpo
Bawicavoc⸗
tenannde diermeine itidau letee te
3 n batewic Peigarosnon

OHILIADIS 8ECVNDAE CENTVRIA IIi. zSi
iit areparcendũ tebus neceſſarij, neq; imitandum profuſorũ uulgus, qui tum deniq; incipiunt
Be poltea qh uiderint minimũ ſupereſſe. Frit elegãtior ſentẽtia, ſi traducatur ad res animi.
Aptili quis admoneat iuuenes, ne ſinant optimos illos annos inaniter effluere, ne illis eueniat,
aer. qvod pleril ſolet euenire, ut iam natu grandes, animũ ad res honeſtas applicent:& cũ perpu
de Plum uitæ uperſit, um tempori parcere incipiant. Seram enim in fundo parſimoniã eſſe. Pro düſümptum apparet ex Heſiodo, cuius hi ſunt uerſus in opere, cui titulus: Opera& dies:
b deiſe egdir A A nida 1) 4per, ruc
unod oeiced,h. Tenn Ari uddu, Ded. icd eſt: dheaa ubi dolia ſunt, aut iam prope inania uini alecln Tun latiare, ed in medio fac parcior eſto. oͤblurdum ſiquidẽ& graue in imo parcere fundo. Alluſit huc Perſius Satyra ſecunda:
na Donec deceptus& expes, 7
2 9 9
Ne quicqß fundo ſuſpiret nummus in imo-. aum eſſe bibendum uinum, cum eſt optimum. Vinum autem in medio ſaluberrimum, opti/ murqeſſepotu: quemadmodum ſumma pars olei potiſſimum laudatur, mellis infima. Pri/ mum, quod uini uis calor eſt. is autem uidetur maxime colligi circa medium, proinde id opti mum eſtleruare. Deinde uini pars inferior uicina fecis corrumpitur, ſumma pars ab atre pro- imo ledtut. Nam aërem inimicum eſſe uino, uel illud ſatis arguit, quod dolio pleno, uinum minus uappeſcit, quam ſemipleno. Tum quod terra defoſſa, ut aẽr attingere non poſſit, quàm diutillime uigorem ſuum conſeruant. Theocritus item in Charitibus:
xende K1 rudL: Xus. dc eſt:
I Vacuæ fundo capſe ſcrinium inane ſignificans. b, nentana ,P öbbaritica menſa. TXV egalus orea, id eſt: Sybaritica menſa. De conuiuio dicebatur nimium apparato. Na
umatginc nr dicti gens in architectura uoluptatum operoliſſima: Suida teſte, luxu delitijsq́; adeo nota
hanclentee hlisut quicquid effœminatum, quicquid molle, quicquid accurata atq; ambitioſa luxuria para tumellet id uulgo Sybariticum diceretur. Vnde Ouidius in libro triſtium ſecundo, ſcribens
a Auguſtum: b
Ne quicompoſuit nuper Sybaritida fugit.
Sbaritida uocat opus Hemitheonis cuiuſdã cinædi Sybaritæ, de generibus uoluptatum,&
blœnarum delitiarum. Item Martialis libro duodecimo:
Qii certant inquit, Sybariticis libellis.
nlium Fademiorum primo, Smyndiridem quoq; Sybaritam comparem Sardanapalo inter uolaptariosnominauit. Suidas fabulas aniles, aut parũ pudicas, Sybariticas appellatas ſcribit.
1 bartas appellatos:& Sybariſſare, Sybaritarum ritu delitijs indulgere dictum. Aſtipulatur&
Tconuiuio ſeptem ſapientum, tradit apud Sybaritas hiunc fuiſſe morem, ut mulieres ab uſq;
zcatq; huiuſmodi fermè referũtur ab Angelo Politiano Miſcellaneorũ capite decimoquin, lo Caterum conuiuium Sybariticum depingit, ac miſſus Sybaritici meminit Aelius Lampri diminlelogabali uita imperatoris luxu perditiſſirni, adeo ut nomen inuenerit, uulgo dictus Apicius Sedh ampridij uerba ſubſcribam: Semper, inquit, ſanè aut inter flores ſedit, aut inter
nifeur odonspreciolos. Amabat ſibi precia maiora dici earum rerum, quæ menſæ parabantur, orexin m conuiuio hanc eſſe aſſerens. Sexcẽtorum ſtruthionum capita una cœna multis exhibuit ad
eden acerebella. Exhibuit aliquando& tale conuiuiũ, ut haberet uiginti& duo fercula ingen
ando quod efficerent uoluptatem. Celebrauit item tale conuiuium, ut apud amicos ſingulos,
er tras Tyberim,& ut quiſq; manſiſſet, tamen per ordinem in eorum domibus ſingula 5 b F cu
t Plutarchus in ſympoſiacis Decadis ſeptimæ, problemate tertio, indicat poëtam admonuiſſe, b
tum à genti eius moribus. Eſt enim Sybaris oppidum uicinum Crotoni, ut teſtis eſt Herodo auliro quinto. Stephanus in Italia conſtituit, aitq; poſtea Thurion appellatum. Vnde Syba
Plodebræus in uita Moyſi, Sybariticas nequitias uocat laſciua poëmata. Maximus Tyrius i diſſertione tertia de uoluptatibus, Sybariticas ſaltationes cõmemorat. Ariſtoteles libro mo⸗ Udem telert Sybaritas inſtituiſſe, ut equi ad tibiæ cantum ſaltare cõdiſcerent. Et luxurioſos Sy uintlianus libro tertio: Frugalitas, inquiens, apud Sybaritas forſan odio foret. Plutarchus
nmopriore ad conuiuium uocarentur, quo ſe per ocium auro ueſtibusq́; poſſent exornare.
umepuuum, ſed per ſingula lauarentur,& mulieribus uterentur,& ipſe& amici cum iureiu
inguli miſtus appararentur.& cum alter maneret in Capitolio, alter in Palatio, alter in Cælio,
—
e

362 DEBS. ERASMI ROT. ADAGIORVM cula e tur, ireturq́; ad omni 1 nuiuiĩ Seederade ſi gals kercuba⸗a mulieribus atererue Sybatitlenm wiüllum ſemper habuit es oleo& garo, quem, quo anno Sybaritæ epererütsvarieunu e 64 Latiterutn tum luxu tun interitu, permulta commemorat d Athenæus in Dipno ophiſtis. Ar ophanes vilis ags 5ap dixit, pro eo quod eſt, opipare, ac genialiter uiuere.
HM'N& escu rvp,
nXSp, ιε½, u, o Ʒerdegp E'e rouννε Jecοαέ 3 FE'S130, Kodap⸗ 2 9Hs Ap. Iam uero licebit uobis nauigare, manere, mouere,
cottabo ludere, Sybariſſare. Sybaritica calamitas.
id eſt: b 8
quẽadmodũ Sybaritæ perierint, idem narrat ad h FEddιmάι⁹0ꝝf eü̈⁴eςᷣᷣa æoui eud r Go, u HCh, üt E' p JagG Je riuνεν Hμᷣ 2s 80p. EUrSAp T 0 T60,p Juk T0„ deio o TeHish T AOMG ο mκιυ νε&αμάς ά 1 μιαρρμ⁶⁴ ⁵όďαι Ie. b Felix omnino felix Sybarita futurus. Dum rebus lætis uenerabere numina diuũm, At ſimul atq; illi mortalis homo anteferetur, Tum ueniet, bellurhq; tibi atq; domeſtica turba. b Euenit deinde, ut Sybarita quiſpiam ſeruũ loris cæderet in agro. qui cũ ad numinis aram con fugiſſet, nihilo minus perſequete domino cædebatur. Quod ubi uidit ſibi nihil profuiſſe num nis reuerentiã, protinus ad monimentũ patris herilis cOtugit, atq; ibi demũ religione cõmotu herus, deſtitit à cædendo. Itaq; iuxta dei reſponſum, à Crotoniatis euerſi ſunt Sybaritæ, Adius Lampridius in uita Heliogabali, ſcribit eos eodem anno perijſſe, quo miſſum ex oleo& gr reperiſſent, quẽ ob id Sybariticum uocabant, ut modo diximus. Cæterum de Sybaritarum xu, deq́; calamitate, permulſta retulit Athenæus libro duodecimo, ſi cui hæc non ſatis faciunt. Quadrabit adagiũ in eos, qui neglectu deorũ, aut ob intemperantem luxum ſbuertuntut Sybaritæ per plateas. LXVII
8 2 vP Ln TGSO, 1„, unc modũ. Oraculũ huiuſmodi accepetant
id eſt:
2oSo Gamde, id eſt: Syharitæ per plateas. Contra faſtoſius ingredientes peruiim
ſeſeq́; uelat oſtentantes.Sumptum adagium à faſtu luxuq́; Sybaritarum. Aphricanus in ora⸗ tione quæ Ceſtis inſcribitut: Sed enim, inquit, Sybaritæ faſtu præturgidi. Venuſtius erit ſi pau lo longius detorqueatur: ueluti ſi de homine inſolentius ſe gerẽte, aut arrogantius de ſeloquen te, aut de ſtilo phaleratiore dicas, æνραρα ιι ππαάκ̈ναα. Cognatũ eſt illi, quod alio dicdum eſt loco,&πέαοωναναααννα. Refertur adagium à Suida, atq; Tenodoto. 25 V Syracuſana menſa. LXVIII Lucα νσε, id eſt: Syracuſana menſa, prælauta atq; opipara dicebatur. Syracuhn enim ut erant olim opibus florentiſſimi, ita uoluptatibus ac delitijs addictiſſimi. Lucianus 1 dialogo Simyli ac Polyſtrati: 1 Sdrs, inquit, dres de ⅜ν υνμ. id eſtc menſa 4 culis lautiores. Meminit Siculæ menſæ Plato quoq; libro de Repub.·tertio. Meminit d Dioge nes in epiſtola quadam ad Ariſtippum. Item Ariſſides in Pericle. Parcæmia refertur à Tero. doto. De Syracuſanorum luxu meminit Ariſtoteles in Politia eius gentis, addens Dionylium minorem nonnuncq́ʒ ad nonageſimum uſq; diem ebrium perſeueraſſe, atq; ob eam tem cacl tientibus, ac uitioſis oculis fuiſſe. Narrat Theophraſtus apud Athenæum. amicos illius&e com potores in conuiuijs adſimulare ſolitos, non uidere ſeſe uel cibos, uel calices appoſitos. videl cet ad eum modum adulantes regi cæcutienti, unde SovoonOhaks ſunt appelqati. Apud eci dem Ariſtophanes Iν α ταeλμᷣνεεσmσ—— 3
AAN du/ aAdJen Tadre AAa eunie⸗ Ira 99ap b T7 e„ BGr*Jap. ideſt(.. ſe adus uen ſme Kce noalcei nerum bibere potius, deinde male canere S, romuAap 5 18 592 ato de Rep libro tertio: z2uαςνεαμρ Cine Tdreon kal aus 2 koiαος οαι ſiς. id eſt: Syracuſanam amice menſam,& Siculam in oh
uarietatem non uideris approbare. Verum his temporibus Siculi frugalitatem fiſhum
9
um domos.Sic unum conuiuiũ uix toto die finitum eltcon )
dormire, in feſtis ſpectare, conuiuio ꝛcri
.. LXVI id eſt: Sybaritica clades, Stephanus tanq́; prouerbium notauit. Pond
ch ſbian
scar erm
rolbei us mmononce
rwbies hucpämmed dam gwouto tenoud
Anblornnit
ebrhusg
wlan
nmä Gia däbetta nRnch ltontadh ftodtiin

4 ulbfADIs SECVNDAE CENTVRIA II. zS dimg, himitantur, ut propemodum ſuperent, huiusq; prouerbij gloriam plane perdide enndh Kam ſic imitantur, ut propemodum luperent, huiusq́; prouerbij gloriam plane perdide mdat leluandh Athenæus in Dipnoſop ſtis, inter opiparas menſas etiam Italicas dee Pee e h und hn ctempotibus priſcam illam frugalitatis laudem ſibi uendicarunt:quemadmodũ& Græ Ni De Ninam illam temulentiæ gloriam poſtliminio redierũt. Vnde Fauſtus Andrelinus Fo
wconuiu 1
3
mnorui.. noclacg
.
winb ameoh iprofllledm ligiode änn Sbariz deu nex cleoä Sybertan. on lats ber ſübuertmu
LN lentes peu hricanusber oſtius in us delesnue od alotän
Ur. Syracli „Lucanu Acmenla lnit oe Di ttur à 29 8 Dionyl w remal oſitos, ¹
1
puimento
ullis attribuunt xouæνꝙναφρ, ita nobis οακανπανοοσνάα̈ᷣ adſcribunt.
autalspoẽta,non ſolum laureatus, uerꝗ etiam revius: uetus congerro meus:qui plus quam reeintaiam annos in celeberrima Parriſiorum Academia poẽticen docet, in carmine quod de Parriſtenſi inſcripſit, adagionem in Anglos deriuauit: 1 lrke inquiens. Britanna placeetx††x.ʒ tbaud ſcio unde natum iit hoc uulgatiſſimum apud Gallos prouerbium, ut cum hominem iehementer cibo diſtentum uelint intelligi, dicant, tam ſatur eſt quàm Anglus. Verum ijdem
Spithama uitæ. 1 LXIXN erduus/ gt, id eſt: Spithama uitæ, hoc eſt, modus uitæ perpuſillus. Prouerbialis eſt fi- auta mutuo ſumpta à rerũ menſoribus, apud quos Spithama ſeu palmus, digitos duodecim continet/ quantũ lermẽè longiſſimo digitorũ porrectu complecti licet. Quin hodie quoq; puſil um homunculũ, palmũ hominis appellant idiotæ noſtrates. Refertur adagiũ à Diogeniano. Temporis punctum. X 2 hul ee9, id eſt: Punctum temporis. Simili figura dixit Terentius: Tum temporis ad
hpoc punctũ mihi eſt, id eſt, ſpacium breuiſſimũ. Apud mathematicos enim punctum indiuiſi
blis quædam pars eſt lineæ, cuius, ut inquit Euclides, pars nulla eſt. Plutarchus de pueris inſti- tuendis: 2Ly ο⁴ εαέμνε νμάς ꝓν̈ ν ει.. id eſt: Temporis punctum eſt omnis uita.
Noua Hymetia, falerna uetera. b L.XXI
Macrobius libro Saturnalium ſeptimo: Cur Diſari mel& uinum diuerſis ætatibus haben,/
tur optima: Mel, quod recentiſſimum:uinum, quod uetuſtiſſimum. Vnde eſt& illud prouet
biam quo utuntur gulones: Mulſum, quod probe temperes, miſcendum eſt nouo Hymetio,
faeerno uetulo. Quod adagium non uideo, ubi nobis poſſit uſui eſſe: ſed tamen adſcripſimus,
e nihi omnino de popinis mutuati uideremur. niſi fortè placeat eò torqueri, ut dicamus è di⸗
uerls rebus quædam optime conflari.. Qi multa rapuerit, pauca ſuffragatoribus dederit, ſaluus erit. LXXII Aelius Lampridius in uita Alexandri Seueri: Idem, inquit, addebat ſententiam de furibus votam,& Græce quidem, quæ Latine hoc ſignificat: Qui multa rapuerit, pauca ſuffragatori/
bs dederit, ſaluus erit. Quæ Græce talis eſi:
0 rcd Sae, AXy doue, εεεεμ☚ς id eſt: Qui multa tollit, pauca dat, ſeruabitur. Admonet adagium, id quod noltris quoq́; temporibus uulgo factitant, fures non omnino ſtu piiinon niſ magnis prædis inijciendam manum, ut ſuperſit quo iudicem, ſi forte ſit opus, cor/ umpant atq; exoculent. Cæterum qui parua tollunt, deprehenſi pendent, utpote quibus nihil ſtquod impertiant præfectis. esE: . In ſimpulo. 1,5 b LXXIII KN Tallius libro de legibus tertio, agens de lege tabellaria, hoc eſt, de iure ferendorum per tibelam ſuffragiorum: Et auus quidem noſter, inquit, ſingulari uirtute in hoc munici pio, quo/ adubii reſtitit M. Gratidio, cuius in matrimonio ſororem, auiam noſtram habebat, ferenti le en nibelatiam. Excitabat enim fluctus in ſimpulo, ut dicitur, Gratidius, quos poſt filius eius
Nrisin Aegæo excitauit mari. Hactenus Cicero. Quantũ igitur coniectura conſequi licet,
in lmpulo fieri dicebãt, quod uel clanculum, uel in re minuta atq; humili fieret.Eſt enim ſimpu maatore Feſto, uas paruum, non diſſimile cyatho, unde mulieres diuinis rebus deditæ, ſim- baketices uocentur. M. Varro ſcribit, uas eſſe minutim fundẽs, in cuius locum ſucceſſerit Epi chſltzunde ueteres res minutas, nulliusq́; precij, ſimpularias appellabant. Plinius libro trigeſi- ni dinto capite undecimo:In ſacris quidẽ etiam inter has opes, non myrrhinis criſtallinis ue, edtlidus prolibat ſimpulis innocẽtius. Atteſtatur& M. Vatro cũ apud Noniũ NMarcellũ alt deos pſos uili ſimpulo inuitari. Item Apuleius: In hodiernum, inquit, populus Romanus dis inmottalibus Simpulo& Catino fictili ſacrificat. Proinde non abſurdum mihi aidetur, ſi e. aſtimet ſumptam allegoriam à puerorũ luſu, quo ſolent per fiſtulam anguſtam in Sim⸗ Pulum inſantes, quaſi fluctus quoſdam& aquæ ſtrepitum excitare. Proteo mutabilior. 1 LXXIIII
hurus mond0*, id eſt: Proteo mutabilior, in uafrum cx uerſipellem competit.* 2 ea
——
ͤͤ— 2—
—

1.47
nos. Horatius: b. tt Ouidius, deſcribens quemadmodum amans Pomonam deam, alias ſubinqę
Delerneddett⸗Aarm cuncta ſubito uerti
724. DES. ERASMI ROTI ADAGIORVM
canus in ſacrſſics Iouẽ nomudsob aur Sarios Ihelat quod ſe ſubinde in almaatqa formas tranſfiguraret. Plato in lone: a³‿⁵νπκνeανQ⁵* ooD 32esein nah no doht inn Seei oc dno i 1drd. id eſt: Sed prorus Protelin morsin omne ſpociem uerteris ſurlumm acdan, ſum te iplum diſtorquens. Horatius in eos,qui facile uertunt Enrentiame OQuo teneam eltire mu heeu Protea 2odor Item alibi: Iur nogiet tamen hæc ſceleratus uincula E S... Pdgattume tergiuerſantẽ,& quẽ Græci uocant Auoρρόαςενναμασνρν id eſt: Deprehenſu diicilẽ poy
tôᷣ abulam Protei notiorẽ arbitror, quàm ut hic ſit recenſenda. Extat apud Hiomerũ Odhſln quarto,& apud Maronè quarto item Georgicon. Simili figura diceretur& Vertumno inpa
Kantior. Nam hic deus in omnigenam ſpeciem ſeſe uariat, unde ́ nomen reperit apud lai — Vertumnis, quotquot ſunt natus iniquis. Lai,
NHuius memini
formas aſſumpſerit. Et u⁴αειαεροιέιερ ναιν eωσανς, id eſt: Empuſa mutabilior. Cuius meun
nem fecit Lucianus in cõmentario de ſaltationibus: 1Soi 3p 3ao 3wwüg eg dp wa⸗ S xlο‿‿ςειινόνοꝙρ εννς, 0) ud. AiAνε 1W9 mMor. 21p e 23 1) l TrS-ap de Aulc 1O—de AerN A0. id eſt: Videbis igitur ipſos eodem in tempore ſubito in aliam tranſigurari ſpeciem, atq; ipſum referre Proteum. Quin& Empuſæ exemplum conſu re oportet᷑ quæ ſeſe in innumerabiles uertit formas. Meminit huius Ariſtophanes in Rani: kar Ch 596 u 10 die Sugop ehhõeͤch 1OI6 TrI; Tevò,, eu T0d.r0 Jodd uhh. r6εα Qν ½8e, vao dgeie, rö Fu paut „alor/ TIe. ½; Te 8 xu*νν ¼⁶,
4 4 82 27 3 3 4 8.* 2 2, 41 4 A', dun 2r Ku„, A idx nuον
FPursa iyuo is. ideſt: At maximam profecto uideo beluam, 1 itur, odo bos, modo autem mula, rurſum fœmina lcherrima.ge ubi eſt? Recta ad illa iam feror, Rrurſus haud eſt mulier, imò iam canis PEmpuſa proinde ettt. Interpres adſcribit Empuſam ſpectrum quoddam eſſe, quod ab Hecate ſoleat emitti uidendi mileris& calamitoſis. Id ſubinde conſueuit alijs atq; alijs formis exhibere ſeſe. Quidam eulſi mant meridianis horis apparere ſolitum ijs, qui parentant manibus. Quod quidẽ haud ſcioꝛn
recte poſſit referri ad id, quod extat in pſalmis Hebræorũ: amντ σηκσπι⁶μαμαει⁷⁶⁷ fehuuds e uen. id eſt: Ab occurſu& dæmonio meridiano. Sunt qui hãc ipſam Hecaten afimii elſe.narrant autem uno uideri pede, unde& nomen inditum putant&.mꝓρςσ ν d'ore dnioſe
Demoſthenes ait Aeſchinis matrem, cui ipſe Leucotheæ nomen mutaſſet, appellatam fuiſſe
Empuſam, eo quod quæſtus gratia quiduis& faceret,& pateretu1kr. er,. 8 Amicus magis neceſſarius, quàm ignis& aquag. LXXV
4 1.yKerdrog xugde 1) Tr5 QlNod, id eſt: Amicus magis neceſſarius q́ ignis& aqua. yperbole prouerbialis admonens neminẽè eſſe tam diuitem aut potentẽ, quin opus habeat
b 833, officijs. Quemadmodũ enim citra ignem& aquam non conſtat hominũ uita ita ner ine Côluetudine atqʒ opera familiariũ, quos ob id ipſum Latini neceſſarios uocant, ut amiciu
neceſſitudinẽ. Innuit adagiũ duo quædam maxima cõmoda colligi ex amieitia, uoluptatemáę
ulum. Nihil eſt em̃ neq; iucundius igni, neq; utilius aqua. Quã ob rem recte ſcripſit Horatius
Nll ego contulerim iucundo ſanus amioW. ltem Euripides apud Plutarchum: Ei Oεα—ν G15, dAe, uao. ideſt
Dulce eſt tueri hominis amici luminq.
„
A0u gi N gstos Xoßebe,
Merenen a6 4gſemn 3 utarcho commentario quem inſcripſit, quo pacto ſit dignoſcend apropter etiam d 9* 8 N HOA 26un. xun noc O᷑S 2 auνμινντ⁵ε⁵. id Ariſtotelem in morallbers* 2ucdsn quoq;& aqua magis neceſſarium eſſe. Extat& apu ore, quod eſt ueriſſimuma: N a& πiceronem in Lælio. Hodieq; uulgus indoctum habet i 9 ueri imum: Tolerabilius uiui ſine pecunijs, quà n ſine africlg. PEupus circum puteum choream agitt. LXXNI deſt:Lupus eircum puteũ chorã agi: In eos dicetur qulmn pta inamler
t huun (atumſt gauromp iſcocur tuu Nap. drtm cra mädent tiah uu ns
hh,
m(omas jm alnec
hadch tau
dſedeä deteulb Abxrect mrcpor trnad, ni ah

ouitra DIS SECVNDAE CENTVRIiA Ii. 5 5
nade nieropera,ſpe ſua fruſtrãtur. Aiunt enim lupo morem eſſe, ut ſi quando ſitiat, nec tuto dann A 4 ſit demittere, circum puteum obertet. fruſtra inhians aquæ, quam non poſſit contingere. ü V Sunt qui parœmiam inde ductam exiſtiment, quod aliquando ueniat uſu, ut lupus pecudem
uam aut hominem inſectetur: qui poſtea quam ſe in puteum quẽpiam altiorem metu de/ nierit, obambulat ile, uelutic laltantiũ in modum in orbem circumagitur, prædæ cupiditate, aa tamen potiri no queat. Plutarchus in commentario, cui titulus, quomodo poſſit adulator nin, Hamico dignoſci. d 38. uluo1 ocar i Buwg, ab ai Gpto ö5Xoip eneee 28, V mai0 uchan id eſt: Qua qui utuntur, ſeipſos quoq; in perniciem adducunt, re uera, ſaltationem eidanno. mcircum puteum laltantes. Loquitur autem de dicacitate intemperanti& uirulenta, qua deritnadl, ſt at nec illis quicch utilitatis adferamus, in quos dicimus,& nobis iplis maximum malum con emus. Refertur adagium à Tenodoto, Suida, Diogeniano. am iahe Lydius curr1us. LXXVII . Cunma, Jop Shud, id eſt: Eydius currus. Hoc ſcommate notabantur. qui in certamine quopiam
ponge cæteris eſſent inferiores.& e ϑ⁴⁴ιαφQο dεακα dee. id eſt: Iuxta Lydium currum cur- Sn nadlurnchus in libello quem inſcripſit, de dignoſcendo aſſentatore ab amico: roꝝ& aęemo/ nporeln, tiua dis onep, du A di αιο αα τππιν⁴ε bXueu,. d G— ˙A. id eſt: tenpuna Caterum luperiorem metuit ac ueretur, non hercle ad currum Lydium pedes ingrediens, ſed anes ian ad aurum purum. Refertur adagium a Diogeniano. Quidam ad Pelopem Lydum referunt,
R quiſuo curru uicerit Oenomaum. Effertur& ad hunc, ut dixi, modum parcœmia: ncd Aud.*νο
Fua Zlap. id eſt: Præter Lydium currum currere, aut iuxta Lydium currum, ut pedes intel-
lotur certare cum Ly dio curru uelociſſimo, quod quidem certamen nimis inique compara um uideatur. Achilles apud Euripidem in Iphigenia Aulidenſi, pedeſtri curſu certat cum qua/ 1 dctiga K uincit Plutarchus in uita Niciæ è Pindaro allegat:- Od o αμα iα, inquit, Sa Auduos aa andh brXelGp,, 1o. . Cinclus.“ kXXVIIIT r, id eſt: Cincli, ruſticano prouerbio dicebantur præter modum pauperes, quibus en domus eſſet, neq; quicquam quod ſuum poſſint dicere. Qualem Catullus deſcribit Fu- uam cui neq; uillula fuerit, neq; domus, neq; arca. Cinclus enim auis quædã eſt imbecillis, atq; naalida, ita ut non poſſit ipſa ſibi proprium nidum parare, proinde oua nidis ſupponit alie- ais. Vnde ʒ ruſtici uerterunt in adagionem, ut mendicos& errones Cinclos uocent. Autor erntti uiln Aellanus lbro de naturis animantium duodecimo. Quod genus homines Græci avss ˙ u Auicamal ant hoc eſt expertes penatium. Suidas tradit Cinclum auem eſſe maritimã, gracilem, nulloq́; ge haudſca feme corpore, cui peculiare ſit clunium pennas ſubinde mouere, unde& nomen additum- N19) uas drvyit, nimirum ab agitatione caudæ. Eam prouerbio feciſſe locum, quo Menander ſit rcaten imi ulos in Thaide:
don int makxir AeBeid O A) yndass. id eſt: velltamit Mendiclor Leberide, atq; hinc Cincalo.
ke dici pro eo, quod eſt commoueri,& obſtrepere.
Quæ ſub alis fiunt. LXXIXN
opus hade incömentario quod inſcribitur, quo pacto ſit dignoſcendus adulator ab amico: noys, inquiẽs, juita itan ſ) Woste ard-uςᷣ&νι!uτ‿αοο⁷, TMe V dANG 6 8*, AS0O61368 p. id eſt: Ad tut anich lbotem d res honeſtas ſegnis, in his rebus quæ ſub ala fiunt, nihil recuſat. De adulatore loqui luptaten tuadhoneſta officia tum pigro, tum inutili: ad uoluptuaria miniſteria prompto: uidelicet ad ſit Hotai onum cum fide adducendum, ad comparanda opſonia, ad inſtruendum conuiuium. Equi- tchum demopinor,ob id adulationi ſub alis ſedem datam eſſe, quod hæ corporis partes titillationem
cpue ſentiant, ſiue ob cutis tenuitatẽ, ſiue quod inſolitus nobis earũ contactus partiũ: ſiue e dislocus uenulas habeat, quibus frictu calefactis, eiuſmodi naſcatur delectatio. Quid au-
Iigolen kemalicd eſt adulatio, quàm aurium pruritus quidam,& gargarizatio: Vnde Lucianus in dia „9, i Sohodam Charontis, Menippi,& Mercurij, philoſophum quempiam omnibus exuens Itatée ultfß dp—n, P Lasτοαπσο t ⁴α⁴ᷣ νανς LXa. r1& ue ⁵; noX⁴ν⁵ανιoι εςμαμάν, τd, HSſ
dum habe⸗ Weuiwagan auοα id eſt: Vnum quiddam adhuc ſub alis geſtat, quod eſt omnium gra⸗- mum Quidnam Menippe: Adulationem Mercuri, quæ illi plurimum attulit emolumen
4 LI nuttaüſquss malit da μέπνQ½, ita dictum, ut alibi Lucianus dixit, im οƷννε, ſub ſinu Suncaneum Veneris uſum, qui non uacat turpitudine. Nam oſcula quæq; ſupra ſinũ fiunt,
1XWO. 6 atan 3i drò uda ρέαε, id eſt: Facta ſubalaria. Prouerbiali figura dixiſſe uidetur Plutarchus
——
tur,oä. Iuln

—— ————
DBS. ERASMI ROT. ADAGIORVM
3656 e 9 b oſſunt cobhærere, cæterum infra ſinum, budęèp v.
utcunq; cum honeſtate p Tranio ſeruus apud Plautum in Moſtellaria, obiurgatus eſt ab hero, quod non maturiute
diſſet, cum ille ſe aliubi fuiſſe d fuerat, peragere: Si uoles, inquit, u eſt. Commode utemur hoc adagio,
uerbum hoc cogitare, ſimul flare ſorbereq́;, haud facdu keit ſi quando ſignificabimus negocia quæpiam id genus eſſ
tiſi quis conetur ſimul& literis,& uoluptatih
ariter ab iſdem tractari non queant. Veluti li quis conetur limul&ʒ literis,& uoluptatban
ut pari 1 ſimoniæ indulgere: ſimul uxori ſtudijsq; ſatiſfacere ſimul d po operam dare:ſimul& mundo ſeruire,& Chriſto. Quéadmodon b
uacare:limul amoribus& par
ticis,& theologicis ſtudis dar l inc Tc. dmod fieri non potelt ur quis eodem in tempore ſorbeat, hauſto ſpiritu:& flet, emiſſo halitu. Afie
uidetur huic adagio dictum illud Euangelicum: Nemo poteſt duobus dominis ſeruire.Nem & mammonæ. Item illud Phocionis ad Antipatrum: ou acai ao d ſ
oteſt deo ſeruire tem ill ionis ad vai un Pe S0, u9] A. id eſt: Non potes me ſimul& adulatore uti,& amico. Ad haclan rius ille, qui fallé Senecæ inſcribitu:wrM. Amare cx ſapere, uix deo conceditur. Quodq; ait Terentium imitatus Horatius:
Nihilo plus explicet, ac ſi
Inſanire paret certa ratione,modocʒ. s b Manum admouenti fortuna eſt imploranda. LXXN r3 Xοα rπρεένοντιασ ϑς. uXo raAdp, id eſt: Manum admouenti fortuna inuo
canda eſt. Admonet adagium, ita fidendum eſſe diuino auxilio, ut nihilo ſegnius, quantumin nobis eſt, etia ipſi noſtra adnitamur induſtria: alioqui non audituros ſuperos, inertium ac deli dioſorum uota. Quemadmodum'eleganter ſcriplit Alexander HEGIW S, primuspueriti meæ doctor haud quaquam pœnitendus: b. Solas iure deus preces
Quo nemo magis impiger.,
Aut infeſtior ocio,
Auerſatur inertium. 2 Plutarchus in Apophthegmatis Lacedæmonicis, refert apud eam gentem deos deasqns omneis haſtatos fingi ſolere. Venerem etiam ipſam armis indutam, tanquam ne ilii quiden ocium agant, ſed bellicis ſtud ijs exerceantur: Addunt, inquit,& prouerbium: raꝝ Xeενε oοοντα τν̈̈ mειõ—ναά⁷ αάeάν id eſtt Manum admouenti ſunt uocanda numina. Aeſchylus apud Stobæum: X&.O(ò ̃ed DedcG. icdeſt: Huic qui laborat, adeſſe numen aſſolet. b In eandem ſententiam Pindarus in Nemeis: nęde&xeοο ager3e SDop di v010p-leu cad des Xh. id eſt: Ad ſummum nuirtutis apicem peruenerunt, qui guſtarunt labores non autem ſine dei fortuna. Proinde nec ita fidendũ induſtriæ, ut diuinam opem negligamusnec
1
ita rurſum pendendum ab illa, ut noſtrum prætermittamus officium. Alluſiſſe uidetur hu⸗
Aeſchylus in Perſis:
Fyd Teres V 2 e A ⁵μααφάικν εμον α έυἀάᷣοφ επάααᷣνναννσσιι eòcD.r 1g A'AN STA σ¶eφαꝓεαε⁴ i&Kr d, N 5 Dece ctuvdeaz, ideſt: Plurimo iam tempore b
A deis optaueram hæc ut dextra conficerent mihi. b
Verum ubi quis uigilat ipſe, dij quoq; admouent manum. 11 Na,
OQuam quiſq; norit artem, in hac ſe exerceadt.ʒ LXXlIſI
N. Tullius Tuſculanarum quæſtionum libro primo: Sed hic quidem quamuis erudius ſitſicut eſt, hæc magiſtro concedat Ariſtoteli, cantre ipſe doceat. Bene enim ilo ptouebi (iræcorum præcipituu. en am quiſq; norit artem, in hac ſe exerceanat. 1A 7 4* 1 Ss Cicero. Eſt autem ſenarius iambicus, admonenss, ut quarum rerum ſumus penin his Auntaxat diſputandis, tractandisque uerſemur:quarum uero ſumus rudes, eas doctorbur once damde. eh profeſſionem alienam nobis uindicemus neque in meſſem alienam mi mus falcem, ne ue lutores ultra crepidam iudicemus. Apud Aulum Gellium Plato eE
Simul ſorbere& Hare, difficile. 1n
ſe diceret, nec ſimul apud herum eſſe potuiſſe,& illud quod iuflin
Drül lWwaldete
wchungen Mholone danwiher aätri en otp
mmiotie dnen uen drdere

cMlLlADIS sEGVNDAEB CENTVRIA 11.„6,
8
diatled in ſenſum non nihil diuerſum à Ciceroniano„nempe ſuo quenque uitæ inſtituto, dnoneN dque impenſe delectari, quod iti eo ſe laudem aliquam aſſequuturum confidat: Accidit. dann ſanils ilud Buripidis: Qua in re clarus quiſque eſt: ad eam properat, e diei partem ili b doode, henam impertit, in qua iple ſe exuperet: contra, in qua ſtupidior, ac nihili ſit, inde effugit, ddadg 4 ue contemnit. Porrò uerſus quem Latine refert M. Tullius, eſt apud Ariſtophanem in milgnag gbolacuititulus, qis. is eſt huiuſmodi: vu n dy Luε idein réxv. id eſt: erinute Jun quilg nouit artem, in hac ſe exercittt. 0 oquidem loco interpres admonet inter prouerbia celebrari. Ad hoc prouerbium aluſſt
um rtikonman niusunmi inertimucddl
primumie
deds dein nne li quie . rau Ko nim, A
zau ea ntlaborom egleemun e uiderul
b naſerral Tie 48Op A ᷣανσνσα☚qU. Neprehendet aliquis citius, atq; imitabitur. enarius hic Apollodori pictoris operibusi
4
atius ita ſcibens::. ae huun agere ignarus niauis, timet: abrotanum xgro Non audet, nili qui didicit dare. Quod medicorum eſt/,
1 prowittunt medici tractant fabtilia fabri. 5 Scribimus indocti, doctiq; poemata paſſim. oem inepiſtola ad
Villicum: vam ſcit uterqß lubens, cenſebo exerceat artem.
ac petinet ilud Pindaricum, quod refert Plutarchus in commentario quem ſcriplit, 28
HaSu rrhdsuaon Im„e,& dAgufcg LS. Dd vadh 3 Seins réx's deaoige, unees gelofl Qd-op, ndνα έ νένν μμο τιια⁶εςμ. id eſt: Equus in quadrigis, in aratro bos. Na⸗, uem ocyſlime præuertitur Delphinus: capro cædem molienti, inueniendus eſt canis laborum peiens. Videlicet ſignificat unumquenq; adhibendum ad id quo ualet. 45 1 Dedi malum& accepi. XXXIII Dedi malum& accepi. Beticum adagium eſt, quo licebit uti, quoties eiuſmodi permuta- to uidebitur facta, ut malum pro malo ſit redditum,& par pari relatum. ueluti ſi quis im- probumgenerum dediſſet, ac nurum item improbam recepiſſet. Recenſetur& explicatur Kpliio luniore in epiſtolis: Cecilius, inquit, Claſſicus, homo fœdus& aperte malus, con⸗ ſilatum in ea parte non minus uiolenter quàm ſordide geſſerat, eodem anno, quo in Afri a Marius Priſcus. Erat autem Priſcus ex Betica, ex Africa Claſſicus, inde dictum Beti- otum(ut plerunque dolor etiam uenuſtos facit) non illepidum ferebatur: Dedi malum& Carpet citius aliquis, quàm imitabitur.
b LXXXIIII id eſt: eiiken uel.
bus inſcribi conſueuit, qui primus umbrarum imita⸗ tonem inuenit. Refertur& ad hunc modum, Aαμiνεo τi Soο uuαεᷣa. Apte di-
cetur de re quapiam artis abſolutæ, atque inimitabili. Porrò res egregias multo procliuius ett arpere, quam æmulari. Cæterum eſt elegans aνοονοανααν in duabus uocibus Græca- dlcis, uaicera,
Aο‿‿μμᷣσνανναα, quæ cum ſono minime diſtent, tamen res declarant longe
In foribus adeſe. L.AXXXV Ni rde Si'αα, id eſt: In foribus adeſſe, dicitur allegoria prouerbiali, quod inſtat, iariq; in
diuerſiſlimas.
roximo eſt Plutarchus: nmugers r 8 Aοᷣα τ, id eſt: Cum febris in foribus adeſt. Sic&
*
abs opifex in arcanis literis ad Cain fratricidam: Sin male egeris, ſtatim in foribus pecca- nmtuum aderit. e„.en rTe uene. üede Alia Lacon, alia aſinus illius porat. LXNXNXVI 4 Na L0l AGp Atya,&A A&εααιινσ Ʒπνσ qta, ide ſ: Alia quidem Lacon dicit, alia Laconis alinus portat. Effertur apud quoſdam& ad hunc modum parcœmia:&oα mλ⁴ι A 1ah dda Aun/ O—εννε, id eſt: Alia Leucon, alia Leuconis aſinus portat. In eos dice nanxguorum oratio diſſentiret à factis. Natum aiunt ab huiuſmodi quodam euentu. Agrico bnhan nomine Leucon, ſolitus eſt utres melle plenos ſtoreis obuoluere. Rogatus autem mfan oidus uectigalium, quid nam portaret, ordeum ſe portare reſpondebat, uidelicet quo dilet becuniæ perſolueret. Sed cum ueniſſet aliquando, ut lapſus in terram aſinus, onus effu⸗ ccterunt exactores, in reponendis ſarcinis auxilio futuri. Verum ubi interim cogno lentmalin utribus eſſe, nõ ordeum, Leuconem obtorto collo abduxerunt, tanq́; qui ſe de-
ſͤͤſͤſͤſͤſͤſ

36 8 DBS. ERRASMI ROT. ADAGIORVMN bito uectigali fraudaſſet. Atq; illud ridentes, addiderunt, alia Leucon, alia portat aſtnus hn
in nonnullis codicibus, dicit, non additur, atq; ita mea ſententia dictum feltiuius redditur,h 2
uox poſtea uerſa eſt in adagionem. Refertur a Zenodoto,& à Diogeniano. b
. b Corpore ehuxerc. I1XEAr 1 Corpore effugere, eſt periculum iam imminens, ac pene premens arte quadam decliras Tranſlatum à gſadiatoribus, ictum modico corporis Hexu allentibus. M. Tullius in Catii nam inuectione prima: Quot ego tuas petitiones ita coniectas, ut uitari poſſe non uidertun parua quadam declinatione,&, ut aiunt᷑, corpore effugi. Hactenus Cicero. Itaq; quoties dliqu diſcrimine quàm minimo à periculo abfuiſſe ſignificabimus, corpore declinatum malum dice
mus. Minus enim periclitantur, qui mœnibus, aut alio quopiã obiectu defendũtur: uerumquii nudi telis obiecti, nihil habent quo ſe tueantur, niſi commodo corporis deflexu, ij demum t
extremo periculo uerſari uidentur. Penè diuerſa figura dixit Catullus: Contra nos tela iſta tua euitamus amictu. id eſt: Facile depellimus, non ſecus quàm muſcarum inſultus. 1 De alieno ludis corio. LXXXVII De alieno corio ludere, prouerbio dicuntur, qui ſecurius agunt, ſed alieno periculo Summn allegoria uel a coriarijs, uel ab Apologo quopiam, uel a ſeruis, qui ſi quid Peccatum ſſt,tagg dant pœnas. Apuleius in Aſino aureo libro ſeptimo: CQuod ſi quo modo cæteri latrones per
ſenſerint, non rurſus recurres ad aſimum,& rurium exitium mihi parabis. Re uera ludis de ale no corio.V erba ſunt aſini, puellam accuſantis, quod cum prius illius culpa fuiſſet in diſcriman b adductus, in fuga, nunc denuo committat, ut ſit rurſum fugiendum, idq́; ſuo potillimum pen
culo. Alluſum eſt autem ad aſini corium, quod mortuis detrahitur. Eſt ſimile quiddam& apud Plautum:De meo tergo degitur corium, id eſt: res meo fit periculo. Neq; diſſimile quod refen Feſtus, pro ſcapulis, id eſt: pro periculo plagarum. Nõ admodum abludit ab hac forma quod Seneca iocatur in declamatiotubus:Cicero patri de corio Ceſtij ſatiſfecit. Nam is Ceſtius eat ex eorum numero, qui contemnebant Ciceronis ingenium. hic cum fortè accumberet in eo dem conuiuio cum Cicerone M. Tullij filio, qui tum Aſiam obtinebat, a ſubmonète quopi è famulis, cognitum eſſe eum eſſe Ceſſium, cuius iudicio nihil ſciret M. Tullius, ilico ſubhata & conuiuio, iuſſus eſt flagris cædi. Circunfertur apud noſtratium uulgus non abſimie hai 1 uerbium: Ex alieno tergore lata ſecari lora. Quo quidem ſignificant unumquenq; minus elſ arcum in alieno, quam in ſuo. Tertullianus in libeilo de pallio, ſecus aliquãto uſurpauit: Poc oli Chamæleonti datum, quod uulgo dictum eſt, de ſuo corio ludere. Sentit Chamaleontmm pro ſuo arbitrio uertere colorem cutis. b In herba eſſe. b LXXXIX Vbi ſpem immaturã indicamus, ac longius adhuc abeſſe, ut conſequaris, in herba elle dici mus. Sumpta metaphora à ſegetibus, teneris adhuc,& herbeſcentibus, de quibus nihil adhuc certi ſibi poſſit agricola polliceri, propterea quod plurimi caſus ſolent incidere, qui non ſinant cultorem optato potiri. Verum ubi iam demeſſam ſegetem in horrea conuexit, tum demum utcunq; tutum eſt bene ſperare. Ouidius in epiſtola Helenes ad Paridem: Sed nimium properas& adhuc tua meſſis in herba eſt. 4 Hæc mora ſit uoto forſan amica tuo. Perlius in Satyra ſexta: mole, quid metuis: occa& ſeges altera in herba eſſ. p In alieno foro litigare. XC 3 Pr vnebſſ reſipit hæc quoq; figura: In alio foro ſitigare, pro eo quod eſt in re noua cuiqn 9 aſſueueris uerſari. Nabent enim diuerla fora, diuerſas litiũ formulas, uariasc tractan aheah Rtendigneenutreldneenchzehannperwencheevenadhamn ptim eſſ, quod ciuitutis aures eu in uodecimi: Accipe ergo ratione, in qua hor mainit b 4 res quibus aſſueuerã, quæro,& uideor mihii in alieno foroltig In ſeditiõne uel Androclides belli ducem agit. M
Ie xoXeX id eſt: 3 X. id eſt: Seditione orta, dux elt etiam Androclides.
Carmen Heroicum prouerbio celebratum
in homines contemptos& humiles, qui herocn
. 3 4„„ 9— 1 1
— liiqrdaer pro tempore regnant. Detorqueri poteſt ad malos principes, qu r 7 Mus ualent in Rep. atq; ob id aliquoties data opera rerum motus cxctant u
molbeo hüvoke (Conch /17 wubtere erlichian taſmen nttdenä. taan ide aii dcinpan danne hac freadedr dunn conm 4wn

d
li dac quotes 3
datum dab— ünae
ew cne
„ 7„ auScole 600 aoeu9 5
LLrn uoſdam, qui apu FERAlEnE EArllclltare, danabe ginues dquod citra metaphotam eleganter extulit Euripidesi eccakumti—,„. ta üdna baoI, TaeA udεν λέ̈ᷣ:+Sf
euer lucbaen Aoud eruditos qui nihil ualent apud
iiſet nalrne Piebem imperitam præminent facundia.
opotleunge mär
Ji man liwibecwäne bacſomg am s(eluer — monete qa ios, koſt blimiehuln venqy minue uſorpacten
(Haie
LAII!
—
bus nitlatu „qui noni t, tum don
—
noua cuii trackun a delidan- nocmaninl vlewli
——
— ui per N duntte
1
pes,q, din 2
rjj
nannica
Refertur à. 8— natano rdi, ANadeia. 5 Aosα½ lalecitione etiam
9 zu auνᷣάν
1unss vXdp loxde R&‿e εαα.
4₰
id eſt:
Ron„ r86. Quæuis terra patria.
Hlemiltichium eſt oraculi, quondã redditi Meleo Pelaſgo, de uſctoria conſulenti, cuius memi⸗ nitce Mnaſeas, teſte TZenodoto,& Dionyſius Chalcidenſis. Admonet adagium, uirum ſapien
tem ae honũ, ubicunq; gentiũ uixerit, felicem eſſe. Vnde& Socrates interrogatus, cuiatis eſſet, aaauop, id eſt: mundanũ ſe eſſe reſpondit. Idem innuit Ar Nareis„s 8 e 79 Ap edah rig Cd. AI Nic etiam patria eſt, ubi tibi ſit bene.
herba didt Di
HILIADTSSSESVNDAE GCENTVRIA II.
a auo commodius ſuo arbitratu populum compilent. Aut in theologos quoſdam eo 4 rum hac bilitari, quam inglorij uiue/ Niciæ,& apud eundẽ in com Ardναυαρη̈‿ ααοε riuiν. ignauiſſimus honorem ſortitur. 1O Haννκρ εᷣαιαάοοεε ταμνπρ. s deſperatis etiam cancer honorem ſortitur.
ine indignos, qui diſſidium ac tumultus concitant in plebe Chriſtiana, quo nimi 4 celebres reddantur, maluntq́; publico omnium malo no iſoncue Suida, Diogeniano, atq; item à Plutarcho in uita Ee„ Nuche Effertur etiam ad hunc modum:
id eſſt:
2
id eſt:
go hanclententiam pertinet& illud, Græcis Peoerbiſulcs celebratum: b b id eſt:
Mendicus etiam plurimum in loco poteſt.
le nter doctos etiam Cory dus ſonat. b
déwεσ, id eſt: Inter amuſos etiam Corydus ſonat. Quadrabit in
.
brum commode uiueret. Fertur hic quoq; uerſiculus prouerbialis:
1s J ande edoso: nσα O πασρ. b Lolam omne patria proſpere quicunq; agit. b Odium Vatinianum.
TLallas inuecdus eſt, in tantũ odium populi Romani pe
gtinprouerbium ceſſerit, odium Vatinianum. Catullus.
lunere iſto
e quoddam
4
2 7 8
n ba 7dXDa, 19) Kömop d16 uε
K' ℳ 74
Tihm a,o e Ao rdhop d doo.. neſciremus nos non aſſecuturos, tamen quo pof-
— arminum elegantiam cum haud emlellglutcunq; uertimus:
*
Odiſſem te odio Vatiniano.
Odium nouercale.
erCdulmi figura legimus, odium nouercale, dium
propterea quod nouercis omnibus inn & irreconciliabile odium in priuignos. id quod eleganter indicat epigram- naliccum quod haud grauabor adſcribere.Fertur autem titulo Callimachi, nec illo quidem
Nuu uſg e ue XDon Lsscqe 8 5G 3—
AndCα ααανννεννινꝓειq ‿α α rεαρᷣςσνα
*
1 2 .—. 3
Exiguo
RKurlum effertur hoc pa
369
cto:
au apud Luſcnniam canens, ferri ne a h oſler. Huc adſcribendũ arbitror, quod, ut refert Athe
uit, memini Corydũ obolo fuiſſe æſtimatum. * XCIII
iſtophanes in Pluto, cum aitt: ſcell:
Mcuntur hac à Mercurio, cupiente uel cœlo relicto, in Chremyli iam diuitis aſciſci familiam, Nueadeo credebat ibi demum eſſe patriam homini, ubicũq; feliciter ageret: illic exilium, ubi
Odium Vatinianum, pro capitali, ac uehementer acerbo. Vatinius, in quem acerrime 34 uenerat, iam detectis illius Hlagitijs,
atum ſit
—

3702 DEBS. EBRASMI ROT. ADAGIORVN
Exiguo lapidi puer addit ſerta nouercæ
Mutaſſe ut uitam ſic 38 Hefefom b 434 7 126 K. uetcc- 4 4
At puerum extinguit tumulo hæc illapla. no“ 1 Ppriai ni exanimem uel tumulum fugite, 2 Euripides in Aceſtider FXS5 8ο uurfbd rén½½G hn.. 56 Toi Wodd, X TvkG budEp I iorea. id eſt: Hoſtis nouerca eſt ante natis liberis,
Nihiloq; mitior nocente uipera,„ nod Perdidiſti uinum infuſa aqua. L rreκασασσ ν Swop ErXas SdeH. id eſt: b
Perdidiſti uinum infuſa aquaꝗ. Vern ſunt Polyphemi ex tragœdia Ariſtij, cui titulus: Cyclops, teſte Chamaleontein ai ris. Sic enim increpat Vlyſſem uinũ aqua temperantem. Antiquitus merum bibebant noſi
noxa, donec Staphilius Sirrheni filius, oſtendiſſet uinũ aqua diluere. Nam huius hoc inueni
teſte Plinio libro ſeptimo. Dicetur in eos, qui initio quædam recte faciunt: deinde q́uts leuia cauſa, benefacta malefactis ſubuertunt. VIpianus apud Athenæum in eum, qui Ba-esad xerat pro aoαναιιν idq́;ß barbare: z⁰ e αε t Je v 5ae 0701X s1,1hO., anChun
2
Dp Snop, K/‿ αα τ◻σ. id eſt: Tu uerò nobis ęx terra ſubulca uocabulum mercatus perdi
ſti uinũ infuſa aqua. Cyclops enim ut barbarus ac temulentus(talem enim inducit etam e ii
merus) ſic exiſtimat uinum aqua corrumpi, cum è diuerſo ſapientm iudicio reddatur meluu ac ſalubrius. Vnde& Plato admonet, ut Bacchum temulentũ deum, Nymphis ſobrip deaba temperemus.Idem docet epigramma Græcum Meleagri. id eſt huiulmodi: AI vvAcbo- 15 PdnXop, Sr e Te A. 5 uSgOo op, VnE Técgne 9, uAI0KOp. Tobyve lν ννμρς Hεα e. Np d vi E„gs i*, Pesh Ir, A6,Aνιο. ideſt. Bacchus ut e ſlammis puer exilijſſet, in undis Tinxerunt Nymphæ ſordidum adhuc cinere. Hinc iunctus Nymphis, eſt Bacchus gratus. at ignem
Ardentem capies, hunc niſi miſcueris.
Quanq́; uinum largius dilutum iliud habet noxæ, quod in poſterum diem grauius doci
put qui biberit, quàm ſi merum bibiſſet. Ariſtoteles id eſſe putat in cauſa, quod uinumpaſ craſſius, acceſſione aquæ factũ ſubtilius, citius penetrat anguſta capitis foramina, meri noum cuius adhuc multam uim obtinet, eõdem tranſmittens. præterea concoctu diffcilius eſt
7
Adbiecit haſtam Rhipſaſpis. XVII
Haſtam abicere dicitur utiq; prouerbiali figura, qui cauſæ ſuæ diffiſus, abiſcit animũ ac del 8d
nit contra conari. Cicero pro L. Murena: Vides ne tu illum triſtem demiſſum: lacet dfi
abiecit haſtam. Græcis item prouerbiali conuicio dicuntur Srαπ εε, ignaui ac timidi quihin 1
acie locum deſerunt, ac clypeum abijciunt. quo probro notatus eſt Demoſthenes. Lucianu in Ioue tragcœdo: α* ◻⁴ϑ¶ d 22p aro ον d‿α. id eſt: Ac plane uideturſcutum e cturus. V queadeo uero probroſum habebatur antiquitus clypeum abijcere ut Lacedaæmo nij Archilochum è finibus ſuis iuſſerint excedere, quod ſcripſiſſet ſatius eſſe elypeum abitc quàm interire, teſte Plutarcho in Apophthegmatis Laconicis. Id Archilochi diſtichon ti 3 ab Ariſtophane in fabula, cui titulus: Eili. eſtq́; huiuſmodii 4 A aic uν σαιοꝙ Ttie&.⁵ννε, N Ma ddαμνφ A EvrG RAAdAp 6Op Lun 1AG,. id eſt:
Scuto aliquis gaudet Saius, ego quem ſine culpa Be
Deſerui nolens inter opaca rub.
Interpres admonet Saios eſſe Thraci Hohena A 6,1
. raciæ populos, aduerſus quos bellans Archilochis, tge Pen ue hdiaee emplapoſte⸗ ſecutus eſt— dicendũ quam pu rahe aib Bowige dPud ilophanem de(eonymus hoenomineut Vehi Abiecit clypeum. Hellt ö, Tecum Phiippo⸗& d5Sadcn inot. ſubindicat Horatius in Lyricis cum 2 Senlirelicta non bene parmula.
b
MNerturta
7”
.*. 1Ad Irute Gar 6 gal müllt mel Fiun qlc
haled, foöxgaan müleg Imd- 11 Brrend illemtewn
dnzuer uhwacte a 1 Fid nict davin on
laſſch
eentar,q
anr fth
derintab,
ell.

37,1 Nentiuntur multa cantores. XOCVIII Ja gldorrdt zooj, id eſt: Multa mentiũtur cantores. In eos quadrabit, qui ad gratiam 1 atur, é auribus blandiuntur. Inde ductum, quod cantores hoc modo ſpectantes, ut de eſio b di 4 piaceant, plerac; canunt in laudem auditorũ falſa. Nihil enim ueritate grauius, nihil 4— ſuauius. Ariſtoteles libro dE asrd rà Puerud primo: Ad 1I a Dotai, e eiorn ooi. id eſt: Sed iuxta prouerbium: Multa mentiuntur poctæ. Eſt autem, ni alt nemoria, hemiſtichium Homericum, de citharœædis ſolitis in cõuiuio canere. At hoc keum quoſdam uſqueadeo mouet, ut prorſus ab omnibus omniũ poëtarum ſcriptis abſti⸗ antaon minima portione eruditionis. 1... b . Acciſſare. LkoI atau, id eſt: Acciſare Gtæco prouerbio dicebantur, qui cum maxime cuperent accipe mnantt Kg pemntamen fche reculabant: qai mos hodie quoq; mältis durat. Scœibunt Accò mulie m böbehen i dem lulſe quampiam notæ ſtulticiæ, quæ ſolita ſit ad ſpeculum cum imagine ſua, perinde atq; buisbein uum dia muliere confabulari, ut hinc uulgo, quæ ſtultius aut ineptius aliquid agerent acciſſarè dencet dcerentur,& Accus nominèe cõpellarentur. Apparet illud etiam moribus huias mulieris ad- qui ae frile trecuſaret, quæ tamen cu piebat, unde& Acciſmus ficta huiuſmodi recuſatio dicatur. dcGens Pl Tulusad Atticum libro epiſtolarum ſecunco: Nloc,opinor, certi ſumus periſſe omnia. meaa quid enim ausdνεda tam diu, id eſt, quid diſſimulamus: Lucianus in libello de mercede ler⸗ induck ai, uientibus: 0' 1u16„, Knays, SDa J8 RkyG, id eſt: At ille acciſans: Aufer, inquit, ego io mättn neabsterldem in amoribus: ndãur SA TrOHXGp KN1N6p. id eſt: Omni ſublato acciſmo. id pbiomeen elttergiuerſatione Rurlus in eodem ſermone: nouie b usra Kudso ,‿eι☛☚s. id eſt: t ultus autem uiris adeſt acciſmus. Item Philemon apud Athenæum: Obn ⁊½ buck&ig zuu- culs, vcd O. id eſt: Nec ullus eſt Acciſmus aut nugatio. Plutarchus indicat Acco& Ale phito mulieres fuiſſe, per quas fœminæ deterrent pueros à peccando. Vſurpat hanc uocem&
OuILIADIS SECVNDAEB CENTVRIR III.
Dato in Gorgia: Aà'A*⁴ ANNIOh a‿μαχq. Seytha acciſſlans alnuum. 60 Nuiahue ,S p 30„, id eſt: Acciſſans Scytha aſinum. Aduerſus eos, qui uerbis doerkantur quod re cupiunt. Id ad huiuſmodi fabulam referunt: Quidam conſpecto aſini ca/ auere, Scytham quendam, qui fortè aderat, admonuit ut cœnaret. Ille primũ aſpernatus, atq; Sd ominatus, poſtea tamen apparauit, cœnauitq́;. 1 vod uinunn CHILIADIS SECVNDAE CENTVRIA TERTIA. Hom b Aut quinqʒ bibe, aut treis, aut ne quatuor. 4 NThenaus libro decimo de bibacitate diſputans, ſcribit adagium huiuſmodi uulgo duiſſe celebratum, ıyn rlra, Sia, ενα, id eſt: Aut quinq; bibe, aut tria, aut ne quatuor. Præſcribit modum diluendi uini. Hæc autẽ temperatura ma ime placebat antiquis, ut quinq; uini cyathis, duo adderentur aquæ, aut duobus enes.!— aunus. Huius rei teſtem citat Ionem poẽtam, qui ſcripſerit, uatem quendam Pala- tur cutum mediprædixiſſe, Græcos nauigaturos, qui treis cyathos ad unum biberent. Item Nicocharem atlaced in mymonè: Xciεε έν ⁵οo, id eſt: Salue quinq;& duobus. Præterea Amypſiam: F pem vi dieno n3o p LAI Ki κeενκνηꝙερ ευο. id eſt: Ego autem Bacchus omnibus uobis quinq; lſlcbon& duo. Verum hac de re copioſius aliquanto Plutarchus, νν 5υνανκπνοσνανιν Decade tertia, EAans conuiuialibus cantiunculis celebratũ fuiſſe, Iενn ⸗ivap à Eiw, N ud riανα ne quis temete Plauti uerba cõmutet. nam apud hunc quoq; referuntur. Atqʒ in hanc rem iocatur Ari don quemadmodum in muſica Hemiolij proportio ſymphoniam reddit diapente, dupla ſym boniam eflicit, quæ dicitur Diateſſaron: at eam quæ uocatur Diateſſaron, ſymphoniam eſſe Patercxteras hebetem& obſcuram,& epitrito conſtare. Itidem& in bibendi harmonis treis lochus,9 nian uhhonias uini ad aquam, Diapente, Q*⁴ iν Diateſſaron. Nam Diapente ſympho⸗ jquim duozer emiolio conſtitui,ſi tres aquæ cyathi, duobus uini cyathis admiſceantur. Quod ſi u Vch da amiſceas duos, dupli proportionem exiſtere Diateſſaron harmoniam fore, ſi uni treis 1 pile aquæ cyathos addideris. Atq; hic eſſe epitritum:quæ proportio pertineat ad gamit de labad rratus in Prytaneo ſapientes, ac ſobrios: aut ad dialecticos, cum adductis ſupercilis uta argutijs diſputarit. Iam ſi duos uni admiſceas tonũ naſci maxime turbulentum, 1 appelat ipſe, no doᷣοαα chordas mouentem, non mouendas mentium, propterea quod

1 1 4 3 1
*
—
— —
— ö—— ——
37* DES. EBRASMI ROT. ADAGIORVN
per hune nec omnino ſobrios eſſe licet, nec ſtulticiã mero immergere. Quod ſi duo tribmwadi
leris harmoniam exiſtere omnium maxime muſicam, ut quæ ſomnos inuitet, tranquilietan h
ac ſummã quietem inducat. His ita per iocum dictis, adiecit Plutarchi pater, priſcos louidh
addidiſſe nutrices, Iten,& Adraſtiam:Iunoni unam, nempe Euboẽam:Apollini duas, Aehi 4
& Corythalam:Baccho uero plures, quod hunc deum oporteat, pluribus nympharum wen ris mariſuefactum ac domitum, moderatiorem ac mitiorem reddere. Significat autem uinon multa aqua diluendum. Meminit huius adagij Plautus in Sticho, ſeruos compotantes dc
cens: Sed interim Stratege noſter, cur hic ceſſat cantharus: Vide quot cyathos hos bibinan 1
Tot quot digiti ſunt tibi in manu. Cantio eſt Græca: Ka* πιυννκ mππνε, u] Sic ps An Tsα.
4 9
Quanq́ʒ hic Plauti locus nõ caret ſuſpicione mendi. Quod autem probibet Graca cantioge
quatuor biberet, ad ueterum ſuperſtitionem pertinet, qua creditum eſt impares nuwerosas omnia efficaciotes eſſe, id quod Plinius intelligi putat in febribus dierum obſeruatione.panj
de quaternione uitato in poculis, idem libro uigeſimooctauo, capite ſexto, ſcribit ad huncna dum: Numerũ quoq; quaternarium Democritus condito uolumine,& quare quaternicyani ſextarij ue non eſſent potandi. Huc nimirum alluſit Horatius libro Odarum tertio: Da lunæ propere nouæ, b Da noctis mediæ, da puer auguris Murenæ. tribus aut nouem, Miſcentur cyathis pocula commodis. Qui muſas amat impares, Ternos ter cyathos attonitus petet Vates.tris prohibet ſupra, Rixarum metuens tangere gratia, Nudis iuncta ſororibus. Item Auſonius: Ter bibe uel toties ternos.ſic myſtica lex eſt. id eſt: Aut treis cyathos, ad numerum Gratiarum, aut nouem ad numerum Muſarum, Siculus mare 1 2me J4³εαm, id eſt: Siculus mare, ſubaudi, proſpectat. De his, qui denuo ſollicitätusau ſubeundum periculum. Natum aiunt à Siculo quodam, qui cum ficos naui portans, nauftagi feciſſet. ac deinde ſedens in litore,m are placidum ac tranquillũ uideret, uelut inuitans ad itann dam nauigationem, dixiſſe fertur: olc SeXag, oona a, id eſt: Noui quid uelis, ficos ub- Recenſetur ab omnibus fermè prouerbiorum Græcorum collectoribus. H.Gq FEuncupft. e. 2xop alr, id eſt: Ficũ petit. In eum dicebatur, qui cõmoditatis alicuius gratia blndech tur. Inde natum tradunt, quod olim Athenienſes agricolis blandiri ſoleãt, ut ab illis ficosptaco mos acciperent, bene ominantes ac precantes, ut in annũ ſequentem ſᷣcci feliciter prouentent uſtici uero poſtea q́ʒ ſenſerunt ciuiũ blandiloquentiã ed ſpectare, ut ficos acciperent ino uerbium uerterunt, ut cõmodi ſpe adulantem, ficos petere dicerent. Ariſtophanes in Vepis 20 ve Rrde. id eſt: Tu uero nunc ficos à me petis. ͤͤ Longum ualere iuſſit. B es un MaHaν XHAνε εooe rle T icte. id eſt: Kaoriban gu hic ſanrlonaum uaſerereiuitec. Nqad nosabdicamuseltenanneth ne ern eferturehud dubie prouexbialis eſtRemiein a dua nos abdicamus, ei renunciare dicimur, ac longum ualere iubere Sumpta metaphora⸗ ijs, qui diſcedunt diutius abfuturi ſeu nunit I,ν m ualere iubere. Sumpta metaphor 5. aunt ciutius abfuturi ſeu nunq́; redituri. Eſt ſæpicule anud Lucianũ,& itemap alios. M. Tullius in epiſtolis ad Atticum libro octat K lApncdf eapud Iueanipce dicen contulit ſe Brunduſium. De philoſopho loqt 5 3 auo: At ille rohhe NeSen d 5 nase hoht ſto loqui, quod in ipſo ſitum eſſet, poſtea A ur, qui cum ſolitus eſſet multa praclara d 19 edihnis apud Euripidem: Poltea ueluti renuncians philoſophiæ, ſibi conluluerit, Ias Td e. 2 ude woAN 2ych XAed Aee. 174. 82828 rO initerpretatur Prdueeeedo ldem ĩn
4
„ 2 4 47
m his qui de Saologhs vre 7 7½ e0G A*euo ſinn quideem uerbis:& Nalh ⁴αmάσσφ ðMάἀou,ep, N buKin, an
n
enlberur. rm ven fuwleusu jicyemt b mchir 1 nrobo düierdo Latepa t Gägen
Muin, derronaüe culüpe 1 1
Rahur wod
groat
lamonlt
ſeydcata

beeratne. cridit a hune te qulaten n tertio
4 d nuchinquit, nuncium remiliſti,delinitus illecebris uoluptatis. authinquit,ne
CHILIADIS SECVNDAE CENTVRIA III. 35
vviideſt Hoc dictum longum ualere declarat nobis nõ amplius curæ futurum. M. Tullius 4 4. 1. 2„ K8„.„.. 8 ſtolarum familiariũ libro decimoquinto, pro αακαάναe ἀα νένν dixit, nuncium remittere:Vir/
PFEicus ficus, ligonem ligonem uocat. K J 1 uε, N oudleν σᷣει εέιναυρν. id eſt: 1
d fxuiq ſcus ac ligonem nominans ligonem.
Bgenanus è comœdijs Ariſtophanis in adagionem traductus. Quadrat in eum, qui ſimplici& d uliccanautens ueritate, vem ut eſt narrat, nullis uerborum ambagibus, ac phaleris obuoluens.
ant enim apud Rhetores figuræ quædam, quibus fit, ut turpia honeſte, aſpera molliter, ſuꝑ/ amodeſte, mordacia blande dicantur. At qui craſſiore ſunt Minerua, rudius ac planius elo-
quuntur, luo quicq; nomine ſignantes.Lucianus in loue tragœdo: F⁴ νρ e 5 100e Lc
Nwwis iula dlib dlu Asy*. id eſt: Nam ego, quemadmodum ait Comicus, ruſtica nuslum,’ ligonem ligonẽ appello. Rurſum in præceptis hiſtoriæ conſcribendaæ, uult ſcripto eem lberum&e incotruptum eſſe, qui rem, ut eſt geſta, narrans, ficus ficus appellet, ligonẽ ligo/ nem.Inuenitur ad hunc quoq; modum: r σσmιάαυω O̅5h)üUg eyο 1 ncνdm‿ναένι⁴αeœm]. id eſtt
ficus ſicus uoco, panarium panarium. Ariſtophanes in Nebulis: 0is arodolo dud, 560X09 Jo duc svi
O'½ de achi-, d⁴ οmπτροαQευν mαυεο⁴ς ε⁶ννεεον. id eſt:
Ego necobolum cuipiam perſoluerim,
uicadopum, tantum uocarit cardopam.
nun. noolollckie voftans,nauha inuitansadi
idduebbmn b
Baotj apud antiquos male audierũt uulgo, ſtoliditatis nomine, quemadmodum ſuperius dlenlum eſt. Vnde quicquid inſulſum eſſet, ac ſtultum, id Bœoticum dicebãt. Lucianus in Io etragœdo: Aοεειο τιν εεαυπασεν 1Odude So6. id eſt: Iſtud quod dixiſti prorſus agre/ wie lieelt G uehementer Bœoticum. Inuenitur& Bolcααμιας εe. id eſt: Bœoticum ingenium, pro
nsin ſch h
wanig
Cardopus atca panaria. Cæterum poẽta facit Socratem nugantem, qui contendat non eſſe di ccũſioro: quẽadmodũ dicebat Cleonymus, ſed aa2, α᷑σ⁸ nodis inqt,.fp. Domeſticus teſtiʒ. 3— VI
Ood dεντε. id eſt: Domeſticus teſtis. V bi quis ipſe ſeſe laudat, quaſi domi teſtem ha
deat non aliunde adductum. Huic autem teſtium generi q́;minima fides haberi ſolet, ac legi
bos ceuluſpecti reijciuntur. Lucianus in Ioue traggœdo: ˙*ε,ode 5 ⁴αeςμε αάσνρd eſt: Eu- ge domo adductus teſtis, ut dici ſolet. Huc alluſiſſe uidetur Seneca ad Lucillium, cum ſcribit hunc modum:Expecta me pulillum,& de domo fiet remuneratio: niſi quis malit illic dono ſegere, Junt Græci ſcriptores, qui dicant hoc adagiũ cõuenire in eos, qui prius mentiti, poſtea
uerum confitentur: ueluti adacti conſcientia, quæ pectoris teſtis eſt. Sic Plutarchus 7l* ƷενοƷs
onuocat, animi iudicium, quod non corrumpitur.
Bœoticum ingenium. VII
lupido ac ſtolido. Horatius in epiſtolis:
xotum in craſſo iurares aẽre natum.. letarchus ipſe Bœotus cum alijs aliquot locis, tum in cõmentario de carnium eſu, ſcribit ab tics notatos Bœotos, tanquam brutos& ſtupidos, ac pingues: idq́; propter edacitatẽ: quem
admodum alibi meminimus.
„ Boœotica cantilena. VIII anorig u id eſt: Bœotica cantio. dicebatur, ſi quibus rerum initia tranquilla, ac proſpe
acuilent polteriora turbulenta ac triſtia. Vnde Sophocles ſcripſit:
v 30 8 dp Botcriop v6A3,p. id eſt: iqus cecinerit cantionem Bœoticam. b b. hatumex hiſtoria. nam Bœotij primum liberam ac pacatam agebant uitam, deinde mortuo
adinuarias calamitates inciderunt: ut illorum cantilena à læto initio in luctum deſijſſe uide-
zacaiea Zenodoto. Ariſtophanes in Acharnẽibus uſurpare uidetur pro cantione rudi Deatwee A31NeO 21ένν&ἀχhεμσ Hoidrio. icd eſt: 4 usintrat, qui canet Bœoticum. ear r Brfenenfex. e Le flnr Be4 0 derdigial iTuea-id eſt Bœotica ænigmata. dicebantur oblique atq; obſcure dicta, quæch un 3— poſſent. Sumptũ a fabula Sphingis wonlte Tbebani EM propoſuit Oedi⸗ uiuſmodi:rer&πνεε, iε uo ιν νæκνσσ id eſtt„ nes,sa a Eain 1 Quadrupes,

374 DBS. ERASMI ROT. ADAGIORVNM Quadrupes bipes ac rurſum tripes. Id Oedipus interpretatus eft hominem eſſe, qui pue nĩdus quoq; pedum uice nititur: deinde contirmato gradu duobus pedibus ſe ſuſtinet don ætas decrepita baculum, ceu tertium pedem addat. Extat Epigramma Sphingis xnigma cn plectens ad hunc modum:. T'5: lasp kri y3ie 19) Tiεμmeσχο⁹,: Kic qs KA Slrop. SGo d gülcd A vO, 50̃. Tℳl ESrsra v& x, x*ν ³εμιμοσ 2 r ux. KAN 5 ⁴ ταρεμ ππνοσmν έσνυνναυαQρ mηοωσοσνeουάG E a 5κά**οισσ⁴όάφσόάGο,‿e( xt⁴A αᷣνννσν id eſtz Eſt bipes in terris& quadrupes, haud eadem uox Et tripes. immutat ſpeciem hoc ex omnibus unum Q uæcunq; in terris reptant, uolat æthera circum Perq; mare.aſt ubi iam pedibus compluribus auctum Accelerat greſſum, uietis tum maxima membris Segnities ac torpor adeſt, minimumqʒ uigoris. b Heliodus itaq; in ſecundo Georgicòn libro, uetulum ac ſenio iam incuruum, tripedem homi nem appellat.. Toε dρετποσƷνρ ενοτ οQτ. id eſt: Tunc iam tripedi mortali ſimiles. Bouem in faucibus portat. 2 8od bmi vcS072 ocννid eſt: Bouem in faucibus portat. In edacẽ olim dicebatur. Natum, ut conijcio, uel à Theagene athleta Thaſio, uel à Milone Crotoniata: quorum alter bouem ſo lidum ſolus comedit: teſte etiam Græco Epigrammate, tum autore Poſidippo apud Athena/ um. Alter, ut narrat apud eundem Theodorus Hieropolites, in Olympijs taurum quadtimi humeris ſuſtulit, ac ſtadij ſpacio geſtauit, eumq́; eodem die ſolus comedit. Cuius rei menini c Aulus Gellius in noctibus Atticis. . Bœotijs uaticinare. b . N po 7 4„„ 7.* 27 4 1. 2 1 5 1 ⸗ Bofuſ εανυι ο⁸. id eſt: Bœotijs uaticinare. Abominantis eſt ſermo, perinde ut dicimu idu⸗ iſta uaticinare. apiti cane talia demens Dardanio. Et: Hoſtium uxores, pueriq́; cæcos Sentiant motus orientis auſtri,& Aequoris nigri. Ft: Noſtibus eueniant conuiuia talia noſtris. b 4 Paueanrdcerurſ unedlaſtriltia uaticinatur, ſi quando precabimur, ut ea in ipſius qputſe Zenodo euentu natum ſcribit, Deraclidem alfæans autern Qlirn inaut Thebani debellleuentu Coen latunn ſaridiek erachdem allegans autorem. Olim) inqutt, cum dre urcncre enerene ten oraculum, uates quæ tum Dodonæ reſponlitabat ait os mulſerts fafrah quid impie patraſſent. Itaq; conſultorum quidam arreptam Myrtilam mamid narrent Bo ber eendir lebetem aqua calida feruentem, qui forte inibi aderat, inicit. I3tꝗ taruneit Delaranon unt Aenclann Thebanis de belli ſucceſſu ſciſcitantibus, reſpondiſſeſ piem ncgenpendmneneheuenhienccbas wojalen ArlsBmbn . ainc ortum prouerbium Arietem emittit. A Sαησνσο⁶σφέαid eſt: Arietem obiicit. Inrisænme e. eng en bellum ſuſcepturi fœciale„Mod ijcit. In rixæ, pugnæq; cupidũ dicebatur. Antiquitus erm lu p cialem mittebãt, qui arietem adcluctũ in hoſtinm ſines immitteret:hocl 8— q etem adductũ in hoſtium fin itteret:ho gnificans pacto ciuitatem& agros illorum hoſti ru e noltiuu ſines lnme eahrneid um hoſtibus compaſcuos lore. Autor Diogeniana, Asybes 15lSr Aa SUp. id eſt: Argenti b 1 lide quidem. atq; indocte. ſed arroSaedin tamen& Len 3. rre Uil ſuis freti. Vulgus enim diuitum disſei u a.,confidenter loquerentur, opibus ufuusi uſtis debert Rrar See⸗ Secueeunaſt Horatius, fortuna ebrium:hoc quoq;— V Quod notans Flaccus: tit ld Protinus uelut eruditum omnes ſuſpiciant& approbel- leæ, inquit, contendere noli Stultitiam patiuntur ot A. FEtGicrhf atur opes. Item alibi: t quicquid uolet, hoc ueluti uirfute ramn, Sperauit Or. Ueluti uirtute paratum, magnax laudi forre.
.““ Hucpii
fontes loquuntur. Hoc adagio notabantur ü 6
xII
1 3 n wſdbos h uno
Kcdantere
Haae haxvſ ſeräac
ngaeeii
Asicel
ee wer
Under

CHuILIADIS SECVNDAE CENTVRIA III. Hucpertinet R Mimus ille neutiquam inuenuſtus:. fottuna quem nimium fouet, ſtultum facit. Item illud ex Antiphane apud Stobæum:
e härsszucteehiticRitker
rocis BArourae aAmραι.φ̈ πἀωvνa ᷣ. icd eſt:
Opes enim nos ſicuti medicus malus, Viceperint, reddunt uidentes ilico cæcos. Ineandem ſententiam, Menander in ſeipſum lugente:
7 N4 nA we 10 ruNod EA‿ο᷑ νos kle avd ce'avu“. ig eſſ: Cecx diuitiæ, atq; eos, qui ſe intuentur, cæcos reddunt. Rurſum illud eiuſdem: eigyd ns v⁸ Aiap MWucdu OASw0 Nduens 15„ enmpdog, Hetoop 5O-,bu W 5 75 MSG0,De K. id eſt:
ötiele
batar ämu alter boren d apud ater autum qucſt uius tei wera
— inde utdlm
iplisc
lim inquten
onſitabas dn
ymiammn
de ijl. 8
reſpondil llos Bomb
tiquituser vitteret iogenunl Ion ntut igus pibus vic
]
W otrl Nan
h
Nimss inlolens tum redditur laſciuia
uoties opes qui poſſidet, mores repens dun in alienos priſtinis contrarios.. Quadnbit in eos quoq;, quorum oratio propter opum fiduciam plus ſatis libera atq; audax
uidebitur. Nam quemadmodum paupertas timiditatem adfert, itidem opulẽtia eaεενσνσν, id
elt loquendi confidentiam adducere ſolet. Terram pro terra. b XIIIIT 1 S NeDoé. Prouerbialis eſt figura in hominem exulem, erronem,& incertis ua g3 tem ledibus. Ariſtophanes in Acharnenſibus: 1a Sised yu να¶ Q ic eſt: Sectari teram ante terram. Item alibi: 4y0— heyp N pe ε. id eſt: Ego uero fugiens terram ante terrã metuens. Lucianus in Pſeudomante: à'*QN*e*li es ſe Naauecho. id eſt: Sed oportebat ad terram pro terra uehi. Apud Latinos ſolum uertere dicun turquiexiii cauſa migrant ali. Alciphron in epiſtolis: A'rαεσσ mπτμννσοιν„ a0 e Oegod uahaxid eſt Demigrans quolibet fugiam potius terram terra cõmutans. M. Tullius in epiſto ad Atticũ,libro decimoquarto: Flæc& alia ferre non poſſum, itaq; iν Ʒπν Qν cogito. Signi liatſe de fugiendo cogitare. b 2* ⅓ Slre Ne ad aures quidem ſcalpendas ocium eſt. XV Prouerbialis eſt hyperbole, cum ne minimum quidem ocij ſupereſſe ſignificamus, dicimus ectantilum uacui temporis eſſe, quod ad ſcalpendas aures ſit ſatis. Lucianus in bis accuſato: ci dcoq uuioacdas du Pa, XOA&yν. id eſt: Ac ne tantiſper ocioſus, ut aurem, ſicut aiunt. ſcapere uacet. Citius in naui cadens à ligno exciderit. IVI 0app dàp ris& πλοοτνꝙꝓQτοιασαν ⁶ισόράσρέννι εενν. id eſt: Citius alicui in nauigio cadenti lignũ de- luerit ANyperbole prouerbialis, qua tantam ubiq; copiam ſignificamus: ut quocunq; te uertas, occutrat quod quæris. Etenim cum nauis ipſa undiq; ſit lignea, non poteſt non in lignum inci- lere gſcuis in ea cadit. Lucianus in bis accuſato:*½,[ub oe p, JAop d ie olce T igadhe, 3SAS, N2u Sp Er Idi 5 399 JAAd dOge oGdꝓ. id eſt: Itaq; iuxta prouerbiũ ctiset ut in naui lapſus, non incidat in lignum, quam ut quocunq; aſpexerit oculus, philoſo phum dellderet. Taxat Lucianus philoſophorum turbam tantam, ut omnia ubiq; plena uide antar necliceat effugere. b b Epiſcythizare. b XVII wadi cdaLacedæmoniorũ adagio dicitur, pro eo quod eſt, uinũ merum intemperanti- usbidereEt Achæus in Aethone Satyrico ναννεe, ſiue ut in quibuſdam exemplaribus legi vandsnie dixit, pro eo quod eſt,&αεαυσσινσννιρ hoc eſt, meracius bibere. Athenæus libro dẽ mo Dipnolophiſtarum, ex Herodoto& Chamæleonte autoribus refert, Cleomentem regẽ 4 atmumcum Scythis agentem conſuetudinem:& illorum zengo ro ricip, id eſt, meripotati⸗ meminlantem in inſaniam uerſum fuiſſe. Scythæ autem& Thraces&εραανννναᷣ uocantur, 45 weddbiunde plerunq; conuiuia illorum ſanguinolenta ſunt&ʒ tumultuoſa. Apud eun/ rein— roo,, uuᷣinlch rdot appellat. Cõmode deflectas licebit, ad cuiuſuis utemperantem& immodicum uſum.
Atheeee g. 2Iinum caret clauo.“ XVIII elaus eodem libro de potationibus diſſerens Hoiaſinodipronerblam elegarner uulgo
3 dici
—

376 DESs. ERASMI ROT. ADA GIORVM
dici ſolere ſcribit: νeꝓν εο bun kx⁴d xud ohiax. id eſt: V inum nõ habere clauum. propterea vun ebrietas nihil conſulte, neq; moderate, uel dicit, uel fa cit. Obruitur enim ratio, quæ chaui uia d brios moderatur, ac gubernat. Huc pertinet Ouidianum illud: b 4 c Nox& amor, uinumq́; nihil moderabile ſuadent. Illa pudore uacat, Liber, Amorqaß metu. 1 Vinum ſenem etiam uel nolentem, ſaltare compellit. IIx Ac rurſus ibidem hoc item carmen prouerbio iactatum ſcribit: O Lrc ye„orra bun SeNovr xoyeue. icd eſt: Vina ſenem, ut nolit, cogunt ductare choreas.
Admonet nihil eſſe tam ineptum, neq; tam alienum, ad quod non incitet ebrietas. Subiſci aliud carmen non diſſimilis ſententiæ: OO M Ogovyovrag Ee acεοαο⁵e= uεεν̈νNG. id eſt:
Inſanire facit ſanos quoq; copia unnqi.. Idẽ libro quarto dipnoſophiſtarũ adducit prouerbiũ ex Eripho quodã comœdiarũ ſcriptote A6y„½ ks&αoσ bu εεe Xαe 4d Olro Xνμασν τη ν ενονντνοας ε*τπαάσρσ
n96, Xεsναeν u ειαeονννσισσ id eſt:
Rectte uetuſto dicitur prouerbio,
Quod uina ſenibus perſuadent õ pater,
Vti uelint nolint, choreas ductitent. b Ranis uinum præminiſtras.
. X 3&e⁴ α‿ο oxoc. id eſt: Ranis uinum infundis. In eũ dicebat᷑, qui id miniſtraret, quo an eſſet opus ei, cui exhiberet᷑: ueluti ſi quis apud indoctos multa de philoſophia diſſerat Rani enim nihil opus uino, aqua paluſtri magis gaudentibus. Explicatur adagiũ à Zenodoto, Suo da, Diogeniano. Pherecrates apudAthenæũ, in Corianno: ⁸ ½9 6,αmηα‿ςι o Ahckohes f&. id eſ: Abi in malam rem, ranis pocillari te oportuit. Obiurgat enim pincernam, quod qun tuor uini cyathis duos infuderit aquæ. Vnde licet conijcere proerbium in hos quoq́; conueni re, qui uinum immodica diluunt aqua:ita ut aquam, non uinũ bibere uideantur ranarum rii 8 QOuo prognatus eodem. XNI Fortaſſis ſimpliciter dictum eſt ab Horatio: Quo prognatus eodem. Quandoquidem ad fabulam reſpicit Ledæ, quæ grauida ex Ioue in cygnum conuerſo,ouum peperit:unde gemini prognati Caſtor& Pollux. Id ouum Pauſanias in Laconicis refert ollę 4 apud Lacedæmonios luſpenſum tenijs a teſtudine templi. V erum ſi quis hoc dictum deſe 5 8 iſcern natos parentibus, aut ab eodem eruditos præceptore: aut ita conſimilibus ing Senium nnre 2 nati uideri poſſint, nihil æque fuerit prouerbiale: ueluti ſi dicas: Vultusin 5s On ene 5 a prorſus omnia ſic huic cum hoc conueniant, ut iures eodem progna- dndre rilts dles il 4 de generatione animalium quinto, oſtẽdit id iuxta naturam ferjcl Felrteant Sec 5 i naſcantur:& quidem perfecti, ſi uitelli membrana dirimantur; ldem b undantur, fœtum ædi monſtroſum. „ De carru delapſus. XXII da Shnseonui G. Meli⸗ De curtu delapſus. In hodiernum quoq; uulgo durat adagiumjin d 4 itus propoliti, aliò ſe tranſfert: aut qui in ſententia labaſcit, de curru delapſus dicat, qye admodum ab aſino delapſus. Ariſtophanes in Ranis: 3 ö aasaedin osci. id eit“ nmus acurru decidens, hoc eſt, aberrans ab inſtituto. Natum apparet à fabula Phactonts
uem ferunt cur q unt curru excuſſum. Siquidem animus uelut auriga corporis eſt,& corpus ceuunſ
animabus è ccelo dela pſis, quod curribus ſuis ellent exui
culum. Eſt.& apud Platonem de omin p 8 Numerus. b b es nullius bonæ rei, numeru oci npor Arf umerus prouerbio dicuntur, etiam idiotis horum tempotum 6 6 2/„.
A.(ο⁶, Wcr, Gce vev 0,«†ρ(νπ. Horatiua.
Traullasaned 1 3 fruges conſumere natt. tacho telie axauii Rifericnlcu edrihialiud utilbus niſtad numerum. Anxcharban — ellenſenles, qui nummis ad ratione at uterentur. Q.uanqu
is ad rationem duntaxat uterentur. Q. V
2 4*
4. 4
uleoo aniikten Gzpotan fr. t tno lude däircuc anmu.
buer tenaicd un icer tgitege m
utopnech
1
1g c 1 erſe5
lahun kreexme ndehmt

„ n iiraram n di dilenthar Zenoduui Lcxoe ernam qwlg os quoqconu tur ranaunn
A
conuerſocur
nichreketei oc dicdundt nlimilbbuin lcas Vüwn odem puug aturam fan- Imantur i
XX
cs dici
nPhꝛamm opos en⸗
ellent eaal 8 1
m tnpre
ncia? arn
cHIELIADIS SECVNDAE CENTVRIA III. 377
nibimagis arridet, ut ita numerus dicatur: quemadmodum dicunt rεασισ ³μρς‿‿‿ 5S2SNe. Summis uti uelis. XXIIII „reoe icdot Tie stois.id eſt: Summis uti uelis. Prouerbiali metaphora dicuntur, qui maxi no conatu adnituntur, atc; incumbunt:aut qui omnem captant occaſionẽ. Mutuo ſumptum anautis, quibus mos eſt uelum in altum tollere, quo currant celerius. Ariſtophanes in Ranis: z'ihoio. 8,, Wis 757011. id eſt: 4 Summis utens carbaſis. I S2 Summũ cape,& medium habebis. „ Cap Aige E Atον Sag. id eſt: gumma cape,& medio potieris. b Hemiltichium carminis Heroici, ubi quid obſcurius& perplexius dictum ſignificabãt, admo⸗ nentes rem attentius expendendam, hoc prouerbio conſueuerunt uti. Zenodotus hinc natũ tradit Aeginitis patria pulſis, de quærenda ſede cõſulentibus oraculũ, reſponſum eſt hoc æni- gnate:à fop A62e 19 Aον Eeas, atq; illos cacumine quodã montis occupato, circa mediũ in/ cluilſe Poteſt& in hanc accõmodari ſententiã, ut admoneamur ad res ſummas& egregias enitilic enim kuturũ, ut ad mediocritatẽ ꝑueniamus. Summũ animo deſtinandũ, ut ſalte modi cs potimmur. Fit em̃ plerũq;, neſcio quo modo, ut exitus citra ſpem& ſcopũ præſtitutũ conſi- ſtant. At hodie theologi quidam Ariſtotelici docent, quatenus liceat admittere diuitias, qua- tenus ladere alea, quatenus belligerari, quatenus ulciſci. Cum longe ſatius eſſet diuitiarum, belli;& uoluptatum ſtudiũ modis omnibus deteſtari. Ita fieri poterat, ut hoc moderatius ſe⸗ queremur. Nunc dum mediocribus ſumus contenti, longe infra mediocritatem dilabimur. Iniquum petendum, ut æquum feras. AANVI Huic afſnne, quod recenſet Quintilianus inſtitutionũ oratoriarũ libro quinto: Nec omnino ſinne ratione eſt, quod uulgo dicitur: Iniquum petendum, ut æquũ feras. A negociatoribus du/
XXV
ddum uideri poteſt, qui callide merces longe minoris licentur:& multo pluris indicant, q́; pro
dignitate, quo precium ſaltem æquum accipiant. Non fugit hæc ſententia Syrum illum Teren tanum in Adelphis, cum Sannionem lenonem aſtu tractans, poſtulat, ut puellã Aeſchino di/ midio preci tradat:atq; hac arte efficit, ut leno ſortem ſolidam percupide& rogans etiam ac/ qpiat. actatur& uulgo uerbum huiuſmodi: Q ui annititur, ut aureã quadrigam ſibi cõparet, cette rotam unam aſſequetur. b Ad ambas uſq; aures. b b XXVII uhg d9 ρ2αντασαειν id eſt: Vſq; ad aures ambas impleri dicuntur, qui ſupra modũ ingur- gtant ſele. Sumpta metaphora à uaſculis, ad anſas uſq; impletis. Extat apud Suidam. . Seruilis capillus. b XXVIII LHurod0 Xa&ꝓ dαμνκαν.d eſt: Seruilem capillũ præ ſe ferre dicuntur, qui agreſtibus Einelegantibus ſunt moribus. Inde ductum, quod Athenis ſerui manumittendi capitis pilos deradebant. Plato ſcribit in Alcibiade, quoſdã ſeruiles pilos in animo geſtare, indoctos& ſtu⸗ picos ſignificans. Citantur apud Suidam haæec ex autore, neſcio quo: ⁊πνυeν εννέν&έ μ εεοιν αν Cfep uck rà dενᷣ αμάκαἀᷣꝙν⁷αιοκꝙ 1 avdeπσσσσ¶ ꝙ⁵ειαοασασν 2r uucp. id eſt: Mul ts collectis uiris, neq; compoſitis affectibus: ſed qui ſeruilem, ut aiunt, capillum adhuc præ ſe kerrent. Plinius libro undecimo, capite trigeſimoſeptimo, rè prodigioſam tradit, homines quoſ cam hitſuto corde naſci. Pliniana uerba ſunt hæc: Hirto corde gigni quoſdam homines pro- dunt nec alios fortiores eſſe induſtria: ſicut Ariſtomenẽ Meſſenium, qui trecentos occidit La cectemonios,ipſe conuulneratus& captus, ſemel per cauernam Latomiarum euaſit, anguſtos uulpium aditus ſecutus: iterum captus ſopitis cuſtodibus ſomno, ad ignem aduolutus lora cũ cipore exuſſit. Tertio capto, Lacedæmonij corpus diſſecuere cauſa uidendi, hirſutumq́; cor
repettum eſt. . Amyris inſanit. XINX ni 3 aaiura. id eſt: Inſanit Amyris. Allegoria prouerbialis, qua recte utemur, ubi ꝗs ſub caoet— rebus ſuis conſulit. Aut ubi quis ſolus periculum proſpiciens, in tempore libi e 1 tus interim uulgo deſipere: deinde rerum euentus docet illum unum ſapuiſſe. Vt beaſi dis uelut opprobrantis ſocordiam ijs, qui ſibi non proſpexerint mature: nec; fapere cœ tent npacepto uulnere. Zenodotus ab hiſtoria natum ait huiuſmodi, cum Sybaritæ flore- opibus, quendam Delphos emandarunt, qui de rerum ſuarum ſucceſſu ſciſcitaretur oracu
U 4.—„⸗. 4 2— m. Relpölum eſt euertendam Sybaritarum fortunã, ubi plus honoris babete coxplllentho⸗ 3 minibus

37s DES. ERRSMI ROT. ADAGTORVN
minibus, quàm dijs. Euenit deinde ut eriuue à APmiho dePuſanenehuiegnem ad deorüan confugiſſet, poſt ad heri monimentum con gicas, Lratiur Plag zrut alibi dictum dh Q uod ſimul atq; conſpexiſſet Amyris, collectis rebus— 6 oponeſum demigraut, quis interim Sybaritis hominem uelut inſanum ridentibus. 9 ea idem ob fictam inſan miraculo fuit,& prouerbio locum fecit. Citatur ab Euſtathio in erundo Ilia dos libro. citaj lt ex Pauſaniæ rhetorico dictionario. Addit quoſdam Thamyrim unc appellare, quoſdã Am rim, abiecto thita. Solet autem more hominum euenire, ut Detlru demum habeatur idess laudetur, poſtea quàm ipſis iam premimur malis. Proinde Caſſandra in tragcœedia quapiam!o quitur ad hunc modum, citante Plutarcho: K* 3.,6 0p, u cen.1 Kd æ oq= AXA, Tvip r.έμρρ☛γq AvOλε. id eſt. Sapiensq; dicor, his malum qui ſentiunt. b Porrò ante quam illud ſentiant, inſanio. Sophocles. Laudiceni. X Quiad oſtentationẽ dicebant, aut recitabant, uulgato conuicio Sophocſes& Laudicenici cebantur.adagium natũ, ut apparet ætate Plinij minoris. Cuius uerba paulo altius repetemu quo planius prouerbij ſententiam intelligere liceat. Nam in epiſtola quadam adoleſcentiũ qxo rundam, ridiculam in agendis cauſis arrogantiam& ambitionem taxans, ſic ait: At herculean te memoriam meam, ita maiores natu ſolent dicere, ne nobiliſſimis quidem adoleſcentibus o cus erat, niſi aliquo conſulari producente. Tanta ueneratione pulcherrimum munus coſebar: Nunc refractis pudoris& reuerentiæ clauſtris, omnia patent omnibus: nec inducuntur ſed i rumpunt. Sequuntur auditores actoribus ſimiles conducti& redempti mancipes. Couenitut Aà conductis& redemptis in media baſilica, ubi tam palam ſportulæ, quam in triclinio dantur Ex iudicio in iadicium pari mercede tranſitur. Inde iam non inurbane:*οmο GGσρ τεν Ooue aε‿έιο˖ cantur. lildem Latinum nomen impoſitum eſt, Laudiceni. Hactenus Piiuy us. Vtroq; uerbo notantur, qui facundi dici malebant.& uideri, q́; eſſe. Sophocles enim Ous ce dicitur&*ε‧πρ ό6 ι. At illi dedita opera, perperam interpretabantur ànd qoue ua⁴³εαεο d eſt: Ab eo quod ſapientes uocarentur. In hoc igitur eſt alluſio feſtiuaaa poẽ tæ tragici nomen, in Laudiceni uocabulo ad gentis nomen alluditur. b Quot ſeruos habemus, totidem habemus hoſtes. XXM
Macrobius in cœnis Saturnalibus: Vnde putas arrogantiſſimum illud manaſſe prouetbi
quod iactatur: Totidẽ nobis hoſtes eſſe, quot ſeruose Non habemus illos hoſtes, ſed facimus Meminit& Seneca epiſtola quadrageſimaſeptima: cuius uerba ſublegiſſe uidet Macrobiss ut eſt omniũ autorum uere fucus. Admonet adagiã, ne quid fidamus illis, neue ex animono- bis amicos arbitremur, qui nos metu colunt. Admonet idem Plato libro de legibus ſexoo:pto pterea quod ſeruorum animus nequaq́; integer ſit, ſed mentis dimidium ijs ademerit lupter, Homero teſte, quos ſeruituti fecit obnoxios. Verus autem amor. libertatis eſt alumnus. Odi uero quiſquis metuit. Vnde genuinum quoddam odium inſitum uidetur ſeruis in dominos
Quadrabit& in prin Duce Joxie SSnsc. ou ¶&& bud r Sei Ku T vSp ne MOp. 5. Fοραεεόασν⁵ ‿ εηxotſ Dnc H Aεσυ νἀƷν v8 †αραμεενετσ Evõᷣu Jevg, b Auep due Sp U SAop I⁴⁵ς eꝓμασσιτ. id eſt:t Nihil enim integrum, neq; ſanum habet animus ſeruilis. Nam nihil oportet credere his.hom nem qui ſapiat. Siquidem poẽta doctiſſimus ait: b 85 Dimidio mentis depriuat Iuppiter illos, Aerüſs Quoſeinngs uiròs ſors ceperit unquam. b nome Knshapud keldamn ompeium: nam is quoq; prouerbij facit mẽtionemjexilim ut ſf Pperperam fuiſſe bronunciatum:propterea quod ueroſimilius ſit, ſic elle
um initio: Quot hoſtes, tot ſerui. Quod capti uictiq; ad ſeruitutem: dducebantur: und
etiam dicta mancipia. 4 P acl leruiutem adlcu b
Vocatus atq; non uoca 1s aderii XXXI Oraculum olim Laced ct tus deus aderit.
æmonijs redditum abiijt in proue: bium:X GA&, ACFGe AMAAES A Disau. id eſt: Vocatus PrOuerbium:R aA5rchos nan rvol accerlitum, n& inuocatus deus aderit. Vſus erit, ubi quid ſignificabimus etiam
tamen euenturum, uelimus nolii uta ſer nem mae 2 nolimus, puta ſenectam, mortem, factorum Pœnam. Horatius huc alluſit in Odis: Sup u. Nec 8* G(
am
.... e. cipes tyrannidem in ſuos exercentes. V erba Platonis ſunt hacoꝰ a ims
Gmgc XXX Nubeto.
etbin lätt —
aüvamen Ktrxadhe dedCLai tocdpao ſzugile albroden dätkegaui miechlc
tnecie
1 17
bäcae nreenr.

lamal, utald, e
demigran, 5b ſi n 1 dog lro ci ahhabenu SGdia aha
—
„ I 38 Lrin
atiustegenn
1 adobeeig ait Athente adoſeſents n mons or inducneii ncpes(inte in tricliio ewd Hones ron, . Hactenu R hoces eind- bankur indn
ſiofeliuain
w nalſe proui ſtes, ſd Arl idet Wardn eue ex aninn egbbus ſenn demeritlyt aumnus e ruis in dom nt hacol a „ ru ge
tederelbtr
Redexit auro captus.
ottallis reſpexit huc Terentius in
oHILIADIS SECVNDAE CENTVRIA III. 3„9 9 3. Nec ſatelles Orc lcum Promethea Cllch hic ſuperbum tali antalum, atq; Tanta, 5 coërcet hic leuare functum Pauperem laboribus, Vocatus atq; non uocatus audit.. Eunucho:Vt uocato mihi atq; inuocato ſit locus ſemp. Influit quod exhauritur. b XX xT Proea NtaurASuuop.id eſt: Adfluit quod exhauritur. Vbi quis fruſtra ſumit operam in tecbapiam. Lucianus in ſectis: E*ννεν ε⁹ν 2⁵ 1Dorufa d ASyA⁴ eurAvOp, de d Lunaf
ae13 ſouo ε˙& id eſt: Influit, iuxta prouerbium, negocium dũ exhauritur, ac diuer/
Lum quiddam accidit, atq; in Danaidum dolio.De philoſophiæ ſtudio loquitur, in quo quan/⸗
tumlibet operæ ſumpſeris, nunquam tamen deeſt, quod te laboribus exerceat,& labor laborẽ erit&eiuxta Sophoclem: no,ν νε ⅛—60 Pehe. id eſt: b Labor labore laborem adducit. Zenodotus carmen prouerbiale recenſet huiuſmodi: KNl uo orAS0b,à doeᷣe. id eſtit:t Aliam quidem exhauſimus, uerum illa rurſum in fluit. Sumptum à nautis, naue pertuſa fruſtra ſentinam exhaurientibus, tantum humoris accipientibus fiſſuris, quantum ab illis educitur. Vi detur ad hanc parcemiam alluſiſſe Platò libro de legibus ſeptimo: ri&uι νπηα Ʒν Ʒνν½ 17/36en. id eſt Quid igitur multum augmentum, cum affluat. Quem ſanè locum adducit Athenæus libro dipnoſophiſtôn quinto: kæτ Ʒνννν dι ον Aϑτέννα ννεε αν O To8p„O;, yuuouid eſt: Siquidem iuxta ipſum iam Platonem affluit mihi turba talium Gorgonum. Sene alibro de ira ſecũdo: Nunquid ille cuius nauigium, multam undiq; laxatis compagibus aquã taahit, nautis ipſiq́; nauigio iraſcitur? Occurrit potius& aliam excludit uim: deinde aliã egerit, manifeſta foramina præcludit, latentibus& ex occulto ſentinam ducentibus, labore continuo telltit: nec ideo intermittit, quia quantum exhauſtum eſt, ſubnaſcitur. 4 NTibicinis uitam uiuis,— dt Be XXXIIII um gtop Fe. id eſt: Tibicinis uitam uiuis. In eum iaciebatur, qui laute quidem, ſed alieno viueret ſumptu. Tibicines enim quoniam in ſacris olim adhibebantur, adeſſe ſolent& in cœ- nis ilis pontificalibus, idq; immunes. De hoc hominũ genere, ni fallor, ſentit Ariſtoteles, quæ- tensin problematis, quamobrem αννεντεαι iνοννσιαννοιν, id eſt, artifices Bacchanales, uix unquã bonæ frugis eſſe cõſueuerint. Reddit autem triplicem rationem. Siue quod neceſſarijs artibus magnam uitæ partem occupati, non dant operam philoſophiæ præceptis. Siue quod aſſidue i delicijs ac uoluptatibus uitam agunt. Siue quod egeſtas etiã ipſa ad uitia propellit. Proble/ ma relertur à Gellio, libro noctium Atticarum uigeſimo. De tibicinibus, qui Roma Tibur ſe/ cſſerant narrat T. Liuius primæ decadis libro nono: Poſtea q́; perpelli nequibant, inquit, cõ/ ſlio haud adhorrente ab ingenijs hominũ, eos aggrediuntur. Die feſto alij alios, per ſpeciẽ ce- lebrandarum cantu epularum inuitant:& uino, cuius auidũ fermè genus eſt, oneratos ſopiũt, aghin plauſtra ſomno uictos conijciunt, ac Romam deportant. Nec prius ſenſere, q́; plauſtris inforo relictis plenos crapulæ lux eos reliquit. Refertur à Diogeniano& Suida. Muſice uiue te diꝛi plautus, pro eo quod eſt, uoluptuariam& ocioſam agere uitam. Huc reſpexit Teren- tiusVide ociũ cibus quid faciat alienus. Item Alexis apud Athenæũ in cõmorientibus: Or ri ⁸αοιτμσ κπιε½,„vnd. id eſt: b I kes er.. gadeo dulce eſt deuorare, non tua. tllud apud eundem Theopompi: Sndi S, Sop dv nandie EXop, Bieaitnu dnands hcekoua Feli Ganter dixit hoc Euripides: elcem eum eſſe, aliena qui uſq; cœnitet. e. Jef Scytharum oratio. 8 d 8 arum feritas, apud Græcos in prouerbium ceſſit, ut quicquid agreſte, quicquid 5 diquothe ſæuum intelligi uellent, id Scythicum appellarent. Eſi apud Lucianum cum alfs ddeſt ustum in meretricio dialogo Chelidonij& Droſæ: rà νςαeι ee uS SS1⸗ Reliqua quidem Scytharum oratio, ſentiens in calce literarum Riſte quiddam m.

1
—
D ES. BRASMI ROT. AKDAGIORVM 340 b
tius dictum, reliqua nihil præ ſe ferre humanitatis. Quidam inde natum exiſtimãt, quoq m,t
8 4.—. 1 thæ Dario regi nihil aliud reſpõderint, quam Xa ap, id eſt, ut ploraret. quæ quidem ipſa etan
uox in prouerbium abijt, ut plorare iubeamus, quos contemnimus. Aelianus in epiſtolix 5
4 ₰* 2 7 2 2 88. ⁴ HA Pßovis, AO) Al d;.
,, S? Jop Aeyodi dr ε ⁶,du. EyG A vOR4. 1OSoud, ca 8 Sh bi
2 S2c9 dd eſtrltag Scycharum ſict uocant, reſponſum hoc tibi ſit: Ego inſanio 6
Taden mortalium genus.Diogenes Laẽrtius in uitis philoſophorum putat hoc prouetbſm tum eſſe ab Anacharſidis aſperitate.
Accipit glebam erro. b XXNYI
¹ 7 So*³o&XMkRG. id eſt:„„„..„ ahero Pe bam en0. Hemiſtichium carminis heroici dici ſolitum in eos, qui nihiſ gaun tur 5 aſpernantur:ſed quicquid datur, quantumlibet puſillum, id boni cöſulunt. Neg lntge ſtiue dicetur etiam in illos, qui rerũ inopia laborantes, quiduis undecũq; libenter accipiunt, qè
nec ad fortunã cõmodiorẽ emergant. Originem adagionis ad huiuſmodi caſum referunt, Ie
tes quidam Corintho pulſus, adhortante oraculo, tentauit, ſi poſſet in patriam redire. Atgh terim, ruſtico cuipiam factus obuius, cibũ mendicauit. Ille, ludibrij opinor cauſa, glebã exagn
ſublatam porrexit. Aletes eam, tanquam felix omen accipiens, effatus eſt:
5 BooO&AMg. frulos⸗ Aele wentionenm facit& in Corinthiacis Pauſanias. Plutarchus& in problematbu haud omnino diſſimilem hiſtoriam recenſet, unde prouerbium ortum uideri queat Emanes
inquit, poſt ſedes iam ſæpius aliunde aliò tranſm utatàs, tandem in agrum Inacho uieinũ delci derunt, quẽ id temporis Inachienſes& Achæi obtinebant. Oraculum autem prodium erat, in agrum eos recepiſſent:futurum, ut ueteres incolæ pellerentur: noui uero, ſi quid a uolẽtibus accepiſſent, agrum retinerẽt. Temo quidam igit᷑ inter Emanes nuir ſolers R cautus ſumpta be ra, mendaci habitu ad lnachienſes acceſſit. lbi cum per riſum& contumeliam rex mendieni cibum, ceſpitem dediſſet, in peram coniecit, ac uelut eo contentus, ſtatim e conſpectuſelabai xit: nec præterea quicq́; rogauit. Seniores tum rei nouitate, tum oraculi recordatione ſubno niti, rege adito cenſent hominem neutiqᷓ; eſſe negligendum, nec è manibus omittendẽ. Quot ubi ſenſiſſet ille, fuga ſibi conſuluit, uotaq; protinus hecatombe,& Apolline inuocato, fuutim abijt. Poſtea congreſſi prælio, Emanes pulſis Achæis& Inachiẽſibus, illorum agros occupaue runt. Hæc fermè Plutarchus. Itaq; competet in illos quoq;, qui magnum quiddam moltents quiduis& patiuntur& faciunt, ut uoti ſui compotes aliquando fiant. Stentore clamoſior. Prouerbialis hyperbole: Stentore clamoſior. Iuuenalis: Vt Stentora uincere poſſit.
Sumptum a fabula Stentoris:cuius meminit Homerus Iliados z. eiq; ferream,hoc eſtinuidi
XXXVII
attribuit uocem: ./„„„Bö ETPSI KG Lx As-Aſ Tdl X αχναεορρᷣωενρν O'G r6α Ruc i(Ge 5οοp 4o! TeyTH OvJT. id eſt: Stentoris in ſpecie ualidi, cui ferrea uox, qui ainquaginta alios æquans clamore, ſonõq;. n orbem circumiens. Lucianus in Hermotimo:
ArON r auA† ie e„. id eſt: Omneis in circulo obiens d
xit, mirum ni prouerbiali figura, quæ durat etiam in hodiernum apud uulgus illiteratum, pu eo quod eſt, uſq; ad unum omneis, nemine præterito. b b Optimum aliena inſania frui. XXXM
Optimum aliena inſania frui. Plinius Secu pite quinto, nominatim cem oportere eſſe dixit: non nili cõſito agro. T ſed ita, ut uillarum tutela non ſit oneri. Hacte
3 Secundus naturalis hiſtoria libro decimooctauo, G rouerbij loco citat:Eõdem undum in adoleſcentia con
Cicetoin
XXXVII
Riqho
Wyga ürrbul wolem b Wquden hamu a Ubaneyn ſgud a ragty
eenae drvennn. Erdahd

RVA cHiLIRDIS SECVNDAE CENTVRIA III. 381
Aüinän gccofn epiſtola qᷓdã bellũ eſſe ſcripſit, ex aliorũ erratis ſuã uitã in melius inſtituere. Plautꝰ itẽt
Eggichen nu Cenor gpit ꝗ alieno periculo ſapit. Extat& huiuſmodi quidã mimus Publianus, uti cõijcio: nasin Ppilut Pruitio alterius ſapiens emendat ſuum.. 1acun 8 Demea Terentianus iubet ex alijs exemplũ capere. Poteſt& in hunc accipi ſenſum, ut is di 90 inenb 5 raliena ſrui inſania, qui alienis fuitur malis, ipſe in tuto cõſiſtens. Nulla enim uoluptas mi⸗ Aiacgun 36 cſtat, nec; ulla ſolet eſſe iucundior. Sumptũ uideri poteſt prouerbium ex Sophoclis tra 3 iia cuititulus: Aiax flagellifer. Apud quem Aiace per inſaniam gloriãte, quod hoſtes ſuſtu
Aw Ilbet cum
.
ſeuiſſet in pecudes, Pallas Vlyſſem ad hoc ſpectaculum inuitat his uerbis: d Ae IlusG klo exbęoue p. id eſt: as galntig Ridere de hoſte,riſus eſt ſuauiſſimus.. ſälanah b Ingens telum neceſſiutttutas., denraath Ingens telum neceſſitas. De re ineuitabili. Liuius primæ decadis libro quarto: Neceſſitate lcalumgen uæ utimã ac maximum telum eſt, ſuperiores eſtis. M. Tullius libro de amicitia. Nec uero ne tiam ech gligenda eſt fama, nec mediocre telum ad res gerendas exiſtimare oportet beneuolentiam ci⸗ rcauhgta uium.Vtitur eodem adagio quodam in loco Plinius auunculus. Eſt aliquoties apud Liuiũ: pp aic rei alind inuenietur telum. Et eam rem hoc telo maxime parabant, ut pro conſilio, ratio- Freqh acui gerendi negocij capi uideatur:fortaſſis ſumpta metaphora à uenãtibus, qui telo ap bprhe petunt, quod capere uolunt. Vnde& certa dicentur tela, conſilia quæ nunquam fallunt. den quax.U A duerſum neceſſitatem ne dij quidem reſiſtunt. XLI lnao tit K,G72u Jeof a ½opra. id eſt: Neceſſitati ne dij quidem reſiſtunt. Hæc ſententia Simo- mpotnaa niitribuiturumpta eſt ex Hometo. Refertur duobus locis à Platone, libro de legibus ſepti/ lquidi mo.ltem libro eiuldem argumenti quinto ſcribit: rlid auc yule duce üg Sveode ĩ dgeodau. id eſt:Ne Ecaunlnd, deos quidem cogere poſſe neceſſitatem. T'itus Liuius: Pareatur neceſſitati, quam ne dij quidẽ
liam ra rau leperant Palladius: Neceſſitas kerijs caret. Euripides in Helena: dconſpecu 79⸗„ ep du 26G ꝓ—2έιν.φꝝ̈fᷣ ˖‿ε⸗=„ ecorde te Aasaay e du eop. id eſt: 1 b omitani Dunq ilud eſt lapientium dictum haud meum,“—
lne nuren Nineceſſitati dira fortias. Extat apud Græcos uerſus prouerbialis:
umagwonn 16ard-ye νπαά¶⁴μννυν αά id eſt:
uidtmt Uleruitutem cuncta agit neceſſitas. Euripides in Hecuba: a„p acyu. ic eſt: has nanq; neceſſitas: Horatius: Aitpit adamantinos Lummis uerticibus dira neceſſitas Clauos.
remn buriti boete neceſſitatem deam faciũt, Parcarum matrem: quæ& ipſæ ineluctabiles, atc; inexorabi/ bkw uocantur. Hanc neceſſitatem philoſophi fatum appellant, quæ eſt æterna rerum ſeries, ne- cnrio cohærentium: cui ueluti cedens lupiter apud Maronem: frz inquit, uiam inuenient. Et tragicus quidam apud Senecam:
Ducunt uolentem fata, nolentem trahunt. b I Squillas à ſepulchro uelas. XLII I vuhasam gi⁵‿ ip. id eſt: Squillas à ſepulchro uellere iubebantur, qui parum ſanæ n cicbcis metseſſe uiderent. Hac em̃ herba malũ hoc expiabatur antiquitus. Theocritus in Bucolicis:
gus leruur MRariahxgal dg a eωάάν ααεοασν‿νοε. id eſt: 8 blqullas ab anus qudàm primum uelle ſepulchro. 12” lnnutlum quod in certamine canendi ſuperatus ſit, adeo iracunde ferre, ut periculum ſit, ne eciwoiu unarei inſaniam. Et alter ſimile quiddam refert: b dagiiome 1 3 auncop 6„u, v Ee Serro. id eſt: Eealio puadiens flauio infodias Cyclaminon Halenti. e ru f ilcotddes libro ſecundo demonſtrat Cyclaminon Romanis dici rapum, efficacem detrahẽ 6 ceruu g Lascnit phlegmati. Atq; inter cætera eius remedia hoc quoq; cõmemorat. ſuccũ illius mel⸗ bt ſ Imitum inſeri naribus, ac lanam hoc imbutam digito imponi, ad purgandam capitis pitu gebi⸗ ad ius radicem diſſectam reponi, aſſeruariq́;, non ſecus ac ſquillæ. Deniq; cõtuſam& in ba los tedactam, ualere aduerſus ueneficia, quæ Græce philtra uocant. laenabore ufendlacſlabores, e nerg de nmercſeamdsQlage 1n lacti labores. M. Tullius libro de finibus bonorũ malorũ ſecundo:Quid ſi Lais 4

“ 4 4 4 4 4 1 1 3 8 4 4 3 4 8 4 1 1 8 4* 3 V 8 b 4
—
——
————.——
332 DBS. ERRSMI ROT. ADRGIORVH
cunda memoria præteritorũ malorũ, ut prouerbia nõnulla ueriora ſint q; neſtra doeuan go enim dicitur: Iucundi acti labores. Ex ipſa hominũ natura ſumptũ adagiũ. eſt enim bocm tum omnibus, ut iucunda cuiq; ſit anteactorum malorum, aut periculorum ſecura recordati
cõmemoratioqʒ:præſertim inſignium fatalium,& quæ cum turpitudine coniuncta no(er,
luti bellorum, naufragiorum, atq; id genus diſcriminum. Vnde dictum eſt ab Horatio
Gaudent ubi uertice raſo 2
ſecuri narrare pericula nautæ. b b Cerraneni Auhin ab Homero ceu fonte, à diuerſis deinde ſcriptoribus uarie eſtuln patum. Extat autem apud hunc OQdyſſeæ libro decimoquinto: Ni& eQmꝛↄCofg oure S v NG X id'&oνν ένκ⁴αο Tπτπεραμεν˙d AAryολμεονσι„. 1n vc0 w. Ard„⅞ OH0&νy, ri rerolt;vn O“2 Ae d&α⁴μ● πραρηαν mτłN-⸗ 1O] OAN KXNSF. id eſt: At nos in ſcamnis ueſcentes atq; bibentes Triſtibus inter nos recreemus pectora fatis, Commemorando.etenim fit, uti poſt gaudeat actis, Aſpera quiſquis multa tulit per multa uagatus. 3 Citatur& locus hic,& prouerbium ab Ariſtotele rhetoricorum libro primo, ubi cõmemota quæ cuiq; natura uel iucunda ſint, uel moleſta. Vergilius Homerum æmulatus: Forſan& hæc olim meminiſſe iuuabit Item in tragœdijs Seneca: Quod fuit durum pati, meminiſſe dulce eſt. Circumfertur Græcis& huiuſmo di trimeter prouerbialis: Q*ε uν πην οσρσ* Ar⁴μνο 7⁰⁰ vo. id eſt: Memoria dulcis iam peracti olim mali. Cicero uidetur indicare ſumptum ex Euripide: Ne male, inquit Euripides, concludam ſipot ro Latine. Græcum enim hunc uerſum noſtis omnes, Suauis eſt laborum præteritorum memoria. b
Cõſtat uerſus, ſi ꝓ ſuauis legas ſuaue: aut uerbũ eſt omittat᷑, niſi malis priſcorũ more elidetes
Aulcdus ſit, qui citharœdus eſſe non poſſit. äm NM. Tullius in oratione pro Murena, comparationem faciens iurecõſultorum& otatorun Itaq; mihi pleriq; uidentur, inquit. initio hoc multo maluiſſe, poſt cũ id aſſequi nõ potuilſen
³ .⁴
8
iſthuc potiſſimũ ſunt delapſi. Vt aiunt in Græcis artificibus eos aulœdos eſſe, qui citharœdiſ
eri non potuerint. Sic nonnullos uidemus, qui oratores euadere non potuerunt, eos ad iuns ſtudium deuenire. Hactenus Cicero. Recte dicetur in eos, qui malunt in multo inferioreot- Aine alenins haberi momenti, quàm inter excellentes negligi. Quemadmodum lulius Cæmi ua uit in idd oppicdulo primus eſſe, quàm Romæ ſecundus. Nec male quadrabit ineoq
peratione meliorum ad humiliora ſeſe conferunt. Citatur idem adagium in decretis ex Au guſtino in monachos malos, ad clericorum gregem deſciſcentes. b
re„ Colophonem addidit. XLT Lu 8 ezn redunep. id eſt: Colophonem addidit. Dici conſueuit, cum ſumma manus i 8 nuupoſtuerant cum accedit id, ſine quo negocium confici non poteſt. Originem adi ualibus copijs abundalſe 2Eargund t u3 derinocuarto ſeribens Solophonio maie —. II1C, uelfri us u qßa L præcelluiſſe ut bi ane entium be um gereretur, quod confici non poſſet, Col kuacenallie, ut ubicunq; gel .„Colophoniorum equitu: lio profligaretur. Atqus in— ph. quitum auxilio profligaretur. Atꝗ — Prouerb innen azdh εεεid eſt: Colophonem Ekclt Reten aDi quid wſd 8 Frr mn ndicauit& Feſtus Pompeius, ſcribens Colophonem dici ſolere, cũ 8 ſiocle nauue licaretur, tametſi locum eum arbitror non uacare mnendo-Ariſtides in Th ſi ſi tilina e oep o A6y. id eſt: Atq; hic rationis ſũma Plutarchus in libello dem ica, tametſi ſtilus propè clamitat ilſius nan 3 Tae dulda ho 1 Aadg Aoν πιιομμυσ. id elt Ao rlerrens s ans ayage d0couane unosit 4 de muſica diſput,te ſun ti niider 4 os uerſus bone præceptor Colophonem eorumfſ Fucplch d A0„O dr Jeje 9 ldem in libello de prudentia animantium dixit: uoꝶuHòii.I 1u 4 G auoxro. id eſt: Vt autem oratio ſibi faſtigium imponens line
ciat. Latinis item dict„
6 um ſt 7 ⸗.. nectutis eſt autorit 43. elt apicem imponere. M. Pullius in Catone maiore.Apex auten 4 „ A Nuli
*
ur Lung galte aäkce noätc ple tounr
nuhz Rglnl denpord emneate
adlee aburanus
vnrelar duibale touendi kädrog ditaue mtänen wenam aderaie nang depener bue pee ite nalgo lebe Käniü

a etiam imp
aad quaq́; inſcite& in improbos, quorũ ingenium ita uitijs occu patur, ut non
6HILIADIS SECGVNDAE CENTVRIA III. 38;
Nullum ocium ſeruis.— X LVI
Giaund oie. id eſt: Non eſt ocium ſeruis. Refertur ab Ariſtotele libro Politicorum ſepti tum à ſeruorum conditione, quibus heri nullum cõcedunt ocium: imò paulo plus onunt operæ, quàm illi præſtare poſſint:ut quam ſunt in dimenſo parci, tam ſint in operarum penſis liberales. Dicetur in eos, quibus propter obnoxiã miniſterijs ſordidioribus onditionem, non uacat honeſtis diſciplinis operam dare. Nam artes liberales hinc dicuntur, uodiß ingenui incumberent: utpote quibus& ocium& res ſuppetebat. Accommodabitur poſſint egregi
vatets perdilcere. Nihil enim occupatius ſeruitute. Nulla autẽ ſeruitus grauior, quam ſi ꝗs
ubetprofundere. Solus itaq; ſapiens& liber eſt,& in ocio uiuit.
Wsendin
lcorümmre
tuerurt,oant nmolb ulnn nodun lui le quadhtin kumindeccue-
uitjs ſeruiat. Maxime cum is plurimos habeat dominos, eosq́; plurimum inter ſe diſſidentes: vob id nequaquam eadem imperantes. Etenim ſi quando ſegnities iubet in medios dormire dies auaritia contra iubet, prima luce adeſſe in portu. Cum tenacitas indicit parſimoniã, amor
Titanas imploras. 4 b XLVII
nrauus ua3e. id eſt: Titanas inuocas. Vbi quis ſuis diffiſus uiribus, alienum implorat auxi- lum. Sumptum à gigantum fabula, in qua Iupiter ſuo timens Olympo, Titanas in auxilium zccerſiuit. Id quod prouerbiali quoq; metaphora Latini ueteres quiritari dicebant, autore No
nio Marcelo. Tractum à more Rhomanorum, qui ui oppreſſi Quirites inuocabant. Sic emm appellant ciues Romanos. Refertur adagium à Diogeniano. Lepidior fiet allegoria, ſi longius
lmplicifigura recedat. Veluti ſi quis theologus non potens ſe diuinis tueri literis, ad philoſo phorum rationes ſeſe tranſferat, rrrãναν ααληα. Homo bulla. 8 XLVIII
nocdug 21D. id eſt: Homo bulla. Prouerbium hoc admonet, humana uita nihil eſſe fagilius, nihil fugacius, nihil inanius. Eſt enim bulla tumor ille inanis, qui uiſit᷑ in aquis momẽ/ to temporis enalcens ſimul& euaneſcens. M. Ter. Varro in præfatione, quam ſcripſit in libros de agricultura: Cogitans, inquit, eſſe properandum: quod ſi, ut dicitur, homo eſtbulla, eo ma- gs ſenex. Annus enim octogeſimus admonet me, ut ſarcinas colligã anteq́; proficiſcar è ui/ a Lucianus item in Charonte, uitas hominũ bullis huiuſmodi ſimiles facit: quarum aliæ ſimul
acz mtæ ſunt, protinus euaneſcunt: aliæ paulo diutius durant, omnes breuiſſimis quibuſdã in⸗ i terualis:aliæ ſuccedunt alijs. Neq; quicq́; profecto potuit excogitari, quod melius repræſenta- röuit tet quam nihili ſit hæc uita noſtra. Primum quanto diſcrimine prodimus in lucem, deinde q́; ſate deltituta, quantis obnoxia periculis infantia. Quam fugax aduleſcentia, quàm præceps iuuen-
a Ariſtoteles in libris Politicis, itemT́; Rhetoricorum libro tertio, uigorem humani corporis tadit iam euaneſcere anno fermè trigeſimoquinto, animi undequinquageſimo. Hippocrates ettremam hominis ætatem terminat quadrageſimonono. Iam ſi pueritiam& ſenectam dedu cs deratione æui quæſo quantulum eſt hoc, quod relinquetureEt hoc ipſum tantis circunſcri- tum anguſtiß, ſexcenta morborum genera quotidie infeſtant: nec pauciores impetunt caſus, winæ uenena, naufragia, bellum, terræmotus, japſus, fulmen,& quid non? Alius acini granum gutjens prelocatus eſt. Eſt quẽ potus cũ lacte pilus ſtrangularit. Neq; defuit, cui ſtiria gelu du-
nu delapſa tecto, ſubitum attulerit exitiũ. Et hoc eſt animal illud, quod tantos molitur tumul-
tus cuiuſq; cupiditatibus orbis hic anguſtus eſt. Nec mihi temperare poſſum, quin hoc loco
lnijuerba adſcribam ex libro ſeptimo, uitæ fragilẽ breuitatẽ ſcite depingentis. Incertũ ac fra glenimitũ eſthoc munus naturæ, quicquid datur nobis. Malignũ uero& breue, in ijs etiam nodunne quietis dimidio quiſq; ſpacio uitæ ſuæ uiuit: pars æqua morti, ſimilis exigit, aut pœ- nenilicontingit quies. nec reputantur infantiæ anni, qui ſenſu carent: nec ſenectæ in pœnã ui-
uhus kargiſlime contingit uniuerſum utiq; æui tempus intuentibus. Quid quod æſtimatiõe
Vacktot periculorum genera, tot morbi, tot metus, tot curæ, toties inuocata morte, ut nullũ fre
fuenüu lt uotũ. Natura uero nihil hominibus breuitate uitæ præſtitit melius. Hebeſcunt ſen
eenenhe torquentur, præmoritur uiſus, auditus, inceſſus: dentes etiam ac ciborũ inſtrumẽ-
denn 58 uitæ hoc tẽpus annumeratur. Ad bullarũ ſimilitudinem accedit nobilis illa Homeri
v mto de caducis arborum folijs. Sic enim Glaucus apud hunc loquitur Iliados ſexto:
K0n,nnarTur win Juad si,ü
Taas d. dν&ꝙ XxAdd Xid,d a frh VAt. 3 u qüs, ‿ 9 vsT CO N. id eſt: 8 b
e qudem genus eſt hominum, quale eſt foliorum.
4 Quorum

384 DES. EBRASMI ROT. ADAGIORVR
uorum hæc uentus humi fundit, rurſum illa uireſcens Profert ſylua, ſimul ueris iam afflauerit aura.
Hoc carmine Pyrrhonem Academicum peculiariter delectatũ fuiſſe, teſtat Diogene 1n“
us. Rurſum Homerus Iliados a.
O7ꝙνναισν õ⁊ðo0,ce, don L
za—eλμεννεες μνηανμσνν εφ cέ̈ννι εαρνν&L o
AoN Sr Obvudo p Rxi% 1 eſt: Frondibus Iboeſs lmies nunc ubere Keeki
xuperant, lætiq́ ſatis ueſcuntur agrorum,.“
herurſakereunt euaneſeuich caduci. Idem alio rurſum loco quopiam Obe,ꝓ A1d'vdοο„a Eeoi Phtmas id eſt: b
Nil homine enutrit tellus infirmius alma. uche apud Plutarchum in libello conſolatorio ad Apollonium: rò R*ενρέαονσðBẽXͥXp, Cv‿7:
Ot Aεra PoAlcd J3-on Wde V.Lo O dp
Taττ qιτα ω ναᷣεν Aααεeα.
ka* μαἀ‿ᷣα υmπνοον αοενενεαασ/G 9
duσ με νisotεo doνπαόσα οσι Qσναιννιμροσρν. icd eſt:
Caput atqʒ ſumma orationis hæc, homo es,
Quo non aliud eſt animal uſquam, quod modo
Surgat, modo cadat, citius atq; crebrius.
Ac iure ſane, quippe debiliſſimum
Cum ſit, negocia adminiſtrat maxima. Euripides apud eundem: 0˙'&́O-, bu BtS AN eqpi ⁵..
kai, εναα εεα ‿ ⁶ι ναοεεν.dep
T⁴⁴νν g&yo. id eſt:
Nec ſtabilis eſt felicitas, ſed in diem
Durans& unicus dies.
Et haæec ab alto traxit, hæc& ſuſtulit Ab imo in altum. 1
Quo quidem in loco Demetrius Phalereus poẽtam al
1 D. ioqui laudatum ob elegatiam thult legitur, qui non ĩ*οεμαρνσ νμμαρρ, d eſt, unum diem, ſed 5εd Sors, id eſt, temporis puncdum d cere debuerit. Pindarus uicit etiam Homericam ſimilitudinem:ut qui hominẽ nõ frondes ed umbræ ſomnium uocarit: r! R* riο, i urie; oxie da&rH‿‿οs. id eſt: uid autem liquis,
Luid autem nullus? Vmbræ ſomnium homo. Nihil inanius umbra. Videtur enim eſſe un hil lit. At hac quoq; reperit quiddam inanius, bæum, umbræ fumi ſimilem acit hominis uitam: r Bᷣo Tdo eo Eiαιν Poorc XI T:S0 5up Aνο.m᷑ Nανν gnick. icd eſt: Caduca molitur genus mortalium
eq; certa res eſt ulla, nec tuta, haud magis Atch umbra fumi. Sophocles item in Aiace: A 1,H, Se veO 1 gMic 6 vg id eſt: Nil aliud ac umbra, atq; flatus eſt homo. 4 il autem uenuſtius illa comparatione, roſarum tepente naſcentium, ſeneſcentiũ, intereun t den eun homind uita. Falen extat titulo Maronis, quod etiam ſi Vergilianam uenam mi Aandu cſ ihramen t catet gratijs leporibusq́;, ut ab autore non ſolum eruditilmoii mortales omneſe limo⸗qu quis is fuit, profectum apꝑareat. Huc pertinet, quod poẽte in dem à candidis alos Apull 15 SP 4 ere, quibus inlectis protinus decidant. Atq rhuacs er mcio aiola SaP 1 4 hena llis. Rurſum alios in ſublime ſublatos pendere,dlosi ce fllum lecueritile en hanc eandem eſſe ſortem, ut ſimul atq; inexorabilis Atroposha multu decidit, is qui pe faP endebat. Nec ullum eſſe dilcrimen, nili quod mauri lus quidem. ſed ſ nimium dides. ohos lulus eſſeiocosq; poẽticos exſſimavili
quidem, ſed ſæuus ille, nimiumq procax fatorun luſus:quem utinam in gregarios ceinu es homines duntaxat ex noeeeen laſusrquenn nonan agregee ercerent, in quos conuenit Homericum ilud- vi
nimirum umbræ ſomniũ. Aeſchylus apul o
mxolt Ktwsiadn peuiteror Jgetlot trerder
*
uttet
Pamacn
tthocr davpacb ſale0 maereb inprſe Kärig
plonur

wo gupin
cHIL 14D1s SEOVND AE CGCENTVRIA MII. 385
cnon etiam uiros cœleſti præditos ingeniõo, tum autem principes optimos ante diem è& clio tollerent. A quibus non ſolum non abſtinent hanc ludenci licentiam: uerumetiam
is quaſi dedita opera uidẽtur inſidiari, nimirum ambitioſa quadã inuidentia, ut hoc ipſum
bilicere declarent, palamq; faciant omnem mortalem, quicunq; is fuerit ex æquo bullam . Quanta rei literariæ iactura, nuper mors immatura terris eripuit Paulum Canalem,
vricium Venetum, iuuenem quidem illum uix dum annos natũ uiginti quinq;, ſed deũ
wmottalem, c felici ingenio, q́; acri iudicio ubere facundia, quanta linguarum, quanta
2 ilciplnarum omnium ſcientia præditum? Nihil ſua referre putauit inexorabile fatũ, quod
ntum adferret diſpendium bonis literis, quibus ille iam ſuccurrere non inſtrennue cœpe/- atquod tam graue deſiderium excitaret literarum cultoribus, quod tantos fructus, tantas
udioſorum ſpes repente incideret. lam uero Philippi principis mei tam immaturum inte itum equidem nec memorare poſſum ob acerbiſſimum illius deſiderium, neq; rurſus qus
coquidem locus admonuit, præterire fas eſt, propter ſingularem etiam illius in me benigni
ntem Hunc unum fortuna, principum omniũ, quos unq́; ſol uidit, optimum, maximũ, or/
natiſlimäterris oſtendit, ſed heu facinus oſtendit tantum, ac protinus ſubduxit. Nam quæ⸗
nam ſunt uel naturæ dotes, uel ornamẽta fortunæ: quid diuinitus à ſuperis dari poteſt mor
talibus quod in illo nõ fuerit& eximium,& cumulatiſſimũ Primũ q́; heroica corporis ꝓ
critaz, quanta formæ, tum dignitas, tũ gratia? Quis oculorum uigor? Quam felix indoles, quæ frmitas membrorũ, quod robur, qui ſtatus, quæ habitudo? Nam de nataliũ ſplendore,
quid attinet dicere: In quibus tot reges, tot imperatores, tot heroas inuenies, ut ne fingi qui cem poſſit quicq́ illuſtrius, amplius, luculẽtius. Accedebat ad hæc arcana uis quædam diui
p .
nitus inſita, qua fiebat, ut non ſecus ac magnes quidam regum, gentium, ſuorũ, externorũ,
breuiter omnium mortalium animos in ſui raperet amore:adeo ut non ſolum cõſpectus, cgreſſust; ſed uel auditum modo Philippi nomẽ, neſcio quomodo miram quandam ex/ ctaret beneuolentiam. Qua quidem re quid poteſt ſummo principi contingere felicius? Augebat fatalem hanc amabilitatẽ, ſingularis quædam morum comitas, dexteritasq́;. Itaq; tegum ac nationum omnium tam mirus in hoc amando cõſenſus erat, ut etiã qui paulo an
dbelo onflictabantur, iam poſitis armis, pari ſtudio ad ornandũ Philippũ incumberent.
Adeo pacis, cõcordiæ, gratiarum, ac gaudiorum plena erant omnia, ubicunq́; terrarũ afful/
llet ile. Quem ueterum ducem, quem triumphum non cõtemnat is, qui ſpectarit, quan auum ueræ beniuolentiæ, quantum ſtudiorũ, quantũ ornamentorum duabus illis in Hiſpa/ u niam profectionibus certatim contelerunt, tot reges, tot proceres, tot nationes, Gallia, Sab
audia Hiſpania, Germania, Britannia. Multũ ornamẽti ſibi putabat adiũgi, quiſquis in Phi/
ippũ ornamenti quippiam cõtuliſſet. Quibus de rebus noſter extat Panegyricus. Adiũge ad hæc uxoris fœcunditatẽ, liberos omneis incolumes, patrẽ, ut infinita decora uerbo com
Hlectarlaximilianum: adde tot reges adſinitatis etiã uinculis adglutinatos. Adde imperij nagnitudinem, in qua natus: adde regni luculentiam, in quod aſcitus: adde paternæ maie/-
ſats ſucceſſionem: adde tantarum rerum ſpes, quæ tali indoli, talibus fatis, talibus debebã tut moribus, certas, ſiquid omnino certũ eſſe ſuperi uoluiſſent in rebus mortalium Qux am cotigerant, erant maxima, atq; hoc maiora, quod nõ quemadmodũ Pleriech ui faVui⸗
e alienis calamitatibus accreuerant. Vix enim aliter ingentia poſſidẽtur imperia. Nihil
1.„.„1⸗.„. 8 7—... ℳ. eratin tot felicitatis Philippi noſtri calculis cruentum, nihil cũ ullius dolore iacturaue con,/ unctũ Quæ uero impendebant, ſic impendebãt, nõ ut inuaſurus ea uideretur, ſed ut recu/
b Rrenõ liceret. Tot, inquam, dotes, tot ornamenta, tot gentium ſtudia, tot regũ optata tam n Kaltatam pia patris amantiſſimi uota, tot patriæ gaudia, tam amplas ſpes, tantam orbis ex
pectationem repente properata mors interſecuit, nimisq́; crudeli docuit exemplo, neminẽ Alemortalé, uſqaadeo cœlitibus uicinum, quin bulla ſit. Sed iam dudum tempus eſt, ut his enuſt ad inſtitutũ negocium recurrat oratio, nequis merito calumniari poſſit, nos in me/- n acai declamare. Quanq́ʒ uideo Pliniũ in huiuſmodi locos cauſa uoluptatis frequen tdigrcdi Me dolor à propoſito nonnihil tranſuerſum egit, non illectauit amœnitas. Ven geer Optimum non naſcecſe I renuſiſſimam& omnium literis celebratam ſententiam uſurpat Plinius Secundus in atlbeſeptimi libri, ubi collectis innumerabilibus, tum natiuitatis noſtraæx pericuis dunn

DES. EBRASMI ROT. ADEGIORVA
385 FRASA 5 LORVIAä. Vte incommodhsss oneachelia mult eriere gatnon naleioheinannefllante c Ocyfſime aboleri. Hanc M. Tullius à Sileno profectam ſeribit, quam NI. I. libro decon Turd. u tulit teſte Lactantio: Nõ naſci longe optimum, nec in hos ſcopulos inci olatione ſic extu l. Ier ſ natus ſis, quamprimũ mori,& tanq́; ex incendio effugere uor Tuikeemnsaulem actantius duos hos ſenarios Græcos, quos Athenaus libto d pnoſophiſarum terooſtencjt eſe Alech Comäch 3 A M ν. Tassacdeertestarag. dan. H audunouami zaaepeodllesehh m Add cit& Theognidem: Aboleri ubi ſis natus ilico, proximum efti. 72 uci gnidem: AsXub u⁵⁴+ρην☛σα K7 XDou 25,306— 1 uud 81 Ki-ye E nAi8 2 aora Snce Bmisa,nNa Adao reioar. id eſt: Non naſci omnino, primum eſt mortalibus, atch Haud unquam ſolis cernere triſte üba de⸗ Veèrum ubi ſis natus, quamprimum inuiſere manes. 4 Nenen in hanc ſenterniam Cpigramunata Poſidippi, ſiue quemadmodum aliſs pſacet, C tetis Cynici,& huic è diuerſo reſpondens, Netrodori. Quæ quoniam elegantiſſimn, non grauabor adſcribere. Cratetis eſt huiuſmodi: Noll ri Pid rονο τ‿έιμιηοι μεο; ε&α GℛS Neie, NoA XAd Po isg.& Tᷓ⁴.⁴αοος. OgovricisG. 8 R d-y§ 1 Mεετωm᷑νꝙ ˖⁵eλησ. E bendrg O,ni Eeivne, R/ EXd ,.. Rp c aroe, vi0,. EXde„⁴ο od Kℳεμν FPrεM.u ν&ρέκοε, E E SNA6;op. Te α,‧ τ 70l. iασ,, eσπασς LHrO7.&r e ruNg ACOPovee,&i πα ιμιμισαακχπ⁷ d σvee. ναό 1—υν duGe diεαο, 15 †eu*.— b MM2O, N Orε&ντναντμννενμμwR d nos ex tempore ſic utcunq́; uettimus Quod nam iter humana cupias inſiſtere uitæc b Quoquò te uertas, omnia plena malis. Litigijs cauſisq́; forum ſtrepit uſq; moleſtis. DPerpetua cruciat ſollicitudo domim. Enecat aſſiduis rus triſte laboribus. undas Et freta ſi ſulces, mille pericla premunt. Viuenti peregre, ſi res tibi ſuppetit ampla, Cuncta miſer metues, nec bene tutus ages. Rurſum ſi uacuæ pendebunt ære crumene YVt durum ac miſerum eſt hoſpitem egere uirum. Coniugium ſequeris, quanta hic te cura ſequetur? Deſolatus eris, ſi ſine coniuge eris. b Si tollis ſobolem, multo educanda labore eſt. Non tolles, orbi lumine uita uacat. Si iuuenis üernrane e inconſulta iuuenta eſt.
Niribus effœta eſt cana ſenecta ſuis. Er quic reliquum eſt, quæſo, niſi ſanus ut optes, Alterutrum, aut nunq́; triſtibus è ſinibus Materni prodiſſe uteri, aut ubi protinus illinc ieris.ſtygias abdier in latebrase Metrodori ſic habet huic diuerſum:
n
nayro 1 Biõroio ⁊dαμοi Ei0 p. E1p Xy 5 K . VSea Mad uri Piie,*9 96ℳ 0b00 G . AAαααεν«ρον,&V— X⁴ 9. G e da⁴.dονν
.n 2 22.,„** 7 4 55 4Gr Selunc 3 EXde rI,AeO. N 38 Bohig, Ko oi. 2Xe J4⁴, IO⸗ 59G
varlo
(
run uun Fäͤu huht mäin 9 waml Fas Conco Wter llcbene kxert Rwapet Nätr Nuchpt Kipen huktsh Kmit ſordu Nand Dorar Dbo (um ſeconh (onm lgfr urnad (andog
NVncp
1” 1 1

kcunq urn
cHILIADIS SECVNDAE CENTVRIA In. Serah.c. ³ε6,Se et Naos⁶,νε˙ε‿„
reua,7g. Sppovri Srads Li. 3 uEdTMTG pdt a. Toe 4 ed*, 2 2ueS eg.
oias 10 S15 Kv G,/e1, veut neror, 3 15 bauſ dνra 1 Bfs.
Quod ipſum etiam ad hunc modum traduximus: uamlibet imò uiam uitæ ingrediare licebit Vndiq blanditur plurima commoditas.
Concio ſiplacet atq; forum, hinc uberrima famæ Materia, hinc ingens gloria colligitur.
Hlic bene tractandis prudentia callida rebus Fxeritur. rurſum uita quieta domi eſt.
Rurapetis, uario illic oblectamine mentem Naturæ facies paſcet amœna tuam.
Dalcia prædiues lucra ſuppeditauerit æquor.
Siperegre uiuis, resq́; tibi ſupereſt, Multus honos comitatur. hiabes nihil, ergo pudoris Eſtminus, ipſe tibi conſcius unus eris. Vxor ducta tibi eſt‚domus optima proinde futura eſt. Non ducta eſt, curis exoneratus ages.— Atibi dulce patris cognomen, pignora nata Donant,& quod ames, unde& ameris erit. Otbus ages,orbi eſt, ſine ſollicitudine uita Quam patribus ſobolis ferre alitura ſolet. Vt conſtant uiridi, roburq́; uigorq́; iuuentæ, Commendat pietas ſic ſua caniciem. Nligitur uideo cauſæ, cur alterutrum optes Aut naſci nunq́, aut interijſſe ſtainn. Quandoquidem humanæ, quæ tandem eſt portio uitæ Non optanda bonis, atq; adamanda ſuisa«-
at in häãc ſententiam& Auſonij carmen non inelegans, in quo collectis omnibus huius
uitemalio concludit ad hunc modum: Ergo Optima Graiorum ſententia. quippe homint aiunt, on naſci eſſe bonum, aut natum cito morte perire.
hac opinione uidentur& Thraces fuiſſe, quibus mos erat in lucem æditos lachrymis ꝓ⸗ equi, mortuos cõuiuijs& tripudijs. Huius rei meminit Quintilianus inſtitutionũ oratori/ arum libro quinto. Item Plinius& Valerius Maximus. Herodotus in quinto hiſtoriæ ſuæ roà quo hæc fabula profecta eſt, ait Trauſos gentem eſſe Thracibus finitimam, quæ cæ tea quidem cum Thracum moribus concordet, unum illud habeat peculiare, quod ædito mtante propinqui circũſidentes cum ploratu cõmemorent, quantum calamitatũ illi ſit per rendum, uitam ingreſſo. Contra defunctum hominem cum luſi lætitiaq; efferant, recen⸗ bentesch multis malis ſubductus ſit. Plutarchus de audiendis poëtis è tragico quopiam hos marios tefert, quos Ariſtides in Themiſtocle Euripidis eſſe docet: 8
Tpgdra Shlaaſ 21e 3 Loxer. xœd
r da⸗ 7 Ne al hauoi 1 Tuf eud
luetim
Senleritu
Tüorra ducxre nntAd do,αμαιꝓρ. id eſt:
orare natum, ut maxima ingreſſum mala,
tmottuum, uitæq; ſubductum malis
enelaos, gratuſantesc; ædibus. leteres uitam humanam per ſe miſeram& calamitoſam eſſe. Proinde Homerus Pallim hodd Bõorοe, id eſt: Miſeros mortales appellat. Et hunc æmulatus Maro: Thnapur dies miſeris mortalibus aulul Prima fugit. b 5 apuid Stobæum, ſufficere putat ad calamitoſi nomen, ut homo ſiin: iyi 0c., d 70 Tusux. Fiomerus:„

d.
338 Q* y kreu Jo D doio, B5σ 1
65 KMvu 8o. id eſt:. Llüranhanarnere dei mortalibus ægris, Vt uiuant curis diſtrictitf. b od RMri Tro*ε 529 ieueop drc 996 i3. A nGyre Sοꝓνυ πνεισν eν veid 25 id eſt: Nil æque miſerum efe eih J es animräntiim, b b
a trahunt auras, ſerpuntq́; per arua.„ Nie— Plautus in Bachichhus: Vixifſe nimio ſatius eſt, q; uiuere. Tanq́ʒ in ſpeculo. Tanq́; in tbbulla. 1 Hyperbolæ prouerbiales ſunt& hæ,εαmeν 2u ατε‿e uo0 Sees E S id eſt Tächin ſpeculo, tanq́; in tabula. De re uehemẽter euidẽte, perſpicuaq́;. Terentius in Adelphise, niq; inſpicere tanq́ʒ in ſpeculũ uitas omnium iubeo.Plato libro de legibus decimo, ug ε ⁰
DBs. ERASMIROT. ADAGIORVRN
rõνποοissid eſt: Tanq́; in ſpeculis. Propterea quod inter multa, quæ rerũ referunt imagines, 2 3
uelut aqua, æs politum, gèmæ quædam, nihil æque perſpicue reddit ſimulachra, ut uitrum plumbo ſublitum. Nam uitrum quidẽ ut rarum ac pellucidum maxime capax eſt imaginſ, uerũ acceptas non perinde continet ob pellucentiam: proinde ſublitum plumbum, ob ui/
grorem aliquem naturæq́; denſitatem, ſiſtit impreſſam imaginem, neq; dilabi ſinit. Euane/
ſcunt enim ſimulachra nõ ſecus atq; candelæ lumen, in ſole, quoties excipiuntur in corpore nimiũ tenui perſpicuõq;, uelut in aëre, pura aqua, cryſtallo, uitroq́; non obſcurato corporis alicuius oppoſitu. Rurſum in nimium denſis& obſcuris nõ hærent, uelut in ſilice, lignoue. Proinde natura ſolertiſſima rerum omnium architectrix, oculũ animantium ad ſpeculorã imaginẽ finxiſſe uidetur, quippe parti pellucẽti nigrorẽ quendã adiunxit à tergo, quo ſubia to, protinus tollatur& uidendi facultas. Vnde ſcite dictum eſt illud, ut ſpeculum oculus et artis, ita oculum eſſe naturæ ſpeculum. Illud miraculo dignum, ſpeculum non modo ch riſſime repræſentare ſimulachra rerum omniũ, quæcũq; obiecta ſunt, uerumetiã interualſa, colores, motus, breuiter res ipſas penè dixerim euidẽtius q́; ſunt, hoc uno diſcrimine quod
aduerſa refert. Cuius cauſa hæc eſt, quod ſpecies quæ à corpore ſolido per aẽrem manatad
ſpeculi ſuperficiẽ, ſimplex, puraàq; eſt, unde fit, ut nõ alia ſit auerſa, q́; aduerſa. Quibus dete, bus acutiſſime multa diſſeruit Ambroſius Leo Nolanus noſter in quæſtionibus ſuis. la aus picturæ à rudibus initijs profecta, eò ſubtilitatis excreuit, ut nõ oculis hominum, ſed etiam auibus impoſuerit, effeceritq́;, ut ueras res eſſe crederent, quæ coloribus erant fucata. Salſitudo non ineſt illi. 4
AAAN u Lu r, id eſt: Salſitas non ineſt illi. In infacetos& fatuos ac ſtupidos. Sal eñ
primum, maximeq́; cõmune condimentum uidetur. Plinius libro trigeſimoprimo indicat, metaphoram eſſe ſumptam ab uſu ſalis, quod in omnibus cibis ſit cõdimenti uice,& auidi tatem inuitet.Ergo hercle, inquit, uita humana ſine ſale nequit degere. adeo neceſſariũ de, a mentum eſt, ut tranſierit intellectus ad uoluptates animi quoq;. Nam ita ſales appellantur,
omnisq; uitæ lepos& ſumma hilaritas, laborumq́; requies, non alio magis uocabulo conm/
ſtat. Atq; hinc inſulſa oratio, quæ nihil habeat leporis,& inſulſus homo moribus ineleganti bus. Contra ſalſum dicterium, quod acrimonia quadam morqdeat. Et ſales uocant feſtiuiter & argute dicta, non ſine illecebra quadam mordacitatis. Seneca nõ uult ſales noſtros den⸗ tatos eſſe. Quintilianus inſtitutionum libro ſexto, capite de riſu: Salſum. inquit, in conſue- tudine, pro ridiculo tantum accipimus. Natura non utiq; hoc eſt quanq́;& ridicula opou' teat eſſe ſalſa. Nam& Cicero, omne quod ſalſum, ait eſſe Atticorum, no quia ſint maxime
ad riſum compoſiti. Et Catullus cum dicit. 8 N 4 5 tam magno eſt corpore mica ſalis. 41 on OC icit ni 12„....*„...„ 8,*9, nihil in corpore eius eſſe ridiculum. Salſuum igitur erit, quod non exit inſu
ſum, uelut quoddam ſimplex orationis condimentum, quod ſentitur latente iudicio,& uo-
lut palatum excitat, quod& à tædio defendit orationem. Sanè tamen, ut ille in cibis paulo t immodicus, adfert aliquid propriæ uoluptatis, itan ii
liberalius aſperſus, ſi tamen non ſi Ce eun dicendo habent quiddam, quod nobis faciat audiendi Seim Lactenus ille Dond Sn icrmen, quod Fabius citat, ſic habet: 9 K wuitlia ormoſa eſt multis, mihi candida, longa,
KReckh
dwooguod müvant,a
in bir
Graospo griwecer däſernon
Uum quoc
tm etie
Wado ſäquocäm
1 ate 1 deant)
+——
b l
diermmiter genpuchun d tül o ſrxde auunbragu tunaeer.
Bddapari
Waägohno I enxirr
14 aades,

deſiücrn decinoe eferunt in ulachre lri dpeelima plunbmm he dlabi gi piunnuiche obſcgraden utinllee
—
=—
——
dtiumadhati
ta wmd
pecolumoabi
lum nonmccae erumetültta no diſcriien deraetenrt kerle,Qubster ſtionibublie aminumſc erantfuch
mentt diee deo ſecdlut
nlenee Gracj dicunt 7iε nod αοσσε, id eſt: Nugæ delirtiag. b 3 Lu Canem excoriatam excoriaqre..— L.IIII. mofbuiig ku 5— Teαςνινάρ☛μεο, id eſt: Canem excoriare excoriatam. Suidas ait dici ſolere de ijs, q
ſtſhem Hinqui,nn
Lribahne — qui 1 7
DPogeniano& Zenodotò.
Salus uti ſaperet reliquis uolitantibus umbris.
6 otias. Quod uſurpat Ariſtophanes in Nebulis.. 1 Perq́; enſes, perq́; ignem oportet irrumpere. LV
Rectaeſt haxc& ego ſingula confiteor. Touum ilud formoſa negonam nulla uenuſtas, Nula ĩn tum magno corpore mica ſalis. b
1
uo quidem in loco ſtultiſſime carpit Fabium Catullianus interpres, quaſi poëte uerba
mum perpenderit, cum ipſe dormitans Fabij uerba parum perpenderit. Negat enim Fa,
lius fillum uocari, quicquid ridiculum ſit, etiam ſi uulgo ſic uſurparent indocti. Alluſit ad ocadagium Terentius in Eunucho: Aui habet ſalem, quod in te eſt, fatuum militem& olpidum intelligi uolens. Cui poſtea ſimili ironia, Atticam tribuit eloquentiam. Refertur
Acetum habet in pectore. Lnr
Huic germanum eft Plautinum illud in Bacchidibus:Nunc experiar, ſit ne acetum, tibi
ot acre in pectore. Legitur& alias apud hunc ipſum: Ecquid habet acetum in pectore?
o eo quod eſt: Num ſapite num quid habet aſtutiæ? Nam ut ſalſa, itidem& acida, pala/ tum iuuant, acuuntq́;,& irritant ſtomachum. Horatius in ſermonibus, acetum pro morda
ctate dixt: At Græcus poſtq́; eſt Italo perfuſus aceto
peraus exclamat. Et hoc ipſum aceto perfundere, prouerbij ſpeciem habet, ſiicut& i,
ſud& ſermonibus Horatianis: At idem quod ſale muſto Vrbem defricuit charta laudatur eadem.
b Solus ſapit.
bi committendum reſponderit. Nam ſiquem, inquit, alium me præſtantiorem arbitra rer,
ple apud hunc philoſopbiæ darem operam. Vnde& illud Homericum de eo uulgo iacta um fuiſſe, quod ſolus ſaperet, reliqui uero umbræ ferrentur. Eſt autem apud Homerum Oqdhſlex.v.de uate Tireſia, cui uni Proſerpina dederit, ut etiam uita defunctus ſaperet, rell
quas umbras uolitare,& eas quidem nihil aliud q́; umbras: Ih winSſGr vö möye esε*ονεα
nerichu,ro K.Nni? ddSe,E. icd eſſt: uicetiam extincto dederat Proſerpina mentem
2
Natpatur& à platone, tanquã prouerbij loco. Vnde licet conijcere carmen hoc Homeri,
b lu unum fuiſſe ex ijs, quæ plurima Macrobius ſcribit, adagionum inſtar ſolere celebrari. Sic& acſtupicbbds lmopfinol
(ato de Scppione Africano pronunciauit, ut narrat Plurarchus in præceptis ciuilibus: 4 2 A„... 1 AA1. og Femyrrdt, r0 oicui«i ο. id eſt:
bolus lapit aliſ uero umbræ ferũtur. Apte dicetur de ijs, ꝗ tanto interuallo reliquos omneis
poſtſe relinquunt, ut illi nihil niſt umbræ præ his eſſe uideantur planeq́; quemadmodum
etum ea patiuntur, quibus aliquando fuerunt afflicti. Ariſtophanes in Lyfiſtrata, nem
anc quoq; nomine huius inſcriptam inuenio:
F 4 4 7
Vaie hdr8 Kcen SS50 Se45l. id eſt: Illud Pherecratis, canem excoriare excoriatã ene enianus ait conuenire in eos, qui fruſtra ſumunt operam. Sunt qui putent magis cõ, ire, cum quis affligit afflictũ. Confine eſt illi, quod alibi diximus, αιονς ς έα⅜. id eſt: Vtré
de aaNxeusue us 2 ,ſ Gs ic eſt ü- ehem eũdum eſt,& per enſes impetu. N 8
tiam
V k ükopus, per ignem ire cupiam. ö.“. rantus ait paraſitum non grauaturum, uel è flamma cibum petere. Calliæ adulato⸗
cuMiIADIS SECVNDAE CENTVRIA H. 38 5
Narat Diogenes Laértius Chryſippum philoſopum uſq;adeo ſibi placuiſſe, ut conſul, uusà quodam, cui potiſſimum filium ſuum philoſophiæ præceptis inſtituendum traderet,
n n. amus aduis periculi ſubeundũ. Ariſtophianes in comœdia, cui titulus, Lyſiſtrata: an 4 m 5e kSe Lodigag. icd eſt:.
— 1 —Wn nnnſdöhohöhoöhohohhſhſhſſſſͤſſͤſſ— 1 ———
1
R

390 res taxauit comoœdia.
M.
D PS.— RRASMI ROTEROD AMIADARAGIORVN
uod non ignis. non ferrum, nec; æs prohibuerit illos, quo minus uentitarent ad cœnam, c citat Plutarchus ex Eupolide. ci. Horatius item: Hernarepaupenem ienpeneaſaeehoß Impi tremos currit mercator..„ ieie Taktuionarum queſlionum liro ſecundo: Tue hamma eltper quam no cuam rint, qui hæc olim punctis ſingulis colligebãt, id e Qui nõ uel fecerũt, uel pep ilime Non impetam nfue ö, Ly Odn 1rX⁴αον, id eſt: Non inceſſam Uegua kux nouitas in prouerbium abiſſe uidetur, autore Diogeniano. Ariſtophanes t tt Puiltrala. b nei Sf&lp n arccn To. id eſt: At lingua Athenas neutiq; inceſſam mea. a Fſcas inſinn Græcis iπκυνάωυασσεοωα, eſt linguæ conuicis inceſſere, quaſi dicas, inlinguare, quemadmod A uola dicimus inuolare. Vti licebit, cum ſignificabimus nos de re quapiam periculola nol⸗ le uerba facere. ueluti de rebus diuinis, de rebus princip um aut potentũ, au em Nafſcqua, Verbum inde ductum, quod qui temere loquuntur, or: S kmi MNa /o loqui dicũtur, ſicut alibi monſtrauimus. 3 Harena ſine calce. LVII Vt autor eſt Suetonius Caligulæ Cæſari uſq;adeo placebat ardor, ac uis in dicèdo, ut èe necxæ orationẽ, ſine calce arenã ſit ſolitus appellare, tanq́; diſſolutã ac neruis carentè. NMlale em̃ cohxret ſiarena ni calcẽ admiſceas. Cõſne illi, quod alio dictũ eſt loco: Scopæ diſſoluts. Lupus hiat. LVII Au vXaue, id eſt: Lupus hiat, dicebatur ſiquis re multum ſperata, multumq́; appetita- fruſtratus diſcederet. Aiunt enim lupum prædæ inhiantẽ rictu late diducto accurrere, qun ſi fruſtretur, obambulare hiantẽ. Ariſtophanes in Lyſiſtrata, à,νι τνι³e doep,2ene AVehis uοi, id eſt: Quibus tutũ nihil, niſi lupo hianti. Itẽ Lucianus in Gallo, η 00,udrl 2 Oℳ XMμ☚ mμνιαά mMσ‿μο d eſt: Ingrediebar itaq;, cũ parũ abfuiſſet, ut lupus hians diſcederem. Dionyſius ſophiſta in epiſtola quapiã. a& A XEANOO EALT0,1 ,G oAlA 4 SSp,K as AvUnO Xανρ ιν ενπς id eſt: Nũ inſciens in ꝓuerbiũ incidi, factusq́; ſum lupus fruſtra hiis- Porcellus Acarnanius. LlX Xoουσ ðμέαάνυννέυηνι,d eſt: Porcellus Acarnanius. In mollem& amabilem, atq; in dci, tijs habitum dicebatur. Lucianus in dialogis meretricijs, ☛&με σαφσσνάuπεας Hd Xanoiſ ncoννέμτο, id eſt: Lenis mihi, ut aiunt, Chæreas& porceſlus Acarnanius. Alluſum, opinot, ad porcellum, quem inducit Ariſtophanes,& ααφένκοςσιꝙν ſymbolum eorum membrorum, quibus obſcœnæ uoluptates peraguntur. 8 3— eÅANͦfegaricum machinamentum. 3 b LX Ns yεναι μάαd eſt: Ars megarenſis dicitur, cum dolo& aſtu res agitur, non ſyncena fide.Olim enim Megarenſes uulgo male audiebant, tanq́; fraudulenti ac ſᷣicti quoc aliu ſentire ſoleant, aliud loqui. Citatur apud Suidam hic ſenarius:
..*
AXX SE AATp usεd Tie Aαμαεν. id eſt. b Sed quæpiam ars nobis adeſt Megarenſium.“
Eſt autem apud Ariſtophanem in fabula cui titulus, xxα‿σQmπο.
b Seruus ſeruo præſtat, dominus domino. A&AO/ 788 A*S, Tασ TNe 296 Ceeσν. id eſt:
Seruoq́ʒ ſeruus potior eſt, herusq́; hero. 3. Senarius eſt prouerbialis, admonens in eodem hominum genere, non ſtatim omnes æqui
LI
les eſſe, uerum hominũ habendam eſſe rationem, non tantum conditionis. Veluti geneio
ſus antecellit ſuopte genere plebeium. Verum eſt non mediocre diſcrimen inter genen
ſum& generoſum, itidem inter plebeiũ& plebeiũ, adeo, ut quoſdam plebeios nonnullöin
5 genuis antep onas. Ariſtoteles libro Politicorum primo, raà ⁸ ενειιαηιντέννι ⁸ν*₰ι à nesyuch T§, Koc Abr Tdud T³οιπυαm⁸ ASAO⸗ 750 AS, C.&G‿!˖, 256 Tedrs. id eſt 1.
4„„..„„ 1 2. Quxdam miniſteria honoratiora, quædam autem magis neceſſaria. Et iuxta ptonabie b . 2 e
Hej
.. S 2. A 9r1 5u 09, du æi G, bu XeOXd) Aʃ orrG Enidfmaop, idelk
Refert eadem in libello de diſcrimine adulatoris& ani
——
cll
ſacjten
M7
———
==
— —— 8̈ ₰½
—
1
1 ¹' 8 7 adt, ao
——
1
nwüödir
Grubih 81 KMn PTb d *— pert reobc bpethaper! ebrätrbir
754 u catn un
deuinad uar
— 2. —
— —
— —
Anbas
lüasguu
Kreunter
b eri u ſübuß
Aüron

quam d
dare,qlem M ſenlee. U oun nnhon 5
5 bauitt
. cubin dlihet coScope Gh
7
m
1 nablemagte weiean s Alluum
bern ſeruo Hlrocj herdszerd
nit Plato in Memnone, 1.70 8, 5u kS
rich Su TOIG TU
Dhtonẽ in Futiphrone,
5 Pnad 9 F ε butemq; fur cognouit,& lupum lupus. Ariittoteles ſeptimo libro moralium Eudemiorum hunc quoq; ſenarium citat inter adagia nant enim uulgo ſe mutuo, qui ſimilibus uicijs laborant, præcipue fures. Et lupilatronum inſtar, collecti graſſantur. 4 Terxra amat im ic eſt: quidem tellus amat. deſiderat ea, quæ ſibi nouit eſſe accommoda, conducib at hoc hemiſſi, ucduti prouerbiale Ariſtoteles libro moralium Eudemiorum ſeptimo, oſtendès n9 imiltudinem conciliatricem eſſe amicitiæ, uelut inter fures, graculos,& lupos, ue- am diſſimilitudinem nonnunq́; beneuolentiæ cauſam exiſtere, eihne
mlitudinis, N³
cuicTADIS SEOVNDAE
biles, Dædalus inſolito artificio
CENTVRIA mMII. ſeruus eſt prior. 1. 1 Dadali opera. ausdia rolfaœαd, id eſt: Dædalea opera ando. Hinc natum, quod cum ueteres illi plaſtæ formas animaliũ cæcas f ficio, primus& oculos induxit,& neruis quib huc atq; illuc mouerẽtur adeo ſcite, ut ſpectantibus uiuere, atq; in Vnde ferunt quædam Dædali ſigna uinciri pedibus ne aufugiant. Huiu his quidem uerbis. Sr, rois dαlαν aAAν du o⸗ na Va. 5G ri rSJo At„, 57. grioud Janemiſ,e Re dede dc, 7 Se Li.ri cd9 d3 O gEip 831 T1i σέν d¶ναάσννενεεν&rGτο% uid eſt: Quoniam non animnaduertiſti Dædali ſigna Quorſum iſthuc dicis: Quoniam illa quoqʒ ni reuincta unt, Ein uincta ſint, conſiſtunt. Quid tum poſtea? i quod ex illius operibus ſolutum poſ/ deas,haudquaq́; magno æſtimandũ, perinde quaſi ſeruum poffideas fugitiuũ. Neq; enim pud temanet. Sin autem uinctum, id magno æſtimandum ſit. Meminit& Ariſtoteles li/ bro Politicorum primo, de ſeruis loquens, quos ait nihil aliud eſſe, ́; inſtrumenta uiua. E: inqui 6dero duxso e 5⁶uup 1e6ℳ925 I20Hιεσ ν uevop arε* 75 u T„O, Sass 78 1ausd Ha*⁵, roνε lςε 2†od ae, du PNO d O NTAG uroAε⁴εν O TbC. d-yvc. dloga nspnide kxe 9K0 G,E rd πνQνmEßᷣe&à ⁶αιενεHHεισνεν dê Ap T0 5 roĩg&ꝓαάνενέιαοσνν« ννe. N dus rols Teeπ αH ᷣ‿αυν,id eſt: Etenim ſi fieri poſſet, ut unumquodq; inſtrumẽtum uel iuſſum, uelper ſe præſentiens, ſuum opus perageret, quemadmodum aiunt Dædali ſtatuas Racere,& Vulcani tripodes, quos poëta ſcribit ultro in diuinum certamen prodijſſe, itidem Git dpectines per ſe texerent,& plectra cithara canerent, haudquaq́; opus haberent, neq; ar, cutecti miniſtris, neq; domini ſeruis. Meminit idem de anima libro primo, refellès opinio- nem Democriti, cenſentis animam ita mouere corpus, ut ipſa prius mota, moueret. Ait em Democritum tale quiddam adferre, quale ſit apud Philipppum comœdiarum ſcriptorem. lie Kenim ſcripſit à Dædalo ligneam Venerem fabricatam fuiſſe, quæ moueretur argento ui/ doinfulo. ào, inquit, aακ ν τ¶⁹⁵⁴ρ‿σmQηαeνηισ‿Aννω Aκκν σνσνσ T ⁴⁵εμεεε⁴νο⁴αννκάᷣυ. Sur ses’. fulhrt Epdal cAop uS ooA ꝗ&λ‿vlo OSoOdi, Xᷣνꝙτ‿άσGυηeνννο xντν. Proinde pro- uerbium ad uarios uſus poterit accõmodari. Vel ubi res inu mus. Nam Homerus artificioſa Dædala uocat: «Xo Kriscro d‿αέαννι νσταἀνα Qui manibus ſciebat artificioſa omnia fabricari. Ina kas SedcAA0, Hebdeot oNoi rarte confictæ mendacijs uarijs fallunt fabulex. R Vergilius Dædalam Circen uocat, quod nouis& admirandis artibus homines uerte/ ttin feras, uel cum incõſtantiam& inſtabilitatẽ cuiuſpiam ſignificabimus. Sic enim apud kal Socrates argumẽta nõ conſiſtẽtia, Dædaleis operibus ſimilia uide tidict: Butiphron autẽ reſpondet, Socratem ſibi pro Dædalo eſſe, quippe qui rationes ſuas non inat conſiſtere, rurſus coarguens& euertens, quod paulo ante uiſus ſit appr Furemq́; fur cognoſcit,& lupum lupus. nod àλνννρνmαἀν.
quæ nouo artificio fabrica
Item Pindarus in ideſt;
Nαντs]. A0 bot.
Hmilit
321 ta ſunt, ngerent,
uſdam ad gredi uide s rei memi/ das)dhi ee a hr ewer hr ah⸗ TAuTa A., Ai Tscs+◻μισ ⁸, Krodu⸗ 3 kreS TO Aτ Qmudop k, .uN S. Dsce0 J 0 Fortaſſis ne ſunt quidem apud fuerint, diſcedunt atq; aufugi,
ſitata arte confectas ſigniſcabi
Olympiacis:
obare. LXIII
LNIIII
lliaq;. Citat hoc hemiſti/
uckinẽ odij

393 DBßs. BRASMI ROT. ADAGIORVA odij Nam terra tum ſuapte natura ſit ſicca, amat imbrem,& figulus odit figulum, in qqn- amat literatum, mulier dnene 1 Aibed Zellus quidem imbrem amat, ſolũ quum eſt aridũ. Aereulana balnea⸗ Hef . 7„ 2V27 †¼¾. 9Is. imp n⁴εμ κκηερα, d eſt: Herculana balnea. De impendis les zeginnu& thermas Neronianas. Ariſtophanes in nebulis: n8 Led TMra 6ρστοαν*d'se ęπλέε ASG. id eſt: Vbi nam frigida unqᷓ́; uidiſti Herculana balneaq. Interpres adſcribit lbycum autorem eſſe, Vulcanum muneris da balnea. Atq; inde ca rn in pro tis oſtendit hckaſmodi balnea apud ueteres habita ſacra, propterea quod ex ſulphure acſul mine, rebus natura ſacris
4 1
uice ſubmiliſſe lerculi feu
aut labore quopiam fatigatis, b enti efe berur WNan Phatd lib deſegibus ſexto, ysοr,⁶ e ſ cl eſt: Senilia balnea calida uocn, eaq́ʒ ſenibus exhiberi iubet. Siquidem ueteres frigida lauabãt, calida balnea ualetudinari duntaxat exhibebantur. At his temporibus aurigæ quoq;& nautæ lauant in thermis. âc Germani maximam uitæ partem in hypocauſtis tranſigunt pyrauſtarum inſtar.
ALut ter ſex aut tres teſſeræ. 1XVI E Bie 28,1 le VPoi. Aut ter ſex, aut tres teſſeræ.
id eſt: Siquãdo ſignificabimus nos extrema Perkelſtari uelle,& aut planè uincere, aut protſum un
Xà&
ci, hoc adagio tempeſtiuiter utemur. Sumptum eſt à uetuſto teſſerarũ luſu, in quo qui n uem ieciſſet, is modis omnibus ſuperabat, qui tres, is longiſſime aberat à uictoria. Naman,
tiquiores tribus teſſeris uti conſueuerant, non quemadmodum nũc duabus. Teſſeram au, tem etiam iactum ipſum appellant, qui nonnunq́; plenus eſt, interdum inanis. ltaq; iactus ter trium feliciſſimus erat, trium inanis. Meminit huius adagionis Iulius Pollux libro dem rum uocabulis nono. Porrò teſſeras eaſdem eſſe cum ijs, quos Græci nuꝑse appellant teſii eſt Aulus Gellius libro primo, capite uigeſimo. ε enim, inquiens, eſt figura, ex omniſi tere quadrata. Quadrantales ſunt, inquit M. Varro, teſſeræ, quibus in alueolo luditur& quo ipſæ appellatæ eο. Zenodotus parœmiam hanc citat ex Pherecratis fabula, cuititu lus, Myrmecanthropi. Eſt enim clauſula carminis trochaici. Suidas& Aeſchylum adduct ex Agamemnone. b
Tν eↄαασονπτινιν νðwL2L1 ττε½ασαινεα σωμ Tic 8 BcA8L e qßuxres oi.
Vſurpatũ eſt à Platone, libro de legibus ultimo. ri ocd d f rroureop 1X* vrep rSrop Svra
₰
4
ö endio feruẽtibus balneis dicebatur,q 1
Athenæus libro decimotertio, carmen ex Euripide citat.
lida balnea, Herculana dici cœpta. Porrò Ariſtoteles in problema,¹
proueniant. Tiſandrus autẽ tradit Mineruam, Herculi feſſo cii dũ balneum ſuppeditaſſe. V nde mihi fit ueriſimile prouerbiũ recte dici poſſe, quoties æta, u miniſterium paulo diligentius ad refocillandas uires adii"j
—
——
—— —— — — KA η —̈
windenes
ereinoc
den
omaarent
Wregrdh
Nanal da
Eos, Aeydauno 3 giNo, d Ko n, 0 Ae— kOtKe 1Ap ſd, E Dersuncave ness ig
20XOA E6, N Pie T8 Pa Eſe ,8 BAorrT, ντα τπιιντε e. id eſt: ltaq; cum hocin loco res fuerint, quid faciendum cenſes hoſpes? Iuxta id quod uulgo dicitur, amici uiſum eſt nobis par eſſe, uti rem in publicũ& in comune uelin niuer b Premum ſubire diſcrimen, nihilq́; non facere,
ita ut uel ter ſex uel tres talos iaciamus.
uanta mus apud Piſam. b LVII „ O œ Aue S 1;, id eſt. ijs qui uincunt,& optatis commodum ſuum. Suidas natum ait ab Athleta
prs Plagh Dlutarchus Sympoſiacòn commentario id eſt: ſingularia certamina celebrari ſolere, in auit 1 igebantul ausſinc udulllen⸗ in quibus etiam ad cædem uſq; aftlige 1nnn
L.XVWII id eſt; Mu picem guſtans. Quidã aiunt dici ſolere in an i& cõfidẽtes, poſtea periculo deguſtato, planè timidi uidetu-
„ Mus picem guſtans.
Me 1 i G J‿,μμισ, id eſt: Mus nũc ꝗui cũ antea fuerint audacul Nondũ ſatis liquet
0
cõferamus, uelimusq́; de uniuerſa repii
Quanta mus apud Piſam, ſubaudi tulit, aut ſimile quippiam De 1 potiuntur, ſed non ſine ſummo negocio, neque citra magnumm 1 mno. In. nmodu Su tum: quodam, ſeu pugile Tarentino, qul ii Olympiacis certaminibus, apud Piſam ſemel duntaxat uictor diſceflit, idq́; plurimis accé quinto, docet apud Pilam, ,oluohcias
utrum à mure in pice depreheſo ſit tranſſata allegoris,icutipcaha e
6„
. BTe T7 haetOhl 10
dcrenatur
am aodl a ten loracc Rotiide uütoreh Puins teeiile Wddad gt valmiou Pabtäin
Pitnecel
aägetohſ

üſäng CHILIADIS SECVNDAE CENTVRIA ated ao An abilo de quo meminit fierodotus primo lib:in pice deprehenſo,atq ita por as qanteAn à pugile illo Tarentino. de quo alibi quoq; fecimus mentionè, ut in eian ſit b dluſo ad nomen urbis, apud quam celebrantur certamina. Theocritus in Idyllio. Ef. e 14r09 96 ude Oorri decovvxe eαᷣee Tiaν. id eſt: 3. 1 41e Kunc tandem ſicuti mus, ut aiunt, Theonyche guſtauimus picem. Porrò ſiue ad animal re heiue adpuglem nomine murem cadem ferme manet adagijſgnitcatio, idelicet&x- derientiam male ceſſiſſe. Siquidem mus imperitus, ſiquando in picem inciderit, aut perit, utuir luctatur, ac deinde periculi memor timet contingere. Et pugil ille ante ferox& ia/- nülean gabundus,ſmulatq; certamen Olympiacum expertus eſt, ſenſit; quanti conſtiterit ea ui/ coteen nid doria deinceps abſtinuit. Nuc ſpectat illud Horatianum: aiaithe Dalcb inexpertis cultura potentis amici E8pertus metuiut. mperiti, facile bellum ſuſcipiunt. Senes experti, quantum malo/ dpoſſgu umagmen ſecum trahat bellum, reformidant. Quare non intempeſtiue dicetur in eum,
Anethe
6 LXIX
oid eſt: Delphicus gladius. De re dicebatur ad diuerſos uſus accõmodabi- n Quemadmodũ ijldem uaſculis.& poculorum uice in conuiuijʒ, Gecypeorum ucem bal Bputebãtur. Nam Delphicus gladius ad eum modum erat fabrefactus, ut eodem ſimul& Hacras mactarent uictimas,& nocentes afficerent ſupplicio. Meminit huius gladij, cũ Furi/
pides in tragœdijs, tum Ariſtoteles Politicorum libro primo, diſſerens naturam nõ gigne/ ingula ad plures uſus ſed unumquodq; ad ſuum peculiarem, propriumq́; finem. Oddε&ν v. ₰ 2 2.. 8 7.. 4„ G d“. z cereztpvite Jaà ο ro ro τop,5. 0 Xκαόρσσινᷣσ IA⁴μ σνάφνσ εαρςαρν⁵ euSd AN S DS68 d,id eſt: flulongeog Neq enim natura tale quippiam facit, quemadmodum ærarij fabri gladium Delphicum, tauidora te A. uaba Tckn. animalium quarto, tractans de linguis inſectorum, quæ pluribus funguntur officijs, ſimul
m inrölmi cetentantes cibum,& attrahentes,& ſpiculi uice aduerſus iniurias defendentes. id quod ne
—
ius Dollwſtot
däe rär modet quandoquidẽ ad defendẽdũ magis appoſitum uideatur, quod ſit acutiſſimũ: ad gu/
ettguname n Aleco ltn pec tlacdne 1AA 15G Catsftne verulucernac; componit. Attamen ſi id fieri non poteſt, eodem ad plura opera abutitur.
d Vnde mihi uidetur deτικακηοpio iucundius quadraturum prouerbio, ́; Delphicum gia
Accchflon A 9 u brrh oI TeAcu; 2icd. ic eſt: 9. kule enim ili eſt, enſe Delphico mori. b b Im du Qundrabit gitur uel in pauperes, qui ob penuriam eandem ueſtem, aut aliam rem quam/ 6noe um ad uarios uſus agcommodant: aut in uicioſum proœmium,& diuerſis cauſis applica/-
4
dium niliforte hic ipſe Delphicus eſt gladius. Item Euripides in Oreſte:
1e cum appellet glaadium, quod in omni ætate, omni uitæ conditione ſit uſui. Nam literæ iuue in aslunt neceſſariæ, ſenibus iucundæ, pauperibus opes ſuppeditant: opulentis adiũgunt tem augent: obſcuro genere natis, claritatis initium conciliant. . Anteq́; incipias, conſulto. LXX Natecß incipias, onſulto, ubi conſulueris, mature facto opus eſt. Hanc ſententiam Salu Tarnins idiyy 1 P. A lam cau dPlam g
ihitt
Amasin prouerbio, ε+e 9◻εο. Margites.
. 2
Acibleci Ari b ntdlbin 5 ſtoroelbro moralium Eudemiorum quinto:
3 1 1 2.
anein. eorr dh cua-i Oeo; Cοαεe᷑, vR KorTec
, 1 l 0 25/. 4 AH. 80¼1 Ue G/, 0 A. 0T65 G.
in feulih 9 1 Shag c09„. icg eſt. 1 Hune
qualiper inopiam, ſed unumquodq; ad ſingula. Meminit idem huius rei, libro de partibus
gtfacere naturam, niſi coactam inopia, ut idem inſtrumentum ad uſus diſſimiles accom⸗
aandum, quod ſit fungoſum. Vbi enim, inquit, licet duobus uti ad duo opera, nec aliud im pedi nihiltale natura facere ſolet, quale per inopiam ars excuſoria obeliſcolychnium, ex
a ble Licebit in ſerium ſenſum accommodare prouerbium, ut ſiquis eruditionẽ, Delphi/
aunamentum: in rebus aduerſis ſolatio ſunt, in lecundis gloriæ: claro natis genere, ſplendo/
ſianam Ariſiotcles ut prouerbialem refert libro moralium Eudemiorũ quinto. od qaa o 3 Mü p rcxXẽ τννd εεla, OsA2 e Ba⁴ eo,id eſt: Et aiunt mature quidẽ faciunda, due,, e deo ⸗horneen Ar Ar Pf0i eoog, Aac ldet, 4 decreta ſint, cæterum lente, cunctanterq́; deliberandum. In hanc ſentẽtiam copioſius
e ugtten pro ſtupido dixit Lucianus in Hermotimo. à5△μαη ν⁴ ³μέμeςη ε u Siνεα, edexiſtimas te cum Margite quopiam loqui. Hunc ita deſcribit Homerus, citante
ε

394 DEBS. ERRASMI ROTER ODAMI ADAGIO Ry ll Hunc neq; foſſorem uoluerunt numina diulm b DKNA(u Eſſe nec agricolam, nec in ulla præterea re luwne⸗ Scitum aut egregium. b mruneiy .„—..„ ₰0..„„ 9 Uls: Conuenit cum ilſo Heſiodio: Nulla in parte utilis, qui nec ipſe ſapit, nec alijs obtempetat d dag „ Quod factum eſt, infectum fieri non poteſt. I Drclnpert. l Nihil hac ſententia uulgatius: Quod factum eſt, infectum fieri non poteſt. E LXxII ſnäSgd 3 Terentium in Phormione. Citatur ex Agathonis tragoœdijs ab Ariſtoteſe libr Extat apud ium EFEudemiorum quinto:. ro morallun M6 J/cu ko ee seoεa Mülis x-öxro ro,p, So Ap 5 xs ναικνννεμες. id eſt: rorlſcet Etenim illud unum ipſi negatum eſt& deo, ut irjobb b Infecta reddat, facta quæ fuerint ſemel. gwche bn Vfurpatur in epiſtolis Ciceronis ad Atticum, non ſemel uerſus ille Homericus michs An 2n 5 neonenhednei⸗ u’&xαννν ucvoi ε. id eſt T 10 cus: gand a moleſta licet anteacta ualere ſinamus Nec inſcitum PhocpcesCarmnene EUamte . W amus. c inſcitum Phocylidis carmer ermd moe roopdoi, nanole Sxes Nn Xwg. hocplidi carmen: ſumibn Odn r. debar ruſop Tt Kroup. ic eſt: Iradib Nelie malis iam præteritis animum excruciaris. nwohder Quod ſemel Alacdumn ger infectum haud queat unq́;. acjechänr . uſtitia in ſe uirtutem complectit dem. hacceren E e So- dog d üedο τπα⁴ας εεε Es“. i. eſt: A oinnenn. LXXIII mſdteerxu luſtie⸗ 4 euirecnenn complectitur omnem. 1 nangenen riſtoteles libro moralium Nicomachiorũ qui b achio. Extat autem in Flegijs let Dlüce a h eane hees erſum hunc ut prouerbialem teft, tntin tribuit. Cuius hic uerſiculus citatur à Græcis: rum omnium ſummam prudenta itand 2 nc Oord e*eταουυννέεε⁶½ exX. d eſt en de uncta unſsgeſi Jaf ſapit recte, obtinet. innreran . endacem memorem aähantacre Quintilianus inſtitutionũ oratoriarũ Weſſ ue 4 i3 h3 LMI acc dacẽ memorem eſſe oportere.Itẽ Apuleius i quarto, ſententiã hãc ꝓuerbij uice ctatiiſs ranle ,, nõ de nihilo dici P e. Itẽ Apuleius in apologia Magiæ ſec KCKae ee ui, nõ de nihilo dici: mendacem memorem eſſe opo 8 giæ ſecunda: Sæpe, inquitaudi inacd teris prouerbij: Mendaces memores eſſe oport PottereDiuu Hieronymus: Oblitie eimchf ficile eſſe, ut qui mentitur, ſemper ſibi cõ Sop tfre⸗ atis liquet adagij ſenſus, nempe perdk memoria non paulo difficilior qᷓ; uerarũ Proi umma c memoria. Eſt autè ſictarum reiu iaa ina daciorũ architecti, dum obliti quæ prius Ar inde plerũq; deprehendũtur hoc pacto me 8 3 prehenditur apud Terentiũ Dauus:ſic Pſ Eeiut diuerfa à ſuperioribus loquuntur.õic de/ uin Prhe Kerg Malus cum malo collſucſeis Wſepra cõmentũ à ſororibus ſentitut. aaniſes ade ⁴αmα³ ſ Jubtr ate. 7YXV. fertur ab Ariſtotel auε᷑ τννννu⁴ο⁹σ id eſt: Etenim improbo uir eſt uòluptatii LXXV Gdeqndes ſu otele inter ſimilitudinis adagia, lib o uir eſt ugluptati improbusRe rvti n o iucundus ob uiciorum rnmmerciuß 3. ro moralium Eudemiorũ ſeptimo. Malus alnt agna inter molles concordia. Ab eodèin deetatem. luuenalis item. b deun „ 222⸗*— 1„ 21 6 4 A Amicitia ſtabilium feluan agnis moralibus adducitur ex Euripide uh 2 riſtoteles lbro moralſum Eudenuate e eitetemperanrium. 3 LXXVI G am.„₰ in ſeptiĩi. 21, dui Ot refert: Amicitiam eſſe ſtabilium,& felicit ptimo ſententiam hanc uelut èmedioſim bete de Atεr dr, Sf 2 2 citatem eorum, qui ſua ſort ſunt.) lupu cunijs aut form HrPuli cop, dν 65* uc Aorta f 1,0 Hi Ma ortẽ contenti unt. oh laiim uniſs au forema concilianda eſt. tenim ſirebus caduci AvrS5uc p. ArRicitia uirtute nöpe iana ceſſe eſt. Nihil autem i i rebus caducis concili 1Ire. mabit dibrii em in rebus humanis ſtabi ncilietur, caduca ſit& ipſi, ne ſ tias ibrijs obnoxia non is ſtabile, præter un ocleer te aimümon amen eſt. Deinde felicitas hominis no am uirtutem, quæ ſola fortunten ſeadun on explent, ſed irritant, uerum in hoc a1t eſt in facultatibus ſita, quæ cupidim a AcKchylfſepfenße Leonis catulum ne alas ut ſuam quiſq; fortunam boni conſuſt. ted, 08 231 auy ment prouerbialis refertur apud Ariſto„. LxNI ma cd Sa A Cnavop E½„64 Bt— pud Ariſtophanem in Ranis: neen Sa Akoura Ar p r60 Se b öecat Enßaꝓν 1½)/% 7 4 H ☛GB ſeu 1 ν½ Toſe SS 0i d; ano Catulu i

ohn OHILIRDdSSECVNDAE CENTVRAA-= III.* ( tulum ne alas leonis in republica. 4* ö maxime ipſum ne leonem alas ibi. b
necaljga O uod ſiquis alitus, obſequendum moribus.
Kmonet ægnima, non eſſe fouendam potentiam, quæ leges poſſit opprimere: quodſ for
395
vonpof gnl beeüd publicr malo deuincere. Tyrannus aut ferendus eſt, aut non recipiendus. 4 du Quibene coniſciet hunc uatem. LXXVIII Tullius in opere de diuinatione ſcribit Græcũ uerſiculũ extare in hane ſentètiã: Qui ene cniſciet, uatem hũc perhibeto optimũ. Citat aũt eum uerſiculũ Plutarchus in libelſo ereſponlis Pythiæ.? ε⅜ ένη⁴εσ QοωQQαν⁶οεᷣ ε Sop AGy Ji Rusy⁴6ε, o‿ια. uanq́; hic in Ppuatarcho locus mutilus erat& lacer. Attamen colligi poteſt carmen huiuſmodi fuiſſe: Male Atgita eitat ex Euripide, in libro de defectis oraculis. Citat& M. Tullius libro ad Atticũ lülsemn eptimo. A te, inquit, expecto futura&αeεμτιιι μ̈μνιν. Admonet adagium futurorũ præſcien/
.„
tam non dſortibus, aut augurijs petendam eſſe, ſed à prudentia. Siquidem qui prudentia ſt præditus, is ex præteritorum, præſentiumq́; coniecturis facile proſpiciet, quid ſit euentu- um. Proinde non iniuria ſcripſit Ariſtoteles libro moralium Eudemiorum ſeptimo. ↄou 1) cafap roxſ.½ Li α ε ⁵μαστεεν εαι λμιυνπυρ, id eſt: Prudentium atq; ſapientium ho, ainum celerem eſſe diuinationem,& horum tantum. Vtinam hanc diuinandi rationem lul amplecterentur principes, quorum hodie bona pars à prognoſtis& aftrologis pendet, Ho auinum genere, ut nunc ſunt pleriq; uano paritet acſeditiolo,& reipub. peſtilente. Pannus lacer. NXIN. tprouatilne Hominẽ iam faſtiditum& reiectum,(&έιμιι‿ισπνοανάꝶςναιωε appellant Græci, id eſt, pannũ un/ Alumman mne aiq; lacerum. Sumpta metaphora à ueſte longo uſu detrita, atq; ob id reiecta, cũ noua fue- ri in precio. Sic autem quidam amicis utuntur uti ueſtibus, dum uſui funt ac uigent, ample ctuntur, curant, oſtentant: ſimul atq; uel ætate defecti ſunt, uel alioquin utiles eſſe deſierũt, negligunt ac reiſciunt. Lucianus. A 8: Tu σσκσ Qm o⸗νννενυww fd OAu d2, 8 α¶φμ „LI ors id eſt: Donec ubi te iam iuxta id, quod dici ſolet, pannum undiq; lacerum reddide- puerbhjunte nitexpulerit. Idem in eodem dialogo, nempe de mercede ſeruientibus ſimilitudinẽ adfert ndaSepeini de nouis calceis, qui tãtiſper in precio ſunt, dum noui nitent, ijldem ubi luto ſorduerunt, in ronſmushh angulum abijciuntur aliquò, atq; ibi nullo curante ſitu, cimicibusq; opplentur. jſenlis e“ Mietum inanem metuiſitittit. SPent en LXNXN dtaute tn K dess Hecias eo,id eſt: lnanem metuis metum. Vbi quis formidat in re tuta. Vergilius: ſäturhori Omnia tuta timens. i it hete2er eriftn Ielen ere usloquunni leſt autem in ipſa Græcanici dicti figura, prouerbiale quiddam propter drrideνν Velut in alſororbuſtt bi quoq;. ASνπα‿⁴ d5., e&εμος&⁴πσ σm,, τ⁸ν⁶‿ι‿ d εbv0, v A v‿μαρρό‿, atque in id genus I aij de quibus iam non ſemel admonuimus. Refertur adagium in collectaneis Plutarchi
—
—
Jepttinni V ſmodo titulo eſt habenda fides. eg. miotüſpuauß Sycophanta. 4 L. XXXI ten. ucouro, id eſt: Sycopliantæ cognomen, uulgo probri loco tribuebatur. Ariſtopha- 1 ac roßaßo G Gs εAAuOE,E νμοσꝙο⁴mν☛]ε½. deſt 4
Wreliadi Vultuut ſeuero ingreſſus eſt ô dij boni/ Hic ſycophanta.
tte coucin onuicium prouerbiale in calumniatores,& quamuis pufilla de cauſa litem mouentés.In/ mictu uin enatum arbitrantur, quod olim apud Atticos fici eſſent in precio, multarenturq; ij, quii abit esfarto tollerent Hos qui obſeruabãt, aut deferebant, Sycophantæ uocari cœpti, ludibrij qurbafe⸗ a Mor eoſdem XS„ OVc, ο 9e, 7O00,,uacANS6, Hoüne Guniche Eui, ustaqlich c s Uocabant, id eſt, ut ſententiam magis quàm uerba reddam: De ficis calumniante, andanjm 11 uinentes fioorum cuſtodes, ficos numerantes, ficorum ſtudioſos. ficoſos, ficis puerò/- 10 um inltar gaudentes. Plutarchus in commentario de curioſitate oſtendit, hoc cogno/- 3s hitearum uodcum lege cautum eſſerne qwis Achents Rcon cierrer quicam ten aos nonnullos, qui furtim exportabant, detulerunt. Hinc populari ioco ſycophan
b iacäll„i0&‿—¶α⁵ς νερ. Feſtus Pompeius oſtendit apud Athenienſes pœenam pics conſtitutam ijs, qui ficos furto tollerent, Idem affirmat Athenæus libro dipno? * ſophiſtarum
vals quiſpiam extiterit, non eſſe è repub. decertare cũ illo, quem nequeas niſi magno rei⸗

396 DHs. EFRASMI ROT. ADAGTORV ſophiſtarut ſacram ficum uocari.
Multis paraſangis præcurrere. LNI
ne Nolg„dy⁵ι Jπτκια⁴αμαάαν½, id eſt: Multis paraſangis præcurrere, dicitur, qui longa ie dipnoſophi
interuallo præcedit, multisq́; partibus ſuperior eſt. Eſt apud Athenæxum libro ſtarum tertio.o*οe n νQμ vre‿α‿ne T⁵iGSTl— lov iop, id eſt: Multis par ſangis ſuperantes Siculum illum Dion ſium. Id quo magis ad animi res transferetur,hoo erit uenuſtius.Paraſangam aùutem Perſæ triginta ſtadiorum ſpacium uocãt. qua uoce uiiu eſt Lucianus in Icaromenippo, quem nos olim latinitate donauimus. Putre ſalſamentum amat origanum. Clearchus apud Athenæum libro tertio:
Tνπννοε Tdέαναάᷣν Flud bi Tανοꝓ ꝗn. id eſt: Putrida ſalſamenta amant origanum. b Apte dicetur de re per ſe parum honeſta, aut— ob id exoticis condimẽtis,&ho neſtamentis egente. Qui mos etiam hodie ſordidis, ut pi
LXXXIII
4
turpia phaleris indigent hoc eſt, putre ſallamentum origano. Voracior purpura. b
Athenæus libro tertio dipnoſophiſtarum ex Apollodoro huiuſmodi quoddam feſet prouerbium, r ⁴α△νυιννησα τ⁴e½¶qρṽ̃squã,id eſt: Edaciora purpuris, idq́; ductum exiſtimatud à tincta purpura, quæ omnia quibus admota fuerit uelut ad ſeſe rapit, ſuoq́; colore res uc nas inficit: uel ab animante ipſo, quod quicquid nactum fuerit, retinet ac deuorat. Vtrũp ropemodum licet è Plinij uerbis colligere. Siquidem libro nono, capite trigeſimoſeuocde colore ſcribit in hunc modum:Sed purpuræ Horem illum tingendis expetitum ueſſibusi medijs habent faucibus.liquoris hic eſt minimi in candida uena. Vnde precioſus bibitun rantis roſæ colore ſublucens, reliquum corpus ſterile. Ac paulo poſt. Hinc faſces, ſecuresij Romana uiam faciunt.Idemq́ʒ pro maieſtate in pueritia eſt: diſtinguit ab equite curiam. Dijs aduocatur placandis, omnemq́; ueſtem illuminat: in triumphali miſcetur auro. Qmn Propter excuſata& purpuræ ſit inſania. De uoracitate mox hæc ſubijcit: Lingua purpua
ongitudine digitali, qua paſcitur deuorando reliqua conchilia. Tãta duritia aculeo eſto ueniet in edaces, aut in eos, qui omnia in ſuum compendium uertunt. Fortaſſe durius ſcd
nõ ineleganter accommodabitur ad reges ¶μαμονσνν, qui purpurati omnia conuerruit in
fiſcum ſuum,& quocunq; ſe conferunt, abradunt aliquid. Tale quiddam cogitaſſe uidetu u
poẽtæ, qui Midam finxerunt contactu corporis, omnia uertentem in aurum. 8 Tarichus aſſus eſt, ſmul atq; uiderit ignem.
r⁴μά̈ bIga due n g roo. ic eſt:
Tarichus aſſus, mox ut ignem uiderit. b
Athenæus libro tertio prouerbij loco citat. Eſt autem Tarichus piſcis ſalſus. Opinor idem eſſe cum illo aν εε τνυ. Quod ante iam expoſuimus. Eodem in loco refert& hũc us-
ſum ceu prouerbialetm: O*& τεοο έeρκάαά⁵ενρ rεν εέά⁷. id eſt: Tarichus haud laturus eſt, quis dignus eſt. — Non ſunt amici, amici qui degunt procul. I TiXlor ved ou v dI Aor. id eſt b Haud ſunt amici, amici qui degunt procul.
anc parœmiam recenſet Athenæus libro dipnoſophiſtòn quarto, eamq́; omnium ucu, ..
Zanorrlusid eſt: nhumaniſſimam uocat, uidelicet quod ablentium amicorum memor obliterare uideatur. Eſt omnino ex amicis, qui adſunt uberior amicitiæ Kructusproptexd . keia mutua, conſuetudinemq́; quotidianam. Præterea uulgo fit, ut ſimul atq;? coſpectu ie dam omme emns nelcio quo moo obrepat obliuio quacdam familanimmja . Proinde H god e 1„Aul emotus ſit ab oculis, eundem ab animo quoq; ſemotum ẽ de r eſiodus, uicinos potiſſimum ad conuiuium uocandos eſſe monet: Xp, inquiens, de Tie εκν VSI ved. 4..
Fatẽtur& Flebræorum prouerbia potius eſſe amicum habere uicinum c⸗ fiatrem qu cul apll
m tertio, addens eum locum ubi primum ficus reperta fuit illis tr5 emlhideh
cibus ſupputribus, nequid offen dat edentes putor, acida admiſceant. Veritas per ſe placet, honeſta ꝑer ſe decèt. Palſaſuc ſiu
LXXXIIHN
LXXXV
ins tht cnrboah rattap
uniconu abins ors Gergresin-
Grcdinen rntzee nlt närmadl ddent ue (Ghrtepre
4 1 4
MPuwirh etnaceriön emfeto N
ddiiaN
Uattweinde e nrnal

6 1 cHILIADITS SEOG VNDAE CENTVRIA III. 397 ihnd, it Terentianus item Chremes in propinqua amicitiæ parte ponit uicinitatem Nec udithinc propertius libro tertio: e aeuN Dantum oculis animo tam procul ibit amor. el et e u m ln oahq; equidem non uideo, quamobrẽè Athenæo uideatur adagium hoc uſq;adeo ab hu⸗, dp id 8 manitate alienum. Quandoquidẽ, ut opinor, non tam docet, quid nobis faciundum ſit,;
uocit ddd züſs non ſui diſſimilis eſſe incipiat: Proinde prouerbio hoc ueluti Delphico gladio utroli/
du aumſentire commoditatis, ſed hos potius, quibus præſens præſentibus fruare.
Perſæpe ſacra haud ſacrificata deuorat. LXXXVIt b
arra d d ofdu ακοό. id eſt:
Gn n e, Defkpelacra haud immolata deuorat. chconänin, perlepe ſacra b
4
„Reguith rlectä andas epulas irumpunt, non expectatis ceremonijs& elegantiolis illis, quibus ciuiles utũ
um
oiſqpolne eccs ungues inijciamus. Neq; intempeſtiuiter dicetur in eos, qui non expectata iuris ratio/
ducumelte
et ac deuoni
apettim d dit Chriſtus præ iß, quæ unice ad rem noſtram pertinent. Chius dominum emit. 2
Niehilaſta g 1εrle du*αν, id eſt: Chius dominum mercatus eſt. In eos quadrabit, qui ſibijpſi
uit ab etmn malum accerſunt. Vſus eſt hoc adagio Eupolis in amicis, Athienæo teſte, libro dipnoſophi⸗
uüee ſarum ſexto. Natum ait inde, quod cum Chij primi ſeruis mercenarijs inſtituiſſent uti, po- jeirligo
duritiacled
un autores citat Nicolaum Peripateticum,& Poſidonium Stoicum.
aumm, lbus atque inde deductum in communem ſermonem. Videtur autem peculiare fuiſſe mu 1' leribus. juuenalis: B.S.. G 1„„—.. 6 lu Sα, modo ſub lodice relictis
ersinturba. Item Martialis epigrammatum lib. x.in Læliam: viu in 116—d laſciuum congeris uſq; oco h Dro pudor Herſilir ciuis& Aegeriæx. Huc reſpexit luuenalis, cum aiit: ooncumbunt Græce. Heſiodus pecuniam, animam mortalibus eſſe dicit: Nhiuara SuxX Oerct Teo Sonioht. id eſſt: ecumie enim anima eſt miſeris mortalibus. Et Ariſtoteles pecunias uelut alterã hominis
miimam eſſeſcripſit. Nihil autem eſt uita, neq; iucundius, neq́; charius. QOui amant, ipſi ſibi ſomnia fingunt. Nergllius in Ppharmaceutria: Credimus, an qui amant,
XG
4
6 ueſercredita lædunt, credimus. Metus autẽ& ſpes, ut eleganter& uere ſcripſit Lucianus
u e aidomante diuinationem& auguria repererunt. Qur impenſe cupiunt, ſuis uotis un/
7 tuuntcmui ex re ſolatium formidinis aucupantur. Non uſq;quaq; diſcrepat ab hoc Terẽ/
I anumilud:Mihi non fit ueriſimiſe. Atqui ipſis commentum placet. b
epiprouerbio dicebantur olim, uel ſtupidi, ſtolidiq́;, uel rapaces,& uncis unguibus
mines diquidem ob eam cauſam Polypo ſtulticiam taihane,aochacchanum Lai ett 1
tes md almonet, quid uulgo factitetur. Quotum autem quẽq; reperias amicum, tam certum, qui ſt
. Tuat betpacdo utaris licebit: ut intelligas, aut non eſſe fidendum amicis, qui longo locorum in, aaalo ſeiuncti ſunt: aut non eſſe colendos amicos longinque diſſitos, unde non queas
genakius eſtapud Athenæum libro quarto, Simonidis in mulierem qu andlam male mor 4, um& auidam in conuiuijs. Concinne dicetur in eos, qui uentris impulſu, ſtatim ad deuo⸗
ur inituriconuiuium: puta, ut imprecationibus quibuſdam pijs conſecretur cibus, deinde ie accubitus orxdine, urbana quædam adhibeatur cunctatio: præterea ne ſtatim appoſitis auckumelden ge hareditatem inuadunt,& aliena per uim occupãt. Ductum à uictimis, quas fas nõ erat luon Ghnü ontingere, niſ myſterijs peractis. Et Plato uult etiam in conuiuijs prælibari dijs,& mẽſam ſelonſi em ſacram exiſtimauit antiquitas, teſte Plutarcho. unde fit, ut etiam his temporibus nefas
dant putent, du-e xονν id eſt: llotis manibus accedere. Licet huiuſmodi ceremonias neglexe
LXXXVIII
leea ſubacti à Mithridate Cappadoce proprijs ſeruis uincti ſunt traditi, ut in Colchorũ regi onem depottarentur, idq́; illis aliquando euenturum oraculum ptædixerat. Huius hiſtoriæ
B t Anima uittaha. 1 LXXXNIN 2o8 zal Jux,id eſt: Anima& uita, de re ſupra modum ſuaui.Prouerbium natum in cubi/
pſi ſibi ſomnia fingunt⸗ miyonun, Leriusprouerbial tter admonet dictũ à poëta. Nam quod quiſc; ſperat, facile credit.Et tar/
euncgblandiuntur,& quiduis in omen optati euentus trahunt. Rurſum qui miſere me⸗-
XOI

DEs. ERRSMI ROTEROD. ADAGIORV onl
iter capitur, niſi quod non cedat, autore Athenæo. Adſcribitur aen cima
h ouetur nec al 101Nn 12e d e nrsf. a EDlk. aa an enacitss quodcquicquid brachioruſtagelis nctus fuert ſiciuamrimrxn neat. Plautus in Auſularia: Ego iſtos noui Polypos, qui u 4 tdaba tetigerint ztenent. N hil autem uetabit, quo minus Polypos apelleinus eo⸗hut emet in omnem habitum ue, tunt, omnibus aſſentantes. Quos eleganter notat hocylides: W usd&7eSop 2Stg S44 vö03, KAX yofeNa d eſt:. Aad d eeoqic Schiara Xüzah aeen., dt. Pectore neue aliud celes, aliudq; loquare. 1 e 1 Proq́; loco uariere, petris uti Polypus hærens-9. et en e 3 . Nluaullus malus magnus piſcis. ö““ Roen umn enn OPe aRe uepue xobe. idet ſn has Nallus malus magnuspiſiaal. 6 Aenigma prouerbiale, dici ſolitum in homines prægrandi Tidan corpore, cxterum inge p nio nullo. Clearchus in commentario de prouerbis apud Athenæum lib. viiſ hinc ortuſai 90 9l pſit. Stratonicus citharœdus cum Porpin uidiſſet Rhodium citharcœdum ingenti corpois hin mole, uerum arte non perinde magnum, percunctantibus quibuſdam, quis nã is eſletüe ſ ad modum reſpondit: ui, ⁴αmα⁹σG⁶⁹, u⁰*α, αάs, ancipiti dicto ſignificans illum, nullii i. nnn
——
4 5. 4 — K 3 uh 3 4 5 1 1 S 1
eſt:nullius eſſe precij, malum& improbum, magnum corpore, deniq; piſcem, quia mutm
9 eſſet,& infacundus,& male canorus. Theophraſtus de riſu, fatetur dictum quidem eſſe? Stratonico, ſed non in Porpin, uerum in Simylam hiſtrionem, uε. αας, euceis aπ⁶*düail
eſt: Nullus magnus putris piſcis. Sed elegãtius quod retulit Clearchus propter amphibol
iam nõ inuenuſtam. Ariſſoteles in eodem mox loco apud Athenæum, ſuper hoe adagio, ill
Lulau huiuſmodi refert, in rep. Naxiorum apud Naxios, locupletes quidem pleriqutt mütit
3
habitabant. Cæteri uero ſparſi per uicos agebant. In quodam itaq; uico, cui nomen leltu, ſitsiſfrn dæ, Telegoras habitabat prædiues ac nobilis, multæq́; apud plebem autoritatis, cui cumaiſj üüg 4 complures honores habebantur, tum præcipue muneribus quotidianis ciuium honoraba, ſttuliqà tur: adeo ut qui uendebant, ſi quis minoris liceretur quàm uellent dicere ſoliti ſint, ſe mul fäxuin le dono dare Telegoræ, quàm tanti uendere. Quidam igitur adoleſcentes cum piſcem i- gentem licitarentur, ac piſcator ex more diceret:ſe malle Telegoræ dono mittere, quàmtun iiuie ti uendere, moleſte ferentes eadem audire toties ſimulata beneuolentia ad Telegoramad iai duxerunt emptum piſcem. Quem cum ille libenter accepiſſet, tum ipſum adorti ſunt, tun ii Hllias iam nubilẽs conſtuprarunt. Quod factum indigne ferentes Naxij, arreptis armis inn dere conati ſunt adoleſcentes, tantaq; hinc orta ſeditio, ut Lygdamis huius tumultus ptav ctus, poſt arrepta tyrannide, patriam oppreſſerit. Hactenus Rriſtoteles. At hæc nonuideo
quid ad prouerbium faciant, niſi duo faciamus prouerbia, quorum hoc poſterius ſſcefera, ſal
tur: Citius Telegoræ donarim, quàm tanti uendam. FEFiquilla non naſcitur ro. XCII Pai Prouerbiali ſigura dixit Theognis: e3, EA Ou k uνινναα, ονσαραετο, σ ddαμυν⁸ Od 3s rν ku Te-NG ré*vo AS510;. id eſt: Non etenim è ſquilla roſa naſcitur, aut hyacinthus. Admonet adagium, è probis parentibus naſci liberos probos, ex improbis imptobos èinl treicn
li forma dixit Horatius in Odis: ean Neq; imbellem feroces a— Progenerant aquilæ columbam. v—ͤſſſ ſden Venuſtius erit, i ad indocti doctoris, indoctum diſcipulũ referatur ad improbi nutriciſin nata probum alumnum. Pertinet adagium ad illam claſſetn. Xaui- 1n ad id eſtl egns Lorutmalum uh. leracegig dalſem, uaε ειρράρσ acNohi Gaoe, id eii denpi / Lai dun„ 0 as 60 En αα arειoe. 5 id eſt:. 12 eth Prolem probam haud pater progignet improbus.. ſinee Nonomofe oſ Non omnia poſſumus ommeeses. xlIl ae Qua un 1s Poftumus omnes, apud V ergilium in Pharmaceutria. Prouerbialis emen ſſas
tia qua uix tritiorem aliam. Ars„dos. h d r anoremaliam reperies. Sumpta uidetur ex Homero, apud Auen htiu an

cHILIA DIS SECVNDAE CENTVRIA III. 399 pol damas ſic alloquitur Hectorem: b Maros dl τ⁴ντα Qaoloe dvde sS,. yo hee ed chsuſ ia, oO Madösd, dregce 1Saßg EAd, 1d G E 54SeO. rida voop tuò a deie h, Am oMol Eravio duS,". id eſt: nudquaquam poteris ſortirier omnia ſolus. NManq alis diui bello pollere dederunt, pt uichaltandi artem, uoce huic, citharaq; canendi. Rurſum alij inſeuit ſagax in pectora magnus luppiter ingenium, at multis eſt utilis ille. Item Odyſſex. e. diu du wdrK Seci Xxεr Sd oon,
——
tporet F1lo,on qulöd,Jn s Dpenas, en arhkd. Gibate z3—526. ncvun ne x„ eh e s. A ucfoi taag atge. idetttft.ʒ n qus ti Nonita cœleſtes tribuunt ſua dona quibuſuis, ſen iln a geuformam, ſiue ingenium, uiresue loquendi.
gpicen gun Eſtetenim informis ſpecies, cui conerEit⸗aecjar“
ſcdum qu Linguæ dote deus penſat diſpendia forme. Euripides in Rheſo:
dauet an DMouPSie rart ewisad, Sondg
8 pkopter wii 14pue;GS A o&τ α pHa. id eſt:
um uperſt Vtcuncta norit nemini mortalium.... Squitengen Datum eſtat alia dos adeſt alij uirvo. Eodem pertinet quod ſcribit Theognis. o, olinona krugoig aso op ier9 K⁴ ικἀν⁶ ννσηφσ⁴— zutortats. öni9/ 3 rSep AA—ο rον Aaxen. id eſt:
nisciaium ia Sunt pauci, quibus iſdem& uirtus ſuppetit& res.
dicereſolcnie elix, cui ſimul hæc ſunt data ſorte deüũm. ö ents ausia Titus Liuius libro duodecimo: Non omnia eidem dij dederunt. Vincere ſcis Hannibal, ui
dnonitatgen Gioria uti neſcis. Videtur Liuius retuliſſe illud ex lliade. r.
ntiaad Toage di tha Ache 1,.„ 8 3
umadotia Vnima po. Souora Qrc RoiGh. ic eſt.
ijareptöunin taud ilu contigit unquam, ut“ nuiostumdt Omnibus in factis callens appareat idem. Fluc pertinet& Pindaricũ illud ex Nemeis:
ſe threm Tha derHop ngd. id eſt:
ocpollaisite Artes alip alixæ.. v 1— 4— b
lktterpres oſtendit illud Atticis prouerbij loco dictum fuiſſe, ᷣα ,μααωωsQᴵeexvicies, id
cAliæaliorum inuentiones. Idem alibi: 22 38 i 1us i—⅜‿νονñłRd, AXvS, 5/ rAp, rA or.
xauc 11 àcad 2O. Sraαeν icd eſt:
datuna differimus, uitam ſortientes, hic hanc, illam alij. Porrò fieri non poteſt, ut omnis fe
ctas uni contingat. ͤ
NMultæ manus onus leuius reddunt. b XCV
Nulgo circumfertur adagium, multis manibus onus reddi leuius. Quo ſignificant etiam
1 clla faclle conſici, ſi quis non ipſe ſolus negocium aggrediatur, ſed in plures adiutores ahlläns partiatur. Sumptum eſt à tollendis oneribus. Videtur autem ea ſententia ab 38 auchantchutrte in noſtram ætatem demanaſſe. Legimus enim apud Heſiodum in ope e lititulus: 2ννασαQχ̈ά ¶τμεεα. implo g Mai DN nnrt es
pdigut p bGᷓKS, AACm. ideſt:t:..— ahuspoteſt& plurium induſtria. Item Homerus Iliados. M.
A ANXdhoga. 7,*„ 41,46.
qtsauahri wp.Neou2 dé 1&h Y Sevop. id eſt: 4
p 4 omites, multorum induſtria nanag
1 f olet quam paucorum. Ad hoc reſpexit Euripides in Phœniſſis:
Bub VWs dnaurn dE. ic eſt: b
prouebub Vi 3. b As Mog ſiunus autem nemo cuncta diſpicct. Rurſum in Heraclidisx dqxendx 8 2 g

op DEsS. ERASMI“ ROTEROPD AMI A DR GIORVM
MiJe o Xesde&αᷣƷνεvc 4Gxv. id eſt: 1 1.
Inuaſida pugna eſt unicæ tantum manus.
Eodem pertinet 1 5 C.yis uodie ddg
Poaemp 4 Proprij nominis obliuiſcc. oyr Prouerbialis hyperbole proprij nominis obliuiſci, in hominẽ ſupra modum obliuiolun
4
27& 2. 2N2.7 4„ .. 3.— Vvo. 8A.SO XG 87. X&.απ¶m A A2“..„ Lucianus in oxaride, IR οα᷑ι ινσ ε αέ‿ςσoQαινm 22 I. 96, id eſt. ltaqp cit, Tllld
us fieret, ut patris ſui nomen obliuiſceretur quiſq;. Ouidius: Ine rrruere Nominis ante mei uenient obliuia nobis. b 1 Vſurpatur& à diuo Hieronymo in epiſtola quadã. Plinius libro inter ademptæ memoriæ exempla cõmemotat& Coruinum Meſſalam oratorẽ qui nom nis etiã proprij
. ·. 4„ 4 71 3 1 uod alibi retulimus, ⁸ avn d0 ders Ku, id eſt: Vnus uir, nullus ui. fr
hiſtoriæ mundi ſeptimd,
fuerit oblitus. Cum id defunctis etiam agnoſci creditum ſit aliquadiu. an
hinc mos priſcis, prius quàm rogo imponerent cadauera, nomen proprium inclamand. Ldulbe
Sine Cerere& Baccho friget Venus. XCyII
Terentius in Eunucho: Verbũ hercle hoc uerũ eſt, ſine Cerere& Libero friget Ven Dicuntur hiæc ſub perſona Chremetis adoleſcẽtis ruſtici, qui ſobrius oderat meretrices, pt
idem potus non abhorret. Cibus enim& potus irritamẽta ſunt libidinis. Fleganter auten un Cererem pro cibo, Bacchum pro uino, V enerẽ pro libidine dixit, continenter in gura per agpi
ſiſtens. Nam illud ipſum uerbum friget, metaphorã habet, quam Donatus à picatione u, e
ſorum mutuo ſumptam autumat, quod frigida pix nõ adhæreat. Frigida profecto nimiun ias
q; affectata interpretatio, quod quidem tanti uiri pace dixerim, ſi modo illius eſt interpren mentum. Ardent amantes,& frigent, quæ languent. Horatius: Non enim poſthac alia calebo Fœmina.
Et frigent in uxores mariti, qui non admodum amant. Diuus Hieronymus Terentianãſen
tentiam craſſiore Minerua explicans: Diſtento uentre, diſtenduntur ea, quæ uentri adie iai
rent, ſgniſicãs libidinem eſſe gaſtrimargiæ comitem. Peculiariter autẽ uinũ irritat libidine
ideoq́; Paulinæ literæ uetant, ne uino inebriemur, quod in eo ſita ſit libido. Euripiden On8 e Aℳ rπιν⁵ε 5uu&S W giG. id et Abſente uinio, nulla tunc adeſt Venus. In Græcorum collectaneis ita lego:. Nexον ειφραςοςαν Sᷣiνυσν Xœ εοαᷣνμν̈. id eſt: Mortua res Venus, ſine Baccho& Cerere. Cynicus apud Athenæũ lib. dipnoſophiſtarum ſexto, refert eandẽ ſententiã his ferè uerbus E' T ε& ακνενει ,‿!e‿ ⁴ια Odn tSi. euοςν πνρν πꝶρννπ id eſt: Nam uentri inani non ineſt formarum amor. Amara Venus eſt dira quos premit fames.
Ae mox ſubijcit carmen Euripidis, quod ille imitatus ſit ab Acheo Satyrico:
FEp XO A%uSVT, WSiG, E evdꝗ ᷑ο. ic eſt: Saturo Venus adeſt, famelico nequaquam adeſt.
Athenxæus lib.dipnoſophiſtarum primo, diſtichon adducit, eandẽ complectens ſententů I 1.
E'p AN XO μ ISig, E eric ε⁵ n πε⁴ανν u tves: dcodi Hoorie. icd eſt: Saturis Venus adeſt, cæterum infelicibus Milerisq; nulla adeſt Venus mortalibus.
Idem intelligi uoluit Apuleius, cum Veneri ebriam cœnam affingit, cum interim eluntt
Pche. uonch Ariſtoteles indicat immodicam uini potionẽ inutiles reddere ad coitum b un dilui uim ſeminalem, atq; ob eam cauſam Alexandrum Magnum in Venerempi- rum fuiſſe ſtrennuum, quod eſſet uinoſus. Idq́; Theophraſtum dixiſſe narrat Athenæus .„„ Nauiges in Maſſiliam. äG Mihe e 2i Tich ασννιάν‿εᷣribit Athenæus Maſſilienſes uſchadeo delicijs effœminato Lllmn N e. Ut Protberbid dici conſueuerit, Aeuοααας Lig αισνσνακερασm id eſt: Nauiges in M 1 duluch vad bet Tuiclem dle Lroucsbi ſenſum, ſed facile conijcitur in molles,& momi orqueri debere. Plautus in Caſſina: ubi tr icolere mores Ma enſes VPofulasf Tametſ, quod ait P Itu ed⸗clal cole uitæ. Nã non alia gens z are ee, ra . 3 Sens laudatior c Maſſilienſium, ſ Ciceroni credimus, ſq́; uera naa
hebeuma aigropino
ſentopus, euktau aläbheni Pnanb
exrdtucide
autus, mihi potius referendum uidetur ad ſeuerſunten iſ

uirn an
.
1” tchbe
cHuILIADTIS SECVNDAE OCENTVRIA IIII. 4oir
Vierius Maxim us libro ſeeundo, capite de inſtitutis, multa cõm emorãs de diſciplina eius auitati quæ nec mimos ullos in ſcenam admiſerit, ne parum pudicis fabularum argumen s duium mores inficerentur, nec eos, qui religionis prætextu uitam inertem& ocioſam ſe. arentur, intra portas receperit. Aliaq́; id enus de Mafſilienſiũ ſeueritate referuntur apud autotes, ut appareat Athenæum non de allicà Maſſilia, ſed de Libyca loqui, cuius memi/
ut WVergilius quarto Aeneidos libro:
Hicmihi Maſſiliæ gentis monſtrata ſacerdos.
ppm Tari 1
tenquruena
tävinü intr i
—
ntentu bi
Ouo quidem ex loco cõiecturã facere licet Maſſilios maleficijs olim inf müs dmodum& Theſſalos.
1 unq maiorem in modum ſuauem ac iucundam. Plato politiæ ſuæ libro tertio. tiναε& a„i ar resKilno ra Touso Lucu uereice, id eſt: Damnas& Attica bellaria, quæ uidentur adbattias pettinere. eies 5
Huufegouiuere
Nauiges Trœxzenem. i meuca Foiua, id eſt: Nauiges Tr. œzenem. Euſtathius enarrans ſecundum Homeri/
allados librum ait dici folitum in eos, qui cum mento imberbi eſſent, tamẽ aꝑpoſititijs pi I sbarbam uirilem mentirentur. Addit inde natum, quod Trœzenis portus quiſpiam uul/ edeſe go celebratus ſit nomine Barba. Eſt autem alter Trœzen in Maſſilia..
Arttica bellaria. 8 b 06 Naassars Whud, id eſt: Bellaria Attica. De lauticijs& cupedijs. Tra nſferri poteſt ad rẽ quã/
as kuey yerh eS LSuoe& d xuesiας. id eſt: Nemo bouem imomlauit bene-
hunc modum: Nauis quædam piratica appulit ad inſulam Ithacẽſem, in qua lorte fortuna ſenex quidam erat unà cum cadis fictilibus plenis pice. Pyrrhias quidam Itha
cenbs ut opinor, negociator, ſenem dato Trecio redemit à piratis, non ob id quod eo ſi- üir dibre opus, ſed partim quod miſertum e 1 per⸗ lulus Emit autem unà cum ſene, cados illos picarios, idq́; autore ſene. Deinde profectis pi Duti quo Pyrrhiæ gratiam referret ſenex, quod nõ ob lucri cùpiditatem, ſed ob beneuolen/ iam ſeſe liherũ feciſſet, indicauit in cadis, multa pecuniæ uim pici admixtã, abdità eſſe. Qua
ſſet ſenilis fortunæ, partim hominis oratione per/
mperta, eum Pyrrhias derepente diues eſſet redditus, cum magnifice collaudauit ſenis erga ſſegratitudinem, tum eidem bouem immolauit officij præmium. Atq; hinc re iam peruul-
natum prouerbium, de gratia prolixe relata. Veteres enim regalè ſacrum& magnif/ aum, oppiparumq́; conuiuium Bs duqic appellabãt. Accommodabitur recte prouerbium in uulgatam mortalium ingratitudinem, adeo, ut uix unum reperias, qui meminerit offi⸗ ciNon abludit hinc exemplum euangelicum, quo è decem lepra, Chriſti beneſicio libera-
ts unus duntaxat reuerſus eſt, qui gratias egerit. b 1. . Fumi umbra. ee Lun Laxid ca. id eſt: Eumi umbra. Prouerbiali hyperbole id dixit antiquitas pro re qualibet
uili Sophocles in Antigone:
dac à ut e, Ou 3p eici. Alo. id eſt: cigusſumi umbra non emerim. nmran momais umbra res quædam eſt inanis, tum uero fumi umbram penè dixeris umbram
umder Dehocalias non nihil attigimus.
Viuum cadauer. Viuum ſepulchrum. 5. 111 3 lung⸗ enoi. id eſt: Viuum cadauer. Ptouerbiali gura dixit Sophocles in Antigone: urideuo 45 3
20 r o. 4.—— 4 7146„. p T,MN ku rxXop Sa vexo. id
audarbitror, uiuum at cadauer iudico.
L; Refertur
ames fuiſſe, quem⸗
—

e, DES. ERASRNI ROTEROD, AD AàGIORVRN Refertur apud Athenæum libro duodecimo. Euripides in Aeolo apud Stobaum aed e xμλυυε ⁸ννιι b Ge kXe, 1 reν ‧dep 8/A SMo rAlb 5X 2.
T) ⁵⅜ι εvElp 250&ιν 1μμνερμσνσα 4 n8e Zun LurS', 510 αμνυερ 2u ꝙρονν.. id 5
UHeus heus uetuſtum ut recte habet prouerbium,
Nil aliud atq; turba nos ſenes ſumus,
Vmbræq;, uerum ſerpimus imitamina Inſomniorum, cæterum mens haud ineſt Quanquam uidemur ſapere nobis adprobe.
In eos dicetur, qui ſic uiuunt, ut nihil uita dignum agant. Lucianus ſenem decrepitum 1a
Xd ο νον, id eſt: V iuum quoddam ſepulchrum appellat. Huc pertinet etiam illudyſi mi cuiuſdam apud Gellium:. 9 1112
Similis ſepulchris nil niſi nomen retineo. e
Erx fronte perſpicere. m
Ex fronte perſpicere dicimus, quod ſtatim& uelut ipſo protinus occurſu percipimus&i
ptum ab Phyſionomicis, qui ſe profitentur ex oris lneamemels tehquach corporis ſpecie in
genium hominis poſſe deprehendere. M. Tullius ad Antonium: Nõ enim ſolum exorati
one, ſed etiam ex uultu& oculis,& fronte, ut aiunt, meum erga te amorem perſpicere potu, i
iſſes.Id adagium etiam hodie uulgo tritiſſimum eſt. * Spem precio emere.
Eſt lucrum incertum,& in euentu ſitum, certo affectare damno. Terentius in Adeiphis Ego ſpem precio non emo. Hanc ſententiam leno refert illi. Pecuniã in loco negligerema-
ximum interdum eſt lucrum. uadrabit potiſſimum in eos, qui ſpe rerum adducti mau,
morum principum fauorem muneribus, obſequijsq́; captant. Certe ætatis ac temporis in, pendio, quo non alius ſumptus charior. Nam ij, quid aliud, q́; ſpem precio emunte Figun mutuo ſumpta uidetur à quodam emptionis genere, in quo conſueuit alea rei, non res en Veluti, ſi quis retium iactũ emat in piſcãdo, aut miſſiliũ prædam in uenatu, aut ſi quid alius eiuſmodi. Qua de re multa ſit mentio in Pandectis, titulo de contrahenda actione.
Cœlum territat. I
Prouerbialis hyperbole apud V ergilium in Aeneide: Et cœlum territat armis.
Conuenit in minaces& feroces, Thraſonesq́; magniloquos. Sumpta uidetur à bello Gi
7
teo, quæ fabula notior, quam ut hic ſit reperenda. Confine huic illud Syneſij in epiſtolacon tra Andronicum. ⁊.⁸π μεκιρραασ ⁷ 0v&ανοσνσιν n1X⁵. id eſt: Capite cœlum perrump,
te conatur.
Quanquam ſydere pulchrior Hlie eſt. tu leuior cortice,& improbo acundiot Adriaaaaaaaaa. Strabo lib.primo, inter hypbolas ꝓuerbiales hãc quoq; cõmemorat: Subere leuior Vmben „„. Cubito emungerteer. FII A Kain«xoarsανν‿ id eſt: Cubito emungens. Prouerbialis ironia in hominè ſordi- uxſtus& cõditidis abiectæ. Aſallamẽtarijs ducta, ꝗbus mos eſt nariũ mucũ cubito abſter ger nuwim manibus muria& ſalſugine oppletis. Bion philoſophus apud Suidã. 0⁸ rar AN KneAeubeßog, Ti y Lon Raοαμά☛ισ‿ d eſt: Meus pater erat libertinus, cubito emũes 2 e eee e Hiberæ næniæ. 1 ag iberas Pehe diuus Hieronymus entateucho: Quod multi ignora inqui CI ntes, inquit, apocryphorũ ra antur,& beran nænias, libris autenticis præferunt.] aahrPorüdeleamenta ſedamne nias Aegyptiaq́; portenta ſectari. Opi ,20 1.1 i. 14e4 SyPtiaq; portenta ſectari. Opinor Hiberas nænias dici propter prodigolas maui T.. c
——
. Subere leuior. 6 VII * OGO, id eſt: Subere leuior. Prouerbialis hyperbole in homines inconſtantes ii
& lubrica fide.Suberis enim lignum cauernoſum, quod in aqua non ſidit, uerumetiam feiſ bus& natantibus alligatur, ne poiſit ſidere, Horatius in Odis: 8
nugas appellat,in præfatione, quã prapoſuit v
dem in duodecim quæſtionibus: Et Hiberas na)
5
güoäg drumectue hee
Gadxecsgal
Lulne Uoehtlm. mrecapert eükävi N
2
*
—— = —
——
————— —=yZ ————— —— 2— S=
— ——

HibIADIS SECVNDAE GENTVRTA IM. 46, aum fbulas uulgo iactatas. Nam Hiberos maleficiorum infamia laboraſſe teſtis eſt in dab Poratius. Niſi quis mauult ad flumen auriferum Tagum referre. Quãquam Iple di/ usPieronymus in epiſtola aduerſus Vigilantium ſatis indicat de portentis, ac monſtris
ie Ballidis antiquiſſimi hæretici,& imperitæ ſcientiæ incredibilia portenta perſequeris. be Siculæ nugæ. Gerræ. Perſolæ nuge. 34 1 ailr nuge prouerbio dicuntur res leuiculæ. Auſonius in epiſtola ad Symmachũ: Co, tans inquit,non illud Catullianum:. dudono lepidum, nouum libellum, ſed amargoteron& uerius,
aidono illepidum, ́ rudem libellum: b
ge lligerem. MNiſi itaq; ad te friuola gerris Siculis uaniora. Porrò gerras Græci crates uimi/ exa pellant. Ea uox poſtea uulgo pro nugamentis rebusq́; friuolis uſurpata eſt autore o Dbmpeio hac quidem occaſione. Athenienſes cum Syracuſas obſiderent,& crebro Gerass poſcerent, irridentes Siculi gerras clamitabant. Hinc in prouerbium ceſſit. Vnde d barpian Amiliares quiq; inter ſe nugas omneis communicant, Congerrones uocantur. Suidas neu. n nogenere„ Sa refert, ut Perſicam uocem, quæ quidem, tum arma declaret, tum quoduis ran delenlaculum. Etymologicon Græcum addit ap ud Siculos naturam muliebrem gerron ap pellari. yeSu nanq; dici, commutatione literæ quaſi Deε‿ρα. ASſa autem apud Græcos pellẽ lgnitcat,& gerra proprie deferiſacula ſunt pellicea. Plauitus in Pœnulo: Scitũ per tempus, ociam eſt uerbum, ſi uerbum uetus. Nam tuæ blanditiæ mihi ſunt, quod dici ſolet, gerræ rertib nthe(ermanæ, Aedepol, liræ, liræ. Apud hunc ipſum& perſolas nugas legimus, opinor ob mon
üinbcongin ts aureos qui apud Perſas eſſe perhibentur. An 5 Qui ſemel ſcurra, nunquam paterfamilias.. xr ettsactm. Quiſemelſcurra, nunq; darerfamnias lorpldron enarrans Horatium, admonet fuiſſe preco emmei prouerbium. Senſus eſt autem eum, quem ſemel depuduerit, quiq́; contempta fama ſcurrã ſtaleateiponne agete cœperit, uix unquã ad bonã frugem redire. M. Tullius in actione pro Publio Auin, enatu,autlgult bodemini uetus eſt, de ſcurra multo facilius diuitem q́; patrem familias fieri poſſe. hencaaäne— Aegroto dum anima eſt, ſpes eſt. XxXII egroto dum anima eſt, ſpes eſt. Sententia prouerbialis admonens, ne in afflictiſſimis auudem rebus, abijciendam eſſe ſpem. M. Tullius ad Atticum:Vt ægroto dum anima eſt, bos eſe dicitur, ſic ego quo ad Pompeius in Italia fuit, pperare non deſtiti. Sumptum uide detrih aurradagium ex Theocriti Batto: b b
inegite erf⸗ſ 4 Qls Lſe,* du O Tors Se.,. b an Kärideg K cI, XrA,So: e Ja-dyg..„
Selg do XtAe dꝓO,Mona de. b bas uerſis, quoniam non ineleganter uertit Philelphus, haud grauabor adſcribere. 6 ies tent küdere Batte decet, melius cras Srſan habebls. iun Hperandum eſt uiuis, non eſt ſpes ulla ſepultis.
Nunepluit,& claro nunc luppiter æthere fulget. Item Euripides in Troadibus: iaip a rd AS acετ—* ½.. 4
) ouE, ri Ruep r ceg. id eſt:
Moneſtidem mi gnate uiuere, ac mori iquidem hoc ninil, ſpes ſunt in illo ſcilicet.„.. ee em pertinet fabula de Pandoræ pyxide, in cuius ſummo labro ſola ſpes hæſerit, reliquis
4
die omnibus morbis euolantibus.
Ad uiuum reſecare. XIII
V ANKTüllas libro de amicitia, ad uiuũ reſecare, dixit, pro eo, quod eſt rem exactius, q; ſat
p zemoroſius excutere. Sed hoc, inquit, primũ ſentio, niſi in bonis amicitiam eſſe non pof wonlagidaduiuum reſeco, ut üie za hæc ſubtilius diſſerunt. Mutuo ſumpta metaphora à cipapoli aii etuncapillos,aut ungues re ecantibus. Nam ij ſæpenumero moleſti ſunt, dum nimiũ * ſcun uu nteseſſe ftudent. Idem in libris de finibus, dixit preſſius agere, pro exactius& eouſa 3 Rba A aulus in Bacchidibus ſub perſona Chryſali: Tondebo auro uſq; ad uiuam cutem. Et ba gns⸗ baelimtonddere pro deludere Græcis in prouerbio eeet.* p h„), s. L 4 Hoſtiment
lieligendum. ſcribens ad hunc modũ: Et quia ad radices Pyrenæi habitas, uicinusq́; es Hi
wöie vn diu quæſiui. Tu enim occurriſti, quem ego, ſi mihi poteſtas ſit, ex omnibus unum ſeni

DES. ERASMI ROTEROD. ADAGIORVRN
loſtimentum eſt opera pro pecunia..eas ll re, ſed officium beneſicio penſandum. Hoſtimentum atem aarer L Pompeio Feſto, benei cij pẽſatio elt,à priſco uerbo hoſtire& redoſtire, quod 81 Da ae Lile Ab eodem hoſten dici putat Nonius, quod ex æqua cauſa pugnam uciptae. ic lena apud Plautũ in Alna ria adoleſcenti reſpondet ſua exprobranti beneficia Hof imentum elt opera pro pecuni Hoc eſt Neuter habet, quod imputet alteri. Tu mufſierem amabas miſſa eſt: Ego pecunij dediſti. T. Liuius: Nunq́; nec opera ſine emolumento, nec emolumentum ſeruis ſine impo ſa opera eſt. Confine illis: Manus manum fricat,& ſcalpentem ſcalpe. iee Vtranq; paginam facit.
Plinius hiſtoriæ mundi libro ſecundo, capite ſeptimo, de fortuna loquens: Huic, inqut omnia expenſa, huic omnia feruntur accepta,& in tota ratione mortalium, ſola utran 5 ginam facit.Prouerbij faciem habet illud, utrãq; paginam facit, ſumpta metaphora à codi cillis rationalibus, duas habentibus paginas, alteram quæ indicat, quid ſit datum, alteram
XV
quæ quid acceptum ſit, oſtendit. Itaq; in rebus humanis fortuna utranq; facit pagimamit uwiein eſt, ſue quid obtingit boni, ea laudatur, quaſi dederit, ſiue mali ꝗd accidit, eadem inceſſitu 3 5
ceu malorum autor. M 1 b Nec omnia, nec paſſim, nec ab omnibus. a OU rrdura, Sun—durh, Ju rG—dννπο½, id eſt: Nec omnia, nec paſſim ‚necab omnibus Admonet adagium in muneribus accipiendis, non ſolum uerecundiam adhibendum eſfe uerum etiam delectum. Sunt enim quædam, quæ neutiq́; decorum ſit accipere. Eſtitem bi cus, eſt tempus, quo pulchrum fit recuſare munus oblatum. Sunt quidam, à quibus inhote ſtum ſit admittere donum. Laudat Horatius Telemachum Homericũ, qui equos ab Mes nelao oblatos recuſarit. Hoc adagium citatur ab Vlpiano in Pandectis libro primo titub de officio proconſulis, ex epiſtola diui Seueri& Antonini imperatoris. Verba ipſa ſublen bam: Quantum, inquit, ad xenia pertinet, audi quid ſentiamus. Græcum prouerbiũ eſt im reντσ ννα Qπέρε d Tαρσσσννο½, id eſt: Nec omnia, nec paſſim, nec ab omnibus. Nam im humanum à nemine accipere, ſed paſſim uiliſſimũ eſt,& omnia, auariſſimũ. Hactenus ili Græca uerba in omnibus exẽplaribus deſiderabantur. Ea Politianus ex archetypis reſtitu ne quid hunc interim debita fraudemus laude. Alluſit huc Theocritus in Thionycha Arεμν uν vανεένοi b b b
.. a 2 A 4.. Ola SPaλμQ.*⁴ As— d d rayr. id eſt:
Non ſolet ille negare rogatus
Principe digna. nec de re quacunq; rogandum. “ empus omnia reuelat.. XVII Tertullianus, quem diuus Cyprianus præceptorem ſuum appellare conſueuit,in apobo
herico contra Ethnicos: Bene autem, inquit, quod omnia tempus reuelat, teſtibus etimue-
ſtris prouerbijs, atq; ſententijs. Aulus Gellius noctium Atticarum libro undecimo, cap.ie
undecimo, citat in hanc ſententiam hos Sophoclis uerſus: b
ngde ræiτe euei 8 A⁴ι₰●αε&mν, GG dα½ 55,&
xX ν έαρροeꝓ᷑, ꝓ⁷cu KvcVape. 86O, id eſt:
Ob iſta ne quid occulas. ſiquidem intuens b b Cuncta, audiensq́; cuncta proferet dies. ldem in Aiace tiagellifero:
Arar& d A.ααmιχ᷑σεR devc ‿με6 ⸗
Verè&dαε, ν⁵σπ⁹—Ʒeάz iſerch. ic eſtz Cuncta pariter immenſus ordo temporum Occulta prodit,& idem prodita occulit.
E demi 14, k. dem in loco Gellius admonet quendam ueterum poëtarum Veritatem temporis 3lin
uocaſſe icet ali 5— leet lähan ndo lateat tamen temporis progreſſu in lucem emergat. Fetturim J e Aeoe f tiam, hic quoq; ſenarius prouerbialia: e
d6 W8 SQce ud Ai De 6C. iget.
At ueritatem tempus i. 4 Sls
akem kempus in lucem eruit. Et alter item!.. nau&ᷣiep d SorO apde däg 53„4. ale le item huie adſimilis: Omnia ſub auras tempu„. lc elt⸗.
saperiens refert.
lden
buckemn 9
——
—
——
— ½ —— ⁸½ ᷣ —
—— — — — — — — —4
ürictrd ucinl
— —
enoeAu utulb kpie dumvonlace waiſeCodru wuacauitp 5
cülim. , rhcant Eo umobremau däk Ta amadduct. daawmonente
mneron 0
waabuum com
rdäenduſy b drilas qus Wannonias n duumtrbuit Kuungennt V 1 äria, Rerumades de dtügardhj eatwadait ſämredd Peegurmotu ſaltged deg eoe pue rdlo. 8 1
üa
1 1
——
——
—
——— — — ——
—
—
—
—
— —

*
onDIADIS sOVNDAE CENTVRIA IMI. 4os
f... 4 X 4 7.. C;ʒx.„. dem opinor ſenſiſſe Thaletem, cum ait, 10,% OvO G,ςοριόσα ₰ I*rS, RHi nei S T r duT.
unitaa Poccle Tempus omnium eſſe ſapientiſſimum, ut quod cuncta reperiat, eruat;. Nec aliud e. Katch 4 pindarum in Olympiacis, cum ait: 1 1 hne grus aud zrorrot ⁴᷑ςκꝙuνες*οροᷣτασιρ. id eſt:
lohuid poſteri dies ſapientiſſimi teſtes.
pen ue lun albi Jempus omnium parentem appellat, quod nihil non fiat progreſſu tę mporis: uned Samp 3u0 3 Zö1O 5 Mdhnau marz aibor ecu S-ν en. ideſt.. um andin etempus quidem rerum omnium pater, poſſit quod factum eſt infectum reddere. e 3 huc alluſiſſe uidetur Vergilius in Sexto: Subigitq; fateri arquis apud ſuperos furto lætatus inani“
iHitult in ſeram commiſſa piacula mortem.
gungitur. Nam ⁴αν Saturnus, ν tempus. Nec aliud ſenſit T. Liuius, cum ait, lib.
lum nerctni Alpha penulatorum. 4. XVIII
böbeoiw tur in qüendam offenſum, quod eum dixiſſet Alpha, monetq́;, ut huius iniuriæ talionem fa ti.ecayütt at, ſech uiciſſim Beta, ſi uelit, appellet. Tranſlatum à notulis literarum, quibus Græci nume
dumprouctüch àd omnbl ae A.
exardspu auſam adducit. Primum uocales iure præterri conſon antibus, quod citra illarum admini/ dur inTlbrſte niculum ſonent: deinde uocales ancipites merito præferri longis ac breuibus, quod utriuſq;
ecneris uim complectantur. Cæterum inter ancipites recte primum locum alpha tribui, qd a nſicendis ſyllabis, iota& ypſilon ſequantur alpha, uelut in&ãννο& aa. Alpha nunq́;
LEPouatur ills duas, ut eandem efficiãt ſyllabam, ſed reſilit& proprium tuetur. principatum.
A Ammonius mox diuerſam allegat cauſam, Cadmum ob id alpha principem inter lite⸗
W locum tribuiſſe, quod Phœnicum lingua bos alpha uocetur, cui primum locum attribu
re Krfanthe endum putarit, non ſecundum: aut tertium, quemadmodum fecit Heſiodus:.
lethote dap 5 Marisu, Javdind S,09 SoSc. id eſt: neſa deung Drimum des, deinde uxorem, inde bouem agricolantem.
dro ündkanſt Nam his ptæſidijs putat opus eſſe, ſi quis cupiat famem, ac paupertatem effugere. Rurſum
Bblatarchus addit hanc cauſam ſeaà Lampria ſuo didiciſſe auo: Primam uocem naturalẽ& aticulatam reddi per alpha, propterea quod ſpiritus, qui eſt in ore potiſſimum formatur, cngitur motu labiorum, quibus diductis, primũ hic egreditur ſonus mire ſimplex,& nul/ lirsindigens negocij, ut neq; linguæ requirat auxilium, ſed ea ſubiacente, per ſpacium eftera feo tur. Vnde pueri naſcentes, primum hãc ædunt uocem. Hæc atq; huiuſmodi quædam, eo
quem ſtendi loco referuntur. Diſputatur& apud Platonem de alpha inter literas princi- datu. Quin é illa prouerbium ſapiunt: Primas tenere, primas deferre ſiue tribuere. Et non oltetiores feram, quæ metaphoræ ſunt à partibus hiſtrionum in fabula.& apud Græcos,
Ven·Et ra orra d Suz. oτ πρνέισται ρεέοαιeεσ. ntem teny Saliuam imbibere. XIX emencpui Dunbieronymus in euangelia præloquens: Quis enim, inquit, doctus pariter, uel in ſcoctus um in manus uolumen aſſumpſerit,& à ſaliua quam ſemel imbibit, uiderit diſcre/ bunr⸗qad lectitat, non ſtatim erumpat in uoceme Eleganter profecto, prouerbialiq́; figura d Salalina, quam ſemel imbibit, id eſt, ab illo guſtu, quo puer imbutus eſt. Sumpta me/ öNora ah infantibus, quibus præmanſum cibũ nutrices in os inſerunt, non ſine ſaliua. Cur
7
——— é—— 5————————— 2 2. —-y————————.——————————————————— ————————————.——————————————— ——————————————.———— ——.———.—·—, ͦ—————————————ſͤſhhö——ööG
——— —

406 DES. BRASMI ROTEROD.- ADAGIORVR
ſſueuerint, nihil iam illis ſapit, quod ab illius primæ ſaliuaæ guſtu diuerſum ſit. Proind cum allmeuder dum, ut optimis aſſueſcamus. Idem ſolet accidere pleriſq; nolt modis omnibus curandum, ut optimis al AEcz noltrum mocss Ollm diſſideat ab ijs, quæ primis illis annis imbibimus, protinus diſpliceat. Aiunt 4 ut quſequld diicteucan ſali uſtarint. Verum malim ad ſuperiorem metaphon canes eos amare, quorum ſaliuam 8 Ulud: aphoramn ferri. Huc ſpectare uidetur& Perſianum illud: n Sens Inq́; luto Jun poſſis ranſcenderc nummuhn. ne Paden Nee Slar cbete ſeliren Ledium ad ficos Mercuriales, de quibus alias diximus, quos 8 Danch masm läliua oblinebant, ut ludibrio eſſent, qui tollerent, cum conſimilem lulum Sen e de u no infixo luto. lllud certe pertinet ad hoc prouecrbium⸗ quoq 3 apad in ſexta Satyra:.., 1S. N ndenn ſolers Urdocum noſſe ſaliuam. Saliuam pro guſtu dixit. b b Q uo ſemel eſtimbutuhu. Huic non diſſimile eſt Horatianum iluddG.. Quo ſemel eſt imbuta recens, ſeruabit odorem Teſta diu. 2 b Proinde recte monet Fabius/ ut ſtatim optima diſcantur, propterea, quod nihil hæret tenn cius, ́ᷓ id, quod rudibus annis perceperimus. Et Ariſtoteles libro moralium Nicomachi rum ſecundo. òu ⁴μιόα⁶ντocq⅒?ο Jα⁵ρεαι σ ευmο 5vN euSue kn ecp 2Sidedi, add TGuuohi, ucheg Rx& ⁴eꝝά‚ id eſt: ltaq; non parui refert, hoc an illo pacto protinus à pwers cõſuefiamus, ind plurimum intereſt, uel potius, omne in eo momentum eſt ſitum.Et V ergilianum illud in, εναιαμαα in Georgicis:. b b.. Adeo in teneris conſueſcere multum eſt. . Augiæ ſtabulum repurgare.. än Adyte Besaia, id eſt: Augiæ bubile. Allegoria prouerbialis in hominẽ, aut in tẽ maos in modum inquinatam. Lucianus in Pſeudomãte, uo*πνι ες εα⁴ι⁵ανμ, B9) 1u närn 2XN K1 Acoo p N u KAM‿σσðd˖ͥ˖ͥ2XͦäSid⸗ sσοαμσσα, d eſt: Et Augiæ bubile, ſi non omnent certe pro mea uirili conabor ſubmouere. Oſtendit autem huius ſtabula tantũ habuiſſe cn geſti fimi, quantum ter mille boues pluribus annis reddere potuerint. Huius mentionè 9 cit& Pauſanias in Eliacis. Deq́; bobus& ſimo non nihil meminit. In Græccis epigrammati recenſetur inter Herculis labores Augiæ ſtabulum repurgatum. Q uin& Seneca ludicol bello de motte Claudij Cæſaris uſurpat hoc prouerbium: In quos, inquit, ſi incidiſſes, ualde
fortis licet tibi uidearis, maluiſſes cloacas Augiæ purgare, multo plus ego ſtercoris exhau,
ſi. Etiamſi prouerbium omiſſum erat in exempla nig uod primum ſecutus eſt Frobeniuſ nos reſtituimus ex exemplari, cuius nobis copiam
imputare uniuerſitati, quod paucorum ſeniculorum conſpiratione, tam odioſe repugnali 1
ſit hic bonis literis ac linguis. PDPericuloſum eſt canem inteſtina guſtaſſe. XGA⁴εσι Xoylop xcroc Pð. id eſt: Periculoſum canem inteſtina guſtaſſe. Prouerbiali allegoria dictũ eſt à Theociito in loſl lio decimo. Admonet adagium haud facile temperare à peccando, qui ſemelillecebram i
XXII
lam, uelut autoramentum uitiorum deguſtarit. Quemadmodum qui ſemelſcortumattg rit, qui ſemel periurio rem auxerit, qui ſemel aulicam uitam ſit expertus. Effertur& ad hunc modum apud Lucianum,*uαε ανο νισσασσ αάρα&νις Heν μσφd p, id eſt Neq amt edere didicerit. Horatius in ſermonibus, ſmili igura duit i b
deſiturus eſt, qui ſemel corium Quæ ſi ſemel uno De ſene guſtarit, tecum partita lucellum,
Vt canis à corio nunquam abſterrebitur uncteo. b 1
XXII
Dubiam cœnam opiparam, uarijsq́; inſtructam ferculis appellabant, idq́; prouerbiun: Paraſitis repertũ apparet. Phormio apud Terentiũ: Cœna dubia apponitur. Quid ithu uerbi eſt? V bi tu dubites quid ſumas potiſſimum. Exponit paraſitus uerbum ſuum liogul anceps. Nam dubium etiam periculoſum ſignificat.& dubia cœna poſſit intelligi, qua 5 careat ſuſpicione ueneni. Horatius in ſermonibuzz. Vid 2
Dubia cœna.
ecit è ſua bibliotheca collegium liber,- les artes profitenſium in florẽtiſſima Louanienſium Academia. Neqʒ enim æquũ atbitrot
1
„
Nraigata
Jpzud i Mmglrc Brxertbob
eradeatnec rhtb lode Knguibunch
7 1
Hſtaed uo. nrchequ
1
1
erdlamadic
ema dät eldiuamiic alpunidur nnchraauri anretpahn mnlinmit dadſunmos ttwn Thale
weitaname
—
—
thaninusa bAengua enadochn üinimt aitogum
pellemus
wntin
—
—

„*
*
Gloky. e 5 1 vRIA II. 4
1dah cnHiLEIADIS SECVNDAE GENT dinefun 1
kerjune des ut pallidus omuls, dclplien Caua delurgat qubia. 8
dremeai 2.
v.
Canis circum inteſtna.ʒ
ntillimus, propoſitas conſpiceret, quibus tamen frui non liceret. Canes enim oberrant cir- liäs inn unles inſuaues. inteſtina em̃ nõ facile deglutiri à canibus, ac deuorata reuomi plerũq;.
im affectus& rationis: Sulti eſt, inquit, compede
ote formoſa. Horatius item de amica formoſa: Teveti; grata compede uinctum. AHerculana ſcabfſees.
glodtüiten u⁵νπιαριλνλεα, id eſt: fderculana ſcabies. De ſcabie iucunda, facileq́; ſanabili interprete
oralium Nen
bihe in zuida aut quæ deſideret Herculana, id eſt: calida balnea. Narrant enim Herculi laboribus TAAn: 1....„ 1 18 7 4— 4 8—— 2. 4 8 20II S der Th lis ngennibus fatigato, Dallachem crebro halnea fer uentia ſuppeditaſſe. Vſum huius adagij Vegiinat vonindicatnec Tenodotus, nec Suidas. Equidem opinor dici poſſe uel in eos, qui mu⸗ 83 nmdi boſtudio, alioue labore ualetudinem offenderunt, ut quibus aliquo laxamẽto ſit opus, uel
neos quiblandis adulati nibus deliniti, ueluti iucunda quadam ſcabie pruriunt.
Herculanus morbus.
wire,atinin
dula ntürtent
nt rüuiunen lm pumidum, inimico igni conliqueſcit. Signa eſſe, graue aaput ceruicem torpenté- Gracb Gigr pora pullata, auri præcipue dextræ tinnitum. Deprehendi potiſſi
aqut,cde bores uel immittente lunone. Heraclitus arrogantiam ſacrum morbum uocauit, uel quod
ego leacbe
I nadminiſtranda repub. uel in alijs artibus excelluerunt, atræ bili obnoxios fuiſſe. Equidem
—
ä Tu qulendtäm in uiledinne doprouerbijtitulo recenſeri.
— —
—
4
½ — S — = * S 53 S. 8 — 2 5 2 58 * 2 8 8 — & 2= 1 0₰ 5 9. ₰ 22 ₰. E.
3 dcche Löpenn. Acclamatio prouerbialis, qua conſueuimus uti re gnauiter& feliciter peracta,
Bos rüie
lt inelbee
3 9
ſh
dea ras erroisid eſt: Canis iuxta inteſtina. Dicebatur, ubi quis res eas, quarũ eſſet cupi
aum inteſtina, deuoraturi, niſi fuſtem timerent. Suidas arbitratur accõmodari poſſe in res
ruod r4ſou, id eſt: Aureæ compedes. Prouerbiali metaphora dicitur ſeruitus ſplendida
ae nabilis, qualis eſt aulicorum uita. Diogenes in epiſtola quadam ſcriptum reſiquit Ari⸗ udhät, ſippum in aula regia aureis teneri compedibus, ne poſſet auolare. Seneca in dialogo quo⸗ sſuas, q́uis aureas amare. Loquitur de
Te XXxvI
1EISI I. XXVII asA⁴εννεεσ⁶α. id eſt: Herculanus morbus. Hunc Dicæarchus apud Tenodotum eũ de tnirn Aaſtimat eſſe, quem alij ſacrum, alij comitialem appellant. Eſt autem ex eorũ numero, qui⸗ zuam ſgſun bus nulla medicorum ope ſuccurri poteſt, propterea quod diuinitus immittti creditur, eoq́; ebübieſunen ognomen additum eſt ſacro. Apuſeius in prima defenſione, diuinum appellatum putat. uod diuinam, id eſt, rationalem animi partem uiolet. Naſci, quoties caro in humorè craſ-
b bir irtmf K mum incẽèſo lapide Se⸗ in Senohte te,rotegularis circumactu. In hunic aiunt Herculem incidiſſe, uel propter immenſos la
iidmali ſummos plerunq; uiros conſequi ſoleat, uel quod ſola mors remedium adferat. He⸗ we wodotus in Thalia refert Cambyſen huic obnoxium morbo, quoſdam ſibi maxime familia
non uideo quamobrem hoc debeat inter adagia referri, niſi ſacrum, aut Herculanum mor/ bum appellemus, tumorem animi, aut aliud aliquod uitium inſanabile, quod genus eſt in ſe
4—
KAhenaus ex Clearchi primo de prouerbijs libro citat, is πππαμαιννιπααανν, id eſtile pæon ie
veic C niſactis, quidam arbitrantur primum ortum eiſe, carmen Hexametrum Heroicum )

BHexametrum erit meris con
40s DES. ERASMI ROTERODAMI ADAGIORVWM
1 8 4* ͤ“. 5 1„.. 71„IM ASo...„„.. IN TCA.d, NTAA 2 ſtans ſpondeis:Sin primis correptis, iambicum erit trime uris iampis abſolutum. Cuius rei meminit etiam Terentianus grammaticus. ltem
Pollux in
tari Ap uincentem, worraxoels, ouantem. Hinc uulgo prouethi: Buds pugnantem, Wouceiq uincentem, aαννεσναι, Od̃ 80 prouerbij uia
3„. I 7 12——. 15 receptum eſt, ut re feliciter peracta, a cclamemus, is xauαν Latini uidentur, v, In e megac;
mutaſſe. Ouidius in opere de arte amandi: Dicite iò pæan,& iò bis dicere pæan, Decicdit in caſſes præda petita meos. Et in triumphis acclamabatur, iò triumphe. Horatius in Odis: Non ſemel dicemus iò triumphe.ʒ 9 e S13 1e Nemo mortalium omnibus horis ſapit. b Plinius lib. ſeptimo, cap. de præſtãtia gentium: Si uerum facere iudicium uolumus aci
pudiata omni fortunæ ambitione decernere, mortalium, nemo eſt felix. Abũde igitur, ag
indulgenter fortuna decidit cum eo: qui iure dici non infelix poteſt. Auippe ut aia noint certe ne laceſſet fortuna metus eſt. Quo ſemel re licha rellcnas 11on elk. nemo mortalium omnibus horis ſapit? Vtinamq́; falſum hoc,& non à uate dictum, q; plu
rimi iudicent.Ex quibus Plinij uerbis conijcere licet, eam uocem neminem omnibus hot
ſapere, uelut oraculo proditam, in uulgi ſermonem abijſſe. Senſus uel citra interpretem quet:nempe, neminem eſſe, qui non aliqua parte uitæ deſipiat, ac peccet. Porrò ſtulticixco mes eſt infelicitas. Aut certe ſi quod incidit infortunium, id ſtulticiæ ſolet imputari. Boden pertinet, ꝗd paulo poſt eodẽ in loco ſubnectit: Alius de alio iudicat dies, ſupremus deomn bus. Extat apud Ariſtophanẽ in ranis& huiuſmodi ſenarius quẽ illic indicat Euripidiseſſe Obn ts/ Sg rie xdνν vνεν&*‿αάινηο. idett:“ Haud uiuit ullus omnibus felix modis. ltem Euripides in Supplicibus: TSp ν Ʒ₰ 7½ 4 4— id eſt:
Oi kS1 bde& AicrA kAVp, Siquidem uniuerſis rebus in mortalium Nil continenter& undequaq; proſperum eſt. Nihil eſt ab omuii Ieie en Parte beatum. Simonides apud Stobæum: dμηανυχοẽõῦeũl1 α ο ie 3u geni,O. id eſt: b
emo uacat prorſum malo, neq; crimiute.
Sui cuiq; mores ſingunt fortunam.
Ad eundem modum Horatius
cuiqʒ mores fingũt fortunam. Et paulo poſt in eodẽ opere:Supra ſigniſicauimus ſuos cui mores plerunq; conciliare fortunam. Emedio uidetur ſumpta ſententia. Nam plerunq; ui
demus mala malis euenire, digna dignis, idq́; uulgo dictitant: Malus malum repetit,&èm
uoe is uæuà, id eſt: Malis, ter mala. Atteſtatur& uerſiculus prouerbialis:
v uhes eee 8⁴.‿λʒεο οσσ Sede. id eſt:“ iro bono fortuna ſuppeditat bona ltem! ttante Plutarcho
₰ 1„ 2 em Menan 1 O?Se Lad 5 e. ic eſt: ba5 der Cttatne Plutarcho
Nobis enim animus eſt deus. 1
Et apud eun A, 5 teehei s e. 41 dem Hleraclitus, 15 eiSeders GA uuz,id eſt Mores hominis deus,Rüefomu
na. Eôdẽ pertinet, quod Alcman ſcri
na. Eõ„ cri
id eſt:R 3 aardate fortuna R nanorũ. Opinor idẽ eſſe qu neſcio quo ametſi etiam quæ uim habet maxi
naximam ribus fingitur. ertan
rtunã eſſe ſororem,?uvouas, red8e E aPouutsch
od adducit M. Tullius paradoxo quinto ex poeni
Sentit enim fortunam fingi cuic; ſuis moribus. Inſana laurus adeſt.
,.„. Plinius libro decimo A
tus Amyci eſt Bebrycen Capite quadrageſimo quinto: In eodem inquit, tractu ho
ege interfecto clarus. Eius tumulus à ſupremo die lauro renm qe
„ 1... 1 iſſe„ ſpeci. ulic uarto demonſtrat in Pythicis ludis quinc fuiſſe cantus ſpecies.-rims, repratu 7 hem certaminis diſpicientem locum, τοαινεανωσμαμά Prouocante Pythonemau
xxi
recepto, ſolida felicitas non eſt. Quid qual
ectæ inſtitutionis. ömentari nſtitutionis, pſua ſionis,& prouiden tiæ, ut refert Plutarchus in cõmentariodt
locus is habet᷑ mẽdoſus. arbitror emendandũ ad hũc modũ Cui qui? a ipſa cedit.& ſicut ſapiẽs pota dixit: uis cuicyno
ern helle aikacuuer
adkcemag dhwxpud. dübabqlen arrhauocg Tounndar müerüerom. zohnodhus! demoberenpl Thabinum
elhrapuc adddotopo
1
f 8
hlim
dutautocu
htulken in!
diidintwale
lüſtüin
a puc Cornelius Nepos in uita Pomponij Attici:ltaque hic fecit, ut uere dictum uideatun Su
duäänaedt üneätmal derwalhnearn V radeh lwe
— —— —— = ₰
’E —
—— —
—— —
—— — —

Glodyn cHILIADIS SEGVNDAE GENTVRIRA IIII. 4 ⁹ bie auminlanam uocãt: quoniam ſi quid ex ea decerptum inferatur manibus, iurgia fiant, donec eme Prune. actenus Plinius. Mihi nõ uiſum eſt abſurdũ hoc adagijs adnumerare:quandodus d tuld Ken res uſczadeo uulgata fuit, ut hinc arbor cognomen inuenerit. Itaq; quadrabit in hominẽ eatzn d tum autorem, ut ſunt nonnulli, qui quocunq; ſe uertunt, iurgia ſuſcitant. Ocagtépſa e Apologus Alcinoo. XXXII duügopme Lrddo s, id eſt: Apologus Alcinoi, de longis& anilibus fabulamentis. Refertur atu n. Diogeniano,& Iulio Polluce libro ſexto. Sumptũ ex Homeri Odyſſea, ubi Vlyſſes in con/ io aͤlcinoi Phæacũ regis, prodigioſas ac deridiculas fabulas,& portentuoſa mendacia com aemorat de Lotophagis. Leſtrigonibus, Circe, Cyclopibus, atq; id genus alijs plurimis mira albletus uidelicet Pnæacũ inſcitia, barbariecq. Plato de Rep. libro decimo: AA* do: ie S?yd aAKOs„ℳ rAO)op 295, Kdd icas ο* drdde εꝙ d Cν‿ ταάeα ohs. id eſt: daud tibi ſum narraturus Alcinoi apologum, ſed excellentiſſimi uiri Eris Arme/ azgenere Pamphyli. Narrat autem eo in loco fabulam, quæ cum Leſtrigonum Cyclopurqʒ lcimm u Homento facile certare poſſit. Scribit enim, cum hic inter multos cecidiſſet in prælio, decimõq;
la. Wbiten poltdi cadauera cæſorum tollerentur, reliquis putribus, huius unius cadauer integrum atqʒ
löppeun ncotruptum adhuc apparuiſſè, domum̃q; depottatum, ut juſtis ceremonijs ſepeliretur, die nonet Oa duodecimo⸗ cum eſſet imponendus rogo, reufxiſſe, ac prodigioſa quædam narraſſe, quæ die/ mänrecia b ilis decem apud inferos tum ietis, tum rediens conſpicatus eſſet. nnen and Apucabatxax. 8 XXXIII dcita i Ctatur apud Nonium Marcellum, cum alijs locis aliquot, tum in uerbo Luſcioſi, Varro in xcetPond Andabatis⸗quem equidem auguror titulum fuiſſe quempiam Satyræ prouerbialem, cuiuſmo 5 ſringand aiſant alij quoch complures: vG= Aupo. 75oννυ⁴εσέοιιαιισ‿ Neſcis quid ſerus ueſper uehat, les tpena M. Tullius inſtar prouerbij uſurpauit in epiſtola quapiã ad Trebatium libro ſeptimo epiſtola iudh mented dm famiiarium: Quem antea, inquit, ne Andabatam quidẽ defraudare poteramus. Et hunc 4 lenbunti amaulatus diuus Hieronymus aduerſus Heluidium: Ad hoc, inquit, probandum congerit de ſripturis exempla quàm plurima, more Andabatarũ in tenebris gladium uentilans. Idem con plicbu m louinianum: Periclitamur reſponſionis uerecũdia,& quaſi inter duos ſcopulos,& quaſdam ceſſitatis pudentiæ ſymplegadas, hinc atq; inde uel pudoris, uel cauſæ naufragium ſuſtine nus. Si ad propoſita reſpondeamus, Pudore ſuffundimut:ſi pudor impetrarit ſilentium, quaſi
——
cloco uidebimur cedere,& aduerlario feriendi occaſionem darc. Melius eſt tamen clauſis, dum boair quod dicitur, oculis, Andabatarum more pugnare, quaàm directa ſpicula cyypeo non repellere eertatis. Idem in ſecunda contra Rufinum Apologia: Aliud eſt,ſi clauſis, quod dicitur, oculis mii uolunt maledicere. Rurſum in eodẽ opere:Habetur dialogus apud Græcos Origenis& dididi Valétinianæ hæreſeos defenſoris, in quo duos Andabatas digladiãtes inter ſe ſpectaſ⸗ mecteor. Huc, opinor, reſpexit in præfatione Eſdræ: Aliud eſt, ſi clauſis, quod dicitur, oculis I mii uolät maledicere. Hieronymus uidetur mutuatus e Tertulliano, qui libro de carnis reſur wenis NFectione: Si tam abrupte, inquit, ut quidam uolunt, clauſis, quod aiunt, oculis, ſine diſtinctione auins te anné pallim carné& ſanguinem à regno dei extruſit. Hactenus ille. Clauſis oculis dixit, pro nba doquod eſt ſine delectu. Cæterum fuerini ne populi ad eum modum ſoliti pugnare, an gſa/ mid atorum genus, qui clauſis oculis tenderẽt in aduerſarium, an potius luſus genus, ut propemo dum ex Seneca licet conijcere, nondum, ut ingenue fatear, ſatis compertum habeo. Certe uox pha anaßame, indicat fuiſſe quoſdam, qui ſic hoſtem aduerſum inuaſerint. Tum Homerus . lladoser. Aiacem ſic pugnam ineuntem ſacit, quemadmodum leo pro catulis dimicãs, clauſis ceuls inllit in uenantium agmen: b .e ia faag⸗ vorrid χ e ευ μαάł᷑ᷣνας*αἀς „ e,de rigm Neoef di d renaon, m hün nimi Goub uοœοτισανυ Gρ Ox SG 1 n. is eraueg. 5 de‿r Deyef BAsAsce„p a nag Siren xabiop ndο AS daye A„ low ulth as as hi wurföwe hc Pebiwe. icdeſt: vi.nodä(it Aſt Auxha lo Pcde Selo d. uͦc mocũi f uxto defenſans undiq; ſcuto Lc Sabdimm inuenem prognatum patre Mencetio, y u uileodepugnans ſua pignora circum, Hams ſarnti ertanti uenit obunaturba inqult 4 antumin ſyluis, iaculis urgentibus, ille w dleben,
M Deducto

X 10. DES. ERRSMI ROT. ADRAGILORVM
Deducto prorſum cilio ſua lu
Sic cingens heroa Patroclum
Conueniet in eos, qui temerè,; eſſime quadrauerit in eos, in
be hircum, ille ſupponit cribrum,
ſ erat. nihil iacientiiuiu. Poustuin Canina facundia.
mina uelat. protegit Niax. 1
cuiuſmodi iocus extat Demonactis, autore Luciano: Hic ma . · 4
in djici x Saluſtius apud Nonium Marcellum, in dictione Rabula: Canina, ut ait Appius, facundi Sa dictum apud eruditos ſcriptores in adagionem ceſſti i
exercebatur. Quod quidem Appij quoſdam, qui tantum
to. Siquidem, r. litera, quæ in rixando prima eſt, canina uocatur. Diuu
atratu ſumpto epithe eerculi Jatratu ſumpto ęplt claad Ruſticum monachum: Pomparum ferculis procedunt in publii
42 SePſt Sparum Pletondunar— ant facundiam. Idem obtrectatores ſuos lubinde canes appellat. llilenlis tragœdos conduxit. b O nsug Feysdode 2οdos, id eſt: Ilienſis tragœdos conduxit. Vbi quis ultro quẽpiam, unde ſua audiat probra. ueluti quas ſemel pertulere, denuo quaſi renouet. in Pleuc 1C au Ala Alede Sp Syd od E4SeG. id eſt: Poſtea quàm enim iuxta prouerbiũ llienſis cũ ſista gœdos conduxiſti. Idem alibi: rd e⁴ ↄ/˙ lAop aNXhde nemdiraeuch,; Bc*½ρ d rn 8m, 2 de NeXnNOb,0ubp ràe Du cuοοο⁶σεid eſt: Itaq; plane idẽ nobis accidit qclla ſibus, ut qui iſtũ ceu tragœdũ quẽpiã aduerſus nos excitauimus, qui Phrygũ cãtet calamitates 4 Tribus minis inſumptis, duodecim imputat. XXXVI Ironia prouerbialis apud Ariſtophanem in Pluto: * uldb CiO y o. Jonie uH 70 NsoYG ręie uvd, AvMX6G ν⁸ o T εaα. icd eſt: At certe amicus ut uidetur per deos, W Vti pro minis tribus, imputes duodecim. Quadrabit in eos, qui non niſi compendij co, multum beneliciorum expectant. Vulgo Oculus dexter mihi ſalit. 8NS 5— JAA0G G.8 5 Se dg. id eſt: Salit mihi oculus dexter. Vbi ſpes eſt uiſuros nos lætum quippiam,& uehementer exoptandum. Ductum àmuliaai larum ſuperſtitione, quæ ex membri pruritu diuinare ſolent, quid ſit euenturũ. Vnde ila apud Plautum non ſemel obuia: Prurit mihi tergum: pruriunt dentes: pruriunt pugni.&e: Vtũden tes tibi pruriunt, an malæ: Theocritus in Amaryllide:. A“Nen d—Dd Asu 5 Serde. S) 14No Au-r6. id eſt: En oculus dexter ſalijt mi, illamm ne uidebo? 5.— Eſt etiam apud Plautum: Supercilium ſalit. Hodieq́ʒ per iocum aiunt ſibi dextram tinnille u
ſui gratia colunt amicos,& pro quãuis exiguo oß ité aiunt: Pileum donat, ut pallium recipiat: XXXVII
rem, ſignificantes alicubi ſermonem de ſe abſentibus factum cum laude. Idc Plinius teſtatut,
uulgo qnandoq; creditum fuiſſe, ut qui laudaretur abſens, ei dextra tinniret auris: qui uitupets
retur, ſiniſtra. Lucianus in dialogis meretricijs: H'σ ταρμρ5εοκeᷣεεμ⁴ε à dra iuinza 4„*„. C„ 2...—. 8.
2 ½ꝓν& J nexThAH ArrA aαεομέιφ. id eſt: Num nobis tinniebãt aures Parmeno N
hera aſſidue cum lachrymis ueſtri meminerat.“ b b XXVII filium, nebulas in pariete dixit, pro fe vihi
. b Nebulæ in pariete. Auſonius in epiſtola quadam ad Gregorium
ſomnijq ſimillima: An nunquam, inquit, uidiſti nebulam pictam in pariete: Carminis, quod ſubſcribitur epiſtolæ, ſemma ſignificat friuolum ac uanum. Nam nebula res eſt inanlot qu ut coloribus exprimi queat. p Ne ſis patruus mihi, ſapere patruos. tus 7 Batmuorun in nepotes ceu peculiaris, genuinaq́ʒ ſeueritas, prouerbio locum fecit. Horans Metuentis patruæ uerbera linguæ.—ſͤſͤ
2 inei uocat ſeuerã.& obiurgatricẽ. M. Tullias aduerſus Herenniũ: Fuit in quidã pa ruus, cenſor, magiſter. Obiurgauit M. Cœlium, ſic, ut neminẽ unq́; parens.
nulloq; iudicio inſectantur quippiam, aut repugnãt alicui N
cũ alter inepte proponeret, alter reſpõderet ad id,quod e
ad m aledicendum eloquentiæ ſtudium exercerent: à rixa canum,& oh
XXXV, Auxit. vDIGIS MO prOu ſi Troiani accerſant hiſtrionem, qui ipſis calamitata, in Lucianus in Pſeudologiſta: E'rei& uI al a
XXXIU
u dlecus
olbro
dhgreunte
au wa Tenes lheume Cou entäbaſt roücbedeun
4 5*
taöcekorg
lenuedium eiwanarun analuniss
1
ucyye Uautonwal termurci düdar lbr tenma antüner eneuicg

cHltiADis SECVNDRAE CENTVRIA MMii. n9e en— Roc uolui, ne ſis patruus mihi. id eſt: Neme caſtiges. Ad hanc formam pertinet illud Perſianum:
neltme truos, erritgn Cum ſapimus patriios,
4¹11
9
utuz ut lolet dixit: Ne ſis mihi tutor, id eſt, ne mihi præſcribas, atq; imperes. Anh Saxum uolueerer.
m ad Saxum uoluere dlcuti⸗t exliauſd quopiam, atq; inutili labore fatigantur. Tede ute mand lisin PnuchorSauis di un ac tarum uoluo. Donatus admonet prouerbium fuiſſe in canina uen eosqui inextr icabili ſu de 21 Werentn ea Kuuch putat à notiſſima Siſyphi fabula, ſaxũ nroccämmin pud inferos, ſurſum, ac Iorlumn OHeint.. z5 uage.(uapereprouinciam: I radere prouincam. XL. a NIndere prouinciam, ioura prouerbiali dicuntur. qui negocium aliquod curandum cõ bi qub uid mitunt. Capiunt, ſuſcipiuntie prouinciam, qui rei curandeæ onus in ſe recipiunt. Metapho gißat nümgmclta conſäruchne doanrumeahud duosoqui magiſtratum gerebant, Puin e e dualls ali ſortiebantur. Exempla paſſim apud autores obuia ſunt. aehüllatt acracüte: Videlicetille Cliniæ ſeruus. rardiuſculus eſtMdeirco huie noſtro tradita eſt pro/ wranine uinchadem in Phormione: O eta prouinciam cepiſti duram. Plautus in Ciſtellaria. Abi nn sauidlecus in tram prouincſam Ofdeiam illi deleßatum prouinciam uocat.
mgicin..:. 7.aãorinthus G collibus ſurgit,& uallibus deprimttur. XLII - Itrabo libro Geographiæ octauo ſcribit Corinthios opibus,& artibus egregijs præcel/
lui ſe cxterum regionem illorum non admodum fuiſſe feracem, quod inæqualis eſſet d&
apera ac petricoſa. Eamq́; ob cauſam ſenarium hunc prouerbio iactatum fuiſſe: 1o oyierar nO* Ko vsr. ic eſt: Alibi tumet Corinthus, aliubi caua eſt.
21
au lementiidoneum eſt, atq; campeſtris. Id adagium, ubi nam poſſit eſſe uſui non ſatis uideo-
tumq;ſecum conſtantem. Cælius Rhodoginus etiam atq; etiam contendit adhibendum cſeptouerbium, ubi ſgnifcabimus felicitatem aliquo incommodo uiciatam, ut eſtferè re uum humanarum conditio. Quem libentius ſequeremur autorem, ſi quod contendit& aſ nn ſeuerat uel unius autoritate probaſſet.* CSrotonè ſalubrius.
1sraO d spou, id eſt: Crotone ſalubrius. De re nequa
noxia, ſed undequaq; ſalutife
— Tutk tmosproduxerit, tum athletas, tum philõſophos, hoc eſt, corporibus pariter, atq; animo i preltantes uiros: inter athletas præcipuũ Milonẽ, inter philoſophos Pythagoram. Idem eo cem in libro tradit Myſcellũ& Architã pariter Delphos adijſſe, ut de urbe condenda con/
1 pulentia altera ſalubritatis. Alluſit ad hoc prouerbium Pallada in Epigrammate: n Ooha 29. ,Su9'016 Svouip ridi Heui“ al hne„S„ i(u0 5p Sovig Nniihg acou Fra Al reca, . dl he poysp raxĩ σ dia ng6 T dpie. dqd eſt. Dalnum quiddam, uimq́; admirabilem ineſſe b Nhiscene dtximus haud temetee. huaio auem fehrtslonga, quarana tenebak be 8 igatum conficeret miſerutm‧, * dcunadmoui. neq erat mora longa, Crotone 2. iſeciſſem, ſanior ille fuit
M 2 Crotonia
eltpoſtq; abiectis puerilibus nugamentis, ſeueros mores induimus. Idem Horatiũ æmu „
ſunt. Terentius in ſeipſum
meminit& Euſtathius in Bœotiam Homeri. Huiuſmodi autem terræ genus, non perinde
a vüü gqqus detorqueat ad hominem intractabilem, aſpero ingenio,& ſibi ipſi inæqualem, pa 3
XxLIII
a enodotus ab animante ſummptam parœmiã exiſtimat. Eſt enim Croton muſcæ genus Theodorus rediuum uertit, placidum& innoxium, neq; ſuctu, neq; alia quapiam re mole
Aum Strabo libro Geographiæ ſexto, tradit hinc ortum, quod Crotoniatarum locus lon/ Belaluberrimus olim fuerit iudicatus, uel hoc argumẽto, quod breui temporis ſpacio q́plu
fa lleentoraculum,& alterutrũ pollicente deo, Architã opes delegiſſe, Myſcellũ lociſalibri utẽ lluitaqp Syracuſas condidiſſe, hunc Crotonem, quarũ urbiũ altera ceſſit in prouerbii
——. —————
—

——— ——— —h
athletas protulit ea ciuitas, adeo, uirtute præceſſerant, omnes parl
RNMoNkod'ès ειεέαε πυαν õημάꝶ³⁵‿e. id eſt:
8*ſ
4i DBs. EBRASMI ROT. ADAGIO RVN
2 xo ονεmλννο εμσν reliquorum Græcorũ. Strabo libro
Geographiæ ſuæ ſexto, prouerbiũ hoc ait ortum obiinl; nem Crotoniatarum præſtantiam in certamini
bus Græcanicis. Plurimos enim egregios
ies continenter uicit Olympia. Hunc ſi conſtitiſſet, nul,
Crotoniatarum poſtremus, reliquorũ Græcorũ primus eſt. b xuI u r GO, TVrroe up Aop ivop, id eſt: Crotoniatarũ poſtremus, un ms
muſehk
ut in uno certamine Olympico, ſeptem uiri, qui reliquon
ter fuerint Crotoniatæ. Huius gentis præcipuũ decus Mh conocc
lo. literis omniũ celebratus, qui ſept
lus e ueſtigio poterat educere. Manum tenenti nemo digitũ corrigebat. De admitãdone it Gellius. Adagioni locus erit, ubi genus aliquod tanto inte, ſis dicat in re militari, uel ignauiſſimum Græcorum præſtantiorem eſſe fortiſſimo Tion e lacäine waxatoner 7.... 5 XLV 5N Fld Tendrup 0 εεανᷣπαἀ id eſt: Ne decimam quidem partem opum Sſrauii 6 narum poſſidet. Itrabo libro Geographiæ ſexto. æufνα Rkrl ro* Swp dnep vaSn 2„r,,, A,. 4. 2. 3 ,, Co AoOœl Ku 2 AHiic- Nĩad οέααα, Xs Op Tbe G-„ nOAXS, SG du Rp Kwynone, 8 7. 8„„,. 7.„. Jo⁷ συέσυάνQάνςσνον Oexdπτνi,id eſt: Syracuſas eò diuitiarum erueniſſe, ut in prouerbiũ abierit. un roc Siquidem de diuitibus, ac ſplendidis ita dicere ſolent: Ne decimam quidem Syracuſanai
indigno uita interitu memin uallo præcedere dicemus, ut q
uis oqt iſlit Honam.d qui ſit apud Italos infantiſſimus, apud Gallos eloquentiſſimum uideri poſſ.
Aut qui citharœdus ſit deterrimus, eum aulœdorum principem haberi poſſe. Ne decima quidem Syracuſanorum pars.
ui in hoc ſit uel infimus, in illos poſſit primus uideri, ueſuti;
opum partem aſſequi po ent. Significabant autem aliorum opes, quantumuis amphas,ii, hil efſe ad Syracuſanas diuitias. Non nihil Veneris acceſſerit prouerbio, ſi paulo longint
detorqueatur, ut ſiquis prælocutus Ciceronem ongo interuallo, reliquos omneis poſſſe e
relinquere dicat, opulentam quidem& uberem e
Quintiliani dictionem, uerum hanc uix eſſe uv νπαάνενσνον Jexdlev. b b
hül
bosſtih
aälch dhheoe adt
in unyid
rlabeun aukeerbone Mannan: Maleam legens, quæ ſunt domi obliuiſcere. b XIVI Wmrwhüemalda
Strabo libro Geographiæ octauo tradit Corinthiorum urbem in Iſthmo ſitam, quosl ſswolhiec buiſſe portus, alterum Aſiam uerſus, alterum Italiam. Verum quod freti inſtar eſſet, no tne ſraulisi:
tes inde uentos. Vnde& prouerbium celebratum fuiſſe: Maleam legens, quæ ſunt domi obliuiſcere.
quinq; paſſuum milia in mari protẽditur, autore Seruio in quintum Aeneid in quolho Vergilius uidetur ad parœmiam alluſiſſe, cum ait: ö Naleæq́ʒ ſequacibus undis. Item Statius ſeptimo Thebaidos libro: Et raucæ circũſonat unda Maleæx. ltem in Tiburtino Manlij Vopiſchä. Si Maleæ credenda ratis. b—“
Significat& Homerus libro Odyſſeæ nono, periculoſam circa Maleam nauigationẽ l
ſe, lic Vlyſſem loquentem inducens:
Kai vbue œα◻ꝝ!Xιο8ν μομκνꝙνroQε adᷣłα ᷣ yꝶ ꝶ A u: nda 5G N rrsꝙννναm 0vIo AGA⁴‿2&ν 1* xa Hof tus&νεαισ νε ³ἀαε ⅜—έ uScop. d eſ Forſitan& patrias redijſſem ſoſpes in ora/x„ Sed me dum Maleam præteruehor, undac; fluctusq;
feBoreas ilinc pullum admouere Cytheris. Alluft hue Ouidius in Hetviuis
Auſus es õ nimium, nimiumq́ʒ oblite tuorum Thracia nocturno tangere caſtra dolo.
Nam ſuorũ obliti uidentur, qui ſeſe temere periculis obijciunt. Quãdoquidẽ una barſg 1
8 27 n ulne ſubeundis uitæ periculis deterret, quod meminerint elee quba b
Trauenl allatuuit Cer d quibus incohrmes prodeſſe tum debeant. tum poſſint&nn
Derueneladari uctum. idebimur non intẽpeſtiuiter uti hac parœmia, ſiquando dlel
gociñ ſu cipiendi uolemus oſtẽdere, aut nõ eſſe ſuſcipiendũ, aut negligenda uimn
Sna,d 19,008 Oamniaſihunam iyconunmn.. LM
Rerush Uit Kic KNK„, id eſt: Omnia ſub unam Myconum. Strabo Geographiæ heh Sogra.—
RhaCo
6. 8** 8* 1
diſcrimine eò nauigari, uelut olim in mari Siculo, maxime præter Maleam, propter tefn— atame
egrab Fſt autem Malea promontorium Laconiæ, à Maleo Argiuorum rege dictum„quod pet ionenu
ſepä ka
dummabi
— == — FZ =Z=Z

„K 1 ₰ 1 cimo. nf uai 9 42h,c
len gitur⸗ U—*.
fob Mycono conderentur, ſub ea gigantes omneis iacere uulgo dictum, cum ſub alijs item
ſit montibus ſti fuerint. ltaq; qui eodem in libro grammatica pariter& theologica, item dia,
dd ath ſecica,& iuriſconſultorum literas tra dat, in eum non inconcinne dicetur: Omnia ſub ean/ lun dem Myconum. Aut ubi diuerſa geſta, ab eo quod poſtremo loco factum ſit, eſtimentur.
41
chHi-IADIS SsCyNhar CRNTVRITA unI. Aubeusc, C d i„dep pb dsroue, dcf ISontde neraAu⸗
7 3
₰
7 58 4 8„ 4. 9 ſan 9 p5 So ul, ς v ui VncvOp, Krr—9 d i p„fꝙνν Xyrrop rà SiSBs
ajcuaid eſtEſt autem Myconus, in qua. fabulis proditum eſt, poſitos eſſe gigantes poſtre
nosab Hercule cõfectos, unde ductum illud prouerbium: Omnia ſub unam Myconum dn sga res natura diuerſas eodem titulo complectũtur. Quibus ex uerbis magis colli.
4
us adagij quàm ratio, tametſi cõijcere licet, quoniam ſumma gigantum& reliquiæ
botlln Eltautem Myconus ex Ueachbus una, teſte Stephano, qui prouerbij quoq; facit mentio-
tee gẽin dictione Myconus.
ltmolinde reti inſtarchti
8 Venantio,& tamen prognoſtes eſt Venantius. Impij ſunt milites omnes, uno excepto
pdiſtinctos adhuc conuiuas. Vnde& de indiſcretis dictum apparet.
a! ultimos orbis Britannos.
er baretros Gelonos, - Vinn icum inuiolatus amnem.
1
Lerij mali.
auntore Strabone libro Geographiæ decimo. Citatq́; Phocylidis, neſ o cuius, uerba hæc.
4₰
0 Nuo)2 5 /8,5, xcε, ARp or†onive, K on Aν, id eſt: Lerij mali, Ivon ut hic malus ſit, ille nequaquam, uerum omnes, excepto Patroclo. Et Patroclus eſt Le⸗ iius, Quod hic dictum eſt in Lerios Græca epigrammata detorquent in Chios. Id redde⸗
turuenuſtius, ſ ab homine ad rem deflexeris, ut ſi dicas, omnes prognoſtæ uani, uno exce/
ngio,& tamen miles eſt Langius.
Autore Itrabone libro Geographiæ undecimo, Phaſis eſt Euxini ſinus, ́ extrema naui
Nm gtionis meta, uel teſte prouerbio: Ad phaſim ubi ſupremus curſus nauupƷuz. Nbhear Phalim Colchidem Bgnificauit, non flumen Phaſim, neq; urbem eiuſdem nominis ad
lumen ſtam. Theocritus in Idyllio. N.
1 ¹ na0e Ra unXCde n9) dSe ,Io ds, icd eſt.
ft Colchos pedes,& te acceſſit inhoſpite Phalis. Dictur de ijs, qui longinquas orbis regiones peragrarint. Eſt enim ipſa figura quaſi prouer buls hyperbole, quo modo dixit& luuenalis. mmibus in terris quæ ſunt à Gadibus uſtgags
utoram& Gangen. Et Horatius in Odiꝛ
atremum Tanaim ſi biberes Lyce. Et Vergilius in Bucolicis:
—4 tnos hinc alij ſitientes ibimus Afros: b Snöchiam rapidum Cretæ ueniemus Oaxoem Sumptum uidetur ab laſonis fabula. Neq; diſſimile fuerit ſchema, ſiquis ad Herculis uſq;
columnas dicatur nauigaſſe, aut uſq; ad Britannos, quos autores extra mundi terminos
3
onunt quod Oceano ſeparentur. Horatius in Odis:
ldem in eodem opere: mritannos hoſpitibus feros. dqdem rurſum:
Mylorum ac Phrygum termini diſcreti ſunt. 5
b Saado libro geographiæ duodecimo, regiones quaſdam cõmemorat inter ſe finitimas.
1 b t Tenodotus longe diuerſam adfert fabula, quæ prouerbio de- atoccaßonem. Heleus, inquit, filijs ſuis Hegetori& Hippocli mandarat, ut inſulas illas u mariſparlas ſubigerent. Deinde ubi Hegetor multas eſſet aggreſſus, Hippocles unã mo danga do Nlyconum, uelſetq́; nihilominus reliquarum etiam omnium ex æquo particeps eſſe, cõ imayit ſuluerunt ſuper hac re oraculum, quæ nam inſulæ Hegetori cederent. Reſpondit deus, Ale iru gunG id eſt: Vna Myconus. Vſus eſt eleganter Plutarchus primo*νντ⁶οσνταννtibro. u⸗ it ap gluop r—* undiop, id eſt: Vnam Myconum faciens conuiuium, ſignificans
mi Afio nazahid eſt: Lerij mali. In eos recte dicetur, qui pariter omnes gentis uitio ſunt im/ ii probi.L.eriorum enim populus ob inſignem morum improbitatem in prouerbium abijt,
Ad Phaſim uſq; nauigautt. Aur.IX
—-————————-—.—* —„ ÿÿ— 3— 2— —————————— —————————— —.— 8

——ͦ—᷑—:———————-———
41 4- DOBSg. ERAB MIRO T. A DAR'& 1IOCRN M...r
1 phr gum Bithynorum Myſorum. Dolonum ltem qui iuxta Cyzicum accdlũt, My Luta enee Troianorum. Neminem autem inſicias ire, quin unaquæq; ſui ripta. Verum eos ſine
rouerbium quoq; uulgo iactatum fuiſſe uerſibus trimetris:
§finibus ſit circi
e uigo tactatur Xcose 6& A⁴ννισένν/N‿—σνσι½ 5Sio e, rà ⅞̃iogidd Xαν. id eſt:
Sunt ſeparati Myſiorum termini, 83 Dhrygamh ſed ünite, perch eſt aduum7. Huius rei cauſam adducit, quod hi populi non ſatis ſtabiliter tutati ſint ſuas ſedes, ſe fubin
de aliunde aliò depulſi, terminos incertos reddiderint. Plinius libro anto, Myſiam in phmy gia collocat. Plutarchus, i rois dyidvoĩg a νεμμαἀσ. X/ Eck T e◻οσ⁶†ο⁴½ñ qJAd lugi,
Lee rnS 1uod nol duyε dpiaara.id eſt: Separatam enim aiebat eſſe philoſophori ac
medicorum profeſſionem, non aliter ac Myſorum& Phry um fines. Manẽt Gin hodie, num diem paſſim id genus de finibus gentium rixæ, longa ſerie temporum omniia confun
dente. Adagio licebit uti, de rebus toto genere inter ſeſe diſſidentibus, ueluti ſi quis ſentiens
longe aliud ſpectare philoſophũ, aliud oratorem, dicat. xsis rè ucip ual σν⁴ν. Autde
hominibus, inter quos nihil conuenit, nihilq́; commune intercedit, ut apud Eurpi,
dem Achilltetetete:: 8 2 X 2 2 4 ſt..
NXGę T n&-μνειαιάνο ide:
Separatæ ſunt meæ res à bonis Agamemnonis.“
Quod index auro, id aurum hominmimu..l
Inter multas Chilonis ſententias, hæc præcipue placuit eruditis, autore Laërtio. Vp m
ucte dse d SuC LEerGsJA, idoue BGOανιοσ—avνεεέeι εꝓα SuCc Rrcgp R'yc kanh, 5
vee Tdανεν‿m△νανοp, id eſt: In ſaxeis coticulis aurum exploratur, euidens præbens ſpecimen,
Im auro uero proborum pariter& improborum ingenium deprehenditur. Stobæus cuti
men hoc citat ex Antiphane: mIO Hdoαν⁶ρ Ʒisπακιιιααρνς d rrop. id eſt: Opes ut index, hominis ingenium arguunt.
M adp 2u- p, Ad Fub Sdακνπινhmᴵee d ο◻ꝙασηνν id eſt: Hinc uirum ſpecta, àlinea hdu
neltac s ad amuſſim dijudicare, id neutiq́; facile. Porrò de Phrygijs ackh
Alluſit huc Ariſtides in Themiſtocle. E/Rũ ε½ S⸗α κννσ ⅞†e, Ar„ure deEd,e,,Cu un* zadgenusf
eull
Bagio, ſan ulte
giolbre Cheroneil
Arvwpufr bmr 8 ſumademt ibecubil d xa- ratloram
Uantkneb ac Pnomiim arrendb
uwisorupt Ulvurscömen eatnnpara vgrodun,
deveodelbie
“ a Mi n
3 tenbent A
initio. Neq; mihi, quod dicitur aurum, ſed ipſum admouens indicem conſidera. Utttur.0 Caue Thoracem.ʒ 3
dWaiſe Sheena id eſt: Caue Thoracem. Strabo libro geographiæ decimoquato ſut iruaule bit fluuium eſſe nomine Letheum, uicinum Libybus Heſperijs, huic imminere monten nantm cui nomen Thoraàx, in quo fama eſt Daphitam grammaticum quci ſuffixum fuiſſe, quod iuiſtige maledico carmine reges inceſſiuiſſet, unde dictum illud manarit in uulgus, ut dicerent, itadult O³αε εμ dαοα, id eſt: Caue à Thorace. Hoc uelut xænigmate prouerbiali feſtiuiterad/ adxnuet monebimus, frenandam eſſe linguam, ne uoces petulanter emiſſæ, per iugulum aliqunn naandi doredeanltt. ſ Abdera pulchra Teiorum coloniaj. IHIII detee
Strabo libro geographiæ decimoquarto, tradit Teios cum Perſarum contumelias fene büülen nõ poſſent, urbe relicta, Abdera Thracũ urbẽ demigraſſe. Atq; hinc illud uulgatum f 6 dütga A Sdu uναι τυνυν æνποιαε. id eſt:“ enend Abdera pulchra Teiũm coloniaj.. 27, V ndne Hoc æni mate prouerbiali ſigniſicamus, nõ deeſſe quò confugiamus, ſi quis prætet modt ſegyn hergat eſſe moleſtus. Huc fortaſſis alluſit M. Tullius libro epiſſolarum ad Attitum ſepti ſtälinis, me edd mnperiam habeam delbashsaaEi libro quarto: Hic Abdera non taciê d — tamè tu nõ quieſcise Ignoſce, uix pe Laudätur& al bto Teipquod Guin, relicta patria bert⸗tec eruart. deuhrpoſtnnk ancio, 4 liewuriſ e Maxgna ciuitas, magna ſolitudo. 4 kae
72— bed Aecioſene. beleutiam ait Babylone maiotem fuleſaga e tate diit comicus quiſpſamm: eül. dici poſſe, quod de Megalopoli at a 1Sii& aury Zi N msig. e ig eſt: 1 4 8. 1— 12 he Sh. ae. EAm ch

“ Oenoas comemorat, alteram Eleutheris finitimam, alterã apud Marathonem, de qua uuſ, ... 4 2„ d.—.. 222 1 14,
ote Läitann goiactata parcemia, on-οέει Qι άχ‿μρές αν d eſt: Oenoe charadram. Effertur adagium ad huüc 1naun quoq; modum, à vο α Xαάν‿νναάν id eſt: Oenæi charadram, ubi quippiam accerſitur ad 58 pt el am 3 r. 2
2ucg u ſpeckabet
ir decinogan imminene we
loltrdo. Gagma cintg. P,ea e,ee eh he rasee ht. Aluium eſtad nomẽ erbi euius mneruintt ʒ Plinius in quarto. Quadrabit in urbes, aut
omosagros aut hortos; aut aliud id genus quippiam, amplum quidem& ſpacioſum, ſed latum excultum. Aut in librum ingentem quidem illum, uerum impolitum& illimatum.
Nefert eadem toti In neniet uti iquando ſignificabimus modis omnibus abſtinendum à conuictu cuiuſpiam. ba aut aloco, ubi nihil ſit ſperandum, quod uel ad uoluptatem faciat, uel ad emolumentum. haaa. Oenoe charaddem. fV1 e dhds aub X⁵ςεραάν d eſt: Oenoe torrentis alueum. Nam charadra Græcis ſignificat eam
eHILIADIS SECVNDAE CENTVRIA IIII. 415 ſolſtudo, magna eiuſtu.
—
.
Ad Scolon nec proficiſceris ipſe, nec alterũ comitaberis. 1,
terrefiflüram, quam aqua pluuia, aut torrens nonnunꝗᷓ terræmotus efficit. Tenodotus in udn collectaneis adagiorum ait, dici ſolitum in eos, qui ipſi ſibi malum acerſerent. Hinc eſſe na- um parœmiam, quod Oenoe uicus quidam ſit Atticæ, quem qui incolebant, alueum quen am torrentis uicinum, ſuis finibus incluſerunt. Deinde ingruente immodica ui aquarum,
G'obid corruptis agris, agricolationem perdidiſſe. Strabo geographiæ libro octauo, duas
mone prouerbiorum autore. Nrihil ad Bacchum,
4A
ad bacchum. Quo cõuicio moniti, deinceps ſatyros inducere cœperũt, ne dei prorſus obli
üuiderentur. Strabo geographiæ ſuæ libro octauo, ſcribit euerſa funditus à Romanis, pro
Heer uiolatos legatos, Corinthiorum urbe, milites in opera quoq; nobilia, quibus ea ciuitas
rater cateras abundabat, ludibris inſultaſſe, citat́; teſtem Polybiũ, qui prædicet præſen/
ufuumfute ten uidiſſe ſeſe tabulas quaſdam abiectas in ſolum, in quibus milites talis luſerint. Quarũ
uulges Huch 9
periug nch
wiri
mcol
n2 EA eci 1 Penentquorum nullus ad Parrhaſij Bacchum accederet, ſucclamaſſe populum, nihil ad
——
vraliti
ſopolie
3
1 4 b leras ä
dbium abijſie. Verum magis approbat eorum ſententiam, qui dicunt quondam poetas de
tim ad tragœdias ſcribendas conuerſos, alias fabulas& hiſtorias ſcriptitaſſe, prætermiſſa
adhiſſotias& calamitates deflexerint. At Theætetus a pud eundem Suidam, in opere
prouerbio, ſcribit Parrhaſium pictorem, Bacchum ſumma arte finxiſſe.Itaq; cum apud tinthios pickorum inter ipſos de arte certamen ageretur,& cõplures Bacchum pictum
cham. Apud eundem, quidam cum Corcœbum, Vlyſſem illum uafrum& uerſipellem
V 39 hlezudlin Canem adducis ad præſepe,& nihil adters ad Bacchum. Vtroq; prouer⸗ iiic
M 4 blula
b
gtrabo libro geographiæ nono ſcribit, Scolon uicum eſſe quempiam Aſopiæ, ſub mon⸗ ACtherone ſedem inamcœenam, incultam, infrugiferam, aſperam. Atq; hinc uulgo prouer „ lium manaſſe:.„ 27, c⸗„ b 33 3. 3 Nh a aNop afer aune uν Ai Lreh. ideſ9t. ö an Necperte Scolum ipſe, nec ulli alij comes ito. dem uerbis Euſtathius in Bœotiam Homericam. Quo prouerbio con;
moditatem, unde pernicies adfertur. Heſychius hoc prouerbium refert& explicat ex De
“ BIe 1 VII Ao s Aiorup, id eſt: Nihil ad Bacchum. Vbi quis ea nugatur, quæ ad rem præſentẽ nii attinent. Adagionis origo uaria traditur. Zenodotus ait, antiquitus in choris Dithy/ nmbos in Bacchum cani ſolitos. Deinde poẽëtas mutata conſuetudine, Aiaces, Cétauros, aid genus fabulas cœpiſſe deſcribere. Proinde ſpectatores per riſum acclamaſſe: Nihif
umfuitab Ariſtide depicta. Argumentum erat Bacchus. Hinc, inquit, quidã aiunt manaſ⸗ detbälitkun bquod prouerbio dicitur, oideꝑ νeε εν υηέν νσο, id eſt: Nihil ad Bacchũ. Suidas refert Epi⸗ b Kaem quendam Sicyonium, tragœdiam de Baccho conſcripſiſſe, quæ cum indigna deo dü Auoſcam eſpectatoribus acclamaſſe, nihil ad Bacchum. Eamq́; uocẽ in prouer⸗ 9* fabularum argumenta conſueſſe tractare, eaq; demum actitari ſolita. Deinde pau⸗, „hanfäebal 4 lud ucgäc ¹.„... 8—.„* e,. 1 hacchi mentione: ſpectatores igitur acclamaſſe, nihil ad Bacchum. Fiusq́; fermè ſententiæ 1u dabalorem citat Chamæleontẽ. Huic opinioni aſtruit Plutarchus in primo libro Sym/ Polachn, oſtendens ab Aeſchylo& Phrynicho natam parœmiam, qui fabularum argumẽ?
g Attbr ta
b atum eſt nimis inæqualem eſſe eõparationem Corœbi cum Vlyſſe. Lucianus. dles O.à A& TI ½ 5 ½ A6 O, SurG/ 5 ciο‧ννασσο ενεο ie d, id eſt: Sed dixerit quiſpiã ad Bacchum hic Bacchus? id eſt, quid ad rem propoſitam pertinet hæé de Baccho fa⸗
—— ————
—— öͤöͤſͤſͤöͤöſö—ö—S—ſſſͤſͤſ—“ *—.
.————— ——————— —————————————— .“ ““
4 8 3

—-————
t g 1
A* rass oa 555 ααx.
46 DES. ERASMI ROTERODAMI ADAGIORVIN
pulacltaq; Lidetur aslaginm quadraturum, uel de re ab inſtituto aliena, uel multo inferio,
re, uel contemnenda. Plutarchus in Sympoßacarum quæftionum— is agens,ol anxios ſyllogiſmos, uelut eum, quem uusiev vrc uocantain pocuns Tpondere lolent.irai inquit, os 2 dio uxopIdem inibi. wẽε*ο KoOd r& AoO—— 6 der u) muma gανα ε ετεοσέ νυσσ dd, id eſt: Mittam autem ꝓpe lems— 6— iquidè hac uide buntur, non uſq;quaq; inſcita, neq; nihil ad Bacchum pertinentia. Noue quidẽ, ſed tamen
oppido qᷓ; eleganter dixit, zσσιινσα, tacite alludens ad prouerbium. Sgnificat autem,
erreijäheNon apernande adren pertinentie dem i eiuſdem oferd ldro gam O⁴— uod O 205 1 A Cu, J O0 10e 84„ 1d cit: Lörbitror autem nec ſabbatorum feſtum, nihil prorſus ad Bacchum pertinere. thenæus libro tertio wißmn Aaα αμιννν dixit, modos non reſpondentes ad tibiam. Ac mox&αꝙρντν α elucbcha, hoceltc n bala non congruentia ad numeros ſaltationis. Sic enim uocat ſermones intempeſtiuos au nihil ad rem pertinentes, quos idem uπκναπασOwłν uocat.*
Farcire centones. ym
Periphanes in Epidico Plautina, militi iam pugnas ſuas militari more paranti manara Quin tu, inquit, alium quæras, cui centones farcias, id eſt, quem tu glorioſis mẽdacij Ac- ſarcinatis fabulamentis expleas. Solent enim homines glorioſi mẽdacium aliud ex alioc
r
nectere, nullum facientes neq; finem, neq; modum. Centones autem dicuntur ueſtesè i
rijs panniculis, ac diuerſis etiam interdum coloribus conſarcinatæ. Iuuenalis: Intrauit calidum ueteri centone lupanarx.ſ Ad harum ſimilitudinem centonem uocant carminis genus, ex diuerſis carminibus& e minum fragmentis, hinc atq; illinc accerſitis, contextum, quaſic; conſutum. Græci uiipum appellant, addita litera, quam abijciunt Latini. Extant adhuc, 2⁴ioNiere, quorum mem nit& diuus Hieronymus& V ergiliocentones Probæ mulieris.& Centon nuptialis Aub nij, qui legem etiam eius carminis tradit. b Quod dedi, datum nollem. LR Lena Millenis in Ciſtellaria Plautina: Inter nouam rem, inquit, uerbum uſurpabo uetu
Quod dedi, nõ datum uellem, quod reliquum eſt, non dabo. Significat ſe pœnitere, quo
uellæ fecerit copiam, de cætero non facturam. Vſus adagij fiet uenuſtior, ſi paulo longin à ſimplici figura detorqueatur. ueluti ſiquis indicans ſe ſuperioris operæ, quam in poctis
di, datum nollem, quod reliquum eſt, non daho. b b Crocodili lachrymæ. 2 modo cuiuſpiam, cui perniciem attulerint ipſi, cuinie magnum aliquod malum moliantur Sunt qui ſcribant Crocodilum conſpecto procul homine, lachrymas emittere, atq; eunde mox deuorare. Cuiuſmodi propemodũ erant lachrymæ Baſſiani imperatoris, apud Adũ
Spartian um. Lachrymabatur quoties aut mentio fieret, aut ima gines uideret Geta fratii; quem occiderat. Alij narrant hanc eſſe Crocodili naturam, ut cum fame ſtimulatur,& ini
dias machinatur, os hiauſta implear aqua, quã effundit in ſemita qua nouit, aut alia quæpii animãtia, aut homines aquatum uentutos, quo lapſos ob lubricum deſcenſum, neq; ualen
3. 2„. 1 1 tes aufugere, corripiat, correptosq; deuoret. Deinde reliquo deuorato corpore, caputi
chrymis effuſis macerat, itaq; deuorat hoc quoq;. W
. Blbona eſt etiam offa poſt panem. b b LL A rAdn Rocl AGνι As*ε. id eſt:
Bona eſt ofla poſt panem. Hemiſtichion carminis heroici. Venodotus ait de s ſolere dic qui penuria meliorum, amplectuntur deteriora.
rius.Sf ailm ex lacte 8 farina, quo ruſtici uice panis uti cõſueuerũt. Siquidẽ 7⁷⁶ adtjih eſt 9 im fuiſſe alias demonſtrauimus ex Theocrito. Prouerbij ſpeciem habet qud eſt apud Athenæum libro ſexto, licet huic diſſ
7 f. 30 4 4
7 4 mile,- Jucr: N Ruct Adεα ½ jorta Suodn 8G b. dlC lllImife, A&‿ KieT d
εοα‿ο, id eſt: Maza ſiue offa eſuriẽti homini charior& auro& ebore. Quo licebitult
cum iudicabimus rem uſu non opinione æſtimandam.
Si nõ lunt carnen wricho cõtentos eſſe oportet. Al
T1,
Vurn as
Nam maza quiddam eſt pane cocto delr
proband 1
lwih usnultun aiteunde 1 tad in uwon deli womintegre
vyywotca.
tnſcelee Kapecotiap waprtule
1
m Kecknra
enexerbsl ſean ciem.
är drie
umaleuin ſtudiium inſumpſerit, pœnitere, nec eſſe conſilij diutius in ea tempus terere, dicat: Quodde ian ooti cyada
b X Nunapotelt kSHoOd sA Tnguũ, id eſt: Crocodili lachrymæ. De ijs, qui ſeſe ſimulant grauiter angi inch ſinnelypin
tblupir
Naaconadden
vwndn, euld arge
Kecian on

diomnuruide lendl.
neminie
lutum,(au,
1
Fan Cdorm 3 enton noptüt
1 rbum ünrio k
Catſepœntee
ſtior ipubem
etæ qumamt tereredrog imperi 1 b
enus copia. Pardalis autem animal eſt natura ſimijs infeſtiſſimum, quas tamen uiribus aſſe cui non poteſt, nimirũ illis in ſummas arbores ſubuolantibus. His itaq; dolis in eas utitur,
od mabum nd- semitkee he peratorbn
ſimuimtn
pecen 33 lir nuis boreCo 9
9
OHILIRDIS SECVNDAE CENTVRIA
poobanda ſalſamenta egenti carnium.
paga bumn gu dicant, r&õνεαάονο accipi pro piſce, ſed uili putriq́;, qui 1Düure: ccipiendum tarichus. Senſus hic eſt, ubi non eſt copia meliorum, bo
Wo et, quæcunq; contingunt. Refertur à Diogeniano. hole, Agathonia cantio.
7 8* NyMSooh.
9
Fdax currus.
aaHuodyο ε‿ααα, id eſt: Edax currus, in glutones& uoraces dicebatur, propte
₰
III.
4 1 7— 4* 8
idem ſit Aphya. fortaſſis hic
ꝗ/2KN, id eſt: Agathonia cantio. Recte dicetur de oratione blanda aw fugikera Agathon tibicen quiſpiam erat, cantilenarum ſuauitate maiorem in modum au⸗ tes geliniens. Nec huius mores diſſimiles muſicæ fuiſſe perhibentur. Laborauit enim infa,
65 Ariſtophanes in Theſmophorijs, carminum molliciem deridet. b
ni conſulere
LXxII magis,; tae mia molliciei. Autor Zenodotus. Haud ſcio an hic ſit idem ille Agathon in tragicorũ cer/
deid tamine uictot, in cuius epinicijs Plato celebrat illud nobile conuiuium. Huius multis mo⸗
LXIIII rea quocd
autus multum abſumit unguinis ſiue ceromatis, ſiue quod ſumptuoſa res ſit, equos& cur/
a asahere unde& comicus Ariſtophanes in Nebulis iocatur in Strepſiadem, quem flius, i *ννad inopiam redegerat, multo ære alieno contracto. Flauius V opiſcus indicat Au
ciano in delitijs fuiſſe Phagonem quendam, qui uno die ad menſam imperatoris ederit,
aprum integrum, centum panes, ueruecem& porcellum, biberit autem infundibulo appo ſto plus orca. Sed de hoc hominũ genere plura Athenæus in dipnoſophiſtis. Venuſtiꝰ red detur, i deflexeris ad animi uitium, ueluti ſi dicas, huius aut illius principis amicitiã immo/
dica pecunia parari ac retineri pauca poſtulet.
Sanguine flere.
Muan Nasdp, id eſt: Sanguine flere, prouerbialis hyperbole, ſignificans nihil no
aliq. Aut cupiditates inexplebiles eſſe, cum naturæ uſus per
LXV n fieri,
quo flectatur aliquis, ſic enim antiquitus loquebãtur: Haud flectes illum, ne ſi ſanguine qui dem fleueris.ltidem&μαστ ⁸tνέε, id eſt: Sanguine gemere. Durat hoc adagium in hodiernũ
etiam diem. b 1 Pardi mortem adſimulat.
Oduaε πκπςμνεοο ποεενεο, d eſt: Pardi mortem imulat. Dicebatur ubi q
uis aſtu per⸗
niciem alicui moliretur, ueluti cum Brutus ſtupidum ac dementem ageret, ut in poſterum inperio potiretur. Id adagium ad quẽdam apologum referunt. In Mauruſia, ſimiarum in
Sternit ſe ſupinam ſub ramis, ac porrectis cruribus emori fingit ſeſe. Gaudent eo ſpectaculo Imiæ conſidentes in arbore. Deinde ubi iam mortuam arbitrantur, unam aliquam emittũt aploraturam, num uere mortuus ſit hoſtis. Illa cautim ac pedetentim accedens, ubi nullũ uite uidet argumentum, Pardale nimirum modis omnibus cadauer imitante, demum au⸗, det ettam conſcendere. Quod ſimulatq; reliquæ ſimiæ conſpexerint, iam depoſito omni metu, deſcendunt& Pardalim omnia I. eatin rircumſcaltan polſkemocon culcant, inſuſ tantes ludibrij cauſa, donec Pardalis ſentiens illas iam ſaltando defatigatas, de repente re⸗ viuiſcens, a liam dentibus, aliam unguibus corripit, dilaniatq́; ac deuorat. Hanc equidem fa bulam, ne quid fuci faciam lectori, non reperi apud idoneum autorem, ſed in Græcis colle/-
acker alioquin autoris non admodum grauis. .. Mandare laqueum.
cant ele nihil ad nos attineat. Iuuenalis de Democrito: um fortunæ ipſe minaci, 1 andaret laqueum, mediumq́; oſtenderet unguem.
ic d lere& longum ualere.
7 Medium oſtendere digitum.
3 Niedi item digito porrecto, ſuprem um contemptũ ſgn
Condneilli cum iubemus, 5νκμέε⁵μν, id eſt, plorare quempiam
—
ificabant. Martialis!
—
cneis cuiuſdam Apoſtolij Byzantij, cuius teſtimoniũ quodam in loco Politianus etiam
myit Mandare laqueũ dicimur ijs, quos uſq;adeo negligi à nobis ſignificamus; ut ſi uel ſuſpen
—₰
haa ef u nad aenpà Nae.
LXVII
. 1 8 2. * 82 8 1 8

8
DBSs. BRASMIROT. ADAGIORVM
Nam hunc digitum Martialis impudicum voeat. eree Oſtendit digitumſec napecicun Perſius infamem:
mi digito& luſtralibus ante ſaliuis. 5 ee tinere cuodl apud Laẽrtium Diogenes ut albhj diximus, hoſpitibus buſdam Demoſthenem uidere cupientibus, non icleeeigſo. ed medio porrecto demon ſtrauit, parum uirum innuens& effœminatum. Ac paulopo eodlem in loco, ſatis indica
orrectione digiti medij quippiam obſcœnum ſigniſcari‚cum ait inſanos haberi.qui me diũ porrigant digitum, qui indicem, non item. ltac; eodem in carmine duobus adagip a tremum contemptum indicauit Satyricus: nuf Mandaret laqueum,& medium oſtenderet unguem.
4 1
Flegantius fieret utrũq; ſi longius detorqueatur. Vt philoſophicis præceptis laqueum n
id eſt planè contemnunt ridentqꝭ. Barbam uellere. 3 LxIx
PEFſt illud quoq; ſumptum à geſtu, barbam uellere, quo ſummum contemptum ac lud
prium ſigniſicamus. Horatius ſermonum librò primo: Barbam tibi uellunt Laſciui pueri. Perſius: Idcirco ſtolidam præbet tibi uellere barbam luppiter. ldem alias: Si Cynico barbam petulans Nonaria uellit.
Malis ferire. b 1.
mNois Bdd„id eſt: Malis petere dicuntur, qui muneribus aſſequi ſtudent, quod optit
des, tu tuo uiuito more. Et theologorum decretis negociatores mediũ unguem oſtédun,
Aut qui donis prouocãt ad amorem mutuum. Ducta eſt allegoria à fabula Atalantz, qui Hippomenes curſu ſuperauit, ſed arte proiectis inter currendũ malis aureis, in quibusſibe
gendis, dum puella ſubinde remoratur, præceſſit ac uicit iuuenis. Refertur adagium a Do- geniano. Plutarchus in ſympoſiacis indicat olim fuiſſe morem ut in eos, qui ſemper uince rent mala, roſas, nonnulſi etiã mala punica iacerẽt. Vt hinc quoq; uideri poſſit ortũ adagi ac dictitatum de ijs, qui magnopere mirantur, ac probant quempiam, aut etiam blandiun tur. Idem decade nona narrat, Anaxarchum cum ab Alexãdro poſt cœnã malis peteretu ſurrexiſſe, dixiſſeq́; hunc ſenarium, ex Oreſte Euripidis: b BsPAic'ero Tig Gec Syoruoia Xtęi. id eſt: Ferietur aliquis mox deũm, humana manu.
Poteſt& ſimplicius accipi, malis petere cum quis ad amandum laceſſitur, ac prouocatut
Malo me Galatea petit laſciua puellañ. Et, Et,
ſic enim interpretatur Suidas. Vnde eſt illud apud Maronem:
Aurea mala decem miſi, cras aſtera mittam.
lpſe ego cana legam tenera lanugine mala.— 9“ Et Acontius apud Ouidium Cygippæ malum inſcriptum in gremiũ mittit. Riſtophane
in nebulis. Mi- GAubeis v ꝓοu⁴εν, id eſt: Aſcorto malo percuſſus. Interpres adſcribitma lum amoris eſſe ſymbolum, propterea quod V eneri ſit ſacrum. Vnde in certamine forma
rum, præmium malum erat aureum, idq; 3 5 970 A du7 50 4,0d AGmμηο odb ninivois AR KoMs auαμ, id eſſt: Non malis non ille roſis, non ille Cicinis: Sed furijs mage peſtiferis adamabat.
Veneri contigit. Theocritus in Cycoope:
ldem in Hodcœporis:
EG9 HoA Aeάοισσσσ/ò αν οq& εέσνs. Olim munuſcula malis conſtabãt, unde Horatius n ſ
epiſtolis:F ruſtis& pomis uiduas uenẽtur auaras,, Excipiantq; ſenes, quos in uiuaria mittãt. b 1„ are prius uitem tulerit. LXXI T0 Teααας 756 ½ 51% eripoſlintNumn ſalſitudo uitibus inimiciſſima. Hinc o pinor Homerus& Heſiodus den tiae pontum uocãt,/a. v Jou, quod illinc nulla colligatur uindemia. Refertur apud Diogt
Tn. ſenf Betizare, lachani⸗are. b LXXII 96 Aauirare uulgo dicebant Ppro languere, teſte Suetonio in uita O ctauij Cæſaris, plo
ugultus nouauit betizare. Quadrabit& in inſulſos& inſpidos. Catullus: 4
Languid
9
de .
Suνειαeο. id eſt: Mare prius uitem feret. De ijs, quæ nullo pacd
achſpoher
1 8 8 5
Naxebibes
b Thate eyr
tegrno, hbebgea ehn.
dlicorlhnis anasgna ichung Kamdnalg Dnanemä Pmnieuol dlläudt

419
5 bpan fatuæ fabrorum prandia betæ. mun O auam ſepe petet uina, piperch cocuus. dioponead Eodem p 1in loco. A eum canẽ 4nOg hab bie nem enim eduche r Fſt eAwp Anen ſicnificat. Plautus in. 2 odoat, bardum& ſtupidum ſignificat. Plautus in I ruculẽto: Blitea& lutea eſt meretrix‚ niſi quæ poptin uino,ad rem ſuam. Eaberius Mimographus apud Noniam Marcellum, bipedem& m beluꝛm appelat inſulſum& uecordem. Apud Menãdrum quoq́; mariti uxoribus ex dceptbſäggn, Bito conuicium faciant, Bliteas eas nominantes. Ariſtophanes in nebulis: K l σσκεναρνιρσόν /κσαν ü unguen it zuap· id eſt: Teque uocant bardum ac ſtultum. Fieri poteſt, ut Gallica quoq; uox hinc ma/
3 nliterola. p ontengäm b romus magis quàm cond1s. LXXIII 1 Sanè quam elegans& prouerbialis Auſonij dimeter.iambicus: Promusq; quàm cõdus ma/ sin quecam profuſiorem, qui parta prodigerè noſſet, quærere aut quælita ſeruare nõ noſſet. E Zompta metaphora à rei fãmiliaris diſpenſatoribus, maximeq́; penuariæ, quos Græci T‿⁵ανασ
2
uocant. Quorum partes ſunt ad uſum familiæ promere, id eſt, proferre quædam, alia condere,
hocelt ſeponere. Iam qui tantũ promit, is ad inopiam uelis, equisq́; properat. Plautus in Tru-
uber 1* alento: Parce promos appellat, ſordidos ac tenaces,& qui ſumptum libenter effugiunt.
febul un⸗ Indulgere genio. LNXNIIII
auretsän öin prouelbiales ſunt& illæ figuræ, defraudare genium, pro eo quod eſt, nègare naturæ, quod
ean⸗ 19 appetit e indulgere genio, pro eo quod eſt, animo obſequi. Terentius in Phormione: Suum
205 ue efraudans genium. Plautus in Truculento:Sed iſtos qui cum geniʒs ſuis belligerãt, parce pro
eruſhen mi Sordidos& parcos ſignificans. Idem in Aulularia: Egomet fraudaui meum genium. Con lpolttacic perſiusſatyra quinta: b
n autetandnä Iidulge genio, carpamus dulcia.
er mi ian Vndec genialem appellant diem lætum& uoluptarium. Et genialiter uiuere, pro molliter 1 Curare cuticuaiamM. b b LANTVI ZAH aic conlinis eſt illa frequens apud poëtas figura: Curare cuticulam. Nam qui uoluptati ſtu Titurac quuc dent magis quàm famæ, unum hoc curant, ut cutis ſumma niteat, eaque gratia lautioribus epu b ls baltteis, unguentis, ſomno, conuiuijs, alijsq; id genus delicijs utũtur. Horatius in ſermonibus: ltedomum, atq; Pelliculam curare iube. dem in epiſtolis:“ Mepinguem& nitidum& bene curata cute uiſes, Cum tidere uoles, Epicuri de grege porcum. DPerſius: mitt Auce ktalliduo curata cuticula ſole. 2d
zte Nodum in ſcyrpo quxæeris. LXXVI ein cetemitm Nodum in ſeyxpo quæris, in anxium dicebatur, nimisq́; diligentem, aut meticuloſum, qui
in Cſdnt ilucſcrupulum moueret, ubi nihil eſſet addubitandum. Hoc adagium refertur apud Plautum
in Menæchmis,& uerbis totidem apud Terentium in Andria. Feſtus ex Ennio citat: Quarss c in ſcyrpo, ſoliti quod dicere nodum. IInR Le ugnt.
nominatim prouerbij titulo referens. Donato iunci ſpecies eſt ſcyrpus, leuis atque enodis. AManquam apud Gellium ſcyrpi dicuntur captiunculæ, argutiæq;. Niſi fortè quis malit legere, nbkiru inlcupo quodhi lapilli leues ſint, ac rotundi. I. e3l Senc,
3 Dbortiu in arte poctica, prouerbiali ſchemate dixit: N Gphinum ſyluis appingit, Hluctibus aprum.
4 4
aun ndocipoctæ ſtulticiam taxans, qui multa non ſuo loco, neq; tempeſtiuiter deſcribit, perinde
— ſage ruc 1 qual bictor Delphinum piſcem, iuxta Callimachi dictum, in nemoribus pingeret, rurſus aprũ uree 6 in undis Confine illi,& ϑαρπσνσαμάνσ, id eſt: In lenticula unguentuumu. Leketu 1¹ Cancer leporem capit. LXXVIII
ruc Cu 1ehayudp xοέ, id eſt: Cancer leporem capit. De re nequac ueriſimili dictuq; ab/
ca Vcutſi quis dicat, ab indoctiſſimo ſuperari doctum. 1. r,. Ne caprea
aari qua nunc uulgo contemptiſſimos, extremæq́; notæ homines compellant Bliteros, addi⸗-
Delphinum ſyluis appingit, luctibus aprun. LXXVII
—
——
—————ͤͤ —

420 Ds. ERASMI P. ADAGIORVN Ne caprea contra lesnem.
eaers Johuae, delt Ne caprea aduerſus leonem, hoc eſt, ne onge ini,i I—ede Aovra Joude, id eſt: Ne caprea aduerſus leonem, hoc eſt, ne onge inkeror a
potentiore decertes. Dorcas enim ſylueſtris eſt capreolus. Refertur à Diogeniano. Saica e
integrum rekert ſenarium:
Aede AcovrA 2ονσασε.†μα ⁴αέeαe. id eſt: Mu ede Xtourα dοσᷣναασςι αμι 3 DNecim leone caprea pugnam ſumpſero. Homerus Odyſſeæ. o.
A'vdędᷣσ ἀε Qeρνποεενοεισ 851 Lun 2eA.
id eſt: Cum potiore uiro nolim certamen inire.
b Pellem caninam rodere. Pellem caninam rodere, prouerbiali metaphora xiſſe uidetur Marti
hominem maledicum& improbum conuiciſs inſectari. Sic enim ſcribit in obtrectatotem q
dam& oblatratorem:m:
Non deerunt tamen hac in urbe forſan,
Vnus uel duo, tres ue, quatuòr ue
Pellem rodere, qui uelint caninam. 4
b Echino aſperior.
rxrn
b. 5. LXxI ExN xαεε‿⁄id eſt: Echino aſperior, In hominem intractabilem& inſuauibus n bus dictum. Metaphora ſumpta ab animante, cuius duplex eſt genus:terreſtre, ſpinis oblitun A maritimum, pinnata undiq; teſtudine, ac ſpinis obductum, quibus ſe pedum uice uoluitau tore Plinio Martialis. b b
Cortice depoſito mollis echinus erit. Ariſtoteles libro de generatione animantium quinto, tradit Echinum ipſum quidem pulllun eſſe, cæterum ſpinas habere& longas& acutas. Athenæus Dipnoſophiſtòn libro tertio, ebe- lam haud infeſtiuam refert ð Demetrio Sepſio: Laconem quempiam uocatum ad cœnamap poſitis echinis, cum ignoraret quo pacto ſoleant edi, nec obſeruaret quomodo cæteri conuua his ueſcerentur, corripuiſſe quendam,& in os conieciſſe unà cum ipſa teſta: porrò cum inta dentes ſtrideret echinus,& hominis os cibo miſere cruciaretur, ò ſceleratum, inquit, edulium. neq; nunc te omittam tibi mitis, nec te poſthac unquam ſumpſero.
Echinus partum differt. LXXXII gXανκν⁴ι☛s τυν τrVαν ακρ⁴αραα id eſt: Echinus partum difert. De ijs dici ſuetum, qui protogs rent quippiam ſuo malo. ueluti qui creditam pecuniam comperendinant, tamè aliquandotei dendam uel maiore cum fœnore. Aiunt echinũ terreſtrem ſtimulata aluo remorari partũden
de iam aſperiore ac duriore facto fœtu mora temporis, maiore cruciatu parere. Autor Suidus.
iPrius duo echini amicitiam ineant.
mip ⅞ Ruo XTvOI 2 XxM,p 1AJOISp, 5 90:r rAdy8g, d Rn Xεπννσνν, id eſt: Prius echini dao inierint amicitiam, alter ò mari, alter è terra. De ijs, qui moribus ac ſtudijs ſunt inter ſe diſcrepan tiores, quam ut ſpes ſit aliquando neceſſitudinem inter eos coituram. Venuſtius erit adtem
deflexum. Male conuenit᷑ theologorum ſpinis cum bonis literis: citius echino marino cum taſ
reſtri conueniret. Nam eſt echinus marinus, de
uocabulum inditum. Refertur à Suida. b Non miſſura cutem, niſi plena cruoris hirudo.
BProuerbij ſpeciem habet illud etiam Horatianum in arte poẽtica: Non miſſura cutem, niſi plena cruoris hirudo. Quadrabit in homines nimium nullos uideas, qui cum ſemel cœperint, nullum faciunt finem, donec defatigati deſiſtant, necm tionem ullam habent alieni faſtidij, ſed ſuo tantum animo negocij modum metiuntur, hac llus Faam memores uetuſtiſſimi ſermonis, admonentis ut tum à luſu deſiſtamus, cum ad huce nenndlus⸗ ne uoluptatem odij moleſtia conſequuta contaminet. Nemo neſcit, hinu 4 e ab ſawetaſerſ corpori, nulla ratione poſſe reuelli, donec ſuctu ſanguinis expleta dec
at. mius libro undecimo, capite trigeſimoquarto, atq; inibi de altero quodam anl
mali, cui nomẽ nõ ſit quod ſem per dnliroe ſanguini capite uiuat, donec nimia ſatietate dehlſa it exitus.
UXXXIIII
& ipli immoriens alimento, cum cibi non Mlea eſt pila.
XA i,& uoti ſum compos: aut res mihi in manu eſt, apud
Plautumin
Mea eſt pila, id eſt: Vic 5 Truculeno
dixiſſe uidetur Martialis, pro eo quodet,(ui
zaummuela Kn üiguit 1 heot nuika aduca
bacho pacogecona
LXXXIMI
leniret. Na de quo multa Plinius& Ariſtoteles. Eſt é tene ſazai ſtris, quem alio nomine uocant Erinaceum. illud commune, quod uterq; ſpinoſus eſhunded i
ſedulos,& quibuſuis in rebus immodicos. Cuiuſmodi en
i üncr
rtondoch detiosaurter enealins! Ihatdump negxärulon uhe uns
1
erisnoun
Waquünrder tiasden waälonias alulmüü
eaneg 4 mim la düe
Rtr aato tte zen nehg V deaxm nikta dir
—
detil

5
CHILIADIS SECVNDAE CENTVRIA IIII. 4 ½2
dee lento Sumptum à notiſſimo pilæ ludo, cum multis inſequentibus. unus alimſea. webcxeitd Tuculento. Sump ili fi ura di di G ſſina: Sed ſi g„ 3unus aliquis præſtan a Daga 1 iot occupat Conſimili igura dixit in Ca Sed ſi nunc uult hera facere officium ſuum, no- Klen lra omnis lis eſtz id eſt, uicimus. Traducta metaphora à iudicijs. b Ab ouo uſq; ad mala. b b LXXNXVI 6. Abouo uſc; ad mala, prouerbiali figura dixit Horatius in ſermonibus Satyra tertia, pro eo vdelt ab initio conuiuii uſq; ad finem: Kicolibuiſſet, inquit, ab oo, Vſ;ad mala citaret iò Bacchæ modo, ſumma
Ntials, d d Voce modo hac reſonat, quæ chordis quatuor ima.
tin ohe dn avtiquitus enim cœnam ab ouis auſpicabantur, malis finiebant. Erit uenuſtius, ſi longius traha ha
urab ouo uſq; ad mala, id eſt, toto colloquio, tota nauigatione, aut toto opetre. . Virtutem& ſapientiam uincunt teſtudundves. LxXNXVII Nulius Pollux lib. ix. de rerũ uocabulis, ſcribit hoc carmẽè olim prouerbio celebratum fuiſſe: p eerap,ng du oq εαμνσ Uνυρℛ⁵dτ άᷣv. ldel eemrn ern T artus teſtudinbus,& ſapientia cedit.ʒ 144 8e. em di Du Fdtautem uelut ænigma, innuens pecuniam longe plus poſſe, quàm aut uirtutem, aut ſapien-
terchreeen tum Antiquitus enim Peloponneſiorũ nomiſma Xexcus, id eſt, teſtudo dicebatur, propter in⸗ m llfespbebc captam in eo teſtudiuis figuram. Teſtem huius rei citat Eupolidem, qui in fabula, cui titulus.
6 4 3— 4 3 2 2 2.- 212 2— be umuna Captiui, 100p dixerit ονιeu+e ⏑Kvop, id eſt, obolum pulchræ teſtudinis. Conſimili forma dictũ cſt&ilud: Multas noctuas ſub tegulis latitare,& bos in lingua, quæ ſuis retulimus locis.
1“ b Sacra hæc non aliter conſtant. LXXXVIII gumgquinn Facra hæc non aliter conſtant. Hoc adagio licebit uti, ſi quando fatebimur culpam, ſed quæ
dſtönlbotmd aocatm dom omodocanin ſateltapommr
teilocoue conueniat. ueluti ſi quis in balneis agat impudentius: aut fuſticius in naui, aut in cõ- potationibus ebriorum intemperãtius: aut inter mulierculas ineptius, aut inter aulicos diſſimu nntius, aut inter ſophiſtas loquacius, aut apud populum adulantius. Auſonius nuptialis Cen/ tonis excuſans licentiam: Etenim fabula eſt, inquit, de nuptijs,& uelit nolit, ſacra hæc aliter nõ
ratumſnien onſtant. Sumptum à ſacris, quæ certis qubiuſdam ceremonis peraguntur: de quibus ſi ꝗd de- 8 annutes, piaculum admiſſum putetur. Plutarchus in cõmentario de audiẽdis poëtis: Ouœα ⁵μμν
ekihse w evAe 1ouν, du 1 e 4AuS0p, Du d oup. id eſt: Sacra em̃ abſq; cho-
lci luemgn dbactbjs noumus. Non nouimus autem abſq; fabula ac mendacio poẽſim. unt, umia Sequitur uer hyemem. L;XXIN luo temome Sequitur uer hyemem. Hoc adagio rerum uices ſignificamus, neceſſario ſibi ſuccedentium: apare zand atliquis luadens in rebus afflictis, animum fulciendum ſpe meliorum, dicat: Sequet᷑ uer hye⸗ L vem. Auſonius in præfatione monoſyllabarum: Vt in uetere uerbo eſt: Sequitur uer hye⸗ ideltpiwei mem. lam ſimilium nugarum ſubtexo nequitiam. 1 iluntimttte.. Venereum iuſiurandum.ʒ b Xœ
„Vendlisot, 4 foh i/ Sy du A&πο αμ ‿α. id eſt: Venereum iuſiurandum non punitur. Senſus eſt,
echivommne amantium iuſiurandum irritum eſſe: neq; ad deos quicq́; pertinere, tanquam iocoſum. Et au-
Acddotsin bere Nalone: rg prole luppiter ex alto periuria ridet amantum AIIH ffSE 18
ktiubet Aeolios in freta ferre notos. Et Horatius: Ricethoc inquam Venus ipſa, rident implies nympha. Tibullus: di 2 eit hli Eehenefr eruriaridet amantlim Iuppiter,& uentos irrita ferre iubeet—„ tatur hoc adagium à Platone in conuiuio. Deflecti poteſt ad quoduis promiſſum, cuius fi⸗
ptaſtanda non uideatur. mhTene ce..
bwuetbiales hyperbolæ funt: Tancʒ; meum nomen,& tanq́; meos digitos teneo, ſi quãdo 4 Tonptam certamch memoriam ſignificare uolumus. Martialis: elerogole 16 comelius iſta, quam meum nomen. luuenalis: ria ſcttcakede ungues digitosq́; ſuos. 1
Nihi- cemadenekt proprij nominis oblitum, dicimus prodigioſæ obliuiſcentiæ hominem. Antiqui 42 9d Jlus ds in clgitis com putus peragebatur. Extat ea de re libellus Bedæ. Quin hodieq́; numerandi ehas h, e N imperitũ
Tanqᷓ; meum nomen. tanq́; digitos.ʒ he XCI
magis meminimus, quàm proprij nominis. unde& uita defunctos olim ſuo nomine in⸗
1
———— ö

422 DBS, BRASMI ROT. ADAGIORVM
am ver iocũ rogare ſolent, quot in manibus habeat digitos Pfala a imperitum Wabliaid em per dg deo quis iutelligere poſſit ſe profeciſſe, ſcribit— fa Areedene digitorum ediſcere: hiso; in metu tanquamtem dio fhriuſ arilpfſas abaſt iederrrct** xueuauuxdnc ra εmνν⁷σλαιυφνρεριισςνόσd hNp, Sy r 906 wüg D4ges aum de——— m ad depellenda mala remedium habeãt, umefbey con ſoaber Quxæ uero ſint digitorũ apud Græcos uocabula, Gellius in noctibus Atti ſingu 88 Cxlius Chalcoginus, ut indicat Aleander, mauult intelligi de nominibus Dady- die 8 ufk um, de quibus nonnihil attingemus in pro uerbio:Celmis in ferro, licet in Dluta- un 1.. legatur, non 1dαlαεεεꝓφ cho, Giwu leg Bonorum glomi. rudis R aflatin accmnanſhas N Aydp R„,eg. id eſt: Bonorum glomi. de opibus extrucdis 25 tin accumulatb dum pta metaphora à glomere textorio, cui fila ſunt obuoluta, aut certe ligno illo textorio, cuifloi
raxima uis eſt obuoluta, quod idem ⸗uvio uocant. Videtur autem alluſum ad uocè in qga ess
thide& Agathis:perinde ut Thucydides in Euripidis epigrãmate Athenas 4g⸗Re
a, uocat, id eſt, Græciæ Græciam. Etiamſi libro quinto tribuit hanc ſentẽtiam Pindaro Rtqui
admodum
admanene Græci:quam quidem figuram Latini non agnoſcunt.
b Rem acu tetigiſti. b b 15 XCII Eſt apud Plautum in Rudente:Rẽ acu tetigiſti.pro eo quod eſt, rem ipſam diuinalii,nti
aberrans. Metaphora ſumpta uideri poteſt à luſu quopiam, in quo diuinator.iq quodaliumo
taſſet, ſumma acu tangebat: aut lineam, aut calculum, aut aliud quiddam ſimile. Igitur auutn
gere, ꝑinde eſt, quaſi dicas, ipſiſſimũ punctũ attingere. Nã minutiſſima puncta denotani acu.
Purgatis auribus. Purgatis auribus, pro attentis& uacuis, prouerbium reſipit. Plautus in Milite: Perpurgatis ambo damus tibi operam auribus. HNoratius in epiſtolis: Eſt mihi purgatam crebro qui perſonet aurem. Perſius quinta Satyra: Stoicus hic aurem mordaci lotus aceto. b 36 Nam ſordes in auribus collectæ auditum hebetant, exemptæ reddunt acriorem. Purior claaaamqM.
XClIII
ctibus abluitur, ut nihil ſordium poſſit hærere. Adagium refertur a Suida. . 1n De calcaria in carbonariam. Quoties ſit, ut à re carbonariam decurrere dicimur: ſiue quum ex uno malo in aliud diuerſum incidimus. Ta tullianus libro de carne Chriſti:ĩ gitur, inquit, de calcaria, quod dici ſolet, in carbonariãMMa- cione ad Apellem. Huic non diſſimile eſt illud Ciceronis in actione pro Murena Reſpo igitur Poſthumio primum, qui, neſcio quo pacto, mihi uidetur larem, quaſi deſultorius, in quadrigarum curriculum incurrere. Datyli dies. 1
qui apud Athenienſes ſummos eſt honores conſecutus. Monſtrum alere
Andria Terentiana, quod prius repudiatus gener, rurſum ad affinitatem repeteretur ſuſpicm
aliquid eſſe uitij in puella quod celaretur: Repudiatus, inquit, repetor. Quamobrẽcniſ 1ien quod ſuſpicor, aliquid monſttialunt. Ea quoniam nemini obtrudi poteſt᷑, itur ad me. . Non curat numerum lupus. SiEfI HIteNII IE Prouerbiũ ſapit Vergilianum iſtud in Bucolicis: Hic tantum Boreæ curamus frigora, quantum Aut numerum lupus, aut torrentia flumina ripas.
Recte dicetur in hominẽ i
2 I e, omine impudenter furacẽ. E iech un jactatũ ada ium Li non ueretur etiam n P 2. Extat hodieq́; uulgo iactatũ adag
vng ᷣaop. id&ſt: Quidam enim ediſcunt ſuorum nominacigid paulatin
20œταεισνννid eſt, poſtrema poſtremorum. Item naud ande, id eſt, mala ma
b XCV Av ‿αλμέν. id eſt: Purior gubernaculo. Comparatio prouerbialis de re uehemamn inculpata, aut moribus undequaq; integris& incontaminatis. Clauus em̃ nauticus aſſidubsſu
XCVI propoſita ad aliud quippiam longe diuerſum digredimur, de cacnamn
prætorius candidatus in conſu
* xovn Aπινν uνπνανid eſt: Datyli dies. Vbi res ſeliciter ſucceſſerunt. Sumptum à Datylo quou aün
u n xcvm Monſtrum alitur, ubi quid occulti uitij latere ſignificamus:haud ſcio, an inde ſumpta men phora, quod mõſtra ob pudorem clanculum aluntur ʒ occultantur. Siquidem Pamphiusi
XC
3 G zeruntate umeratas oues deuorare. Porrò fures paulo timidiores— 6
64 9 V ukmaauda hhdetcrar finodarerue encpſcope lesesauli Rcinpri apiteen ſahmrn umar e
wnomvit aneaupertas muücet maaot uan webenit degbene d
debo Tutrin
Unpüt ehnch

m iplaw 68 I linatorid gnin. miimle harn apunchachni
W
greälmm it 2 rerſum nalm etiatmi
n Dipalier uiſum.
eſt Ariſtophanes: nam huic inſcribitur comcœdia, cui titulus, Isοικμοοναιενςεσιι AN Toi⁵d&ν‿φεαά Qπρκ‿ r αρπιμααμνπν 3 b Sa rold, p rντα νκο οωσηιν Xa. Decet poẽtam accommodari moribus,
red
HILIADIS SECVNDAE CENTVRIA v. 42²3
bus numeratis abſtinere manum, metu uidelicet ne hoc indicio deprehendantur. Huic affinis
iae cus ille facetus in ſeruum furacem, cui nihil erat domi: neq; clauſum, neq; obſignatum.
lpſis placet.
Kedeh.„. 3.—.. 1 C Awia aoue.id eſt: Ipſis placet. Vbi rem parum nobis probari, aut cauſam, nihil ad nos pti
gere ſgnificamus. Lerentius in Andria:Mihi non fit ueriſimile. Atqui ipſis cõmentum placet. Non admodum abludit ab illo, ſuum caiq; pulchrum. Suis quiſq; conſiſijs, ſuæq́; ſentẽtiæi blan dtur. Hucpertinet ilud apud flomerum frequẽs: 1*ανν/ν. id eſt: Placuit animo. Ité illud apud comicos: Sic lubitum eſt animo meo. Et apud Vergilium: b 2. Plato libro de legibus tertio, retulit hoc prouerbium. CHILIADIS SECVNDAE CENTVRIA V. b Spartam nactus es, hanc ornaꝗ. 1 Naxte πᷣ αων ναόσσάια id eſt: Spartam quã nactus es, orna, ſiue adminiſtra, Ad- ENmonet adagium, ut quamcunq; prouinciam erimus forte nacti, ei nos accõmode- e h mus, prõq; huius dignitate nos geramus. M. Tullius ad Atticum, libro quarto, epi Aola lexta: Reliquum eſt: æέ‿νκνñHPe ra⁴ταφνς εέαοαιμα. Non me hercle poſſum. Et philoxeno ignoſco, qui reduci in carcerem maluit. Idem ad eundem libro pri-
mo: fam cauſam, quam mihi dicis obtigiſſe, eωπων on modo nunquam deſeram, ſed etiam Hab ila deſerar, in mea priſtina ſententia permanebo. Prouerbium igitur ad uarios uſus licebit
accõmodare: uel cum admonebimus, ut ſuam quiſq́; perſonam, quam ſuſcepit cum decoro tu- etur. Epiſcopus es, ne ſatrapam agas, ſed epiſcopum. Maritus es, cura quæ mariti ſunt oflicia. KAulicus es, aulicum age. Iudex es, ne iam amicum, aut inimicum, ſed iudicẽ agas. Principatus
tibi cõtigit, principis officio fungere. Priuatus es, tu priuatum te gere. Sic propemodum uſus
id eſt:
Vtcunq; ad argumenta, quæ tractauerit.
Velcum iubebimus unumquẽq; ſua ſorte contentum eſſe oportere, quæcunq; contigit. Quẽ- te admodum enim peritus gubernator, in omni tempeſtate bonum præſtat nauclerum:ita uir ſa u piens in omni fortuna ſapienter ſe gerit. Eſt ampla res familiaris, ſapienter adminiſtra. Non eſt
tere paupertatis cõmodis. Contigit eruditio, utere ad bene uiuendum. Non contigit ne ma- Iccceris ſufficit pietas ad conſequendam ſalutem. Plutarchus in cõmentario ⁊νπνονεννυμμα, ad monens, ut ſuam quiſq; ſortem boni conſulat: ιπνεν, inquit, AoM«νεε, Tα‿τινννQμυοααάιid eſt: Spar-
utidi obuenit. hanc orna. Quod cõfine eſt illi Platonico: 7 Qιε ⁷ν εεμέοασα.id eſt: Quod præ ſens elt bene diſpone, ſiue boni conſule. Hanc ſententiam paſſim in principum aulis inſeulpi
Kät oportuit, wνan Aox⁴ls, raον⁵αν̈ νυαακαφquorum uix ullum reperias, qui uere cogitet, quid ſit Kincipis agere perſonam, quiſie ſua ditione contentus, non conetur aſiquid imperij ſui fmibus addere: Prnncipis munus eſt modis omnibus reipublicæ cõmodis prouidere: publicam tueri
ſbatatem:alere pacem: excludere quàm minimo ſuorum exitio maleficia: dare operam, ut ſan oos integros habeat magiſtratus. Cum igitur harum rerum ſecurus, ludit alea, ſaltat, ſcorta-
1 tutmuſtcatur, uenatur, negociatur, breuiter, alibi intentus eſt totus, tum occinendum eſt ada- Bain, a dra Aaαee, rauπτσαάν νμρααάκα. Rurſum ubi neglecta, quæ contigit ditione, foris agit, alie nue nis inhians imperijs:ſuos in ſummũ adducit diſcrinien, ſuos exhaurit funditus, ſeq; pPariter& on uniuerſam fortunam aleæ belli ſubijcit, ut unum aut alterum oppidulum adijciat ſuis finibus.
um ſuggerendum adagium:Spartam nactus es. Nihil principi pulchrius, quaàm ut hoc quic
audeltregni quod fortuna dedit, ſua ſapientia, uirtute, diligentia reddat ornatius. Cõtigit op pidulum imitare Epaminondam:fac ut frigidum illud oppidulum tua opera multo reddas ce⸗
drias ac locupletius. Cõtigit fera& intractabilis natio: da operam, ut eam paulatim cicurẽ& dus obtemperantem reddas. Contigit regnum parum ſplendidum: noli uexare finitimos, c hocquod habes citra alienum detrimentum, exorna. Vix unquam feliciter ceſſit, peregri- ſtonis affectatio. Quaſdam nationes, ingenium, ac linguæ ſonus diſcreuit, ut Germanos iipanos: quoſdam ipſa natura diduxit, ut inſulares mari, Italos mari ſimul& Alpium moli usNnalii caſus ſuos terminos dedit. Si quiſq; quod nactus ſit, nitatur ornarenirnit,ub 5 64. 3 OT

DES. ERASMI ROT. ADAGIORVM r amicos nempe Chriſtianos, omnia erunt omniũ cõmunia. labefactare nitimur noſtra funditus ſubuertamus:&, ut fe
424 D Horebunt omnia. Rt inter penumero fit, ut dũ aliena
Nunc
liciter ce
dat res tanto noſtrorum ciuiam ſanguine, tantis ſumptibus, tot periculis, tot ſudoribus, tota, 4 2
bitatibus, tot deniq; nunquam enumerandis malis:emimus tolgin nelcio quem inanẽèm gni ominis fumum. Xerxes, Cyrus, Alexander Magnus,& uixi ent diutius,& ueriorè gſo riam eſſent cõſecuti.ſi ſuas ciuitates recte adminiſtrare, quam alienas armis uexare maluiſſent Carolus Burgundionum dux, huius proauus, ſi uim ingenij qua pollebat, ſi magnitudinẽ ai mi contuliſſet ad ſua locupletanda potius quaàm ad expugnanda aliena: nec infelicem motten oppetiſſet in bello,& inter laudatiſſimos principes haber—— Pars noſtra ditãi id temporis fatali quadam peſte tenebatur. Stultiſſima uidelicet, ed omniũ pernicioſiſimadi ſenſione, omnibus in duas factiones diuiſis: quarum alteri nomen erat ab hamo, alteria pſa aſello. Pugnabat ciuitas cum ciuitate, uicus cum uico, domus cũ domo. Sæpe, quos idẽ lectus iungebat, factio diuerſa ſegregabat:& fratrem à fratre, ruptis naturæ uinculis diſtrahebat. Pa
ſim ſatrocinijs, iurgijs, cædibus, rapinis feruebant omnia. Et interim bonus ille princeps penn, ſan
de qᷓſi hæc nihil ad rem pertinerent, procul aliorum oppugnabat mœnia. Carolus Galliarũ tes
huius nominis octauus, peragrata Italia, reuerſus eſt ad ſuos: ſed tanto ſuo, ſuorũq́; malo acpe riculo, ut pœnituerit eius felicitatis. Deniq; ſunt qui affirment eum ad ſenectutẽ peruenitepo- tuiſſe, ſi Italiam Italis reliquiſſet. Quid dicam de Philippo, huius Caroli patre: Adit Alpaui as, non Martis aleam experturus, ſed accerſitus ad regni partem capeſſendam, pacata undiqie omnia.Et tamen hanc tam felicem peregrinationem, quam fHleuit patria, non ferendis exaio nibus expilata. Ipſe magno uitæ periculo, non ſemel laborauit. Franciſcum Buſſidium archiepi i
ſcopum Byzontinum amiſit, uirum modis omnibus incomparabilem.Sed tamen utcunq
dijt:non licuit ijs malis ita defungi. Denuo reliquit ſuos, ſæuiſſima iactatus tempeſtate dentu
eſt in Angliam, tum temporis non admodum æquam noſtratibus. Quid illic acciderit, ꝗdpi-
ſus fuerit, quid pollicitus: quo pacto dimiſſus ſit, non libet commemorare. Seruiuit neceſſtaui:
fateor& ignoſco: ſed quid erat neceſſe, in eam uenire neceſſitateme Nec ijs admonitus mi de repetenda patria cogitauit. Hiſpaniæ reuiſendæ erãt, ubi periret iuuenis ad res maximast tus, niſi ipſe ſibi ſuam inuidiſſet felicitatem. Atqʒ unius hominis mors ſimul& patriã optino principe,& Maximilianum unico orbauit filio. Quid dicam de Chriſtianiſſimo Francoti n
ge Ludouico, eius nominis duodecimo? Adortus eſt Venetos, id temporis, ut uidebatun expugnabiles. unico conflictu tot oppida reſtituit Romano pontifici Iulio, tot impatori W
ximiliano, tot ſibi recepit. Redijt rebus feliciſſime, ſicuti uidebatur confectis. Verum quantun iſa 1
malorum pelagus hinc exundauit in Gallos? Q ui ſuo ſanguine tot inſignes triumphos luſo Pepererant, eiuſdẽ opera, maiore ſanguinis iactura, ex Italiæ finibus eiecti. parum hoc,& qud
dettudedod Wwſteonpor wlbüchxn ruwidlbs luichieun etätu dercrnzdtar rrütrinin
derwehad
pera, n darum hoc, Cciſ ucper non tandem ignominiæ ſtigmate notatic Quod, ni Iulium motrs intercepilſet, uidiſſemus tef iigaius— gnum illud totius orbis florentiſſimum, funditus euerſum. Quid autem de ſerenilſimo&colo ſain rum rege Iacobo cõmemorem Is uir abſolutam felicitatem, abſolutæ laudi adiunxeratſſipey ii
rualcr
petuo luis ſe finibus continuiſſet. Erat ea corporis ſpecie, ut uel procul regem poſſes agnolce iaciiaa
re. Ingenij uis mira:incredibilis rerum omnium cognitio, inuicta anim pectoris ſublimitas, ſũma comitas, effuſiſſima liberalitas. Deniq; nulla uirtus erat, quæ magi
deceret principem, in qua ille non ſic excelleret, ut inimicorum quoq;ʒ ſuffragio laudaref. Con i
i magnitudo, uererega ſtaya
tigerat uxor Margareta, ſereniſſimi Anglotum regis Henrici octaui ſoror: ea forma es prucd earran tia, ea in maritum charitate, ut non aliam à ſuperis optare potuiſſet. Regnũ Scotiæ,quod mul ſta-
tis& opibus& celebritate incolarum,& ſplendore fertur cedere: ſic ſuis uittutibus iluſſrant ſei egi priti Hi P⸗ Le iao[1adl egij principis laudem meruerit, ſi intra hoc gloriæſua ſ g
icauxerat, ſic ornarat, ut ueram egr um conſtitiſſet. Sed o nunquam felicem regno, raro principi, regis diſceſſum awico in Gallorum regem animo, quo Britanniæ regem magnis rerum minis 65 auerteret,& ad inſulæ ſuæ defenſionem euocareegteſus regni ſui fines, Anglosb an Datdemulcne drnter guidemledlineleſterperiemon tamiibiauzmegnohan ea ſuſtul 3 ſi 6 SDtla talo P incipe, diu Margareta tali marito, diu fllius: nam filum 7 kaſut buleratta ipatre frui potuiſſet, atq; ipſe uiciſſim& his omnibus& ſua gloria nili ſibi uit inuidiſſet. Cæſus eſt unà cum fortiſſimo patre filius,& filio eo patre dignilſimus Alexãdea chiepiſcopus, titulo diui Andreæriu 2eo parrecig b conſummati uiri laudem deſiderares. Mira genium placidiſſimũ quidem illud, ſed
„Dum nimtum Gallias impeten Anolosbelok
d tamen ad cognitionem omniũ diſciplinarũ ardum
uenis quidem uiginti fermè natus annos: ſed in—8 l formæ gratia, mira dignitas, heroica procerttsn ſie

4 Mira— 46 müpenii aum uacabat fructu Sacrificus b mlüpernicoſin orum. perpetuo ſalutarem ali bru ceci ab handd tfcum aut diuum Hieronvmum, aut Ambroſium: quem librũ recitabat: puta decreta põ- woaia Cnee 3 roſium:nec unquam recitantis uox i u Srpegvith tur, niſiſi quid alteruter doctorum, inter quos medius accumbeb is uox interrumpeba natsdit am llequens quodlegebatur:ſciſcitatus eſſer dliquid. Rurſum a atacmonuiſſet: aut ipſe pa, nusil didn hequoq literis cõditæ. Proinde nulla omnino uitæ pars uac Lat t fabulæ, ſed breues, CrouGin omnoq; daretur. Nam etiamſi quid ſuperfuiſſet temporis 30 8 udio, niſi quæ rei diuinæ, luo luorüigm non ſuppetebat:tamen ſi quid forte ſupererat, id ill rscorcn Clion Uariſs itncliorum uieſbus eneczmigenn tione præcipue capiebatur. His itaq; rebus factum eſt, ut adolelo dnnt dabat. Pan haccogmi, di rrrerliht uumegreſſus annum, tantum in omni literarum genere euclectn etir adlt derincocnn⸗ . h 4 Idl 1¹„„....„, 4 erl u—. endimuna uio iure miteris. Nec illud in hoc uſu uenit, quod ferè ſolet in alis, ut a Allec antunn in quouis a non ſen motes minus eſſet appoſitus. Verecundi mores erant, ſi„ut ad literas felix, ad bonos anon ferendig. ee“, A ores erant, ſic tamen, ut miram ſe um Balldinat. tam. Animus ſublimis,& à ſordidis iſtis affectibus procul ſemotus: ſed asneſſefres penaen atutemchh poterat incitari. Tanta erat naturæ lenitas, animiq́; moderatio. Salibus i n d An2unetarn didienting Hüaacts 3 minime dentatis, hoc eſt, non nigro Momi ſed candido Mer—— lc nlcaccäait auid turbæ domi natum fuiſſet, inter f miru Mercuri ſaletinctis. Si are,Seruinthne 6 inter famulos, mirum quanta dexteri antoc candore ateRerudltt ſtus ſit componere. Deniq; religioni jetati inta dexteritate, quantõq; candore ſo ec jsadmonir Anponete)etucTh eligiOmns erat& pietatis plurimum, ſuperſtitionis nihil. Inſumm jsaimmn nemo fuitdignior, qui ex rege,& ex illo regen, ſuperſtitionis nihil. Inſumma enis adtanan fut admirablis. qul ex rege,& ex illo rege naſceretur. Vtinam autem in ſ,e ulait admirabilis, tam fuiſſet& feli i tinam autem in parentem pietas, q; ſmul Amüm auidtibi tam fuiſſet& felix. Comitatus eſt in bellum, ne uſqu ic rſ lmal Amnig quid tibi cum M r Ge Tee, agtatue eran wennrene igiam patri deeſſet. Quæſo eſee 83— d deuint ſtupidiſſimo: qui muſis, imò qui Gen poris uuin ammtaratantari næ, etati, quid naturæ tam miti, quid ingenio tã candid Poli Rumu aris, bombardis,& ferror Deniq; quid erudito cũ acier genio tã candido, luliosotiwan lmpoſuit nimi 20OI ʒ ferro? Deniq; quid erudito cũ acie? quid epiſe duotne Impoluit nim 8 Lert quid epiſcopo cum armi lecisYamen nilete c n hinocllea guaen in parentẽ pietas, dumq́; nimiũ Peritge amas p use lignes nimih gnæprocella abſorbuit periſ vieTa eatede dunendt uſerndet asſhefeune⸗ ba⸗ cii perum od pl aloiuit. Lerlt noltratum termn nOtulne empe quodi ö dee aafaheqtodi en earüindan mihiinte undicoat Hauna easnaeaſc⸗ ee were Vlee dae iensehede enzeeagee ſandjadbhunt edtwerax ſo- 8 let. Vtinã quod præclare cœperat, erficere malui lauciadt ſrd rap ip ERarxe o⁴αμέιν. Kegibus proprius ac ulchleeri at, P aluiſſet hoc lregenpolas lnes elt. napum gente cæt d s ac pulcherrimus audum campus intra regni imagnuobrr titaproportione cor Orsakeai lem huede llus uolatu diuagantur, ſolus rex, ut aculeo ca- uirtosentaun teres ita Venerem doroei⸗laahetnu mindtede ad uolatum parum ſit idoneus. Ve- Guffagoluit 1 abadibus nuſquam op Ortere diittec niue inem premeret:id innuentes, matremfamilias lore beufe kcontieatur, Atqui multo magi- ere, quippe cuius omne officium intra domeſticos parie/ 7g npoie liquidpece Atqui multo magis ad rem pertinebat, principem hoc admoneri ſymbolo: qui egnöSe apeccat, non unius familiæ, ſed orbis toti„ ire is uittotltne ut orislint accerſendas T Achord,ſdeu malo peccat. n parum elt domi negoclorũ 1 lorghuu prelllones, tot Tunri t anta eſt ubique ſcelerum ſentina, tot ſacrilegia, tot latrocinia, tot op- rcſluw⸗Dw(atutrautin tyranni gtt cenumeſerros magiſtratuum corruptelæ, tot leges aut à tyrãnis in/ ce lkutf ascolldétes ades 3 lis miniſteriũ detortæ, ut illa minutiora, ne dicã, neglectas oppidorum ui in Pro nimum deſan Luide d 28,incutatas fluminum ripas. His ita mederi, ut in remedium quam mi/ ümne Dt an non egregium tuorum impendas, ut reſpublica beneficium ſentiat: nõ ſentiat impendiũ, vamt le rietu omeria principis munus.& immortali laude dignume Quod ſi cupis omnino glo- ufusmn bene domeria ultra ditionis tuæ fines extendere, fac ut qui finitimi ſui On g orud enekadis non malefacti tuæ lines extendere, tac ut qui finitimi ſunt, magnitudinẽ tuam elus 3 K cora mcis Amaela 4 erPeratar. Exuris uillas, proteris ſegetes, demoliris urbes, abigis pe nau ulcepiſſes Nleliodus len 5* Luiup reu declaras. Bellum certamen, ſi id cum latrone cripſit, malum uicinum, magnam eſſe noxam: contra bonũ, ingens eſſẽ
OHuILIADIS SECVNDRBE CENTVRIA v 3
m wihiuit cum eo quondam in urbe Senenſi domeſti
* 12, ſ,ee ica conſi u 1
bin hetorum Pre epi Cecanſeieg literis exercebatur. Deam dedcce tempore à no/ uim telir quam ad quiduis ſequax ingenium, quam multa ſimul complecii vorchan dlan⸗
irr— a d Adore dilcebat iure conſultorum literas: G tem s:nec eas admodum gratas, ob admixtam harbariem
odioſam interpretum uerboſitatem. Audiebat dicendi præcepta,& præſcripto the d mate de-
dd lamabat, pariter& calamum exercens& linguam. Di 4. fuerat, ſtato reddebat tempore.Horis Homegſdtents leeban Græce,& quotidie quod traditũ biß teſtu lini. Modulabatur uoce nonnunquam. Ne ipſi 3 zmonochorcdijs, ti⸗ Ne iplum quidem conuiuij tempus ſtudi
etumſatis ne de 5 probent finitimi tui fac ita te mirentur magnum; ut ament benignum. olori noſtro, ſatis datum diſcipuli memoriæ. Supereſt ut ad prouerbiorum b b ¹ recenſio/
— —
4 — 8G.8.-—88—-——,,*——. ——— .——— —* ———— 3— ⁰-—. 8 4 . 3—
—
—— —-—————— ———

4, 26 DES. ERASMI ROT. ADAGIORVII ſionem mus. recenſſonem tegen Contingit& malis uenatio. ͤ 27 Aoσ acοο&εο id eſt: Contigit a lgnauis Mufnatn Piadareh quid— immerenti, quodq́; fortunæ magis, quam illius induſtriæ it acceptum erendum. Allegori 3 pta à uenatu. in quo uel præcipue dominatur fortuna. Virtus minimum adkert momenti eruditio nemini contingit ni labore parta. Regnum obuenit dormientibus, opes ftuunt ceſſantibus nonnunquam:honores accidunt etiã fugitãtibus:cæterum quæ uere bona ſüt, no ſtra induſtria parentur portet. b b e Ireper extentum. Prouerbiali figura dixit Horatius: Ire per extentum funem, 4 pro eo quod eſt, rem factu perqu ptum à funambulis, ut Acroni placet, qui non ſin tenſum ingrediuntur. Quæ res ſicuti coniĩjcere licet, uulgatius. Horatij carmen hoc eſt: Ille per extentum funem mihi poſſe uidetur Ire poẽta, meum qui pectus inaniter angit. Annus eſt. Arbitror nemini dubium fore, quin illa quo ant: Annus eſt, ſeculum eſt, atq; id genus alia.
—
7
priſcis ingenti miraculo fuit. Hodie nil
inter prouerbiales hyperbolas referii debo erentius in ſeipſum excruciante: Et noſtimo
res mulierum. Dum comuntur, dum moliuntur annus eſt. Idem alibi: Iamdudum xtatẽ, o admodum dudum. Plautus in Aſinaria: Aetatem uelim ſeruire, Libanum qui conueniam no do. Et ſeculum eſt, quod nihil abs te redditur literarum Proinde tempus prælongũ huiuſi
di figuris ſignificabimus. 15 Dies adimit ægritudinem. Menedemus in?aννεν μαυντμμεεά̈ Terentiana, nominatim adagij uice refert: Aut ego u quiens, profecto ingenio egregie ad miſeriam natus ſum, aut illud falſum eſt, quod uulgo au- dio dici, diem adimerè ægritudinem hominibus. Eodem ſpectaſſe uidetur Sophoclesin a ce flagellifero:“ b b b xXονν)QOoο e⁴0ρν dsdg. id eſt: Tempus enim facilis deus. Videlicet quod omnia leniat, molliataæq. QOuidius: Quod male fers, aſſueſce, feres. Bene multa uetuſtas Lenit. Euripides in Alceſtide:&⁶νσεννμάά εε V. id eſt: Tempus dolorem leniet. .„ Kucernam adhibes in meridie. b
Ad αον&ρεασκα νε Qm. id eſt: Lucernam accendis in meridie. id re. Aut explicas, quæ
V eſt, facis non ſuo
nam libi uellet, reſpondit:&*‿εεeσσ½α ‧. id ogenes Laẽrtius. Soli lumen inferre.
Q uintilianus inſtitutionum oratoriarum libro ma huic figuræ dixit, eum ſoli lumen inferre, qui r tationibus probare.Videtur idem eſt: Soli mutuare lumen. 1 Aaee aeche, il. 13e b vn
b 0 handax quidemſedh parum felix mordacitas prouerbio locum fecit, ut uulgo Zoituo Tentut, enarum laudum obtrectatores,& alienorum laborum reprehenſores. Martils Pendentem uolo Zoilum uidere. Hic Toilus ſophiſta quiſpiam fuit, etarum omniũ principem
VII
cum illo, quod alio retulimus loco: 1Ae& qus duniap⸗
am difficilem præſtare:neque uel tantillum aberrare. Sun ſine ſumma arte, ſummoque uſu, per funempo
I„ Wanrua9e Nunt wagno uma ceilku
tenpo a æ per ſe ſunt clariſſima. Quorſum enim lucernis opus clariſſima luce: N tum uideri poteſt à ridiculo Diogenis facto, qui adhibita interdiu lucerna, rogatusque qud eſt: Hominem quæro. quemadmodum teſtatur Dê
quinto, titulo de uſu argumertotum, ſm em per ſe euidentiſſimã conaretur arsum
dS
Jſetterinp Wakonen Uawzalperi mhruoga nanderec Nudeürwidie
bewihi tn bhgei Pvulbiinmr ſeridacto prem dleeiden mguder ennonit Jni lwi

l0kyn GHILIADIS SEGVNDAE CENTVRIA V. 427
nitertur penuria coactus, miſit, qui eterest Wi prolemnaue ait ſe mirari‚ cum Homerus tot ubigge. nos defunctus, tot hominũ milia paſceret, Toilum egere, Homero doctiorẽ. Deniq; per oc
guc 8 m ſupplicio affectus eſt. Quanqᷓ; de mortis genere, diuerſa tradunt autores. macken ae aalonen 8 Bona Cillicon. 3— Ix erhit nna Seadd ANunCp. id eſt: Bona Cillicon, ſubaudiendum facit, aut habet. Conuenit ubi quis ma ncoxcedie ſhcii ac fœdis artibus ſibi parauit opes. Huic adagio locum fecit Cillicon quidã, natione Mi Tllhana lelus:qui prodita Prienenſibus, Mileto patria, ampliter quidem, ſed fœde ditatus eſt. Is cum
d
oditionem moliens rogaretur, quid nam eſſet facturus, reſpondit:—ν ννννεε⁶. d eſt: Omia
Mom Vnde prouerbium effertur etiam ad hunc modum:“& να eos incp. id eſt: Omni bona uelut, inquit Cillicon. Autores Suidas Zenodotus. Alludit huc ʒ Ariſtopha dillun den 1 ediae 6 AN S2 L mCp. ick eſt: 3 duee n neuerum quodh, inquit Cillcoon.. heesez ien⸗ c. Hllee Malinihi, uerum quod,..„.. 4 vPlambeo iugulare gladio. plambeo iugulare gladio, eſt futili leuiq; argumento conuincere quempiam. M. Tullius ad tiicum: Cum illum plumbeo gladio iugulatum tamen iri diceret. Idẽ in libris de finibus bo- rum frigidum argumentum, plumbeum appellat pugionem. ““ TLeonem rader. b XI Nperbola ahx Adoyra 2w. id eſt: Leonem radere dicuntur, qui feroces& præpotentes arte tractant& il- onxintsad padunt magno ſuo periculo. Vſurpauit hoc adagium Socrates apud Platonem libro de Rep. 1 lmdudtai, imo negans ſe uſq;adeo dementem eſſe, ut leonem aulit tondere:& Thraſymacho, homini aum quiconea praferoci illudere. Nam agni citra periculum tondentut, uellunturch:leo nullo modo tractari Puspraucngite vuſt. Ad hoc adagium alluſiſſe uidetur Martialis Epigrammatum libro decimo, cum ait: aare ſi pudor eſt, Ligella, noli 1.A. 8 14 12iaan 1n an eneoaaoenortaleont. b..t. g3 uicetetttzut Vertit enim poẽta in iocum, quaſi tutum eſſet& ignauum leonem iam non ſentientem uelle⸗ am cl qwdn re Pperleonem autem innuit pudenda muliebria, iam emortua ſenio. Id Ariſtides in Panathe⸗
ℳ
detur Sophatatt naicis ad Periclem à Platone taxatum refert: νο 5⅞ 65a dud Atov Sε‿½ ννακάέανε ⁶ιμνσν, u S/
Aaxop vnocτꝭ KX,une,&Nd A&.ςε⁴α xõXt0. 22 rœoντεα Jᷓer. id eſt: Itaq; uide, ne le Eonem radere conemur, non Thraſymachum calumniari uolentes, ſed Periclem taxare: præſer im detimiditate. b b Ne mihi Suffenus eſſe. TIlII Aemihi Suffenus eſſem, ne mihi ipſi blandirer, ac ſtulte meipſum admirarer. Suffenus erat ſtenſeucz poẽta longe ineptiſſimus, in aliorum uitia dicax, ad ſua cæcus. Itaq; prouerbium receptum, KAqui ſbi inaniter placerent, Suffeni dicerentur. Catullus in Epigrammate: b clh hchunkt ldem infaceto eſt infacetior rure. poscllme dimul poẽmata attigit, neq; idem un; Kcenang Aeque eſt beatus, ac poẽma cum ſcribit, vis Tam gaudet in ſe, tanq́; ſe ipſe miratur. Ibidem:
—
ooundl in le Ar 15 maäm OQnem non in aliqua re uidere Suffenum poſſis. aneni imilimum Meuium facit Horatius, ſuis ignoſcentem nuitijs, aliena mordaciſſime in- uergemam nnene 0 2 0 4 4 1 lunäeuan gomet mi ignoſco Meuius inquit.. xir un x,x Siculus omphacizat.
G iptg de dda. id eſt: Siculus omphaciſſat. Omphaca Græci dicunt uuam acerbam Si⸗ maturam, a„ε½ πm Oτ ʒ XMX p. id eſt: Quod crudi comedantur. Vnde dicebatur in eos, gaf va aantumlibet uilia tollerent furto. Ductum à furacitate Siculorũ. Non Herden dicetur& in i
fecha bsgui immodicam& præproperã auiditatem, quo pulillum lucelli faciãt ſibi, damnũ inges eies 3 as inkerunt. Sunt qui credant quadrare poſſe in eos, qui belliſſima quæq; ſibi decerpũt:ut Sy
kur musile Terentianus. Tenodotus ait ex Epicharmo ſumptum. Refertur& à SuidaW. 11 bscund, Anunus ſimia ſero quidem.. ⸗uid XIII ſerancelß rap d1H A oKerad Hh,uerdà 236v R KAcNe rau. id eſt: Anus ſimia ſero quidem capitur,
he dtamen aliquando capitur. Vbi uerlutus aliquis, qui diu eluſerit, tandem dat pœenas.„ „RVEWeIMG d04 , EN ſ SOecundo æſtu.„ 0„ e ⅔⅜„.. 4ʃ7 4 4 umagi Taraad 0Xp. id eſt: Secundo æſtu procedere. Prouerbialis& frequens apud auto-
as 9 † res me⸗
—————Q—Q—QO——Cn:m:né——-—
— 8— ———— hhhͤͤͤͤͤſͤſͤſͤſͤſͤſͤſIInͤͤ
1 1 II 3 11 5 * 8 4 f 4 3 1 3 1 1 3 “ 1 H 4 1 4 1 3 1 3 4 48 4 1 ¹ 3 1 41 8* 112 3 4 4 1 3 1 I 2 I 1 8 4 * 3 4 1 1 II 8¼ 3 1 4 3 1 3 3 4 1 1 4 4 4 1 1 1* 3 1 4 4 8 ½

4*ʃ⁴4 D ES. ERASMI ROT. ADAGIORVNM b c.
res metaphora. Sumpta à nautis, quibus facilior curſus, cum flumen, aut etiam maris aſum
eſt. ucianus in loue tragcœddor auri euch iur SE WWoxne d A4u, d etin
ſelaß eſt lucianreſa lacceciant.1dem alibi: ra GM. ss 4 ote.· id eſt: Reliqua ſeem 9n bid Baſtcamt æſtu. Quanquam hic paulo diuerſius eſt uſus. Momus enim deos incuſat, quoq yluneit 3 9s ugent res mortalium, ſinentes eas ueluti Prone funzine Aollher ferri. Proinde oin tui 3
DHau dixit, temere ferri, nullo moderante. Aeſchy lus in Perlis: 13 amui
O*α½ R5 da‿μμρνν εννο* ne otbercc 14 ſt— la 3
T 39 Kurdp ds Seirνe duic Xus. icl eltk: enan Fortuna ubi fuerit ſecunda, credere, puas Irtuj
Fore item ſecundam ſemper atq; eodem modo. eein 3
Secundis uentis. n
. ertur 3 Suica,§
Ee dus ꝙtνd. id eſt: Secundo ferri uento. Refertur à Suida. vecundis uentis nauigaredi ſora citur, cui res ex ſententia ſuccedunt. Græci uenuſtius, è oueice,tanquam à puppi- Libaninsb. phiſia in declamatione quadam: o?⁷ο ⁷ννιεικνοικναινν z ae 25 za“ eſt: Qni ſic animo ſunt affecti,ijs ſolent res ex ſententia ſuccedere. M. Tuſlius epiſtola ad Ati V auche cum, ſibro ſecundo: Q uid ſi etiam Cæſarem, cuius nunc uenti ualde ſecundi ſunt reddo welh unlamm reme Plautus in Bacchidibus: Pulchre hæc confertur ratis. ſentiens rem commode procedete, un Apud eundẽ Tranio, qui hero triẽnium abſente, genialiter interim, ac ſans mulice uixeratuna
cum filio:tandem hero reuerſo, cum præter crucem nihil ſperaret: Nune inquit, uentus mauin
deſerit. Horatius in ſermonibus: b aumm Non agimur tumidis uelis aquilone ſecundo derltut Non tamen aduerſis ætatem ducimus auſtis. u Quin hoc ipſum naufragium, pro infortunio prouerbij uim habet, ſieut& incendium Qum mwituat doquidem autem pleraq; Homeri, prouerbiorum uice ſunt uſurpata, quid uetat&e ilud a aanc adagia referri, quod eſt apud eum poẽtam perquaàm frequens: b hobuleut at,ꝗ νεκιαις ⁹ϑ Ʒ⁴.e id eſt utenqun Ferens& uentus& æſtus. 111— Q uoties res ex omni parte feliciter procedit. Idem illud crebrum apud eundem: T drde uuSHuhe TiDapep. id eſt. Aſt illam, uentusq; gubernatorq́; regebat.
4
Cum ad fortunæ fauorem accedit etiam induſtria.
Parni ſcaphula. XVI— T τέιέην ⁵μάαό αια ½. id eſt: Parni ſcaphula. Conuenit in eos, qui ob res minutulas multumi ſuntyxop tium,& querelarum mouent. Sumptum à Parno quopiam, qui oh nauiculam ereptam popu lo moleſtiſſimus fuiſſe legitur. Autor Diog enianus. tm 1 Ne puero gladium.. äum ni=eHνν νν ε⁴έeαχ⁵ναμνid eſt: Ne puero gladium, ſubaudiendum, cõmiſeris. Allegoria pi de hials admonens non eſſe mandandam hoteſtatem. uel adulelcẽtibus uel inpertisasis i tis:qua tum in ſuam, tum aliorum perniciem ſint abuſuri. Ne iuueni cõmiſeris adminiſtration? 1 pecuniæ. Ne puero gladium. Ne regnum impuberi. Ne puero gladium. Ne ſtulto concionn i di apud populum partes delegaris. Ne puero gladium. Ne magiſtratum mandaris ſtultis. Ne i Puero gladium. Ne inerudito, parumq́; cordato commiſeris epiſcopi munus. mi ra⁴ a ⁴ XaAεαφςν. Plutarchus in libro, cui titulus: 0‧2 1 Tuca Xande ald Sur opscitante Stobæo: Ne is liber nõdum emerſit in lucem. ui ⸗⁶e[ Ace Xa αeρ 4‿·cDotu D p. E yc e Gul Sus na0 n ach Sucgi àado ap. id eſt: Ne puero ghdiã, ait ꝓuerbiũ. Ego uero dixerm Nepu ero diuitias, neue uiro imperitiã. Significat Pecuniam peſtiferã adulelcẽtibus, uiro inſcitũ d dallnn 1 problematis Sympoſiacis: E1 Joréo S ucn dreeAſ aa3 aocpijolg,— 1 memni 23R aaner 19 H. id eſt: Sin minus, dare oportet, ueluti pueris non uaſentbun ſiihas menguieſcere:non haſtam. aut enſem, ſed crepitaculum, aut ſphæram. V ſurpauit d Athenauſ 1 f uin ſoh hiſtarumn quinto, in philoſophum, cui cõmiſſum eſſet imperium. Nõ ucgaung d ab hac forma, qud eleganter ſimul& grauiter dictum eſt, ab Henrico Britannit iit rege: eius nominis ſeptimo, uiro tum acri iu 4
dicio, tum Laconicis dictis mire ualenti, cum the bs
1* 8 2 Sr 5 2. Ua wwls
Aopunn quemp bate exh n quos mendicantes uocant, concionantem audi ui 4 qui hac 8 4 urncipi uitam, magna non libertate, ſed inſania debacchatus fuiſſet. N un daia nac quoq; uia, fam ur, inquit, furioſi manibus cõmiſſus 2udius. dide
ruehre

1oy Au CHILIADIS SECVNDAB CBNTVRIA V. 429 mji Ra iol 7h duqfꝓρid eſt: Lindij ſacrum, ſubaudi, faciunt. Dicebatur in eos, qui inauſpicato rẽ
0 quunam faciebant. Sumptum ab hiſtoria, cuius meminit etiam Lactantius in inſtitutionibus Crriltianæ teligionis, libro primo. Hercules olim agricolæ cuidam Læindio duos boues ꝑ uim d 0, aipuit be mactatis ilis, conuiuium ſibi parauit. Senex autem Herculi comedenti, cum multa eum maledicta congereret, uoluptati pariter& riſui fuit:ita ut Herculem dixiſſe ferant, nul/- um unquam conuiuium ſibi iucundius accidiſſe. Sed haud ab re fuerit ipſa Lactantij uerba liblerbere. Apud Lindum, inquit, quod eſt oppidum Rhodi Herculis ſacra ſunt: quorũ Aà cæ riblonge diuerſus eſt ritus. ſiquidem non euꝑεα Græci uocant, ſed maledictis& execrati anecclebtantur. Baqp pro uiolatis habet, ſi quando inter ſolenneis ritus, uel imprudẽti alicui ex ccerit bonum gerbum. Cuius rei hæc ratio redditur, ſi tamen ulla eſſe in rebus uaniſſimis po alathm Ajercules cum eò delatus eſſet, famemq́; pateretur, aratorem quendam aſpexit operantẽ, „hlliee Hebque petere cœpit, ut ſibi unum bouem uenderet. Enimuero ille negauit fieri poſſe: quia aa ſes ſua omnis colendæ terræ duobus illis iuuencis niteretur. Hercules ſolita uiolentia uſus: ꝗa Kcpüttal anamaccipere non potuit, utrunq; ſuſtulit. At ille infelix cum boues ſuos mactari uideret, in⸗ Aluna jaamſuam maledictis ultus eſt, quod homini eleganti& urbano gratiſſimũ fuit. Nam dũ co/ daotse ubusluis epulas apparat, dumq́; alienos boues deuœrat. ilum ſibi amariſſime conuiciãtem lin aumriu&e cachinnis audiebat. Sed poſt quàm Herculi diuinos honores, ob admirationẽ uir⸗ duun dutss deferri placuit à ciuibus, ei ara poſita eſt, quam de facto, ³ εννο½ id eſt, bouis iugum nomi moit ad quam duo iuncti boues immolarentur:ſicut illi, quos abſtulerat aratori, eumq́; ipſum bi conſtituit lacerdotem: ac præcepit ijſdem maledictis ſemper in celebrandis ſacrificijs utere r, quod negaret ſe unquam epulatum iucundius. Hucuſq; Lactantiana reddidimus uerba. end Zenodotus addit, hunc apud Lindios inoleuiſſe morem: iubente etiam oraculo, ut inter per- in agendaſacra, conuitia quædam iactarẽtur. Meminit huius& Gregorius Nazianzenus in ora⸗ onibus ſtelieuticis. Adagium ad multos uſus accommodari poteſt, uel ad rixoſum conuiuiũ, ud ad tem quampiam, malis omnibus inſtitutam. ö“ Aegarenſium lachrymæ. R.EiI gi. e g4 XXNX udenden Neyesiap dngla. id eſt: Megarenſium lachrymæ, dicebantur uel fictæ, nec ex uero dolore ct uel ui adactæ. Diogenianus ad huiuſmodi refert hiſtoriam. Bacchius quidã Corinthius, Cytij Megarenſium regis filiam uxorem duxerat. Ea defuncta, Clytius complureis uirgines
9
dadulelcentes Corinthum miſit: qui in funeralibus pompis, puellam deplorarent, lachrymis
——
I uiqq fictis: ut qui conducti plorant in funere, dicunt: SAk Enen es winakrtsete Ftlaciunt prope plura dolentibus ex animo. Contra Iuuenalis: uicumaran loraturlachrymis amiſſa pecunia ueris. b auas aliam adfert cauſam. Apud Megarenſes enim permultam allij copiam eſſe. Huius acri wonia multis exprimi lachrymas uel inuitis. Proinde apud Ariſtophanem, qui lachrymatur. zmmieruske allum olfacere per iocum dicitur. Igitur ſiad ſimulatum dolorem accõmodes, prouerbium affi nriente nelxfiere ad nouercætumulum. er miſetö anuken.„ Nentus neq; manere ſinit, neq; nauigare.. XXIL m Nedubents KuO dun dp d,u ASp. id eſt: Ventus neq; manere ſinit, neq; nauigare. Philoctetes
81 apud Aeſchylamm: 1 aue ENorn 4 ,37— 59 1 2. 8 id ſt. nunus Mas eeun eeheh dueα ουσ A&. ic elt:
Huckennätn gbinecmmnere;nec ire uentus annuit.““ cuſti zneidh ſ Raebhu milimum eſt ill Lupum auribus teneo. Vſus erit, qubi uis in eas rerum anguſtias inciderit- ni utnectelinquere negocium ſit integrum, nec abſoluendi ſit facultas. Mutuo ſumpta metapho crbo Buiiu ka leuillima uentorum tempeſtate, cum nautis& periculoſiſſima eſt nauigatio: neq; tutũ ta/ -= N men ancotã iacere. Qu. Curtius libro octauo citra figuram extulit hoc pacto: attonitisqʒ auri/ rore us ſtupens agmen, nec progredi, nec conſidere audebat. Refertur a Diogeniano. b A NXNulpes non iterum capitur laqueo. XXII en Nuht A MuR So9e,aXCaf-⁴. νανς. id eſt, At non iterum uuſpes laqueis, ſubaudiendum, capitur. perumn. gu ictzt 1 b MGn D 3i Mö w a00ℳ050 Alhop. ic eſt: menna, Nonänun denndemoffonditlepiddc.— onaul Ih 4 Anpidle hominis, in malum guſtatum iterum incidere. In Plutarchi collectaneis Sferf hũc iſo bu,. adhenraNümms Diaoyνε a xεs dudis nue Dicnsreu.id eſt: Vulpes quæ ſeeſel efde
I 4 1 1 4 I 3 3 1 4 “ 4 4 4 “ 1 4 415 4 . 3 1 4 4 1 1 17 F 3 I 1 4 4 1 8 8 3 4 1
—-———
—— 8 —— ͤ—́ͤſͤͤaaa—— 2— “* 8

See aiiee r=e e en eeeeee
—— ——*—* ——-———ͤ—— ————— ——
——nn
4 1 4.. 4 ℳ.. haberi uelit ab Attico. Conuenit cum eo, quod alias recenſuimus: Aceſſei luna.
4
43⁸⁴
rit laqueos, non capitur iterun. a Abydena illatio.
DES. ERASMI ROT. ADAGIORVN
... 4..„— N. 1 aA eu2uN8p rHεν ανμρ id eſt: Abydena illatio, ſiue irruptio. Dici ſolitũ, ubi quis dbſteptn
conuiuantibus, aut aliud quippiam agentibus,& tumultu moleſtiã adfert. Zenodotus dten re prouerbium apud Eudoxum in fabula, cui titulus, ſuppolititius. At; hinc eſſe natutn,qun olim Abydenis mos fuerit, ſi quem ciuem, aut hoſpitem acciperent cOuiuio: præterea in ſacn
ferrenturq́ʒ ſuauiandi. Vagientibus autem& clamantibus pueris, garrientibus item& cdln
ac ſolennibus epulis. ut poſt unguentum& coronas, infantes à nutricibus inducerentur ciniũ
pentibus nutriculis, conuiuiũ tumultuoſum Giniucundum reddebatur. Ergo cum amici h quot ſuauiter colloquentibus, interueniet rabula quiſpiam,& immodice loquax, qui confibui
tionem ſua loquacitate ſit inamœnam redditurus, recte dicemus:&uςue e⸗εεua. Tamad
in quibuſdam codiciBus, 2ri—ᷣνααμ legi, id eſt, acclamatio: uerum, ut opinor, mendoſe:quaj i
doquidem Athenæus libro dipnoſophiſtarum decimoquarto, mentionem facit huius adagi ſas:ab inferendo, non ab acclamando.
Mendici pera non impletur. XVIIII
nα bgd du i⅓ id eſt: Mendici pera non impletur. Zenodotus ait ex Caliimacid
ſumptum. Senſus per ſe liquet, nempe inexplebilem eſſe mendicitatem. Nam quo plura dede ris ijs, qui animo ſunt mendico, hoc plura petũt. Deflecti poteſt uel ad improbos, qui ſempe aliquid flagitant ab amicis:uel in diuites, quibus nihil eſt ſatis: uel in principes NcSches guo rum rapacitatem nullæ plebis expilationes poſſunt explere. Aptiſſime congruet in ilos quil- bidini, cupiditati, ambitioni, reliquisq; id genus affectibus addicti ſunt. Nam ij illud euenitut quo intemperantius explent ſeſe, hoc magis magisq; ſitiant, eſuriantq́;. Id quod innuit ctan Euangelica parabola de filio prodigo, cui ne ſiliquis quidem contigit explere famem. er Laconicæ lunæ. b Aaounde otls. id eſt: Laconicas lunas, ſubaudiendũ, cauſaris: aut eiuſmodi quippiam he promiſſis, aut pactis incertis, atque infirmis dicebatur. Nam, ut aiunt Lacones, ſiquando ha ctum auxilium poſcerentur, lunas cauſabantur: atq; hoc prætextu ſuffugiebant, quod, ut toſu Lucianus, legem tuliſſet Lycurgus, ne prælium inirẽt, niſi plenilunio. In cæteris itẽ negocißa ſpicandislunæ rationes ſuperſtitioſius obſeruabant:atq; hinc occaſio prouerbij. Ad hoc, niſiͦ lor, alluſit M. Tullius in epiſtola quadam ad Atticum, cuius initiũ eſt: Dionyſius, uir optimuus
libro ſeptimo. Ego quoniam quarto Non. lan. compitalitius dies, nolo eo die in Albanum ie nire, moleſtus familiæ. Veniam tertio Nonarum. Igitur inde ad urbem prid. Non. Tua amg
guem in diem incurrat, neſcio: ſed prorſus cõmoueri te, incõmodo ualetudinis tuæ nolo. Qui ó; haud me clam eſt, hoc loco in uulgatis codicibus Avvis ſcriptũ eſſe, non æàve. NõnulliMe mutauerãt: uerum ſenſus huc uocat, ut ⸗uuie, id eſt, lunula legamus. Cũ em ſigniſicaſſet quo dies obſeruaſſet, aut delegiſſet ipſe, ueluti ſuperſtitioſior, adiecit de Attico, tua unuſa in quem incidat diem, neſcio, ludens& in illius ſuperſtitionem:ſed ita tamen, ut ualctudinis rationem
b„ Lucerna pinguior,& lecytho pinguior. KXWI A,ddrG,O AXS.XDds O AuvSid. id edwe e pinguior lecytho. Videt in nia prouerbialis: in eos. qui cum ſint edaces, nihilo tamen inde fiunt habitiores: quemadmoci lucerna plurimũ abſumit olei, neq; tamen fit unquam ſaginatior. Fortaſſis nõ ab urde deflect tarin homines craſſo iudicio, aut luxui deditos, aut uoluptarios. Refertur à Diogeniano. . Ad menſurã aquã bibunt, citra menſurã offam comedentes. XXVII (ucee— icbe— 3&⁶—αν oune. id eſt: Ad menſuram bibentes aquã, citra mẽ ſermogem aß dlle SS., 5 0 dotus ſcribit hunc uerſiculũ oraculo proditũ in Sybaritas in u retulimus.V niie qui oh immoder atũ luxum a Crotoniatis ſubuerſi ſunt:quemadmoci 1 us. Vnde poterit accõmodari, uel in eos, qui ex ſummis delitijs, opibusc; redigutur:
extremã inopiã:uel in eas ani ur r. S mnopiã:uel in eos, qui præpoſtere ſunt ſordidi, parciſſimi in rebus minutiſſimiss inma
ſe ne aPlAeue uit tter 1 Ponenine euiuſwoai plerosq; uideas mortales. Eft aũt uerſus heroicus, qui tamẽ inoũ
4 d uor ad uc uiderim, codicibus deprauate legitur. Reſtituetur autem hoc pacto:
o ud oß Mivo, 3ε Ad K dcovnc. b
In toga ſaltantis perſe ine XVII
5 8 ntoga laltantis perſonam inducere. n Saltantis perſonam in toga inducere, eſt quippiam facere neutiqᷓ; decorum: uelutiſi ſns aaut theclog
—
emonſtrans complurium autorum teſtimonijs, inροννι«r dici bellaria, ſiue ſecundas men
anwzlppec mbocomm msautN zädlke
ſutnge antiwogdes ſennaut enteurwor ttubcen Umand urwdeti etmnyta
lasägous lunmtesg taitVe alaoco
—
Tiüm lon ner Hganit äpua ſal cad

Kur Nmomg aunalter ingenium hominis auro ſpectari, quàm indiceſpectatur aurum.
OuILIADIS SECVNDAE CENTVRIR v. 4 ½
cbogus ineptiat. Aut ſi quis ſerijs miſceat ludicra. Martialis in præfatione ſecundilibrit 4 dlergo ſitibi uidetur, rem facere ridiculam,& in toga, ſaltantis inducere perſonam.
Inexploratus homo. Lxn 3
0'gacn εοꝙπ νd eſt: Inexploratus homo, id eſt: veseτας /,Xyεαμναηνς,&dou!A* „ ic eſtInexpenſus, inexercitatus, nõ probatus. Suidas Aelianum citat autorem. Subeſt au ) 4
metaphora in Sσνι˙ε‿ JBd(G᷑ enim coticula eſt, qua ſolet aurũ explorari, Latini uo⸗- ant indicem. Extat Chilonis dictum:Id aurũ eſſe homini, quod index lapis eſt auro: hoc eſt.
A bronis uita.. S
Gna gurgäns eu'Hid eſt: Abronis uita. De molliter, ac delitioſe uiuentibus. Sumptum à mori⸗
aendhu
ne nga t.Namixltim
idy. ld alim
prouetti ldiee RDionylisatot loeo dleinähmn m ptid Non ue
non caubſö Cienſgaitate ttico natnuur
utulcudhöan ceſſeilunu I
guiriſbſt abitiore: aſſis notndi rtur Dse dene. W bibentsnun ſitäh Jn
lutqxena 5
*
oquitur de tingente capilſos arte. Perſius Satyra quinta:
büs Abronis cuiuſpiam notæ luxuriæ: quemadmodũ apud nos Apicius,& Aeſopus luxu no/
24
ptati ſunt. Græci quicquid delicatũ, ac molle, ν¶ m 6αροοο appellant: unde&εεοεεαυε
uti uictus& opipare uictitans. Refertur à Zenodoto. 4 Ineſt& formicæ& Serpho bilis. neNXNI Piss 1Sp u05AuN AS ⁵ρρφς‿ ⅜5. id eſt: Formicæ ineſt ſua bilis,& Serpho ſua. Admonet
„ adgium non eſſe contemnendum inimicum quempiam, nec ullum temer& ſaceſſendũ: quan⸗ is oquidem nullum animal tam minutum, aut imbecillum, quod itritatum, nõ excandeſcat ira.
uadrabit& in nomunculos nullis præditos uiribus: tamen uindictam molientes, ira, ut ſolet,
tarcho, cum manum in caricas temere miſiſſet,& à mure inibi fortè fortuna latente morderet᷑,
animos ſuppeditante. Serphus minutulum animal non diſſimile formicæ. Braſidas, autore Plu
ape inquit. Vt nullum eſt animal tam pulſillum, neq; tam inualidum, quod laceſſitum, nõ cu/ pitt ulcici ſeſe. b I 1, en acranis
4
XXNII
dam mand, ut aiunt, facienda ſunt. Iuuenalis item in Satyra ſeptina: Pxigite ut mores pueri ceu pollice ducat,
Vrtſiquis cera uultum facit. Tibullus libro primo:
Et manibus canas fingere uelle comas.
Artillcemq; tuo ducit ſub pollice uultum. Locrenſe pactum... XXXIII ocop ut. id eſt: Locrenſium pactũ. De fœdifragis dictũ-, cuiuſmodi quondam habi-
üul ocrenſes, quod fœdere prodito, quod cum Peloponneſijs inierant, ad Heraclidarũ partes defecerint. Vel, ut quibuſdam placet, quod Siculos eluſerint, non præſtita fide. Haæc propemo
dum Zenodotus. Refertur ijldem fermè uerbis ab Euſtathio in Bœotiam Homeri. en Caſſioticus nodus.„XXXIIII auxiorop Sα‿ id eſt: Caſſioticus nodus. De moribus uafris, ac uerſutis dici conſueuit.
num ac genitilitium eſt, miros quoſdam nodos nectere. Huic affine, quod alio diximus loco:
NuiNiop K. id eſt: Herculeus nodus: quo arctiſſimam atq; indiſſolubilem amicitiã ſignifi- amus. In caduceo Mercuriali duo ſunt ſerpentes, maſculus& fœmina, qui medio corporum complexu, nodum efficiunt Herculanum. Ab eo ſupernæ partes ſic ad oſculum coẽunt, ut fle⸗
zu ctculum efficiãt, inferne ſimili flexu ad caducei capulum reuocãtur: qua parte caudæ item opmnor ſymbolum ſuum mutuatus eſt IORNNES FROBENIVsS, typographorũ huius tati dllggentiſſimus:& cui plurimũ debent ſacrarum literarum candidati: niſi quod extra cir- ellum quem ſerpentes faciunt capitibus, inter ſe cocuntes: addita eſt columba ſceptro inſidẽs. unc nodum Mercurio conſecrarunt Aegyptij, innuentes fœdera non oportere unq́; diſſol⸗ ui erum plurimũ ualere debere: unde& Ferculano cognomen additum. Quanquam Gal- liGe haud ſcio, an etiam Aegyptij non alium putant Herculem, quam Mercurium Refertur apud Diogenianũ, ac Suidam, adagium de Caſſiotico nodo. b „ Bonus cantor, bonus cupediariuus. XXXV A de ArNg, ry.,J0 J10⁷ον⁵ε.᷑ id eſt: Bonus cantor, bonus cupediarius. In uituperiũ mu liex ari dictum, quaſi eiuſdem ſit hominis aures delectare cantu,& palatum upediſs.4 rchi
Manu fingere, eſt arte guraq; formare. Metaphora ſumpta ab ijs, qui è cera, ſiue argilla fin⸗ ant imagines. Lucius Anneus Seneca in epiſtolis: Quædam ingenia facilia& expedita: quæ
Caſſion mons eſt,& eiuſdem nominis ciuitas in Aegypto uicina Peluſio.Ei genti quaſi genui
coeunt utriuſq;. Hãc imaginem caducei adhuc uidere eſt in nomiſmatibus antiquis. E quibus
—
“ 4 4* 1 1 3 11 4 4 I 1 4 21 1 1 1 4 ¹ 1 3 1 1 * 4 3 8 ¼ 5* 3 5 1 4 4 . 85 4 1 1 1 5 Ö 4 2 4 * 4 4 14 1 4 1 1 8
—————

Dfs. ERASMI ROT. ADAGIORVM
43³²
damus Xceuſippi filius, cum quidam ſibi cõmẽdaretur hoc nomine, quod bonus eſſet cantor:
ic. inquit, apud nos bonus cupediarius. A necinqaſeopudni amuſſim Anca lapidem, non ad lapidem amuſſim. chai unc prouerbialem refert:. ha eumun e rSaDo, A 1Sda weſo SdSAl. id eſt: Lapis amuſſi elt applicandus, non amuſſis ad petram. 4 Admonet uitam ad leges eſſe corrigendam, non contra leges ad ut id faciamus, quod honeſtum ſit: nõ la retulimus alibi. Exetra quærere ſeſe. tht. ee kar Prouerbiali ſchemate dictum eſt à Perſio, Saryra prima: Examenq́; improbum in illa Caſtiges trutina, nec te quæſiueris extra. id eſt:
Tuis te facultatibus metiaris, non populari opinione. Reſpondet illi, quod idẽ alibi dixit: Te/
cum habita. Nanadomi habemus, quæ proprie noſtra ſunt, nec aliunde petenda. Qui nõ eſt contentus recti cnſcientia, ſed famam ſpectat, is&eοᷣ μμεπν⁶½ d eſt, foras proſpicere dicit᷑ Plu- tarchus in cõmentario, qui inſcribitur, quemadmodum quis intelligere poſſit ſe profeciſſe:
Axde Seip LE BAETOp ET AO ASd dOεα.mρμν¶ũοενꝓνμ⁵μι⁵σᷣ. id eſt: Palam eſt illum adhuc foras proſpi
cere,& opinione, famaq; duci. Huc pertinet illud AN EiO oN duie BAtrre. id eſt: Bos alienus ſæpe foras proſpectat Dimirum domi multa deſiderans. Porrò ſapiens omnia ſua bona ſecum portat, in ſeipſo totus teres atq; rotundus.
quoq;, quod alibi retulimus:
Aliorum medicus, ipſe hulceribus ſcates. XXXVIII Plutarchus in cõmentario, cui titulus, quo pacto quis ab inimico iuuari poſſit, hunc ſenariũ ex tragœdia quapiam allegatrt.
A 1.½d, Kue SAu7 Sfücop. id eſt:
Alijs medens, at ipſe hulceribus ſcatens.
In eos torquendus eſt, qui errata caſtigant, inceſſuntq; aliena, intercutibus uitijs ipſi madentes.
Ilud uulgo tritiſſimum: Medice, tibi ipſt medicus eſto. Tragice loqui.
Te νμέμ⁵%̈᷑ mMe Sp. id eſt: Tragice loqui. corum character ſublimis, amatq́; tragcœædia Plutarchum in conſolatorio cõmentario ad Aε eνππασσν½, Ki5d, 5 413 Tvc Tor Soννμμνπαο dαeαναα. id eſt: Q uod ſi ijldem legibus, quibus & nos hauſiſti cõmunem aẽrem, ut tibi Tragice loquar. Vtitur& Plato libro de Repu.tertio. Eſt ſubinde apud Lucianum ku go epc/ agn bis ampliorem reddere:& qormag AaXe vpro grandius& faſtoſius dicere.
3 Tragicum tueri.
T S νρε6ũμε SEr&p. id eſt: Tragicum tueri. Non diſſimili to, reui, id eſt, paupertatem deſcriben:; Brε ενυ αεμοαια⁶ν τ u⁹) Ba yeod'iudg. id eſt:
Tragicum tuetur, ac furiale quippiam. Quadrabit uel in faſtuoſos. uel in triſtes, ac lucquoſos. ELingua iurauit.
Illud è tragœdia ceſſit in prouerbium, Præſtat fidẽ ꝓmiſſi: aut ubi nõ ex animo H*)XSa 5μο 8 R Oelcd auc5o 0. id eſt Iurata lingua eſi, animus iniuratus eſt. Hunc uerliculum inceſſuerunt Comicorum conuicia.
XXXIX
XIL.
4
e„, TXGοονσh3αοασσκν.
4 .Aᷣ
fM ꝓfeο uei 5u SeAN,p 5 A6⁴σσα„⁸ νπρι, Ariſtophanes un Bacchis: 8 TAa d rioruσαόαασ ιG᷑˖mM12⁴ h ⁸ evd. id eſt: Aut mentem quæ nolit per ſacra iurare,
inguam autem iuratam, ſeorſum ab animo.
XXXVI 2 Plutarchus in commentariolo, cui titulus, quo pacto quis intelligere poſſit ſe profeeiſſe, tro, 4
mores noſtros trahẽdas eſſe id rectum exiſtimemus, quod facimus. De Leſbia regu,
Eſt uerbis uti magnificentioribus.Eſt enim Tragi an ampullas& ſeſquipedalia uerba. Menander apud iui Apollonium, Eiς 871/ wlc d&uν ⁶ u6 ο, à—; 0ie 2
gep, pro eo quod eſt, magnificentius eloqui,& rem uer/⸗ figura dixit Ariſtophanes in Plu 4 XLI K
0c. id eſt: Lingua iurauit. Vbi quis noni pollicet. Eſt apud Euripidè in Hippolyto coronato:
Feride
4
4 — 5 1* rfll
tac diua tate
AadCumdp pugna
nn cucantur. ume uain ud gigantur
nastus ſermonibi. Rdaumodi charius)⸗ itu g. 142 misomqp fortmnaga adna gerl ucx0. amtcthominum cr Mahea. id eſſ aiamdeo contendc. Doncar. iüchOo
rica muſa.
an

ci. Hexi nudiuſtertus. len XLII nuffn,. te, wi agol, id eſt: Heri& nudiuſtertius. Prouerbialis hyperbole, tempus admodum te bultlen 3 ractum ſigniſicans. Plutarchus in commentario de contentione ignis& aquæ. ννπ
ka gio,XOJeg ασ ⁴ο 26,, I Tpo, H, nu 6, öu arGν νeάαν⁵ ε, id eſt: Atqui ignis
a h k. Non pluet poſt noctem, qua ſus agreſtis pepererit. LXIII
4 1 Pplatarchus in cõmẽtario de cauſis naturalibus, uerſum hunc ceu prouerbio iactatũ citat:
34 1 nusr',1une Vap Is Ting«ꝓνοτνόνω. id et Kon iam nocte pluet, ſus qua enitetur agreſtisg.
udluh ¹ mèdiebus, nimirum ineunte æſtate. Vnde negant fore pluuiam poſtea ꝗᷓ ſus agreſtis pepe
ndeperadh i tertt nimirum exactis 2n vichca pluuſßs fas propiandi um dijs pugnare. 8. XLIIII
ere pollten wuayxd,id eſt: Cum dijs pugnare dicuntur, qui uel naturæ repugnant, uel aduerſus fata
lllmachuteg eem neceſſitatem reluctantur. Sumptum à gigantum fabula. M. Tullius in dialogo de ſe/
etumum neciute: Quid enim aliud gigantum more bellare cum dijs, niſi naturæ repugnare? Euripi
WinBacch;;* b
R10cc, Cu Ad ανν̈ πUωαε u. icl eſt:
vum portäntn Cedam deis, parens tuis ſermonibus. SneraaSs. n. extur& huiuſmodi ſenarius inter ſententias prouerbiales:
u doh acrd Aeop S2 KA M. idet 2 uunipolléie Pugnare cum dijs, cumq́ fortuna graue eſt. Celebratur& illud Homericutm: Mls aHie Sa MOε ᷣαρτε‿⁴μέᷣάν§. id eſ:t:, Enud pugnare poteſt, nominum cum numine quiſquam. Idiimitatus Pindarust
X 1Ag0 Se u Egi de. ideft.. 1.: tibusuiß n ancumnnt cum deo contendere. 2 4 Dorica muſ. XLV
I: Aupu uca, id eſt: Dorica muſa. De munerum auidis. Ariſtophànes in Equitibus ioca/ ntiorbeslan turin Cleonem, quod nullam aliam muſicam diſcere potuerit, quàm Doricam, uidelicet al/- uudens ad notiſſimas harmoniarum ſpecies, Doricam, Lydiam, Phrygiam,& Bœoticã. Lu-
dit autem uerbo perperam deprauato, Aoνο s pro g⁸', durinquiens,ou Tcuναςd u ſiiſcemigtas Reoan ſoαονανπε, id eſt: Iſte diſcere haud poteſt, p ræterquam oꝶνο⁴ouisi. Eſt autem Græ/ ato lbrodege Josooo, muneribus corrumpi, ut in gratiam alicuius dicas ſententiam. id quod Py/ xentias eoqucer hagoras appellat nud ε 2c,ieip, id eſt: Fabas edere. Nam antiquitus fabis ſuffragia fereban dicae. r itaq cαε αραις, fabas edebant, qui quæſtum ex ea re facerent. Sic enim interpretatur
quiſquis fuit, qui collegit hiſtorias, quas Gregorius Nazianzenus attigit. Heſiodus item lai luilwän peincipes corrupte iudicantes, 2oσοσσν, appellat, id eſt:doniuoros. 2
13 4
„ 1.. avwig ilab
Neſupra pedem calceus. 1 b LXVI Air 1 xca S d6Na, id eſt: Ne ultra pedem calceus, id eſt:ne maiora uiribus ſuſci/ pias Aut ne magnificentius te geras, ́; pro tua conditione. Lucianus in imaginibus, ⅜⁹ n mada e5e drdkd, id eſt: Neq; maior pede ſit calceus. Rurſum in proxime ſequẽ/
tidialogo. rapr σοεεμμενεεμε*οέε, a. T* 15 α, id eſt: Hæc tibi uiſa ſint immodica,& ꝙ́; uaiwmaut tE promeélura pedis maiora. Rurſum in Gallo. xοuαμνσε ‿ ον π xon³, id eſt: Et haudquac; lhhaae kmpedsraiionee 6
Neè quouis ligno Mercurius fiat. LXVII Olin mard VA2 Lyuε ⁸ανμꝓᷣνυον, id eſt: Nõ è quouis ligno Mercurius fingi poſſet, id eſt: Bachlbé nõ onnium ingenia ſunt accommodata diſciplinis. Quidam enim, ut ait Fabius, rus able/-
evalias materias conuenire copioſe demonſtrat Theophraſtus libro de plantis quinto. ltẽ inius lbro decimoſexto: Quidam ſuperſtitioſius exquirunt materiam, unde numen ex/ cllanek quanquam Priapus ille deus facilis& craſſus, haud grauatur euſmurdeiie, hon
gues cicures ſæpius pariunt, ac diuerſis aliæ temporibus, feræ non niſi ſemel, idq́; ijſdem fer„
gandiſunt, Sumpta eſt allegoria à fabris, qui materiam deligunt. Quandoquidem ad alias
tamen
—j——
—

43 4. b DEsS. ERASMI ROTEROD. ADRGIORV.— tamen idem lic gis arriaeet 5 agfenn certo ligno ſcalpebant, alioqui idoner g teedda magie criminis argumenta obiectum fuerat lum ndum curaſſet, li ipſe gix prim Pamſalhdnan ad id potiſlimum deligebatur, uel quod hominis pallorem præ ſe ferat, u d
uod materies ſit omnium, maxime æterna. Nam& aduerſus ignem quoq; ferri rigorè ob/ tinet autore Plinio. Apuleius in apologia Magiæ prima prouerbium refert ad autorem Py
thagotram:Nõ enim, inquit, ex omni ligno ut Pythagoras dicebat, debet Mercurius exſcal⸗
i. Einitimum eſt huic quod eſt apud Athenæum lib.quinto.Incertum autem utrum De/
2. K. X 4, 7 y), 2öe mocharis an Cratetis dictum.in IVu Po oudei d οσι nJa αεεοσ‿ AXõ‿✕, ouc kn Tonok eArildot id eſt: Ex thymbra nemo queat conſicere lanceam, neq; è Socrate thymbra oleris genus aut fruticis, non diſſimile thymo, aut
rsa Sfodrlao Ge fo, ich probum militem. Eſt autem thymbra olei I auls ituflci. on aimmlic cmymO. aa Satureiæ. Rurſus in eodem libro, ⁵ ονινσέέ—ε ιεε⅜⁴‿ ecR dNroXcs 3 TX,N Ss wop 36 yop kvig&ryανε)εror, id eſt: Sed neq; e thymbr a, quemadmodum, inquit, Demochares fancea, neq; ex huiuſmodi ſermonibus uir bonus fit.“ Non ſum ex iſtis heroibus. b XLVIII OdX Nui †ε νο d8 d5cp, id eſt: Non ſum de numero iſtorum heroum, id eſt, non ſum ex eorũ numero, qui propenſiores ſunt ad lædendũ, q; benemerendũ. A genijs ſumptum, qui laceſſiti ſæpe perniciem adferunt, perraro iuuant. Vnde qui ſe commodũ, non noxam alla⸗- turos eſſe pollicebantur, hoc utebantur adagio. Xenodotus Menandrum citat ex Ephebis. Noui Simonem,& Simon me. XLINXN
O ,&σQ oμων μάε, d eſt: Noui Simonem,& me Simon. De ijs dicebatur, qui pa⸗- res eſſent. Tenodotus ſcribit duos fuiſſe ductores, notæ utrunq; improbitatis, Simonem dæ Niconem.Simonem autem, quod uitijs antecelleret, alterius famam obſcuraſſe. Vnde pro uerbio, Simonem unum nominant. Tradunt hos duos Telchines fuiſſe, qui inducta in tet ram aqua Stygia, Arnon æditicarint. Vocantur autem apud Græcos Telchines, mali en ſiue homines faſcinatores& maleſici. Strabo lib. x. meminit Telchinum, aitq́; nouem fuiſſè, qui è Rhodo, Rheam ſint comitati in Cretam. b b Ne nimium callidum hoc ſit modo.
L.
Terentius in Eunucho, uide ne nimium callidum hoc ſit modo. Donatus prouerbiũ eſſe an demonſtrat, quanquam anceps eſt lectio. Poteſt enim utrunq; legi& calidum& callidum,
ut prius illud ad feſtinatum conſilium, alterum ad nimis aſtutum referatur. Siquidem utra q; parum feliciter euenire ſolent, uel quæ nimium calent, id eſt, quæ præcipitantius inſtituũ
tur, uel quæ nimium audacibus aguntur dolis. Et ſicut autore, apud T. Liuium: Fabio Ma,
ximo, temeritas non ſolum ſtulta, uerumetiam infelix plerunq; eſt, ita uerſutia nonnunqus in ſummum diſcrimen adducit. Qui callidum legũt reſpicere uidentur ad id, quod paulo ſir Perius dixerat Chærea: Nunquam uidi melius conſilium dari. Qui calidum legunt per uni cum,& mea quidem ſententia rectius, Græcam ſiguram agnoſcunt. Quoniam, deuò, illi tum ſceleſtum, tum præceps& audax facinus uocant. Sic enim Penia'in Pluto Ariſtopha
₰
nica, de ſenibus, qui rem nouam moliuntur, ut Pluto cæco reſtituant oculos: 2 De 0p, E5 y v,p n9 oSdvOp. id eſt: O facinus& calidum& prauum& nefariuuuum.— Interp res exponit. Isεαιοςη ad εop, Aun Op,&vi unr id eſt:lnaud itum, audax,& præceps, ac temerarium. Item Sophocles in Antigone:. Os⁵ld Eri Juoν Hακάαιναοων εαάe. id eſt: 5 fuigic tibi mens calet negocijs. b iurgatur Anti e„.„ 222. 3 56 αᷣο£ quibuſdam ſignificare„, ut Achiilles a puc lornerum jubeas Patroclum 1 Pnicate e defa e, ut Heli admodum nos quoq;, inquit, ſæpenumero iubemus miniſtris Ie αρνεονι εμρεHm Q 1uukowfa A Anduit, læpenum mus miniſtris 2 ucoui at id eſt: Calidius, ac celerius adire miniſterium. len d6 Eiſedn: da 4 4
Sl 24 LI du, id eſt: Ne Slaclium tollas mulier. Ne ſuſcipias negocij molem, cum
eat in Mercurio deo tam ingenioſo, totq́; prædito artibus. Tametſi mihimmna magicum Mercurij ſimulacrum referatur, quem nõ ex quauis matetia, ſed ui non futurum idoneum ad magicæ artis uſum. Vnde id quo, u Apuleio,quod Mercurij iigil⸗ no buxi, quemadmodum oſtẽdit ipſe apologia Magiæ prima
Kor. 3 disolig
Preeagſs
netpittneq; mend aawonciq inutilis! mamſenentiam Tr.= ratemilite cum achene monentio nrick fiuius gener thier guidfn aint lenum
„ Aumtoitnec ducr
muertit
4
Necom l tnra ic 3
Kdideom Jen.— odtate er
d eel därn a icn
ophaner
8— m 1 den
1
f 1
41

nnn. cHIEIRA DIS SECVNDAE CERNTVRIA v. ,s. nö ola nequeas auxiliari. Virorum enim eſt 1 eio guaaſi Vrinquit Nomerus. Poteſt& in hunc trahi ſenſum, ne ſpem oſtendas, quam præſtare non pobgs an doſls. Ne mineris, aut ne laceſſas inimicum, cum laceſſitum non queas profligare. Brutus
M 8 notat Ciceronem, quod Antõnium conciònibus ſuis irritaret, quem irritatum nõ potuerit
wepaen nere, hoc eſt, gladium tolleret mulier. R... Nec ſibi, nec alis utilis. LII im refetzalmd
cchatina Quiprorſus inutiles ſunt& fruges conſumere nati ſchemate ꝓuerbiali nec ſibi, nec alis numz daan viles dicuntur. M. Tullius in libris officiorum: Quamobrem, ut ante dixi, contemnuntur
lra kne ijquinec ſbi, nec alijs proſunt, ut dicitur. In quibus nullus labor, nulla cura, nulla induſtria
A 1127“ 2 41 ⸗ 24 à c.„
vnhtsag di Sumptum eſt ex nobili illo carminè Heſiodi, ex opere, quod inſcribitur, iνα ο⁶μέ Ai,
on üünan auodſubinde citat Ariſtoteles:—. „Mllnethn, Ke. aH7,dg wrd rra vofoe
annns Se-erhede
unn lndin a hawcucvO, rdr Inaro 19 k re dtno. nqqut. d 1n0 Gd KO, de ko errorr⸗ ri Ira., 11= 1 05«un vr vot, uie S XSep.5 4 OrSiuch 0Norr,59, Lor xo kuig. id eſt: wumiſehma Omnia qui per ſe ſapiat, onge optimus ille eſt. A geliß un Mialto ante expendens, quæ nam ſint optima factu. modnohnrn, btamen& frugi eſt, qui paret recta monentiH. ndrumcitant At qui necp rle ſapiat, neq; mente reponat „. 1 fxaliß banir undiq; inutilis hic eſt. Deisclatnn Horum carminum ſententiam I. Liuius, ſanè quàm eleganter& commode reddidit. Sæ)
nptodietä m peego, inquit, audiui milites, eum primum eſſè uirum, qui 9 conſulat, quid in rem ſit. Se/
m odſennleſnt undum eum, qui bene monenti obediat. Qui niec ipſe conſulere, nec alteri parere ſcit, eum sfuileguibatte Stremi ingenij eſſe. Huius generis haud paucos tiſdeas mortales, qui cum ipſi ob méètis in/
05 Teccürm piam nequeant diſpicere quid facto ſit opus, dictu tamen mirum, quàm ſint præffracti, umattgwamt quamqh non admittant alienum conſilium, uidelicet aſinum illum Horatianum referentes,
non teſte Diogene, ſc inuertit:
0„ 5,6 2u Körr, wlSwrat. id clldumäc 4 ESaeg&v ε‿ do Seund diτ voσ. icdeſt: teferaturgln Optimus ille quidem, qui paret recta monenti pracptmni Rurſusat ille bonus, qui per ſeſe omnia nouit.
ITLumft Videlicet anteponens eum, qui bene pareret, ei qui bene ſaperet. Huic enim intelligentiam
ita uerlin nn duntaxat adeſſe, illi uero etiam uſum,& exercitationem.
turaditqwle. Neq; compluitur, neq; ſole aduritur. 1 icaldum Sn ish lera zun rok, id eſt: Neq; compluitur, neq; ſole aduritur. De eo dici ſolitum, qui
e Neul ab omni incommoditate ſemotus, uitam ageret. Cui contrariã illud Horatianum: nirn niht Sadautt d altt. ager
genus homines ſoli ferendo,& imbribus tolerandis aſſueſcant, oportet. Qui domi molli
4
ecLxr uiuit ab his malis abeſt. Quamobrem in hominem delicatum,& ad labores fer ẽdos in/ tumauiulfe vllem quadrabit. Ariſtophianes ini Ranis Bacchi molliciem notans: b eerasulbuer Ky Ju 889 Sfäohe. id eſt. . ec aſtuoſam, nee nimis cédò frigidam. KRefertur à Tenodoto prouerbium. Simiarum pulcherrimã deformis eſt. LIIII T9r. Jicop d5s,α˙àειιασσρ⁹ε id eſt: Simiarum pulcherrima deformis. Recte cturde his, quæ ipſo genere ſunt uitioſa, nec; protſus conferenda, cum uel extremis eo/- num⸗quxſunt in honeſforum ordine. ueluti, ſi quis dicat lenonem integerrimum eſſe per/ um authoneſtiſſimum hiſtrionem infamem. Aut ptimum Meuij carmen malum eſſe. Vtatur aplatone,& ad Heraclitum autorem refertimcrm.ʒ ag Quærens opſonium, ueſtem perdidt. LV
ejni, i h 2ep Soadr o dnace, id elt: Opſonium dum quxro, ieſtem perdidt Vbi rex negocſl, M †0p Noiεττνον S s G⸗ id eſt Op um dum q„ O 1 3 eſſime
₰
qui cum nec uiam noſſet, nec duci pareret, in rupem præceps datus eſt. Heſiodi carmen e
LIII
ulljeris& ſolis,& cœleſtis aquæ patiens latus. Negociatores, milites, athletæ, nautæ, atq
—
——
— ——— ſſſſ“
—

1358 DS r. ERASMI ROTERODAMLE AD&GIORVM 3 4„. 6 1 19 9 1 ora perdimus. Refertur à Suida,&
pe um puflla quædam captantes, mai 4, G Lellmoc. it Autemuhe ſit aalurn Quanquam obſcurum non eſt, ab euentu profectum 3 nec indicantt b
eſſe. Quo fur quiſpia 2um tollereco
drTußs ad hoc prouerbium Arlſtophanesn
Sd Tadra A McA So Hdν r6eo, de. ideſt:
bi ueſtis quoq; perijt inſuper. Op haxc twielig PNerdelepuntumſiſh ala celes.
.... 1 1 uclaniis in indoctum. Na⁴⁵&ν πν EAiqavras dr—* nian uneidtels Ct tius quinq; elephantos ſub ala tegas, q unum Inxdum oe 6— 1 lenu ari 68 1 pacto poſſunt, quin notis aliquibus prodant animi morbum. 3 8 65 Bur preuer ia 5 in hy, erbole, cui cognatum illud apud M. Tullium ex Ennio, 2 0 e oratore ſecũdo: Flämam 2 ſapiente facilius in ore ardente opprimi, quam ut bona a teneat. b Felix Corinthus, at ego ſim Leneates. 31R Ae9 hur S,ι, 3 diio eia. edideſtt: inthus at ipſe Hem I eneates.. PDüaon zrec üa Duu procul à Corintho nemoroſus& amœnus. Porrò Corinthio/ rum opulentia inſignis fuit. Strabo ſcribit huncuerſum oraculo proditum fuiſſe. Vnde ui⸗ detur ſicut alia pleraq; in uulgi ſermonem abijſſe, atq; adeo refertur in catalogo Græcanico rum adagiorum. Tempeſtiuum fuerit hoc uti, quoties in contentione duorum, non inficia bimur alterum per ſe præſtantius, uerum alterum magis arridere, placereq́; animo noſtro. Veluti,ſi quis dicat: equidem fateor iuris ſcientiam,& ad rem& ad famam comparandam magis idoneam, q́; ſit poëtica, uerum SAc*ε ρ,) l Kred⸗ngg.. Aſinus in paleas.
LVII
1
en 90 1 xα‿osa, id eſt: Aſinus in paleas, ſubaudiendum incidit. Dici ſolitum, ubi cuipiam
Iam uadis aſitꝛus in paleas daFemmataun.““ lucundius fiet, ſi ongius tranſferas, puta, quis cupienter legat poëtam, quo peculiariter de lectetur. Conueniet& in hunc uſum, ubi quis inſcitia rem contaminat. ueluti, ſi barbarus& illiteratus, bonum autorem malis commentarijs inquinet. Quemadmodũ Thomas ac Ni-
colaus ſuis gloſſematis& Paſſauantius, æque inſulſis additionibus eximium opus de Ciui-
tate dei conſpurcarunt. Gaudet enim aſinus uolutatione,& omnia confundit hac laſciuia
Quod indicat Apuleius quoc; cum horti areolas omnes uolutationibus corporis à ſe tur/ batas ſcribit. Adagium ab euentu natum eſſe, nemo non uidet. b 5 Alia uoce pſittacus, alia coturnix loquitur.
Aeſopicam referẽs, ſuos ineptos uerſiculos nomine Martialis in uulgus ſpargebat ratus fu⸗ turum, ut titulo decepti lectores, Martialis eſſe crederent: BSSS Credis hoc Priſce, Voce ut loquatur pſittacus coturnica. b Conueniet in muſicos aut poẽtas longe diſpari ſtilo, lõgeq; diſſimili facultate. Pfittacus in
ter aues proxime uoces humanas exprimit. Coturnices pugnaces magis, q́; loquaces. Vn
de Ouidius in Epitaphio plittac. Ecce coturnices inter ſua prælia uiuunt.
Cal 2 Caluus comatus. 1 SKalus Sunat apucd eundem Martialem haud dubie ſigura prouerbiali: Apte dicetur in eũ aunens Bonte naeen dem, Caluus cũ fueris, eris comatus- na pro ſuis æderet. Aut ſ qs diſſimuſet eſſeſe uc ſuehdiar wlon ſi quis indoctusalt netis capilli affectet uideri inc⸗nisi deforss adtibito Bii,,, eaähe erouean Kaei⸗ e er rents, ſi detormis adhibito fuco uelit haberi formoſus.
m dum ſtudet cibum tollere compreheenſus uix pallio quoq; reiecto ndi
A uee plrtac Prouerbiali ſchemate dixit Martialis in clancularium quendam poẽtam, qui corniculam
95 madagiul gait ler integrital ateno. aul mil aundlNon dltlima, E. rißbilis l
„eicklmübie
6 1 8
“ mnant aubnin Arica in quc
Plutone raft
audminſdt, quoc * in ſeueros, 9
6 mrobit
—
. nuathlwi Per iceen b
zäckm. Agur
pPri ideſtägen ar denatum, quoc tnabtegocoo comp t tmumagunt. 01 4 nteneprofugiſſad Mäe aclcior prouce eacwior hoſtia. nuxmaſdetis. Sunæ uctclbro,dc; mac Anb . Riguurr aui adep, ld eſ=
nndioreqg ſu
agadic bluſonifre
uw. te7 Vaiz led. 4 8 1 i deh3— dtthonetum

dilnniah 1 auotteſtatum eſt. Nôn diſſimile illi. Quondam fuerunt ſtrennui Mileſij.
8 uo ullpene llis non tnponn
ichpaagpute
Aam gurectt
nat velsiäbätn
dmod Tlonui eximiumcpud conkundkturte onibos crpodi
8 MA
poetmngiti 4
lgus haßtſun
itan
ltantnfte
uod ſirefracto fune profugiſſet, infauſtum omen habebatur.
dosſemper manebit.
oHILIADIS SECVNDRE CENTVRIA v. 4,5
Primum Acgina pueros optimos alilt. Le
re Ft azisse ndas A yil eece. ic eſt:
8
kegina primitus optimos pueros alit.
Herequapiã quæ melioribus initijs cœpta, paulatim ad deterius delabitur, ut plerac; niof.
nlum faciunt. Sumptum adagium ab Achille, Patrocho, Aiace, Neoptolemo, quod hi uir nte præcelluerint, cum eſſent Aeginitæ. Sunt autẽ diuerſæ Aeginæ, ut indicat Stephanus
Deide labente morum integritate, male cœperunt audire Aeginitæ, id quod prouerbijs
rriſibilis lapis. LXIT
dash riεo, id eſt: rriſibile ſaxũ. Dè re uehemeèter àcerba triſtic;. Oſtendebatur olim um quoddam in Attica, in quo ferebatur conſediſſe Ceres, cum relicto cœlo, ſuccenſis fa dbus Proſerpinam à Plutone raptam quæreret. Porrò cum Eleuſinem perueniſſet bbi tri⸗ I ſis inſaxo quodam inſedit, quod ob eam ipſam cauſam&νεααέp appellabant. Autor Te/
nodotus. Quadrabit in ſeueros, ac tetricos, quosq́; uocant æydsse, quorum in numero ocratem ponit Plinius, Dericlem Ariſtides. Neq; perperam accommodabitur ad rem ma in pohcemoſeltam. ue
Agamemnonis hoſtia. L XIII
ia Ayaa?uv„ Zugig, id eſt: Agamemnonis uictima. Quondam in duros& perſuaſu diffi ciles dicebatur. Inde natum, quod Agamemnone rem diuinam in Troia facturo, bos effu⸗ uas gerit uinq; multo negòcio comprehenſus, reductus eſt. Quadrabit etiam in eos, qui uolen/
an tesc adacti quippiàm agunt. Olim in ſacris ſpectabatur, ut hoſtia lenis, ac uolens adſtaret.
Mactata hoſtia lenior. rriij
Mactata hoſtia lenior, ꝓroussbiali figura dixit Horatius in Odis: Mactata ueniet lenior hoſtia..
Deſpontancis, ac manſuetis. Sumptum eſt à ſacrificijs, in quibus explorabatur hoſtia, du⸗
cdo per frontem cultro, idq́; mactare uocabant. Vnde qui ſpectata ſunt uirtute, eos mactos virtute uocant. b b LXV
b Fxiguum malum, ingens bonum. 1 4 7 2 A 7 1..„. 7 a,. K90p X⁴,△ Aο⁴ε νν⁴αƷον, id eſt: Puſillum malum, ingens bonum. Admonet adagium, ex
1 paulalo incommodi, laboreq́;, ſumma maximaq́; commoda colligi. Refertur à Diogenia⸗ no. Non diſcrepat hinc Muſonij ſententia, quam cõmemorat Aulus Gellius libro decimo⸗
ſto capite primo. Cp T1 ρεε ℳαe ά‿‿νν⁴μφε ση, 5 31Xαeετaνι, ‿ι ꝙᷣα‿.&p ri ει s di a Icor, 8 A 1c0 3eXαo, 3 RS;;„e. id eſt: Si quid feceris honeſtum cum bore, ſabor abit, honeſtum manet. Si quid feceris turpe cum uoluptate, uoluptãàs abit, tur/
iudo manet. Eandem ſenténtiam Cato, minus quidem modulate, minusq́; rotũde, ſed ta, men fideliter extulit ad hunc modum: Cogitate cum animis ueſtris, ſi quid per laborem re,/
4 feceritilabor ille à uobis cito recedet, benefactum à uobis, dum uiuetis non abſcedet. ed ſi qua per uoluptatem nequiter feceritis, uoluptas cito abibit, nequiter factũ illud apud
.... Attici Eleuſinia. b LXxvi Koieouc, id eſt: Attici Eleuſinia, ſubaudiendum α dαυννν, id eſt: inter ſeſe. Duris
apud Tenodotum ait parœmiam uſurpari ſolitam, ſi quando conueniſſent inter ſeſe aliqui
aeda re quapiam arcana tractantes. Duͦcta metaphora à myſterijs ſacrorum Eleuſi/ iorum quæ in honorem Cereris agebantur apud Eleuſim, ſumma religione, myſticisq́; ce
ae Pnodübe quibus arcebantur prophani. Capital autem erat ex his myſterijs quic; in uul/ 41 b etre, cuiuſinodi uidentur fuiſſe apud Romãnos ſacra bonæ deæ, quam eandem C. us apud Lactantiumi Fatuam appellatam tradidit. Nam hæc& noctu& in operto fie⸗
ant,& excluſis maribus. 5“ * dua, id eſt: AHermionis uice, addendum ex uſu ſententiæ uerbum, quod eam ex/ tauen uero tibi, aut mea domus, aut hæc urbs erit uobis, aut aliud ſimile ouippleun. e a nion perinde, q uaſi dicas Ioco aſyli tibi fuero, uel inſtar aræ, quæ te tutũ reddat. Eſt her/
one templum in Peloponneſo, ſacrum Cereri, ac Proſerpinæ ad Acd qui confugerint.
3 tuti ſunt
—
e
ſſſ-
—
—— — ——

nuuf ſunt propter loci religionem. Tenodotus Ariſtophanem citat in Babylonijs, qui hruigs adagij fecerit mentionem. Avu. Autor Stephanus.„utotlasacang...— b 1bu 570,id eſt: Antronius aſinus olim dicebatur, qui deformi, prægrãdiq; mole cot
poris eſſet, cæterum ingenio ſtupido, bardoq́;. Antron autem ciuitas erat T'heſſaliæ nomèé
inde ſortita, quod cauernis b dalL.ltt ir uOn zude fuiſſe Elh prouerbiũ increbuit. Autores Stephanus d Suidas. Extat& hodie iocus
11 1 parum ſapiant. Quaſiq́; natura ſic paria facere uulgaris in homines magno Sipons,dunan Patuah 115 Pr Da ichr 3 nonuül nutn de V gaudeat, ut quod corporis addi erit moli, nat ingefilo. 1 b 18 G.
ici-Cuie. ram Sniciem& quie vilui cruos tan 1
tronios ingentes reperiri molares lapides, quorum qui ſubſternuntur, ob ſe tem ave uocant Græci. Lapidem autem uocamus ſtupidum& amentem.
Ventorum ſtationes.
LXIX
εν deεe; id eſt Ventorum ſtationes. De rebus multo uſu obſeruatis, perſpectisq;.
Apparet parœxmiam integre ſic eſt pnronunciandum,&t tou acacs Tuueusd ErRohas id eſt: Wentorum ſtationes norunt indigenæ. Sunt enim pleri q; reg ionibus ui quidam uè, ti, quorum naturam optime norunt incolæ regionis, illis obnoxiæ. Qualis eſt Atheniẽſibus Scyron, paulum ab Argeſte deflexus, reliquæ Græciæ ignotus. N2 arbonenſi Gallix Circius Aturbine& uertigine ſic appellatus: ſiue Certius ut uocat Cato, uentus apud illos clariſſi, mus, nec ulli uiolentia inferior. l1dem non modo in reliquis cœli partibus ignotus, ſed ne V ennam quidem eiuſdem prouinciæ urbem attingens. At Auſter in Aegyptum non pene/ trat, ut autor eſt apud Plinium Fabianus. lapyx Apulis eſt familiaris,& Atabulus Apulie certis montibus notus, ac peſtilens, unde& uocabulum inditum. Sunt& alij permulti cu- iuſq; regionis indigenæ, ut apud Gellium teſtatur F auorinus. Ad hæc eſt nonnullis alia aliß regionibus uis ac natura. Nam ut teſtatur in problematis Ariſtoteles, Helleſpõtias, qui idẽ Scyron uocatur, Atticæ terræ, inſulisc; uicinis imbrem adfert: Aquilo Helleſponto ac Cy⸗ renæ: Auſter Leſbo. Atq; hic cum apud alios ſit tepidus& pluuius, Africæ frigidus eſt ac ſerenus, ubi rurſus aquilo pluuius, autore Plinio. Eteſiæ quæ& ſtatis anni temporibus ori tur,& certis horis diei ſpirant& conquieſcunt, in Hiſpania& Aſia flant ab Oriente, in Pon⸗- to ab Aquilone,in reliquis mundi partibus à meridie. Suidas hæc uerba refert, incertum un de ſumpta. νlMάεει νο J⁶εό rA) Aue Sdce ru S0,, NA GT6 h dyxosi, p dSed ASN 6N Sd yuG,. Hoc eſt: Indigenæ enim, non ſolum uentorum ſtiatio,- nes, iuxta prouerbium, uerumetiam indigenarum hominum mores pulcherrime norunt.
Licebit in hunc uſum trahere, ut dicas ſuæ cuiq; gentis ndenium eſſe cognitum, ſuos cuig e cognitam, ſuam cuiqʒ notam at
familiares eſſe notiſſimos, ſuam cuiq; uxorem maxime e tem, in qua ſit quàm diutiſſime uerſatus. Venti campus.
lo coherciti obſtaculo. 1 b Vbi cerui abijciunt cornua. 7 C 27 2 4„.„..»..„ 3
O8 G. kaachof Tœ?ατ 6. ᷑ ᷣ α‿να 2 id eſt: Vbi ceruil cornua abijciũt. Hoc adagio ſignif cabant uelut ννμανπνέν, quempiam in Ié cerui cornuae poſituri ſecedunt in loca aſpera atq; inacceſſa num conuictu ſubducunt ſeſe. Timonem illum Athenienſem, ob
cabimus. Poſtremo abiſciunt, ut quemadmodum ad Græcas calendas det Veluti ſi urts Licatad hunc modum: Vbi geſtum eſt illud præclarum facinus, quod iactas Illic OpifOr, 6& εααοσο τσm Fνπ&οοοσφ/νωινi. b 1 nua mutantibus ſcribit in hũc b annis. ſtatuto ueris tempore, amittunt. Ideo ſub ipſam amilſis, uelut inermes, ſed& ipſi b medicamento aliquo præditum. Idq́; mirabilius fate
V.
ndum eſt, cum& in uiuarijs mutent . omnibus
*
. 6 18 ₰ 4. 2. 7 Effertur bifariam ea uox, 294εον, H⁵ 5εανενκακ‧ ε rε ꝓ,duG= a,
LXVIII AA
..— 1 7„ 4.... 848 a! & ſpecubus abũdaret.Illic aiũt aſinos inſigni magnitudine quon
dlbdm
„Autε8 e-lop. id eſt: Venti campus. In hominem inſtabilem, leuem,& inconſtantem dicc batur. Refertur à Diogeniano. Nam in planicie uenti liberius huc, atq; illuc diuagãtur, nul;
neoclo difficili uerſari. Siquidẽ cerui cornua de⸗/ Conueniet& in eos, qui à communi homi,
3 id ipſum, πςηρςνωρσσνꝙ ap pellatum, imitantes. Quadrabit item ubi locum uehementer abditunt, abſtruſumq́; ſgnit V
quod innuemus nuſquam inueniri, illic eſſe dicemus, ubi cerui cornua empore, itidem hoc de loco dicatut.
SrAT Plinius lib. octauo, cap. xxxij. de ceruis cor modum: Cornua mares habent, ſoliq; animalium omnibus 3 diem q́ᷓ; maxime inuia petunt. Latet bono ſuo inuidentes. Dextrum cornu negant inueniri, ceu
1 glil 8 an
dae.
9 aterea ma5]* amſcle cont
romllld
wurrurice tepvcetyrannot aogederctun, 3 puina problcan b Vou nrni apud L
cdlueratp pulſct, E. anehcus manum. rute quacunq;. Incſcar alntaphora diut= mi Duch cſtate aiaiss arti eſtpt e dan per tranſla xmadmodũ in Ca mlorumccam dncdometaphora, NVe. ettgmiludin(2³
8
wn pilolis

tdonenl Gb Kentu pudlte ntio gwan 4 ſegyptam dan 1 ris,& Atabehn Suntdaf ent ccettnonnutt des pielcgütn lwiloplegern, tbannitewyerig flantab Ofari verbaretetfarm awaha Kä ſolum vertmm res pulchermen èſſe centumin
— U
atgiluune I
jiſt Pocif
iquidtqom
. V Tach N
diplum aihes um ſtulm cems abicli 1
omnibus annis, defodi ab ijs putant. Hactenus ille. Meminit huiuſce prouerbij& Ariſtote) plbro de natura animantium nono, cuius uerba non pigebit adſcribere. Ir,&sslto?
. 4.( 824 5 4 2*.. 6 7 2 7. 1» à K„ ſndd zerra voch. ACετα⁵σ ᷣ& S8 ,, KEg*, uAei T6 νραν b,dεοομνν d Qρ ννο, EXO, rird. azuauiis, id eſt: Præterea mas poſtea quàm pinguerit, pingueſcit autem admodum, idq́;ꝶ
Verberare lapidem.
—
Puaneſium meretrix apud Plautum amatorem admonẽs, ne ſeruum, qui iam ad plagas
*
Græci ſimplici uerbo metaphoram efferunt. I=
Vorare hamum. 4
Occultũ uiſus decurrere piſcis ad hamum. ldem Plautus in Bacchidibus eandem ſententti
dem b am ſimili extulit metaphora:Nunc ab traſen u hic Turdus lumbricum petit. Alterum à piſcantibus, alterum ab aucupio ductum eſte Nos item in Epigrammate uodam ad hanc parcœmiam ſic alluſimus: b. Non ſtulti uſq; adeo Arau Auſeraut ö“. uſtatum toties uoremus hamum, NVncoplus ſemęl ære ſaucitati. Nelſero ſapiemus,& nocentem andem carpere deſinemus eſcäia- VuUulcanus tibi uaticinatuset. L.XXV. 498d AAdAMep, id eſt: Vulcanus tibi uaticinatus eſt. Refertur à Suida. Suſpicor di/
um ubi quis crederet ſe rem habere certam, uelut ex oraculo auditam. e apud Mem,
phiticos Vulcanus dicitur, unde literulæ acceſſione aρνe, uelut sdeανν Ʒοσαάαqaoaqa. .. Cantilenam eandem canis. LXNXVI oai Na*³, id eſt: Cantilenam eandem canis. De eo qui moleſtus eſt ſæpius eadè lnolleans. Nihil enim odioſius, ́; quod ſemper idem eſt. Dorio leno in Phormione Teren tana:(antilenam eandem canis. Et mirabar, ſi quid adferres noui. Familiare poëtis eſt, nũ? gamentlenam appellare. Euripides in lone. eeddherhenehh, Mellldt. e cantio hæc, quibusue de rebus metuss dem in Hecuba:
llt Tενονι οεςαd. id eſt: 4.. : 9 TOs. Li 4 Aliqua
LXXII
4 I 4 1 3 4 ¹ 1 3 ¹ 4 8 1 4 4 3 4 33 I — ¹ 8 ¹ 4 7 3 4 3 4 3 4 1 z 4 4 1 4 ³ 4 71 1 1 4 8 4 I 1 4 8 1 4 4

44 DES. ERASMI ROTEROD. ADAGIORVM
ligua accedet cantio triſtis triſtibus.—ßſ Ahenacheie S toribus, qui ſ quando diutius eandẽ occinant 7 ntionem, tædium adſe runt auribus. Proinde periti ſubinde uariant carminis genus: quo atietatem deuitent.
. Caligate in ſoſe. LXXVII Apud Quintilianum legitur, ut eleganter ita& prouerbialiter deEtunn Caligare in lole, pro eo quod eſt, in re clariſſima cæcutire. idq; ſolet cilere uicioce dch is, da nihil uident in luce q́; maxime perſpicua, uidelicet ſenſum debilẽ obruẽte um ſplenc lOris. dem euenit no/
ctuis ʒ luſcioſis. Nam ijs lumen pro tenebris eſt. Nõ inuenuſte tcelsbitur gictos du ue/ lut obſcurum cauſantur, quicquid eruditũ fuerit. Quibus tenebricoſa eſt uel Qiceronis ora tio.Noctem enim in oculis circumferunt. Quemadmodum apud Senecam Portius dice/ bat quendam ſpinas in pedibus habere cum ſe per ſpinas ingredi queteretut.uidleicets nij uitium, in argumentum conferens. At pedes, inquit, tui ſpinas habent, non ocus ſtidem iſti noctem, qua ſe prædicant offendi in bonis autoribus, in oculis ſecum adferunt, non in li bris reperiunt. 1 b
lebolmn lercbe
Bos aduerſus ſeipſum puluerem mouet. LXXvI nae?q; ui nou, id eſt: Bos aduerſus ſeipſum puluerem mouet, ſiue feſtinat. Vbi qus Dre⸗
ad ſuum ipſius malum uolens, lubensq́; ducitur. N am boues ut ſunt manſueti, facile ſe præ, nuumiteD0 bent uinciendos, neq; grauatim obtemperant iugo. ou,c enim Græcis ſigniificat feſtinandi aiigouctiun p ſtudio ciere puluerem. Quidam accommodant in eos, qui prudentes ac ſcientes ſemetin beantmmdn præuiſum periculum inijciunt, bouis in morem, qui ſibi patitur inijci uincula, quibus ad ex, aronihe ſt il dem ducatur. Refertur à Zenodoto. uemi neru VTIIragicusrex. b XIX Maletuamctitra roc εε Sααυανες, id eſt: Tragicus rex dici poteſt, uel qui nomine dũtaxat rex ſit, cæterum aſenu aimadu uiribus parum polleat, quemadmodum Gallico prouerbio chartaceum regẽ appellant i nitnmdicere c xurεεᷣἀενοωνοοι ceu titulo regem uerius, q́; opibus aut ditione. Dionyſius Pheræum, quod decẽ anniesäinta menſes potitus imperio mox uita deceſſerit,-f‿κνυυν μουάν dixit. Nam in tragcœdiſs tan, auuucchtomn tiſper durat imperium, dum fabula peragatur. Tum depoſita perſona, qui paulo ante fuerat alanneteeneruo Agamemnon aut etiam lupiter, treſſis homuncio diſcedit domum. b nbem Itenimn Conrra retiarium ferula. LXXX Mumpotisib Martialis in epiſtolari quadam præfatione: Deniq; uideas, an te delectet cõtra retiaiun ferula, id eſt, an id faciendũ tibi putes, quod nemo non damnet, atq; exibilet. Domitius Cal iann, Mad d derinus interpres admonet ſubeſſe prouerbium, dici ſolitum in eos, qui infirmo præſdio c ide gin cim tra maxime inſtructum pugnarent. Quanquam idem paulo Eoſt aliò dilabitur, nẽpe huc. ngan gan
gladiatores olim, ſi minus placuiſſent, ferula cæſos eijci ſolere. Huic finitimum eſt illud Gel⸗ anun- taum
lianum libro Noctium primo, cap. ſecundo: An non contra iſtum baculum moueas heus ia ſ 4
homo, quid mecum tibie lItaq; ferulam aut baculum mouere contra quempiam, eſt tefraga⸗ ias 6 ubeg
ri& inſolentius repellere ſententiam. Eſt autem ferula ligni genus, quo quondam puetice; madg inf debantur, atq; item milites, ſi quid contra diſciplinam facere uiderentur. Opinor idem ficii
tare ſolere in ludis gladiatorijs huiuſmodi certaminibus præfectos.. b ckhe d
b Nlulier imperator,& mulier miles.. LXXXI banan qui
ruo Sοα*σ† ½α νυνοι erat. id eſt: eeeten ädagi
d Deilt 8 encgcülluret
FEt agmen mulier ducit, atq; ducitur. b. Senarius eſt prouerbialis, quoties totum negociũ ignauis commiſſum eſt cumq́;& ij, qui b præſunt,& i, qui parent, pariter ſunt formidoloſi. Natura fœminam in hoc finxit, non uf imperet, ſed ut pareat, uel Græco uerſiculo teſte: b
TubHα ⁴ ᷣ α. ou AiAcG, vo. icd eſt:
3 Madurano dedit imperare fœminis. b teni: 4 1—,*„412. 9. 1.. 45— 1 11 b jte lin guod in homine ratio& affectus id in uita uir& mulier, ac iuxta Moyſen, demiut
Surele ſodinann uiro ſubiecit. Tametſi Plato non omnino arcet mulierum genus aba miniſtranda repub.ſi qua modo reperiatur idoneaäꝗ. 8 Trutina iuſtius. GaAaeu ereeeenzZil etlalinstratina Lorieum eledac gen quitæ: Bores enim ud Surdviu, id eſt: Trutinam, Sa△⁴eνυν οcant. Eſt autem d libræ genus, quo uel minutiſſimu titi turq́;. Latint quoc;
LXXXII prouerbium de ijs, qui inſigni, incor-
m ponderis momentum ſentitur, dignoſci

eHILIADIS SSECVNDAECENTVRIA v.
ni e exactam æqualitatem æquilibrium appellant. tne: Ter.e.eS e nletd an Sterilior agrippo. xxXxITr tid Jaaron Kysinas, id eſt: Sterilior agrippo. Laconicum adagiu m elt de ne gagur 1 i temælunt paupettatis, neq; quicquam facultatum poſſident. Quadrat& in ignauos, nulli, ocult, 1 9. induſtriæ homines. Lacones oleam ſylueſtrem agrippum uocant. ea Sdcene, 0lν id eſt:louis ſuffragi ſac inui. VI e ſrhteeſuen arn, binnied s ο¶, id eſt: Iouis ſuffragium dicebatur ſacrum& inuiolatum. Vnde ſententiã eius
.. 2* *. 7 3 3. 8
2
1
ei s arrogantius dere quapiam pronunciat, ſuamq́; opinionem pro lege atq; oraculo po/
uerecqu ind kulat accipi, ſubijcietur ze Niςᷣ. Aiunt enim locum, in quo Neptunus& Minerua iudi⸗ batnite dmgeregeruntzutrius nomine auſpicijsch eiuitas Achenienſium inſtitueretur, louis ſufſia dcum aäfaent gumappellatum fuiſſé. Suidas Cratinum citat ex Archilochijs 65
ſaltn P u 136 sy Ja Tsνο πά eααeχu☛αννασ id elt:t:—
Wugni ubi dicuntur tali ſedesc tonantis. C lis olim ferebantur ſuffragia, nimirum à ſortientibus.
ertwik dn In neruum ire. 11e IXXxV aunlit knnauumite Donatus aut qui quis isfuitinterbres phormionis Terentiana, demon/ a drints ſrelleprouetbiumm pro co,quod eſt decipere. Sumptam à ſaggit aris metaphoram qui- de ae eta a pus illud euenit interdum ut dum nimium tendunt arcum, rumpant, aut ſibi neruũ aliquẽ iuincukga krigent, ut confine ſit illi de quo dictum eſt alias,«rεοεν⁵εεοωνσmν ναeλν νν deνιτεανι,μνοα.. t
aum eſt autem, in neruum ibit, pro eo, quod eſt, in uincula ibit. Antiquitus enim qui ſoluẽ/ do non eſſent, uincti tradebantuùr creditoribus, donec opera compenſarent creditam ſum, edütmtaim mam. Veretur enim aduleſcẽs amans, ne ubi eum in locum traheretur Phormio, ut aut pu⸗ ceumrage pit lam domum ducere cogeretur ex pacto, aut certe pecuniam acceptam renumerare, ni fa- dusPheramgal cat uinciendus,& iuxta leges corpore luiturus, quod ære non poſſet: ſibi ma gis conſulturũ diagtt ilum, ut uel prodat omne commentum, uel uere mulierem abducat. Porrò conijcere in ner da quipaubute uum,& eximere è neruo, pro eo, quod ob æs alienum uinctos abducere. Sed uerba Teren/ ijſubſcribam. At enim non ducet, noui. Cæterum cum argentum repetent, noſtra cauſa ſci-
l licet in neruum potius ibit. öC genbictDim aurde wp au, id eſt:pſe ſuimet tibicen eſt, hoc eſt, ipſe cuiuſmodi ſit, factis ipſis decla- qulittimogen nt. Tibicines enim olim laudes fortium uirorum decantabant. Proinde qui recte geſtis ſibi alid dibtni ſitis magnam gloriam comparat, quorſum huic neceſſum eſt conducere buccinatorem lau Fnitmundhlt dum ſuarume Adagium in utramlibet partẽ poterit applicari bonam uel malã. Nihil huic baculum nant opus tibicine, qui ſuis egregie geſtis, ſat illuſtris eſt. Aut nihil opus huius uitam inſectari, ſa/ aqwenpimdte töperſe fœdam, atq; infamem. qdloquontmmhxce b Ipſe dixit.“ LXXXVII ntur Ooimiise k˙e kha, id eſt:Ipſe dixit. Quoties tantã eſſe cuiuſpiam autoritatem ſigniſicamus, ut ea acita rationem ad quiduis credendum ſufficiat. Vt in arcanis literis ſatis eſt, aτνο ꝓαν ciquis non item. Adagium autem à Pythagora natũ, qui quo plus uenerationis& autori/ Hats ſibi uiso; cõciliaret, in diſſertationibus dicere ſolitus eſt, auρε‿ εκρα, id eſt: Ipſe dixit, per- ade quaſi nõ ſua referret, ſed ab oraculo quopiã accepta. Ea uox deinde in uulgarẽ abiſt ſer
TNNV
droſtentur. Deſinunt enim ſuum iudicium adhibere. id habẽt ratum, quo ab eo quem pro/-
MTerunt,ſi quid affirmarent in diſputando, cum ex his quæreretur, quare ita eſſet, reſponde, ilolios ipſe dixit. pſe autem erat Pythagoras. Tãtum opinio præiudicata poterat, ut etiã
V 3 unt præſumentem parteis ſuas, nec hoc oratori contingere inter aduerſarios quod Py magoræinter diſcipulos contingit, poteſt, ipſe dixit. Sed iſtud magis minubue uitioſum eſt,
. vitben 2,,..„ lir nam he bro perbonis dicentium. Alluſit horſum& Ariſtophanes,?ν εᷣᷣννιαααoõ hu d bouß) Jenig drrO, ouOgedD5 ßg;
.— 14 4
Abrèͤg
enuen nn uiusſt uelut irrefragabilis autoritas, Iouis fuffragium recte dixeris. Aut per ironiam, ubl
i monem. Huiuſmodi fermè Suidas. Quanquam M. Tullius libro de natura deorũ primo. Veustem narrat. Noni enim, inquit, tam autores in diſputando, q́; rationis momenta quæ⸗ eenda ſunt. Quinetiam obeſt plerunq; ijs, qut diſcere uolunt, autoritas eorum, qui ſe docereè
bant iudicatum uident. Nec uero probare ſoleo, id, quod de Pythagoricis accepimus, quos
ne tatione ualeret autoritas. Quintilianus in inſtitutionibus: Nam& inuiti iudices, inquit
—
——— “ —y.
———

us. BRRAVMI ROTEROD. ADAGIORVM ArSenis beriwuhchtein ednͤ„ 1 ausi anaoigog Kurota,ers r. id eſt:
8 2.„„ eCνο 5˙ yd ον mάx.. 3 b A*e ocν ν αυᷣσ△ ‧ K— 5 Picoge quis eſt iſte cremathræ inſidens homos* Ipſe eſf.quis ipſe Socrates.quis Socrates: biiplasiplamuocemagna mlhiuoca.„. in ipſe magis accerſe, non mi eſt ocium. 4“ Vnn Plewadſoas dringeudas, ut hoc obiter indicetm, riſus 2l⸗ Mntatunn eideum. on intelligi uellet, animo ſuſpenſo nubes ſuſpicientem. Nam Cremathra uaſculum elſ
penſile, in quo opſoniorum reliquiæ conſueueruntr eponi. Dicitur autem bifariam, impl’i
citer aliquoties. ſed frequentius per ironiam, ueluti ſi quis friſdorelennſeeuoracaſun dan ti, dicat, ave εœα, rationem dicti ſapſtane me nenru un ſerio Diit an 1 4 Conueniet etiam, quoties ſententiæ uel inuidiam, uel defen 101 uen. 10bis ad iplum auto- rem reijcimus. luuenalis.. Się uolo, ſic iubeo, ſit pro ratione uoluntas. Nullius addictus, iurare in uerba magiſtri.
Melius Foratius:
Illud admonẽdum uidetur uοe ꝓν, in hac parœmia perinde ualere, quaſi dicas, dominus
dixit, ut Pythagoras ab Aegyptiorum uatibus uideatur didiciſſe figuram hãc prophetisſ- miliarem. Ariſtophanes in Ranii: 25οp TM— eer voeν ανααν. id eſt: b b ic ſaltatricibus, meipſum aduenire.— 5 Aecuro, uod i quodammodo& famulis miſſis aduenire uideatur. Itẽ in prophe/ tis arcanis.Ecce ipſe adſum, id eſt, dominus& autor.„ Teipſum non alens, canes alis. en LXXXVIII A⁊ν b t nα‿ ꝓo, id eſt: Cum temetipſum non alas, canes alis.In eum dicebatur, qui cum per inopiam ſibi, quæ ſunt ad uitam neceſſaria, ſuppeditare non poſſet, conana aut equos, aut famulos habere domi. Appoſite dicetur aduerſus iſtos, quibus eumobs miliaris anguſtiam uix ſuppetit, quo uitam ſuſtineant, tamen per ambitionem conanturſa ſtu ueſtium, reliquoq́; ſtrepitu potentes& opulentos imitari. Breuiter conueniet in omnes⸗ qui quæ ad uoluptatem aut ſplendorem pertinent, curant, neglectis his, quæ magis ſunt ne, ceſſaria. Porrò neceſſarijs prima debetur cura, dignitati poſterior. ueluti ſ quis in erudiiio/ ne comparanda laboret, uitæ ſecurus, de qua periclitetur. 1 TLerræinteſtiinu.. LNXXIX rĩs vrsε, id eſt: Terræ inteſtina. Di cebantur uilia, nulliusq́; precij. Saxa uero terræ uiſe ra dicuntur. Refertur à Diogeniano. Simile illi: 3 f. Tσνe᷑ εᷣα⁵& ec. id eſt Telluris inutile pondus.“ b Tenedius tibicen. b Taετι νμ†, id eſt: Tenedius tibicen, dicebatur teſtis falſuus& calumniator hinc na tum, quod Philonome tibicinẽ ſuum ſubornarit, qui teſtaretur apud Cygnum iplam 1 ne de ſtupro fuiſſe interpellatam ac ui etiam tentatam. Flæc fermè Stephanus in catalogo utbium.De Tenedo ſæpe iam dictum eſt alibi. Cyrbes malorum. Xues nandii, id eſt: Cyrbes malorum. De uehementer im nere contaminatis. Apud Athenienſes tabula ſcriptæ proponebantur, præterea uariæ deline ucianum dεον& dicuntur. Non diſſimile eſt Hlias malorum.
Xcl probis,& omni facinorum ge quædam erant quadræ in quibus leges 46 uentium pœnæ. Has illi nuseas appellat, apud illi, quod alibi retulimus, A1&ε*ανeν, id elt
.„AKries nutricationis mercedem perſoluit. os t;g Pocſ rerien, id eſt Aries alituram rependit. Citatur ex Menandro. Quadtrat, ubi quis pro benefactis m ump b bus impetat alueum, aut u aut etiam nutritur, cornſb 1 id eſt: Arietis miniſteriu um, qui beneſicium iniuria penel,
kuu
Don commen
gudorium iach äusxtecipu uineudlecare. tinenpettiaba mmadbus amicx
rneleOſtendit
ahbeiblitum.
hrenucammet, donnriudtpyrne diemotie Rurſa derin ncnDhryg danuhkpwraxchu ltoinun
üeguctrbas,u wimtegocjig dͤgub der wau doguion a9
heiziüekli
— ——
1,,
ei 18 ſe id. uncgäemab en ineninumen
tacalo ine
—
—
enmna 4 dedi utiorad waloleri no 4 nte Gaca ſe rhar, aur, an micorun
martdune ſeu anetinent am erenum ci d emicume dbaresau
—

OHIEIADIS SECVNDAE GENTVRIA v. 44;
uicafſnne, quod eſt apud Ariſtoplianem in Veſpis. xα⁵ενοντ ⁶μμνναο½, id eſt: Vallus uité.
4 A Dorio ad Phrygium. XOIII
1 5. kri' ᷣσνοο, id eſt: A Dorio ad Phrygium. Vbi quis à temperantiore uita ad lu/
xum conuertitur. Aut à fortuna mediocri ad maiorem ſtrepitũ. Sumpta metàphora à no/
vilis ueterum harmoniarum generibus, in quibus Dorium moderatum erat, ut autor Sa iqasApuleius Floridorum libro primo, palàm indicat Doriam muſicam multo diuerſiſſi/
mum à Phfygia fuiſſe, quandoquidem hæc ad religionem commouebat animũ, illa ad bel/ uuminflammabat. Apulei uerba ſic habent: Tibicen quidam fuit Antigenidas, omnis uoci
hmelleus modulator,& idem omnimodis peritus modificator:ſeu tu uelles Aeolion ſim/ faie Aſium uarium, ſeu Lydium querulum, ſeu Phrygium religioſum, ſeu Dorium bel⸗
colum⸗Lucianus in Harmonide. Ie dssG ε&νονi S1†μ. ⁵ε 1,Op,O Pbyis, eusop, lhis,5 Bauxdd 9.dgid, 2 T*.νν ½ 00]cVI G, A Pααυνem id eſt: Vniuſcuiuſq; harmoniæ eruare proprietatem, Phrygiæ impetum, Lydiæ furorem, Doricæ ſenerſtatenſe
ditatem Dion commentario de regno teſtatur Alexandrum ad bellum accendi ſolere Ti/
gotheo Dorium incinente. Bœotius præfatione muſices oſtendit, hanc artem ad commo/
Mdos affectus, præcipuã haberè uim, proq́; ratione modorum, alios atq; alios animi motus in aelexcitare, uel ſedare. Addit Pythagoram incentione Phrygij modi, qui ſpondeis conſtat. aduleſcentem patria barbarum, quippe Taurominitanum, uino temulentum, ira furenté.
auum iam adibus amicæ, quæ riualem admiſerat, ignem admouere tentaret, ad ſanam men,
eem reuocaſſe. Oſtendimus& alias Phrygium melos, οπκϊ appellatum,& in funebribus
uienn ätg
m es albelnemn renon pollt enr dos qubwwandhe unbitonencmm
is hisqemöin
cij Smcotn
nenij adhiberi ſolitum. Quod ſi Dorius cantus Phrygio diuerſus eſt, utpote qui ad belli cupiditatem inflammet, conſentaneum eſt illum pyrrichijs conſtitiſſe, quandoquidẽ ſpon/
deo contrarius eſt pyrrichius. Verum de his harmoniarum generibus permulta Plato in li bri de republica. Kurſus in Lachete docet hanc eſſe uere Doricam cantionem& Græcam harmoniam, non Phrygiam, neq; Ionicam, neq; Lydiam, ſi uita concordet cũ orationè bo Nteſt attigimus. A carcere:
asquacunq; de re, ab extremo initio, uſq; ad ſupremum finem. Sic apud Plautum in Perſa
anan L Pense yu⁵, Ac e A.
1 lcitatori roganti, num ex puella quædam ſcitari liceret, uenditor, quantum uellet perconta⸗ atrtn Kpermittens: A ccœlo, inquit, ad terram, quod lubet.“ b
öN̊Aores amici noueris, non oderis. XCVI a Potphyrion in Horatium, hunc uerſum prouerbialem admonet fuiſſe: 1 ANNores amici noueris, non oderis. b Ikumnos inter Græcas ſententias repertum reſtituimus. Eſt enim huiuſmodii.
4.
3h bericulum pertinent amicorum. Non noſſe amici uitia, eſt hominis parum deligentis, quos
1 di gatodiſſe parum ciuilis. Noſcenda ſunt, ut aut corrigas, aut certe minuas at non ſic, ut Qu obeauidearis amicum odiſſe. Siquidem nulli futurus eſt amicus, qui nihil uitiorum in ami
Bi Bithus contra Bacchium. b XCVIP Bithus d Bacchius nobile par gladiatorum fuit, quorum mentionem Suetonius quoc;
ita ut
onicæ iucũ⸗/
ma Nonnulla Plutarchus, in libro de muſica. Nos, quãtum ad percipiendum adagij ſenſum
d 86G, id eſt: A carcere, ſiue repagiilo, id eſt, ab ipſo rei principio. Sumptũ à cer⸗ taminibus equeſtribus, ubi curſus initium eſt à carceribus, id eſt, repagulis, finis meta. Itaque aum exorſum negocij ſignificamus, ab ipſis carceribus dicimus: cum finem, ad metam uſq;. NVeluti ſi quis dicat fœdum eſſe, ſi quis artifex ab ipſo ſtatim carcere peccet: aut neminem tã ienauum, qui non&rꝶν ενρι⁴ι˙ρ‿ν öſtrenuus eſſe uideatur. Confine quod alibi poſitum eſt, Ar auuse, id eſt: A linea. A cclo adterreäää. iI1 Ae! XOV A uzag ul 3: ye, id eſt: A cclo ad terram. Prouerbialis figura, perinde ualens, quaſi di
Admonet in amicorum moribus quædã uitia diſſimulanda, ſic ut intelligãtur quidem, ſed b mentolerentur, ne ſeuerior& oculatior in obſeruandis amici malis ſubuertas amicitiam. Atq id præcepti locum habebit, in leuioribus morbis, non in his, quæ ad famam, aut ingẽs
clt pares arte, pares audacia.Proinde quoties duo æqualiter improbi cõtendũt inter ſeſe/.
———jy— 2
—————

4 44. DES. ERASMI ROTERODRMI ADRAGIORVM ta ut neuter alteri uelit concedere, non intempeſtiuiter dicemus, Bacchium cum Bithac
2 2.
miſſum. Horatius in ſermonibus: ti non Lnnddgens melius, cum Bitho Bacchius. ͤſͤͤͤͤ Rupuli Perſiq;,parem inter ipſos improbitatem,& maledicentiam ſignifſicans. 5 EFſernius cum Pacidiano. kvoum 1 Simile fuerit illud ex Lucilio: Eſernius cum Pacidiano compoßtus: Erant xhi gh d res per omnia pares, lõgeq́; omnium nobiliſſimi. M. Tullius in libro de optimo oratorum
enere:A me autem, quo maximis minima conferam, gladiatorum par nobiliſſimum in da citur. Aeſchines tanquam Eſernius, ut ait Lucilius, non ſpurcus homo, ſed doctus d acer.
Cum Pacidiano hoc componitur, optimus longe poſt homines natos. Eiuſmodi fermeſpe ctaculum nobis exhibuerunt non ſine magna omnium uoluptate, ſuperioribus hilce die, bus Londini apud Britannos duo theologi, quorum alter erat magnus ille Standicius, Prã ciſcanorum quos conuentuales uocant in ea inſula nos u⅜ homo mire uocalis, Scotiſt ſtrennuus, animo intrepido:tum ijs lateribus, eaq́; corporis firmitate, ut uel triarius miles uel gladiator eſſe poſſet, ni theologus eſſet. Alter talus ex eorum ſodalitio, quos uul 2 5 tres Seruitas appellat, ob id ut accipio, quod licet ſint ſcarabeis nigriores, tamen uni uirgini Mariæ ſeruiant, neq; cum Chriſto, neq; cum quoquam alioqui diuorum quicquam nabei commercij. Verum hic ut fortaſſis eruditione non inferior erat, ita gladiatorijs illis dotbun longe impar, ut ego quidem ſentio.ls ubi ſeſe ex more ſub quadrageſimam ſacram in Britan niam recepiſſet, quo declararet ſeſe non omnino luſiſſe operam, quam theologicis literisan nos iam aliquot impenderat Lutetiæ, concluſiones, ut uocant, aliquot proponere cœpitin ter eruditos diſputandas, quarum pleræq; ad negociatores pertinebant, excepta prima, qua ad diui Franciſci contumeliam uidebatur pertinere. Ea habebat hanc fermè ſententiã: Pec, care fratres Minores ſi pecuniam accipiant, ſiue ipſi, ſiue per alios,& ex conſequenti pecca, re, qui illis pecuniam darent: quod quiſquis miniſtraret occaſionem peccandi, peccaret ipſe quoq;. Atq; ut hoc auderet homo peregrinus, hæc perpulit occaſio. Diuerſabat᷑ hic Serulta apud Auguſtinianos, qui ſe uocant Eremitas, narꝝ yriòεοασοpinor. li Londini non medi ocrem quæſtum faciunt ex negociatoribus, præſertim Italis,& ob id inuiſi Minoritis. Stan, dicius igitur quo quæſtum illum ad ſuos auerteret, in concione monuit populum etiamat, q; etiam uiderent quibus confiterentur. Nam duobus tantum ordinibus à pontiſice datum ius audiendi peccata quorumlibet, nimirum Minoritis& lacobitis. Hæc quoniam ad famẽ uocare uideretur reliquos ordines, inito conſilio ſubornarunt Seruitam, qui tam capitalem iniuriam thematijs ulciſceretur, quod linguæ Britannicæ rudis loqui populo non poſſes Affiguntur igitur omnibus templis& angulis concluſiones de quibus dicere cœpera. lu, ius rumor paulatim, ut ſit, parſus, cum ad Standicianas aureis perueniſſet, ibi uir pius excel ſiq; animi, ſe dignas iras animo concipit. Minatur dira,& omnino res ad magnam aliquam tragœdiam ſpectare uidebatur, ni deus aliquis&rò μνααμκʒ interueniſſet. Intelligebat enim uir ſapiens, rem ad Saguntinam famẽ ſpectare, ſi eiuſmodi propoſitio uel audita fuiſſet pu⸗ blice. Et inter ipſos is ſanctiſſimus habetur quiſquis nũmorum quam plurimum poſſidet. Quid multa? Coactus eſt Seruita adire hominẽ, quo ſe purgaret,& illius placaret animũ- bat homo grauate. Territabant enim hoſpitem complures, quod dictitarent Standiciũ ho minem eſſe uirulentum, clamoſum, bilis immodicaæ: tum apud promiſcuam plebẽ, puta na uiculatores, aurigas,& calcearios, ueteramentarios, fullones, aliosc id genus proceres eſle aliquid: deinde tanto animi robore, ut unus aduerſus uniuerſam Britannorum eccleſã im Wuntarss cauſam fortiſſim eſuſtinuerit, ob id ſacerdotibus& epiſcopis omnibus inuiſiisat ——— eiliare: Egregie pater inuit hauu ſauu attigerat, hoc exordio aggreſſus hominè ſiic gregie pater, inquit, haud ſanè uolens huc uenio quod audiam à pleriſqʒ te eſſe im Potenter iracundum,& ſi quibuſdam c A 2Xo Captata beneuolentia, rem paucis ſubiecit.
tantopere a me contenderunt, adſum auditurus ſi uicijs debacchari inh hæreſim ſapientem, ir
Attamen, inquit, quoniam hi patres 3 quid uelis. Hic alter protinus magnis c ominem concluſionem eſſe ſcandaloſam, offenſiuam piarum auti reueretialem in ſeraphicum ordinẽ diui Eranciſci, ipſum mor—
redendum eſt, etiam furioſum. Atq; hactenus ucna
Eauen mäon
— —
3
anhionem, nobiibus expte ubcanaufes, hchnalim hauc nan ägfedt,. hai moxape Aotberin.Neu
———
9
an'Dueſa hom grteluutus do nepe Cudinaler aaciſceprecat riepe adpice nel dablgettlcm ienthocie lutura erquidtrutaen untrrhoninäet
6
tak nolos rvalninntörurſa anadidnm aulus. dim(übetur utra aetaa an tun
5
nnat(ahalge N
Rauär charus.A
Vatpuer c Vaurgpe c0! unrorbrnar adamiiconf

Raaun haa
im lprütan rode d mparnchilnne amo uue moskiün te Loperirtu 8 ognusild aüd momitecpai 4 ate eWtultinn dchltogeng Tlorestamenuh uorum oulie 1 1 gaüunni gelimam ſcnin uantheoogiite dckpropoheng
ntelccgayn ancferme kntni
Kex cnim
mpeccndyem Diuertieg dor.lLoncumn dinuſit onuitpopämch linibus Jpente bHcqpprint
ruitam quitmat
92
ibus dien chi’ zueriſerbiuihm res admuyumee erilkt lnee tio uelauchici
cHILIADIS SECVNDAE CENTVRIA V.„†,
uturum/ni eam recantet. Contra Seruita, ut fortem uirum decuit, reſpondit ſe diſputandamn ropoluille, non recantandam. Ad tam impiam uocem ſupra modum cõmotus Standicius, iu
Aerhominem pauliſper operiri, ac ſeſe proripit intro. Seruita ne hic quidem obtemperans tan-/
douirocœperat iam abire. At ille mox accitis ſatellitibus aliquot ſuis cucullatis, habet enim p⸗ multos, nec minus robuſtos, nec minus audaces regijs, abeuntem aſſecutus, correptũ pedibus cuu Cacum quempiam introrſum trahit. ibi Seruita deſtitutus,& extrema metuens, quod in deploratis tebus fieri ſolet, leſum implorat: Ieſum, leſum, quanta poteſt uoce identidem excla wans. Nuſquã erat leſus inter Franciſcanos, ſed trahebatur interim miſer. uerũ è uicino ad le/ ſunomen exciti quidam opifices cæmentarij, cum ſaxis& inſtrumentis ſuis accurrebant,& ho minem e latellitum illorum manibus eri puerunt. Atq; hic fuit illius fabulæ primus actus. Pro/ rimus autem magnis utrinc; conuicijs actus eſt. Vtriuſq; partis ducibus paſſim quiritantibus pud ſuam factionem. Seruita uotiuam etiam tabellam leſu ſeruatori ſuſpendiſſe dicitur, argu mento coloribus expreſſo,& aſſcripto epigrammate. Iam fabula cito populum peruagata, ad Cardinalis etiam aures, qui eius regni præſes ac iudex eſt, penetrarat. Is ut eſt feſtiuo ingenio ntus ſpectaculum haud iniucundũ, ambos apud ſe ſiſti iubet. Accuſat Standicius fortiter. Ser/ uita gnauiter defendit. Cardinalis pronunciat, quandoquidem ſcholaſtica diſputabilisq; eſſet propoſitio, uti mox à paſca Iouis die publice diſputarent in æde diui Pauli, id eſt, templũ eius inlule celeberrimũ. Neutra pars pugnam detrectat. Adornãt ſeſe duces, apparant ſeſe milites: ARiguntur ualuis, compitis ac palis omnibus, concluſiones. concurritur& e longinquo ad hoc pectaculi. Diuerſa hominũ ſtudia, ſed omniũ æqua expectatio. Ne longum faciam: aderat di⸗ es pugnæ deſtinatus, doctis atq; indoctis differta omnia. Et ecce quorundam opera factũ eſt, utarege per Cardinalem interdictum exiret, ne quid ageretur. Ibi Standicius quo gloriam eã i ſe deriuaret, dimiſſis aliquot è ſuis, ſpargit per omnem populum, Seruitã ſupplicem ſibi ad genua accidiſſe: deprecatumqh, ne diſputatio procederet. Iamq́ʒ id pleriſq; perſuaſum erat, cum iter hoſpes Anglice neſciret, niſi neſcio quis deus Seruitæ in mentem miliſſet quiddã. Is em caſcenlo ſuggeſtu, ſic multitudinẽ eſt allocutus: Doctiſſimi doctores, uoëq; cæteri præſtãtiſſt- mi uiiierat hodie futura diſputatio, ſed reuerendiſſimus Cardinalis ob iuſtas cauſas iuſſit ſuꝑ- ſderene quid fruſtra expectetis. Minores ubi uident tantam gloriæ prædã ſibi è manibus eri biadoriuntur hominẽ, etiam in medio templo dilaniaturi, ni prouidẽs Cardinalis illi cuſtodes alqauot ſuæ familiæ notos adiunxiſſet. Minores igitur quod illic ſolum licebat, motis capitibus
malta procul minati: rurſus ad Cardinalem magnis clamoribus Seruitam accuſant: qui cõtra re Sam interdictum auſus ſit apud populum teſfari ſe paratum ad defendendam concluſionem
tam impiam. Iubetur utraq; pars adeſſe. Standicius præter ſatellites ſuos, etiam puerum cucul-
ktum adduxerat, jam tum Scotiſſantem. Tanti refert à teneris recte inſtitui. Eum dum per di
uella atri ad Cardinalis adytũ penetrat, oſtentat magnatibus aulicis. Nam ille plerisq; notus cimagis quàm charus. Affirmat fore, ut puer ille Seruitam conficiat, proteratq́;. Ventum eſt. aat Standicius, ut puer cum illo cõmittatur. At negat Cardinalis decorum, ſi cũ homine gra diato, ut uocant, puer cõmitteretur. Nã Seruita theologiæ bacalaureus erat, currens an ſedẽs, formatus an mox kormandus, incertum. Obiectus eſt igitur Minorita quiſpiam, ſed Italus Ita out cornix cornici configeret oculos. Docti aliquot& proceres arrectis auribus circumſtant. bi linorita porrecto brachio: Tun' inquit, ais peccare Minores, ſi tractent pecuniamt Aio. egas põtificem poſſe indulgere, ut liceat? Haud nego. At nobis indulſit. Credo. Licet igitur.
Jaud repugno. Mentitur igitur tua concluſio. Hoc telum ſic eluſit Seruita: Mea, inquit, cõclu- lo de Minoribus pronunciat.Illis non licet: uobis qui Minores nõ eſtis, licet. Imo, inquit, alter, balkpontificia nos Minores uocat. Vocat, ait Seruita, ſed addit, conuentuales. Sic emm Mino/ s couentuales Minores ſunt: ut homo mortuus eſt homo. Hic cum obmutuiſſet Minorita, no enim expectarat eã ſolutionem, Cardinalis admiratus dialecticum acumen, arriſit nõ inſua
alter. Standicius ubi uidet primam coitionem parũ feliciter proceſſiſſe, ipſe prodit in harenã,
ac uultu minaci,& intento brachio:Aio, inquit, te excõmunicatũ. Et mox neganti: Eſt nobis, in
quit bulla pontificia, quæ excõmunicat omnes, qui dicere auſint, fratres Minores conuẽtuales
apud Anglos peccare, ſi recipiant pecuniam: tu uidiſti bullam,& affirmas, ergo es excõmunica tus Hieplanè iam 1⁴εν tenebatur Seruita:& niſi ſic elapſus eſſet, ut diceret bullam loqui e Minoribus conuentualibus, qui Minores non eſſent, ſuam concluſionem loqui de Minori n abolate. Cardinalis qui animi gratia, magis quam ſerio hæc ageret, ſic utrunq; dimiſit Ut Odum ſatis liqueret, uter eſſet uir fortior. Seruita Lutetiam repetijt, triumphum illic actur us. 5 Standiciani

4,4 6. DES. BRASMI ROT. ADAGIORVMN Standiciani contra apud ſuos iactitant ilum à puero ſuperatum. ſic ut mihi haberet, quod hi ſceret. Concluſio manet Oxoniæ Cantabrigiæch, in ſcholis theologicis diſputanda. Hoc pecia culi quoniam nobis uehementer iucundum fuit, uolui tibi optime lector eam uoluptatem cã municare, ut hac amœnitate lectionis tædium leuares.
Biss ſeptem plagis Polypus contuſus. Ale d*ſd Aue mrnine, Teeu. id eſſt: Plagi us Polypus quatuor decem. 12 Paspaczcunin d 88 tandem malo fit emendatior. Quemadmodum accidit indomi tis aduleſcentibus, qui plurimorum experientia malorum tandem cicurantur. Coõueniet gein eos, qui duriore ingenio præditi, non niſi grauibus ſupplicijs corriguntur. Aiunt Polypum i ſcem captum diu, multumq́; tundi, cædic; lolere, quo mitior fiat,& ad eſum accommodatior, Autor Tenodotus. b b b
XCIX
Mopſo Niſa datur. 60 Schema prouerbiale uidetur& illud apud Vergilium in Pharmaceutria:
Mopſo Niſa datur. Cum praæter omniũ ſpem res præclara contingit cuipiam prorlus in
digno:ut nihil iam non poſſe ſperari, uel à quouis appareat,
Mopſo Niſa datur. Quid non ſperemus amantes:?“
Eſt autem emphaſis in nominibus. Nam Mopſum dicens, inte ligit infimum, abiectiſſimumq;
paſtorem. Nilam puellam inſigni forma. Non abludit hinc illud Sophoclis in Aiace fiagellite
ro: Ou*ε ³εαννο dεεν.id eſt: Nihil eſt, quod haud ſperare liceat. In eandem ſentẽtiam Linus
apud Stobæum:
E'NrSCD S Cve, Errei dun?s duc rſop. P*dQωα‿ τνκιαα ερ πναεσνα⁸, 1O,3 vlup duc Ep. id eſt: Speres cuncta, nihil, quod non contingere poſſit. Omnia ſunt magnis factu procliuia diuis.
C HILIADIS SECVNDAE CENTVRIA VI.
Q uid niſi uictis dolor? 1 o N fe veuiun 0 b un; id eſt: Quid aliud, quàm uictis dolor? Vſurpãdi ubi palamffit in contumeliam quippiam. Sumptum à dicto Brenni palam ilu dentis Romanos in appendendo auro, quod ſtipulatus fuerat ab illis, deſperan tbus auxilium: ut è Romanis finibus, abduceret Gallorum exercitum. Sed ipli B us Platarchi uerba libitum eſt ſubſcribere: Eiraæ σε&α.mσꝙ*τιι εαασντO1ε, cueA88g 21 àO„ Pgervc SAIKI e XidX, Sσ⁵ος᷑-‧; μαιαοαοιν u XIXIa ‿αςι duc ſor KAταέενεε, wbc AMεοενυννα‿ εα ο νπόκέά—νσ XdHa rIu ASip.EI TSwt Jenc liop 95οννσε 82 Bucis 1o⁴ν◻εσεένσο, ν εναε ‿ 3,10, Ky OvOO p, uHuςα 1ν ⁵eροι T⸗ Oauꝓεένε εꝓρεαέσεεν D) Tiσειρμέμρσό⁶νσν τ 50ld-y„dNTO, Sco e6e u.5 5 Le* blog ²cui Rop, N) na.ε‿νυνν eορα‿υσ μ̈ πε Adα ναάν ρι 1) Sp Josuc oordins re 53O. Tr do„o&μμεν ðN ̃ rtnl rl rSr;r! 8 GO rTSp, N 7716 verNL0 1e 5dο e d ic Soꝛaid/
N à⁶ꝓισƷνο. id eſt: Itaque cum placuiſſet, uti principes in colloquium uenirent, Brennis
& Sulpitius Romanorum ductor, conuenit, ut Romani mille libras auri dependerẽt: hi lim
atq; accepiſſent aurum, ex urbe, atq; ex agris diſcederent. Super his cum iuſiurandum intercel
ſiſſet, amq́; aurum eſſet adductum, Galliq; pactæ fidei immemores, initio furtim, mox palam
deprimerent detorquerentq́; lancem, Romanorum aduerſus illos coorta eſt indignatio. Atue
rO Brennus tanquam per ludibrium& irridendi cauſa enſem und cum baltheo exutum lanci bus appoſuit. Porrò Sulpitio roganti, quid hoc eſſet rei, quid enim aliud, inquit, niſi uictis do/
Ha Hex id diedam iam in prouerbium abijt. Cuius meminit Feſtus Pompeius illud addens
amillus Brennum inſidijs circumuentum concideret,& ille quereretur contra l5
lenierorit in eum ſuam uocem, ueh uictis. Sic etenim Feſtus effert prouerbiũ. Vnde palam
Vaæ uictis Aohonpudoiſ in Plutarcho uertendũ fuiſſe. Huc alluſiſſe uidetur Plautinus Ballo- „ us u ont 1„ e de Nunc uicti triſt elmiqitis conditionibus parere cogit᷑. Et, ni fallor, V ergilius in Moœride
Jos ii es, quoniam ſors omnia uerſat. b Hos illi, quod nec bene uertat, mittimus hœdos.
on... 2„„ Nonius Marcellus in dictione ceſtus, citat titulum Satyræ Varronianæ: Va uictis.
8
Aqus
griu ti 4 cere dicnec urimmraner alveglo pue Fumacerento nälgeneretge
acam leit no
aitlamſe bern trl a,Lohe
, ſb Vhrua 85 ruc gham puc t eahi urlas ngau equos eg aark ckeruntun
6
sbode natu ia Tpauan ennereece lua.. udgaczele uide ungtlemaut dubadigolb npt ( lrun sidheſt rin ſtn tatöRtkenur a! ir
87„
arhuanguhe.
mäccesquemt
1
4

Gtoy G dtniih dipune G
— —
1
—
1
—/— —— —
Kceutria. 6 üogt dipim e
tlinum niiſ Phodlsi aächh
neandenſmünt
RIA W
im uictbdcbeſ. Adicho Brmmtn tus fueratablh lorum extcim
9 uo. Thu Vna
rbe vrrbiſh 1 dha Tunduni üuusdi 1 Squium den
sauridepan, cum iulnui initio utag oottzelti 1 um balcheoa 4 aliucjinl
18 Pompeib cu ceerell 9 prouerbü- ecidetr lerſogis
—
*⁴
=
—
—— — ——
— —
—
— — —
6
— ——
—j — —
— —=
ue VA nii 1
—
plis maritis. Refertur à Diogeniano.
CHILIADIS SECVNDAE CENTVRIA Aquam bibens nihil boni parias. 1o xlucop Bas6„ dud p Teng. id eſt:
11
Auam bibens probum,& utile paries nihil.
uius autorem ferunt Demetrium Halicarnaſſeum:cuius ſenſus eſt, à poëtis nihil præclarũ, autpoſteritate dignum, aut uenuſtum proficiſci, ſi biberint aquam, hoc eſt, ſi pauperes fuerinn. vtenui uictu. Horatius: Nulla placere diu, neq; uiuere carmina poſſunt, ux ubuntur aquæ potoribus. Item Iuuenalis: Codſi Vergilio puer,& tolerabile delit Hoſpitium, caderent omnes à crinibus hydri, gurda nihil gemeret graue buccina. Idem: Fatur eſt cum dicit Horatius, Ohe.
Demetri Halicarnaſſei diſtichon huiuſmodi citatur à Tenodoto, etiam ſt in epigrammatis rr
fertur Nicerati titulo: b 20 3 e„ cſs uXcie, ADsa raxde S09
707) r1w z83 0 du Ap Téngg.
Quanquam apud Athenæum ſecus refertur uerſus prior: Ondg e Xate AAd A⁵ας πκα̈έ ο d. id eſt: Sane magnus equus lepido ſunt uina poëtæ. b b b lidem uerſus referuntur ab Athenæo, ſecundo dipnoſophiſtarum libro, ex epigrammate quo dam quod quidam ſcripſerat in Cratinum. Quin& Horatius eloquentiam uino tribui: Fœcundi calices, quem non fecere diſertum⸗ Ariſtoteles libro de naturis animantiũ octauo, Pſitacũ loquaciorẽ fieri putat, ſt uinum biherit. . Digna canis pabulo. b 111 a i op S.ννπ. id eſt: Digna canis pabulo. Fermè perinde ualet, ac ſi dicas: Dignus operarius mercede ſua. Et uix quiſquam eſt tam inutilis miniſter, quin ſi nõ amplo ſalario, cer- teuictu dignus eſſe uideatur. Refertur à Suida. Quadrabit in hominem non uſq;quaq; reijci-
eadum atq; inutilem: aut in hominem aſſentatorem,& ob id idoneum, qui uerſetur in princi-
pum aulis:ubi nullo in precio ſunt, qui neſciant adulari. „ Canis digna ſede. I111 Agiai xiop oν. id eſt: Canis digna ſede. Cum nouus honos obtigit cuipiam immerẽti. Sũ/
ptum uidetur à Melitæis canibus, quibus nonnullæ mulierculæ maiorem habent honorem, q́;
Si uinum poſtulet, pugnos illi dato. „ dop d O„‿ Ase K ed. id eſt. iuina poſcat ille,pugnos porrige. b
Vbipro bonis rebus expectatis, diuerſa accipiuntur. Sumptus eſt hic ſenarius è tragœdia qua pimm, de Cyclope& Vlyſſe. Eſt autem notiſſima fabula, quemadmodũ apud Homerũ Vlyſ- es Polyphemo Cyclopi uinum petenti ſubinde porrigit, quo ſimul atq; iam temulentus, ſopi tusq; iaceret, palo præuſto oculum illi perterebrauit. Putant metaphoram è pueris ductã, qui betentes non petenda, nonnunqᷓ́; colaphos recipiunt. Terentius in Phormione: Pugnos in uẽ tie ingere Pugnos plagas ipſas uocant, itidẽ ut Græci αοαανινε. Adagium refertur à Suida. „ F perca ſcorpium. VI Airi rıναιιςισπQηνeην&ορ. id eſt: Pro perca ſcorpium. Vbi quis optima captãs, peſſima capit. Nã berca piſcis eſt uel maxime laudatus, cuius identidem meminit Athenæus, gulonum delitias tecenſens. Scorpius letalis eſt. quanq́; eſt& piſcis huius nominis, cõtempti ſaporis: de quo ma gslentite uidetur adagium. Simili figura dixit Lycophron: 0S dyr xrrSo ⁴οννε ꝰ‿αμ œνσ id eſtt. torpium ille glutiens pipus uice. Eſt enim pipo auis genus. Pro beneficentia Agamemnonem ulti ſunt Achiui. à rrucea A*ονμμέαμυνοναι,σνσμëς xi. id eſt: 1 Io meritis male tractarunt Agamemnona Grai. 6 7duſpyx Ide«*αυρεηοονναιςεσαση x&ανο. id eſt: 10 banekactis uinxerunt Agamemnona Greii.. cbatur in ingratos, qui ꝓ ſummo beneficio, ſummũ remetiuntur maleficiũ. A2amemin W 2 em
2
VII
Quidam ad hunc efferunt modum:

23 ne aASMI RO T. ADA GIC 4 4 3 DEBS. EBRASMI ROT. ADAGIORVM
em̃ tot exhauſtis laboribus in expugnanda Troia. pro dignitate 5 zeie,gomf reuerlus uelte inexplicabili inuolutus, interſectus eſt à Clytemneſtra, auxi iante Aegiſtho adultero. .. Oane Tellenis cantilenas. 48 b VII
g'ase r τεεαεαιισ‿id eſt: Cane cantiones Tellenis. Quidam die putant de dicacibus, mor, dacibusq;:quidam de inepte loquaculis. Nam Tellenem hunc, tibicinem quendã fuiſſe, poẽti
item carminum ineptiſſimorum.Alij tradũt hunc iocos quoſdam uerſibus lepidiſſimis deſcri⸗
pſiſſe, non ſine multo ſale ſcommatũ. Meminit huius Tellenis Diarchus Meſſenius apud Ze nodotum. Item Plutarchus in apophthegmatis. 5 Azanæxa mala. 1. ö
A'*„ d. id eſt: Azanæa mala. Dici ſolitum ubi quis in re perdifficili gʒ infrugifera plor mum ſumeret laboris. Aut ubi res eſſet cuipiam, cum homine ditticili, moroſo, intractabiiite- naci. Tradunt Azanæam regionem quampiam eſſe Arcadiæ, ſterilem,& culturæ inhabilemiin qua coloni multo ſudore parum fructus referunt. Hæc fermè traduntur à Græcarum parcmi arum collectoribus. Cæterum Stephanus de nominibus urbium, ueluti fontẽ aperit nobis hu ius adagij. Siquidem is complures refert Azanias, unam, quæ ſit Arcadiæ pars: in hac fontem
quempiam eſſe, cuius aquam qui guſtarit, hunc uſq;adeo d uino abhorrete, ut nec odorem ſe-
rat. Alteram Maſſiliæ, tertiam Phrygiæ: cuius mentionem fecerit etiam Strabo, libro geogna- phiæ duodecimo. De hoc Hermogenes citante Stephano huiuſmodi quandam narrat fabu- lam. Cum illic frequentes eſſent uillæ ruſticorum, orta ob ſterilitatem agrorum fame, collecii paſtores rem diuinam fecerunt, fertilitatem à dijs petentes. Cæterum cum dij non audirent i lorum uota, perduraretq́; agrorum ſterilitas, Euphorbus è paſtoribus quidam, nouum ſacrili/ cij genus excogitauit. lmmolauit enim ovo S MN 2, quod Phrygum lingua ſonat, uulpem & echinum. Hac hoſtia placatis dijs, agros feraces eſſe cœpiſſe: quod ubi finitimis paſtonbus eſſet cognitum, Euphorbo ſacerdotium& imperium detulerunt: poſt loci nomẽ còmutatum eſt, proq; Azania Meaudᷣννννν uocatum: quod perinde ſonat Phrygio ſermone, quaſi Grace di- cas, X Aανꝓηννtine, Echinouulpem. Huiuſmodi fermè Stephanus, ex quibus coniectati licet ex ea fabula natam parœmiam.
Capra nondum peperit, hœdus autem ludit in tectis. X AM Suo TernSp, 2—,⸗ J& ⁵άαμνν στ d. id eſt: Nondum enixa capra, at iam ludit in ædibus hœcddus. Qui poſtrema, perfectaq; iam aggrediuntur, præteritis ijs, quæ præceſſiſſe oportuit. Aut qui Cloriantur iam aſſecutos ſeſe, cuius ne fundamenta quidem ſunt iacta. Aut qui rem agũt præ- Poſtere. Prius eſt enim peperiſſe, qudàm ut hœdus ludat in tectis. Refertur à Tenodoto. Reperit deus nocentem. b I Eögs J0 2 AA1,,. id eſt: Reperit deus nocentem. Cum tandem ultio cõtingit improbts. Auaſi diuinitus immiſſa. Theocritus in Idyllio decimo: Eöge Je p AX0p,XXde Oo Sp reSOag. id eſt: Inuenit deus impium, habes quæ olim cupiebas. Simile eſt Homericũ illud Iliados â. Eii T⁶ ½⁹) ur Auri G u reArcep E' H9) 5de AS, Tνιέ εεν⁴ε ετιανσαιmν. id eſt: Quanq́ etenim, non punit luppiter ilico ſontem At faciet tandem,& luerint ſua crimina magno. O ν ᷑£ℛᷣͤT1G decco BXst. Nονν dge 1d ꝓuKip. V bi quis deorum læſerit, Nemo queat ſuffugere quamlibet potens. 2 ²8 X ydp de dedud'c. 50T0. id eſt: Dlaxamdeorum nullus hominum ſuffugit. Pindarus item in Pythijs: 2 3 19] I Soert e p nIxs MO) Na.rxo„ Dadsiss r. 5 v sdp ri ε&‧!½ 0ßonth. ic eſt: b dadfAehredlt wareannn ade warinummreueittur Ddphinamm S Chtoeumqun AliSlenne huic— in Olympijs: Quo d geunein 5 4 2 Aae Aeν εεσεο 1αꝙ.. id eſt: mo quiſpiam, ſperat falſurum ſe, cum agit aliquid, errat.
Hluc pertinet illud Sophocleum: id eſt:
Aſtipulatur itẽ ſenarius ille prouerbialis:
6 tautemt dig aawadpietats
arteculo ternpe dädke e uns a(unc bala Nudſcoqoo c andn nedcos duwdt boh ual
aume dubtiter amdentelgio
Mhdce leltsd Grtenorum fe Mcun aworitas,a uckmalb uer nehi euertame darqubus inl Rrriinmgpobſtat Daiawocat albt nnjncoxerit icle domidelde ammopwinquin aamdſe ictiazttzüth, ameerakerant,
aheiquoties
dcluclänenald
urgu domus touwe KMelta haxi
—
nhüßunz

ie
ane amen haud ſcio quo conſilio pontifices quotidie ferias addunt ferijs, cũ potius conueniat pru
magrotum i ncum chtohute us quicam nWun um ligua onn d ubitnümnign oſt ocinomeam ſernone quibn anus eKqubuant
intec.
—
ceſliſe opattu Caa Autquitnsi ekertrx1ewl
multocäitn lDeom Videas autem& Melitæas opulentarum mulierum delicias, faſtum, laſciuiam, totamq́; ferme
omerisäſulu”
ilud gqp
rius lexoris ythiß:
vumceen
cHILIADIS SECVNDAE CENTVRIA vVI. 449
Ignauis ſemper feriæ ſunt. XII Qui uacant ocio, feriari dicuntur,& ocioſi feriati,& ocium feriæ: quæ metaphoræ tanquam
nprouerbium receptæ ſunt. Theocritus in Bucolicis:
, irt. deln“ gemper feriæ inertibus. Nam ferijs etiam ethnici à prophanis negocijs abſtinebãt. Qui fu- tant laborem, optant dies feſtos, quo liceat ociari, uentriq́;& uoluptatibus indulgere. Siqui/ em antiquitus in hoc dabantur agricolis feriati dies aliquot, ut luſu reficerent laſſitudinẽ. Ad- niccuerunt autem religionem, quo moderatiores eſſent luſus. At hodie Chriſtianorũ uulgus, ferijs olim ad pietatis uſum inſtitutis, in compotationes, in ſcorta, in aleas, in rixas, in pugnas,
zbutitur: nec ullo tempore plus cõmittitur flagitiorum, quàm quo maxime conueniebat à Hia-
gitjs abeſſe. Nec unquam magis imitamur ethnicos, qudàm cum præcipue Chriſtianos oporte
hat agere. Cumq́; palam ſit, rem iuuandæ religioni repertam, in religionis perniciem uergere:
dentes imitari medicos, qui pro ratione morborum mutant remedia: tãtum illud ceu ſcopum
pectantes, ut bonæ ualetudini conferant. Proinde cum uideant rem olim pro temporum illo tum ratione ſalubriter inſtitutam: nunc mutatis Chriſtianorum moribus, peſtem eſſe pieta/
ts, quæ tandem religio eſt, conſtitutionem eodem mutare conſilio, quo ueteres illi conſtitue-
unt cönte Quod de feſtis diebus dico, de multis alijs ſentiendum eſt: non quod damnandas exiſti
mem Chriſtianorum ferias, ſed quod in immenſum nolim creſcere:& paucas eas, quas inſtitu- ttpriſcorum autoritas, ad id conuerti cupiam, ad quod repertæ ſunt. Nã uere Chriſtianis, om̃is diesfeſtus eſt:malis uero, quæ màxima turba eſt, feſti dies minus feſti ſũt, q; prophani. Sed ut ad prouerbiũ reuertamur, apte accõmodabitur in eos, qui nunq́; nõ cauſantur aliquid, quo ſint n ocio:ueluti quibus inſuaues ſunt literæ, nunc excuſant ualetudinẽ, nunc occupationes rei do
. 2. N—..—...— meſticæ:nõnunq́; obſtat rigor hyemis, alias æſtatis feruor: interdũ autumni periculoſum cœ-
lum. Demũ auocat a libris, ueris amœnitas, mox fugitura. Pranſi negant eſſe rem habedam cũ libtis, ante q; concoxerit ſtomachus. Impranſis obſtrepit fames, quo minus libeat. Luci dicunt nauũ eſſe, domi deſidere. Cæterũ ad lucernã uigilare, oculis inimicũ. Si ſuppetit res domeſti- a quorſum opus inquiunt, literis? Si deeſt, negant pauperem poſſeè philoſophari. Iuuenis ne- gtt, æui florem curis ſenilibus abſumendum. Prouectior ait ualetudini parcendum. Catulæ dominas imitantes. b XIII raàs Decroa o acioee μάννμεν&ν.id eſt: Dominas imitantes catellæ. Vbi ſerui dominorũ fe- tocitatem repræſentant, aut diſcipuli præceptoris reſipiunt arrogantiam, aut miniſtri principũ haltum Breuiter quoties ij, qui ſubſunt, eorum exprimunt mores, ſub quorum imperio degũt. Vnde eſt ilud Iuuenalis: b NMaxima quæq; domus ſeruis eſt plena ſuperbis.
notum imaginem reddere. Vſurpatur hoc adagium à Platone, libro de republica octauo: Anle yud, Kcoe l. Ti0 DoAA S1& Seotvou. iypovra e S 1!r e 9 dt u uASe 1) ee 81,νo oSeeDa rde 5dde 2SOLes G Aei arτνντοεα an Thssrat id eſ: Palam enim tum catellæ, iuxta prouerbium, tales quales ſunt dominæ. Tum& enuide aſini tales redduntur, qui aſſuefacti fuerint admodum libere, faſtuoſeq́; per uias ingre- lemper incurſantes in obuium ni cedat.“ I , Tantali pœnæ. XIIII TarrcNao Aον †ακ.id eſt: Tantali ſupplicia. De ijs dicendum, quibus adſunt quidem bona, nerum his frui negatum eſt. A fabula Tantali ſumptum, quem poëẽtæ fingunt apud inferos al lltere lumini ſitientem: quod ſi quando admouerit ſe potaturus: repente aquam labris conta⸗ ctamrefugere. Tum capiti imminere arborem pomis onuſtam, ſed eam ſubito porrigenti ma nualio ſubducere ſeſe, atq; ita miſerũ præſente copia inopia diſcruciari. Id olim in diuites par-
sdeſordidos dici uulgo ſolere, teſtis eſt Horatius in ſermonibus: 8
antalus à labris ſiti ens fugientia captat
ocula quid rides-mutato nomine de te
4 ba narratur. congeſtis undiq; ſaccis ormis inhians,& tanq́; parcere ſacris
7
ogerid aut pictis tanqᷓ́; gaudere tabellis.
dae Odis: p, WMagnas
*
—jjj———
————.——— „———————————————— —G—ſſ“——————— 4 8— 8—— 3———

450 D ES. HRARES MI ROT. ADAGI ORVM Aagnas inter opes inopßsg. b . 3 5* NIro ſeni maxillæ baculus.
xy id eſt:
MrAHSg„oe 81„⅜ᷣ0t Borui d b Maxilla ſenibus ſcipionis eſt uice. Dici ſolitum de ijs, qui ob defectas ætate uires, lautiore pariter& copioſiore uictu cogunt uti.
uo quod ſenecta deterit, utcunch ſarciant cibo. Manet& in hodiernũ ſenile uerbum: Ego me dentibus meis ſuſtento. Eſt autem uelut ænigmaticum reliquos ingredi pedibus, ſenes denti- bus.Etenim quod deceſſit natiuo corporis ſucco, id cibi ac potus adminiculo ſarciendum: Vi- demus illud euenire uulgo, poſtea q́; deſtituit ſenes edacitas illa, uitæ finem imminere.
3 Ne uerba vr farina.
AXA εs K AA2iSp. idelt Ne. 1er bio larinis. Aduerſus eos iaciebatur, qui beneficium uerbis, non re dabant. Qui kere magnatum mos eſt, uti ſuos ſplendidis promiſſis alãt. Bene autem admonet in Pandectis põ/ ponius iureconſultus, peculiũ re, non uerbis augendũ eſſe. Quadrabit item in eos, qui beneſici
um, pollicitis rependunt. Aut qui conſolantur oratione, cũ auxilio ſit opus. Veteres quicquid
ad uictũ ꝑtineret. era uocabãt. Apparet è comcœædia quapiã ſumptũ eſt em̃ hemiſtichium
carminis lambici trimetri. DOe ꝓuerbio Ariſtophanico, ou de Qπε ᷣ υνια dictũ eſt alias.
* Ancoras tollere.— XVII Nõnullam prouerbij faciẽ habet, quod eſt apud M. Varronẽ in opere de re ruſtica, capite extremo: Ancoras tollere. pro eo, quod eſt moliri diſceſſum. quod genus& illud: Talaria ne tere. Hęæc ſunt eius uerha: Interea redit ad nos Pauo. Et ſi uultis, inquit, ancoras tollere ſatis ta hulis ſortitio fit tribuum, hoc eſt, ſi uultis omiſſa diſputatione hinc abire. Quanq́; hic alluditur ad ambiguam tabularum ſignificationem: quæ tum nauticæ ſunt, tum forẽèſes, quibus ſuffragi ferebantur. Huic ſimile Quintilianicum illud: Oram ſoluere. Nam ita pleriq; legunt. b Aà ισον. b XVIII Inelegantes& indoctos Græci uocant àεαπινσννε, hoc eſt, à muſis alienos. Antiquitus enim ni- hil eruditum habebatur, ſine muſica. Vnde apud comicos, qui literas ſe didiciſſe negant, aiunt ſe non didiciſſe muſicã. Quintilianus libro primo, capite de muſicæ laudibus: Deniq;‚inquitn prouerbium uſq; Græcorum celebratum eſt, indoctos à Muſis atq; a Gratijs abeſſe. Platolbro de republica octauo, νποεινληη/νκναμεερ dixit improbiorem& ruſticius inuerecundum. Et Athe⸗ næus aαννοπQewO,Gꝭάdzꝛ appellat ineruditas parumq́; tempeſtiuas fabulas.
Vitilitigator. XIX
Vitilitigatores M. Cato uocabat. litium auidos,& alienorum operum calumniatores. Pa
uox ob nouitatem doctis in adagionem abijt: quemadmodum& Homeromaſtiges& Ver-
giliomaſtiges. Plinius in præfatione hiſtoriæ mundi: Ergo ſecuri, etiam contra uittitigatores:
7
quos Cato eleganter ex uitijs& litigatoribus compoſuit. quid enim illi aliud, quam litigãt aus
litem quærunt? exequemur reliqua propoſitit. b NXino uendibili ſuſpenſa hedera nihil opus. b
Vino uendibili ſuſpenſa hedera nihil opus.id eſt: Vera uirtus nõ eget alienis præconi. Aut
res præclaræ, per ſe placent, neq; deſiderant exoticam cõmendationem. Sumptum apparet à ins
cauponum more, qui uinarijs tabernis ſignum hederaceum ſolent prætendere. Ita Plautus idẽ
in Pœnulo: Inuendibili merci oportet ultro emptorem adducere. proba merx facile emptote
reperit.Horatius: VYbi largius æquo 3.1 Laudat, uenales qui uult extrudere merces.. a aae(Canere ad myrtum.. XXI infacundudc 24 Fthe dh Aad tun canere, prouerbio iubebatur, imperitus literarum 4 res moselſer ur he ape 1e Abu eruditos loqui. Hinc ſumpta metaphora, quod apud uete recuſaſſet: utr 10 us inguli ſuam cantionem canerent.quod ſi quis citharam accipent utpote muſices ignarus, is per iocum accepto ramo laureo ſeu myrteo, cogebat a
eum canere. riſe⸗.,-e ail Porrò priſcis hunc canerdi fuiſſe morem teſtatur& Fabius libro inſtitutionũpi a
mo: ingui ſe ncradcnienderhan ille mor ut in conuiuijs poſt cœnam circum ferretur lyra: cuius cum veterum quocg iltoches con ellu eſſet, ut uerbis Ciceronis utar. habitus eſt indoctior.
poſiacdn libro, ſcribi rũ epulis fides ac tibias adhibere moris fuit. Plutarchus primo Sym 1ua lcribit olim fuiſſe morem, ut in conuiuio primũ uoce cõmuni deum canerent erlcuJovns
XVI A
3
. 4 8
guümm ulu awridte pocul
cexalus ddoceri
66
ear Axolom aatis Aljcat
ana perdidh etuneplärinos. aondun uteba Mmäquolcamii eunre quoc as Cycope lppierapoline uhwiiotem p duutmnuma aipxlo exbarm nadosparcent,C. titeeeneta Da tw lge noneme tligepitbdi teieue qu m
rnaituiam(a
fe dvigradldu imätConec

4 a’orme, Ut ait, deinde myrteum ramum unicuiqʒ tradi ſolere, quem Lεo e uocatum ext- NAarquod is, qui eum accepiſſet, caneret. Poſt, lyra circumlata, qui peritus artis fuiſſet, eam acipiebat, canbatc ſonum chordarum ad uocem accõmodans. Recuſantibus autem muſii io ſreuizuen ſccs imperitis, uοDioe dicebatur ob d iticultatem. Alij dicunt myrtum non ſolere ordine cirt uſenie ua aei ammduchſed à ſponda ad ſondam tranſfetri, ut poſtea quam ceciniſſet is, qui in prima ſpõda edi deähun pimus ſedebat, ei traderet, qui in ſecundo lecto primus accumberet:hic rurſum tertij lecti pri⸗ diniale an mo Deinde rurſum primi lecti ſecundus, ſecundo loco in ſecunda accumbẽti ſponda traderet. inemin cn eaumq; ad modum per omneis iret. Hæc fermè Plutarchus. aä. Admeti nænia. XXII
airs uta id eſt: Admeti nænia. De triſti, lugubric cantione. Accõmodari poterit ad nonte vrtonem querulam ac miſerabilem. Accipitur enim cantilenæ genus, quod æαοsνπν uocãt, de nnegel 30 uo multa lulius Pollux. Dictum eſt autem obliquum, uel à tibiarum figuris, uel quod in con
m 3... onetin Dand lui quemadmodum modo diximus, obliquo ordine à lecto in lectum flecterentur canen/-
4
ititem iene i. 4,. olemhengis di uices. Quidam huſuſmodi cantiones faciles& illaboratas intelligunt: nimirum quales opor P. Veraadae eet elle. quæ inter pocula canũtur& ex tempore. V erum de ijs, deq́; ſuperiore prouerbio, qui
nic 6 d 1 uolet copioſius edoceri. legat Ariſtophanis interpretem, in eo quem mox indicabimus loco. Rrr üchi Aaagium ad huiuſmodi fabulam referunt: Admetus rex fuit Pheræorum, cuius armenta pa⸗ oile lngitur Apollo, mercede conductus, cum ex Olympo depulſus, humana ſpecie exularet
opete demnliag apud mortales. Exilij cauſam hanc adferunt: Aeſculapius Apollinis filius Chirone præceptore
node ldNa medicam artem perdidicerat: deinde ſanguine, qui ex Gorgonis fluxerat uenis, à Pallade acce ditaneͤratſet gto per hunc plurimos reſtituit ſanitati. Porrò ſanguine, qui è ſiniſtris defluxerat uenis, ad per
dire Qundjiet uciem hominum utebatur, qui è dextris ad ſalutem Quin fabulis uulgatum eſt, illum etià ui afotoes qlhait tadefunctos quoſdam in uitam reuocaſſe. Quare ne pro deo haberetur apud mortales, cũ id
d plercgkcgmt uideretur præſtare, quod deorum eſt proprium, Iuppiter illum fulmine percuſſit. Ob id indi- M
gutus Apollo, Cyclopes qui Ioui fulmen illud fuerant fabricati, peremit. Quam rem indigne enos.Botgetben ferens luppiter, Apollinem deſtinarat è cœlo ad inferos præcipitem dare: ſed Latonæ interuẽ-
sſe dideiſergne uus precesq; mitiorem pœnam impetrarunt. Itaq; cœlo interdictum eſt, iuſſus ſolum uertere, Rudbus Dagg qamnatusch, ut annum apud, hominem mortalem mercede ſeruiret. Igitur ad Admetum pro-
Graiißabekeeln fecus Apollo regis armenta, ſicuti dictum eſt, paſcebat:& ut erat artifex, effecit, ut omnes uac"
inuereamämit cxgemellos parerent, Cumq́; apud Admetum perq́; humaniter eſſet habitus, ut patrono gra iuam oflicij referret, à Parcis impetrauit, ut cum in illarum fuſis Admeti fatalis dies uolueretur
lieret hac lege mortem effugere: ſi quem alium reperiſſet, qui uolens illius uice mortem oppe-
erumequrnäe! tere uellet, luiq; capitis diſpendio illius uitam redimere. Ergo cum adeſſet dies ill fatalis, neq; Pomeromäel quiſc; inueniretur, qui mortis uicarius eſſe uellet, patre etiam ac matre recuſantibus, una Alce- am contn Gltg ſlisuxor mariti uitam ſua cariorem habuit. Qua defuncta, ſtridulæ quædam& lugubres næ- ililusquntit Tir decantabãtur aſſidue apud Admetum, donec mota Proſerpina, remiſit Alceſtidem. Aut; atquidam dicunt, donec Hercules, expugnato Orco, hanc ad ſuperos reduxit. Meminit xse nmasse etiam Furipides in Alceſtidſd: b 0 auxan Aadd n a a. Notat etiam Ariſtophanes in Veſpis: 1 AutanG/ Aa1 O Jegidis AJu A6„op. 1 luterpres citat hos uerſiculos ex fabula ciconijs: Ba 0 aoh 9 9 dεε 0yO Sde Auivli,“ 0 9 dorhp lucy aen αμοςεννμνινq. id eſtt: a. Atq;is quidem canebat Admeti modos aa myrtum at alter adegit Harmodij melos, b b K l Ntanneret, b do Bellum haud quaqᷓ́ʒ lachrymoſum. XXIII
an cedleritſiue cum rixoſi uerbis inter ſe digladiantur: nec eſt quicquam periculi, ne ueniatur ad manusaut ubi certamen agitur eiuſmodi, ut neutri parti quicquam accidat incõmodi, uelut un inconfictatione literaria‚in qua uictus diſcedit eruditior, uictor amicior. Natum aiunt è uetu 3 NMo quodam oraculo Dodonæo, quo reſponſum Lacedæmonijs aduerſus Arcadas pugnatu-
TESrcauu e0 2eA,. id eſt: Bellum ſine lachrymis futurum. Deinde contigiſſe illis
0 44 ansu Aε0. id eſt: Bellum lachrymis carens, ubi uictoria contigit citra cædem de 9 5 inemKut abi quis è periculoſo quopiam negocio ſic extricauit ſeſe, ut nullo ſuo malo dif
4 5 2. 8 22 3..„. 3„ V aicd am, nemine prorlus interfecto. Nos item incruentam uictoriam uocamus, cum nul⸗ . b P 4 lacæde
————
— ͤſͤſſͤſſſſ
*
ſ
—————— ———
— ——ſſſſſſ““———— 5 8 —.——————— ——.——xy————————— —————

—
a—— 11
452 DBS. ERASMI ROT. ADAGIORVM
la cæde contingit uictoria:& apud Græcos, a“ααιοαντεε νιιαν, id eſt: Citra ſanguinem uincere.
Platarchus in cõmẽtario de fortuna Romanorum, Löarus zla zp vela eam, quam Paulus Aemilius de Perſa reportauit. Effertur prouerbium etiam a unc modum et,urie 4 denn ⁶ rαεο. id eſt: Incruentum ſtatuit trophæum. Celebratur inter eetae vezeul⸗ ilud quoque. (8, rde vids ³* iνςς οεαέοd eſt: Oportere uictorias citra ſanguinem fieri. Autor Lx
ertius. Nec abhorret hinc illud, quod in Græcorum cõmentarijs reperio: T6Aede Tis àocO 9 aud πκσἀα εᷣαεννταιid eſt: Bellum quoddam abſq; ferro moeltin Lræcia. Significat aute bellum, quod oratione, non armis peragitur. Nam id demũ up apientibus dignum. Alloqui ferro congredi ferarum eſt q gladiatorum, quos equidem infra ferarum genus pono. Et tam? t
nemo crediturus erat, niſi cerneremus oculis, quantopere hæc bellandi ratio placeat principi- bus Chriſtianis. Pugnatur machinis, quales nulla unq́; ethnicorũ feritas, aut ulla barbaries ex cogitauit. Quin eſt apud Germanos populus, cuius hæc præcipua gloria, q́; plurimos morta
les ferrò trucidaſſe. quod cum per ſe immane eſt, tum hoc etiã fœdius, quod hoc faciũt merc
de cõducti:ueluti carnifex quiſpiã ad lanienã precio emptus. Atqʒ hæc tũ magis erunt prouer/ bialia, ſi longius tranſferant: utputa, ad litem forenſem, cõtentionẽ, aut aliud id genus certamẽ 1 FPKlet uictus, uictor interijt. XXIIII nXA 5 vIuNOei 5 ⅜&ινᷣχ5̈χ᷑ MÆ&m᷑ιη. icd eſt: Qut nicit, perijt, plorant, qui ſuccubuer. ö Quoties utraqʒ pars magno ſuo malo diſcedit:ita ut plerũqʒ ſolet in bellis accidere. Item in lii bus forenſibus, in cõtentionibus. Nã Heſiodus duas facit Eridas, quarũ altera peſtifera ſit mot talibus, altera frugifera. In priore certaminis genere, qui uicerit: diſcedit improbior, qui uictuns ſit infelicior. In poſteriore, qui ſuperior euaſerit, diſcedit clarior: qui ſuperatus fuerit, diſceditſe ipſo melior. Tradunt hoc natum à Sibyllæ Erythrææ uaticinio, quod ædidit, de pugna apud Chæroneã cõmiſſa. Nam illic Athenienſes cũ Thebanis uicti, perierunt. Philippus uictor pti nus à Pauſania ſublatus eſt. Meminit huius Georgius Gemiſtus in Hellanicis hua idẽ oim uſu uenit Troianis& Græcis, poſt inſaniſſimũ bellum, pro mala muliercula tot annos geſtum. Nã Troia funditus euerſa eſt, Græci uictores, aut in reditu perierũt, aut domi reperere ꝑniciẽ. b TLimidi nunquam ſtatuerunt trophæum. XXV AAXRN5 J/5u Sue drcHeg, do on b TOνταάο tsοαωνννOoχ₰ id eſt:— At enim trophæum nobile haud unquam uiri Statuere pauidi. b Suidas ex Eupolide citat. Vſurpatur à Cratone in Critia: a N.a 20 Kbu Syre Brceg eoro P x ιον ενπ αηπαηάν. Apte dicetur in eos, qui per animi ſocordiã, inertiamq́; nihil egregium, nihil at duũ aadent aggredi:aut qui periculi metu, à magnis abſtinent negocijs. Cum inſignis glora, nõ niſi magnis periculis contingat. Neq; triumphum egit quiſq́;, qui non ſit auſus Martis eue tum experiri. Eſt ſimile quiddam padlehreum illum coneionatorẽ, non facere ſemente, qul ſuperſtitigſius obſeruet uentum:& qui conſideret nubes, hunc haud unq́; metertr. Nnua cum ipſis manipulis. XXVI Dacee— rid di.Cun iplis manipulis. Cum omnia funditus pereunt, hoc eſtcum ne quum. Prouerbium à ruſticis natum uidetur. Refertur à Suida. . Ne Aeſopum quidem triuiſti. b XXVII 4 Slata 2 Lor⸗ e denaasfſdh eſt: Ne Aeſopum quidem triuiſti. De uehementer ſiupidi nperitis. Ketertur à Suica. Extat autem apud Ariſtophanem in auibus: b A A⁴ Ou, ndu roX³νπνρσςνμω. O L Aσσοꝓ τπμπαστnag. id eſt: b b Indoctus enim es, neq; ſat ſolers, Neq; triuiſti ſaltem Aelopu,/¶Ü Nam antiquitus Aeſopi fabellas etiam uu nihil ſcire uidebatur. 1
cOlati Cum res abſurde geritur. Nihil em̃ ui icum agęr ,. P abſurde geritur. Nib pPi g icolatione:ueluti ſi quis poeta de rebus ſacris concionetur:aut ſ tractet rempu
quere, qui ic brg ppiã uel le facere. Extat& hoc apud da tnon ex animo,ſed ali ſpectans fingitſeſe quippu
Non ineſt
3 ⸗ Mol onm tiulbs 7 folulus.
lasen euc ent Vmolel
tigippädprin anätes Uorum
1
en ag
2„ uasfnakoig
wiiiute optin
uiahequi inme ſeaaderculé dligänu Nud. hrlwpostrilibu
Abe iieterodere dic utgtatepradi
—
ranecpwelk. b mipicem urar in ginoad Tr amnelelouem h damutenelxpic arod tet emi rtoAd dte reidlel ſ diunt in elaleuerabat, erllnäͤlimu athla pul aodenſtig 6
ten dhſcori mnchn tat
4
Aülderren gentei

CHIECIADIS SECVNDAE CENTVRIRA VI. 4 53 Non ineſt remedium aduerſus ſycophantæ morſum. Xxlx
N vn kues/ quxο⁶ᷣHνννν TEμάσeς. id eſt:..
Adaerſus autem ſycophantæ morſum non ineſt,
nicioſiſſimus eſt, uerumetiam ineuitabilis, quod clancularius plerũq;. Olim remedia quædã
1 N 1....— ſtin(n 8 nuls ineſſe creditum eſt: uelut aduerſus ſerpentium morſus, aut morbum aliquẽ, aut faſcina
dientid wäh nem. Ad id alludens Ariſtophanes in Pluto: üscgnnn tonem.Ad icl ander. 92 deſt mgeu 4 Nus vies', inquit, ounoqdurs TEαναμαν. icd eſt: ndi tan daand Aduetlus autem ſycophantæ non ineſt morſus remedium.
rtesan dän Indoctior Philonide. 1lr a eIt IAie XXN gora n E rανςειιαηια‿ ovi Ns. id eſt: Indoctior Philonide. Hic Melitenſis erat prægrandi corpo-/ usrot uen tecæterum inſulſus& indoctus. Notatur aliquoties apud Ariſtophanem, ut mulierioſus,& in hactüma n paralitos profuſus.* ur udis ewa Apage hoſpitem in tempeſtate. b„„ XkXNXXNI Fub a'ra**ε&ορꝑ ꝙXεενν id eſt: Apage hoſpitem in tempeſtate. Dici ſolitũ ubi quis importuni/
d usadueniret. Nã moleſtiã adterũt hoſpites, ſi quando in rebus aduerſis& afflictis ſupueniunt. Ounndo familiares magis adeſſe conuenit, ægrimoniæ lenitores. Recte accõmodabit᷑, ſi quan A. dopetit quippiã à principe, negocijs parũ lætis occupato. Admonet idẽ adagiũ, ne quis exter celda,, nus, domeſticis aliorum malis admiſceat ſeſe. Simile quiddã dixit Euripides in Alceſtide:
i Ke„ 4. b
ecitimpch 1 Trv Imc, I Aαμοσ«X„ ᷣ Wop; id eſt, 8 1 4
b upenns teitt An non mihi iure optimo 3—
d add anan Jnuiſus hoſpes, qui in malis aduenerte
erunt Ohühpum Verba ſerui ad Herculẽ aduenientẽ, domo Admeti i occupata luctu. Rurſus in eadẽ fabula: Heelanii lijt AurSuloe 5XANOd A6 μκεν εέ icd eſt: 2 llierciatotmsg Moleſtus hoſpes triſtibus ſi aduenerit.
aut domitana Dentem dente rodere. b b XXXII
4
Denté dente rodere dicitur, qui carpit eum, qui neq; lædi queat, neq; ſentiat. Aut qui mordet,
b pari mordacitate præditũ quempiã. Martialis libro decimotertio, in obtrectatorem quendam: OQO uid dentem dente iuuabtt 1 8.
Rodere: carne opus eſt, ſi ſatur eſſe uelis.
Iouem lapidem iurare.
ſcias iratum eſſe Iouem nemini poſſe? Sumptũ a priſco feriendi fœderis ritu, quod à patre pa
rodotus in tertio. Adagium uarie poterit uſurpari: Ego tibi ſuper hac re non dubitẽ, uel lo I dem lapidem iurare, id eſt, quantumuis ſancte. Huic iniurato fidem habere malim, q́; tibi Io⸗ uem lapidem, ut aiunt, iurãti. Iouem lapidem iurabat, nihil iſtiuſmodi cogitatum fuiſſe, id eſt,
d mgnopere aſſeuerabat. Aulus Gellius in noctibus uſurpauit ad hunc modum: Iouem lapidẽ, iduit quod ſanctiſſmum iuſiurandum eſt habitum, paratus ſum ego iurare, Vergilium hoc De ochernlt nunquam ſcripſiſſe. Apuleius in ſermone de deo Socratis: Quid igitur iurabo per Iouem lapi⸗
uibr em Romano uetuſtiſſimo rituu b aunddd..(Cimmeriæ tenebrer. b 4 XXXNXIIII Nultam obſcuritatem, aut animi caliginem Cimmerias tenebras appellant Lactantius — inltitutionum diuinarum libro quarto: O cæcum pectus, ô mentem, Cimmerijs, ut aiunt. Pnebtis atriorem. Et hunc uelut æmulatus diuus Hieronymus, ut Lactantianæ admirator elo Auentir Rogo, inquit, quæ tanta eſt cæcitas,& Cimmerijs- ſicut aiunt, tenebris inuoluta? Na-
auumadagium à Cimmeriæ regionis prodigioſa obſcuritate. De qua Strabo libro geogra- 7 phieprimo,ſcribit in hunc modum: kai uνν mν⁹ϑ ⁷υν mμνιαινιιοιινμ b6.νοοοà d1's. W 8
1 1ℳ f 2 8 4 3 1. 2 2 12 2 ſie 2 8,o ins? us Ʒνοωπνμι νπυνμυααμεαιν εια⁴de, Audu e d-LO d JGu, N Aℳ 10 due A,
1„0Ob, 2.. 1 3 2 4 ₰ 2 7 7 4 2 5 gen zae DVi lefagre,p rd Pli en Pocνε eοη‿⁵ear„odν&X NS dudu J0 Tuses 4 de epe,
6 1 3. 1Wipe e Vot, duc, or ue
mi4
HAubaudiendum έeναανανz id eſt, remedium. Dictum eſt in calumniam, cuius morſus nõ ſolum
XXNXIII louem lapidem iurare dicuntur, qui ſancte& religioſe deierant. M. Tullius epiſtolarum fa- miliarium ſeptimo ad Trebatium. Quomodo autem tibi placebit, Iouem lapidem iurare, cum
1 4 tato manu tenente lapidem conceptis uerbis peragebatur. Oteacihoch deſcribit Titus Li⸗ iuins& Macrobius. Vtebantur& Arabes lapide in feriendis fœderibus, quemadmodũ refert
——ů—õÿ——————.—.—————nß———— ——————————————
———
——

454 DES. ERASMI ROT. ADAGIORVRNM O OA‿ο Aursrak. 4 NN ET1 vL2 dAoOs Ttετ‿ατ id eſt: ci. Quin Boſporum quoq; Cimmerium cognouit, ut qui-immerios non ignorarit Neq; enim uidelicet cum Cimmeriorum nomen cognitum habuerit, ipſos ignorauit, qui temporibus i lius, uel paulo ante illius ætatem a Boſporo ad Ioniam uſque terram omnẽ perccurſarint. jta
quoniam in climate ſita ſit ilorum regio, uelut innuit, cum eam caliginoſam facit:&, ut ipſiun
utar uerbis, umbris ac nebulis tectam, ſiquidem igneus illos b Haud unedam irradiat Phœbus, nox atra ſed illis b ruit aſſidue.„ — locus quem Strabo citauit eſt apud Homerum Odyſſeæ undecimo: Hd ⁊ s αꝓσααάε εαεοέεενέ εανοο. b Sees 8 N ℳ⁴0„ zvd So Cix⁶ 9 nr⁶*6 H 5' Ovec e⁴eηνν,m◻ε‿εοε d⅜e or Ku AIO œαεßν εννιεεᷣμεατο duντνεμον½ Oug Seτον p SsXNQ ο½ du&SHdevTA Ou½ S⁴& ErI Hα½ᷣ aα buνbe½ Ʒ Tmure AAMRETI vUE XOR TErτ‿ι εεα⁴⁴αχσwB ⁰C+öσm. id eſt: Aſt ille Oceani peruenit ſumma profundi. Illic ſunt populiq́ʒ& moœnia Cimmeriorum, Nubibus& cæca aſſidue caligine tecta. Illos haud unquam radijs ſol aſpicit ardens, Nec quando aſtriferum curru petit arduus axem, Nec rurſum ad terras magno deuectus olympo, Sed nox incumbit miſeris mortalibus atta. b Cimmeriorum mẽtionem facit etiam M. Tullius, libro Academicarum quæſſtionum quarto. Et Cimmerijs quidem, quibus aſpectum ſolis, ſiue deus aliquis, ſiue natura ademerat ſiue eius loci, quem incolebant ſitus: ignes tamen aderant, quorum illis uti lumine licebat. Iſti autẽ quos tu probas,& cætera. Et in hac regione Naſo poẽta Somno deo regiam adificauit, libro tranl- formationum undecimo: Eſt prope Cimmerios longo ſpelunca receſſu Mons cauus, ignaui domus& penetralia Somni, Quò nunqᷓ; radijs oriens, mediusue, cadenbue, Phœebus adire poteſt. nebulæ caligine mixtæ Exhalantur humo, dubiæq́; crepuſcula lucis.
Apud ræcos conſtanter per duplex m, ſcriptum inuenio: tametſ refragatur etymologia quã adfert Euſtathius autumans niuαμεαενεε dictos, quaſi&ν υ& ac μ◻εμινε Sed uero propius eſt ⁴‿ιμκφρννς uocatos, quaſi«αεεεςε, quanquam hic quoq; m ſimplex. 1— . PEruſtra ercoli. b Eins d gand. id eſt: Fruſtra Herculi, ſubaudi, calumniam ſtruxeris. De his dici conſueutt qui ſic omnia ſua negocia gerũt, ut nemo queat aut audeat calumniari. Nam Herculi mos ertt res alienas ui abducere, non dolo. Conueniet aut in uehemẽter laudatum, probatumq́, aut in Præpotentem, quem inſimulare tutum non ſit. M. Cato Cenſorius plus Mcrogcs in ius uo/ catus fuiſſe memoratur, ſemper iudicum abſolutus ſenitẽtiſs. lunc Calar in Anticatonibus in ſulauit auaritiæ. Id Plutarchus perinde ſcribit eſſe, quaſi ſi quis Herculem inſimulet ignaui: ad leninn winue 84 Ulerllem quadrat, quàm hoc criminis. Sunt qui putent congruere, cum alienas conſueuit hhee. e donamn cuſot Quemadͤwod Hercoles inpune 3
XXXVY
XXXVI
Ipſa ſene Terentius in Phor P ctus morbus eſt. XXXVII
1 erent ormione: Ipſa ſenectus morbus eſt Prouerbiali fi uidetur N— 4 ifigura dictum uidet
ã in ſenibus, ut ablit, morbus, ipſa ſenecta per ſe mala ualetudo eſt. V 6 illud frequẽs apuc
. Homeiu
*
—— —— —
——
— — η — — — — —
— ½
— — —
N
gipol accile votelten
anbdh fimanie 8 Deu(u Al, an bhutih drchesquodt wioe Llxp u qaünto de al reraänodume runtiahomine unbienappell 1 hir ſio AA. näunotbus elt
Ad nuridelt. Uatuicdieos dgiätedas ore daruentimolenti adcaarim 45 rärnlqundo en eniggidelte
1 9 1
1
e dt, rael ſa ral, agenua 1
Aucpdiſon,
1
4
1
aünuniuidi lteana.
“

Glonn,
snoni
m omne
eehaad 5 iuenientes cõmoda ſecum. ubazad ferunt anni uenientes cõmoda ſecum
CHILTADTS SE CVND AE CENT VRIA VI.
455 um:NXaNe dp Ma. id eſt: Moleſta ſenectus. Iliados o.
omel
e ekr NeAurTd NXaXed Tè? α νε½α ν⁶e. id eſt: Vrribus e
foœtum, iam te premit aſpra ſenectus. Et apud Vergilium: obeunt morbi triſtisch ſenectus. Horatius in arte poẽtica:
lta recedentes adimunt. fuuenalis: Cicumſilit agmine facto
N
Morborum omne genus. Nos item in carmine, de ſenectutis incõmodis:
ndecimno
Teterrima porro Senecta morbus ingens Nollss arceriiie poteſt, pelliue medelis
Quin derepente oborta
Coaporss epotet ſuccos, animic uigorem Ebetet. Idẽ teſtat ſenarius ille prouerbialis:
a4gs 1 J αe„ ꝓᷣαετ A.‿ꝓνοꝙ. id eſt:
letue ſenectam, non enim ſola aduenit. Item: herd W yeε εειννέ Ʒυάννεόιεντεε εἀς⁵. icd eſt: pergraue ſenectus eſt onus mortalibus.
4
ucalluſit anus Plautina, quæ tarditatẽ inceſſus excuſans, ait ſe graue pondus geſtare. Tantũ. aquit hoc oneris quod fero. Quid oneris? Annos ſeptuaginta& quatuor. Itemm M. Tullius in (atone maiore: Quæ pleriſq; ſenibus ſic odioſa eſt, ut onus ſe Aetna grauius dicant ſuſtinere. iſtoteles quinto de animalibus libro, ſenectutẽ appellat vοσοφ—Hανννυ. id eſt: Morbum natu
carum aln d
ue naturaadeent
lowinellchullg
egiam aültuite
anVmk uaus Pohtye Go) rixcei e MA„oh... niari N a Hit KegO N roS Anr&α‿e άpc„εν... id eſt:
acatumptia
plusquadas
Cafarih nn Jerculemi
tqaipurmu(
Lontineo Nemeſis cubitum. Quæ cauſa requires,
1 4 1
nodõ BHeudoe
ttucuiu
Stho libro Geographiæ decimotertio, Adraſtiam
nlem: quemadmodum& morbus, ſenectus eſt aduentitia. Propterea quod nonnulli morbi,
idem efſicaant in homine, quod ſenectus:& ſenectus ſimilia gignat, qualia morbi. Seneca mor bum inſanabilem appellat. Donatus adſcribit uerba Apollodori ex Græca comœdia:
I ra SB aurd vAα. icdeſt:— Jpplaſenectus morbus eſt.
Adraſtia Nemeſis. Rhamnuſia Nemeſis. xXXXVIIT ESdsla veusois. id eſt: Adraſtia Nemeſis, ſubaudiendum, adeſt, aut aderit, aut eiuſmodi ꝗp-
pü Licebit uti uel in eos, quibus ob inſſolentiã, arrogantiamq́; fortunæ cõmutationem mina-
mur: uel qui Arebus Hflorentibus, ad calamitoſam fortunã redacti ſunt. Hãc quidam Nemeſim
ceeſſe putant, inſolentiæ& arrogantiæ uindicẽ, quæq́; ſpes immoderatas& uetet,& puniat, AHdsaa dicta&ν⁴ Q C◻ 6dA o A dHααφααν quod nemo nocens meritã pœnã uſq́; effu-
geritꝛetiam ſi quando ſerius aſſequitur. Lucianus in meretricijs dialogis: E's: rig Sede ta'νdενad, tiſra wtaiτα dSεα id eſt: Eſt dea quæpiam Adraſtia, uidetq́; iſta. Euripides in Reſo:
iſzäs a uνν⅜ασ ε,
1
TS Soudna Qꝓ. ic eſt:
lis zaim üalulouifiir
aceas dictorum inuidiam. ldem in eadem fabula: 208 a0 Haseig Aino. id eſt:
Volente uero dixerim hoc Adraſtia ldem teſtantur etiam Epigrammata: iuieo, Tontye e Mei de e XAXIucg.
lanuithoc Nemeſis cubito, fren oq; gerendis
St modus in rebus, dictaq́; frenum habeant. Item alititid A I4e 5XOp A† X, rO= daend, Aea e
aolp da eG, AN e. Ursg Afop. ic eſt:
am cunctis iubeo rebus adeſſe modum.
dictam tradit, non ab aufugiendo, ſed ab aſto rege, qui primus huic templũ cõſtituerit, idq́ʒ; Antimachi poëtæ uerſibus confirmat:
illa fotttuco 4 ESi K4 Kdscle us y ku Dsdg, N dd'e eντα
eiutig
lu⸗
Tſus aadhop Aaep. Hcεειν εέ αασνmmKMWVÜks
A dpus Toα.αααο‿*παααι ⁸οον Aσα⁴ιπαωνο III dawriuxr ai e adᷣęα ννάανꝙ τ. id eſt: cecen Nemeſis dea magna, cui omnia quadam hæc unt data lorte deim. Aſt huic primus condidit aram
41
Adumſtus

45⁶ b Adraſtus, iuxta Aeſopi Herraſluſente inibi, coliturq́;, tenet́; Adraſtia nomen. 5 L2 Adraſtiæ dercogem facit& Plato in Phædro. Zenodotus originem adagionis ad hu-
iuſmodi fabulam refert, quam equidem non admodum ſane lubens, adſcribam tamè neleco-
DES. ERASMI ROT. ADA GIORVM
rem auidum hac fraudaſſe uidear. Eteocles& Polynices, poſt interitum Oedipi patris de io 6 no Thebanorum hac lege pacti ſunt, ut imperium alternis annis adminiſtrarèt. At Eteoces 6 3
nã huic ſorte primus obtigerat annus, exacto tẽpore, recuſauit fratri uices regni tradere. Ita
Polynices repulſus, in Adraſti ditionem Argos profugit, noctuc; appulit. Hic cum forte Ty g ni deum eſſet nactus, qui ob cædem perpetratam è Calydone profugerat, cum eodem pralium cõſeruit:inter quos clamore tumuſtuq; coorto, interuenit Adraſtus,& pugnãtes diremit. Atg
ibi ſimul recordatus oraculi cuiuſdam, quo monitus fuerat, ut Capro c Leoni filas ſaasinma trimonium collocaret, utrunq; ſibi generum aſciuit. Habebãt enim in clypeis, alter Capri, ite he Leonis figuram:pollicitusq; eſt ſe utrunq; reſtituturum in patriam. Cunq; primum Polynich anl gen
nomine 1 hebas fuiſſet adortus, cæſis Argiuorum optimatibus, Adraſtus ſolus effugit. Inter,
fectorum cadauera cum Thebani inſepuſta abijcerent, neq; ſepultura dignarentur, lideri cæo, rum ad aram Miſericordiæ confugientes, parentum cadauera repoſcebant. Athenièſibus exet citum admouentibus, Thebani cadauera reddiderunt. Quo tẽpore& Euadne Capanei uxor, ſemet in rogum abijciens, unà cum uiri cadauere combuſta eſt. Poſt id temporis fij Argiuo rum, qui perierant ad Thebas, nullam unquam reportarunt uictoriam, ſuis partam auſpicij ſed ſtipendiarij pro externis militabant. Diogenianus parœmiam effert ad hunc modum: Aròε ισ* ⁊τις α νε d Nemeſis ad pedes adeſt. Eadem appellatur Rhamnuſia à Rhamnun te, Atticæ loco cognominata, ubi quemadmodum oſtendit Tenodotus huic deæ ſtatua eſtſo lido lapide, decem cubitorum magnitudine, Phidiæ opus. Fingebatur autẽ olim Veneris ppe- cie, quamobrem& malum arborem dextra tenebat, ut autor eſt Eudemus. Hoc adagiũ quaq; ſeparauit Tenodotus, mihi tamen uiſum eſt cum ſuperiore coniungere, cum nihil interſſt pra ter cõmutatam cognominis uocem. Riſus ſyncruſius. XXXIX r A‿ οανννυανμρσαιοσσ. Riſum effuſiorem, Græci evvνεενσεπον uocant, quod hominẽ quatiat, qut eundem quidam exiſtimant Sardonium eſſe. Putant autem,& recte putant, hunc riſum ga ui uiro uehementer indecorum eſſe, propterea quod uideatur ab animo impotente proſiclſci
Siquidem ut turpe eſt uiro graui muliebri more eiulare, ſi quid doleat, ita gaudio immoderato
in cachinnum effundi parum decorum eſt. — Roſam quæ præterierit, ne quæras iterum. 7 4 4. 7 1 3 P 6o,„ e/ d„ A&*¼uετιν τe dAX1p. id eſt: Ne quære rurſum praæeteritam ſemel roſam.
XL
Ne te maceres deliderio rerum, quæ reuocari, reſtituiq́ non queunt, uelut exactæ iuuentæ ſot mæ, uirium, fortunæ. Nam ut nihil eſt roſa gratius, ita nihil minus diuturnum. In eundemſe
ſum dixit in Odis Horatius: Mitte ſectari roſa quo locorum Sera moretur.
irbet enim roſæ ſuum tempus, ſed perbreue. At exquiſitius delicati, etiam alieno temporer am quærũt. Vnde quadrabit& in eos, qui iam Leεο uoluptates ſectantur: uelut ſinucibuslu- dat uir, aut amet potitetue ſenex.
Roſam cum anemona confers.
8„„ 4.
Pödp ſiwuc ouy iueg. id eſt. Roſam cum anemona confers, ubi quis uehementer impa
ta inter le componit. Roſa priſcis in precio fuit. Anemona papaueris genus, cuius flos ſpecie quidem roſam imitatur, cæterum nulla odoris gratia.
Rolſas loqui. b b XLII 1 vehs A harſdh eſt: Roſas mihi locutus es, id eſt, uerba gratiſſima,& roſarum inſtar amabi uidas ex Ariſtophane citat, apud quem eſt&ν ueqꝭνανε. Sic& Plautus in Penulo:
Obſecro hercle, ut multa loquitur. Huic affine Perſianum illud:
Non nunc ètumul 6 ibus iſti ulo, non nunc è manibus ĩ Naſcentur uiolæ. 1 n
Ac rurſum: Quicquid calcauerit hic, roſa fiat.
Cui diderſum
XLI
tmo ſperhc iDogalmno.
1
ſa rahf unwalemobi datuſchquid. gdlcäte Itpen uriüt eirheileſt. nihdidtatius Chgenigün3 imtgmnöm dicaudäimpera
aeiegneſäe tnähe mgagieatenu udchhuiu z ünrt u
9'
igenam
dnon ho

cHIEIADIS SECVNDAE CERNTVRIA VI. oidiuerſum eſt illud ex Aulularia Plauti, lapides loqueris, quod illi dicta quaſi cerebrum acuterent. ſſ 6 Rhodij ſacriiciunmnm. XLIII de phcr al0d Duoiap, id eſt: Rhodienſes ſacrificium, ubi res iurgijs& uerbis male ominatis ti um e n gucigp, id eſt: Lindij ſacrum. Nam Lindus ciuitas in Rhodo eſt, teſte Stephano, à qua appatſ ten deductum uideri poſſit Londinum apud Britannos, quam urbem Stephanus Lindoniũ
e aseius gentis lingua, quæ nunc Vualica dicitur, ſatis indicat, eam aut profectam à Græcis,
Gern ann uocat citatq; Marcianum autorem. Siquidẽè utraq; inſula eſt, Rhodus& Britannia, ac ue/
aut certe mixtam fuiſſe. Ne mores quidem admodum diſſident à Græcanicis. vKRK dhodiiorum oraculum.* ngpda vimiumq diligenter ſciſcitatur. Etenim Rhodienſes Lindiæ Dianæ ſacrificantes, dies ali/ dracgman quot apud aram deæ, conuiuia prorogabant, atq; inibi perpetuo manebãt. Cunq́; illis mos olccban gind von eſſet, matulam in ſacriſicium inferre, ac ſuper hac re deum conſuluiſſent, at ue ut infer dedePuacne 1 rent reſpondiſſet, illi rurſus, ambigere œperunt, utrum æream, an teſtaceam inferre debe/ olli— tentac denuo ſuper hoc adeuntibus oraculum indignatus deus, neutram reſpondit. Re/ wrim lügan Diogenſandn. 4 eken Gdern.. Ruſticanum oratorem ne contempſeris. 5, N. urKtumain A RHlus au darαεσιν Ʒεν ε‿ id eſt: Ruſticanum ne contempſeris rhetorem. Admonet dotwbuidat adagium ne quem ob imperitiam, infa ntiainue faſtidiamus. N eqʒ ſpectemus à quo, quoiie daturauecin Facio dicatur, fed quid. Qui ualent eloquentia, non perinde curandum eſt, quid minentur, zudemupiee aut polliceãtur. At penes quos ruſticana ueritas eſt, Tac uel inculte dixerint, haud quaq́; ngeream tün oportebit negligere. Siquidẽ huiuſmodi plus ſolent efficere, q́; loqui. Autor Diogenianus. Rus ciuitas.“ XLVI *, id eſt: Rus ciuitas, ubi quis in urbe neglectis legibus, ui, proq́; ſua libidine um tem gert In ciuitatibus enim legibus ex æquo uiuitur, in agris licentius agitur. Epicharmus apud Diogenianũ,& ς¶ μ¶ Qᴵό A⁸ꝶ⁷ πν, id eſt: E ciuitate rus facis. Quadrabit etiam in ciui/ uatẽ in qua legum nõ magnus habetur reſpectus. Huc alluſit Seneca in ludicro libello, quẽ mi lultin Claudiũ imperatorem: Vos mera mapalia feciſtis, uolo ſeruetis diſciplinam curiæ. Cicernus Bacchus. XLVII
das uinum effingebant, quarum nonnullas commemorat Plinius libro decimoquarto, ca/
bite decimoſexto. Idem libro uigeſimo ſecundo, capite uigeſimoquinto, meminit de Zy/ tho Aegyptiorum, Celia Hiſpanorum, Ceruiſia Gallorum. Erat id potus genus ex legumi/ nibus, coctum, quod inopia uini repertum eſt in his regionibus, quæ uitem nõ ferunt. Hinc tatum uideri poteſt& illud, quod alibi retulimus adagium, oide ν⁴ενεονυασον id eſt: Nihil ahacchum ut id dixerit quilpiam guſtata ceruiſia. Porrò contemptam faſtiditamq́; fuiſſe lun ceruiſiam, jjs qui eatenus 3M
werWusu e ueuerant uino, uel Epigramma teſtatur, quod luliano impera/- atietan titriduunt. ld eſt huiuſmodi: ectanturun Tie rähep di fiovuge, ⁴ O ‿̈ αeσα⁶εαα eμά i I O ⁶σν, Sp Tide old A6vop. . aen⸗ 169, ltxJa 5dode, gu Ts c*„8. 1 5d ε o bi quso 1 ie Mnviit Hogbep reYa A Scdep. eris genlhe.5 ri A⁴ε, S⁵ρ%, od didvναορ 3 1 B Naßope NOp,M9 S56 p, od Sdα. icd eſt:
viui uche quisrunde uenis: uerum tibi deiero Bacchum, madetom lehaud noui, tantum eſt cognitus ille louis. autustke nectar redolet, hircum tu. dic age num te b Plcis inxit Gallia uitis inops? dni itur Bacchum te dixero, ſed Cerealem, 1 lau umentigenam, nec Bromium, imò Bromum.
em Bromos hordei genus quoddam. Sed à Theophraſto libro de plantis octauo. cis Q. inter ca
4
457
. X 2 4 3 2. peragitur. Refertur à Diogeniano. Idem eſt cum eo, quod paulo ſuperius retulimus, Xαeρηο
— XLIIII oliay oειε id eſt: Rhodienſium oraculum. Vbi quis de re minuta nimium crebro,
1i/ Nio-„os, id eſt: Cicernus Bacchus. De re uehementer contempta. Sumptũ ada 3. 5 X 4 6 9 2 6 94 5. 2„. 4 guum à potu ex leguminibus confecto, qui uinum imitatur. Veteres autem diuerſis rationi
——immm—
—

RRSMI ROTERODRMIADAGIORVM
458 DES. E e EAr. inter ea ponitur, quæ penè ſylueſtria ſunt& immitia. Plinius potiſſimum uſum eius gene, ris putat, quod illius ſpum attinet, inquit ad ritum ſacroru lis capitibus, ac femoribus obli Phallos uocant, unde& apud ferebant&οοοο 0N 2ιν½ S³πα½ 350 5 exr˙ Oꝓα 5icde 5“ Kc“ꝓο⁸. b b Effingebatur autem olim hoc membrum e ligno ficulno, quod molliciei dedicauit antiqui tas unde d Horatius eodem è ligno ſuum Priapum excalpſit. Seruius exiſtimat Maronè item Georgicorum libro ſecundo de ijs phallis ſenſiſſe, cum ſacra Bacchi deſcribens de pen
glibus oſcillis facit mentionem: Oſcilla ex alta ſuſpendit mollia pinu.. Fa ſcribit è flioribus concinnari ſolere, ad imaginem obſcœni uirorum membri, ac per inter columnia ſuſpendi, quo qui in ea incidiſfent, riſum mouerent. Hinc igitur Baccho cogno men EFrebinthi, quem eundem ſmili de cauſa Morychum appellarunt, uidelicet faciſitate numinis contemptum inuitante. Ne quære mollia, ne tibi contingant dura. M& Aο.emQαeααας‿ε⁴μέεει ιντε‿ σην△⁴ α*, id eſt: Ne quære mollia, ne dura feras. Refertura Phurnuto in opere de natura deorum, capite de Muſis,& ita refertur tanq́; uulgo iactat- Congruit in eos, qui dum nimis improbe, ac moroſe petunt, quæ uolunt, offenſis ijs, à qui- bus petunt, accipiunt ea, quæ nolunt. Aut in eos, qui dum præter modum captantt uolu- ptatem, incidunt in moleſtiam. b b Ne Execeſtides quidem uiam inuenerit. XLIX Oöd FrussTe Sp elo icd 8900, 4, id eſt: Ne Execeſtides quidem rectam uiam inue nerit. De negocio perplexo atq; inexplicabili. Execeſtides quidam uulgo male audijt, quod immodicus eſſet in peregrinationibus, ut omneis uias quàm maxime cognitas haberet. Idem taxatur ab Ariſtophane in Auibus: SB.. E1 ¾ℛ Sde 3r KOAl G,, MDe kEusSidug. id eſt. Qud ſi ſeruus eſt& Car quemadmodũ Fxeceſtides. Vnde dici cœptum de his, quitota aberraſſent uia, aut qa difficili, inexplicabiliq́; negocio diſtringerentur. b Hermonium officium. b 2 Eeuεν‿ᷣάέσνενd eſt: Hermonium beneficium. Quoties aliquis ſtudet officij cauſa uido ri facere, quod alioqui coactus facit, non quo cõmodet cuipiam, ſed quod non liceat ſecus agere. Hanc parcœmiã ad huiuſmodi referũt fabulã. Gens quædam Pelaſgica, quæ Lemnũ incolebat, nauibus tranſmiſit in Bæbronem Atticæ regionem. Atq; ex ca mulieres raptas abduxerunt. Poſt ubi peſtilentia laborarent, oraculo iuſſi ſunt Athenienſibus latisfacere, atq; ita futurum, ut peſtilentia liberarentur. Athenienſes rogati, quo pacto placari uellent, denunciarunt, ut Lemno decederent. Hãc conditionem cum ddülenr Pelaſgi, per iocum reſponderunt, id facturos ſeſe, ſiquis Borea uento, unius diei nauigatione domo profectus Lemnum trãſmitteret. Euenit deinde, ut cum Darius in Thracia agens, omnia undiq; ſubi Ser et, Miltiades dux Athenienſium è Cherronneſo ſoluens. Lemnon ererurc gis denuncians ſe Borea uniusque diei curſu adeſſe domo profectum nam Cherronelum tenebat, atq; illic habitabat. Itaq; Hermon Pelaſgorum princeps Lemno ceſſit. ld; cũ Da rij metu compulſus faceret, adſimulabat tamen ſe uolentem cedere, quo gratũ faceret Athe nienſius. Huiuſmodi fermè comperi in Græcorum collectaneis. Aemilius Probus in N
tiade, aliquanto diuerſius rem narrat. Quum Athenienſes decreuiſſent coloniam mittens in Cherſoneſum, au
in Bacchi referre prouerbium in quibus imitamina membri obſcœni uiii/ abant, atq; ita ſaltabant in honorem dei. Eas figuras Graci erentianũ grammaticũ cognomen Phallaci carminis. Qui
4
Kulouſt ut ſe Home dederent Athenienſibus. Lemnij per iocum reſponderunt ſe,id tumf os, quum ille domo nauibus proficiſcens uento aquilone ueniſſet Lemnum. lam hic
b uentus aduerſus eſt Athenis proficiſcentibus Lemnum. Miltiades ne illic tempus tereret
Cherſonelum
a cutem fœminarum in facie nutrit. N am quod ad potum ipſum præſtat, ad uini tranſire mentionẽ. Neq; uero repugnarim, ſicui magis libeat 2 1
dicebantur. Alludit huc Ariſtophanes in Acharnenſibus
XLVIII
quæ tum à Thracibus tenebatur, conſultus Apollo quem fbi ducem W.
merent ad expellendos Th iuſſi lti 4 0 p Thraces, iuſſit ut Miltiadem aſciſcerent. Is Lemnum aggreſluspe 4
ausuna 82 ättenrautu anaineraul ainpelhlummn onLaterem au
dol it ci auvacvoce te hogrimmare
——
e luiuſm
nolhn éocic eie i Rus cpcnos duxit ueqmämmarit yrolib auttfdikde( nocptetgelim anurumpun ans geidhes A. deint auen en taärautblüntn nn Ndplig dünee pibac aicontpumaa
dbhoe a
9
1 1 1 1 6
l
ä ctjcPalc
„
Klllcne 0y d Kcercer
Sau l? raltudi düadülag
1

pn wuum— ate 8
ari dal n
nollicie dedan eruius exidlnu
bachicti
orummenbin ineigttr hatne
larunt ühagt
1. a ne durafersi-
ſerturtmh uh b
euodunt ofmbi cter modun chu
quidem teckwui m uulgomatunn mniime cgn
—
lici cramtü
gerentt.
uis wiech ſcd quoltmis dam Pelipamml Atq ex ed fne Ncncse
oHIEIADIS SECVNDAE GENTVRIA: VI.
Cherſoneſum profectus eſt. Ea capta, rebusque illic ex animi ſententia ordinatis Lemnum,& ex pacto poſtulauit inſulam. Nam ſe uento Borea domo profectum
„redijt
oficium eſſe, cum nihil mereatur, poſtulare id ſibi gratiæ apponi. Atqui in principum au/ atq; adeo paſſim in omni mortalium cœtu Hermonum iſtiuſmodi plena ſunt omnia, q um maxime beneficium dare uidentur, tum maxime commodis ſeruiunt ſuis.* ENx arena funiculum nectis. b 1.1
3 op ⁴εꝓ⁴ε, id eſt: Ex arena, funem nectis, in ſtulte, fruſtras, Fgaαμς euge, ic eft: sfunem nectis, in ulte, fruſtraq́; conantem quip/ piam dicebatur, aut ubi quis ea connectere laboret, quæ nequaq́; cohuæereant. Appoſite dice
aurin orationem, aut ſyllogiſmũ male cohærentem. Vt affine ſit illis: Arena ſine calce,& diſ- naſt polutæſcopæ. In ſumma quadrabit in quiduis& ουσκ% ronop, ut pertineat& ad illã
ſormam:Laterem lauas,&, Herticpemn dealbas. Alcedonia ſunt apud forum. 1 LII
Quod dixit in Caſſina Plautus: Alcedonia ſunt circa forum, prouerbij ſpeciem gerit. Si⸗/
gnitcatur hac uoce tranquillitas& ſilentium. Idem in Pœnulo: Niſi mihi illam tam trãquil/ am faci, quàm mare eſt olim, cum ibi alcedo pullos educat ſuos. Extat etiam in Græcorũ commentarijs huiuſmodi prouerbium, αακεονυντεεμς αμάεοαασς ⁵νεο, id eſt: Alcyonios agis dies,
de tranquillam& ocioſam agentibus uitam. Ariſtophanes in Auibus:
vuouicag&*ε Aαενα i. ic eſt:
Atq Alcyonios duxit aſſidue dies..
Ab aue quadam marina ductum adagium, quæ Græcis Alcyon dicitur, Latinis Alcedo ut autor eſt M. Varro libro de lingua latina tertio, nequis Plautinum uerbum deprauatum elle putet. Fabula de Ceyce& Alcyon eſt apud Ouidium. De aue ſic refert Plinius libro
cecimo, capite trigeſimoſecundo: Alcyon paulo amplior eſt paſſere, colore cyaneo ex par/
temaiore, tantum purpureis& candidis admixta pennis, collo gracili, ac procero. Ea fœtif cat bruma, qui dies Alcyonides uocantur. Neq; apparent niſi mari tranquillo, maxime Si/ all. Faciunt autem ſeptem ante brumam diebus, nidos,& totidem ſequentibus pariunt. Hidies& nautis ſunt noti. Nam in his tempeſtatem non metuunt. Nidificant autem me, dio in mari. Nidi pili figura paulum eminenti, ore perq́; anguſto, grandium ſpongiarum ſi/ miltudine, ex ſpinis aculeatis compacti, tanta duricie, ut ferro incidi nequeant. Franguntur ictu ualido, ut ſpuma arida maris. Hactenus Plinius. Lucianus de tranquillitate Halcyoni
um dierum teſtatur in Dialogo, cui titulus αανυέινμν. Vergilius inter prognoſtica futuræ tẽ- 58 hoc quoq; refert: 4
Non tepidum ad ſolem pennas in littore pandunt b. Dllectæ Tethydi Halcyones. Meminit harum Theocritus Idyllio ſeptimo: Tiüönc 5O5so slor Ta nu Aoντεα, Tʃ 7 G⁴ιόισσνσάm
Ti ⁵ vdrop, rd 2d50p, I TM uid LA
Lvdve AauKce vNpbi, To, μνμαι
2 Chudo oi.,de, doα T⁰ε Q 8 Ad Kα. id eſt:
Phlcyonesq undas ſternunt, pelagusq́; notumq́;
t; kurum extremam motantem flatibus algam,
alcyones quas inter aues Nereides omneis ö
Vuuce amant glaucæ, quæcunq; ex æquore paſtum Venantur.. . Empedoclis ſimultas. ee II
Eansdonese X.ꝓοα id eſt: Empedoclis ſimultas, dicebatur pertinax& irrecõciliabilis. Em
pedoclem enim aiunt ijs fuiſſe moribus, ut aſſidue ſimultatem cũ aliquibus ſuſciperet, easq́;
fentiacllime exerceret. Quadrabit etiam, ubi quis leui de cauſa ex amico fit inimicus. Re enura Diogeniano. Suidas ex Lyſia eitat hæc uerba.& εαεαιν⅜‿έ õι ε rer ehir Supu⸗ Sodſpust unc d l0h dAedoMSSg 2XO50, E p„*ερρν id eſt: Ego ſanè putabã nos
eiulmodi neceſſitudine copulatos eſſe, ut ne Empedoclis quidẽ ſimultas nobis poſſit obſta
. Reterendũ ad illud, quod alio dictum eſt loco: Odiũ Vatinianum,&: Odiũ nouercale.
Pluris eſt oculatus teſtis unus, qᷓ́; auriti decem. LIIII
lautus in Truculento: Pluris eſt oculatus teſtis unus, quàm auriti decem, hoc eſt: Lon,/
14 1
2 ge maior
459
tul uento b ueniſſe quod in Cherſoneſo domũ habebat. decreuerat enim illic manere. Itaq; qui Lemnum tene,
tadi bitceſlere metu. Simplicius quidem Pamphilius ille Terentianus, negans liberi hominis
——
—
——————— ———

ERRSTiI ROTERODRMI ADRAGIORVMN
38 rz. ERAshit KOTfnODant AnArOnVM ge maior eſthabenda fides referentibus Ennf ude nit euldech h Tat Narant 16b alijs audita. Idem innuunt poẽtæ duas apud inferosi m Ingenltes pottas, altera eburnam, per quam falſa inſomnia ueniant ad ſuperos,a teram corneam, per quam uera, Vergilius Aeneidos ſexto Homerum imitatuer b b Sunt geminæ ſomni portæ, quarum altera brtut Cornea, qua ueris facilis datur exitus umbris: Altera candenti perfecta nitens elephanto. Sed falla ad cœlum hac mittunt inſomnia manes. NHis ubi tum natum Anchiſes, unac; Sibyllam Proſequitur dictis portaqʒ emittit eburna. e 7 1 Seruius interpretatur per corneam portam, oculos intelligẽ dos, quod colore ſint corneo Per eburneam, dentes, nimirum oſſeos& candidos. Per corneam egredi ueras umbras, quod ea demũ certa ſint quæ conſpicimus oculis.Per eburnam falſas, quod uana plerũq 0 leant eſſe, quæ fama percipiuntur. Itaq; Aeneas per eburnam portam dimiſſus, ſigniſtcat ꝓ falſis habenda, quæcũq; de inferis narrarit poẽta. Adagij meminit& Apuleius libro primo Floridorũ narrans quemadmodũ Socrates prouerbiũ inuerterit: Pluris eſt auritus teſtisa ocuſati decem. Nam cũ conſpexiſſet adoleſcentem decorum, ſed diutile tacentem: ut te ui, deam, inquit, aliquid eloquere.Senſit itaqʒ Socrates auriũ iudiciũ certius eſſe q́; oculorum, quod oculis nõ niſi corporis formã cõtueamur ex oratione mẽtis habitũ deprehendamus. Vulpi eſurienti ſomnus obrepit. b 1V nαꝝν MSάφννναα Ʒmφηυε‿ rεέ αᷣ e, id eſt: Eſurienti uulpi ſomnus obrepit. Vbi quis inopia cibi dormit. Nam nonnullis pauperibus ſomnus loco paſtus, teſtante uerſiculo illo pta uerbij inſtar celebrato: r ꝓ vcp ud eTo T‿εα. id eſt: Somnus domat famem malorum peſſimum. Pauperem autem uulpem appellat, quod callida ſit inopia,& multarum repertrix artium, iuxta illud, quod alibi retulimus, erio a σσσιάσνͥmũMM, id eſt: Paupertas ſapiẽtiam ſortita eſt. Neq; perperam dicetur& in illos, qui diſſimulant, conniuentq́; ad quædam, ut per occa
ſonem aſiquid commodi ferant. Siquidem uulpes urgente fame ſomnum adſimulat, ut allectas aues, capiat, deuoretq́; Fit autem hoc phyſica quadam ratione, ut famem ac ltim Huinnat omäs Achexipm recenſuit Diogenianus. b 4 A d deorum aures peruenit. 1 1 LVI rie DeS SJa Abex, id eſt: Ad deorum aures peruenit. Vbi facinus aliquod clanculumpa⸗ tratum, reſcilcitur ab ijs, qui poſſunt uel remunerari recte factum, uel punire ſecus admiſ ſum. Sic enim imaginantur poẽtæ, quæ recte, ſecusue gerantur in terris, ea per Mercurium,
explorata referri loui. Is deinde concilio deorum conuocato, de pœna ſtatuit. Eſt illud etiä
nunc ſolenne, in prin cipum& pontiſicum literis: Ad noſtras aures peruenit. Paulo diuer ſius paſtor ille Vergilianus: Et quoties,& quæ nobis Galatea locuta eſt
Partem aliquam uenti diuũm referatis ad aures. De rebus egregijs, quasq́; deorum auribus dignas iudices. ltidem Horatius: Et louis auribus iſta Seruas. 4. Admirabiles in nectendis machinis Aegyptij. Avoi XlESp rde AXXvσ½ oνσm.. id eſt: Nectunt ſtupendas machinas Aegyptiti.
De nerluti;&, ut ait Plautus, conſutis dolis dictitatum. Torqueri poteſt,& in perplexas ſo Pti tarum argutias, ac ſyllogiſmorũ inexplicabiles labyrinthos. Celebrabantur olim Aegy Pꝓtiorũ opa ex uariſs lignorũ fruſtulis miro quodam artificio connexa. Quorũ eſt d h ercu lanus nodus. Adagid hoc cognatũ eſt ili, quod alibi retulimus, uu cs Trò Iuucid eſt(d
8 It uIli, quod a ibi retulimus, uασρσν ε νον 3.ℳνα 1d ell⸗LCat,
fioticus nodus.Caſſium enim in Aegypto eſt, quemadmodũ paulo ſuperius oſtendimus
Aceſei& Heliconis opera.
—„„ 9 1 II A AFrgo* A„ 24„ 8..„. 1*— A**co, Mo AM L-a, id eſt: Aceſei& Heliconis opera. Quæ ſingulari artiſicio con/
Leia derenrur ne antiquitus appellabantur. Locum prouerbio fecerunt, duo quidam 5 rral& artis ar tices. Aceſeus natione Patarenſis,& Flelicon Caryſtius. Hi primi cSr 5 ſe dicũt
rvH
, ausac 7 aunterin gan
bitatmacg
hihaeiih nkinm come erthlpincs oſc
wiäic itRi üktelened thuthtidct Na dGrchuctumet
larniauajd eſt. tutkmcgob innece dicsnc natibbubch dntunelols mweien onde Vahtem pMKcpit mnepacentur ancpesdern ugtte ilant,

wam.
terius quoq́ magis accuraretur, hoc peius haberet. Occaſionem adagio dedit Aceſtas qui- deriſtu
inggin enntut peplum Palladis Poliadis id enim cognomen Mineruæ quæin arceN mnemr La debadar 1
mmedicus imperitus& ſtupidus, qui dum cuidam pedum dolotè laboranti me- det, auxit dolorem. Vnde Ariſtophanes: 1..
OHILIADIS SECVNDAE CENT VRI A»vi
Aceſias medicatus eftft. Pucias /deα, id eſt: Aceſias medicatus eſt, dici ſolitum de re, quæ ſemper uergeret in de
4„„ 2 pesſag, inquit, ν πραανν⁊μσσο.
quod core m egrediirau as quod uun tamdͤmillo ei dApaleis tnn Pluris ctauiunh dintlercnmdn cettius dleche
vhabtüchgttas
1 obrepitVbiqun ante Riut
karum ryetür auperts ſpirn
q;ad qrinhe
me ſomnum uma
Re us aliquod lmar
mdlpwielmr
4 ti tr
1 tertbsen ber ſarn
pœna ſtatal lün
cuen⸗ d
1 jebrabantl den Wwüth jolaop Auus
ulo ſipaiis
——
— 8 A AS —-— ——] —
lfäfii
hus dici ſolere, quoties ſero pœna datur.
Ger
f h lonymus, Subduximus accipere uidetur, pro eo, quod eſt, ſubiecimus,
.. 4..—
7
Agamemnonij putei.
(uod ea pars, quantumuis cures, tamen pèr ſe ſemper inquinetur. Autor Diogenianus.. Pyεν⁶ενεε 6* 4a, id eſt: Agam emnonij putei. De nouis& admirãdis operibus diceba Agamemnonem& circa Aulidem,& paſſim in omni Græcia puteos effo⸗
tut Aiunt enim Agamemnonem c circa& b ac diſene per æſtum aquarum inopia laborari poſſet. Autor Cenodotus. De fera comedeſti.
feratur ad ſupinos, oſcitabundos& negligentes. Ruls fſoon. 4„5 yb id eſt: Ruris fons. De nimium laborioſis,& perpetuo operi aſſidentibus. Cu umodi fingit Menedemum Terentius. Conueniet item& de negocio laborioſo, cuiq́; nũ
q exhauſti ſatis eſt. Nam hoc ipſum uerbum,*νι hyperbolen habet copiæ, non tantum
apud Græcos, uerumetiam apud Latinos. Aeſopicus ſanguis.
Homboa ua,id eſt: Aeſopicus ſanguis. Delphi Aeſopum quendam nihil cõmeritũ in/
tetemetunt. Famq́; ob cauſam iratum numen dira illis uaticinabatur. Sunt qui putent hũc Helopum eſſe, cuius nomine ferũtur apologi. Traduntq́; huiuſmodi quædã ſuper illius in/
teiitu tametſi fabulis q́; uero propiora. Cũ Belphos profectus gentis illius iram in ſe conui
cigde contumelioſis apologis cõcitaſſet, Delphi ſacra phiala in huius peram clanculum im pofta Phocidem conſecuti, comprehenſum ſacrilegij damnarunt, obteſtantemq; ac dira aione, Mum inprecantem præcipitarunt. Mox oborta peſtilentia, conſultũ oraculum, admonuit ut Ae/
b SHopi manes placarentur, itaque Delphi monumentum Aeſopo conſtituerunt. Cæterum
Greciæ principes,& eruditi, ſimulatque cognouiſſent, indignam Aeſopi mortem, Aeſopi/
eum ſanguiné ulti ſunt, ſublatis ijs, qui mortis fuerant autores. Vnde dici ſolitũ, aut ubi quis btæter meritum acerba pateretur, aut ubi propter læſam innocentiam irati ſuperi, poennam immittere uiderentur. Meminit huius hiſtoriæ Plutarchus in commentario, cui titulus,
So e
——
uocant Fo facto, deus indicauit terræ ſterilitatem,& morborum prodigioſorum uim inſta te⸗Proinde territi Delphi, in publicis Græciæ conuentibus, aſſidue per præconem clama,
hant,quis eſſet, qui pœnas Aeſopi nomine de ſe uellet ſumere. Iandem tertia generatiõe 24 ius ldmon aduenit, nihil affinis Aeſopo, ſed nepos eorum, qui Aeſopum Sami emeoe Dn huie cum pœnas quaſdam dediſſent, malis leuati ſunt. Indicat eodem in loco Plutar/
Manum ferulæ ſubduximus.
manum ferulæ ſubduxiſſe dicuntur, qui deſterunt in ludo literario uerſari, neq; iam pueri
4 ,—
cendiſed utcunq; docti ſunt. Iuuenalis in prima Satyr: fines etgo manum ferulæ ſubdúximus,& nos 1
onſ lum dedimus Syllæ... ſuppoſuimus.
Se
27. b 461 thenien
LIX
Mebzanased eſt: De fera comedilti. Dicebatur olim oſcitanti. Nam uulgo creditäã arnem ferinam comeſam erebras oſcitationes excitare. V enuſtius erit, i commode tranſ/
LXIi
LXIII
V n Jeis Oyad ιανωωνννέννμιν. Nempe Aeſopum multam auri uim accepiſſe à Crœ, buti Delphis ſplendide ſacrificaret,& Delphorum ſingulis, quatuor minas diſtribueret. erum cum incidiſſet illi, neſcio quid diſſidij cum Delphis, ſacrum quidem fecit. Cæterum becuniam, quam acceperat diſtribuendam, Sardis miſit, Delphos indignos iudicans eo b nelicio. Quamobrem irati, ſacrilegij cõdemnatũ, præcipitarunt è rupe, quam Hyampeiam
Honi
PEPTixlIi 1 Etnos manum ferulæ ſubduximus, id eſt, nos quoq; literas didicimus,& præceptorum opetaumus uſt. Nam antiquitus literatores diſcipulorum manus ferula cædebant. Vnde
—. —— ·˖——V——.ͤ—————— ———yy————————

462 DES. ERRSMI ROT. ADAR'GIOGRVM Sic enim ſeribit ad Domnion ximus.Niſi forte manũ ferulæ
ſubducere pueri dicũtur, cum metu plagæ ſubtrahunt manũ- Aetnæus cantharus.
XV
Alr‿ Adνεαρφς αιᷣd eſt: Retnæus ſcarabeus. De magnis& fœdis. Ariſtophanes in Pace:
2 f„ 2, ₰̈ 3. 7.— Odu&,mονν εμααιιινόκα H ναον μά‿1⁵ο Cνεμραοο.
Aetnæum autem dixit, quaſi prægrandem, uel quod in Aetna ua rij, maximic ſcarabei ſint. Vel Aetnæos dixit, tanq́; inſtar Aetnæ montis maximos. Porrò ſcarabeus inſecti genus,
Auoc e ſtercore, ut naſcitur, ita paſcitur. Fabulis quoq; ante proditum eſt, Aetnam unumè gantibus præci m unleAc lei uallor⸗ 1. es illud: Oun τυ 0ddDu0p 877 du AXS, OU Ju riν xKuo, id eſt: Nec ignis cœleſtis illum attigit, nec Aetna illum premit. Autor Diogenianus.
1 Ex tua officina. LXVI
Nihil iam hac figura tritius:Ex tua officina, ex aliena officina. Ex noſtra officina depromi
dicuntur, quæ à nobis inuenta, noſtrõq; ingenio perfecta ſunt. Ex aliena, quibus ab alio mutuo ſumptis utimur ut noſtris. Nam officina locus ubi opifices ſuas excercèt artes. Sum pta metaphora ab ijs, qui aliena opera in ſuis uendunt tabernis. Hoc quo longius traduce/ tur ad res animi, hoc fuerit lepidius. ut hoc confilij, quis non intelligat è tua prodiſſe offici⸗ nae Totum hoc negocij tuæ fuit officinæ. b. Extra chorum ſaltare. LXVII E X dάκα(Q[◻..id eſt: Extra chorum ſaltare dicitur, qui dicit aut facit, à re quam pro⸗ poſuit, alienũ aliquid. Etenim qui choros agũt, certis limitibus, certisq́; nũeris adſtricti mo- uẽtur, ut liberũ nõ ſit, quolibet euagari. Quod ſiꝗs diſcrepet à lege chori, ridiculus habeatur 3 Exordiri telam. b LXVIII Pleræq; metaphoræ, quæ ducuntur à textrina, prouerbij faciem præ ſe ferunt. Plautus in Bacchidibus:Fxorſa hiæc tela eſt, non male omnino mihi. Idem in pſeudolo: Neq; nuùnc quid faciam ſcio Neq; exordiri unde occipias, habeas: Neq; ad detexundam telam cet tos terminos. M. Tullius libro de oratore, dixit pertexere, pro perficere: Pertexe modoiin/ quit, Antoni quod exorſus eſt. Rem enim, quam arte, conſiliòque inſtituimus, exotdinl dicimur.Ft reteximus, quæ denuo refingimus. ſtem illud ad Herenniũ: Ego te iam detexã ab exordio, id eſt, ab initio uitæ explicabo qualis ſis. Cognatum illi, quod alio commemo rauimus loco: Ea tela texitur. 4 “ In caducum parietem inclinare. LXIX Prouerbiali figura, in caducũ parietem inclinare dicimur, cum nitimur, cõfidimusqtei parum firmæ, ducta metaphora ab ædificijs. Hadrianus imperator de Commodo adopta- to& imperij ſucceſſioni deſtinato, dictitare conſueuit, in caducum parietem inclinamus,& perdidimus quater milies ſeſtertiim, quod populo& militibus pro adoptione Commodi dedimus. Caducum autem parietem uocabat, quod eſſet ualetudinarius,& rebus gerendis inhabilis eſſe uideretur. ltem qui ſenis præſidio nititur, qui forma ſuperbit, qui in caducis fortunæ bonis uitæ præſidia collocat, recte dicetur, in caducum inclinare parietem. Huie ꝓ ximum eſt illud Maronis: IESe. In te omnis domus inclinata recumbit. V Scipioni arundineo inniti.— .Bl Sangem fotnnam pertinet quod apud Hebræos in prouerbio fuiſſe uidetur, Ar undi nniti bacuſo, de eo, qui ſpes ſuas figit in his, qui non ſolum non poſſunt eſſe præſdio, Lumetamvoceraelnr Retkem anwanebelepinonmodo nennem Octano Ptitem apun Aa erpfer ac uulnerat. In libri Regum qüarti capiüee u lem, capite igehmorbu Aegyptus E zd apite trigeſimoſexto. Ac rurſum apud Ec 65 Tun,caMſe n dencden. e us,& Aegypti rex baculus arundineus dicitur, enden mnitentem, uerenhettam mamiun itſnrhre reberun Heonſar onſapu vülo qu alibi retulimus:Ficulnum—“ ke e.Norrodmocum abicht 1b 82 Tae So⁴αερ υνιo αν 204 deſ Bombyllus.— LXI rum inutilis B orahe li 3 eſt: Bombylius homo, dicitur uerboſus, multiq́ ſtrepitus;ca 2 n vYHlus ræcis, apis genus, à ſonitu, ſieuti uidetur appellatum, ingens 4 3 aame
em: Et nos didicimus literas,& nos ſæpe manũ ferulæ ſubauꝰ
puum complexam fuiſſe, ac ſeruaſſe, ne cum reliquis periret fulmine. Vn
LXX
CuIbI Haßsiminut
So er goülcam rthle roo kieripo aute oleat.N aumebubus
ar Iade uidet
—
ſ
nnucenifale euälimu aduoca awwpis nomme a(i eilet ond at Conuenerat hwolubikenlilt acadones tem it anad Zerodotur
5
as eſ
hn ddeſt tregoci Ductu hng u.
eenalutahend anquod bos. nenrettlt quod
muiopoltlo mlonbranrz dand tenotibus.
Mi rduct poemat
ee e en iinonione 9
Kächtt duch
anropcall flo n d,pocopio

cHILIADIS SECVNDAB GCENTVRIIA VI. 4, melliicium inutile, fauos ſibi nectit è luto. Adaginm apud Tenodotum refettur. Buthus obambult. LXXIT o reerr, id eſt: Buthus oberrat. De leuibus, ac ſtolidis dicebatur. A moribus Bu- ie icuiuſdam dhlerar qan uicerat in Pythijs ludis. Huius meminit Cratinus Xεεαοσν, teſte genodoto. Fieri pote ut huic id nominis inditum fuerit, ab edacitate, quod ſolidos bo/ ſcarabenx i i us uorare ſoleat. Nam cognominatus eſt& Hercules Bsoiva, quod aliquando eſuriens, nitäg quendam èbubus Theodamantis, quibus ille terram proſcindebat abductum occidit, ac me norauit. Vnde uidetur dici poſſe in edaces, hoc eſt, S&sqdesSꝙ△.
uaa Blunas iudex eſt. exXXIII d was u,,id eſt Bunas iudicat. In nonnullis codicibus ſcriptum eſt Orsice, non Hsuag,
ad eprauate, ni fallor. V bi lis in longum profertur, nec unq́; explicatur. Qui mos nũc eſt perdltlllimis aduocatis noſtri temporis, ut ſubinde nouam reperiant cauſam producendæ
ſäi ſitis quo plus nummorũ extorqueant à litigatoribus. Parœmia nata à Buna quodã Athe,/ aabate nienti. Cũ eſſet controuerſia inter Calydonios& Eleos, utriq; rem ad arbitrium Bunæ de in tulerunt. Conuenerat autem, ut à manibus temperarent, donec ille de negocio pronunciaſ ut ſet. Quod ubi ſenſiſſet Bunas, de induſtria audiebat quidem utrãq; partem, cæterum per ſi- bi ćusoccaſiones rem in longum diſtulit, nec unquam de lite uoluit pronũciare. Autor Mna ſaus apud Zenodotum. Bos ſub ingum. b 1 IIII
au u8s ei Joydp, id eſt: Bos ſub iugum, ubi quis aſſidue laborat, aut ubi ſe quis laborioſo in/ te voluit negocio. Ductum à bubus agricolis. Quin& hic erit locus utendi, cum negabimus aliquem ad id trahendum negocij, ad quod adminiſtrandum parum ſit idoneus, ſed eum qui ſit aptus, quod bos iugo ducendo natus uideatur, non item canis, aut ceruus. Proinde
Ma confine fuerit illi quod alio poſitum eſt loco: Bos clitellas.“ n pſeudobe iga.. Ienui flo. LXxXNV ad deeamimt Tenui ſllo, pro ſtilo ſubtiliori, minusq́; grandiloqua oratione. Nam Rhetores treis faci/ unt orationis X⁵ᷣααντmiν randem, tenuem,& mediocrem, ſumpta metaphora à nentibus,
erſicerebeteum opeiiſthenm a aut certe a textoribus. Horatius: renniä Egokecn t Tenuideducta poëmata filo. 45 nilliqodihomn Aulonius in oratione, qua Gratiano imperatori de cõſulatu gratias agit: Tenuiori, inquit, do ut dicitur, deducta libauerim. Cui diuerſum erit: Craſſo filo, craſſiore filo. Veluti ſi di- cus Barbaros craſſo filo tractare rem theologigam. M. Tullius lib. de oratore ſecũdo dixit
m niimarcitte ecd d filum or or de Commh. Tenui uena, diuite uena, tenui canale. LXXVI npatmie Remeꝛndem ali redcunt metaphora, cum alunt: Paupere uena benigna uena diuite do üchinil⸗ ena.Nenam autem appellant indolem,& uim genuinam ingeniſtranſlatione ducta: uel ltraninee ibntbasquor alij anguſtiore uena manant.alij tanta,ut fumen ingens efficiant: uela a ſupett,qiig- metallis, quorũ etiã uenæ non genere tantũ, ſed& copia differũt. Simillimũ his eſt, quod ait
ncinaefene
=
TTSSεαςεαʃ☛q
ndh Græcis genus eſt cibi è ſimila tritici, quod ut apparet in delitijs erat. unde uulgari loco dicebãt, i ενκαιαυόάφνĩpro opipare ſplendideq; uiuere, ſiue ob egregias ma⸗zas, ſiue quod
iül Anhe aliquid his etiam lautius ſumerent. Confimili forma dicebant uad d,à Nattya cibi gene bio jce te quod Athenæus libro decimo quarto, recenſet inter lecũdæ menſæ delitus. a pollme dLec propius ferire. VI n mocom oiaͤ ira Baι⁵ν, id eſt: Ne propius quidem ferire dicuntur, qui procul abſunt à ſcopo, um quat maltochinteruallo aberrant à re propoſita. Sumptum eſt ab imperitis ſagittarijs, cuiuſmo,- Ac rurim I, dicum Diogenes ille Cynicus conſpexiſſet, proxime ſcopum cõſedit. rogatus, quid ſibi uel
V unt Aetneme feriat, inquit, innuẽs quiduis illũ tacturũ potius q́; ſcopũ. Ergo qui nimiũ aberrãt wonſ 1g, ligno, addh heras dπέναιιρsdicebantur. perinde ualet, quaſi dicas, 5u*εν εκιαον, id eſt: Nihil ſi⸗ lum Ppluct Ä mile a9 xnon dixit Homerus. Vſurpauit hoc adagiũ Plato libro de Rep. nono, d rauo 1 Täyra, Node rvęmσννmouπασ n HAdurn 70 NXeo Tρκιαο̈⁶¶υ Acya, AS yOuop 00 Mlas Bahdid eſt Hæc quidẽ ſanè ad omnia tyrannũ collata, malitia miſeriaq́; ciuitatis, haudqua
4 ctum
dderiore f lo, pro copioſius:& in ſenectute, aliud filum orationis pro, alio dicendi genere.
uintilianus lih. undecimo: Pleniore tamè hæc canali fluunt, os Albani tumuli atq; luci. W LINNVII
daam accedunt ad ſcopũ ut prouerbio dici ſolet.Suidas admonet e linguæ proprietate di⸗
—
—————
———————— ———— 2——— A
——
—————„.ͤ—.— ——————

—
wmap
- 54 DES. ERASML ROT. ADAGIORVI MAl2 I. 4 4.„ 11...„ U 4 m prouerbium uelut& illud quod proxime ſequitur. HAuc alluſifſe uide tur Lucianusim tanen Dialoeo uẽ inſcripſit, vr roip kixoνεꝶ.Mf& Eu, rp r Hirsmau airu uc EyySeid eſt: Neq imin 5
Cim le me tantis laudibus dignam. ne prope quidẽ lté Ariltides in Niltlade, 5un is rai, humquo eh
eai eje eeelulnum abeſt ut rec kale abeant⸗Alaezum hocjecſerenc in gaxs eulal illorũ, qu cõmemorauimus alibi, Ngc dd. toto errare N 9, Cota errare ula. Rrton z nu KHPDiolygium maunmng. HabeeN LXXNIX mim u Ianah vansg, id eſtemgens malum ipſa luendiigena rouiet hialiseſt.vtturhoc nrauma adagio Plato in Theæteto. odð ³⁵έ νe M⁷άm κio uaw, id eſt:— onSn quidẽ ac llumu 5 Diolygia nugacitas.Apud Suidam re eruntur hæc ex autore quopiam ‚Damaſcio opinor e 10 nars rais a dude Gy GAucsi Sdep ,uc. MM d,N G,u 4ær& Sri V9A0; e uevenahae(no xiν‿ †us gudg. ig eſt Nonne hæc uel maxima nugamẽta uidebuntur? Sane uideb
3 4 alur uumpip;,
tur,& quidem merito. Non iuxta deliramenta, quæ uocàt anicularum, ſed ultra maximas aun gercacii nugas. Dicitur autem prouerbium, dę eo, qui malo quopiam ingenti, ac diuturno tenetur. mndk ochaic Fadem tibi,& Pythia& Deliau. LNXXX HAn biqube
Ta14 0 K Vi Kd Si u, id eſt: Hæc tibi& Pythia, Delia. Quoties ſupremumali in ſeuttqutsp uod opus ſignificamus. Perinde quaſi—— es in uita. an 3 teeolo⸗ Tira adagium ex Menandro. Natum aiunt ab oraculo quodam reddito Polycrati&e, rünqubet Aut miorum tyranno. Nam is poſteaquàm Rheneam inſulam cepiſſet, eainque conſecraſſet ne(orueniet in! Apollini,conſtitutis apud Delum ludis pulcherrimis Delphos miltt, cõſulturos, utrũ opot/ uaurperſe mole teret eos ludos Delios, an Pythios appellare. Reſpondit oraculum, raν* νοιν ⁴ο riha u) lipimmun
ε., futurum innuens, ut is propediem excederet e uita, idq́; euenit. ltaq res in prouex«;(êa bium uerſa. Cæterum ſi ſcribas raurãò uertes eadem, ſi raν uertes læc. Nec; enim ad ſen/ d mealei,i
ſum magni refert. wonittiata ladh
atrlctquid en dircis quilbe aapima Chare
Claue findere ligna,& ſecuri fores aperire. 1I. XXXI
IAA7 rA EuA Hϑ◻oεν◻„ ν d, ⸗ Ira Kvoi ae, id eſt: Claui ligna findere ſecun uero fores aperire conaris, cum res præpoſtere geritur. ueluti ſiquis liberos metu ſtudeat cmendare,ſeruos beneficiß ſibi adiungere. Qut ſqul apuid imperitos hhuloſophics muioa adatrna nibus agat, apud eruditos clamore& improbitate uincere conetur. Refertur à Plutarcho, den ea libello cui titulus, een&αeεν.„, WwMani om
Bleellerophontes literas. IXXXI 6
veNeoqovrus d ςμμαάσα, id eſt: Bellerophontes literas. Subaudiendũ uerbum aliquocd twinfideg dde accommodum ſententiæ. adfert, aut aliud aliquod. Locus erit huic prouerbio, cum quisl ean tCelc teras uelut commendatitias perfert, quæ cõtra ipſum ſint deſcri ptæ. V ulgo literas Vriæ u" nn ucieob henN eq; diſſimilis eſt hiſtoria apud Hebræos. De Bellerophonteis literis huiuſmodi fa/ dü ratcninom dulam commemorat Græci. Bellerophontes propter occiſum Bellerum, Argos exilio mu/, aumponit in C
tans, in Tirynthem peruenit, Prœtiq́; regis hoſpitio eſt uſus. Interim Antea regis uxor ado b 3 wein ⸗ leſcentis amore correpta, cœpit illius animum ad ſtuprum ſollicitare,& ſui copiam obtulit. 8 tomid ille ubi flagitium recuſaſſet, uidelicet hoſpitij religione permotus, illa prior occupans, uer⸗ deedd Tenoc ſoq́; in odium amore muliebri,. B ellerophontem apud maritum occulte defert, tanq́; ab ilo i diclione fuiſſet de ſtupro interpellata. Quod ubi perſuaſiſſet, quoad poterat regis animum in perni 2 ciem iuuenis inſtigabat, ſemper ad aurem occinens illud Homericum: Uu M id Tebycig 3 Ncrνε εννεν οοτkeu. id eſt:. ntean redder Aut morere Prete, aut interfice Bellerophontem. dih a) Prœtus itaq; uere regio ingenio,& ut Homeri utar uerbo d y oAri, uelut officij cauſs üth tapfec Bellerophontem ad lobaten hoſpitem mittit, additis literis, uelut in illius cõmendationem md kpiente ſcriptis. In his mandabat lobatæ, ut iuuenem, quoquo pacto tolleret è medio. Bellerophon, K dicts teres 7 ut eſt minime ſuſpicax innocentia literas acceptas reddit, ut fuera nt, obſignatas. Quas ubl d lüleat d Perlegiſſet lobates, quo Prœto gereret morem, aggreditur adoleſcẽtem honeſto titulo pef inatod lb mere. Nam hic fermè malorum principum mos. Xnimum iaoeſen ſponte ferocem. dianie elbri ad pericſitandas uires gfoePrincipum mos. Animum iuuenis ſuapte ſponte fer Ch' anleneceſtat Periclitandas uires, g oriamq́; parandam infſammat. Ac primum perſuadet, ut ci nO anllcs G mæra congrediatur. Id erat monſtrum triforme. A 3
.. 1.....* Prima leo, poſtrema draco, media ipſa Chimæra. icqd eſt. b da Lalih
1„. 1 1—.. 5 d Caprina ſpecie Hanc Bellerophontes equo inſidens alato, relo cõfixit, confecitq;. Poſt alis W
2—„...„ 3 r. at al ſti 8 5 7— 4„ 1 dd†. R 1„ Iim 1 ac allis periculis obiecit iuuenem, à quibus omnibus cũ ille uictor rediret, rex& uires z3 Kauigaid oi mira düd 8 anh in
“

cHILIADIS SECVNDAE CENTVRIA vVI. uud,„ ulatus& ex euentu coniectans innocentiam, literas Prœti oſtendit, generũ aſciuit, ac mo aie giens, eidem imperi ſucceſſionem tradidit.Itaq; quiſquis imprudens aut nunciat, aut facit rcben quippiam, quo ſe prodit, in eum recte dicetur. s ⁵οꝓοννν Ta μαεα. Aut quicunq; ſub oa officj prætextu læditur. Adagium recenſetur à Zenodoto. Plautus in Bacchidibus: Tace ulas homo dicit, hæ tabellæ te arguunt. Quas tu attuliſti, hæ te uinciri iubent. Aha Belle deſe tophontem iam tuus me fecit filius. Egomet tabellas detuli, ut uincirer, ſine. Effertur ada- auge gum in hunc etiam modum. Be⁸‿.ᷓ,5ocοντe σάασm, id eſt: Bellerophontes aduerſus ſe/ lam m Ham Lucianus Apologia,/ αμκ*πάφ¶ q:᷑ϋmp)H p..τα2¶ς GGάε 0 SBNOιν τν T ε ρό 1 eant hie ideſt Qui Bellerophontes librum aduerſus teipſum ſcripſerss.* 1ena ae uh glag, id eſt: Qui Bellerophontes librum aduer us teipſum ſcripſeris. ung Ccœno puram aquam turbans, nunq́; inuenies potũ. LXXXIII
t dua Vufbö7u dhß AA⁴εꝓε Aliv ur0s 2u.ςmmQππο id eſt: e
acdun Silimpidam perrexeris Cœno aquam ſpurcare, nunq́; quod bibas inueneris.
aK(armen eſt Trochaicum, quod nos Hemiſtichio& carmine eiuſdẽ generis expreſſimus. Diciſolitum, ubi quis ca quæ ſunt per ſe pulcherrima, contaminat admixtis ijs, quæ ſunt tur pillima. Veluti ſquis poeticæ admiſceat obſcœnitatem, ſuo utiq; uitio. Nam ars per ſe ſyn/ ccra: aut ſiquis theologicam eruditionem hæreticis opinionibus deprauet: aut ſpurcitia ahe ſmonis inquinet. Aut prophianis contaminet literis. Aut amicitiã principis crebris offen/ nir öuhn n itritet. Conueniet in hos quoq;, quibus hæc uita grauis eſt, idq; ipſorum culpa, quod ant e miuitio, quæ per ſe moleſta non ſunt, moleſtiam adferre uideantur. Q uod ſi adſit mens, à
venitlag m V ſtulti aftectibus immunis, quicquid acciderit, uoluptati futurum eſt. 12N... 3 E dſen hhe Charetis pollicitationes. 2l T2213 Hes T,XX XIIFT ettt afxd.O/ JroX8 g,id eſt: Charetis pollicitationes. Dici ſolitum, ubi quis facile, ac beni 1 heonititite illud Naſonis: b Chul vhut romittas facito. quid enim promittere lædit?- ee (taullgran Pollicitis diues quilibet eſſe poteſe. b 1
Natum adagium à Charete quodam Athenienſium duce, qui quiduis cuiuis pollicebatur, at non preſtabat item, quod receperat. Hunc Charetem nũc fermè reges& pontifices imi-
duts lberp nat
entos glfin derReknri ſn tantur, dum omnibus omnia pro Rütgt. a rveuſat quicq́;, ut ſaltem ſpe lætos à ſe dimit/
1 tant Atq; ultro etiam inuitant, ut rogentur, ſpe uidelicet illectantes. SOelcon habitas. LXXXV indiendümntt xé- p e, id eſt: Ceſcum habitas. In ſtupidum& bardum dicebatur. Ceſcos Pamphy/
nicprolchomms lie ciuitas, cuius ciues ob uecordiam, ſtultitiamq́; uulgo male audiebant. Iuxta Ceſcum ur/
te Nugp trnſi bem fuuius erat, cui nomen ause, id eſt, amens. Quanq́; Suidas, qui& ipſe prouerbij me- ds ltetz um minit Ceſcum ponit in Cilicia, non in PDamphylia. Vnde& uulgari ſermone iactatum eſt, erun iu h 140o vo—XG0, id eſt: Ceſcus ciuitas mentis inops. Quadrabit& in cœtum, aut rim Hatani donciliabulum hominum ſtultorum. Conuenit cũ eo quod alias oſtendimus, Bœotica fus. tareaſtichin Adagium recenſer enodotus. Illud obiter admonendum, locum hunc in Suida depra⸗ illa pi dcim, natum haberi in dictione ιναι& pro ueσν bun dxαiιν degendũ eſſe neσα ενπμμα.
Rccatecänuit Circulum abſoluere. PTIXXXVI
rat tegui 11 VMop Kοπηα, id eſt: Circulum abſoluere, eſt rem omnibus numeris, omnibusq́; ricum partibus perfectam reddere. Vnde& uνπἀ⁴⁵ςςι dicta, quæ diſciplinarum omnium ue/
lut orbẽ abſoluerit,& tyb uog εα. Metaphora ſumpta uidetur à mathematicis, apud quos circularis fgura pfectiſſima abſolutiſſimaq́; iudicatur. Vnde illud non ſine cauſa lau/ antum carmen de ſaptenee: Srn 1 tin ſeipſo totus teres, atq; rotundus.
4
doin kterni nequid ualeat per leue morari. Cöõfine illud, rourr Suεεμσ id eſt, omni numero. lta
„
oitn nü quod à muſicis ductum uidetur.
Calidam ueruti partem. LXXXVII
piam, ubiquis per imperitiam negocij, ea parte rem aggreditur, qua minime tutum fuerat 1 aggredi. Aut ubi quis ob inſcitiam pro melioribus eligit peiora. Zenodotus ait huius ada.
Mu aie Nmeminiſſe Sophoclem. Sumpta metaphora ab ijs, qui per imprudentiã, eam ueruti par
4 4 4 8 1„ 1— 1 8 3 3.—. 1 1.„ 1 Imp 0 Nasp„ 520, id eſt: Calidam ueruti partem. Subaudiendũ arripuit, aut ſimile quip
m Pabius in præfatione libri octaui: Quã ut per omneis numeros& penitus cognoſcere, ad ummam ſcientiæ neceſſarium eſt, ita incipientibus ſimplicius ac breuius tradi magis cõue⸗
4„ l4 2*ℳ
₰ y Nta

466 Dfs. EBRASMIROT. ADAGIORVM emn manu prehendunt, quæ caleat, deinde offenſi reijciunt,& alteram partem apprehen dunt. Non uſq;quaque diſſimile huic. AEO Ayeie v0O 64σ½%, id eſt: Piſcator ictus ſapiet
quod alio loco retulimus.
Titanicus aſpectus. LXXXVIII
T rε s EA, id eſt: Titanicum tueri, hoc eſt, uultu Titanico obtueri. Titanicum au/
tem toruum uocant, ac tetricum, ac cuiuſmodi fuiſſe feruntur ueteres illi Titanes. Luci⸗/ nus in Timone. νε ας νερν△ι εƷμντηGσwQ †, HM TS 5—Sde vorrsiucee uo SFevbu6 ALde 1 3s Sud Serc TrTvcſe Bcrον, id eſt: Itaq; promiſſa barba, reductisq́; ſuꝑcilijs, ſecum mut/ murans neſcio quid, accedit, Titannico uultu aſpiciens. Idem in Icaromenippo. gei uchu Qo0* ο ³ρνιι terq;& Titanico me intuens uultu. b Thraces fœdera neſciunt. b b OF&nse o,α ον trisννται id eſt: Thraces fœdera non norunt. Apud Thraces euenit ut natu maximus quidam iaculo per pectus adacto interierit. Vnde Ionibus& Aeolibus ue/ luti per ænigma dici ceptum. O5&eαες d⁹πανρισ u ε᷑πτεu, quod natu grandibus honos magis debeatur apud hos, qui legibus uiuunt. Porrò Thracum barbariem& immanitatem peri diamq́ʒ ſatis arguit interemptus à Polymeſtore Polydorus, hoſpitij iure uiolato. Et Furipi des Alerabes T. 0, r³ vp Sdop Eeuoxouſ, 1 I&&◻ν/ έμιαινμνᷣũᷣ Ctιν μαανuαάιφν tddLZ. icd eſt: lugulare forſitan hoſpitem uobis leue eſt, Nobis Achiuis iſtud oppido eſt graue. b MPhamcrra. XCG 9ue dp. Græci transferunt pro ſtimulare, pungereq́;, uel quod hic piſcis, quo ſt palato gratior, pungi ſoleat, uel quod ipſe piſcis adurat, pungatq́; contactu. Plinius libro nono, c-- pite decimoquinto rem auditu nouam memorat de Thuno Ait in mari animalculũ eſſe perq́; exiguum, aranei magnitudine, ſcorpionis effigie, id ſe Delphino,& ei qui gladius uo- catur, crebro Delphini magnitudinem excedenti, ſub pinna affigit aculeo, tantoc; infeſtat dolore, ut in naues ſæpenumero exiliant. Athenæus libro Dipnoſophiſtarum ſeptimo, pto didit Thunnorum generi, quos Athenienſes Thynnidas appellant, ſubter uentrem pinnã affixam eſſe, quæ uocetur athera. Addit piſci nomen inditum ◻⁴ 15 Sö0, quod impetu fe ratur, praſertim cum œſtro concitus agitur, id quod illi accidit circa ſolſtitium æſtiuum. ſd eſt animalculum in capite ſpecie ſcorpij, magnitudine dra chmæ. Quo malo ſic exagitãtur, ut ex aquis ſubſiliant, non minus alte quam elphini. Atq; huius rei teſtem adducit Ariſto telem. Lucianus in loue Tragœdo. A“⁷αeς, devdScheg KpGuA. 5 rGop,Rol NOu1 axi, id eſt: Apage Thunnicum enthymema Neptune& ſupra modum pingue. Rurſum in eo- dem Dialogo ad idem uerbum alludens.E T.αα Ʒυο εαιmν ικαοακε ðννs νid eſt: Si mea uo bis ita expuncta ſunt. Adagium recenſetur à Diogeniano“ 4 CEClus uſura currit, q; Heraclitus. XCI 96⁷ d r6⁴ν ⁸αανκέι επηαιν εέιέα£d eſt: Citius uſura, q́; Heraclitus celerrimus cut-
„
rit. Admonet adagium abſtinendum à mutua pecunia, quæ credatur ad uſuram. Nam opt
nione celerius recurrere diem uſurarium. Sum ptũ prouerbium ab Heraclito quodam cę Lehne Cunrgndl Ppræter cæteros eximio, atq; excellenti. Iuxta Doricam dialecton dictũ eſi JIo& Tsενειαϊ rO αααη seiues. Vi ſat um m catalecton Daeis ſyabis Jeprauarfs, Videtur carmen fuiſſe trochaicum tetramettu .„, CTelerius qh Butes. XCII Oaffohr ene id eſt: Celerius quàm Butes. Hoc adagio ſignificabant aliquid quam Pprimum abſolui, compendique explicari. Quemadmodum ſolent ij, qui paucis uerbin Ie trunce pronunciatis, longam ſententiam ſignificant. Aiunt hi f iit natum. Athe nis inter picturas Stoæ porticus, depict Buntecrse irate e ut ſur ma capitis pars cum oculis duntaxat ui quum corpus tegi montis obiectu multum operæ ſumpſerat picto tur. Autor Zenodotus, b
us erat Butes quidam, atque ita pictus, ut ſum⸗ at uideretur, uidelicet ut ſpectator imaginaretur relu in quo ingrediebatur. In eius igitur pictura quoniã non r,prouerbio iactari conſueuit de his, quæ facile perficiun
4 8 *
de ́⁵εαιακν Oιπτττxvσes kie Eε πν⁴αιꝓς, id eſt: At Iuppiter admodum terribiliter, acii,
LXXXIN
ſcnltA
3
D
uInced Pla acim uruc 3 hne 80 an igtp intdfoh,
apctelundam, 8 hect ut hic
Ahurnubhiri ihb dcitabatu
ihagmulta co öfbenico, in qu 1
1 in uelmeridie noctarem occup ( ehae ſucfi id el t unhis ho um Imodotus awonmodari no 1 nzdettl. ahuümodi nata adrctent
bandeade arilnle Tenc
1

leran n OHILIA DIS SECVNDAE OCENTVRIA vVI. 467 dekeplanane Lydus oſtium clauſtt.. XCII 1 Kia 3u3s 05, LNCe, id eſt: Lydus oſtium clauſit. De furacibus dicebatur, quod Lydin5 u alcederent, niſi re quapiam ſublata. Quod ſi permittitur nobis diuinare, cur autem nõ per d ln 1 mittatur in re tam uetuſta, cũ nec autor extet, nec interpres? malim accipere de ijs, qui rem 5 ſeteres ili T quumpiam obſcœnam aggreſſuri, fugitant arbitros, abduntq́; ſeſe, propter Lydos molliciei votatos. Vnde& Plautus Lydum uolſum appellat. Alluſit ad prouerbiũ, atq; utinam ape/ auiſet etiam Plutarchus in commentario, quem ſcripſit aduerſus Colotam. EA⁴ε ⁵—◻ Jocſ. d 1 Trt? doſoe 2ꝙS vr dvo²*‿& 5 diyen Aff Toĩlo Aeisuo I Eroficp,altey sa ghe 19 b m ntt kad du entesgon. id eſtdt mihi uidletur, quemadmodum L dus aduerſus ſipſum, non id unam aperire ianuam, ſed plurimis, ac maximis difficultatibus Fpicurum inuoluere. Niſiſi/ 3 au magis placet, ut hic Plutarchi locus referatur ad illud, quod alias dicetur, uiro Lydo ne zApud Thaa gocium non erat.. e Ldesnt 5 ditdGns EhistsoH e4 192,31425 enn Wete:. elndatun Lydus in meridie. 111Sbe 2iei2 N.116 CXIIT ugan dduſte 93s en uexig, id eſt: Eydus in meridie. In hominem inſatiatæ, aut etiam intempeſti iem Kinnant ur ſbidinis dictitabatur. N arrant Lydos adeo libidine perditos fuiſſe, ut non tantũ noctu dijim und uncarent uoluptati Venereæ, uerumetiam ipſo meridie laſciuirent, manibus fœdum opus dt pera entes, unde AuHσιν dicunt Græci, pro Lydorum more uitam agere. De gentis huius iuxu, delitijsq; multa commemorat Athenæus libro duodecimo. Meminimus alibi de cõ, iuio Sybaritico, in quo& Venus admiſcebatur. Porrò nullum eſt tempus magis alienũ a cooditu, quàm uel meridiei ob æſtuantem ſolem, uel conuiuij, propter ſpiritus circa ſtomachũ d&concoctionem occupatos. 4 4 Caprarius in æſiuu. b XCV 0c e uVui, id eſt: Caprarius in æſtu. Conſimilẽ habet ſenſum, uidelicet intempeſti⸗ odbicpici gnte uxlibidinis. Nam his horis caprarij, dum ſeductis gregibus, in umbra latitant, laſciuire ſoli/ cdulrusban tiſciibuntur. Xenodotus utrunq; refert adagium,& item Suidas. Poterit ad quamuis uolu Aitinmangitt ptatem accommodari non in temporéè adhibitam. A pbino Keigi Tydus cauponatur. eign rttn E XOVI Elt aclecteih as are—id eſt: Lydus cauponatur. In effœminatos,& uoluptatibus addictos iacie olophitanmin atur Exhuiufmodi natum hiſſoria tradunt. Cyrus rex deuictis Lydis imperauit, ut cau⸗
lant übteummm poniam exercerent, neq; tractarent arma, ſed ueſte ad terram uſq; demiſſa uterentur, que
ae v gdm trca bolluimn nem erent inutiles. Tenodotus autor. 24ee „Quomäblch b Lydorum carycæ. IeBetaLest, Erer. XOCVII teiteltmalit aehäp uesuae, id eſt: Lydorum carycas antiquitus appellabant quicquid eſſet opiparũ, richaua duariß cõditum cupedijs. Nam Caryca cibi genus Lydij, ex multijugis lautitijs& ſangui/ dum pitgweſein neconfectum. Athenæus Dipnoſophiſtarum libro duodecimo tradit carycarum appara/ eilnsultos tum primum repertum à Lydis. Effertur adagium integre ad hunc modum. NVr A2op io as,ui Has yονν H*εꝓρν, id eſt: Nec Lydotrum Carycas, nec flagrorum ſtrepitus. Subau⸗,
cdiendum uolo, aut ſimile quippiam, id eſt, nec blandimenta uolo, nec cõuicia, nec nimium
olim molliciem indicabat, ut ad eum moduùm ueluti in fœminas transformati, ad rebellio,
1 eradttscr, dndanec rurſum aſpera nimium.
8 ℳ
daturadu n. Lupinum potum. 8 XCVIII 7 lrateu Aunſop ror id eſt: Lupinum potum dicebant, ubi quis uoluptatem ſuo periculo capitis ricam Gäind emeret. Narrant duos erupiſſe fontes ſacros Apollini, quorum alter uino ſcateret, alter mel etrochainn ead quos cum aues aduolarent, arcu feriebantur. Porrò Apollo ſuper cætera cognomina
dctus eſt& Lucius: ſiue à luce quam aderit, ſiue à lupis interfectis. Autor 2enodotus, atq; bineottum prouerbium, confine illuut ceanise Niilogo. nads Als Jeude, id eſt: Lupi decas. Dictũ apparet in eos, ad quos inhoneſti lucri pars aliqua, um tametſi puſilla rediret. Aut in eos, qui largitionibus eſſent corrupti, aliosue corrumperent. b 3s Nam Achenis in foro ubi cauſæ agebantur, Lycus quidam genius ſcalptus ſtabat, lupina is lpecie Apud hanc ſtatuam Sycophantæ pecunia corrupti, uerſari cõſueuerunt, uelut apud ccrr ac weun quempiam ſui quæſtus præſidem. Eiq; in dies ſingulos triobolus ſecabatur. Rutore igttrp büty enodoto. Meminit huius Ariſtophanes in Veſpiss 8
9 3 og 1KOA 1 7 nd. iceſt„.
b Siqua

468 DES. BRASMI ROT. ADAGIORV
iqua ſ rum efferre poſſies Lyci. b Sea cun genus a-Jud ueteres inuiſſſimum eorũ, qui in ius uocabant, ut ex damna to dicta mulcta portionem aliquam præmij loco ferrent. Vnde& ſectores dicti ſunt,&
ores. Auageuplat b Verba importat Hermodorus. A4νε 2% z5uf d‿‿ Derus dehan— id eſt:
ermodori uerba mercimonuum..
Sunehe dicebatur, qui præter uerba nihil adferret. Quemadmodum Laches in Ecyra Te rentiana Pamphilum filium rogat, num unam duntaxat ſententiam ſecum èẽ Lemno repor taſſet. Aut in eos, qui uerba uendunt pecunia, quod in poẽtas, aduocatos, fumi uenditores, atq; in id genus homines recte dici poterit. Natum aiunt ab Hermodoro quodam Plato nis auditore, qui commentarios ab illo conſcriptos, in Siciliam deportare conſueuerit, at inibi uenditare. Vnde Siculi, ut ſunt dicaces, rem in prouerbium uerterunt, dicentes, Her, modorum pro mercibus importare uerba. Cæterum ſophiſtæ& philoſophi lucubrationes ſuas, Aõꝓs appellant. Alluſit haud dubie huc M. Tullius lib.E iſto. ad Atticum decimoter tio:Dic mihi placetne tibi priu ædere iniuſſu meo? Hoc ne ermodorus quidem facie/ bat, is qui Platonis libros ſolitus eſt diuulgare, ex quo, à6 Todi 85⁶ ‿ ακ.. Porro licet Cice ro mutilum adduxerit prouerbium, tamen ſi addas tαιποππνννεεsν conſtabit Græccis ſenarius.
CHILIADIS SECVNDAE CENTVRIA SBPTIMA. Pomarius Hercules. 4 11
oe I‿e, id eſt: Pomarius Hercules. Per contemptum dicebatur in eũ, qui nomen quidem magnificum gereret, cæterum opibus nullis, nullac; potentia pollens. Ab euentu natum. Narrat Suidas cum ruftici quidã Herculi bouem eſſent immolaturi, isq́; rupto fune ꝓfugiſſet, nec eſſet, quod ſacrificaretur, ma lum arreptum ſuppoſitis quatuor ramis, crurũ uice: deinde additis alteris duo bus ceu cornuum loco, bouem utcũq; ſunt imitati, idq́; ridiculum ſimulacrum pro uictima ſacrificarint Herculi. Iulius Pollux libro de uocabulis rerum primo, fabulam aliquãto ſecus narrat, nempe ad hunc modum. Solenne eſt, inquit, apud Bœotos, Herculi malis rem diul nam facere.Cũq́ʒ; iam adeſſet dei feſtum,& immolandæ uictimæ tẽpus urgeret. Porrò ho, ſtia erat aries, cum ea ſerius adduceretur, propterea quod Aſopus Tfna fe ſubito creuiſ ſet, ut tranſiri non poſſet, pueri, qui iuxta aram ludebant, ſacriſicij ritum nihilominus pere/ gerunt. Pulchro cuipiam malo, quatuor ſtipulas, uice pedum addiderũt, rurſum alia duo cornuum loco, imaginantes ſeſe ad eum modum arietem immolare. Creditum eſt Hercu- lem hac uictima magnopere delectatum, proinde manſiſſe apud Thebanos hunc mote, ut malis ſacrificaretur Herculi. Cognomen hinc additum deo, ut 1„αν*½ ,id eſte cules malorum uocaretur.. Verecundia inutilis uiro egenti. 1 giſe odn X, eSu au! mWofn]Jx. lta legitur apud Homerum, apud Heſiodum item: Aide&u&yA enKſc Ku KoO!39. id eſt: Nerum homini pudor haudquaq́; conducit egeno. ihraaſthenranumnahiecnanetueezahtaenann ſatbren, rneaapan ſtulat ut omnia nobis ſint fa Land⸗ Ea ta uehementer inutilis, tum maxime dan 5 9 Oracoe f dο¶᷑„ε dοααρ 60; 4 odem alluſit Eu pides in lphigenia in Aulide: denecuſ) 9 6, A WsdG. id eſt: Ppudere oportet eatenus.
Quo ad licet Homerus lliados.. ſcribit ueregumai. 55 0 8. los. a. ſcribit uer b tiam plurimu p deſle:s eandem officere plurimum:. deunqlaun ſen reuerentlam Pmr
Odce o! ce riyrerca Tee und L R. D,, R d, ,.
7, 4 5 s& ,VeT Briy gr. ¹
Nec pudor eſt illi, qui uel lædit uchementer, u49 id eſt
Vel multum prodeſt homini. esreo ö
. Ventrem
wumorätie zu Topeſes lci hugforifr rauni cbiectas auctleulongr mübiprouerb arulrnrul
hauu rides
nxobrätiprob vaprrt ueluta dmnpkenora ſunt
aurcho,hocleu
2 kundh, ddeſt ultucdium aut ne aukequicum loc üllbluib Sram nurin rrO⸗ luiwnpere dec eatcrbit en uhnmateret,qu tbecgamam tra m antm de P nruenum loc mawſcpesin. enumpbouo 1
üleultinantes
öen videantu- en dete e unc ah unrquinon
—

31O,pn. Drd CHILIADIS SECGVNDAE CENTVRIA VII. 469 unucia NXVentrem mihi obiſcis. ea inana⸗ Commemorãtur& hi uerſus in Græcanicorum adagiorum collectaneis: uua Moeas iheobonen Kadyndu asnNihue acorépd eves Hasſc. id eſt b Ventrem mi obiectas quo probrum haud pulchrius ullum.
b peuus is eſt leuior, grauis idem, ubi pendet inanis. dum Lao Pauidem ubi prouerbium ſit, non uideo, niſi in hoc, 2eρκνςο κᷣε σ‿,quod apud Græcos ꝓ/ tamſtam uerbijuice uidetur uſurpatum. Furipides in Iphigenia Aulidenſi: duoctesſnnin 1S P u01 To ved eu diog. id eſt:
ta Aut in ea parte uelut ænigmatica, leuis cum plenus eſt, grauis cum inanis. Na m reliqua ua/ venaun ia ſcula, quo pleniora ſunt, hoc ſunt grauiora, quo magis inania, hoc leuiora. Cõtra uẽter, quo
crſtadiGer. Arlltotele. qui cum lſocrates rhetoricen doceret, æmulatiõe cõmotus, cœpit& ipſe pome/ Mnaüte idianis illis ſuis dαν dicendi artem docere, dicens illud:“ vd ᷣνσνιmηιενντ⁵ε‿ 10* σd. id eſt: Turpe ſilere, loquentè Iſocrate.
A 3EPTp M. Tullius in operẽ de oratore oſtendit 8 tragcœdia quapiam mutu aſſe Ariſtotelem pau/ ooimmutatis. Scribit enim hunc in modum: Ariſtoteles quum florere llocratem nobilitate oalſcipulorum uideret, quod ipſè ſuas diſputationes à cauſis forenſibus& ciuilibus ad inanẽ 2 f hyn lecus. pe ſibi ait eſſe tacere cũ bar
dus nalt ni brri hic autem cum llocratem pateretur dicere. Ad Atticum libro ſexto. Ego, niſi Bibulus tici quiitinn quidum unus hoſpes in Syria fuit, pedem porta non plus extulit, quàm domo ſua admira- ſetquod Rqtan fctur detriumpho, æuo animo eſſem. Nunc uero, aσαeεμσων. Hoc nunc quidam abu
deindeaditnm tuntur, nihil exiſtimantes turpius, quàm ſilere, ne apud homines illiteratos parum eruditi. m fmukaqmd patumq; diſerti uideantur. Vnde apud Lucianum præceptum illud amνπαινεντν ⁵μο‿ at., Wimoſtbaimiſit nmomä, id eſt: Ne unquam ſile: propterea quod apud imperitos is demum infans& im
tos Nleraulmäm peritus habeatur, qui non perpetuòo garriat. San
erfga Monerum amumus optimmececc. vyv us fluuiſtie zeia Gé ,ƷαοG(μα,ες 0: id eſt: Munerum autem animus optimus. Hemiſtichium Heroi ijritum nllmin aum prouerbiale, quo ſignificatur, in amicorum muneribus non eſſe ſpectandum rei miſſæ
addider uiri precium, ſed mittentis potius animum, ut X erxes ille aquam manibus hauſtam, à ruſtico li olare Crctmd beter accepit. Et Chriſtus uiduæ nummulos, omnibus diuitum muneribus prætulit. Et qui/ ad Thetemam dam monet exiguum munus à tenui miſſum amico, perinde, ut maximum, boni cõſulere. utiewo 1u 1 Dihius in præfatione diuerſa extulit metaphora. Verum& dijs lacte ruſtici, multæq́; gẽtes 1 lupplicant,& mola tantum ſalſa litant, qui non habent thura. Quin hodieq́; tritiſſimum eſt. ut quli munus aliquod offerant, animum iubeant ſpectari, nõ rem. Refertur adagiũ à Pliar/ nuto in opere de natura deorum. ö NKeſeit capitis& inguinis dilcrine.&̊̊ᷓI 4 Quieò impudentiæ uel cæcitatis potius deuenerũt, ut nullum prorſus faciant diſcrimen nter honeſtum ac turpe, hi neſcire dicuntur, quid interſit inter caput& inguen. Inter hone/ 8i lta cotporis membra, caput primũ obtinet locum, ac proinde recte nudatur: quæ uero ſub o Ventreſunt, ut inhoneſta, teguntur. Iuuenalis de muliere temulentnau::
—
tunma Qlidenim Venus ebria curat:— 1 Ppbigenn nguinis6 capitis quæ ſint diſcrimina neſcit. rouerbiali figura dictum uidetur. IIe unpis. NMultitudo imperatorum Cariam perdidit. leh r VII reuete 1939 Mlupa Juam yoſucjica RrAO p. id eſt:..
lti duces deperdidere Cariam.. 1,eIfr r d d feT.el ddkt umoner ſenarius nihil eſſe pernicioſius licentia multituclinis, dum nulli paretur, ſed pro qulſq libidine rem gerit. Hanc Græxci uocãt duεάέν malum penè hrannücle Peius dua
nihil
IIr
——üy—
—ᷣõ—————
4 8 3 4 1 8 ¹ 4 4 11 3 4 3 1 4 1— 1 1 8 3 4 1 8 I 5 3 3 3 8 4 4 † 4 4 8 4 8 8 8 8 5 4 4 8

470 DBE s. ERASMI ROTEROD. ADAGIORVM
nihil poteſt eſſe peius. Par autem malum eſt ruε ναm eo quod dletus nasxia. ldem docet Homericum illud lliados libro ſecundo, quod iplum in prouerbium abijtt.
OdX Sry, OXNO 5cvi 5,K1 Oαασσ Fs. id eſt: Multos imperitare malum eſt, rex unicus eſto.
Nam his uerbis Vlyſſes Therſiten ſeditioſum compeſcit. Natũ adagium à Caribus quony ciuiles ſeditiones eò redactis, ut etiam in uilitatis prouerbiũ
dam florentiſſimis, poſtea per ciuiles abierint, quemadmodum alio docuimus loco. Mheaf it ee Mus albus..
WM AGude. id eſt: Mus albus, apud Suidam. aõ 1xde, id eſt:mus malus, apud Diogeni num. In hominem laſciuum& libidinis immodicæ dicebatur. Nam mures domeſlici dis ciſſimi ſunt, præſertim albi. Aelianus miram eſſe murum ſalacitatem autorum teſtimonij
docet libro duodecimo, capite decimo. Atq; inter muſta illud addit, Epicratẽ in fabula qua piam cum mulierem ſignificare uellet prodigioſæ libidinis, auiο appellaſſe, citatq; pro⸗
uerbium, u*ραερκεο, ex Philemonis comœdia. VYnde receptum uidetur, ut inter amatotii blandimenta, quemadmodum paſſerculi, columbulæ,& id genus aliorum, itidem& muris cognomentum uſurpetur. Martialis: 2 Nam cum me murem, cum me tua lumina dicas.
Facies tua computat annog. IX
Prouerbiali nimirum ſchemate dictum à Iuuenale in uetulam, iam ε&ένοꝓ quidem,& ad Veneris luſus prorſum intempeſtiuã, ſed quæ uerborũ nequitijs puellam etiamdũ ageret. Facies tua computat annos. b Hoc eſt, frontis rugæ, numerum annorum tuorum præferunt quanquam libido nondum in te cõſenuit. Congruit huic Apologus de crocodilo, cui iactanti maiorũ ſuorũ claritate,& primas in certaminibus partes, uulpes ad hunc modum reſpondit,& αένσπμ οινοεννε
J
arrο άαατ⁴ς νεασ V, de&N XM STO T,„ey‿εμκόρωινκακισε id eſt: Quin& ſi tu nõ dixerts, ta-
men ipſa pelle præ te fers, quod multos iam annos in certaminibus ſis uerſatus.
Phanice rarior. X
ᷣoiuO ᷑eiα‿ d eſt: Phœnice rarior. De rebus aut etiam hominibus inuentu per,
quàm raris. Natum adagium à fabula Phœnicis auis, de qua ſcribit Plinius libro x.cap.ijt ante omneis nobilem Arabiæ Phœnicem, haud ſcio an fabuloſe, unum in toto orbe, necui ſum magnopere. Aquilæ narratur magnitudine, auri fulgore circa colla, cætera purpureus, cæruleam roſeis caudam pennis diſtinguentibus, criſtis faciem, caputq́; plumeo apice hone ſtãte. Commemorantur hoc loco& alia quædam de phœnice prodigioſa, quæ quoniã ad prouerbij ſententiam, nihil attinent, cui libebit inibi legenda, relinquo. Ouidius in tranſfou- mationum libro decimoquinto ſubꝓerſona Pythagore. Vna eſt quæ reparet ſeq́; ipſa reſeminet als,
Aſſyrij Phœnica uocant, nec fruge, nec herbis,
Sed thuris lachrymis& ſucco uiuit momi.9
Hæc ubicunq; ſuæ compleuit ſecula uitæ b llicis in ramis tremulæq́; cacumine palmæ, Vnguibus,& duro nidum ſibi conſtruit ore. Quò ſimulac caſias& nardi lenis ariſtas, Quaſſaq́; cum fulua ſubſtrauit cynnama myrrha, Se ſuperimponit, finitq́ʒ; in odoribus æuum. Inde ferunt totidem, qui uiuere debeat annos Corpore de patrio paruum phoœnica renaſci, Cum dedit huic ætas uires, oneriq; ferendo eſt, Ponderibus nidi, ramos leuat arboris altæ,
Pertch pius, cunasq́; ſuas, patriumq́ʒ ſepulchrum. Perq; leues auras Hyperionis æde potitus,
Ante fores ſacras Hyperionis æde reponit.
6
Noon eſt laudandus, ne in cœna quidem.
„2 2 4 85„ o⸗ 5— 1 22 in EAne ein bud EedidOmu, id eſt: Non queas laudari, ne in parentalibus quidem n
hominem
VIII
Extat de Phoœnice carmen& Firmiani Lactãtij nõ incõcinnũ, p muſas, neq; faſtidiendun d
(anblA! 9 Aecbaturt hhuqussGi aggiceme aruubeiliuor, autuinos non .
licduckum imuiuentlum numüm refen entetr Ne
1
4
1 ¹
7
4
———
—
4
—
4
—
mder Glet,ut aalliapuc ctitus lopas tauratä. eircuoq laudh Mauino.
— —
—
ſdi edbus in ſe
alddtanfferatur
—
41
iuſſanidquis di rim gedtus dilce mnannago uere iaiſopiccus: lemnproban an anutm eunt eimübleibere Rjigeuwalie me renpaulätim a
6
—

w an) b CHILIA DIS SECVNDAE CENTVRIAR VII. 471 auatienc owinem dicebatur uehiemẽter iſlaudatum. Antiquis mos erat, præſertim Atticis in cœnis b uneralibus, quas Græci ασα uocant, laudare uita defunctum, etiamſi parum meruiſ,
ſctin uita. Siquidem, ut inquit, Ouidius: Gegiun 10 Paſcitur in uiuis liuor, poſt fata quieſcit. lamin uütet a Vadeft, ut uiuos nonnunq́; merita laude fraudemus, mortuis etiam immeritã tribuamus.
Pontaſſis hinc ductum eſt, quod antiquitus mos fuiſſe uidetur, ut in cõpotationibus aliquo um etiam uiuentium laudes dicerentur. Quemadmodum a pud Platonẽ Alcibiades So, aati encomium refert. Eiuſmodi uero laudes non admodum ſpecioſæ uidebãtur, ut inter
dus mals an— am me ocdla decantatæ. N ec abſurdum ar bitror, ſi quis ad priſcorum conſuetudinẽ referat parœ/ tem aotorun 1 miam, qua feri ſolet, ut in conuiuijs citharœdus, aut deorum, aut inſgnium uirorum facta tFpiaasät antatet. Velut apud Homerum in omnibus fermè conuiuijs. Apud Vergilium item: d, appelacde de Cithara crinitus lopas 3— 4 uidetur, uin petlonat aurata. b„ valonmmäi Taneti hæ qquoc; laudes plerunq; ad auditorum gratiam fingebantur. Adagium refertur Diogeniano. ͤ)ͤ)1ööſ S Pedibus in ſententiam diſcedeetter. xꝛẽ⁊⁊II Quid ſit pedibus in ſententiam diſcedere,& quid pedaria ſententia, ſatis explicuit Aulus ian bgt Gellus ldſitranſteratur ad quamlibet alienæ ſententiæ comprobationem, prouerbij formã 8 ucl ſofongu accpiet. Veluti ſi quis dicat:N on eſt uiri prudẽtis, quicquid uxori libuerit, protinus in illius Puellam eint ſententiam pedibus diſcedere. ut par eſt, ut affectus in rationis ſententiam pedibus diſce, aut non contra. Ego uero in tuam ſentẽtiam manibus, pedibusq́;, ac toto corpore diſcedo. uanqumſ vm Nam Elauius Vopiſcus in uita Aureliani imperatoris, indicat& manuũ porrectione ſentẽ u mäirſgütn lam alienam comprobari ſolere. Sic enim ſcribit: Deinde alijs manus porrigẽtibus, alijs pe/ dit N heiei iibus in ſententiam euntibus, pleriſq; uerbo conſentientibus, conditum eſt ſenatuſconſultũ. Quinälmütr Quin etiam ſubſcribere ſententiæ, ſubſcribere iudicio, fubſcribere uoluntati, ſ uffragari, refra/ dus ſbuein gari atq; id genus aliæ metaphoræ, quoties longule trahuntur ab oratione limplici, in pro/ arbijſpeciem paulatim abeunt. 1 m homintctu Suſtine& abſtine. üdit blniunna Epictetus Cynicæ ſectæ philoſophus uniuerſa philoſophorum dogmata, quæ ad huma/ e, unum itate neuitæpertineant felicitatem, quæq́; tot uoluminibus uix explicant cæteri, duobus uerbis rca colace abſolute complexus eſt, quæ iam olim prouerbij uice celebrantur à doctis: ligna profecto, caputi;planait quæomnibus parietibus, omnibus columnis inſcribantur, omnibus anulis inſcalpantur. Ea prodigist, unn lunt huiuſmodi,&uexαν u⁴αμφσέαεε, id eſt: Suſtine& abſtine. Quorum altero monemur, ut ad nqao Ouliutn derſefottiter toleremus, altero, ut ab illicitis temperemus uoluptatibus. Referuntur in No- (cbus Gellianis. b C 8 TII3ae Pe DSDOaturam expellas furca, tamen uſq; recurrit. rIIII Cum uideam à Græcis quædam uelut obtorto, quod aiunt, collo, in prouerbiorum acer, uum trahi, cur ego uerear, eiuſmodi recenſere, quæ præter adagij figuram, ita uenuſte dicta Ent ut uenuſtius dici non poſſinte Quod genus eſt illud eiuſdem Horatij in epiſtolis: aturam expellas furca, tamen uſq́; recurret. v“ 8 Lenſus eſt haud encile dediſci, quæ nobis natura penitus indidit, atq; inſeuit. Quod ſi quan/ do ui ſtt ut uel metu, uel pudore, uel alia quauis cauſa, perſonam alienam ſumamus, facile p ceccalionem redimus ad mores naturales. V eluit qui metuunt peccare, non uirtutis amore, ckormidine fuſtis, ij ſmulatq; tollitur fuſtis, recurrunt ad mores priſtinos. Et Terẽtius: Si erat fore— ingenium redit. Ducta eſt metaphiora à ramis, qui appoſita furca
torquentur alidò, ́ natura poſuerat. Qua ſublata, rurſum uergunt eõdem, quò prius. Pinda- us in olympijs eandem ſententiam aliter extulit.& εαμηρρνες,νεκ εαφ ν Qενπν⁸ε u iBoMot eorns ſnch dau 1, id eſt: Nam ingenium, natiuamq́; indolem, nec aſtuta uulpes, neq; præualidileones mutare quiuerint. Quãtumuis enim cicures leonẽ ſempꝑ redit ad genuinã ferltatem nec uulpes unquam obliuiſcitur fraudulentiæ natiuæ, quantumuis manſuefacta. dem in eodem opere, â⁴αιφιαχ ↄνισ vꝓεuε, d eſt: Difficile eſt occultare natiuos
a nnltt oresllem Horatius alibt. Tolle periclum, lam uaga proſlier frenis natura remotis. muſss eg Nauis annoſa, haudquaquam nauigabit per mare. I b aaudt Naſg raaud 6 rop duxα νπνυπσε, id eſt: Nauis antiqua non niauigabit per mare. Congruit b b RNz mneos,
n parent
XIII
3 ¹ 1 1 1 4 8 I un 1 14 1 1 S 3 1 8 4 1 1 1 71 4 8 I 1 4 ¹

472 Dfs. ERASMI ROTERO DAMI ADAG 1ORVM 4 in eos quiiam ob ætatis imbecillitatem ad res arduas obeundas, ſuſtinenda rum ſunt idone
adducuntur quorum res agitur.
Nota eſt allegoria. Refertur adagium à Diogeniano. Ni pater eſſes. 4 b b
Aᷣ mπσστν důòα, id e ueuit, mi ircprurleſcom reticebant,& conijciendum relinquebant. Plene ſic effertur: F A2 ꝓτ 1, 2 op&x& bu u ous„... id eſt:.
Ni eſſes pater,te ſapere dicerem haud bene. obiurgantis, quod ſponſam filij pararet occidere. Itaq; quoties ſenis. a ut potẽtis, aut alioqui uenerandi ſententiam nobis haudquaquam probari ſignificabim us, cui tamen honoris cau ſa nolimus refragari.ueluti ſi quis opinionem Ariliotelicam apud Peripateticos, tecte dam nare uellet, loquetur ad hunc modum: Habet hæc ſententia grauiſſimum autorem. Fortaſ, ſis enim phas non eſt ab Ariſtotele diſſentire. Alioqui, εα ππσeQνν ε½, hoc eſt, niſ autoritati deferrem, habeo quo refellam. Quod ſi mutilum efferas, pluſculum etiam habebit gratix. Refertur à Diogeniano. b“.5 ſͤſͤſͤſͤſͤſͤſͤſͤͤ3 Hy S4⁴ιτν νισ⁹οid eſt Magnum os anni. Dicebatur quoties uberior rerum prouen tus, aut uilior annona animos d loquendi libertatem acderet, alioqui timidioribus. Nõad, modum diſſidet ab illo: Fœnum habet in cornu. ltem illo: Argenti fontes loquuntur. NNegarica ſphinges. XVII Meyεεειαν‿mπρεννε, id eſt: Megaricæ ſphinges, ita ſcorta quædam uulgus olim appellabat,
agnum os anniG.
ſiue quod uulgo molles ſphictæ αν ʃνσμινννο, dicũtur apud Græcos, ſiue quod apud Me
karenſes nutrix ſphinx appelletur, ſiue quod Megarenſium mores improbi, ictiq;& popu
ari conuicio quondam notati fuerint. Vnde Ariſtophanes in V eſpis, riſum Megaricum, de quo dictum eſt alibi, taxat: b MI R&u AGTA A⁵)ο e XEA AOp. id eſt: Sed ne Megaricos rurſus infractos iocvoocg. Riſum ſeu iocum Megaricum intelligit molliciem Megarenſium. Refertur in collectaneis
Diogeniani. Mellis medulla. XIX eTO/ Avede, id eſt: Mellis medulla. De re maiorem in modum ſuaui dicebatur. Vnde & Ennius apud M. Tulliã, M. Corneliũ Cethegum, Suadæ medullam appellat, ob ſingula/ rem ſuauiloquentiam. Nam quod optimũ eſt, id natura uidetur intime recondidiſſe. Vnde & illa paſſim obuia, in medullis,& medullitus amare, nõ diſſidèt à ſimulachro prouerbialt 11.1, Meliores nanciſci aues.“ XX Atuu ap 5 eeb exſp, id eſt: Meliores nanciſci aues dicũtur, quibus poſt res aduerſis ſuc cedunt proſperiora. Nam ut apud Latinos aues& ales interdũ nõ animal ſed omen ipſum & augurium ſignificat, itidem apud Græcos, becude& 5,uis, cum SInSoe nõcodem accipiatut modo, quemadmodum indicat Euſtathius in primum Odyſſeæ Ubrurn Horatius in Odis Mala ducis aui domum. Iſdem alii. 1 2*ſes Mæonij carminis alite. Flomerus Odyſſeæ. aA. Md's 2⁴αωονcG⁊ↄw 8— Lvj Ks⸗dροοσν/άαηισ σμνέαν εε. id eſt: Hiſce mihi, ne tu fueris mala in ædibus alee. Ru ſum in operis. 11. 6
. ρ
Eie dcvde c acidd 781 2du.— id eſt: 8 Optimum id augurium eſt, patriam uirtute tueri. quitas, ut in magnis rebus aggrediundis auium oc
Laborauit autem hac ſuperſtitione anti curſus obſeruaret: neq; defuerunt, qui eam uelut artem profſterenttur. Atq; hinc apud Ro- manos augurum collegium. lam penè exploſa eſt apud Chriſtianos 9 ofellionis perſtitio, ſed ita ut in eius locum ſucceſſerit malum propè peſtil 8 3 AtueeMlo condupl catum, nempe horum qui ex aſtris futura pronunciant. Etaliorunt cnn Shmd afHlatũ mẽ/ tientes, apud credulam& indoctam plebeculam prophetæ uolũt hberi Atqui mirum utroſq; inuenire, quibus imponant.lImponunt enim non uulgo t m ae 4 etiam ipls regibus& orbis moderatorbpuus.I uuIgo tantum,Mcrum erum
1 Kliud
Ies atquas Ohe 2nnencach pericuſa puy i ac primum ipſi pereunt oppreſſi negociorum magnitudine,& in diſcrina
ſt: Ni pater eſſes. Hoc uulgo dici conſueuit, quoties honoris aut ner 1
Eſt autem uerſus hic in Antigone Sophoclis. Sunt enim Haæmonis uerba Creontem patré
ignome, dis nducer luueret Aii mrauiio lebet goraalglo d;
gacmabant.
ati(ä9ms 5 aſgodlaunlb apwamatorhp ind uune mlus un
8,un aurr. aſcitqulb adn aenncbopibu euxlnt nec ſir ehrabetyt id el eatbaslupplici ww utſelerati irinaketentia uad'nanaroue inmdldko,dres n üatnealſcolleg

N s re, id eſt: Aliud genus remi. Dicebatur olim, ubi quiſpiam res nouas tea non uiſas induceret. Aut ubi quis uerſis moribus priſtinis, nouum& inuſitatu h. genus inſtitueret. Hinc ortum aiunt, quod Hercules cum ad boues Erythræas nauigaret, le cckan onisexuuio carbaſi uice, claua mali loco, pro rudentibus pharetræ loris, pro remo arcu de .. 1— 2. qpro nauigio lebete ſit uſus. Quod inuſitatum profecto nauigãdi genus, cum uidiſſent
Daphnis me malus urit, ego hanc in Daphnide laurum. R efertur à Diogeniano.
oHIEIADIS SEBGVNDARE CEMNTVRITA VII. Aliud genus remi.—
473
Gʒ an
nc; p„/„ 4 12 LCcn 2 b accoſlæ, acclamabant. △.ο Q ν αφπς. Refertur in Plutarchi collectaneis.
Clamoſior lauro ardente. 8 XNI 1
d usdok So3, Gcung XAcoHace Ko, Kiind, id eſt: Magis uociferatur, ́; Laurus uiridis incenſa ꝓ gterea, quod Laurus adhuc uirens in ignem coniecta, maximos crepitus ædit. Vnde& it
me naleſciß amatorijs incendi conſueuit, tanquam amantium querimonias repræſentans.
Nunc leguminum meſſis. XXIII
dia N DHIe dε„r⁵, id eſt: Nunc leguminum meſſis, id eſt, nũc tempeſtiuũ, hoc aut illud
mcl gere. Velut ſi quis admoneat iuuenem nunc adeſſe tempus, parandæ gloriæ, parandæ eru
m uupuscjn 4 Trcosſieclothe res inprobiicht, Vepi tüünr
im Refertanolet
dum ſcauddeben
dullam pehtäètt
rintimetecnlü taimidinge
zube peinin
no anindſdcamn
tioni parandis opibus idoneum, dicat, va.eν dᷣαν᷑. Sumptum à ruſticis, qui tum mauime uigilant, nec ſinunt illud tempus per ocium perire. Recenſetur à Diogeniano.
Nunc dij beati. b X NXIIII
ii 3ew Adusενε, id eſt: Nunc dij beati. Vox erat uelut adgaudentis& adgratulantis, quo ties nocentibus ſupplicium meritis dignum con tigiſſet, perinde quaſi dijs& iucundum&
honeſtum ſit, ut ſcelerati dent pœnas. Contra probroſum ſi uiris improbis res ſecundæ ſint.
uidelicet iuxta ſententiam illam prouerbialein: 8 8
ges 5d O wVe O 2udAAOSx. id eſt:
probrum eſt deo, ſi res malis ſint proſperr.
Squidem hinc alij collegerunt nullos omnino deos eſſe. Ordinem deſererrr.
—
XNV
nbn ré, id eſt: Ordinem deſerere dicitur, qui deeſt officio ſuo in re quapiam per
agenda. Ducta allegoria ab ijs, qui ſtant in acie. Nam pœna capitalis erat, qui locũ ab impe/ tatore datum deſeruiſſet. unde& deſertoris uocabulum apud militares homines ignomini
olſlimum. Plato libro de legibus iubet, ν αάτακανινστ Tν sαν id eſt, qui excubias de-
blicam omnem prodiderit loco relicto. Ariſtophanes in Veſpis:
auaxlih ndrαυνασν mυᷣισννεvν dudσιανοαναιό id eſtT.
Deſerere nocturnam doceor cuſtodiam. Lucianus in libello de mercede ſeruientibu's. ⁴ ο⁴ς οσι s νab auri 33oD,Ro AA rO AA⸗ 1ac, N LSep L5αςdνμτι ντπυηνεάαν σεένν⁵ε,ρ οφρννσ,μηι GοG e beανiναε&, KoC,A Anp l0b r6s:p, deſt: Neceſſum eſt itaq;, ut aſſidue apud illum conſpiciaris, neq; deſis unquam, quin dilucu ſ ſurgas, teq; in famulitio cõſpiciendum exhibeas, neq; deſeras ordinem. M. Tullius in epi
ſeruiſſet, in foro propalàm deſcribi, infamiæ, notæq́; cauſa, tanq́; is, quod in ipſo erat, rempu
diuu ſoli ad Atticum, de præſidio decedere dixit In finibus bonoũ, deſerere præſidium. In Ca⸗ ua bone de ſtatione decedere, nimirum uarie reddens, quod Græci dicunt Arπν a.
Ouium nullus uſus. xXXVI
eap uep 3ν 13, 5 oulid*, id eſt: Ouium nulla utilitas, ſi paſtor abſit. Admo net adagium auααμιαάν rem eſſe omnium pernicioſiſſimam. Nihil recte faciunt miniſtri, niſi dſt herus. Inutiles diſcipuli, quoties abeſt præceptor. Inutilis populus, ni principis autorita Rtegubernetur. Apparet ſenariũ fuiſſe. Nã paucis ſyllabis cõmutatis, reſtituetur hoc pacto:
ncca R Sue ꝓ rilb anf. id eſt:
2 Nanq; uſus ouium nullus, ubi paſtor deeſt.
4
a Dehuius animantis ſtultitia, quamq́; ſibi ſit inutile, ni paſtoris cura ſuccurrat, lege, quæ alias
Ran ex Aiſtotele citauimus in prouerbio: Ouium mores.
4*Periculum proræſelllzlzt. XXXNVII
Ge g HuG 5 29 aęενπ σπυέ, id eſt Periculum ſella proræ. Quoties in re quapiam præci⸗
ruin buum periculum, caputq́ʒ; negocij eſſe ſignificamus. Nã hoſtes expugnaturi nauim in pro⸗ mic’ Qam primum aſſultum faciunt. Selis autem ſella eſt, quæ in proris eſſe conſueuit, ſ Zenodo
o credimus.
XXNI
m uitæ
————————

DES. ERRSMI ROT BROD. ADAG IORVM
474„ 4 23 Impete peritum artis. XXVII
facit homini, qui norit& ipſe retorquere Conuieimn aun aui atpituehat erddun⸗dhuln inferior ſit in artis ſcientia. Sumpta metaphora uidetur ab s, ul taculo, au- laxo petunt ei qui calleat ictum, uel declinare, uel in iaculantem retorquere. Philippi Gallus. I mas Mexpudp, id eſt: Philippi gallus. Hoc dictitari conſueuit, ubi quis de leui quopi,
am facinore, perinde ut maximo ſeſe iactaret. Nam Alectryon dux quidam erat Phiiippite
gis, quem Chares Athenienſis confecerit. Apparet autem Charetem hunc huius facti ni, 1u
mium crebro, nimisq́; inſolenter apud populum Athenienſem uerba facere ſolere, ut hinc uulgo ſit uſurpatum.Recenſetur apud Zenodotum. Parit puella, etiam ſi male adſit uiro.. XXX TDarg 109 Srag usade Sns, rugin, id eſt: Parit puella, cum male etiam adfuerit uiro. Dici conueniet, quoties res facile conficitur ex ſentẽtia, etiamſi negligenter& ignauiter geſta ſue rit. Veluti puella propter xtatis felicitatem facile gerit uterum. etiamſi cum uiro non admo dum uiro rem habuerit.Non item anus.imo bis uirum requitit ætas affecta mulieris. ates nec Auguſtinum fugit theologum. Nam quæſtionem quod Abraham autore Paulo, Sara effœtus, tamen ex Cethura ſuſtuliſſe prolem legitur, ſic explicat ut dicat illum Saræ anuich fœtum fuiſſe, Cethuræ puellæ fuiſſe uirum. Egregium ingenium etiam ſub malo,& indiligẽ te præceptore bonas literas aſſequitur. C ntra, ſi diſcip ulus ſit 5‿ AƷo, præceptor etiam optimus, oleum perdit& ꝗperame— 1 aſetis ſemiobolus. b XXXI rò ⁵οπσνκ⁵σ νuαανοοονμαοꝙp id eſt: Paſetis ſemiobolus. De re noua ſtupendaq́;,& præſſtigipiy millima. Veluti cum orator efficit, ut eadem cauſa primum optima, mox peſſima uideatu, res eadem maxima, ſtatimq́; minima appareat. Et cum ſophiſtæ demonſtrant eundeè& al num eſſe,& hominem. Aut ubi quis aſſeuerat id factum, quod citra magiam aliquam 8eni non potuerit, licebit t*ιρνεeεά εσηονιν⁵ι ινιμιονςμέ. Nec intempeſtiuiter dixeris, cum quidã ita dant munus aliquod, ut idem mox arte quadam ad ſe retrahant. Tradunt Paletem quẽ dam præſtigiarum& magiæ peritia, primum nomen meruiſſe. Is incantamsẽtis quibuſdam efficiebat, ut repente conuiuium omnibus inſtructum partibus adeſſe uideretur. Rutſum ubi libuiſſet, omnia protinus euaneſcebant. Emebat autem frequenter, preciumq́; rei nume rabat. uerum mox nummus non apud uenditorem, ſed apud Paſetem reperiebatur. Huiuſ modi fermè tradit Suidas. Paruus ſemper tuus pullus. XXXII nmsde ee d ‿ν d eſt: Paruus ſemper tuus pullus, ubi quis ob ſtaturæ breuitatem diu puer uideri cupit. Conueniet& in hos, qui tametſi natu grandiores, tamen uerbotũ de- litijs affectant uideri iuuenculi. Aut cum ob amorem, caſcus caſcam puppam uocat,& ipſe uiciſſim puppus audit, quod alias indicauimus. 5 8 h Phaſelitarum ſacrificium.* XLXXII dασνm2ουμα, id eſt: Phaſelitarum ſacriſicium, tanq́; uile, citraq́ ſa nguinem. Sordidum, ac tenuem ſumptum hoc— ſigniſicabant. Tradunt enim apud Phaſelitas Pamphylix gentem moris eſſe, ut piſciculi ſalſi dijs ſacrificentur. Autor Zenodotus. Eudemus item ler bit eos Capro deo ſalſamentis rem diuinam facere, eiusq; rei teſtem citat Callimachum. Ei nitimum eſt illi, ſine fumo ſacrum. „ Beius Bahys tibia canit. XXXIIII kdεενο᷑&deu&A, id eſt: Peius Babys cantat. Hoc adagium iaci conſueuit in eos, quotum exercitatio ſemper uergit in peius. Quod genus ſunt oratores quidam, qui quo diutius d- cunt, hoc dicunt indoctius. Refertur autem ad huiuſmodi fabulam. Ferũt Babym frattem fuiſſe rlarſyer dui non ueritus eſt ipſum Apollinem ad canendi certamen cuocare. ¾ quo pume— odemnſuvinue d5 8 3 u ſulpenſus excoriatus eſt. Deinde cum. liocte tibiis ana Perdere,intercefſit Dallas, admonens hunc uſq;adeo infeliciter& didi canere, ut omnino negligẽdus eſſe uideretur dναο inquiens, Ou aunſid elt Deterius Babys tibijs canit. Quibus uerbis commotus Apollo Babyn adeo contempftt,ut eum ne ſupplicio quidem dignũ exiſtimaret, ſed ſuæ potius inſcitiæ Kahres relinquẽdum
8R ⁊xorra rlib Emisialo, id eſt:laculare in eum, qui nouit artem. ubi quis conuicium'tipi
are, Mecfyasc
ulerrcaret i arataquo cume nweltluppl ndk 5ενG ſe gunux, ide toum hominum attetie ros,qui Nanpſxum incic dashuſcmaiunt astuſecpud Fp Vw ltinendimus
—
ich'u eſte asougenim an RutPomerũ l manuiqumfacit auigäuuary itemulenriam. nelintmiiu ecuneimiheſſe p inrjtmias Magßgcertin
it mka neleabrupt
* te öaanebun 4
b0 turba

art ka Vrpabitur adagium& per comparationem, ut mentione facta de præceptore indocto ſ . 19 n 3 2
müüt brahamarnht
dut dictiume
eramüümte
iſtupentäg 1
Äma morpelian edemonſtanni Gtra magim ima Wide en nant.Tradur ier Liincantmägeie Sadeſſe uideew ue
*
ſeemteprnnn 1
1
puis h ltmin ndiores uma 1 campuppmnd aiynguimſir 3 in lodotusEun, cm ctallets icorlunitu idam qdigu 6 am feltti
4
certanen cin
cuigacwte nquiei 3 2
A dum indocte canens omnibus eſt ridiculus, ́; ſi tolleretur è medio. Meminit uus Athenæus lib.xiiij.oſtendens dici ſolitum de ijs, qui indies deterius canerent. Hiclocus apud hunc autorem deprauatus eſt in uulgatis exemplaribus, ni fal
idait faxum eſſe abruptum.
1
5
CHILIA DIS S ECVNDAE CENTVYV RIA 9 VII. 475
.
uiis de diſcipulo percunctanti, hoc pacto reſpõdeat, dα εενε ν⁸ Neq; uero repugna
2
um,ſquis hoc loco dαον, accipiat pro miſerius, ut ſit ſententia Babym infeliciorem eſſe im 3
huius adagio fut uanquã 2 or. ſic enim
mus, ANop i 6d Sue dvA⸗ id eſt: Et Cion aùt Babys canit. Erroris anſam—— dante commemorans ineptos tibicines, quos Hipponax iambographus laceraſſet. no, minauit, Cionem, Codulum& Babyn. In collectaneis quæ noſter excudit Aldus reperio h 246g XoS0n, id eſt: Babys chorum pro indocta parumq́; modulata cantione& fabulaã lcriptam huiuſmodi. Mæandro fluuio duo fuere filij, quorum Babys ſolitus eſt unica ti/ bpinſcketra ctaret tibiam, frater eò inſolenttæ ſublatus eſt, ut Apollinem quoq; præ ſe con/ temneret. Ä quo cum eſſet excoriatus, iamq́; Babyi, ſimilis pœna pararetur, Palladis interuẽ tu exemptus eſt ſupplicio. Verum equidem ſuſpicor ſcripturam eſſe deprauatam, ac legen/ dum eſſe, ⁄ eέ̈σ eάαᷣοο, ut idem ſit cum eo, quod modo retulimus. S(S ercopum cœtus.— b
bia canere, Marſyas duabus Phrygio more. Cum autem ſuum uterq; chorũ haberet,& Ba,
proborum hominum dicebatur. Narrant enim Cercopes quoſdam in Epheſo fuiſſe, notæ
fraudulentiæ uiros, qui ſuis dolis conati ſint ipſi Ioui imponere. Hlos admonuerat mater, ne i Meiampygum inciderent. id quod euenit. Nam poſt ab Hercule uincti ſunt iuſſu Om,
phales Quidam aiunt quoſdam ob impoſturas& malas artes, sν υννν⁴ quaſi caudatos, ap
pellatos fuiſſe apud Epheſios, atq; Athenienſes. ut idem ſit ſenſus huius adagionis,& illius,
cuius alibi meminimus, Auus εᷣααeς. Ceruinus uir. XXNVI ndH*ε ε½, id eſt: Ceruinus uir, olim dicebatur, formidoloſus& fugæ fidens magis ꝗß uitibus. Ceruus enim animal curſu perniciſſimum,& in uenatu, pedibus ſibi quærit ſalutè. Vnde apud Homerũ lliados primo, Achilles, ut uir fortis, Agamemnoni, uelut imbelli& enauo conuicium facit ad hunc modumm:m:m:m: Oicate, 10 AA X,p, Adεμι ꝙοέμOo.— 4 Obiqci illlitemulentiam, impudentiam in occupandis aliorũ præmiᷓjs,& cor ceruinũ, quod
ad congreſſum timidus eſſet. Ariſtoteles libro de natura animãtium nono tradit, ceruo na Kuam quandam ineſſe prudentiam, ut quod uiribus tueri non poteſt, id efficit ingenio. pa/- ecere enim iuxta ſemitas, quo uidelicet tutior ſit à beluis propter hominum frequẽtiam. De,
inde poſtea q́; peperit inuolucrum ſtatim exedit, ne deprehendlarurp xtete⸗ hinulum du/ cengin ſtabula, monſtrat, ac conſuefacit quò debeat refugere, ſi quod immineat periculum. Cercopiſſare.“ XXNXVII EAi an, id eſt: Cercopiſſare dicuntur, uel qui laſciuiunt, aut qui adulãtur. Metaphora
ducia ab animantibus, quæ mota cauda adblandiũtur, ut Chryſippo placet, Suida teſte. uel
quimoleſti ſunt, ooturbantq́;& obſtrepunt. ut uox deflexa ſit, à Cercopibus illis leda ije dl Hercules, quod ſibi cum Omphale cubanti, petulantius obturbarent, amicæ iuſſu uin tos de caua ſuſpẽdit, quemadmodum retulimus in adagio: Ne in Melampygum incidas. b Vale charum lumen. XANXVIII T Nop qds, id eſt: Vale gratum lumen. Hoc apparet uulgo dici ſolitum, quoties ex/ lingueretur lucerna. Referũt autem ad fabulam, non admodum caſtam, ſed docendi cau- reterendam tamen. Narrant enim anum quampiam, cum nuda libidinari pararet, extin/- ziſſe lucernam, ne rugæ ſitusq́; corporis offenderet,& extinguentẽ dixiſſè,«xνε Ciop Soue, ideſt Vale amicum lumen. Quæ quidem uerba ſuſpicor hoc magis in uulgi iocum abijſſe, quod iſdem utantur in tragœdijs, exituri è uita, uelut Polyxena in Hecuba Euripidis: lphi/
Teniain ſui nominis fabula, Alceſtis,& Electra, aliæq́; complures. Tametſi Plutarchus con/
uiuialium quæſtiuncularum, Decade ſeptima, problemate quinto, indicat dictum à quodã-, ſut amic prodeunti in conſpectum, cum ipſe uino opinor cæcutiret,«aνꝶe, inquit, Qiaop iPoterit ad uarios uſus accõmodari parœʒmia. Siue cum nos 1 licentius ade. 8 4 reuelle.
. a,, XXXNV ſd nemop, id eſt: Cœtus Cercopum, de conciliabulo, conuentuq́ uerſutorum& im
„
5 5—„————— ——————
— ———ſſͤſͤſͤſſſſſ—.“—— A—— .————xÿI——————— —
—

476 DES. ERASMI ROTEROD. ADAGIORVM
re uelle.Siue cum relinquimus amicum, aut rem tenerius adamatam. Siue cum innuimu
mulierem iam marcida forma, quæq́; non poſſit niſi per tenebras adamari, Xa Aut cum ſignificabimus nobis peri
cuipiam cum graui morbo oculorum laboraret medici interminati fuerant, necum uxore rem haberet, ſi faceret, prorſus cæcitatem imminere. Verum is libidinis impatiens, non po⸗ tuit ſibi temperare, quin uxorem amplecteretur. Itac; cum iam medio Veneris calore berue ret,& in mentem ueniſſet medicorum interdictum, Xoνe, inquit, Qiο qð, id eſt: Vale ami
cum lumen. Nimirum intelligens ſeſe uoluptatem eam perbreuem Oculorũ diſpendio emiſ ſe. Similis eſt apud Martialem fabula de Phryge quodam luſobibone, cui cum interdictum
eſſet à medicis, ne biberet uinum, alioqui nihil uiſurum, protinus admotis poculis: VYalebis oculo, inquit, exitum requiris- Vinum Phryx, oculus bibit uenenum. Veniat hoſpes quiſquis profuturus eſtä. Jo d818 dvM⁸. id eſt: Veniat, qui proderit hoſpes. rna Theopompus, citante Zenodoto, ſcribit hoc adagium ex Philippi regis apophthegmate profectum eſſe. Nam is, ubi Theſſalorum ciuitatem ſubuertiſſet,& hoſpites, quos inibi te/
8
XXXIN
perit diuendidiſſet, per iocum dicebat: 2O LXJor 6816 OvHGl.— e Videtur ex oraculo, aut poẽta quopiam ſumptum. Eſt enim hemiſtichium carminis hetoi ci. Admonet adagium eorum demum aduentum eſſe gratum, qui commodi quippiamn ad ferunt. Ouidius: b b 1. Ipſe licet ùenias. Muſis comitatus Homere, Si nihil attuleris ibis Homere foras. b b b Obolum reperit Parnœtes. ä O*0Sp Loge ⁴ννοιπεα, id eſt: Reperit obolum Parncœtes. Accommodari poterit ad ilos qui nouum aliquod excogitarunt præmium, quo illectent. Natum aiunt à Calliſtrate Athe nienſium reipub.principe, cui cognomen additum Parnœtes. Is enim inſtituit, ut in iudici & concionibus nummuli quidam diſtribuerentur. Quam rem Comicorum inſectatio uer tit in prouerbium. 1e. Apertæ muſarum ianuæ. ees. XII Auto;yα /εμμκησαέν¶‿ εꝓπσον, id eſt: Apertæ muſarum ianuæ. Hoc adagio conueniet uti, quo⸗ ties aliquem facili, promptoq́; ingenio ſignificamus,& in percipiẽdis optimis diſciplinis ce⸗ lerem, quaſi muſis fauentibus,& haud grauatim ſuppeditantibus. Ediuerſo, qqui tardiores
ſunt, clauſis muſarum ianuis diſcere dici poterunt. Aut ſi quando dicemus, non opottetece
lare doctrin am muſarum munus, ſed candide, citraq́; inuidiam impertire, tanquam lumen de lumine ſuppeditantes. Refertur ã Zenodoto.“ Martis campus.
.XLII
Ae ediop, ic eſt: Martis campus. Suidas ex Alexandridis Piſandro citat.In eos tot, a—
quebatur, qui militari confidentia præditi uiderentur, uiq́; rem ui, nõ iudicio gererent. No doctis dictis, ſed pugnis. Non ex iure manu cõſertum, ſed improbis clamoribus. Et quibus ius eſt in armis. quos Heſiodus eleganter compoſita uoce xeνσοαν& uocat. Cæterũ in quo quis ualet, id Græci campum illius uocant. Argenteis haſtis pugnare. b XLIII „AS T SS yXAςο νμμαέχάνααςσ, id eſt: Argenteis haſtis pugnare dicuntur, qui cum nego- cium alio pacto confici nequit, muneribus& largitione perficiunt. Nihil autem tam ardi- um, quod pecunia non niSetun uemadmocium eleganter dictum eſt à Marc. Tu llo. actione in Verrem ſecunda:Nihil e etam ſanctum, quod non uiolari, nihil tam munitum
quod non expugnari pecunia oſſit. Ortam ai 1 ra,u dam APd linis Pythij, qui P unt parœmiam ab oraculo qu
hunc modum: 5 4 4
2 ST—Se A6-yXAH, Aε ‿‿, oR dura IG eg.
Mgenteis pugna telis, atq; omnia uinces.
*
id eſt:
uiclelicet
3. 2.. 2.. 1⸗ 58 Qiop Oaig. e rem longe chariſſimam. Siquidem diuus Ambroſiua in homilijs quas conſcripſit in euangelium Lucæ, refert ad huiuſmodi fabulam. Theotimo
hilippo r egi conſulenti, quo pacto poſſet uictoria potiri, teſponderit 1
Araimuehs„U
rJury amackebatu errrnequidt es ilt polit m Qdnnd h emlobphum ei lusa clumbe Nnslaertius lbiwoq conſer antte Dmauon am conſentane aſadenonabſat dlnolis quiduis, dalrinigurrulor Areh Ruuard
1 14 A. ie aa XDd y
Katt imle quid anggnäoquax, nduüego dicen mwütnügepecta aſuiincditeria paeeneyofli.
63 7 uunnig de nicemes quig
nle. Aui

d uidelicet innuens, ut quoſdam largitionibus ad perditionem ſollicitaret, atq; ita co rum quæuellet. 4 14.. e. erNEIe 4.
cHILIADIS SECVNDAE OCOENT VRIA vIT. 4 7„
Archytæ crepitaculum..AE. vrs nNcr⁸, id eſt: Archytæ crepitaculum. In hominem uehemẽter garrulum& ob,/ ſtreperum iaciebatur. Archytas, crepitaculi genus æreum excogitauit, quod pueris luſitanti
hn busdaretur, ne quid interim ex uaſis domeſticis cõtingerent. uemadmodum docet Ari.
ſtoteles viij. lib. politicorũ. Suidas indicat, Archytam fuiſſe Pythagoricũ Empedoclis pra⸗
neii aptorem. Quanq́; huius nominis referuntur aliquot, tamen cõſentaneũ eſt hunc Tarenti/ a n num philolophum, eius organi fuiſſe opifice, utpote qui fertur in mechanicis mire dmoti wdt le Cuius columba lignea celebratur, ita ratione mathematica librata, uti uolaret. Quã/,
Diogenes Laertius in huius uita teſtatur, huius nominis& architectum fuiſſe quẽdam,
dui librũ quoq; conſcripſerit de machina. Columbæ meminit,& Aul. Gellius lib. xij. cap. xij.
A
miltichimand qul commodign
1
cautoritate Phauorini tribuens inuentum hoc Archytæ philoſopho. Sed utriuſcunq; fuit
inuentum, conſentaneum eſt huiuſfmodi quoddam organum fuiſſe, quod ſuapte ſponte ſo/
aaret. Vnde non abſurde torquebitur in eos, qui naturæ uitio, quouis loco, quauis de re& . 1...— 7 2 7. 1— 2 apud quoſuis, quiduis garriunt, quos Græci Adεινι Sεοετ⁷ 6,&εωσς& έκν AVSSg, 3 p/
pellant Latini, garrulos, locutuleios, rabulas, blaterones,& linguaces.In quo s Eupolis ſcite:
Sclanan aaſu&εν πι«αGά‿νοστρτετ yAp. Nec inſeite Epicha tmus: oi XEye deu0. X Tv-,p dcνο̈̈ανqꝙᷓqG.
hbebatur ſimile quiddam& apud Romanos. Citeriam appellabant. Ea etat egies qux
dam arguta& loquax, quæ ridiculi gratia in pompa uehi ſolita ſit. Vnde M. Cato in M. Ce cdium: Quid ergo dicerem amplius, quem ego deniq; credo in pompa uectitatum iri, lu/- s pro Citeria ac ſpectatoribus ſermocinaturum? Ergo prouerbij ſpeciem habebunt orati/
nes huiuſmodi: Citeria loquacior.& præ hoc mutam dicas Citeriam. Gunus cum multis Cſterijs certare poſſit. n eeca WMel
commodi tdal
dum aiunt à(tlker
Leniminſtrnbit
Comicorun tu
I— Kndedrexe ab Xℳ 9 16879 εο d, id eſt: Atticus Pporrl nci Huic adagio locum fecit Athenienſium in muneribus captandis,& ucupandis lucris inſa/ l ta cupiditas. Vnde& apud Ariſtophanem frequens iocus in wuε Aoνοοnoog. Autor
anae Ki cpendijlie gratia, quamuis contumeliam perferunt. Refert Ariſtoteles in libris morali
* * 9
Aratro iacularis X LV
8S0 orriJap, id eſt: Aratro iaculari dicuntur, qui quippiam incircumſpecte faciunt, dhohicemne uid ſit in poſterum euenturum, aut qui ſuo magno incõmodo conan⸗
tut alterum lædere. Quiſquis enim iacto aratro petit alium, is quo morem gerat iræ, ſemet
renecceſſaria priuat, cuius uſum paulo poſt ſit deſideraturus. Recẽſctur à Diogeniano. Traſ butum uideri poteſt, à belli temporibus, quibus uomeres, marræ,& ſarcula, reliquac; agrico⸗
lationis arma, in Martia diffinguntur arma. Plutarchus in commentario. 181 00] tuSuulag
ulurpat, ueluti de re uehementer abſurda. ou⅜eε εeve 896,ꝙ SS O,S= AoA r 60S9 Nyd aud, usoxüg Kei, id eſt: Neq; enim is, qui uult aratro iaculari,& boue leporem ue
nari eſt infortunatus.
Atticus moriens porrigit manum. XLVI
4
logenianus.
Argi collis. XLVII
apid eſt: Argi collis. Vbi quis ingentibus malis eſſet implicitus. Poteſt accom modari uel ad locum, uel ad negocium uarijs obnoxium calamitatibus. Natum aiunt à col
quodam, cui cognomen Argi/frequentibus homicidijs, ac latrocinijs infami. eer „ Alinus eſuriens fuſtem negligit. 12 Ae NT.VIII 89O reuen Sordννς αμκνεαε, id eſt: Aſinus eſuriens fuſtem ne ligit.In eos congruit, qui uen
busnegans fortẽ eſſe cenſendum, qui quouis pacto toleret incõmoda. Alioquin aſinos lon
10 getortiſimos futuros, qui dum eſuriunt, nullis uerberibus à pabulo dimoueri queunt. Ap/
eneromero ſumptumqui ſanè qᷓ́; eleganter deſcribit alininam patientiam lliados. 4.,
6*& T ⅜φννααmν ᷣε ε μιάσνον πι⁴α
◻Ꝙ 4 ð Kà c⸗ 22. aiA i rohdd i,,ma Kuis àc„, Ei as bo Sa p S.3 AViop.2' Se,R nArce
rü„ 42= . 12 50νλοαισσ Sig A* VNWi dup,
4..... 4. 3 3. 4 In8 8 6
4* 2„—
nſecutu
XLIIII
præcellu
git manum, etiam cum moritur.
—y.. ———ſhhhhö—ö—8ö—G“““-—* 8——

DES. ERRASMI ROTEROD.
478 id eſt:
8 d 0 K& LNOSGAD qoeie. Vt cum per ſegetes ignauus tranſit aſellus Inuitis pueris, cui multus tergora circum b lam crepuit fuſtis, neq; ſegnius ille profundam Ingreditur ſegetem. pueri ſed fuſtibus illum Cædentes ſtudio tandem ac puerilibus aruo Viridus eijciunt, ubi paſtu expleuerit aluum. 1LL2 Aut cucurbitæ florem, aut cucurbitau.
RDAGIORVHN
LIX
c AXLIT H' n5! 10, N oXoNdvl, id eſt: Aut florem, aut cucurbitam.ld perinde ualet quaſi dicas/ aut
mortem, aut uitam, aut lucrum, aut damnum, aut uictoriam, aut cõtra. Græci cucurbitæ ſio
rem νοο appellant. Incertum autem utrũ mox euaneſcat, an cucurbitã ſit pariturus. Pro, inde per florem, mortem, aut fruſtratam ſpem ſigniicabant, per cucurbitam uitalem. Diphii
lus apud Tenodotum, 5p Aεεσρς υνννσ mσο y50 JeA εαρ m⁵ μά⁴ᷣρ,: Xrrl ehauid eſt
Ipſe tibi ſenex intra ſeptem dies exhibere uolo cucurbitam, aut crinon, id eſt: poſſum efice,
ſeæ, E. dicit ſpectrum apparens Penelopæ dormienti: 26de*y AreJDuxe, Mν₰ ꝙσ AuCA1 SGAp. id eſt: ls ſupereſt, aut interijt. Nam uera loquendum eſt. FEt quod ad huius imitationem Horatianus dixit Tireſias: O Laertiade, quicquid dicam, aut erit, aut non. b Nuda gratiæ.. 1 AXdντνα„νυνυμνυνα id eſt: Gratiæ nudæ. Admonet adagium, ut candide, ac benigniter imper tiamus amicis. Aut ne quid inter amicos fictum, aut fucatum, uerum nuda, ſimpliciaq́; om nia. Nam poctæ tres fingunt charitas, id eſt, gratias, humanitatis& beneuolentiæ prælides. Horatius in Odis: b b ö Gratia cum nymphis, geminisq́; ſororibus audet Ducere nuda choros. Idem alibi: Et ſolutis gratx zounig. 1 85 Sunt geu parœmiam ad ingratos referant, quod ab ijs gratiæ ueluti deſpolientur, dum ſem/ per auferunt beneſicij quippiam, nihil rependunt. Itaq; conueniet in illos, qui ſua benignita te rediguntur ad inopiam largientes amicis, quicquid nacti fuerint. Crobyli iugum. 11 SobVA8 d ν., id eſt: Crobyli iugum. De ſocietate duorum, pari improbitate dici con/
re, ut aut recte ualeas, aut moriaris. Huic non diſſimile eſt illud, quod apud Homerũ Ochſ
.
ſueuit. Vt de quibus eſt in epigrammatis Martialis libro octauo: Vxor peſſima, peſſimus maritus b Miror non bene conuenire uobis. Ductum prouerbium à Crobylo lenone quodam omniũ ſceleſtiſſimo. Is duo ſcorta domſ alebat, quorum lenocinijs quàm plurimos aduleſcentes in perniciem illiciebat, nec his con/ tentus, eoſdem ilectos furto compilabat. Vnde Crobyli iugum dictum, uel quod digni ui/ derentur, qui tanquam pares improbitate cum hoc copulari deberent uel quod iugum ‚d eſt:par ſcortorum aleret domi. ,1.. Mylus omnia audiens. LII MAG Grε&αμρμ̈ο, id eſt: Mylus omnia auſcultans. Dici ſolitum, ubi quis ſe diſſimularet audire, cum omnia tamen auribus curioſis captaret, auſcultaretq́;. Practum uidetur à mo/ la, unde exploratores obſeruare ſoleant, quæ fierent, aut Myli curioſi cuiuſpiã moribus. Te/ nodotus teſtis eſt Cratinum hoc uſum adagio in Cleobulinis. 3 .„n N 98 decem Rhodienſes, decem naues. te LolII 6 448 9(‿ SOdοονεQα ‧, id eſt: Nos decem Rhodienſes decem naues. In eos torquendi qui nimium ſuis tribuunt uiribus. Natum uidetur à dicto Traſonis cuiuſpiam qui decẽ ho mines. decem nauibus oppoſuerit. Niſi malumus ad Homericum illud referrte TAXrA⁸ ν‿ R vSλμε⁴ σ kug A&⁸ναα 833 Fn Höds kuyeic ma&-„ε ſaAtue A)⁸κάᷣp. id eſt. 4 Tlepolemusq́ʒ Herac ides, ma gnusq́; bonusq́;B
er ternas naues Rhodijs præſtantibus aptas E Rhodo egit. liquus d0s ap Obliqu
trüͤudpf no adquod 4 auweltprop
annerepares, ouere chot antreuii inke Wwireunt curſ uulmn Cttaf wtextum cxo anntrduiſledo saucepeehenl Muugea
7
V
axnbinkenten iäa riſtus ac glhyier f
daeghertſennon, ehungocicunt.! niſarürpro ntauaroomuttun nlecktladeuan lernur znica eun nor
Ä 5 Nriege ae9 1 r dim velunſeris dtin eklaneri gauygaa ignit darnüuickro

OHILIADIS SBCVNDAE CGBNTVRIRA VII. Obliquus curſus.
475
rinde un t Cdbeu Diductis ſoluere choris, rurſusq́; uocati
aanbiti atid Conuertere uias, infeſtaq; tela tulere. b
cuenndienu Inde alios ineunt curſus, aliosq́; recurſus. Ac paulo poſt:
lpwaandt d Vtquondam Creta fertur Labyrinthus in alta rinon ileſ parietibus textum cæcis iter, ancipitema.
4 Ne lupiter quidem omnibus placet. 82 SIrIV 8. NTheognis in ſententijs: b beD enN ou o νντας αε Ʒννν αέeφηνέααά. id éèſtt
Naq luppiter ipſe, — bue pluat ſeu, non, unicuiq; plagehk.. 4 sa heng. Hodleq; uulgo dicunt: Neminè inueniri, qui ſatiſfaciat omnibus. Nã alijs alia probantur. Et ſeaoſedm Tres mihi conuiuæ, propè diſſentire uidentur isn aI n. 1te4e CHoſcentes uario multum diuerſa palated.
teloqueremur,"Aσάό,ννQω( dεν H ꝙ κανιασαόs. Sld& u„, dATp, uod. 3us&axdεοαν, id eſt:
Cecinimus uobis,& non ſaltaſtis, lamentati ſumus uobis,& non ploraſtis¼. 41 Aati deſpolettſtſ6t- Non perſuadebis, ne ſi perſuaſeris quidemn.)VI lerin losquiuit ob0 reice,u Rp wsiohkg. id eſt. elr izeee ne e rit. nud etenim perſuaſeris unquam,
f**
Nccleti periinprbtn perbole genus, qua ſignificamus tanquam aαυαετxετο‿ν ν. Perinde quaſi dicas, non cre, 0 aum etiamſt uidero. b Er beirr d e g 53 Nouit hæc Pylæa& Tyttygi„uas. 3 LVII
is duNdla ταναν αμ ‿τντσmνα‿. id eſt v. 8
lilin obänirt Hac& Dylæa nouit& Tyttygias.
diemilgtinte euelutanigmate ueteres innitebant, opes malis artibus quæſitas. Tyttygias plagiarius 1 dum adpit quiſpiam fuit, qui ſeruos& res alienas, quas furto ſuſtulerat in Pylæa, is eſt Arcadiæ locus,
barchafie lnültate conlueuit atq; hoc quæſtu diues euaſit. Autor enodotus.) Polycrates matrem paſeit. 1 LVIII hdme rL,a ve³ε‿, id eſt: Polycrates matrem paſcit. Hoc adagium ex hiſtoria petũt, 1m ubi uli parrantes Polycratem Samiorum tyrannum, matres militum, qui in bello interiſſent, recen
7 rtuundun luile eꝛsc locupletioribus ciuibus nutriendas tradidiſſe, unamquanq; his commendans k. uiuni 8 nufra’rlio axr e,—ουασ, id eſt: Hanc tibi do matrem. Vſum prouerbij non adſcri, rohr dlt Senodotus, proinde liberum eſt unicuiq; conijcere, cui ſententiæ rectiſſime poſſit accõ
per 55 eſt benignior, officioſiorq́;. Aut ubi quis alieno ſumptu de quopiam bene mereri ſtudet, m nadesn ſtaut aliſs nummos impẽdentibus, ipſe præter officioſa quædam uerba nihil inſumat. Qui
.
. arm g—. 8 r...—. nis cuiupimſ moshodie quoq; uulgo principibus manet. Siquidem miniſtros, annis iam ad aulicũ uſum
nilluct 1n 1 mutiles monaſterijs, aut ciuium ditioribus alendos mandant. deh eauiſ esid eſt: Laudas teiplam. Hemiſtichium iambicum, quod accinitur, ubi quis celaudat ſuiq; tibicinemi agit. Plene ſic effertuutt.
3 zavs
6 dictus eſt, propterea quod anfractibus certis, ac flexibus perageretur. Vt in ali impe
uusͦ celeritas plurimum ualuerit, in hoc ars& ratio plus habuerit momenti. Huiuſmodi
Potelt d nauigantibus traductum uideri, cum reflantibus uentis, tranſuerſum nauigant.
Cui ſimile eſt illud euangelicum, quod in operis initio retulimus, cum de parœmiæ dignita
am perſuaſeris iſtud, pro uerbiali ſchemate dictum ab Ariſtophane. Eſt autem hy/ b
Imocdari. Ego puto non incommode poſſe uſurpari, quoties aliquis in commendandis ami⸗
4 171 1 1 1 4 3 I 1 4 4 1 1 11 4 I 4 1 4 1 1 1 1 1 1 1 1 3 4

480 DEBsS., ERASMI ROTERODAMI ADAGIORVM
auadan 2ανν z d cεα Nνοα.. id eſt:. Laudas teipſàm mulier Aſtydamæ in modum. Aſtydamas hiſtrio quiſpiam fuit Morſimi usrHuleſfatna intf vunic erat, quod in agendo Parthenæum ſeſe gnauiter ac ſcite geſſiſſet. Itaq; titulũ ipſe conſcripſt, in quo ſuas laudes complecteb
ſtatuæ. Verum ſuffragijs popu mum comœdiæ iocis agitata, poſti gus dictitet, malignos eſſe uicinos illi, qui iplet or fuerit. tur à Titulus, quem Aſtydamas ſtatuæ ſuaæ inſcripſit extat etiamnum apud Suidam:
li decretum, ne moleſtus ille titulus inſcriberetur. Ba res pri-
1i ky8 Ep 1e uo1*Odarloo,R dvo, Tar Keu, 0fX, νð ε dS TeHe, Q ε αἀeάeά·ĩðcο⁷⁵ KOeeie AO Ncb 0†&σσρκε ☛αυκασ ,ε&, bX Tsr. Fos uerſus quoniam eleganter Latinos reddidit Cõradus Goclenius linguæ Latinæ publi cus profeſſor, in Academia Louanienſ, juuenis utriuſq; linguæ ad unguẽ doctus,& in utto q; ſcribendi genere mirificus artifex, ſiue proſam orationem malis, ſiue carmen, olim inter primos eruditionis proceres præcipuas habiturus, non eſt cur ego tẽtem aliter uertere, La tini uerſus Goclenij ſunt hi: 3 b 15 Vixiſſent utinam mecum ilii, aut inter ego illos Quos penes eſt linguæ ſuauiloquentis honos Præmia prima equidem citra certamen haberem Nunc adimunt in quos nil habet inuidia.“ Vſurpauit& lulianus in epiſtola quadam ad Baſilium. ⁊⁊τ⁵εοεασα ς μαάανν σν ASuchuag, id eſt: Laudaui meipſum ut Aſtydamas. b Syrbenæ chorus. LX zuy Blabng Xονοοε, id eſt: Syrbenæ chorus. De choreis incompoſitis ac tumultuoſis olim d- ctitatum. Nam vρεννᷣ quidã uocem exiſtimant, qua ſubulci erga ſues utantur, unde& uui- La pro tumultu abutuntur. Ducta uidetur metaphora à diſſono illo porcorum gannitu. Nõ intempeſtiue dicetur, in homines inter ſe diſcordes,& querulos, aut ubi offendet aures imperitorum cantorum ſymphonia diſcors. 95 b Heſiodi ſenecta. 1 Hod&o νοos, id eſt. Heſiodia ſenecta. Longæua, uiuaxq́; ſic appellabatur. Fertur enim de Heſiodi longæuitate Pindari epigramma quoddam huiuſmodi. 1 Xc⁸ fig SPiac, 49) di τσρν Kᷣντιινιοως. H 0d dvSGO, AfTO XOE Ti. Quod autem ait, eum bis pubuiſſe, ſigniſicat, opinior, extremam ſenectam quaſi pueritiam referentem, iuxta prouerbium quod alibi retulimus, qie ælε* 5⸗„⁶οπ. Donnd quod bis ſepultum, alludit, ni fallor, ad hiſtoriam, cuius meminit Plutarchus in conuiuio ſeptẽ ſapien tüm. Cum ob ſuſpicionem interfectus eſſet in Locris ʒ& cadauer eius abiectũ in mare, Del phinorum agmen illud exceptum, in Rhium expoſuit. lllic cum Locrenſes ſacrum ex mote peragerent,& recens Heſiodi cadauer agnoſcerent, rebus omnibus omiſſſis, cædis autore ueſtigarunt: eos comprehenſos, uiuos in mare præcipitarunt, ac domos incenderunt, Heſo dum in Nemeo ſepelierunt. Sed occultant ſepulchrum propter Orchomenios, qui moniti draculo, conabantur uiri reliquias apud ſe ſeruare. Vnde conſentaneum eſt, quemadmodũ Homeri natiuitatẽ permultæ urbes ſibi uendicant, ita Nemeos ſimul Orchomenios Je/ dac epueen—— lep ultum ſemel accipere malumus cũ in mare proiectus mittit caſum, cum e O1 HrO SerPcvgas legendum ſit grrocοο, quod Patetnum 4 . gnificat conſequi, aut nanciſci. b 11 en elen d. Lotum guſtauit. LXII hrrerentnJeseDu Sullaſt de is dicebatur qui dintius in peregrinisregioni 1 obliti reditus. Neque inconcinne dixeris in uui ſimulatq́; ſemel uolu- ptatem inhoneſtam deguſtarint, ad priſtina ſt di EfiS ifi cos, qut imula ch à fabu la Lotophagorum de quibus memh n U 4 reuocari non queunt. Sumptum ama 3 modum Vlyſlis ſocij guſtata dI. omerus Odyſſe libro no no nattans qu no/ 34 mSultata apud Lotophagos populos herba loto, redire ad nauien
filius. Huic ſtatua in theeatro ponẽda decreta u, lectebatur, eumq́; in concionem attulit, ut approbatus adderetur
ſt in prouerbium abijt. lta ut nunc quoq; non infacete uui- lli, qui ipſe ſui laudator fuerit. Recenſetur à Tenodoto.
Vunqulqus ſmuen frckum, denitere cura,
1
mminbicum L rdtuscarpto ſerm Lotus arb umracp dederit
the b hermmus 82 ho rnwn lquuh
hSsuegeide
altaturdelutic enperaur. Not
g 1
matbelur nart bcpechwillet, pranüpelblutur
B ljede nabrir obpiohwis
f
ürdaw gitse
11 „
ahupalimil it orausPlu ütendguot
3 4 uc aunkeinn au ft. euſignutno
dein ictug 3 verac 1

oan nILIADIS SECVNDAB CENTVRIA VII. eiint nill uerberibus adacti. b 3
atdemwynit u ToMαν Ao xdσσσπ..
ctlagtuuſ ä48 nn- ſ.S5t Aoio qc⁹⁴νοε μέαε⁴εεονmσνꝓρ
4 81
ühen a MRau 5No A8 Svd6 A b—iοναν
duncolhe up deer]obot, dvv, v6s8 Adecdon. icd eſt: Joggnci 1 herumn— deguſtandam exhibuere. b napudäat a Aaſt horum quiſquis loti guſtarat amicum a Ftſuauem fructum, neq; nuncia protinus illi Vatemittere cura, nec ipſe redire ſtudebatt. Verum inibi cum Lotophagis remanere uolebant Obitireditus, carpturi germina lott. 3 beniug Ftautem Lotus arbor, de qua Plinius libro decimotertio: Tam dulcis ibi cibus, ut nomẽ etii rad Igal gentiterræch dederit, nimis hoſpitali, aduenarum obliuione patriæ. Eſt& herba eiuſdẽ nomi, dungrecoda nisgratiſſima& ipſa palato. De qua permulta Theophraſtus, libro de plantis quarto, cap. no⸗ als,ſue erna depenm& hoc prouerbium in collectaneis cuiuſdam recenſioris: quod quoniam uide⸗ regotetenala batur non illepidum, non grauatus ſum adſecrbeer. vkEfkrofeluhd. b LXIII Aus 3iεν. id eſt: E lupi rictu, ubi res quæpiam præter ſpem recipitur, quæ iam planè p⸗ lle uidebatur. ueluti cum pecunia erepta aà prædonibus, aut rapaci tyranno, aliquo inopinato eaalu recuperatur. Nota metaphora. Adagium refertur à Diogeniano. Natum uidetur ab Ac bppica fabella: quæ narrat Gruem, cum ſtipulata mercede in os, quod lupi gutturi inhæſerat, im zuuniae miſſo capite eduxiſſet, præmiũ exigentem irrifam a lupo fuiſſe, cum is diceret, abunde magnũ i elle premiã perſolutum, quod ex ore lupi caput incolume retuliſſetlt.
Ma un. Jrdeg Sdngütg Gyübee, ideſt: ſiesuecbanh Atquiſquis probus, is multum lachrymabilis eſt uir.. Bolte ſn 5 Deip dicebatur, qui facile cõmouerentur ad miſericordiam, ac precibus flecterentur. Nam il-
Din achrymare dicuntur, qui miſereſcunt. Ouidius:
ruioszulcüit Qulbus poſſint illachrymaſſe ferce. 1 beoinde Horatius, Plutonem quod nullis flectatur precibus, illachrymabilem appellat:
Non ſitricenis, quotquot eunt dies, 1a nee Pfars.
Thu Amiceplaces illachrymabilem
4
5
Plutona tauris Et Dido Vergiliana Aeneæ duriciem incuſans: Num fletu ingemuit noſtro? num lumina flexit⸗ b Num lachrymas uictus dedit, aut miſeratus amantem eſt? 1 3 otelt& ad Heraclitum referri, res humanas perpetuo fletu proſequi ſolitũ. Contra, duros& nexorabiles adamantinos, ferreos,& corneis fibris dicimus. Adagium recenſet᷑ à Zenodoto. Boechereheh Ser di xuois ſeu eouxute, nam utrũq; reperio, rex quidam fuit Aegyptiorum, adeo notæ& incor lman tuptæ in iudicandis litibus iuſtitiæ, ut uulgo ſi quem magnopere iuſtum& integrum ſignifica euellent, Bocchyrim appellarent: perinde quaſi Rhadamantum dicas, aut Minoẽm. Plutar⸗ chus in cömentario de uitioſa taciturnitate teſtatur, fabulam de hoc iactatam fuiſſe: quod cum cie elletnatura grauis& auſterus, Iſis illi aſpidem immittere ſolita ſit, quæ capite circumuoluta. ſu⸗ u pemne hominem inumbraret, ut oſtento territus recte iudicaret. Adagiũ refertur à Suida. Dici Ouu paceedde ijs, qui non temere de re quapiam pronunciant. Negant enim hunc regem ſolere ententiam ferre, niſi de cauſa iam comperta,& certis argumentis deprehenſa. 58 Aä Cawmelus ſaltt. LXVI Wiquis indecore quippiam facere conatur,& inuita, ſicut aiunt, Minerua, camelum ſalta/ ke dicebant. Veluti ſi quis natura ſeuerus ac tetricus, affectet elegans ac feſtiuus uideri, naturæ KEynioq luo uim faciens. Diuus Hieronymus prouerbij nomine citat, torquetq́; in Heluidiũ: rim 8 imus inquit, in te prouerbium: Camelum uidimus ſlaltitantem. Taxat Nlieronymus homi- u S mneptiam, qui cum à Muſis eſſet alieniſſimus, tamen diſertus haberi uellet. „ C(anis in uincug. ö küapemi Eεν⁴d eſt: Canis in uincula. Dicebatur, ubi quis ſeipſum in ſeruſtatemaut in ma⸗
aodi. 10 V
n ſenechan 5 3à1 y horn in
n husin cruuifi
4 1 1 1 1 1 4 ¹ 4 41 4 I i 1 1 1 1 1 1 1 171 1 1 1 1 1 4 4 G
lum ali⸗

b
4³² DES. BRASMI ROT. ADAGIORVM
lam aliquod inijceret. Acanibus ſumptum ultro ſe præbentibus uinciẽdos cibi lenocinio. Au/ tor Zenodotus. Heſychius indicat in eãdẽ ſentẽtiã dici: Gous&r Jᷓeναμid eſt: Bos in uincula,
Chius ad Coum. LXVIII
O„S0e aSop. id eſt: Ciius ad Coum. De comparatione uehementer inæquali dicebatur. Nam in ludo talorum iactus, qui Chius dicebatur, unioni reſpondebat:Cous ſenioni. Fit autẽ
interim alluſio ad gentes, quarum utriuſq; motes non caruerunt nota. b
Optimum condimentum fames. LXIX
Optimum condimentum fames.Inter apophthegmata Socratica celebratur. Irridebat hoc dicto luxum Athenienſium, qui uarijs cupedijs& operoſis condituris conarentur efficere, ut cibus ſaperet palato, cum id optime præſtet fames, condimentũ ut optimũ, ita& uiliſſimũ. N
hil enim ſuauius edi, quàm quod editur ab eſuriente. Manet hodieq́; uulgo tritum prouerbiũ famẽ efficere, ut crudæ etiam fabæ ſaccarum ſapiant. Antiphanes apud Ioannem Stobæum: A5rνμν A&κυενεαστστπα⁵ν σνxποdC. id eſt:.. Præter ſeipſam, cætera edulcat fames.“ Quod fames facit in cibo, idem ſitis facit in potu. Darius enim in fuga quum aquam turbidã bibiſſet,& cadaueribus inquinatam, negauit ſe unquam bibiſſe iucundius: nimirum nunquam ſitiens biberat. Licebit nõnihil gratiæ addere ꝓuerbio, ſi longius deflectat᷑: elut ad literarũ ſiu diũ, quod eo dulcius eſt, quo uehemẽtius ſitiantur literæ.& uoluptates cõmendat rarior ulus. Phani oſtium. R—σᷣςα να‿ id eſt: Phani oſtium. Id accinebatur, ubi quis fruſtra ſeruaſſet aliquid: ueluti ſi cuius uxorem adulterio uitiari contingeret, quam tamẽ ille multa zelotypia ſeruaſſet. Natum aiunt à Phano quodam uſurario: uef, ut alij dicunt, cæco: qui cum cellæ penuariæ oſtium ita oh ſtruxiſſet, ut citra ſtrepitum non quiret aperiri, tamen à miniſtro apertum eſt, ſublatumq́; pe nu. Aij narrant huic Phano uxorem fuiſſe parum ſpectatæ fidei: quam quod is haberet adul terij ſuſpectam, atrij fores ſic occluſit, ut non niſi cum ſtridore ſonituq́;ʒ poſſent aperiri. uerum illa cum per tegulas reciperet adulterum, uicini per ipcũ dicebãt: ꝓeνν ⁵ναρ. Eaq; uox poſtea ceſſit in uulgi ſermonem. Haud ſcio an ſit idem cum eo, quod refert Euſtathius in Odyſſeæ ki brũ ultimũ, qouis boεε& Phania quodã, ꝗ finxerit ſibi multã opũ uim domi reconditam eſſe. Aut Plato Philoniſſat, aut Philo Platoniſſat. LXXNI Diuus Hieronymus in Catalogo ſcriptorum illuſtrium, Philonem quoq; ludæum receẽſct. qui& eloquentiam& omnem Græcanicam eruditionem ita ſit aſſecutus, tum Platonicam in
dicendo maieſtatem, ubertatemq́; ſic expreſſerit, ut eum alterum Platonem appellet. Teſtatur
— elix, rebusq; florentiſſimis utens. C ocauit: à quo uictus, XImas calamitates deuenit. Autor Zenodotus. 1
S
urrſt deld
duvotbe quære
tiwn Fos rhereDic llt reu.ade duc tetrdelquid echauitute cit ſane Euander.
Setgedcrop.i nuletnpter prit uuawimpator rt urius A Nuugktaxe con
aihgſone hrniumen, ac beiwcum,

*— 4 anchennend ickecki er deates oömenäätn tra ſenuaſte han
zelotypir ſenulket
celle penuriacia ertumehh ſitünn quam quodiht ituch pollenmie Oan Jüßu. kaun ert Puſtatbiuohn juim domitauim ſit. I nem quogplucmi ſſecutus tunhun
——,
a,3Chor Manhi- opus, in qouise on tam adhlbragf ens ad morlei immis acdiiiſti vareunſ 9 mnia, nechacyät chemertairbe uod huim erbialiusues aut Gibitsa es:Beatsu
laut rgsi
. 7⸗ luaen cibetn Fuai uen g
visalg V 1 N
„ee chim erieon uneme di
uocaula qun f
Aund siuae. id eſt: E lupi ore.
OHILEIADIS SBCVNDAE CENTVRIA vVuUrI. Ne unquam nuiri ſenis.
dHi orwe A o d s vylb dg. icd elt:
Tune uiri unquam inſpicito podicem ſenis. b
ld eſt ne requiras illud à quoquam, quod ab eo præſtari nõ poſſit. ueluti ſi quis a philoſopho
requitat eloquentiam ab oratore, exactam colligendi rationem, à ſene facilitatem& feſtiuitatẽ
luuenilem. Metaphora fœdior eſt, quam ut libeat interpretari: ſimul autem apertior, quam ut
opus ſit. Refertur a Zenodoto.
b Amæa Azeſiam reperit. b 1 LXXIIII
vada rub p usnDep. id eſt: Amæa ad Azeſiam acceſſit. Dici conſueuit de re diu mul
tumq; quæſita, deſiderataq;. Didy mus autor eſt apud Trœzenios, Cererẽ appellari, Amæam,
ptoſerpinã, Azeſiã. Nota fabula de Proſerpina à Plutone abducta ad campos Flyſios,& Ce,/
tere toto orbe quærente flliã. Refertur à Plutarcho in Alexãdrinenſiũ ꝓuerbiorũ collectaneis.
b Tanquam heros in clypeo excipere. IEXXV
MNS T αανα τφι ⁊ʒεννσσσισ ενᷣαονπνόι. id eſt: Imò tanq́; heros in clypeo te uolo hoſpi-
tio accipere. Dici ſolitum, ubi quis ſuis ipſius artibus, aut benefactis fretus, de amicis bene mere
i conaretur. Inde ductũ, quod antiquitus heroes, aſſidue in armis agentes, uelut in clypeo di-
uerlabantur:& ſi quid opus fuiſſet amicis, quod armis præſtari poterat, id prompte præſtabãt.
LXXIII
utpote ſola uirtute diuites. Et apud Homerũ, heroẽs tergoribus bubulis accipiuntur,& apud
NMaronẽ, Euander Aeneã uilloſi pelle leonis Accipit. Ex tergoribus aũt integebãt᷑ clypei. louis ſandalium. b LXXVI 18 M ‿ᷣααο. id eſt: Iouis crepida. Per ironiam dicebatur in eũ, qui magni quippiã ui- deriuellet, propter principis alicuius familiaritatẽ. ueluti ſi quis inſolẽs ſit ac ferox, quod regius ſt coquus, aut imꝑatoris ſatelles, aut pontificius tonſor, appoſite dicer᷑: r oœ φͥeαν. Nihil aut uetat, quo minus& ad rẽ accõmodetur:ut ſi quis equũ regiũ, aut ueſtẽ miretur, quẽadmo- dum uulgus facere conſueuit:non ob aliud, niſi quod regis ſit. Suidas ex Eupolide citat.
b Lux affulſit. LXXVII Vbi melior rerum ſpes oſtendi cœperit, lucem affulſiſſe dicunt. Euripides in Oreſte: KdQοε ε&μ5ό σσ Gαν,μοG+⸗ id eſt:““...
Meisq́; uenit lumen, ac tuis malis.ʒ rr n 8 De Menelao dictum, è cuius aduentu remedium aliquod malorum ſuorum ſperabãt. M. Tul lius in Antonianarũ prima: Lux quædam uidebatur oblata: non modo quod regno pertulera
mus ſed etiam regni timore ſublato. Porrò lumen fauſti ominis apud ueteres fuiſſe teſtis eſt.
d& M. Varro libro de lingua Latina ſecũdo. Putat enim mane diei inde dictum, quod antiqui/ tus manum bonum uocabant. Ad cuiuſmodi religionem Græci quoq; cum lumen infertur, ſo- lent dicere: ꝓενς ετ οερ—ν. Nos item illata lucerna fauſta inuicem precamur. Lumen enim uitã in/ terpretantur. Vnde inuiſam abrumpere lucem. b. b 3 tedet cœli conuexa tueri. Euripides in Iphigenia in Aulide: re rd- KrSGO1 dS0 BACrTa. id eſt: Lucem tueri eſt hominibus dulciſſimum. ktapud Græcos gtε ſimpliciter dicuntur, qui uiuunt. Regyptij uitam lucernæ ſymbolo re- praſentabãt: quod nihil aliud exiſtimarẽt eſſe uitã, q; ignẽ humore uelut olei liquore nutritũ. Lupus aquilam fugit. 25 LXXVIII 496O e7, s*. id eſt: Lupus aquilamfugit. ubi periculum imminens euitari non poteſt. Aqulam enim, alata cum ſit, fruſtra lupus fugit. Refertur à Diogeniano. ELupusante clamorem feſtinat. 92 AuO/& G S0de Tedd. id eſt: Lupus ante clamorem feſtinat. ubi quis admiſſi cõſcius, ul/
o timet, prius quàm accuſetur. Siquidem lupus ſimul atq; prædam rapuit, mox properat au-
tugere, ne coorto ruſticorum clamore, ueniat in periculum. Autor Diogenianus. Lupo agnum eripere poſtulant. LXXNX Leno quiſpiã in Pœnulo Plautina: Lupo agnum eripere poſtulant, nugas agunt. Vbi quis
1 fruſtra conatur prædam recipere, cui ſemel manus iniecit rapax aliquis. Improbum enim uide
7
tur ſperare futurum, ut lupus agnum ſemel arreptum amittat. Confine, quod alibi diximus: in
Dha fee g. D. Viam qui neſcit ad mare dc. LXRXNXI autus in Pœnulo: Viam qui neſcit, qua deueniat ad mare, eum oportet amen Auarere üte 2 mile
LXXIN

nitem ſibi, id eſt, qui rem commode auis ratic
m id eſt, q nodari ſenſum, qui per ſe non ſapit: alijs obtemperet, qui plus ſapete hunc: Qui recte uiuendi rationem ignorat, eos ſibi proponat, quo⸗ rum uita laudata eſt. Fluuius etiam ſi longis ambagibus, tamẽ aliquando tandem ad mare de⸗
dacit, quandoquidem illuc infunditur.
uideantur. Poteſt item in
DES. EBRASMI ROGT. ADAGIORVN
conſicere nequit, is quauis ratione conficiat, neceſſe eſſ.
Poteſt& in hunc accomt
VNolens nolente anito. LXXXII Ben0p aeuovr! y² buu. id eſt: Volens inuito ſanè animo. Hemiſtichium Homericum, lliados libro quarto. li figura dixit in Andria: Tu uoluntate coactus es tua. Nonnun to dicitur:ut apud Euripidem in Hecuba: 0*„ du JeNGp 85 1) eAG‚Nv. 1 id eſt: At is uolensqʒ& non uolenrnsn. Eſt etiam in arcanis prouerbijs Hebræorum: Pigrum uelle& non uelle. Vulturis umbrra. b XXXIII rur de ui. id eſt: V ulturis umbra. De nullius precij homine dicebatur. Refertur a Diogeni
q́; de ambigente, animiq; incer
ano. Mihi magis quadrare uidetur in hæredipetas, aut alioqui rapaces, inhiantesq; prædæ. Re-
ſpondet illi:Si uultur es, cadauer expecta. . Præſens abeſt. LXXXIIII uaνο ακφↄάα‿. id eſt: Præſens peregrinatur. In eum dicendũ, qui non animaduertit ea, quæ dicuntur, cogitatione alijs in rebus occupata. Vnde quos iubemus attentos eſſe, ijs ſic loqui ſo: lemus:hic eſfote,& hocagite,& adeſte animis. Hodieq́; uulgo dicunt, cogitatione peregrinan tem, domi non eſſe, ſed foris. Terentius in Eunucho: Cum iſſo milite præſens, abſens ut ſies id eſt, corpore quidem præſens, cæterũ animo ſemota. Contra, qui amãt abſentes, præſentes lunt: ueluti de Didone Vergilius in quarto: 8
Abſens abſentem, auditq́;, uidetq;. b.
Theodoritus Cyrenenſis Therapeutices libro primo ex Heraclito Epheſio adducit:a'euνεn z G„ o 10. Pd†i du00 A†, ohrag drdvν³. id eſt: Stolidi quum audiierint ſurdis ſunt adſimiles. Teſtatur prouerbium illos præſentes abeſſe. Item Ariſtophanes in Pqui-
tibus: nęs 75 AS)Lr, ei n v. 5 dd'8 6& od αυ. id eſt: Semper inhiaſti dicenti,
cæterum mens tua præſens abeſt.
B Vnà lauabor. LXXXV NnoßaòSα. id eſt: Vna lauabor. Dici conſueuit, ubi quis inſinuat ſe in ſocietatẽ alterius: aut ubi quis admittit aliquem in ſocietatem:uti qui pauperior eſt, ſumptũ effugiat. Suidas ait olim fuiſſe morem, ut diuites unà cum pauperibus lauarent: ut quibus propria ſupellex ſtrigilum, ſpongiarum, guttorum, atque id genus rerum non eſſet, diuitum uterentur ſupellectile, Citat idem Ariſtophanem ex Anagyro: τπἀντας 2³ oA⁴80, AO T de D)/Se p. id eſt: Verũ oportet omneis una lauare, ae ſpongias owittere. Tãquam hoc cõmoditatis laturi ſint tenues, li cum diuitibus balneum ingrediantur, ut ſpongijs ſuis parcant. Vnde mihi uidetur, nõ incon cinne dici poſſe, ubi quis leuiculam aliquam cõmoditatem, quam citra ſuum incõmodũ pra
ſtat. perinde ut ingens beneficium imputat. Veluti ſi cardinalis inanem titulũ familiaritatis lar
FHauic diuerſum eſt illud Horatianum:
giatur alicui, nihil pſi nociturum, qui concedit: profuturum nonnihil ei, qui accipit, recde dice/
tur, NanSc. Quidam codex habet, Saduαον, uelut una mergor. h t n. Pinusi morem LXXXVI eiuwe ömop. id eſt: Piceæ ritu. Vbi quis funditus, radicitusq́; perit, ita ut nullo pacto reſii tui poflit, piceæ ritu perditus dicitur. Nam piceam ſucciſam negant 7 ullulaſcere. Meminit huius prouerbij Staphylus, citante Diogeniano. 44. dur ze, Procridis telum. ns& dnov.. id eſt: Procridis iacula. De ijo. qui ueluti certis telis quicquid ſt inant, aſſequuntur. Sumptum à notiſſima fabula:uel Ouidio natratore, libro tranſformatio/ num ſeptimo, de Cephalo: qui certo iaculo emiſſo, Procridẽ uxorem interemit. atus ferã elt
LXXXVII animo de/
Non ſẽm per eriet, quodcunq; minabitur ar cus, id eſt, non ſemper aſſequeris quod cupis.
Promeri canes. LXXXVIII Todusss neaits. id eſt: Promeri canes. Dici ſolitum, ubi quis nouo caſu pœnas daret ip aub⸗ 3 aliquan
Dicendum, ubi quis fingit ſe nolle, quod cupit: aut contra. Terentius nõ diſſimi-
b lucherse gudam.
tepe
†
piniuad:
rnun iunt ho unctnd araeaudte co mathuic Iluj urae I- 667 milaſguuia enäblliuerit düecponteta alceadbocacco alhpuss tem ib uppuo qwe ueli ddauguwuariepr oyontteleprinc umdügect,u
——
— ſſſ— —
—
—
— —
—
—
Nrnunihe. ic r ainqultulgu dänn ocenduim aürnn adbem f uüatlnius..
1
„ ſuudafendeie. dxean lrlen
uugrätalnc e singrKid eſt aiagedigintucet

. l
n da Sattentexelezttn
cunt,cogjadcheyen viite praewaäine wät ahleneam ito Fphelbauuti deſt. Stoicianas eItem Arilopwant clk Senpu tüüt
ntſe in daitii nptũ cuuje s proptilpeka t nuterentut pi wug Dres ncin linir
Vndemiti üinmi⸗
citra luum lüch anem ting ihi eiquiant f.
ertt,itactm nepniar
4 4
rratore. bio, aratot aui
remiintaer V
4 Nop dnds 19) Tiα‿ος α⁴‿μαονασ.
Tantum id ſpectet, quod ex uſu ſit reipublicæ.
lcegetibus, præter culmos& paleas nihil adferunt in horrea. Recenſetur à Diogeniano.
cHurIADIS SBCVNDAE GCENTVRIA vII. 45
miquando læeſiſſet. Promerus regius quidam miniſter fuit. Is Euripidem tragicum poëtam, ſu- tamodum exoſum habebat, delatus ab eodem aliquando, neſcio quo nomine apud regem. Quare poſtea canes quoſdam feros in poẽtam ſoluit, à quibus ille deuoratus interijt. Proinde
4
uoties potens quiſi piam offenſus aliquos ſubornat, ſubmittitq;, qui tibi negocium faceſſant, tẽ eltiue dixeris, αένν εμνs. Conuenit cum illo, quod alio dictum eſt loco: uονο½ q/lop. id eſt: Oanis uindictam. Recenſetur à Diogeniano. b Magiſtratum gerens, audi& iuſte& iniuſte. id eſt: princeps iniqua& æqua pariter audias. b Somptum aiunt hoc adagium ex Solonis elegijs: etiam ſi hic trimeter eſt iambicus. Admonet, ut quiin tractan dis Reip. muneribus uerſatur, patientiſſimis ſit auribus: æquõq; animo& be/ ne&e male audire conſueſcat: neq; facile populi uel laudibus, uel conuicijs à recto dimoueatur. Congruit huic ilud Sophocleum in Antigone: b
id eſt:
LXXXIX
I d rci cds, roν⁴ε i Mög, atrel ah eumfa 1O dAα 1OH TNTf. gea quem inſtituerit ciuitas,& parua eum
Audite oportet,& æqua,& his contraria. b poteſt& ad hoc accõmodari, quod quidam Romanus imperator dixiſſe legitur, in ciuitate li bera linguas item liberas eſſe oportere. Neq; uero mirum aut magnum, ſi principes permit- tant populo quæ uelint dicere: cum ipſis liberum ſit, quæ uelint facere. Præterea de principum factis uulgus uarie pronunciare conſueuit:quod alius probat, alius damnat. Maiore autem ani mo oportet eſſe principem, quàm ut huiuſmodi uoces captandas, aut obſeruandas exiſtimet. Fulgur ex pelui. b XO E'spari eu uενεν. id eſt: FEulgur ex pelui. De minis inanibus eorum, qui lædere non queant. Fulgor enim qui fulguris imitatione quadam è uaſculorum nitẽtium uibratione, aut ex aquis redditur, nocendi uim nullam habet. Pueros modo territat. Habentur& hodie ſpecula quædã quæ uibrata ad ſolem fulgur imitantur. uerum id fulmen non eſt, quod montes ac maria percu tat:ut inquit Plinius. Parcœemiam recenſet Diogenianus. Ex inanibus paleis. b 4 XCI a'rah e Ka Sa5u Kp Sb„d op. id eſt: Atqui è puris paleis trituram frumenti facis, ideſt: Operam ſterilem& infrugiferam ſumpſiſti. Natum à ruſticis adagium, cum male enatis
Atrei oculi. XCII
Aioe ‿ααστ. id eſt: Atrei oculi. De toruo, truculentõq; aſpectu dicebatur. His enim ocu=⸗
ls in tragœdijs inducebatur Atreus, qui Thyeſtæ fratri, filios ipſius epulandos appoſuit, pro-
pter uxorem adulterio uitiatam. b Mutus Hipparchion. b XCIII
Aοασσ,νρνερ ᷣανεουνqid eſt: Mutus Hipparchion. Vbi quis repente obmuteſcit, cum maxi;
me uox illius expectatur. id quod non raro conſueuit quibuſdam in cœtu dicturis euenire, ut
ſobito uelut attonitis uox faucibus hæreat. Quod aiunt accidiſſe Theophraſto, homini in cir/ alis alioquin eloquentiſſimo. In huiuſmodi caſu igitur fuerit huic adagio locus. Narrant olim apud Græcos, duos præcipuos fuiſſe citharcœdos, Hipparchionem,& Rufinum. Cum autem in ſolennibus ludis, qui decimo quoq; anno apud luliopolitas agebantur, eſſent inter ſe decer- taturiicontigit, ut Hipparchion theatri ſtrepitu turbatus, obticuerit, eaq; res in uulgi iocũ abijt. Autor Senodotus. 4 1 — Pecuniarum cupiditas Spartam capiet, præterea nihil. XCIIII A h,Mard Xo, Io 5 bucen. ic eſt:.
na fames auri ſpartam capiet, ſubigetq́;, præterea nihil. De ijs, qui ſola pecunia poſſunt expu gnari,alioquin inuicti. Natũ adagium ab oraculo, quo reſponſum eſt, Alcameni d Theopom bo Spartæ regibus: tum demũ uincendos eſſe Lacedæmonios, cum aurum& argentũ in pre- do cæperint habere. Reſpõdet apophthegmati Philippi, Macedonum regis, qui putauit nul⸗ am arcem tam munitam eſſe, quin capi poſſet, modo aſino pateret acceſſus onuſto auro. Re,
5 ſpondet ã Danaes fabulæ, à qua nulla cuſtodia, auri inſultum arcere potuit. Meminit M. Tul
lus inſecundo libro officiorum,& Plutarchus in Laconicis. Non
8 3

476 DEB.S. ERARSMI ROT. ADAGIORVM Inter pleraq; Homeri carmina, quæ quondam prouerbiorum uice celebrata fuiſſe teſtat Macrobius, illud uel præcipue annumerarim, quod eſt in Iliados libro ſecundon: Od e1 rcuwvOXio 8u4dp SAXO0p Grd. id eſtT. b Haud dignum duce id eſt, noctem dormire per omnem Admonet parœmia uigilantiam ac ſolicitudinẽ maxime conuenire pt 1 gociorum ſarcinam ſuſfineant humeris. Vnde& Vergilius Aeneam ſuum alijs dormientibus
ur
aut uoluptati indulgentibus, aut uigilantem facit, aut certe excitat, fingitq́; cogitabundum, ſo-
brium,& de futuris agitantem animo. At pius Aeneas per noctem plurima uoluens. Aenea potes hoc ſub caſu ducere ſomnos:
Vigilas ne dem gens Aeneavuigila.““ Huias rei præclarum exemplum præbuit Epaminondas ille dux Thebanus. Siquidẽ cũ The/ bani ciues feſtis quibuſdam diebus, ſolutius compotationibus indulgerent, licẽtiusq; uolupta- tibus fruerentur, ille ſolus uigil, ac ſobrius arma luſtrabat,& urbis obambulabat mœnia. Roga
Et rurſum: Atqʒ iterum:
..„ 8½ ₰„ N. 4 4.„— tus, cur id faceret: reſpondit ſe viqeν u-⁹,xννννπνεν,Nε i ie d1 Asue 9) a Srcap id elt,
ſobrium eſſe ſe, ac uigilare, quo reliquis liceret temulentos eſſe, ac dormire: quemadmodumte
fert Plutarchus in libello aduerſus ducem imperitum. Porrò quæ modo retulimus, ex Home
ro dicuntur ad Agamemnonem, ſub perſona ſomuij, Neſtoris ſpeciem imitantis, Integrũ car men ſic habet: b b b b Eud d αρε σ‿ ι dαιριμςοσ ππÆνν αο
Od τπαινευχαᷣον υς ‧φρμ ν νοuσνυρ duω
Q.. Adoi& ᷣrπ⁴σασν,ß⁷⁶Hνον T6ασα αμινμοε. id eſt:
Belligeri Atridæ proles, dormis ne Agamemnone
Perpetuam noctem dormire haud principe dignum eſt
Cui populi commiſſi,& tanta negocia curæ.
„ fkundem cæteris dormientibus ſolum uigilantem facit Iliados x.
A Nor uν( tauQσπντιn?AtSee rνα ἀφσ‿νσeρ
Edd'op Trouννυχάοεμυμάα HονQ ded αμκνιννα⁵μινον ðrτν
AMbun aeSs!dNp RXααάε⁴μ νονα ro*μαρρια ααν
1 iX AuSde, d Pgr 5εααε οντo. id eſt:
At reliqui Danaũm proceres noctem uſq; per omnem
Dormibant, placido correpti membra ſopore
At non Atriden paſtorem Agamemnona plebis
Somnus habet dulcis, uerſantem pectore multa.
Conſimilem ad modum louem uigilantem facit Iliados ſecundo:
ANoi ℳ§ G0 7, u9) aves Iτποαοονςεαν
Eöd p Tνε αά ot, Gii aↄ⅜ u TXxs vHd uαμ mτ☛‿
AXX 5„ Aℳ13s Oęsyε. id eſt:
Tum reliquos omneis, diuosq;, uirosq; tenebat
Pernox ſomnus.at inſomnis Saturnius unus,
Pectore ſollicito uoluebat. eenrerneienerten-wenezeenanonere datearetenee unumquempiam haberet cubiculari nn uu tegi Perlarum hunc fuiſſẽ motemsut lerm lamã ingreſſus, his uerbis ill Wwiecleumn⸗cni hoe munerxis erat mandatum, ut mane: eidche, Ogovr Jay 5 usoogo c‿ 36 h peresſacaerr⸗ asa Baorzd, u Qgöur Je Payranhn 4 re iaſſit. Quod ii Jhus rn— di Sutge rex, ac negocia cura, quæ te Meſoromaldes cura lario monitore:ſec Pſ, rauo ſeeweeer Länet 8 vrudens,Muie nihil opus fuerit Suſmo 4 vubi Xiu. Plato ſeptimo de legibus libro moſe auot ahnddam— 19 6. Fius uerba ſubſcribam. Eν οε⁶‿ α alltls MoOclis uigilantiam cõmendat:maxime in ptin b b dAα kd σποπνae. id eſt: Prinei es⸗ ,05 Aha I Tös“p vu, Soον οεμ εαμφοσνε, T laes 7 uibus, pariter& hoſtibus. Ac ſld ſa nocii aSiamt— ciuitatibu 8,malis— unt; formudie id eſt: Nullus enin ersre e,r wid 5 5 eodẽ in loco: radi9o 0/5 audeig suse d.
Capram
Npon decet principem ſolidam dormire noctem. XCVv
re principibus:ut qui tantã ne
our-
nmchuinc kua⸗lidn qib quoc leu uinpetiertia. cü diattbus
— — —
——
9
—
—
— —
rdrer 2 gam equobu acbulfgmau aaCom negam drrrio deuitar taujmarri: mml helum mih Gaunquar quic geiprouetbia atescun Agame auiutlimorem nihd paupen iaaſaciuche⸗ H)rimgu S. na Hollee g) r chächn
udegy Twigeni dhelun eeen,n ejemnmmudequ lthis mqam
apot gros.
ſdnnh autem exa dalz erantabacka ü Gypeum:
19 ferardrinlge p 1
arl Kunrrinnen 5 tins fonc dmiinre, aoo do ee
. dug Prü a
1* 1 Gah) 8 o 1 deueg.-A⁴l, M ℳTe,

4
em. 71 dce ceeen d
eheehae. 1 Vtn, wiumanehd b ugito anränd
TJauro oneratt
cHILIADIS SBCVNDAE CENTVRIA VIT. Capram portare non poſſum,& imponitis bouem. NX cvI platarchus in cõmetario, cui titulus, Ni T ud᷑ Se Tcveidedh. Erei 15 99) Wolarfas Eseu yeorop.
Lauat nld&ry έςεανν, εmπροtiert* ρ☛̃,. idelt
s,cum nequeam portare capellam.— 4Iee Vbi quis quod leuius eſt, recuſat: ́ quod multo ſit intolerabilius, imponi ſibi poſtuſat. Veluti ſqquis impatientia paupertatis, nam ad id accommodat Plutarchus, uſuris inuoluat ſeſe: quod
onus uig diuitibus ſit tolerabile. 1. Naͤnqᷓ enim meos boues abegerunt, nec equos. XCVII 04)8 r.⁴ꝓπισσ ειμάμας e AAασφνbφᷣ◻ς σνσ. ic eſt: VII
Non enim equos unq́; mihi ſubduxere bouesue... pwuerbiali figura uidetur olim uſurpatum, pro eo quod eſt: Nunq́; me læſerunt, aut affecerũt
iiuria. Cum negamus nobis eſſe cauſam, cur illum aut illum odiſſe debeamus. Plutarchus in cõmentario de uitanda uſura: kal* ταντσσα αμ αε ed,è A-y d r6Ae IevlNOTa, m5⁴ u a⸗
Ee.u N0 ι έάσαἀς e êNMαimꝝυ dud rνν ν*. id eſt: Neq; uero me exiſtimetis hæc dice
re quod bellum mihi ſit cum uſurarijs: Nunquam etenim uel equos mihi ſubduxere bouesue. id eſtnunquam quicquam mei abſtulerũt. Id quo longius traducetur a ſimplici ſermone, hoc
magis erit prouerbiale. Sumptũ eſt autem ex Iliados Homericæ libro primo: ubi Achilles con tendens cum Agamemnone negat ſibi cauſam eſſe, quamobrem cum Troianis bellum ſuſci-
pitt nili ut ili morem gerat. b
4,.„ 7 3 0Mp byd TF†eο TveR uSo AMANTG„S„)
2· 4 2² à 2⸗ 27 72
AKlo ANN,O,Erei 5u,&Aο* oi 8. ) ο εμαμα εe AXAXꝙ, A nse ero h Q013 51S ScTtcue ar 2 76. id eſt:
.. A—„, ſͤͤ Haud ego Troiugenũm huc acceſſi nomine, quo cum
Kiss bellum gererem, neq; enim ſum læſus ab iſtis.
gens Achillis cyypeum:
Naͤnq́; etenim uel equos mihi ſubduxere bouesue.
Nec Phthies unquam ſegetumq́; uiruimq́; feracis Sunt populati agros.„ Dictum eſt autem ex antiqui ſeculi ritu, quo cum uita mortaliũ adhuc eſſet paſtoralis, prima
bellicauſa erant abacta pecora: quemadmodum eleganter indicat Homerus Iliados z. depin-
2 7
„ 1 3- 4 8 6„ To d έ αeνανονν᷑ S0 Oτε έιμ‿μασι μαάω ι,
1 e 37.„ A)he dron u‿ Toia) Atnae Bse. r⁴.x Qνυοννοσ‿, o N Lrou voAeg,
TOnd uno: TUuε νέ SGAop Nouri 50v duαα 1.„ 1„ 2 3„ 3. 2„ 0idhira apoide Er d5αάα G₰½. α mφέασστ
Tiurop 5H Sodip&ελκαν Hl* νπεα αν
hend diop, Kroã„ν½ᷣ Ari ⁴οοεοaα. Et reliqua quæ ſequuntur.
9 3 H
„
PFPeliwqui nihil debet. b XCVIII 21dAiAο„ν— ½ꝙelAeεν. id eſt: Felix, qui nihil debet. Sententia Græcis celebrata: quam fa b dlehis uerã dicet, qui periculũ fecerit, quid ſit ære alieno obſtrictum eſſe. Qui nõ ſit expertus,
iit is blutarchi cõmentariũ euoluat de uitandis uſuris, quamq́; ſit miſerũ debere facile cognoſcet.
Auid enim calamitoſius, q́; toties erubeſcere, toties perfricare faciem, fugitare, latitare, mentiri, dil mulare: nunc ſupplicem agere, nũc flagitare: palàm appellari, uitari, notari digito: breuiter
aanqh tui iuris eſſe? Nam hæc, cumq́ his multa alia incõmoda ſecum adfert æs alienum. Extat
in hanc ſententiam epigramma Græcum huiuſmodi, titulo Automedontis. 1 dGß 070 N, d Ald'evi Andep ocelAcGp. Eira d 5 A piαια. 75 170p de Ae dα.
à uoreig Niau rie X1XdS H,g ,uegx
Edue S N⁴αμέισνο o AaSdp A⁵ενκ⁵.
1 3e, Coo⁶εαν. ⁴⁶ασ̈ν¶ ˖tnnsop Sꝶ 88 el u JerS, n9) riuss.ο⁴ᷣec. id eſt: Qui nuli debet, fortunatiſſimus ille eſt. roximus huic cœlebs, tertius orbus erit.
4(Suod

488⁸ DES. ERASMI ROT. ADAGIORVNM Quod ſi quis demens uxorem duxerit, ille Aac ita res demum commoda grata feret. Eueniat ſi ſors, ut grandi dote recepta, Protinus uxorem deferat in tumulum. Hæc doctus ſapias, Epicurum quærere fruſtra,.
Qua ſtt inane ſinas, quæq ſient monadedzdzd. Plutarchus in libello, cui titulus, res Qπσ νυυιν5σ‿έιeνσMje Jecal,ſcribit Perſis, duo fuiſſe peceata Pti mũ debere, proximũ mentiri. Nam ea iudicabant cohærere, quod qui ſunt obærrati, ſepius co gantur mentiri. Quod autem refert Plutarchus, eſt apud Herodotum libro prino.
Ad digituli crepitum. 2 kom
Qui arrogãtius, faſtuoſiusa; iubẽt quippiã, digituli crepitu ſignificare dicunt᷑. Diuus Hiero
nymus in epiſtola ad Ruſticum monachum uſurpauit, in ſupercilioſum quendam dæ faſtidien
tem, qui dicturus, digituli crepitu ſilentium imperabat:deinde ſimili faſtu, ſingulas uoces, ꝑii
terualla promebat:ut ſingultire crederes, non proloqui. Videtur autem hic geſtus fuiſſe domi
norum, ſeruis humilius aliquod miniſteriũ innuentium. Martialis libro tertio in Zoilum: Digiti crepantis ſigna nouit Eunuchus. Item in Diſtichis: ͤ
Cum poſcor crepitu digitorum q uerna moratur,
O quoties pellex culcitra facta mea eſt.. IhAe Simile eſt illud de nutu& renutu Iouis, quod ex Homero citat Plinius in epiſtolis. Et nutu d cũtur efficere, ꝗ minimo negocio rẽ cõficiunt. Itẽ ad oẽs nutus obſeꝗ, qui ꝓmpte morigeratur.
Suem irritat. 1 b 6
1p d. id eſt: Suem irritat. In auidum rixarum dicebatur. Sus enim agreſtis prouocatus,
rectà petit eum, à quo prouocatus eſt. Sic enim narrant uenandi periti, ſi quis ſuem lancea ꝓ/
tenſa prouocarit:etiam ſi iam ille ſequebatur alium quempiam, ilico uertere curſum,& in pio- uocatorem tendere, ne cuſpide quidem uitata. Emp
C HILIADIS S ECVNDAEB CENTVRIA VIII.
.— Seruatori tertium. b 1 0 EIp u. id eſt: Tertium ſeruatori. Proculus Diadochus in cõmenta io de tribus animi partibus, iuxta Platonis diuiſionẽ, deq́; quatuor uirtutũ e- 8 neribus, uſurpauit adagiũ hoc, his quidẽ uerbis: a-od.ετννꝓνν †eαμανοενινmνrm⁴λν “ Loxie àε‿νν εx duoian Tᷓĩa is, H’ d rE ⁵. id eſt: is dilbo- lutis, animiq́ partibus, iuxta ſuãà rationẽ diſtinctis, tertium ſeruatori, quod aiũt. Sentit aũt Proculus, abſolutis duobus, reſtare tertiũ, uidelicet, quo pacto quatuor uirtutes ad treis illas animi partes poſſint referri. Sumptũ eſt adagiũ ex Iſthmiorũ hymno quinto Pinda ri, apud quẽ de tertio Iouis ſoſpitatoris calice legimus ad hunc modum: E iep b Saac Toeaie ovrae bAus ncp, RYvp Aατ eudep A‿†2⁴ν Rod's xęrie. or 3 carminũ hæc ferme mens eſt: Optat Pindarus, ut aliquando uincat Olympia, Aegi nels 3 4 fontingat tertium miſcere calicem ſoſpitatori Ioui, non ſine laudibus, tum ipſius ui aAffs uf lgis ympij. Craterem autem intelligit, aut ſimpliciter eum, qui ſumitur in cõui- ijsr alibus: aut u⁵ατνεα Ʒνσςσ. id eſt: Calicem cantionum. quemadmodum alibi:
mutu⸗ ai Kορνεινευνο Kodaäp. ideſt: Se ile ds euia uocaliſ cantionũ. Quo quidem loco, Pindaricus interpres oſtẽdit antiquitus ſu
9! dut in couiuijs, primus calix miſceretur Ioui Olympio:ſecũdus heroibus tertius lo ui ſeruatori. Teſtem huius rei citat Sophoclem vuπμκι— 1 18 o enn Zeu πœανεε ά Tioo oτνεε 8 1*
Exordi irs ασαι⁴ι⁵/ρ⁷. id eſt:
Lararunn zden bor. lupiterq;&ʒ tertij
Io lcy 1 ſo itatori 5...
raean jtea Wirg eenuun, Ko atse e hluin EDigonts
4 61 vA, erra E.; ro Tid π στν‿ 7e S din„r dsKs b Libationes pri 8 Enrap ea. ic eſt.
poculum h Tcn Tuidenlouv lunoabi tempeſtiuarum nuptiarum. Deinde ſecundum zutem hunc calſcem uid 3 ein Ntert loco Iouis ſoſpitatoris optabilem ſtillam. Addt
m& appellatum:quod hucuſq; potatio citra ebrietatem, animich 90
xam
81
Wmnos llos ulbobnoxiss
rosOeænoni
aurun aerea cu mdrmorum gzlntorigidis, wa Dolox e alonpectenter tenrpotalionen arsn Dlotoele
aie wwiiet uzilge ges ar Uiagulum ſoſp 1
tem atg hoc
6
adtinernztemy delm tzen aulſeworout ci naub eſet bonie
4
nn indertes t irconialoti
att as ſa h denrlö F. 1 dp;
19 3 in

cHILIADIS SEOCVNDAE CENTVRIA VII. 489
. 4 amconliſteret. Vltra quem ſi quis progreſſus eſſet, iam ad libidinem, intemperantiamè aergere uideretur:iuxta illud apud Apuleium Aſclepiadis dictum, exiſtimantis Drun ee pubertinere ad ſitim, ſecundum ad uoluptatẽ, tertium ad ebrietatem, quartum ad inlantana Panc autem eundem Side αανν⁷G calicem appellant reaop: ſiue quod in hunc deſineret bibã der dimodus: ſiue ano4 hic mufrier us inter omnes abſolutiſſimus eſſe putatur:ut cui adſit& initi d duoſui, um medium,& finis, eòq; rebus diuinis potiſſimum accõmodatur,& à Platone refertur ad qulſun han dnimũ, utpote diuinum,& ob id ternione conſtantem. Ne id quidem theologica ratione ua dtum lbropin aquod primam& ultimam pateram Ioui dicarint, mediam ſemideis. Primũ enim heroibus 4 mecius locus competebat: uel quod iuxta Platonis ſententiam mediæ conditionis eſſent in- aficarecdanf ¹. ter ſummos illos deos:o? dAugop«Xoν. ut inquit Homerus, quos Plato mentes autumat lolum quen at eſſe nullis obnoxias corporibus,& inter nos corporibus oneratos,& ob id affectibus mortic; likäctlng 4 obnoxios. Dæmonibus enim Platonici tribuũt corpora, tametſi non eiuſmodi, qualia ſunt nch zutemlit tuin ſra, uerum acrea: cuius opinionis ſe fuiſſe teſtatur& diuus Aurelius Auguſtinus, in libello de b aruhe natura dæmonum,& alias aliquoties. Vel quod iuxta poẽtarum fabulas ſemidei cõpoſitæ, me- dixqh ſunt originis, ex altero parente deo, altero homine: uelut Hercules ex Alcmena& Ioue daſior& Poſſux ex Leda& Ioue. Porrò Iouem intelligunt mentem illam ſummam dmſe mul complectentem, ut idem& initium& finis ſit omnium: eamq́; ob cauſam ab boc auſpi/ Aninnatn abantur potationem,& in eundem finiebant. Meminit louis ſoſpitatoris non ſemel Ariſto⸗ ſco j äeud pbanes in Pluto, uelut hoc loco:— eq qui pnpdn
ii Tp od T,a Kaurd A0—nε genim güm ibeie daf Venn— mm ickeſte ue Hlee inamich e Hermaneam boſtiucloocood. alin Tradit interpres templum Athenis fuiſſe a qide ονννuem eundem quidam 6SeH pellant. ide ννmentionem facit& Athenæus in dipnoſophiſtis, libro ſecũdo, addens im fuiſſe mworẽ, ut cibis appoſitis mox uinũ indilutũ infunderetur: quo nimirum declaratent RIA VI guanta uis eſſet boni dei, Deinde cũ ſuo quiſq; arbitrio diluiſſet, nomè louis Seruatoris præ- bantur, innuentes ita temperatũ uinũ tuto citrac noxã bibi At idẽ libro x ꝑropemodũ do . cet& poſt cœnã à lotis manibus inferri ſolere calicẽ Iouis Seruatoris, qui idẽè fuerit cũ eo qui als Düdochtir dictus eſt a-y ο a‿μονσ,Diphilum adducens autorem, qui ſcripſerit in Sapphone: n,dec;y qurtlorii A5X NoXs Se Tl5e ud Arrau: eo,— Na r Sia Vusli diee lεε&αα⁵ς νχαα⁸α8 icd eſt: curihrguckidc Archiloche ſumito hanc tibi metaniptridem tatiumlaun Plenam louis Soteris, optimi dei. opacdo quni Adagio licebit uti cum lignificabimus nos ad id, quod in negocio poſtremum. ac præcipuum miorübymmqus elbaccedere. Prius q́; finem faciam illud admonere libet, ex Pindari uerbis, eundem uideri Io odum. kiih uem Olympium ac ſoſpitatorem. Plutarchus conuiuialium quæſſionum, decade quinta, de tri oig wod 1 bu his calicibus loquitur, ni fallor: out Le Doue, Eie d-oi eo8, Adà50 N9 5 va/ andouhn iudouoft uaJnedaSo.e Piop Sarriß op nigveelwsp. 3o Ach e n War docue vie n lne kuitawe is 7 erts, wie J Grl.,) e dels Xo 15a0. id eſt:Neq; enim cum deo ter eum qulins 39 diuinam facimus, reliquis omnibus dijs, maxime cũ templis& aris uota facimus. Sed tri- 5 quematmibi 4 dtaibun mixtis, alijs de primo libamus alijs de ſecundo, alijs ex uſtimo. Na inuidia ſtat Pna norum diuinum. Memirit huius rei& decade ſeptima, demonſtrans, cum uni ſacrifica/ tes olä'uiti Dauut deo, omnibus ſimul uota fieri ſed non nominatim. 3 b 1
Tas w, g.. 14. Alpftnereo. e der emnaean nech cukcduam * vernſ ſemi, id eſt: Piſtilli circumuolutio. Vbi quis ſemper idem agitat, neq; quicquam ta
.– aplicat. Plato Comicus, opinor, in Adonide, apud Tenodotum:
Ta aux vrt, Ah Qρα od peunGero. id eſt:
—
chinc mihi uertigo piſtilli haud erit. Z
utarchus aduerſus Stoicos ſignificans illorũ rationes eõdem reuolui: roAd occ 5 dide εενμνιι pigon ß6.. erI N, A0)o v-S K—.rt. d dres iol J. uισνκννμmRce Eο. id eſt: Mul⸗ ea us igitar Iouis Corinthus ad rationẽ illorũ admittit᷑. Nam piſtilli circũuolutionem, ne ridere
. M abw 8 ardsomitte. Vnde uidetur ſolere dici, cũ eadẽ ſæpius iterant᷑ nõ ſine tædio. Dialectici peti — In qpũ aiunt, quoties eòdẽ reuoluitur argumẽtatio. Heſychius interpretatur de his, qui ſem- optit rmus ber eꝛdem agunt, neq; quicq́ interim proficiunt. Huic ita finitimum eſt, ut idem uideri poſſit, aebticta“ b. quod

490 DES. E R A SMI ROT. ADAGIORVM
quod Plato recenſet in Theæteto: uer urdAue,J vr 38,18 2 A*Taε εοrit.id eſt: Scy talæ quidem aut piſtilli, aut ſi cuius alterius dicitur circumuolutio. b
Sus ſub fuſtem. 1 1
Te dr&sεκααέ(ν d eſt: Sus ſub fuſtem. Vbi quis ſeſe in præſens diſcrimen, ac perniciem pra
cipitat. Nam ſues apud quoſdam fuſte mactari mos eſt. Refertur à Suida. Si bouem non poſſis, alinum aggsS.. mum 81 ½ ⅜eοέα εp, IAaue Sv0p. id eſt: Si nequeas bouem, aſinũ agito. id eſt, ſi nõ potes ut uis,
atcun or no fülas 8 quod optas non licet: id quod eſt proximum, amplectere. Autore Suida.
Siren amicum nunciat, apis hoſpiteen. b v
* &◻
Teslib uo iop wWinds, 2evop d⁴αν id eft: Hoſpitem apis, uerum Siren prædicit amicum.“. Quoties complures eadem de re bene ominantur: aut ubi ſuæ quiſq; ſpei blandiens ex quam lidet leuibus argumentis diuinat futurum quod optat. Nam Siren hoc loco nõ unã ex tiibus illis uirginibus Homericis ſignificat, uerum inſecti genus, api nõ diſſimile. Autore Suida. Etiam ſi lupi meminiſſes. be vI E! u Adn Ac,de. id eſt: Etiam ſi lupi mentionem feciſſes, ſubaudiendum„ioterueniſlet. Quoties præter expectationem interuenit is, de quo fuerat mentio: cognatum ei, quod alii recenſuimus:Lupus in fabula. b b Similior ficu.
O*οινκς⁵σσονέε. id eſt: Similior ficu. Per iocum dicebatur, de uehemẽter inter ſe ſimilibus. Ducta metaphora à ficorũ inter ipſas ſimilitudine. Plutarchus aduerſus Stoicos:Qaus òe a9 Md εop u A—ααννμννμν νQεμm εελινμa, Ai u 1ru 88, 3 bce, 10 70 A0-y, O,G A xuντν αρινν Nανονεν α σσᷣεα̈ανννꝙ. id eſt: Mirũ& inopinabile, ſi neq; palumbus palumbo, nec api apis, nec tritico triticum, aut fico, quod eſt in prouerbio, ficus, ſemper adſimilis fuiſſet. Con line eſt ijs, quæ retulimus alibi: Non tam ouum ouo ſimile.& non lac lacti magis eſt ſimiſe. Simul& da& accipe.. VIII
Auα έαςν π Ʒeνι α. id eſt: Simul da& accipe. Vbi res eſt cum homine parum certa- de, cui non ſit tutum quicq́; credere, niſi ſtatim receperis, quod fueris ſtipulatus. Torquebitut
ad eum, qui non collocat officium, aut munus ſuum; niſi iam certus de mutuo: nec ſpem emtt precio, quemadmodum ait leno Terentianus. Ariſtoteles hanc parœmiam uenuſtius extult libro moralium Nicomacheorum octauo, taxans amicos, quos mutua conciliat utilitas: è ꝑin deo, ut in forenſibus cõmercijs, non dant beneficium, ſed uendunt. 1 Rrdαιmσεν& oeta dn
938 Ele XSS, 1 dà àera 2ie 6v0p. id eſt: Altera quidem omnino ſordida ć cauponaria compenſatio de manũ in manum:altera magis ingenua ad tempus. Aluuſit philoſophus ad Co diui
micum illud, quod citatur ab interprete Pindari: 207918 kuD„pvoMor, TN 1d G XSi, ri A,& e Eyes. id eſt:
Phoœnix enim fio illico. 3 b
Quippe altera manu do,& accipio altera.. Phoœnices notantur nimio cauponandi ſtudio. Vnde& Pindaro dictum in Pythijs:
r od o1αeς&νμσπηναë. b
Phoœniciam commutationem appellat, cum datur aliquid,& uiciſſim accipitur. Potrò nego- ciatorum genus nihil habet ſacrum, præter unum pecuniæ lucrum, cui ſe totos ceu deo conſe/
crarunt. Hoc pietatem, hoc amicitiam, hoc honeſtum, hoc famam, hoc diuina pariter& huma
na omnia metiuntur. Reliqua nugæ.
„ Semper me tales hoſtes inſequantur. A* νιμ ν so, Tichoo. ic eſt. 2 Me bella ſemper inſequantur talia. Vbi quoſpiam libenter odimus, ac ſimultatẽ illorum con duue he iculoſius ſit demeruiſſe, ut ait Seneca, quam offendiſſe:& quos magis expediat int KOSn To⸗am amicos. Et guiduſcham diſplicuiſſe laudabile eſt. Et ſunt cum quibus amic tia copulatũ eſſe dedecori ſit, ſimultate diſſidere pulchrum. Poteſt accõmodari& in eos, ꝗde
ſciſcunt ab amicitia, ſed ut inimicihi- e a lcitia, led ut inimici nihil queant nocere, L. egitur um: A eSri as rehtaiot Sicuoisp. id eſt gitur& ad hunc mod
potes, facito. Si fortuna ſplendidior non contingit, eam ſortem, quæ contigit boni con
1
temnimus. Eſt enim hominũ genis.
Me ſemper
apudfbtat
Ruubavautthe cil od ENnrxrope Jobi
nel oceriam, ne nteetulem ſ
ttuwtforirac awlbſotcs malet udhloltum gh n hevicum ſy
ſeeinle irr püpeemmſepu nrentilitos tberaclicte
e uicdekk.
en aphhaplci Rachtumdhude
p„ 0) nariae a de
düosſunmh däud co(

CRHILIADIS SECVNDAE QEN TVRIA VIII. 92
492 1 4 Mlelemper hoſtes inſequantur hoc genus, ad.. r. Anus eriphus. 1 X diama taſs9,id eſt: Anus hœdus. Apollodorus apud Zenodotum ait, anum quandã fuiſſe dica, i icta lit Erphia, quod in uirginitate conſenuiſſet: perinde quaſi eadem a anus eſſet, per — autem⸗& puella, quod adhuc innupta. Sunt qui tradant locuſtam agreſtem, à nõnullis Man/- ddel, tin appellatam, in Sicilia ad S cpop appellari. Aiunt autẽ quodcunq; animal aſpexiſſet, illi ma duecona liquippiam accidere. Proinde in mulierem ueneficã& faſcinatricem quadrare uidet᷑. Quod ⸗Autote gu üd nus apud Horatium Canidia. via, genus àp* b b “ Anus ſaltatʒ. 3 XI Hau⸗ Xosrue.id eſt: Anus ſaltat. In eum conuenit, qui indecore quippiã facit: ueluti ſi ſenex lu at nucibus:aut theologus rhetoricis floſculis laſciuiat: aut princeps exẽplo Neronis muſicet᷑. peibenan, Cofine eſt ili, quod ſupra retulimus: Camelus ſaltat. Horatius in anũ intempeltiuæ libidinis: e hoc bcoti na Telanæ propè nobilem dillwie bunte Tonſæ L. uceriam, non citharæ decen ml Nec poti uetulam fece tenus cadi.
abaudhenun.„ Anus ſubſultans multum excitat pulueris. 4 xir tio: guae reale avu ric doο ꝓπυυνι αωαυοσπν byeige. id eſt: 8 Sauatezg Snusſubſultãs, multum puluerem excitat.
Neos dici ſolitum, qui ob rerum experientiam, multum negociorum aggrederentur. Videtur eaurmen heroicum ſyllaba duntaxat deprauatum.
— Anus uelut equus profundam habebis foſſumn. XIII us Roae r ale So Ae r Sp Xεαενς⁴ο τμερ ĩε᷑ae. id eſt: Anus uelut equus, alte hiantem habebis
eli,d muüan zcnigrũ ſpecum ſepulta. De ijs, qui penitus abijciuntur, tanq́; prorſus inutiles. Equi poſtea q́; nech palumbu pint conſenuerint, in altos terrarũ ſpecus aliquò præcipitantur. Ita mulier olim amata, ſimul atq; de/ ſemparzüntilt loruit forma, faſtidit ab omnibus. Qualis eſt apud Horatiũ Lyce. ſimile illi Equi ſenectus. alaclacümagii Aphyarum honos. XIIII Aiso Lut. id eſt: Aphyarum honos. Quoties humilibus exiguus quiſpiam honos contin cum homhenna t. Nam Aphya piſciculus eſt uilis: cui coquendo nihil adhibetur, præter oleum, quo frigitur. ueris lipuans,m adenckatumd illud:& να απνιεμςννιαα οꝑ. id eſt: Aphyæ honos oleum. tusde muoat Cur non ſuſpendis te? Z numn riauart c,*ℳ i Sg01 N;id eſt: Quin te ſuſpendis, ut apud Thebanos heros fias? nutu cnnckiata Apud alios ſummus honos habebatur ijs, qut ſibi mortem cõſciuiſſent, præſertim pro ſalute pa 1rtunapen dieut apud Atticos Codro pro patria non timido mori:apud R˖.omanos Decijs,& Qu. Cur. mnino ſocditrKe tio, M. Catoni Vticenſi, Bruto,& alijs plerisq;. apud Thebanos autem nullus honos habebat᷑, us.Aloſtpdlechu is qaiſibi uim attuliſſent. Vnde per ironiam dictũ putant, ut Thebis ſemideus fias. Dici poſſe ucet in eos, ꝗ famæ ducti cupiditate, ſemet periculis grauibus obijciũt. Refert᷑ à Xenodoto. Quic tibi Apollo cecinitt.„ XVI NG0 6 p NeN Sdmp; id eſt: Quid tibi Apollo cecinit citharachoc eſt, quid tibi reſpon- r Alluſum eſt autem ad Apollinis citharam, quam illi tribuunt poẽtæ. Vſus eſt hoc adagio Aelchylus in Aiace Locrenſi. Refertur à Zenodoto. Conueniet, ubi quis à principe redeun/ 1 tem percunctabitur, quid reſponſi tulerit. r’ σοοε έάηνονάν μνέςνε;. öCuid non fies profectus Arbelas„„XVII Tiau yedo, p&es; id eſt: Quid non fies Arbelas profectus? De eo dici ſolitũ, qui per⸗ ioc Egte proficiſcens ingentia ſibi pollicetur, fretus gentis, ad quam demigrat inſcitia, barbarieque. Siquidem Arbela Siciliæ ciuitas: cuius ciues male audiebãt olim, ut ſtupidi.& quibus facile im boneretur. Apud hos igitur etiam contemptus alibi, magnum aliquid eſſe poſſit. Quanquam t huius nominis ciuitas in Perſide: cuius meminit Strabo in libro decimoſexto. Et Qu. Cur- kius: Cui eſt oppidum Meſopotamiæ internicione nobile. b Bonus è pharetra dies. XVIII A yd 44 99— Oaπεερας αυνεναυν. id eſt: Bonus è pharetra dies. De die fortunato dicebatur. Trãſ- 1 atum à Scytharũ conſuetudine:quibus, ut narrat Philarchus, mos erat, ut ueſperi prius quam w Kormitent, calculum in pharetram immitterent candidum:ſi fortè is dies citra moleſtiam abijl ktliman dua bunuſ ſecus. Demũ ubi quis uita decederet. eius pharetram proferebant in qua ſi plures accöm voim Aadldos calculos reperiſſent, felicem pronunciabant: contra ſi plures nigros Atqʒ hinc nita Aummam æſtimabãt: unde prouerbio receptum eſt, ut dicerent bonum diem è Phar stacſless

49²2 1 DES. E RRASNNI ROT. ADAGIORVM
quid ex animi ſententia accidiſſet. 3 Res Cannacæ. XI r avvεμνς.id eſt: Res aut mala Cannacæ. Bifariam hac utebantur parœmia, uel de rebus ob
uetuſtatem admirandis, uel de lamentis& complorationibus mileris ac lachrymoſis Canna, cas quiſpiam Phrygum rex, quemadmodum narrat Hermogenes in Phrygijs. qui cum praui diſſet euenturum diluuium, conuocatis omnibus ad templa deorum, multis lachrymis ſuppii
. 4 7„/ 8 cabat dijs, ut id malum auerterent. Vnde Herodes iambographus inquit:/va T cuuvces ual
gο. id eſt: Vt Cannacæ more plorẽ. Hæc referuntur à Tenodoto.Plinius libro triceſimoſexto,
Cannacum inter ſtatuarios nobiles recenſet. Stephanus in dictione lconium, meminit adagi niſi quod Annacum appellat, non Cannacum, aut Cannacã:& de fabula nonnihil euariat, Aſt enim conſultum oraculum de æuo cuiuſq; hominis, quod Annacus uixiſſet ſupra trecẽtos an
nos.Reſponſum autem mortuo Annaco, peritura uniuerſa:quo defuncto, ſucceſſiſſe diluuiũ: atq; hinc prouerbium de graui luctu. Cæterum audito reſponſo magnopere luxiſſe Phryges,
atq; hinc ortum prouerbium iꝝi avvau aXAσαν. 8 4 Qui modus equitum. ris Eoν⁵0παονν/ id eſt: Qui modus equorum? Vbi quis nouam, ac peregrinam induceret conſuetudinem. ueluti ſi quis Italus Gallicis ueſtibus uteretur. Dictum uidetur de hoſpitbus nouo quadrigarum genere inuectis. Metagenes in Thurioperſis apud Suidã: ria ενπσν
rrορ 5& bX Svr Hειε ς Eoop 5ua0. id eſt: Quis equorum modus? Vt autem ſaltant
acνe. id eſt: Aliud genus remi. Chironium uulnus.
hi more barbarico. Confinitatem habet cum illo, quod paulo ſuperius recẽſuimus: 6˙ 9
XXI
Xaευνιαορφν‿moμχμο⁷.d eſt: Chironium uulnus, immedicabile malum appellabant. Chiron inbel
lo aduerſus Centauros ictus ab Hercule, uulnus immedicabile accepit in pede: unde c penit Hinc natam parcœmiam autor Zenodotus. Vergilius autem noſter, nam huic carmen inſaui bitur, Chironiam manum medicam uocat: Viuit pectore ſub dolente uulnus, Quod Chironia nec manus leuaret. b b Charontis ianua. b XXII x0εμνκρ‿ /eο νοε‿ id eſt: Charontica ianua. De imminente capitis periculo, ſiue de re magno- pere triſti. Sic enim antiquitus appellabatur una è carceris ianuis, per quam damnati iudicum ſententijs ad ſupplicium educebantur. Minxit in patrios cineres. b XXII Qui intemperijs ageretur, cuiq́; cuncta cederent infeliciter, in patrios cineres minxiſſe dic- batur. Antiquitus enim paterni ſepulchri, ſumma fuit religio. Quod liquet ex Thamyridis 2 bula, quã alibi retulimus. Proinde qui monimentũ patris uiolaſſet, huic ſicut& patricidis, Erin nes furias ultrices immittebant, neq; quicq́; proſpere ſuccedebat. Horatius in arte poẽtica: Nec ſatis apparet, cum uerſus factitet, utrum Minxerit in patrios cineres, an triſte bidental Mouerit inceſtus, certe furit.
Maſchalam tollere. xXIII
„
I Mm⁵καάα‿ν ς²p. id eſt: Maſchalam tollere dicebatur, qui auidius biberet. Sumptum à gelu
bibonum inter ebibendum cyathos gulam, ac mentum intendentium,& altius erigentium ei bitos, ne quid reſideat in cyatho liquoris. Refertur à Tenodoto. b 9
Magis ipſe Phryx. XXV
maop d qyue. id eſt: Magis ipſe PDhryx. Equidem conijcio dictitatum, quoties ea magis poo ig
arerttur, non quæ ueriora ſint, ſed quæ adulantius dicta. Narrant Crœſum Lydorum regem liquando percunctatum ſeptem ilos ſapientes, cuj nam primũ felicitatis titulum tribuerẽtA cum uarie reſponderetur, alijs dicentibus, feras zadorneent ſibi uideri feliciſſimas, quod pro tue da libertate mortem oppeterent:alijs ciconias, quod citra legem, ſuapte natura ius, piumch e uarent. Solone aoro negante, quenq́; appellandum felicem, prius quam ex uita deceſſerit alſ ſtens Phrygius ille fabulator Aeſopus: Tanto, inquit rex, cæteros antecellis quanto marepia ſtat fluuijs.Id ubi rex audiſſet, reſpondiſſe fert— equidem haud ſcio an ita legendum ſit: Aπ
eũ eſſet maxima, tamen aliquid etiam adiung
nl
oulbl yarlichi⸗ t Penſud b 3 eum cor agucum à
ie ſmo
naloptadat
wigy 1 3 ba⸗ um gnerclis uim migu autem hoc
Wru ss or nnpeiſentuc aenadeltipcye eüsdeceʒleit
urouum motte nmrduisfebu
e'ven idel Knurehricdele nanreumochie dacekac qub:
laſe nn ie cheter Pſolur naitmat( lPcoguoc itünterſerep diͤr herniolj⸗
lnzearmn,

PHlLIAPIS SEGVNDAE GENTVRIA vMT.„, nere licebit, ⁵⁴οp& Fot.. fucineee. NMagis ſii placet, q; Peleus in Macher. XxVvI Rentt neya Gpl udNop i nncg Eni i Aaxau e, id eſt: agis ſibi placet, quàm Peleus ſua ma. nes inp nutt chera. In eum competit, qui præter modum te quapiam inſolens eſt, ac tumet. Aiunt autẽ uamn hmegediam à Nulcanofabrefacinm,ddisdono datum fuile Beleo uitutis lusai ustegt einen pcdentie ymbolum. Quo quidem ille utens& in præliſs&e uenatibus, conſequebatur, oeblniuldnias Auſcquid optabat. Tenodotus ait huius mentionè factam& apud Anacreontem,& apud enelonimnent ndarum.. b.6 defddlanoni„„ 6 uixiſtet 4 wurhitt Kgpes non antiqlue ſoluum luncra Arillotelem, uerumetiam undecung& quandocũq; par h Zolet autem hoc genus ferocius inſoleſcere, ́; gui maiorũ imaginibus clari ſunt. ZIl iberorum amantior, ́; Cielded. xxvIII uamarfagin cämauodorähad elt:Lderorum amäs(iello Diciſolitum uel in eos: quimorte pre deim ndi unrrapengentvelin cos⸗qui mitz quidem charitae flio proleouet ntur. ſcd coſdẽ in, d padgi dugan delirjsch corrumperent. Riunt Gello uitginem quamptam fuiſſe, quæ puella ad⸗ unahe as zucuta deceſſerit. uius ſpectrum oberrare Lesbij creditum eſt, ac pueros impetere. Vn derltenan, e depuerorum mortem, qui præmaturo fato perirent, huic Gellò imputabant. Citatur Sap 4 pho,quæ huius fabulæ meminerit. SSleba aruutmm.„„ XLXIX /„veo, id eſt: Gleba aruum, ubi quis exigua maximis apponit, credens ſeſe non ni n hiliauare. Proinde legendum ſuſpicor, Se△ινq έμνμμαë aut a ðyc, ut lubaudias, zęos:berau aut leit ae, aut eiuſmodi quippiam. Nihil enim adfert momenti, ſi gleba aruo adiũgatur, quod in perinde ft, ac ſi quis aquam è lacu hauſtam infundat mari. auci atse,;XzE Nahws réxαu«, id eſt: Glauci ars. Huius parœmiæ duplex eſt uſus, Conuenit enim uel in opus celeriter abſolutum, uel in id quod eſt arte ſumma, ſummaq́; cura elaboratum. Quidã otum exiſtimant, à Glauco quodam Samio, qui ptimus æris ſerruminationem inuenerit. pericclolitim Alijab Libyco quodam, qui quatuor cymbala quædam fabricatus dicitur, certis proportio per qummäimai nibus ita inter ſe reſpondentia, ut primi ſpiſſitudo Epitriti rationem haberet ad ſecundum, adtertium Hemiolij, ad quartum, dupli. Ea pulſata, muſicam quandam har moniam redde⸗ bant. Autor Tenodotus.. 1 Noctuæ Laurioticæ.
21. 8*
dtar pard
SGSeneroſirs es excrumenaea. Ayir muci di BaNau li il elt: Generoſus es ex crumena. in eũ iaciehatur, qui propter opu; lntiam, generoſus haberi uoluiſſet, alioquin obſcurus,& humilis. Pariunt enim nobilitatẽ,
—
uodliqualn rjahtes Xausieuid eſt: Noctuæ Laurioticæ, hoc uelut ænigmate pecuniarum uim ſi, ſe huiclcnyni giscabant. Laurios enim Atticæ regio eſt auri uenis frequens. Porrò nomiſmatis aureis traiistefs docuarum fgura inſcalpebatur, queadmodũ alio diximus loco. Ariſtophanes in Auibus: Malhes die Ouro KNei.So, Advero“ N duodc saig 27969,LyN Toig BAνεε
1 EMera’asoi. id eſt Noctux uos non relinquent Laurioticæ, ſed he a Hedibus aderunt in ipſis, inq́; loculis nidulos
46.
tuch êbiparabunt.
CSGlaucus poto melle reſurrextt. xꝛẽxXXII Ha NA/ 1 Ar Auesn, id eſt: Glaucus poto melle reuixit. Dici ſolitum, quoties aliquis t uulgari rumore dictus mortuus, denuo prodit in publicum,& quaſi rediuiuus apparet ijs, nle dubur perluaſum fuerat eum uita defunctum eſſeè. Satis cõſtat ab euentu natum. Nempe aucum quempiam præter omnium expectationem, guſtato mellito pharmaco reualuiſ-
mad ſe.Famq; rem in iocum popularem uerſam fuiſſe. Quidam enarrant in hũc modum: Glau⸗ aus quidam poto melle, ob bilem penè exanimatus eſt. Ad hunc multis accurrentibus me/ quim einun, uc polfidos herba quam Draconem uocant, eum reſtitut. 0n., Generoſior Codro. XTXXIII auoxin pl u Ei)5/—ꝓs, id eſt: Generoſior Codro. Per ironiam recte dicetur in iſtos, zui malo, ragrclenags lumnkumolis imaginibus, ́ natalium antiquitate loriantur. Codrus Melanthi filius i.

9
494. DEsS. ERASMI BOTERODAMI ADAGIORV
Atkenas, atq; ibi cũ X anto Bœoto,
atria pulſus, uenit Athienas, atq; ibi cu ³ NOtOs Aul rcen e nents tmperabat. ſ Liart 5 mine congreſſus, uictor diſceſſit,& Athenienſium imperm Occupauit(df ſucdeſſit Kilius Codrus, ſingulari in patriam pietate, præcipue nobilis. Nam cum Atticis bel⸗
lum eſſet aduerſus Dores, proditumq́; eſſet oraculo, uictoriam penes Athenienſem p opW,
lum futuram, ſi rex illorum ab hoſtibus fuiſſet occiſus, Codrus patriæ gloriam ſua incolu,
mitate chariorem habens, ignota
colonia in Aſiam demigrauit. Hæc fermè Zenodotus.
Cadmea uictoria. NXXXIIII 4* dos vna, id eſt: Cadmea uictoria. Huius adagij uariam adducunt& ſenſum& origi⸗ nem. Sunt qui putent inutilem uictoriam Cadmeam uocatam, propterea, quod FEteocſes
& Polynices Thebani, cum de regni uicibus diſceptarent, ſingulari certamine congreſſſ,
utriq; perierint. Vel quod Cadmei deuicerint quidem Argiuos cum Adraſto militantes, ſed ſuo malo. Poſteris enim illorum pœnas abunde magnas dederunt. Vel quod Oedipus oluto Sphingis ænigmate, uictoriam quicem à monfiro mavniseam ueportaut, nerm poſt imprudens ſuam ipfius matrem duxit uxorem. Idqʒ ſimulatq; reſciuit, oculos bbimet eruit. Itaq; illius quoq; uictoriæ parum felix exitus fuit. Sunt qui huc referant. Cũ Cadmus literas a Pncniclbus acceptas, Græcis tradere uellet, Linum, quod is quoq; literas ſuas pro/ ferret, interemit. Deinde ciues Cadmum exegerunt, ut nec huic bono fuerit Linum ſuper, aſſe. Plutarchusſubſcribit primæ ſententæ. Nam ad hunc modum ſcribit in commentario, 2185.&α⁴d α†σας.05 TS5c 0t Teασοσν α αεεαm vI Np, X 71 wsgi 8ii Sa iſ0 ae EAcö, Se R&SAp Suxl σe!eιꝙκρeεααν id eſt: Non em̃ aliã priſci Cadmeã uictoriã, q́ eam qus fuit fratrum apud Thebas, ut turpiſſimam atq; miſerrimam appellarunt. Idem, e nao &ꝙοννρ, oſtéẽdit Cadmeam appellari uictoriam, quoties præſtat uinci, quàm uincere. Viur pauit hoc adagium Ariſtides in Pericle. Qνε ᷣεν άς‿εμεεiν vin 3 vIidp, id eſtltaq;(4 dmeam uictoriam reportaturum ſeſe exiſtimabat. Quo quidem loco ſcholium adſcripti- præter alia, illud admonet ab ijs, quæ retuli, non nihil diuerſum, Thebanos cæſis Argiuis qui cum Polynice pugnarant, negaſſe ſepulturam. Qua inhumanitate exaſperati Athenie- ſes, Thebanos oppugnatos deuicerunt& conſimilem ad modum uetuerunt, ne cadauens cæſorum darentur ſepulturæ. Nec prorſus diſſonant ab his, nec prorſus congruunt quæſen bit Pauſanias in Bœoticis. Scribit autem in hanc fermè ſententiam: Cõmiſſo apud limenũ
2
prælio, in cõgreſſu uicti ſunt Thebani,& compulſi in fugam intra mœnia ſeſe receperunt,
tanq́; Peloponeſij oppugnationis eſſent ignari. Porrò quum illi magis ira quàm arte itrue rent, non pauci à Thebanis è muro iaculis ſunt interempti. Poſtremo uicerunt,& alios,in palãtes turbatosq́ʒ facta impreſſione, ita ut totus exercitus excepto Adraſto interiret. Ne paruo ea uictoria conſtitit Thebanis.«od at eusivs, inquit, rud σανι b⁵⁴lεεεαρ uερανττννπν* 18/ Asictp 3v⁵⁵⁶ιενςσν ⅛πν d eſt: Ex eo uictoriã coniunctã cum exitio qui eorũ uicerũt, Cadmes
appellant. Sed undecunq; natum eſt adagium, Cadmeam uictoriam appellabant infelicè
etiam ipſis uictoribus. Cuiuſmodi fuit& Græcorum, quorum nulli non magno cõſtitit ca
pta Troia. Et medici Cadmeam uictoriam uocant, cum ita depellitur morbus, ut ægrotus interim in remedio pereat, ſuccumbente natura. Pecuniæ. XXXV Toi⁴‿αε⁵ε zuis, id eſt: Dec niæ uir. Hoc eſt, tanti quiſq; fit, quantum poſſidet. Horatius: Nil fatis eſt, inquit, quia tanti quantum habeas, figs. 33 v Zenodotus ex Pindaro citat. Extat autem in Iſthmijs, his quidem uerbis:
Nο ϑPisrt οᷣ εας̈ ßie
pa TIo GANso&cα,α Pœlvop 1
Xa᷑ισαeτ u. do PauJedu ⅜αμαἀ A⁴eαρpes no αυρννε id eſt:
Nunc ſubit illud Argiuf hauare Wäfaa 2 naen h aiche 4 eſ b Dictum, ad ueritatem proxime accedens Pecuniæ pecuniæ uir.. 4 Sie ait, poſſeſſionibus ſimul deſtitutus& amicis. 2 nterpres Pindari teſtatur Chryſippum autorem in prouerbijs qui ſeripſerit ee aufn 4
1 mi ꝑ
. tus. A duo Neleo ꝓgnatus& Neſtor. Hic igitur Melanthus, Med Melanthus à Neleo ſex quo! qui tum Athenis imperabat,
ſpecie hoſtem prouocauit, ́ interẽptus eſt. Reliquit aute filios duos, Mentorem, qui patri defuncto ſucceſſit in imperiũ,& eleum, cuius auſpicss
1
caret nec
Faobieinter,m
Rtaud vocand nteqaemadhn endeontraram,
dhee ub⸗
rurenahgu k nicit dutipla erkegwwenpau t ndocerb exriu ncpes be td anſecentem
diilem faltire
1
1 e A
bäaäpct.
urturab;

däucmtäedn n ropteras quli
7 mlhem tomman latch recutaalne
ie
uodqogltnd icbono lertlin
lum ſcittnanm
t uinci quamunn
9 1 11 Lyn mirtzüchhe em loco ſchomadt
m, Thebanoccaca SN*νινμσꝙυνεε, d eſt: Caluum uellis. Vbi quis inanem operam ſumit, aut ubi quis aufer te conatur, quo uacat is, à quo petitur. Veluti ſiquis à paupere conetur extundere pecu⸗ niam ab indocto literaturam. Simillimum eſt illi Plautino: Aquam è pumice poſtulas.
manitate aapeut dum uetueunna
profſus ccyguuit tam:Cömlloas un nmatim illimaguin duns
ſtremo uiemti epto Aänſvims rd Riss Vmn tio qui eoli ug toriam apein
4 4
auissluse
hr KrdA.⁴ενεων Q2ᷣĩ
cHILIARDIS SECVNDAE GENTVRIR VIII. 495
ai ni Spartani. lIdem interpres uerſum quem paulo ante recenſuimus ex Alcæo refert hũ in 1 22„52 A ,22 4 3 1. 5„.„— modũ uar Sui, /erS0e ouceih fAs X8,d ,. Meminit apophthegmatis&
Laertius in uita Thaletis. Alcæus poëta Ariſtodemi Lacedæmonij putat eſſe apophte⸗
gma. Cuius hæc uerba citantur apud Suidam. Q.*α☚ 703 St or Ae s5ceras gaoti d eaterg
yop Erp, SiAd dv, uSd O οε εειε, id eſt: Sic enim olim aiũt Ariſtodemum apud Spartanos uerbum non inſcitum dixiſſe, pecuniæ uir, pauper autem nunq́ probus. Quidam ad ſeptem illos ſophos referre malunt. Ad hanc ſententiam perti, nent R uerſus è comcœdia quapiam: t T xyyinid p SA⁴⁵αεμοσς Luxk SPyorors
9' u eXd TSro ANdE eriœro, 3
orG derd Sorre budde srartdd. ideſt:
Argentum& anima& ſanguis eſt mortalibusg.
Hoc qui caret, nec ſibi parauit ſedulo,
Viuos hic inter, mortuus circũambulat
41
Vita haud uocanda eſt uita uictus indiga.
(Clebratur& hic ſenarius, non alienus ab hac ſententia:
proinde quemadmodum apud Græcos Sios, itidem apud Latinos uita ſigniſicat,& uitam
morti contrariam,& facultates quibus uitam ſuſtinemus. DMDiues factus iam deſijt gaudere lente. XXXVI Erla AS9 Od AdsrA, αααυρνμ. ideſt(ä* V. 1
nb Lenticula diuiti placere deſiſt. admeuüja epellaruntGee
Lens legumen, pauperum ac tenuiũ cibus eſt. Quæ faſtiditur, ſimulatq; lautior fortuna cõ
tigit. Vnde prouerbium in eos, quibus ad uberiorẽ conditionem euectis, faſtidio ſunt ea,
quæ prius inopes, boni conſulebant. Sumptum eſt ex Ariſtophanis Pluto. Dicitur enim i-
licin adoleſcentem, qui quum pauper haberet conſuetudinem, cum anu, nactus diuitias,
cæpit illam faſtidire. Non diſſimile illi, quod alibi recenſuimus,&os ενdαͥc. Caluum uellis. XXXVII
Rurſum illi: Nudo ueſtimenta detrahere. Quin hodie quoque uulgus ubi ſignificat nihil
cſſe quod adimatur, uolam manus oſtendens, iubet inde uelli quippiam, quod ea corporis
pats nemini non ſit caluadaã.. Somnus abſit ab oculis. XXXVIII rmH⸗ aentSco Auu ⁴εμέεον id eſt:.
Oeulis abeſto leniens animum ſopor. 5 Vbi quis rem aggreditur, quæ ſummam diligentiam, curamq́ʒ deſideret. Quod genus, ſi quis philoſophiæ capeſſat ſtudium. Sumptus eſt autem hic ſenarius ex Ariſtophanis nebu
lapud quem dicitur ſub perſona Socratis adhortantis Strepſiadem, ut philoſophiæ datu 4 us operam, omnia tum faciat, tum patiatur....
Phoci conuiuium. XNXXITNX
es La id eſt: Phoci præmium, ſiue conuiuium. Dictitari ſuetum, ubi quis ſuo malo
conuiuas acciperet. Tametſi nihil uetat quominus longius etiã traducatut:nempe ad quoſ uis, qui læduntur ab ijs, de quibus benemeriti fuerint. Aiunt Phoco cuipiam filiam fuiſſe iã
nuptiß maturam.Is procos, nam erant complures, conuocare ſolitus præmia ſtatuebat,&
conditionibus ſubinde nouis propoſitis nuptias prorogabat. Quamobrem indignati iuue es Phocum in conuiuio trucidarũt. Autor Zenodotus. Etiam ſi Plutarchus in amatorijs natrationibus fabulam hanc diuerſe narrat. Fuſtathius in primum Odyſſeæ, treis conuiuio tum ſpecies facit, ⁴aνεν, quod ad ſplendorem, ac magnificentiam ſit apparatum. y⁶ααοο
quod ipſum etiam ſumptuoſius eſſe conſueuit. Iεονο, ad quod plurimi conueniunt, ſed ſuo
b Aaihcbo ſumptuch Pa conuiuandi ratio præcipue probatur Heſiodo, propterea Jiod 5 . 4 1*„.. 3„„„.. 2. 4. 4„ ur b Puarimumn habeat iucunditatis, minimum habet ſumptus. N am temperantius& editur d
bitut, ubi quiſq; de ſuo edit ac bibit. Heſiodi carmen eſt huiuſimodi.
rT 2. 45
—⸗—⸗ℳℳℳℳ-ℳ-’'ä:ͤõ———— —————————

os DEBS. ERASMI ROT. ADRGIOR VM A oE NeSN NXdHi Feuene enzum ii aui ſplendidiores affectarent uideri, 3 tum deh Porn Relen has treis conuiuiorum formas ſimul Waipleclidur Ti7ſe St ε ρά Eonil e T⁴αμιινειν◻oα räder keih, Antiquior, q́; chaos& Saturnia tempora. ſca& obſoleta. I XL. X6ouε ⁸5με‿νιε‿, id eſt: Antiquior,q chaos. De reminun Pined* A.Ibycus, „orIr. p KOHio Xd, id eſt: Volat in alieno chao.(runſ din. 5 S9 eſhas adrip V Sp ANHOp N. J*α Q˖ X μο μο E aouico ν 3ou Ic, 1 e. aic 2d ne Wa temere nugas in nos infundit, antiquiores, quàm chaos, ac Saturni tẽpora redo Mtes ladh ada gium ad chaos, ad quod Posu, deorum, ac rerum omnium originem re erunt. Ouidlius opificium mundi hinc au picatur, quemadmodum& Hebræi.. Tanq́; Argiuum clypeum abſtulerit, ita gloriatu9r. XLI *½ ¶̊ ꝙ ꝙ½ακααάηd Kaα|ν☛ mσↄ~ñßvvTa, id eſt: Superbit„ mngnam argiuum cy/ peum detraxerit. In faſtuoſos& ma nificentius ſeſe gerentes dicebatur. wntapuc Argi uos ſacrum quendam eſſe clypeũ, clauis affixum, uf facile detrahi non pot 4 Alhdeun. apud eos ordinem, ac delectum iuuenum uiribus antecellentium, ααν⁴έ‧, id e chypeum appellari. Autor Zenodotus.„ 2 Tanq́ʒ conchylium diſcerpere. I e 1o„XXNp SuKNp, id eſt: Tanq́; concham dilacerare. De imbecillis& uitibus lon, ge inferioribus dicebatur. Nam illilæ ſolo rumpuntur conchæ quo cibus eximatur. Reker, tur apud Suidam.
1 Nutus magis q́; ſcaphna. XLII osouν/0Gοπνπέαρνρνε, id eſt: Magis elinguis, q́; ſcapha. De iſs dici conſueuit, qui propter humilitatem conditionis apud præſtantiores non audent hiſcere. Natum hinc aiunt, quod olim inquilini,& hoſpites alienæ Reip. ludis popularibus, in pompa incedebant, nauim ge tantes. unde quoties hoſpitem, non ciuem ſignificabant, ænd x ααρ φρρνάαꝙςωmsον appellare co- ſueuerunt. Proinde uulgo ſic minitabantur. rοi⁴ασιέσν συςιπμιιιν̈νοο oOQᴵ̅dxGdq“e, id eſt Reddam tibi os occluſius ſcapha. Etenim ijs qui in Rep. uiuunt, nõ ſua, multa ſunt muſſitanda. Nam uti non conuenit in aliena ciuitate curioſum eſſe, ita nec tutum eſt liberioris eſſe lingur. Huius interpretamenti Suidas autorem citat Theophraſtum in opere de legibus. Equi- dem in plerisq; codicibus, οοτοιμιιμς⁵σᷣſcriptum reperio, nõ ανειονόιπνκς̈⁄σσ. Quæ lectio ſieni magis arridebit, non reluctabor, nempe ut metu contractum& humilem accipias. NMOluucdus tanq; ex matre. b XLIIII ru„0e Se I Ade, id eſt: Nudus ut ex matre. Prouerbialis hyperbole, de uehemẽter pau pere. Nudiſſimi enim naſcimur ac ne pilis quidem tecti, nedum ueſtibus, quod nõ item in cæteris animantibus accidit. b .. Eſt Pylus ante Ppylum. XLV Plutarchus in libello, cui titulus, /εsνε π νQα⁴ο⁶eμ 2uσͥj⸗, teſtatur hũc uerſum apud Mel enios prouerbio fuiſſe celebratum: 1 E'SI ν ρ υιασ ν ε εεν uπν α̈ν—. id eſt: Eſt Pylus ante Pylum, ſiquidem eſt Pylus altera ſane. A Dictum apparet, ubi quid alteri præfertur uelut antiquius& præſtantius. Aut ubi aliquis 3 ctat ſeſe, quaſi uel ſolus ſit, uel ſũmus, cum reperiantur& alij, qui poſſint cum eo decertate/ Pylus enim Meſſeniorum ciuitas, Neſtore nobilis. Hoc autem carmen Plutarchus hocpr cto commutauit: 3, E'S rönO T0 6⁴ο. 6μνν ◻μεs ucl Nlura uſura prior, uſura altera ſanè eſt. In eos accõmodari poteſt, quibus alia uſura ex alia naſcitur. Vnde natum ſit adagium Bu- ſtathius interpretans Homeri Bœotiam indicauit. Scribit em̃ iuxta eos, qui de populis con ſenipſerunreceis fuiſſe Pylos. Vnam Meſſeniæ, alteram Triphyliæ, tertiã Arcadiæ. Triphi, nenanſhrenieennensegedianeriede derreu Nrs** itituerit in leloponneſo. Alluſit ad adagiũ Ariſtophanes in Equilheꝰ „.. 56.6u, gd ArAs TuXOS, N-ο* LOοαεν.... E31 TuAO VAOM0. ri rε o A* QπρπνάνEα ideſt:
G, id eſt:
6 HSHoc
etiam οαννοi, tum de ſuo, tum lautius exhibey cil nupssad c 9
euIL!
ezgedic 3 ante
dle
aAchiles, md detlum 5 Nacdchniectan umuctusfe KarFurip mdlupat ac bhuiuselt
—
—— —
— — —
—
1 Pnreeon aitguipüob wandtus bo wtentbies
iren, in ductum, not daludotem fon legree
whirn füauun uuigulzgaich danegiesfull dubuſtathluzi aüchſcura Eni unDian Suig d ämiſum Guodümnuae epallm ſer lrin, lamen, Socibus üng

Jeſuo d. 1. ora.
is dici ernlei cere. Naumdirin
¹
auIcomisggt fop cudhe, lüäl multaſuntmulbe im eſ urmch min opereck ſgit nscuny CMl
dhumſemacht
ſtatur hüc ceinn
1
uritet llecebra.
CHILIADIS SECVNDAE GCENT VR 1A. VIIt. Hoc age dic Mlu⸗ ante Pylum eſt, quam tu mihi narras, Eſt pylus ante Pylum. ſibi quid uult ante Pylum iſtuc:
Nnterpres adſcribit uerſiculum, quem paulo ante citauimus è Plutarcho, proditum oracu
lecit Achilles duas teſſeras& quatuor. LV GeeAbe xXλν̈νε To 19 Pc nod eaοαmνα. aF id eſt: 1 Duas Achiilles, quatuoro; teſſeras leCtt.
Hunc uerſum Suidas ex Euripide citat. Quid autem ſibi uelit adagium, nullus explicat. Ni ſiquod coniectare licet dictum fuiſſe, de ijs, qui in omni re uincerẽt, propterea, quod is teſ- ſcrarum iactus felix eſſet. Interpres Ariſtophanis in Ranis Ariſtarchum citat. qui ſcripſerit hũc ſenariũ Euripidis nomine circũferri ſolitũ, ſed falſò, quũ ſit acs e. Apud Ariltpha
nem uſurpat Bacchus in Aeſchylum, uictorem Euripidis. unde apparet in fauſtis acclama/
tionibus huius eſſe uſum prouerbijijj. b e clhn Ronance dacige Peocljt. Fe e ggogsheennt EA Hyad voA, v& ε, id eſt: E tardigradis aſinis equus emerſit. Cum clarus euadit quiſpiã obſcuro generè natus:aut quoties ab indocto præceptore profcciſcitur diſci pulus eruditus. Poteſt& per ironiam proferri,& per negationẽ. ut nunq́; ex aſinis, naſcetur equus. Et, en tibi ex aſinis equum, id eſt, ex infimis parentibus arrogantem& ferocem. BFEpeo timidioot. XL.VIII Imis 26 id eſt: Epeo timidior. De magnopere pauido dicebatur. Ab Epeo quo- piam ductum, notæ timiditatis homine. Datum eſt hoc cognominis Cratino comico. per alluſionem fortaſſis, quod cum Oenoidis tribus princeps eſſet, in eo munere timidi, usſeſe gereret. 3 3..4 e ͤͤͤͤͤ„.. XLIX TOt0d ‿μαρ, id eſt: Epheſiæ literæ. Dictum uidetur de ijs, qui mira felicitate, tanq́; di aina uirgula, quicquid optarent, aſſequerentur. Aiunt enim Epheſijs notulas quaſdam,& uoces magicas ſrülſec bir utentes in omni negocio uictores euaderent. Autor Dioge/ nianus Euſtathius in Odyſſeæ. v. tradit his literis uſum Crœſum in rogo. Fuiſſe aũt uerba quædã, obſcura, ænigmatibus ſimillima, neutiq́; cohærentia, deſcripta in pedibus, zona,& corona Dianæ. Suidas addit huiuſmodi fabulam, in Olympijs Mileſium quempiam cum Epheſio cõmiſſum, nihil potuiſſe in conflictu, quod is Epheſius in talo Epheſias haberet li
Epheſiæ literc.
teras. Quod ſimulac animaduerſum eſſet, ademptis literis, Epheſiũ ſuccubuiſſe. Heſychius in renugaciſſima ſerius, putat germanas uoces has fuiſſe, ε, quod interpretatur tene⸗ bras, ardom, lumen, a, ipſe,ααακανάιις ol, εννuerũ. Nec deſunt hodie, qui huiuſmodi
conſictis uocibus imponatit ſtults. vFPEodem in ludo docu. ö Eodem in ludo docti dicebantur, ſimilibus uitijs jaborantes,& improbitate pares. Hoc iictum adeo uulgo manet, ut nihil ſit tritius. Terentius in Ecyra: ln eodem omnes mihi ui-
dentur ludo doctæ, ad malitiã. Solent enim fermè, qui cõmunibus uſi ſunt præceptoribus,
ugenio, moribusq conuenire. Quod autem T'erẽtius dixit in mulieres, omneis inter ipſas ſmiibus eſſe moribus, idem Græcus atteſtatur ſenarius.
. e,„. 41, s aun jupoxd Tν 0dp Taραέα* id eſt: temina nil emina unq́; dilcrepat.
nnuit autem prouerbium nullam inueniri bonam mulierem. Tanqᷓ in phiditijs. b L1
Aoc; d Hxỹrloi, id eſt: V elut in phiditijs, ubi quid partius, nimiumq́; frugaliter actũ ſi-
b gniſicabimus. Lacedæmonij publica loca habebant, in quibus cibum caperent. in his acci-
piebãt hoſpites ac legatos ſuos, ſed apparatu perparco. Vnde& Græca uox ducta eſt, à par cendo. Accõmodari poterit& ad orationẽ. ut ſiquis neget ſe cõtentũ ſimplici ſermone, ue/ dut in Laconicis phiditijs accipiatur, ſed deſiderare ſplendoris aliquid,& quod appetentiã
Equo ſeneſcenti minora cicela admoue. LII
. 4„.„ TITS„KSd.ov A41- N LrBe, id eſt: Equo ſeneſcenti minora cicela ad-
moue. Admonet adagium, ubi uires per ætatem fatiſcunt, reſpirationem ac refocillationem
3 quandam
497
I 1 111 1— 4 4 3 1 1 4 4 ” 1 4 1 1 1 4 4 1 1 11 1 4 1 4 Nf 1 1 I 1 . 1 1 1 I 1 3 4 4 1 1 4 1 uf 4 1 4 4 1 171 1 4 1 1 *— 4 ¹

DES. ERASMI ROTT: ADRGIORVM
uandam à laboribus dandam,& decreſcente labore minuendos labores, augédam remth; z men b equis militaribus, quibus ſeneſcentibus, leuius Eiνπσνον admo, h⸗ 1
m um aiunt a. SLL Im — ichen Rurſnen ioirriop ceu rotula quædam, publica nota, quæ eni eancdlefacde malis uut equorum imprimi conſueuit. Zenodotus oſtendit Noueib m extitiſſe apud Cratetem hm ne comicum in Samijs. Videtur carmem heroicum, ſi tantum legas, uV⁵π νε Haêe. lmn eee . Fretrienſium Rho. b b III— geeryi 0p 5, id eſt: Eretriẽſium Rho. Vbi quis crebrius 2 aſperius eam literam ſonarct. Buna Quo nomine nunc male audiunt apud Gallos Picardi. otantur item quibus Alcibiadis 1 96 ha labdaciſmus impendio placebat. Ridetur Arrius à Catullo, quod nen Chommoda dicebat, ſiquando cõmoda uellet b encyp nn Dicere,& hinſidias Arrius iriſidias. tnam„ Ac tum mirifice credebat ſe eſſe locutum. 1— Cum quantum poterat, dixerat hinſidias. Adagium refertur à Diogeniano. Mmacmunot, 11 Oeſtro percitus. LIIII
OSee raanyle,id eſt: Oeſtro percitus, id eſt, ingenti animi cupiditate cominotus, ac Lunhuden uelut attonitus. Oeſtrum enim inſecti genus, horrendo ſtrepitu, unde& nomen inditum umencuntie apud Græcos. Nam Latini, aſylum appellant. Hoc addito luno uaccam Inò in furorem wiralmmco
egit. Vnde poẽtæ diuino correpti furore, oeſtro conciti dicuntur. Eſt apud Platonem, ta tnäts
metſi locus in præſentia non ſuccurrit, opinor in Phædro. e unx
8 b In maxgnis& uoluiſſe ſat eſt. b b tV Kein cerhus.
In magnis& uoluiſſe ſat eſf. e tültenetſch Tibulliana hac ſentẽtia, nihil celebratius. Eam Angelus Politianus nõ inſcite uertit Grect: inclmaxke A'g c k A/„dλον⁶ KoO o deANAA vO. b b 19 un genſglran Apuleius floridorum libro quarto: Maiore ſcilicet uoluntate q́; facultate. Eõq; propenſius adeck ontgre fortaſſe laudãdus eſt, quod om̃ibus bonis in rebus, conatus in laude, effectus in caſuꝗ eſt lte iihritimaya M. Varro apud Gellium libro primo, capite decimooctauo: In quo non modo Lælij in-⸗ iiiiaacht uib geniũ non reprehendo, ſed& induſtriam laudo. Succeſſum enim fortuna, experientià laus iſttatiitiu fequitur. Cõuenit, ubi quis maiora uirib us conatus, tametſi rei ſuſceptæ magnitudini nôſu, innmmuiipul eit ſatis, tamen hoc ipſo nomine laudem promeretur, quod rem pulſcherrimam tentauerit,. ancteriagin q
4e: In holmo cubabo. LVI duinaagab Fp AAG kldοον, id eſt:In holmo cubabo. Dicebatur ab ijs, qui ſe quippiam diuinatione iauinropu cognitum ire minitabantur. Nam 5Aαμον quidam uatem interpretãtur. Alij tripodes Apol- lbgao linis holmos appellatos fuiſſe. Tradit autem Ariſtophanes grammaticus, citante Zenoddo to, eos qui holmis indormiſſent, repente diuinandi ſpiritum concipere. Addit Apollinem nen ger⸗
ob id νοναμκοων cognominatum à Sophocle. Quanq́; apud Heſiodũ 5ν&αμ pro mortand dtandoni ponitur. Apud Athenæum libro undecimo, poculi genus eſt cornu adſimile, ut per iocum inuiua 4 torqueri poſſit& in bibones. 1 b Hndr Eadem cæraꝗ. b VI aäen n di E' ui io id eſt: Idem fauus dicebantur, qui uno ore idem affirmarent, aut qui inter ſe cõ⸗ düai rel Piraſſent. Ductum à fauorum cellulis inter ſe cõnexis. Siue quod cera tenax, ſbiq; hæres umR Non diſſimile illi, quod alio diximus loco. Idem puluis.&, Eadem farina. In quinq; iudicum genibus ſitum eſt. b LVIII Al eück E A„Hr19,3ra, afrau id eſtin quinq ſitum genibus iudicum: id eſtin dieno ati oitulèp trio res eſt poſita. Nam antiquitus quinq; iudicibus datum erat negocium, ut de comicoi uütacr fabulis pronunciarent, ut teſtis eſt pud Zenodotum Epicha rmus. Quanq́;& apud Platow 19 nè quinq; iudicũ fit mentio, cũ alids, tum in libro de legibus undecimo.E'½ ετν τε½ 100, eeneue 1 Ou⁴l⁴mμιν tο vεονσαρνεια ειναα* Mioνρ, id eſt: Vt iudicium ſit penes quinq; natu minimos, 8 elell.D nomophylacibus. Alluſum eſt autem ad illud Homero frequens: 7 a. Koil Tr-ure Jsp 29 yraco Srac. id eſt: 3 h 1 In genibus ſunt hæc ſita diuum. Kendic el Gun Sneneana nonelſe noftre facritatieprxſtare rei exitum uerum hl upers&e alanda ſſͤſͤſͤſ Alympus:. aache euum NVp& AnOAG⁴ N. E2 e pe AA renO id eſtt.„ 90 uauer Nunc ſpes quidem mihi at in deo ſitus exitus.“ IIzn 4 iennora 4 Emun ampoll

doshbo. adone *andeg
Emunctæ naris dicitur acri, exacto iudicio, quaſi purgatis naribus, muccoq́; emunctis. Poratius de Lucilio:
CHILIADIS SECVNDAE GENTVRIA
VIII. Eimunctæ naris. Muccoſis naribus.
499 23 Emunctæ naris, durus componere uerſus. Contra, obeſæ naris dicuntur ſtupidiores. Idem in Odis:
4 Nec trmo iuueni, neq; naris obeſæ. b b an Lucianus in Alexandro Pſeudomante. Tors e eν⁵ uod oε 1eso!e— es, rtzceo, g
ctlndoctis autem, ò quibus nares oppletæ mucco, prodigioſum. Idem in Philopſeude: Puoi yr,iu Ey,2, A Tν Hr Ko5NLi AsS0e ep, id eſt: Mihi ſanè, inquam, niſi planè na-
eeſim oppleta mucco. Huc alluſit Plato libro de Repub. primo, ubi Thraſymachus Socra/
tiſtuporem obiſciens, optat illi nutricem, quæ muccum è naribus exprimat.
„„ 7.— 0T C.8 q;x ou/
ſertur 3 Ne Lrra re5'OG,Ko od A2u9, Ss6 Aενινο ανεσ⁸ς, id eſt: Quoniam, inquit, te muccoſum negli/ dettata Dagen ei necemungi tibi ſit opus. a gi nec emungit, cum ea tibi ſit opus.. daniihn, Fames& mora bilem in naſum conciunt. äe·X 1 u tate wndi Soſa Dlautinus in Amphitryone: V etus adagium eſt, inquit: Fames& mora bilem in 5 ſede wmaie naſum conciunt, id eſt, latrante ſtomacho, omnis mora bilem mouet. Quod autem dixit, 2— bilem in naſum conciunt, conuenit cum illo, quod ait Theocritus in Thyrſide: b ut. Jpud hur Frriy Ilns de 4—, Lc oi ges Je A⁴εα μσο 7r0Ti Stui εαε. id eſt: Ktenim acerbuzs. Atq illiſemper ſedet in nare aſpera bilis. t mus nöiſttente Ducta eſt metaphora ab animantibus iram narium fatu ſignificantibus. Vnde fabula de aris ignem ſpirantibus. Quin hominibus etiam nonnullis ex naribus indicium iracũdiæ. —.. 4. r. PRaculets Riame Vnde& corrugare nares dicuntur, quæ offendunt. Horatius: laude efectnid Neſordida mappa Corruget nares. Item Perſius in quinta Satyra. ⸗ b itu 4 v In quononuila Sed ira cadat nalo, rugoſac; ſanna. dim fortenacen Poteſtid trahi latius, nempe ad quemlibet uehementius aliquid cupientem, cui omnis mo ſulceptemaguint maquantumuis puſilla, longiſſima uidetur, atteſtante Mimo: m pulchenimmwm Etiam celeritas in deſiderio mora eſt. Huc reſpicit& Horatianum illudi: NVtnoxlonga quibus mentitur amica, diesq; b pxiſe quypimain Longa uidetur opus debentibus: ut piger annus nn trn Pupillis, quos dura premit cuſtodia matrum.. ammatiosdmxd CSeneroſior Sparta. Tr ncipere. Acc EAlu8e Tdνᷣu, id eſt: Generoſior Sparta. Dicebatur excellenti animo, minimecq́; fodũ ha' pom timidus, aut humilis. Spartanis enim olim indoles aderat generoſa,& ingeniũ omnis impa Drnuadlmiéunr dens ſeruitutis, ac uelut imperio natum, unde nec moœenibus urbem cingebant, legibus ita ornua püe 1„ 2 1— ,..1 28 1— Adbentibus, abunde munitam arbitrantes fortibus uiris. Fœdiſſimum autem exiſtimabant auenq; e pugna redire, niſi uictorem: id quod in epigrammate quoq; teſtatum eſt. Nec ty- vateit Tannidem in ſuam Remp. admittebant, ſed æqua libertate parebant legibus. S 1 ntau h 5 Locfenſis bos. b. LXII od ce n ³ S8e, id eſt: Locrenſis bos. De re uili, aut de munere leuiculo dici poteſt. Cum ali-
— 2— N
quando Locrenſes publicum ſacrum facturi bouem deſiderarent, compoſito ex minutis li- gnis bouis ſmulacro, dijs rem diuinam fecerunt. Atq; hinc uulgus adagionem arripuit. ti Ficulnus gladius. b b PXIII
unh adαονινα, id eſt: Ficulnus gladius. De friuola cauſa dici poteſt, quæq́; minimo ne-
1 gocio queat refelli. Dictus eſt autem, ficulnus gladius ſycophanta, quod idem& mollis ſit,
Kcalumniator. Eicum MNercurio. b LXIIIT Vuo— 8, id eſt: Ficum Mercurio. De prompto& quibuſlibet expoſito beneficio di/-
cedatur. Nam antiquitus mos erat, ſicubi ficus repertus fuiſſet, eum ueluti Mercurio ſacrũ
ſuſpendere. iberum autem erat tollere ficum Mercurialem, cuicũq; libitũ fuiſſet. uel quod
is deus furibus fauere creditus eſt, uel iuxta parcœmiam illam, ouvε eu⁵, Cummunis Mer
durius. Huc opinor alluſiſſe Perſium, cum ait:
mch luto fxum poſſis tranſcendere nummum, d.

DES. ERASMI ROTERODAMI ADAGIORVN
00. 3 Vt indicatum eſt alibi.
Nec gluto ſorbere ſaliuam Mercurialem.
4 2 à„ 2. 5 97„. Sare 1A, σνν mꝓπν*σν 5—εαέαοαμνοαε ᷣνOO0,,) id eſt:
„ 1„ 5
noto, quæ ubiq; maxima turbà eſt. Hi ſic ſeſe per omne reipub. corpus ſparſetunt, ut nihil uſ q́; agatur ſine iſlis. Regnant in concionibus, quod peculiare munus epiſcoporum. Tyranni dem occuparunt in ſcholis, quod huic proximum munus. Per hos miniſtrantur eccleſiaſti- ca ſacramenta, per hos ſacerdotes ſumus. Hi plusq́; cenſores pronũciant de fdei profeſſio,
ne. Hic Chriſtianus eſt, hic ſemichriſtianus, hic hæreticus, hic ſeſquihæreticus. In horũ ſinus
populus effundit occultos uitæ actus,& ſacratiſſimas animi cogitationes. nec his contenti nulla panguntur principum fœdera, in quibus hi non agant parteis. Sine his nullum cot trahitur matrimonium. In theatricis certaminibus:in publicis ſortibus agonothetas agunl, adeo nihil pudet. Deniq; nec mori licet abſq; iſtis. Nulla eſt aula principum. in quamm nõ i, repſerint.Si quod impudens facinus deſtinarunt principes, per hos exequũtut. Siquid mo liuntur Romani Pontifices, quod paulo ſit alienius ab apoſtolica illa& priſca ſanctimonit horũ potiſſimum utuntur miniſterio. V eluti ſi quod bellũ, ſi quis tumultus, ſi qua exactio, ſi qua condonato parum pudens, in hiſce fabulis iſti primas agunt.Interim ſimplici popel- lo ſpecie ſanctitatis imponitur. Sacerdotes ad hos collati, ſacerdotes non ſunt. Epiſcopi ho rum fiducia in utramuis aurem dormiunt. Plebs deſtituta, pro unicis paſtoribus gemino luporum genere diſcerpitur, dum d& præſilles exercent tyrannidem, nec hi tamen paſtore, ſunt, ſed aſia ratione prædones. Rurſus admoneo, nec pios à me notari, nec ordinẽ. Nã qui inter eos ſunt incorruptiſſimi, ſolent eadem, quæ deploro, deplorare. Atq; apibus licet ſuos fucos, ut aculeo carẽtes, licet furaces aliquãdo depellere. Hos fucos omnibus crabroni. aculeatiores nec reges, nec ſũmi Põtiſices queant à Rep. pfligare, niſ magna Chriſtianæ 3 ligionis ruina, adeo ſuas factiones cõmunierunt, adeo totũ orbẽ arcibus ac populis ch b cupatune
4
Cull J. eumtkind atah nulbpol mnnachorunn fuupalore gtubttr kt minterſe co
†
alarap tesp umrboculon unäteat patti
Aêfru dE mptanes c àid h, cuinq lraumz di k rnnentes cum h imdem uum:
—— ——
6 iumge 1s diſengenclotuua
tderetacegum dlucancsin! imamnRäuu dadum Vnc atme Nonio.
äzäliäſene
9
da 6”

ſlantẽ joccheng undatptmi equid ecrunſiumr m ocioſisluctam, dum poti:Cianm
Unterim ferendiunn pud Pluetiosuiumt
,
trucqdatint atii iexitiofunmidlti’ tecclelrx pomidt nec ordinem lii corpus prkämit⸗ unts eplloyemi rhos miitrus rotuciantdettiſt
euparant, d
ln. Ante tubam trepidas, id eſt, animo cõſternaris, priusq́; s pateat periculum.
unt pꝛuor ſolet militum animos inceſſere. Vergilius: n Curante tubam tremor occupat artus?
u uilermo ſi paulo longius detorqueatur, in
9. zuse Povic, hoc eſt cultus iaceret. Autor
cHILIADIS SECVNDAE CENTVRIA VIII. Fo indies nouos ſtruunt nidos, hoc nimirum prætextu, quod ſuperiorum mona/ ſteriorum religio, cuius cõmendatione primum exorta ſunt, perierit. quaſi uero& horum non paulo poſt ſit peritura ſynceritas, ſiqua modo ſynceritas. Ita fit ut orbis impijs& ocio/ Ssmonachorum gregibus oneretur,& principes fraudentur populo,& epiſcopi grege,& opulus paſtore, Chriſtianæ religionis puritas ac libertas, paulatim ad Iudaicas ceremo- nias delabitur. Et quemadmodũ difficile dictu ſit, utrum grauior ſit reipub. malorum prin/ qpum inter ſe concordia, an diſſidium: quod ſiue belligerantur, magno populi malo faciãt,
nod gue cöciliantur, in publicũ exitium conſpirent, ita neſcias utrum magis ſit optandum, imo
uo melius dicam, utrum magis deteſtandum, iſtorum ne inter ipſos conſenſus, an ſeditio, quod utraq; res publico fiat malo. Opinor autem ficos hic dici, rigidum tumorem innaſcen
vean genis oculorum. ea res cum moleſtiſſima ſit, tamẽ non ſine periculo tollitur, quod ocu
ſ immineat, parti uexationis& tractatus impatientiſſimæ. Adagij mentionẽ facit Suidas. Cum haſta, cum ſcuto. LXVI x0 dopi, Tν αμάσσ d eſt: Cum haſta, cum ſcuto. Vbi quis omni conatu rem aggreditur,
id eſt:
Ariſtophanes, àn k 5äut. lg eu Sop’ Ta⁵ XG1-1. i Cum haſta, cuinq; ſcuto. 1 PDfaAn³⁵οε— de1 5cd Rod&œνσν⁊. ttt Excurrentes cum haſta, ſcutôq;., Sumpta metaphora à milite armis omnibus inſtructo.
ltem in V eſpis: id eſt..
i Ad ſmilem uſum recte torquebitur Homericum illud:
FeNee So51 N, A⁵ ydισσιmκ μάνεναμααά σ... ideſtt: Haſtaq;& gladio, ſaxisq́; ingentibus inſtant. Quoties res omni ui geritur. 1. NVNINſiri ſenis aſtaphis caluaria. b b 6 prrO&sci id eſt:
Mai lenis uelut uua paſſa cranuuuum. Admonet adagium inualidum& flaccidum eſſe ſenile corpus, exhauſto ſucco, carnibusq́;ß adels. Lucianus in tyranno de ſenibus, ⁊ ε&sαꝙοic'g„e ννκαι αν iν, id eſt: Quandoqui/ dem iam omneis uuæ paſſæ ſunt. Rugoſæ enim flaccidæ ſunt uuæ paſſæ, propter ſuccum ſole decoctum. Vnde ueteres& uuas paſſas uocabant ſenes paſſos, ob rugoſitatem. Luci-
Lxvn 2 5ανιοι. 8
ius citante Nonio:
Rugoſi paſſiq ſenes eadem omnia quærunt. Poſt folia cadunt arbores. FXVYIII
bPoſt folia cadent in te arbores. Quoties admonebimus, leuiores iniurias ſiquis ferat, ſe,
qui atrociores. Veluti arborum decidua folia negliguntur, uerum aliquando fit, ut ipſæ ar- botes putres in caput ſubiecti decidant. Plautus in Menæchmis: Folia nunc cadunt. Nunc
iittiduum hoc hic erimus, tum arbores in te cadent. Ante tubam trepidas. LXINX Ab ignauis Nam audita tuba, mirus quidã
miitidus ſumptum, qui pauitant, priusq́; bellicum canatur.
prouerbij ſpeciem abibit.
Ameles angulus. LXX
uAe„urla, id eſt: Ameles angulus, id eſt, neglectus angulus, dicebatur is, qui ſupinus
& oſctabundus deſideret, nihil bonarum rerum tentans. Aiunt in Libya locum eſſe, qut,
ſecurus angulus uulgo dictus ſit, ob id fortaſſe, quod neglectus in/ Zenodotus. 4„
Vltra res Callicratis.
b LXXI T'T9 7A. re, id eſt: Supra fortunas Callicratis. De immenſis opibus dicebatur.
1 Riunt Caryſtium quempiam fuiſſe, nomine Callicratem, qui reliquos ciues opibus longe
6
iterit. Vnde ſiquem magnopere locupletem intelligi uolebant, eum uel Caryſtij Calli
8
præſt
3
7. 5 2.„ 3.... catis facultates uincere dicebant. Ariſtoteles autem in ⁸⁴ thenienſium Repub. citante Sui/ da tradit Callicratem quendam è iudicũ ordine fuiſſe, qui iudiciarias exactiones ſupra mo
5 um auxerit, atq; hinc natam parœmiam de immodicis exactionibus.
Vulcaniam
4

502 DBs. ERASMIROT. ADAGIORVA R NVEulcanium uinculum. 2 HꝓHᷣœν ε⁴‿ Feo'ude, id gatus, Vulcanijs uinculis licet culis, quibus apud Homerum Vulcanus x ficredieit ntg conarentur explicare, hoc magis inuoluerentur. Homerus Odyſſeæ octauo: e&uν Ʒs Xeκά⁴vα, ιινεσ Buavod onεop.. E' Rhee Au.αμοεμτι Aμενν ⁶ἀ&εά—⁴ννσα. v61² R AO. Aeie, VrSe,593 kumedop ui„Bcieg. AdTds rei A TsUEs G6XO; eXNu&54, eixace SdA⁴ο½, 591 0 id d,, 24dw. AAꝓε 5 d 85μ1**„ Xts Fe IA⁴αασσα Acp derντεν. 0,G nod 1ευπηνκει ε⁵με Qďα§ν dci IpencXuu Jo, Eu*ν&αν⁴αάανν νε&, rà bune 5ude dofro Od deSp AAςνοo. id eſt: Ille domum petijt, qua ſtat ferraria fornax Zecum imo interea penitus mala pectore uoluens Ac trunco impoſita prægrandi incude ſecabat b Vincula nulli uel rumpenda, uel effugienda In quibus impliciti ſimul aſtrictiq; manerent. At poſtq́ʒ inſidias Marti indignatus,& artes Abſoluiſſet, adit conclaue, ubi dulce cubile Stabat,& hinc illinc fallacia uincula fulcris Obligat,& ſummo ſuſpendit plurima tecto, Mire tenuia, ſic telas ut araneolorum Sic uti nec poſſint oculis deprendier ullis, b Non uel diuorum. Adagium refertur à Suida. 4 Ad ſatietatem uſqʒ. 1 LXXIII ANr ᷣꝓνy, id eſt: Vſq; ad ſatietatem, id el quantumlibet, aut ampliter. Quod ita demum Fderbien fuerit, ſi longiuſcule transferatur, ut in poẽticis literis uerſatus ſum, d*ε niss t illuſit nobis, εναυην Et Quintilianus metaphoris gaudet,&εεαυeννο.dem compoſtta ud- ce dicunt, α†ισααυέινπαο, id eſt: Affatim. Refertur à Zenodoto. NMoVWotum mumficum. L.X XIIII EoXA⁵ yειο‿αιιρ‿, id eſt: Votum munificum. Vbi quis animo ſpes regias concipit. üc uoto diues eſt. ε νααιιςει⁵σ‿ι Græcis dicitur, qui magna donat. Nihil autem uoto hominis liberalius. Largitur em̃ cuilibet, quantũcunq; petit. Meminit huius Lucianus in Heræreſi Vtinam domi ſim. b LXXV Oo0&uoiενν d eſt: Vtinam domi ſim. Dici ſolitum, ubi quis optat è malis, quibus impli citus eſt, emergere. Tranſlatum uidetur ab ijs, qui in tempeſtate periclitantur. Nam nunc
etiam ita uulgo loquuntur, qui periculoſe nauigant, οε*σαέάοοικά⁵μ. Refertur à Suida. Ytinam male quemadmodum inueniſti, eiſcias. LXXN
27 C. 8 7, 82.. 7 Fls œαννQBõ0 MB uare 8de EdNoig 85 2ubeg. p.id eſt: Vtinam ita ut male reperiſti lus,& eiſcias male. hoc eſt, utinam quema dmodum male tibi peperiſti famam, aut facultates, ita& mabe perdas. luxta Plautinum illud: Male partum, male diſperit. Suidas hũc trochaicum, ut pro/ uerbialem citat ex Ariſtophane. Apud quẽ extat in equitibus, diciturq́ʒ inibi in Cleonem, teip. depeculatorem. b b 22 „„„ Vltro deus ſuppeditat bona. LXXVII Taideira ſue⸗ viN 1 du a†ρααοƷ, id eff: Vltro deus ſubiſcit bona. Quoties res citra n0/ n operam feliciter cadunt, quaſi deo quopiam accurante. Stob rium hunc ²¹ ducit ex Plutis Cratini: 4 TPuann Lattanre. Sdodads enarit
Aur ⁴μασασνσα τοανσ Jee RysI TA. rAhck. 4. 8.“ .* 2„⁴σ⁶. id eſt:— 4 3 Vltro bona iſtis ipſe ſuppeditat deus. 3 v“ — Ventres. b L XXVIII
Erundzid Nentres Dicchantu hominer edaces uentrio at abdomini kruee Epimenides Cretenſis, citante diuo Paulo in epiſtola, quam ſcribit ad Titum: I
eeLE ſh Vulcanium uinculum. Vbi quis nodis inextricabilibus eſſet ili- culis teneri dicebatur. Sumpta denominatione ab adamãtinis illis uin nus Venerem& Martem ſic irretiuit, ut quo magisſe
chll ſori'lesu, Grrn6 mnlu ſae uucon mmümn⸗
1 cenn pc 1 oris am b Sde d aucaäfrr, hanner omne Uaus obscf hel Gpollxlbrc güd ddacem
dug utan gteven ubie
. e cyſle
aunqpinden Nnuebial igu anauxtantict atrontinecam, teäcödacte, inte naltpr nulgobtesse abaum alkr, ſbälcotlinur naaradtiredus aalo micericie
n,. ebui piro ein malsami
ü
tätvin or 3 1 n orat'on

1-. 1... 1... 503G düsideah d ns de) Leusai, an& Supic, y eg, 3S yoi. ideſt 4 nloneꝛbat 3 6 Cretenſes uani uſq; malæ feræ, alui inertes. Item Lucilius: mäeincindün Viaite lurcones, comedones, uiuite uentres. 5 chjlla deaug Terentius in Phormione: Pugnos in uentrem ingere. Donatus oſtendit,& ad totum pa,
raltum referri poſſe. Plutarchus in commentario de diſcrimine adulatoris& amic ſ, putag
3. ₰ X
oxuctlis iambicos: non perincde quadrare in cancrum, atq; in aſſentatorem&e paralitum:
asis 6AOp 70 ⁶όσ, οηά‿α νιλιυm̅!!ãC—uop
O7ade, E/d roIs 69 S1 Hio. id eſt: Eſt uenter omne corpus, undiq; obtuens
dcalus, ſuisq; beſtia reptat dentibus. 5 b ulius Pollux libro de rerum uocabulis ſexto, admonet olim bibacem mdop, id eſt, doliũ ap
pelati,& edacem acεναασοσνο⁵οd ud᷑εννo frumenti menſurã ſignificaret, quaſi lagenã dicas. NUyſſeum commentuumum. 1.XXIX
1 2. 14121—8—.*„— GMa urxXau, id eſt: Vlyſſeum inuentum, callidũ, aſtutũ,& uafrum dicebatur. Vlyf⸗ ſem Homerus ubiq; uerſutum facit, ac diſſimulantem, ſimulantemq́;. Vnde eundem ſia,
tim initio Odyffeæ, orou appellat. V ergilius itent.
gcelerumq; inuentor Vlyſſes. R efertur apud Suidam.
YVictitant ſucco ſuq.
LXXX
prouerbiali fgura dictũ eſt in paraſitos: Victitant ſucco ſuo, ꝗ ſiquãdo cœna cõtigit lau/ tior ingurgitant ſeſe. rurſus ubi nulla arridet ſpes cœnatica, cogũturq́; ονtoi uiuere, forti- eer ferunt inediam,& in cõuiui ſpem durant. Sumpta metaphiora à cochleis, quæ per æſtũ Nntra teſtã cõtractæ, utcũq; ſucco ſuo alũtur, donec acciderit pluuia. Plautus in Captiui duo:
Cum res inquit, prolatæ ſunt, cum rus homines eunt
Simul prolatæ res ſunt noſtris dentibus. Quaſi cum caletur, cochleæ in occulto latent
tampliter Qulne
lteris uerft t 48 d foldencmne
*
I
8 3 K 7
4 ats tis garal
Vi ſiti in malis amici ſunt procul.. Parxmia notat mores amicorum uulgarium, qui hirundinum ritu, pro ratione temporũ
8 ii amicorum eſt annona, bonis ubi quid deeſt. 4 3 ballm habentur amici, qui petant, qui dent, perpauci. Pindarus item in eandem ſententiã: erui Cierd ud& ρεκνðrQu Jol— enanen .Stobæl P
kerit honos homini amicis orbaoteo.
nt 13
Suo ſti ſucco uiuunt, ros ſi non cadit: lidem paraſiti rebus prolatis latent, b in occulto miſeri uictitant ſucco ſuq. b r VNiti infortunati procul amic. LNXXNI Aßde uandie dOvrO, 2oT Cio. ideſt:
aduolant, ac deuolant. Aduolant ubi res ſecundæ, deuolant ingruente rerum tempeſtate. Ariſtides in oratione panathenaica noĩatim adagij titulo uſurpauit. karνι σπόχοαααμαάν ννυν
Kucd)0 Ko9G 2,u r ee Pihse nandie aedenO, d Nde u 9 e0cde u6, pni rolg&ruxανάαασαι σηνς τπενενονμντ α, d eſt: Ac prouerbium inuertit. Declarauit em haud u duaq; eſſe procul amicos, eius cui res ſunt aduerſæ, uerumetiam multos, qui antea diſſide, n bätzin rebus afflictis ſibi reddidit amicos. In hanc ſententiam extat& huiuſmodi ſenarius:
felix amicus nullus infelicibus. Item alter huic ſimilis: Fd ie 5 KAερ,ε, ρα ναπιννμ x0. 1152 id eſt: a tignis aurum, amicum ita tempus arguit.
dhac ſententiã palàm alluſit Cicero libro familiariũ epiſtolarũ nono. Nam& ſi nõ facile
8 * 9 1
1 2. 8...,.„„.—.„— 4 a dfjudicatur amor uerus& fictus, niſi aliquod incidat eiuſmodi tẽpus, ut quaſi aurũ igne, ſic
eneuolentia fidelis, periculo aliquo perſpici poſſit. Cætera ſunt ſigna cõmunia. Horatius:
1
2* 2... Ww. 4 4 1 1. 3 Ddari, r0, Rd uc I0 Zooro. id eſt:
unt autem pauci mortales fidi in rebus afflictiMs. n 4 Vias nouit, quibus effugit Eucrates. LXNXXXNII
Oidera dcod dαeσε εσνε sbνρνεε, id eſt: Nouit uias quibus effugit Euerates.In eum quadhat qui ſemper aliquã inuenit rimam, ut inquit Plautus, per quam elabatur, ut officiũ
5 ſub terfu/

zos DES. EBRRASMI ROTERODAMIAPDAGIORVDNI ſubterfugiat. Ariſtophanes in Equitibus: 3
n 4 7 71. 11 3 4. Eae& A νσε.„1„9. KG1 90 5 dicis r0 cod d 85 adndetA ꝙfρν. id eſt:— Caue, ne te effugiat.
ir uias nouit, quibus Euerates efußſſtt.“ Pirurur obiter ürrats mores, aliquo prætextu ſuffugientis, ſiquãdo fides eſſet præſtãda. Viuit, incendeignen. LLXXXIII z, cte a½, id eſt: Viuit, incende ignem. Vbi in negocij periculoſi puncto feſtinandum admonemus,& occaſionem arripiendam, ut cum reperta ſcintillula properatur, ne pereat & illa. Refertur apud Suidam. 1 8 ͤvVIenter auribus caret. b LXXXIII 3 rosi-8 Sra, id eſt: Venter non habet aures. Vbi de paſtu agitur, non admittuntut honeſtæ rationes. Atteſtatur huic ſenarius ille prouerbij uice Græcis celebratus:- Aiu ⁶λ⁴να Se tIν εμμ. ic eſt: b Contra famem etenim nulla contradictio eſt.
Selebratur à Plutarcho, Gellioq́;, dictum illud Catonis, ex oratione quadam, qua diſſinſt legem agrariam. Eam ſic exorſus eſt, ut dicat arduum eſſe, ad uentrem uerba facere, qui caſ
reat auribus. Nec inepte accommodabitur in eos, qui uentris addicti uoluptatibus, niihil admittunt, quod uentri non ſit amicum. SCum puluſſculo. LXXXVY Velcũ puluiſculo dicimus, quoties omnia ſic tolluntur, ut nihil fiat reliqui, ne puluis qui dem. Metaphora mutuo ſumpta uidetur ab ijs, qui frumentum ab area conuerrunt, nonſi- ne puluere. Plautus in Rudẽtibus: Conuerret hic iam me totum, cũ puluiſculo. Idẽ in Im culento:Quo citius rem ab eo auferant cum puluiſculo. Simili figura dixit Iuuenalis cum erugine, pro eo, quod eſt integre,& nulla parte diminutum. b Nunc ſi depoſitum non inficietur amicus. Si reddat ueterem cum tota erugine follem. b Eodem pertinet Euangelicum ilſud, quo iubẽtur etiam puluerem excutere apoſtoli, id eſt ne minimum quidem ab eis auferre ſecum. Valere pancratice. b LXXXVI Plautus in Bacchidibus:Valere pancratice, dixit, pro eo, quod eſt firma eſſe ualetudine. Nam in Pancratiſtis robur corporis potiſſimũ ſpectabatur. Pro eodem dixit ualere athe tice. V alere pugilice. V alere baſilice. Terẽtius item, pugilem eſſe aiunt. De puella robuſtio- te& habitiore. Græci Baœαυηᷣde pro magniſice, prouerbiali figura dicũt. Neq; is ſermo uul go non tritus eſt, etiam hodiernis temporibus.
Fœdum eſt& manſiſſe diu, uacuumq́; rediſſe. LXXXVII
ter eos quos Macrobius ſcribit in prouerbium abijſle. b A1M56, 704 6, T Odp, Cve6, ℳ veecA. id eſt: urpe eſt& manſiſſe diu, uacuumq́ʒ rediſſe. 3 Conueniet, ubi quis longam de ſe concitauit expectationem, cui poſtea nõ reſpondeat. Ve luti ſiquis ſtudij cauſa diu peregrinatus, domum redeat nihilo doctior. Aut ſi negociatot poſt diutinam abſentiam reuertatur, nihilo ditior. Aut ſiquis admodũ longæuus, nihil pra- clari geſſerit in uita, quo ſe uixiſſe teſtaretur. M. Tullius prouerbij uice uſurpauit, Epiſtolu rum ad Atticum, libro ſexto. Epiſtola cui initium: Nunc quidem profecto.“ Tragulam inijcere. 5 LXXXVIII Plautus in Epidico: Tragulam in te inijcere adornat, id eſt, dolum aliquem in te ſtruunt: 5 bidem: Neſcio quam fabricam facit. Sic autem habet uerſus tetrameter: 1 Tagulan in te iere adornat, neſcio quam fabricam fa cit. Vtra o; figura prouerbiuis diot c uer ir CaſinaLBo ho iſtam iam aliquorſum tragulã decidero. Rurſus in p W6 : cer i riern 8t1. uſ⸗ Xi ſtellaria, pilum mmieciſti mus. an in noſtton ſenenish hile nüülimum qusoci qhu nn — 28 Trium literarum homo. LXXX 1 omo, per ironiam dici poteſt in eum, qui generoſus& ingenuus un
NVerſus hie Homericus ex ſecundo lliados libro, non dubium quin annumerãdus ſit in;
1. Trium literarum h
1. deri cl/
oult! wir näct gnoüüm aulgiocss uhuum fura
lumdierun enite I acharven inn g ofr reruzre com emadditant am Drolndet ant.
fumrdisinn auumagnas nu- anr tagedi Wanhparubii üürmosapaare cnr roüerb Tüens:gi apadhecchie lum Ppa ttar ei wandu.
Kenuhe dair Rim abigui leneilinos üent Lump
d,
6 difop wim
nnodumn igen
tupoerton
engaeml ſorquent unea
—
1 8
nh ens ang,,

cHIEIADIS SECVNDAE CENTVRNIA VIII.
ND 05 ricupiat. Inde natum, quod olim ingenui, nomen, prænomen,& adnomen, in literis aut Noſgnibus ſuis, tribus literis notare ſõleant. Vt pro Quinto Valerio Nlàximo, Q. V. M. cus, de trium literarum homine. Plautus in Aulularia iocũ aliò detorſit, nem,
böcpädc pein leruum furacem. Subijcit enim. Etiam fur, trifureifer. ofsce Trium dierum commeatus.
XO
naad. Tnum dierum commeatus, a5ud Terenrium, th tapidarr,uaseeduis dictum eſt, prouer,
dälule nidſts ballchemate: Tranflatione ducta à militum commeatu. Eſt apud Ariſtophanem ci alias
dPrapean um in Acharnenfibus: ne.b⸗““
1a& νπν rri AuS. ideſt:. lu ktme ſeruare commeatum dierum trium.
— 3
(acd
emnnt.. T rragcdias in nugis agere.
tatione quamag 1 Tragœdias in nugis agit, qui in re leuicula, tumultum mouet.Et ut ait Terẽtius magno
b
₰½
dihil fisträginnt dellectatur, prouerbium reſipit. Vnde& Græcis dn Ba y0Sep.
u Ecothurnos aptare infantibus uelis. Quin hoc ipſum excitare tragœdiam, ſ aliò quopiam
um cüpalulnblii i figura dii luna eerm aguntuu. vi öEThraſybulo Dionyſium dicitis eſſe ſmilem. XkCIII
O5dcuS /oOV1 σ νασενμιοιον, id eſt: Dionyſium Thraſybulo ſimilem eſſe dicitis.
etem khde 1-...„ vſ. 1 ercstrgti Diciſolitum, ubi quis ea componit, quæ nimio interallo inter ſe differunt. Dionyſius enim
n inter peſtilentiſſimos tyrannos commemoratur, Traſybulus laudatus, quod reipub. ſtudio
deltämch 7 ſiſimus fuerit. Sumptum eſt è Pluto Atiſtophanis. b 3 denduhn„ Tributis potiora. 12 1111 CReaumde A 2 εεον Hνπιπ, id eſt: Tributis potiora, dicebatur, ubi quis ex malefactis& iniquita/ gura dici-Nqgiſe
cſſe 2n aplus extorquent, quàm par eſt. um quinzmmaiſ.. e e:
wnymus in epiltolis oſtẽdit hoc ſcomma iaci ſolere uulgo in Chriſtianos, ſed ab impijs de
moniam præ ſe ferrent, cum eſſent improbi.
Ductum à ueſtibus, aut libris diu re
Aut fugies Vticam, aut uinctus mitteris llerdam.
V Tittio
aü aoteno nterpres addit antiquitus, in bellum ituris edici ſolere, ut ſibi tridui non minus, commeatũ dcs celdmm pararent. Proinde tridui commeatum dicemus minimas facultates, quæ uix ad tridui uictũ
cxi uentremuatahe conatu, magnas nugas dicit. M. Tullius de oratore libro ij. Ne aut irriſione, aut odio digni
S addici uohgete putemur, ſi tragœædias agamus in nugis. Vſurpat idem Fabius libro ſexto, cap. de peroratio⸗ ne Nam in paruis, inquit, litibus has tragœdias mouere, tale eſt, quaſi ſi perſonam Herculis
mus apud Macrobium libro Saturnalium ſecundo, curſum fortunæ tranſuerſum uocat. Ductum apparet à nauigantibus, qui ſecũdo uentò recto curſu feruntur, flatu aduerſo, trãſ
XCIIIi
lus Athenogenem. Inde natum opinor, quod qui principum nomine tributum exigunt, fe-
CxvIT
—“—’’’— ———————
v
ſ-
Q————
———V—;ʒ——
——
———⁰— ——.——.——— ———ↄↄ———————

DBS. BHRASMI ROTEROD. APDAGIORVMNI
4 5 a55, id eſt: Titio ad ignem, ubi quis applicatur ad eas res, ad quas natura pro,
enlus eſt. Vt ſi mulieroſus ad puellarum conuictum:ſanguinis auidus, ad militiam: lucniſ
506
2
NTittio ad ignem.
hen ad mercaturam. Non admodum abludit ab illo, à“³ euice ersſp, id eſttin matulam in meiere. Reſertur à Suidndc. . e b Tithymallus Laconicus.
4„. XCVIII S Aaueuude, id eſt Tithymallus Laconicus. In lippientes, oculisq; cæcutiẽthun dicebatur. Tithymallus, herbæ genus, apud Lacones repertum, ſingularis acrimoniæ, quo ſub noctem oculos illinebant, ad uiſum acuendũ. Huius Dioſcorides in quarto plureis be cies facit, deq́; oculorum remedio diligenter meminit. Adagium refertur apud Suidam. e n lein l t LiInctura Sardonieeae. ào
dud ααeν*ν‿νκνιεν, id eſt: Tinctura Sardonica. De colore præcellenti dicebatur, prai pue purpuræ. Per iocum autem tranſtertur ad eum, qui pudefit, aut qui ob plagas ſangui ne tingitur. Sardo inſula ingens oppoſita ltaliæ, in qua uariæ purpurarum tincturæ lauc- tiſſimæc; ſiebant. Itidem& Tyrium muricem, oſtrumc; Sarranum, legimus apud L atinos
Auſtophanesinpac 0, 2, O OuC) Tu Sdu‿.μάα σσασαεειυναυμιν. ic eſt: vo α Ʒειμνααα/oεαμιι σωνςνμαμμιo 1 Quam ille prædicat coloris eſſe Sardiniac. Idem in Archarnenſibus:
1 1d. ⁴αν νν ⁶αάααόσ‿σσςσ⁴ νιμμινμ Vt nete tingam tinctura Sardiniacrca. 1 Se 4 ... Quam curat teſtudo muſcau1.. 6 op AA rA XAG6ut p, id eſt: Quã curat teſtudo muſcas. Suidas ex autore, neſcio quo, tefert haxc uerba, ri A2atuiaan S SeS⸗irs mazjisisa jou âueh, iXchen anc, Tch a Sotuias, id eſt Agamemnon autem minoris faciebat Therſitæ maledicentiam, quaàm teſiu, do muſcas, quemadmodum prouerbio dicitur. Teſtudini nihil nocere poſſunt muſcæ pto- pter teſtam, qua munita eſt. Confine illi, quod alibi memorauimus. Non curat culicem ele phantus. Lepidius erit ad res animi detortum. Animus uirtute ac philoſophia munitus nii hil plus timet fortunæ incurſum, quum teſtudo muſcas.“
SHILIADIS SECVNDAE CERNTVRIA NOMNA-
ceultior Morycho. ö e⁵n, o“X, id eſt: Stultior es Morycho. Siculum prouerbium ineos ℳ S, qui ridicule, ſtulteue quippiam facerent. Mihi uidentur peculiariter obnons
Ahuic adagioni, qui domeſticorum negociorum negligentes, foris agunt, ale
nna curantes. Quod genus inducitur Ollus apud Martialem. Cuiuſmodi ſü
C apud Plutarchum Lamiæ. Zenodotus tradit apud Siculos, Baccho c0/
gnomen eſſe Morycho, idq́; inde datum, quod in uindemijs, huius dei facies, muſto, lccisch
uirentibus oblini conſueuerit, quod utriuſq; arboris inuentæ laudem Baccho tribuunt uete
res, ut teſtis eſt Athenæus libro dipnolophiſtarum lſecundo, nr 5 AoS̃ a ucb:cd id
eſt, à moryxæ, quod eſt contaminare: unde& Homerus, Keoνꝙεμε düxerit, pro usud
Auενμιιν Bacchus autem ubiq; ridiculus, ac parum cordatus inducitur à poẽtis utpote de
us temulentus, uelut in Ranis Ariſtophanis, ideoq́; in huius ſacris ludicra quædam, tanqui
contumeliæ cauſa, 25ee
in eius contumeliam fiebant. Quin& cognomen additum Apud Siculos huius ſimulacrum, non in templo, ſed extra phanum ſub dio poſtum eratim ta ingreſſum, ſiue ueſtibulum, cõfectum è la pide, cui nomen Plella arte Simmij cuiuſdam Eupalami.Proinde uulgari ioco iactatum eſt de illo, 22⁶νRάάmο‿ ε 10,uXe,e 31A0p Sdehise Omias d, id eſt: Stultior es Morycho, qui omiſſis his quæ ſaann intus, foris extra do/ mum deſidet. Zenodotus adagium citat ex epiltofa quadann Polemoms ad Diophilum. Quanquam alieniſſimum eſt, ab ingenio, moribusc meis ueſtigandis, aut inſectandis alo tum erratis operam conterere, tamen non poſſum hioc loco milii temperare, quin ridend magis, quàm inſectandi cauſa proferam, cuiuſdam apud ltalos non Inmi nominis, inſcii ne dicam, an ſocordiam: præſertim cum i8, ud Ae0v rid 2Hααiα, tantum ſibi ſumat in litetts ut art epta ueluti cenſoria uiigula, non ſolum de ſeriptoribus cæteris, magna pronuncietae toritate,
CHIL rut rum ibiemece go andidus pamineoden Kgeitarch um hoceu mnipeeleger geteriuidd
ſi
en unch em imicono eprellt hoc ekabinc larb viridib breiay cpord ddeme anzgen s uo etiſenuaamg dbiraſmpli gat Penersi üüpeyetralba ktua nätiotan hacmicem! ahöcunrenk nim ucnolt i gerihau dawen hic tals⸗ ncaalnt inhu un gur gelj eofet galt aüteturmarin
kciob

Adaauan,
unisauidun ad awitiſtdtd
ad
LuidascRrnnerh „ A, 1, kuhan, hun
emalecicantm t hi nocerepoſmnui uimus. Non cnaia ute ac phioſunmi
e.Liculunprwatn uidenturpeclunt mnegigenſiif ud täme it apuc Salnär
ann qum dicitur. Et diobolare uocant Latini, quod uiliſſimum uideri uolunt. 7 G.. 8 8 3.
brgnr Crata& Morycho.
audd Te7ſche B0NS T51, id eſt: Quatuor obolorum eſſe puta. Simile illis, quæ alibi retuli- lrch mus:Aflis te non facio,& dupondij non facio,& teruntij nõ facio. Suidas hæc quoq; refert
Prd ſedtacito, qui frequens illi mos, autoris nomine, iid νπμαρeσκνναιαυνναν lud 31e. dοννιηmεκεναάινοεννοριόην Sans Seyöucuop, id eſt: Tuam maledicentiam exiſtimato quatuor eſſe obolorum, quemadmo
CHILIADIS SECVNDAE CENTVRIA IxX.„e 5 toritate, uerumetiam Angelum Politianum, uirum modis omnibus,& incomparabilem&
icimitabilem, ceu præceptor quiſpiam flagellet, atq; emendet. Cui cum non pauca cõcedat homo candidus, tamen delicatæ illæ,& meris atticiſmis aſſuetæ aures, tranſmarinæ Veneris enſum in eodem deſiderant, quod νκναßb uerterit, ne initio quidem. Audiamus i gitur
in hoc Ariſtarcho, Venerem illam tranſmarinam, ac germane Græcanicam. Principio pro,/ uerbium hoc è uulgatiſſimis Zenobij collectaneis enarrans, Polemonẽ perinde citat, quaſi 3 1
gulan an locum ipſe legerit. ld quod ſuo more facit, uidelicet, ut in abſtruſis, minimeq́ʒ uulgatis auto/
in abus uerſari uideatur. Deinde Græca, quæ modo retulimus indidem, de r Luop&eit, e, ⁵ „ N..„. 2..
adas adarau, reddidit ad hunc modum: Qui relinquens habitationem interiorem ‚extra
4.
poſitam quærebat. Rurſum quod habetur in ijſdem collectaneis, u⁴ερρσ ⅜ ◻ ουeνεε er 83
7
2. 2„7„. X—„„ é„„— 8n 10 S 750070 u A‿λας 603, 2&d G Luε‿ t, T& ν Boop PXeund, Kol ν1ο XXGSO79 ꝙ
we, expreſſit hoc pacto: Morychus ſanè epitheton eſt Bacchi, aννπmη 0αρνσαο αάνσρ μω
nch id eſt: Ab inquinando uidelicet propriam faciem. Inquinare nanq; ſolet eam Bacchus
racemis,& uiridibus ficis. Deinde quod idem coaceruator etymologiam nominis reddẽs
ſKcrripſit, aosuaε ov, ſic interpretatus eſt lepos Atticus noſtri temporis. ov au, in
quit porrò idem eſt, quod ⁴ιααάαν, hoc eſt, ineptire, hoc eſt, deſipere. lam illud quanto eſt, — 4 2
8* 4 raudgoNX§ εκροονα quod de Bacchi ſtatua reddidit. Græca ſic habent, T Top Lgo 7 „7 2. 2 8 A„, a] c.„ ,,. 1 8 Geaaud& 23&* 1%d p E d‿ εραραρ. Ea ſic extulit tranſmarina Venus: Præter,
4
ea dicitur à ſimplicitate Bacchi, cuius ſimulacrum in aperto ſtatuitur apud Heſiodum.Vi/
ce quot Veneres in uno, eoq́; perbreui capite, prodidit, hic uenuſtus. Primum Bacchus fa/- ſiditis penetralibus ædium ſuarũ, peregrinas ſectatur domos: deinde cum ſaxeus ſit, ſit em
de ſtatua mẽtio, tamen ipſe ſibi faciem racemis& uuis oblinit, quo uindemiatores delectet. Ad hæc cum idem ſignificent,&ςσνερσσα, μαeααο, utrunq; declarat, ineptire ac deſipere, ue
uum his duntaxat, qui Venerem illam tranſmarinam uſq;quaq; percalluerint. Deniq; quod
eſt omnium uen uſtiſſimum, 8 ueſtibulo, ſiquidem autore Polluce, πμωοα ⁵ /templi uocatur quod& νοπνηνοεαν qödicitur, Heſiodũ fecit, hoc eſt, è mutis ſaxis eloquentiſſimũ poëtã. Et ha
det tamen hic talis artifex, quibus ſit admirationi, hooc eſt, ſimiles habent labra lactucas: cũ nunnumera ſint in huius cõmentarijs, pari flore reddita Græca, 3uπ Ʒννασνν, quod aiunt du ο afuera, quæ uel ipſe ſaxeus Morychus rideat. Homo me hercle, ſuauis, atq; adeo Moriæ beneſcio felix, qui tranſmarinæ V eneris ſenſum requirat in alijs, ipſe ſenſu communi ca 6&. ut uidetur, marinæ, q́; tranſmarinæ Veneri familiarior. Sed præſtat opinor, ut omiſſis io/ côsad inſtitutum negocium calamus recurrat. Iocatur in Morychũ,& Ariſtophanes in Ve
ls aueches St ⁵⁴ρν☚ι, d eſt: Viuere uitã generoſam, quẽadmodũ Morychus. At Suidas indicat huius nominis poẽtã quẽpiã fuiſſe tragicum, cuius uita non caruerit lu/ 8. enram F0, ao r⁴dα 0S AVv, 1
NISes, odenſ*ε⁴εμςσς‿ Mάωms
ans ac molliciei nota. Citatq́; hoc in eum carmẽ Ariſtophanes. Extat aũt in Acharnẽſibus.
1
5,.. aVxXs. id eſt: in(bariſſima ac deſiderata iam diu,
ptata ades, tu fece ſublitis choris
Quatuor obolis non æſtimo. 11
Tenuem nectis. 111
Ra. Arlb Aenag, id eſt: Tenuem nectis. De pauperibus dictum, quibus plerunq; tenuibus 1„„„..,„ 3. Aö Xͤ„ r„ nitn inrebuslabor. Dicitur& Ae/ε αmπρ, id eſt: Spes tenuis, pro exigua,& Aæ³i ꝙ;ovris, id eſt:
8 nel minutiſſimarum rerum habent rationem. Ducta metaphora à textoribus.
*
it enuis cura, pro ſubtili& curioſa.& Ae/&&l as, id eſt: Tenuiter diducis, in ſordidos, quiq́;
Terreſtria balnea. IIII
us e na Rx, id eſt: Terreſtria, ſiue inferorum balnea. Dictum uidetur, nam coniectan/
2 dum eſt,
rͤͤͤ—— ————————
†

568 DEs. ERASMI ROTERODAMI ADA GIORVM dum eſt, ubi quid ſer reo patrocinetur, poſtq́; defunctis ad ſepulchrum balnea quædam inferre. uabantur, unde Enniuss.
Tarquinij corpus bona fœmina lauit,& unxit.
Fit& noſtra tẽpeſtate, forta aquã inſpergant conſecratã
5
b Ter. Nee illud quidem figura prouerbiali uaca maxime ternionis, fortaſſis
adhiberi ſolitus. Vergilius in Pharmaceutria: Terna tibi hæc primum triplici diuerſa colore. Licia circundo, terq́; hæc altaria circum Effigiem duco. numero deus impare gaudet. Ft apud Theocritum in eiuſdem tituli carmine: he eie a*οαeσ ενεςρν ουτε½ ⁊dt As 6 τι /εωυ id eſt: Ter libo, ter& hæc pronuncio myſtica uerba. Et ſupremum ter uoce ciemus. Apud Euripidem in Hecuba præco ter iterato uerbo, ſilentium indicit: Er kXοκο, i„ r 18 AMG ziασσενρα. Ariſtophanes in Ranis: Td Knucſ ad Dig nA e R Aud. lſtis recuſo, iterumq́; recuſo, rurſum ualde recuſo. Paſſimq legitur non ſolum apud poëtas, uerumetiam oratores, pis u⁵6, Ts nardhucte , uaαeς/μι, id eſt: Ter ſceleſtus, ter execrabilis, ter beatus. Quod Latini duntaxat in cu mine ſunt imitati. Vergilius: 1 1 O terq́ʒ; quaterq; beatt. Quidius: 8 Druui⸗ bis dices uera fuiſſe mea. b Eſt illud etiam nunc uulgo familiare, ut ſi quid aſſeue ſu hinc etiam adagium Oreden usders poſſit. Auſd lenereni uehementſtsszic ter ee ecank h Theagenis pecuniæx. VI O* να εαμτ⁴, dνεκαν, id eſt: Theagenis pecuniæ, quemadmodũ Aeſchinis. locls prouerbialis in eos, qui pauperes cũ eſſent, tamen diuites haberi uolebant. Hoc morbono- nntaue eſt uterq;& Theagenes,& Aeſchines. Vnde cognomen his additum εele, à Selo Anodiin nehte 2mnbiiioſo.hu cum re eſſet perq́; tenui, tamen affectabat uideri locuples, 4 morbo laborabãt, εενικeν½̈ sdicebantur. Finitimum ei, quod alio dicetur loco,
id eſt: b
8
qovis Suα, id eſt: Phaniæ ianua. i nit Ari 2122 Ta i 16 Sea gdg, ra dS ne onerbſ memaſt delophanes in auibus Toνν αο̈ς‿ σ χαηννα id eſt: Vbi ſunt Theagenis plurimæ pecuniæ Et Aeſchynis quidem uniuerer. 2 2 2 d 8 Tantali lapis. VII rch„. 7„ 1.... dam aic raereiahen el Tantah lapidem, uocant, imminens capiti periculum. Apud Sui dem Tantalffa unn 3 Swuae d ahad AiSo sadie anernadha, id eſt: Quandoqu vop rouτ⁵άν X⁴ο K auuu pe ens excuſſimus. Plato apud Stobæum, 2u d“ W Neyt minentem haberet ai uis 8 i No:, id elt: Ne ſi Tantali quidem, quem uocãt, ſapidemim etiam hoc ſupplicij Lu 3 2up uin A fabula Tantali, quem quidam fingũt apud inferos, deatur. Athenæus dro dpa 9 mden ſaxum ſic immineat capiti, ut iamiam caſurum 6 Tantalus uoluptatum 2urus oan in unſe fabol⸗ origin* keſert hane i— etendi- 1— Im conſortium a miſſu traſſet o Hfi diie huidu Wler⸗ lone Hoſtulauitan ad eum modum Wüüfde aupees inter 5 59 tis fecit. Cæterum ne frui 8 Kra ignatus lupiter promiſſum præſtitit, nominisq; optatui, Poſſet appoſitis, ſaxum ingens iamiam caſuro ſmile ſupra uettice ſuſpendt.
o iam adhibetur, nulli futurum uſui, ei cui exhibetur. V eluti ſi quis tum pronũciata fuerit irreuocabilis iudicum ſententia. Mos olim ful Cadauera item ſepulturæ danda, priusl 8
fortaſſis ex priſca relictũ conſuetudine, ut defunctorũ monimentis præſertim ap ud Germanos, huius rei præter cæteros benignos. t, quod Græci numeri additione rẽ ampliſtcant,
quod is apud priſcos& abſolutiſſimus, ́ ſacer habebatur utge uid ter dictum aut factũ eſſet, id ratum& efficax haberetur, unde in magorum myſterie
ltem in ceremonijs funebtibus.
CuILI
boikin aum ocäl enotem iperataſ auckalimlb. mtulcathon tolmureun anbata manib.
„
uihenat
—
ue,9 Tßole hr Thraciæc däsoportus ec rinr gtephanus mater pollitä kchfrepitur
V miitſpy nEh, rtexem luicaui rrtdeos quiperp der rey Arir aa aricgegtalo⸗ aozuinrem ü
aur,9. 1 ſawnapad Zen, ondusddon maltrepöcereſ ämalacum ſo
lan 8 aihh idel dam aturdam Kc menanmo ſdtendehatnanen otan ernina nhine— 1 1 an hir 4 Bitah ane h.
„ T 7 1

abaon
tengäde
am ſenten, g betan bd
I aädenge
cHILIADIS SECVNDAE CENTVR La N. /az
ſipendit cuius metu non libeat quicqusã attingere. Vergilius Aeneidos ſuæ libro ſexto cõ, mentum hoc ad Lapithas, Ixionem ac Pirithoum refert. A0s iæ HDro ſexto cõ,
Quid memorem Lapithas, xiona, Pirithoumq́; Oaos ſuper atra ſilex, iamiam lapſura, cadenti nminet aſſimilis? lucent genialibus altis urea fulcra thoris, epulæq́; ante ora paratæ
Refgico luxu. Furiarum maxima iuxta Accubat,& manibus prohibet contingere menſas, Rxurgitq; facem attollens, atq; intonat or. 4 1 Surdior Toronæi portu. Sei ee VIIE a*Hενσπνυοννςα⁴‿εςι λμιφάνμέις‿, id eſt: Surdior Toronæi portu. Aiunt portũ eſſe quendam Toronæ I hraciæ ciuitatis, qui longis& anguſtis duobus excurſibus porrigitur im mare, ita
utniplo pottus ſeceſſiu, nullus fluctuum fragor audiatur. Vnde prouerbium in eos, qui nõ
dres, ieafim, Docdlane
4 41
ementigi he
emadmodi 94 eri uolebamfen ahis addtun a- en sfechttuii um eiqxodi’ien anesinaubö
d ,οανναρςςνμει⁵.
3 Aſ 7. ₰‿ C 1*A Onuthai de/ evedg Er,—S,. XMN.
lllis Dar, pari.&, Malo nodo, malus quærendus cuneus.
audiunt. Stephanus meminit etiam ſinus cognômento Toronæi à quo prouerbium du/ ctum uideri poſſit. Niſi quod mare ſurdum uocatur, aut littus ſurdum, magno fragore reſoò nans, ut ob ſtrepitum undarum præterea nihil exaudire licea9bOVbtꝗ. b 3 Surdior turdo. 1X
aενι νμκννε, id eſt: Surdior turdo. Zenodotus ex Eubuli Dionyfio citat. Adſcribit
frrditatem huic aui peculiarem, cum ſit loquaciſſima, uel prouerbio teſte. Vnde cõcinne di cectur in eos, qui perpetuo blaterantes ipſi, non auſcultant, quid uiciſſim ab alijs dicatur.
Effoœminatorum etiam oratio effœminata.
koi E deO1ꝗ ακeνυνσmοσνλη νον. id eſt:
Inertibus uiris, iners oratio.
Wt quiſq; eſtita& loquit᷑. Refertur à Zenodoto. Conſine illi, quod alibi retulimus: Fatuus
ttulta loquitut. ſtem illi: Qualis uir, talis oratio. Tametſi lõge aliũ Drancen fecit Vergilius. Stupidior Praxillæ Adonide. A TWSm To u 4ναιᷣ, id eſt: Stultior Praxillæ Adonide, in uehemẽter ſtupidos Polemon apud Zenodotũ, tradit Praxillam fuiſſe quampiã Sicyoniam poetriã, quæ in ſu/- t cantionibus Adonidem inducit ab inferis interrogatũ, quid apud ſuperos pulcherrimũ teliquerit, reſpõdere ſolem, cucumeres, mala. Quod cũ uehemẽter inſulſum uideretur, cucu meres& mala cum ſole componere, prouerbio dici cœptum, in homines nullius iudicij.
Simonidis cantiſenæ. b XII
ε αεκνι, id eſt: Simonidis cantilenæ. De uafris ac ſubdolis dictum eſt. Hunc tradũt
primum aſtutiam& quæſtum in artem induxiſſe. Erant illi duo ſcrinia, alterum gratiarum itterum præmiorum, quæ cum poſt tempus aliquantum aperuiſſet, gratiarum arculam ſem per offendebat inanem, præmiorum, ſemper plenam. Hoc commento ſigniſicans ſe nolle ſers donare carmina. Meminit huius rei Plutarchus in libello, id1 eληνμησ,σiναμοσνονσ‿ Vnde Ariſtophanes apud Suidam,&οι²wυαο⁸⁷ ενανι, id eſt: Cane Simonidis carmina. Meminit Ariſtophanes in auibus: e. Nd /8 à7dp N AXVSH, Ae d vr. 8„G Aα
dae idet primum quidem ipſi iuſſi, uti ſumpta lyra ſonaret.. Smonideam cantionem. Ad duo ſcrinia alluſit Theocritus in Charitibus: ideſt:.
Kurfus at ignauæ, uacuo intra ſcrinia fundo.
Si tibi machæra eſt,& nobis urbina eſtdomim. XIII Phautus in Bacchidibus:Si tibi eſt machæra,& nobis urbina eſt domi. Quoties malũ ma
lo opponitur. Nam machæra& urbina utrunq; teli genus eſt. Sunt autem apud Plautum
Chrylali uerba minas referentis,& militis ſæuitiam ſæuis item dictis retundentis. Placiades
ulgentius pro urbina legit, Veruina,& interpretatur teli genus oblongum. Simillimũ eſt .. Semper agricola in nouum annum diues. XI III As Je yde i ve‿ται παυάάννκιιι id eſt. Agricola ſemper diues annum in proximum. eip dictitatum, qui ſpe futuri compendij diuites ſunt, ac ſibimet expectatione rerum am⸗ biarum blandiuntur. Ductum à colonis, qui ſemper proximæ æſtatis abenioken vrouenie

DBS. EBRASMI ROTEROPD. ADAGIORVM
510 BS.— ſbi pollicentur, eaq́; ſpe, iam ſumptus nonnullos audent facere. SgSemper uirgines furiæ.
Ae Prκεεενο tõvve, do.Erinnyes enim ma*C—.A PEIlA de ijs qui ommeruerunt atq hac gratia dictæ uirgines. Suidas è Sophocle citat.
2*
Senex bos non lugetur. XvI
rο Hs Krενντ⁹ε 6αμαισινd eſt: Bos ſenex uacat luctu domeſticorum. Hoc eſt, ſenum
mors, quod tempeſtiua uideatur, non lugetur ab amicis. Quin& hodie ſi quando nunci tur obitus hominis, natu grandis: Nihil acerbum inquiunt, haud perijt in cunabulis. Montẽ iuuenum complorant ij quoq; ad quos nihil attinet. “ Sero ueniſti, ſed in colonum ito.
G † NASeo 2ig NOGOv6*ο. id eſt:
Serus ades, aſt colonon hinc te conferas.“ locus prouerbialis aduerſus eos, qui poſt tempus aduenirent, aut qui mercede quippiamſa cerent. Porrò Colonus eſt terra æditior, in ſpeciem tumuli ſeu collis. Huiuſmodi duo erant
XVII
Athenis, alter iuxta Neptuni templum, in quem equites conueniebant, alter iuxta templã
Vulcani, qui à foro ſeu mercatu dictus eſt,&-yo O. Hinc colonetæ di cti, qui mercede con ducerentur, quod illic conſiſterent, qui cõductorem quærebant. Huiulmodi fermè Suidas. Ad pedem. 3 ne ⁴⁵σέό id eſt: Iuxta pedem. Quod appoſitum& uehementer accommodatum, id ii εααι dicebatur. Sumpta metaphora à calciamentis probe ad pedis menſuram quanqdranti pus. Vnde celebratur& illud Pauli Aemilij apophthegma nouum calceum oſtendentis. Vos, inquit, uidetis bellum, ac nouum eſſe calceum, uerum qua parte pedem torqueat me id ego demum ſentio, ſignificans Papyriam uxorem, non eſſe ſuis accommodatam motri- bus. Suidas Platonem citat, 6?si ⁵⁴.οο mι Vjαο το εσσ τàα, id eſt: Vt hæcres pedi meo quadrat. b b Sarpedonium litus. b XIX zoß ⁴ο έμνέιν d eſt: Sarpedonium litus. De re turbulenta recte dixeris, ſiue de uehemè ter clamoſis& obſtreperis. Eſt enim huiuſmodi litus quoddam Thraciæ Neptuno ſactum, quod aſſiduis fluctibus tunditur. Eſt& aliud eiuſdem nominis in Cilicia. Rurſum aliud iu,- xta Oceanum, ubi Gorgonibus ſedes eſſe ferunt. Seruilior Meſſena. b AO ArG g, id eſt: Seruilior Meſſena. De minime liberis dicebatur,& alieno uinẽ tibus arbitrio. Lacedæmonij Meſſenios quod iterum, atq; iterum deſciuiſſent, in ſeruitutẽ redegerunt, eosq; durius etiam, ́; reliquos ſeruos tractarũt, ne denuo res nouas moliri poſ ſent. Hiſtoria refertur à Pauſania in Meſſenicis& à luſtino lib. epitomatum tertio.
4 Seruus cum ſis, comam geris. b XXI AO p d&lο ανε, id eſt: Seruus cũ ſis, comam habes. De eo, qui præter decorũ quip/ piam faceret. Veluti ſi quis humili conditione patritiorum cultum imitaretur. Apud Lace,/ dæmonios enim ingenui comam alebant. Adagium refertur quidem à Suida, cæterum er, tat apud Ariſtophanem in Auibus: Ewaro Tur ςσνχνεα‿ννν νααν kXxa; id eſt. Ac deinde ſeruus cum ſies, portas comam- Seruorum ciuitas. b XXII ANop 6⁴⁵νε, id eſt: Seruorum ciuitas. De cœtu conuictuq́; hominum improborum, fu, racium, aut ignobilium dici poteſt. Eſt hoc nomine ciuitas quæpiam in Libya ut autore apud Suidam Ephorus in quinto, apud Stephanum Hecatæus. In hancſi quis ſeruus lapi⸗ dem importaſſet, continuo liber fiebat, etiam ſi peregrinus fuiſſet. Eſt& altera, cui nomen, od oν quod ſeruis dicata ſit, in qua unum duntaxat ingen uum uiuere tradunt. Eſt rur/ ſum in Creta, ISAX A1G X&ά Aα‿ς⁵α, id eſt: Mille uiris habitata, ut autor eſt Soſicrates inpi ma narratione rerum Creticarum. Eſt item alia iuxta Traciam. ouuecoie, id eſt: Improbo rum ciuitas. In hanc Philippus collegiſſe dicitur, uelut in ſentinam, infames ac moribus im/ probatis ut ſycophantas, falſos teſtes, præuaricatores,& id genus alios ad numerum duim milium, ut autor eſt Theopompus, in rerum Philippicarum libro xiij. Teſtatur& Nuen .. 8. 8 chu
id eſt: Semper uirgines furiæ. Prouerbium obſcurius deterret à pecci/ lefactorum ultrices corrumpi non queunt, quo minus pœnas ſumãt
XVIII
CHIL K0hmpim wenlche ich Ipalegod ris Oueſol
aüdem&a
admores coti
—
ruarande id
emwominecle niggenere uo ueta Der,d ampcletemfu mukekeran. wolbjex Ce anidbres artide igtwrinemuol⸗
nnn bndh de wolumdt nonn ämata imalcon nelantfäciclun itauenſepe diann Adigum
drhieh biſ 9 aptä gelle Ae inDogenüinus hhecundor
3 4 7.
1h)yano n, id eſt 6* 4
h
üü ſoplamacc
p,. Pan 1,2
— — △ —, S S —
d0

actiſunt à Perſis,& in ſeruitutem acti. Stephanus admonet Samum inſulam
neut
d.Huidimod feme
1
ater acconnoin
pedis menlumumd ouum calcam hl apantepetemtngn eſuis accomnoten
rida, id elt Vibam
1
——
11 recte dixerb edns m Thracie Nquii
iin ClicaaRuſchu
beris dicrriin rum decciuſlastin edenuote pdlni d epitomatuminb
de eo,qui perränit ltum imütaten 5
quidem dSiie
h1
ptias, ſui copiam faceret. Horatius:
. N‿ Neco PS, ov dGεον 85³.
chus in commentario de curiꝑſitate. Eſt& in Aegypto regio quædam eεαενοινυνσ appellata teſte Olympianico. Plutarchus in collectaneis Prouerbiorum oſtendit, dici ſolitum de raris nuentu, effertq; ad hunc modum, oun ts, Tε᷑αν nõis, id eſt: Non eſt ſeruorum ciuitas. Nõ aiſimile quod Plinius narrat de gente Heſſenorum in Syria, ad quos fugitant uſcquaque nocẽtes. Quæ ſola toto in orbe, ſine ulla fœmina uiuit, omni Venere abdicata, ſocia palma, rum in diem ex æquo. conuenarum turba renaſcitur, longe frequentantibus, quos uita feſ psad mores eorum, fortunæ fluctibus agitat. e Samiorum flores.. XXITIT rauſo i3n, id eſt: Samiorum flore s. Vbi quis extremam uoluptatem decerperet. Hoc
autem nomine dicebatur locus quidam, in quo mulieres cum uiris conuiuium agitabant,
omniq genere uoluptatum affatim explebant ſeſe. Quibus delitijs effœminati, poſtea ſub⸗
olim αεέιαάι
imi A ri 8 1„1 7. 4 2 quu appellatam fuiſſe, nimirum à floribus. Eandem*π /οενναν fuiſſé uocatam, uidelicet à uir
ginibus. Refertur adagium in collectaneis, quæ Plutarchi ferũtur titulo. Meminit a Athe,
næus lib. xij. ex Clearcho, demonſtrans locum ita uocatum, ob uarias formas puellarũ, quæ ueluti flores arridentes, ad libidinem inuitabant. Apte quadrabit in ciuitatem, domum, de- niq; hominem uoluptatibus perdite addictum. b b. 8 Summaria indicatura. xXIIrII pbnnin u op, id eſt: Sũmaria indicatura. De rebus uilibus, magno tamen emptis. Quem admodum fit nonnunq́; in auctionibus, cũ non expẽditur ſigillatim, u niuſcuiuſq; rei preciũ ſed multa ſimul congeſta pariter æſtimantur. Græcis enim Sores uirgulta dicuntur,& o⁵ν appellant faſciculum, ſeu ſarcinam è diuerſis rebus colligatam, aut uarios colores ſimul com fulos. Fit autem ſæępenumero, ut emptor parum attentus in hoc emptionis genere circum- ueniatur. Adagium refertur à Diogeniano. Meminit& Suidas. b Regia uaccula. b XXV naguo S0'uop, id eſt: Regia buccula. De prodigioſa fœcunditate ferebatur, natũ è mi/ nculo rei geſtæ. Aetate Prolemæi Iunioris, uacca quædam eodẽ partu ſex ædidit uitulos. Autor Diogenianus. Simile illud Iuuenalis: Scropha fœcundior alba.. Pura A nuptijj. XXVI Amεμαμο, id eſt: Rudis nuptiarum. Per ironiam dicebatur in impudicã, quod citra nu Nuptiarum expers,& adhuc proteruo Cruda marito. Rheginis timidior. XXVII vy Aen⁴ιι⁵σ⁷, id eſt: Rheginis formidoloſior. X enarchus apud Zenodotũ Sophro ni qui de menſibus ſcripſit, lius, in gratiam Dionyſij tyranni, taxauit Rheginenſes, ut igna uos in rebus bellicis, animiq́; pauidi, quẽadmodũ teſtantur Græcorũ adagiorũ collectanea. .. Inertium chorus. b“ XXVIII A6 εενπι MXκάoοòd, id eſt:: Feriatorum chorus. De cœtu laſciuientium dicebatur. Ociũ em ad omnem nequitiam impellit, præcipue iuuentam. Confne eſt illi quod alias dictum eſt: lnertibus lemper feriæ... ... Rapina rerum Cinnar. XXIN 4uy dE udes, id eſt: Direptio bonorum Cinnari. De facultatibus, per tumultum di⸗ teptis. Veluti cum principes præter ius in alienas fortunas inijciũt manus. Timæus ſcriptũ
a celiqut Cinnarum quempiam fuiſſe, patria Selinuſium, arte lenonem, qui hoc quæſtu ad
ummas opes peruenerit. Is quoad uiuebat, pollicebatur ſe facultates omneis Veneri conſe
craturum, cæterum moriens, populo diripiendas expoſuit. Huic non diſſimile, quod alibi commemoramus: Porſenæ bona. b
Rhadamantheum iudicium.—. XXNX daννα νρ‿ vęioνε, id eſt: Rhadamanthi iudicium. De incorrupte iudicantibus. Rhada
manthus enim manium iudex, neq; muneribus, neq; gratia deflectitur, quo minus ſeuere iu
licet. Accommodari poterit ad mortis neceſſitatem, maximis pariter ac minimis ex æquo
Lommunem. luxta illud Aeſchyli apud Ariſtophanem in Ranis: id eſt:
V 4 Vna

„„ puns. ERASMI ROTEROD. ADAGIORVNA Vnaè deis Xlors nulla captat munera. ltem Horatius: Pallida mors æquo pulſat pede pauperum tabernas b Regumqʒ turreis. ltem alibi:
Non ſitricenis quotquot eunt dies,
Amice places illachrymabilem Plutona tauris. ltem Pindarus in Nemeis: ANA XOO,E TXErA O didαο π̈νσνε dAönKpg
vO Tontorra. id eſt:
Fluctus enim Orci communiter accidit, obruitq́; tum o pinãtem tum inopinum, hoc et 2 iuuenem& ſenem, aut pariter& nobilem& obſcurum. Bifariam enim interpretantur. ass
Item in Olympiacis:
id eſt
Mr Kol dout orr.„ XIe K 5J Sad αιάςνννσ‿νσ. Rectis Rhadamanthi decretis.
jtem alibi demonſtrans unum Rhadamãthum, nec aſſenta ri cuipiam, nec quicq́; ad grati ./ 2* 2 3 5 A 2. 9 4 12
facere. 5; 5⁴αιασνννο 29.e„, O, Oerop AXS M T SAA⁴εμι!νκꝙν ν ςꝙ Sud reem
Tou vqοεν½, id eſt: Fortunatus Rhadamanthus, qui fructum iudicij ſortitus eſt inculpatum,
neq; impoſturis intus in animo delectatur. Vſurpat& Plato libro de legibus xiſ. Rhadamanthi iuſiuranduum/.
dem eſſet, cæterum nullum deum aſciſceret. Socrates per canem& anſerem iurare conlue,
uit, ne quens deorum citaret:ſiue quod non crederet ullos eſſe deos, ſiue quod non arbitra-
retur eſſe boni uiri, deos ſuorum negociorum teſtes accerſere. Hoc autem iuriſiurandi ge/ nus, ad Rhadamanthum referebant. Notauit adagium Ariſtides rhetor in Pericle, cum at
aε& XAE-ge„ Sa.2dD*e wWc dygnse Krioꝓ. v, d σω αςꝙ Mdilld kugeeice G09
εοσ σαονν d vO AGVTHCς υν σνε&ινmηνον¶ν⁵ο ενμσ‿νεμιράνσ⁴⁶ ouf. id eſt: Perinde quaſi dicas
Rhadamanthum mortales in conſuetudinem adduxiſſe peierandi, qui uſq;adeo pietate,
iuſtitiaq́; præcelluerit, ut etiam uita defunctus, ijs, qui illuc appellãt, iudex eſſe credatur. Py
thagorici per quaternionem iurare ſolent, quem rrruruo appellant:
Od u μꝙ άαμεεενπαρα P⁵λᷣαιχπωκ⁴ςρναα εεμααεεν. id eſt:
Non per eum à quo animæ eſt datus ille quaternio noſtræ.
Exiſtimant enim hunc numerum, uſq;adeo ad animæ perfectionem pertinere, ut eum mat
canis uenerentur. Autor Macrobius primo commentario in ſomnium Scipionis. Pythago
ras in carminibus aureis quaternionem ſacrum animæ fontem uocat. Græcci per caput alte- rius iurare conſueuerunt.Iuuenalis: re et Græcis nondum iurare paratis Per caput alterius. Vergilius: Per caput hoc iuro.“ . Litore loquacior. XXXII Paα α ‿Qαει ε⁷, id eſt: Litore loquacior. In rabulam& obſtreperum dicebatur. Nãtha chia Græcis littus appellatur, præſertim ſcopulis ac rupibus aſperum, quod aſſiduis tũditut fluctibus, non ſine fragore, unde& Græca uox ducta uidetur. 1„ Præſentem fortunam boni conſule.. XXXII Td αρ½ cu o*, id eſt: Quod adeſt, boni cõſule. uε ν od Tu rSec., id eſt: Quod adeſt xqui, bonic facere oportet. Admonet adagium, ne nos al erum remus, ſed quæcunq; contigit ſors, eam uelut optimam amplectamur. Magna enim ſell citatis pars, ut ſua cuiq; fortuna placeat. Plato in Gorgia. Be konen ar ys or Sp wahauh Ao„0p, xaεᷣρναφeφ νν mσπρι⁵⁸ν, id eſt: Neceſſum eſt mihi ſicut uidetur, iuxta uetus adagium qute quid eſt, boni conſulere. Cratinus in Pylæa: Audyece rocoue deu 6 y* Tιꝓ᷑ᷣ Tνω⁴ιρ d G„ E'i dᷣουαασρσακν v riSec. id eſt: Sapientium eſt uirorum, uti quod adeſt, boni Tanehaamn bonum ſit, conſulant pro uiribus. b„. Aiponc(Tuod ideee hnue, ahela ades irlu'eeid ehpattam a maau id quod obiter ad d citat Itobæus ex Euripidis tragcœdia, cui titulus, rinesge qu monendum duximus. Nam adagium ſuo dictum eſt loco. Qu ornui
ang
3 XXXI p 9ειναν‿Ʒένανον, id eſt: Rhadamanthi iuſiurandum, dicebatur quod ueriſſimum qui-
. ariſ lnh
nos alienarum rerum cupiditate mact-
— — — R 8 —
abudem pro
Im ne adletult. d aaur arcanit
—
muiialeubidh 11 dact obun radeem quiqen fſahn r.,
1 litup wedon,
ber f arwicr.
aaiem radh bfloantluperi älleuiis crlel aommodaripote aitplerb amara tum pegdlus ierenichn, upeten acdet, meruupo ncha uoddeſcpſt rochar ecaleilaadet encherimſc gss Mlerur diid hanc qvoq ndtlernpo hichü u V 6 ſcompa luhrnd 65 heimndnt
1,
Mi

CHIEIADISSECVNDAE GCENTVRIAA N.
Quiomni inre& in omni tempore. XXXIIII ...„.& 2....... 4 4 A Gellius explicans uim seurinli, ait hunc ſenarium antiquiſſimum prouerbij uice cele
bratum fuiſſe. Sed enim qui in omni re, atq́; in omni tẽpore, laude uacat, illaudatus eſt. Ad,
monet parœmia
adorem, ſine quo non paratur uera uoluptas. Hanc ſententiam Plautus tat uerbiali extulit. Qui è nuce, inquiens, nucleum eſſe uult, frangit nucem.
ferè neminem eſſe, tam deplorati ingenij, qui non aliquãdo dicat faciatue quod audem promereatur-Refertur ijſdẽ fermè uerbis à Macrobio, lib. Saturnaliũ ſexto. Quiè nuce nucleum eſſe uult, frangit nucem. xXXNV
Quicommodum appetit, ne fugiat laborem. Qui quærit uoluptatem, ꝓrius experiatur fi ura ſanè q́; pro/- ri 7 1t Qui quærit anim dabulum in arcanis literi, ſcrutetur ſub allegoriæ inuolucro cõditum myſterium. Sic enim
ufurpauit alicubi diuus Hieronymus. Nux enim foris, tum dura eſt, tũ amara, intus ſuauiſſi
ebatur quod uhn em Ganſern nme deos ſu uudmn Hoc auten iniea des thetorirgitka
5 ow) pü ure
7
6. ideſt herdäga!
erandi, qui diye pellät iudexchit ppellant
„
donem perirntn
ſomnium Schbnit
n vocat Giat ch
mum condit cibum. Huc referendum illud Homericum figmẽtum de Moly herba, quam
ait radicem quidem habere nigram, ſed fHlorem lacteum. Hanc ita deſcribit Odyſſeæ lib.xx. hi RuA fs, ydAαxνς ενμασμ⁵⁸σ AEAve 2&αmłᷣσφιέασ Jeoi Xasmop g'e 7 22e aucedæ y⁰ duxwo. Jeof dtε‿ ππαέεντεα‿εαοωνναια. id eſtt: Atra quidem radix ſuberat, ſed lacteolus flos Moly uocant ſuperi, mortalibus ardua res elt Fuuſſiſſe uiris. cœleſtes omnia poſſunt. 1 Accommodari poteſt cum ad omnem diſciplinam, tum peculiariter ad grammaticã qu 2 cum ſit pueris amara, ſenibus iucunda eſt. Quadrauerit& in uirtutis ſtudium, cuius initiũ gcerbum, progreſſus facilis, ſinis iucundus. Quis parentem laudauit, niſi infelices ſililiſ ri rares Mufεl ⁴αηιοα⁴αι‿λάμάουανεννναα
id eſt:
Quis patrem laudet, niſi proles laudis inanis?
7 4 4
Cermen uulgo iactatum de ijs, qui maiorum ſuorum facinora iactitant, nimirum nihil ha⸗ bentes, quod de ſeipſis uere prædicent, cuiuſmodi Ponticum quempiam ridet luuenalis Sa yra octaua:“
Sedte cenſeri laude tuorum
Pontice noluerim, ſic ut nihil ipſe futura
Laudis agas. Miſerum eſt alienæ incumbere ſhumujI. 1, Doterit in hanc quoq; torqueri ſententiam:Improbi fllij, ſic laudant parẽtem, dum illos ceu
bonos deſiderat populus, quod hos longe deteriores ferre non poſſit. Id quod nonnunq́;
ſolet in principibus uſu uenire, uidelicet, ut quem uiuum oderant, mortuum probent, ac re-
quirant, Alij comparatione bonum. Refert& explicat hoc adagiũ Plutarchus in uita Arati.
„„Hatlhad ſtreperum] derum qcd las
I
rum rermsie,
lahoaia Trua ra⁴ιαι ToXα Teioας—μι A o†ρσρ&νντν⁸ 5 2i οφα⁴ z09 mπτ
11. 7„ c. 8 3. 2 1 t
ane d N SOrop, KXN d Se BT:Op LM T1r’J0.
T 72 2 7 22. 4„. ₰ c.„ are dyice!, AH Eud' oοε ohi e 4 1(.„.„ d 4 C 9 1
dwaur c, poSo EAyXp Kuli deueri n, dcd SASDtvldd due ESCA,. 1 1 2 7 2 25 1.. 4— 4
Tenart; duriei 4 A⁴ 1⁴νμος2‿ς‿λάοννς ρo
4 2„ ˙* 3 2 27& 3 4 H8.. 4. 4
Kui uον ο&†&νανν Ʒu‿vdg dS dVr,odν ε HO-6 vp TIuSp erde, KO oOud dovro.
* 2. 7 4 ⸗... 2 4* io wig delo 2rA v16, Te ν τομμ⁴αέ εννςι οαιιε⁸εκι⁹ id eſt: Adagium quoddam uetus, 0
19 Shih b
olyctates, Cryſippus philoſophus, infamiam illius ut mihi uidetur ueritus, non ut habet ſdut ip uiſum eſt, melius propoſuit. Quis patrem laudarit, niſi felices filij? Cæterum Dio⸗
nyldorus Trœzcœnius redarguens illum, uerum prouerbium denuo exponit. Id habet ad
nemodum. Quis patrem laudet, niſi proles indiga laudis⸗ itcg eos qui ſi ſuis ipſorum meritis æſtimentur, nullius ſint precij. Cæterum inſinuantes ſe/ emaiorum ſuorum quibuſdam uirtutibus, atq; illorum laudibus ſeſe immodice uenditan/
4 e
tes hocprouerbio ad ſilentium adigi. Hactenus Plutarchus. Vſurpauit in eundem ſenſum
. Iullius in Epiſtolis ad Atticu/.
-1 Nam illi iam non ſunt, at qui ſunt, mali. XXXVII 6 p O%& ö T E-p, d R Sve ο—. ldefh“ artim haud quidem iam ſunt at ij qui ſunt mali. SHid

51 4. DES. ERASMI ROTER OPD. ADRAGIORVNS
Dici ſolitum, ubi quis requirit ea, quæ quondam quidem tterunt veromn temporum ai pa perierunt. V eluti ſi quis inter principes, Codros, Camillos, Fabricios, paminondas hac
tempeſtate requirat, aut inter monachos, Paulum, Antonium, Hieronymum, nõ intempe/
ſtiuiter hoc carmen occinas. Eſt autẽ Ariſtophanis in Ranis, in qua Bacchus inducitur de/
ſcendens ad inferos, ut Euripidem aut bonum aliquem poëẽtam inueniret. Apud ſuperos
enim neminem reperiri niſ malum. 5* Quarendæ facultates, deinde urrtus. XXXXvII Aoe B1odid, Xoeld ra LiO, id eſt: Quærendus uictus, uirtus autem, ubi uictus aq
fuerit. Refertur à Diogeniano. Hoc prouerbium Horatius ſic effert in epiſtolis:
O ciues ciues, quærenda pecunia primum, Virtus poſt nummos. e e Per ironiam autem dictum eſt. Neq; enim hoc ſentit Horatius, prius habendam eſſe ratio, nem facultatum, quàm morum. Sed irridet ſententiam uulgo decantatam, quam his quog temporibus pleriq́; parentes liberis ſuis ſerio inculcantt.
b Qui apud inferos ſunt terniones.
1 XXXIX r. εα νκνρς˖ iaνέειας, id eſt: Qui ſunt apud inferos terniones. Hoc adagio ridebanturij qui res abditas& abſtruſas, curioſa quadam diligentia ueſtigarent. Non abſurde torquchi- tur in eum, qui nimis anxie, uel fuperſtitioſe magis arcanarum literarum myſteria rimatur, aut qui Homericas fabulas omneis, inanibus alſegorijs interpretari conetur, aut Platonico rum& Pythagoreorum numeros explicare laboret. Aiunt terniones apud inferos honon
*
tos eſſe, ut Hecate ſacros, cui quidem ob id ipſum Trigia piſcis ſacrificatur,& ſimulactũ eiuſ dem, in triuijs conſtitui mos erat. Ad quod reſpiciens Vergilius:
Tergeminamq́; Hecaten, tria uirginis ora Dianæ.
Neq; quantum luſciniæ dormiunt. XI
Od εο̈ as*⁶σνε‿ πτνιυρνκασιιν id eſt: Nec quantum luſciniæ dormiuut. In eos conuenit, qui ſomni parciſſimi ſunt. Luſciniæ minimum dormire feruntur, uel propter Ityn extinctũ ud ob timiditatem. Equidem magis arbitror dictum, quod luſciniæ uernis menſibus, per om nem ferè noctem perpetuo cantu garriant. b
Cuiuſmodi portento me inuoluit fortuna. b XLI Olco Aε TM AGO rs 5ᷣντ*½ Tuναηρερεενερν. id eſt:
Cuiuſmodi portento me implicuit fortuna. Dici conueniet, ubi negocium incidit, cum homine moroſo, difficiliq́;, cum quo non ques uiuere, nec à te poſſis extricare. Carmen ſumptum ex tragœdia Philoxeni poctæ, apud que Vlyſles incluſus in antro Cyclopis, hoc modo loquituur:“ Oico xxe d Ao ⁵ο εεeer: uνααεεεν.. M—
Refertur à Zenodottto.“ . Fixis oculis intuerkrr. KAlull Arvèe deν, id eſt: Defixis oculis obtueri. Si tranſferatur, prouerbialis erit ſigura, nẽpe pro
eo, quod eſt attentius accuratiusq́;, conſiderare. Fixius intueri preſſius inſpicere. Sumptum
eſt ab amantibus, qui ſtupentibus, nec uſquam dimotis oculis inſpiciunt, id quo delectãtur.
b Adagium recenſetur à Diogeniano. Plutarchus in commentario de audiendo. Basds Aℳ à NSocis E Gord S38 A Ev,O refe, X Aey6ucνop, id eſt: Grauis enim audlior ae moleſtus, qui ad ſingula ſtupet,& defixis eſt oculis, ut dicitur. M. Tullius pro Lucio Pho
co: Vttotam cauſam q́; maxime intentis, ut aiunt, oculis, acerrime contemplemini.
5 Puluerem oculis offundere. 4 XLIII
—
1fulnuernn 1idetur à militia. Sæpe fit enim ut hoſtis data opera pulue.
em. Hac arte dux quidam Romanus Troglodytas quoſdam uicit, autore Plutar cho. cuius rei mentionem fecimus in adagio de Cæcia nubes attrahente. Vtitur hoc pfo- uerbio, præter alios diuus Hieronymus in ep iſtolis. M. Tullius gloriatur ſe in actione qu
dam iudicibus tenebras offudi 0 udiſſe. Eſt apud Plautum in Milite ſimi dam de glauco, mate oculis oborto, Et apuci Plautum in Milite, ſimile quidda 8
„ Pſecas aut ro. 3 XLIIII Tsa à àέεαο, id eſt. Pſecas aut ros. In crebrius expuẽtes dictitabatur. Lenas eñ alhase .. 2 1. 3 1 40
CKIL.
abrintusau apueseos gocuicar 1 Kactum 4 banon cälo uhſeades amrchet
nuipleuiort
inhu lro uDichun uide uugeltapuc mapparetac dnope antilena
Vänbinn aäͤcgentdin aüttit nuticb
Endnchn ansenbunqu dpoete per adſdperosagen enunc mutch
Unipir üe Kuüilubo
1
näum uel nd
— — 5 S ̈ —
ni,sah, 85 1 XAo nine uin ditnxütsan

13,* 515 a Uaeueletirroratio uoratur:quuotiex minutiflinis guthulis erigamur utpluuia rori ſmilli une an Primitus autem per luſum dictum eſt in Antimachum Lyricum poctam, quod ſubin
u deexpuens eos, quibus cum loquebatur. conſpergeret. ldem cognominis datumn fuit, 6 O,
jympico cuidam, quem nonnulli putant tulifſe legem, ne quem nomin atim taxarent 8—
6 4 tqy ita factum, ut multo ꝙᷓ; prius pauciores accederent ad certamen,& qui prodibant Aau, aurent, non carperent. Vnde eiuſmodi delinimenta, Jeuae appellata uidentur. Vocantur
douinaua aim blecades aneillæ, quæ delicatarum matronarum capillos medicato fuco conſper
er A Di 27 M. T lli..— 448 0 gunt dckenngid crgium rekertur à Diogentano.l. Tullius in epiſtolis ad Atticum, conſputare cixit pro thi donuicjs leuioribus aſpergere, nimirum ad hoc alludens adagium. ² Müxlt PrO
ö““ FPæſitantia cantoris tuſſildS. anv dorin e— Irehia Mrs Ei, id eſt: Hæſitantia cantoris tuſſis. Suidas adagium neotericum eſſe mo/ decant ncad net Dictum uidetur, quoties non ſuppetit quod dicamus, idq; uelut aliud agentes d
tnght lamus, uelut apud Platonem Ariſtophanes, ne diceret in conuiuio, ſingultum fingi
ptum apparet à cantoribus, qui cum hærent in cantione, tuſſim ſimulant, ut hac uid
u terrupta cantilena, non inſcitia. Confine puto illi, quod alias dictum eſt: Tuſſis pro Exctritum ingenium.
iſſlimu/ t. Sum, eatur in crepitu. in d er da lteranaiet. FrßrHutulhon 1c ENou, id eſt: Nentem habens euanidam. maesοκνορ perinde ſonat mltereunnſti guaſi dicas extibiatam. Ducta ſi quidem eſt metaphora à tibiarum linguis, quæ poſtea- ́. Dletari cnem aſt exciderint, inutilis eſt tibia. ernlonesqpudin b b Panagæa Diana. XLVII as lacrifcmt n rauyla ë Kau, id eſt: Panagæa Diana, dicebatur olim, peregrinationem impenſius li. amans,errabundus, inftabilis, nulla certa ſede conſiſtens. Siquidem Diana uagari dicitur a/ pud poetas,& per nemora, montesq́; oberrare. Quin domicilium etiã ſubinde mutat, nunc ppud ſuperos agens, nunc apud inferos. Ne ſpecie quidem ſemper eadem, ſed nunc pleno eutnen orbe, nunc mutila, nunc nulla. L Paſtillos Rufillus olet, Gorgonius hircun. XLVIII Paromias ſpeciem præ ſe gerit illud Horatianum in Sermonibus: paltilos Rufillus olet, Corgonius hircum.
AA Dicendum uel in duos aliquos diuerſis laborantes uitijs, uel in eundem ſui diſſimilem, nem pe modo loquaciorem q́ ſat ſit, modo impendio taciturnum, interdum pueriliter ineptum interdum Catone ſeueriorem, nonnunq́; profuſum, nonnunq́; ſordidum. Siquidem ut ui/
tio dandum, ſi quis hircum oleat, ita ad æque uituperandum, ſi quis oleat unguenta. Nã pa/
lozenigdäa Tlili pilulæ ſunt unguentariæ. Alterum ſpurci eſt, alterum mollis.
Claudus optime uirum agit.
b LI sa X 319. id eſt: Optime claudus uirum agit. Dici ſolitum ubi quiſpiam ſuam ſor/ em, uel parum egregiam, anteponit alienæ tametſi præſtantiori. Ab Amazonũ apophthe/ Smate natum aiunt. Tradunt morem Amazonibus fuiſſe quondã, ut pueros maſculos de/ Kentäunt torta tibia, coxaue claudos efficerẽt. Porrò cum bellum eſſet illis aduerſus Scythas, atq; illi Duer him eas conarentur illicere, ut ad ſeſe deſciſcerent, dicẽtes futurum, ut poſthac non cum ciaudis i ptellisi acmutilis ſed cum integris uiris rẽ haberent, Antianira Amazonum dux, reſpondit ad hũc sinſpiciuns en modum, giso XH△⁴B 51. Vſurpauit Athenæus lib. xiij. Ovroe 8 X△ηò 5,ές, id eſt: Vere em ario de audel claudus optime uirum agis. Animaduerſum eſt etiam illud noſtris temporibus plerũq;, qui au ic eltm u tbißlant mutilis, aut alio quopiam mẽbro trunci, eos ad uſum Veneris reliquis magis ido, r. M. Tuüliuhe, neoseſſe nimirum paria faciente natura. De claudo quare ſit ſalacior cæteris, cauſam reddit kriltoteles in problematibus, quod in hoc parum alimenti deorſum delabatur, ob crurum Aae Vitium, plus autem ſuperiora petat,& in ſemen uertatur. Op⸗ 6 K1 d, id eſt: Ogygia mala. Recte dicentur, uel ingentia, uel antiqua. Nam utrũq; guoſdam Getnh drace ſgnificat Ogygium. Alij malũt ad Ogygum primum Thebanæ ciuitatis principem attraerte Iir reterre Nuius filius Cadmus, ob fllias ſuas in uarias calamitates incidit. Quò reſpiciunt qui Ooygia mala, pro atrociſſimis interpretantur. Cæterum qui Ogygia uetera dicunt, illud ſe- quuntur quod olim Bœotiorum, ac Thebana regio. Oe gia dicta ſit. Quin& omnis Atti/ caolim hoc habuit nominis, ſicuti teſtatur Stephanus.
—
1 ſt& inſula peruetuſta dicta Ogy/ 1 5 gaain quam Vlyſſes naufragus emerſiſſe fingitur ab Homero. Vnde uox iam obſoleta ue/-
—
—ͤͤͤͤͤͤ
n 8
—— ———
——

516 DES. ERASNI ROTERODPDRMI ADRAGIORV
lut in iocum prouerbialem abiſt. Nec in figura ſita eſt huius prouerbij ratio, ſed in nouſtate
uocis, ut in operis huius initio monuimus. Conſimili ratione, nec ſine prouerbij ſpecie, Cra
ci prilcos ac peruetuſtos, a⁴εας ε oise ppelaneen priſco quopiam deo,& multis im 1— 4....
ſeculis obſoleto. Huiuſmodi propemodum de gygijs Suidas& Stephanus.
Omniia chnaumata. 1 n rra ενννμσεid eſt: Omnia chnaumata, dicebant olim, quoties omne negocium êgni
Rccabant. xαυνννε enim Græcl placentarũ, atq; id genus ciborum fragmina uocant. Latni quoq; reliquias belli,& reliquias Danaum dicunt ſimili figura. Refert᷑ adagiũ à Zenodoto.
dic eſt ad pugnæ partes re peracta ueniendum.
Plato in Gorgia, reενανςν σρ εμέάν αεναd otzchene sure A†αeκάασα νϑ Ẍηνενν, id eſt: Ad bel
li pugnæq́; munia Socrates ſic aiunt, accedere oportere. Iocus erat prouerbialis, ubi quisne
gocio peracto, tum demum adueniret. Quemadmodum ignaui milites ſolent, qui confii
ctu peracto, ſublatoq́; metu, tum deniq; ſolent adeſſe, uel ad colligendam præda, uel ad pi, nicia, id eſt, epulum uictoriale celebrandum. Nam uerbum illud uετεαᷣρdeν, tarditatem
ſignificat, ac ſeram muneris functionem.Socrates autem reſpondens parœmiam, explicat
2*
.. 5 2 X8 T.. 5—. 4 2 ſimili parœmia.&/α Aꝓ εQκέεν NœwcKb½mi KO5 1u, Ao*ννισνλσσ bεεν έ μν id eſt: Num poſtfeſtu
quod Aunt uenimuseroch adſimuse umptum uidetur à Rhieſo Thracum duce, quem apud Euripidem obiurgat Hector, quod ſerius ad belli ſocietatem ueniſſet, nimirum dech mo demum anno:ꝛ: b 1EME. VAO Mbu, 8 ‿ꝙ 7de SdnrZc. id et Socius haud quidem aduenis, ſed hoſpes ad menſam. isq́; reſpondet, XXN USOOE X X,Sop,, 1.εςσ—●ειια.
20 N Tασν ⅜‿t⁵εανε εμν‿ xXdeεν νρ̈ο νe. icd eſt:
Sero quidem, aſt in tempore aduenio tamen. 4 Nam tu quidem iam prælians decenniumunm, Nihil explicas. a 2 1. Obſequium amicos, ueritas odium parit. LII
Obſequium amicos, ueritas odium parit. Senarius eſt prouerbialis apud Terentium in Andria, non admonens, quid oporteat fieri, ſed oſtendens quid uulgo fiat. Vulgaris enim amicitia conſtat obſequijs. Nam inuicem conniuere ad familiarium uitia, hæc res& iungit iunctos& ſeruat amicos. At inter ueros amicos, nihil eſt ueritate iucũdius, modo abſt aſpe ritas agreſtis& inconcinna, grauisque. Porrò qui uulgo plurimis ſtudet amicus eſſe, moti- bus alienis obſecundet, caueatq́; iuxta Perſium: Auriculas teneras mordaci radere uero. Non probari uero ſententiam hanc poëtæ, ſatis indicat, cum ait: Nanq; hoc tempore’id et his corruptis moribus. Fandem ſententiam in Adelphis idem aliter extulit. Vt homo eſtin quiens, ita morem geras. Donatus admonet prouerbialiter dictum. M. Tullius in ſermone de amicitia: Sed neſcio quomodo uerum eſt, quod in Andria familiaris meus Terentiusdd xit:Obſequium amicos, ueritas odium parit. X loleſta ueritas eit quidem exes maſciur
dium, quod eſt uenenum amicitiæ. Sed obſequium multo moleſtius, quod peccatis indul,
natur,& in fraudẽ obſequio impellitur. OObui ulnis.— b LIIII Obuijs ulnis, eſt apud Quintilianum, pro eo, quod eſt auide, ſitienterq́;. Tranſlatum ⁴⁸ ijs qui porrectis ulnisproperant in complexum eorum, quorum magno deſiderio teneban tur quosq́ʒ cupidiſſime conſpiciunt. Legimus& obuijs manibus. Diuus Hieronymus ad Pammachium, condiſcipulum quondam,& ſodalem,& amicum obuiſs, ut aiunt, mani dus excipio. Baſilius in præfatione dialogi, X&⁴αροωνσνειρσQ8 Xsσνν, id eſt: Ambabus manibus, eodem ſenſu ſcripſit. AHæc ſi ad rem animi detorqueantur, iguram prouerbialem habebũt. Vt, ego tuas literas obuijs ulnis excipiam. SZZ. . 1 Obliuionis campus.. LV Oethantiten eaehez eumpaeIſcerur elde uehementerobiuoſecſae fj. quã ſint. Ariſtophanes. ris uie& Aidue msdlop; id
in Lethes campume Vulgus enim di inſe et. Et.atlu- 18. nugas eſſe cre i oẽtæ. Et, u
Nigras in gurgite ranans, Nec pueri credunt.
gens præcipitem amicum ferri ſinit. Maxima autem culpa in eo eſt, qui& ueritatem alpet,
Omnia
LI
cun
tun ri c rodenti
mhaleij
uru-,n- lisabholt miis ptole uem ſauiselt teumadie
fatusu rikeancka, R imeſtcondit uawmanettpu
ru 5 ſrehinus pic egeta bon
Pkvyhanesin rre dpdehe Je glabro inlecer
5
ranra nauanhe nosproboscga thetbor inprod eorum ilud niddcorume auodſorma
disltuedehe uͤgpuc pridc⸗ diogenlano,

enrtjen cHILIADIS SEGVNDAER CENTVRIA IX. 515 eeideßna Omnia ſapientibus facilia. öäöäö K Lonüncoie aorayro S]e Gocοrai kuo. id eſt: Facilia cuncta ſunt uiris ſapientibus. Nihil eſt tam arduũ
teghanu, quod prudenti conſilio non facile conficiatur. Aut nihil tam acerbum, quod ſapiens nõ æquo uino⸗Hacilec; lerat, ratione cuncta leniente. Refertur à Tenodoto. b guotie omn gda Omnia eſculenta obſeſſis. b dum fe mentgan„., A. LVII in ffagrida genayra„, 1 ‿οντ⁴ἀ‿σπηπραένένιννιννμιοι id eſt: 3
1 b üls Senarius prouerbialis, cum urget neceſſitas, nihil non facimus. Et uehementer famelicis, nul- diemazea lsnon luauis eſt eibus. Natum ab urbium oblidionibus, in quibus nõnunq́;& canes& feles, eratprouetaée berbarum radices:nonnunq́; humana excrementa, inopia cibi deuorantur. A Omnia ſimilia. collgencam— äat 3rar Suo! Sodrie d uan. ic eſt:
Rün gimilia cuncta, Rhodopis ipſa etiam decens.
aRefett atgir Oinctis ab hoſte ueſca ſunt& quaælibet. m.
L.VIII
7
AETaJa Vh 11e„2 3..„ 3.— 84 1 Rüaszat fadem eſt conditio mortalium. formoſi pariter, ac deformes ſeneſcunt, ac moriuntur. Rhodo- do e hakemähg pis nomen eſt puellæ cuiuſpiam formæ celebris. Refertur à Suida prouerbij loco.
3n pemng Rheo üen Lotus Echinus aſper. LIX mae Aeas G/ BaxM. id eſt: Totus Echinus aſper. In moroſos& iniucundis moribus qua-
tatem ucniſe a drat. Echinus piſcis,& item Erinacius undiq; ſpinis obſeptus eſt, ut nuſquam impune poſſis at- ingere. Eſt& hominum huiuſmodi genus, cum quibus nulla ratione poſſis agere, citra litem,
. harilophanes in Dacte. pondet, eror S Jene ASO 7P Sa«a Xvo. ic eſt:
Fkrſcabro inleuem nunquam uertetur Echinus. b b jeſt Omnia bonos uiros decent. 1.* 'rarra wie àοεσνν εαμα᷑ρπέσπρσιee. id eſt: b 2 icag. Bonos probosq́; cuncta perdecent uirog.ʒ b tit. nbet hoc improbitas, ut ſi quis illaudatus, recte faciat, dicatũe: tamen neſcio quo pacto nõ ad
uebiih puim ſt decorum illud. Contra ueram uirtutem decus quoddam comitatur: ut quicquid uir bonus
did uulgoinrſäne agat id decorum eſſe uideatur. Tametli poteſt& hic accipi ſenſus, cuncta formoſos uiros de⸗
larium utan centquod formæ gratia cõmendat& dicentem& canentem,& quiduis agentem. Id erit ue-
trre icüdiu nut nuſtius ſi huc deff ectas, ut dicas in bonã partem accipi, laudariq́;, quicquid dixerint, fecerintq́
ünbs tudet aund gutioſi apud principes: adeo ut quod huic capitale ſit futurum, illi laudem etiam pariat. Refer- 3ce mna tur à Diogeniano. b
neras motcacintatn
ras rnorcänſan Omitte uatem. airNangkoume en Sp adrr. id eſt: Omitte uatem. Vti conueniet, quoties alicui parcendum admonebi nalteerertſſir musquod is eximius ſit,& immunis habendus à uulgari ſorte. Veluti ſi quis poẽtæ, theologo, licum M Tuui⸗ ſacerdoti diceret, oportere parci. Antiquitus mos erat, ut augur coronatus ante aciẽ incederet: necß fas erat, hunc telis impetere, utpote uirum ſacrum. Poterit adagium etiã ꝑ ironiã uſurpari. 1 4 Oderint dum metuant. b 1.NII diem Oderint dum metuant. Tyrannica uox, ſumpta è tragœdia,& à nemine ſcriptorũ non uſur/ i pꝛta:præcipue M. Tullio familiaris. Quam etiam in uulgi ſermonẽ proceſſiſſe, ſatis indicat Se/- neaa ibro de Clementia ſecundo, ſcribens multas uoces, magnas, ſed deteſtabiles, in uitam hu mana peruenilſe, celebresq́; uulgo fieri: ut illam: Oderint, dũ metuant. Cui Græcus, inquit, uerſi ms calus ſimilis eſt, qui mortuo terram miſceri ignibus iubet. Licebit adagiũ etiam per iocũ uſur⸗ dam e pare:ueluti ſi quis eruditione ſuperiore, de cſancularijs hoſtibus, qui tamen ob metum hiſcere unſt non audeant, dicat: Oderint, dum metuant. Conueniet& in diuites, qui dicunt illud Horatij: i Populus me ſibilat, at mihi plaudo b b pſe domi, ſimulac nummos contemplor in arca. ltem illud Iuuenalis: unicam mihi malo lupini;W— 88
uam ſi me toto laudet uicinla pago.“ 1 Odit cane peius& angue. LXIII hat Drouerbialifigura dictum eſt& illud ab Horatiieo: b zenter chlan 30 ſhee Mleti textam cane peius& angue, b 1 AAS 7u 3 9 Llabitchlamydem.““ feris ttatumth dentit autem, ut opinor, de cane rabiẽte. Quod ſi longius etiam traducatur, magis erit prouer Bbaleꝛut hic totus lucris addictus eſt literas, quas amauit Alduando,nie qqaod afunt, uat ede

ERRSMI ROT. ADAGIORVõN
zis DPS.. jrri& 11.. eius& angue Vel:Ric ſe totum adulatoribus permittit, amicos, a quibus uerum audiat, ui 4 3* b. 3„„ 12.— 4 35 cane peius& angue. Idem Horatius in Odis: Cur oliuum Sanguine uiperino 4 Sa lus uitat. Plautus item in Mercatore:
Nempe ruri uxor eſt tua, quam dudum dixeras
e odiſſe æque atq; angues. b T d— Stultior Corcebo..„. LXIIII.
RN⁴O u05os. id eſt: Stultior Corœbo.Prouerbialis hyperbole in ſtupidos& uecor des.Corœbi ſtultitia uu potuerit ultra quinq; pro imũ 8 Lucianus 8 Amblibus. Aaneluam apud alios aoęuνε lego per y. Adduntq; quidam(o-
rybum hunc Mygdonis Phrygis fuiſſe filium, temporibus belli Troiani. Meminit d Vergi
lius Corœbi cuiuſdam: Iuuenisq́; Corœbus b Venerat inſano Ceſeanate aſi enre da ener auxilium Priamo Phrygibusq; terebat. Senen in loco Jeruius indicat 15 ptum ex Euphorione:Hunc, inquit, Coroebum ſtul tum inducit Euphorion:quem& Vergilius ſequitur, dans ei: Dolas an uirtus, quis in hoſte requirat?. Q uum ſit turpiſſima dolo quæſita uictoria.
Stupa ſeniculus. LXV
vr2op„Hο‿rriop. id eſt: Stupa ſeniculus. De uiribus effœto ſene. Simillimum illi, quod alio
dixitnus loco: Homo bulla. Sumptum à ligno, quod iam exaruit, exuccumq́; redditum eſt,& marcidum, in ſtipulæ morem. 1 Phormionis thori. b LXVI 211Bee osεεεέινιν. id eſt: Thori Phormionis. De ſtratis ſordidis, ac frugalibus, minimecꝝ delicatis:qualia ſunt cubilia militaria,& quale ſibi apud Homerum parat Vlyſſesex arborũ c5 geſtis frondibus, ac ramis humi ſubſtratis. Refertur à Suida. Ph ormio dux quiſpiam militum fuit, in perferendis militiæ incõmodis notæ, ſicuti conijcio, patiètiæ. Poterit& longius deflecti ad quamuis tractationem duriuſculam. Extat in Pace Ariſtophanis: FI y νmMx,õly:: 1dε&ꝓ raup N rors“ no„; uve&ν,,μ⁵ dνμμ⁴ νάν εεεσσς,de GX8 SoOep. Sultitia eſt Iouem putare eſſe. Ll INIe ⁵ο έας,d Tα ομνινρ‿ακν,τάια πƷμομνεςανανν. id eſt: Inſcitia eſt, natum tot annos credere eſſe lum louem. In eum accõmodari poteſt, qui grandis natu dicit, aut ſentit abſurdum quippiama cum propter ætatem nihil oporteat iam ignorare. Non conuenit enim in natu grandes puerlis ſaperſtitio. Recenſetur à Suida. Carmen eſt Ariſtophanis in Nubibus: 1 To ⁴ο σ λευρμνιηπι A /Tds εα νοπακιν⁸νι ουυνναινπμαυνιεινονν. id eſt: Ecce ecce, olympium Iouem, dementia eſt Natum tot annos credere eſſe ullum Iouem. Tuum tibi narro ſomnium. LXVIII T3 4p 3ua oor iενανid eſt: Tuum ſomnium tibi narro, id eſt: Narro tibi quod ipſe mete ctius noſti. Apud Suidam hæc referuntur, ex autore quopiam: E! ꝓ kyd o vd 5udp 1sde r⁰o⁸ον d Do ae,S 0 S o1 Sy ε. id eſt: Quod ſi te tibijpſi notũ reddereco ner, tum mihi acciderit id, quod prouerbio dicitur: ut tuũ tibi ſomnium narrem. Plato libro 6 Kep:octauo: r6 ℳε⁶νν ενν εαεο‿ Nμνναα ναις d eſt. Meum quidem, inquit, mihi natras ſomutm, alteewemerzdeie eſereeieheeetäan he dir eſires e Ad eum me dm Prc 3 d mutarint⸗coriſeiantearaſi Partuin r, üm alloto ent groti quidam imprudentes à medicis expectant, ut uiſo duntaxat o nt a nent& lexum,& ætatem,& omnem morbi naturam, ubi& unde acciderit, quid ſentia propemodum etiam quid in febri ſomniarint. Sponſi uita.
4..... W alibi 4 Nέοο ε ρνid eſt: Sponſi uita, pro molli ac delicata. Confine illi, quod alibi rekath i
lgi fabula celebrata eſt, qui maris undas numerare ſit conatus: cum nõ lequi ſupputationẽ Meminit huius Euſtathius in decimũ Odyſſex
WocH dätdat era Larſihionpr ul aim
bun Nelco Grnb pectat accbexalooru dectanoxältt
V N 1ng ag 1 gooduerbisp rutt Verglics Kdcdo ctius tam
1
imptam appre
0 4 ſreredaun ull
rlenulacdi
neelhen vign
an calomnat l Dioga
lles e, ſc aͤiqao do 1 17
eciuts atg ugaba 0r
1
3
4
5 n Capti daullet diin dieR qoofkac lgdrs deſel
1
aldeel aſt dag

nnumerare ſ— 4 uſtethias i den— ay Aütze Toiniſaat
1 iit exuccumq nihe
1 erdidis ac frgtgri tum parat Vlſtuadi hormio dux quma tie Pottällst hanis.
WM natum ttanotti raut lentteblutnſ
ait enimin natlge
Nubibus
d Fesuſta. Suidas ſenarium hunc adducit, qui extat apud Ariſtophanem in Auibus:
Mox ſimul ac dictum eſt uerbum, res ipſa peracta eſt.
biAllegoria per ſe liquet.
CHILIADIS SECVNDAE CENTVRIA IX. 519
1us Ab Uha y² Ievuis Sop. ic eſt: Sponli quidem profecto uitam uiuitis.
Propterea quod proci frondibus& ſertis coronari ſoleant,& delicatius, nitidiusq; coli: uel qdh
molles uideantur, nuptijs inhiantes. Niſi malumus ad Homericos illos Penelopes ſponſos re-
ferre: quibus nihil cordi erat præter con uiuia, citharam, choream, talos, diſcum, paralitos, atque d genus alias uoluptates. 2
Et fama fait& eras. LXX Muc] ε‿ 2 LM cDo. ic eſt: 4 b
Et dicebaris erasq;.
Hiemiſtichion prouerbiale, quoties facta reſpondent opinioni. Suidas meminit? poẽta quo/
piam. Eſt enim fragmentum carminis heroici.
Innocuus alium aſpiciam, meũ habentem malum. LXXI
Fscyme Aelο⁊ονμιμεειαμαόανσσm ηο xoura. id eſt: Indemnis ſpectabo alium mala noſtra ferentem.
Hoceſt, ex aliorum malis iꝑſe rebus meis conſulam. rdme autem dixit, quaſi éEονο Ʒ⁸. id cſhextra noxã ſitus,& illæſus. Simillimũ illi Plautino: Eeliciter ſapit, qui alieno ꝑiculo ſapit.
Simul& dictum& factum. 3. b LNXII Ad' rG,Sa Ee yop. id eſt: Simul dictum, ſimul&ʒ factum. Vbi quis citra moram id re præ/ ſtat, quod uerbis pollicetur. Latini cum dicto dicunt, pro eo quod eſt, ſtatim poſtea quam di⸗
xerisEt Vergilius: 1 4
ſcnemänmin b
Et dicto citius tumida æquora placat.
Sumptum apparet ex Homero, apud quem hoc carmen eſt Iliados r.
AirhEra da μν‿ ν, rAeSo Lgyo. ic eſt:
Obijcere canibus agnos. LXXIII
n⸗sep wie K, ꝓναν. id eſt: Obijcere canibus oues, dicebatur, qui imbellem& litiũ im/
pertum, calumniatoribus& exercitatis exponeret: quod id animal omniũ maxime ſit imbelle.
Refertur à Diogeniano. Nullius indigens deus.—. LXXIIII
A e0eng 5 hede. id eſt: Nullius egens deus. Admonet parœmia, nullum eſſe mortaliũ tam ab-
ſolutum, in quo non aliquid deſideretur, unum eſſe deum, undequaq; perfectum. Dici poteſt
ein diuites, aut plurimis præditos naturæ pariter ac fortunæ cõmoditatibus, tãq́; dei cuiuſpiã
lmiles: ut quibus omnia ſuppetant, quæcunq; uidentur ad perfectam felicitatem pertinere. 3 Nucleum amiſi, reliquit pignori putamina. LXNXV
bhutus in Captiui duo: Nucleum amiſt, reliquit pignori putamina. Verba ſunt Hegionis,
ibireſciuiſſet ſibi impoſitum eſſe, ́ herum amiſſum pro ſeruo, ſeruum pro domino retẽtum. genim ex quo fructus expectabatur, aufugerat, eo relicto ex quo nihil emolumẽti poterat ca-
b Nudo mandas excubias. LXXVI Tuuic ulih 2‿⁴φ·. id eſt: Nudo cuſtodiam mandas, quoties negocij quippiam mãda⸗
cut ei cui deeſt præſtandi facultas, obeundæq́; prouinciæ propter inopiam neutiquam idone-
· S
=—
—
— —
uselt. Neq; enim nudus commode poteſt excubias agere, propter rigorem nocturni frigoris: Auu neq; adpugnã eſt idoneus inermis. Refertur à Zenodoto. Quo longius deflectetur, hoc erit prouerbialius. Iniũgis, ut aliquid in hũc poẽtam ſcribam:uerum iuxta uetus prouer biũ: u⁵ενε 1 Al a haul rdes. Neque enim eſt, quo meum interim ocium alam. Heſychius nonnihil 6 dillidet ab his, quæ à Suida Zenodotòq; traduntur: licet is locus apud hunc deprauatus ha- m beatur in æditione Aldina. Cæterum cõicio ſenſum hunc eſſe, prouerbium dici ſolere, ubi ꝗd u mandatur his, quibus nihil opus eſt. Propterea quod uel iniuſſi cogantur id facere, ni fallor, ob mn ld quod nudis nihil eſt, quod egeat aſſeruatore.
Nunc contingat ſeruari. LxXVII
., d...„. 1 1 nus Nüorm*λ⁴μμασ. id eſt: Nunc contingat ſeruari. Cum ſignificamus nos ſatis cauturos in polterum, ſi modo liceat præſens periculum effugere. Natum aiunt ex apologo quopiã: Aqui
u teltudinem unguibus rapuerat: eam parabat è lublimi deijcere, quo teſta rupta carnibus ue/
9 lipoſſet ln hoc itaq; diſcrimine teſtudo optabat, ut in præſens incolumis eſſe poſſet, de reli⸗
2 qduo ſibi
1
4 ½
4
* 8

DERS. ERASNMI ROT. ADAGIORVM do in ſimile periculum incideret: Ncd Mom ο⁸dc, T Ao Aers urniolid cſt: Nuncliceat incolumem eſſede reliꝛuo miui ipſi curæ fuerit Quicã apo- jogum narrant ad hunc modum: Teſtudini quondam incelliſſe uolandi deſiderium, aquil Craſſe ut ſe doceret. Curq; illa negaſſet fleri poſſe, quod natura refragaretur, illa nihilominus inſtabat.Itaq; paruit aquila, ac teſtudinem in ſublime uectam, demiſit, ut uolatum experiretur. Ea cũ timeret infelicem euentũ, optauit ut id temporis continger et incolumẽ eſſe, 1dd Tobellb. Ita Diogenianus. Suidas hoc modo refert: N e ³οei oo, 14 Ki0¹ didκάαα αν σσν/ε Bordid eſt: Vtinam nunc incolumis euadam, ut hoc mihi documentũ ſit in reliquũ tempus. Plinius i cit tertium quoddam aquilæ genus, quam alij Morphon, non ulli plancum& anatariam,Po⸗ merus parcnon uocauit:lingua caret, eoq; muta, ſed dentibus armata, nigerrima prominètio- re cauda. Huic ingenium eſt teſtudines raptas frangere, e ſublimi iaciendo. Atq; hac ſonte ai Aelchylum poẽtam interijſſe, cum prædictum eſſet, eum teſtudinis ruina periturum: isc quo caueret, eum diem ſub dio perſeueraſſet. Nã aquila decepta ſplendore capitis caluicio reniden tis ad ſolem. dum ſaxum eſſe putat, teſtudinem illiſit, ut fractæ carnibus ueſceretur. Autor Va- lerius Maximus, libro nono, capite duodecimo. Nunc bene nauigaui, cum naufragium feci. LXXVIII .C T9 erAaM S verv yun. id eſt: Nunc bene nauigaui, poſtea quàm naufragium feci OQ uoties id, quod uidetur incõmodum, fortuna præter ſpem uertit in bonum. Zenon Cittie/ ſis, qui relictis prioribus præceptoribus, Cratetis auditor eſſe cœpit, naufragio eiectus dixiſſe legitur: Tuσε ον r'xXu οσεληαάνςσςσσα μαά ogocqc. id eſt: Bene facit fortuna, cũ nos ad phi lolophiam admouet. Autor Suidas.Plutarchus in libello de utilitate capienda ex inimico me minit huius prouerbij. b— Nunc in regionem ueni. LXXIX N0d 216 XονꝛRſᷣ⅜ν⁄op. id eſt: Nunc in regionem ueni. Ab iʒs dictitari ſolitum, qui tandem ſua ſponte illuc quò oportuit, perueniunt, cum diu non quiuerunt.Fit em̃ plerũq;, ut res diu quæ- ſita non occurrat, tandem uelut ultro ueniat in mentem. Quidam ſic efferunt: x i vie Xxosapin es. id eſt: Nunc in regionem ueniſti, ubi quis eò uenit, quò ſe uenturum negarat. Nunc ila aduenit Datidis cantilena. TST TMe 5 dτιιμμμϊ*ο. id eſt: Nunc id quod aiunt, Datidis adeſt cantio. Dicebatur ubi quid lætum ac feſtiuum accidiſſet. Datis quiſpiam erat Perſarum ſatrapes ex- cellens in rei bellicæ gloria. Is Græce loqui conatus, cõſueuit dicere:ρα⁵ι, 2“O5iv01u, M Xal 0A⁴‿⁸ id eſt: Delector, gaudeo, lætor. Ea cum ſæpius ac male Græce pronũciaret, tes in un gi iocum abijt. Autor Suidas. Extat autem apud Ariſtophanem in Pace: Ned rSx knA Ana ᷣTAπα⁴˙μια O5Ssε† νμεσν⁴ ππόνσ ε⁴ρεεν αμάνασαναια ⁴οαεασ 42 ˙, IdOA&ε εϑι τέςανταααμασσσ Me—mð Mαμoαρα. Adeſt, ut aiunt, cantilena Datidis, Quod maſtrupans is cecinit in meridie, Vt lættor ut delector, utq́; gaudeo. b Interpres addit Datiſmũ uſurpari pro barbariſmo, eo quod Xν&ννρααν dixerit pro Xolso⸗ Non enim ſpinæ. iXXN ou Maua. id eſt: Non enim ſpinæ. De conditione dicebatur in melius cõmutata. Sume pta metaphora à noualibus, quæ repurgatis ſpinis, frugiferæ incipiũt eſſe. Recte quadrabit e negocio prius infrugifero ac moleſto, unde poſtea capitur emolumentum. Quichen indem kun cerennane quS antiquitus ante repertam agricolationem, agri ſpinis in ugiferis occuh antur, mortalesc; duram quandam& agreſtem agebant uitam. Deinde oſtenſa rationeca di terrã, mitior uictus ſucceſſit. Atq; hinc dici cœptum: Non enim ſpinæ. Concordat cũ hocn terpretamẽto, quod alio diximus loco, de puero geſtante ſpineas ſ 5 des,& panes in nubtſ ac dicente: ²*¶ꝝ%½fᷣ+ůéu⁶εν O, vop. id eſt: Effugi ma utc[pineas fronccs,Oc PDar& illud: SiO KxcaBdSdNe.id eſt: Vita Hinola a.id eſt Efugi malũ nactus ſum melius. Legitur eę 5 pro incõmoda& infrugifera. XII Od Siυναιασσα Avα Non ſtatuar leæna in machæra. ere c va&νε ruος⁄. id eſt: Non ſtatuar leæna in machæra. Prouerbiũ m
520 quo ſibi curæ futurum, ne quan
LXXX
id eſt:
1
trici, 7„„.—.— tricium⸗cũ negat ſcortum ſui copiam facturũ ſeſe. Nam in capulis militarium gladiorũ clephan
tes ac leones imponi ſolent. At hi procumbentes inſcalpuntur, ſiue ne lædant manum alo
OB albluene umm lg. epe omnla l
beg Adi
müuxta uol- isquxpol ntberaparurn müͤcobnda
— xhgun hoc undmuenn am ddro quint
uuboc achag
mogiabam guſtimpoſt luadtenpowe tonitemine miaden ſäcb aoperaceſet un voſter ande dndelderoll rorogeruras dudſioneti nuünti munc dinpolts oner aboc Cicero diigconatuse wiepretis feminmutate,
katm ſlecg

erct ncolun 3
boſtea qumunn etti in bonon Zaul epit mungo etaue enefact otuncimn litate capeetaii
l Gitari ſoltum qutmn tFit em pleiiquai lam ſic etterortzeh ertarumnegn M
am erat Delu
cere oua tft
¹
le Graceprotüinis
min baca
CHILIADIS SECVNDAE CENTVRIA INXN. 521
ghadio⸗ſiue ne defringantur facile, ſi in pedes erecti fingerẽtur. Tyrocneſtis, uox militaris uide tur enſem ſignificans. Poteſt adagium d ad uerecundiorem uſum detorqueri, ut ſi quis negãs ſeper omnia morem geſturum, inſeruiturumq́; pro libidine dicat: od St σαη ova kzri ruo⸗ uuis ᷣG. Adagium recenſet Suidas. Extat autem apud Ariſtophanem in Lyſiſtrata.
. De contra bouem opta. 3 LXXXIII uaK B06e èuxXs. id eſt: Ne contra bouem opta. Admonet adagium, non eſſe uitam inſtituẽ dam iaxta uotum animi, neq; quiduis ſperandum à ſuperis, ſed ut ea duntaxat ſibi quiſq; pro/ mittat, quæ poſſit induſtria conſequi. Refertur in collectaneis Diogeniani. Vnde ſumpta me/ taphora parum liquet, niſi quod apparet, ductã ab agricola, qui negligens adhibere bouis ope ram in colendis agris: optat, ut citra ſuum laborem proueniat ſeges. Non noſtrum onus, bos clitellas; LXXNNXIIII Quintilianus inſtitutionum oratoriarum libro quinto, parœmiæ, quam ait eſſe ceu breuem apologum, hoc adfert exemplum: Non noſtrum onus, bos clitellas? Satis conſtat ex apologo lumptum: uerum quis ſit is apologus, equidem nondum reperi. M. Tullius epiſtolarũ ad Atti cum libro quinto, in epiſtola cuius initium eſt: Laodiceam ueni pridie Calendas ſextiles: uide- tur ad hoc adagiũ illudere,& nobis uelut anſam coniectandi præbere. Inde, inquit, ire ad Tau rum cogitabam, ut cum Mophragone collatis ſignis, ſi poſſem de ſeruo tuo decidere. Clitellæ boui ſũt impoſitæ. Illa ne? Non eſt noſtrum onus, ſed feremus:modo, ſi me amas, ſit annus. At ſitu ad tempus, ut ſenatum totum excites. Mirifice ſollicitus ſum, quod iam diu ignota ſũt mi-
hiom̃ia.ltem in eadẽ epiſtola paulo ſuperius. Sed eſt incredibile quam me negocij tædeat, ne
non habeat ſatis magnum campum, ille tibi non ignotus curſus animi& induſſriæ meæ, præcla raopera ceſſet. Quippe ius Laodiceæ me dicere, cum Romæ A. Plotius dicate Et cum exerci tum noſter amicus habeat tantum, me nomẽ habere duarum legionum exilium? Deniq; hæc non deſidero. Lucem, forum, urbem, domũ: uos deſidero. Sed ferã, ut potero, ſit modo annuũ. Si prorogatur, actum eſt. Hactenus Tullius. Quibus quidem ex uerbis, quãq́; ſubobſcuris,& haud ſcio, an etiam mendoſis odorari licet, non noſtrum onus: bos clitellas, prouerbium fuiſſe recuſantis munus aliquod ueluti parum accõmodatum ſibi. Neq; enim boum eſt, clitellis ter/ go impoſitis onera geſtare, ſed potius aſinorum ac mulorum. Neq; dubitandum eſt, quin Fabi usex hoc Ciceronis loco, exemplum illud ſit mutuatus. Raphaẽl Regius, qui Fabium adqditis ſcholiß conatus eſt emendare, ſcripturam mutat ad hunc modum: Nos noſtrum onus, uos cii- telas, interpretãs hunc eſſe ſenſum, neutram partem abſq; onere diſceſſurã. Mihi ſi phas eſt ꝗc quam immutare, ſic potius legendum uidetur, non noſtrũ onus, bos clitellas? Vt ſit uelut rem
abſurdam, ſeć indignam abominantis:ſi quis boui clitellas uelit imponere. Neq; diſcrepat hoc
cum ſententia uerborum Tullianorum, quæ modo retulimus. Ait enim eam prouinciam non ſati uel aptam, uel dignam ingenio ſuo, laturum tamen utcunq;, modo ne ſit longior annua. broinde prouerbium duplici forma poterit efferri. Boui clitellæ impoſitæ ſunt. Vbi mãdatum eſt negocium parum apto. Et bos clitellas? ut ſubaudias, ferat. Vbi quis deprecatur prouinciã: cui parum ſit idoneus, aut quam ſibi ducat indecoram. Illud obiter admonitum lectorẽ uelim
ne protinus radat, aut diſpungat: ſi quid in his quæ citamus ex autoribus, uiderit ad quorũdam
emendationem nõ reſpondere. Non quod profiteamur à mendis repurgatum, quicquid huc addacimus: ſed quod labantur hi quoq;, qui libros emendant: uelut hoc loco, quem modo re talimus ex epiſtolis in æditione Aldina, quot uoces ſunt immutatæ, neſcio cuius opera, ne di⸗ cam culpa. Nã Aldo nõ libet imputare, tũ quia doctus eſt, tũ quia amicus. Primũ em̃ quis non
udet ecctius eſſe, opera ceſſet, quam opera ceſſente Deinde quod ſequitur, cui non perſpicuũ t eſſe uitiatum, tum diſtinctione, tum uoce exilium mutata in exulume Sic enim legit: Et cũ
Qercitum noſter amicus habeat, tantum me nomẽ habere duarum legionum exulum? Cum
in Tullius tantum poſuerit pro magno. cui legiones exiles oppoſuit, hoc eſt, puſillas. Et aliquanto poſtut cum Maphragone ſignis collatis, ſi poſſem, de ſeruo tuo decernerem. Quid erat cauſæ at pro deciderem, ſiue decidere, mutaretur decernereme Quaſi non fuerit illud multo uerbũ degantius⸗Etenim ſi legas decidere, ſubaudiendum eſt uerbum, certarem, ſiue, congrederer, cu
uulmodi eclipſes familiariſſimæ ſunt Ciceroni: præſertim in hoc opere, ut legas ut cũ Maphra- gone collatis ſignis, ſubaudiasq́;, congrederer. Rurſum hoc quod ſequitur: Clitellæ boui ſũt im
politæ. la ne- Non eſt noſtrum onus.Offenſus, neſcio quis apoſiopeſi.Illa ne? Mutauit. Illæ, noneſt noſtrum onus. Quod iterum uſu uenit in hoc, quod lubijcitur: At ſi tu ad tempus, ſub
audi adfueris. Mutauit enim: Adſis tu ad tempus, Latinitate quoq; corrupta, nedum argutia 4 4— X
3z ſententiæ

5²21 D E 8. ERASMI R 0 T. XADA GIORVM ſententiæ. Hæc inuitus& coactus admonu britatẽ Aldini nominis p de diſcrepare:nec ſtatim priores abiſciant codi
Nota res mala, optima. plautinũ illud in Trinummo ꝓuerbiali ſchemate dictũ uidet᷑: Nota res mala optima eſt. Pi
ctum eſt autem ſub perſona ſenis, ſuadere conantis amico, ne uxorem tametſi malam repudia
ret, aliam ducturus:propterea, quod plerun- ni cte tea roen piat:tum ignotum pro noto, poſtremo inſuetum pro familiari. I antum enim ualet aſſuetudo,
ut mala quibus aſſueuerimus, optima uideantur. Contra quæ ſint optima, propter inſolentiam
ces emendationibus huiuſmodi freti.
peſſima uideantur. Adagium itaq; deterret, ne temere nouandis rebus ſtudeamus, uitemusi;
mitium illud:haud ſcio, an maximum, quod Græci Qaνvo appellant, id eſt, nouarum rerum appetẽtiam. cui comes alterum ueluti germanum, quod 2inoop uocant, quod mox faſticiũtur paulo ante adamata. Conuenit cum Pfautina ſententia, quod apud T. Liuium Pacuuius Cal uius ſuadens Campanis, ne ſenatores mutare uellent, populum iam re doctum dicere compu lit: Notiſſimũ quodq; malum maxime tolerabile eſſe.Huc pertinet& Ouidianũ illud: Quod male fers aſſueſce, feres bene. multa uetuſtas b Lenit. Eôdem pertinet& Mimus ille, neſcio cuius: Mulier tum demum eſt bona, cum aperte eſt mala. b Cognitum enim malum, aut uitamus, aut nos ad id accõmodantes ferimus.Item ille: Conſueta uitia, ferimus, non reprehendimus. b Inueni, non quod pueri in faba. LXXXVI Strophylus ſeruus in Aulularia Plautina, aulam auri plenam, à ſene defoſſam, furto luſtule/ rat, eammq; rem geſtiens indicare hero, reperi, inquit. Et rogatus, quid reperiſſet, non quod pu- eri clamitant. inquit, in faba ſe reperiſſe, prouerbiali nimirum figura magnum quiddam reperl ſe, ſeſe ſignificans. Eſt enim Midas uermiculus quidam, qui fabis innaſcitur: huncſi quando na/ cti ſint pueri, geſtiunt atqʒ exclamant: perinde quaſi magnum quiddam inuenerint. Midas in teſſaris conſultor optimus. LXXXVII Aσ ⁵ ℳ% oS0U. kPSAGTawg. id eſt: Midas qui in teſſaris conſultor optimus. Prouerbium à teſſerarum ludo natum. Eſt enim Midas iactus uocabulum. Refertur à Suida prouerbij nomine. Perpendat diligẽs& eruditus lector, num uεααένταος legi oporteat, ut ue ſus ſit iambicus trimeter: i‿ Q o1p LuSod.rg. id eſt: In teſſeris iactus Midas proſperrimus. Accõmodari poterit adagium ad rem, quæ forte fortuna bene cadit. VI ipurges d molas, non comedes. A. Al KHaie 1 AAECG, d Ad a„. id eſt: Nid purges& molas, nõ comedes, id eſt, non cõtinget tibi uictus, niſi tuam item induſtriam adiunxeris. Ceres cum oſtenderet uſum frumenti Triptolemo, ita dixiſſe fertur. Videtur eſſe ſenarius è poẽta quopiam uſurpatus. Poteſt tranſferri longius, non proderit tibi ingenij felic tas, niſi exercueris. Inutilis erit principum fauor, niſi te geſſeris. ut oportet. Nihil cõducet, quo doctum præceptorem nactus es, ni uigilaueris. Refertur à Diogeniano. . Nihil differs à Chærephonte. 05—p Tiolενεν αοενερννννοε ν σν. id eſt: Nihil ore quicquam à Chærephonte diſcrepas. 3 macilentum pallidurq; dicebatur. Chærephon enim tragœdiarum ſcriptor fuit.ls Heradꝭ arum res proſecutus eſt. Quoniam autem nocturnis lucubrationibus erat maiorem in mo-
dum extenuatus, confectus ii di confectusq;, uulgari ioco taxatus eſt. Quin eti b men addi
1 3 ,A. etiam noctuæ cogno
tum. Ariſtophanes in Nebulis: 4 8
LXXXVIII
LXXXIX
b 8 ſuoi'de 88 EcHνυνννν πασ. id eſt: ihil tigura à Chærephonte differes Alluſit idemi Ou ꝑν ισωUIγ duvringue vüir derrſn elgfo T6, SHαμαν νν u, bri8 ꝓ A&As. icd eſt:
Ne tantulum quidem
Ab Heraclidis differentem Pamphili. 9, blls Pamphit
i ne quis, ut ſunt nonnulli præcipites ad id, ob cele inis protinus damnent, aut radant, ſi quid deprehenderint ab illius æditiõe
LXXNV
quod plerunq; fit, ut qui cõmutat primum, pro malo peius acci
CH
tiwm wruie
Närurde ſi tmlpeimmm olbrma d ulhutiaus, anbpider,
ineefs mquiprocu tnacorumc newotem ad
ültophanes nureung ento nuanis udbud wale, ſlmalcompe Nvorbos dic ak diquodelt
Ncteampe aoodädirt uap„aualne magpip uae aungucem allletperae
Nschduen driitcale
ndps. beinperioc atpodiaaſ 1 wetr otumg dcpetus e umminchi

ntes fetimm ln.
an
adlene deisſmſ
„quid reperlctnag Lura magrungut, Sinnadciturdurmn uiddam inuenms uIlh
uocabulum. Nächi’ aendrapslcgicatt
aadit. 3
cdus niſttmmi d⸗ ita dhille u non prodeti, Xplürch
cto ʒ imperito diciſ emata Epodica ſunt, quæ tribus conſtant: Soœν, ανννενεσρν mπτνναςαρν. Strophe eſt prima ſeries
Hotatius Satyra tertia: Negeectis urenda filix innaſcitur agris.. 812 tra admonuit allegoria, animũ honeſtum excolendum diſciplinis, alioqui futurum, ut inuti-
neclacle repurgatur, ubi ſemel occupauerit.
OHILIADIS SECVNDAE OCENTVRIA Ix, 523
ſtheiconfugerant. Hos igitur uocat Pleraclidas Pamphili.
pamphilus enim in Stoa depinxerat Heraclidas ſupplices Athenienſibus, ad quos metu Eury
Nihil ab Elephante differs. C-
„ A2, 1 A Fioeue diacενs buc. id eſt: Ab Elephante differs nihil-In magnos& ſtupidos dicebat᷑: etam ſi primam ingenij laudem Plinius tribuit Elephantis, ſed inter bruta. Verũ corporis mo
E&e formæ fœditas adagio locum fecit. Refertur à Diogeniano. Videtur huc alludere Pale/ ſrio Plautinus, qui herum ſuum Elephanti corio circumtectum ait:nec plus habere ſapientiæ
uam lapidem. 1 2 Ne intra ueſtibulum quidem. XOI 0id ε. id eſt: Ne intra ueſtibulum quidem. In tumidos, feroces& inſolentes dici ſo
litum, qui procul omneis à ſeſe ſubmouent. Lex erat Athenis, ut homicidio contaminati extra ſepta ſacrorum conſiſterent. Siquidem prima magnatum atria ſolent patere quibuſlibet. Ad
hunc morem adagium uidetur alludere. ſ Neq; cum malis, nec; ſine malis— V dam in I. vſi— b XOII Ariſtophanes apud Suidam in Lyſiſtrata: 811
Es tuC„0 S b De Kou KAddg 8154+.O,
oun cod roευμε,σνανσυνρ‧ντ 40 TrO/NO,l. id eſt:
lllud haud male, imò recte proditum eſt prouerbium,
Necſimul cum peſtibus, nec rurſus abſq; peſtibus.
De uxoribus dictum, cum quibus incõmode ſanè uiuitur: ſed nec citra has cõſtant familiæ. Si
mile illi quod eſt in Epigrammatis: 1
Nec tecum poſſum uiuere, nec ſine te. b
Et quod alibi retulimus, Xuvν νμςι αάαἀ Citantur eodem loco uerſus& hi.
ka„abnse 5N 9 3 MA⁶³
Ou E51 dε, Crchans. icl eſt:
Malum quidem uxor, attamen ciues, ſine hoc,
Nallilicet parare familiam malo.
. b Ne in pelle quidem.
050ν2έςαμαάρ id eſt: Ne in pelle quidem. Hyperbole prouerbi
bus: uelut uſqadeo nudis, ut ne pelle quidem propria tegantur. Cõmemoratur à SuidaA. .. Ne tria quidem Steſichori noſti. XCIIII
oum raà Sid‿ ενωπά‿οννννναυμμοαμα³ε id eſt: Ne tria quidem Steſichori noſti. De uehementer indo-
XCIII
8
olitum. Adagium ſumptum hinc exiſtimant, quod pleraq; Steſichori po-
uarijs metrorum generibus incedẽs. Antiſtrophus eſt iteratus per eadem fermè genera recur lus. Epodus eſt diuerſi carminis accentio. His& alij tragici poetæ nõnunquam utuntur, po/ iilimum in choris.“
Nephalia ligna. XCV
NngcNi a2O. id eſt: Nephalia ligna. Dici poſſe uidetur in abſtemios,& ab omni uoluptate pioculalienos. Apud Athenienſes, nephalia ligna uocabãtur, quæ neq; uitea eſſent, neq; ficul⸗
ma neq; myttea. Nephalia ſonat, quaſi dicas ſobria. b
. Nephalium ſacrum. XCVI EKHςᷣαν⁶/eμμσρ. id eſt: Nephalium ſacrificium. De conuiuio abſtemio nõ inepte dicetur: aut de conuiuio uehementer frugali, ſobriòq;. Apud Athenienſes hoc genus ſacriticij exhibe,
1 batur Nnemoſynæ, Auroræ, Soſi, Lunæ, Nymphis, Veneri,& Vraniæ. Nam in eo non libaba 98 uinum, ſed aqua, melle diluta. Hæc fermè Suidas. Non diſſidet ab illo, quod alio poſuimus
Neglectis urenda filix innaſcitur agris. XCVII
iiy ua uitiorum occupetur. Filix enim herba inuiſa agricolis, quæ totos agros occupare ſolet, . Nauphracton tueirr.. XCVIII Naio,aενν ⁸έστ—. Nauphracton(ræce, daſſis eſt ad bellum inſtructa. Solent autem in
4 triremibus
4
alis de ſupra modum tenui
——
——;—::—:BBOñn⸗——-——
—
4 1 1 5 1 3 ½ 6 1 4 — 4 † 1 1 1 Hr “ 3 4 4 6 1 4 1 3 3 1 1 3 — 4 1 1 3 3 ¹ 3 * 3 ¹ 1 4 3 1 4 1 ’ 1 3 1 . tKIIN 4 1 3 —
——— ——

DES. EBRASMI ROT. ADAGIORVN
524 e foramina, oculorum inſtar, per quæ remos inſerunt. Vnde
remibus, magna quædam ineſſe foramina- ef lati d2 diſen dceneen dldum claſſis more intueris: de his, qui latis ac ꝑrægrandibus, aut toruis&
minacibus oculis quempiam aſpicerent. Ariſtophanes&ν αεεεέαιον pg de Decp&vs beiede Aa F. id eſt:
r deos, quiddam obtuere clallicum... 4 lomade ſhns Aever iocus eſt natus, quod Athenienſes aliquoties feliciter nauali pugm rem geſſerint: uelut apud Artemeſium& Salaminem, unde ſublati animi. Vnde uidetur diciũ in turgidos& arrogantes. 8 Negocium ex ocio. XCIX nõ& μ It&πνοσε ag. id eſt: Ex ocio negocium. 3 iemultichkam jambicũ uſurpandum, ubi res præter opinionẽ euenit,& inde tumultus oboii tur, unde tranquillitatẽ& ocium ſperabamus. Autor Suidas. Nec indicat unde ſit natum. Nauis aut galerus.“ 6
mO7o Nα‿υi d eſt: Nauis aut galerus. De re ancipiti. Quod genus ſi quis de uoce incognia diceret, aut piſcẽ ſignificat, aut cucurbitam. Nec inuenuſte dicetur in eos, qui cultu, moribusq; diuerſam perſonam præ ſe ferunt. Veluti ſi quis pallio philoſophico baltheum adderet milltar aut cultu monachum, moribus& lingua lenonem ageret. Fragmentũ eſt ſenarij ex auibus Ari⸗ ſtophanis: ⁊⁴οοσοà ναμπid eſt: Aut galerus, aut ratis. Sumptũ ab hoc triremiũ genere, quas ho- dieq́; uulgo dicunt galeas, ueluti dicas galeratas. Haæ ſic erant inſtructæ, ut remos alarum uice porrigerent, mouerentq́ʒ Cæterum ſummo malo galerum ſeu petaſum inſtar Mercurij prafer rent. Nam Peloponnenſes galerum appellãt αν⁵. Hinc iocus militaris uidetur fuiſſe natusin elatos& faſtuoſos, ſuperciliòq; arroganti.
C HILIADIS SECVNDAB CENTVRIA X.
Mazam pinſuit à me piſtam.
— A S A ά ο τν ε εeαμε Arααιαννμεευ. id eſt:
y A me ante piſtam maꝛzan iſte pinluit. H 6 De his dici ſolitum, qui ſibi alienæ induſtriæ laudem uindicant,& magnam gb riam alieno labore partam, uerbis in ſe tranſmouent: ut Terẽtianus ait Gnatho.
NMaza cibi genus ex lacte& farina, fermè panis inſtar confectum. Parœmia te- fertur& ad hunc modum: M⁶εαάφα☛pðοσςνσ⁴⁶‿σσ ν u ‿αμ εαρμααανέ‿νσ id eſt: Subrepta maza, quam pinſueram. ubi quis alienis fruitur laboribus. Sumptum eſt autẽ ex Equitibus Arillopha nis, quo loco carmen huiuſmodi eſt: Kal SCli„* A8 A. ꝙ uανοοα. FEp ru⁴αρ Aanυνιmφ ne Sgyd ατπιωυ ισρασνά dcᷣαmσπν/‿σισρ Abdee Mi Juns ird de AeAX, Aülo, H'A⁴ ϑ⅔Aεελαοναι. id eſt: b Cumq́ʒ ipſe pridem pinſuerim mazam in Pylo Laconicam, iſte accurrit aſtutiſſime Raptam̃q; ſibimet appoſuit, quam ego pinſui, At ſubmouet nos. Demolthenes non orator ille, ſed is qui bello Peloponneſiaco dux fuit Athenienſium:is cole ga Nicia, Pylum urbem diutina obſidione in rerum omniũ deſperationẽ adduxit. Cui ſuccel ſit Cleon è coriario imperator, qui alieno labore partam gloriam in ſe tranſtulit:paucis poſt d
ebus Pylo capta. Queritur igitur in hac fabula Nicias ac Demoſthenes, de laude ſibi pratepii
per Cleonem. b Nauſon Naucrati. dI Nadσ VAu 4 id ſt: N ſc 1.. A 727 2 d t. Velu⸗ NAuανν zαω⁵τ. id eſt: Nauſon Naucrati. Quoties aliqui ſimilia inuicem reſpondent- ti ſi quis herus ſalutatus herum reſalutet. Et nebulo com pellatus, nebulonem uiciſſim comp let. Nauſon enim& Naucrates utrunq; à naue dicitur: perinde quaſi dicas, nauta nautæ. un
„r e„ Tolle tolle maam, quàm ocyſſime ſcarabeo. Ais&tęs Lap G TXISG ⁴ννν μς. id eſt: Mazam ſine mora pone pone cantharo. b Hoc ue
. oc
5 lup Ff um aglerh besnegabi glmie ii abwidnoltr gdudquode emellem ramüfuitr
udu zic thrides uern aienharoſc maortenptus ngwo nönt ttiaod;mo.
a Pnur krremahagau lliachbilus depudhuilme Rernetural
nälugerier wenolumente alonetinurij dünneiorac
ttr enarilsc danue 5
opatemam.
— —
ſam dughra Läconarnaur dareket dbertünn uro

cHILIADIS SECVNDAE CENTVRIRA X. z2*
oc uerliculo Ariſtophanes exorditur lclo: quem eruditi prouerbij loco referunt.Id uſur⸗
a ¶Lelicebit, quoties ſordidus cibus, immundo conuiuæ apponitur. Quidã miniſtris panes fur/
Taccos apponunt. furfur autem tritici purgamentum eſt. Vnde per furfuraceam mazam ci-
geuchitedetnn,
ecindia nüld
metens meſſem. Quidam ad eandem accõmodant ſententiam, etiam ſi Comicus ſentit, de eo
genosli qubd düut t(os quic V dhico hatheun 1 b hocmieni reeg inſtrucia ut tenosah
5
betalum il 8 Smültarbuitaufän
VRIA
idelt
udem uindientären uventut Teriimnilt zinſtar ifteſe ydulu M elt autẽ excuibut
eloe
da.Recenſetur à Diogeniano. Sed extat idem inter ſententias Theognidis.
bum aluo redditum innuit. Hinc enim ut naſcuntur, ita& aluntur canthari: quos Latini ſcara-
onls? 4 aę& μποκα XM⁴αεαεέιννο. id eſt:
Alaltum ualeat, haud eſt meum negocium.
Quoties negabimus nos laborare de re, quæ nihil ad nos pertineat. Refertur à Diogeniano. Non diſſimile illi: Aedibus in noſtris quæ praua, aut recta gerantur.
tem ilud quod eſt apud Ariſtophanem in Equitibus:⁊ a⁴εεp Ku 35ο id eſt: Alienam
qui alienis fruitur laboribus. Myſia cantharis.„v
niov neu-Sagis. id eſt: Myſia cantharis. De contẽptiſſimo, uiliſſimòq; homunculo dicebatur. Cantharides uermiculi ſunt letali ueneno. Quanqᷓ́; hoc loco magis conuenit ut ſit diminuti- uum à cantharo ſcarabeo:quali dicas ſcarabeolus.Aſacris qaocp ſtercs werm abt in prouer/
bium contemptus. Quod genus eſt illud in pſalmis myſticis: Ego autem ſum uermis,& nõ ho
mo. Pro quo nõnulli uertunt ſcarabeum. Item illud Eſaiæ: Noli timere uermis Iacob, interpre⸗ te Hieronymo. Moleſtum ſapientem apud ſtultos loqui. VI aSycXo Oponor εꝙαο/⁷ οαο η)yp. id eſt:
Dicere multa, graue elt ſapientem apud inſipientes.
Nihil intractabilius homine ſtulto, qui quicquid recte dicitur, in diuerſam partem rapit. Pro/ inde apud huiuſmodi aut ſilendum eſt uiro cordato, aut oratio moribus illorum accõmodan/
Modio demetiar. VII HeN!2uc rPεε. id eſt: Modio demetiar. Prouerbialis hyperbole, ingens d cumulatũ ſpe⸗ rantis emolumentum. In magna ſiquidem rerum exuberantia, non heminis, neq; congijs, ſed modio metimur. Integre ſic reddit Suidas: Medαμυέρν εσιαρέ̈ QπσνQο rπj. 8 giop. id eft: Modio metior acceptum à patre argentum.. 1, Videtur ſenarius deprauatus, quem hoc modoreſtitueris.
Nsſd àbAEe ADA rrde e gyop. ic elt: Modio paternam metior pecuniam. Mens non ineſt Centauris. VIII
NS buR Aeyr adoIo'. id eſt: Mens non ineſt Centauris. In uecordes& ſtultos dicebatur,
qui conarentur quod effici non poſſet. Nota eſt Centaurorum fabula. Adagium à Dioge-
ulterq; uitam agis, quaſi parum ſit ueſci melle, niſi totus ſis melleus. Extat apud Diogenianum.
32
tauris exitium attulerit rerum alienarum appetentia.
Melle temetipſum perungis. 11NX 8 uf(Sudp aν⅜μee. id eſt: In melle teiplum obuoluis, oblinisq;, hoc eſt, molliter, ſua-
niano refertur. Isq́; conuenire putat in contentioſos,& alieni appetentes: propterea quod Cẽ
. Mercurius infans. 2 EFun Auudue. id eſt: Mercurius infans, ſiue indoctus. Ironia prouerbialis, ubi quis fingit ſe
3 rudem eius artis, cuius eſt callentiſſimus. Mercurius enim eloquentiæ, diſciplinarumq́ parens
elt. Non diſſimulandum arbitror in uulgatis exemplaribus haberi:ανς μαμιάηꝙαε. id eſt: Mer-
eurius prophanus& non initiatus. Quæ lectio ſi cui magis probatur, ne mihi quidem admo- dum diſplicet. Quis enim myſteriorum peritior, quàm Mercurius interpres deorum, ſuperis cinferis ex æquo cõmunis: deniq; ν‿εινε ipſe, hoc eſt, myſterijs præfectus? Reſpondet illi quod eſt apud Ariſtidem in Pericle: 5 usνε νν σμόνπνꝙd eſt: Cretenſis mare.
. Mendicorum loculi ſemper inanes.„ X n SuNO Re’ ev. id eſt: Mendicantium ſacculi ſemper inanes. De petacibus dictum d
Nlerhlldun cognatum ei, quod alio redditum eſt loco: x aiso du ri ⁷. id eſt: Nendici pera non impletur. b 2 16 r1ni M Meliacum
8 5
öö—ö——ö—ö———ö—ö—ö—ö——ſſſſſſſſſ ———
—
———

5„6 DES. ERASMI ROT. ADAGIORVMM Meliacum nauigium... XII r3 aieN3 Norop. id CtNielacum nauigium. In futilem& iarumau ait Tetentius,phe num:hac atq; illac perfluẽtem, dictitatum uidetur. Parœmiam 2n ad hi vrinnn quampiam relerunt.Ea lic habet:Ariſtoteles quidam Meliacus deducendæ co Onfepr⸗ ecdusemm mul/ ti detrectantes nauigationem, uaria cauſarentur:& alij dicerent uxores 3* uerſa ualetudi- ne teneri. alij naueis ſuas perſtillare, atq; his prætextibus domi manerent, ille indignatus, impte catus eſt illi, ut nunq́; haberent naues integras,& ſemper ſub uxorum imperio uiuerent. Vn- de quadraturum uidetur, ubi quis cauſas fingit, quo ſuffugiat officium. 4— Melanione caſtior. b 1. b XIII MeAvo„* ꝙ.ꝙς οG(˖ε◻. id eſt: Melanione caſtior, dicebatur, qui magnopere à malienum congreſſibus abhorreret᷑. Aiunt Melanionem quendam odio mulierum, in ſolitudinem demi graſſe:perq́ʒ; auia montium& nemorum, cane quo uno conuictore utebatur, feras inſectariſo litum, nec unq́; domum reuocari potuiſſe. Meminit adagij Ariſtophanes in Lyſiſtrata Quan quam hæc inter æditas nondum habetur:nos ſcriptam legimus. Simili figura dicetur, Hippohy to caſtior, nam& huic ſimile uenandi ſtudium, ſimile odium fœminarum. Matris ut capra dicitur. aäaaGm Thje urε⁸ε αeκχκαν. id eſt: Matris ut capra dicitur. In ſpurios dictum uidetur, quorum pater incertus eſt, ea; gratia à matre denominãtur. Ductum ab hœdis, qui in caprilbus àma tre dignoſcuntur: nam à patribus haud quaq́ʒ poſſis. Poteſt& in iocum uerti prouerbium ue- lut ſi quis per luſum neget ſe patrem agnoſcere matrem ſcire:&πε de dis uò acu. id eſt: Matris uelut capra uocor. Manet etiam hodie uulgi iocus, quo dicunt, ſapientem eſſe flliũ, qui patrem ſuum norit. Hoc ab Homero manaſſe uidet᷑, apud quẽ Ody ſſeæ primo, Telemachus rogatus num Vlyſſis eſſet filius, reſpondet ad hune modum: mi pdu Ttuε ꝓᷣ σσπσ εμαρνρςρν⁹, urd TnO)e OLN d. du„, e Ag 80p poO Kud y„vd. id eſt: Eſſe quidem illius mater me ait, aſt ego ſanè Neſcio.nemo ſuum patrem unqᷓ́; nouerit ipſe. Q uali locum in balneis. XV Prouerbij ſpeciem habet, quod eſt apud Tertullianum, libro aduerſus Marcionem tertio: Sed quia prior eis uenit,& prior uirtutum documẽta ſignauit, idcirco quaſi locum in balteis ita— occupauit, poſteris quibuſq; præripuit. Cõueniet ubi non ex merito datur locus, ſed ex uetuſtate. b
Mllium torno ſculpere. XVWI Taà νεε eποοννευεεαꝙν. d eſt: Milij grana torno ſculpere dicebantur, qui rem abſurdam mo lirentur. Milium enim minutius eſt, quam ut inde quicq́; deſcalpi poſſit. Suidas ad hunc mo dum effert parœmiam: r e⁴l⁶τέενν ↄιρν⁴⅜ν, Tde y 8e Ao Fe dergSropid eſt: Mu gis ridicule facis, quam ij, qui miſij granula torno polire conantur. b““ NIagnetum mallla. XVII Na.ννννέμν υHυ&ꝶσ, id eſt: Magnetum mala. De malis ingentibus dictum uidetur, aut iſo, quæin autores ſuos recidunt. Cum Termerijs enim malis Magnetum mala coniunguntur,in his uer bis, quæ citra autoris nomẽ referuntur apud Suidã: u& ⁊³ Acνενεν εαάοε⁶ 1 ntuiopendn Adααe αάφ/ʒ Ei— d?S 11d Ky⁴ εν id eſt. Nec ſi Magnetũ mala, nec li Termeriũ, nec ſi totã in ſumma tragœdiã eloquar. Sumptũ apparet ab hiſtoria, quæ de Magnetibus afflicti meminerit, in quæ feruntur incidiſſe, uiolato nomine quopiam. Strabo geo raphiæ libro deci moquarto, Magnetas cõmemorat olim opibus florentes, à Treribus gente Cimmerica funcl tus fuiſſe ſublatos. Anno deinde proximo à Mileſijs locum fuiſſe occupatum:ſubindicanspro uerbium ex Archilocho ſumptum eſſe, qui meminerit de Magnetum malis. , Complura maſculi canis cubilia. la uuir d⁵επνπκ Ʒειυωα. ic eſt. Sunt canis infinita cubicula maſcll. mil tichium heroicum prouerbiale. Recte dicetur in hominem mulieroſum, peculiariter eũ 6 2 contentus certo thor o, paſſim per aliena cubilia uolutari gaudeat. Nam hoc ſibi pmi nac tempeſtate mariti. Porrò ſi quid humanum acciderit uxori cclum terræ cõmiſcent
tam inique ſeueri in illas, quàm turpiter in ſeſe indulgentes. 2. Multa in bellis inania. XIX
noh neud ν πρeπκέααις id eſt: Multa belli inania,. De inani ſuſpiciõe, aut pauore line cauſa 6
XVIII
O
0 nſen i V minis 6 7 bus utic nukkcum 7
mun ſgn hile ſubnec altaq ueru ttemli dartus nol wi yic 3 mnketofam rumäutiq in 1 tlogedi alwemüinar
fgrriywin ſaho tsundes Mwonato eac dbswaleaudie
duen arSt ſeldhem babea perooleprou zes ngereDe dlewerninima
4
tuuphed menin omnü dhelen Troia deuwmuleen aCenc h
Sotgelota muler nata Rd itum op admino pee auotumipſt
dananen s albedgä ſgusttan 3 doratun a

4 CHILIADIS SECVNDRAE CENTVRIA X. 5a Um.„„.. nhanc ai otto,quem Græci ⁊rauuaog uocant. Pareei⸗ hinc manaſſe putant, quod huiuſmodi panici ter- erKee Foresplerũq; ſolent in bellis accidere. Vel quod Lacedæmonij fundis quibuſdam& neruis cre un tantibus uti conſueuerint ad terrorem incutiendum hoſti. Polybius apud Suidam: Cum lu⸗- rün a deectum paſſa eſſet temporibus Perſei Macedonum regis, uulgo rumor increbuit, regis ſded interitum ſignificari. Eaq; res pariter& Romanis addidit animos,& Macedones cõſternauit. ue Peinde ſubnectẽs adagium: ou'noe, inquit, a àbeg&, 15 81—eS6 Lop, TrI TRd Kerd ONeS. eltltac; uerum eſt, quod uulgo circumfertur: Multa eſſe inania belli. M. Tullius epiſtoſarũ aAd Atticum libro quinto: Interim ſcis eſſe quædam xavmnd, dici item rua aerd-π π αέέμκ, rumo moleen Konxn keaduentus noſtri. Plutarchus in cõmentario, 7di aꝗ aep. èe) otA 19) Sgodotcog nohd d min i maeuc Kap.id eſt: Vt enim belli, ſic& auditionis multa inania ſunt. Reſpexit huc Qu. Curtius ut diſeuie ſibro tertio: Fama bella ſtare,& eum qui recedat fugere credi. Ac rurſum libro quinto: Ac fama sSmüſ lia maximũ utiq; in bello momentum. Item libro octauo:Fama enim bella conſtãt,& ſæpe etiam fani unde quod fallò creditum eſt, ueri uicem obtinuit. Sed apertius libro ſeptimo: Ea res, ſicuti pleraque inarum. belli uana&ʒ inania, barbaros ad deditionem traxit. . 1 Militauit cum Eraſinade. XXNX darosdeämmun. F Sari yor Hεε ακισ⁶ςσ. id eſt: Militauit cum Fralinade. Vulgo per iocũ dicebatur de his, 4b hadisquin 3 quibus res undequaq; male procederent. Eraſinades dux Arginuſam obſederat. Infeliciter aũt in iocum uatigua pugnatum eſt ad internitionem extinctis, cũ alijs quotquot reſiſtebant, tũ ipſo duce. Hic Fraſi unpia e cza wces male audiebat, quod pecunias Helleſponticas furatus eſſet. Huiuſmodi fermè Suidas.
dicunt ſapintentctca Mulieri ne credas, ne mortuæ quidem. XXI Odyſlexgim k rubami& istr aNd, p ꝓοah. icd eſt: b b b un Ne lidem habeas, nec emorienti fœminæ. b b yperbole prouerbialis. Vſq;adeo non eſt fidendum mulieri, ut etiam ſi morientem uideas, putes fingere. De nouerca, quæ ſepulta quoq; priuignum interemit:illapſa in pueri caput pyra mide, meminimus alias. Refertur à Diogeniano., Mulierum exitiaqã. XTXII
rTava ꝓοεννον. id eſt: Mulierum exitia. De his, qui funditus ac miſerabiliter pereunt. Mu voagueiſc lhn leres enim omniũ ferè calamitatum autores fuiſſe uiris dicuntur. Leſtis Pandora Heſiocdia, te tiͤcicoooibmit ſtis bellum Troianum, teſtis Hercules, à Deianira extinctus:teſtis Danaidum fabula, teſtis Le didcicoqunlumhe mniarum mulierum hiſtoria: teſtis Cleopatra, teſtis Eua, prorſus infamis apud omneis Chriſti inonex meidem anos. Quanq́; hæc magis conueniebat ſtultitiæ uirorum adſcribere, qui tantũ indulgeant mu ⸗ lierculis, ut uelut amentes amore, in quoduis malum ſequantur: cum par fuerit, ut illis moderã tibus,mulier natura ſtultior, ſimul& imbecillior minus deſiperet. Quod enim animus eſt cor ebanturquicrà poniid uirum oportebat eſſe mulieri. uerum quemadmodũ uulgus ſua uitia corpori imputat,. Api polſt. Ltbuhr cum ab animo proficiſcantur:& ſtulti principes inſaniſſimos bellorum tumultus imputant po weli erct 4 pulo, quorum ipſi ſunt autores, ita uiri reijciunt in fœminas, ſi quid ipſi delirauerint. ͤatta noris oportet, quibus deum fallas. XXIII uddneeine 51e S=p rrioke. id eſt:“ Multa ſcienda, deo quibus ipſi imponere poſſis. vbiquis fucum facere conatur ei, cui difficile ſit w oraculo natum adagium.. Multi Mannij Ariciæ. b XIIII DNunnius apud Feſtum Pompeium, Dianæ Aricinæ lucum, qui& ipſe Aricinus dicius eſt. idet conſecraſſe legitur. Ex hoc Mannio Aricio, uiro laudatiſſimo, q́; plurimi extiterunt uiri itẽ cla⸗ nn rillimi eodem nomine, ut hinc natum prouerbium: Multos Ariciæ Mannios eſſe. Sed longe diſſentit Aſinius Capito, exiſtimans prouerbium conuenire in deformes. uerũ hic locus apud keſtum ita mendis corruptus eſt, ut nihil certi poſſit elici, præter hæc, quæ retuli. b .. Murus aheneus.— XXW Marus aheneus apud Horatiũ in epiſtolis, uſurpatur pro certo& immutabili animi decre- bo ſchemate nimirum prouerbiali: b b le murus aheneus eſto, conſcire ſibi nulla palleſcere culpa. 1“ egetius grauẽ armaturã murũ ferreũ exercitus appellat, ueluti ſolidũ& inexpugnabile muni 8 e. Malti te oderint, ſi teipſum amaszs. XXVI Noo, g„„ SO„ 1 1Qπ¶υπ ideltt:..„ e 1R T Al S1 A mαάρν ð<MQyüx V. id eſt: Aulti
8 .. b 4 1 4 4 1 1 4 AI 1 1 1 4 4
dare uerba, propter aſtutiam ſingularem. Ab
6

523 1 DES. ERRSMI ROT. ADAGIORVM Molti te oderint ſi temetipſe diligas. Deterret a faſtu prouerbium& à ph cet. Contra modeſtia, præcipua fauorſs& Olentio ditas à Narciſſo hoc dixiſſe. Concinit huic ſenarius ille: Aia XSp v. uae hi, Siaoh. 3 ſl eſt: b o erit amicus, ipſe ſi te ames nimis.“ Nan minus ſunt appoſiti ad mutuũ amorẽ, ac beneuolentiã,q́; qui ſeſe uehementer amant. Malorum panegyris. XLXyn panegyris. De malis inatim ingruentibus,& inui x and+ νF⅞ν*ε. id eſt: Malorum panegyris. De malis agminatim ingruentibus,& inuicem ſibi ſuccedentibus. Panegyris etiam apud Græcos dicebatur ſolennis ile populi conuentusad lados feſtos celebrandos, uoce hinc compoſita, quod feſtis diebus uniuerſi conuenirent. Pii
des apud Suidam:. kai ενν½,αρσσ οα⁸] οιν⁴ A*ννum ε ριαεσ½ Q d suX.. Omneis ſimul malorum ut in panegyre Alios tenebat aliud infortunum. Homerus Iliados r. 91½ Aον ς.ναα αα᷑ά⁹ρ α αάιάην HMοe⁹i. id eſt: Cum perpetuo tenore malum malo ſuccedt. b b Magis impius Hippomene. 1. XXVIII Eεεέιιςσ/ν πορεμεε. id eſt: Magis impius, quàm Hippomenes.Hic Athenen ſium prin⸗ ceps. filiam à ciue quopiam uitiatam, unà cum equo feroci concluſit in domicilio:nec huic nec illi cibum præbens. Equus igitur fame in rabiem actus, puellam adortus confecit: deinde peti ipſe quoq; pabuli uidelicet inopia:poſt hæcpater domũ eſt demolitus. loco nomen inditum, equi& puellæ. Recenſet adagium Diogenianus. Maniuoro uinculo. XXIX xaνοει³ εσιαμν. id eſt: Maniuoro uinculo. Sic quiſpiam appellauit manicas ueſtium Ponti carum, quod manus offendant, atterantq́;. Idem obijcitur Troianis, apud Vergilium: Et tunicæ manicas& habent redimicula mitre. Recenſet Zenodotus. Malum Hercules. XXX n Nop„rνν. id eſt: Malum Hercules. Dici conueniet, ubi quis munuſcula, quantũuis puſſ la boni conſulit. Apollodorus apud Zenodotum in libris de dijs prodidit, apud Athenienles
lautia. Multis enim diſpliceat, oportet, qui ſibi nimiũ ph
id eſt:
Herculi Alexicaco, hoc eſt, depulſori malorum, peculiare quoddam uictimæ genus immolart
ſolere. Cum enim eueniſſet aliquãdo, ut bos, quem erant mactaturi, profugiſſet, malo atreplo ſubditisq; ceu crurum uice quatuor ramis: additis item cornuũ loco duobus, bouis imaginem quandam repræſentarunt: atq; id ridiculum ſimulacrum uice bouis imm olarunt Herculi. quæ quidem res in— fabulam abijt.Idem eſt cũ eo, quod ante retulimus: απαι Kania. id eſt Pomaceus Hercules, niſi quod unius uoculæ cõmutatione nonnihil immutatus eſt d uſus ꝓ/ uerbij. nam illud de contempto dicitur, hoc de boni conſulente Manum habere ſub pallio. XXNI Manũ habere ſub pallio dicuntur, qui languent ocio. Quintilianus libro duodecimo danat eos, qui nunquam cõmouentur inter agendum:ſemperq́; man um, quod aiunt, habent ſub pal lio. Quapropter, inquit, mihi falli multum uidentur, qui ſolos eſſe Atticos credunt tenues delu cidos& ſignificantes, ſed quadam eloquentiæ frugalitate contentos, ac ſemper manũ intra pa lium cõtinentes. Hactenus Fabius. Sumptum eſt à geſtu rhetorum. Nam qui languent, manii occultant ſub pallio, qui cõmoti ſunt, proferunt:& agitatione manus brachijch, pronunciaban tur ea, quæ contentionis pluſculum haberent.
In ſinu manum habeer. In ſinu manũ habere, dixit Theocritus, tenaces& ad largiẽdũ pigros.Sic em̃ ait in Charitibus eee t 9edee achees n ϑ◻ννε Hεmν eριας ανν, 6 Je 3&dec A'* ve b Pacnch udſreGue. dd iseraeage a ryu.. Inq́; ſinu unuſquiſq; manus habet, illud ã unum Spectat, qua ratione ſibi aucta pecunia creſcat. 4
Præmanſum in os inſerere. XXXlII
M. Tallius in oratore ſuo, libro ſecundo, prouerbij uice uſurpat, præmanſum in os iiſechs b 1 IA pr
id eſt:
a fauoris& beneuolentiæ conciliatrix. Suidas ait, nymphas faſii i
XXXNII
es infar
— —
amabitror:
b aqloc eltp
ktGrac,
pdor aliertcon walalom el trtur Dunc dnpotibab,a
Nctrelnquer
rn 8 vn täcoltum, ülgnbinnal Kn ogenint
1 no e lobont in NNſoitum, ub dolimpico 4 herdolorſt esfiug i vaurig i armonio dardcannn
NTh, 1. ni 9 N

CHILIADIS SECVN DAB CENTVRI A x. Sz9
pro eo, quod eſt rem in docendo nimis enucleate, nimisq́; fruſtulatim tradere. Quod face re quidam aſſolent, qui uelut ingenijs auditorum diffidant, ita nihil omittunt, inculcantes etiam minutiſſimas nugas. Sumpta eſt figura à nutricibus, quæ pueris adhuc edentulis ci⸗
bum præmanſum in os inſerunt. Verba Tullij ſunt hæc:Ego aũt ſiquem nunc planè rudẽ
inſtitui ad dicendum uelim, his potius tradam, aſſiduis unò opere eãdem incudem die no/ 2
cteq tundentibus, qui omneis tenuiſſimas particulas, atq; omnia minima, manſa, ut aiunt,
nutrices infantibus pueris in os inſerant. Aug. Gellius Noctium Atticarum, libro quarto, apite primo, etiam ſi locus hic deprauatus eſt. Sic enim habent codices uulgati: Nam hoc ceem peruulgatum elt definttionem omnem exgenere dèe diferentia co5tlierc. Sedi item præmandare, quod aiunt, poſtulas, faciam ſanè id quoq; honoris tui gratia.Ego legen dum arbitror: Sed ſi idem me tibi præmandere, quod aiunt, poſtulas. Præmanderè dixit, p eo, quod eſt plus q́; craſſe explicare rem alioqui nõ difficilem, niſi ſiquis planè ſit puer. H 4
adagijmanet etiam hodie, cum aiunt: n non ſat tibi datam occaſionem eſſe. Num poſtu/
has, t tibi præmandatur etiam? Non diſſimile eſt huic, quod idem Cicero ſcripſit ad Atti/
caum. Sed hæc hactenus. Ne uidear, xεε ³αμw‿μσ εμ⁴⁷οεEt ſinunc quidẽ maxima mihi ſunt
molttus. loco ornit
pellauit manienaie danis apud Vajm et Zenodotuas
1 quis munalcudmmii iis prodidt palitr gdam uictinæ pouir aturi prolugllarhr loco duobus bolbn ouis imm onmn i etulimus uni fii mnitilimrutrodtt llianus vtg⸗ um, u all M 11 E ancnwe
Dici ſolitum, ubi pœna maleficis digna meriti
hæc. Et Græci eeshe zimt ine eo, quod eſt circa minutula quempiam anxium eſſe. . Mala proditio. XXxIIT7 aus aeε⁶ ονε, id eſt: Mala proditio. Vbi quis pactam mercedem non zceipit ef turdee præſtiterit conditionem. Natum ab hiſtoria quapiam, quam tamen non indicant interpre/ tes. Alluſum eſt ad morem exercitus, in quo per ignauiam deſerere locum turpiſſimum ha bebatur. Hanc timiditatem Græci infami uocabulo dυρ appellant. Obſeruatur his quoqʒ temporibus, apud Heluetios gentem bello natam, ut à ſuis confodiatur, quiſq; in acie locũ paret relinquere. Refertur à Diogeniano. 71 Lan ‚en ali thripes, mali ipes.
2 4
XXXNV
4. ₰ A 1 3 ⸗.„. 8 87„„ 1 Xend Srke a 1π⁶, id eſt: Mala quidem thripes, mala rurſum ipes. De duplici ma lo dici ſolitum, ut non magni referat, utrum elegeris. Thrips enim Cræcis uermiculus eſt,
qui lignis innaſcitur, materiasq́; uitiat. Ips item cornibus& uitibus infeſtus. Extat apud eun dem Diogenianum.“ ke e MMuali bibunt improbitatis fecemn. te XXXVI Kao rirSon owsice MAs. ideſt: Mali bibunt improbitatis nebulan.
9
ceptam, dolor ſupplicij conſequitur.— b 8 Lydio more. 1. XXXNVII Audio v6 u, id eſt: Lydia lege, ſiue Lydia cantione. Conuenit, quoties ariolatur aliquis ab augurijs, diuinationibusq́; ſeruit. Hac enim ſuperſtitione Lydi laboraſſe feruntur. Allu- ſt ad harmoniæ genus quod Lydium dicitur. Nam& Magorum preces, incantamẽta uo- cantur& carmina. Meminit Diogenianus. b““ ““ Lydi mali, poſt hos Aegyptij&cC. b XXXVIII AWdo: Toyipoi, ſeVνο R KyVtioo 9
Frro xdyrον n023 kEᷣo△‿εᷣ†01. id eſt:
1 Lydiimprobi poſt hos ſecundi Aegyptij
Lettiſch Cares perditiſſimi omnium. b empeſtiuiter utemur, ſiquando mali cũ malis cõferentur,& collatus cũ ſceleratioribus, ita demũ minus illaudatus aliquis uidetur. V elut apud Athenæũ Antiphanes, cũ ixαoυπασννα
lkeciſſet omniũ ſceleratiſſimos, tamẽ excepit mẽſarios, his quoq́; nocentiores. Diogenianus.
Lutum ſanguine maceratum. XXXIX Theodorus Gadareus Tiberij Caſaris in arte Rhetorica præceptor, perſpiciẽs in eo ad, nuc aduleſcente ſæuitiam quandam cum ingenij ſtupore coniunctam, inter obiurgandum
lum ſubinde uocare ſolet, ⸗εληινι έμμμστνισυννντεερνρμρενοꝙ% id eſt: Lutum ſanguine maceratũ,
»
uto tarditatem innuens, ſanguine crudelitatem. Autor
4 htra dee aεꝑε id eſt:
Suetonius.
XL
y Immunes
1 5 contigiſſet. Tranſlatum apparet ab iſs, qui uino limpido epoto, tandem ad fecem uſq; perueniunt. Itaq; uoluptatem ex malefactis per
1
1
1 1

DES. ERRSMI ROT. ADAGIORVA mun es capræ ab aratris..„ 3. — heroici carminis prouerbiale, dictum olim ab ijs, qui ſe ab onere quopiam,
aut moleſtia liberatos gloriarentur. V eluti 689 paraſitus iactet felicitatẽſuã, quod ad Reip.
munia nõ uocetur, cũ ad nullam honeſtam functionẽ ſit appoſitus. Zenodotus autor.
8 Lis litem ſerit. T5ue F 2ou Lohreeil. d id eſt:— b ot lis ſeri lite uiciſſim. ö ele ſruma heroicũ. Reſecanda iniuria eſt, nõ retalianda. Alioqui quis erit reciprocãdi mali finis, ſi uiciſſim cõtumelia cõtumeliæ reddetur? Carmẽ extat inter pᷣcepta Phocylidis: nc 340, 21 d E51 uIigur 6ddd.. b b Germanum illi, quod alio commemorauimus loco..“ Au έυαν Tu, uod Xde, SAGS;. id eſt. Litem parit lis, noxa item noxam ſerit.. Lignum tortum haud unq́ᷓ; rectum. 2AOp RyXOp, d 4rO 0906. id eſt: Nunqᷓʒ rectum tortile liguum.„. Hemiſtichium heroici carminis& hoc. Diſtorta, prauàq; ingenia, uix unq́; ad bonam fru gem traducũtur. Qui ſemel inueterauit in uitijs, raro fit, ut ad bonam mentem redeat. Effer tur& ad hunc modum,*&l△³αον σαιιόαναꝓςμ, odν Ʒμ6G½, id eſt: Lignum prauum nunq́ te- ctum. Horatius, metaphoram unde ducta ſit, oſtendit. b Naturã, inquiens, expellas furca, tamen uſq; recurrit. b Indicat enim eſſe ductam ab ijs, qui furca admota, conantur arboris diſtortæ uitium emen dare. Confirmat hoc& ſententia prouerbialis: Vν oux As Jaa o Faãνop. id eſt: Ingenia praua uertere haud procliue ſit. b „„o Lesbijs digna. XLIII Aeo!op&εε, d eſt: Lesbijs digna. De rebus irritis dicebatur, ob id, ut coniſcio, quod Les bij ob uanitatem uulgo male audirent. Fortaſſis non male quadrarit& in ſordidos, atq; im puros. Nam hæc etiam nota quondam illis inuſta eſt. Vnde Aeoρ⁶eι dictum, pro eo, quod eſt polluere& conſpurcare. Ariſtophanes: MNASA, Vc Ac p vo uu‿αmꝛς. id eſt: 6 Spurcabit, ac iam polluet conuinium. b TLemnia manu. V XLIIII Axau Xi, id eſt: Lemnia manu, dictum eſt pro eo, quod eſt, nefaria, impia, crudeli. NA tum ab hiſtoria prouerbium, quam alias retulimus in Lemnio malo. ELepus apparens, infortunatum facit iter. Screie 5 N„e DSe ron 8g. id eſt. Inauſpicatum iter, obuius facit lepus.“ Vulgo creditum etiam his temporibus occurſum leporis omen eſſe parum felix iter in, greſſis. Torqueri poteſt ad interuentum cuiuſpiam, qui uideatur incommodum aliquo
XLV
allaturus. Meminit Suidas.. 4 Limen ſenectæ. b XL,VI riααοσει Ʒυα‿⁴σ‿ id eſt: Senectæ limen, antiquitus appellabant, uelut extremum autumnum
xtatis humanæ, cum iam appetit hyems decrepitæ lenectæ. Sumptũ eſt ex Homero, apun
ꝗuem id perq́ᷓ; frequens eſt, ut Hiados. x. „% 58 Taτν οids uα 0uc,
Aio p d„eg—Obi9. id eſt:
Quem forz luppiter ipſe in limine diris Conſiciet fatis. Idem lliados.. rMinO- e Lyp 5XOd Kr ruaog 059. Fermè mea hac ætate, ſenectæ in limine triſti. O HrEAT 1 kri„uos 05do. ic eſt: Quem proficiſcens ille ſenectæ in limine liquit.
ldeſt. ldem Odyſſeæ. w. b RKurlum Odyſſex. †. b.
à
xad εα σ½ mi icd eſt.
b XLI
XLII
— —
cull hile ſlepaurd ädtebus: casunn)
dui enecte
nu vu 1 17” 1/ auraien pchi Mauo ſcroſain lin trerim Tu jo waleclco dreaphryg
huwiceman
dautem oqui
u 1 H6 in niirad me ego uelc ſeumbalhad
dorro ueraſont
Ww uind.
hAcvr puri e Tiyſieeg duicnihllomr 1 1
n nage(0 1 4 Ga 4 h ucuad 4 9 denttacii
ierino pro
ſkahalan ierernlil ein uab
ug m in Lanaui ſguitbon
egun
7
latdeg
SESS== — — E — ——
——— —=——— ——— ———

enia uimäjan ddbor 4 bonam
Lignun
aiwüdhadn
1 ur obichuterdüm guadrritäein 2 — der ian
1
eſt, nekunzmrum nio mab. iter.
men eſſe rne eatur incommii 5 uelut extrens umptäeltes
THdop BdAsVGG n9 r⁵½„XGſ nroX2u εεm☚
ücha 5 V
CHILIADIS sEOVMNDAT GENTVRTA
Atqʒ ſenectæ attingere limen b Vi ztueGeDlätonatanqaann poẽtici prouetbij uice Rurſum apud rieſ odami in ope,
ts&’ diebus: ovo youxc eolo n i yiaos obdch Mutmn. icd eſt: b lrritarit.
Quiq; ſenectæ in limine feſſum ætate parentem Lingua bellare. XLVII
rAGg roeuiodp, id eſt: Lingua bellare dicuntur, qui magntgce conriciantunr ac minan,. urhoſti ſed cũ tutum eſt. Sic enim Menelaus Græcorum i ignauiam incuſat Uliiados. H. mxe ArErSee xxerideg od kr axauoi. id eſt: Heu Graiæ neq; iam Graiſztantumch minaces. Alluſ t huc 8 VeiBilusd in Aeneide. 1 Antibi Mauors b b Ventoſai in lingua, pedibusq; fuga cibus iſtis Semper erite b b 3 Hæc enim Turnus in Drancem lingua Pollentei in Sonllij alicfuin imbellem. ldem Ra, 1 tilos maledicos facit.— 3 O ueræ Phrygiæ, neq; enim Phryges.
Et tunicæ manicas& habent redimicula mitræ.
Siautem loquitur Hector apud eundem Homerum. llados.: r. rai NSp 2„0% trs o, Koch ROv⁴εττ‿ισν mQᷣάω Xoiενν
E'cxei c& yον επιμ σμσααυ αεέςμνναο iνρ. id eſt: Sanè ego uel diuis poſſim contendere logua b Verum rhaſta durum multo quia uiribus ilt Pracellunt. Porrò uera fortitudo, nec malocica eſt neq minax. id loc innuit fomerus liades li bro quinto:.. b 8 rauci ouvri Tooeqi oßu 1n,: Lrros 2 ö ANd rapligep XANiNH. ideſftft. e Huic nihil omnino reſpondit belliger Hector b 8: Quin mage cominus inſi lijt. Et eiuſdẽ operis lb. tertio. fingit Gxæcos tacitos in praiij i ire: 94? d3 oον ory adies Trueovνα α̈αG—
id eſt:
X. 5314 2
E dud AeA sǵ A,„ dXOIO,p. Aſt ibant taciti, uim ſpirantes Danaide- Atq animo prompti auxilium ſibi ferre uiciſſi im E netopianess in N cbule id eſt: hoſcens conſultans,& lingua prælia nalſcens. b Apuleius uerbo feſtiuiter riouato ‚uerbigerari dixit pro uerbis digtdian.— Larus hians. XLVI IIr 13369 aexhucde, id eſt: Larus hians. Dicebatur, ubi quis auiidiuus inhiaret prædæ: Eſt enim Larus auis auida, uoraxq;. Quam eandem Graæci emnoch appellant. Ariſſophanes in quitibus: b AG⸗Nh urxpNd Kod Tεε½αᷣ υυνmνάο ͥ-o. Quæ Latine quidem commode reddi non ipoſſunt Cſconemer enim ob ra acitatem n Lars uocat, quod quemadmodũ: auis in ſcopulis obuerſatur ſiquid piſcium poſſit uenari, ita ille uerſaretur in reipublicæ negocijs adminiſtrandis, ſuum interim 2Ben nlegoclum. Plutar/ chus apud Athenæum libro conuiuialium tertio: b ridas: 17⁵ 0d4p p, XeSSgen T⁰* 5: p doA Aafehdun—iyürr. Ad 95vih 10ν. id eſt: tuero adueniens in limine ſtabatf/ Chꝛrephoon paraſitus ei uicinus, aui non Dilimiis, uulgo dicta eſt larus, eſurienti. arum Theodorus Gaza uertit Gauiam, cuius mentionem facit plniusrinter maritimas dalcyonem& Mergum libro decimo, capite trigeſi imoſecundo. Laconiſmus. xLIX aNop ueluti prouerbio breuiloquentiam ucant,ſ ue quod L cedemouf factis magis c; eloquentia præcelluerunt, ſiue quod in apophthegmatis, Præcipue ualueũt. Ho,
tum aũt Praclpua gratia, ut Va selüiluſ uerbis plurimum ſententiæ complectantur. Liuc I a m

532 DES. ERASMI ROTER ODAMIADAGIORVN modi ſunt illa, aua, id eſt, ſi.& rAνν*ςꝙεπ τέ, id eſt: Aut hunc, aut ſuper hunc. M. Tullius aliquãdo iocatur in Laconiſmum Bruti.& axzouiniue Aeενέοꝑud Græcos, pro eo, quod eſi paucis,& compendio dicere. Et Aauuu3dp, affectare breuilodltentiam Proinde Homerus quoq; Menelao ceu Lacedæmonio argutam breuiloquentiam affingit: . aενοω R d Aλ Autc. 3 id eſt:. Paucà quidem, uerum planè argutiſſima. Ar er n Late uiuenn. 1 Athe Biecue, id eſtFalle uiuens. Admonet adagium in humili fortuna uitam eſſe felicio) rem, ijs qui obſcuri uiuunt,& à publicis negocijs ita ſemoti, ut cũ uita deceſſiſſent, nemo i los uixiſſe ſentiret. Nam Adhe giεσο, ad uerbum commode non poteſt reddi, uerum hanc habet ſententiam, quaſi dicas, nemo te ſentiat in uita fuiſſe. De hoc adagio recte dictumſt, nec ne, Plutarchus commentarium conſcripſit, ſi modo non fallit inſcriptio. N am cũ uerte remus, phraſis ipſa non nihil reclamare titulo uidebatur. Alluſit ad id Horatius: b
Nec uixit male, qui natus moriensq́ʒ fefellit:.
id eſt, quem nemo ſenſit, nec prodeuntem in hanc uitam, nec excedentẽ è uita. Alluſit hue
ni fallor Ouidius in libris triſtiutm: Crede mihi bene qui latuit, bene uixit,& intra Fortunam debet quiſq; manere ſuam. b Recenſetur apud Suidam prouerbij nomine. Labyrinthuuscs. en. A*dop, id eſt: Labyrinthum olim uocabant orationem, aut rem quampiam uehemen ter impeditam& inextricabilem. V eluti ſiquis philoſophiæ ſtudium labyrinthum uocct quod ſemel ingreſſis nullus unq́; ſit exitus. Aut uoluptatis ſtudium Labyrinthum uocet quod aditus ad eam procliuis, exitus difficillimus. Sumptum à labyrintho Dædali. Huic non diſſimilis erat Mæander. Id erat picturæ genus ortum ab exemplo labyrinthorum cu- iuſmodi uidemus& hodie, in nonnullis pauimentis. Vtitur Prudentius in carmine, cuis mitium, Cultor dei.. O tortuoſa ſerpens Qui mille per Mæandros, Fraudesq́; flexuoſas Agitas quieta corda. Hinc& Mæandro Lydiæ fluuio nomen, quod flexuoſus erret. „ LLLabore laborioſus. n vꝓ Tovude, id eſt: Labore laborioſus. Ipſa figura hyperbolen habet laboris immocdici Refertut à Suida prouerbij titulo. Extat autem apud Ariſtophanem in Lyfiſtrata. Sube
auùtem& iocus ob amphibologiam uocis. ousòò enim Græcis ut laborioſum, ac miſerum,
ita ſignificat& malum, aſtutuminq;; „. Laciadæ. LIII „a. Nau dat id eſt: Laciadæ, uulgatum conuicium in mœchos. Populus quiſpiam eſt At ticæ Laciadarum, tribus Oeneidis, apud quos ingens raphanorum copia. His autem uteba tur in adulteros deprehenſos ludibrij cauſa. Refertur apud Suidam. V 4 EI,. tet. 20 Laborem ſerere. 1 LIIII nõvο Tei, id eſt: Laborem ſerere, uulgo dicebantur, qui fruſtra laborarent, quaſi nihil fructus è labore reportaturi, præter laborem ipſfum. Autor Diogenianus.— . Labrax Mileſi1us.. IV Adsa᷑ u, id eſt: Labrax Mileſius. In ſtolidum& auidũ dicebatur. Labrax enim piſcis genus lato oris rictu, unde eſcam totam unà cum ære, faucibus corripit, atq; o det rrrrerdese e epud Plautum lenoni Labracis nomen. Ariſtoteles hunc annumerdt præda lan iuunt. Lingua eſt ũ. Ari nes apud emeum— L ernelid Ta Ieadee ianPunte 1 NdHak d ⁴.τυι MeĩiOṽ: p οꝓοντο b P Lrm APienti mum apPehae Apud Miletum autem Abxciuitatemre u a p ſter ſtagnũ autdm ſia ciuitatem prægrandes,&litem plurimi Labraces eſſe dicũuu 8 uens in mare. Gaudet em̃ hic piſcis aqua dulci. Ariſtophanes in Equitibi id eſt: Haud
.„ 2 2**. AA u Ax⁵ᷣαένα Na acαινου anNisa XONoyc α.
L1I1
Lit
ſtopha/
onl. taud cum dup
Rſonquikm.
M un 1 teitiumn gebbule, olinpoltut mvem lumito eanuteſtan Prrchiferun
—
—
o — —
hrum, atgyiter Mhun dejg,⸗ Pwrigpariuir aüen quxuie
14
Vnbicum uerul
Nan deltlo
Nurrchasfe
Wdio blcag ai
aneipſe heh Rendhtic h dretanrülett Conteafebd
Hrehatprater
iemus Delh uwtis ntech edeuoret
Kmacijde
eiäa don

Hlutarchi feruntur nomine. Iterum, atq; iterum ad Pythum uicd LTCyn
ſolent ignari uiæ, quencunq; obuium habuerint, de uia rogare.
cHILIARDIS SECVNDAE OCENTVRIA X. Haud cum lupos uoraueris Nileſios, Facies tumulum. b
333 Nam quidam hunc piſcem eſſe putant, qui la tine Lupus dicitur..
Lauares Peliam.
LVI
ANGaue ν½ mᷣmαάρid eſt: Laues Peliam. Dictum apparet, ubi quis ſalutem pollicitus, ad,
fert exitium. Aut ubi quis prodeſſe conatus, ingens addidit malum. Ductum à notiſſima
pelie fabula, quem dum filiæ à Medea perſuaſæ, ſtudent ad iuuentam reuocare, lebeti fer⸗
uenti mpoſitum occiderunt. Fortaſſis nò intempeſtiuiter dicetur, ubi quis falſa ſpe ductus, — 34 11 1d1 11
4.,
turum, ut è ſtanno fiat argentum, ex ære aurum. Refertur
. 4
in adagionum collectaneis, quæ
inanem ſumit operam. V eluti ſiquis arte, quam uocant Alcimicam fretus, ſibi promittat fu
¹ aihe at 712 5 6Cg. ideſtt
erum, atq; iterum Pythum uerſus uia. öC““ 5 Dictum de ijs, qui moleſti ſunt, eadéè de te iterum atqʒ iterũ percunctando. Quemadm odã Porrò Pythò ciuitas Apolli
niſacra, quæ uiſebatur à pleriſq;. Apparet è comœdia ſumptum. Eſt enim Hemiſtichium
3cusid eſt: louis Corinthus.
iambicum/ uerum non indicat Diogenianus,& mihi non ſuccurrit. Finitimum illi, 5 ³
Cum Delphis ſacrificauerit, ipſe carnes abſumit. LVIII
Plutarchus ſeptimo libro, ĩ υρμσοσνιαν Hunc ſenariũ ueluti prouerbialem citat:
a,aut rem qranpint aeOolo böcα‿ αάν τνρ o ναοων μμεμααdH. id eſt:
s ſtudium Lädfätimr
um à lbſrirtoda- ab exemplobbim
rPrudentius iemis,
Carne ipſe Delphis immolata ueſcitur.
3.„„
8
4
tur. Contra fiebat his ſacris, quæ Hecatæ inferebantur. Ex quibus nihil redibat ad eum, qui offerebat, præter fumum& tumultum. Quanq́;& in diuerſum ſenſum a ccipi poteſt, ut in/
tellgamus Delphicum ſacerdotèem nihil impertire de uictima, ei qui uictimam dedit, ita fit
aiquoties, ut edax conuiua, ſeu pluribus adductis edacibus umbris, uelut harpyis, cœnam
erret.
rbolen tabelrir ophanem nl
xcis ut naium
co oyunge
Suidam.
Fruſtra buraſi-
Diogeniun
magnifica donant nõnunq́;, ſed ad pueros ſõlus titulus redit, ad epiſcopos prouentus.
V Venigium uitioſum lthacenſis Vlyſſi.
omnè deuoret, eſuriente qui uocauit, Adagium torqueri poteſt etiam ad illos, qui benef/
do, quod alij dediſſe uidentur, ipſi fruuntur. Vt epiſcopi nõnulli nepotibus ſuis ſacetdotia
FP, 43 v. 1.1K
4
Tu ερααᷣ dim dicebantur qui parum cõmode, parumq́ ſalubriter uiuerent, propterea
quod lſthmiorum ludorum tempus, morbis eſſet obnoxium, ob ingentem hominum con ventum. Meminit Suidas. Fortaſſe non abſurde dicetur in hos, qui fruſtra conantur ꝓpter ſtmi perfoſſionem à multis infeliciter tentatã. Qua de re dictũ eſt nobis alibi copioſius. Ard atNTLOp,AN 2 5 S1, id eſt: pſi curandũ eſt, ſed in domũ. Zenodotus ait hu- ius adagij mentionem fieri apud Ariſtophanem in Agricolis, præterea apud Platonemi graͤmaticum. Natum aũt ab ædibus quibuſdã maximis, quæ locabantur cõducere uolenti- bus Vnde conuenire uidetur, ſiquidem coniecturas ſequi fas eſt, ubi nihil adferũt, quod ſe/ quaris, Græci ſcriptores, in eos, ꝗ rebus alienis liberius urũtur, ut ſolẽt ꝗ in cõducto habitãt. I nrpßeerdl, id eſt: Hyperberetæa, dicebantur olim admodum ſerotina, quæq́; uix tan/ dem aduenirent. Apud Macedones extremus anni menſis, imτνειεεεo appellabatur. Vn
.
u dequæin longum proferebantur, Hyperberetæa dicebantur perinde quaſi apud Latinos 1 llcas decembria. Et ders Pss T0¹, comperendinatores. Suidas exiſtimat eum eſſe menſem
4 4*
1 1 apud Macedones, quem nos octobrem uocamus, quod tum ſera ſit æſtas,& quæ tum pro Heniunt, poſt legitimum tempus prouenire uideantur. 5
NNMAIiyſſis remgium..I,i
Hiomines nequam& uoluptatibus addictos Horatius in epiſtolis Vlyſlis remigium ap
pellauit prouerbiali nimirum figura.
tquinec à Circes poculis tempetarint, nec à Lotophagis auelli potuerint, nec lsbu
Oſtendit dici ſolitum de ijs, qui uocatis conuiuis ipſi cibos appoſitos deuorant, ut illis ſpe⸗ gaare tantũ liceat, non ueſci. In Delphicis enim ſacris, is qui immolarat uictimã, ea ueſceba/
LX
H. 4 „ 4 ö 8 1 3 8 1 1 I 1 3— 1 4 4 4 4 N 1 3 1 ½ j 3 3 it 4 ½ 1 i 4 I 3 1 4 3* 1— 1 3 ¹ 111 4 8 f 4 1 . 1 3 ¹ t 7 I I 4 4 4 4 1 1 1 1 1 4 5 I 1 1 ¹ 1 1 1 4 1 1 4 ℳ 4 1 4 1 4 171 3 8 ⁵ 4 1 4 4 1 h B. 3 1 8 ¹ 1 I 1 8 3 4 1; 1 4 3 h . 1 8 . ½ 1 4 P 1 4 4 1 1 4 1 ö 4 4 4 3 8 8 1 1 4 1 1 1 3 4 3 1 1 1 I . 4 1 ½ 1 6 f 8 6 4 6 4
4 ½

534 OEs. ERRNSMI ROTERODANMI ADAGIORVN
bus abſtinuerint. Vnde Homerus Odyſſeæ primo:.— d en.
.e Logorb! A28G XOOo Nümior. eſt:
AbrS †εεεεε½σνν aαανσσανέσ ο. la en⸗ euhurn, ldie Amentes.
Iplorum Kquidem uecordia perdidit illos Am
NS diſſimili figura dixit, ſponſos Penelopes:& inooet
tes.Item alio loco Phæacem appellat nitidum,& bene curata cute
Vt poſſim pinguis Phæaxq́ʒ reuerti. D Phæacibus Homerus Odyſſeæ libro oGauot
NIp Tie NSiAA Kigagig R Xxoson, n1e“
FA†a e ENOiES, NorEd SrHud noò èuvd, 3. b
Nos uero ſemper capiunt, citharæq; choricz.—
Et uariæ ueſtes,& balnea calda, thoriq;. ltẽ de procis Penelopes, Odyſſeæ libro primo:
TSroσνρ χ τπππι A⁴⁴, iOρνα o aoldd
oc 2rre aM p op Bio Jop vAτονα σπιmν., id eſt:
Iſtos ſollicitant hæc, concentus, citharacg.
Et facile, ut qui aliena ſient impune uorantes. 1 b Teleuci lex. LXIII 2eu 5., id eſt: Zeleuci lex. De edicto, mandatoq́; plus ſatis rigido parumq́ huma
no dicebatur. Zeleucus quidam Locrenſibus iſs, qui uocantur Epizephyrij. leges tulit acer
biores.quales feruntur,& Draconis fuiſſe leges apud Athenienſes, uere Draconis, ut ille di
éit, non hominis. Non diſſimile illis Manliana imperia,& Phalaridis imperium. Meminit
hiſtoriæ Valerius Maximus libro ſexto cap. quinto. Etenim quum filius Zaleuci ſecũdum ius ab eo conſtitutum ob crimen adulterij utroq; oculo carere deberet, ac tota ciuitas in honorẽ pœnam adoleſcenti remitteret, repugnauit aliquãdiu, poſtremo populi uictus pte eibus, ſuo prius, deinde filij oculo eruto, ſalua lege, ſupplicij modum temperauit.
Zopyri talenta. b LXIIII' oαννπνω τεα᷑ᷣœά,τα, id eſt: Zopyri talenta. De præclaris factis, ma gnôq; æſtimandis. Hic Zo pyrus Darij regis amicus erat, qui ſibi nares& aures conſcidit,& omne corpus flagris crue tauit, ut his argumẽtis Babylonijs fidem faceret, ſe Dario male uelle, à quo tam immanitet eſſet acceptus.Itaq; Babyloniorum ciuitatem ingreſſus, eam Dario prodidit. Vnde Dariũ dixiſſe ferunt, ſe unum Zopyrum integrum malle, quàm centum Babylonas capere. Et ob lato malogranato, tantum optauit ſibi Zopyrorum, quantum ibi granorum ineſſet, ut me minit Plutarchus in apophthegmatis. Adagium recenſet Zenodotus. 1
„ k„ Vna ſcutica omneis impellit. LXV Mla ⁵⁴ςινέ τᷣ νσταν ανν. id eſt:“ Vna ſcutica incitat omneisʒ.„ Hemiſtichium heroicum de negocio dictũ, quod facile fieret, uidelicet à promptis ompli
bus, ac ſuapte ſponte currentibus. Fortaſſis apte dicetur& in hos, quos eadẽ cauſa impellit puta eadem ſpes lucri, ſtudiũ cõmune, idem amor aut odium. Sumptum ab aurigis. Autor Suidas. Vſurpat Plutarchus in uita Lycurgi ſcribens urbem Lacedæmoniorum as ruvii Ans uide Kod ιι⁸ομ&‿△̈̃SOA.ꝓE ν uο⁶ BSOAfVKVW.. 1
„.. Tanq́; Chalcidica nobis peperit uxoc. LXVI r NXAN Tund TéTose Ap N*, id eſt: Tanq́; Chalcidice peperit nobis uxor. Dè ea dicebatur, quæ liberos q́; plurimos peperiſſet. Tradunt heroinam quampiam fuiſſe nomf ne Comben, cui cognomen fuerit Chalcidi, quod prima arma ærea cõfecerit. Ea iuncta centum liberos enixa dicitur. Sicuti proditum eſt in Fuboicis annalibus,& atteſta⸗ tur Ariſtus Salaminius. Quidam ad Chalcidem Eubœx ciuitatem referũt, quod 8Chalch denum officinis ingens armorũ xreorum& qua drigarum uis prodiret. Stephands enim ab officinis ærarijs urbi nomen additum putat. Vſurpare licebit, ubi ſignificabimus, munda litium, bellorum, aut curarum alicunde natum. ſſͤ
e S, N dleddus non inſcciabitur rt Réres BaeTXFI Jaun 3 2l a uαeε³id eſt: Hæc Medus non obſeruabit. Cum NXerxes exercitũ in(ia bus fa Coltates The apermn Sn pud Zen Odobum Diarthas Grai deſpera ees Lle MLeus die od ump erũt, ne multũ reliquum fieret, quod hoſtis tolleret,ſta e nctertc uah obſeruabit. eaq́; uox in adagium abijt, ubi quis largius impenderet lua uenitent in aliorum manus. V eluti ſiquis pecunias ſuas erogaret amicis, ut eas Mbersne
6 4
& Alcinoos uoluptarios gʒ uirtutis negligen
uiro con/
8 gbotuse wuiattiui rabi tefen
9
uirner näerrätſump wröparcit neslrſdlates S 06 usmeportal
r iegtur tmum diemm chebinosmt wneepratre aug gse de 4 betunh bEi igemum cen Godpuerisſe ſaenti cornu torgoc delte duc 4 Nnrelulös ple iwebals Ptar taemtgRe erscddege falgearetür dcatunc du
.„ 9 Aehiman d Vnt, teramen ma

cHILIADIS SECVNDAECENTVRIA x.
.. 535 ſter abſumpturis ſubducat, recte dixerit.-αοινταα μmOσσ O
r. Aut ſiciuis opulentus, pe
4 4 tuniam extruendis ædificijs abſumat, ne his inſidietur auarus princeps,& omnium fortu, upts ab imminens, qualem nos nuper cognouimus. aante In Orci culum incidas. LXVvII
uftsthidjam
rere deberc u man upoſtrewopylun nodum tempeu:
lI „magnoq iraüti dit omnecconaiyic ale velle,à quomenn Daroo prodict ſu entum Babflonsofi um ibi granounbäie
Zenodotus,
mſt Equus meportat, alit recx.
AAau onh negrnecoe, id eſt:In Orci culũ incidas. Sermo pernieiem& extremum exi- tũimprecantis Recẽſetur 3 Diogeniano.cognatũ illis. dα.α α nOmαω. OdN‿ 9 Acαόχνμα. Inuitus lupiter nouſt. LxIN Wp N 3 de0s oicen, id eſt: Inuitus quidem lupiter nouit. Vbi quis pollicetur quippiam Kdinaitus In quibuſdam codicibus lego, dα X§8εννι εκις εν id eſt: Inuitus tanq́; lupiter co mouit. Mihi uidetur&ʒ recte adeatnuen,heſerii pœnas dant nocentes. ut affine ſit ei quod alibireferimus, dcde uurqie dνi ig raä—ρςανσφαιόά.Etenim qui ſero dat, aut punit, gra uatim id facere uidetur. 3 ““ Excubias agere, aut ditari.
8eſ NAsrſp, id eſt: Excubias oportet agere, aut diuitẽ eſſe. De ijs dicebatur, ꝗ ampli/ ter 4 ſumptus de alieno. Nã ut diuites quibus ampla res domi eſt, large ꝓfũdũt, ita mi lite nõ parcũt opibus alienis, ſed ꝓdigũt gnauiter,& ſcelere parta, perdũt ſceleratius. Athe- nienſes inſulares excubijs agendis, magno ſtipendio conducere ſolebãt. Non diſſimile illi: VrrO ³ †φς Bμεν μεάιρμρα. icd elt: Intra ſeptimaum. LXXI. Brras 80ue, id eſt: Intra ſeptimam. Subaudi lunam. Edictum erat Athenis, ut ante ſe, ptimum diem menſis, exercitum educerent. Recte fortaſſis utemur hoc adagio, quoties ad monebimus mature, ſuoq́; tempore negocium aggrediundũ. Meminit Zenodotus& Sui das, nec præterea quicq́; adſcribunt. Vide num alluſum ſit ad id, quod alio retulimus loco, kefouO⸗ S8aid eſt, ſeptimus bosa4a²aꝭ T» tecouoᷣ SS, oꝙν τπνινμ. ideſt: Erleptimum uenuſtus adagio böoͤöeooeorrrnr Quod pueris ſextum menſem egreſſis, farinaceus bos fingi conſueuerit, quæ lunæ primũ
1
apparentis cornua repræſentaret.ʒ b mm cotyla geſtarcr. L.XXII Ep vorV Otε½, id eſt: In Cotyla portaris. Suſpicor dictũ de ijs, qui arbitrio alieno, quò libi
tum eſſet, huc atq; illuc duceretur. Aut ubi quis indulgẽtius foueretur. Tractũ eſt adagiũ, à genere lulus puerilis, qui dictus eſt, iν εοντνν. Huius meminit lulius Pollux lib. nono, de re/- rũ uocabulis.Frat aũt huiuſmodi:V nus quiſpiã, reductas in tergum manus coniungebat, ſtringebatq;. Rurſum alter impoſitis in eas genibus tollebatur, ſuis interim manibꝰ oculos geſtantis obtegens. Et ad hũc geſtatus modũ, iν οωτνυε portari dicebatur, quod manuũ cõ,- plexu geſtaretur. Nam oruà Græcis cũ alia permulta, tum manus etiam cauam partem ſi- gnificat. Aunc luſum Pollux ait alijs item uocabulis appellari, uelut, τεπτ⁴ςμφρρ νμσννἀααν . In apes induxiſſitititit. LXXIII RNe usiag tnd⁴αμαοασυας, id eſt: In apes induxiſti. Vbi quis præter opinionem ingens agmen uelut examen malorum immergitur, quemadmodum euenire ſolet ijs, qui imprudentes in apum nidum incidunt. Circumuoſantibus& impetentibus undiq; illis,& fugientem etiam inſequentibus, haud facile diſcedit ſine uulnere, quiſquis inciderit. SSrci galea,.... L NxTIII igO/ nus id eſt: Orci gaſea dictitari ſolitũ in eos, qui ſemet arte quapiam occultarent. Parxmiam ad huiuſmodi fabulã referunt. Acriſio de maſculis liberis tollẽdis oraculũ con
*. 4. 3
ſulenti reſponſum eſt, è Danaẽ filia ipſius naſciturum filium, à quo occidẽdus eſſet, itaq; ter ritus æreum thalamum ſubterraneum parauit, in quo filiam incluſam adſeruabat, ne cũ ui- to quopiam rem habere poſſet. Iupiter autem amore uirginis correptus, in aurum transfor mnauit ſeſe, atq; ita per impluuium in Danaes gremium illapſus, eam grauidam fecit. Natus eſt berſeus. Quod ſimulatq́; reſciſſet pater, ipſam matrem unà cũ inta nte, ſcrinio incluſam, in mare præcipitem dedit. Porrò ſcrinio forte fortuna ad Seriphum inſulã delato, Dictys
binamadlle Perſeum aluit. Dorrò Polydectes Dictys frater, qui Seriphits imperitabat, Danaen amare cœpit. V erum Perſeo iam adulto, non potuit ea potiri. Proinde cõuocatis

53 6 DE 8. BRASMIROT. ADRABI RVMN NS amicis& inter hos, Perſeo, ait ſe uelle certamen edicere, ſuper Hippodamiæ Oenomai fllix nuptijs. Perſeus autem exiſtimans ſi cum SoreomisCapite huenaet⸗hnaminem poſſe obs, ſtere, præter alia poſtula uit equos, ductuc. Mercurij, ac d Adir peuureujſ ad horci filias, Memphedem Ennyò& Dinò.Has aiunt ſtatim natas anus fuiſſe, tum unicum duntaxat oculum fuiſſe tribus, unicum item dentem:his uiciſſim inter ſe tres utcbantur. Hæc cũ ber/ ſeus abſtuliſſet, repoſcentibus illis, ait redditurũ ſeſe, ſi uiam cõmonſtraſſent, quæ ad nym/
has duceret. Frant his nymphis alata talaria,& Cibicis quæpiam, quã ꝑperam putant fuiſ ſe. Habebant& Plutonis galeam, quam qui geſtaret, is quoſcunc; uoluiſſet uidebat, ipſe ne mini cõſpicuus. His igitur inſtructus Perſeus, uolucer iam ob talaria, ſicuti diximus ad Got gonas deuolauit.Erant autem Gorgones tres ſorores, Euryale, Sthenò, Meduſa. Erant his capita draconũ, ſquamis obſita, præterea dentes maximi ſ uum inſtar: ad hæc manus G aſr,
uibus per aëra ferebantur. Aderat inſuper ea uis, ut obtuentes ſeſe, in ſaxa uerterent. Por, rò ſola Meduſa è tribus mortalis erat. Hanc igitur impetit Perſeus.Et oculis defixis in cy,
eum æreum, per quem tamen ipſam Gorgonis imaginẽ aſpiciebat, manum porrigè 4 Pallas in Meduſam dirigebat, caput Meduſæ deſecuit. Aduolãtes reliquæ duæ ſorores,
ſeum quidẽ inſequebãtur, uerũ cum illum ob galeam Plutonis uidere non quirent, retro abiere. ltaq; Perſeus reuerſus in Seriphum, Polydecten aggreſſus eſt, amicorum aurxſſium implorantẽ. Quibus ad regiã cõcurrentibus Perſeus, Gorgonis oſtenſo capite, quotquot obtuerentur in ſaxa uertit. Sublato igitur Polydecta& Dicty in fratris locũ inſtituto, Gor, gonis caput Palladi dedit, galeam Mercurio:cunq; hac peram, ac talaria ille rurſum nym/ phis reſtituit. Reliquum fabulæ, quam longius proſequitur Zenodotus, quandoquidè ad enarrationem adagij nihil attinet, omitto. Vtitur hoc Plato libro de Repub. decimo, dices ſemper honeſta propter ſe ſequi oportere, etiam ſiquis Gygis anulum uel Plutonis habeat galeam.(Quibus ex uerbis colligitur, eandem eſſe huius prouerbij ſentẽtiam,& illius ylas Tαατνι‿d eſt, Gygis anulus. Vtrunq; enim à ſimili fabula natũ eſt. Proinde recte accom madabitur& ad eos, qui rara quadam Ficarequicqul uolũt, efficiunt. Cuius generis eſt etiam illud, uirgula diuina. Vſus eſt& Origenes libro primo aduerſus Celſum hærretici declarans magis conueniſſe ut Chriſtus in Regyptum fugiens ſubduceret ſeſe Herodis in- ſaniæ, ́; ſi ſub Plutonis caſſide latitans eundẽ fetelliſſet.&dagium manaſſe uidetur ex io mero, apud quẽ Iliados quinto, Pallas, Diomedem Orci galea tegit, ne uideretur à Marte T+ R&ꝓ zuckigs lανρςινσισ ακνιτ⁴έ Aoer, 5 A&do ⁸ αεϊ μ μάηιν e 5 υα0‿ dn. icdeſt: HPunc Mauors cæſurus erat crudelis, at illum b Orci contexit galea TFritonia Pallas, Ne Mars hunc uirtute inſignis cernere poſſet. 1 7. 3 Admonet interpres prouerbio dici,&iσπφαον εμιε uνεν,id eſt: Induere Orci galeam de homine, qui occultis inſidijs nocere molitur. Ariſtophanes, ½⁸ xe ⁵όανισνεεσννε 33 Ads& έμααν Leud I10 ‿νμμε, 4 Tnorod αανυπνννυνινπνρν τhõ ‿ᷣ αs, EI dvo„* uxxXvd ᷣ σμρφνꝙ.. id eſt: Meaq́; cauſa ſumito ab Hieronymo-, Orci galeam hiſpidam nigrantibus pilis, Dein explicato dolos& artes Siſyphi. 2 Initium belli. b b
3 4 1.1. 1. A AFXà mκεναιεο, id eſt. Origo belli. Vbi quis prior laceſſit iniuria ſeu conuicio. Sumptũ ui- detur ab hiſtoriographis, quibus mos eſt, primum cauſas exponere, quibus bellum cœptu fuerit. Huc illuſit Lucianus, cũ ait in Pſeudoma nte, i u εν JSubc’chn„,&NXer 0 2ueuche zcu; id eſt: Et quemadmodũ ait Thucydides, hinc iam bellũ oritur. Vnde aniννε⁸ lædere dicitur, qui nulla Naceſſitus iniuria ſimultatem exercet. EHk een.
In fermento iacertre.ʒ.XXW
Ep 12 Ju, id eſt: In fermento iacere, dicebantur, qui animo eſſent ægro⸗ quiq; ita
cundia turgerent Plautus in Mercatore: Vxor tota in fermento iacet, pro co, quod eſt, intumeſcit ira. Idem in Caſſina: Nunc in fermento tota eſt. Ita turget min
Nota tranſlatio. Fermentum enim& acorem habet& tumorem, Vnde& Pe ciue 1 lLn a umot 1.— nis literis
CulL vheferm
1
er
Annfälu bteinquit, ot, ubi qu
traconeSin asdehpide
aneiide
Hhelcettam, wareu percu 1 uncls apf atoenomine
ulonoreml nantem ut!
Mbrdicturap dIſrib apud dlonem narra
kütlberosN
dtendewitd Kndapridtg glicßb annu datoraum. lſeceüta der riils Athar areiuellerise Won tist denin Coſch dhwslierog
1 4 rur 113e uuore atrac dndo ſd don dur mmote 8 t ütitem ef emüinäum
uſprnur

Wofa reigercin vnbaßnenman relſus c miamt Dhl olbend cpt 3 dyin frauübeünlin Lam, actalatäll rin
LCenodotus qunti
lidrode Raatetmd is anulum uDut rouerbijſentäimih lnatüeſtpwntntt volät eiciunt(un mo aduerſis(mmn ſens ſubducercta dagium manaſtutmi lea tegit neullanit
„deſtlrdurdhiſs . 19 ixoßnins 1
6 1 Ivachaflra
M
dos arcu percuſſit, occiditq́;. Inò unà cum Meliceta ſeſe in mare abiecit. Et hanc
dolor dicitur, apud Græcos, qui prorſus obſtupefa cit, ſuiq́; lenſum adimit homini.
, ₰ 5 I/ p To Aε τα 1σρπ s π σφηααυπνπιστ.
MNam ſapere nil, doloris expers eſt malum.
C HILIADI 8 SECVNDAE CENTVRTIA X.
nu literis, fermentum malitiæ rancorisq́; ſigniſicationem habet. mal In eo ipſo ſtas lapide, in quo præco prædicat. LXNVIIA Chryſalus ſeruus in Bacchidibus Plauti, ſenem irridens, quem argento defraudabat: O ſꝛulte, inquit, neſcis nunc uenire te. Atqui in eo adſtas lapide, ubi præco prædicat. Qua, drabit, ubi quis præſens, uidens, audiensque, tamen deluditur. Nam uendi etiam hodie uulgo dicuntur, quibus fit impoſtura. Quod autem meminit lapidis, id traductum eſt à la, pide quodam æditiore, quem Romæ fuiſſe complurium autorum teſtimonio conſtat, un,
37 1. 2*
de præcones in auctionibus res uenales nunciabant. Vnde M. Tullius uiliſſimos homun,
culos de lapide emptos appellat. De Colono dictum eſt alibi. 1 Inus dolores. LXXVIII Bve Ixr,id eſtiInus dolores. Inò Cadmi filia, ex Athamante, duos peperit filios. Learchũ & Melicertam, ꝑræterea filiam Euricleam. Athamas autẽ uerſus in inſaniam, reliquos libe/ quidẽ Me/ garas undis appulſam Megarenſes multo cum honore exceperunt, iuſta perſoluentes Leu cothoe nomine commutato, illum uero Corinth um delatum, Corinthij ſepelierunt,& in eius honorem Iſthmios ludos inſtituerunt. Hinc ortum adagium, ut intolerandum,& ex/ animantem, ut ita dixerim, dolorem ſignificantes, dicerent, i&e&εαν. Nam Achos proprie, Melicra/ tes Tyrius apud eundem Zenodotum, unde hæcc retuli, fabulam, quæ parcœmiæ dedit oc/ caſonem, narrat ad hnunc modum. Athamanti prius fuerat uxor Jepllele ex qua duos ſu/ ſtulit liberos, Hellen& Phrixum. Hac defuncta, ſecundã duxit uxorellnò. Ea ueluti nouer/ cz tendens inſicias Neplieles liberis, perſuaſit indigenis mulieribus, ut ſemina in terram ia/ cienda prius frigerent, id eſt, adurerent in ſartagine. Cæterum ubi res male eueniſſet, neq; quicq́; is annus produxiſſet. Athamas in hac rerum anguſtia Delphos miſit, qui conſule/ rent oraculum. Verum Inò legatos muneribus corrupit, ut domũ reuerſi dicerent, reſpon- diſſe deũ ita demum penuriam annonæ depellendam, ſi Hellen& Phrixũ occidiſſent.Itaqʒ perſuaſus Athamas, Phrixum& Hellen ad aram admouit immolaturus. V erum dij miſer/ ti aurei uelleris ariete uectos illos per aëra ſuſtulerunt. Et Helle quidem cum ſeſe in arietis tergo non ſatis teneret, delapſa eſt in mare, quod ab ipſa Helleſponticũ appellatur. Phrixus autem in Colchicam regionem incolumis delatus eſt. Athamas ira deorum in rabiem uer/ ſus, Inus liberos aggreſſus eſt, quemadmodum modo demonſtrauimus. .. In omni fabula& Dædali execratio. LXXIX Ep rayr’ VSe v d⁵ᷣ ων μυωα id eſt:In omni fabula& Dædali execratio. Quadrat in autores atrocium facinorum, aut ingentium calamitatum, ut frequenter illorum incidat mentio, ſed non ſine deteſtatione. Tradunt ab hac ortum fabula. Paſpihaẽ regina Cretæ, tauri amore capta, Dædalum exorauit, ut ſibi uaccam ligneam ad proximam ueræ uaccæ ſi mulationem effingeret. In hac incluſa mulier, è tauro concepit, ac Minotaurum monſtrum abominandum peperit. Minos autem certis de cauſis iratus, Atheniẽſibus indixit, ut quot/ annis, ſeptem uirgines,& totidem aduleſcentulos mitterent Minotauro obijciendos. Ho-
um omnium quoniam Dædalus cauſam dediſſe uideretur, in eum uulgo dira imprecabã/
tur unde res in prouerbium abijittj. In parte uel ignem prædetur aliquis. LXXXN id eſt:
radetur aſiquis per uices ignem quoq;.
Suidas admonet dictum de ijs, qui parum æqua referant in commune. Cum enim res cõ-
munis commiſſa fuerit manibus unius aut paucorum, maxima pars penes eos hæret qui diuidunt. Quid enim nõ prædetur, qui prædatur ignem, qui ſic eſt natura cõmunis, ut ipſe nihilominus poſſideas, poſteaq́;&ʒ alijs fueris impartitus. nñnn nihil ſapiendo iucundiſſima uita. LXXXI Sdaphocles in Aiace maſtigophoro, ſub perſona Aiacis, qui iam ab inſania reſipuerat: erd Gso ſa A&ν⁵ερeꝓνρ ςμιέ‿☚ Ade
10 1. 0vp 20/5, dε Ruccp αι,ν. 2 id eſt: 1
uauiſſima hic eſt uita, ſi ſapias nihilxl.
Hanc

538 DESs. ERASMI ROTERCODRMI ADAGIORVIM Hanc ſenten ij loco. Conſe auter
ſe, uel eius argumento fabulæ, quam Horatius narrat, de quodam Argiuo, qui felicius exi/ ſtimarit inſanire, q́; ſapere& rinngg9. Pol me occidiſtis amici, 1
Non ſeruaſtis, ait, cui ſic extorta uoluptas⸗,
Et demptus per uim mentis gratiſſimus error.
Huic concinit illud Eccleſiaſtæ dictum:In multa ſapientia, multa indignatio. Et qui addit
ſcientiam, adijciet& laborem. Heraclides Ponticus apud Athenæum autor eſt, I hraſylauũ Axonenſem Pythodori filium, hoc inſaniæ genere correptum fuiſſe, ut exiſtimaret naues omneis, quæ in Pireum appellerent ſuas eſſe. Eas appellentes ſumma cũ uoluptate tec piebat. Soluentes dimittebat, ac proſequebatur. in ſumma felix erat, perinde quaſi tantatũ rerũ dominus. Siquid periſſet, non requirebat, ſiquid eſſet incolume, uchemẽter gaudebat, alijs iactitans ſuam fortunã, donec Crito frater è Sicilia reuerſus correptũ hominem trad
ret medico. Cæterum is ad ſe reuerſus, negauit unq́; ſuauius uixiſſe ſeſe, ́; cum eo mètis et/ rore teneretur.Siquidem cum tantum adeſſet uoluptatum, nihil unq́; ſenſiſſe moleſtie. lgnem palma.“ LXXXII
n.ε½,id eſtlgnem palma. Dici ſolitum, ſiquando protinus aliquid intellectum el
ſet à quopiam ut ſ ſcommate dicto, ſtatim ſentiat aliquis in ſe dictum. Sumptum uidtetur ab iß, qui per luſum ignem admouent manibus alienis, qui ſubito ſenſu æxcitati reſiite ſo, lent, rilumq́; mouere ſpectantibus. b b Sub cultro liquit.
Sudbeultro liquit. LXXXII Sub cultro linqui dicitur, qui in prælentaneo periculo deſeritur. Sumpta metaphora àui ctima, quæ iamiã ferienda ſub cultro eſſe dicitur. Confine illis: Inter ſacrum& ſaxum lnter
malleum& incudem. Horatius in ſermonibus: Fugit improbus, ac me— Sub cultro liquit. Non admodum abludit hinc Ariſtophanicum illud,?n Xαεενννενσιρ. T'Tε Lr1EAV IeA lb ns⸗κρ εαν εναqG. ideſtt— Sum paratus uerba facere, caput epixeno admouens. 4 „ 7 3...„. 4 Eſt autem rriewop, truncus, in quo coqui ſecant carnes.Eſt in eadem fabula multus, deinde iocus in xriενον. Conuenit in eos, qui periculo capitis parati ſunt affirmare quippiam. Fores habet tritas, ut paſtorum caſæ. LXXXIIII . A 8.—“—. 3 Tl0d Äc. exd np Saes an roαμυνα,d eſt: Oſtium habet tritum, ut ſunt caſæ palto rum. Ironia prouerbialis in homines inhoſpitales, aditu difficiles, ſbi uiuentes, ſemper ot/ cluſis foribus, quod paſtores procul ab hominum commercio ſemotos, uix unq́; quiſq; in teruiſat. Meminit Diogenianus. b hAQpio opus eſt. b LXXXV r r r, id eſt: Apio eſt opus. lta loquebãtur, quoties morbũ capitalem innuchit, 9 uitæ periculu Iimminere. Nam olim monumenta defunctorum apio coronabantul. Plutarc us in ympoſiacis, loà u E1G†ολχαις voσνοαυισππσσαισ⁵ς⁹σ‿m0σοivo ODaεν, id eſt gipetien 9 e zeotanc,u dicimus apio opus eſſe. Idem prouerbij meminit d cauſam red it in uita Timoleonis. Subeſt autem adagio iocus, alludens ad coronas uictorum, quæ& apio fiebant. „ lalemo frigidior. b LXXXVI Mnso Iroπμι ν, id eſt: Ialemo frigidior. De cantione, oratione argumento⸗oco au eiuſmodi re quapiam ſupra modum frigida, recte di Quidam aiunt lalemon, lugen dis uOCenn K e ann n igida, recte dicetur. Quidam aiunt lalemon,&i eenona tuiſſe. Nam νεανεεν Græci dicunt pro complorare Euripides in Troadibus la/ m die Pto wilatlon Llneu. los lesa. 01Je eSN. Acupucer en AuV2 auna milus Atlicſg. 2. 6³οσνEtAriſtohanes apud Athenæum grammaticũ, opinor: inciei 5 Rauis ES Jε⁴⁴αο⁶, inquit, NA*ε άιαοσ ν èe εHe de. Alij tradunt lalemũ au opes fuiſſe filiũ, infelicem, nulliusq́; precij hominẽ ertim in cantu ſupra modum ſ d de unſ sq́; precij hominẽ, præſertim, in cantu ſupra modusu um, unde υαηιαμ od ν, id eſt: Ialemi cantil to frigida diciũt ac milerabili. Martias ſtem focaudi 90 E, id eſt: lalemi cantilenam, pro frigida dicũt, ac miſerabili. Vratue Lm sin oratorem quendam frigidum, ait illum unum idoneum eſſe: Quithermas refrigeret Neronianas...h.. r.....s 81-S.E S
Humi
tiam docti citant prouerbij loco. Conſentaneum eſt autem uulgo iactatũ fui
nuui arrAM ptauris, non mülte
guniſerpi in aluupe Klermones Urertsper! ennthomitan wiqriden. tentneerec etbindarus 1 ar3 Uentbus, quc erägollint
1 A Joych etur uelabhe
dmnüͤnchenpt
rug uhe ceisquafc druag apun rrieſans run(gniäcan aetiren en dlerai
fuong g dnrperte null ratze Liniltr dantehſent⸗

ſe düdun Anxen lubito ſni Acränd
ͤ eidn.Jungarese
lislnter lacund
aomio,p.
in eadem fabahnaht
tiſunt atirmaxquyt
lbet tritum luni Rcles di uienm cdo ſemotoouuui
—
2 ties motbũ qtins Inctorum P A ſc w ume duerbijmeniiee gad coroni ijaß b
naticieol, gami zäulh seaien 1 dcitanes nidoneume- 3
1 *
CHILIADIS SECVNDAE CENTVRIA x. 755 Humilaurid ä.XXvIT
Taua, rAſé, id eſt: Humi hauris. De inaniter laborante dicebatur. Nihil eſt enim quod ſolo haurias, hoc eſt, ab imo fundo, ſi is ſiccus ſit. Apparet dici poſſe quoties exhauſta co/ pia non multum ſupereſt, quod haurias. Cenodotus meminit. 1 BHNumi ſetpere. LXXXVIII Humi ſerpit oratio, quæ preſſior, humiliorq&́; eſt, quàm oportet, ſemper quaſi iacens, nun
quàm aſſurgens. Horatius: Necſermones ego mallem
Repentes per humum, quàm res componere geſtas. Idem in arte poëtica: Lerpit humi tutus nimium, timidusq́; procelleä. 1 Quod quidem aut à nauigantibus tranſlatũ eſt, aut ab ijs, qui procumbentes in terram ita reptant, ne erectos turbo uentorum auferat. Simillimum eſt huic aut fortaſſis idem, quod habet Pindarus in Olympijs. du]Jo⸗ XOαιρεεεέωφ¶ aA‿νρν ερέσιει⁄³ tem in Pythijs, Xανκε d erg⸗ dN R&r,εεννκνν‿μμuupſiſſe metaphoram uidetur ab auibus haud procul à terra ſub/ uolantibus. quod idem Pindarus tribuit graculis. ⁴³⁴ναν τοκηνενένᷣέναμυα. Vt huic reſpon/ deat: Aquila in nubibus.. b Holerum appoſitiones. LXXXNIX Ai AM&☚ Qπνάη̈ςσεο̈*σάσ id eſt: Holerum additamenta. De re nullius momẽti. Sumptũ uidetur uel ab holeribus appoftis in menſa, uili nimirum cibo, uel auctarijs holerum, quæ nonnunq́; emptores ſordidi ac tenues requirunt. Autor Diogenianus. b FEictilis homo. 1— go e56νε◻Gρναωμην id eſt: Homo fictilis, id eſt, mollis, imbecillis, fragilis. Ductum à uaſis teſaceis, quæ facile cõminuuntur. Finitimũ illi Homo bulla. In quibuſdam codicibus lego, ufausis duo, in nonnullis, εέκαιαηαάα εμεννκόκν⁴σι. Quorũ poſtremũ mihi magis arridet. Hipparchorum tabula. 1 XCI terr⁶σμκέκν παε, id eſt: Hipparchorum tabula. Dici conueniet, quoties haud impune fu turum ſignificamus, ſi quid peccetur. A Syracuſanis natum adagium. Apud hos enim mos erat,ut Hipparchi, hoc eſt, equitum præfecti in tabellis deſcriberent militum nomina, qui ordinem deſeruiſſent. Meminit Zenodotus. Heteromolia cauuau. XCII E'no εο ns, id eſt: Cauſa heteromolia, dicitur apud Græcos, quæ ab altera dũtaxat ꝛgitur parte, nullo præſente, ꝗ cõtradicat.&*ꝓρ mπσρ εꝓφά εκάκςρονμ¶mG⁴ᷣρmMᴵ-'ͥwÖid eſt: Quod alter dũtaxat accedat. Simillimũ illi, iονιμν, id eſt: Deſerta cauſa. Vſurpabitur nõ ineleganter, ubi quis damnat abſentẽ. ueluti cũ defunctorũ libros carpimus, recte πμκέπ⁶⁴ tIInp, quis dixerit. Harmodij cantilena.“ NMolII Auods a⁵‿εν, id eſt: Harmodij cantio. De lugubribus ac triſtibus dicebatur. Simil, lmum illi suεινςμ ε⁵μν⁵ d eſt: Admeti melos. Ariſtophanes cum alijs aliquot locis, tum infabula, cui titulus,&αοαννσG““ 3 Oi νεμνον mꝓποντ S 3εςμ σσʒσ. id eſt: Nec unq́; apud me carmen Fiarmodium canet.. iInterpres indicat cantilenæ genus fuiſſe, quod in compitis cani conſueuerit in Harmodiũ E Ariſtogitonem, quod hi Piſiſtratidarum tyrannidè ſuſtuliſſent. Eius carminis hoc erat mnitium, ran Sadus, ourr réuo, id eſt: Chariſſime Harmodi haud quaq́; mortuus es. Refertur à Suida, ac Diogeniaun. 5 b. Kaudcantt paternas cantionvvvvs. XCIIII odl aoinc. e, id eſt: Haud paternas canit cantilenas. De eo iactatum, qui à pa- ternis moribus degeneraret. Solent liberi maiorũ ſuorũ cantiunculis, quas admodum pue,/ ti didicerunt delectari. Terentius in Adelphis:Pol Eſchine, haud paternum iſtuc dediſti. “ Non certatur de oleaſtteo. IXgv i a à aιι d eſt: Hoc certamẽ nõ eſt de oleaſtro. Quoties non de nugis, neq; de gloria,aut corollis, ſed de re ſeria ac pecunia ageretur. Siquidẽ in plerisq; certaminibꝰuicto tlæ præmiũ erat oleagina, aut querna, aut alioqui frondea corona. Meminit Diogenianus. HBaſta caducaem. LèLSVWI Ahu unundop, id eſt: Haſta caduceum. Dici ſolitum, quoties aliquis ſimul deruinaerne b.. b a

ERRSMI ROTBRODAMIAD AGIORVN
Ex oraculo natum, quod huiuſmodi fertur:. id eſt:
& ad concordiam inuitaret. Audεν yecu ꝙ̃—λ△ 1νσ.
Viro Gephyræo grata domus.“ Admoniti erant Gephyræi, ut ſequentes Athenienſium exercitum, ubi illos defeſſos cõſpi
cerent, ibi manerent.ltaq; cũ Athenienſes ab Eumolpo oppugnarentur, ad Tanagran iter inſtituerunt, hac ſpecie, ut dux caduceum præfferret, iuuentus armata à tergo cõſequeretur ut ſimul& pacem petere uiderentur,& ad bellũ nihilo ſegnius parati, Kcus accllener Ro cenſet Suidas,& meminit Polybius libro hiſtoriarum quarto. Legatum, inquit, ad Byzan tios Aridicen miſere,& cum eo Polemoclen cum tribus triremibus, uolentes id quod eſ in prouerbio, haſtam ſimul ʒ caduceum Byzantijs mittere. Simillimum eſt huic quod eleganter uſurpauit D. Hieronymus: ſcuto pacem ppetere. b Gallorum incuſare uentrtrts. XOun KeNenEup ArεG* uiap, id eſt: Gallorum incuſare uentrem. De edacibus, ac luxu multũ abſumentibus facultatum. Huic enim animanti uenter mirifice calidus, ita ut omnia ſtatim concoquat. Ariſtophanes in V eſpis: Eeνευ⁵σνmα τφαάεμs oi³x X p. Tα τασπτει⁴ μσςννεσαοο. id eſt: Mihi dixeras uentrem eſſe gallinacei, Celeriter enim concoquet hoc argentulum. 1 .„ Ardens ueſtis. XCVII „Aldie meos, id eſt: Ardens ueſtis, ſiue quemadmodum in alijs legitur exemplaribis, Ae Ep nXAc, id eſt Incenſus in ueſte. Zenodotus prodidit dici ſolitum de ijs, qui ſeditio nem mouerent, calumniasq́ ſererent. Exiſtimat autem adagium natum à ueſte eſſi Cen tauri, ſanguine infecta, quam à Deianira miſſam cum induiſſet Hercules, incenſus igni cro perij t. Por ro fabulam, idem recenſet ad hanc fermè ſententiam. Reliquis Centauris ex pugnatis, ac confectis ab Hercule, N eſſus unus omnium ſuffugerat. Is peruenit ad flumen Euenum,& in eius ripa uerſans, ſolitus eſt adeuntes tranſmittere. Deinde euenitt, ut Hercu- les in Trachinem ad Ceycem, unà cum Deianira profiſceretur. poſteacq́; igitur ipſe iam flu iin tranſmiſiſſet, N eſſo mandauit, ut Deianiram transferret. At is inter tranſuehendum, uim cœpit adterre mulieri. Quod ſimul ac Hercules intellexiſſet, uidelicet illa uociferante Neſſi præcordia iaculo perfodit. At is ſentiens letale uulnus neq; ſe poſſe mortem ettuge, re, mulierem accerſit: ſi uis, inquiens, tibi amatorium efficaſſimum parare quo poſſis Her/ vuſenn inflammare in amorem tui,& ſiquando deperibit aliam, in tui cupidinem reuocat ehamdmen anduineeſunSeehenvenſna, eeen anenwd aeſe Drtus ciuitaté ce iſler. ne rac burein adijſſet, ac rurſum inde profectus Oechali 20 rus auté loui vrn däi MAue bod atus, lolen puellã captiuam ſecũ abduxitt. Immolatu/ ancaaun m 4 eu imas Sre; bene fortunatas, ad Dianirã mittit, iubens, ut bbi uelte ris Taleſe MSne d Mmütteret a certior facta de lIoles raptu, ueritaq́; ne Hercules ilã puu⸗ tamq́ʒ mittit philtrum ſ otypum mulierum genus, ueſtem Neſſi cruore tinctam, imbu rune bi Caleacta ueſte mittere rata. Hanc indutus Hercules, rem diuinam peregit. xte/ natus eſt ueri iam ſta uenenum excitatum corpus grauiter adurere cœpiſſet auellere co auiis Slle tere an ite venttue 24 æſerat, ut non ſine carnibus ipſis reuelli poſſet. His itaq; maddlſenaae alricrdel ain Tiachütem deducitur. Interim illa, cognitisiß, quæ acci Deianira ſuſtulerat, natu iam gra ndem 4 Heti jevevſes uſtͤrhaplo.n nnn rog olen duceret uxorem. Quo facto in monte Sederot et— onieendit.horro cum illo n ane ſ ex Herculis comitibis m itteret, atq; huic officij rernaian ceu cont Eipaftoe quidam forte ſcp exkudqan Lnx non ſine tonitru obſepſiſſe Hercu elnn tele 88 edit. Ardente iam rogo ferunt 1 den referri non abſurde poterit& ad ueſt ſlam üilatum acdeorum conſoxtiamand no uæ nuptæ dono milſit quid acltem illam, quam Medea uenenis imbutam, lalonis nuptia ſit, quidam exiſtimant naphtha infectam fuiſſe. Itaq; admotis undic& nuptiarum ritu tedis, flamma tranſilijt, pariter& n tuiſic. Itac; adm, eeg uſſit. HNuius rei mentionem facit E it, pariter& puellam& patrem auxiliari cupier e, acit Euripides in tragœdia, cui titulus, Medea. Huiuſmoct J
Pellas, ut ſæpenun Sele penumero teſtatus ſum, niſi uererer, ne parum eruditis uiderer incuria 7 un 6,
G haon nuug
thuu Karr dStobæut
uänquamc wmrut /. adwqpiden FPdemp thäp),n muuuslenexo jruuan woui bomeam ſene
1
naura, 8
gpebohe Nan
CRlLIA
DAMI

m in lip letarne üt äi oliumäht agium ramniesf uiller Heroles nabt
tentiam Reliqulnm
ſuffugerat permnit
nittere Deindecriut. retur poſteaqjtmtae erret Atisintetaite
CHILIADIS TERTIAE CBNTVRIA 1. ſe cum in uulgatis collectaneis habeantur, nequaq́; aſſcripturus eram... W Senecta leonis, præſtantior hinnulorum iuuenta XOCIN rahas XeorrO 15ſO KMꝓο‿ εον Oεενομ̈☛ id eſt: Leo ſenex uigente potior hinnulo. Citatur
14
4
pud Stobæum ex Hippothoonte poëta. Senectus uiri fortis ac ſtrennui, præſtantior eſt iu Id uenta quorundam ignauorum& imbècillium iuuenum. Venuſtius fiet, ſi longule tranſtfera tur. Veluti ſi quis ingenium docti ſenis& exercitati, præferat ingenio parum eruditi iuue- ns.Dicetur non inepte& in ſenectutem crudam, uiridemq́;, animiq; uiribus adhuc pollen tem in quam competet illud Euripidis ex Ione: 8 f 9.
r6ν σ α ε ʒάν αᷣeαάy. id eſt:
Tardus quidem pes, animus eſt uelox tamen.
PFodem pertinet illud eiuſdem in Andromacha:
1l pchp oO, PeHp Eu-LXᷣO kStio„. id eſit. Gnauus ſenex ́ iuuenibus compluribus Præſtat. Ariſtophanes in Veſpis:
.. 4 1 85 3 8*¹ 7„.—
170 rauud vode Tgas 2iau 15wſop, onp ox,vSg vecu. id eſt: b
Ego meam ſenectam arbitror præſtantiorem eſſe, multis aduleſcentium cincinnis. Nudior paxillo. 565 4 4„... 1—„.„. ruudνρ‿ινηασσσ, in eſt: Nudior paxillo. De extremæ paupertatis homine dicebat᷑ hæc hyperbole. Nam paxillis corticem quoq́; detrahimus.
CHILIADIS SECVNDAE, CENTVRIAE DECIMAE EINIS.—
DES. ERASMI DAMI PROVERBIORVNMN CHILIADIS TERTIAE 6 s CENTVRIA DRINAA4H
Flecculeilabote. I1 P⁴ εοꝑαόνοα, id eſt: Herculei labores, bifariam accipiuntur, par tim plurimi, atq; ingentes, quiq́; uires deſiderent Herculanas. Quemadmodum uſurpauit Catullus.
Sed te, inquit, quærere iam Herculis labos ſit. Itẽ Propertius:
˖Deinde ubi pertuleris, quos dicit fama labores
Herculis. Ac rurſum alibi. 4
Non labor Alcidæ. ö“
Partim Herculei labores dicũtur, qui ſunt eiuſmodi, ut alijs qui-
dem maximas adferant commoditates, cæterum autori ſuo ni/-
hil fermè fructus adducant, præter aliquantulum famæ, pluri/- uidix. Idq; ita fato quodam accidiſſe putant, quod ν πννσνινιννννεννναε id eſt: quar-
—
mum inuidiæ. Idq́; ita fato qr eFa9e b nnatus luna credatur, ſicut alio dictum eſt loco. Homerus poëtico more cauſam in Aten deam& lunonem reijcit, quæ infeſta Herculi, tanquam ex pellice nato, periculis omnibus ilum obiecerit. Celebrantur igitur, atq; etiam enumerãtur à poëtis Herculani labores: quo
dg G tum omnium longe difficillimus ac maximus hydra Lernæa, malũ pertinax, ac propemo/-
dum inexpugnabiſe illi, qui iam omnia deuicerat. Cuius ſymbolo ueteres inuidliã exprime/
1 u reuoluiſſe, ſatis indicat Horatius in epiſtolis, cum ait: bo Diram, qui contudit hydram,
Multac fatali portenta labore ſubegit, omperit inuidiam ſupremo fine domandam.
onſueuit enim hæc teterrima peſtis pulcherrimorum facinorum eſſe comes, eximiamq;
uirtutem nõ aliter q́; umbra corpus aſſequi, ut appoſite dixerit loſephus in opere de ludæa capta kaiαa E KNOc’de Qb4op AAp, id eſt: Nulla ratione fieri poteſt, ut in recte fa m cdis effugias inuidiam. Quis enim umbram effugiat inuidiæ, niſi pariter& uirtutis lucẽ ef⸗
lugerite Cohærent inuicem hæc duo, ac rem ompürmoPtimamaes omnium peſſima comi
2Zz rad
—
tatut. proinde Pindarus uidetur non ſine cauſa ſcripſile.,„4
ROTERO⸗
3 4 4 4 3 1 1 4 4 1
3 1 1 4 4 “ ¹ 1 N 4 1 1 1* I I 3 4 1 1 1 1 s 1 1 1 ¹ 1 1 4 † 1 * 1 1 1 4 4 141 3 1— 1 4 5 1 II 3 I 4 1 1 4 ¹ f 4 1 1 I ½ A 1 I I 1 I 4 4 n 1 4 1

8
542 DEBs. ERASMI ROTEROD. ADAGIORVN T0Xv SJvop A⁴αςι μόνεοο rd πλαν εν+BHUn““ Grauiter& indigne ferens, nimirum quod eſt indigniſſimum, præclara facta inuidiæ pra, mio penſari. N eq; uero parum concinne, ueteres illi uidentur inuidentiæ ſymbolum Pa træ tribuiſſe, primum paluſtri malo, quod, quemadmodum tradunt etiam naturaliu Ace, farum ueſtigatores, magis huic morbo ſunt obnoxij, qui humili, abiectoq; an i m cau, ſunt. ſunt autem quibus ſanguis ineſt frigidior. Eamq́; ob cauſam,& apud lemorha Inuidiæ domus eſt in uallibus imis Abdita, ſole carens, non ulli peruia uento. Triſtis,& ignaui pleniſſima frigoris,& quæ Igne uacet ſemper, caligine ſemper abundet. b b Neq; uero cum ſimplici portento res, ſed centum armato capitibus, quorum ſi quis unun aliquod execuerit, in eius locum protinus duo ſuppullulent.Fa uidelicet inuidentiæ mn ra eſt, ut ſi contra lucteris, magis ac magis irrites, ſi quando coneris ſplendore uirtutis op mere, tum inſurgat acrior,& intumeſcat. Hic ſirecidas, illic maior oboritur. Carptim ee f gui non poteſt, uix tandem obruitur. Verum id perpaucis contigit, ac uix enam ipsh e Srrrerecheßieahapan awenerente eettaheie ratius, cum ait: 3 P. Bene. loer perueniſſe ſele glortatur P Inuidia quia maior, b * iam dente mudi mordeot inuido. ö am uero quid aliud eſt, quo res iſti 3. b Seeimis lWdorlbus orin aodd a oner liehmaul tiſa tnfeumere qui pul- uirus, ac uenenum pluſquam letale. Quandoquidem generoſis& 3 la Juam merum quam impetunt iſti, non paulo carior, antiquior 5 ic eſſe odis anitnis ſi famn tilium fabulæ ſub Herculis xnigmate ſ igeama id Sleteen WHis ufta Dond quode uolucro nobis innuit. Nam quod itl ernasichhuict utf Cbreroruim hiſtoria ſub lolephin pretatur Philon in libro,cui itulus, Larmase khuſeu ratrum inuidentia. Sic enim inter/ tare per rude giO. Exiſtimat autem Ioſeph eorũ repralen/ 5 beNertnumn, hurneen publicarum gubernacula tractant. Joc uideltcet—— 96 norum in ſe concitauit di, ee tum recte factis, ſimul& patris fauorem emerult,& germ ſto Kamu ationem. Quid autem aliud eſt remp. adminiſtrare uam pa torem agerer Quandoquidem& Homerus, quem inibi eitat eti lmnittrare, qilam pa Aον ſubinde uocat. Siquidem nullorum b 4 em inibi citat etiam Philon, reg& waupbis rũ, qui de uulgo benemerentur. Sed. ngelſler eis malignius reſpondet gratia, quàm 6c/ magnitudine benefactorum, ac dtuind mumint 8 9. allcntus eſt igni Græcanico, id oſefi & eoſdem aliquando ſupplices eneenc s fauore conſecutus eſt, ut inuidiã obruetet, bere faterentur cuius uitæ pride eret, quos antea pertulerat æmulos, ſec; iam illi uità de bere faterentur, cuius uitæ pridem tetenderant inſidias. Proin OS.lEP latnl Inn agunt negocium, hoc animo præditos eſſe oport Srobaicle principes, qui publicum do ſpectent utilitatem, nec magiſtratum er 3. Lezut ad hoc exemplar, communem mo nec legum ueluti laqueis, in gdiarf uclint 3 3 3 e quaſi cauponatio ſt, gbi gerant, non diiß ferri poſſe, ſed gratis de bonis bnue me Nen le perſpexerint emolumentum Aaued au⸗ lum gerant, ſola recti conſcientia, tanquam abeunce monſtris, hoc eſt, cum uitiſsa dauñ bel ti. Quod ſi meritis tuis fama maligne reſpõd undénmgno recte factorum præmio coten belua uel trecentis eantious undh nenn eit. clanculum obſſibilauerit liuor, ſi Lernaa limis&ʒ inuicti fuerit documentum nihilo ſeon 4 fauerit, tum illud demum animi uere iub/ ximis incommoditatibus ſuis aliorum c OnſeFn ad immortalem eniti laudem, ac uel ma- mumq́ uirtutis fructum ducere, ſi quàm pl rcconumodi⸗& hunc pulcherrimum max parte, quoad mortali fas eſt immortale uh urimis quàm maxime prodeſſe liceat, aic ae officium à nobis redire queat tamen nati men imitari. Ad quod cum nulla gratia, nu um gratis& ingratis, dignis iuxta atq; indig iua, genuinaq́; bonitate, ſolis in morem„omnibus Kfans fructum. quàm lurimocſun ignis ſuam impertit munificentiam, hunc unum pe⸗ mentum benefactorũ refluere pot Paeltei es efficiat. Verum ut ad deum nullum emoll talibus illud ſæpenumero ener 21 de ingratitudinis moleſtia poteſt attingere. Ot portent incõmodum. Quod ſi uilieh o lummis meritis, ſummam inuidiam ſummumqte culani dicantur, eorum certe uel Ma deeenn laboribus hoc cognominis debetur, ut Hier- W e deberi uidetur, qui in reſtituendis antiquæ, ueracy b b b literatulc
on
ruræ mo anncredib umtes prach atos,Uerun poorol,nu pule unq iimucosc noldus cälp rierum lp
mweminern
duurbos toti therem famit raraccerſey octes pluri mndterreant oiltalosiuu m meum ut rtmmobont 3 rcponde guosuered Kuidalczin
erit utupen
rriuntur den im foclabor eiean ie
du feciſge tatonesPic teguih tane dcam null dWeitlabor duls hp amarwiror! ühauc diler ammüirec 1 mmenlg. aticanſie endtoau Ab ami kelb, * c akdiune

trum inuidenta lent at autem loſyhdign 4.Hocuiddelcct arr rs fauorem ereuiit Ktremp adminltange tat etiam Dhien nin
1
dus eſtigniGaanihie
—
ccutus it finläi nt æmdlosſäyimii oinde ptincpesie
onatio ſt dgmn nt emolumemm
„hoc eſt cum
cHILIA DIS TERTIAE CENTVRIRA 1. 343
Rteraturæ monimentis elaborant. Quippe qui cum ſudores incomparabiles ſuſcipiant, pro
ter incredibilem negocij difficultatem, tamen uulgi ſummam in ſe concitant in uidiã. Cui cum tes præclaræ ſemper obnoxiæ fuerunt, tum uero præcipue nouitas nõ ſolum apud im, peritos, uerumetiam apud eruditos. Adeo nuſquam magis ingrati ſumus, magis inuidi, ma g moroſi, nuſc; minus candici, ́; in penſitãdis eorum laboribus, quibus meo quidem ani mo, nulla unquam ſatis digna gratia referri queat. Indocti negligunt, ſemidocti rident, do- cti,ſi paucos Deperie Prene pno quidem illos, ſed tamen paucos partim inuident, partim moroſius carpũt, ac diſſimulatis tam multis, quæ recte dicta ſint, ſicubi forte fortuna ſemel aut iterum lapſus fuerit autor, quis autem non labitur aliquandocid ſolum annotant, id ſo/ lum meminerunt.I, nunc& hoc tam magnificum præmium, tot tamq́; diuturnis uigilijs, tot ſudoribus, tot incommodis redime. Abdica te cõmunibus humanæ uitæ uoluptatibus ne/ glige rem familiarem, ne parce formæ, ne ſomno, ne ualetudini. Boni conſule iacturam ocu ſorum:accerſe præmaturum ſenium: contemne uitæ detrimentum, ut plurimorum odiã in
te cõcites, plurium inuidiam, ut pro tot uigilijs, ronchos aliquot auferas. Quem quæſo hæc
non deterreant à capeſſendis huiuſmodi laboribus, niſi ſi quis ſit animo pſanè Herculeo, ꝗ poſſit alios iuuandi ſtudio, quiduis& facere& pati Commouit hæc cogitatio, nõnihil ani-
mum meum, ut uerum fatear, atq; in medijs huius operis exantlandis laboribus laſſitudo 3 esem oborr eſt, cogitanti nimirum, qualibus uiris, quos noſtra uidit ætas, quã maligne
ma reſpondeat, etiam aliquanto iam tempore defunctis, quam irreuerenter deſpiciant᷑ ab
ſi quos uere dixeris indignos, qui illis matellam, ut dicitur, porrigant: q́; ingrate carpantur aſemidoctis, q́; pauci etiam inter eruditos: qui cãdide, plenoq́; laudent ore. Alius deſiderat dine aliquid, alius inuenit, quod non probet, alius uitam inceſſit, alius faſtidienter laudat, ut præ/-
ſtiterit uituperaſſe. Porrò nulli iudicant iniquius, q́; uel ſemidocti, qui doctrinam alienã ſua metiuntur,& reprehendendum exiſtimant quicquid ipſi non didicerunt, uel eruditi, qui nõ dum hoc laboris genus deguſtarunt. Nam hi planè iuxta Græcorum prouerbium, ννιννσηέν Wno“ Xaouε,& ipſi ſtantes in littore, nauigantis artem ac diſcrimen, ſpectant ocioſi. Quod ſi feciſſent periculum, ut minore faſtidio, ita maiore cum uenia legerent aliorum lu/ cubrationes. Hoc itaq; cum uideam tantis in re literaria proceribus, uel heroibius magis, ac- cidere, quid tandem augurer futurum de me, cuius omnia q́; ad illos mediocria, uel, uti ue⸗ tius dicam, nulla ſint, equidem non ſum neſcius, præſertim in hoc ſcripti genere, in quo mul
toplus eſt laboris, q́; quiſq́; facile coniectet, qui periculum ipſe nunq́; fecerit. Deinde mul⸗ ctss de cauſis, lapſus facillimus. Poſtremo nuſq́; citius inuenerit quiuis quod deſideret. Qua⸗ te non arbitror futurum alienum, ſi poſtea q́; ipſe locus admonuiſſe uidetur, ſuper hiſce re, bus pauca diſſeram, non quo meum iactitem ingenium, aut oſtentem induſtriam, ſed ut le ctorem mihi reddam æquiorem. Erit autem certe multo minus iniquus, quiſquis perpende
iith immenſis ſudoribus, q́; infinitis difficultatibus, hæc adagiotum quantumlibet rudis ſyl
uandro, aut Aboriginibus, ſed dν αυνd, quemadmodum dicunt Græci, ſed ab ipſo uſq; Laturni ſeculo,& ſi quid eſt hoc etiam antiquius repetita. Vnde ſſt, ut pleraq; ſint à noſtro/-
tum temporũ conſuetudine, Ais παάυν, quod aiunt, ſemota. Proinde quid ſibi uelit ada⸗, vun gium, aut diuines, oportet,& Delium aliquem natatorem requiras, aut ex antiquis autori⸗
bus pẽtas enarrationem. At quibus tandem autoribus? Non ex uno, alterõue, aut certis ali-
ei quot quemadmodum uſu uenit in alijs argumentis. Veluti ſi quis inſtituat de arte dicendi Conſcribere, certos quoſdam habet& idoneos autores,& eos non admodum ſane multos, un quos imitari ſufficiat. At hic quicquid eſt ſcriptorum, ueterum, recentium, bonorũ, ſimul x& malorum, in utraq; lingua. in omnijugi diſciplina, breuiter in omni ſcripti penere Neceſllun tuit non dicam euoluere, ſed curioſius ac penitus excutere, rimariq́;. Si quidem adagia, ceu gemmulæ, quod minuta ſint, fallunt nonnunq́; uenantis oculos, ni acrius intendas. P rætet/ m eanecobuia ſunt, ſed pleraq; retruſa, ut prius eruenda tibi ſint, ́; colligenda. Quis autẽ ſatis au altimet,qg infiniti laboris ſit res tã minutulas, ceu per om̃ia maria, terrasq; rimari? Vix xtas humana ſuffecerit, ut tot utriuſq; linguæ poetas, tot grãmaticos, tot oratores, tot dialecticos cotſophiſtas, ot hiftoricos, tot mathiematicos, tot philoſophos, tot theologos, quorũ uel ti- tulis recenſendis defatigetur aliqs, excutere, reuoluere, neq; id ſemel, ſed ſurſum, ac deorſum
enxhn emnf mihi conſtiterit.lam hic igitur primus eſto calculus, rerum ipſarum antiquitas, non ab

„a. DBS. ERASMI ROTERODAMI ADAGIORVM
nõ fatetur eſſe maximũ. At ea quota portio quæſo Nofitiſidoride En übireſlat agmm
atet um, in quibus aliorum ſupinitas, atq; indi igentia, nonnullorũ etiã im, ſunt euoluendi, nimirum ut aliquando legas aurũ ẽ ſtercore, nonme diocrem ſarcinam adiunxere noſtris laboribus. Age uero auſg ego nunc lesen prodigo ſam librorum deprauationem, quæ ſic Latinor um pariter& d aomam c0 dces vmneuce ut quicquid attigeris citaturus, uix unquam contingat, quin aut manitfeltum men,
mo no pene maius interpret peritia. Nam hi quoq;
uit 1 quin men Surn offendat aut ſuboleat occultumẽlbi uero ſudor nouus, explorãda, corrogandaq́; exs, . occi
plaria, nec ea ſane pauca, quo uide torum collatione, quod uerum ac g
nꝛ toties accideret, quoties citaueris aliquid. Citãdum autem paſſim. His tam multis appo/
ne& illum calculum, haudquaq́; opinor aſpernãdum, quod opera ueterum, ex Auſbs ceu
fontibus hauſta ſunt prouerbia, magna ex parte deſiderantur. Siquidem utraq; Græcorum
Comæœdia funditus intercidit, uno excepto Ariſtophiane.Latinorũ item tragœdia, præter
unum Senecam. Fortaſſis& hoc tolerari poterat, ſi modo lucubrationes illorum extarent, gar prouerbia ab illis collecta, commentarijs ſunt interpretati. Quorũ de numero ſunt Ar
teles, Chryſippus, Clearchus, Didymus, Tarrhæus, cuinq; his alij nonnulli, quorũnetmm tulum quidem fragmentum ad nos peruenit. Superlunt igitur nobis: ecẽtiores quidam ut indiligentes, nulloq́; delectu, ita ieiuni quoc;, mutilich. ueluti Zenobius, Dioena Lut das, quibus haud dum conſtitui, malain ne gratiam debeamus, qui ex tam abſolutis, tamq;
copioſis autoribus, tam paucula quædam, tamq́; nuda nobis tradiderint: an bonam, quod 1 lorum ſtudio qualiacunq; fragmẽta uetuſtatis ad nos permanarint: niſi ſi quis id etiam ho, rum epitomis acceptum ferat, quod ili neglecti perierunt. Quemadmodum Latini quidã Liuij interitum Floro: Theopompi, Trogo: luris Cæſarei luſtiniano: Theologiæ ſententi rum, ut uocant autori, ſolent imputare, neq; id prorſus ab re, mea quidem ſententia. Quiq quod inter hos uſq;adeo non conuenit, ut ſæpenumero ſecum pugnantia ſcribãt. ut hoc dę niq; pondus accedat tuis laboribus non euoluendi ſolum eadem de re uarios interpretes
uerumetiam iterum atq; iterum inſpiciendi, conferendi, perpendendi, iudicandi. Nũc ilud
etiam mihi cogita, in alis libris ſæpe locum eſſe ingenio, ut adſit inueniendi, ceu pariẽdi uo/ luptas, poſſisq; quouis loco, quouis tempore, mentis agitatione portionem aliquam operis abſoluere, quantumq́; ualueris ingenij celeritate, tantum maturare, quod inſtitueris. Hic de lut alligatus piſtrino, non ſineris, uel latum, ut aiunt, pedem à codicibus diſcedere. Totũ em ferè negocium pendet à codicum copia, præcipue Græcorum, quorum iam quanta ſt 4 pia, nemo neſcit. Vnde ſit, ut partim oculos conteras in uoluminibus carioſis, ſtu obſitisſn ceris, mutilis, à tineis ac blattis undiq; deroſis: tum autem non raro lectu etiam difficillimis
breuiter eiuſmodi, ut qui in eis diutile uerſetur, facile cariem& ſenium quoddam ſibi cotra,
hat, partim etiam alienis. Quod ipſum quanti referat, uel me tacente, protinus agnoſcit ſ qui ſecere periculum. Vt ne dicam interim illud, ſi quid in huiuſmodi commentarijs uolu/
ptatis eſt, id totum eſſe lectoris, ad ſcriptorem nihil attinere præter odioſum illũ, ac ſemper eundem colligendi, conuerrendi, explicandi, uertendiq́; laborẽ. Atqui uoluptas una res ell,
ut uere dixit riſtoteles, quæ præſtat, ut in labore diu perſeuerare poſſimus. Alibi licet inge nio ludere, licet eloquentiæ floſculis aliquando laſciuire. Sũt exceſſus amoœni,in quibus lal ſus deſideas, ingenijq́; uires refocilles. Cum in omni negocio, tum præcipue in literis, uarle- tas ſatietatem arcet, neq; patitur oboriri tædium. At hic mihi non ieæ uęctuen, quemadmo/
dum eſt in Græcorum prouerbijs, ſed ter milies eadem illa repetenda fuerunt. quid ſbi uel⸗
let adagium, unde natum eſſet,& quem in uſum conueniret. ut nõ alibi magis, quàm hic lo cum haberet illud Græcis tritum adagium, Vriν ειεεορεν. Poſtremo nonnulla uoluptatss pars eſt, huiuſmodi tractare res, quæ tractatu niteſcant, quæq́; ultro ſplẽdorem& orationis
copiam autori ſuppeditent. Hic quæ tractantur, omnia ſunt eiuſmodi, ut uſu, non tracdato ne ſplendeſcant, ac tum demum genuinam ſuam oſtendant gratiam, cum gemmarum u. ſtar commode inſerta orationi uiſuntur. Separata, frigent ac minutula, leuiac; quæpiam es
ſe uidentur. Adde nunc, quod alibi ſumma rerum opus æſtimatur,& lector non aliter, qul
uerbium animũ adfert integrum, ocioſum, non b di„ 7„. 1⸗ ⸗..„. gull ſtidientem. Quam autem iniqua interim mea conditio, à quo illud requiritur Wa En8 u
ſcriptor laborat.huiuſmodi quoniam carptim leguntur, qui legit, ad unum quodlibet hen nulli fortaſſis auidum etiam, alius contras
.( üifonhus Gauetten mruus ſhut
licet è multis unũ aliquod contingat emẽdatius, aut mul- ermanum ſit. quaſi diuines. Ferẽdum hoc quoq; niſpe
murtietate minhocj rnqui hoc dlannered Hjerüniſin ſoum nume dütdficu Gnib bbic trro. Q. Gpuentam me fututin ope dgaltädem gchencantur
11
Mpicpperag
uädiamin
3
eado, quoc lhomniuge wnpolhtſen agiror n nimno ſe did
eent ubinihi
hicenige uhim diet 4 autorb
dacete uigea nesquiik wandinop dabsſta neſt ueddeg duruferzt. am erplich aanfee Dei taclier 8p decaulk; lun auter tao tlule

Lstradidenmatn manarint:nüidquite
Quemadmoam lann
uſtiniano Tdalnat te mea quiden duri cum pugnantuſcüa eadem dere unimm erpendendiiudal it tadet inueniendiem tione— natutare, quodiuſtant
non raro lecu timai n aſcvium qolind me tacenteprtuote
adagionibus, expleam ocioſum, ſatiem auidum, ſatiſfaciam faſtidioſo. Accedit ad h Graca uertendi labor, quem profecto nemo non difficillimum iudicabit, niſi quin
CHILIADPIS TERTIAE CENTVRIA F. 4 æc om̃ia GCfaca ueit— crlm unquam annixus ſit, ut ex bene Græcis, bene Latina faceret. Hic mihi rurſum perpende tantam auto tum uarietatem, quorum unicuiq; ſuus reddendus Qssreoehta tot carminum genera, quo tum in hoc opere tam ingens incidit turba. nam arbitror eſſè non pauciora decem milibus
ut ſiquis hoc menſium ſpacio, quibus laborem hunc abſoluimus, tantum carmina, tam mul
u latine reddidiſſet, idet carmine, nõ uideatur uſc;quaq; inſimulandus ignauiæ: Borrò ad
aijlenſüri ſint, neſcio. Equidem etiam illud arbitror eſſe nonnihil in tam immenſo prouer/ biorum numero, meminiſſe, quid quo loco dixeris, neq; rerum turba cõfundi. Proindè qui in tätis difficultatibus uerſetur, quas omneis uel percenſere ſit difficillimum, quid mirum ſi Hunc labi contingat, maxime feſtinanteme Cur a utem mihi feſtinandum fuerit mox red
qetur ratio. Quod ſi Flaccus etiam in alijs argumentis, in quibus hæc abſunt incommoda,
dat ueniam maculis, quas aut incuria fudit, aut humana parum cauit natura:ſi concedendũ
putat ut in opere longiuſculo ſomnus obrepat: ſi non indignatur Homero alicubi dormitã
ti quid tãdem cauſæ eſt, cur mare cœlo miſceamus, ſi pauculi forte errores, in huiuſmodi de- prehendantur opere, in quo præter communes illas labendi cauſas, nec liberum ſit rem tuis
auſpicißs peragere,& eiuſmodi duces habeas, qui ſubinde præbeant anſam errandie Vt ne
nugulama
quid dicam interim de codicum mendis, quæ nonnunq́; doctiſſimis uiris imponũt: ut ſileã de tædio, quod uel præcipue conſueuit ingenij uigorem hebetare: ut taceã de tam uaria re/ rum omniugarum qua ſi fa rragine, qua fit ut animus huc atq; illuc in tam multa diſtractus,
non poſſit ſemper ſibi præſens eſſe. Reliquũ eſſe uidetur, ut paucis occurramus,& ijs, quos
auguror in hac noſtra ſylua, curæ, diligẽtiæc; pluſculum deſideraturos. Nam quoſdam hoc
animo eſſe uideo, ut libros mole, non eruditione metiantur,& id demum abſolutum exiſti/ ment, ubi nihil adiũgi poſſit: ſuperſint pleraq;, quibus nihil ſatis, niſi quod impendio nimiũ̃, atq; ibi deniq; copiam eſſe iudicant, cum ad ſatietatem ubiq; dicuntur omnia. Horũ igitur
quiſpiam dicet quædam à me copioſius, locupletiusq́; tractari potuiſſe. Tum autẽ in euoi, uendis autoribus, occurret alicui locus aliquis, qui ad prouerbium faciat, aut non faciat, ſed i lfacere uideatur. unc protinus cauillabitur præteritum à nobis. Principio, quis rogo tã arrogãs, qui iſtud auſit proſiteri: quis tam iniquus ut exigat, in huiuſmodi ſcripti genere, ne quis omnino prætereatur locus? Vt nihil non legeris, nihil non annotaris, nihil non appa/ taueris ita ne ſtatim in tam immenſa rerum turba ſuccurrit, quod oportuit, quoq́; oportuit
loco: Deinde quæ tandem futura fuerat iſta moleſta diligentia, undecunq; conquirere, quie U Hudchuoeun modo poterat ad prouerbij locupletationem accommodari tanc
futurus fuerat uoluminum, aut modus, aut finis, ii Sardonium riſum, ut hoc exempli cauſa ponam, explicans, totius huius inſulæ deſcriptionem è Geographorum omnium
uis tandẽ
libris repe
*
tere uoluiſſem, loci ſitum, gentis antiquitatem, originem à capite, quod aiunt, uſq; ad calcẽ
percenſere: Deinde quæ ſit eius herbæ ſpecies, quæ uis, quicquid apud ullum medicorum ſu
n per hacliteris proditum inueniatur, in unum conuerreres? Ad hæc qui riſus ille gignat᷑, qui/
busq; de cauſis appareat in moriente, ex phyſicorum ſentẽtia commemorare? Deinde qui/
baus hoc rilus genus aliquando fuerit familiare, ex omnibus hiſtoriarũ monimentis perqui rete⸗ Tum autem, q́; hic riſus uirum probum dedeceat. In ſumma quicquid de laudato, aut
Bweeuc. laudato riſu legatur apud morales philoſophos, ac poetas, id omne in eundem congerere
4ℳ6 t
aceruume Poſtremo ſi quod apophthegma, ſi quid urbane dictum, ſi quod memorabile fa⸗ 38 ctum, ſquis apologus, ſi qua fabula, ſi qua ſentetia, ſi quid omnino uel affine, uel contrariũ, n, duodad explicationem adagionis utcũq; trahi queat, id uniuerſum accumulare: Hoc pro, u boltti ſi mihi fuiſſet, quis nõ uidet ex ſingulis adagijs ſingula uolumina reddi potuiſſe: Qut Iw minus abſurdum hoc, q́; ſi prouerbium, Nuide uαπνmν enarraturus, uniuerſum bellum Troia/ 1 num, à gemino, ſicut ait Flaccus, ouo, pergã ordiric aut explicaturus o2νοτo u«Xvd. un nſ uerum Odyſſeæ retexam argumentum? Deinde q́; frequenter, hic incidunt loci cõmunes
de morte, de uita, de amicitia, de ſimultate, de iuſto atq; iniuſto. Sed inepte facio, ꝗ eos recẽ-
ſce pegam, cum totidem penè numero ſint, quot ipſa prouerbia, quos haud magni nego,
cltuerat ita declamatorijs locupletare rationibus, ut ſinguli uel in uoluminis magnitudinẽ nerint exituri. At iſtam ſanè diligentiam, præter quàm quod ea ſtultiſſima futura fuerit, ne
M raſtare quidem poſſit, ꝗui ſcribit Chiliadas, neq; ferre qui legit. Itaq; maghe arbitratus ſum
3 in hoẽ

DES. EBRRSMI ROTEROD. ADAGIORVRN
in hoc opere modum eſſe quærendum mibi⸗quam Gſam ram potius quàm progreſ Hm. Luanquam ſi quid properantibus nobis uelar obitet in mtatnua uraurasq es adian ogrut uideretur à à prouerbio non alienum id quichem ueehur Inadteceaa a adicere. Deniqʒ ſunt aliquot loci, cur enim non ingenue Tene⸗ ſed hi non admodum mult in quibus& ipi deſderamus nõnihil quos tamen non Our ee hisaud au ilẽtio ptz tereundos,tametſi nobis non uſq;quac; ſatiffacerent ea, quæ 3f er 1 abn d autores adiuc reperilemus ſed uel in hoc recenſere uiſim eſſnt ai luſpue ſcup uefiimasan aont renineeealeu memoris elcio de ubertor eruchtio dltgeneinr neliandi müulnms mus occaſionem ipfi Comicum interim illud uſurpantes, onns ae Dedottedo SAN de dukuae Videbam& ordinem nonnullum induci poſſe, ſi imilium, dilſimilium, contrariorumi tsedaatonem erutusatror aen iurinaproporuiſemt anamauodh no, bium uelut ad ſuam claſſem retuliſſem. Verum hunc p rudens omiß, partim quod in huiuſ modi miſcellaneis hoc ipſum mihi uideretur, neſcio quo pacto decere, nullus adit ordo
partim quia ui
54§
debam, ſi omnia eiuſdem ſententiæ, uelut in ea ndem claſſem infulſiſſem futu rum ut ex æqualitate lectori tædium oboriretur, ac ſubinde nauſeãs, clamaret illud, qu du SdO.K0 5 a3e K0 6 S2p 8 78 BiENip. Partim uod me deterruerit magnitudo ſabo ris. Cur enim mentiare Perſpiciebam id fieri non poſſe, niſi totum opus denuo, à capite uſ ad calcem retexuiſſem, neq; cogitãdum de æditione, niſi iam ſupremum illum Colopho nem addidiſſem ut uere iam opus futurum fuerit Horatiano nouennio. At nunc licuit etã inter ædendum, adiungere, ſi quid occurreret indignum quod prætermitteretur. Porròau tem, uix adducor ut credam ullos tam iniquos futuros, quanquam&́ hos futuros arbitror, ut eloquentiam etiam exigant, primum ab homine Hollando, hoc eſt plus quàm Bœoto, ſed extra iocum, in opere, quod totum ac proprie ſit ad docendum accommodatum,& ad docendum tes, non illas quidem indi
gnas cognitu, ſed ita minutas, atq; humiles, ut nô mo do non flagitent orationis ornamenta, copiamq;, uerumetiam repellant, ac repudient lnt uaria rerum conſarcinatione, in tam aſſidua nomenclatura ſcriptorum etiam humiliũ, quæ mihi docendi cauſa craſſius etiam& pinguius erat adhibenda: in tam frequenti Græcaniei
ſermonis interiectione:in tam crehra traductione, quis erat ſplendori locus, qui nitor, quæ
2qabilitas,qu fluxus orationis eſſe poterat M. Lullius non requirit eloquentiam àphio ſopho,& quiſq́; eam requirat à parœmiographoc Sen eca nuſq́; deſiderat eam, niſi cũ paruo conſtat, cum ultro adeſt, ut res magnas magnifice proſequatur, at hic affectare rhetorum ſu pellectilem, obſecro quid aliud erat, q; quod aiunt, 2ν τ /ραάησνάμο& rru y e Kußc a Xo0 S EHaß dap; ut ne dicam, Nει ꝓαχπεάμᷣρ¶mMπToↄpmp. Me quidem quanq́; in aliß nõ aſp/ nor, nunq́; magnopere cœpit eloquentiæ ſtudium, ſed neſcio quo pacto, magis ſemper atti ſit cordata, ́; picta fucis oratio, dum abſint ſordes, dum mihi ſententiam animi non incom mode repræſentet. Quod ſi qua nobis dicendi uirtus aliquando comparata fuiſſet, eam ne ceſſum erat, in tam diutina, tã uaria, tã tumultuaria Græcorũ& Latin orũ autorũ euolutio ne perire. Quãdoquidẽ ubertas hæc, uel Tullio teſte, breui etiam intermiſſiuncula ſolet ſte⸗ rileſcere. Tum ſi res ipla maxime reciperet ornamenta dicendi, ne uacabat quidem. Qui omne tẽpus, tot euoluendis libris, tot annotandis locis, tot rebus memoria complecten anguſtum eti erat. Quanq́; hæc ipſa uerbis nõ omnino malis efferre nonnullã, opinor elo quentiæ partem exiſtimabit is, cui uere cognitũ fuerit, quid ſit eloquẽtia. Nihil enim morot iſtos quoſdã eloquentiæ, pene dixerim ſimios, qui dicẽdi uirtutes inani quodã‚ac pueriliuo cum tinnitu metiuntur, atq; ubi multorum deniq; dierũ lucubratione, unum aut alterũ fo⸗ ſKculum ſuis intertexuerint ſcriptis,& quatuorè Cicerone, ac totidée Jaluſtio uoculas aſper ſerint, protinus apicem Romanæ facundiæ aſſecutos ſe credunt. Pum diſplicet diui Hiero/ nymi ſtilus, tum putet Prudentius, tum elingue, mutum, infans eſſe uidetur, ubicunq; nu derint quatuor illas M. Tullij uoculas. His ſi quando factum eſſet periculum, quid t hu⸗
Eö5
iuſmodi, ſicut uidentur, nugas libris proſequi, fortaſſis& ſuam agnoſcerent infantiam,& ali
enam eloquentiam minus impudenter contemnerent. Sed dixerit mihi quiſpiam monia — aſpernandus. Atqui hoc ipſum elegans erat, artificio dicendi rebus minutis, nonnn- amplitudinis addere, humilibus adiungere dignitatis aliquid,&, ut inquit Vergilius: Exiguis hunc addere rebus honorem.. Neq; uero non uacaſſet, ſ modo ſeparaſſes colligendi,& expoliendi operam, ac iuſtimbn
0n
tis tempo ſſobere oüumyutitac num ſecut H gatiam 3 n dler culu hhere prouli imorbel medam erat un ptate äilgenusa uümmodilic blothece,e tananno abe mila quadh lrebibliothe aitem nond nrepoſſim äinduxitc ugnopere rep negrtanric
oſthabende
tam dogmat ahicanazell deepipulchen menucitorun norſec quo — daptinaturan daoniplus ücuantum da ag pau aüilerman wi profelle

„ Fäl-„ e... 32 547 donlummg rebus temporis ſpacium impertiſſes. Quæ neceſſitas erat, ut iuxta Plautinum dictũ in a dereſedhi Naan Alorberes Ebarere Nair aces,un pruipitare, æditionem?& opus tam ingens, tam dde
ſum. ut ita dixerim, ſeſquianno perficeres, perfecũ ſtari Ope 1 roſum, ut ita qut. P Per ectũ ſtatim euulgares: Quod ſi Flacci præ,
me clam erat opus hoc requirere, non theologum hominem, qui literas an tiquas leuiter, ac
nig quidem, non diffiteor, ſed tamen una. Verum eſt, quo culpam hanc, ſi nõ purgare, certe mi⸗
1 do, hoc eſtpwaun p C“
ereent Uipolhbenen lacan quotiezilies mosgerundhus eltuoluntat Auodpulolophors dinurarei etiam dogmata cõcedunt, ut in gratia amicorum nõnunq́; aliquãtulũ à recto deflectamus. utas ato; uniam mihi dandã eſſe ueniam arbitror, qui dum tanto amico gratum fac 5„22
am repelartznin ſuſcepi pulcherrimam quidem illam, ſed mihi fortaſſe nò perinde aptam, præcipue cũ uide⸗ lriptorum cinut tem eruditorum neminẽ hoc negocij capeſſere: nõ quod impares ſeſe urearcnt ut ecui ce drin tam femibm opinor, ſed quod uigilias illas immenſas uiderent, atq; refugerent maxime cum Ie telli eret. plendori ocuin— aboribus minorem futurum. Deinde cum uideremus hanc eſſe eer
qu prcoma propria profeſſionis, quæq́; ad menſes aliquot intermiſimus, amiei uolũtatem magis, ć; no, nſententam wiit ſtrum iudicium ſecuti. Quanq́; Horatiano præcepto nõ ita ualde cõmoueor. Hoc enim ille odo compunsdifi berchi ip, qui ad ingenij laudem ſcriberent. Nos præter utilitatem lectoris nihil ſpectaui
&e Latnorüamnig
tiam intemildlt ianos adagiorum commentaria colligimus. Deniq; nouennem iſtam curam, quam tame
—
di neuxcbtn h ipſe præſtitit in carmine, fortaſſis præſtiterit aliquis in centuria. Verum eandem in Chi dut nenof et ladibus, tum perq́; arduum eſſe uideatur præſtare, tum requirere parũ humanũ, cum hoc
elkene vouiat ipſum abunde laborioſum ſt, uel ſcribere Chiliadas, ut ne adiungas toties mutandi labore⸗/ * 9—„. 4 4 8
eloquẽtias e utes inani quch
iixeri mhigt i Efeduo minus operam partiti, cõmuni ſtudio perficiamus? Ego meum perſolui penſum, endirebobm, g tfeltus lampada trado. Succedat, qui uices operis excipiat. Ego ſyluã miniſtraui/ nõ omni
—
——
4 1 4 3 18 4 I 1 3 1 1 3 3 1 3

4
diolos, tanta manarit utilitas.
548 DES. ERRASMI ROTEROD. ADAGIORVM
facillimum erit& ſplendidiſſimum. Mea nihil referet quocũq; nomine legatur, non labon bo, penes quencunq; ſumma ee futura eſt, modo nos occaſionem dederimus, ut ad ſtu
Neq; uero uel tantillum offendar, ſi quis noſtra caſtigabit em ditior. locupletabit diligentior, digeret exactior, illuſtrabit eloquẽtior, expoliet ocioſior, uin
dicabit felicior, dum id cum publica ſtudioſorum commoditate fiat, quam unam uſq;adeo
ſpectauimus in hoc opere, ut noſtri nullam rationem habuerimus. Alioqui poteram& ipſe quod pleriq; faciunt, eiuſmodi laborem deligere, qui longe minoribus ſudoribus mihi con ſtitiſſet, idemq́; longe maiorem gloriæ fructum attuliſſet. Quis enim non iudicaſſet egre gium ac magnificum facinus, ſ totum Demoſthenem aut Platonem, aut alium aliquem hu iuſmodi Latinis auribus tradidiſſem? Atqui dictu difficile ſit, quanto minore, temporis, ui giliarum, oleiq impendio munus hoc conficere licuiſſet, quã has, licuti uidentur, nugas con erere. Poteram ex tanto numero duas, aut᷑ treis centutias mihi deligere, atq; in his expoli ois locupletandis, elimandis, omneis ingenij neruos intendere, non paulo minore labon ſemente multo tamen uberiorem famæ meſſęm mihi paraturus. Verũ hoc fuerat meũ pti
uatim, non publicũ ſtudioſori agere negocic. Atqui ſicut eo quidẽ arbitror: oportctinte ſtituenda literaria re animũ Herculanũ præſtare, hoc eſt, nullo tuo incõmodo, à cõmuniuti
litate curanda uel deterreri, uel defatigari. Sed his de rebus plus ſatis, ac iamdudũ uereorne quibus Herculani laboris inſtar eſſe uideatur, hunc tam prolixũ ſermonẽ, in quem nos hier culani laboris adagiũ induxit, perlegere. Quare finem faciam ſed ſi illud addidero, cum hac derẽtur, me labores omneis Herculeos ſuperaſſe. Siquidẽ ille ſemp alias inuictus, duobus ſimul monſtris par eſſe nõ potuit.lItaqʒ fugiens, prouerbiũ nobis relinquere maluit, q́ Mar, tem experiri,ſatius eſſe ducens, rideri incolumè, q́; laudari extinctum. Nobis aũt eodẽ tem/ pore, cũ duobus monſtris immanibus fuit cõgrediendum, quorũ utrũuis tantũ habebatne gocij, ut multos Hercules requireret. Tantum abeſt, ut unicus homuncio duobus par eſſe poſſit. Nam Baſileæ ſimul typis excudebantur adagiorũ Chiliades, ſic emencdatælocupſers tæq;, ut non minoris mihi cõſtiterit inſtauratio, q́; prior æditio, quam Venetix apud Acdũ Manutium peregimus. Et uniuerſæ diui Hieronymi lucubrationes, quibus ut maximam ita difficillimam quoq; partem mihi proprie ſumpſi, nempe libros epiſtolares haud leuem per muſas prouinciam, ſi cui tantum uoluminum uel euoluendum modo ſit. Nune deũ im mortalem, ́; grauis cum mendarum portentis, quibus illic ſcatebant omnia, wihi fuit lucta Quanto ſudore reponenda Græca, quæ uir ille paſſim admiſcet. Nam ea plerunc; uel dee/ rant, uel perperam erant addita. Neq; uero mediocribus mihi uigilijs conſtiterunt, qualiaci q; illa ſcholia, quæ cũ ſuis argumentis adiecimus, non ſolum ob id, quod in re primũà nobi tentata non eſſet quem Tand
. 0 4.
venta ſſet quem ſequerer, cuius inuentis adiuuarer, uerumetiam quod ut Romulũ narrant, non minus magniſicum fuiſſe ſuorum facinorum oſtentatorem, q́; rerum egregia/ rum geſtorem. Ita diuus Hieronymus, ut diuitem quãdam ex omni diſciplinarum& auto/ rum genere conſtructam penum habuit in pectoretita nemo doctrinæ ſuæ opes in ſcriptis ambitioſius, ut ita dicam, oſtendat. Adeo ſancta quadam gloria, quicquid in uetere, quicq in nouo inſtrumẽto retruſum, quicquid in fabulis, in hiſtorijs, quicquid in Græcis, quicqui in Hebraicis literis exquiſitum, id obijcit infulcit, inculcat. lam in ordine digerendo, qui ua rie à diuerſis erat confuſus, etſi nulla eſt ingenij laus, tamen haud parum fuit moleſtiæ. I an ta rerum moles huic homuncioni ſuſtinenda fuit,& quidem uni. Niſ quodin uocibus ali quot Hebraicis, quod eas literas leuiter, ac primoribus modo, quod dici ſolet, labris degu, ſtaſſemus, B runonis Amorbachij, doctiſſimi pariter ac modeſtiſſimi iuuenis, opera ſumus nonnihil adiuti. Cui uiciſſim reliquam huius operis portionem exequenti, in Græcisnc 1a tinis reſtituendis locis aliquot ad Guimus, operam opera penſantes. Vt ne cõmemorem inte rim, nonnihil fuiſſe negocij, ut quæ Hieronymianis lucubramentis fallo titulo fuerant ad e panin erudita, partim iuxta indocta& infantia, nonnulla dementiæ quoq; ſpeciem præ ſe erentia, certis coiecturis ceu ueſtigiſs quibuſdiꝗ deprehenderemus atqg xxemptaſiÜ redderemus locis. Dein ut in hominis ſanctiſſimi uitam. ab alijs non uaniſſime modo,na ean nluhime pnodiram 2 omnibus ipſius monumentis colligeremus. Adqde iã, quoc baiafmocaborderatioct nefuchun S utlras adomnes peruentat,moleltamen ſttiat, niſi unus ille qui ſuſtinet. Neque enim illud animaduertit lector, qui totos libros ii
offenſus decurrit, nobis aliquoties ad unam uoculam dies aliquot reſiſtendum· fui 3— 6
G
algtaut dekrultu
femb qula-
auneoslab
jotypo- NAn0
gimalaſu rarllichlün mainntä ce acretur un m ganidus Pefal anope” vuorbene taomeni
ywverbiur
bilprichiu üicii ceptu dtabantur,cu dions admit llulteosd hryp wunp
eim 12
lhffb au düſtna ebul rarerunum
auns h K enioretin⸗
ſnononlut
mug da
e adecum übantry Aui la 3 era

cHILIADIS TERTTAaE CENTVRIA
b intelligit, aut ſi intelligit, certe non meminit, quantis difficultatibus Ke
asdoldch legens fruitur facilitas, quantisq́; moleſtijs, ea moleſtia ſit adempta cæteris. repolerd ipſe mihi quarta luna uideri natus, cui, neſcio quo fato contigit, in huiuſm dam caulaneos labores inciderer. vFEfugi malum, inueni bonum. Spuryo Kaxòp, Evop GAavc. ic eſt:— Euaſi mala, ſum nactus meliora. b Hemiſtichium prouerbiale, dici ſolitum, ſi quando fortuna lautior
Proinde ſoleo q
X8
4 3 ¹.„ 1 48 2.. 4 4 12 it gunnto nin tum aiunt à ceremonijs nuptialibus. Nam Athenis mos erat, ut in nuptijs puer quiſpiam in dn has cut düäane duceretur undiq; Fineionelhuea quernis glandibus opertus Coronatusq́;, cunas ge/ ü deiger it ſtans panibus impletas. Dicebat autem hæc:
ele, non pauiom 10u)op cunòp,?vop Sεvo. 8 Set.. deVerütche Pauoxbene ominabatur ſponſo. ſpõſæq; tanquam ad meliorem uſq fortunam profectu,
p quicendten, is. Malum enim uocabat ſpinas& glandes, panes bonum, propterea quod ſteriles ſpinæ, iu
otüöincun 8 a prouerbium, quod alio poſuimus loco, 7 gnySat. Et glandibus uictitabant agre/ 4 plus ſäts acäu ki ſtes illi priſci, iuxta illud,&ꝙ& O,AA cra. Reperto frumentorum uſu, glandium eſus
ladſemnea kiliclti cœeptus. Demoſthenes in oratione pro Cteſphõte ſignihcat id dici iolere ab ijs,qui mn ſcdſiilludatdlm rueee„J. A 1l 1S ndS. IIJ l n ac ilelem Rüind nntionis admitterentur. Nam Aeſchini obiſcit, quod noctu miniſtrans initiandis, abſterſo obis elnaneenae Lutoiuſſit eos dicere: b xtinctu p KcenS Eoßp SAeno.
nemcaum Nc äüad Adagium à Zenodoto refertur.
quorü utrüubtnmb...„ om e. e. a, 13.. Aegypti nupiiier. 4 111 omammmchg iV„α id eſt: Aegypti nuptiæ, inauſpicatæ,& infelices dicebantur. Sumptum
illades cemahn notillima fäbula Aegypti, qui ſilios quinquaginta, totidem fratris fliabus maritos dedit. At
tio, qlam Vauazut hipræter unum, omties à ſponſis iugulati ſunt. b b
ationes, equbunn Aedilitatem gerit ſine populi ſuffragoo. 1111 elibros epitotm tamet im⸗ jendum modolt de
ſatchantominte domo non ſua mandantem& imperantem, non aliter acſua. iicet. Namaummx.. Oetæus geaiucää lui Ncu Aal aν½, id eſt: Oetæus genius. Huic aiunt inuiſam fuiſſe ferocitatem& arrogan tiam. V nde cum quis inſolentius quippiam diceret, faceretue, Oetæum genium adfuturum minitabantur. Finitimum illi,? p ανι νν½ Nop, id eſt: Temeſſeus genius. Eduobus tria uides. b
6 9 .
in Auoyp ia grae, id eſt: Eduobus tria uides.Iocus ꝓuerbialis in eos, qui uel ætate, uei bbrietate, uel alio quopiam oculorum uitio cæcutiunt. Huc pertinet illud Maronis: tlolem geminum,& duplices ſe oſtendere Thebas. Item illud Iuuenalis: tgeminis conſurgere menſa lucernis.—““ nse mantiquis quibuſdam exemplaribus inuenio ſcriptum hoc pacto, ⁊ν Guοε ia Paeree, id l elkln duobus tria uides, idq́; dici ſolitum, ubi quis aliud pro alio uidet, falletibus oculis. Ve, uis nuſtius 3iet, ſ ad animi iudicium deflectatur. b“ . Eũdentulus ueſcentium dentibus inuidet. vVIII Diuus PHlieronymus epiſtolam illam eruditiſſimam, quam ad Magnum oratorem inſcri 1 plt, huiuſmodi dlauſit prouerbio. Cui quæſo, ut ſuadeas, ne ueſcentium dentibus edentulus mexeque ige inuideat,& oculos caprearum talpa contemnat, hoc eſt, ne quod ipſi non contigit, alijs inui lntes ſ uit, denicenim elt fermè hominum quorundam ingenium, ut quiſo; lauder, quantum ſeſpe 4 aons at allequi poſſe. Si quid ultra uires ſuas eſſe ſenſerint, id negãt diſci oportere. Breuiter pau⸗ nulle demenli Cosinuenias, qui quod in ſeſe deſperent, in alijs probent: idq́; non alia in re magis, quàm in
ſtem lerarum ſtudijs. ieronymus uidetur Græcam illam reddidiſſe ſententiam. lls non unn igh Aeds neuoheig wig LMS An 9Se. icd eſt:.
gerend e, epauper ipſe ijs inuide, qui poſſident. litlem ueſcente cii. vVIIM uunO r Juo Q*lαικ, id eſt: Qui idem ederuntt ymum Prouetbiali Hᷣgura dictum ab dd h, b Ariſtophane
nobis cSſtiterit illa qua odi pluſquã Her/
cuipiam contigiſſet. Na
initiabantur, cum peractis iniurijs, quibus agitabantur ante myſteria, iam ad honorem ini⸗
Plautus in Sticho: Sine populi ſuffragio, ramen ædilitatem hic quidẽ gerit. Vbi quis im⸗ perioſior eſt in alieno negocio, aut in ædibus alienis. Nam Plautus ad paraſitum reſpicit in
v
VI
nae
—————— — 4 —————————— .—— 1 2—*—— ͤͤͤͤöo ͤoͤöͤöͤſͤſͤſ 1— ————————— ÿÿö--— —————⅛⅛¼
8
4
“ 4 “ 3 1““
vͤ * 8 8

550 DBS. EBRASMIL ROITEROD. ADAG LORVM
„
Ariſtophane in Pluto. Congtuit i pauperes ac bonos uiros inter ſeſe amicos. àVuop enim
alliimum herberennan uüis ſerd enus eſſe, cuius eſu Comicus paupertatem Leſcenchan aSlacri meeligi Ce admodum Heſiodus per maluam& aſphodelum tenues ſigniticauit. Fluic affine, quod ſcriptum eſt apud luuenalem: Quis tecum ſectile voeruin 2 elixi ueruecis labra comedlitt. Sutor, A Sgolidos è clibano boues. IX Ariſtophanes in Acharnanibus: nolgeriSa A Ases—* ku εĩ e.. id eſt: 4 Apponebat autem nobis totos ex clibano boues Acis ea Prouerbialis hyperbole, de lauticijs aftfatim ſubminiſtratis. Antiquitus eium in cſelicis erat cibi in clibano cocti. Primũ enim panis in clibano decoqui cœptus, quem eS cuirla, ideſt dibanarium uocabant. eaq; res uſq;adeo uiſa eſt noua, ut etiam prouerbio locum ſeceritde inde carnes& piſces eodem modo coqui cœperunt. Vnde& thunni,& id genus alia, in dibano cocta, xeniorum uice miſſitabantur amicis. 1 . Drachmæ grando. 1 ASOMAX&, id eſt: Drachma grandinans. De lucro, quod tanquam ccœlitus emiſ ſum obtigit. Nam olim theatrale præmium erat drachma, quæ ueluti grandinis in motem in populum ſpargebatur. Vnde ſi quando grando accidiſſet, per iocum aiebant, 1*æα̈uνν A⁵υασαα Autor Zenodotus.. .2 b Duodecim artium... ALHdeu⁴, ⁵μν οαωο id eſt Duodecim artium appellabãt callidum, uerſutum, uerſipellem ua- frum, ac uarijs inſtructum dolis. Narrãt ſcortum quoddam fuiſſe nomine Cyrenen cul co- gnomentum inditum odeuæαννιαένς, propterea quod in peragenda Venere duodecim i guris uſa fuiſſe dicatur. Imitatum eſt autem ex Hypſipyle Euripidis tragcœædia, in qua auss a⁴.μιάυινιι σν ſcripſit, citante Suida. 1 Duplices uiros. b.. AM ArrAde EHa, id eſt: Duplices uiros prouerbiali ioco uocabant, qui eſſent lubrica&e in ſyncera fide, quos nunc uulgo bilingues appellant. Dictum eſt autem per alluſionem, quod pleraq; uirorum nomina diſſyllaba ſint, præſertim ſeruorũ, quorum genus uafrum 6 frau dulentum habetur. Vnde ſenſus ambiguus eſt. poteſt enim accipi uel de eo, qui duabus ſe derit ſellis, uel cui nomen ſit diſſyllabum. Zenodotus huiuſmodi citat epigramma: MIG 75„ guca Sp TruSp rreqund, 16. XSNS p XAd*οισσ,πο αuέρμιο oο. id eſt: Equidem uirum odi duplicem, ſermonibus Probis amicum, cæterum hoſtem moribus. Eſt aliquoties& apud Homerum Odyſſeæ. z. Ofr tu △ εέενμσνσ,ναάαiνmỹσᷣ ιeQπτν—νovε‿ςεασιν. id eſt: Qui bene cum dicant retro mala mente uolutant. Rurſum Odyſſe.y. b b EON R„OεVO, And ppse Bvorods AO,. id eſt: Qui bene cum loquerẽtur, atrocia mente premebant. Iterum eiuſdem operis.. OtXy* Jup, eXiO1 KTT., 6 d. K ucholr. id eſt: Hecorablandz“. Lenibat dictis, at mens diuerſa parabat. Re e n
. 4 3
„ Domimancre oportet, belle fortunatum.
Omo⸗ Kap A B XMAd LudM AOu. id eſt: Domi manendum eſt, cuncta cui ſint proſpera. 1 unn erim Cui ſuppetit copia facultatum, is ſi uelit felicem agere uitam, domi uiuat. N uſqauam uru
do tenues& agreſtes, utcunque uitam ſuſtinent. quidam cepam
üturcomm panmalem Ilenbs
putant, etiamſi diſſentiãt Plinius& Dioſcorides.Suidas admonet axgreltis a
g
iäza fag gnrar 3 1 vb qulpel
eg aalain
Manh6 uo bdictälene füqusmultu Krorrametlt uquodquo
ufltpuaied 1i,unn oceo vorp irar)on lagisirnii 1Jiheua hed c AMa 1) 7 dculgosec Ameceh dmbicam( ſe fares ul ſanen Bury dutxerxes aäun dd

CHILIADIS TERTIAE CENTVRIA I.
dia Jaih dü uiuitur commodius, nuſquam liberius. Qui eget, peregrinando rem quærat, ac fort
cceni aänent, periatur aleam. Poteſt in hunc quoq; detorqueri ſenſum. Qui ſibi bene conſcius eſt, ne ca/- S Gonf wclatn ptet ex alienis laudibus gloriam, ſed ſit ſuarum uirtutum conſcientia contentus. ut u 8 4 DPeer haſtæ cuſpidem currer.ʒ XIIII ras αſu, id eſt: Per acutam currere dicebãtur, qui in re magnopere periculoſa uer,
rrentur. osſap enim haſtam, ſiue haſtæ cuſpidem uocant. Tranſlatum uidetur uel à circula doribus, qui per ſummas haſtarum& gladiorum cuſpides ingrediuntur. Vel à militari con/
um haſtas, hinc atq; hinc intentas, ire cogeretur.
Alia Menecles, alia porcellus loquitur. Xy
LNa A**⁴ OV*A, S Xowęidiog. id eſt.
Ala dicit Menecles, alia porcellus.“ Antiguits und Vbiquis multum uerborum effutit, quæ nihil ad rem pertineãt. Mihi ſubeſſe prouerbium lcœptus quen vin aidetur, tametſi nondum ſatis liquet unde natum ſit. Alludit ad illud L
tampronao mate⸗quod quoniam eſt argutum d elegans, non pigebit ſubſcribere: „ 4 2 V,, 7„.. le d unni, dil eh xoi1o K H, 8TXCASN CA&, o,.
dn 9*„ Xd IMTO μι⁶μο½ ucved.— obm e ο* αυνπ!ά᷑¶½ νπναορ DSudcp Nrat,
wanmäeenen, ieräre-ifſes wodäs aohuemaäg, 4 n mcd MAà ,56s LvrX EXOAQν iονιν Ti duxue uigntüid Sdche Ao En, n ANAAA1z eeer oamüimt muh ag auicrr, 13,c8 Xene as y usde
N. Ay urie, XO*,op. dd eſt: Sacula, bos,& capra mihi periere Menecles, dam uetſinm imn Ac merces horum nomine, penſa tibi eſt.ʒ afuile nomine eng Nec mihi cum Othryade quicquam eſtie fuitue negoci. eragench ſenait Necfures ullos, huc cito Thermopyli,,. Sunpidis tragadha Sed contra Eutychidem nobis lis.proinde quid hicmi Aut Xerxes facit, aut quid Lacedæmonij- O b pactum& de me loquere, aut clamauero clare, ocabant quicerſtn Multo aliud dicit ſus, aliud Meneclees.
ctautenperitiin Cum huius epigrammatis argumento cõuenit& illud, quod eſt apud Martialem lib. ſexto:
quorum gasuh Non de ui, neq; cæde, nec ueneno, accipiucſdcgt Sed lis eſt mihi de tribus capellis. Amodictatcygm Vicini queror has abeſſe furto. oc iudex ſibi poſtulat probarir
uCannas. Mithridaticumq́; bellum, kkperiuria Punici furoris,
ESyllas, Mariosch Mutiosch, MNMana uoce ſonas, manuq́ tota,
1 am dic poſthume de tribus capellis. runque igitur in eum recte dicetur, qui&‿ναιυννα εοσ εέπσνιοπσσσνιννυνσα, hoc eſt, extra cau- 5 8 35 ad rem nihil attinent, dicunt. Aliud ſus, aliud loquitur Menecles.&, dic de
8
. Haud annuncias bellum. b 4 00 r⁸ενο Aꝙ as, id eſt: Non annuncias bellum. Dici ſolitum, ubi quis rem oppido tam annunciat, quod bellum res ſit omnium calamitoſiſſima,& tamè ad huius rumorem
13 1)7he 2ya 900:ili kN ̃ AAGiae, 3u-& ελμυας E7rSp, id eſt:Prouerbio dicũt haud
de um annuncias. Ego uero illud addiderim ex comœdia: O aureorum nuncius uerborũ.
2 coonduplicauit prouerbium lulianus quandoquidem& hoc prouerbiale, Su d S;eNa Ma Sumptum eſt autem ex Ariſtopbanis Pluto. Verba ſunt ſenum chorum explentium
7
unæ ex/
betudine, qua fieri ſolet, ut qui mortem commeritus uideretur, is nudus per menias copia/
ucillius in epigram,
AvI poclie pleriq; mortales hilareſcunt, nimirum ſceleratiſſimum illud Carum genus, qui malis
umanigeneris aluntur. Iulianus in epiſtola ad Baſilium. à.–ℛ ³⁴νποινα ꝶαiσσσν dumπωάωννεκα
arionem, qui Pluti annunciarat aduentũ. Vſurpauit& Plato in Phædro, 9 Aenne e⸗
4

aAasSMI ROTERODAMI ADAGIORVM
551 DES. ER b &yNas, id eſt: Haud ſanè bellum annuncias. Ac rurſum libro de legibus tertio. Machinas poſt bellum adferrre. n
r3 uxxaue Aerd 1ν,*eꝓανκeφμοο aoνικeꝓ᷑ id eſt: Machinas poſt bellum adferre dicebantur 4
aui peracto negocio, ſero adhiberi dum. Bi us gut b Aop, de 2OO1A 2. O/X 0Ep, id eſt: V eſtræ machinæ poſt bellã 47
„οε ‧εαιινν μετ⁶ντεν 6A⁴ 4 b ure onerbio dicitur, adductæ ſunt. Alludit ad illud Platonis, quod alio reddidimus loco, Sun e as AerA Nele, id eſt: Ad iſtum modum oportet ad bellum accedere. De Melotide dicetur ſuo loco, quem aiunt ad Troiam ueniſſe, quo Priamo ferret ſuppeti as, ciuitate iam capta-.— b TLeuiſſima res oratio.. Xvnn SOO6r ,& Qνρέσινι A, id eſt: Leuiſſima res oratio.Syneſius in epiſtola quadã ad The ophilũ. aęowerie duS5& Mäca du roxee ardi wreSehc Tleb X α, οτυιν Ae), rop aοτdεντιε Ts νεμα᷑ε⁷, Sagurderu riusiαν εετεσνε, id eſt: Homo præcipiti lingua cumin cidiſſet in uirum manu magis præcipiti, iuxta id quod dici ſolet, rei leuiſſimæ nempe ſermo nis, grauiſſimas pœnas dedit. Porrò quod Syneſius adducit, propemodum uidetur eſſe a pud Platonem libro de legibus quarto. Jad⁴τι μμτσέοριᷣ οᷣ—Qm dS A6*ꝑ Sagurd Aula, id eſt Propterea quod leuium ac uolatilium uerborum grauiſſima ſit pœna. Apud Homerũ pal ſim obuium eſt illud: b Erεα⁸ ⁸ο ετττοσ Teoodud. id eſt: Verba alata cognominat, quod facile euolent, at reuolare neſciant. Proinde Horatius:
Et ſemel emiſſum uolat irreuocabile uerbum. xIX
dhiberent apparatum. Brutus in epiſtola quadam ad Lycios a
1
. 4
mulb ſ
NUuun certe
hp voki bbalcbu Awruicht tbaltiutn
-e) mprogighi u phns püttuntenn
Ezu Vyni mürum ln un n letRedemg kbco palum gadeterius
thennzsie 1„ choladtics ae
Non omnia eueniunt, quæ in animo ſtatueris. 4 Homerus lliados. z.. s haadfache AAXX Su ded Svd' ẽiανατασ rduyr Xr. id eſt: inbi ihomi Iuppiter haud quicquid animo conceperis, illudh Nanm ac Perhcit extemplo. b. Hoc equidem carmen inter adagia adſcribendum exiſtimaui, propterea quod eadem ſentẽ Lwrrhh tia etiam hodie uulgo dicitur. Et Pindarus in Olympijs: b manmt Lida nA AS9,oOi„a*νμριι bHεεαο. id eſt: eeeeaenlelum Multa mortalibus præter animi ſententiam eueniũt. quod ipſum citauimus& alibi. Recte tanür d utemur quoties ſigniſicabimus, non euenire protinus, quicquid ſpe, uotisq́; conceperimus dmie baru „ Murem oſtendit pro leone. M maulceo Ma AvrT. AeorrO zxecege, id eſt: Murem pro leone oſtendit, prouerbiali ſchewate dicli 4 pro eo, quod eſt, ingentia pollicitus,& fortia, longe diuerſa exhibuit. Syneſius in epillola mchun quadam ad Anaſtalium, Ean y⁴p Kuro; di no ie nO 7576 k8 dεe Xoo4 4, 1 memagu Ko adya ⁊wava revdονν‿ d R KSJc)* A, Ay TDG Rp riuNO d, dges 36n) H⁴ ⁴μααἀ uri Aour G, id eſt: Cum inclamaſſet in illum bis, aut ter, ac de plauſtro, quod aiũt 4½ conuiens inſectatus, nihilc non in eum eſſet uociferatus cuiuſimod uel à meipſo dicta l* iſſe, maximi fecerim, deinde murem pro leone exhibuit ſcelus. Sumptum apparet à beſtia/ tauum e rijs, qui ridiculi gratia multa polliciti, quaſi leonẽ immanem,& inſolitæ magnitudinis em arenigi ſuri, mox murem emittunt in caueam.... 8 Pugnis& calcibus. 8 XNI ehud⸗ Kas As, id eſt: Pugnis& calcibus. P rouerbiali figura dictum reperitur, pro eo quod uur eſt, omni contumeliæ genère, totisq́; uiribus. Syneſius in epiſtola deiam s kratrem, t a aninus vu evrerſp, dud Ade v d KdsSt& /, id eſt: Neque pu 5 zvin t, nec cal Aünum cibus impetet quempiam meliorem. Ariſtophanes in! dee P 5 n P Ser⸗ 8 aatutgar 4 4bWiep, 2 u- wte. id eſt: Paces b“ lndn Sargegrojenchtenn a uenbagroknas ee des Nam Cornlcs 25 nſ net prouerbij, iêꝶ èu nad—nεε, id eſt: Pugno ſimul& tbi. ſadg Ra a wam apro. tibia mentulam mutauit. AI eh icus& 3„ 1 Aechap PFlalcypus in epiſtola Loee mſce ulclotum octiltis.—. 97, ggg Se im 5 nhus wagoree idelllnänſcus Pneyhrnodemn. ee eeviec he) eur 5 3 eriu Vic üander V sinui 2 Teuus is uicinorũ oculus, ut dictũ eſt prouer 3 nus inuidet uicino, iuxta Heſiodi ſententiam. Nec inuidemus ijs, à quibus bngo abſml in, 2 interualo ſr

niqua umoponcet ddbegene del
rillequo Dewe
4
CHILIADIS TERTIAE CENTVRIA I.
1 ,; Inuidia quia maior,
interuallo, ſed quod propemodum ſperamus aſſequi. Vnde Flaccus: Etiam dente minus mordeor inuido. Cis. PTotum ſubuertere. an
hop zoene. id eſt: Potum euerter e dicitur qui funditus perdit quempiam,& uel ut ab phls adicibus⸗funditusch. Aeinetus in p iſtola quapiam ad Phobianã: duνπνοε οꝓ mAμνƷ— m 710 No ui ap 39ae LaG eud Seo eασ. d eſt: Ita tu me totum, quod aiũt, ſubuerſum&o
tedegiſti, ut mihi ſit leruiendum. Dictum ab ædificijs, quæ ſubuertuntur à fundamentis.
Bona terræ. XXIIII 9 7 7 3 1„„.„.„ 1 2pe&ναε⁴ id eſt: Terræ bona. De bonis immenſis& omnigenis, quaſi dicas, quicquid
meſius in editoh terra progignit, omniũ rerum parens. Menander in epiſtola ad Glyceram: Baκννρ T*εσιν‿ e adſ ag, 1 1 ArySuclop rSr,r e 8„aS4. onopre TW ilolerreileullmm v11 oluml“ ciepvopemoäm wn Aſlan kyr iscas. id eſt: Palumbem pro columba, ſubaudi uerbum ad ſententiam accom nennitt modhtum In cpiltola Normiæ neſcio cuius ad Chremetem: aun is Nuo dv ie Ereees natgens i gezieheeneenaigedanenersJere pü ſe ari dsſh3a deeie, raatsn aerjiiaces. Dena daad id eſt: Redemptam tibicinam, quam forte amabat, ſponſæq́; ſiola amictam mihi induxit, colũ- be loco palumbem, ut aiunt, meretricẽ pro ſponſa. Vſus eſt Plato in Theæteto. Cõueniet, ubi cauod deterius eſt,& adulterinũ, pro eo quod eſt præſtantius, ac legitimũ ſupponitur. b 3 Cllix haud facile uerum dict. xvI hus du eice seue. id eſt: Cilix haud facile uerum dicit. Dionyſius in epiſtola ad Rufã Natueris. ſſcholaſticũ: A&ei aN d, A8 ScoG dANJed g n. id eſt: Vetus uerbum eſt: Cili- ces haud facile uerum dicere. Quanq́;&αι⁶*ε⁵ν aliquoties eſt re præſtare quod dixeris. Qua/ qdrabit in hominem auidum lucri,& ob id ſæpenumero dicentem nõ quæ uera ſint. ſed quæ uti la. Natum adagium à moribus eius gentis, quo nomine nunc uulgo notant Traiectinos. Culicem elephanti conferre. XXVIIT nuj Aα νεέοααφενααἀεαμ‿ιηιαν. id eſt: Culicẽ elephanti cõferre dicunt᷑, qui minima maximis proptereaqpita orer Bourt Tie, e ee. eeceen aAlel wer rle cõparant. Libanius ad Caſilũ: 5 018,p, 5/ KCSN] ATHαꝶmρ̈ωα ̈ηον¶mυue id eſt: Ego ero pinde ſum, quaſi culex cũ elephante collatus. Huius generis eſt& Vergilianũ illudWV. dſumcii oith Sdiccanibus catulos ſimiles, ſic matribus hedosdsdsd diglum dnunmm Noram ic paruis componere magna ſolebam. Et. cqpid ſpeutüon Si parua licet componere magnis 1 b Dum clauum rectum tenermm. XXVIII ndit prouatilſiun Dum clauum rectum teneam, id eſt, dum meo fungar officio. Significat autem non impu- a exhibut. Snit tandum euentum parum proſperum artifici, modo is præſtiterit, quod artis eſt. Quintilianus Gvisbiucs Kins libro lecundo inſtitutionũ, prouerbiale fuiſſe demonſtrat. Nam 2 gubernator, inquiens, uult 35 muviubeiit lalua naue in portum peruenire, ſi tamen tempeſtate fuerit abreptus: non ideo minus erit gu/ zut ceaing bernator, dicetq́; notum illud: 3 b cviuſmodicdinn Dum chuum rectum teneam. Jhus Lumpamife Videtur hemiſtichium e poẽta quopiam ſumptum.
inſoltau Incus maxima non metuit ſtrepitus. XXIX m,& 8* 4 2„, N 12.„.. M 1 à A* ꝙoB w̃b Ldcse. id eſt: Nini tumultus metuit incus maxima.„
1 aw Excellus animus non cõmouetur minis, aut fortunæ ſæuientis procellis. Tranſlatum ab incu/ dictum en i didus fabrorum ærariorum, quæ tametſi hinc atq; hinc tundantur crebris malleorum ictibus, iſtola quach us kamen haud quaquam loco cõmouentur. Vergilius huiuſmodi conſtantem animum querno que pugtosin 2 toboti ſimilem facit. Idem de animo inexorabiſi: b c Auam ſi qura ſilex, aut ſtet Marpeſia cautes.
bNtat apud Græcos diſtichon integrum huiuſmodi:
uoputyzgogaa wie 5puw.. Aeds deſkPug al da exᷣo ³α.μ Mαανασσαν Piu. id eſt: Strepitum ac tumultum maxima incus haud timet „ Conltans nec animus quamlibet uiolentiam. 1 ALrunei„„ Veneri ſuem immolauit. ie XX eeüc AFodirg d reuuep. id eſt: Veneri ſuem immolauit. Dici ſolitum, ubi Tdanas flerran
4

DBS. BRASMI ROT. ADAGIORVN er Adonidem illius amaſium apri dente perem alterius lædit. Quemadmodum caper mactatur
nime gratum. Inuiſus enim Veneri ſus, propt ptum. Aut contra, cum quis alium in gratiam Libero:non quia gratus, ſed quia nocuit. b
Non licet bis in bello peccare.
. XNXXI AMgrS bvR LeS1 SIG S EnAce. id eſt:In bello bis errare non licet. in rebus periculoſis nõtuj tum elt labi. Nam ſi ſemel erretur, actum eſt de capite, nec eſt ſecundo errori locus. Vel quod in bello, quia cuncta tumultu peragantur, non detur ſpacium reuocandi, reſtituen diq;, ſi quid perperam ſit inſtitutum. Vnde Homerus, cum alibi, tum Iliados v.
OAXX Té& KGν νQ IſcCuοo. id eſtt. At uero exigua eſt interſpiratio belli..8 Proinde in his rebus.in quibus ſi ſemel erratum fuerit, non eſt quod in poſterũ ſarcias, cautin ac circumſpecte agendum, admonente uel Mimo illo non infeſtiuo: 1 Deliberandum eſt diu, quicquid ſtatuendum eſt ſemel: b puta de ſacerdotio, de matrimonio, deq́; id genus alijs: quæ ſi temere fuerint inſtituta, non eſt quo priores cogitationes poſterioribus, ut aiunt, melioribus emendes. Peanicdis ſuffragium. XXXII na:s ε90. id eſt: Panidis ſuffragium. In eos torquebatur, qui ſtulte at; inerudite iudi carent. Aiunt Panidem hunc Chalcidis regem fuiſſe, qui Heſiodum Homero prætulerit per/ inde quaſi dicas: Midæ ſuffragium, quod is quoq; Panis agreſtem cantionẽ antepofuerit Apol linis muſicæ. In genere conueniet in iudicia uulgi, cui ferè ſemper peſſima pro optimis placue/ runt. Huius ſuffragijs Menandrum aliquoties bperaun Philemon. Furipides cum quinq;&ę ſeptuaginta tragœdias ſcripſerit, in ſolis quinq; uicit. Nec aliud eſt hodie quoq; populi de ſa/ cris concionatoribus iudicium, quàm quod Plinius ætate ſua de recitatoribus fuiſſe ſcnbit:§ quando tranſibis, inquit, per balilicã,& uoles ſcire, quomodo quiſq; dicat, nihil eſt quod tiitu- nal aſcendas, nihil quod præbeas aurem: facilis diuinatio. ſcito eum peſſime dicere, quiſaudabe tur maxime. Quapropter Socrates in Critone Platonis, illud in primis uult eſſe ſapienti fixũ. decretumqʒ;, ne quid opinione uulgi cõmoueatur, imò ſuſpectũ habeat, quicquid ſenſerit uul⸗ go uehementer arridere. . Patacione calumnioſior. b XXXlIII nare uορραννσυνιιιν⁵σ‿l. id eſt: Patacione calumnioſior. Ab euentu natum. Nam P* tacion quiſpiam infamis calumniator, cui cum mos eſſet bonis uiris calumnias ſtruere atq; boc tam fœdo quæſtu parare rem, tandem deprehenſus, conuictusq́; pœnas dedit capite. .„ Omni pede ſtandum. XXXIIII O τπ. id eſt: Omni pede, pro eo quod eſt, ſumma ui, ſummõq; niſu. Refertur a Suida.
Quiatilianus inſtitutionũ oratoriarum libro duodecimo:ltaq; in his actiõibus, omni, ut agtl
rols dhenn pede ſtandlum eſt. Videri poterat traductum ab ijs, qui in acie conſtanter pants ſuas tuentur, neq; locum deſerũt: aut à palæſtritis, quorũ artis eſt, ſcite pedem figere:niſi Quin/
tilianus ab agricolis profectum eſſe teſtaretur.. „ 9f Callum ducere. XXXV — rouet Nales Metopiaoh ſunt: Callum ducere,& occaleſcere, ſiquidẽ ad animũ detorqueã ur. Quintilianus libro duodecimo: Et ingenio adhuc alendo callum inducere. Sapicule legi mus apud M. Tullium, occalluiſſe aures, cum aſſuetudo ſenſum mali adimit. deit Extra organum. b XXXVI SDun lrnns i6 unddeciwilt his diuerſa uox,& penè extra organum:cui Græci nomen ——ſ ius ætatis ciuibus vtopouerer derr er nuganem menſoxam. Velutiſi quts legen Dhnoes
ſiſtit. Conueniet item in Seneneennohe dane muſtcd quod ttera uigeſimam anee Demaf Demulcere caput. XXXVII Quanq́; latee Aput.allegotſe prouerbij uice recepta, pro blandiri: ſumpta ab adulantiũ gelun Aerdan daneener mo as memotet Fabius libro undecimo:In hac, inquit, cunctatione 1
ticulos. Chremes in H ut appelant ſcenici, moræ, caput mulcere, manũ intueri. infringere maulceat. Eſt ſubind eauton timer umeno, negat ſe ſibi temperare poſſe, quin Syro caput inde ꝗ apud Plautum. Diuus Nier onymus ad Augaͤſtinũ: Prætermitto ſalu-
2
rationis officia, quibus meum demulga 9. ttnats officia, quibus meum demulces caput. In eundem ſenſum ulurpauit Lucllius lohe . Ca
autpudt
Wanrtlia
lcdprop plohesch ce leris,q minſtrum
V tr wAnl Wmud d 2 mlxew, ſutem ad
ſtalulom.
Omnia ſcu amadduch uumextert lülranord; ſinmtete brrertN uds pacarep md Vndedt iuſdem poen
Nt celas uide
lubinemug, larertar uid miranntm mnuentt
1 Aiqand Kcieaport Rubun otmi diktſenoni ſe
AMCaph
„.

ewendes. tintn,
ur guilutemwind liodum— em cantioi ngin
derpellimgwnm kbtarenturNam cum iracundlian ludis placare poſſent, quidam ſenex ſtatis ludis Circenſibus, ſaltauit: quæ ſola fuit cauſa placati- onis. Vnde& natum prouerbium: Omnia ſecunda, ſaltat ſenex. Idem Seruius explicãs locum derecitatorbo uiſt 1, e
quiſq dicatntichmi
emon. Fatpidgan, adellhodte b
o eum peſſiwecingi din primis uuttcitmst
Güühadeat, quiniltt
M lor. Abeuerummſt
usc; pœenasdedlipt M
lbus, M. Calphurnio Piſone prætore urbis, faciente ludos, ſubito nunciato hoſtium aduentu,
ummögnill Ret aq in hi acüödaced bis quiinecmhe ell ſciepecen hen
5
n ſoe
u Sgnificat uictoriam non uirtute militum, ſed Mineruæ dexteritate contigiſſe.
galane dilicentam.
CHILIADIS TERTIAE CENTVRIA I
aput apud Nonium:ͤlic ubi me uidet, ſubblanditur, palpatur, caput ſcabit. 8 Toto organo. XXXVIII uintilianus libro undecimo. Eſt enim quædam ad auditum accõmodatamon magnitudi ne ſed proprietate ad hoc uelut tractabilis: utiq; habens omneis in ſe, qui deſiderãtur, ſonos, in- tentionesq;& toto, ut aiunt organo inſtructa. Hactenus ille. Proinde toto organo inſtructa re
. 5 5
dte dixeris, quæ numeris omnibus conſtant,& undiq; quadrant. Sumptum& hoc à muſico/
tum inſtrumentis. b
. Vltra linum. b. XNXNIX ris 5 Avp. id eſt: Vltra linum. Lucianus in Ioue redarguto: odꝑp 0 db Norr Sp, Lg muus dh 1*ο⁶c dude rs, 15 XMv;ß. id eſt: Neq; enim quicquam ita fieri poterit, præter Parca-
tum legem,& ultra linum. Vltra linum dixit, pro eo quod eſt, extra decretum fatale. Alluſum eſt autem ad fila trium Parcarum. Confine illi, quod alias retulimus: vr-re5 75 Gonp. id eſt:
Vttra fuſum.
4 Omnia ſecunda ſaltat ſenex. xXLI. Omnia ſecunda ſaltat ſenex. Iocus prouerbialis, quo conueniet uti, quoties res prius in peri culum adducta, præter expectationem feliciter exierit. Seruius enarrans illum Maronis uerſi- culum, ex tertio Aeneidos libod: b
Luſtramurq́; Ioui, uotisq́; incendimus aras. b
Adagium refert explicatq́; his uerbis: Sciendum ſanè moris fuiſſe, ut piaculo cõmiſſo, ludi ce-
lebrarentur. Nam cum iracundia matris deũm Romani laborarent,& eam nec ſacrificijs, nec
eiuſdem poẽtæ in Aeneidos octauo: Vt celſas uidere rateis, atq; inter opacum Alabi nemus,& tacitis incumbere remis
Terrentur uiſu ſubitu, cunctiq́; relictis Conſurgunt menſis, audax quos rumpere Pallas,
Sacra uetat.
Cum aliquando, inquit, Romæ ludi Circenſes Apollini celebrarentur. â Hannibal nunciatus
eſſet circa portam Collinam ingruere, omnes raptis armis concurrunt. Reuerſi poſtea cum biaculum formidarent, inuenerunt ſaltantem in circo ſenem quendam, qui cum interrogatus, dixiſſet ſe non interrupiſſe ſaltationem, ductum eſt hoc prouerbium: Salua res, ſaltante ſene.
VFerrius apud Feſtum Pompeium huiuſmodi fabulam adfert, C. Sulpitio,& C. Fuluio conſu/
eforo ad arma concurſum eſt. Sed poſtq́; uictores rediſſent in theatrum, ne ludi intermiſſi re- leionem adferrent,& inſtaurari oportere dicerent, inuentum eſt ibi C. Pomponiũ libertinũ, hominẽ grandem natu, ad tibicinem ſaltaſſe. Itaq; gaudio non interruptæ religionis æditã uo- cem, nunc quoq; celebrari. Sunt qui C. Volumniũ arbitrentur appellatum fuiſſe, qui ad tibici/ nem ſaltarit. Meminit huius& T. Liuius alicubi, ni me fallit memoria. Huic finitimũ eſt illud, quod alio diximus loco: A⁴οα⁵εν εοw. id eſt: Noctua uolauit. Ariſtophanes in V eſpis:
raig y NaAdi Si Aεe.ν Sf‿dp Lienard. ic eſt:.
oſtra enim ante prælium ulula peruolauit agmina.
XILI
Gladium dediſti, qui ſe occideret.
69* Adagij formatn habet, quod ſcripſit Plautus: Gladium dediſti, qui ſe occideret, id eſt, mini
raſti materiam& adiumentum ad perniciem. V eluti ſi quis amanti aduleſcenti pecuniam
detin manũ: aut iuuenitemerario mandet magiſtratum: aut mulieri permittat quoò lubeat eun
.. Alienum arare fundum. XLII A Nia ,8A, Soc. id aſt: Alienum aruum arare. Prouerbiali metaphora dictum eſt ꝓ
*
ig doquod eſtalien agere negociũ aut cum alienis uxoribus habere tẽ. Theognis in ſententis:
E XNiſo de yunca 2icHo0p, C&⅜† Eſti
96 7ih&ε BBer Aggop aS. 1 eſt⸗ t inuiſa mihi mulier uaga, inersq; maritus, Atterius fundum quiſquis arare cupit.
A2 3 2 Plautus

55s ODES. ERASMI ROT. RDAGIORVM
Plautus item de marito adultero:Fundum alienum arat, ſuum incultum deſerit. 1 . Fluuius, quæ procul abſunt irrigat. arm norau dg rd. v6350 TorZcp, ra& EWiop Karrie. id eſt: Fluuius quæ longe diſſita ſunt irrigat
conueniet, qui bene merentur de externis,& nihil ad ſe
uæ proxima ſunt præterit. De his dici G—— 1777 n ſertnentibus ſuos negligunt. Refert Diogenianus.Apparet inde ductũ, quod ibi fluuius oni
tur, minor eſſe ſolet, minusq; argillæ ſecum trahens:& quo longius receſſit a fonte, hoc eſtco/ oſior, uberiorq́;. pioſior, ch Magno flumini riuulum inducis. 3.. AXLII noroui usy bhe aè Eéc-s. ideſt:agno flumini canalẽ iducis:ii eſſ. maximis tehus puſillum& inutile momentum addis. Commemoratur a Suida.Finitimum eſt illis: Syluæ ad- dere ligna, mari aquam, ſoli lucernam.. Ne patris quidem nomen dicere poſſit.. N gynelius in epiſtola quapiam aduerſus Andronicum: νααοέωση G bus EXop E-Sp,'oa a0, .8, a bu*de ααν. id eſt: Homo qui aui nomen dicere non poſſit, imo ne patris quidẽ, ut aiunt. Quadrat in uenementer obſcuros& ſpurios, incertoq́; patre natos. Quod genus elt & illud Iuuenalis: b Quorum nemo queat patriam monſtrare parentis. Vnde Plutarchus exiſtimat ſpurios dictos nothos, quod duabus his literis prænotari ſoleant, S.P.hisqʒ ſignificari, line patre. b b b Ne ſi bos quidem uocem ædat. XLVI Alciphron in epiſtola Glyceræ ad Menandrum: Ad ν νεν ducey! r0me d rd beds, a 4, B8e B.00, 75 Ar„6V0p, be* ε beilio.. id eſt: oc autẽ nullo pacto crediderim, ne ſi hos quidem fuerit elocuta. Dinc dictum eſt, quod in annalibus frequenter cõmemoratur, bos hu- manam uocem reddidiſſe. Memini legere, ni fallor, apud Platonem non diſſimili fgura diciſ etiam ſi quercus eloqueretur. Nam olim è quercubus Dodonæis reddebantur oracula. Aegæum nauigat. XLVII ro νο τα‿. id eſt: Aegæum nauigat. Aelianus in epiſtola quapiam: r 4)a W o y⁸âi KrroA 5 †*ln AdXN, Krie veGde O A p A.y.αν—–O◻ ꝙGν☚εἀ ιναεφ½ use, im To*⁴αeι*⁴, O) Ad8 BIoOp SS. O dο μ●᷑ᷣꝙεꝙτ άσρσοι. id eſt: Vicinus L aches relicta agricul- tura,& agricolationis uſu, nauem conſcendit, atq; Aegæum, ut aiunt, nauigat, reliquaq; meti tur maria,& in fluctibus agens, lari uitam uiuit, cumque uarijs uentis dimicat. Perlius item in quinta Satyra: b Ocyus ad nauem, nihil obſtat quin trabe uaſta Aegæum rapias. Quadrabit igitur in hominem ob lucri ſtudium, nihil omnino periculi recuſantem. IL iberi poẽtæ& pictores. XLVIII 1 Lucianus in dialogo quem inſcripſit vrre T9 210p. Kal ro1 αeαd Sue 5 A0)pe, ar dabds 2vε οννςᷣ μσν mQπασπεο. id eſt: Atqui uetus hoc dictum eſt, liberos eſſe poëtas, ac pictores, de
in Demoſthenis Encomio: ν μ νꝙνσποααινεερ σ Neuεεεο. id eſt: Atqui poẽticum genos
liberum. Sentit autem liberum eſſe, poẽtis& pictoribus i n int ſi 942 eſſe, poẽtis& pictoribus impun d uelint fingere:- quod alluſit Horatius, cum ait: b Plere SIMP e, quicquid 3 Pictoribus atq; poẽtis, Quidlibet audendi ſemper fuit æqua poteſtas. M Plh auens plurimum cognationis inter poẽticen& picturam. Hinc eſt quod Simonides auto c4 lf edu Ab da ia jaraeiitüeeapoe eedeeue, Saohs reudien Aan id eſt:Picturà tacità poelim appellauit:poẽſim aũt loquentẽ picturã. Proinde oratius: Vepictara poëſis enrt: appellauitpoẽſim ait loqpuenté picturã. Proſade eeri votel 4 os. An pertſnacia obſtinato ſunt ingenio, quosque neceſſe ſit ſuis 5, . Aut in mulieres, quibus nihil, 7e⸗ uibu⸗ omnia laudi dantur. AlleiEs, C us nihil non permittitur. Aut in principes, Per tranſennam inſpi XLIX n inſpicere. — nimirum figura dictum eſt, pro eo quod eſt, non„ bus enae latin lec Pr ocul& ſummatim inſpicere. Tranſſatũ à negociatoribus. qui me 1uſe Cen dens ſicſons ilcham etiam uitrum pellucidum opponunt, ut prætereuntibus ee, Plati liceat:nec explicant eas, niſi licitatori idoneo. M. Tullius de oratore libss ac
(
mllalo deruc abrtmle um cuamc
G Tulio dͤlunquan tistuma I Aalucn
ſeiuderlue ſornulitri amonet au diCinnn „woog Sgiewlult wacparte knden ente adlo g pu r t Deltecuina Hervolleter ſerturinter lneerosura Kequempin
MTulls ſhein n neleubie Kci Diomec

1 m A 1ILIADIS TERTIAE 4 b taltmnd CHILI IAE CENTVRIA I. 557
AAAiin ali lenam ornamẽtorum, uel in uill iesiſe 3
lias mo:õi in aliquam domum p na. um, uel in uilſam ueniſſes:ſi ea ſepoſita, ut dicis derlongg elſent tuq; ualde ſpectandi cupidus eſſes, non dubitares rogare dominũ, ut peſene iuberet:
¹ deareane preſertim ſi eſſet familiaris: ſimiliter nunc petas à Craſſo, ut eam copiam ornamentorum ſuo⸗
„ 1 8 0 duJe m n
dullo paciocitenn eqpuenter cönewonn tonem nondilniim neis reddebatumn
M’ Niola quapiam, en du ur ig uenich ſeVicinus Lachättan nut aiunt naugtt une
verti dinia t
e” ruas
8
d un 8 tum, quam conſtructam uno in loco, quaſi per tranſennam Prætereuntes ſtrictim aſpeximus,
prolerat,& ſuo quicq; in loco collocet. . Ne de lite pronuncies.
M. Tullius libro epiſtolarum ad Atticũ ſeptimo:Obſecro aſ nlch, præſertim in te, à quo aihi unquam uidi temere fieri. Notauit Cicero carmen prouerbiale, quod citatur cum ab alijs
multis, tum à Luciano libello de calumnia: Ain ulio Tundoe, Tep aoε ⁵bop aue. id eſt: Ne iudex fueris, partes ni audiueris ambas.
Nonnulli tribuunt Heſiodo, ſed fallò. Vnde Tullius 16⁴!ασεςαœQᷣν appellat, cum ſit Phocylidis. Admonet autem non temere pronunciandum de quopiam, niſi re ultro, citròq; diligenter co
gnita. Citatur& apud Ariſtophanem in Veſpisbꝛ:
1 r co*6e i de e Pααν,εν d N H,Dop 2e, Obn 3 dind.. id eſt:
Sapiens fuit is, quiſquis dixit, 1
Prius ac partem audieris utranq;, ne iudicem agas.
Eandem ſententiam ſic extulit Euripides in Heraclidis:
r Sp diulio giroles, N y!a A0hop,
np èp rs ℳο p 5op eu ᷣouh. id eſt:
De lite qui nam iudices, aut qui queaes
Pernoſſe rem, prius atq; partem audiueris Vtranq;?
Fertur inter Græcanicas ſententias& hic ſenarius:
Kvegerasop A2 ⁶ λμσνε εμaXo"cvo. id eſt.
Ne quempiam punito, rem niſi expenderis. b b— QDQDuobus pariter euntibus. LI
3
4 M. Tuſlius epiſtolarum ad Atticum libro octauo: Vnà fuiſſemus, conſilium certe non defu iſſet, can ü ‿△ ½εμννοω. Idem epiſtolarum familiarium libro nono ad M. Varronem: Volebã
prope alicubi eſſes. Si quid bonæ ſalutis,-ο̈ιι ⁶έ ενέάρωεν. Locus eſt apud Homerũ lliados
vubi Diomedes iturus exploratum, quid agant Troiani, comitè poſtulat. Id enim fore, tum
iucundius, tum tutius. Carmen ſic habee: XNX' de HoO RNN Sr LrOIT M ,O-,
naop Jo rs, Kod Jo⁴λμεέμέενενραο½ Ts,
2abn G0 αᷣoενοι. Qο ‿ασ d TbMc'ep,
/ 2 3 Oο εεα˙σ. 4‿ᷣ˙‿ F voicy,
4N4 ⁵i ES4aro 6O0,Aer]i é*⁴ανeπεi. id eſt: Aemihiſi qui alius ueniat comes, ille futurus Solamen, fueritq́; ſimul fiducia maior,
Aduo coniuncti ueniant. Dein hic prior illo,
éiquid opus facto uidet. At qui ſolus& unus,
Quamuis perſpiciat, tamen eſt mens ſegnior illi à
Conſilium tenue. Apuleius in libello de dæmonio Socratis, autumat allegoriam non infrugiferam huic Home-⸗
tico ſubeſſe figmento, uidelicet periculoſis in rebus, adhibenda duo, conſilium& opem. V lyß
e quoniam prudentiſſimus fingitur, conſilij ſymbolum habet:Diomedes, utpote iuuenis ui⸗ ribus antecellens, auxilij ſuſtinet imaginem. Rpulei ex hoc eo uerba ſunt hæc: Itidem cum re- bus creperis,& afflictis ſpectatores deligendi ſunt, qui nocte intempeſta, caſtra lioſtium pene trent, nonne Vlyſſes cum Diomede deliguntur: ueluti conſilium& auxilium, mens& manus, animus& gladius:)))ſſſſ ſſſ ſ ſ . Manu ſerendum, non thylaco. b b II TIXeHi& eSe p,adA A A d Zudn†. id eſt: Manu ſementem facere oportet, nõ autem
tota corbe. Dictum Corrinæ ad Pindarum poëtam, ut autor eſt Plutarchus in commentario
duem inſcripſit,-rνενν àLeo: Tr6Ae,Aop, ATloqa Sccoon. Modus in omni re ſer⸗
uandus,& pedetentim ab alijs ad alia tranſeundum. Ab agricolis ductum eſt:qui cum ſerunt,
non ſemel effundunt ipſo uaſe, ſed manu rara ſpargunt ſemina, ut unineſ aruo geus an, unt ij u rara lpa lemin a, don
*
3 4 8 4 4 3 1 I 6 1 4 f 1

558 DES. ERASMI ROT. APDAGIORV A
ta diſpenſanda eſt benignitas, ut multis ſuppeditare poſſus
ant. Ad eundem modum ita diſpenſanda eſt! PPeclkaré pollis
75— dus eſt labor in literis, ut ad alia quoq; uitæ munia ſuppetat animi uigor.
A fronte atqʒ à tergdqq. LI
4 3 tum, pro eo quod eſt „eo. id eſt: A fronte, atque à tergo. Prouerbij uice recep-ro eo quode
vgs A5c0⸗ de Seeen Lam reentsbr ac futuris conferre. Vſurpat Plato in Ctaty
dili inſpicere, 1ſ⸗ ſs Incooftankien Algeere ſtautem ex Iliados libro primo, ubi Achilles Agamemnonis incogitantiam ac
cuſans,ſic ait: ideſt. ö 2A T7 Soc. IA 0G 010⁵ε. id eſt:. de rufezufe⸗ à Eercckauch Ttoire uidere Rurlum in eiuſdem operis libro tertio:
AA οοHν KO dr 1020 Asðœa. id elt: Arer ſimul, atq; à fronte uidebit. Iterum lliados r. 0 Je 60 O Pieo. 1 S. epawaautn ehe uſurpauit libro familiarium epiſtolarũ decimotertio: quem uerſum ſenex Prœcilius laudat egregie,& ait poſſe eundem aεευι εμοονο εσ οπνiese uidere. Huic aine uidetur illud Heſiodium:— 8— 4 nν⁵α α⁴μάέ&αμρςεεν μ„lro X⁵εαασντο püdcs. id eſt: Cuncta bene undiq; diſpiciens, ne gaudia ducas Vicinis. 5. b Gallos, quid execaca; ͤͤͤͤͤ ree rI rtuuas id eſt: Gallos, quid execase Quid actum mer Nam Galli Iybels ſacerdotes ſua ſpõte ſunt exectis teſtibus. Quid ſpolias nudume Cur a Higgis afflictum? ur ſenile corpus ieiunijs attenuas? Quanquam ad quamuis inanem operam ſignificandam conueniet. Quem admodum illa: Laterem lauas: Actum agis. b Quanto aſinis præſtantiores muli. Theognidis illud ipliſſimam prouerbij faciem habet: rvole* Jorop 3e uSrlarove AOvn. id eſt: Noris uti quanto muli aſinos ſuperent..“ Dicendum ubi quis longo interuallo præcedit. Refertur apud Athenæum libro Dipnoſophi ſtarum ſeptimo. Sumptum uidetur ex Homero, cuius hi uerſus ſunt Iliados x. AAN di& d Lli dcop SHA XOL H iOv,p, Ar,„⅞ HO oLꝙf᷑̃φ.ᷣν α εα. Rurſum Odyſſeæ o
uv
AMe veOo BADene uN, 350Sop. rS bee 5 ceG/ T AurdO AAr 0—οp I veo; du0 A dvofip, Tdoro veεπνοο˙dαν ο ᷣ X,* o. Heſiodus item mulos raxέςν εs uocat. Difſilicis uir. b Aevde auH ro¼⁴αεν HO) A, riop HTId. id eſt: Forſan& innocuum culpᷣẽt uit᷑ fæuus& acer. u b„ Hunc Homeri uerſiculum olim in Demoſthenem uulgo iactatum fuiſſe, multorum autorum teſtimonijs cõſtat, propterea quod accepta pecunia nõnũq́;& malos defenderet,& oppugna ret bonos. Eundem ad Varronem torſit M. Tullius libro epiſtolarum ad Atticum decimoter tio. Dicitur autem apud Homerum lIliados k. ſub perſona Patrocli: Ed Re μναιη οαει iOeeg, 51O b AAuòe du, r△ρdus AO, SM Aridνν. Ipſe probe noſti ſenior, quod ut eſt ferus ille, b Culparit facile innocuum, culpaq; uacantem. Rurſum Iliados N. E'r Lrsi IAde xvc,ντqᷣ dαοσνο. id eſt: Hector, quando libet culpa culpare uacantem. Abiſt Nnum augurium optimum tueri patriam. Abijt in prouerbium etiam hic uerſus Homericus: Ei O'uε S dMclscDoe sgi xdeeke. id eſt: Vas auis optima, pro patria pugnare tuenda.—1 ,8 datur 2 Aullo n— ad Atticum. Item à Plinio minore in cpillolis fimiantas ndeeilion hetoricis inter ſententias. Sumptus eſt autem ex Iliados n- 1- b Suria reliqua negligens, loquitur ad hunc modum:
LVI
id eſt:
II
rabn
6
nkuine Közain
*)—
leuuyce 7,0 lhrb aub uun nulk
uutpuot mon ſaauboptir mrboneril uiebenim
1 2 laauſigth dg lwauopdm
Terntwin equidmaüllic Raanepeen erunanne⸗ ian e, d mun hom bum s noh rühesorni miaunaus au Tdlenach
—
Aruüu lbr deltconge hau xän 13 ixantht de iLa ut dil- May 9 jeme ingui
4 3
ta 1 eoni
orqonr

ricn„ — Bücins
gvsafflickun.
—— 4 — 3
Curtu Telemacho mortem ſuis, exitiumq́;.
CHILIADIS TERTIAE CBNTVRIA 1
r g, duo rAv0,y*dr aeAeude, De JecDou, T uT1 As raεεeντακν bαν αeυάν Q‿⁸ο
2leri deε 1oαν ꝙẍρ ε àcσ XiG97,
H2ε έηνςε⁴, w, ys ο ³⁴ςοοꝓᷣ 66½oeεντ⁴οαν.
R 4„àο υς σηφαανα εε, OF' rν Grn AO 8.Dd.λυι κ⁵ο.“
3 blw„*οε ρ G aM⁴⁵εονεανσ I Tde†νug. id eſt:
Aligeris auibus tu me parere iubes nunech¶/ł,
Quarum nulla mihi cura aut reſpectus, utrumue
Ad dextram Eoi ueniant mihi ſolis ad ortum,
An læuam, ad ſolem occiduum, noctisq́; tenebras.
. 559
Verum nos Iouis arbitrio parère neceſſum eſt
Altitonantis: hic imperium tenet unus in omneis,
Quotquot mortales, quotquot ſunt morte carentes.
Vna auis optima pro patria pugnare tuenda. Hanc Homeri ſentẽtiam expreſſiſſe uidetur Q. Fabius maximus apud M. Tulliũ libro de ſe nectute. Is enim cum eſſet augur, dicere auſus eſt, optimis auſpicijs ea geri, quæ pro Reipu. ſa- lute fierent. Quæ contra Remp. ferrentur, cõtra auſpicia ferri. Apud Athenæum Peniochus detorquet ad paraſitum, ex Metagene Comico uerliculum hunc citans: 8 8 Efeaovda d5 S08 N‿ε⁵ναόιmQƷα ς‿εἀνæyGB id eſt: Vna auis optima, pro cœena pugnare tuenda. . Ne quid ſuo ſuat capiti. LVrr. Terentius in Phormione prouerbiali figura dixit: Ne quid ſuo ſuat capiti, pro eo quod eſt,
ne quid mali illi conciliet. Expreſſum eſt ad illud Homericum lliados z. Oo?x ꝓpeA0 Tdeas. RoTο*νοε μι αμαἀ˙⁵⁶mνει. id eſt:
Hec utinam ne Troianis infenſa luiſſet Damna. Idem Odyſſeæ r. iindens y ε nd ⁵dννομναιραόμσαοσђbhe fu wiolor oAσν.
ideſt:
Annum illis nonum mala iam ſuimus, tentantes,
fraudibus omnigenis. Rurſum Odyſſeæ n. V 77,. 1..... 1 4
T ᷣꝙQ H⁴υκ̈‿αέάρ Gνάναοιτł 4% π p*ν Jag. id eſt⸗
Terra mihi prius dehiſcat. LIX M. Tullius libro epiſtolarum ad Atticum nono: Aberit nõ longe, quin hoc à me decerni ue
li. Nec ſit contentus, Galba, Scæuola, Caſſio, Antonio: Tom 10. Xu Ea ddpd. ic elt: 3 Telus ipſa mihi tunc ampla dehiſcat.
Lucianus in Lapithis: x uαε τιν ⁴ ν Qπ 2A0, XMε.μ☚◻⁴ϑοπτένι„ν axεαμ. id eſt: Iarhq; iuxta id
quod uulgo dici ſolet, optabam ut mihi terra dehiſceret. Ariſtides in Themiſtocle: oio α—π⁊⁴,⁹ 1 dad erA-n, 2u3, ioro u XASp 00„lS, uJ duA6vσσς ν αλμαα ακαιρναινςα. id eſt: Ne-
²
berplexus erat, neq; conſternabatur animo, neeq; optabat, ut ſibi terra dehiſceret, neq; beatos
dicebat ilos, qui iam olim fuiſſent defuncti uita. Et V ergilius in quarto: Sed mihi uel tellus optem prius ima dehiſcat. Ve pater omnipotens adigat me fulmine ad umbras
Pallenteis umbras Erebi, noctemq́; profundam Amte pudor quam te uiolem, aut tua iura reſoluam.
Veſtis uirum facit. LX
Haara auiß. id eſt: V eſtes uir. Id hodie quoq; uulgo tritiſſimũ eſt. Aiunt enim ad hũc modũ:
eltitus uirum reddit. qui habet, induat.
ldem affitmat Quintilianus libro inſtitutionum octauo: Et cultus, inquiens, conceſſus atq; ma/ Ealticus, addit hominibus, ut Græco uerſu teſtatum eſt, autoritatem. Hunc autem uerſum, quẽ cfat habius, opinor eſſe illum apud Homerum Odyſſeæz.
FEx
4
ppe homini ex iſtis ſurgit bona fama decusc.
W n. rοp ꝓœdντie aev Dn do Kvᷣve EodAtk. id aa A
1
Pauloq inferius in eodem libro, quantum momenti cultus ueſtium adferat, ad conciliandam
Aa † homini
R 3 4
—

homini forimã, dignitaterhq;,
n6Dep A N dA ³e&an Ʒλν goͦers Liv, Aeſd
Nuſ e Js0 c1p Lons, wi duxͤp dod ES. id elt:
Ante uidebatur ſpecie fœdiſſimus eS d b uis ſimilis, magnus quos palcit Olympus-
Damediaia nhdenedes nindas nduerat Vlyſſes, ac protinus alius eſſe uiſus eſ:
E'er LerJ drr dvde nicp Eri Sivc Dadornege b
xei u XCH*οε ASGp. id eſt:
Deinde procul, ueniens ad littora Pontica ſedit
Fulgeſcens forma, atq; leporibus.
Teneri calidis balneis. 1
Ara³o SSε‿aus. id eſt: Leneri calidis lauacris, in molles& luxu diffluentes dicebatur.
Nam antiquitus calida balnea delitiarum nomine taxata fuiſſe: uel Homerus teſtis eſt Odyſ
ſeæ e. inter uoluptariæ uitæ delitias ea cõmemorans: Alei ς Qik aidogie XOHoI/,. EIAaτια τ2(eↄμναρμο Qd, Nosf& εεεαμαι Ho ν. id eſt: At ſemper cordi nobis.epulæc;, choric;. Cantusq;,& uariæ ueſtes,& balnea calda, Concubitusq Relertur adagium ab Eudemo his quidem uerbis: r△³ Hεεινι σεοας e0 ⁵‿ανσνο. ic eſt: Teneri calidis lauacris, delicati lectorum mollicie. Fluc alluſit Perſius, cum aſt: Flixasqʒ nates labefactat forcipe adunca. b Dertrum pedem in calceo, ſiniſtrum in pelui. b LXII Ar2idp he uasd5ePc Lie rodviop. id eſt: Dextrum pedem in caſceum, ſiniſtrum in peluim. 1 Subaudi uerbum ad ſententiam accommodatum, mittit, aut ponit. Suidas ex Ariſtophane cꝭ tat, aitq́; dici ſolere in eos, qui ſe norunt commode ad rei præſentis conditionẽ applicare, proq; loco, tempore, negocijs, aliam atq; aliam ſuſtinere perſonam. Eſt autem carmen Hexamettum heroicum: b. 88s Dextrum in calceolo, læuum uero in podoniptro. Podoniptrum uas, in quo pedes lauantur: unde d uocabulum inditum à Græcis. ... Dea impudentia. b b II Oeda à Kve—α. id eſt: Dea impudentia. Dici ſolitum, ubi quis ex audacia, inuerecundiaque ſua lucrum atq; emolumentũ ferret. Nam inutilis, ut ait Homerus, uerecundia uiro egenti co⸗ pluresq; mortales uideas, quibus magno bono fuerit nihil omnino puduiſſe. Siquidem nuluu unquam rem auſus eſt adeo ſtultam, aut abſurdam, ꝗuæ non inuenerit d& fautorem,& admita torem:multòq; maxima pars mortalium, quæ ſtultiſſima ſunt, ea miratur maxime. Refertur a
Zenodoto,& à Diogeniano Theophraſſus in libro de legibus, prodidit apud Athenienles
esuſſle Contumeſtera Impudentiæ dicatas. Idem atteſtatur Iſtrus libro decimoquatto. lte 1 1 ullius lbecle legiban ſeungo dec illud uitioſum Athenis, quod Cylonio ſcelere expi o Epimenide Cretenſi ſuadente fecerunt Contumeliæ phanum& Impudentiæ uittutes em non uitia conſecrare decet. P b Se Inpug De poſſeſſione deijcere. 5 I
e poſſeſſione deijcere, ex ſermone iuriſconſultorum in uulgi ſermonẽ abĩjt, pro co quo 3—— cuipiam eripere:quam iam omniũ conſenſu obtinuerit, aut adimere quippiã, quo uo quaſi iure tenere uideatur. Nam ius ſemper fauet poſſidenti, interdictumq́; ferehatut, ſe Auin uamdeaſn dehectet. Eſt aliquoties apud M. Tullium. Et apud eundem illud quoque uali in luam poſſeſſionem uenerit, cum quis imperioſius agit, aut plus æquo immoratur.
b. imperis it, aut pl uo immota
—„ Dædali alæ. Pern adit,aut Phus Muc un LXV chude efihnf Paßs. id eſt: Dædali alæ. Dici ſolitum, ubi quis alioqui non ſatis idoneus ad nego Cellnate nlen um, artis alicuius, aut auxilij acceſſionem adiungeret. Aut cum quis urgẽte ne
ad noua confugit conſilia. Nota fabula, quæ prouerbij miniſtrauit occaſionem. e
pe de Dædalo, qui nouo cõmento afſutis alis Spluseſteman us Nioie. a ra Nhgeäakai Deinde expergiſcebar. b 1XVI are n⁶⁵ 45 id eſt: Deinde expergiſcebar.hoc dicto ſignificabant uana fuiſſe que 4a
ſatis indicat cũ Nauſicaam puellã ita de Vlyſſe loquentem lackt
( vmrqrito bibi pud di ievell doitum nn nterpt
mni nonna armen/ mauaxie urspiu, rBacchs. kyalium ma Umnduodec ſawerlinus. Prrdealane RMicssprol nnrumſo
Nrhpideen buorägenern myüühpotil umomdesm tattew itiwic imasloco,d awella ullem. ehpice noxi mahivrem wieiinſum; boragliced eondam ue
1 o zu am diutia uoritarie
chadi dic
lrafre ſeellle.S aiuiſg endumce üügänne Süht htouoczt. gere h kpertin dwub ä, ain lu aäh al

oHILIADIS TERTIAE CENTVRIA I.„*
eentut. Ariſtophanes:&ε ⁸αν/ Nμωράνςεο. id eſt: Deinde ego expergiſcebar. Bacchus in Ranis
actat apud Herculem ſe naualem pugnã exercuiſſe,& duodecim aut tredecim hoſtium na⸗-
Aus dermerſille. Id cum Herculi neutiq́; uerilimile uideretur, Bacchum imbellem& delitijs ef ewinatum deum, gnauiter in bello geſſiſſe ſeſe, per iocum ſubicit: s&, ⁸αο 2aw)Soalao. Quan
quam interpres admonet hunc ſermonem à nonnullis, non ad Herculem, ſed ad. Xanthi re⸗
ferri, à nonnullis ad ipſum Bacchum ut ſignificarit ſe dedita opera mentitum fuiſſe, quæ narra-
nt. Carmen Ariſtophanis adſcribam. Hercules: Tanauaααι‿ Bacchus. u9] πι⁴2 κeννρσνOε αν „ 2 A 1A.2** ⸗P· 8— Tap Asο ν Nοοας εει νε α⁷duα. lercules.
t Sucnalh b ts concltonigexa .Eſt autem caraant
de quondam uendebantur mancipia, ꝑ ππινινπναι αέo, uͦ osriop appellat-
20o, Bacchus. ui 2 à*λρο. Hercules. To) IJSdulan id eſt: Fkt prælium nauale geſſiſti obſecro?
ds Quin duodecim hoſtium rateis, aut tredecim
Fabmerſimus. Vos quæſo? Nos uidelicet.
Ac poſtea ſanè reliquit me ſopor. b
Hic iocus prouerbialis etiam hodiernis temporibus familiaris eſt uulgo, quoties quæ memo-
rantur uana, ſomnijsq́; ſimillima uidentur.
1 De lapide emptus. b b LXVII De lapide emptus.In uiliſſimum& uehementer obſcurum hominem dicebatur. Nam inter
ſeruorũ genera, ſiquidem iuxta prouerbium, uσm²⁴ Sνρνννη‿ ⁴et, extremæ notæ habebantur I emptiti potiſſimũ qui palàm in foro diuenditi fuiſſent. M. Tullius aduerſus Piſonem: De me a cum omnes magiſtratus promulgaſſent, præter unum prætorem, à quo non fuit poſtulãdum, ratrem inimici mei, præterq́; duos de lapide emptos. Simillimũ eſt illi Græco, quod alio reddi
7
dimus loco, iννμπην ᷣα ν τοd. id eſt: Sale emptum mancipium. Conſimilem ad modũ Co-
lumella, uilem minimiq; precij ſeruum ſignificans: quem uulgus quidem, inquit, parui æris uel de lapide noxum, comparari poſſe putat. Sed ego plurimorum opinioni diſſentiens, precio⸗ ſum uinitorem in primis eſſe cenſeo. Quo quidem loco, aut noxium, noxæ deditum,& ob id uenite iuſſum, aut nexum legendum arbitror. Nam nexi dicebantur, qui quod ſoluendo non eſſent, addicebantur creditoribus. Iulius Pollux, libro de rerum uocabulis tertio, lapidem un-
k Date mihi peluim. b W LXVIII A⁶⁵ ⁴ωνμεεeνέο. id eſt: Porrigite mihi peluim. Vbi quid uehemẽter moleſtum eſſet, ita ut ferri iam diutius non poſſet, peluim ſibi porrigi iubebant, quaſi præ bile, nauſeać;& faſtidio re
ateum tum uomituri: ueluti ſi quis orationem ſupra modum indoctam non ferens, aut ſophiſticis næ
t aiß offenſus dicat: O⁶π αμόe dv. id eſt: Porrigite mihi peluim. Refertur à Suida.
D Daares Entellum prouocas. LXIX Dares Entellum prouocas,& prouerbij ſpeciem habet,& apud eruditos uidetur in ius pro-
nanaſs verbij ceſſiſſe. Sic enim Hieronymus ad Auguſtinum: Memèto, inquit, Daretis& Entelli. Cõ
ueniet uti, ſi quando quiſpiam iuuenili temeritate laceſſet aliquem: nõ perinde promptum ad ſuſcipiendum certamen, uerum intolerandum, ſt ſemel inierit. Qui ſenum fermè mos, ut liben/ ter ſufugiant negocia, ſuſcepta pertinaciter gerant. Sumptum eſt ex quinto Aeneidos lib. ubi Dares quiſpiam uiribus fretus,& ferox iuuenta, ultro prolil ens in medium, quemuis ad certa- men prouocat: aſſurgente nemine, deterritisq́; reliquis, iam perinde quaſi uictor, præmium fla
II gitat ab Aenea. At Entellus ſenex,& iampridem ab huiuſmodi genere certaminũ feriatus, in-
nrht Kiigante partim Aceſte, partim ueterum uictoriarum memoria, tandem ſurgit ceſtibus dimi-
minitrate nibus M
niadut e
aut caturus. Is diu ſuo conliſtens loco, iuuenem inſolentius circumſilientem tulit. Donec fr uſtra/ in to ictu lapſus, pudore ſic recanduit, ut Daretem iam longe imparem planè confecturus fuerit, m nilleum Aeneas intercedens eripuiſſet. Carmen ipſum Maronis adſcriberem: eſt enim longe
lepidiſſimũ, ni& longiuſculum eſſet& in promptu ſitum. 8 Ad Cynoſarges. b X
1Sa yes. id eſt: Ad Cynolarges, prouerbiali conuicio dicebatur, quemadmodum,
Lcnahia 19Si GοακνQυαν. Erat autem Cynoſarges locus in Attica quiſpiã, in quo nothi, ſpurijq;
exercebantur: cui nomen inditum, ar*εν‿ες εꝓνν. id eſt, Acane albo, ſeu ueloce. Nam Græ-
cis ea uox asνꝙοε, utrunque ſignificat. Qui colligit hiſtorias ex orationibus ſtelieuticis Grego
Nazianzeni: tradit Cynoſarges dictum&xννπτν*οαυέs aende, commutato in„. Nomi-
nis cauſam hanc adſcribunt. Cum olim Diomus quidam Athenienſis, autore Seerhans 3 mun u

76 2 DES. ERRSMI ROT. ADAGIORVM nu t. ſacrificaret canis quidam albus: aut, ut alij dicunt, uelox aqui digas Didvmum ponit, ſacrificaret Herculi, canis quidaꝛ ut, ut: cunt, qu Sadas ichwen hbreptam in locum quẽdam depoſuit. Qgo prodigio tetritus, cum deum conlalailſet reſponſum eſt, ut eo in loco Herculi ſacellum extrueret, in quem uictima deporta ta fuiſſet. Nam eum Herculi placere. Potrò, quoniam Hercules nothus fuit, utpote ex adulte/
ra natus, tamen uirtute ſua dijs æquum honorem aſſecutus: idcirco uiſum eſt, ut inibi ꝗ ſpu-
rij fuiſſent,& neq; patris, neq; matris nomine ciues exercerẽtur. Nec abhorret ab his, quod icii 2 1
bit Plutarchus in libello quem inſcripſit tννα⁴ν.Eide ode 19 TS O⸗ T n.BSip LHra 1
. 8 A. G/: 4 A0Nv6S0p S.ꝙ68 LI Kodανννε 2uομιμννντ⁴νπεν νσι oꝗTt, c 5 cd sröp Lua d 22 eien 1 85 9. AtXν 4OSuSGlu ASocierdi ſ a iodi igitur hũc quog morbum oportet uocare amorem fœmineum ac nothum: ueluti in Cyno e So rnelealen nos in muliebre conclaue:magis autem, ſicut aquilam quandam dicunt gne loneſ eſt, ingenu⸗ am& germanam, ac montanam: quam Homerus nigram& uenatricem appe lat. Vnde nel contumeliæ cauſa dicebatur, ⁊ εευςπσσν νε‧, uelut in ſpurium, uel imprecãdo, quali dicas,in ma lam crucem. Poſtea conſentaneũ eſt hoc quoq; loco garrire cœpiſſe philoſophos& ſophiſtas. Nam Suidas teſtatur tria fuiſſe gymnaſia: Lyceum, Cynoſarges,& Academiam. Cythnicæ calamitates. b LXXI xvφεςι ορμαν. id eſt: Cythnicæ calamitates. Tenodotus Ariſtotelem autorem citat, Cy thnios uſqʒadeo diuexatos, afflictosq; fuiſſe ab Amphitryone, ut in prouerbium abierint, uhu
qas uονοα, pro maximis cladibus,& immẽſis calamitatibus. Eſt autẽ Cythnus ex inſulis Cy
dadibus una, contra Dryopidem ſita, teſte Stephano. b b Cythonymi probrum.. 1 LXXII kHo S1‿ id eſt: Cythonymi dedecus. In hominem dicebatur uehementer infamẽ. foœdiq; nominis, cuiusq́; nomẽ iure ſupprimi debeat: uel ob malefacta, uel ob calamitates. Vu- de& Græca uox à celando nomine dicta eſt. Et hodie dictitant uulgo tegendam ollam⸗ quotj es innuunt fœdius eſſe facinus, quàm ut autoris facienda ſit mentio. Autor enodotus. Cyziceni ſtateres. LXXlIII xuluoi sares. id eſt: Cyziceni ſtateres. De re ſcite ſcalpta. Nam hi nummi olim celebtes erant, quod eleganter ſcalpti uiderentur. Repræſentabãt altera parte Cybelem deorum mattẽ, facie muliebri, altera leonis imaginem. Mihi magis uidetur fore locus prouerbio, cum hominè ſignificamus inæqualem, ac ſui diſſimilem: aut qui longe aliud agat, quam præ ſe fetat. Quem/ admodum nummi Cyzenici ex uno latere Cybelem oſtendebant effœminatam, ex alteroleo nem. Prouerbij meminit& Suidas. Egyrnia terra. b LXXIIII xuęric„. id eſt: Cyrnia tellus, dicebatur regio latrocinijs infamis, cuiuſmodi ferunt olim lul ſe Cyrnum. Eſt autem Cyrnus inſula quædã ad boream oppoſita Iapygiæ mellificio nobiͦrs Prouerbium non inepte detorquebitur in hominem alieni rapacem, ac uiolentum. CEinyræ opeg. LXXV knuνεε λμ̈νοπ.id eſt: Cinyræ opes. De immenſis diuitijs dicebat᷑. Simillimũ illi Midæ opes. Nã huius regionẽ opulentiſſimã fuiſſe, Naſo ſatis indicat Metamorphoſeòn undecimo libro: Gratulor huic terræ, quod abeſt regionibus illis, b 1 Q uæ tantum genuere nefas. ſit diues Amono Cynnamach, coſtum̃q; ſuam, ſudataq; ligno Thura ferat, loresq; alios Panchaica tellus, Dum ferat& Myrrham.
Quancq; Pindarus in Nemeis meminit Cinyræ cuiuſdam, cui malo fuerunt ſuæ diuitiæ ſed eu oſtendit habitaſſe in Cypro. Prouerbij meminit& Plato, li. de legibus ſecſdo: E8&+ osa nns
I1 v& A id NOp, 7 J A-og 2SNide p Kol Ru ⁵ε S. id eſt: Quod ſi ditior qui/
dem fuerit, quàm Cinyra aut Mida, ſit aut iniuſtus,& miſer eſt,& moleſte uiuit. .„Niinus de iſtis laboro, quàm de ranis paluſtribus. LXXVI NeAd uof 2O TrS bu-ep, N o 5 dre rũͦ.μαόάσ ρςραάεν id eſt: Nihilo maior mihi te⸗ rum iſtarum cura, quàm ranarum in limo uerſantium. Prouerbialis hyperbole, qua igniſica mus, nihil omnino ad nos pertinere negocium. Recte dicetur& in obtrectatores, quorum
oblocutiones dicemus nos fortiter contemnere. Siquidem ranæ tametſi aſſidue obgannianr,
oblatrentq; prætereuntibus,& odioſam illam cantionem iterent ſine fine, ꝑeneeuse uod wa
tamen nemo commouetur. Ad hoc facit igines Aegyptias Dialeccicoru quod Origines Aegyptias ranas arlophutau
iſphitauu lanms wvetarhu ſedep i 3n fatzlonge ſleſt natu ehtim zer erurquen üru iiſa
wuojente, aronetadas nrcuolecmn abxelbaff akludkuri nim ränai ſausunnpan Aalen duif nde nh h
up onds
* WAbrä
Kohte leutac
gewennon aucereagc arab erim
8
uunoſs
*
men eueniet
ui,a uOpnor( dalcam coria
dhan lun ptopterea eer2a

a aſophiſtarum garrulitatem interpretatur in decretis pontificijs.
OHILIADIS TERTIAE CENTVRIA I. 59⸗
Cucurbita ſanior.
*4 4.
n tertio, citat hunc uerſiculum ex Epicharmo: la r'ytso 9† per. oAoucντα ππ.
id eſt:
Fatq; longe ſanius cucurbita
mentio,Autot,gam
M ta. Nam hi nonnahtt raparte Cybelentran ſote locus prouatiwi d agat quampeædir, debant efcrnirmas
6
205 95 Jech re 1 5 dgero.
Heo uolente, quiſq; ridet atq; fſet.
Admonet adagium rerum humanarum celerem eſſe cõmutationem:neq; in nobis ſitũ, ut res perpetuo ſecundæ ſint:uerum utcunqʒ fortunæ lubitum fuerit, ita uel ſecũdis rebus attollimur.
una ueladuerſis affligimur. Extat hic uerſiculus apud Sophoclem in Aiace flagellifero. Idem ſibi
ault illud Euripideum ex Iphigenia Aulidenſi.
u Oiker ³σν⁶ρ,ιμ⁴σνένα˖οο‿⁸, b b
A„tauop arfeug.
à Ro Xise urẽch.
enct emuPe Pue, K, A ꝗ ese, 1n Ta Je due SSA0 HO, Lsae.
u Non te ſeuit ad omnia læta
a Se idNa, dvp 1Xdee M6 7o ud.
4
RKNnae lit natum non indlicat proinde diuinandum id inde ductum: uel quod cucurbita n f
i dlelæditur acris uitio, propter cruſtum, quo tegitur: uel quod ea uarijs remedijs efficax eſſep-
hibeatur: quemadmodum indicat Dioſcorides libro ſecundo. Cognatum illi quod alias recen ſuimus: uoενννιν d*νεμμςρ α‿id eſt: Crotone ſalubrior. b K2 Man
Cum deo quiſq;& gaudet,& flet. id eſt:
id eſt: 8
Agamemnon Atreus. Gaudere atq; dolere, neceſſe eſt. Mortalis enim es, 8 ntunolhhfhf Tamen eueniet, ſic dijs placitum. .„ Cum Coryco luctari. b b NF0 K5uO εεα*. id eſt: Aduerſus Corycum luctari dicebatur, qui ſumeret inanẽ ope-
nam. Opinor Corycum palæſtriten fuiſſe quempiam inuictum. Niſi malumus Corycum eſſe manticam coriaceam, ut adagium affine ſit illi: Vtrem uellis.
Curetum os.
tur, propterea quod Curetes Cybelis comites, furore quodã ſacro perciti, diuinare uiderẽtur.
Refertur à Zenodoto. . Melius nobis eſt, quàm heri. b
Prouerbialem habere figuram uidetur illud Ariſtophanis in Pluto:
8 id eſt:
OBleplideme melius atq; heri mihi eſtA.
LXXXNI
Cülggnificamus fortunã in melius cõmutatã. Itẽ illud Theocriticũ, quod alio citauimus loco: ax dupjop kopes KAAve. b b Melius cras forſan habebit.
id elt:
am heri& cras, pro præterito futurõòq; tempore poſita ſunt.
Cretenſes ſacrum. LXXXII
i ime 0d Jua p. id eſt: Cretenſes ſacrum, ſubaudi, faciunt: aut ſimile quippiam. Adagium
enodotus ad huiuſmodi refert fabulam. Tempeſtate iactatus Agamemnon, delatus eſt in retam, ingreſſusq́; Polyrrhenen. Nam id eſt Cretæ inſulæ oppidum, ab ouium copia ſic ap-
D pellatum autore Stephano, rem diuinam fecit. Interea uero captiui conſcenſis nauibus aufuge- unt. Quæ res cum illi renunciaretur, fertur dimidiatum& imperfectum ſacrificiũ,& iam incẽ
am uictimã reliquiſſe, curriculq; ad maris littus properaſſe, perturbatũ maiorẽ in modũ, ani-
moqz conſternatũ. Ibi uix unã reperiſſe nauẽ reliquã, qua deuectus eſt, multũ imprecatus ma⸗-
lorũ eiu inſulæ cultoribus. Vnde ſi qua res per tumultũ, ac turbulente fieret, uτi˙ Jucic. id
cti,(retenſe ſackum uocabant. Mihi uidetur quadraturum, ubi quis non fruitur his, quæ para
dit Quemadmodum uſu uenit Agamemnoni,/cuius uictimas deuorauere Cretenſes. Snul 3 imu
4 e„.. 1.. LXXV 1 1oAuνε νεςμε ε‿:d eſt: Cucurbita ſalubrior. Suidas pro adagio refert. Athenæus tlnt
LXXVIII
LNXIN
* LXXX Ti Sdu. id eſt: Curetum os. Dici ſolitum ſi quando quis numine afflatus loqui uidere
—————
——y———
1 1 II f l
l

DfES. ERASMIROT. ADRNG 1ORVM Simul ʒ miſertum eſt,& interijt gratia. LXXXII A* Adu 5 edus 1 xnie, Aue Si miſertum eſt, interijtq; g 4 nuce eden ud Zeddodotum, dici ſolitus in nerarc.ai Uenolatcgſevats eſt ma lis, deſinit meminiſſe beneficiorum eius, cuius opera reſtiruts Llt taxta ulud: idolet memi nit:ſi placet,obliuiſcitur cum Sa dmonea prouerbium: 4 XSeiu Xαdèp A2AGO,dous rdes. id elt 1 Nlmineris accepti. dati obliuiſcere. Idem docet in moralibus Seneca: Beneficij accepti meminilſe oportere, dati obliuiſci.““ At nũc ita eſt ingenium uulgi.ut fragilis ſit beneficiorum memoria iniuriarum tenax. Etinm Plautum:Si quid iuues pluma leuior gratia, ſi quid offendas, plumbeas iras gerunt. Celebrani in eandem ſententiam hi quoq; uerluſuB. b A'& 5 σ˙deig S, Kxαπαι⁵—Hςσα. id eſt: Seruatus uſq; ingratus eſt, ã immemor. Et. Merd rib ddσmν εέχςα νέσνε αds ic eſt: Poſt munus ilico conſeneſcit gratia. 1 Fruſtra currit. LXXXIIII 61 neuò SexXa. id eſt: Fruſtra currit. pro eo quod eſt, fruſtra laborat. Sic uſus eſt diuus hau lus apoſtolus cõpluribus locis. Sumptũ ab his, ꝗ in ſtadio ns certãt. Celebris eſt hic ſenart: A'SXO AuHg&ie ev Aναωαα+ͦ eανν. id eſt:““ Temerarius labore currit irrito.. Celebratur& illud cuiuſpiam xmπσ,εν&ναυα. Sex¼‿ εν ⁰έέι ⁶5νν ε⁴. id eſt: Currunt extra uiam. ubd quis ſedulo quidẽ molit᷑, ſed nulla certa ratione, quæ præmõſtret, quid quatinusq́ ſequèc ſt. NMNorſus aſpidis. LXXXV Aμ α id eſt: Morſus aſpidis. De malo immedicabili, aut de lingua uehementerui rulenta. Refertur adagium ab Apoſtolio Byzantio, nõ admodũ memorabili autore, nili nos meliorum inopia compelleret. Quanq́; hunc nec Politianus grauatus eſt quodam in loco cita re teſtem. Circumfertur Græcus uerſiculus, adagio concinens: F'cε ερρυμνεν Gόχ᷑ι☛ ν νοuοd. id eſt:. Telum aſpidis profecto mulier improba. 1 Aelianus primo de naturis animantium libro, tradit aduerſus uiperarum, omniũq ſerpentium morſus remedium inueniri, aſpide una excepta, præcipue ſi de rana guſtarit, ut ait libro pron mo. Solius huius ictũ omni cura potentiorem eſſe. Nec ab ullo uinci, præterq́; a muliere, qua
/
uel aſpectu, contactuq́; ſolo necet: quorum alterum cum regulo, alterum cum aconito comu-
id eſt:
56 4
ne. Nicander item in Theriacis: 1 A*αστ†ενσ†t visO&, A⁴νεeέντανν ẽTt˙G p Aſpida crudelem, cuius ſuper omnia morſus Immedicabilis eſt. b 1 Plinius prodidit aſpidem nunquam uagari ſine compare: quod ſi contigerit alteram interimi protinus altera perſequitur percuſſorem, in medijs quoq; fori turbis agnitum. Addunt quich ab hoc ictum ſerpente, intra quatuor horas emori. Nihil autem uetat, quo minustrahatur adi gium, ad hoſtem clancularium:& tanto peſtilentiorem, quod clanculum citraq; dolorem inſu dat uenenum haæc ſerpens: neq; poſt morſum appareat uulnus in corpore, tantũ ſomnus leta lis obrepit: quemadmodum deſcribit Nicander, atq; hinc exiſtimat quidam morlum illius 2 Tsτεανπ ab eodem poëta uocari. 4 Arbore deiecta, quiuis ligna colligit. Abvo T ꝓ& ⁴&vn EuAeue r. id eſt. Ruente quiuis ligna colligit arbore. J dias dfüas præcipitẽ dederit, in hunc paſſim omnes incurrunt:& quiſq; quod poteſi in pit. la em libi putant impune fore. Exemplũ huius adagionis eſt apud Iuuenalem de Seian 5 Nihil eſt ab omni parte beatum. LXXX Quod ſcripſit in Odis Horatius: Nuihn eſt ab omni parte beatum, prouerbialem habet ſententiam: quam Græci ſic efferunt d 851,9 0 Ao Fντ άe Eudααοννα. id eſt: Felix per omnia nullus eſt mortalium. b
LXXXVI
Eit aliquotie
- Gurroar
natus u-
lwdichun unetüt Ehcdauoat
idor ndeiracune velkEtiuxt 1 Hyn hoavre Nüloamant whuiamo alrenouan hünwilk, Mordiſt
Dhur lde
ons ielt um tertücli rdatyt ℳ frena inunſpe euigereau dedhn anloceum o. ſalacutu
ar A— lſolg
dherrleeg, tmeni
icrol eäo ag. dlü

nS.idelkCmmee
oltret quid qutagti
modũ memotbinxij us grauatus eſtqwmnibe
—
us iperꝛun gwiin
ſ de rana gulatan 1 ulo uindpranijittt
1 Aencum batur, teſte Platone in Gorgia.Fertur inter Græcas ſententias huiuſmiodi ſenarius: o,äterum cman Oe5 2,S 4
ja u vo0g&,R r— Lic Wo. id eſt:
inus in crpoes
ſtümat quidim
mione: At ſi talentum rem reliquiſſet decem Primus eſſes,
tio eſt. Et iuxta Græcam ſententiam:
multarinidore carnium magis delectantur-
cHIELfIARDIS TERTIAE CENTVRTIYA f. 565 Elt aliquoties& apud Theognidem. Clearchus apud Athenæum adducit hunc uerſum. Fad⁴ oναᷣερeρι ννν Bpororg. id eſt:“
Nluſc; eſt˖hominum carpere quod nequeas. Menander apud Plutarchum, ir afoc.3 ksi Tp„yevee IIAVax nœR*; id eſt: Num quæpiam intercedit his cogn zc dolori; 2 b
5i Sedou, atio, uitæ, FEelicium multi cognatt. Tp 2vTuXOcHT, GvG 8 Twy per 84 ¹ elt:;
Cognatus unus quilibet feliciumn. Id hodieq́; uulgo dicunt, locupletum plurimos eſſe cognatos. Huc alluſit Terẽtius in Phor memoriter progeniem ueſtram
LXXXVII
ſq; ab auo atq; atauo proferens. 1 „„Amaitiamäur. rop EOcrp 35 ᷣυ id eſt: Amantium iræ. Vbi qui non ex animo indigna aut de iracundia neutiq́; duratura. Terentius in Andria:Amãtium, ir
LXXNXIX ntur inuicem, æ, amoris redintegra/- enreeh Ruso es deeu. id eſte Puſilo amantum durat ira tempore.. 5 Atq; huiuſmodi diſſidiola, quæ nonnunq́; incidunt inter amicos, modo abſit amaritudo, quaſi renouant amicitiam, excuſſo diuturnæ conſuetudinis tædio. Quod eleganter indicat & Mimus ill, ni fallor, Publianus:. Diſcordia, it carior concordia.“ Prinmã recte uãlere, proxima forma, tertio Ioco diuitiæ. Ne
Nme, id eſt: Aiunt enim optimũ, ac potiſſimũ eſſe bonam ualetudinem, proximum, for/ mam tertiũ diuitias. Meminit huius adagij alijs quoq; locis. Stobæius citat hæc ex Sclerio quodã-y a u0p ⁸ 1So Sic, Jucr, JeVHO ⅞& Sud A, evec, pirop Aſp d06Ace, hreruraen 1S Aεr& αν id eſt: Bona ualetudine eſſe optimũ eſt homini mortali. Proximum ſpecie honeſta præditum eſſe. Tertium opes habere citra fraudem. Quartum atate uigere cum amicis. Idem libro de legibus primo effert ad hunc modũ. ar A ida, enO evmopge fp 1de, rera Jo eSrO,0d rHX8,K 5⁵ε‿ε‿αναονα, id eſt: Pri, mum locum obtinet bona ualetudo, ſecundum robur, tertium forma, quartum opes, haud cecæ, ſed acutum cernentes. Hic ordo uotorum olim popularibus etiam cantilenis celebra
1 Plato libro de legibus ſecũdo. Areror N0, doe 65/50 vyio 1d, TeUSoH K 6Moe, Biad N liabiljaut elngaum
oin 1 dyt cg aſop 0˙-ep, E Bie. id ef“
Qum bene ualere, melius in uita nihil. Item alter huic ſimilis:
Recte ualere& ſapere, duo uitæ bona. Quõ ſpectat etiam illud Iuuenalis: Vtſit mens ſana in corpore no. C“ Tocis etit prouerbio, quoties fignificabimus, aliud alio prius eſſe& ijs, quæ potiora ſunt, maiorem curam deberi- b.
Fornum eſſe. Ambroſta alendus. 210
Fonum eſſe, Ambroſia alendus. Vtrunc; prouerbiali ſgura dixit M. Tullius, alterũ nindoctos, ac brutos homines, alterum in egregios. ut intelligas illos pecudibus, hos dijs
*
duandos. Nam fœno uictitant boues. Ambrofia cibus eſt apud Homerum, deorũ, en yrop. Cicero libro de Oratore ſecundo:Sic ego, Craſſo audiente, primum loquar de face ip& docebo ſus, uti ai unt, oratorem eum, quem cum Catulus nuper audiſſet, fœnũ alios acbat eſſe oportere. Rurſum idem eodem in libro. Iocabatur, inquit, Catulus, præſertim u cum ita dicat ipſe, ut Ambroſia alendus eſſe uideatur. Horatius, pr ælautas, opiparasq́; cœ/- edelm cœnas uocc., Onoctes cœnæq́; deũm, nectar& ambroſiam indicans. Nam hæc illis tantum à poẽtis tri uu V
ntur, ſquando domi cibum capiunt. Alioqui ſi contingat aliquò ad opimam uictimã Spes alunt exules.. XCII AN,eg Z⸗ id eſti Spes paſcũt exules. Vbi quis excuſſus à priſtina fortu Amid ig dᷣ‿‿α‿ ⅞⁴s, id eſt: Spes paſcũt exules. Vbi quis P

566„DES. ERASM 1 ROT. ADAGIORVAM na ſemper id ag
lus ita ſit exul, quin&ʒ uelit,& ſperet futurum, ut aliquando poſtliminio redeat in patriam.
ld ita eſſe nos quoq; complurium exulum exemplo coanoaimue nominatim loannis Ben ld ernichs uem cum illi ellemus Callus in grattam lulij Komani hontüch e pulit. Euripides prouerbialem Lententiam fuiſſe ſignificat.Citatur autem a Plutarcho ihel ſo quem de exilio conſcripſit:—“ rices Ldco Suyas, 2 25. o△‿& πααασνι 3uμααραασσνι νμννοο AE. Spes exules alunt, ut habet adagiun/., Oculisq ſpectant blandulis, ceſſant tamen.. pr 5 Et nati natorum. oln nA-es op, id eſt: Nati natorum. Prouerbialis figura, qua longam rei cuiuſpiam pro/ agationem ſignicamus. eam adagij uice fuiſſé uſurpatam latis iei Eios Sllorä duot locis tum libro de legibus tertio, uo a do εις d Ae yOuS, id eſt: Filios fliorũ, ut
dicimus. Sumptum è carmine illo Homerico:„ Quod Vergulius ita reddidit:
id eſt
Kao* ταα⁴ͥον αᷣes, 1ν ArτονπυεννουισGà.; Et nati natorum,& qui naſcentur ab illi. Alluſit ad Homericam figuram Ariſtophanes in Auibus: &ooεν ⁴ι œασο⁵e, xouσ Td ππσα. id eſt: Dabimus nobis ipſs, natis, ac natorum natis. b 1. in Nebulis eandem figuram per iocum torſit ad uſuras, alias ex alijs naſcentes Aroi ud& 35Xſ uA dn r6. Nimirum alludens ad illud, quod alibi retulimus E's r6 ν Qπρην †⁶ι τένεσ‿ε 2si no* ꝙ◻. 5 b feerauuſd. xXOIIHI Ier roudu, dicebantur prouerbiali conuicio ſœminæ uiroſæ, ac libidine præter modum orurientes. Ariſtoteles libro de animalibus ſexto, ³ /ℳ⅜ α τνπeηιοο Hλι⁴d τ ενορ³. 9.0 e E 271 BA†⁴&ριφρνσqQꝶ εαα εꝓτνμνμ εννιανέμνενννν d&* dv Dp dlod br ncAdsop re 1 S016ε—, id eſt: lgitur equæ furiunt in equos. unde ab uno hoc animante ductũ eſtuo⸗
cabulum, quod in mulieres conuicio dicitur, circa Venerem intemperantes. OQOuiam mores. XOCV. naoε τονε ⁷μ⁵σν, id eſt: Ouium mores. In ſtupidos ac ſtolidos iaci ſolitum. Ariſtopha/ N Bobaris Ep AeTd. ideſt Mihi imò uitam prædicas ouicueä. b„ Ariſtoteles libro de natura animalium nono, q́;obrem ita ꝓuerbio dici cõſueuerit indicat, cia L vord x Aeic nod αι ⁴J., ko 2r ferla aarod ri a ug vo ℛά E G-voap. T0⁸—h 8 Ioed op 16O, es; Ne„*I³*ube G Rvõxrop. ⁴eέ S mσ⁶ε%ο p 1d*νέμ⁶ρ ksi. 2n8 21 Tc ESnaics 06 0d ep. Oœl* ττνα M᷑άxdννσ rO tki Xαᷣsra Lrcobep, 4 JrTa d*ℳ 7. 9uci, Sn Ai Aa d 7oHul0,3un EenSa1 Sr'Lve,A drr0Nuvrr ndrlä uo„o,p us 2s Serdg OMeανν,5, noE Wee, r⁶πνα αάαηακννέινυμσαι, id eſt: Differunt autem& timiditate manlue tudineq́ʒ& ferocitate, placiditatec;, intelligentia, ac ſtoliditate. Nam& ouium ingenium, quemadmodum aiunt, ſimplex ac ſtultum. Siquidem eſt omnium quadrupedum inertilli mum. Prorepit in deſerta, nulla de cauſa, ac ſæpenumero hybernis mẽſibus loras èſeptisdi Freclitar unch à niuibus occupatum fuerit, ni paſtor com pulerit diſcedere nõ uult, ſed te/ lictum, ceſſansq́; perit, niſ paſtores mares adduxerint. Nam ita demũ conſequuntur. Pto⸗ inde Ariſtophanes taxans uecordiam populi Athenienſis, oues illos uocat, in Veſpis: in b Snae Moͤßara uαενιμωνπα.-ec hoc prætereundum loco, quod Diogenes Cynicus, opu ntum uenchm aeruin indoctum. eerrou eve A.αp, id eſt: Ouem aureo uellerec autus in Bacchidibus: Quis has huc oues adegit? in ſenes ſtultos. A. Muris interitus. b XOVI d Ka ⁴εεςσ⁶eᷣ⁷æę⁰op, id eſt:luxta muris interitum. Aelianus libro de naturis animaliũ duo Thaepite⸗dec,denal murem minime uiuacem eſſe, ſed ſua ponte, defluensid 3 rend uſe neen q; hinc natum prouerbium- er& 2ude 5gpop, id eſt: luxta mur tum. Addit hoc uſum Menandrum in Ithade. Quadrare uidetur in homines 6* 8
tut reſtituatur. Ab humano ſumptum ingenio, quo fieri uidemus ut nul⸗
Cl vltudine
mMcer
rocgo imploe iquod 4. 1 tamdũ wdnond altinpet uTähuc ſeatelent acho come arbbed ou Kaiuräh: rg etrr, Ge mn adu eihll zu rnnidespot mwebpatin tneaugens eem declte Keordt dich
Ws Aludtac
lbiprapori Kekurnalbu M Tulü
ulupau lchu à- Mcdr 1 oltebit, daädecoroſt rtrietüm gaodrog t 1 ui u onni 9e g
1 R.
1
„ 1

qun long m nia 3
dnam teiuh mft nciathman enuc, idch klean
—
bun
ferglüwia wiäi
c HILIADIS TERTIAB CBNTVRIX II. ualetudine, aut in ναεεο⁹εεεε, id eſt, Breuis æui, quos àα⸗αε appellat Homerus. Ante lentem augere ollam. XO VII
19 endie edu, Tid Ndda, id eſt: Ante lentem augere ollam. Prouerbiali figura di-
767
ctum, pro eo, quod eſt ſpes ingentes in animo cõcipere, priuſq́; res ipſe teneatur. Aut polli⸗
ceri,quod ipſe nondum habeat, aut præpropere ſibi placere, quaſi iam poſſideat, ea quæ pro culetiamdũ abſunt, ut teneantur. Veluti ſiquis ſpe ſacerdotij ſumptus iam incipiat facere, quod nondũ acceperit. Aut ſiquis uitæ ſtrepitum augeat ſpe magiſtratus, quem incertũ eſt, an ſit impetraturus. Citatur adagium ex Cratete apud AthenæeutmwW. Ms pò anig XOd, lgᷣ E1 Sdε α⁵αα dxνυνe. id eſt: Ne ante lenticulam augens ollam aut patinam in ſeditionẽ nos mittas. Citatur& à Plu/ tarcho cõmentario de præceptis bonæ ualetudinis, eiuſdem Cratetis nomine, his quidem qbeda rao rdAs d πα‿ ve, A 79⁸ qoαmαια&mσα aU,&, Sd T1αμπνρ SGAng. Abe Re 7 ½ Lauee, I SNsAsu 19 0,Kn 79 oαις Aοσπά⁴ ccE Rei,ai 83 dννν⁵ον dre iuep rud nad, ulda ko id A,., E 78 GFio R2, MODel di SRci en AuO Koufg ib 690) rasαes
dud Kad oia, id eſt: Crates igitur cum exiſtimaret in ciuitatibus ſeditiones ac ty/ rannides potiſſimum è delitijs ac luxu naſci, per iocum admonuit, ne præ lenticula ſemper
2
augens patinam, in ſeditionẽ nos conijcias. Sed ſeipſum adhiortetur quisq;, ne ſemper præ
.—. 3.... ente augens patinam, neue modis omnibus, præterito naſturtio& olea, ad farcimen& pi⸗
lasexali rimn b asad ilud qwttüint
1r
airoſe aclbicinentm drro de cl rnaig ddox uh tm T un duno hocarimmnäit emm intemperanté
4 cſtolddos ciſoimdé
b
1
puerbiodd üreh lag. rn äin 8 mrFrrile 4 rau Lud obep, aa Naurauirrdi runt autemmm 65
tate. Nam dr
— —
—
Adu
Saturnalibus. Lens legumen eſt uiliſſimum ac plebeium.
ſcem deſciſcens, ex repletione corpori ſeditionẽ cõcitet, ac tumultũ& diarrhœas. Crates eò detorſit dictum, ut apparet, poẽtæ cuiuſpiam, ut pertineat ad homines impendio ſumptuo
ſos. Alluſit autem ad morem plebis, quæ ſolita ſit excitare ſeditiones, ſi conſpiciat optimates
lbi præponi. Nam lopade apponebantur cibi lautiores, id quod licet colligere ex Luciani
Pudebat recuſare,& non audebant ſuſcipere. XOV 1I1
AM. Tullius in epiſtolis ad Atticum uerſum hunc Homericum, ceu prouerbialem nõ ſe⸗
mel uſurpauiuiut
A0,de R Aylb,, Sooe Drodex‿b. id eſt:
Detrectare pudor, formido ſubire uetabat.—....
Quo licebit uti, quoties incidit eiuſmodi negociũ, ut aliud ſuadeat honeſtas, aliud utilitas,
d dedecoroſum ſit non ſuſcipere prouinciam, rurſum periculoſum ſuſcipere. Poteſt accom
modari etiam ad illos, qui rogati neq; negare audent, ob pudorem, neq; præſtare tamen uo
lunt quob rogantur, ob diuerſum animi uitium. Eſt autem hic uerſus apud Homerum llia/
dos u. ubi Hector quemlibet è Græcorum ducibus ad ſingulare certamen prouocat,&
aliquis omnibus cunctantibus ſurgit Menelaus: 2.
91 19. 51 ß mdre dnlid dSorro nf,
Adecdep& Rulba N, Aα.ά Rd/rod' tαεσ. id eſt:
Ac ait interea tenuere ſilentia cuncti, 1*
Detrectare pudor, formido ſubire uetabat. Sphæram inter ſe reddere. XOINX
Plutarchus in libello de cognoſcẽdo profectu,. λνα MNop n uts, regi rd
deriais dqra erabea roue A6-yG STe 1dvra MA ανα εmπνιιμμμοοmQην‿ε ανς, e
nardea ncci aταραααερ AG.△ο, 1 T†r αμρα̈⁵ μ œσ Tε χααινονπα, id eſt: Maxime ſi inter diſpu
tandum ſuboriatur contentio,& rixa, iamq́; eò res peruenit, ut ueluti lora, aut ſphæras uiciſ
4 99 iim alius in alium iaciamus, magisq́; gaudemus ferire, aut proſternere, q́; diſcere ac docere.
ukis vooεau 21 1.o AS yo. id eſt
eminit de luſus genere Iulius Pollux, libro de rerum uocabulis nono.Non diſſimilis eſt,
auem hodie pilæ uocant. Cuius meminit Horatius: anq; pila lippis inimicum& ludere crudis.
uadrabit adagium in eos, qui ſeſe uiciſſim dicterijs inceſſunt. Confine, ſicut opinor, illi erlano: Cadimus inq́; uicem præbemus crura ſagittis. Animo ægrotanti medicus eſt oratio.
b Celebratur hic uerſus apud Græcos prouerbij uice, citaturq́ʒ à Plutarcho ad Apolloni
3 .*
Huc alluſit Horatius in epiſtoli:
egroto animo medicus eſt oratio. S,, Sau

S6s DEBS. ERRSMI ROTERODAMI AD AGIORVM Sunt uerba& uòces, quibus num lenire dolorem 3 i tem.
Poſſis,& magnam morbi depellere partem.. ſetlia fnechehngr aha. Poſlisna toicor cupiditater animi morbos appellat. his philoſophia medetur phar, mac uerborum, id eſt monitis ſalubribus. Et apud Terẽtium arguit ſele Menedemus, qui non ut decuit, tractarit ægrotum animum aduſeſcentis. Vtenim in corporum morbis pro ratione ualetudinis, alia atq; alia adhibentur pharmaca, itidem in animi malis non eade ad hibenda eſt oratio. Sed interim blandius monendum, interim acrius iurgandũ, nonnunq; diſſimulandum,& imprudenti pharmacon admouendum. luxta Pauli monitum: Argue,
obſecra, increpa. Feruntur in eandem ſententiam ꝗ hi ſenarmt
A6r„⁴ 8s. Odςπναμααόάνο XWTnG AGvG.. id eſt: Polori enim medetur una oratio. Et, M
Ao*⅜ d* Enrdo ας ꝗꝓα&ιασνσQσςονε⁴εν. b Sermone fiexiſti optimo me pharmaco-⸗ Et,
O“ AGν r oe o Kr Hu‿lid 7⁴.8g. id eſt b
Animo laboranti medicus oratititititio. N...... Verum ut amica, ſalubris& in tempore adhibita oratio, remm edium eſt efficax ac ptalentii neum, ita ſermo inimicus, aut peſtilens, aut non in tempore dictus, letale uenenum.
r S, αν, ip eſt: Siquid malisin Pyrrham, ſubaudiendum recidat, dtur, deprecabantur abominantes,& in hoſtium caput imprecantes. Vnde d
illa figura Græcis pariter, ac Latinis ſcriptoribus familiaris, hoſtibus noſtris
hoc eueniat. Ouidius B
Hoſtibus eueniãt conuiuia talia noſtris.&,
Hoſtium uxores, pueriq́;, cæcos Sentiant motus orientis auſtri.
1.
Et Terentius in ſene ſeipſum excruciante. Au, obſecro te, iſtuc inimicis noſtris ſiet. Origine prouerbij tradunt huiuſmodi. Quondam Pyrrhæos, quotquot erant finitimi, graui odio perſequeb antur:unde ſiquod malum aliquando uideretur impendere, id abominates, pre cabantur, ut in Pyrrhæos auerteretur dicentes, Qομν νπέά̈εοαιινν d eſt:ln Pyrrhæorum regio nem. Eſt autem Pyrrha..e bi inſulæ ciuitas, autore Stephano.
II
27
In tuum ipſius malum lunam deduces.
Eri α elblto ßα⁴, id eſt: Aduerſus teipſum lunam detrahis. Maleficæ mulie
res incantamentis quibuſdam lunã in terrã detrahere credebantur antiquitus. Vnqde Ver/ Pluse Carmina uel cœlo poſſunt deducere lunam. Et Horatius in Odis: Per atq; liberos carminum ualentium,. b.e Refixa cœlo deuocare ſydera. Lunamq́; ruhentem 3 Ne foret his teſtis, poſt magna latere ſep ulchra. Vna laboranti poterit ſuccurrere luneę.
Et turſum in ſermonibus:
Item Iuuenalis: Creditũ eſt olim huiuſmodi ſagas oculis, ac pedibus priuari ſolere. Aglaonice quæpiam, cum per aſtrologiæ cognitionem defectus præeſciret, iactitabat ſe lunam è cœlo detractura in terras. Atq; eius iactantiæ pœnas dedit, de quo dicetur in prouerbio, lunam detrahere. Prouerbium igitur hinc ſumptum, dicebatur de ijs, qui ſuis ipſorum artibus ſii malum ac cerſerẽt. Quod genus, ſiquis callidis rationibus effeciſſet, ut aecerſeretur aliquis, deinde eue niret, ut ab eo, quem accerſendum curaſſet, ſubuerteretur...“ Coruus aquat. 3 II
5ε ⁶, id eſt: Coruus aquat. Dici ſolitum, ubi quis non citrà negocium, citrac ine
4 conſequeretur ea, quæ cuperet. Aut ubi quis rem nouis artibus tentaret fficere. Du tum ab apologo, de coruo congeſtis lapillis aquam ex imò fundo in ſummã uaf erum euocante. ſed probabilias uidetur, ut adagium referatur ad eam fabulam, quam f altor
o boktume leloui hi aci
=s— —
libro
padhtta Rtenuen (ruus inal Tollt,&: prrachu Nertat es wmemot in Dum tere mgzläur ddomit ewihicau llctenuit
acbat cul
Ricicum
Ptbicum!
Denulog ſemiatthau tebiommih
unva
um auoties mn fuiſeK
Mouai eboleinhe dalhter hos Rirea Feſt meciRet deebantuu
—— —— —
— — — — =
iceperzt, älldieas kad 69 5 oilug
dul eanden
—
— —
——
—— — ᷣ —— —— — — — + —

àD 10h . cHILIADIS TBRTIAE CBNTVRIA 11. 869 4. ſbro ſecundo narrat Quidius ad hunc modum: b M Phloſo. AnfForte loui Phœbus feſtum ſolenne parabat, um aatge ſd, Non faciet longas fabula noſtra moras. tenim nch eltatd Imea dixit auis, ne auid pia ſacra moretur, lem in ani Ft tenuem uiuis fontibus adfer aquam.
m aaiugit üüe Coruus inauratum pedibus cratera recuruis
dä a. Tollit,& aẽreum peruolat altus altus iter. uin Stabat adhuc ficus duris denſiſſima pomis, FTentat eam roſtro, non erat apta legi. Immemor imperij ſediſſe ſub arbore fertur,
Dum ſierent tarda dulcia poma mora. lamqʒ ſatur, nigris longum capit unguibus hydrum, Ad dominumq́; redit, fictaq́; uerba refert. b Hic mihi cauſa moræ uiuarum obſeſſor aquarum,
Hic tenuit fonteis, officiumq́; meum.
medium edefkena Addis ait culpæ mendacia Phœbus,& audes e dictusſerlelban Fatidicum uerbis fallere uelle deume b
At tibi dum lactens hærebit in arbore ficus,
De nullo gelidæ fonte bibantur aquæ. Aeminit huius& Higinius,& Aelianus de naturis animantium libro primo. Proinde pro aerbium mihi magis uidetur conuenire in ceſſatorem.. rrham, ſubaulana„. Conuenerunt Attabas& Numenius. äum 4 modum mamidte zuui do Sſade vSA·O, id eſt: Coniunctus eſt ſuo Attabas Numenio. Dici ſoli, ν 1 mdu⁵ n caput inptomſſ tum zudie improbus aggregatur cum improbo.Diogenianus tradit hos inſigne par fu/ 2 v ſe 14 Bℳ
dbus Rmilarubäon tum iſſe. Simillimum illi, quod alibi dictum eſt: Cum Bitho Bacchius.
Coloſſi magnitudine. 2* 2&.. 1„„.„„. ooas 1 εμQνσ‿ id eſt: Coloſſæa magnitudine. Prouerbialis apud Lucianum hy/ nav 4. gdente“ perbole, in homines prægrandi corporis mole. A ſtatuis ingentibus, quos Coloſſos appel/nο„5 ꝑ4.„ein⸗
tius in Ods 1.
ue inimich oſtöt quot erant mninigt impendeereiit 4m
jaxid ettlnhmimmn
ant. Inter hos in primis celebratur ſolis Coloſſus apud Rhodios, ſeptuaginta cubitis altus, aut iuxta Feſtum Pompeium, pedes centum& quinq;, cuius pollicem uix pauci potuerũt amplecti. Referuntur& alij apud Plinium prodigioſæ magnitudinis. Nam ijs impendio delectabantur olim imperatores Romani, quibus ut uidetur magis erat cordi maximos Rauamoptimoooo. b
Mali commatis. b VI
ano. vom 5ene, id eſt: Mali commatis, dicebatur improbus, cõtemptus& reijculus quil- lces.. r piam. Sumpta metaphora à reprobatis nomiſmatis. Ariſtophanes in Pluto: unam detrabi- PEoins&&*vαιαmQκh xoru S n0&μ ◻μσνεοs.. id eſt
ebantur nntäuin Et Horatigiii
Videtur eſſe non probati commatis. 2 ln ſycophantam dictum iam ad paupertatem famem ih redactũ, poſteaquàm Plutus ocu-
los ecperak lnterprer oſtendit cõma genus eſſe uiliſſimi nomiſmatis. Sonat autem perin/ 1
bus: cde quali dicas, malæ monetæ. Rurſum in eadẽ fabula b aerak dr 15 kusiyve u, o⁴μαρανρ. id eſt:. lauenaliliä Nouerit illius eſſe hunc improbati cõmatig..„. 5 Apud eundem in Ranis, 1¶ πω&Qαμ μάέινμαι Ad hanc formam pertinent etiam illæ, ceu
ri ſolere bu
prouerbiales metaphoræ,*εεενς⁶σ ⅜μννσραάνσ.& d EVW4p, pro eo, quod eſt impoſturam acere.&* ονκα ꝓro impoſtura, quæ uoces reperiuntur cum alias frequentius, tum Plato nis libro de legibus undecimo. Siquis forte certius deſiderabit teſtimoniũ. Proinde qui mo
ribus ſunt improbatis, eos uενιλυηνε uocant, quaſi dicas adulterinæ monetæ. Appoſitius au tem ad oris figuram, morum& indolis indicem referetur. Siquidem quẽadmodum num/ mus inſpecta imagine dignoſcitur ilico, probatus ne ſit, an adulterinus, itidẽ ex ipſa ſtatim
ominis forma deprehenditur ingenium, uel Euripide teſte, cuius hæc ſunt in Ione. ruoin& p d ra. TOR †&ννά☛α Fðςᷣõöe, 7 Xiu Mas rie ui εραανκεν tu‿πανκνν. id eſt: b 1 c pecies ipſa, ſimul aſpexeris b Bb;, Hominem
—— 4
2—— 2— ————————————.————— 4 ————— 3 ͤͤ)—”1b—“—ö—“—“—““ͤͤͤſͤſͤſͤſͤſͤſͤſ—— — 8— 4 5— u e“ 1 8

ADES.BRRSMI RGT. KDAGIORVA
Hominem arguit, generoſus is ſit, an ſecus. ee⸗ an.. 5 Beneuolus ttucidatovr FuII id eſt Beneuolus occiſor. Conuenit in hos, qui cum ſummam adferant
57*
9 7 EVvG d G◻α⁴³σά,
perniciem, 45 in jilins h rem Lhibüſfe(N ta matre Clytemneſtra, parentale conuiuium uelut in illius honorem exhibuit. Quidam
& ad Antigonum regem referunt, qui poſteaq́; Semelen medio ſuſtuliſſet, oſſa tamen il-
lius, ſummo cum honore curauit ad matrẽ deportanda. S unt quibus magis placet, ut ada, ũ ad Ptolemæum Philopatoris fliũ referatur. is matrem Berſenicẽ in carcerem Miegaris coniectam Soſibio tradidit adſeruandam, ubi illa non ferens eam fllij cõtumeliam, ſumpto, ueneno interijt. At ille perturbatus inſomnijs, mormetum in medio urbis extr uxit, quod nũc ſepulchrum ap pellatur. In hoc unà. cum matre, maiores omnets ſuos compoſuit,& in ter hos Alexandrum Magnum. Nec hec contentus officio uir pius, templum eidem coſlij tuit in Aegialis, cui nomen inditum: Berſenicæ ſeruatricis. Hæc fermè Zenodotus. Corytheo deformior. ne VIII koνo d exbisε,id eſt Corytheo deformior. Aiunt Cor) theum quempiam fuiſſe hominem inſignite ſtultum ac uecordem, ad hoc forma infelici ima, fœdiſſimać, cui libe ri item fuerint omnes patrem referentes, unde uulgaris dictus eſt iocus, in hominem bar- dum, ac perinde deformem. Refertur adagium à Zenodoto. Contra torrentem niti. ö Contrã torrentem niti dicũtur, qui fruſtra certant cum ijs, quos uincere nõ queant. Sum ptum à natantibus, qui ſolent ſecundo natare flumine, maxime ſi torrens fuerit. Quod ſ cntra nitantur, nihil promouerint. Vſurpat hoc adagium Aurelius Auguſtinus in epiſto la quadam ad Diuum Hieronymum. Et laudatur à luuenale Criſpini prudentia, qui Dom tiani uiolentiæ conceſſerit,& ingenio alioqui inſanabili obſecundarit. 1438 Ille igitur nunq́; direxit brachia contra Torrentem. ltem Ouidius: Stuſtus ab obliquo qui cum diſcedere poſſit Pugnat in aduerſas ire natator aquas. Sr e ſq; ad aras amicis.
X
Me Hou d id eſt: Vſq; ad aram ſum amicus. Tametſi non eſt huius inſti⸗
tuti quælibet apophthegmata colligere, tamẽ hoc ita cõmode dictũ,& ſpecie uſqʒadeo pro/ uerbiali,præterea ſic à magnis celebratum autoribus, ut merito uideatur in hunc otdinem cooptandũ. Reſponſum eſt autem à Pericle, quem cum amicus quiſpiam ro aret, ut in cau ſa quadam ſua gratia falſum deieraret, εμε εσιι᷑mdQOΤά—uwdπ νς‿ Qνιον, d AC Bopiüp. id&ſt: Oportet me commodare amicis, ſed uſq; ad aras. Ita refert Gellius. Cõmodius eflen Plutarchus itrlibello, SHε⁴οσένσνέα. u,, a9 B did eſt: Vſq; ad aram ſum ami, cus. Admonet prouerbium nonnunq́;, quo conſulamus amicorum cõmodis, eorumq́; uo-
luntati morem geramus, fas uideri paululum à recto deflectere: uerum eatenus, ne pro-
pter hominem amicum numinis reuerentiam uiolemus. Olim iurantes aram manu cotin gebaut. Porrò quatenus& quouſqᷓ ſit ab honeſtò deflectendum, amici cauſa, copioe do ctec; diſputat Aulus Gellius libro noctium Atticarum primo, capite teriooc. 1 1. Codali chœnix. I kodAs Xoluie, id eſt: Codali chœnix, ſiue demenſum. De magnis menſuris dicebatur, au⸗ tore Suida. Neq; præterea, quicq́; ſuper hac re mihi repertum eſt adhuc apud autores. Con iectare licet ortum à ſeruo quopiam edaci, cui chœnix fuerit altius capax,& hac arte frau⸗ darit herum.In collectaneis quæ titulo Heſychij circũferuntur, reperio Condalum piſcem, aut eundem, aut certe aſfinem Ceſtreo, quem Gaza uertit Mugilem.. ee SConcha dignus..... XII xkõ ε εέ id eſt: Concha dignus. Rem nullius precij concham dicunt Græci, quem/ bant, id no-xαsε ε,, dicebant. Conto nauigg.
admodum Latini nauci aut Hio rei ſignific⸗ dmodum Latini nauci aut floccum. Vnde quod contemptiſſimum, nulliusq́; rei ſgniñca
irt6 XIII
r πλεν, id eſt: Conto nauigare, dicebantur, qui ſic rebus uterentur, quem admodum
uti iui 5rne 9 im conueniebat, aut qui uitæ genus ſuo accõmodatum ingenio ſequerentur. Nec; enim 0
tus ad ullu iu— muis ds d ullum alium uſum accommodatus, quam ad nauigationem: ltidem nõ ad quama
3 —.— E
tamen beneuolentiæ ſpeciem admiſcent. Tractum aiunt ab Oreſte, qui trucida,
4
onl Nunn qaiui Rrlod dd alübldo
n dhl
Plerdum.
udeali andſedmid an muraret Kcgonteutl tiepelesm Koppelatun iltet. Adc ſegenetata ninatiaum, Cnipb eien rntancuna
hreseo Rqubos uo
anundee
4 99 3 lind ipthr
1
Unaſsau
enn d

cotun luti uerbum aliquod temere dictum, deferretur, uexareturq́;, eum prouerbio dic
täg
m Ouictius: b
us. Tametfinonät de dictũ aèpesitu rito uideatur inntr
icus quiſpim ont 4 wie SMoc dhaht
cfert Gellis⸗CFrau alid eſtVſgadunii nicorum cömocicis ectere: verum ettmi Dlim iurantesannali
1
dum, amic' Gibihe
no,ap en 1 A us quædam queritur, aduleſcentem amorem pridem ita ſibi ſolitum adulari, ut diceret
os dketentueg, e noterrena
4
»CHIELIADIS TERTIAE GENTVRiA II.. 571. iſtam quiuis idoneus eſt. Vtaris licebit, ſi quem admonere uoles, ut qu aqp re utatur, ad id in quod inuenta ſit:ut quorſum ſeruas nũmos tuos, nõ in hoc natos ut ſpectentur, ſcc quo uita ſubſidio ſint, conto nauigandum eſt. Refertur à Suia.
ycli pœnam debet.. IeTntenne AEre rde.eie ris ie xITI MGV Sfulu b*i idelt: ydipœnam dehet.*‿ι rima producta, gloriã ſgnihatrcs,
dem correpta, ν ασονναμρ ναυάάνꝙᷣQꝰQOTc, id eſt: Maledictum& conuicium. Vnde; uer
bum deduxere uαέαςιφν pro eo, quod eſt con uiciari. Proinde cum quis ob rem fri Ke Nlallg dureriue au, e o Jiulh 5eAde Hoc eſt conuicij pœnnam dependiſſè,& ma⸗ edicti pœnnam debere. Nam antiquitus mulcta dicebatur ijs, qui petulantius in quem Piam al auld iiciſſeniit. I Prr anmtus 1 guem
m
'i Xu‿να, id eſt: Cnips in regione. Dictum in eos, qui ſubinde ſedem mutarent,&
diunde aliò demigrarent. Cui uitio ſeſe obnoxium fuiſſe confitetur Horatius. Eſt autem cuid, ſeu uui—, nam utrũcq; reperio, uermiculus inn aſcens materijs. Is eroſo ligno, ſemper lo-
cum mutare nititur. Quidam efferunt prouerbium hoc modo,—* αι αά●οας, id eſt: Cnips
eregione, ut ſubaudias demigrat. Plinius libro decimoſexto, capite quadrageſimoſecũdo,
inter peſtes materiarũ teredinem cõmemorat, uermem grauiſſi
t c Japeſſn,eöat, Wermem grauiſſimo ad portionem capite, ſcc appellatum, quod dentibus erodat, ſed proptie uocari teredinem, quæ in mari materiã
inkeltet. Addlit huius generis Ceraſten uocari, qui ſimulat; tatum eroſerit, ut circumagat
Aurelius Auguidung
ſeſe, genetat aliũ. Suidas ait à uνοο, qui eſt genitiuus caſus hui us nominatiui uε*, ingi no⸗ minatiuum made,eamch uocem ſignifcare, parcum, tenuiq; uictu uiuentem, nimirum ad Cnipis exemplum, qui lignorum arroſu paſcitur, cibo non admodum lauto. Proinde con⸗ ſentaneum uidetur, adagium dici poſſe, in ſordidos duro, parcõq; uictu utenteem. 3 voso8 H‿*f, id eſt: Cyclobori uox. De clamoſis& uehementer obſtreperis dicebatur, aut quibus uox eſſet uitioſa raucaq́;. Cycloborus fluuius quidã
Cyclobori uox.
uens unde ductum prouerbium. Ariftophanes apud Suidam: eag, ueucrng, uu658 euldh eN,. id eſt.
Cnamoſus, auicdus, uoce Oyclobori obſtrepenru. yn Haſium intunddc. TyH d400 deie, id eſt: Thalſium miſcuiſti. Dici ſolitum uidetur, ubi quis uinum non aqua: ſdalio quopiam efficaciore uino dilueret. Nam Thaſia uina laudatiſſima quondam fuilſ⸗ ſe,teſtatur& Apuleius apologia prima: Olitori, inquiens,& cauponi merito conceſ⸗ ſim elt olus uinum ex nobiftate ſoli commendare. Vinum T'haſtum, olus Phliaſum.
kſtautem Thaſus inſilla iuxta Thraciam:unde prouerbium, Thiaſus bonorum. In ea inſu/
lanarrant fuifle Staphylum, quem deperierit Bacchus. Sumptum eſt ex Ariſtophanis Plu to, quo loco uerſus hic eſt: ie E. S ne Efio,og Ke,9e 2,Xomoe ye S TIa. id eſt: lerito profecto, ſi Thaſion infuderas.
ilã ſuauiſſime olere. Ad id per iocum reſpondens Chremylus, negat eſſe mirum, ſi ita ui/ ſum fuit aduleſcẽti, cum illi unnum Thaſium odoratiſſimum proponere ſit ſolita. Interpres addit àεναε dictum pro xεπννοκσ, d eſt, infundebas, pro miſcebas.
non ſatis liquet.
Claudiana tonitrua. i
„Feltus Pompeius innuere uidetur, Claudiana tonitrua in uulgi ſermonẽ abiiſſe, ſcribens
dedocata Claudiana tonitrua, quod Claudlius Dulcher inſtituerit, ut ludis poſt ſcenã fa- blhpidum coniectiis ita ſeeret, ut ueri tonitrus ſimilitudinẽ imitarctur. Nâm antea leues acmodum& paruos ſonitus fieri ſolitos, cum claui& lapides in labrũ æneum omeenn tur. Qadrabit adagium, ſi modo uidebitur, in adagionum gregem recipiendum, in homi . b. B 2 nes immo
aolam ue
tticæ, ingenti ſtrepitu de
Aro d uulgato conuicio dicebantur ij, qui puerorum amoribus oblectarentur, aut ut ait Diogenianus, mulieres immodice libidinoſæ. Vnde natum ſit prouerbium,
——

5 DES. ERREMI ROTERODAMI ADAGIORVR
nes immodice clamoſos,& odioſe obſtreperos.Simillimum illi, quod alibi retulimus, ose vop Xop, id eſt: Dodonæum xs. b 1 PE ae Claudi more tenere pilam. Xx
M. Tullius aduerſus Piſonem, ſcribit in hunc modum: Græcus primum diſtinguere ill atq; diuidere, quemadmodũ dicerentur; iſte claudus, quom odo aiunt, pilam retinere, quod acceperat teſtihcari. Nactenus Cicero. Prouerbium congruit in eriacd2 præce/ ptoribus acceperint, ſiuue id doctum ſit, ſiue indoctum, nullo delectu, nulloc; iudicio tene, re ſolẽt, ac ſequi. Sumpta metaphora à claudo diffidente ſuis pedibus,& ob id pertinaciter columnis innitente. Niſi ſi cui magis referendum uidetur ad luſum pilæ, quam claudus ita demum accipit, ſi commocce illi mittas. Alioqui pe poteſt utcu accipere. Seneca libro de beneficijs ſeptimo: Quid ſi me remittere pilã manco iubeas? hoc eſt, dare beneficium illi, qui non ſit idoneus a— b aria tem interdius, quaſi claudus ſutor domi ſedet totos dies. Generatim conueniet in omnes qui de alieno pendent iudicio, alienæq́; innituntur autoritati, quemadmodum iſti, quibus ſatis eſt dixiſſe, auπνι ꝓQαασ.
I oripedem rectus derideat.. XXI
Et ſanè quam elegans eſt,& plurimum habet figuræ prouerbialis illud apud luuenalem: Loripedem rectus derideat, Aethiopem albus. Quo conueniet uti, quoties aliquis id alijs opprobrat mali, cui ſit ipſe obnoxius, aut aliena caſtigat uitia, à quibus ipſe non ſttim/ munis, perinde quaſi claudus, claudo claudicationis uitium per contumeliã obijciat. Opot tet eum quàm maxime uacare culpa, qui in alium paratus eſt dicere.& ſtultiſſimum eſt i alium iacere, quod in ipſum poſſit retorqueri. Quis enim tulerit Gracchos de ſeditiõe que rentes Si fur diſpliceat Verri, ſi homicida Miloni- Celebratur illud Leonis Byzantij, cul cum maledicus quiſpiam opprobraſſet uitium oculorum, ipſe gippo deformatus: Huma- num, inquit, conuicium in me ieciſti, cum ipſe Nemeſim in dorſo portes. 3 Cliſthenem uideo.. XII
WAGS vlo 55, id eſt: Cliſthenem uideo. Cliſthenes hic male audijt,& comicorum conui/ cijs laceratus eſt, quod parum uir haberetur, ſeſeq́; cultu indecoro, uelut in mulierem trans figuraret, Sardanapalum illum Aſſyrium imitatus.Ariſtophanes apud Suidam, OAcderla d5, id eſt, Cliſthenem uideo. Quod ait conuenire in eos, qui leui, deraſaq́; ſunt cute. Nam hic mos Cliſtheni, barba deraſa ſemper eſſe, quo iuuenis etiamdum uideretur. Effertur& ad hunc modum, ⁴εεννe xnoπεεεᷣ ε‿id eſt: Cliſthene intemperantior, de cinædo d& de litijs eftœminato.contrarium illi, 2ειρν εQᷣαωανεεμεμ ριd eſt, Tenone temperantior. Cleocritus. XXIII tsνεε†⁵⁷, id eſt: Cleocritus. Id nominis cõtumeliæ cauſa iaciebatur in cinædos ac mol
les& parum uiros. Nam& hunc ueteris comcœdiæ maledicta nobilitarunt. Dictus eſtau- tem effœminatus cinædus, hoſpes, obſuro, fœdõque genere, Cybelis filius, quod Rhex
myſteria ab exectis euiratisq́; peragerentur. Ne forma quidem à moribus diſcrepabat. Na facie uelut auem referebat. Sↄuidas nominatim prouerbij loco refert, alioquin ipſe non re- tuliſſem inter adagia. 3 . COCoturniſſare. b XXIIII rMNi, prouerbio dicebantur, qui pinguibus coturnicibus, aut turdis ueſcerentut; aut qui riderent laſciue, parumq́; decore. Proinde& uαυιαναν rilum mollem& impudicum appellan t. Quadrabit igitur uel in liguritores& cupedijs addictos, uel in lalciuius luden, tes. Sturni nihil non imitantur.& turdus à Plinio recenſetur inter aues quæ ermonem hu manum imitantur. Nam autores uocem hanc uarie transferunt. b „„ Cilicium exitium. 8 1 XXV Xĩ SX‿ο, id eſt: Cilicum exitium. De crudeli& immani dicebatur. Cilices enim ob piraticam quã exercebant,& aſſiduas hoſpitum deprædationes intames erant imman tatis& crudelitatis nomine. Quapropter& Attici uindictas acerbiores, wXse appel abät Centaurice. b 15 9 Trra noie, id eſt: Centaurice fieri dicebatur, quod immaniter. ferociter, inciuiiitende ſe lumpta uoce à Centaurorum moribus. Ariſtophanes in Ranis:
Tis 71ν 5 Keπ⁴eτ⁵αέεν d nerraune; id eſt: 18 Qus
0HI uoliu
rin(Cet
edibus tardus non poteſt utcunq; miſſam
daccipiẽdum. Plautus in Aulularia: Tumau
rültm exl
gut lnbe Viun J 3 lllse
1
rü- urolin, wipelker tlor, que m 1önoa nſopran 1 agtem la lso Aa
RAu ioo
e nn ſodesinl m unadcqui geſtuto
reco Rece
oproinnat
nicg onnn Vdias Qu nanalte uü
ſanu miſe. fudem rep bugigere odotus. blaume
lyah Tan agmai 1 uem io duanes 6

Daci
duerbillsilut nal 1 2 utia äqubu gem eſt dicere. hnt tulerit Gracchczeeftn tatur llud Larnüba ipegppo deima dorlo pote.
1 ale audift,& cnim decoro, uelutinntar hanes apud Sum zui leui deraſäslunm etiamdum uitands ntempetantio, ecn
1
eſt, Tenonetanpan
INa iaciebaturin cm
dem àmorbod
loco reler aidnus
lll bus aut turi’ ien⸗ rilum molent ui iäenaiee
ar inter aueée
ferunt.
lwiru⸗
CHILIADIS TERTIRAE CENTVRIR.5 II. 573 ußs oſtium pulſauit ita Centaurice- 17
13
Etenim Centauri uiribus& ui peragebant omnia, legum& iuris omnis ignari. Tametſi duidam exiſtimant hoc apud Ariſtophanem dictum, οu in Bacchum mollem alio/
32 Cilicij Imperatores. 3 XXVIT
No Sfry, id eſt: Cilicij duces. Dicebantur homines hirſuti,& pilis obſiti. Vnde
ſHga plis contexta, Cilicia uocantur. autor Diogenianus. Cuuttates lucimus. XXVIII
nadt 7alaaanid efti Ciditatex lucimus Luſus genus quoddam eſtin quo calcults lude batur olim, quos antiquitus rν‿e, id eſt, urbes uocabant. Neoterici Xσασ, hoc eſt, regio- nes appellare cœperunt. Vſurpauit adagium Cratinus in fugitiuis. Dic nimirum locus eſt
ni fallor, qué lulius Pollux citat libro de rerum udcabulis nono, au⁵⁶νονσα τιν ᷣαροσσιeς rei oAxαα⁵σιωσ mπᷣ⁵mmχνννμσν αłοεεν Ko πι ιυ Ʒρμρ παχιονομπσινιν, id eſt: Pandioniam ciuitaté
tegis, ſupra modum adulatricis. Noſti quam dicimus,& canem& ciuitatẽ quam ludũt.Ge/
nus autem luſus deſcribit his uerbis: ⅜έ ααας τ()Q)U, ceꝙ iρρν νσάνρς⁸ι,λάννν 15 ,XGSog E pHa⁴³ . 2 L., N,, c„,.
Mdle 2XO Lraneer,o T5 Tbicod ‿a TO/ie, 2 c 2⁴ε G.d18&+O, 16 3 igap rA ras 8cs, iriNu ma0id 2e mishhuhis Iih V6 Jigau iricae3an, ii”
1MfS0ud drau,, id eſt: Qui uero complurium calculorum dicitur luſus, laterunculus eſt tegiones in ſe continens, in lineis ſitas. Et laterunculus quidem ipſe ciuitas appellatur. Cæte
tum unuſquiſq; calculus canis. Porrò cum calculi ſint duobus diſtincti coloribus, luſus hæc
ats eſt, ut comprehenſis duobus calculis unicoloribus, eum qui diuerſi coloris eſt, tollasè
medio. Refert Zenodotus, quanq́; idem adagij ſenſum non indicat. Quare cuiq; quod ue
ro proximum uideatur, coniectandum relinquo. Mihi quadraturum uidetur, quoties ſuũ quiſq; commodum, quacunq; ſectatur uia,& æmulo, competitoriq́; modis omnibus tendit inſidias. Qui luſus frequens eſt in aulis principum,& in magiſtratibus publicis. Ab. hoc la⸗
ſumanaſſe uidetur, qui nunc uulgo ſcaccarius dicitur. e is SE Ciſſamis Couu. 1a. XXENX iau α⁸σ⁸σ, id eſt: Ciſſamis Cous. Hunc aiunt pecuarijs gregibus ſupra modum di
uitem fuiſſe. Verum anguillam quotannis apparere ſolitam, quæ pulcherrimam omnium
pecudem reperet. Ea cum in ſomnis apparens hominem commonuiſſet, ut ſepeltret ſeſe,&
ile negligeret, euenit ut tum ipſe tum uniuerſum illius genus radicitus interiret. Hac fermè LZenodotus. Et hoc quoq; prouerbium Delium aliquem requirit. Apparet affine ei, quod
alibi dictum eſt: Aderit Temeſfeus Genius. J Se Carcini poẽmata. RN Kahniis oi‿a, id eſt: Carcini poemata. Dicebantur ea, quæ uiderentur obſcurius& in ſtar ænigmatis dicta. Carcinus poëtu quiſpiam fuit, cuius& alias meminimus in hoc ope/ te, in quem iocatur Ariſtophanes in comcœædia, cui titulus,&εεμν 3 cauouese œνεςᷣ ε H,ν νινι SSoeicp. id el: Qulullusectſelictor uel Cicint ſtrobili ueiIs na i he bunxit Oreſtem ab llio coactum, ut matricidium cõfſteretur, per ænigmata reſpondentẽ, autore Suida, qui teſtatur prouerbium à Menandro uſurpatum in fallo Hercule. aße Jo, id eſt: Caricum ſacrum. De macilenta hoſtia, minimeq́; eſculenta diceba/ tut. Hinc ductum, quod Carſbus populis mos fuerit, canem immolare. Non inconcinne
torquebitur ad cibum appoſitum, inſpidum,& quem nemo uelit attingere. Solent ſordidi
quidam, data opera, cibos putres,& ingratos palato, ſuis apponere, partim quod minoris emantur, partim quo minus abſumatur epularum in conuiuio. Hos eleganter quis dixerit, 1 ua 0 α πmτ⅜στεασφ d eſt: Caricum ſacrum apponere. 42 18 1 3s w ig uallicyrijs plures. RXXI* aMpie r!e, id eſt: Plures Callicyrijs. Dẽ maxima quidem illa, ſed ſordida homini turba dicebatur. Callicyrij dicebantur exulum ſerui, qui Syracuſis agriculationem exercè ant, autore Timæo. Quoniam autem ingens erat id genus hominum multitudo, prouer io receptum eſt: ut ſi quos admodum numeroſos ſignificare uellent, ta nußide, appel/ latent. Ariſtoteles in republica Syracuſanorum, oſtendlit eam ſeruorum turbam Gec
1* ¹„ 4 4 4 2 1 4 1 1 4 1 — 6 4 1. V I 4 1 4 1— 4 3 4 1 3 1 5 I 4 3 3 . h I I 1 4 4 1 — ¹ I 3 8 1 4 II 4 II 1— 1 — 1
*

BRRMIROT. ADAGIORVAMN genis populis in unum couff uxiſſe. Erant autem eodem loco Callicyrij apud Syracuſanon quo apud Lacedæmonio? captiui, apud Theſſalos peneſtæ, qui uocantur, apud Cretenſes Flarotæ, apud Aegyptios Hebræi. Solitum eſt adagium hoc Porillinum uſurpari, ſi quan/ do ſignificabant metuendam multitudinem, quæ numero reta, nonnunquam opprimit dominos. Nam& hi ſerui plures erant dominis, quamobrem etiam expulerunt illos. Hac
ferme referuntur à Suida.. b Cera tractabilior. XXXII
xxe& Lατεεεμρ,d eſt: Cera tractabilior. De uehementer docili dicebatur, aut de inge, nio Lcili tractabilic.& in quemuis habitum ſequaci. Horatius: b Cereus in uitium flecti, monitoribus aſper. Perſius quinta Satyra: b Artificemq́; tuo ducit ſub pollice uultum. Argilla quiduis imitabitur udd. 3 Eſt autem hoc ceræ peculiare, ut manibus contrectata molleſcat. Et hinc uariæ rerum ſor
mxæ ſolent effingi.
574 pBs.
Rurſum Horatius:
Occiſionis ala. b 8 XXXIIII Sors Meodp, id eſt: Interfectionis ala, de ſubito interitu dici ſolitum. Sumpta meta, phora ab alatis iaculis, quæ repente mortem adferunt. Quanquam maxgis probat Zeno/ dotus, ut accipiamus qoοvs iſe òp dictum eεννρεραςνεεννε, id eſt: Per circuitionem, pro motte, quaſi ſit& ipſa alata. b b Celmis in ferro. XXXV XAe p J. id eſt: Celmis in ferro. Dici conſueuit de ijs, qui præter modum ſuis ſide rent uiribus, tãq́; inexpugnabiles, inuictiq́; cxteris. Celmis, ut ſcribit Zenodotus, unus ful ex ldæis Dactylis, qui cum matrem deorum Rheam uiolaſſet ſtupro, deinde à reliquis ſra tribus reiectus eſt. Ab hoc ferrum ſolidiſſimum cudi ſolebat. Ait huius hiſtoriæ mentionè factam apud Sophoclem in Satyris. Enarrator Apollonij de Dactylis Idæis, inter quos&. Celmis, refert hos uerſus ex autore Phoronidis, uεο rd*ria ö Tdοο ς‿νέιν νανε b Ss01,3mi Lrco 8, T./&μάιꝙαινσ ρ †οο, u drᷣ⸗ GAPpHß dAO eo 55eine à2 SNSsikg. 01 oro ri ulu xouτ 1φασάαοσ Edop Lp dveigc, vdπαας ε⁵εεετ ας a E' r0 lös yε u9 dSi eenee d yop 2— dsa, Illic habitabant b b Montigenæ Phryges Idæi gens arte celebris Celmis, Damnameneusq́; ingens, Acmonq; ſuperbus
d eſt
Montanæ docti cultores Adraſteæ,
A quibus ars Vulcania primis eſſe reperta Dicitur,& nigrum nemoroſo in monte repertum In uarios uſus monſtrarunt cudere ferrum, Impoſitumq́; igni miro ſplendeſcere cultu.
—. Ceſtum habent Veneris. b XXXV 1 T0 7 ¶O/ 4sS0 habere dicuntur, qui nouis modis quemlib et i n amo rem ſui pelliciũt,
Sumptum eſt autem ex Homericæ lliados.. Quo loco luno concubitura cum ſuo loue. Venerem adit, atq; ab ea cingulum gratiarum& amorum conciliatorem commodato be tit. Hunc poẽta deſcribit ad hunc modluu: b H KMo d Süb Qi p KASGTO KrS; Mdvro
TotsciNog. 2rb Ss d IewTHHic dd Tsruwro.
5 15 Err A QMSTae, 1⁸ ,, 2u9, 515 d
ncae, 1 Ae e v60 V N85 qyᷣovsd vnp.
Tp d⸗ A XH, 2/os Ecar Lrr 316,u0e,
7⁵ rai p ſντσ, ά K t-„Io ⁴κνσαρ 8 normiNop 8 kyI dντα εαἀάιηνρμάασστοα, Obdt& qea⸗ &Q/AMμτο%¶m Dν‿ι⁶,5,, Pße-i o. uovone.
aan.e 83
KiA l ſhäuratum,
gueiverate
undiocue
briub adi Qwdman mecapen ontextam
4
ot nl
Merrinithu idus u5 lmund floitur cel dttur vlarte lonece Conde V
ae(Cicher
Vültamat Ateluno) wlexeiit ninem non em quiden achus uiden
arphannac
Uim crn nun Odi üenether daaccͤtu
eret pauin
ſagudem ülach abitumn
aquodloer
— —
Anatiu nor
cwent, di däam 8 arch Carau ecitan du
ahau
dletit
t 1 lae*
3

boClom 1 OHILIADIS TERTIAE CGENTVRIA II. oc dnnc oic ait,& ſoluit de pectore texile lorum b 4 ſaulimmen picturatum, in quo lenimina cuncta ferebat. dn ,omnmg Huic inerat deſiderium, huic amor, huic muliebris b apälann Blandiloquentia, quæ quidem&ʒ egregie ſapientem m Furtiuis adiuta dolis, fallitq́; capitq́;. O uod manibus ſimul impoſuit, ſic ore locuta eſt: mrdhoclidiadm 4 Hnc cape nunc/ſinuiq́; tuo ſuccingito zonam at Contextam uarie, per quam quæcunq; parabis polliceor, nil tu fruſtra tentaueris unquam. 3 Meminit huius& Theocritus in Adonidis epitaphio: tius. Xol Fdα ues dg Aco«s. id eſt: Tecum unà& ceſtus perijt.
4.
allect Rthinc Ett igitur ceſtus Veneris, cingulus efficax ad illectamenta gratiarum& amorum, quo illa
575
ne qͦitur Martem ſibi conciliare. Meminit huius& Martialis: collo necte puer meros amores, dtu diiſidm A Ceſton de Veneris linu calentem. ldem alibi: nanquim Ns Sume Citheriaco medicatum nectare ceſton, Juam mauguu Vſſit amatorem balteus iſte Iouem. MRurſum alibi. r claltäoncng Ate luno petat ceſton& ipſa Venus.
DPuplex erit huius uſus adagi, ſiue cum dicemus cuipiam ceſtum eſſe Veneris, quod ne⸗ minem non inſtammet amore ſui: ſiue cum dicemus iam opus eſſe Veneris ceſto, aut ne e iß qui pretamämt älum quidem profuturum ei, cui per ætatẽ uires ac forma defluxerit, quiq́; iam εαheſſe ut ſoidit Zcwmma factus uideatur. Nam florens ætas ſuapte ſponte ſuſcitat amores: ſenectus aut muneribus, laſſet ſtupro dcnteit aut pharmacis ſibi conciliet oportet, quanq́; nec his rationibus efficere poteſt ut ametur. bat. Ait huius lmmn.. Pontificalis ceenaq.ʒ b XXXVII ſde Dacholtang Olim cœnas ſumptuoſas, opiparasque pontificales appellabant. Ad quod alludens Ho ri ratius in Odis: Abſumet hæres Cecuba dignior b Seruata centum clauibus,& mero Tinget pauimentum ſuperbo Pontiſcum potiore cœnis.“ Quo quidem in loco interpres admonet prælautas cœnas prouerbio pontificales appella/ 1 hloltas Nnerobius libro Saturnalium tertio, uetuſtiſſimam quandam pontificis cœenam eſcribit ſummo apparatu,& omnigenis lauticijs affatim inſtructam. Id inde natum appa/ ret, quod ſolennes, ſacræq́; cœnæ exquilſitiſſimis epulis ſoleant inſtrui. Ab eo quod ſcripſit Horatius, non abhorret quod hac tempeſtate apud Pariſios uulgari ioco uinum theologi cum uocant, quod ſit ualidiſſimũ, minimeq́; dilutum. Nec infeſtiuiter quidam huiuſce pro- uerbij cauſam rogatus, reſpondit à iureconſultis occupari, quas uocant præbendas, deca- natus,& archidiaconatus, theologis nihil reliquum fieri, præter curata, quæ uocant ſacer/ dotia. Cæterum quoniam de paſtoribus ſcriptum eſt: Peccata populi comedetis, nimirum aa cibi tam duri concoctionem, opus eſſe uino efficaciſſimo. Atq; hinc eſſe natum uulgi di ID ddum. Plautus in Menæchmis conſimili figura Cereales cœnas dixit: Cerealeis, inquiens, wi cœnas dat, ita menſam extruxit. Tãtas patinarias ſtruices concinnat. Standum eſt in lecto, eemliet in am 30 f cprc de ſummo petas. Legimus& adipales cœnas,& adipoſas,& adijciales. Terentius 1 äin I
4¼
hormione, dubiam cœnam dixit, pro lauta, copioſaq́;, SOepas edere, aut olfacerre. RW III 1oεινυαιεφεερν,d eſt: Cepas edere, dicebantur ioco prouerbiali, qui lachrymari uideren/ tur. Natum à Biantis apophthegmate. Is enim Alyattæ ſibi per nuncium miſſum denunci anti,ut quàm primum ad ſe ueniret, reſpondit ad hũc modum. E'ye vd uNeVG 1S5 Aud icdiix id eſt: Ego iubeo Alyattæ cepas edere, hoc eſt, ⁴‿ εν ε⁵ειιμμιιενσεid eſt: Flere& eiu,-
lare. Quibus uerbis extremũ regis contemptũ indicabat. Ductũ eſt hinc prouerbiũ, quod ceparum odor, ut eſt acris, conſueuerit lachrymas oculis excutere. Ariſtophanes, 2εοέιένορ 5 8 oun r, innuens illum uel citra cepas ſienirans Sünd iTuna nech Aluena entanſt⸗ di ctiſunt aen dæπρασσσ εᷣαᷣςεd eſt: Cepas odorari qui flerent. Ariſtophanes in Ranis:

376 DBES. ERRMI ROTERODAMIADAGIORVRN
! Tiπꝓ†τ e de; o‿μ‧Vο 3&ο ον.. id eſt: b Quid quæſo lachrymas cepe odorot ſcilicet. Hæc fermè Suidas.„ Scarabeo nigrior.. xuidνι μεναένασ, d eſt: Scarabeo nigrior. In fœdos& uehementer atros, ac fuſcos. Na ſcarabeus animal inſigni, ſed fœdo nigrore eſt, de quo inferius plura dicentur. 5 Chalcidiſſare.. 8 XGXX⁴εiναeνμ Ʒ duεᷣν, dicebantur, qui rapaciores,& plus ſatis ad rem attenti uide rentur. Chalcidenſes in Bœotia populi, comœdiæ ueteris conuicijs notati ſunt, quod aua-
riores eſſent. b 12 4 Phicidiſſare.. 8‿ννπνν, id eſt: Phicidiſſare, dicebantur uulgo, puerorum obſcœnis amoribus dediti. Quidam malunt ad eos referre, qui litera s immodice& ad faſtidium uſque conſucuerint uti. Siquidem ea gens literam⸗ ſolita eſt inꝰ commutare. Quo quidem uitio notanturdę Fretrienſes, atteſtante prouerbio, i*εννεοι§, id eſt, Eretrienſium tho. Hodie iocus eſt uuh gi in Picardos, cum Lutecianæ fœminæ ob linguæ delicias,; uertunt in, Maſia ſonan tes pro Maria. b. KlI Taddενει*ννέν ε‿ d eſt: Cantharo aſtutior, aut callidior. Zenodotus ait Athenis cau- ponem fuiſſe quempiam, nomine Cantharum, quem ob maleficia& imnpoſturas, ac prodi tiones, capitis affecerint ſuppliciò, proitide uulgo receptum, ut in uerſutos ac impoſtotes diceretut. Mihi uero propius uidetur, ſi referatur ad animantis naturam,& ad apologum
9
Aeſopicum, quo narratur, quemnadmodum Scarabeus tanto aquila inferiot uitibus, tamẽ
Cantharo aſtutior.
ingenio ſuperauit auium omnium regina1m. Canis tanq́; Delum nauigans. XLIII 21. 4„f„ 4„„ 2 4. AAde Se di O ,ꝙ, id eſt: Canis tanquam in Delum nauigans. In ſupinum, ocio- ſum, ſecurum, ac uoluptariam agentem uitam, dicebatur. Nam Athenis faciiis, actuta in Delum nauigatio. Vnde fiebat, ut qui illuc ſoluerent, inter nauigandum ſecuri,nihiſq; peri culi metuentes canerent. Mos autem erat Athenienſibus, ut quotannis nauim ſolenni ap/ paratu religionis cauſa, Delum mitterent. id quod indicat Plato in Critone. Vnde conſen/ taneum eſt, qui hac uectabantur, hymnos quoſdam in Apollinis laudẽ ſolitos decantare. .. Caunius amor. 1 XLIIII . 57„ b. 3* 4 5.„ 5 1 S1 xav ᷣid eſt: Cauni amor. De fœdo amore dicebatur, aut ubi quis ea deſideraret, quæ neq; fas eſſet concupiſcere neq; liceret aſſequi. Biblis Caunum fratrem impotenter ad amauit, à quo cum eſſet repulſa, ſbimet necem conſciuit. Ouidius: Biblis in exemplo eſt, ut ament conceſſa puellæ. Adagium refertur à Diogeniano, præterea ab Euſtathio in Dionyſium. 1 „ Scarabei umbræ. XLV ao dafr Druai id eſt: Scarabei umbræ. Dictum eſt de inani metu quod hoc inſectum re pente aduolans, nonnunq́; terrere ſoleat parum attentum. Recenſetur à Diogeniano. . 4₰ fructus non poſtulat magnam ſpicam. XLVI BVSAS N o dr Asp sα̈ap. id eſt: Eyblus uirens haud poſtulat ſpicam grauem. 1 tiamſi ꝓœeC ſenariu iriat g n. ſ.12⸗ ν₰, 12ꝗA,„2 4 41 1 f Etiam Gracus ſenarius uitiatus cſt in a'riſegend ſuſpicor asi, aut êri id eſt ert aut ha 3 1 oe endd— m de ijs, qui ſuis ipſorum bonis frui nõ poſſent propterea quod B)blus oh culmos inu ar rarhf aJereſa, Lee eh KTPIOpfefed e ſed inanes 3) dssih cam Sra 11 9 nuſiam ferre non poteſt. Proinde, prodit quidem picus s. Byblus autem iunci ſpecies, quam Latini papyrum appellant. T. Budoro more. LLVII B8c⁴εον vε.νμαρ. Aut ut alibi reperin Qe,r r e., Kuſde aterpreraunt 3 ut Lü reperio, Ssdορορνι uéα, id eſt Budororum more, ſeu lege Sulcn tamſs, Sf h 5 wuei. ſint, ut bouis ritu excorientur. Diogenianus exponit de a 1 5 5% autore tephano, promontoriũ eſt oppoſitur Seni soe Magneti re ,r— toriũ eſt o Im Salamini. ν⁴αε Mag Autlss⸗chäam Homerus B.*εο ap ppoſitum Salasmini Bad an à bubus uehantur, utpote à,⁴αα‿εέι,mοο id eſt⸗ Plauſqrie as=h 1 Ae uidetur bi/ Artann alleſan ar. p ze—— eſt: Plauſtris ædium uice utentes. Vnde uſsennan “ ty 4. Slan, M6 75, de A*, u Bouðg d yo, id eſt: Adk vem excoriationl
86( gotution
„ 42 reol
ppellauit. 2⁸⁵ννοι populi ſunt Scithyæ,ſic appellati, quo
uus commp
ntadagf
am Adgu lclum lub lbros,ä deotum ihe wlocode tem inge mdthuius
1e pn bbelepote teremom wzecet dem qrenc Insun tri ciaten, u rauuſ uco prop saepſe Rqurncar eptiore gtemat Glduenal

Im, ut in uetigcgai nantu natutam ädig unto aquila üieinn
1 lum nauigzms limnn Nam Atheni tamm nauigandumſenih ut quotannismuni
Plato in Crioreſtus
vollinis kulkiutr 1
———
batur, aut ubiqube
Caunum frateminte Ouidius;
in Dionyſium.
ani metu qucdiui, nRccenſctui um ſpicam.
—
cor ast,aut rlui 9 ſent propterat
——
proinde, 3* 1
run hfen ⸗ A
———
tertes⸗ d9 Sa in 0, id eſt: Bos in aceruo. Deſplendide ampliterä diaentibes qjtich in ubere re/
coriationem,& boum donationem.
ii opus eſſe, ur ſit lmillimum illi
Adagium recenſetur à Suida.
tftos populos, diſſecto in minimas particula 8 4 le teſtatur Lucianus in Toxaride.
4 4
OHILIRDIS TERTIAB CENT VRIA II. 57„ Bæotia auris. 3
„„ 1.„ ſ.,„„—.
9draop due, id eſt: Auris Bœotica. In pingui iudicio hominem quadrat. Bœotorum ſto,
1
Kditas compluribus prouerbijs locum ecit. Simillimũ illi: Auris Bataua. Diogenianus me/ minit adagij. Sunt qui ſeribant olim Anaxagoram recitantem apud Thebanos librũ The⸗ baidos, cum uidiſſet attentum neminem, clauſo codice dixiſſe„10O AG SO, B00
ja&ra kxen, id eſt: Iure uocamini Bœoti, qui quidem aures habeatis boum, uidelicet al.
udens ad etymologiam nominis. E&e enim bos,& Sra aures, atq; ex his Bœotorum no⸗ men uidetur compoſitum. Notauit& Horatius Bœotorũ tarditatem in epiſtola ad Octa/
uium Auguſtum. Quod ſi
ludicium ſubtile uidendis artibus, illud
Ad libros,& ad hæc muſarum dona uocares, Bœotum in craſſo iurares aẽre natum. b
Quo loco demiror, neminem interpretum quæſiſſe quid ſibi uelit, quod Horatius pingut,
tudinem ingenij Bœotis tribuit, uelut ei genti peculiarem, cum apud Latinos autores nul/ lum ſit huius rei teſtimonium. 1.
4 Botrus oppoſitus botro, matureſcit. b 26Sue 90 B0 †μεο&σᷣ'er, id eſt: Botrus iuxta botrum matureſcit. Huius prouerbij ua
us eſſe poteſt uſus. Vel ubi pares in negocio quopiam uideri uolunt aliqui,& tantundem
2
adferre momenti, ut nullus alteri debeat concedere. Vel cum ſigniſicabimus mutuis officijs
571 Sos6n dd id eſt: Claudo propinquus ſi uel uni uixeris Diſces& ipſe claudus ingredi breui.
Hoc quanquam alio loco nobis citatum memini, tamen quoniam ſcripturam offendi, non
nihil à priore diuerſam, libuit per occaſionem denuo referre. Tranſlatum eſt adagium ab Lul gur 3 oppoſitu maturitatem inter ſe uiciſſim& dant,& accipiunt. Quò reſpicit ilud luuenalis: ·5
7
Vuaq́; conſpecta liuorem ducit ab uua.
2
₰
lmmolare boues. 1
ka1u d eug A*o Beurs. ic eſt: G Et nunc quidem intus immolat boues herus. t B8Suvoαν, pro magnifico apparatu uſurpant.
b Boues meſſis tempus expectantes. LI
„„„,—,„,„„„„ E8a dννν&ππ⁷⁸ oνν, id eſt: Bôues meſſem obſeruantes. Dici ſolitum, ubi quis ingentiũ emolumentorum ſpe, laborem ſumeret. Quidam ſic efferunt, 282 2ie dεανινν, id eſt: Bos in
meſſem. Subaudiendum reſpicit, aut eiuſmodi quippiam. Inde ductum, quod boues meſſis tempore, maiore laborant fructu, propterea quod inter trituram paſcuntur interim,& pa⸗ aulum largius apponitur. Contra cum uere aut hyeme proſcindunt aruum, hoc moleſtior
eſt arandi labor, quod nullo præſente fructu leniatur. Te. OeI
b Bos Homolottorum. 18 LI 239 ℳ10³0ſ, id eſt: Bos Homolottorum, dicebatur in plurima diſtractus, ac ueluti diſſe tus negocia. Poterit& ad rem referri, ut ſi quis argumentum nimis minutatim diuidat, ita
mi utconſeindere& concerpere magis, quàm diuidere uideatur. Zenodotus prodidit Homo b s boue, fœdus iungere. Morem hunc Scythis
Bos apud aceruum. LIII
C trum
XLVIII
XLINX
quod alibi retulimus, Xeiν X νε. Vel ſi quando dicemus talem quenq; euadere, cum qualibus habet conſuetudinem. Habet enim hoc aſſiduitas, ut uicinis uitia faciat communia. Quemadmodum teſtificatur ſenarius ille, quẽ enarrator Pin dari citat ex Ariſtarchlod: A r Jornſe 8 Lri, od& A.
nrrſp, tanquam prouerbialiter dicebãtur, qui amplos magniſcosq́; ſumptus facerẽt. Diuitum enim eſt, uel regum potius, boues immolare. Ariſtophanes in Pluttroo-:
T 1 1 f
——

E t Bo-yꝓ Adg xd“ντα A Aut furere oportet, aut age Pici ſolitum de iſ, qui ſemper quaſi ſtupen
ERASMI ROTEROD. ADAGIORVRS unt ſumptum. Aut quemadmodũ ait Suidas de ijs, quiinmę
rum affluentia, prolixius faci— maclſn— das de ip Aa rerum copia conſtituti, non ſinuntur præſentibus bonis frui. Tranſſatũ arbitratur à bu bus trituram exercentibus, quib
excutiunt. ut ſimile ſit illi Tanta G b b b ere omneis.aut inſanire. 1nn
us quod os obligatum habeant, non licet ueſci tritico, quod
lus inter undas ſitiens.
Aut oportet tragœdias ag
Aoμω id eſt:
re tragœdias. b 3
t frigẽtq;, ́ nec gaudere poſſunt ex animo, nec
dolere. Porrò tragœ ia uehementiſſimis conſtat affectibus, ita ut tragœdias agere, uidea,
tur eſſe quiddam inſaniæ ſimillimum. Proinde Lucianus in commentario, cui titulus rig AFos, narrat Abderitis ex Archelai tragœdia publicitus febrim obortam
E νν oiαν συ Al tis ex eam ſeptimo poſt die tranſiſſe in inſaniam, ita ut omnes ingenti uoce uerſus quoſdã ex ar/ chelai Andromeda pronunciarent. Quanquam Plato poetis omnibus ſacrum quendam
tribuit furdrem. Et Ariſtoteles in problematis meminit de Maraco quopiam Syracuſano, qui tum meliora fecerit poẽmata, cum mente eſſet alienatus. Eodem ſpectat illud Horataa/ num: Adde poemata nunc, hoc eſt, oleũ adde camino.
Finitimum uidetur illi, quod alio retulimus loco, m 90 XGNe 3 0 rſp 3 ρ☚uMG ͤ— Quẽ ſenariũ Athenæus citat ex Terpſione doctore Archeſtrati. Nos alio retulimus loco- b Aufer mothonem à remo. Ima 15 uJr b Kg, id eſt: Aufer mothonem à remo. Admonet adagium nõ 0b ſtrependum, nec obturbandum importunius ijs, qui rebus alioqui ſerijs ſunt occupati,uelu ti, ſi quis reipub.curis ſollicito, muſicam adferat, aut de capite periclitanti, uerſus amatorios recitet. Mothon enim ſaltationis genus foœdaæ, ſeruilis ac tumultuoſæ. Lacedæmonij uernas, hoc eſt, ſeruos domi natos, uεεαέσυνασς appellãt: aut eos qui ingenuorũ fllios inſtituũt, quos At henienies uocant 5⁶εσιεμασε.Vnde& in uiles ac ſordidos homines cõuiciũ eſſe cœpit. Ali utant Mothonem hominem fuiſſe quempiam ſaltatorem& ebrioſum. Sunt qui credant Atticos Mothones uocatos, quod hos domitos ad ſeruilia miniſteria cõpuliſſent. Ad hune modum Græci grammatici de Mothone nugantur. Iulius Pollux tradit mothonem genus eſſe ſaltationis moleſtum ac nauticum. Atq; hinc ſanè crediderim ortum prouerbium, ut ac
cipiamus a⁸᷑ uνν, Pro eo, quod eſt, à remo profectum.
uVI
Auribus arrectis.
r 1sS0p, id eſt: Auribus arrectis, à Diogeniano prouerbij loco refert. Quadrat iniſ Ls, qui ſitienter atq; auide auſcultant, quæ dicuntur aut expectant quid dicẽdum ſit. Ducs metaphora ab animantibus, quorum pleriſq́; mos eſt, ſi quando quid eminus audierint, au⸗ res ſurrigere. Plinius tradit hoc eſſe peculiare ceruis, ut cũ aures ſubrexerint, nihil ſit illi ay ritius, rurſum ubi demiſerint, nihil ſurdius. Ariſtoteles item libro de naturis animaliũ nono, tradit ceruos haud quaquam latere inſidias, quoties arrectis ſunt auribus, propterea quoc tum auditus ſint acerrimi, contra cum demiſerint aures, facile capi. Terẽtius in Andria: rige aures Pamphile. Et V ergilius:“
Arrectisq; auribus aſtant. Propertius libro tertio:
Ab origine dicere prima: 3. e Incipe, ſuſpenſis auribus iſta bibam.
. Aurum Colophonium.“ LVII
Xuo da 5 20cε, id eſt: Aurum Colophonium. Zenodotus oſtendit diici ſolitum de
auro probatiſſimo, quod apud Colophonios aurum optimum ſoleat fieri. Citatq; autores
Ariſtophanem in Cocalo,& Herodotum, qui ſpectatiſſimum aurum,& purum putum/ Mt
ueteres dicebant, oX.⁴ορρέοννο¶ dixeri 88 nt, noX⁴ορένυνο dixerint. Venuſtius fiet, ſi longius deflectetur uelut ad motes 1 6
uehementer incorruptos, aut ingenium exquiſitum& eximium „ Alini mortes. 8 ðrs Jaud/εe, id eſt: Aſini mortes, ſubaudiendum n
LVII
. arrat. Dicebatur in eos, qul uartaran
abſurda, ridiculaq́; dictu, cuiuſmodi fuerit, ſi quis longa narratione perſequatur aſini per 9
planè?
la, quemadmodum Vjlyſſis deſcripſit Homerus. Apuleius in Metamorphoſſ ſua,
4. 2 Seugra commemorat. Adagium refertur à Suida.
8
35 3 7 39 ir
(
ſſa 1 yd äum apt 1 ob cutl
AHerdl
wuüumpte gin Bacc
b dnucflu uum argulhuic mconiect lhuluh, walbilbe mw aljsæs Errcosbell lppetiasſe
44747 AAr Turt
Ktabi go
lum ptacp 8 del cepsaer Merar ert
rur 1u iitegoc gedeope ls, rnin quer dniqaidun detur nagni

cheltrati, Non m
leemo cnraähe b u5 alioqui ſeri ſorann
pite periciitant,laſun tumaltuoſe Lacctmnn — Kliositdin s homines couiidit em& ebriolum. Kam ia minilteria cöpoalt s Polluxtradtmobrn diderim ottum gortt
ouerbijlocotcſiui xpectant quicdlätni
dando qudeniun- jeu Chrammi n lbro deratuin ctis dunt aurb me acile capi. Terci,ile
nus ob cutis duriciem adeo pluuia nihil offenditur, ut uix etiam fuſtem ſentiat.
ex egxri uoęis& tes, quaſi dicas, incaprificatus.
CHILI A DIS T ERTIAE CE
81 S NTVRIA II. 579 3409/ ercu, id eſt: Aſinus compluitur. Cephiſodorus apud Suidam in Amazonibus,νQι
ffes d*y6 d wĩs Nõ yiε 5‿ do⁴sau, id eſt: Rides, at ego aſini more uerbis compluor. Vnde dictum apparet in eos, qui maledictis nihil omnino commouerentur. Quemadmodũ aſi/
Aſperſiſti aquam. 1* Aſperſiſſe aquam dicitur, qui dicto quopiam reddiderit animũ, ac metum ademerit. Mu
tuo ſumptum ab ijs, qui in deliquio aſperſa in faciem aqua, ad ſui ſenſum reuocantur. Plau/- tus in Bacchidibus: Euax, alperſilti aquam. Quod Terentius ſimpliciter: Reddidiſti animũ̃.
Arcadiam me poſtulas. LXNI
zwadil a ſe, id eſt: Arcadiam me poſtulas. Diogenianus prouerbij duplicem oſten
dit uum. Conuenire enim uel in magna, uel in inutilia petentem. Vnde ſit natum non indi
cat qui huic ſcriptori ferè mos, fortaſſe, quod proxime conſequetur adagium, anſam nõnul⸗-
lam coniectandi præbebitt. Arcades imitans. 3 b LTLr Louasα ⁵μυπάν ωο, id eſt: Arcades imitantes. TZenodotus indicat dictum in eos, qui alijs
non ſibi laborant. Plato Piſandro ſcribit illum Arcadas imitari, quod Comœdias à ſe cõſcri
as alijs ædendas traderet ob inopiam. Adagium hinc ductum, quod Arcades olim inter
72„
Græcos bellicoſiſſimi, ſuis auſpicijs, ſuoq́; titulo nunq́; hoſtem ullum ſuperarunt, uerũ alijs
ſuppetias ferentes perſæpe. Vnde illud illis fatale uidebatur alijs uincere, non ſibi. 15 A quinq; ſcopulis deſilire in fluctus..XIIT AX rre e, eE& ⁴α, 1d eſt: A quinq; deſilire rupibus in undam. Hoc uſurpari ſo let ab ijs, qui am impatientes præſentium malorum minantur ſemet in quoduis potius ma lum præcipitaturos, quàm ut perpetiantur. Confine nimirum illi, quod alias retulimus: Su⸗ ſpendio deligendam arborem. Ad hoc alludit paſtor ille Vergilianus: henreps aẽrij ſpecula de montis in undas b 1e. b Deferar. extremum hoc munus morientis habeto. Aqua præterfluit.
LXIIII
1'Ao ru asses, id eſt, Perfluit aqua. Zenodotus& Suidas admonẽt dici ſolitũ de eo, qui nihil negocij recuſaret,& quidlibet quod mandatũ eſſet, effecturũ ſeſe polliceretur, quippe
uſqadeo promptus ad quiduis ſuſcipiendũ, ut nec nauim perfluentem ingredi grauaretur. Aquila non captat muſcas. b Ae u ZußeVa a uαα, id eſt: Aquila non aucupatur muſcas. Summi uiri negligunt mi/
LXV
nutula quæpiam. Animus excelſus, res humiles deſpicit. Aut egregie docti nonnunq́; in mi
nimis quibuſdam labuntur. Et maximis occupati negocijs, ad puſilla quædam conniuent.
Effertur& citra negationem adagium,&rνεμιπμκ‿/νε, id eſt: Aquila uenatur muſcas, quo
ties magnis minima ſunt curæ.. 1 AreęivosO/ i. b
LXVI
Vef uasO, id eſt: Incaprificatus es. Suidas putat in mollem& infrugiferum conuenire.
Sunt qui referant ad eos, qui tueri non queant id, quod nacti ſunt boni. Adagium uſurpa/ uit Hermippus in militibus. Eius rationem huiuſmodi reddũt Suidas&ô Zenodotus. Aiũt mariſcis, qui capriſci fœtus eſt, innaſci uermiculum, quem Græci †lα uocant. horum uim
colligunt ruſtici, deq́ʒ fici ramis ſuſpendunt, ne uidelicet fœtus ante tempus,& immaturi de
uant. Nã uermes protinus per rimas irrepunt, atq; hoc modo matureſcunt fici. Theophra ſtus libro de plantis ſecundo, culices hos ficarios naſci putat è granis mariſcarum, quod ſi/
mulatq; euolarint illi, nulla grana inſint.Euolare penna fere, aut pede in pomo relicto. Sed
complura de capriſicandi ratione inibi, ſi cui libeat cognoſcere. Idem ſimilia ferme libro de cauſis plantarum ſecundo, capite duodecimo. Plinius etiam libro decimoquinto, capite de,
cimonono. Et Ariſtoteles libro de natura animalium quinto. Vnde arborem, cui hoc matu
ritatis remedium adhibitum non fuerat,&rεεινακιωο appellabant, atq; hinc deinde tranſtere- ant in hominem inutilem, à quo nihil bonæ frugis eſſet expectãdum. Vox compoſita eſt,
Repariazare. LXVII
b auxrajaga„, id eſtR epariaſſarunt. De is dicebatur, quos peenſteret al ſtituti, quiq́; à con
c 2 uentis

588 DEBS. ERASMI ROTEROD AMI ADAGIORVM uentis diſcederent, ab hiſtoria natum. Parij cum aliquancto à Thebanis bello premerentur, detierunt ut à bello deſiſterẽt, ſe ciuitatem in poteſtatem illorum tradituros. HNac lege cam Heſtitiſſent thebani,& Parijs interea ſpes auxilij fuiſſet alicunde oſtenſa, pactum irritarunt, bellumq́; cum thebanis integrarunt. Inde fictum prouerbiale uerbum NNa,ap, pro irti, tare pacta, Pariorum exempſo“ Mariè foſſa aquumm. L XVII N07 ài XAS4J38 NHs, id eſt:Mariè lacu aquam, ſubaudiendum, infundis. Simice ili gνSdH, id eſt Gleba aruum. Ouidius in Elegijs amatorijs: e In freta collectas alta, quid addis aquas?
Cognatum illi quod alibi recenſuimus:In ſyluam uehere ligna. b
b PHamaxixa. v Auas ⁴ο³. Prouerbiali uerbo dicebantur ampla, magnificaq;. perinde ſonat, quaſi Latine dicas, plauſtralia, id eſt tanta, ut iuſtum plauſtri onus uideri poſſint. Vnde? Kagla S uara dictitabãt eo pacto, quo Flaecus dixit ſeſquipedalia uerba. Quod genus ſunt illa apud Ati
ſtophanem in Veſpis:„ d 85 80o oꝓννννμονειανιαeον⁵ 6 O¶.
Apud Plautum item militis nomen Terapontigon oplatagidor us, quo ſe trapezita att ſe penumero quatuor totas expleuiſſe ceras, dum ſcribit in ſuis rationibus. Extat iocus cuiuſ gam in Hermetem quempiam huiuſmodi ſeſquip edalium uerborum affectatorem. Gaudet honorificabilitudinitatibus Hermes Conſuetudinibus, ſollicitudinibus. 4„. Muſcum demetere.. LXT Xε⁴ /deJap, id eſt: Muſcum demetere:dici ſolitum, ubi quis tener adhuc& intẽpeſtiuus durius tractaretur, aut tolleretur emolumentum prius q́; opportunum eſſet. Trãſlatumab i;, qui ſtatim ut ager obduci cæœperit herba, demetunt, nec ſinunt adoleſcere gramen. ana enim muſcus,& additione literæ&ανον, ſicut dsααν pro sdmαναε. b Extis pluit. 8 LXXI Naai da, id eſt: Lucanicis pluit. Sermo prouerbialis de prodigioſa rerum copia, qui io/ cus etiam hac tempeſtate durat apud idiotas. Si quidem ad Græcis exti genus eſt, ex quo fruſtulatim conciſo farta conficiuntur. quod cibi genus in Comicum iocum abijſſe uidetur unde uiles& contempti uνννεέν yuocantur adagio. Contnis illi, Asxν XM ⁴εν id eſt: Drachma grandinans. 8 2
Alijs lingua, alijs dentes. · INoioh Aore oii di.„d⁴ναιμνον id eſt;“
His lingua at illis ſunt molares inuicem.
De loquacibus& edacibus dict conſueuit. Quemadmodũ non raro fit in conuiuijs ut alis . 4—... 42„.„,* farnientibusde fabulis potius quàm cibis intentis, alij interim taciti, ſtrennue quod ap of tume deuorent. Venuſtius erit ſi longiuſcule detorqueatur.ueluti ſi quis minetur ſe facto nociturum ei, qui uerbis duntaxat læſerit. Poẽtis eſt lingua, qua inuehantur: at principibus ſunt molares, quibus eos conficiant. 8 97. lmprobi conſilium in extremum incidit malum. XIII Arlom e ns BSAN V,ᷣr,E Kro. id eſt: b Incidit extremam in noxam mens improba tandemm. Heroicus prouerbialis in eum, qui poſtea q́; diu peccauit impune, tandem in calamitatem incidit, ut pœnas omnium ſcelerum ſemel dependat.. 2„„„ Aliud noctua ſonat, aliud cornix. ö LXXIIII 5*— No xoꝓνρσρεννεναε, id eſt: Aliud noctua ſonat, aliud cornix ſonat. Vel, ali 5 tuæ, alia uox coturnicis. Accommodari poteſt uel ad eos, qui decertant cum onge pra ſtantioribus, uel ad illos, inter quos ob morum, ingenijq́; pu 1 nime cõuenit. Sj/ gecum eſtaſtas alfot 6 n. ingennq́; pugnantiam, minim 80 t s alio longe facundior. Quemadmodum enim auem etiamſi non uideas, men è cantu licet dignoſcere, ita ſtilus diuerſus prodit„Jονφ‿ενενααρν. Nullum enim
autorum genus, ubi non reperias notha quædam,& ſubdititia mw' vuxiou admixta Falim
titulum, cuiuis licet adſcribere. Cæt pſa dictio,
5 C e. Cæterum ipſa dictio, quæ uix ur duobus ac
dit, prodit aut reiſcit autorem. hia audndredmeſuam Sadem 4. 3„.. Reperite
pwuet tresqul milt (atuma hxgicte Nuctumæ
b um pesa oslulle E Rcinus tinquit hernoce kam ulg rijcp un ditea fari um ütind
Aünchan guadtatg apud ueter dle decna dtherun⸗
Inr hynn lcktesca übus el ü ctadh iſuuiua hnuanie gnsquen anra Vuerat en

di quis rnareitn opportunumeſſt li c inunt adolcienmn Sog. b
1l e prodigioſa renmoi Mas Græcis enigmdè- Comicumioamiſte oninS lh rhiſe
4
K non raroſtinchii eiim actiſtemuſc ꝛtur uelutiſquium aus nudmmxge
1I. 5 818 LXXV
GCHILIADIS TERTIRE CENTVRIA KReperirerimaum. prouerbiali figura dixit Plautus: Aliquam reperietis rimam, in cauſatores ac te
totes, qui nulla in cauſa tot fidei uinculis aſtringi poſſunt, quin aliquid inueniant quo elabã
tur. Similiter Horatius: b.apt s Teen
Centum adde catenas, Eirtee
Effugiet tamen hæc ſceleratus uincula Proteus.
Ductum ab auibus aut muribus capt.. b Album panem pinſo tibi. LXNXVI
Acuulb ⁵⁴‿αφρτꝙꝓƷπ, id eſt: Album panem pinſo tibi. Dici ſolitum, ubi quis magnarũ re/ tum ſpes amplas oſtendit. Eſt enim maza panis genus.Porrò Græcis album panem in deli⸗ qis fuiſſe, locis aliquot teſtatur Lucianus, nominatim in libello de mercede ſeruiẽtibus, buꝗ ii Ac' ro‿ νετν εανπροον οε, id eſt: Ne per ſomnum quidem unquam albo pane ſaturatus. Et diuus Hieronymus in epiſtola ad N epotianum, ſimilam inter delicias ponit. Quid pro⸗ deſt inquit, oleo non ueſci,& moleſtias quaſdam, difficultatesq́; ciborum quærere, caricas piper, nuces, palmarum ſimilam, mel, piſtacea. Ac ne fuiſſe quidem Romæ piſtores ad Per, lcum uſq; bellum, annis ab urbe condita, ſuper octingentos octoginta:teſtis eſt Plinius lib. zvi.cap. undecimo, ubi rationes aliquot arte conditi panis oſtendit. Porrò quod primum? triticea farina redditur, candidius eſt: rurſum quod ex ordeacea poſtremum, id magis eſt af bum, ut indicat in problematis Ariſtoteles, eiusq́ rei cauſam reddit. S. Candidum linum lucri cauſa ducis. LXXVIT
AG'4 AI; NS2„αιε, id eſt: Candidulum linum ob lucrum ducis uxorem. In eum quadrat, qui dotis cauſà ducit uel deformẽ, uel anum. Porrò linum uocat uxorem, uel quod apud ueteres ſolæ mulieres lineis uterentur: uel quod uiro alligetur matrimonio A& libera eſſe deſinat. Nam linon Græci nonnunq́; uſurpant pro uinculo. àA& ανοαυ autem lunonis epithetum apud Homerum, ab albis ulnis. Refertur à Diogeniano. In capras ſylueſtres. LXXVvIII
or dry aryias, id eſt: In capras feras. Abominantis eſt ſermo,& malũ deprecantis inq; lueſtres capras auertẽtis. cõſine illi, quod alibi dictũ τνένσν, d eſt: 8in Pyrrham. Item illis Hoſtibus eueniant conuiuia talia noſtris.“ der 2 Vſus eſt adagione Athenæus libro Dipnoſophiſtarum ſecundo. Aνυν ιηϊ☛α/ Lpασνέ ae 1 ,y NAdie R-yH⁴ας πινσπνιιαάηνυ ᷑½-* Ju0 urre, TeuAFO Sp Aeoοp Ép W. No⁴‿ινασσιρ bu* uutov ,O 2e, id eſt: Nam Mirtilius aſſeuerabat, uelut ad capras ſylueſtres nos re legans quærentes, Hegeſandrum Delphum in commẽtarijs ſuis, eius dictionis meminiſſet Ad capras ſylueſtres poſuit pro eo, quod difficillimum eſſet inuẽtu, aut quod nuſquam eſt. Citauerat enim ex autore teſtimonium, quod mox Plutarchus negat apud illum extare.
5 Adſint dij beati. d H eret ar ve ht a,8 8 NNIN
2a Jsoj àdNcyte. id eſt:. Adſint dij beati. Sermo eſt bene ominantis in re quapiam aggrediunda.ſic enim præfari ſo ſent rhapſodi, hoc eſt, carminum Homericorum recitatores& interpretes. Quemadmodũ & citharœdis cantaturis mos erat Apollinem, ut dexter adeſſet carmine inuocare, à&π˙ ⅞νας uca Xo⁵½, id eſt: At multum ſalue rex. Quin& teſtamentum condituri præfabantur omi/ nis cauſa, πν⅜ν εαλένες s, id eſt: Hoc bene ſit. Item a pud Romanos dicturus in concione ſi/⸗ miliprecatione utebatur, ut felix ac fauſtum eſſet reipublicæ, quod dicturus eſſet. Refertur apud Zenodotum. b b 3
In Aphannis8. EXxXXX E&oãεs, id eſt:In Aphannis. Stephanus tradit Aphannas locum quempiam eſſe Sici ie, uehementer obſcurum& ignobilem, unde& nomen adductum apparet. Hinc natum prouerbium, à 2 αρας, id eſf: Aut in Aphannis, de incertis,& quæ nuſquam ſunt. Zeno⸗
dotus ait natum ex huiuſimodi caſu. Sybaritæ quondam oraculum adeũtes, orabant ut ſibi alctoriam aduerſus Crotoniatas concederet, idq́; Crotoniatis ipſis præſentibus. Quidã au⸗ tem Crotoniatarum per iocum reſpondit ad hũc modum: Iſtam quidem conſequemini in
phannis. Sybarita credens id à deo reſponſum, admiratus eſt, quid ſibi uellet hoc uerbi phannæ. Prouerbium ait quadrare in eos, qui ſe putant inuictos,& nulli tolerandos eſſe.
NVerum mihi Stephani magis probatur interpretamentum. Cc 3 Adid
rgiuerſa/

DBS. ERRSMI R O TEROD/ ADAGIORVM
Ad id quod erat opus. LXxNI
711 1 erat ſubaudiendum. inſumpſt aut ſimile quiddam. Natã
rie& Alop, id eſt:ln quod opus aiunt ex oratione u nt huns e Attica dicederet. Deinde cum eſſet populo moniorum rege, qui ſam bellum parabat ut&xε lcac w ſiunrpe elſet populo rationem eius pecuniæ redditurus, puderet; palam titulum in umpte Peeuni roſog tecte ſignificauit,?ε³ lo, inquiens,&νναυσο 450V T),n,e Oeop, id eſt: in uſus neceſ/ ſarios tantum talentorum inſump ũ. Hæc ferme refer untur a Zenodoto.N otauit adagium & Ariſtophanes in Nebuſiss oe d Nn bi deop erεν„ id eſt:“ͤ uemadmodum Pericles, in uod oportuit perdidi. Quo loco interpres uarias adterc mux quiret, unde petere poſſit, oſtendimus. r torq pPer iocum niſtrarunt pecuniam alienam, ut non po int idoneam rationem reddere. Adactum iuſiurandum/M.— 3erauds d5, id eſt:luſiurandum dicebatur, uel quod non uernaculum eſſet, ſed peregr num,& aliunde aſcitum, ut indicat Zenodotus: ut ſi quis t. p adnlie E 7 72 GrMop, id e 44 1 1 4 gens iurare conſuenit: uel quod non ſpontaneum, ſed adactum ui, uel quod ſponte fuſceptũ nemine cogente, ſi Suidæ credimus,& etymologico. Sunt enim tria iuriſiurãdi genera, unũ uod treνανιονκν uocant, alterum quod Naπτ⁵ειρμοωο„ tertium quod trπαπυακρ„. Hoc equidemin/ ter adagia non recenſuiſſem, niſi Zenodotus prior in hoc albo poſuiſſet. cabrioſior leberide. LXXXIII xira⁶* Aee‿ισ, id eſt: Aſperior leberide. De uehementer aſperis& inſuauibus. Nam leberis Græcis dicitur exuuium illud uel ſerpentum, uel piſcium exuentium ſenectã. uod& υρσαα uocatur. Id autem aſperrimum eſſe conſtat, nimirum ob ſummam ſiccitatẽ. Kefertur à Suida. Procul ab auribus nuncius ueniat. LXXXIIII 2 Jvoide O⸗ ESN. ic-detrtrt— Procul abſit nuncius aure. b Sermo deprecantis nũcium male auſpicatum. Suidas ex Callimacho citat. Homerus item Hliados. E. Ar Gi or d urO G2s Mord. icd eſt: Iſta uelim mihi ſint procul auribus.— S A puro pura defluit aqua. Theognis in ſententijs Elegiacis: E! Na XcbA neOα.m A,E N SngG Als AGrdp UO; Selerc AAsrCX. id eſt, Rurſuam aqua de ſummo mihi uertice defluet uſq; Limpida, ſi innocuum forte lauare pares.
1XXXV
Hoc diſtichon quoniam ſubeſſe prouerbium uidebatur, adſcripſimus. Quadrabit in homl
ndo uocet in crimen, r redditur. Nec ſine
nempe
nem uſq;quaqʒ inculpatum& innocentem, quem etiam ſi quis aliqua tamen non ſolum fama illius non contaminatur, uerumetiam illuſtrior redditur. cauſa laudi tribuunt illud Catoni Cenſorio, quod toties accuſatus& uocatus in ius quater& quadragies, ſemper iudicum ſententijs fuerit abſolutus b A lupi uenatu.—‧ LXXXVWI Ax us Jügag, id eſt A lupi uenatu. Dici ſolitũ, ubi quis protinus re infecta diſcedit. Aut de negocio moleſto,& agreſti. Neq; enim tutũ eſt lupum inſequi neqq is ficile capitur, cum reliquarum ferarum uenatus non uulgarem adferunt uoluptatem Meminit Suidas. 1.. A ſubeunte portum naui. 2e l LXXXVII A nerrauo,dze, id eſt: A ſubeunte, ſubaudi, naue lucrum capias. Admonet ad leritatem ad quæſtum plurimum ualere. Et in negociatorem illud in primis cõpet areso, id eſt: Somnus abeſto. Sumptum à mercatorum diligentia qui merces ſtatim emilt ab ipſis nautis in portum appellentibus. Tum enim& minoris emuntur,& maioridi rabũ tur lucro Trahi poterit ad eam ſententiam, ut ſi quis dicat ſtatim arripiendamo
agium ce/ 2/ ere, iε
noblatam oc⸗ caſionem
Periclis. Narrant hunc datis pecunij, impetraſſe ab Aſtyanacta Lacedæ
uarias adtfert hiſtorias, unde prouerbium ortum putent, quæ ſ quis te b Flegãter torquebitur per iocum in eos, qui ſic adm-/
LXXXII
d quis Græcus Scythico more iuret, d eſt: PDer uentum& acinacem. Nam per ſuos deos unaquæxque
Ir yui cecbum geom dicer mmlttub⸗ tinprincip dacxroöſdc
w.Memin gc mcrqul
dpis en⸗ Eerin uöf MWad exo- ſcicelele Mtsa
ind ho
har dTäpide denten
—— ——
——— — — — 7 —½ — —
——— — — —— idee egei —
= —

&
an Künn Nam peruosdergu tum ul gelguodpme⸗ enim traaiuninzgm
od traxri 1 bomuii 6
hementer apabilln uel piſcium exctut
aundationibus, immerſionibusq́; lauare. Teſtis Suidas.
A 0,. e än. AOαmλ‿σ ε⁹α KsiOues GNr T,,..
cHILIA DIS TERTIAE OCENTVRIA II. 533
cabonem lucri. Aut tum rogandum quempiam, ubi fortuna recentem aliquam com tem obiecerit. Nam ſumus pleriq; tum ad graticãdum benigniores. Perlius in quinta Sa
tyra metaphoram uariauit, cum ai: Tolle recens primus piper è ſitiente camelo,
ld eſt:ilico, cum adhuc de uia ſitit camelus, qui merces attulit. rouerbij meminit Suidas. Abis ſeptem ufidci. LXXXVIII
pdisiiſt nuduid eſtad biseptem undis In os competit qui ànoxia quapinuv
atiſunt, propterea quod antiquitus mos eſſet homicidio pollutos, ueſtes ſuas bis ſeptẽ in/
ENigit A ſtatiuis faritas. LXXXINX Ars Mcd mus deydHicui Tac ATA. id eſt:. ganè cibum& ſignis ab. ipſis exigit.. 45
2 2e
n eum dicendum, qui nullius miſertus, undecunq; quod poteſt auellit, ucl ab Jos miottio⸗
rum ſtatuis. Simillimumm illi, xν εεεν ose, id eſt: Et à mortuo tributum colligis. Compe/
it in principes expilatores plebis qui nulla non exre, uectigal exprimunt, uel ex lotio. Aut in auaros ſacerdotes, apud quos ne ſepulchrum quidem gratis conceditur.
A aUeſe. N5 AAriας Sodg. icd eſt:—
Athos obumbrat latera Lemniæ bouis.. Vbi quis officit, aut moleſtus eſt, aut gloriam cuiuſpiam obſcurat, aut alioquin obſiſtit. Tra dunt in Lemno bouis fuiſſe ſimulacrum ingens, candido factum lapide. Id Athos mons ta metſi longo diſſitus interuallo, tamen ob ſummam celſitudinẽ, obſcurat umbra ſua. Eſt au/ cem Athos Thraciæ mons ingens, adeo ut umbram iaciat ad ſtadia trecenta, teſte Stepha/ no. Meminit huius Apollonius Argonauticòn libro priititi: H1 ujar0,dog p ce y ᷑‿ OcN,. v Otiui, Nréaο Aο πꝶρ οοd AHAε 88αν u/ℳÄ,,°, dcop o drd,o, K8 KS0A 5AA xyoohee, 4GSordi 1osuc nde, ncd 2 dat Au,iung. id eſt: Solis ad exortum uada ſalſa ſecantibus ato Vertice ſeſe oſtendit Athos, mons hracius, is quu
iſſitus à ſacra tanto diſcrimine Lemno
Quantum alata die ualeat tranſmittere nauis
Hanc tamen aerij contingit uerticis umbra. Quin longinquam etiam pertingit ad uſq; Myrinem. Prouerbij meminit& Plutarchus in moralibus, cum alias, tum in commentario, quem in/- ſcripſtt de facie apparente in orbe lunæ, teſtans umbrã porrigi per ſeptingenta fermè ſtadia. Praſentem mulge, quid fugientem inſequeris kvOI
Tld raεσι μρμννε,, ,ιGν eLporo dna. id eſt:. breſentem mulgeto, quid inſequeris fugientemw:
.„.
Heroicus prouerbialis admonens præſens lucrum nõ omittendum, ſpe cõmodorum, quæ
non item ad manum uidentur eſſe. Sumptum eſt ex Cyclope Theocriti. SQùAud ad Mercurium- zen ias duld, id eſt: Quid ad Mercuriumèldem cum illo, 3ueν ππν τσνσ id eſt: Ni, hiladrem. Nam Mercurius orationis auttrovru. 4
b Quid Achiuos à turre iudicatis? XCIII
8. 4 5 4 4
Ti ue&xαοιςς αάφνπ 5„ Kirs, id eſt: S Cur iudicatis Danaidas de mœnibus?
ici conueniet, quoties quis pronunciat de re non ſatis accurate conſiderata. Ariſtides in hemiſtocle. ri rauera 15ue aXuouc 3ie 19 mb= vgino ueuzid eſt: Quid in his Achiuos de tur te iudicamus? Sumptum apparet ex lliados. r. quo loco Priamus in mœnibus Tr oianorũ, accerſitam Helenam percunctatur quinam eſſent, quos procul in Græcorum exercitu con- ſpiceret, d⸗ Agamemnonis formam laudat ad hunc modum: b b
96 7 59, S7 KALdg Kui lü„; l e
modi⸗
Athos celat latera Lemniæ bouis.— 20

8584 1** X3& Sun Lyp 3 vr op 5—Saerog,, lecte⸗ O8& Sond So56p, So‿i Ju zuovi kouin. iclelt:
Ille quis eſt cedo, Graius homo, magnus bonusq́;?
Sunt alij hunc. fateor, ſuperantes uertice ꝓ ures. V
Verum æque pulchrum memini mecernere nunquam
Nec reuerendum æque. regem præferre uidetur. Nec inconcinne torquebitur ad eos, qui in tuto conſtituti, de ijs iudicãt, qui in peticulo ue ſantur. Quemadmodum faciunt ij. qui in turre, aut uallo ſedentes, ocioſi ſpectant, iudicãtq; præliantes, ac in multis animi robur, aut conſilium dedetant. quod ip ſi nequac; praſtatun forent, ſ in eodem diſcrimine uerſarentur. Ariſtides in Themiftocle. 2u lb,5ux 5400p Epa,
DES. ERRSMI ROTEROD. ADAGIORVM
1 4 2 1 à 2,—,„, 4 A? 8 Jado⸗ d1 d10 Ep T, Xoic XeyA xo ku.uX,A,& ⁸ Ʒ Aεαννασνισα, N⅞ ,1ChOp 2e6
⁊e d ri raxic, id eſt: Atqui non parui refert, ſi quis medio in mari, de ißs loquatur, quii naui ſunt, animiq́; præſentiam demonſtret, ſedensch procul à procella intra pariete. * Quis uſus cepis putridi:. b Xomn
T Be SJ8 So‿ειƷ8; id eſt: Quis uſus putrefacti cepis? De rebus aut etiam homini bus, reijculis,& quorũ nullus uſquam cſt uſus.Etem̃ cũ cepe ſit herba per ſe uiliſſima, ſimul
atq; cõputruit, nihil eſſe poteſt abiectius. Cognatum illi Plautino, uitioſa nuce non emam.
Philoxeni non. Xcoy rà XoOgS dv, id eſt: Philoxeni non. Dicendum, ubi quis obſtinate, uel inficiatur, uelrecu ſat, aut ubi quis alteri neſcit concedere, neq; quicc; ad gratiam loqui. Quod genus hominer Aprincipum conſuetudine debent abſtinere, apud quos, aut tacendum eſt, aut loquẽdum, quod gratum ſit auribus. Philoxenus poẽta, quemadmodum alibi diximus, uſq;adeo non potuit carmina Dionyſij probare, ut maluerit reduci ad fodinas lapidarias. 3 b Meos corymbos necto. v XCVI To6e 4οuε εωο μνρενες νπeυλ⅜πα id eſt: Meos necto cincinnos. Vbi quis reſpondet, quod niti pertineat ad interrogata. Refertur ad hunc modum, Xo ½ν d VA, Dug 8Oe no5bu n 1o. 39 Go ASy, 18. d dK6s norri Erro* id eſt: Salue Hypſipyle. NMeos corymbos ney cto. Non tibi loquor iſta de re. Maritus meus hic eſt? Ex aliquo comœdiæ loco, ſumptũ ap/ paret, in qua perſona quæpiam per diſſimulationẽ, diuerſa reſponderit. Quod genus eſt& illud apud Terentium in Phormione, cum Phædria rogatus, ubi nam eſſet Antipho reſpo dens iterat ſalutationem, deinde, ait illum recte ualere. Eſt conſimilis locus,& apud Plautũ in Mercatore.lam machæra eſt in manu. Nam ſi eò te introducam. Pollo ampullam atque hinc eo,& reliqua. Nam locus longior eſt, quàm ut citra tædium poſſit recenſeirT. Compendiaria res improbitas. 1 XCVII ./ royNlc, B5⁴⁵⁴αι νμνεμ, id eſt: Compendiaria res improbitas, uirtus longa. Qui ſemel addixit animum uitijs, is quiduis flagitij facile patrabit. At ſingulæ uirtutes magno ſu dore parandaæ. Fitq́ʒ neſcio qua naturæ corruptione, ut quæ turpia ſunt, uel&uε⁴idawm plo tinus arripiamus, quæ honeſta uix laboribus diutinis inculcentur. — NVunbuapro corpore. XcCVIII ud&νeρησQωέραμαάασ⁵ν, id eſt: Vmbra pro corpore. Quoties aliquis, magnũ quiddã uide, bitur aſſecutus, cum nihil tandem auferat præter titulum, aut ſpes meras. Mutuo ſumptum ab Aeſopica fabula de cane, qui dum umbram carniũ, quod ea maior appareret, captat, ne- tas amiſit carnes.Fã quidẽ iambico carmine Gabrias quidã, utcũq; cõplexus elt hoc pacto: d‿ν πꝙꝓεναιάρανιι Aꝓνι owΤàKJ Lας, 1 IV a ,p,ANOp d16 Uᷣ PAre, Xcuddp 3 Aorr nc0 Ap 1, Ansse9 70 AM 70, du euᷣτa. id eſt. b luxta fluentem deferens carnes canis, Dum pronat os in amne conſpicit alteras, Et hians deorſum, ut eaſce carnes prenderet, Amiſit has quoq;, quas tenebat anteaä.
— Sinopiſſas. 2 Emoide, id eſt Sinopiſſas, id eſt laſciuis. A Sinope ſcorto quodam nobilii celebratzc 6
lerie. cum. 2 de,es lrSned linc 1 e Aelopt lai ir, cui nomen line inditũ uidetur, quod noxijs eſſet oculis. Fuit& Sinope Aelop niti
7 XCIX
ſuntenim lpollett tenoſtena guwentum rylonee Noinde A Phuiuſmne
kretur.
ullicana,
fidum dh Pccerdon matenub, mnasadu 1 arar 6 tbebat mo tadd lpier dbwiuſme lſareVi⸗ nalum ac ds uce ptieum, dur cOten 4 üſgac ddeutam dtur adm enaco

., cui nihil charius fuit uirginitate.
ͤNitiat lapidem longum tempus.—
ela Cre à c 610, id eſt: Vitiabit etiam ſaxa ſeries temporum. Nihil in feriuns
natura ſaxo durabilius. Ad id quoq; temporum diuturnitas abſumit. Quod poẽtæ nimirũ
uu defß u. innuunt, cum fingunt Saturnum temporis deum, ſaxum louis loco ſuppoſitum deuoraſſe. däenworuigi ccHILIADIS TERTIAE CENTVRIA TERTIA.
nix Slent Alcibiach 11
A AA iG'8, id eſt: Sileni Alcibiadis, apud eruditos in prouerbium abijſ ſe uidentur. certe in collectaneis Græcorum prouerbij uice referuntur 2 & 2 licebit uti, uel de re quæ cum in ſpeciem,& prima, quod aiũt fronte dſis ar ri/⸗ dicula uideatur, tamen interius, ac propius contemplanti, ſit admirabilis: uel
dehomine, qui uebltn walruch onge minus præ ſe ferat, q́; in animo claudat.
ectheibe pe n enim Silenos imagunculas quaſpiam fuiſſè ſectiles,& ita factas, ut diduci& explica/ lautino utcs ü ripoſſent, quæ clauſæ ridiculam ac monſtroſam tibicinis ſi eciem hiabebãt, apertæ ſubito nu alen men oſtendebant, ut artem ſcalptoris Peanidnem iocoſus faceret error. Porrò ſtatuarum ar/ gumentum ſumptum eſt, à ridiculo ilſo Sileno Bacchi pædagogo, numinumq́; poẽticorũ atiam ruiGh 5 morione. Quandoquidem habent& illi principum noſtratium exẽplo ſuos„εσꝙιοονς
—
aui nis huiuſmodi ſimilem facit, quod is multo alius eſſet propius intuenti,q́; ſummo habitu ui
um 4..„—.„1. 3.„ 8— nalbbi caüin deretur. Quem ſi de ſumma, quod dici ſolet, cute quis æſtimaſſet nõ emiſſet aſſe. Facies erat
nas lapicuin ruſticana, taurinus aſpectus nares ſimæ, muccoq́; plenæ. Sannionem quempiã bardũ, ac ſtu pidum dixiſſes. Cultus neglectus, ſermo ſimplex, ac plebeius,& humilis, ut qui ſem per auri/ wsVbi qulis teheia gas, cerdones, fullones& fabros haberet in ore. Nam hinc ſumebat illas ſuas 21ουνος.For agpAemazat tana tenuis, uxor qualem ne uiliſſimus quidem carbonarius ferre poſſet. Videbatur mirari eriypſpyle. Mlun. lormas aduleſcentulorum uidebatur amare,& zelotypia tangi, cum eum ab his affectibus, aliquo comadiaſtti αανν abeſſe, compererit etiam Alcibiades. Deniq; iocus ille perpetuus, nonnullam areſponderit Ough pro
1 1
atus, ub nam cktt ſtendi ſapientiam ambitio, nec unus eſſet Gorgias, qui ſe nihil neſcite iactitaret,& ardelioni confimilis loou,ht bushuiuſmodi nuſq́; nõ referta eſſent omnia(olus hic hoc unũ ſcire ſe dictitabat, quod ni⸗
roducam. Tolomit hulſciret. Videbatur ineptus ad omnia reip. munia, adeo, ut quodam die neſcio quid apud tedium poſſtramu bopulum adorſus agere, cum riſu ſit exploſus. Atqui ſi Silenum hunc tam ridiculum expli⸗ cuuſſes, uidelicet numẽ inueniſſès potius, ́ᷓ; hominẽ, animũ ingentẽ, ſublimem, ac uere phi⸗
zresim robitzumt loſophicum, omniã rerũ pro quibus cæteri mortales currunt, nauigãt, ſudant, litigãt, bellige- abit. At ſnguleæufnt tantur, cõtemptorẽ, iniurijs omnibus ſuperiorẽ,& in quẽ nullum omnino ius haberet fortu
etunpi untudn na& uſq;adeo nihil timentẽ, ut mortem quoq; nulli nõ formidatam cõtempſerit, in tätum Lenkp. tcicutam eodẽ ebiberit uultu, quo uinũ ſolet, utq́; iam moriens etiam in Phædonẽ ſuũ io- ulc curetur, admonens, ut uoto ſe liberans Aeſculapio gallũ perſolueret, perinde quaſi ſumpto
—. 4. ma 9.„„. 2——... 3. 3 3. eealhens uft ſcatent ac pullulant. Proinde nõ iniuria cũ id tẽpeſtatis, plena ſophis eſſent omnia, ſolus hic 2 7 3
a utcüog coplen nium nihil ſciret. Huiuſmodi Silenus fuit Antiſthenes, baculo ſuo pera pallioque, maxi/ motum regum fortunas antecellens. Huiuſmodi Silenus fuit Diogenes, uulgo canis habi⸗ Etus. Verum in hoc cane diuinum quiddam animaduerterat Alexander magnus, princi/ um utuidebatur omnium osννμσισ& alpha, cum animi magnitudinem admiratus, op
aaturum ſe diceret, ut ni Alexander eſſet, Diogenes eſſet, cum hoc magis optare debue, Diogenis animum, quod Alexander eſſet. Fiuiuſmodi Silenus fuit Epictetus, ſeruus, bauper, claudus, ut indicat illius epitaphium, ſed idem quod eſt feliciſſimum, charus ſupe⸗
*
3 tum uere honeſtarum. Quod habent eximium, id intimis recondunt, abduntq́;. Quod cõ/-
4 9- kemptiſſimum, id prima ſpecie præ ſe gerunt, ac theſaurum ceu uili cortice diſſimulant, nec dam wcü Prophanis oſtẽdunt oculis. At uulgarium& umbraticarũ lõge diuerſa ratio, ſumma ſpecie wcue e gi, blandiuntur
uiFutä 3 9
dt Proinde Alcibiades apud Platonem in conuiuio, Socratis Encomium dicturus, eum Sile⸗
habebat morionis ſpeciem. Cum ea tempeſtate, ad inſaniam uſq; ferueret inter ſtultos, pro
pharmaco, iam ſanitatis beneficiũ ſentiret, cum exiretè corpore, unde omnes animi morbi
or appus morio, ſapiens oraculo pronũciatus eſt,& plus iudicatus eſt ſcire, qui nihil ſciebat, q́; hi qui od ea malot aph tu nihil neſcire ſe prædicabant, imò ob idipſum iudicatus eſt plus cæteris ſcire, quod unus om⸗
is id quod ſola uitæ præſtat integritas, cum ſapientia coniuncta. Hæc nimirũ eſt natura re⸗
— 8 3“ — 3 † 1 3 1 1* * 1 4 3 1 1 1 1 8 ½ ¼ 1 1 3 4 1 3 3 1 4 4 h 3 1 4 S 3 8 1 4 4 33 1 2 4 3 1* 4* 4* 1 4 4 3 I 1 1 1 . I I 1 † 3 1 1 4 4 1 1 1 I 8 1

6868 DBS. ERABSMI ROTBROD. ADAGIORVM
blandiuntur, quodq́; pulcherrimum habent, ſtatim obuijs oſtẽtant:ſin penitus introſpicim nihil minus ſunt, ́; quod titulo, ſpecieq́; præ ſe ferebant. An non mirificus quidam Stlenu fuit Chriſtuseſi fas eſt de hoc ad eum loqui modum.quem equidem haud uideo cur nõ0
mnes pro uirili debeant exprimere, qui Chriſtiani nomine gloriãtur. Si ſummam Sllenife ciem intuearis, quid iuxta popularem æſtimationem abiectius, aut cõtemptius? Tenues& obſcuri parentes, domus humilis:ipſe pauper,& pauculos& pauperculos habuit diſcipulos non è magnatum palatijs non è phariſæorum cathedris, nõò e philoſophorum ſcholis, ſedaà telonio& retibus aſcitos. Tum uita, q́; à uoluptatibus omnibus aliena, per famẽ, per lalſitu dinem per cõuitia, per ludibria, ad crucem deniqʒ; peruenit. Hac illum parte conteéplabatur, myſticus ille uates, cum eum depingens:Nõ erat, inquit, ei ſpecies, nec; decor. Vidimus ei & non erat aſpectus,& deſiderauimus eum deſpectum, ac nouiſſimũ uirorum. Cæteraque permulta quæ in hanc ſequuntur ſententiam. lam ſi contingat apertum hune Silenum pro/ pius intueri, hoc eſt, ſi cui dignetur ipſe ſe purgatis animi luminibus oſtendere, deũ immot/ talem, q́; ineffabilem reperies theſaurum:in quanta uilitate, quale margaritum: in quãta hu, militate, quantã ſublimitatẽ: in quanta paupertate, quantas diuitias: in quanta infirmitate,q incogitabilem uirtutem: in quanta ignominia, quantã gloriã, in quantis laboribus, qᷣ; ablolu tam requiem. Deniqʒ; in morte tam acerba, perennem immortalitatis fontem.Cur ſic abhor rent ab hac imagine, qui titulo tamen illius ſe iactitãte Nimirum erat in procliui Chriſtoto
tius orbis occupare monarchiam, atq; id poſſidere, quod olim Romani principes fruſtra at
fectarunt ſatellitio ſuperare X erxes, opibus anteire Crœſos, philoſophis uniuerſis ſilètium imponere,& inane ſophos detrahere. Verum hæc una forma placuit, quã ſuis diſcipulis& amicis, hoc eſt Chriſtianis proponeret. Hãc potiſſimum delegit philoſophiã, à philoſopho rum decretis, à mundi ratione longe, lateq́; diuerſam. Sed æam quæ ſola omnium præſtaret quod alij alijs uijs conantur aſſequi, nempe felicitatem. Huiuſmodi quondam Siſeni fuere prophetæ, exules, errantes in ſolitudinibus, cum feris exigentes uitam, uili holuſculo uictitã tes, ouium& caprarum amicti pellibus. Sed introſpexerat hos Silenos, ille qui dixit quibus dignus non erat mundus. Huiuſmodi Silenus fuit Ioannes baptiſta, qui camelorum tectus pilis, zona cinctus pellicea, Ionge regum purpuras, ac gemmas uicit, locuſtis ueſcens, princi pum omnium delitias ſuperauit. Nimirum cernebat quid theſauri lateret ſub agreſti pallio⸗ qui miro illo elogio laudum eius ſummã cõplexus:Inter natos, inquit, mulierũ, non ſurrexit maior loanne baptiſta. Huiuſmodi Sileni fuerunt apoſtoli, pauperes, inculti, illiterati igno, biles, impotentes, abiecti, omnibus omniũ cõtumelijs expoſiti, irriſi, in uiſi, execrabiles, ac pe ne publicum orbis, ſimul& odiũ& ludibrium. V erum aperi mihi Silenum, quis tyrannoſi cum horum potentia poſſit æquari, qui dicto imperant dæmonibus, nutu ſedant ſæuientia maria, uerbo, uita defunctos in uitam reuocante Quis non Crœſus ad hos pauper eſſe ui⸗ deatur, qui uel umbra ſui cõferunt ſanitatẽ ægrotis, qui ſolo manus cõta ctu, ſpiritũ illũ cole⸗
ſtem impertiunt? Quis nõ Ariſtoteles ſtultus& indoctus, ac nugator, cũ his collatus, habe- atur, qui ex g fonte cœleſtẽ hauſerant ſapientiã, ad quam omnis humana ſapientia, merfa
Kufejue eſt? Quod quidem eorũ pace dictum eſto, qui nefas arbitrantur& impiũ uſq; Ari otelis autoritatẽ conuellere. Tum uere regnum cœlorum, grani ſinapis imagine habebat,
ſpecie puſillum& contemptum, uirtute maximum. A quo prorſus, ut dixi,& en houeo, quod aiunt, diſſidet, huius mundi ratio. Huiuſmodi Silenus fuit contemptus ʒ irriſus ile un ora
Martinus epiſcopus. Tales fuerunt, ueteres illi epiſcopi, humilitate ſublimes, paupertate 2
cupletes, gloria neglecta glorioſi. Latitant& hodie boni quidã Sileni, ſed hieu nimiũ paucl. Bona pars hominũ, præpoſterum Silenum exprimunt. Si quis rerum uim ac naturam peni
vus introſpiciat, reperiet nullos à uera ſapiẽtia Iõgius abeſſe, q́; iſtos qui magniſicis titulis, ꝗ apientibus pileis, qui ſplendidis cingulis, qui gemmatis anulis, abſolutam proßtentur ſapiẽ tiam. Adeo, ut non raro plus ueræ, germanæq́; ſapientiæ deprehẽdas in uno quopiã homil
Lne es uulgi opinionẽ, idiota ſimplici, ac ſemifatuo, cuius mentẽ nõ ſubtilis, ut uocant, cotus, ſed cœleſtis ille Chriſti docuit ſpiritus, ́; in multis theologorum tragicis pet on,
5 mawiltuß noſtris, Ariſtotele ſuo turgidis, magiſtraliũ definition concluſionũ& proho numtur Salſfeetie hem uideas in nullis minus eſſe ueræ nobilitatis, q́; in Thralonibu iſtis, qui uetuſtis ſtemmatibus, qui enſuüdus aureis, qui ſplẽdidis cognominibus ſummam
iactitant nobilitatem, nec alios à uera fortitudine longius abeſſe, q́; eos qui ob temerif
3. 7 1....*.„. 4.7.
perero oochho vbsatc;
wutina
citulo⸗ mairetum amtur oc aucadd ustertæ! ngius àſe ckcacil wonaleid tlnlbos arumin
rarid,
que.
Wlummur orteripo dholam nam Sleni eralamh ſdäpenetr
aſtrument
dorwiene tum adau nönnep dum Giin duerecun nimmort. aqui nõ daere giui dnptolide
telldebtga
beum ue dgw guor datimag deſcöc 8 aAum
ütramg
dltelli ter en
drm leer diatoe
Nacu 4
didtäep

Romanipticha
9
6 !
placuit qxitlüci
Siphiloiünnte
nquæ ſohomimm ſmodi quoncamèh- es uitam wlitolien 8 Silenosjlequiti aptiſta quicmäom s uicit locuſſb
4 8 1
auperes incutiitm
onibus ntuſtme
Crœſus ad hospan— nanus ceduſp
* nugror cilöc 4 omnis humansgytt,
arbitamräinäe
ulgus ut diuites adorat. Nullos eſſe minus epiſcopos, q́; qui inter epiſcopos primas t gtq; utinam illud quoq; ezlreDer auititulo, qui cultu, qui ceremonijs, religionem abſolutam proſitẽtur. Adeo, quiequid in o⸗ nnirerum genere præclarum eſt, id minus in conſpicuo eſt. In arboribus, Hlores& folia blã⸗ duntur oculis: ipſa ſe late moles oſtentat. At ſemen, in quo uis eſt omnium, q́; eſt res minu/ ue ula,ch abdita, q; non lenocinans aſpectui, q́; nõ oſtentatrix ſuic Aurum& i masterræ latebras abdidit natura. In elementis, quæ uocant, quo quicq; præſtantius eſt, hoc
ls, nonne putes ex Homeri officina profectã fabulam? Si le
am r„οακ—νμτα ui 4, I.— ee gilenum, nihil inuenies, niſi bellatorem, negociatorem, deniq; tyrannũ. lamq; magnitica nla ila inſignia, comcœdiam fuiſſe iudicabis. Sunt, atq; utinam non tã paſſim obuñ ſint, quos, ſ
HILIADIS TERTIAE CENTVRIA IMI. 5s⸗ 9 præferoces animos, uulgo fortiſſimi iudicãtur& inuicti. Nullos abiectius ac ſeruilius ſes uos; hos qui ſe dijs, ut aiunt, proximos,& omnium dominos putant. Nullos æque calami lolos at; eos, qui uidentur feliciſſimi, nullos pauperius eſſe pauperes his quos hominum enẽt.
falſum eſſet, ſæpenumero longiſſime ſemotos eſſe à uera religione
gemmas in altiſſt
longius à ſenſibus eſt remotum, uelut aẽr& ignis. In animantium genere, quod eſt optimũ & eflicaciſſimum, id in intimis abditum habent. In homine, quod eſt maxime diuinũ& im⸗ mottale, id ſolum cerni nõ poteſt. In quouis rerum genere, materia pars uilior maxime pa⸗
räne tet ſenſibus, formæ uis& beneſicium, utilitate ſentitur,& tamen ipſa procul abeſt a ſenſibus.
Rurſum in corporis phyſici temperatura, cum phlegma& ſanguis ſenſibus ſit familiaris& pateat, d, quod plurimum confert ad uitam, minime patet, nempe ſpiritus. Demum in uni/
uerlo, quæ maxime ſunt, ea nõ uidentur, ueluti ſubſtantiæ, quas ſeparatas uocãt. Et auod in . ,.— 12.—. isſummum eſt, id à ſenſibus q́; maxime ſepoſitũ eſt, nempe deus, adeo, ut nec intelligi, nec
cogitari poſſit, cũ hic fons ſit unicus omniũ. Quin& in eccleſiæ ſacramentis reperire liceat nonullam Silenorum imaginem. Aquam uides, ſalem& oleum uides, uocẽ audis, ceu ſum/- mam Sileni faciem:uim cœleſtem nec audis nec uides, quæ ſi nõ adſit, mera ludibria ſint cæ tera lam habent& ſuos Silenos arcanæ literæ. Si cõſiſtas in ſuperficie, ridicula nõnunq́; res Itſipenetres uſq; ad anagogen, diuinam adoras ſapientiam. Etenim ut de ueteri loquamur inſtrumento, ſi præter hiſtoriam nihil ſpectes,& audias Adam è limo cõditum, uxorculam edormientis latere furtim ſubtractam, ſerpentem illecebra pomi ſollicitãtem mulierculam deum ad auram inambulantem, romphæam foribus præſidentẽ, ne poſtliminio redirẽt exu
gas Loth inceſtũ, Dauid adul- terium,& in ſenis frigidi gremio cubitantẽ puellam, Oſee meretricium matrimoniũ, nonne qui uerecundioribus ſit auribus, ut obſcœnam fabulam auerſetur: At ſub his inuolucris, de- um immortalem, q́; ſplendida latet ſapientia? Euangelicas parabolas, ſi primũ æſtimes corti
cem quis nõ iudicet hominis eſſe idiotæ: Si nucẽ frangas, nimirum reperies arcanam illam
diris inulcurts acuere diuinam ſapientiam, planeq́; quiddã ipſi Chriſto ſimillimũ. Et ne ſingula perſequẽs, öh Slnun gin kam prolixior in naturæ, ſimul ac myſticis rebus, ut quicquid præſtantiſſimũ eſt, ita q́; maxi mintSenma wmeuidebis abſtruſum,& à prophanis oculis lõgiſſime ſemotũ. Itidem in cognitione, germa
na terum ueritas, ſemper altiſſime latet, quæ nec facile, nec à multis deprehẽditur. Craſſum uulgus, quoniam præpoſtere iudicat, nimirum ex his quæ maxime ſenſibus corporis obuia
unt æſtimãs omnia, paſſim labitur& errat, ac falſis bonorũ& malorũ ſimulacris deluditur, Enuerſosq; Silenos miratur, ac ſuſpicit. De malis lo quar, bonos non lædam, imò ne malos ꝗ- dem. Quandoquidem generalis de uitijs diſputatio, ad nullius perſonæ pertinet iniuriã. At
qutinam pauciores eſſent, in quos hæc cõpetere poſſint. Cum ſceptrum uides, cũ inſignia,
cum ſatellitium, cum titulos audis, ſereni imũ, dementiſſimum, inclytum, nonne principẽ 4 adoras,terrenum quoddam numen,& quiddam homine maius intueri te putas? Sed aperi Silenum præpoſterũ, tyrannũ inuenies, ciuium hoſtem, publicæ concordiæ oſorem, diſcor/ cdiarum ſerendarũ artiſicem, bonorum oppreſſorẽ, legum peſtem, urbiũ euerſorem, eccleſiæ compilatorem, latronem, ſacrilegum, inceſtum, a euiter 1 iCOrU i bijs Rice zuuan. Sunt; qui titulo, ſpecieq; præ ſe ferant magiltratũ,& nepcultodemcum ro
—
leatorẽ. Breuiter ut eſt in Græcorũ prouer/
lupi ſint& prædones ciuitatis. Sunt, quorũ ſi conſideres ralum uerticem, uenereris ut ſacer⸗
dotes. Si Silenũ introſpicias, plus q́; laicos reperies. Fortaſſis& epiſcopos aliquot reperias. auorum ſolennem illam conſecrationẽ ſi ſpectes. Si nouum ornatum inſpicias, mitrã gem/
4
4.— 411—»— 4 N 2* mis& auro ienid dad item gemmeũ, in ſumma, totum illũ en ⸗⁴e eis ꝓρᷣανναεν myſti⸗ de
icet, cœleſtem quempiam,& homine maiorem uirum expectes.Inuer 2 11
uelid
— 3
——————— ————————— —
4 I 1 1 1 4 8 1 1 I 8 ¹ 5 1 4 4 1 1 4 3
a—
————— ——

DBS. ERASNI ROTERODRMI ADAGIO RVN
388G b ODRAMISAI b uelit æſtimare, Serapiones, ac Paulos eſſe ducat. Sin explices, meros inuenies balatroner Uluones, planos, s, ſe Helnenare uo teciote Pianec quod aiunt SS5.uα‿ õοω½ Xvd L. Rurſum admoneo, nemi nem his offendi oportere, cum nullius deſignetur nomen. Si quis huiuſmodi non eſt, nihi ad ſe pertinere cogitet.Sin agnoſc n. pu mihi gratias agat. Deniq; paſſim in omni mortalium genere ſunt, quorum formam cont lere corporis, homines,& præeclaros homines, dicas. Si ſilenum Splheuois intus ſuem aut Fonem auturlum aut aſinum, fortaſſis inuenies. Ac diuerſum quiddã eueniet ei, quod de Circes ueneſcijs poẽtarum fabulis eſt proditum. Apud hanc enim ferarum figurã habebat mentem hominis. lſti ſub humana ſpecie plus q́; beluam tegunt. Contra ſunt, quos de ſpe/
cie, ſrcut dictum eſt, uix homines iudices, cum in animi penetralibus angelum occultent in
hoc igitur diſcrimen eſt mundani& Chriſtiani, quod ille craſſiſſima quæq;, ac ſtatim oeulis
obuia, maxime ſuſpicit& ſectatur, quæ ſecus habent, aut omnino negligit aut certe poſtre
mo loco ponit:hic è diuerſo, quæ minime cernuntur oculis, quæq́; longiſſime receſſeruntd
natura corporum, ea ſola ſectatur, cæteris aut præteritis, aut contemptius adhibitis ab inti-
mis illis omne rerum iudiciũ ducens. In bonis, ſc enim uocat Ariſtoteles, quæ nõ pertinent „*— 4 2 2 X 2 3 4 proprie ad hominẽ, extremæ ſunt opes. At apud uulgus, imò penè apud omnes, i plurimi
t, qui has quacunq; uia poſſidet. has per ſaxa, per ignes expetũt uniuerſi. Proximũ habet o cum generis claritas, ſi nihil accedat aliud, ridiculũ prorſus& inane nomẽ. Semideus habè- tur, qui ſanguinis ſeriẽ ad Codrum Atheniẽſem, aut ad Brutum Troianũ, qui haud ſcioan unq́; natus fuerit, aut ad fabuloſum Herculẽ referre poſſit:& obſcurus eſt, qui ſibi literi,& uirtute famã parauitẽ llluſtris eſt, cuius tritauus in bello ſtrennuũ præſtitit homicidã,& pie, beius eſt, atq; imaginibus caret, qui bonis animi profuit orbie In tertia claſſè ſũt, corporis co moda, id cui contigerit, ingens, robuſtum, formoſum, præualidum, eum nõ ſemouent qui- dem è numero feliciũ, ſed ita ut nihilo ſecius, primas teneãt diuitiæ, proximas nobilitas, ani-
mi poſtrema cura eſt. lã hunc ipfum, ſi iuxta Paulũ in treis parteis diuidas, carnẽè, animam& ſpiritum, utar enim illius uerbis, infimã, quæ maxime in conſpicuo eſt, quãàcq́; prorſus dãnat Apoſtolus, uulgus potiſſimũ amplectitur. Mediam quã ita demum probat, ſi ad ſpiritũ ac/ ceſſerit, plures approbant. Porrò ſpiritũ, optimã noſtri partem, à quo ceu fonte, felicitas om
nis noſtra proficiſcitur, quoq́; deo copulamur, adeo nõ habent in precio, ut nec illud inqui rant, ſit ne, aut quid ſit ſpiritus, de quo tamen Paulus toties inculcat. Atq; hinc prapoſteri de rebus multitudinis iudiciũ, ut quibus primus debebatur honos, horum dαeσν syF 3p dud A*ρ‿, ſit:& quæ ſummo ſtudio fuerant expetenda, hæc in cõtemptiſſimis ducint. Hinc aurum anteponitur literis, generis antiquitas honeſto, corporis dotes animi bonb ce remonijs poſthabetur uera pietas, Chriſti præcepta decretis hominũ, perſona ueritati, um,
bra rebus, fucata natiuis, fluxa ſolidis, momentanea æternis. Deinde ex præpoſteris opinio⸗
nibus præpoſtera rerũ uocabula. Quod excelſum eſt, humile uocãt, quod amarũ, dulce, q
Precio innaue quoch uita, mortẽ. Vtq́; nominatim obiter pauca delibem, amare dicuntut, qui uel indulgentia corrumpunt, uel pudicitiæ ſimul, ac famæ inſidiantur, cũ hacre quidel
ſe poſſit hoſtilius: luſticiã appellant, cum malũ malo, ſcelus ſcelere uincitur cum iniuria ac/ cepta, m ulto cũ fœnore reponitur. Parum æquus matrimonio dicitur qui ilud incõtamina tum& q́ᷓ; poteſt, uirginitati ſimillimũ, ganeis diſſimillimũ eſſe poſtulet. Proditorẽ appellant A& principis hioſtẽ, qui nihil illi ſupra leges, ac præter æquũ licere uelit, hoc eſt, qui ilũ optet uere principem agere,& à tyranni, qua belua nõ eſt alia tetrior, imagine c; maxime ueiit ab eſſe. llle contra conſultor, amicus, fautor principũ dicitur, qui illos peruerſa educatiõe cotri
pat, qui ſtultis inficiat opinionibus, qui aſſentatione ludat, qui malis cõſilijs in odium popui
1 Peitrabat qu bellis,& inſanis rerum tumultibus inuoluat. Aiunt auctã principis maiela Sue yranticis akettcl acceſſit, hoc eſt ſummi mali magna portio. Peculator eſt, quide Pia dec u 84 n Uelit nõnihil circumcidi. At cum principis præcipua bona ſint tria, qut
ũ/qui uere ſolus eſt rex, quodãmodo repræſentat, bonitas, ſapientia, potentia, num 4
principi uidetur amicus eſſe, qui duobus præcipuis bonis illum ſpoliet, bonitate& ſäpieg
olamq́; potentiam illi relinquat,& hanc nõ modo falſam, uerum ne propriam quidem? A
Pudem Potentia niſi ſit cum ſapientia, bonitateq́ coniuncta, tyrannis eſt nõ potentia ,qH p 11113 en populi cõſenſus quemadmodum dedit, ita poteſt eripere, cum interim ieha
6 3
aneones, imò prædones ac tyrannos, ſed alia uia,& haud ſcio an hocpe
noſcit ſuum malum, admonitũ ſe putet. Ille ſibi gratuletur hie
lmin binlg ſoturnp 1
utinfte
Wemt,ä l
nvu uoc
Negumit an his ſc lltum be neecoll uumcum vlaguin alcoepi (rerume kri wini ellonem dowinus loſeseccde wrfraudh udem ho wamiwpi natut unch voba acc em cum vpuboglt ancuma nui ſap mxqur dinposu im Chric tia Bagp Momneis Chricti meume dpanco mneconſpe atnckrun

utum, pro potente tyrannũ reddunt? Parum eſt una mots, ei qui principis c i uartt inficere præmium fert, qui mentem illius peſtilentiſſi
cCHILIADIS TEBRTIAECENTVRIA IIII. 589
ſum ab imperio, bonitas& ſapientia, ceu propria bona comitentur. Capital eſt, uiolarc princi/ is inlignia:& præmium eſt his, qui animũ illius uitiantes, pro bono crudelem, pro ſapiète uer/ alicem toxico tẽ/
3 em il ſlimis opinionibus corrumpit, ac ue nenat, ueluti publicum Reip. fontem inficit, ſummo totius orbis maloc Principis munus do
e miniã uocant, cum re uera nihil aliud ſit agere principem, quàm rem cõmunem adminiſtrare.
Regum inter ipſos affinitates, ac ſubinde nouanda fœdera, Chriſtianæ pacis glutinũ appellãt,
d cum his fontibus omnia pene bella, plurimos rerum humanarum tumultus naſci uideamus.
laſtum bellum appellant, cum ad exhauriendam opprimendamq́; rempublicam, principes in-
dund terſe colludunt: pacem uocant, cum in hoc ipſum inter ſeſe conſpirant. Auctum ducunt impe/ d rium, cum unius, aut alterius oppiduli titulus acceſſerit principi, tanta ciuium expilatione, tan/-
to languine, tot uiduitatibus, tot orbitatibus emptus. Ad eundem modum eccleſiam uocãt ſa-
tame, ailicos, epiſcopos, ac ſummos põtifices:cum hi re uera nihil aliud ſint, quam eccleſiæ miniſtri.
mnanenoms Kenita
4*
m I roiani quihut
obſcurus dlt gu A 1
.
d præſtittlomitéſ— 7 erll u 1 1m
nterti dietmn proba ſacerdotum uita, tot animarum milia pertrahuntur in exitiũ: nemo deplorat eccleſiæ ui⸗ un cemcum uere iam affligatur eccleſia. Ornatam& cohoneſtatam uocant eccleſiam, non cum in
dum eum nö ecworn
teis dluicus mimm icuo eſt qxiij rt mum probat,ladſt
Nà quo ceuſomeſthn nt in precio,necilli culcat. Aty lict mos,hotum 1m, xc in otenptllnüd vorpoti dotesan n vominäpeſomum einde ceycptet uocit quocimtie uca delibem muie niini cin ier— iun bllinter nos cõuenire, ut neq; turpius, neq; pernicioſius ulla gentilitas ſit tumultuata. princeps dicitur, d biſc cum principe belligeratur:ciuitas cum ciuitate pugnat:nec ſcholæ cum ſchola, nec religioni, ut poſtulet fon anunc uocant, cum religione conuenit. Rixarum, factionum litium apud nos plena ſunt om̃ia. acuera demũ eſt blaſphemia, cuius autores ſunt, qui iuſtam miniſtrãt occaſionem. Hæreſim ppellant, ſi quis dixerit, aut ſcripſerit aliquid, quod aliquo pacto, cum magiſtralibus theolo- Sorum propoſitiunculis, uel in re Grammatica diſſentiat:& hæreſis non eſt, ubi quis ceu præ- u(puam felicitatis humanæ portionem effert, id, quod ipſe Chriſtus ubiq; docet eſſe negligen- aum: Qui uitæ rationem inducit, ab Euãgelicis præceptis& apoſtolicis inſtitutis longe diuer- lmeQui contra ſenſum Chriſti apoſtolos ad Euangelij prædicationẽ profecturos, pro gladio a Ppiritus: qui terrenis affectibus omnibus amputatis, ſolus facit, ut gladio non ſit opus, ferro ar-
nat,quo ſe aduerſus perſecutionem defendãt? Neq; dubium, quin ſub gladij nomine, baliſtas, nten bombardas, machinas, ac reliquum belli apparatum uelit comprehendi. Tum pera onerat, in
a Cꝛterum eccleſia populus eſt Chriſtianus, quem Chriſtus ipſe maiorem uocat: ut cui recum/ u benti miniſtrent epiſcopi, obſequio minores, ſed alia ratiõe maiores, ſi modo Chriſtum, ut ſuc- i ceſſione muneris, ita morum ac uitæ referant imitatione: qui cum modis omnibus, princeps,. dowinus eſſet omniũ, miniſtri partes ſuſcepit, non domini. Omne fulmẽ torquetur in illos: niblboſtes eccleſiæ uocantur, ac propemodum hæretici, qui ſacerdotum crumenam, nummulis ali
quot fraudarint. Equidem non adſum fraudatori, ne quis hoc interpretetur. Verum cedo, ſi⸗
quidem hoſtem eccleſiæ iuuat odiſſe, num eſſe poſſit hoſtis eccleſiæ, pernicioſior, aut capitalior quam impius pontifex? Vbi nonnihil de ſacerdotum prædijs, aut cenſu diminutum fuerit, cla matur undiq;, opprimi Chriſtianam eccleſiam. Vbi concitatur orbis ad bellum, ubi palam im/
ma populo gliſcit pietas, cum uiti ni m 1fGf⸗ uttteptorinnih populo gliſcit pietas, cum uitia decreſcunt, boni mores augeſcunt, cum ſacra doctrina uiget: ue
tum cum auro, gemmisq; lucent altaria, imò cum his neglectis, prædijs, famulitio, luxu, mulis, cqai, ſumptuoſis ædium, uel magis palatiorum ſubſtructionibus, ac reliquo uitæ ſtrepitu, ſa- taapas æquant ſacerdotes. Neq; em̃ libet interim eorum meminiſſe, qui cenſum eccleſiaſticum
in impios uſus, magno plebis offendiculo profundunt. His ſi quid accreuerit, gratamur,& au-
caam Chriſti eccleſtam dicimus, cum uerum& unicum eccleſiæ lucrum ſit, Chriſtianæ uitæ ꝓ- fectus. Blaſphemiam uocant, ſi quis parum reuerẽter de Chriſtophoro loquatur, aut Georgio, nec omneis omniũ fabulas æquet Euãgelio. Verum Paulus blaſphemiam appellat, quoties im pis Chriſtianorum moribus fit, ut Chriſti nomen infametur inter ethnicos. Quid enim con- ſentaneum eſt, Chriſtianæ religionis hoſtes dicere, cum in Euangelicis literis uiderint Chriſtũ
adopum contemptum, ad uoſuptatum abdicationem, ad gloriæ neglectum hortãtem,& è re
gione conſpexerint, primores etiam ac duces Chriſtianæ profeſſionis ita uiuere, ut opum accu malandarum ſtudio, ut uoluptatum amore, ut uitæ ſplendore, ut belli ferocia, cæterisq; uere ui ti omnibus, ipſos ſuperent ethnicose Intelligit prudens lector, quid hic taceam, ob honorem Chriltiani nominis,& quid apud me ſuſpirem. Quos cachinnos putas illos tollere, qui cum ui deant in Euangelio Chriſtum non cultu, non ceremonijs, non cibis inſigniſſe ſuos, ſed hac no- ndignoſci uoſuiſſe Chriſtianos, ſi mutua charitate conglutinentur: poſfea cõſpiciant adeo ni-
1 ua eltet pecuniam, uidelicet ne quid uſquam deſit. Ac ſub peræ nomine, quicquid ad huius utxæ prouiſ
lonem pertinet, uult intelligi. Atq; hæc qui docet, inter magnos theologos citatur Mem P 2e 8, 9 Pnere, 2 Dd Sacrilegium

590 Dus. ERASMI RO T. ADA GIO RVAM
Sacrilegium eſt inexpiabile:ſi quis quidlibet ephano fuſtulerit,& 5 crim 4 babetuf pauper, culos& uiduas, uiuum dei templum, expilare, frauclare, opprimerc dao pa n a ptinopi bus fit& optimatibus. Prophanus eſt, qui pugna, aut ſeminis Pol une Letann 3 e Köaimn t:& non execramur eum, qui puram& caſtam uirginem, templum pirituſſanctis blanditiſ, rit deno citi inis, uiol it, pphanat? Atq; hæc qui facit, uulgo feſſiuus muneribus, pollicitis, lenocinns, uio at, cotrumpit, ꝓp huc den Uaiceteeauſdal & elegans dicitur. Non patrocinor malefactis.ſicut ante tel drlt um. Illu 5 tẽdo uulgus ho/ minum multo pluris ea facere, quæ cernũtur oculis, quaàm quæ hoc uerius unt dn⸗ minus co, ſpiciuntur. Saxei templi conſecrationem uides:animi dedicationem quia non uicdes, vefigs Pro tuendis illius ornamentis digladiaris: pro ſeruanda morum integritate nemo cape etga dium illum Euãgelicum, quam Chriſtus iubet etiam tunicæ diuenditæ precio parari. Summ dae nſeeaarz quis pro defendenda, aut augenda ditione& pecunia ſacerdotum, ſumat an- ma, ac bellicis tumultibus, ſacra, prophanaq; miſceat. Atq; interea dum ſacrificorum pecuniani mirum res uiliſſima uindicatur, quam ingens totius pietatis diluuium admittitur admiſſo be lo. Quid enim eſt omnino mali, quod nõò ſecum trahat bellum? Sed fotſitan obſtrepet interim mihi tacita lectoris cogitatio: Quorſum hæc tam putida tendunt. inquiens: N um tu principẽ eiuſmodi uis eſſe, cuiuſmodi Plato facit in ſua Rep.cuſtodes⸗ Num ſacerdotes imperio, digni- tate, gloria, diuitijs ſpoliatos, ad apoſtolorum peram& baculũ reuocas: Bona uerba. Non ſpo lio. ſed his potioribus locupleto: non deijcio de poſſeſſiõe, ſed ad meliora prouoco. Quabo te uter noſtrum de regis excellentia magnificentius ſentit: tu, qui uis illi licere quicquid libet„qai tyrannum uis eſſe non principem, qui uoluptatibus exples, qui luxui prodis, qui cupiditatibus omnibus ſeruum, ac dedititium facis: qui nihilo plus ſapere uis, quàm quemuisè mecdia plebe, qui his oneras rebus, quas apud Ethnicos quoq; ſemper magnificum fuit contemnerean eso qui principem, deo, cuius imaginem quandam gerit, quam fieri poteſt, ſimillimũ eſſe cupioin pientia, quæ propria regũ laus, cæteris antecellere:ab om̃ibus ſordidis affectibus, animiq; mot bis, quis craſſum& humile uulgus,&νε ⁹ qtęοeν,procul abeſſe? Nihil mirari plebeiũ., opbus eſſe ſuperiorem: deniq; id eſſe in Rep. quod animus eſt in corpore, quod deus in uniuerſe Vter noſtrum uerius perpendit epiſcopi dignitatem:tu, qui illum terrenis opibus oneras ſor didis, ac plebeiis implicas curis, bellorum procellis inuoluis: an ego qui Chriſti uicariũ,& coy/ leſtis ſponſæ cuſtodem, ab om̃i terræ contagio puriſſimum eſſe cupio:& quoad licet, ei culus loco munereq́ʒ fungitur, quàm ſimillimum? Stoici naEs bonum uirum eſſe poſſe, nili qui ua cet animi morbis. Morbos autem animi cupiditates, ſiue affectus uocant. Multo igitur magis Chriſtianorum eſt ab his eſſe liberos:ſed omniũ maxime principem. Ac rurſum plus qh maxi me, principem ac patrem eccleſiæ, hoc eſt, cœleſtis illius populi, cœleſtem principem. Volo re⸗ gnare ſacerdotem, ſed mundanam iſtam ditionem indignam iudico, ut hac uir cœleſtis onere tur. Volo quàm maxime triumphare pontificem:non his ſanguinarijs triumphis, quos ſcelera tus Marius, quos impius egit Iulius: adeo uanis, ut Satyrarum iocis inceſſantur:quos ſi Demo critus ille ſpectaſſet, riſu crediderim emoriturum: ſed uere magnificis& apoſtolicis, cuiuſmo— Paulus bellator, ac dux longe ſplendidior Alexandro Magno, deſcribit:ac ueluti ſui canens 1
comium iactat. In laboribus, inquit, plurimis: in carceribus abundantius, in plagis ſupra modio
in mortibus frequenter. A ludæis quinquies quadragenas, una minus accepi' ter uirgis calus ſum: ſemel lapidatus ſum:ter naufragium feci: nocte& die in profundo maris fui. In itineribus ſæpe, periculis fluminũ, periculis latronum, periculis ex genere, periculis ex gentibus, pericu 4 in ciuitate, periculis in ſolitudine, periculis in mari, ꝑiculis in falſis fratribus, in labore& eruna, in uigilijs multis, in fame& ſiti. in ieiunĩjs multis, in frigore& nuditate: præter ill
cus ſunt inſtantia, mea quotidiana ſollicitudo omniũ eccleſiarum. Quis infirmatur, egor
282gE E
T.. 8.. infirmore Quis ſcandalizatur,& ego non urore Rurſum paulo ſuperius:In omnibuszinge 1
hibeamus noſmetipſos, ſicut dei miniſtros: in multa patientia, in tribulationibus, in necellill bus, in anguſtijs, in plagis, in carceribus, in ſeditionibus, in laboribus, in uigilips in leiuniſsin* ſtitate, in ſcientia, in longanimitate, in ſuauitate, in ſpiritu ſancto, in charitate non fſicta, in uen
ueritatis, in uirtute dei: per arma iuſtitiæ à dextris& à ſiniſtris, per gloriam& ignobilitatem infamiam& bonam famam, ut ſeductores& ueraces, ſicut ignoti& cogniti: quaſi morieteꝭ
.„.. 1 ecce uiuimus:ut caſtigati,& non mortificati: quali triſtes, ſemper autem gaudentes: ſicut hee
tes, multos autẽ locupletantes:tanqᷓ́; nihil habentes,& omnia poſſidentes. Vides quæ be
Au uictoria, qui triumphus apoſtolicus? Hac eſt illa gloria, per quam ceu ſacram eſſe te us aliquoties deierat. Hæc ſunt egregia facinora, pro quibus ſibi coronam immmortalen, ollam
quæ exttin e
rẽ Pal
can ioend
——
nriglal mepericl ulbli povelle
rondist Atbuiuſ eaatnon Rrendos ſootime wsuulg vrepept bnrei anei lap asdkoit guimee WVaudire lhrumor
im ſed me Uäronion
enphrec ickaret qaid lbie
ue ſpel losexpri des Aer mauäm
urssut
nemotus ſüüi ng eictoh emminir Ahrtus it aideſe maieſt iiin ac
Cur el
— —— — — —— ——
S= — — —
““ ————= — —— —
AS= — —
——
—=BSA
S A— —
— —

m lor dwuocoe is ili icere quicqudte
uxui prodäquichis ſuen— cum fuitcootenneer potelt imilimüeclen didis afedidesnn le Nihi miniptbin vore, quod deue im tenenssophuon ego qui Chritiumnt
cupio:& quoadia
m irum eſſepolict us uocant Matvgue ipem. Acnrumuſe
— ——
cœleſtem princpe,
odico ut ncutcln me ſemotus eſt, ac falſis oneratus. Veluti rex Ethnicus, libidine, luxu, uiolentia, ſuperbia, faſtu. en a haut düuitijs, rapacitate ſuperat uniuerſos:& ita primus uidetur, ſi maxima huius ſentinæ portio, in
dinariß ranntſm oci iclintrrul wifics d’apoloige
deſrbicöuſin⸗
M
minus acccpt 85 1 rofundo mats vtid
ericulis ere ch tatrboh uditate: pfali ag
cHILIADIS TERTIAE OENTVRIR MI. porr,
oſtam conlidit. Non grauabuntur apoſtolorum ingredi ueſtigijs, qui locum& autoritatem lbi uendicant apoſtolorum. Cupio quam maxime diuites eſſe
pontifices, ſed Euangelico mar
garito.ſed cœleſtibus opibus: quas quo largius in omnes effuderint, hoc ipſi magis abundabũt:
nec periculum erit, ne benignitas pereat benignitate. Volo quam munitiſſimos eſſe, ſed armis apoſtolicis, nempe ſcuto fidei,lorica iuſticiæ, gladio ſalutis, quod eſt uerbum dei. Volo bellaciſ⸗ ſmos eſſe, ſed aduerſus ueros illos eccleſiæ hoſtes, ſimoniam, ſuperbiam, libidinem, ambitionẽè, iacundiam, impietatem. hi Turcæ ſunt ſemper obſeruandi, ſem per oppugnandi Chriſtianis. Adhuiuſmodi bella, dux ſit& hortator epiſcopus. Volo cum primis ſuſpiciendos eſſe ſacerdo
tesat non tyrannico ſtrepitu, ſed excellentia doctrinæ ſanctæ, ſed eximijs uirtutibus. Volo re
uerendos eſſe, ſed ob integritatem, ac ſeueritatem uitæ, non ob titulos, aut ornatum tragicum.
Volbo timeri, ſed ut atres, non ut tyrannos. Deniq; uolo delitijs affluere, ſed raris, ac longe q́;
quas uulgus nouit, uauioribus. Vis audire uere, ſummi pontificis diuitias? Audi à pontificum
principe proximum: Aurum& argentum non eſt mecum: quod autem habeo: hoc tibi do. In nomine leſu, ſurge& ambula. Vis audire ap oſtolici nominis decus, quod omes titulos, quod
omneis ſuperet ormas, ac ſtatuas: Audi Paulum illum uere inclytum: Chriſti bonus odor ſu, mus deo in omni loco. V is plus quàm regiam audire potentiam? Omnia poſſum, inquit, in
eo qui me cõfortat. Vis audire gloriame Gaudium meum& corona mea uos eſtis in domino.
Vis audire titulos epiſcopo dignos,& ornamenta uere pontificia? Paulus idem tibi depingit,
ſobrium, ornatum, prudentem, pudicum, hoſpitalem, doctorem: non uinolentũ non percuſſo⸗ tem, ſed modeſtum:non litigioſum, non lucri cupidum, non neophytũ: qui bonum habeat te- ſtimonium,& ab his qui foris ſunt, ut non in opprobrium incidat,& in laqueum diaboli. Con
templare quibus ornamentis honeſtet Aaron pontificem Moyſes, quibus ornet opibus, ꝗbus
picturet coloribus, quàm uarijs gemmarum ſtellis illuſtret, quanto auri fulgore decoret. GQuæ qaid(ibi uelint, ſi ex Origenis, Hierony miq́; cognoueris interpretatione: nimirum intelliges, quæ ſupellex paranda ſit uere magnis epiſcopis: quos potius exprimant uita pontifices„quam
quos exprimunt plumbo, quos titulis referunt, quorum uices occupant? An magis conuenit, lulios, Aexandros, Crœſos,& Xerxes, nihil aliud quàm magnos latrones imitari Chriſti uica 4 X„ 2 1 4* 1. X. tuum, quàm ipſum Chriſtum: Quos iuſtius æmulentur apoſtolorum ſucceſſores, quàm apo-
ſtolorum principem: Chriſtus palaàm negauit regnum ſuum huius eſſe mundi,& tu conueni-
teputas, ut Chriſti ſucceſſor, mundanam ditionem non ſolum admittat, uerum etiam ambiat, proq; hac omnem, quod aiunt, moueat lapidem? In hoc mundo, ueluti duo ſuut mundi, mo⸗
dis omnibus inter ſe pugnantes. Alter craſſus& corporeus, alter cœleſtis: iam nunc pro uirili meciitans id eſſe, quod aliquando futurus eſt. In illo primus eſt, qui à ueris bonis quàm maxi-
hunc influxerit, ſapientiæ, keinperantleOhrjeratie⸗ ütſir cerduuuc quæ uere ſunt bona, quam minimũ. Contra in hoc, qui ſummus eſt, is ut plebeijs illis& craſſis bonis, minimũ eſt in
quinatus: ita ueris illis ac cœleſtibus opibus eſt cumulatiſſimus. Proinde cur Chriſtianũ princi
ndantiwsi rziin bemiddefſe uis, quod Ethnici quoq; philoſophi ſemper damnarunt& contempſeruntę Cur il
ius maieſtatem, in his collocas rebus, quas cõtempſiſſe pulcherrimũ eſt? Cur angelum dei: ſic
enim in arcanis literis appellatur epiſcopus:his rebus oneras, quæ uel homine bono ſint indi⸗
gæ: Cur eum his metiris opibus, quibus latrones ſunt diuites, quibus tyrãni magni ſunt? Cœ lele quiddã eſt ſacerdos,& homine maius. Nihil huius ſublimitate dignũ, niſi cœleſte. Quid huias dignitatem uulgaribus rebus dehoneſtas? Quid huius puritatem mundanis ſordibus contaminas? Cur non ſinis eum ſua ditione potentem eſſe? Cur non pateris ſua nobilem eſſe
n gloria⸗ Sua maieſtate reuerendums Suis diuitem opibus? Hunc è cœleſti corpore, quod eſt ec un delia cxleſtis ille ſpiritus, ad res ſummas delegit. Cur eum ad ſatraparum furioſos tumultus ꝑ⸗ bn trahis⸗Paulus ſegregatum ſeſe gloriatur, cur tu meum præſulem in mediam infimæ plebis ſen⸗ Ha tinam immergis? Cur ad fœneratorum ſollicitudines deijcis? Cur hominem diuinum ad ne docia detrahis, uix homine dignas Cur hiſce rebus felicitatem Chriſtianorum ſacerdotũ meti⸗- b:quas ut ſtultiſſimas riſit Oemocritus, ut miſerrimas fleuit Heraclitus, ut friuolas ſpreuit Di 3 ogenes: ut oneroſas abiecit Crates: ut peſtiferas ſemper fugere ſanctie Cur Petri ſucceſſorẽ his qpibus æſtimas, quas ipſe Petrus ſe non habere gloriatur: Cur apoſtolicos principes, eis orna mentis magnos uideri uis, quibus calcandis magni fuerunt apoſtoli: Cur illud Petri patrimo" u Aum uocas, quod ipſe Petrus ſe non habere gloriatus eſt? Cur Chrin uicarios opibus irretiẽ
d 2 dos putas
—————————
¹* 1 I I — f 1 ¹ 4 * 4 1 I 1 EI 11 4 3 1 f 1 1 1 4 r 1 4 3 ¹ 3 1 1 1 3 1 1 1 4 1 4 1 1 1 8 I 1 1 4 4 1 * 1 3 4 1 1 4 4 4 4* 4 1 1 4 1 1 641 4 1 4 I 1 E 1 71 1 1 1 4 1 ½ — 1 1

521 DBs. ERASMI ROT. ADAGIORVN
dos putas, quas ipſe Chriſtus appellauit ſpinas: Cur eum, cuius ut proprium, ita præcipuum officium eſt, diuini uerbi ſemen iacere, diuitijs obruis, quibus uel ma irn iactum præfocatur: Cur æquitatis doctorem ac iudicem, iniquo uis ſeruire mammonæ. Q uid cœleſtium ſacramẽ dotumrllll enſatorem, uiliſſimarum rerum facis procuratorem? Expectat ab hoc Chriſtianus orbis, lacræ doctrinæ pabulum: expectat ſalutare conſilium: expectat paternam cõſolationem: expectat uiuendi formam. Quid tu rebus tam præclaris deſtinatum, ac dicatum in uulgarium curarum ergaſtulum detrudis, pariter ́ ſua dignitate ſpolians epiſcopum,& populum orbãs pcopoelabet ſuum Chriſtus regnum, excellentius quàm ut gentili regno, uel ut uerius di- cam, tyrannide, pollui debeat.Suum habet ſplendorẽ, ſuas habet opes, ſuas uoluptates. Quid tam inter ſe pugnantia miſcemus: Quid terrena cœleſtibus, quid infima ſummis, qui etnica Chriſtianis, quid prophana ſacris confundimus? Tam multa, tam magnifica ſunt dona ditiſſi/ mi, ſimul& benigniſſimni ſpiritus. Dona linguarum, dona prophetiaæ, dona ſanitatum, dona ſc entiæ, dona ſapientiæ, dona doctrinæ, diſcretio ſpirituum, exhortatio, cõſolatio. Cum his ſactis donarijs, quid tu prophana mundi dona coniungis? ne dicam extinguis? Quid cum mammo na Chriſtum, cum Chriſti ſpiritu Belial conaris iungere: Q uid mitræ cũ galea, quid ſacræ pal æ cum mauortia lorica, quid benedictionibus cum bombardis, quid clementiſſimo paſſori cũ armatis latronibus? Quid ſacerdotio cum bello Q uid machinis oppida ſubruit, qui claues ha bet regni cœlorum: ¶Qui conuenit, autorem eſſe belli eum, qui pacis omine ſalutat populum: Quo nam ore docebit plebem Chriſtianam, opes eſſe cõtemnendas, qui puppim& proram rerum ſuarum conſtituit in pecunia? Qua fronte docebit, quod& docuit& exhibuit Chriſtus quod toties inculcant Apoſtoli, non eſſe reſiſtendum malo, ſed malorum improbitatem bo/ nitate ſuperandam, iniuriam beneficio penſandam, inimicum benefactis obruendum, qui pro pter oppiduli ditionem, aut ſalinarum uectigal, orbem bellorum tempeſtatibus commouet: Q uo pacto dux erit ad regnum cœlorum ſic enim Chriſtus ſuam uocat eccleſiam, qui totus it in regno mundi: Sed impendio pius es, ornare uis eccleſiam, harum etiam opũ acceſſione. Probarem, niſi cum paululo cõmodi, tantum ſecum ea traheret malorum. Cum imperium de/ diſti. ſimul dediſti congerendæ pecuniæ curam, dediſti tyrannicum ſatellitium, ferratas copias, exploratores, equos, mulos, tubas, bellum, ſtrages, triumphos, tumultus, fœdera,p ugnas:breui ter omnia, ſine quibus imperium adminiſtrari non poteſt. Vt animus adſit, quando kuturũ eſt ocium, apoſtolico fungendi munere, quem tot curarum milia diuerſum trahũt? dum ſqxibitut delectus militum, dum panguntur& reſcinduntur fœdera, dum cohercentur, qui detrectant imperium, dum in fide retinentur, qui ad res nouas ſpectant, dum expugnantur hoſtes, dum muniuntur arces, dum audiuntur rationes, dum tractantur prophanæ legationes, dum ad ho/ nores prouehuntur amici, dum depelluntur qui locum dare iubentur felicioribus, dũ alia fũt quæ nec meminiſſe libet,& tamen fieri neceſſe eſt? An is tibi uidetur intelligere Pontificis d Cardinalium excellentiam, qui eos ab oratione, qua cum deo confabulantur, a ſacra contẽph tione, qua uerſantur inter angelos, à uernãtiſſimis diuinæ ſcripturæ pratis, in quibus felicillime Haniatunab apoollec euangelizandi munere, quo Chriſtum maxime referunt, ad has rerũ d es ena endos eſſe cenſet: An eis bene uelle uidetur, qui à tanta felicitate, uitæc träqull leans as Erubantr ad has erumnas, ad hos rerum tumultus pertrahi cupit 2 Etenim cũ* eS Wue Nun abori us obnoxium eſt, tum uero longe minus ſeliciter cedit lacerdoti us Aurnraci ceberſeede auſe parche deſtaaReeee Raaraerrerkees vece Vrae is qua ertlelja eiewartim quod ilii ceu liberis ſuis relicturi ditionem, nin 3 2n a Idere. Hi contra, quemadmodum ſerius, ac plerũc; ſam imperium aſciſcuntur: ita quoniam ſibi gerunt, non hæredi, magis expilant quàm ornant, pel⸗ inde quaſi præda ſit obiecta, nõ prouincia. Ad hæc ubi prophanus rerum potitur, ib ſemel or taſſe de regno digladiandũ, ſemel euehendi, locupletandiq́;, quibus fauet rinceps. Vbi lecus ibi ſubinde noua digladiatio. deijciendi Gh b ſuus alij, atqueę aiti moui fwm gladiatio. deijciendi de poſſeſſione, quos prior euexerat. Rurſus alij,atque —— asent nDetiam elus ui iam aſſueuit, etiam ſi durius imperet: qui ſi deceſſerit, tamen ſn luperſtes eſſe uidetur, ac plebes imaginatur pr em: lium eſſe mutatũ eundem ſibtrenOtratumm.Ee olent Poers g principem:non in aliu lemabhin ſtituti. E diuerſo, cum deo dicatis uiris chmuſlun ntennc referre moribute prxlei m omni cõmutatio. Adde his quod hanusi niſüm eſt inperieſibitaPſeräigeres b incuna quod prophanus ille accedit ad rem gerendam, meditatus R ab incul⸗
bulis inſtitutus.Illic ſæpenumero præter omnem ſpem obuenit rerum ſumma:ut quem vent gen
äm er Huvũ d
los bonuu
n n
motbe eantacc
nes com. frannus b
um Dhr
nkerit
tolidm
gerttyi almäelt eluisimg
pivor t uere id initten dwerpier
mpaitud
winkt
dabeant
diſg'ende ttat ég
eiipiat ne eat Poſt mittent Mquxc fugiene im vill dluiceri gerdefe ttubo. gaulorem Uhdebeb n omnie
apertia, wnalate
ſoweler

HILIADIS TERTIAE OCENTVRIA MIII. 593
venuerat natura, fortunæ ludus euehat ad regnum. Poſtremo uix fieri poteſt, ut quemadmo, dum Hercules duobus monſtris, ita unus duabus difficillimis rebus adminiſtrandis par lit. Omniã difficillimũ eſt honum præſtare principem. At longe pulchrius, ſed idem longe diffici⸗ lus bonum agere ſacerdotem. Q uid tandem utrunq;? An non eſt neceſſe fieri, ut dum utrũqʒ wmunus in ſe recipiunt, neutri ſatiſfacianteHis nimirum rebus fit, niſi fallor, ut cum laicorum re/ um urbes, opibus, ædificijs, ac uiris, magis ac magis florere uideamus, ſacerdotum oppida fri/ eant ac collabantur. Quorſum igitur opus fuit, harum acceſſione rerum, quas tot incõmodi⸗- utes comitantur: An uereris, ne parum potens futurus ſit Chriſtus proprijs opibus, niſi laicus tyrannus aliquid impertiat ſuæ poteſtatis? Parum ornatum putas, niſi prophanus bellator, au- rum, Phrygionem, candidos mannos,& ſatellitium, illi indulſerit, hoc eſt„aliquid de ſuo faſtu iperlerſit? Parum ſplendidus uidetur, niſi his liceat inſignibus uti, quæ propter inuidiam am bitioliſfimus recuſauit Iulius? Humilem iudicas, niſi ſit mundano onuſtus imperio. quod ſi ſi⸗ bigerit tyrannus lit, ſi Reip. negocioſiſſimus? Habeãt prophana prophani.in epiſcopo, quod utimũ eſt, totius imperij ſuperat faſtigium. Quo plus addideris de mundi bonis, hoc minus deſuis impertiet Chriſtus. Quo ab illis erit purgatior, hoc effuſius hiſce locupletabitur. Vides, opinot, ut tota res in diuerſum exeat, ſi Silenum inuerteris:? Qui principi Chriſtiano maxime Huere uidebantur, hos proditores& hoſtes principis maximos deprehẽdis: quos pontificum dignitatem tueri dixiſſes ab his conſpurcari comperis. Neq; uero hæc dixerim, quod ſacerdoti bus eripiendum putem, ſi quid quocunq; modo contigit, uel ditionis, uel opum: uerũ illos ſuæ maxnitudinis conſcios, ac memores eſſe uolo, ut iſta pſebeia, ne dicam ethnica, uel reijciant ul/ uuna tro& infimis cedant, uel certe contemptim poſſideant,& iuxta Paulum ſic habeant, quaſi non in habeant. Deniq; ſic eos Chriſti opibus ornatos eſſe uolo, ut quicquid acceſſerit, ex huius mun aan diſplendore, aut meliorum obſcuretur luce, aut ſordidum etiam ex collatione uideatur. Ita fi- ctut& quod poſſident, hoc felicius poſſideant, quo ſecurius. nec enim angẽtur metu, ne quis eripiat, nec pro rebus caducis& humilibus tanto tumultu dimicabunt, ſi quid alicunde decel- et malorumm Cuua ſerit. Poſtremo, non orbabuntur ſuis bonis, dum alienis gaudent diteſcere. Nec Euangelicum icumſatelitumemn amittent margaritum, dum uitreas mundi gemmas conſectantur. ut illud interim omittã, hæc tumultusfräea pa quæ contem ni uolumus, ita copioſius acceſſura, ſi fuerint contempta,& honeſtius ſequen animosadtontt iur fugientes, quàm ab inſequentibus arripiuntur. Siquidem unde tandem natæ ſunt opes ec-
—
½ 1 1
1 I 1 ff 4
diuerſumtahirim deſiæ, nili ab opum contemptuvunde gloria, niſi à gloriæ neglectu? Libentius iſta donabũt lai um cohercnn git diſiuiderint reijci ab his, quos plus ſapere credunt. Fortaſſe nõnunqᷓ́; tolerãdi ſunt& mali prin
lameexpoxmmth pes:deferendum aliquid eorum memoriæ, quorum occupare uidentur locum, dandũ nonni vophanæ egtinain hi titulo. Non erit tentandum remedium, quod haud ſcio, an infeliciter tentatum, uergat in jadentur cbad Srauloremm per niciem. Verum quam male interim cum rebus humanis agitur, ſi quorũ omnis derur mnchgelc ule debebat eſſe miraculo: tales ſũt, ut applaudãt peſſimi, boni ſuſpirent,& ingemiſcãt:& quo dideturi Bin rum omnis dignitas, uel ab improborum fauore, uel à mediocrium mo deſtia, uel à ſimplicium — 1 imperitia, uel a bonorum tolerantia pẽdet, imò quos incolumes reddit populi diſcordia: quos pturæ pratonng 1 non ali res magnos facit, quam diſſidia ciuium: quorũ felicitas publica infelicitate alitur. Sed um mwinerim aud me ſermonis curſus abripuit, ut parœmiographum profeſſus, Eccleſiaſtes eſſe cœperim: ni àtanta Klirtm Nimirum in hanc tam ſobriam diſputationem, ebrius Alcibiades ſuis Silenis nos induxit. Ve-/ s pentrabi cii,crum huius erroris non admodum me pœnituerit, ſi quod ad prouerbiorum enarrationẽ non minus ſeletnant patinet, a uitæ pertineat emendationem:& quod ad eruditionem non confert, conducat ad pieetatem, quodć ad operis inſtituti rationem=rενιν νν uένροσςονννσ‿ν uidetur, ad uiuendi 19 tationem fuerit accommodum. W 4. , Satone magis nauticrsas. 11 agis expilart7u 9 2csoy vu ννν‿ id eſt: Sarone magis nauticus. Aiunt hunc fuiſſe dec quempiã nauti⸗ manus rerumpo 6 cum. Vnde& Saronico mari cognomen inditum. Congruet in horrido cultu hominẽ,& me quidus fuuetyint ridut feris. Quod genus nautas pleroſq; uidemus eſſe. Aut in negociatorem per omnia marſa
spriot eueraa uolttantem. Meminit& Saronis, ́ ab hoc cognominati maris Ariſtides in Themiſtocle:ous ni grunhi la E dντα αννο-Iνo dAαν̈γpotuριοι εμσʃ ων QƷ̈ηeuo u, p eer Auc oyiop, 1p dονα τ½ monn dete Krduaop r2Ad„e. id eſt: Nec uti per omne tempus, in mari habitent: quemadmodũ aiunt
Il— 1.„—„...... eret:qund, Pune 1 Hacere Glaucum Anthedonium,& Saronem mari cognominẽ. Pauſanias in Corinthiacis Sa/
nond. 2 4, 17, 44 em:io cbesao Fonis lacit mentionem, qui Althepiæ regioni maritimæ im perarit. Huic diuerſum, quod ait in terre mo cigeln, Ranis Ariſtophanes:.. m ſchiafeli ds fabicaucu 8„ erendam h ugwG6G 35 Dd 3 AX'regos
. ml 4 3 nit rerus f

594 DES. BRASMI ROT. A DAGIORVM Xrεε˙εαμeλᷣν⁵ τν⁹ Aoœααααμννo Sraceh,,; idel: q. e Qui potero imperitus,& à mari alieniſſimus, Salaminis expers, nauem agere:
b Aſſidua ſtilla ſaxum excauat. i mt
p Sv1e G/deNNSG nodvA msTap. d eſt: Stillicidium perpetuum ſaxum excauat. Admonet
nihil eſſe tam durum, quod non emolliat: nihil tam arduum, quod non efficiat aſſiduitas. Qua doquidem ſtilla aquæ, nimirum res tam tenuis, ac leuis, ſaxum etiã duriſſimũ exhauriat, quod uix ferro poſſis euincere. Plinius tradit inueniri ſilices, formicarum pedibus attritas, idq; gra- uiſſimum exemplum eſſe putat, quantam uim habeat aſſiduitas. Menander apud Stobæum.
nëνr ⁊ ⅜⸗εexαeuν ααιν⁵όκννοοννυν οπκαα. id eſt: Victa enim aſſiduitate fiunt quali bet negocia. 3 b Salaminia nauis. IIII
AAα&νμκνιι νανε. id eſt: Salaminia nauis. de præuelocibus dictitatum eſt. Celebratur em̃ uel in primis nauale bellum aduerſus Xerxem geſtum apud Salaminè: ſiue quod ex triremibus, altera Salamina uocari conſueuit, altera ⁶κα̈ ⁷. Ariſtophanes in Auibus: P'ęi T⁴αμρ⁵α, zdea/ 2O SααρισνεαάçVude&ʒ Bacchus eo, quem modo citauimus loco,&cε.μαιένκνν appellat leſe quod bellicarum rerum, ac remi ducendi eſſet ignarus. Alluſit aũt poẽta, ſicut opinor, ad puer- Piã, quod alibi retulimus:& νεν εοαen Sp d†τ‿ id eſt: Oportet ducere remũ eũ ꝗ notti
Pyrrandri commentum. b b N 1035aces urXννναμσιid eſt: Pyrrandri cõmentum. de callido inuento. Hic Pyrander ſyco/ phanta quiſpiam fuit, inſignite uerſutus, notæq́; malitiæ. Ariſtophanes in Equitibus: Kai v d 5 AO) TS SGdgs d A„XdvHAO+. id eſt: b Ac per Iouem fuit quidem Pytrandrica iſta techna. A S we. VI gν νππQπνννες uocabatur, cum quis ſuas dotes ignoraret. Veluti ſi qua formoſa cum ſit pu- tida eſſet tamen, ſibiq; diſpliceret. Aut ſi quis facundus, infacundus ſibi uideretur. Porrò felici tatis non minima pars eſt, ut quiſq; ſua norit bona.Proinde Maro: O fortunatos nimium, bona ſi ſua norint Agricolas. Opinor eſſe finitimum illi: d ruqde ϑι e. id eſt: Cæcæ diuitiæ. Nam 320&„ aliquoties idem eſt, quod admirari, ac felicem ducere. Vnde& aπνπλꝭÓůwęꝝ"ę-möcant conſpicuũ& illuſtre. Cui diuer- ſum eſt s²εναο quod nemo miratur. Quis autem miratur, quod eſt abditum ac retruſum. . Dicas tria ex curia. VII Eixae rd Sla Sa Oop. id eſt: Dicas tria de curia. Antiquitus qui iudicũ ſententijs fuiſſent ad capitale ſupplicium condemnati, prius quàm ad mortem ducerentur, ea facultas cõcedeba tur, ut uino cibõôq; expleti, tria quædam quæcunq; lubitum eſſet dicerent. Quæ ſimulatq; dixi ſent, promulgata damnatione producebantur ad ſupplicium.&ib enim olim uocabant eum locum, quò damnati ducebantur, quem Neoterici zxααο appellant. Apud Suidam legitur: Wa ri au, dandi caſu, id eſt: Iuxta curiam, ſiue iuxta ſeptum. Vſum adagij apud neminè ad/ huc reper i. Conijcio dici ſolitum, ubi quis petulãtius loqueretur, ſed magno ſuo malo, aut exi/ tium imprecaretur alicui. Adagium refertur à Zenodoto.. 1 bPpyrauſtæ gaudes gaudium. b VIII Xad rusds Xaec. id eſt: Gaudium pyrauſtæ gaudes. De momentaria, flurag uolupta- te. Oſtendimus alicubi pyrauſtam ad lucernas aduolantem, ambuſtis alis perire:un e& pro uerbium: ruπαασάεε αμέ⁵⁵. id eſt: Pyrauſtæ fatum. Cuius alibi meminimus.
„ n&ενεap. IX dbadedyihas dieſturaat conatur& geſtit quippiam efficere. Sumptum à pullis auium, cum 4 ieenreeepanbeeechnina eederdc dnlu
Ante barbam doces ſenes. 4
n&r⁴ες‿ ˙ρ‿ι †ιςαέσυμα sος νƷνονπd. id eſt: Ante barbam doces ſenes. Cũ imberbis ma
iorem natu docet. Eſt autem fi Hhali Ante pilos. figura prouerbialis, quod ait Perfius:
Et rerum prudentia uelox Ante pilos uenit, dicenda, tacendaq́ calles.
nrprud
Danub bah
ſgem full
Dupuerul
fabio.
teu
lum Co kenllich Rinlumfu redemol
arremtel rblatin nugyd Vübcarele
KTurnus
Anauiti,b
11 13rs ittortes ac
nutam belti
Daratatol
KAadennd
teſcclbat
terbDeni
Mhheche feiuicetar.
rchtur g tun agere etnere. Si ubquod U
vyicfe ſihpiam E dälb am
Käätem
auu Cir du crelcen beleret dnrrnon
dangali
cülep
ſe h 1 Ra
aadloque
Hanc
hn lc
derdiar
mluit

oHiLIADIS TERTIAE URHNTVRTA III.„))
Lne prudentiam, duam præcoquam, ſeu præcocem appellant, uulgo non admodum fauſti ominis habitam, oſtendit Apuleius in ſecunda Apologia, ſcribens hunc ſenarium nobilẽ& ce ebrem fuilſe poẽtæ, neſcio cuius, neq; enim nominat: Odipuerulos præcoci ſapientia. Nec kabio placet præcox ingeniorum genus, quod negat ad frugem ſolere peruenirte. 1 ellum Cononi curæ fuerit. X Aad eeu 4νοννε μ‿ λἀ-. id eſt: 5 mad Bellum Cononi curæ erit.“ at Hemiſtichium eſt heroici carminis: nec ſatis liquet unde ſumptum. Porrò Conon dux Athe/ d ienlium fuit, multum in belli negocijs exercitatus. Primũ nauali prælio ſuperatus à Lyſandro acedæmoniorum duce, redintegratis copijs, eundem terreſtri prælio uicit,& Athenarum li- perttatem reſtituit. Proinde conueniet ad hunc modum reſpondere, curanti negociũ, quod ad ditatumel. Cleüen ſenibi attineat. Item Hector Andromachæ ſuæ Iliados z.
winè: ſige detm mheuH4 5 5 hi⸗ 19 ld el
Gmn auda n Vlis curælunt haa dbt.,
slocone de Ft Turnus apud v ergiliunn.
ait den lani Arma uiri, bellumq; gerant, quis bella gerenda.
Onitamn Antehac putabam te habere cornua. XII dontet qucar nit nes rrs qe uld Kε᷑ε εαμεeε☛. id eſt: Antehac credebã tibi eſſe cornua. De his, qui prius ha-
di bitlkortes ac ſtrennui, poſtea cum res uirum poſtulat, apparẽèt ignaui. Vnde& Comicus cor⸗ do inuento Hepm natam beſtiam uocat hominem, paratum ſe defendere. Cornutã beſtiam petis. Et Horatius: ophanes iquibd Pparata tollo cornua. b Apud eundem ſcurra iocatur, in ſcurram accepto conuicio minitantem capite moto, cũ in frõ- eeladã haberet cicatricẽ: Quid faceres, inquit, ſi cornu tibi nõ eſſet exectũ, cũ ſic mutilus mini teris Deniq; dialectici cornutũ appellant ſyllogiſmũ dilemma, uelut inexpugnabile. Velutiſi quaſomuim Prius quaàm mactaris, excorias. XIII indus ibluidettuh Wiu*⁴έeάαι αέά‿εε. id eſt: Prius quàm mactaris, excorias. Dicendum, ubi quid præpoſtere Maro: eri uidetur. Videri poteſt ex Homero ſumptum, apud quem ſæpe excoriatur taurus prius q́; ccciditur: figura quam Grammatici aνσιεε εον appellant. Finitimũ illi, quod alibi retulimus, itir. Nam n3rant actum agere. Nam id etiam adagium M. Tulli us putat ad conſilij præpoſteri ſignificatio nem conſpicuũ è ſue pertinere. Sic enim ſcribit in Dialo 0 de amicitia: Præpoſteris enim utimur cõſilijs,& acta agi uod eſtabdtunuma mus, quod uetamur ueteri prouerbio. .“ Prius quam aſſa ſit farina. XIIII ft Wi iſiοα αμανυπσαά. id eſt: Prius quàm coxeris farinam, ſubaudiendum, inſpergis, aut ſimile
itus quiiudic 1ta O b— Prne 7 — quippiam. Euſtathius in Odyſſeæ z. refert utrunq;, tum hoc, tum illud proximũ. Solitum autẽ ſ dicrren Quims eſt aſſis carnibus apud quoſdam inſpergere farinam. 8. b
e A cincho Plures adorant ſolem orientem, quam occidentem. XV n.&r
Audddis meſde apoxανεισιτ‿mν μi„op K†ονa dooura. id eſt: Plures adorant ſolem orientem, ch ppellant. Amu Au occidẽtem. Iuueni magis adhæretur, qu am ſeni. Plutarchus ſcribit Pompeium hoc adagio mi Vümattſn umtum Cinnæ. Senſit autem Pompeius ſe ſolem eſſe oriẽtem, nimirum iuuenem indies magis tur, ſcdmagro ama creſcentem illum occidentem: utpote affecta iam ætate,& cuius dignitas, gloriaq; iam cõ
nelceret Mos erat antiquis adorare ſolem, quem deum exiſtimabãt,& a Perlis præcipue co/
un lebatur nomine Mythræ. Item apud Aegyptios Oſiridis, apud Græcos Apollinis, apud alios
¹ 1 4 I 5H 4 1. 4 41 1 3 —
Demona e alijs atq; alijs nominibus. Hunc orientem ſalutabant religionis cauſa. Quem morem traai 83 ambaſtis db crti fuiſſe Plato. Ferunt& ab Elephantis adorari ſolem in exortu. Salutabatur& occides, ſe
nimus⸗ 35 riAt 3 meminimu,. a paucioribus. W.F b„ Auro loquente, nihil poſſet quæuis oratio. XVI Jumptum img 4 XSuo ASNde x ans A⁶-oo, TeSA SS did's 10 xeuns An Xs)‚&. id eſt: 3 44 loquente, ratio quæuis irrita eſt, n Suadere ſiquidem nouit,& loquens nihil.„„. de 2.„„ 2 54 0 4⸗ n Prouerbium indicat munera ubiq; longe plurimũ ualere. Vulgaris iocus ait tinnulas rationes us racipuam habere uim ad perſuadendum, pecuniam indicans. XVII Pellenæa tunica. 1=, e ch luriO X6&. id eſt: Pellenæa ueſtis. De priſco cultu. Pellene Peridekaſſs Ralhaie dn.
——— ——— 1ͤ

DEBS. EBRASMI ROT. ADARGIORVAM tas, Protei patria, in qua diuerſæ ueſtimentorum formaæ fier lconlde weratteſtet Suida. lu lius libro de rerum uocabulis ſeptimo, prodidit lenas Pellenicas olim 5 iles fuiſſe, adeo ut i Iunonijs ludis ac certaminibus uictori lacerna Pellenica Pramn. vice retur. Diuerſum igitur uideiur illi, quod alibi diximus, munus Leuidenſæ. lepidius 35 dver Foniam adhibeat. Velu ti ſicui pro laborioſis, ac diutinis officijs uile munuſculum mi lih t, enf. n²N do X Vra contigiſſe. Romæ quoq; ueſtes Xeniorum loco miſſitari olitas indicat Iuuenalis. Aquilam cornix prouocat. LuI A2 0⁴νν εεεα⁶. id eſt: Aquilam cornix prouocat. Tradunt peculiare cornicibus elle i⸗ ritare aquiſam. Verum illa negligit prouocantem intelligens nimirum ſibi ab illa noceri nõpol
596
ſe.Locus igitur fuerit adagio, ſi quando leuiuſculus quiſpiã homuncio, qui neq; prodeſſe que/
at, neq; lædere, maximis uiris oblatrat. Quemadmodum Menelaus apud Euripidem in lphi- genia Aulidenſi de uatibus:— b 15ucep 22810 3 iaop op. ic eſt: At nihi habet nec utile, nec inutile. b Lupus pilum mutat, non mentem. NXIX 0*A& lb FMd du 10,„μ⁵μι οαενιαέαε. id eſt: Lupus pilum, nõ ingenium mutat. Seneca caniciem adfert improbis, non item aufert malitiam. Caneſcunt enim lupi, uelut& equi more hominum per ætatem. I1 aqueus laqueum cepit. b X Avrε ειιν◻·ονννέ ε ſD„d w. id eſt: Laqueum laqueus, ita ut uidetur, ceperit. Vbi mal lus malum obſeruat. V eluti aduſter adulterum, fur furem, perfidus perfidum: quod interdum uſu uenit, ut dum duo ſibi uiciſſim inſidias tendunt, uterq; deprehendat alterum. b Ipſum oſtij limen tetigiſti. b AdDp AMεnaH‿ 1 Bα⁴ 5ag. ic eſt: Ipſum attigiſti limen oſtij pede. Dici ſolitum, quoties ad rem ipſam peruenitur. Ariſtophanes in Ranis. à˙Aℳ△ 109 R Auicd D. LO⸗ id eſt, Sed noueris ueniſſe te ipſas ad fores. b Gallus inſilit. XXII R&AeNEu kr ε†. id eſt: Gallus inſilit. Vbi quis ſemel uictus, redintegrat certamen. A gal- lorum certaminibus ſumptum. Nam is huic animanti mos eſt, ut ad pugnam aſſiliat, quoma-
XXI
gis lædat calcaribus ſuis, in hunc uſum à natura affixis. . Nunc ipſa uiuit ſapientiaã. XXIII AuTA ⁴ν—ορσεα. id eſt: Nũc ipſa uiuit ſapientia. Applaudentis& adgratulantis eſt ſermo,
ſi quid aliquãdo uidetur ſcite& arte dictum, facturue. Feſtiuius erit, ſi per ironiam efferatur. Nunc ipla floret muſa. b XXIIII
Aurà uc&ε ‿̈ οα id eſt: Nunc ipſa floret muſa. Superiori ſimillimum. Vbi quid erudi
te, facunde, uenuſte, dictum aut ſcriptum uidebitur, quaſi muſis bene fortunãtibus. Et hocue nuſtius fiet per ironiam.
4„ Onus nauis.' A*α△ᷣ,O ved. id eſt: Onus nauis. In inertes& inutiles iacere conueniet: Au⁷ν τενι ⁶νσν⁶ι⁸ Contine illi: E rdσν ςά⁵σ ακρμςιννν icd eſt. b Telluris inutile pondus. Quadrabit& in magnum, eunderq; moleſtum. Marinam auditionem fluuiaſi abluit ſermone. XXVI AA⁴ 5xolid&reAο τοτμόέν‿ꝛωνε. id eſt: Salſuginoſum ſermonẽ, potabili diluit ora/ tione ubi quod erat audire moleſtum, id diuerſa oratione uelut edulcatur. Quod erat gullus, id draclu Tun eſt ad aures. Etenim quod palato aqua marina, id auribus oratio triſtis, aut con⸗ bume ioſa. Item, quod palato liquor fontanus, id auditui ſermo placidus, ac benignus. V urpat C Shſa Plato in Phædro: E'Suu—ri ue A6„— dO KAAH0 kolib Rdaadeu. ſd eli ſudi terinom uelut amarum, potabili ſermone diluere. Item Athenæus Dipnoſophiſtarũ :E'ri r&wie NexXbSo5 NA/ Sp Sruor dudαε ⁴ 1Aen KNL oie6 y h
— 2„ 8..— eiε επνοινυοσσοονἀααέαν. id eſt: His dictis Cynulcus poſcit à Dicocta, potũ, dicẽs amaros ſr
mones dulcibus lymphis oportere diluere. Vide uero prudens lector, an apud Athenxæũ plo
lnd. G◻ 7.4„„„ 72 arop legendum ſit Siαεαν pro eo qui in conuiuijs exigit modum cyathorum. . Arcadicum
Qoodlæu
Tlta lmades
aades 0
llconten
Gwii
ngocio qu tur inter Faketalza Kkcce R
leucht.
u nrret
Qulhete
hhka Hibetoſc
krertin A denlbus ſ fanditusto aicarumd
Reurdp oquid adl wreceren ggentlie
ae 16 topulent dinquench
Whi r quisa 6 niles.
Nihn. dule marr. ile u au dleur

Sin Rns.
1 tus redintegrteem
ſdut adpugmmltf jet opulentiam. Apud unum Apoſtolium By zantium reperi,& haud ſcio, an ipſi uulgoque
telinquendum.. entis deadganeri
zius erit ipe u
ſli contemplerint, ſeq; fecerint antiquiores ipſa luna. Vnde& Moœeluo dicti.
OCHILIADIS TERTIAE CENTVRIA II. 59
— Arcadicum germen.— b XXVII Naafe Edsuud. id eſt: Arcadicũ germen, de grandibus& ignauis dici ſolitũ. Iuuenalis: Cuod læuain parte mamillæ b 3 N ſalit Arcadico iuueni.„ Atcades olim male audierunt ob ſtuporem ingenij. Lucianus in libello de Aſtrologia, tradit
Atcades ob eam cauſam ſtupidos habitos, quod cæteris omnibus amplectentibus aſtrologiã
Hic Rhodus, hic ſaltus. XXVIII
40&0,Xv üdNa. id eſt: Hic Rhodus, hic laltus. Vulgo iactatum de his, qui ſeſe de negocio quopiam iactarent inſolentius, cuius fides non extaret. Sumptùm ex apologo, qut ertur inter Aeſopicos: Aduleſcenti cuidam iactanti ſeſe, quod cum Rhodi eſſet admirabiles ſecillet laltus, quidam ex auditoribus interpellato ſermone: Mε έαέσuit, s xida. id
elt Ecce Rhodus, ecce ſaltus. Conueniet igitur, ubi quis iubetur te præſtare, quod alibi ſe fe-
clleiactat. Quidius:
gaa narret Vlyſſes Quæline teſte gerit. b b 2 öArchidamicum bellum. XXIX Aᷣαι νσκόκινμ⁷. id eſt: Archidamicum bellum. De bello ſæuo, crudeliq́ dicebatur,
ita ut uidetn chi Epitheto ſumpto ab Archidamo duce Lacedæmoniorum, qui maximis copijs impreſſioem
fidus dericmrauii kcerit in Atticam, earmq; decem annis diuexarit. Grauiſſimam autem noxam inflixit Achar- drehendat eum nenlli ettatut& Jyn 2 EnOHO alt de&is lh funditus tolluntur omnia, bellum Archidamicũ dicebatur. Meminit adagionis& Demoſthe- aicarum dictionum interpres, indicans extitiſſe apud Lyſiam. 84
nenlibus, ſucciſis omnibus arboribus, ut teſtatur& Syneſius in Encomio Caluicij. Proinde cũ
Mortuum unguento perungis.“ XXX NepJp ⁴⁵ν εαιid eſt: Mortuum unguento perungis. De ſumptu ſuperuacaneo, ſiue cum ſe
oquid adhibetur. Moris erat apud priſcos maxime Aegyptios, defunctorum cadauera ne putrelcerent, unguentis perungere. Qui mos& his temporibus apud principes, ſicut alia ple/-
aaq; gentilium, magno ſtulticiæ argumento, durat. NMaortuus iacet pedens. ä Netde Krc Bdε‿,ẽꝛ̃ id eſt: Mortuus iacet pedens. Dici ſolitum, ſi quando pauper ſimula-
NRudentes c remos cum armis commutauit. XXXII ,, ,,, s,N h ke, 1426. Aie mir 5 diia 19) MbTLe S JAGp CEauw. id eſt: Rudentes& palmas armis mutarunt. Cõueni
etubi quis artẽ, aut quæſtũ ſolitum relinquit, gloriæ cupiditate cõmotus: ueluti ſi quis nauta leret miles, ènegociatore ſacerdos. via funes nautici ſunt, uotæ ligna, unde remi parantur.
Niobes mala XXXIII
egae e. id eſt: Niobes dolores. De maximis& acerbiſſimis malis dicebatur. Hanc em̃
fabulæ narrant, poſt occiſos liberos, quos permultos habebat præ dolore, in ſaxum conuerſam
culle, ilud innuentes immodico dolore diriguiſſe. Qui funditus pereunt Græcis xcu’ontij duc
acdas dicuntur, ueluti cum peſtilentia nullum in familia reliquum facit. . Ruacit uſq; ad cutem. XXXIIII 138. id eſt: Ad cutem uſq; radit. De eo dicebatur, qui nimium exacte ulderetur age/
te cum aliquo. Sumptum à tonſoribus, qui quoſdam per pectinem radunt, relictis pilorũ qua/ ſtirpibus, quoſdam citra pectinem ad uiuam uſq; cutem. Plautus in Captiui duo. Sed utrũ
ſtrictimm ne dicam attonſurum eſſe, an per pectinem neſcio: uerum ſi frugi eſt, uſq; admutilabit
3 probe. Loquitur de hero diligentius omnia percunctaturo,& tanq́; ad cutem raſuro. Cogna/ tumili: Ad uiuum reſecare. b
Signum bonum, aut maluunä. b XXXV
hgcO XyS42 349) ⁴‿ιοα⁷. id eſt: Signum bonum, aut certe malum. Vbi quis derein cognita diuinat incertus. Symbolum aiunt augurium appellar i quod ſumitur è ſternutamen⸗
tisid aũt ad Cererem pertinebat. Et hominis primũ occurſum, ex quo ſignũ aliquod euentus
5 3 captabant, ſymboldm appellabant. Cæterum hic loquendi color, diuinis olim familiaris erat, te 460 ſitus Homero Platone. Item apud Horatium Tireſia:.
icquid dicam, aut erit aut non. Duos

pit. Huius prouerbij ſenſu
DBS. ERASMI ROT. ADAGIORVA
. Duos inſequens lepores, neutrum capit. XXXVI O* ⁶ a 1np,dueop ‿ αένεαέννε id eſt: Qui duos inſectatur lepores, neuttũ a 1 s elt: Qui ſimul duplex captat cõmodum, utroc; fruſtratur. Eflertur
798.
in Græcorum collectaneis,& citra figuram: A volp rƷigae dugsleou Eruxe. id eſt: Ambo concupiſcens, neutrum aſſecutus es. ö““ 1 Cui multum eſt piperis, etiam oleribus immiſcet. XXXVII O*ꝓ01ν—N rSugt n, AXd-oig. id eſt: Qui multum habet piperis, etiam oleribus ad, miſcet. Cui rei cuiuſpiam largior adeſt copia, ea profuſius utatur licebit. De puſillo parcius in ſumendum. Vt, cui multum ſuppetit facultatum, huic licet opipare uiuere. Nã piper oleribus admiſceri ſolere teſtatur& Martiali;:..“
Vt lapiant fatuæ fabrarum prandia Berr 347
O quam ſæpe petet uina, piperq́; coquuus. 8 Nonnihil ſuſpicor& hoc Apoſtolium à uulgi fece hauſiſſe. v Domus amica, domus optima. XXXVIII 0 OM AO,O C G. ldet: b v
Eſi grata domus, domus optima ſemper.
Nuſquam cõmodius, nuſquam liberius, nuſquam lautius howini uiuere contingit, quim do⸗
mi. Quidam per iocum detorquent ad teſtudinem. De qua fertur apologus huiuſmodi lup, piter cum animantium omne genus ad nuptias rogaſſet, ueniſſentq́; reliqua, præter unã teſlu- dinem. Nam hæc peracto conuiuio, tum demum aduenit. Iupiter admirans percunctatuseſt, quid nam illi fuiſſet in mora.Atq; illa reſponditti:r 35 Or ià, KGC..“ Iratus ille, iuſſit ut quòcunq; iret, domum ſuam ſecum circumferret. Vnde per iocum affecta ta obſcuritate ſic deſcribitur apud Ciceronem. libro de diuinatione ſecundo:“ Terræ tardigradam, domiportam, ſanguine caſſam.
4
Nam terræ pro terrigenam, legendum opinor. Cui reſpondet illud, alibi à nobis poſitum: Omor Aνα.ν̈ ⁶ς¶ αάπμαά zud ονά. id eſt:;B b Domi manendum eſt fata cui ſunt proſpera. Nam huicdemum: oi iνι,, d„, b lioqui cui ſit uxot rixoſa domi,& nihil quod edatur, huic domus carcer eſt Cæterum hluta- chus hoc genus hominũ ignauũ, quod tecto gaudet,& umbra, quodq́; ſemper amat delidere domi. 0ſod appellat, quaſi dicas, cuſtodes domus. Et in libello ρνσνο ·ν̈αο non pbat bãc hhshſu A aaen. Idem in præceptis coniugialibus refert Phidiam Heleorum Venexẽ ii
inxiſſe, ut teſtudinè calcaret, tacite ſignificans, uxoribus domi manendum eſſe, ſilendumque,
X
Idem narrat Aegyptijs hunc fuiſſe morem, ut nuptæ ſandalijs non uterentur, ne uidelicet do
me unq́ʒ prodirent. Atqui hæc imago haud quaq́; placitura ſit noſtratibus fœminis omnia emporia, per omnia œnopolia, deniq; nuſquam non terrarum terra mariq́; uolantibus. e Lenldt Alini caput ne laues nito. XXXIX inpendas in n urinh aean, delt üi faput ne laues nitro. Ne multũ ſumptus operalie b ailẽ, ac ſordidã. Finitimũ illi: αάνειρν ποπεπλρεαν.id eſt: Ollam uariegare. 27 Aſini mandibu1ila. Teosih e. d eit Ohamunbe xXL modi pingit Horatius: Nos numerus ſumus& fruges conſumere nati. In occipiti Oſe b O'r de Hà7e3 Aeeſtio venſpsLauſ e Juree ahts ſe, neara ne, eſt: In occipitio oculos habet. De uerſutis& citcumſ ecii q; neutiq; procliue ſit fallere. Quod genus hominũ Perſius Ianumappellat:
O ane aà tergo cui nulla ciconia pinſit.
Et Homerus à princi„...
2 ʒus à principe reqrit, ut oculatus ſit, aνεrον ꝓ d1!a*c. id eſt: A à tergo. Plau
tusin Aulalaris Dure i dccipitio gucß f. veoh brſowvid eſteßh fronte& à tergo- Lutum niſi tundatur, non fit urceus. XLII
O“AAde Jp Kge, uLeca. nullus Cen ſt ueeee. du era. id eſt. Lutũ ni tundatur, non fit teſta. Citra laborem naemoeegamm ũ a 6 utũ. Et hoc. ni fallor, Apoſtolius hauſit à uulgi fece:homo nò pia ls oᷓ palato: quemadmodum accepimus ab his, qui eum domeſtica conſurn
. 7 — X
0νε † ναέι ανιid eſt: Aſini mandibula. Conuenit in edaces, aliocqui ſtolidos& ignauos. Cuiuſ
XMl
Jhe gouere
Ols 4ℳ rher yelecce
yene Jer Ulim
m Arilt
1 1 c. TiT
7Gcs
„weiam i
uabom
⸗ O' Naa Ff.
umaibilt
dldo bane
amſentent
9e nes
Indumi
uocem ada naceo,sa igelimono
IM ào3 aaandia,
60à lasneg tapitop ücknt
Duchg du Nli en dnimia Kätem en ſältera 9

winidiuereconiin
elo id uuam
is non orrennüt
ſit noſtratibus foru
— — —
magnahominum turba ſpectante, idq́; luce.
Snmn qem ſententia. entcgrelgn gene 4 eR vias nouxsεασ½. id eſt: Cum Nibas coccyſſauer t. Simillimum illi, ad Græcas calendas. Nuadunt in Theſſalonica Macedoniæ ciuitate uicum eſſe, cui nomen Nibas, ubi galli nunquã vherte N nhmm uocem ædant. Quemadmodũ& cicadæ mutæ ſunt alicubi. Porrò quod illic locus addit gal/ tenc. epet bon atione lecudo.
4
cHILIADIS TERTIAE CENTVRIA III. 599
ae nouerant. Anne no Viri iureiurando, pueri talis fallendi. XLIII oenus 27990,&S yois 5 xid ae 2 barortop. id eſt: lureiurando uiros, talis pueros opor/ tet falere. Docet uiris nulla re citius imponi poſſe, quàm iureiurando, quod nemo tam impro bus eſſe credatur, qui id uelit uiolare. Laconis cuiuſdam apophthegma. b b Aues quærs. uI o'1g Srra. id eſt: Aues quæris. Rem uagam,& captu difficilem ſequeris. Perſius:
Depab An paſſim ſhaer coruos, teſtaq;, lutõq;? Np tem Ariſtoteles: ra πι έι(εωα‿⁹ l eL Aiih ae. ri. xtrd6 L Jicdeis; id eſt: Quid autem uolantum quempiam inſectaris.
es: ra*πτπτιενα ωυααιꝙν. id eſt: Sectari uolantia. Et ante hũc Plato in Eutyphro-
Mons cum monte non miſcetur. XLV 9½/S du a puuroc. id eſt: Mons cum monte non miſcetur. Non cõuenit inter pariter ela/ tos. Etiam li plinius tradidit duos montes concurriſſe, crepitu maximo aſſultãtes, recedẽtesqʒ
ui canẽ alit externum. XLVI „„ 9F 7 4 4 4 21—„ id ſt: 7. li 4 4 7 4 OeNcpa Tfc Eerop, rs eο αμέ οπω‿ ενν⁴ ◻ρέa. id eſt: Qui canem alit peregrinam, huic præter li
num nihil fit reliqui. Qui beneficium collocat in ingratum, perdit operam. Nam canis alienus i alicto fune quo alligatur, priſtinum dominum repetit. Sapit hoc& uulgare quiddã mea qui-
8*
Cum Nibas coccyſſauerit. XLVII
maceo is ars efficit, addito collo, circulo è ſarmentis auri, ſi qua fides Plinio, qui hoc retulit lib. Maclimonono, capite guartrtrorrr.
Ignis non extinguitur igni. b XLVIII
nu,i du eεur—ο. id eſt: Igni nõ extinguitur ignis. Malũ malo nõ tollitur: ira non ſedatur
iacundia, ſed ferocitas ſedatur lenitate. malum patientia tollitur:iniuria beneficio uincitur.
Ne terra quidem iuuit. 11 XLIX
OsAx* he Srnorp. id eſt:Ne terra quidem profuit, id eſt, ne minimo quidem:perinde qua/
ana dicas, ne glebã quidẽ impertiuit: aut ne terræ quidẽ hoſpitio dignatus eſt, ut apud Maronẽ:
Hoſpitio prohibemur arenæ:
Bella cient, primaq; uetant conſiſtere terra.* b
Nullus emptor difficilis bonum edit obſonium. I 0u—u Pueeν½‿ 115; b r girg. id eſt: 21 Difficilis emptor, haud bona emit obſonia. Qui nimiũ uili ſtudet emere, ſemper merces uit
ioſas emit. Nam haud cõueniũt paruo eme/
aans te erem egregie bonam emere. Conueniet in hos, qui paululo labore conãtur egregias aſſe/
m terra mari wai
det De verlub n
JutaCan itiuu, paius
delkätori
quiliteras, quæ non contingunt, niſi maximis ac diurnis uigilijs. npon potes Tethydem ſimul& Galateam amare. 5 0d οασσανσ tdο‿εις σ⁵ νλμάάω‿αας ,,p. id eſt: Non potes ſimul& Tethydem&(alateam
amare, id eſt, non potes idem diuerſa ſequ Alalum lucrum, æquale diſpendio. EI Cdlebratur Heſiodium dictum: ni uand à60 ,vp, Mεε⁴˙ εμμ⁷ εαιεσ εσeτεσν id eſt: Ne male lucreris, mala lucra æqualia damnis.
Vtinam hanc ſententiam cum mortales omnes, tum præcipue negociatores, nõ ſcrinijs, ſed pe
coti inſcriberent ſuo, ducerentq́; non eſſe lucrum, quod iactura bonæ mentis comparet: neq;
quicq́ utile eſſe, quod non idem ſit honeſtum. Verum his magis atridet illud Ennianum: Vnde habeas quærit nemo, ſed oportet habere.
80 phocles Heliodiam ſententiam latius extulitt:
ois Ie dau d& 15 10 r QASg.
A mde 101 d dg.
EAd 7a0 KSdp AuA⁴ ,p wdg rAtiovat
ſen wo
i: uelut literas& pecuniam, uoluptatem& gloriã, mũůũ dum& Chriſtum. Nam Galateæ fluuio male conuenit cum marinis fluctibus.

6 00 DES. EBRASMI RO T. ADAGIORVM Non undecunq; lucra gaude quærere b Plerosq; ſiquidem burbſba de aueidus⸗
Auferré damnum non ſalutem uideris..
Feruntur in eandem ſententiam aliquot ſenarij prouerbiales:
100„oun, Ju Ee da. ic eſt: eTe
Diſpendio uſq; eſt fraude quæſitum lucrum. ft.
10&⅞Rα αα νQέ⁴ u εode 2 ꝓ⁴ꝗετ. id eſt:
At turpe lucrum adducit infortunium.
. Thericlei amicus.
2es riro nie. id eſt: Thericlis fllius calix. Apud Iheopompũ in Nemea. Sedplura lũ hacre prodidit Athenæus libro decimo, oſtendens Thericlem Corinthium guempi fuls figulum, qui noua arte primus è terebintho tornatile poculum finxerit, quod à fictilibus non
SOea-ſpus ddraop. id eſt: Theagenis hecateum. In ſuperſtitioſos ac ridicule meticuloſos dicũ eſt. Hic Theagenes legitur uſq;adeo fuiſſe ſuperſtitioſus, ut domi haberet Hecates ſimuſact: nec uſq; pe
quod magnifice polliceretur, cum eſſet pauper. Qua de re meminimus alibi. Fiducia pecunias amiſt. LV
Iactatur& hodie, uereq; dicitur, fiducia plerosq; mortalium falli. uidetur autem ex antiquo-
illud tutius.Propterea quod, ut idem ait Theognis: na01 WI ONp TtS EXSG1 vòOp. id eſt: Paucis è multis fidus adeſt animus. Aliud ſtans, aliud ſedens. LVI Nullus inficias iuerit, prouerbiali figura dictum illud Saluſtianum in Ciceronẽ: Aliud ſtas aliud ſedens loquitur. Quo licebit uti, cum ſummam inconſtantiam animi ſignificamus, qual tantillum momentum atq; interuallum cõmutet hominis ſententiam. Lingua amicus.““ LVII Ar ‿πεαι εμνμ id eſt: Lingua amicus, qui uerbis oſtendit, non re præſtat beneficiũ. Aut qui non amat ex animo, ſed beneuolentiam oratione præ ſe fert. Quod genus inducitur Can
didus apud Martialem. Et apud Homerum:
0712u ˙ S4 1,ande de Den oyovẽsν. id eſt:
Qui recte dicunt, à tergo praua uolutant. Theognis in ſententijs:
AMA Konc Tdci&τ‿ Q2eφάχE⁴G νκαϊ ινν̈ t XęNAα Ʒ&νεμινανρνμ⁴ εεννμυάνααοσιν. id eſt:
Sic facito, ut lingua cunctis uidearis amicus,
At factis cuiq́; te caue miſcueris. Coõtra Sophoeles in Antigone:⁊6)oνε y⁴ A&αν 5u Sεν QiA⁴v. id eſt: Nõ diligo hãc uetbo tenus quæ diligat. At idẽ Iheognis paulo poſt, uelut oblitꝰſui, dãnat huiuſmodi geramicoſſi
Mi& rενeρ οω Ʒέν*, v0op SEX AO Qoενναςμρνꝙ. id eſt: Ne me diligito uerbis, cum mens alibi ſit. Rurſum alibi: Mu οt ys à XSorh 2inà G0,ad) S„yw. icd eſt:
Ne lingua mihi quis ſit amicus, ſed mage facto.„ Saturni podex. LVIIU
νs muyi. id eſt: Saturni culus, de carnibus uetulis iamq́; mancis& ſenſu uacantibus.
Quicquid
duicqvid ulvit Det
d'halhy
twyno
uiA’
egme⸗
none: geo Heplutarc
yffat xoc
inaphil tiati,nol hter mnäli godlunt nari Dra num pre diuer, firpe tligia ta Knlu Pha dmuma animate lram Si nompoſ malderit de bſtha unleraxc
doe 4 Kcraco, rrernit latu mit
pah atoöih— aüteeca den Cam 0 don op 0

cHILIADIS TERTIAE CENTVRIA III. 0r
Quicquid enim putre iam& effœtum intelligi uolebãt olim id Saturnium uocabant. Me,
4 unit Deogenianus, nec tamen explicat. b b 5lr. Ne, Qui uitat molam, uitat farinam. b LIN
r yp ulOp, Scprra Se ybid eſt Qui fugit molam, fugit farinam. Quirefugit indu/
Aiam non fruetur emolumentis. Finitimum illi:
olm 2 oun A‿⁴ᷣ. id eſt:
Neqßmel, neq; apes. b
Arεενμμενννι/ʃ⁴ι odcelo eilo. 1X youtro oddeie τ. Admonet iniquum non admittendum. Geometriam enim daquabilitatẽé accipiunt, ut apud Ariſtidem in Themiſtocle. sά„ε εᷣ⁵ ε‿ττν⁵ε‿,σ di Jeousrhiac,id eſt: Vbi opus eſt,& æquabilitate,& geometria. Idẽ in Pericle, 5 p‿μιμεi o d Au,d à œε d'c 10 6, id eſt: Si honeſta eſt geometria,& quæ cum illa coniuncta eſt naa aqualitas. Vnde Lycurgus arithmeticen ceu popularem ac turbulentam eiecit è Lacedæ- mmone:geometriam induxit, tanq́; modeſtæ oligarchiæ,& legitimo regno cõuenientem, te/ ah ſtelutarcho. Sed mea quidem ſententia, magis ualebit perinde prouerbium, quaſi dicas i ſos ooi, id eſt: llotis pedibus, hoc eſt, temere d imparatis. Nã hæc erant apud ueteres 1 peima philoſophiæ rudimenta Muſica,& Geometria. Quibus diſciplinis, ſi qui non eſſent annitiati, non admittebantur in ſcholam Platonis, cuius hanc ferunt fuiſſe inſcriptionem, 1 aoxrO dcheis K e. Loquitur ad hunc modum œ Taurus philoſophus apud Gel⸗ lum. Nunc aũt iſtis, qui repente pedibus illotis, ad philoſophos diuertunt, nõ eſt hoc ſatis, in quod ſunt omnino aeεέι, ρ σόν ενανατκε, id eſt: Speculatiuæ, muſices, geometriæ gnari. Præcipuus autem admirator geometriæ fuit Pythagoras, quem tradunt ob inuentũ unum problema, ſacrificaſſe dijs. Id erat huiuſmodi, datis duabus figuris adijcere tertiam ab m fall uidetwuma hüs diuerſam, quæ alteri ſit æqualis, alteri ſimilis. Tum Philo qui geometriam&eνxαuαu nœd νμν em legiturhieucla Föroup appellarit, omniũ diſciplinarum, quod hæc rerum intelligibilium imagines, ueriq; aeltigia, tanq́; in politiſſimo ſpeculo demonſtret, mentemq́; purgatam paulatim abducat lenſu. Plato quoq; dixiſſe creditur, deũ ipſum„εμ̈ανμάνινμφꝑõiue quod geometrica ſpeculatio r SSp. deſtSobrua animum à rebus corporeis abducat, ad ea quæ ſemper eodem ſunt modo. Deus autem ab- us fidere,ſtultuntet omni materia puriſſimus eſt. Siue quod in Timæo principia mundi diuiſit in tria, deũ, ma/ eriam,& ideam. Materia quiddam eſt omnium quæ ſubſternuntur, maxime confuſum d Iincompoſitum. Idea exemplarium pulcherrimum, deus cauſarum optima. Cum igitur ita condiderit mundum, ac ſemper ita ſeruet, ut materiæ ſit æqualis, ideæ ſimilis, uidetur expli-
ae bythagoricũ illud problema, cuius modo meminimus. Hæc itaq;& alia id genus mul
Hdianumin Ciamat ta Plutarchus ſympoſiacæ decadis octauæ, problemate ſecundo. B antiamaninigwm Serpens ni edat ſerpentem, draco non fieitt. NI atentiun. 0 26 3 24 φ⁶σꝓονε½, εον ι †vcer, id eſt: Serpens niſi ſerpentem edat, nõ futurus ct draco. Potentes aliorum damnis creſcunt,& optimatum fortunæ non in tantum auge-
adit non repeatater eentur, niſi eſſent quos exugerent. Quemadmodum inter piſces& beluas, maiores uiuunt 1 fert Quod g laniatu minorum. Quanquam mihi quidem& hoc dictum fecem uulgi uidetur olere. 1 w b Certamen non accipit excuſationes. 1. XIIT
Ayp od e‿erA ν⁸, id eſt: Certamen non admittit excuſationes. Plato libro de Rep.
i ſententiß: ſexto.d A Hocd od d eNNai Pν, id eſt: Verum aiunt certamen nõ ad
mittere cauſationes. Et,& 2⁶†αααασισνι Oν uαιε⁴, id eſt: Certamen non expectat occaſio/ nem. Cum agitur periculo, non conuenit tergiuerſari. Aut ſi mauis, in præſentaneo pericu- ſo non oportet occaſionem expectare, quemadmodum alijs in rebus. Veluti ſiquis in mor —1 bo capitali medicum operiatur inſignem, aut procul accerſendum. Quæ res hominem, illũ ugut uere diuinum extinxit Rodolphum Agricolam. Etenim dum contatut medicus mors an/ gs teuertit Auc pertinet quod legimus apud Qu. Curtium libro ſeptimo. Sed neceſſitas ante
———— 5—— ———
—,— ———
— —ö—
ationem eſt, maxime in bello, quod raro permittit tempora legere. b ““ Phallus deo.. LXIII 4 . HαM κ̈ά d hes, id eſt: Phallus deo. Dici ſolitum, ubi parum quidem honeſta, ſed tamen
bta tribuuntur, quaſi dicas, Lrεναε iε ⁴⁵α⁴†α, id eſt: In matellam immeiere. Plutarchus in Gmentario, re NonAvriag, Oſtendit hanc fuiſſe priſcorum in ludis ſolennibus pom/- eol u dam, ut primo loco duceretur amphora uini,& clematis, id eſt fabæ genus: oſt aliquis hir/ ee Trnns ase. e e Ee cum

F02 Dfs. EHRASMI ROTERODAMI ADAGIORVN
untralebat: deinde nucum ſportulam geſtabat alius. Poſtremo loco, Phallus ferebatur. ſmetar eihigjes obſccœni membri uirilis. Cur autem id in myſterijs fuerit receptum, cauſam reddit Plutarchus, in libro de lſide& Oſiride. Nor Dhaliszor erodon cundo. Dictum eſt alibi de Phallis Bacchi, nempe in prouerbio: Erebinthius Bacchus. Aure ee Obturbas fruſtra uelut umbra. XI O'*ν ‿e Ad⁴.τ‿ο αι,O. Ird, id eſt: Obturbas mihi fruſtra, fluctus ritu, id eſt:lncaſſum mi, hi muſelias es Traductũ ab unda, cautem aſſidue uerberãte. Quò pertinet illud Maronis. an ſi dura ſilex aut ſtet Marpeſia cautes.. b uan Optimum opſonium labor ſenectuti.
ä pop 2 60„rεννιν τ νid eſt: Optimum opſonium ſenectuti labor. Laborandu
min
iuuenta, quo ſeni ſuppetat cõmodius uiuendi facultas. Diogenes rogatus, quid eſſe miſeri
mum cenſeret, reſpondit ſenectutem inopem Acagiu autem uigedut mutium. Fauis opinor ord legendumautinteligas ſenecdni imnber lkats exd loribus cibis eſſe fulce dam:quic petant ſeni, paranda re enta. . A ſp Smu æs alienum cepe,& mulcta allium. LNI nN& A0 O S0 Auus.Nd 7 TiuAus 26oda id eſt:Wnidertum s alienum cepe,& u &a allium. Subaudiendum duu. Cum quis obſtrictus multo ære alieno, optat ut paruo depe dere poſſit quicquid debet. Non nihil uereor ne g hoc Apoſtolius hauſerit, non ex autoti pus priſcis ſed èſuis combibonibus. 8 b Oportet omnibus corj dalis.. LXXVII n6* ½αν xονν ⁶χασσσιει NOρꝙοG yeuich, id eſt: Omnibus corydalis oportet criſtam innaſci Citatur ex Simonide,& uſurpatur aliquoties à Plutarcho,& in hunc ſenſum: nullum eſe mortalis ingenium, cui non ſit aliquod uitium admixtum, ceu perinde ſecundum hominis naturam ſit non carere uitio, ut corydalo naturale eſt habere criſtam. 1 Omni deuorata boue, in cauda defecit. b.L XVIII nGyTA 1N y 5 HSp,di lid Oud, deN,V, id eſt: Toto deuorato boue, in cauda de/ fecit. Hoc A reliquo negocio peracto in extremo fine delaſſatus eſt. 4 uxta fluuium puteum fodit. LXIX na*ε 1ανλινv—ρεμν πνυα—, id eſt: Ad flumen puteum fodit. De ſtultam& inanem ſumen/ te operam. Finitimum illi: In ſyluam importat ligna. Mutabilior Metra Eriſichthonis. b LkN NeroXxrdρ‿ι ⁵μιραμς νενιοσναοι‿ d eſt: Mutabilior Metra Friſichthonis.lIn eũ con/ gruit, qui ſecũ non cõſſat, ſed ſubinde aliam, atq; aliã perſonã ſumit. Extat in priſcorũ fabu ſis Metram puellã in uarias rerum figuras trãsfigurari ſolere. Res aũt ſic habet. Friſichthon quidã Theſſalus abſumptis facultatibus, ad extremã deuenit inopiam. Huic erat blia puel la præſtanti forma, nomine Metra. Quã ubi proſtituiſſet, aduleſcètes qui cõmeabant adi lam uaria munera deferebant, alius equos, alius voner alfusuerueces am id tẽporis non dũ auri, argenti, gemmaruinue erat uſus. Porrò Theſſali per iocum dicebant, Metram Eii ſichthonis uerti in ea omnia, quæ illi ab amatoribus fliæ donabantur. Atq; hinc prouerbiũ. 4 Catella Melitæa.„LXXI nATMRop M op, id eſt: Melitæa catella. Quadrat in eum, qui habetur in qelitij, ac lau⸗ tius in ocio alitur ad uoluptatem, non ad uſum. Triplex enim canum genus. Quidam ha/ bentur ad uſum uenandi, quos appellant Mανυερ⁵³ʒσ,quaſi dicas, ueſtigatores. Quidam ædiũ cuſtodiæ præficiuntur, qui dicũtur, onνoi, id eſt, cuſtodes dornus.(Nuicam animi cauſa na triuntur,& ad luſum duntaxat muliercularum, hos υε⁵νꝶede, ſiue AATTl oue appellant. 6 quibus eſt illud Platonis, r& uνcu u‿αν αμιι⁴ό τς dεᷣσσνννα,id eſt: Catellæ dominas imitan tes. Eſt in familijs diuitum huiuſmodi miniſtrorum genus, quos illi, non ad minilterium, ſed animi cauſa domi habent.
.. Ne cinerem uitans, in prunas incidas. tætII M TSO.αeφ Je*ναο ⁸e RvOni, Gzg. id eſt: Ne cinerem fugiens in carbonariam incidas. Ne ſic defugias malum hoc aut illud, ut in aliud longa maius incurras. b 1XXI
Syrus cum non ſs, ne ſyriſſa.
Nonnulla de Phallis,& Herodotus libroſe,
10
enmne
habarun iibog
„ 211 11s, 11.— de ins p VG an VGJe, id eſt: Cum non ſis Syrus, ne ſyriſſa. Ne ſumas perſonã p anoran
n ulfc niens eſ gaam du
I nibils.
litimper ateantiot depte loc
er per
dum con dobus hi lctum au u d dtorem. doratius
Nvd 7 eucurb
diss ei Kterum ne cere,e dum co
b ſra lonike ſerra) deormie Ränene

curtiADIS TFRTIAB OBRTVATYA in. coram, ne uelis alius uideri,; ſis. Aut cum ſis natus ingenuus, ne moribus agas ſeruum ge e barbarum. Nam Syri male audiebant, ob morum molliciem. Eſt autẽ facetus iocus, ex am, pbibologia huius uerbi ueεe, quòod ſignificat& ſyriſſare.& fiſtula caneeer. b Neemouefeſtuccra.
165½ ˙0s Krdid eſt: Ne moue feſtucam. Iocus prouerbialis, ubi quis omnis ſt
65
LXXIIIE repitus im/
H T0 1p. id eſt: Filum contentionis tum erat. Dici ſolitum in
dtiens eſt. Quoſdam uideas uſq;adeo puam duntaxt moueas.
moroſos, ut quicquid agas, offendantur, etiam ſi ſti⸗ Cum paruula eſt, bona uidetur ſpina.
LNXNV
6be gnybo X-y9 qaũ eras, id eſt: Cum puſilla eſt ſpina, bona uidetur. Pueritia ſemp amabilis. Quẽadmodũ ſpina quoq; innoxia eſt, atq; adeo ueſca etiã, donee ætate dureſcat.
Moſchus canens Bœoticum. LXXVI
S Ho,rdo, id eſt: Moſchus canens Bœoticum. Moſchus hic citharcdus a fuit imperitus, qui citra reſpirationem uocem in longum producebat. Bœoticum autẽ uo-
ctt cantionis genus, ueluti Phrygium, aut Dorium. Quadrabit in multiloquos, ſed tamen epte loquaces. 1
Filum contentionis tunc erat.
LXXNXVII pertinaces. Cũ
tarta uterq; peruicax eſt, neuterq́; concedit alteri. Eſt aliquoties in epiſtolis Hieronymianis, funi
in huncſenſum at
ceu perindeſtcmmt ſerre ciſttmn. ſecit. 1
to deuoratobeuéy ſfatus eſt.
1 t. De ſtultamätmt
re. Res at belcbctat 75 3 1 3 nit inopiem Kuicns
daleſcttes qicinad
8 8
8 8 —,
——
aalum contentioſum ducere, nec apud alium legiſ b quobus hinc atq; hinc funem tenentibus, uterq; conatur alterũ ad ſe traliere. Hinc& illud drydalis opottteibt
ploratius:
En uSc&X
al
e memini. Apparet natum à ludo, quo
alibi retulimus:ne rumpamus, dum nimium tendimus funiculum. Neq; cæcum ducem, neq; amentẽ conſultorẽ. LXXVIIT Rim Tuq0p 52Kyd,ire devro bε&εκo,id eſt: Neq; cæcum ducem, neq; amentem cõ, ſultorem. Subaudiendum adhibeas. Diſce, ſed à doctis. Conſilium pete ſed à conſultis. Et
Cæcus uti ſi monſtret iter. 49 Mus non ingrediens antrum cucurbitam ferebat.
ductum arbitror, quod
“
LXXIX
n 1/ 6X O8 XSp, Ore dcsge, id eſt: Mus non potens ſubire antrum, geſta,
3
bat cucurbitam. In eum congruit, qui cum ipſè ſibi conſulere non poſſit, alijs conatur opſtu
o natum, ſed anili, ni fallor. 85 .. louos parans amicos, ne obliuiſcere ueterum. LXXN Né=e QiAde 0ip, XSse, O A d A EreSd. id eſt: Nouos parans amicos, optime,
bri. Videtur ab apolos
Metra Ffid veterum ne obliuiſcere. I orqueri poteſt& ad mutata ſtudia, ad quæ conuenit nonnunq́; d tiſ torbbe. 34„.„—*„ 7..*„„., 5. 4 47*—„ 7.„ 4 aſumit Extxiniti lere chiam poſteaqᷓ́; diuerſæ te addixeris diſci linæ. V eluti ſi s eũ qui iuris äſumit. 8 3 p moneas eñ qui ſe ad
dium contulerit, ut obiter recurrat ad bonas literas. Vſurpat ab Hermolao Barbaro. Etiam dormiens ſomniat. LXXXI Ooro abeVdp, id eſt: Somniat etiam dormiens, hodie quoq; uulgo dicitur, quo/-
tisſignificant aliquem toto pectore rei cuipiam addictum, deditumq́;. Siquidem ijs eueni uerueces-Namüie er iocum diecban 1 u ktdormiens equeſtre ſtudium ſomniat.
telolet, ut quæ interdiu uoluerint animo, noctu ſomnient. Ariſtophanes in Nebulis:: doc/ Ko heVd, minlch. icett b
7 a 2
Deiuuene dictum eſt, qui ſtudio alendorum equorum, rem patriam omnẽ abſumpferat.
6 1 ltem paulo ſuperius, 5⁰⁶εροσοι⁴⁴‿⁵ϑπφσάse, id eſt: Equosq́; ſomniat. Plautus contra, uigilans ſo/ mniat dixit. Terentius: Nunc ille ſomniat ea, quæ uigilans uoluit.
LXXNII
Chordæ uice.
meh. atg krr Xosν⁵, id eſt: Tanq́; chordæ loco. Conueniet, ubi quod alicubi diminutum ui⸗ u debatur ſuppletum aliunde ſignificabimus: Plutarchus in ſympoſiacis prouerbij uice ui/ 1 detar uſurpaſſe. uo⁴ ταπωόα ̈ n quiens, ε Vi&άοσᷣ uειεο ον ν 0u εꝓραGοσοꝙρν☛ιο⁵, id
eltAtque hæc quidem chordæ uice addita ſint ijs, quæ abs te ſunt erudite diſſerta. Sum/
. 8...— 2„ ℳ 12 4+ 4 kenn eſt à Locrenſi fabula, quam expoſuimus in prouerbio,&xdνι ισ d eſt: Acan n thia cicada. re i n.
In caput præcipitauiuiuiku.[L-XXNIII 5, id 25* caput impelli, hoc eſt præcipitem dari, dicebãt eum qui per ummam contumeliam expelleretur, uel potius qui funditus perderetur. Eſt in Luciani li⸗ ode mercede ſeruientibus. Vſurpauit non abſimili figura Te erhis f utosee era r. 4 —.Ee

Clam præcipitem darem. id eſt, ut exturbarem ædibus-““ e PKrt Iνσνσ/ xαε‿μ⁵. LXXxII
M.Tullius epiſtolarum ad Atticum libro nono Huius igitur belli ego particeps& ſo, cius,& adiutor eſſe cogor, quod&«σν ονμᷣο eſt cum ciuibus. 3odop uocat perpetuum 6 atrox,& irreconciliabiſe. Suidas oſtendit, Aaνν⁴εςς α⁵ινν dici eos, qui in concordiam te⸗-
digi non poſſunt. Sona
mur. Conueniet in ſimultatem ac diſſidium amarulentum. Vſus eſt eo prouerbio diuus Chryſoſtomus homilia in Matthæũ quadrageſimaſeptima. Uun Ab Fteobutadis ducit genus. L-XXy E*ceIa43 S NeO id eſt Ab Eteobutadis ducit genus. Dici ſolitum de iſs qui maioribus illuſtribus& antiqua nobilitate ſunt oriũdi, uidelicet à Buto quopiam, quiſacer dotes Athenis inſtituit. Et ab huius poſteris, poſtea ſũmi magiſtratus creabãtur. Venuſtius
erit, ſi per ironiam ſumatur in hominẽ obſcurum, aut nobilitatis& imaginũ oſtentatorem.
LXXXVI
Ergini cani.
— Epbs ro³ανid eſt: Ergini canicies. De canicie Prepropeiaid eſt, quæ ante diem legti,
mum accidit. Erginus flius fuit Clymenis, unus ex Argonautis. Cum autem Hypſpyle Thoantis Lemniorum regis fllia funerales ludos manibus parentis propoſuiſſet. rginus
aduleſcens præter ætati
4
autem à mulieribus Lemniacis, ob intempeſtiuam capitis caniciem,& prouerbio locumſe
cit, hoc in
uelint, cauſantes eam caniciem nõ ex annis, ſed è curis, aut aliunde præmaturam accidiſe. Poterit torqueri& in illos, qui ætate iuuenes, iam tum ingenio, moribusq́; ſenem agunt: Et quibus rerum prudentia uelox
Ante pilos uenit, ut inquit Perſius.
Bouαάαᷣo. b 3 LXXXVII
TEaru2εαννάκ‿*˙ρ. Hoc geſtu contumeliam, deſpectumq́ʒ ſupremum ſigniſicabant Eſt enim Græcis, i ι&μκηκ☛ναι edium digitum oſtendere, contractis cæteris, ignominia cauſa,
aut ſtrepitu digitorum ſignificare contemptum. unde& apud Iuuenalem, quod alibi retull
mus: Mandaret laqueum, mediumq́; oſtenderet unguem. Suidas citat ex Ariſtophane ſenarium hunc: b ka 75„ donigop d10p ‿μιρανληνσνεν. 1 Quid autem proprie ſigniſicet, 1μακναοεο, qui ſcire cupiet maloè Suida diſcatqᷓ exme Elegantius magisq; prouerbialiter, ad fortunam, ad eruditionẽ, aut aliud quippiam, Rus planè contemnitur detorquebitur. b
b Extrema extremorum mala. LXXXVIII
„.„ 84 8„.. 1—— EMX‿mπι᷑ łμᷣ̃εαπτα αηασdσναισάιπαραηꝙονο³, id eſt: Extrema extremorum mala acciderũt. In ipſo
ſchemate ſita eſt prouerbij ratio, quemadmodũ initio operis admonuimus- Quod genus
ſunt& illa,& ε εια⁵⁴ᷣeεαα.Et dνιανσανκναα εꝓ. Et uciεςαα cονιυνν. Hunc ſermonis typum
Græci uidentur ab Hebræis mutuo ſumpſiſſe, qui uehementiam& τειντι⁴ισνν eiuſdem dictio
nis congeminatione fignificant. Quod genus eſt illud apud Hieremiam: Ficus bonas, b0%
nas,& cus malas malas. Cum ualde bonas,& ualde malas uelit intelligi. Cucurrit quiſpiã ne pluuia madeſceret,& in foueam præfocatus eſt. LXXXIX EF*Xr1 ui SSeXbein,od E' Söh drs„u-, id eſt: Cucurrit quiſpiam ne conſpergeretut aqua& in fouea præfocatus eſt. ubi quis leuius malum incautius fugiens in maximum in/ currit. Videtur e uulgo ſumptum ab Apoſtolio, cuiuſmodi multa ſentes præterm 8„„ Heterognathus es. 8 Eεν‿*α⁶‿ ε, id eſt: Heterognathus es. In edacem dici cõſueuit, quod ob uor
ternatim, utraq; mandibula cibum cõn cin matim, utraq; mandibula cibum cõmanderet. nam hins dictũ,? εεεσω‿ uod nunem- hanc, nunc in illam mandibulam cibum transferat. wrs d 24 b Vrbanus nihil æqui cogita 40 3„ 4 qul CO tat. Vlt, Or0u Sinu dnis Ssunde. id 4S al⸗ P banue eda nd.boni lie cogitat. 5. dmonet ruſtica jtam j ec nam uitam innocentiorem eſſe, ut quæ ſola cum ſolis habeat commi uri
—
rrs Cot les euader vod exif raquimo
t fermè, quaſi dicas inconfœderabiles, ut docendi cauſa ſic loqua,
is rationem iam canus, acceſſit inter reliquos decertaturus. itri useſt
ſignior, quod ſuperatis omnibus athletis, pulcherrimam uictoriam reportaritce ſtiuius fiet,ſi per ironiam dicetur in ſenes iam canos, qui tamen iuuenes etiamdum haberi
ilimus, XO 1
acitatẽ al
V dupfo iacparc 1 Jlo natus ru os harrocl datum er
fe tbusbreu
ibbeo,ſtp eorent au ux zhe Arnotatũ dun quot
i on genu
e baacſam adas add Leicade, lphanes iut 2 ſic hac laides pe Läm olin
1 untoi liguisn Rpraco Nent ahe alucan Korlum! dauter ha dtaſunt titmn
addo

cumIADIs TERTIAE CENTVRIRIA IN. 43 un tents⸗Contra qui degunt in urbibus propter contagia negociorum& hominum, aſſutio⸗/ 1 res euadere, unde& aſtuti, ανάνdεο dicti putantur. Poteſt& huc accõmodari parcmi 4. uod eximiæ morum ciuilitati& urbanæ blandiloquentiæ, ferè comes eſſe ſolet aſtutia C5. z ra qui moribus ſunt ſubagreſtibus, ijs plerũq; fides eſt certior, animusq́ʒ ſynceror. Patroclo ſordidior. kour⸗ urfone8e ddεμσ‿ id eſt: Patroclo parcior. In diuitem quidem, ſed oppido q́; ſordi/ Rauac parcũ. Hic enim Patroclus poſteaq́; ad ſũmas opes euectus eſt, aut, ut alij dicunt, ex ao natus eſt, nunq; eſt uſus balneo, parſimoniæ caufa. Taxatur ab Ariſtophane in Pluto: t gern. N.. P roomtoue E Xα̈oα. id eſt: V.— lca dern e E batrocli domo uenino. Plutum enim ſqualidũ dixerat,& ſitus plenum. Prouerbij meminit etiam Eudemus.
d
Omnis herus ſeruo monoſyllabus. xkor b n derhe 2 ov‿μαεορↄ d eſt: Omnis herus ſeruo monoſyllabum. Heris& potẽ 4. etbus breuiſſimo tantum uerbulo eſt opus, ut uel annuant, uel renuant v, 3oð. Sic uolo, ſic Te e 2**
MattCi zed 1 iabeo, ſit pro ratione uoluntas. Seruis autem& impotentioribus, multis opus eſt uerbis, ut
.
— exorent aut perſuadeant. Effertur integre ad hunc modum, ʒeν σέeτν&eνα*εμοοσο ʒ⁹Gℛ 38383ſſͤ b
— ap, erewè dxαus, id eſt: Omnis dominus ſeruo monoſyllabũ. At ſupplicare longum. Annotatũ eſt à doctis, monoſyllaba& diſſyllaba nomina conuenire ſeruis cuiuſmodi ſunt
rickerd d rerde M 1 der 5 m 4 3.
8“ Peniciſſare. 1 1 XCIIII lh E. 1 6 1 60 5 A 2 4 4„ 8 8. nene rtd wi9p a0, onſe,perinde ualet, quaſi dicas, fucum facere. Nam eælo*us, Græcis comam. mregee 1 9 9„ 8, 4 4 Cica dis pleni. 1. 5. 8.— 3— XCVv
οᷣ¶mαꝓε⁴αμεο, id eſt: Cicadis operti. In glorioſos ac ſtultos olim dicebatur, aut obſole,
aus, quo nomine fuit ſeruus Aeſopo. an aon genuinam, ſed appoſititiam ſignificat, quam quidam galericulum uocant. s ac iam deſitis utentes. Antiquitus enim Atticis mos erat, capillorum cincinnis aureas ci
——.——
„vE 4. ⸗ 2 3 4A— 4„,.„— 5.„
„„* cadas addere, hoc indicio ſignificantes aurxdovas eſſe ſeſe, id eſt, indigenas quemadmodũ G uprenen gin decicadæ, non aliunde commigrant, ſicut pleraq; alia, ſed inibi naſcuntur, ubi uiuunt Ari, racito erters gean ſtophanes in Nebulis: r b—— G
8
d luender ged AKel e CG,1A Gdu, oA rea-½&ν⅜εριαε, KA, ed, N Ssqovic. id eſtt: 4 Pricca hæc ſanè atq; obſita canis, necnon repleta cicadis, Ac Cecide cum Buphonijs. ecides peruetuſtus quiſpiã fuit dithyramborum ſcriptor. Buphonia item, feſtum priſc, Lum olim ob uetuſtatem delitum. Due ſanè omnia prouerbiali ſchemate ſunt dicta. lHm, E.. OQOuid de puſillis magna procemia vxOVI oné a0 Eas Se
rianssa 45i, ⁴—0 ⁴ινς id eſt: Quid de minutis rebus magna texis proœmia? Vi quis in re non magni momenti, uerboſa utitur prælocutione. Nam Athenis interdice, m bat præco dicturis in concione, ne uel præfatione, uel affectibus uterẽtur, rem modo expo⸗ i nerent,eu a9o0 i K2aoip, id eſt: Abſq; proœmijs& affectibus. Vt aliquot locis indi⸗ ris acrerT 8 cit Lucianus. Ad quod alluſit etiam Terentius:Etiam proœmium inceptat. Et Horatius: 19, er E Quorſum tam putida tendunte
3
3 1
orurr Tale ao
6
Leuiter huc alludẽs Aelius Spartianus in Aelio Vero: Et quoniam, inquit, nimis pauca di- cenda ſunt, nec debet prologus enormior eſſe quàm fabula, de ipſo iam loquar. hTunc canent cygni, cum tacebunt gracu1ul. XCVII. uelit inteie TSebooTras uv0,Srd, NOO xiericασ, id eſt: Tum canent cygni, cũ tacuerint gra⸗ ræfocatus e an culi. Hoc eſt, tum loquentur eruditi, cum garrulis non erit loquendi locus. Aut inter gar/ mit quiſpiam rulos& obſtreperos, non eſt eruditis dicendi locus. Vereor ne d hoc è compotationibus autios ſr er allcripſerit Apoſtolius. 1e e Imu den,] b Malis termala XCVIII 1110 Tig aaxo?g Sle uauε, id eſt: Malis ter mala, hoc eſt, digna dignis eueniunt. Hanc parœ/ coſceuiee miam aiunt ab huiuſmodi, quadam fabula profectam. N arrant Attagines aues cum primf Met s eLydiain Aegyptum eſſent deportatæ, atq; in ſyluas dimiſſæ, coturnicis uocem ædigiſſe, 1 ceinde euenit, ut deſiccato Nili fluminis alueo, peſtilentia regionem Aegyptiorum infeſta eet magnamq́; hominum uim abſumeret. Inter hæc Attagines uocem ædere cœperunt hu⸗ manam& articulatam, aliquanto maiorem puerili, dicentes hæc uerba, ro aοαανςρ ˙i νε,
eſt Malis ter: ius quidem fabulæ autorem citat Athenæus libro nono 307 eltMalis ter mala. Atq; huius qu d orem lengus 1bn nn den
r G dE rud dan 8 9. AA
1LA ,Re diereriiis
— I 4 4 . ½ 1 I I 1 8 8 1 * 1 1 1— 4 4 4 4 1 1 7 1 6 1 4 4 11 1
= 2 ——
*

606 DOBS..— cratem in opere de finibus, ſic efferens adagium, Tia roa naνέειοι Circumfertur in,
ter Græcas ſententias& hic uerſis.* E 6X⁴.* Leie,icas zg 3. id eſt: b 0, bona largiuntur cœlitts diencdiis be 1e Libvng⸗& hi lenarn ex poẽta quopiam, in commentarijs de audiendis poetis: aS xd T d0 nMSp BsNEvdep ga³⁴eσ εμόοα⁴ 8 1νν⁴⁷⁸ Borolg. Conſilia ſiquis deſtinarit im roba, Huic neceſſe eſt, præmium terre improbum. Sa, b=Canis peccatum, ſus dependit.....r s Nai, de B? riep, id eſt: Canis malum, ſus dependit, Quoties pro is, quæ pecca
r5 nup? 1 nit alius, alius dat pœnas. Ex quo nam euentu natum ſi, nec liquet, nec admodum reſen.
Sapit enim uulgus.
id eſt: b
1085 Interſecta muſica. 6 NoHνα νναμηνσναε, d eſt: Interrupta eſt muſica. Veteres in conuiuijs eruditis confabula, tionibus uti conſueuerunt. Poſt cantores, hiſtriones, ſaltationes induci cœptæ. Vnqde qui- dam moleſte ferentes interrumpi ſermones ſuos, dicebant. kxutnoi ar 1 us ndi Quæ uoxin prouerbium traducta eſt, quoties aliquis interueniens ſermonem inſtitutũ interpellaret.
CuILIADIS TERTIAE CENTVRIR QVARTA.
Chamæleonte mutabiliog. Ie.. 1 Auator kLueraoNS, id eſt: Chamæleonte mutabilior. Chamaſeon commemoratur inter animantia, quæ colorem mutant. Fluius figuram dilige/ cer deſcribit Ariſtoteles libro de naturis animantium ſecundo. Iuod ad co/ Nloris mutationem attinet, hæc tradit. à εον³εε ArraScIK&dich durh t Bera. 1X2o koA AtXCv Touro od n08⁶6 α ρμοιο⁴ 4iAGp, KOA SSp 1ccdet;5 ⁴νοινμεοα, σ 18 dId, C‿᷑γνννοιπν³ε lco. yivé r 1. JG Td AuT N roVrAus ToX.A9)/5 d⸗ dꝙ,daOI Tuμεεεσνμ⁴ό‿εμρνασόσνν dοe φ‿ △ ⁶αμααστι μσ ενννεαι Kiu'e o voSne vde 8.ene SO XYSp.&rODvC, e Sd Nrer, nod ANur ic cO dr, 106 roidν⁵‿ε⁄. id eſt: Mutatur autem illi color, cum inflatur. Fitq́ is nunc niger, non abſimilis Crocodilorum, nunc paflidus, cuiuſmodi lacertarum, nunc rurſum nigris narie,- gatus maculis, qualis eſt pardorum. Accidit autem huiuſmodi mutatio coloris per omne corpus.ſiquidem& oculi& cauda, in eundem cum reliquo corpore abeunt colorem. Mo/ tus huius animantis admodum ſegnis, qualis eſt fermè teſtudin um. Palleſcit moriens.
animato color idem durat. Hactenus Ariſtoteles. His fermè conſentanea tradidit Plinius
libro octauo, capite trigeſimo tertio, illud addens, hoc animal toto corpore reddere colot
quẽcunqʒ proximum attigerit, præter rubrum& album. Competit igitur adagium in homi nem uerſipellem, ſiue inconſtantem. b M Suus cuiqʒ crepitus bene olet. Il
4vnds Ao Eea., u Mniop ra.,id eſt: Vnuſquiſq; ſuum ipſius crepitum, malo ſuauiorem exiſtimat. Hoc eſt, nemo eſt cui ſua mala non uideantur uel optima. Refertur ab Apoſtolio Byzantio, ſed à uulgo, ſicuti conijcio, ſumptum. Nam huiuſmodi quædam ille uidetur admiſcuiſſe. öͤͤͤͤͤ — b Epoculo perforato bibeer. n Eειεει àειηινσ‿ι ν⁴ d eſt: Eperforato poculo bibere, dicũtur qui futiles funt, pa- rumq́; fideliter continent arcana ſibi credita.. 21 In pulicis morſu deũ inuocat. b Ep Ja Se dονᷣ νπιααενεασα, id eſt: In pulicis morſu deum inuocat, in eos dictum, qu quantumlibet leui de re grauiter perturbantur, perinde ut in m axima. Tractum a go qui fertur inter Aeſopicos. Quidam offenſus dolore pulicis pedem mordentis, lub Herculem, aε⁵ε[ υον implorauit. Mox deſiliente pulice, male precatus eſt Herculi i um mdanel Periculo uocatus non tuliſſet opem, non uideri ueriſimile, eum in Gaup 1 4 redb
*
-=..* .-..— 4
0H
od duocat
ienſes ob
copete⸗
1 goptien gchm ue hl ac iusch
Declle ſub (öueniet
no uirule
iDilides
xfudm
bo Kerumo am ut b.
wu Kec
uiRurſa wideſt
klocigite eimenti
0d e vdignal dN bp ru- ml-. tetQu rruerint umodä: he dltgu tJatun
hetol
4 rtea 4
hua lr Demeni polta, deticum dadroue dontere 1 wurot
ütegm lter b
ato.
1ega Aücgren dre com
ütgni
Ma orinu 4 üenu

onte mutäbllor(m mutant.Huigtgunt
ntium lecundo. Cuèt uerachi uceul fencdeNep, MLhn
N9 122 S4a buim
rerr e 1rnt,
Fatur-Fitqy imnnn im, nunc nufim iiß di mutatio coobta
rporetemum
näinampäbsRne
ii piſides citante Suida:
cHILIADISTERTIAE CENTVRIA I. o?
xααα, id eſt, adulterinus.
Quod ſmplex non eſt, neq́; ſyncerum, id uulgato uerbo Græci'SdNOp vocat. Ahnedr 3
cto docabulo, quod aliud præ ſe ferant, aliud tegant. ⸗d6 15 uvG& ASNop: uel quod Athe⸗ nienſes ob ſummum in Chios odium, ſicui male uellent, huius nomen nomiſmati ſolent in colpere, addita litera, isq́; in terram abiectis dira imprecari.*ε⁴ τ n α ςσς SeVA.Sed
toprie nummum ſubæratum iν οeν Zappellant. Et ue⸗ευναάνρ inſynceritatem ſeu corru- ptelam uelut Ariſtophanes: 8 d, 1cd 5cſAs † His 1Sd'XXIp.
tu2NeVd corrumpere fuco. Et qui hallent, uꝑ irras appellant, quod aliquid morbſ.
uitilie ſubeſſe uideatur. Quemadmodum in nummis quoq; color nonnunq́; arguit fucũ. Cõueniet igitur in amicitiam inſynceram& fictam, aut in hominem blando uultu, ſed ani/
mo uirulento. Aut in eum, qui ſanctimoniam habitu præ ſe ferat, cum uita ſit impia. V elu-
2* 1 11
meyudn„ne o, 4 b GHhirtetiinss n; e0AO 25 ʃ„*one 8, Coe A⁶ν. id eſt:.
— Rerum omnino duarum, adulterinus eſt autor unus, ut aiunt. Aut in orationem inſynce⸗
tam, ut Plato libro de legibus quinto. re&&u riat σeOmη⁸μ„ 7WRSp TlysG Aſe, Koc boa ueo, id eſt: Rurſum honores oportet cõſiderare, qui nam ex his ueri ſint, ꝗ adulteri ni Rurſum eodem in libro, d⁊αυσσ μεα aνσνε ε υμς νπιαπcuοH dι, 5ν—e dO AOng aei id eſt: Vt neq; ipſe adulterinus aliquando cuiq́; appareat, ſed ſimplex& uerax ſemper. Hocigitur à nummis traductum, ſi ad diuerſas res traducatur, prouerbiale fiet. Sed huius
eei mentionem fecimus in prouerbio uonð ‿αμιριμά.
3 Nemo malus hoc ſciet. Ef B. io e L:k2 E NVI oideis uoxde-erch νο, id eſt: Nullas malus hoc ſciet, quoties rem egregiam,& cogni tu dignam ſignificamus. Plato de legibus libro quinto. 5ν½ ⁹ϑ ν& vœν tε†τrao νρ μναν p èp rurXdu QQ⁴ακόνπι sa G0,e A1p, Td 8rOl TaA ulid OA S, Krd, dr
Tockdp 7 So Ai„ oud ete kioε 710ℳ noαις 8„„&AN 8νʃG 7 Aoc Erridnue T0eo“ ruõ μν—
d eſt: Quantum enim bonum ſit, quod nunc præcipitur, omnibus rebus publicis, ſi modo paruerint, ordinem& apparatum adducens, nullus unquã iners& malus cognoſcet, quem admodũ ueteri prouerbio dicitur, uerum& peritus,& moribus æquis præditus. Huic con/ ine eſt, quod idem poſuit in Lachete. oð ee de πρν σνε, id eſt: Non ſus quiuis hoc no
74
it. Natum apparet à myſterijs deorum, quæ non niſi abinitiatis, ac puris cognoſci fas erat.
Monia ferrea, non terrea. b„VII Plato libro de legibus ſexto, 27 TXGp 8 uενεs, ‿ο/ R agrg Euuρεεειμ⁵ει, 72
☛ 1& 6—æ&△ à C⸗— 2aher E3p Kp.ε‿αα+⁷ε◻αμQ ῦ‿PoPm)0 Tei, Koœ& A Edu S y Tisde Live. NMGG ℳ Ko, 5 10 1
rat IMde vne auꝙ Ad⸗‿ d,ro, XA nO d S& ενπν τ⁴ν rTsixx μέινον d iua, id eſt:
1* ominum uniuerſa proluit pelagus maalal.„ Refertur ab Euſtathio in primũ lliados Homericæ. Natum eſt ab euentu huiuſmodi. Re/
De mœnibus autem Megille equidem cum Sparta conſenſerim, ut monia uidelicet humi depoſtta, dormire ſinamus, neq; huius rei gratia rurſum uelimus excitare. Recte quidem d poeticum dictum ſuper his canitur: Mœnia ærea magis ac ferrea eſſe oportere quam ter,/
tea. Prouerbio iactatum fuiſſe uidetur,& habet ueluti ægnimatis figuram. Innuit autem nõ
oportere tutamentum ciuitatis in mœnibus collocare, ſed in uiris armatis, quorum conſen lus murorum inexpugnabilium uice, ciuitatem optime tuetur. Alludit autè Plato ad apo/
a phrbegma Laconicum, cuius meminit Pluta rchus. Equidem arbitror& Horatium huc le/ uiter alluſiſſe, cum ait: Hiic murus aheneus eſto. b
Nemo nos inſequitur. utk blato libro de legibus ſeptimo, d oidep Ep ρ̈*ι1 2A TSO u SgcMNOA A.op,
- eie)0 AAdie 2A1y6 οννs⁊çz⁸i νον duενν⁴, id eſt: Nam in præſentia nihil eſt un bre ulloquentiam prolixitati anteponamus. Quandoquidem nemo nos inſequitur, qui feſti- nare compellat, quemadmodum uulgo dicunt. Hoc parœmiæ etiam hodie tritum manet,
cũſignificant liberum eſſe, diutius in re quapiam immorari: Nemo nos,inquiunt, impellit. b Mare alluit omnia mortalium mala I1X SNaa 73 dvyra LO5re xααα id eſtt:
Ee 4 ferxt.
d
———— ———— ———————————— —— ———
— 8——
3 1 1 I 3 1 1 4 1 ½* 1 ¹ . 8 ½ 1 1 41 1

DBS. EBRRASMIROT. ADAGIORVM
60˙8.: let Diogenes lacrcirs Eurpidem Platonicomitennfaeränees Megypii nennde e adiret: ibi cũ morbo ſuo corriperetur comitia 8 2llor, acerdtere gyptim mar na ſanarunt hominem. Hinc poſtea uerſiculum aune comp e elbmet Jerne 8 Odgra dvro x 515Gmp and. Tanq; aqua marina mor Sommibiemne eretur. Quin hodie morſos à cane rabido, ſi nouies mergantur in mare, putant à rabie liberari.
S—unee e Canere de Telamone.
3 Aur8 aαρμ̈α, id eſt: Canere cantionem Telamonis. De querulo ſermone dictum O, rouerbium, quod Telamon impotentiu
præſertim hoc genere mortis. Euſtathius enarrans carmen illud Homericum, quod eſt in
catalogo nauium. 85—— Fe 18t— 6
0 vO.ℳ Aen 1 1 Alo d' n ανόαάαιmꝙAν-◻χ?l Vο v Atnc ve„* 42„„„ uuumemorat hanc parœmiam. ko ud WO S11nO AeXH,p,&/ uchis aihs
4 39 5 X α πωα αμνααέρν
eſtillud, quod alibi retulimus, àsετ uενεενεεααι ae ⸗ id eſt: Admeti cantile/ na, S& Harmodij cantilnaea. 1 e 45 2 Aigiua calumniiina.. à a Hofd, id eſt: Argiua inſectatio, de calumnioſis& delatoribus dici ſolitum. Nam Argiuos olim notauit zitiquitas ranch ſwcophantan& litium auidos. Teſtis Euſtathius in catalogum nauium, adagium ex Pauſa ns. Tef 8 Initio confidens, in facto timidus. 1m Euſtathius enarrans ſeptimũ lliados librum, huiuſmodi refert parœmiam, Iyac Fai „. di ons naε, id eſt: Audax ante negociũ plerunq; ignauus. Citat idem ex Epichar, mo, νπςς ˙αμς‿μ⁴ιν zuur iep,Erdr eu, id eſtilgnauus ſtatim admodum de ſe coni/ dit, poſt autem fugit. Videmua hoc uſu uenire uulgo, ut qui ſunt audaciſſimi,& magnio/ quentiſſimi priuſq́; appareat periculum, ubi res uirum poſtulat, ibi ſint animi nullius. To νε½ Hειπαιν. XIII roy-εν Rτενι, aliquoties apud Lucianum, pro acribus oculis obtueri. Sumptum èſaba la Perſei.ltem Homerus lliados. o.de Hectore: b roννιε αμν εά ενε εονπινιπν εςνι. id eſt: Gorgoneis oculis, qualis& Martis atrocis. b Tolle digitu. XIIII Ahe doꝛop, id eſt: Tolle digitum. Victum te fatere. Nam hoc ſigno qui in confictuſuc cubuiſſet, ruν ν agnoſcebat. Perſius in Satyra quinta: b
1.
Nil tibi conceſſit ratio? digitum exere, peccas.
Cognatum illi, quod alio dictum eſt loco: Dare herbam. Hlucnni fallor, reſpexit diuus Hie
tonymus in dialogo Luciferiani& Orthodoxi, cum ait: En tollo manum, cedo, uiciſtUi.
NXicdeheris, me uidens, planè Martem uidere. AV BXE J/ dI d Sögge&leu. id eſt:
Martem uidere me, uideberis palàm. b
De his qui ſe ſtrenue pollicebantur opitulaturos, ac Martem quẽdam acturos. Eſt alicubi⸗ ni fallor, apud Ariſtophanem et e Bosin ciuitate. X Boug? rα, id eſt: Bos in ciuitate. Dicitur ubi quis ad nouos honores euehitut: ſias bouis imaginem in arce collocauit.Ea res in uulgi iocũ ceſſit. Nam in agris boum ulus,
XVII
non in urbibus. Braſidas quidem uir bonus.
4 v.
Saicae 7 Sunß&y hde,& Aut9 ucp, oNoig EN c3ouae, id eſt: Braſidas virbo
nus quidem ille, ſed Lacedæmon multos habet præſtantiores. Aduerſus cos, qui ſeno ma- do primos, uerumetiam ſolos exiſtimant. Natum ex apophthegmate. E initimum illi: Mu ti Manij Ariciæ. b Hedera poſt anthiſterriria. XVIII A ⁴⁴⁵ε ν ννεειεα, id eſt: Hedera poſt Anthiſteria. Cum ſero quippiam adhibenu Ppharet in ijs ludis morẽ fuĩſſe coronari hedera. De Anthiſterijs, id eſt, lorabilibua inus 0
ou
zirosit
„udku Patonis
pophum
s fleuerit, Riacem fllium perijſſe apud Troiam,
Sꝓ A Xaur, id eſt: Et hoc quod prouerbio dicitur canere cantio, nem Telamonis, ab obliquo cantu, cuius initium: Fili Telamonis Aiax belliger. Simillimi 2 3
nia citans. Teſtis& Diogenianus in collectanei.
lgni qu dhidepin
du iq eit
rihoyra livered nud facl
umeni
3, weſ
b Sump dio ridem
(wodaut
Dleinctus
ni 5; bosconſe (umob: uulgushe dur unt, mectute uanemit mellet
Pror. 7
Ghulüti
mappar Ario
trem f thous. agtubi Koollgni 8
i M derg di ntede ülo gat

denranan CHuILIADISs TERTIAE CENTVRIA IMI.. e a A t. 893 de edid kimus in prouerbio, udεεε Susεade, id eſt, Cares foras. 4 Soaiſe 3 d dhimubi PlAn. FEx Academia uenis. 3
— ronraun tuthe Inde, id eſt: ExX Academia uenis. De ſeuero& compoſito ſeu docto. Su mlar rn 8 aplatonis ſchola. Quãq́;& per ironiam torqueri poterit in faſtuoſum,& uultu tetrico pld oſophum agentem. Quin Athienæus libro duodecimo ſigniſcat dictũ in nitidos,& cultu dos don inſgni. quod his Plato delectaretur mũdicijs.lta Antiphanes philoſophũ elegantius cultů dernſſe e abi depinxiſſet, apud hunc ipſum. i Aan⁵ IXSꝓꝙ, SAc auxed d3, J lcd ddKAp S0, a. id eſt: Sed quid neceſſe eſt plura dicereclpſam uidere uideor mihi Academiam. “ Senem erigere. b 5 XX réhorra 5do⁴ds A*on de e nigon. id eſt: Erigere durum eſt, qui cadat iuuenis, ſenem. b PHaud facile dediſcuntur à ſenibus uitia, quæ pueri didicerint,& in omnem inhiæſerint uitã.
7 4
Et tamen in ſenecta quoq́; conandum, ut uitijs careamus, quantumuis inhæſerint.
Terra defoſſum habes.
w os Xe, id eſt: Terra defoſſum habes. In eum qui nõ impertit, neq; profert ſuas do des, Sumptum ab auaris, theſaurum humo defodientibus. Quod apud Plautum facit Eu⸗
clo. ltidem Horatius in Epodis: Flaud parauero: 12
d i Quodaut auarus ut Chremes terra premam,
ms bat Daäcinctus aut perdam ut nepooo.“ eenana Seneſcit hos. XXII . 6 5 3e, r d y 0 I Poõg. 4 id eſt.
n Bos conſeneſcit, at opera multa ſunt bouis.
-' ier „ 3
1aS.
3 4
Cum ob atatis imbecillitatẽ aliquis inutilis redditur ad obeundum munus. Nam diuitum uulgus haud aliter miniſtris utitur, quàm equis& canibus, aut paulo etiã inhumanius. Dũ uſun ſunt, alliciunt: ubi ſenuerint, reijciunt. Vnde conſultum eſt, ut unuſquiſq; ſibi paret, quo ſenectutem ſuam cõmodius foueat, alatq́;, ne tum cogatur ex aliena liberalitate pendere, cũà nemine non cõtemnetur. Ac meminerit Diogenis apophthegmatis, qui rogatus, quid nam eſſet in hac uita calamitoſiſſimum, reſpondit,„επαοιν αμσαηοςρ⁸α, id eſt: Senex egens. SLus acina dependes. b b XXII Prorlode XO*νεν„αεντν, id eſt: Perſolues porce acina. Lues quod admiliſti, reddes quoc d8bſtuliſti, non ſine fœnore. Quadrabit, ubi puſillum cõmodi, magno dependitur malo. Na uum apparet à ruſtico quopiam, qui uerbis hiſce cõminatus ſit ſui paſcenti racemos. “ Cum ceſſat boreas. XXIIII Ariſtoteles in Problematis ſectione decimaſexta, teſtatur hunc uerſiculum prouerbiq celebrem fuiſſe: 1 ArNoAs u0rTS, u] A„rO BOdα. id eſt: Surgit ubi notus exoriens, boreasq́ʒ reſidit. Quo ſignificabant tempus opportunũ proſperæ nauigationi. Subauditur enim 9f 7Adp, de u πeπλμμνρ ropterea quod auſter minus uehemens oritur: deſinit autem perquàm uehe/ menz. diuerſum accidit in Aquilone. Atq; huius rei philoſophus cauſam admodum proba u bilem reddit. Nos enim, inquit, ad ſeptentrionem potius quàm ad meridiem uergimus, d aqullo flat à ſeptentrionibus, auſter à meridie. Hinc ſit, ut ille ſtatim uehementior proxiina ingadat loca, deinde uehementiam ſuam ad longius remotos transferat, propinquis ortui mitiot. Aic ediuerſo, ad meridiem poſitos, primũ urgeat: poſt, ubi præterit, mitior. 2d nos ueniat. Licebit& longius detorquere prouerbium, nec id ſine gratia, ſi quando ſigniſicabi/ mus tempus adeſſe commodum aptum gerendæ rei, ut cum illo cõgruat, quod alibi po, ſitum eſt: Cum pluit, molendum. ““ Inuulnerabilis, ut Cæeneus. XXV Eawe drdXde de wauweue, id eſt:Inuulnerabilis es, ut Cæneus. De his, qui lædi non poſ⸗ lunt Eſt in poctarum fabulis, Cæneum munere Neptuni nullo telo uiolari potuiſſe. Cæte/ rum iuxta fidem hiſtoriæ, Cæneum T heſſalum quempiam aiunt fuiſſe, rei bellicæ cum pri⸗ mis peritum, adeo ut cum multis prælijs interfuiſſet, nunq́; uulnus acceperit. Denicʒ cum apithis auxilium ferret aduerſus Centauros, deprehenſus ſolus, ab holtiam multitucine obrutus eſt citrac; corporis uulnus extinctus. ltaq; Lapithu, cadauere integro repertonpan
1 IW ½ 8 1 1 f 1 1 1 4 8 1 1 ng f 4 3 1 A
2
——
*
„ 7 Ao oyfp llh uc,ni Rlor repestc † 6 3 24 tolomanume
ouos honons 2
9
86 ſerunt
. „A at 4 4 1* 5 89
..——=—— 3— q,„f“

616 DHS. ERRSMI ROTERO DRMIADAGIORVM
ſerunt rumorem, Cæneum in omni uita inuulnerabilem fuiſſe. Venuſtius enũciabitur per comparationem. 1,. ““ Sale perunctus, hic adiuuabitur. XXvI
XX Sixαννκςdeie Jα ⁸έ&eνν̈ durowi. id eſt:
ſale hic perlutus addiuabitur.“ Heitelehwper am uel xtate, uel uino delirarent. Quidam ab atrhaeerantlzccecfles qui ſale loti redduntur meliores, quod ſalis acrimonia, coriorum cra itudinem emencdet, jtidem temulentia laborãtes, mos etat ſale& oleo perungere. id aduerſus ebrietatem reme diũ exiſtimabatur. Quidã a uaſis teſtaceis ductum malunt, quæ ſale imbuũtur, quo fideliu contineant liquorem infuſum. Sumptũ eſt autem prouerbium ex Ariſtophanis Nebulis. Hæc iuſticia. 1s XXVII ZrN ro TN 157 Ge8 51 3Au,AO XSO. id eſt:
Diuũm hæc iuſticia eſt, magnus quos claudit Olympus. Dici ſolitũ, quoties pœnas darẽt ſceleſti, ueluti diſs ipſis ultoribus.Sumptũ eſt ex Hiomero. b Atqui non eſt apud aram conſultandum. XLXVIII A‿ Oddp—7 1 75„ Bo rioiae, id eſt: Atqui nihil opus iuxta aram cogitare. C⁰ ſultandum anteq́; incipias, in ipſo negocio ſera conſultatio. Sumptum à ſacrificis, quipron tu ſacrorum omnia præparant, priuſq; accedant ad aram. Nam in ipſis ſacris periculoſum exiſtimabatur. ſi quid parum rite dictum ac factum fuiſſet à ſacerdotibus.
Mars haud concutit ſua ipſius arma. XXIX
K2Se r4 R SrA od αeακỹν⁴, id eſt: Mars ſua ipſius arma non iactat. Commode ferun tur, quibus aſſueuimus quæq; nobis quadrãt, etiam ſiſint grauiſſima. lactamus enim, quod incommode ferimus. Vnde luuenalis: 8..
Nec iactare iugum uita didicere magiſtra. 3
Smaragdus in luce obſcurus. XXX Nxlεντ⁵ σρμ⁴ςι⁴⁵ε εν Rx—έ σνοτεν⁶ε, id eſt: Inſignis ſmaragdus in luce quidem obſcurus.jIn eos iaci ſolitum, qui præpoſtere ibi ſemet occultarent, ubi maxime cõueniebat ædere uirtutis ſpecimen. Plinius inter ſmaragdorum uarietates commemorat, qui dicdiſint cæci, quod colore ſint obſcuriore.Id uitij magis in ſole deprehẽditur, cum ingens color ille ſuauiter uirens, nec ſole mutetur, nec umbra, nec lucernis, ac ne aquis quidem. Quemad/ modum idem docet Plinius libro trigeſimoſeptimo, capite ſexto. b MNuattis pullus. b XXXI L5ε vεãν, id eſt: Martis pullum uocant ad bella magnopere propenſum. Ariſtopha nes in Auibus:“ AS* veOſ38, 5 veo? dεœᷣe‿σ. 3 Sentit autem de gallo, qui quod omnium auium ſit pugnaciſſimus, bellaciſſimusq unde & criſta& calcaribus armatus eſt, Marti ſacer eſt. Vel quod is olim fuerit adoleſcens Marti in delitijs habitus, qui conſueuerit obſeruare, Marte cum Venere cubante, ne quis deorum
interueniret. Deinde cũ illo dormiente, Sol adueniſſet, Marsq́; turpiter eſſet eprelesſu.
iratus, Gallum adoleſcentem in auem commutauit, manentibus etiamnum pri ræ ueſtigijs. Narrat hanc fabulam Lueſanus in Gallo.„ .. Vtrem mergis uento plenum/. xXXII oο‿ Sede ue,εμαααντισνπ, id eſt: Vtrem mergis uento plenum. Competit in ell,
qui fruſtra conatur. ut qui caſtigat inemendabilem, quod infatus uter, quantumuis immet gas, rurſum emicet. b—
inæ natu/
Durus alloquiſs. XVv xIII — Krxr O 3 S ooXYOuαοανν˙ id eſt: Immobilis alloquio. Ductum 3 cera, quxtra ando molleſcit. εανπνρν autem dicitur, quod non queat liquefſeri. Competet igitur in ho
minem inexorabilem. „, Profectus ad apaturia. 1 b xXXIII A J9 s demar Sgim Lmaunt dc Sopue, id eſt Profectus ad apaturia,redijt Naio P rfei ſolitum in eos, qui licentius immorarentur negocio cuipiam. Athenis feſtum erat, quͦ Aparuria uocabatid triduo perapebatur Primd diem appellabat urrisuproptetexqan ſub noctem conuenientes, orντopes conuiuium agerent. Secundum appeilabant nifaas
8
]
oH
uodin e
Nuenesdp
auonme
Pyu 7 1 dch in inept
vuwoxe
arentu. In
mauriff ſnxt.
tentinu
hithuüu
Trg rie abirns d
Guondan
bamptis u⸗
rxmiac te letac btnacesa
1)dr deiunckal Nelongo inum int nes M
clolio rspelti lenm mit
lidin
—
1
wüns emtenul d a tye 3 ¹
2 cg 9y
6 id eit
——
dgiam u
nü qur
üütau)
de ui S
dulenn
5
vn
eff(O dler ſar

cHILIADIS TERTIAE CENTVRIA 1 1II. 811 auod in eo rem diuinam facerent Ioui Phratrio, ac Mineruæ. Tertium nouyedori, quod iu⸗ 1 uenes& puellæ in gentem tranſcriberentur. Meminit Suidas copioſius de hoc feſto. Veri
ea non multum attinent ad explicandum prouerbium. mami 6 Ego tibi de allijs loquor, tu reſpondes de cepis. XXXV iorum calrda Ey6 A6εο2ο⁴2 αεQνι ενέμκα αά&ỹροꝙνπ, id eſt: Ego tibi loquor de allijs, tu reſpondes
de Kechts Similimumn ilaaa eleu,cum aliud reſpondetur quam rogaris, uel con e üs a um inepte reſpondetur inepte ſciſcitanti. Confinia ſunt inter ſeſe, cepe& allilila. 4 W 1 b Aurificem te futurum credebas. XXXVI euroxoiod ov. j. Aurificẽ te futurum arbitrabare. Natum aiunt ab huiuſmodi quodã euentu. Inualuerat aliquando fama apud uulgus Athenienſium in Hymetto monte ma
tra,
aua auri fragmenta uideri, quæ à formicis illis pugnacibus ſeruarentur. ltaq; quidam credu ampcs armis exierunt ſas expugnaturi Nui cam rnfechrfruſracyſunapto laboreane irent in urbem, irriſi ſunt à cæteris ciuibus, illud obiectantibus, σeᷣe ou SrοXάρosα. Me minit huius rei Eubuluus. 8* 1 nc. Hſe* Gv⅛ce:O7ice erelcανb‚h JaorK K, N Ke brAc. id eſt:
4„ 6G 3 J„—„ e 8 1 amiinipls Rabe Quondam uiris nos Cectopidis perſuaſimus dotbu. Sumptis ut armis, montem Hymettum incurrerent.
Parœæmia conueniet, ubi quis ingenteis ſpes animo concepit, ſed diſcedit fruſtratus. Quod
ma non iactat onna feté ſolet accidere is, qui ſuo ſumptu mittunt, qui terras perueſtigent incognitas, aut qui in rauillima adang kotnaces alcimiſticas omnia ſua profundunt. b
Seiuncta ſunt Marrhæ, ac Siloam fluenta. XXxxvVII
Io raà us39 M2 TAA,p SeMu. id eſt: el
Seiuncta ſunt Merrhæ, ac Siloam fluminaꝗ. b
un Delongo interuallo diſſitis inter ſeſe. V eluti ſi quis dicat, inter amicum& adulatorem plu-
imum intereſſe. Finitimum illi, Xoν νε à νιιέιeφqmM'ᴵGP puyon, id eſt: Separatæ ſunt poſſeſ fones Myſorum& Phrygum. Apparet neotericum eſſè prouerbium,& haud ſcio an ab Apoſtolio additum ex literis eccleſiaſticis. Siquidem Marra uocatur locus, in quo Moſes
1
dedhnnne
cne aqubs qu ſexto.
6 aquas peſtilentes& amaras, iniecto ligno, dulces reddidit, ac ſalubres. Cæterum ad aquas Sloam miſſus eſt à Ieſu cæcus euangelicus, quo uiſum reciperet. Vnde apparet ſalutares uiſle diſſimillimas aquis Marræc. b ug. XXXVIII mopereptopenmi 13,rca d à ⁴.n e minis, ac terriculis inanibus, aut cum oſtẽditur arte periculum, eum re nullum ſit periculum. Tranfſlatũ à militari aſtutia, qua fit ut ad territandos hoſtes, hoctu diuerſis locis ignes incendant, ut ingens exercitus eſſe credatur. Eos ignes adſimu,/ ciſſmus beladliumg latos, ſa⁴επα dõQtt. iolm fortattin”, Pſyra Bacchum. XXXIX enere cubanteſeclitt u50 p Ad'vνυσνοꝓρ id eſtl acc
enet ſyra Bacchum. Stephanus& Suidas citant 8 Cratino, Jus 70„ rscptunpitrcſathe Hünron yome, id eſt:n Plyra Bacchum ducentes. Rurſum, ⁊ jeatoh. Jupd m lid eWd rlu⸗ iibus etlamnunpts an, id eſt: Et in Pſyra Spartam ducis. Annotatum eſt& ab Hermolao Barbaro. Dictitatũ adagium, ubi uinum appoſitum in conuiuio nemo guſtat: aut de ſordido apparatu. Pſyra
„ 1 puſilla quæpiam inſula eſt haud procul à Chio, in qua uinum non prouenit. ento plenum(iun 23„ Caput uacuum cerebro. b b b XL. . h) 4»..„, 1„. gatus uter, qumn N d nca, Ke„&αερρραα Sνανέαꝭqò. ic eſt:
O quale caput,& cerebrum non habet. ö“.„„.
ehisc 2 eſ llũt, in⸗„ t N tum ex a olo o, qui circũfertur
1 qui corporis ſpecie præcellũt, ingenio carentes. Natum ex ap 80, ut
aui Ducunicn inter Aelopicos. Vulgo quoq; uecordibus& inſipidis aiunt cerebro uacuũ eſſe caput.— ConpasG. Crudelis Bacchus. 4 x. XLI
—'ausſe d*urH id eſt: Crudelis Bacchus. Baccho quondam uiuos homines ſacrificari I moserat. Vnde in crudeles conuenit, ſiue quod temulentia feroces reddat& immites. ... Hoc calciamentũ conſuit Hiſtiæus, Ariſtagoras induit. XLII To0d d6JNc Lzsae A„Sos,dεd Oα᷑το ⅞ι̃ S Sa„, id eſt: Hoc calciamentũ Hiſtiæus
ai Fuidem conſuit, cæterũ Ariſtagoras induit. Diogenianus admonet dici ſolitum in fchai 1 eallide ſua malefacta in alios reijciunt. Adagium natum eſt ex huiuſmodi hiſtoris pi Pans

sn DBs. BRASMIROT. ADAGIORVN quiſpiam patria Samius Dario amicus; ab eodem in Perſidem miſſus eſt. Illic diutius com moranti, inceſſit patriæ reuiſendæ deſiderium. Ver um viſc A1 8 Sdnemum ndetan non poſſet, ſcribit ad Ariſtagoram ex fratre nepotem, ut lones ac 3 ectionem 8 icitaret, uidelicet ut hac occaſione dimitteretur. Excogitauit autem noaumt tetarum 75 mittenda rum genus, cuius meminit& Aulus Gellius noctium Atticarum ihe ecimoſexto, capite nonò. Seruo cuidam ſpectatæ fidei, diu oculos ægros habenti, capillũ 5 Hnni capite tanq; medendi gratia deradit, caputq́ʒ eius leue literarum formis cõpingit. Hlis Nheri quæ uolue, rat ſcripſit. Nminem poſtea quoad capillus Adul:ſceret⸗Aomm b ontincf. enatis pilis ad Ariſtagoram mittit.Et cum ad eum uenènis, inquſt, manclaſte me icito, ut dapur büsſen nuper egomet feci, deradat. Seruus ut imperatum erat, ad 1Sri tagoram veriſe nfe ztum domini adfert. Is non eſſe fruſtra ratus, capite deraſo literas legit, ac mente hii ixi cognit, totam fermè loniam ad defectionem traxit. Darius poſteaq́; hæc cognouiſſet, deſciuiſſelo
nes Hiſtiæum in cõſilium adhibet, quem potiſſimum in Aſiam mittere oporteat, ad tes c onendas.is perſuadet ut ſeſe mittat, utpote idoneum ad ſarciendam defectionem lonum. taq; poſteaq́; in Aſiam deueniſſet, iamq́ʒ in ſuſpicionem ueniſſet, Sardorum præfecto ta;
.„.„. 1 e;/ I8 5, R ₰& 4 5. autor huius motus fuiſſet, hoc audiuit ab eodem. Surcò Toıs:*ε Ex&α ναᷣσmτά αμσναιε)ug,
Ta. 7910 15 Dnb6 GRid*S50h G0,reV, 5 is yöpne, id eſt: Sic hæ res habent liſtiac. Tu quidem calceum hunc conſuiſti, cæterum Ariſtagoras induit. Meminit& Herodotm uinto& ſexto libro. Significabat autem eius confilij primum fontem& autorè fuiſſe Hi⸗ ſexum adminiſtratorem Ariſtagoram. Ea uox deinde, ut ſtt, uulgo cognita commentti no/ uitaté, in populi fabulam abijt. Videtur magis conuenire, quoties in altutis& improbis c glijs, alteri alter auxilio eſt, mutuaq́; opera ſeſe iuuant. Nam dare cõſilium, eſt tanq́; calceũ conſuere, uti conſilio& exequi, eſt uelut induere calciamentum.. Quaæ non poluiſti ne tollas. b
A'd aart,A s, id eſt: Quæ nõ depoſuiſti, ne ſuſtollas. Citatur à Platone libro de legibus undecimo, tanquã ex poẽta quopiam. Conuenit in furaces,& in eos, qui repetunt quod non crediderunt:item qui ſibi poſtulant acceptum ferri, quod non præſtiterunt.
. Bulbos quærit. b XLIIII Vo/ Boue der9, id eſt: Bulbos quærit. Iocus prouerbialis in eos, qui iuxta Perſium, Obſi po capite defigũt lumina terræ. Plutarchus in Sympoſiacis. uol ⁶ Xe-yεανάιιν bvo
1 Soi1CSdR EN, SoONXSd O dxri Axᷣ†ᷣ νασ υντmMαι‿νρ d E d'oo1 der lin cii, nabamcz
rs oAν dέωέφμια ιν Fσφͥ, id eſt: Etenim ridiculus iſte, inquit,& prouerbio obnoxius, bul/
bus haud ideo fulmen effugit, quod puſillus ſit, ſed quod uim habeat contrariam fulgur, quemadmodum& ficus arbor,& hyenæ pellis. Porrò riſus prouerbialis, de quo meml- nit Plutarchus, ſumptus eſt, ut opinor, ex Ariſtophanis Nebulis, ubi Strepſiades Socratis ingrediens ſcholam, admiratur. diſcipulos Socratis prono capite terram ſpectantes- Re
ſpondentiq́ʒ; cuipiam: 2
LxrSo:„ orra T& τι⁴ P*. Po*. oug Tee
z8rSAN v 6*ℳ Qßοvridee.,.
E'*ι σeĩe²* σαεαμ nꝗ M‿α icd eſt:
Quaærunt, habet quæ terra. Strepſiades, Bulbos ſcilicet
Quarunt.rei ſed cura ne quid iſtius b Vos angat. ego enim nout ubi ſint magni& boni.
Quod ſi quis malit referre ad id, quod eſt apud eundem poëtam in Pluto, rauwa Iruhh
Oε‿ννμνι, id eſt: Qui eaſdem mecum cepas ediſtis, equidem haud magnopere repugnatim
Significat autem tenues amicos, quiq́;, ut ait Terentius, paupertatẽ unà tulerunt grauem
Perſius item Satyra quarta, de ſordido& impendio tenaci, parcoqqqqçqç//,,,
Hoc bene ſit, tunicatum cum ſale mordens“
Cepe,& farratam pueris plaudentibus ollam. 47
Extat apud eundem Ariſtophanem& alius de bulbo iocus huiuſmodi, uτ‿⁴ςσσιeε Lai
Han, ic eſt: Qui deuorauit bulborum ollam. Quo quidem libidinoſum& immodicem
lieroſum hominem innuit. Nam bulbos irritare Venerem, teſtatur& Martiali:
8 3 Nil aliud bulbis, quam ſatur eſſe potes. ¹. ℳ uidas duo de cepis adagia refert, ⁶ναινοαε⁶εε, id eſt: Cepas edere,& Wsauus 0 20,380
xLmf
—— —
Kaeca üutã qu afnm mimen.
relgo.
NVentis amadmol Necterre Kdaura Onni die Mente dec Nulticam Indampt Mhartare ue
xAhc. guisnull pmnor im r bxaN, dclelcipe äixit qual
„
xerraxd
reconſi
Klnallt
ahiiſemm
—
— — — — —: — — —
7 Flumeg,
8*

GCHILIADIS TERTIAE CENTVRIA IIII. gr uba, id eſt: Cepas odorari. quæ ſuo reddidimus loco. ENacta uia, uiaticum quærere. W XLV dm geneca in libello de moribus: Quid enim ſtultius eſt, quàm, quod dici ſolet, uia deficiente uiꝛticũ quærere, aut augere: Quadrat in ſenes auaros. Laborat enim ea ætas plerũq; hoc uitio: enn utguominus loperelt uite hoemogis ſt de uictu ſolicira. Contra iuuentus, huius ſtudij uG „eSe lledag maxime negligens eſt. M. Tullius in Catone Maiore:Auaritia uero ſenilis, quid ſibi uelit, non er Nnc Ran, intelligo. Poteſt enim quicq́; eſſe abſurdius, ́; quo minus uiæ reſtat, eo plus uiatici quærere⸗
Ventis tradere. XLVI
dor r vente Ventis tradere, pro eo quod eſt, obliuiſci, atq; ex animo eiſcere. Seruius prouerbialem figu⸗ aam admonet eſſe. V ergilius in decimo Aeneidos: b 5 I Nec ferre uidet ſua gaudia uentos. Item alibi:
14 4 dülle 1 Man. nüterepanan Sed auc drcſeddan detäind Omnia diſcerpunt. Rnurſus idem: Partim b— iſ ränmm. Mente dedit, partim uolucreis diſcerpſit in auras. Item Horatius in Odis: aici AMAAurr raln Iuſticiam Ge metus, eiJiehe eais Tradam proteruis in mare Creticum
induit Nlerirteè gh Portare uentis.
Os infrene. XLvn
um kontern Greensn 1
4 Lente Axuop z6aua. id eſt: Os infrene, uocant os petulans, d maledicum. Sumpta metaphora ab zuoties n aäm aquis nullo freno cohercitis. Ita Plato libro de legibus tertio, ãανυρι εμαάναν uocat, Euripidẽ care cöllimm i op nor imitatiis ni 4 b
wdt rö AXολμε⁵νmᷣαμέινννꝙτι⁵⁸ dusuxiu at... cle ſcriplit, quemadmodum alibi meminimus. Plutarchus de liberis educandis, aε⁵εςννφν daα alt, quaſi ianitoris egens. Ariſtophanes in Ranis: Abaαᷣ οσςσοπη ollas Cizrurapeh ors xdλοp, aεεανπιεε, K,& S0ua. id eſt:
furaces,& iemqi Ote confidenti, infreni, intemperanti, ſine foribus. b b a Ego ac tu idem trahimus iugum. XLVIII
50 O F0 5 Ku AOAον νμ id elt:
eos,qui inxeaPam ldem egocʒ.tuq; ducimus pariter iugun.. e 1 ci.0)0 Jef4uahn De his qui ſimilibus uitijs aut malis obnoxij ſunt. Non diſſimile illi In eadem es naui. Plinius Po elass nnepiſtolis alicubi dixit, ex æquo iugum ducere, pro eo quod eſt, negocij uices pariter ſuſtine- it&prouatb cie teTranſlꝛtum à bubus arantbuzs. b b eae KResindicabitt. 3— 49 ain ſeist, ſubaudi,& ꝓ-. id eſt: Res ipſa indicabit. Cum ſignificamus rerimemcexitgu ubi Trephe perſpici ſermonis ueritatem. Vtitur Plato in Theæteto, ſed interpres Maſſilius, hau ſcio quẽ edulis ubi Vita autorem ſequutus, putat ſubaudiendum lωmπςι:quod ita reſponderi ſoleat, ingrediẽtibus aquã, d capitetentam ie acpercõtantibus quàm profunda ſit. Pindarus in Nemeis:&&ꝓνπνάꝙτνσ‿ dρανο dp e
Noxεερσνορ. id eſt: In experimento uero, tandem apparet, quibus ſit aliquis præſtantior. iuic ſinitimũ:& πραναμσ μεν⁸ε. id eſt⸗ Res ipſa loquitur, apud Lucianum in Toxaride. Item iU b lad Ariltophanicum in Veſpis: 1o S„α—οιο 3, Ku0/ Bo0. id eſt: Res eſt palam, quando ipla per ſe caamitaat.“ dimitatus M. Tullius in oratione quadã dixit, tota hominis effigie, maliciẽ quãdã clamitare. . Omiſſa hypera, pedem inſequeris. P AOsie lid Ter 854 8, T& α ρμ³id eſt: Omiſſa hypera, pedem ſectatur. Conuenit, ubi quis omillis his quæ magis ad rem attinebant, leuicula quæpiam curat. Hyperæ nautici funes ſunt, quibus antemnarum cornua traducuntur. Pedem autem uocant imam claui partem. Verum hyperarum maximus uſus in nauigando. Suidas adagium citat ex Hyperide. “ Beccelelenuzs. Bunsce‿σ prouerbio dicebatur ſtupidus, ac delirus, ſyderatus, aut admodum ſenex. Bec et cus Phrygum antiquiſſima lingua panem ſignificat: autore Herodoto libro primo, otlib lu⸗ d ch nam Vnde Arcades, qui uolunt mortalium omniũ antiquiſſimi uideri, asooeàleoo dicunt, tan-
.
„*. 4„ △. 5 ch antiquiores ipſa luna. Quod notans Apollonius libro Argonauticòn quarto:
adgte d 19) Dde œeXAi e Vd'O.. 426 d 200 AO NO vd O. 1 8 epens futſſe u ſammitichus autem rex. hoc argumento deprehendit Phrygios omniũ etnichaſffinos— n

614 PES. EBRRASMI ROT. AXDAGIORVNM quod pueri qui nullam uocem hominis audierant, f 0 iocas,he gat mirum uideri debere, ſi caprarum uocem imitati ſunt, qui kuerunt à capra, nam id quidam exiſtimant, nutriti. Sumptum eſt prouerbiam ex Ariſtophanis Nebulis: a, 6 3 1ube 3 1“Sovjp 3305dg BeuueeL id eſt: Et quo pacto ſtolide tu. Saturnia olens,& Becceſelene. uf Quoloco complura ſuper hac dictione referuntur ab interprete, ſi quis forte requirit. Ego q́ ad adagij explanationem iudicaui fore ſatis, attigi. b Imperitus ſubligaculo indutus omnibus id oſtentat. 1 dνſe vav 1 1ε,μQν,ναιινα ταmνν Shuue. id eſt: Imperitus ſubligaculum indutus paſſim id oſtẽdit. In eum congruit, qui propter inſolentiam, etiam ineptiſſimis rebus effertur. Subolet hoc ab Apoſtolio additum ex huius ætatis adagijs. 1 b Mineruæ ſuffragium. eerL H Xblb‿ dρ. id eſt: Mineruæ ſuffragium. De exacto iudicio, contrarium illi de èuvei id eſt: Sus iudicauit. Sed lepidius fiet, ſi ꝑ ironiã efferat᷑ in ſtupidũ,& nullius iudicij hominem. Per parietem loqui..„.. Aia πρ άαν Aανέαα̈ν. id eſt: Per parietem loqui. Dicitur qui ridicule quid facit. Siue quod ob ſtante pariete, neuter alterum audit, ſiue quod ad eum modum colloquuntur amantes: ut te ſtatur Ouidius de Pyramo& Thyſbe. b b Interuallo perit fames,& optime perditur. b LV Aid ue& KM A J6 1S5e A s Kndurat. id eſt: Intercapedine optime perit fames. Mo/ ra multis rebus adfert remedium, d maxime iracundiæ. Inuenitur hoc etiam interpretamen/ tum, ut ſit lenſus: Extincto famelico, fames item pereat neceſſum eſt. Statuam faucibus colas. LVI OSiava„⁴⁵νατ‿. id eſt: Statuam colas gutture. De re maiorem in modum abſurda quæq; fieri nullo pacto poſſit. Veluti ſi quis hominem præpotentem& inuictum fruſtra cone tur opprimere. Nec enim liqueſcit ſtatua. 1 Inſperabilem uitam uiuis. LVII Ariop Bo Na. id eſt: Inſperatam uitam agis. Sic enim loquuntur Attici, hoc eſt uitam mirificam,& quam ne ſperare quidem auderet quiſq́: aut in qua non ſpes alat animmũ, ſed iple res adſint. Extat apud Pindarum. b b “ Amens longus. LVIII H'usa 5 Mausde. id eſt: Amens qui longus, hoc eſt quod uulgo dictitant, prælongis mentem deeſſe:pulillis nimium adeſſe animorum. Sumptum uidetur ex Sophocle, apud quem hi uer ſus ſunt in Aiace flagellifero: 1 4 Od N dt Xo†de Ooc. 4uHoG 701 εα&. ⁵φαρό μεςανσν AX S1 Oouodõννε. ic eſt: Non enim his Qui porriguntur mole uaſta corporis, Latoq́ʒ tergo. niti oportet maxime Verum mage illis, qui ualent prudentia. b. Videtur in eadem fermè ſententia fuiſſe Homerus, Tydeum fingens corpore puſillo: cæterũ
ſtrennuũ. Sic enim ait lliados E. Tuc ee 71 A11KS, A1 Tl Sede, a AMVrko. id eſt: Strennuus in pugna Tydeus, ſed corpore paruus. Vtilior Ty deus, qui, ſi quid credis Homero Ingenio pugnax, corpore paruus erat.
Maior in exiguo regnabat corpore uirtus. en Antiopæ luctus. ni Seserris de eaoee id eſt: Antiopæ luctus. Dici conſueuit, ubi quis immerens crlamitutie ireur, aden 33 Lekinſein h alum adagium ab Antiopæ fabula, quæ Nyctæi flia 1 el Aar aentſuneß 81 3 dite quodam uitiata, pater grauius iraſcens, ad fratrem mittit, in. 2.
zpple 2 1 Cao uterum ferre uideret, miſertus, pepercerat. Itaq; heper Lolatc ſenh one quos ille in montem abiecit. Erat autem huic uxor nomine T lenlit uirum ſuum Lycum Antiopæ captum amore, puellam in montem à
Idẽ habetur in obſcœno carmine:
Et apud Statium:
actam tauii
dierant, Beccum ſonarẽt. Suidas hoc loco iocãs, ne
—
Dirce, qux
wicrrii gereVer Finn2e
9r3 koönerci iacdular d tquo dep axce cur uuuxeconl
rucup mveltitun deuulgato
wiludp
äat
weluntho guam expe
4 r0e3
Kcebat age
b Lucan
Pcss 1a
eintemale mmt mpaupen ebne pro eine pr.
mieLuce exwt uen
ktu enad 1 darum p
ſng lagaci
pu ang
,)
Llam cand

Aaflmllg uR nullius udiin
rchele quic kei n
dicio contrarun T
In coloqaunturnn
tur.
re maiorem in wolni tentem& inuidunitt
o dictitant prann: den
ex Sophocdeapul
apedideoptimepein
loquuntur Atiiti luanon ſpesaltanrit
G cordou 1 P 4
nbetutinolics V dStatiun.
cHILIADIS TERfTIRE OGENTVRIA IIII. 615 tuui ceruicibus alligat ſuſpenſis à cornibus tedis ardentibus, parans ſllam hoc exiti genere cõ
phi one Zethq;, qui matrem agnitam eripiunt,& à Dirce pœnas ſumunt. PEnge procul à uiro maiore. 8 LXN
1 4. 7 22 747 ℳ.„,1 2ä. ud ar usον‿ ακς‿εαέs. id eſt: Euge procul à uiro maiore. Caue à cõmercio potentiũ: ha/ he cömercium cũ æqualibus. Etenim optimatũ familiaritas, aut ſeruũ facit& turpem: aut ſi ne-
fcere. Verum ad uociferationem Antiopæ concurſum eſt, cum à uicinis ruſticis, tum ab Am
ſcus adulari, periculis obijcit.Cum paribus ut multo ſuauior, ita tutior etiam uita eſt. öAbſq; baculo ne ingreditor. r A9 2A G 491e. id eſt: Abſq; ligno ne ingrediare. Inermis ne ſis, uerum ſemper ad manũ
bräa it quo depellas. ſi quis forte quærat lædere. Natum aiunt à Cleomene quodam Athenienſium
duce. Is cum eſſet in inſaniam uerſus, quod omnibus haberetur exoſus, baculũ geſtans, obam- hulare conſueuit, quo propulſaret impetents.“ Omnem facultatem indutus eſt. LII Aaup SuA Aαςρα.id eſt: Vniuerſam ſubſtantiã indutus eſt. De paupere, qui præ- ter ueſtitum nihil præterea rerum poſſidet: alioquin vεs rονεε. Quod quidẽ& ho
7
die uulgato ioco dicũt, ad hunc modum, cum ſublilio, facultates omnes meæ cõmouẽtur. No-
tum illud philoſophi dictum: Omnia mea mecum portio. 23 ödoſtis non hoſtis. ö I1-XII rde roA. id eſt: Citra bellum hoſtis. Dicitur, qui nulla laceſſitus iniuria, tamen quæſunt hoſtium facit, aut qui pacis obtextu facit hoſtilia. Conueniet etiam in illos, qui prius quam expoſtulauerint de iniuria cum amico, iam lædunt inimice.
Nephaſtidies. LXIII A roO.ν⁶ρεαι μπέακσ id eſt: Nephaſti dies. Olim uocabant᷑ inauſpicati,& quibus publica non licebat agere. Vnde receptum, ut homines inuiſos, ac deteſtandos πρσπας appellarent. Te/-
ſiis Lucianus in huius uocis calumniatorẽ. . Anus cothoniſſat.ʒ fIfXEy THTsg 1u136. id eſt: Anus cothonigantes. De uetulis indecore laſciuientibus. aαόmά eim temulentiam ſignificat: inde fictum uerbum αιυνν. Horatius in Odis, in anum uxo- tem pauperis Ibyci: Telanæ prope nobilem. Tonſæ Luceriam, non citharæ decen:t Necpoti uetulam fece tenus cadi. Anus hircum olt. rau&ra du. id eſt: Anus hircum redolet. De uetula libidinante, propterea quod alarum, ac reliqquarum partium odor excitatur ad libidinem incenſis. Horatius in anum huiuſmodi.· Namq; ſagacius unus odoror“
Polypus an grauis hirſutis cubet hircus in aliese,. 9 Quam canis acer, ubi lateat ſus. b Nudo capite. LXVII
rui aανανσ. id eſt: Nudo capite facere quæpiam dicũtur, qui palam, ac citra pudorẽ omnẽ aciunt. Qui rem pudendam faciebant, ijs mos erat centonibus caput operire. Plautus in Ca/ ptiui duo: Ipſi de foro tam apto capite ad lenones eunt, quàm in tribu operto capite ſontes cõ demnant reos. Neque refert utrum hic aperto, an operto legas per ironiam: nam ſenſus idem utriuſq;lectionis. Vius eſt hoc prouerbij titulo& Cyrillus, interpretans Ioannis euangelium. Tegit& Socrates faciem apud Platonem in Phædro, dicturus laudes amoris. In re mala, animo ſi bono utare, adiuuatꝗ. LXVIII Meretur omnino Plautinus ille ſenarius ex Aſinaria, ut inter adagia recenſeatur: Inre mala, animo ſi bono utare, adiuuat. b ottiter ferendo uincitur malum, quod euitari non poteſt.
Mulieris oculus. LXIXN
ruvchnde duuo 7018 a‿ιανμοσ Be‿G-. id eſt:. ulieris oculus ſpiculum iuuenibus eſt. Et Vergilius:
vtitq; uidendo Fœmina. Idem: 1 tuidi, ut perĩ, ut me malus abſtulit errorä. Uuch alias recenſuimus: e 7 dꝓ⁴eν GQνινννεκτ⅜ ν d⸗ i
deſt: Ex Pecin Pleſem amor.
2 Decempes
3
——————————jjj—— ꝗ uçcÿ½ꝑ—,¾¾¾
——————— ————————————. —————————
——— 2.—— ⁰——

5 DES. ERASME ROT. ADAGIORVIN
616 2ES. b
1 sumbra..
eeee Decenderde, umbra eſt, id eſt, cœnandi tempus. Veteres umbri Red— Iurianus in Galo dοιανεε εσκισνυυ,ννον 5 οοmφν* τν εοάon w. id elt: Al
denrob bne uorpedes haberet linea. Auius adagionis uſum nullum uideo, niſiſi quis ſ
lidue obleruas
ficare uolens hominẽ uehementer edacem, dicat illi magnopere placere umbrã decepedẽ. gnific ens h 2SSe
. 1 LXXI „,; 45 bera ndiSns curſus rocabatur, cum uento deſtituti, remis nauim im Aeες⁵νmα,ν⁵ε id eI. Sia rO. id eſt: Cum ſecundis uentis nauigaretur, ea prima na pellerent. Nam d095 bogi Bauſa 5 uem citat Euſtathius in ſecundum Odyſſeæ librum, quo nieatio dicebator⸗autore fauſeruad Conuenit, ubi quoties quæ potiſſima fuerant, noncon loco prouerbij quoq; mentionem act Ofuenit,PDl ne.E) tingunt, ad proxima conkugitur uneJſar LXXII 2,654, 5 uG Diaherae darn Melius. In ſceleratum ac fœdifragum& impium. hiic Kict)fa 5 4, henienſtum ſacrorum myſteria uſq́;adeo contempſtit, ut com- capta Melo, uixit Athenis,& Athenienſium llent initiari. Præterea arcana illa myſteria, ue, r& religi deterrueritq; ne iam uellent in„Bt a⸗ na Ule plureis auerterit à religione, e mius in uulaus extulit, modis omnibus irridẽs. Q uas ob quxæ nefas eſt prophanis ædere,ille impius in ui 8 ptionẽ palàm in ærea columna nNant res ab Athenienſibus proſcriptus eſt, eamq́; prę call t. lut 1 m adduxiſſet, duo. Memi- addito præmij loco, talento: ſi quis hominem occidiſſet, ſi quis uiuu, ud. nit huius Ariſtophanes in Auibus: Ip Krrourshh Tig Nε νꝝx ägp i⁸³op, A*&εεεενν T&XGvTP,p, Ip fo Tuõvον ε⁸ Auc. T5, uKoep Eowring. id eſt: Si quis noſtrum occi Siq; aliquem tyrannorum defunctorum occiderit. LXII 4 Sedecim pedibus ſuperauit. de ſeriplit Ariltides, nempe ben Haud quaq́ʒ alienũ eſt à prouerbiali figura, quod in Pericle ſcripſit Ariſtides, hoe dem oratorem reliquos in dicendo ſedecim præterijſſe pedibus: Aeopinquſt, d e du hu 04p Se wöe Sire, Ih rig Gd,u8 eSd rigKneKdd:Se h wWſs XrAsc enate in unas ,i ειε ½εν. id eſt: Dicens illum, ſedecim pedibus uiciſſe rhetores dice⸗ de4 3 unn lius labijs inſediſſe ſuadelam quãdam. Cætera uero omnia nugas ptæ hoc ui 3 3 flechn pedibus pro maximo interuallo dixit. Sumpta metaphora a ſtadis curſorum. Locu de Pericle eſt apud Cratinum comicum, in comœædia, cui titulus, à*ιν. Kõντιν˖ε uνσνιι ꝓειε νειννυφνν ενανν O0 on. NASa, 8S d.„/oi TSν½ E'ncld'enα ππ³⁴α νε L; wue Sàνσυαασ. Tax ue Xερ μ⁸ο,ᷣ&uν μσ¶q☛̃wgt,kket..,— ne.d Ae Errsnd, Je I le XSAETIp. id eſt: Hic inter homines pluimum unus polluit Dicendo, quoties præteribat, uti bonus Agilisq́; curſor, ſedecim ſpatio pedum Linquebat a ſe cæteros iam rhetores. Sermone celer erat, celeritati aderat huic Suadela quædam illius inſidens labris.„ Huius immodicã eloquentiã etiam Ariſtophanes taxauit in comoædia, cui titulus, x⅛oεie, E'uανεες ꝙοεν ᷣQωιƷεᷣ X,i, H ανσσισσσαμέσ ⁵εμυεe Cc. id eſt: Pericles at indignatus hinc Olympius Tonat, coruſcat, miſcet omnem Græciam. e M. Porrò quod ad ſuadelam attinet, id imitatus Ennius apud Ciceronem in Catone Maiosoins Cetegum ſuadæ medullam dixit. Ab huius prouerbij forma nõ diſcrepat illud Ariftop
dat Diagoram Melium, habiturs tlenti
k vec X p. Te EMcp EA As Ayp ncdp 5⁴οσσνρ ⁶σμςρ. id eſt: Vt Graiorum dicar gentem ſtadijs præcedere centum.
epidius etiam erit, ſi pro pedibus paraſangas dixeris.
m IIII .. Saxu uolutum, non obducitur muſco. LXX 4O/ undoανσ‿ι/‿νμε‿νννπι id eſt⸗
Malco
*
LXX
atbuetua
uobx 3 datle ſtar nol
nboo kama ide præſ ldether Rqui non mr Mlenar aorrs A0 leninit h 0h, Sed b ncdiſet ir erallsm amityer
ulap tümdud ruo ptop Ahe ttadagiug
e Apolto
Aucxed, cpilos jan lriaem
lieſgfrd Ktenulbus,
ir d ntenimb
.. nn paih
1 leyas ahg

OHILIADIS TERTIAE CENTVRIA IIII. Muſco lapis uolutus haud obducitur. Qui non poteſt eodem in loco conſiſtere,
Arelat. d totidem pene uerbis etiam hodie dicunt Simile ilud FabirPlanta qua ſertur, non coaleſcit.
617 raro fit, ut ſæpius trãſ Lityerſam cantionem canis. b xV
à d⁴ 1 Ar.„ 338 4
ar'6G dlid c,A. id eſt: Lityerſam cantionem canis. Lityerſes nothus erat Midæ re 88.
Hic cum ageret in Celænis, exceptos eos, qui adueniſſent, compellebat, ut ſecum meterẽt, de, ade prælectis capitibus reliquum corpus manipulis inuoluebat. Idem inſtituit, ut in honorẽ
de Midæthericos, id eſt, æſtiuus aut meſſorius hymnus caneretur, unde ductum prouerbium,
ut qui non ex animo canerent, aut qui coacti canetrent, hi Lityerlam cantionem canere dicerẽ/
d tur. Menander in Chalcedonio: Iäeasn Ss
orra ATue& ⁶⅜ρ εα Tεαοσ.
Meminit huius fabulæ Iulius Pollux libro de rerum uocabulis quarto, capite ⸗i κμκσσσάισ 18p. Sed hoc nouat Lityerſam loris cædere ſolitum, quos metendo uiciſſet: ſed cum aliquãdo incidiſſet in meſſorem ſe robuſtiorem, ab eo trucidatum fuiſſe. Quoſdam autem autores eſſe, Herculis manu perijſſe. Proinde cantionem eam ad patris deſiderium leniendum fuiſſe reper Lmj nm. Lityerſæ meminit& Theocritus. 41 namiaxacumng,.. Lydum in planiciem prouocas. 4 LANVI s aam ataalla. 4996 Lig red Souε. id eſt: Lydum in campum prouocas. In eum competit, qui laceſ/ it iamdudum ad id propenſum, ac promptum. Notati ſũt Lydi, quod ad bellum capeſſendũ aauo propenſiores eſſent. 3 e Pgdi Väehdd Subhata lucerna, nihil intereſt inter muliervss. LXXVII Atx' KSLe„ C& ri. id eſt: Lucerna ſublata, nihil diſcriminis inter mulieres. Sen/ tt adagium, nullam mulierem non eſſe impudicam, ſi detur facultas ſine teſte peccandi. Recẽ
ei daceo nri. Drztcre⸗ Acanall
modis ordido mi
pram Nlellan Raie
1 1 II 1 8 f I ¹ 3 1 4 n N Ii 1 1 1 4 1’
6 1
1 ſet Apoſtolius,& uſurpatur à Plutarcho in præceptis conuiuialibus. „ Lvſi ral LXxVIII de ſœnipſit Arhde un ylicrates alter. XXVIII
Aucm e 0. id eſt: Alter Lylicrates. Lyſicrates quidam in uulgi fabulam abijt, quod
us: Aiww incot au 3 wis xshin ram4n rhetoces dicencongin gas præ hocfalſeln radis currun lam lS,2SKa,
apillos am canos nigro tingeret, quo iuuenis etiam dum uideretur. Cuiuſmodi ridetur apud Martialem Ollus, comam tingens, cum barbam non poſſet. b Lyſiſtrati diuitias habes.. ELXNIN Auosprs p ArSa. id eſt: Lyſiſtrati diuitijs diues es. Prouerbialis ironia de magnope te tenuibus. A Lyſiſtrato quodam tractum, extremæ paupertatis homine. Expecta bos aliquando herbam. LXNXX Mene BS&e ore Pordvl. id eſt: Expecta bos olim herbã. Dicendũ ubi quid ſero contingit. La botat enim bos in agricolando, ſed aliquando guſtatara herbam enatam. Finitimum illi. Et adhuc tua meſſis in herba eſt. b b
““ Expecta anus. 5 LXXNI nhe„Sd, EA0, Ge AR᷑ Acoντα. id eſt: Expecta anus meum filium, te ſuauiaturum. Nã
*
prius q́; adoleſcat puer, illa deceſſerit. Confine ſuperiori: Cum ſera ſpes oſtenditur. Magnus uerſator in re pulillilͤa L XXXII nL)as uAwràe Sy Au1KS, ye oyart. id eſt: V erſator ingẽs in negocio leui. Quadrat in eos qui arte parum honeſta libi diuitias parant. Natum ab Eudamidaæ apophthegmate, qui— ctanti de cantore quopiam, cuiatis eſſet, ad eum reſpondit modum, quod exiſtimaret opoſam ſſe ſcientiam, ſed nihil adferendam utilitatis. b Surdaſter cum ſurdaſtro litigabat. LXXXIII 619O7 JKSce 2n vew. 5 de uerre N oε*ρ‿ id eſt: Surdaſter cum ſurdaſtro litigabat.
ludex autem erat utroq; ſurdior, cum res agitur inter undequaq; ridiculos ac ſtultos. Extat in
hanc ſententiam epigramma Græcum Nicarchi. 9 Aucꝓεν οαρ‿ςσν ενπεννεκνν HO ON Ap „“ 3„„„
orer Cn— A do agrA S d du N.⁵ρεσ‿
Mcer 4 cepu Jud 52 95 ucd&yrAs*p, 75 Ioluiop aurdp ocheAd, 2 0 Gl M Lpdp xTrr b Lcpu, vvnee x-XNSNEVM.
Eushshag au5 aThe Ag„ε. Ti Aeανια⁸
„ AO DIp; Aℳℳꝙινσρχροιιτπενμέεκν. 1 ld Thomas Morus olim aduleſcens, ſcite uertit hunc in modum: 1“ b Li agitur, ſurdusq; reus, ſurdus fuit actor.
O. 1
FF lple

618 DBS. ERASMI ROT. ADASGIORVN ple tamen iudex, ſurdus utroq; magisx. Pro ædibus hic petit æs, quinto ſam menſe peracto, Ille refert, tota nocte mihi acta mola eſt. Aſpicit hos iuceveſ quid ontenchitie inquit: b b — non utriq; eſt mater? utriq; alit6ꝭ. ͤͤ 4 nn nn Docui te arinandi artem.„.. LXXXIIMI 8'/Nakg u0gt3i, KA Hu9ic⁴l ε re. id eſt: Hocui te urinandi artem,& tu meuis de- mergere. In eos quadrat, qui benefacta malefactis retaliant,& beneficium acceptũ in eius ip us uertunt perniciem, à quo acceperunt. ro„ Pro eleganti medico malus poẽta. LXXXV Nvri Xesers a,S, uAde orie naNd 2due. id eſt: Pro uenuſto medico, malus poẽ ta dici cupis.In eum dici ſolitum, qui non contentus artis ſuæ profeſſione, in qua locum medi ocrem obtinebat, pergit aliena profiteri, in quibus non perinde ſit exercitatus, nec parem pro- inde gloriam reportaturus. Periander quiſpiam non incelebri fama medicus,& eius artis uel cum primis doctus, ad poẽtices ſtudium deflexit,& ineptos quoſdam uerſiculos ſcribere cœ pit. Hinc uulgaris iocus increbuit. b b A remo adtribunal. L.XXXVI Ao*e ne I BuA⁴. id eſt: A remo ad tribunal. Dici ſolitũ, ubi quis repente ab infima con ditione prouehitur ad honeſti muneris adminiſtrationem. Id quod haud ſcio an ulli contige/ rit felicius, quàm lulio ſecundo. Nam fama eſt, hunc iuuenem, ad ſtipem ſcalmũ remo ſubigere ſolitum:& tamen remulco non ſolum ad tribunal, uerum etiam ad ſummũ illud rerũ huma- narum culmen euectus eſt. Nec contentus hoc faſtigio, pontificiæ ditionis pomeria multũ ꝑ/ tulit:longius etiam producturus, ſi per mortis inclementiam uitam illi producere liculſſet. Ta xat Demadem oratorem Syrianus Hermogenis interpres, qui citra cognitionem artis, ſtatim ad agendas cauſas irruperit, ax&ν νιε&vots ν τ 26„0 XSoiν πτ£ uεμααι οπeα⁴ασσ. id eſt Quiillotis, ut aiunt, manibus à remo ad tribunal irruit.. In cœlum expuis. LXXXVII F' buεν½ν πι*. id eſt: In cœlum expuis, id eſt, facis quod in tuum ipſius recidat caput. Aut obloqueris his, qui facile poſſint lædere. Siquidem qui in cœlum expuit, primũ uidetur cœlli tes ipſos afficere contumelia:deinde fit ſæpius, ut ſputum in ipſius faciem recidat. Confiine ili: ee Reiε ,3d. id eſt: Aduerſus ſtimulum calcitrare. b Vnus deus,& plures amici. LXXXVIII 2 ſe Je0e uO) oMo' Ci. id eſt: Vnus deus,& plures amici. Prouerbiũ admonet q́; plurimos eſſe parãdos amicos, quod hi ſecundũ deũ plurimũ opitulari poſſint. Quanq́; Heſiodo nò;/ bat οƷαν᷑άiοα⁷, neq; rurſum&εεα. Opinor& hoc à uulgo mutuo ſumptũ, nõ ex autoribus. .F Si caſeum haberem, non deſiderarem opſonium. LN XXIX 11 rudp 2Xop,. du8 Sp àeSl S. id eſt: Si caſeũ haberẽ, nõ egerẽ opſonio. Dicendi ubi quls minimis, uiliſſimisq́; contentus eſt. Videtur& hoc eiuſdem cum ſuperiori farinx. In antrum haud legitimũ, ſtimulum impingis. XC E TuMmꝓλι duN d0109 18 So 5Sg. id eſt: In foramen haud licitum, ſtimulum trudis. Di⸗ cterium in Philadelphum, qui ſororem exemplo Iouis uxorem duxerat: quo quidemoften ſus ille, capitis ſupplicium ſumplit, de eo qui dixerat. Meminit Plutarchus. 4 Quancʒ non dixeris, tamen apparet è pelle.. XCI EI AdAs-e, Ar S‿ααφνν‿ 2αG. id eſt: Etiam ſi non dicas, pelle præ te fers. Res ipla redat guit mendacem,& oris habitus. Vnde illud Ciceronis: Nili fingeres, non ſic diceres. öDecipula murem cepit. b XCII d2 oeεν ενσε a. id eſt: Laqueus murem cepit. De recte meritoque deprehenſis,& alo dignis. 5 Eeeeahn ncheenenhaseenaae eenher, us ancden gœdiaq́; componitur. Conuenit in e0s 8 eedem dere 1 un d 4 6 f nee Aut qui ea 3 opera diuerſa poſſunt. SHoc Adere norunt dicderla ungenc. 1 &πQ ,ρ ꝓ vg. onte Dracipſiam a teroſupi. 8 1 M atq; hinc dacbi 5,0,210079 Auͦnor. id eſt: A& fronte præcipitium, à tergo lupi. Cum allqin atp lunc duobus maximis premitur malis, ut in utrumcunq; inciderit, pereundum ciante
1
n xan
olies ei umnature b rconantu
heitri7 glemido
7 He- dhecopicu
kep ory ophthegt tclalt. tur conſi rvimpt Utuimexper
I Fri 80 um adagid e. Nam: de carnesn
uctis ladch 1 1
ide cmmi lo futuru
nt detaumal hhategn weiſeret

HILIADIS TBRTIAE CENTVRIA V. 61 9 b Oſcitante uno, deinde oſcitat& alter. Kov. 2 73e Xævbe AsriXuus EnsO. id eſt: Cum oſcitat unus, ſtatim oſcitat& alter. Dicendum uoties exemplo peccati, ſtatim prouocatur aliquis, ad ſimile facinus. Eit autẽ hoc occulta qua/
aam naturæ ui, ut qui uiderit oſcitantẽ, cogatur& ipſe oſcitare. Cuius rei cauſam etiam rede- econantur philoſophi.“ b Inter cæcos regnat ſtrabus.
Fx pte rdrots Tuu T Ga‿υηεε. id eſt: In regiõe cæcorũ rex eſt luſcus. Inter ne— quiſemidoctus eſt, doctiſſimus habet᷑. Inter mẽdicos, ꝗ paululũ habet nummorũ, Crœeſus eſt. In area latitas. Xovrr ασπαέαεσσε:id eſt: In area occultaris. De eo, qui in eo uerſat negocio, ut nõ poſſit non ne eſſe cõſpicuus. Aut qui ſic latitat, ut à nemine tamẽ non cõſpiciatur. Nam in area nulſæ latebræ. .. Cum licet fugere, ne quære litem. Xevilr ESp rySp a ra diuuο. id eſt: Cum fugiendi poteſtas eſt, ne quære litem. Ab Alcibiadis a pophthegmate natum. Is cum è Sicilia citaretur ab Athenienſibus, ut criminibus reſponde/ ſin xetabdidit ſeſe, negans litigai dum eſſé, ſi quo modo liceret effugere. Subijcientibus alijs: Nõ pitur confidis patriæ de te iuclicaturæ: imò, inquit, ne matri quidem crediderim. Metuerẽ em̃ nefors imprudens, albi calculi loco, nigrum immitteret. Alcibiadis ſententiæ ſubſcribet, quiſꝗs
i litium expertus eſt.
In tergo bouis deſedit. b b XCIX IIri 0νε εεααι,ιεεν. id eſt: In tergore bouis deſedit, id eſt, ſupplex implorat auxilia. Na- tum adagium à conſuetudine uernacula Scythis: quemadmodum teſtatur Lucianus in Toxa detn ride. Nam apud hos, ſi quis forte læſus eſſet, neq; ſuppeteret ulciſcendi facultas, immolato bo- Producaelat ue carnes minutim ſectas coquebat, ipſe in tergore humi ſtrato ſedebat, manibus in tergum re duitra cognſtonman quctis. ldq́; maximũ ſupplicandi genus apud illos habebatur. Accedebat quicũq; uellet opitu NHeipini tuamic, hri d carnium portione guſtata, dextroq́ pede tergori impoſito, pollicebatur pro uiribus au- lio futurum. Atq; hoc fœdus apud Scythas ſanctiſſimum habebatur.. 3 “ Hoſpes indigenam. 5 G atuum iplwsrcätq. 2'„ue 5 ooOp. id eſt: Aduena inquilinum, ſubaudiendum, Mεεααε id eſt, eiecit. Vſus um exput, pini um fuerit, cum alienæ profeſſionis quiſpiam alium in propria uincit arte. Quod genus ſi theolo- ius faciem tecit,t hhuſn arte grammatica ſuperet grammatices profeſſorem. Aut ſi arrogatus, aut adoptiuus, fi- lum eijceret è familia: aut miles aſcititius eijceret colonos. b
IIMAS b b
— HILIADIS TERTIAH CERNTVRIA V.
pollint Qungfii ö“ b Huoſumgtüniam b Riſus Sardonius. I opſonium. A ‿εοε. id eſt: Sardonius riſus. De riſu ficto, aut amarulento, aut inſano er opſoniohi aeniq;. Et ſenſus& origo prouerbij adeo uarie traditur ab autoribus, ut uerear, epel Nne rilus hic Sardonius, non citra riſum legatur, tamen accingemur referre quæi
cum ſuperoitia
1 dam. Zenodotus in collectaneis ſuis Aeſchylum citat, qui huiuſmodi fermè tra/ mpings- ſwow k diderit in opere de parcœmijs, Gentem eſſe uandam, Carthaginenſium coloniã audleitum O1 8 ardonum regionem inhabitet: ei morem eſſe ſenes ſeptuageſimũ prætergreſſos annum rem duxerau qu h Saturno ſacrificare, ridentes interim, ac mutuo ſeſe complexantes. Nam turpe ducebant, in fu/ Plutarchus. nereaut einlatum ædere, aut lachrymas profundere. Hinc adſimulatum riſum, Sardoniũ uoca in ti cœptum. Timæus apud eundem Zenodotum ait, Sardonijs conſuetudinè fuiſſe, ut filij pa- „ rentes iam grandæuos iuxta foſſam, aut præcipitium, in quo ſepeliendi forent, collocarẽt, atq; ngeres nol Knn indefuſtibus cædentes, in eam darent præcipites. At illi interim pereuntes ridebant, exiſtiman aa tes eam mortem felicem, atq; egregiam, quod liberorum impietate interirent. Sunt qui dicant recie merttoq K in Sardorum inſula, herbam nalci quandam, cui Sardoæ cognomè ſit, Apiaſtro ſimilem. Eam 1 ſapore quidem eſſe dulcem, uerum guſtatam, ora hominum in rictus dolore contrahere, ut ue vm au' lutiridentes emoriantur. Hoc ſenſiſſe uidetur Solinus, cumq; hoc Seruius grammaticus enar/ eſtExiiſdem led zug tans hunc ex Vergiliana Thyrſide locum: b b lmo ego Sardois uidear tibi amarior herbis. A Atq his fermè confinia tradit Lycophronis interpres de riſu Sardonio. Seruium ſecutus La inus Drepanus in Panegyrico: Serenos ergo, inquit, uultus induebamus,& ad illorum uiceè,
„ obCuif quide raminum ſucco feruntur in morte ridere, imitabamur læta mœren tergolu u guſtato Sardorum graminum ſucco feruntur inſapannen 5
1

6 2 3„. 8 2.„ 8 4 3 tes. Neq; rurſum deſunt, qui Sardonium riſum cognominatum autumãt,&*νν‿—1ν ooupnl 20 renudet:cuiuſmodi riſus eſſe ſolet eorum, qui non ex animo tident Ainc iocus ile paraliti plautini cõquerentis, qnod luis dictis nullo pacto iuuenes a, riſiſſent, ac non ſaltem canes fuiſſent imitati, ut dentes oſtenderent. Et Apuleius: Reſtrictis for g.Ian e,e ner dch, deſs XsNe, oude u*ιιπ½ 2 bcbo nuvegg 16¹0. id elt⸗ Frons minime renitebat.. Ad id facit, quod ſcribit Ariſtophanes in Pace: Acanibus ducta metaphora, quibus hoc itæ indicium eſt nudare dentes. Quem motemallt equis etiam ineſſe, ſi quando parent mordere: unde uulgo nunc riſum huiuſmodi, riſum equi- mos quoſq;, ac natu maximos, qui ſeptuageſimum exceſſiſſent annum, Saturno mactarentiii dentes in morte, propterea, quod id forte ac uirile uideretur. Citatur autor Clearchus Cartha Hatua fingebatur ærea, manibus porrectis. Sub eo fornax erat, ea ſuccendebat᷑.puer itaq; ignis uapore contractus, ac tortus, ridentis ſpeciem exhibebat. Deniq;& Simonidem allegat Seno perueniret, in Sardiniã acceſſiſſe, ubi non paucos mortales neci dedit. Qui cũ morientes rn/ erentur, riſus imaginem quandam exhibentes prouerbio locum in Cretam tranſmittere uetaretur, illum in Snem deſiliſſe, quãdoquidẽ ætel corporis erat, deinde Sardinios pectori ſuo admotos necare ſolitum. Emoriebantut autemus la narratur fabula. Aiunt enim hunc à Vuſcano ex ære fuiſſe fabrefactum, Minoic donomi cad aq; à ſumma ceruicend imos uſq; talos porrecta. Ter in ſingulos dies inſulã obibat, excubias agens. Itaq;& Argo na- uem è Colchide cufh Iaſone redeuntem uetuit in portum Cretẽſem appellere. Sed à Medea illa pollicita ſe ilum immortalem redditurum, clauũ qui ſummæ uenæ erat affixus, eduxit, atc; ita ſanguine totõq; corporis humore defluente perijt. Rurſum alij tradunt interiſſe percullum quam quidam ramũculum appellarit latine, Græci batrachion: eam à regione, in qua copioſtus prouenit Sardoam, ſiue Sardoniam dicunt: quæ pota ſiue comeſa, mentem adimat, labiſsq́y c Merna huius herbæ& Plinius libro uiceſimoquinto circa unem. Strabo geographiæ libro 85 eime ſerlbſt in Cambyſena, quæ flumen Alazonium accolit, aranearum genus quoddam na Teu alios ridendo cogat emori, alios flendo deſiderio ſuorum. Quidã addunt de Tar cotella, cuius morſum interitus cum riſu ſequatur. Quin& Ariſtoteles de partibus animalium
ddrae, quod dentes aperiat, at
te ſi labellis riſeris. Id genus riſum deſcripſit Homerus Iliados. o. de Iunone loquens:
Illa quidem labijs ridebat, nubila porrd
n'S1eide 2 NO1 xod Tag.
num uocant. Rurſum alij perhibent, apud Sardinios fuiſſe receptum, ut ex captiuis pulcheni- gine ſolentiem fuiſſe morem, ut in magnis uotis, puerum Saturni manibus imponerẽt. Huius dotus, nouæ fabulæ autorem. Ait enim Talum quempiam æreum uirum prius q́; in Cretam cum Sarataſe lat in amplexu, ac ridentibus adſimiles nimirum rictu incẽdij ui diducto. De hoc Talo ridicu- ſum ad Cretenſis inſulæ tutelam. Erat autem illi unica duntaxat uena, eaq; à deceptus perijt, ut nõnulli dicunt dato ueneno, quod inſaniam immitteret, ut alijs placetcum arcu à Pæante, circa talum. Dioſcorides inter uenena prodidit herbæ ſpeciem eſſe quandam, tractis, riſus ſpeciem præbeat. Atq; inde in uulgi ſermonẽ abiſſe de riſu Sardonio prouerbi- libro tertio ait, ictu etiam traiecta præcordia, in prælijs riſum attuliſſe literis proditum eſſe, idq
accidere calore quem moueat uulnus. Mortuus eſt& Teuſis pictor ridendo, dum ſine fine
. X 2„„„..—.. geramamn 2 ſe pictam,& Chryſip us conſpiciens aſinum ueſcentem ficis. M. Tullius epiſtola 8 amiliarium libro ſeptimo, a Fabium Gallum:Videris enim, inquit, mihi uereri- neſli Suetinerrideanas oα σνςσέννο, ſignificans futurum, ut ſi Cæſar rerum potiretut, ma bis n 1cer e,atq; applaudere cogerentur, quæ magnopere diſplicerent. Lucianus in 4 Viop Ianas Ee)yop. id eſt: Sardonice ridentes aiebant. Riſum innuit contumelioſum nnaurem. dem alibi: 0*2'&καε οσασρ επκιινακε T, μυ MƷeeoe. id eſt: Damis aute ſardonCearlidens la mes etiam irritauit. In eodem ſenſu uidetur uſurpatum& Putoh facit Serdofh hi ſſ dm 8 Thral machum, quem amarulentum& arrogantem 4
l ice rililie: Kko de ansooαœα yenc K L, id ſt: His ille au ditis ædito cachi lde. 6 K'AG) XA,8&ᷣ A sd uIo 1) 2rrep.id Clte, tionem faciti Odos de Sardonice riſit, ac dixit. Homerus itẽ aliquot locis, huius riſus men ſenn ne dün vyilee nattane quemadmodum è procis quiſpiam, puta Cteſippus, Vh8 zue lle Catt le adsPeiech mendici ſedentem, arrepto è ſportula bouis pede petiiſe
o ille capite cõmodum deflexo declinaſſet ictum: 4
M2¹
fecerunt. Addunt nonnulli,
Aſino: ⁵⁴ 82 lub,
nichor zi Qoloco Göbrickat olk quot x Hmna
es killt ntus Drot ro operl
Maoho
1
jerrriic
/ 2 4 uie rie Irtaubg;, mhdbyus thrunra hart uicanim
Noles lapt
ermort lpoſuiſſe
Nenpein,
Quis ego Gaudebun bic fatus,r
Rilum hu
*
t ile pre
. ſeuimus Unenaer Jn 4 EShp 11 uroepnr laprocis
7(omp

olitum. Pmorttentna ui diducto Debpeli fabrekactum Wltvißte at uena eaqp aſunnanm
etéſem appelete Kciſ mimmitteret t ip u er uenx erqt tnobiht aiijtraduntiteiſem it herbæ pecemeſeſu eeam dtegone, iqun nela, mentem aiimsſ iſſe de riu Sardobd— d mnem. Strabo getn
t aranearun gruqit lhran Oltn riſtotelesdde ſrien ttuliſe lkers pncine
OHILIADIS TERTIAE GCENTVRIR V. 21
ns,Mos pinquit, Iu Eoεα⁴ duνεοα μάέμ ‿/τ. go loco Euſtathius interpres admonet eum ridere riſum Sardonium, qui diductis modo la diis rideat: cæterum intus, aut ira, aut moleſtia diſcruciatus. Veteres enim riſum Sardoniũ uo
caſſe, quoties aliquis deſpectim non ſolum ridet, ſed etiam irridet: dictum autem Da ν σσσmν
uu rd Xον&. id eſt, à diducendo ſabia. Quomodo fere rident, qui apud ſeſe perniciẽ alicui de-
ſiinant: quemadmodum Vlyſſes mox ſublaturus è medio procos, idq́; iam tum in animo ſta=
tuens. iilit riſum quendam ſubamarulentum. Conſimilem riſum riſit apud Heſiodum Iupiter
4
tatus Prometheo propter ignem furto ſublatum. Carmẽ adſcripſi, quod quidem eſt in primo lro operis, cuius titulus, âgο Iucu. b idem ent mPrür ro xoμνιν eꝶeᷣe̊mνεν εν&νοεοετα dede
Væreriou oN dνν̈νντmεςμνιάαν⁴εααε⁴ό
Xaiie x0 λκέʃνόα σ) 2 Osia 42˙orsVoαe,
20e au g Ae, mſr ‿ rd d,1 2,o10,
Tola vri ν⁴ς‿ 2έιασσ ααάσηιεμ νπέερν eαάνQν
Tt rora I,Ju 80, u, d‿ρρωιηησ,ση,—+ʒS
a car 2n d.ελιααQσ⁵σσσσν ν⁴σενε ᷣ Olοmν m‿ id eſt:
Huic animo infenſus, qui nubila colligit, inquit,
proles lapeti multo technisq;, dolis,
Inter mortales unus doctiſſimus omneis,
Impoſuiſſe mihi gaudes, ignemqc; tuliſſe,
Nempe ingens atroxq́; malum,& tibi poſtq́; futuris
Quis ego pro rapto igne malum dabo, quo ſimul omnes
Gaudebunt, propriumq́; malum fouiſſe libebit b
gic fatus, riſitc; parens hominumq́, deũmq́;.
Rilum hunc fatalem interpretantur quoties imminet pernicies, à fatis deſtinata. Cuiuſmodi fu it& ile procorum, quem deſcribit Homerus eodem libro, quem paulo ante citauimus, aliòq;
rcubias agenslajät 4 retulimus loco:
Mmst d.ae dDl Noe5Op pNO Ss, ενπ*‿Qαινεε— voᷣεσ 0O2 cR yvado„AoO&&OSTOT G
Auodον ανταν dιεεαα ο½ oe G⁴ ops
Akuocpip xld FAc 10, yG R ofs a Juοας. ic eſt⸗
Diua procis mouit ualidum Tritonia rilum aud compeſcendum, ac animum ſtupefecit, at illi
lam malis line mente quidem riſere alienis,
Carnis fruſta& cruda& ſanguinolenta uorantes
Interea lachrymis implentur lumina, fletum b
Seulit at pſeanimus.„HN b Opinor& Sardonium riſum accipiendum, quem Homerus Iliados u. tribuit Aiaci ſingulare certamen ineuntit. b b
Wios d Aag S, eAO,LeG AMAdp
nigibo Boouoo Soαινρν icd eſt: Sicingens Aiax ſurgebat murus Achiuũm Terrdlii ridens uultu. V
1 In uetuſtiſſimis quibuſdam in Heſiodum cõmentarijs epigramma reperi, quo prouerbium de ia Sardonio non ineleganter explicatur. id eſt huiuſmodi: b 2ag dd eσ„16 6οσσ‿‿α
1* 5
E u Lordus bas Viĩs tabẽ᷑xe A
2eANO dng caoορς uAννν
Eeh agadn 3 Wic XrrS101 xτiεσ Taoεε 01G 19„*.XG 7 Aᷣνσεε Ka xoοτ‿ιμ☚α eohug n9) pdorνιι‿ ⁴ o.
ANor 9 do Wu 46 Nol dis ασνν σαηρ⁴α ουσοτꝙτεοαυυ8, õάEͥ⸗ν˙8
** 0* Ei yrae u5 e„erdαs kXdrAe
4 rA AMεενασα⁶:' arduueo, 701%.
3
x Rira
—
——;—————— 7————————— ͦ——— 8————— E=— 4—.—————————.——— ——————————————————.—.—..— ————..—————.———— ͦ—. . 3———.——
— 1 3————
— ——
——————————‚————— —jj——————⸗—⸗—P—P—ÿÿ—
— —
——
——————— E
—————J’J’——————— ————
———— 2—— 8

—
6224 DBS. ERRXSMII ROT. ADAGILORVM
r 8. Imidp TSTS p Soror K92 AiSol.. Säri teruat
e'rara ariſ3 ih reru wüg aies. re2vraa kiniAdicig oxröloie. ANote 5 Tlb diio ονντας αςρεςσναι νπαᷣν r Xꝓ, ö5⅞⅜ auedh oheien,— xa] T aUN.0SEG 1O] SSoqa po„o„ Id quoc ass ateeh dore edpfe imperitiores Latinum ex tempore fecimus hoc modo Quædam inſula eſt uocata Sardo Hiberiæ, b 11 r In qua herba pernicioſa ſurgit ẽ ſolo, Cui Sardanæ nomen, apiaſtri præferens Figuram.at ea comeſa ab imprudentibus Mox ora contrahit, atq; riſus exhibet Speciem, deinde protinus mors occupat Imitata riſum. Cæterum ſunt qui ferant 8. Gentem eſſe quandam Sardanorum barbaram Aetate qui feſſos parentes in loca:· 55 Prærupta raptos deferant, atq; ibi neci b Saxisq; fuſtibusq́; dent miſerrimos Ex arduis ſubinde præcipitent petris. At inter iſtæc impis rident iocis, Luduntq; temere parricidis luſibus. 1 Alijs magis probatur hæc ſententiaa: 1 Ridere eos, qui ſic necantur, quippe qui Spectent ſuorum pignorum ueſaniam, Citasq; rerum& æſtuarias uices. b b Pauſanias in Phocaicis tradit Sardoam inſulam ſerpentes gignere innoxios. Præterea eã à ue nenis herbarum prorſus immunem eſſe, niſi quod unam alit exitialem, apij ſpecie, quæ iuxta tes quidem proueniat:non inficiat tamen fontium aquas, eam, qui ederint, ait ridentes emori. Atq; hinc Homerum,& poſt Homerum alios adagium induxiſſe:ut dicerẽt eos ridere riſum Sardonium, qui riſum riderent ꝓ ενπι Ʒuναᷣνν vyi, hoc eſt, omnino inſanum. Itaq; nõ abſurde uidetur accipi poſſe riſus Sardonius, pro riſu demente, quoties inſtantibus malis inſane ridei. Siquidem legimus Tiberium Gracchum in ambiẽdo magiſtratu repulſum, aduerſus inimicos inſolentius ridentes inclamaſſe, eos Sardonium ridere riſum, ignaros q́; magnis tenebris ex ſu is actibus circumfunderentur. Plutarchus in cõmentario de ſuperſtitione: E“raũ da wincu o 74,Tp deOp, rra Lo AIMp) ορ⁴‿ νν„ ‿αοωνπαα. id eſt: Hic itaq; conſidera eum, qui nul los credit eſſe deos, inſanum quidem& Sardoniũ ridentẽ riſum. Interpres quiſpiam Heliodi, riſum Sardonium interpretatur, riſum x-X.orrad, id eſt, amplum: ubi quis ore uehementer didu/ co ridet, quem eundẽ, Opinorexears vαυανένμσοꝓꝙꝑ appellant, id eſt, riſum concutientẽ. Cui qui dem interpretamento ſuſfragatur ipſius etymologia uocabuli, quam paulo ſuperius oſtendi mus,&rr Qφ οσ⁴αινροένναιαν ε dυνννα.Poſtremo nõ omnino uidebitur abſurde Sardonius rilus accõmodari poſſe, ad riſum luctuoſum, ac triſtem: cuiuſmodi tribuit Homerus Iliadosz. dromachaæ, tanq; is indicium fuerit animi, mortem Hectoris præſagientis. 3 6*£ dραάαναμάιιωð νςεε dεναασν ενπά„. Axαεαοεν Qμ‿αάασσσ id eſt: 8 ſinu accepit ſpiranti, Hebile ridens. Sädenae in lecanesdledionum rhetoricarum ait placere nõnullis, ut& de riſu ctumclo ccipiatur, ubi quis deſpectim, cõtemptimq; ridet: de quo prouerbiũ etiam fertur: à v8g zricſedi a. id eſt: E ſublimi me derides. Addit idem lapidis eſſe genus, qui riſus Sardonids appellet᷑. Suidas ſcribit hinc etiam uerbũ effictũ, ut*uεπααέαρν dicant᷑, qui Sardoniũ rideãt tiſum.
1 2 2—
Sed iamdudũ libet à riſu Sardonio diſcedere: idq́; faciemus, ſi prius illud addiderimus/epit 4
tum h 5 s inueniri oc Sardonium, uarijs formis inueniri apud autores. Apud Lucianũ& Cicerone cad
viop legimus: u απσ⁴σv li ob legimus: apud Homerũ έ2νο: apud V ergiliũ Sardoum: apud Lycophronis enen
torem ᷣοσ.
quis ca Lfr Elrurepdd Plutarchum αρα⁴αταi. 21 Ae 2, Ja 0⁵⁴ νιε ylod.id elt: o
Amanb Lan ardius riſus. Stephanus indicauit dici ανοα,& Jas iartc. Tametſ 4 la m uoce manant. Nam à Sardo ſiue Sardon inſula, cui quondam nomen uer
„
ſpuled agnoih qunicos⸗ dun lote
(Cebrat
1 fa Rop aiuuen uiusadag abeelodo itbusætas brönibil dllentäl ntsuito. mdi ah
Didum eſt Wgbuale luiauit id onl uo loentutic
em Hom
1, “ i
gele mant llepugna pod eunq B Ferc Wos Mde Maxe
oji anh copiem po
bisimor ſannollte
Wm ru inirn ündus og ſerorelte

CHILIADIS TERTIAE CENTVRIA v. 6 ½3
ſehnuſæ, deducitur Sardonius, Sardous, d Sardonicus. ³ Sardos Illyriæ ciuitate proficiſcitur monunde, ſicuti reor, mutatoi in, ⁴ασeπκ⁷ i 01. R Sardis Lydiæ oppido Sardianos,& Sar dianicus. Ex his fuccurrit coniectura in epigrammate Græco, quod modo citauimus: nõ legen um fortaſſis ugodſed NuO,. 5 enpan. Facta iuuenum, conſilia mediocrium, uota ſenum. Ir üdas, Celebratur hic uerſus moralis apud Græcos:
Sy ſa rtop, BeNai5 alον ευιέκαάν ⁴ννννρν ic eſt:
facta iuuenum, conſilia mediocrium, uota ſenum. b PBaius adagij meminit Ariſtophanes grammaticus. Hyperides in oratione contra Autoclem
ex Heliodo citauit. Senſus per ſe liquet, nempe ad rem gerendam adhibendos iuuenes. Nam uiribus ætas ea præpollet. In conſilium aſciſcendos mediocris ætatis uiros: propterea, quod in his nõnihil detrito uirium uigore: ualet tamen uſu rerum aucta prudentia. Senes utpote religi oil ſolent à ſuperis optima precari. Cæterum neq; uiribus iam utiles, neq; mente ſatis cõſtantes utis uitio. Euripides in Melanippo apud Stobæum. b na0e dO TH-G A veTgp, 4 38A*‿G„St T p adν id eſt: Dictum eſt uetuſtum: Facta iuuenum, cæterum Magis ualent conſilia natu grandium. aà innuit idem Pindarus, cum ait: dm ucl uννε εέσ ⁶ seuα οοερέαν⁸ανσ. id eſt⸗ uuentuti congruit audacia crudelium bellorum. Item Homerus Iliados n. docet in bello requiri ui EFE* XSo* τ‿ιν TeN8,E ol BSA, S or1 230 400 JoOp bcp, XA A.ά αοε. id eſt: Beell manu conſtant, at conſultatio dictis. gnere innorinélata Ilic pugnandum eſt, neq; proſunt aſpera dicta..— aitialem api pelegm Apud eundẽ Neſtor in cõſilijs præcipuus, in bello inutilis. Plutarchus in cõmentario, cui titu- n, qui dderntattimn lus: E eεrrᷣ—τπνκννιν εευι. HO] Adμνςιαό σόένει mcLAig, LyDe SSAi„6, mο, 1 vLp drd Et
miſſe:ut dicettteos in aalsai d XAο. id eſt: Et maxime ſeruat᷑ ciuitas, ubi cõſilia ſenũ,& iuuenũ uirorũ pcellũt laãceæ.
* —:;————ÿÿÿÿ¼—*— 8
———————————ſͤͤ— ——.——————— ——————— 2—. —————— b 4 8
res, in conſultationibus orationem:
—— ————
—
———-———-——————
1
—— —
Felicibus cognatus eſt, uel quilibet.
d eſt rium cotettnlê 4 e; id Notior eſt ſententia, quam ut requirat interpretem.
1 d
li quam paul ſane
anino inſenum lit Silentij tutum præmium. II es inſtantbasmabi iys vd oß„ο. id eſt: Tutum ſilentij præmiũ. Ariſtides in defenſione Periclis ex Cio raturepulumaduai quopiam poëta citat: Silendo nemo peccat:loquendo perſæpe. ſã olim in prouerbio eſt nobi/ gnaros q́ namutie lsila Simonidis ſententia, quæ celebratur apu d Latinos prouerbij loco: b 1 ſuperſittone sni, Nam nulli tacuiſſe nocet, nocet eſſe locutum. b 6 Hicitaq; coldenen, Felicitas multos habet amicos. IIII lum Interpeesquſmt Erwxis onA.id eſt: Felicitas multos habet amicos. Simillimũ illi, quod alibi retulimus: 1 mrubi qubsore ctenm, T5p eroX Sv dv& IG* ε³ᷣ. id eſt: V
1 eKd Stulto ne permittas digitum. V dcdan Na h Wida TEuruO, A Selsge,1va. 4—0 Todacene id eſt: Stulto digitum ne oſtenderis, iitridun. t ne palmã etiam deuoret. Nihil pmittendum imprudentibus, quantumuis puſillum. Siqui/ pralagien cem in maximis lædunt, ſi uel tantillum cõmiſeris. Sapit& hoc uulgus.
Opta uicino ut habeat, magis autem ollæ. V 1 x8 d AN!O LXdbEri*μo 5 ν Xενννσασ. id eſt: Opta ut proximus habeat, magis autem uds ut olia. Potiſſimũ eſt habere domi, quibus eſt opus. Proximum, uicinum habere diuitẽ, à quo
pollis petere. b b Habet& muſca ſplenem.. VII nw aun 8'Xa ud aεα απηπα.id eſt: Habet& muſca ſplenem. Simillimũ illl. Et pueri naſum Rbi- dicant, qul S nocerotis habent. Item illi: Lyεεε σε ⁴μμμινάκ‿κ · id eſt: Ineſt& formicæ bilis. Camelus deſiderans cornua, etiam aures perdidit. VIII
—*—— 1——————— ——————
——-—j— ————————— ——% ⁄% ——
——
pud l. Tro R SuAON L uοαασσσ ρ⁴ιε εlleϑrà, Sr Tp0μνσε†. id eſt: Camelus dum Iiechet ooe, Pr Jpodlſuh nua, Saures inſuper perdidit. Conuenit in eos, qui dum peregrina ſectantur, ne ſua quidẽ tuẽ
um: 2Pdd 2 9, gath vnuenft ii 8 3 2.nch vigie 9 Somptum ex apologo de camelis, qui per oratorem cornua à Ioue poſtularunt, ill offen 4** Ticuntohn us ⸗ ſecuit. 5. 3 wiacp T 8 7 auss ltulta poſtulatione, aures quoc; reſecuit Derccles ſula cui,

624 DEBB. BRARSMI ROT. ADAGIORVM b 3 Hercules& ſimia. 5 m HE*ααενσ Aν mευμ. id eſt: Hercules& ſimia. De minime congruentibus. Simia dolis un let, Nlercules uiribus antecelit. 3 b b Aut manenti uincendum, aut moriendum. 5
N lroura zero Deu nd vinaν. id eſt: Oportet aut manentem uincere, aut interire. Dici ſolitum, ubi certa ſtat ſententia, aut negocium aliquod abſoluere, aut immori. Tranſlatum ab inſtituto Lacedæmoniorum, qui hoc animo prælium inibant, ut aut uictores redirẽt domũ, aut uicii oc
cũberẽt. Celebratũ eſt Lacænæ cuiuſdã apophthegma, quæ filio tradens cly peũ dixerit:1 7393
Maritimus cum ſis, ne uelis fieri terreſtris. b 1 Oa⁴εν ⅔̈ moχάmn X⁵ασαα ⁸ꝑν. id eſt: 4
Si ſis marinus, abſtine à terreltribus.. 8 Admonet nõ mutandam conditionẽ, ne in melius quidẽ. Verũ unicuiqʒ tuendum id uitæ ge nus, ad quod uel inſtitutus à natura uidetur, uel in quod caſu incidit. Mutuo ſumptũ ex apo logo quodam Aeſopico, qui fertur huiuſmodi:Cancer quidam relicto mari, cœpit in agro quo dam paſci.Ibi forte conſpectus à uulpe, protinus arreptus ac deuoratus eſt. Itaq; periturus ſo ro deplorauit ſtulticiam ſuam, quod marini generis cum eſſet, ad terreſtrium ammantium pat
2rri rãs, aut hunc, aut ſup hunc, Laconice ſignificans, aut referendũ clypeũ, aut in eo morièdũ
tes deſciſcere uoluerit.Eſt apologus non diſſimilis de lupo tibijs canente, ac mox canibusitru-
entibus deplorante, quod ex coco factus eſſet tibicen. Thunni more..: 8. KII Ocνε Sixlio. id eſt: Thynni more, uidere dicuntur, qui limis aut altero oculo obliqueinſpic unt. Aeſchylus apud Athenæum: b r0 αιισνισ⁶σαχσόά mτ μαεμα‿κι Scουν Suld. id eſt: Læuum oculum intendens Thynni ritu.. Refertur idem uerſus ex eodem autore apud Plutarchum in Dialogo, de comparatione tentt ſtrium ac marinorum. Addit eum piſcem altero oculo cæcutire: edq; cum immigrant in mare adhærent terris ad dextram, cum emigrant, contra. Poteſt& ad eos referri, qui acriter ac dlligẽ ter inſpiciunt. Perſiu: Non ſecus ac ſi oculo rubricam dirigat uno. 3 Iqdq́; Ariſtoteles uere putat euenire, propterea quod oculorũ initia ab eodẽ dependeãt. Vnde fit ut altero occluſo, uis illa quæ duos mouebat, ad unum cõferatur: hoc acrior, quo cõttactior. „ Canis reuerſus ad uomitum. XIM dcop&/1 ,ο Naεεαιραόα. id eſt: Canis ad propriũ uomitũ. Q uadrat in eos, qui relabuntur in eadem flagitia, quibus aliquãdo ſunt expiati. Refert᷑ in epiſtolis D. Petri, his quidem uer- bis: E uuSenns 5 au707, 70 ANSSG MDoO Aia, p 871SFs L 821 D 1dop ſνλμιρε de AeG Adudie Aεα eq᷑οοεεοσρ. id eſt: Accidit autem illis illud ueri prouerbij: Canis reuerlus ad ro- prium uomitũ,& ſus lota ad uolutationem cœni. Sumpta uidelicet metaphora à canibus telor bentibus, quod euomuerint:& ſuibus ab amne protinus ad chenum recurrentibus. In eandem ſententiam Hebræus ille SNouε.‿ιον ερ: Sicut canis, qui reuertitur ad uomitũ ſuum, ſic impti dens, qui iterat ſtultitiam ſuam. Nam hunc, ni fallor, locum Petrus deſignauit. ,. Cani das paleas, aſino oſſa. b XIIII enehceprerhraceiedeeiceen atne enooih Camzahenalenen . 9 cto munus mittat literariũ, erudito Hloſculos, aut gladiũ baltheumm-
. Præmouere uenatum. noοε⁵½ Jih Büap. id eſt: Præturbare feram. Ariſtides ĩ bDbrnet Be nl An n d4ꝓ id eſt: Præturbare feram. Ariſtides in Pericle citat ex Platonè: u- I&p à OC K.2‿&νσ εε Q /dσοαꝙ. id eſt: Igitur ad eum modũ, quod ipſe ait, turbauit ue/ nationem. Cæterum uerba Platonis in Lyſide ſic habent:nolde 2e odēν ⅜ιmσ σοντο⁵ InSrTig 310, naroroſ Soi dußee H dN Wrp 710d pu 0 id eſt: Qualis igitur tibi uideatur eſſe ue quis 3 Be uinandai adnet— captum reddat difficilioreme Dici ſolitũ appareb ais non latis dillimulat, quod molitur. Q uemadmodũ uſu ueni 4 ultu excitata in tellectis inſidijs, ſubducat ſeſe. 2 b dã uſi nenitz ut lera tum Rectam ingredi ui b. XVI 8 2 d1„..„ 8 4... 8 ſto oehdih, Bachiga 54 6. id eſt: Rectam ambulare uiam, dicitur, qui nuſc; deflectit ab hone/ 9.! 1 es 1 Pericle: Q2 N Podp RTG uLr.„241T. d iAlage eſt: Vt ordine incedat᷑& recta ſerueĩ ui T v Td0 bgblid 5,C, G5d S Weene e recta ſeruet uia, iuxta prouerbiũ. Philon de humanitate:»⁴⁰εν 98 29 3 A4*
„ muhihgne vem quc Wh pulc
nun D
Prdsen hrw 2 ubauaci ucseriga dwsaliquo nlbllarI umeius qu e flurpate
alab ri o cdils Rſkeual 5 fsquibus lhetutpro
in beric herh ſariet utiie atoratias
dapropha
auere lau
tinenü ſgadsg dlpluſcalun dälquas 8. dlalurpa

etũ unicuig tu „. uendun am relickomi a
nDialogo de— ire:eo; cum immnt ad eosrefeniquuni
e
—
jinitia ab eocẽckyau ceratur: hocactitquit
u.Quadkatiiecsqi 1 b piſtolis D.Pemilb
Linum annectis lino.
rI 1 Giasdizeuge
prouerbi;(nswru
idelicet metytwaim G
uerum effutiuerat, redeat ad ſimulationem, quam inſtituerat
en
b nd tatum inuenio in uetuſtis Græcorum exemplaribus.
41 4 1
CHILIADIS TERTIAE CENTVR IR 3
Aeaqs,op E)r d011 T TaNTl irisd, id eſt: Viam enim quaſi publicam, tatem doeeret dcllostat haneh„ utus in Caſſina: Nunc ego Pol in becheie edi Tafder
paulo poſt: Sciens de uia in ſemitam reęr lube 2 eran. ltem paulo po regredere. Iubet autem ancilla, ut qui imprudens A TJS MM..επια[νυε.. u Adr Se*⁴εανε. id eſt: Hoc ipſõ depone loco. Ariſtides in Pericle. 1 A ℳ 2 He 6
Tdna 105„Sp nꝗ) AeAd xuro Jep nτ⁴κε 8 Ti E oͦcc eioo Isde. id eſt: ã
deloquacibus õ Plato, ignauis, ac timidis, protinus depone, ne forte aliquis deus alius Tro ianos, erigat. Interpres indicat prouerbium eſſe, ſumptumq́; à uictoribus qui uetant ne ui⸗ .. 8 B..„ 2. 1.—. 41..—8. 3.. 2 11
cdus aliquõò diſcedat, ſed inibi porrigat herbam,& uictorem agn oſcat, ac uictoriæ præmium
perſoluat. Vſus erit quoties ſtatim& abſq; mora iubemus aliquid exhiberi, ueluti probatio-
nem eius quod dixerit aliquis, uel promiſſum, uel ſpecimen artis, in qua gloriet 1110 M 1 t ur ſe te Vlurpatur& apud Platonen. 4 48 Iu ſe polle/
Oſtium obdite prophani. Auylit p Enidsdε ́o, id eſt: Fores occludite quiq; prophani. Sũpta eſt alluſio ex Or, pheo, cuius hoc citatur carmen:. 1
63070ual 5i Seu1 5 ,S1NV50 KrSede B4e. ic eſt: fas quibus eſt audire loquar, uos turba prophana Obturate fores.
1 lubet, ut prophani oſtium auribus imponant, ne quid arca ni ſermonis poſſit ingredi. Ariſti ces in bericle, àey E ra, ra—e6 dug dees.. 0 HeAa X„, 5 X6- drnoe. id eſt: Lo- quor hæc apud eos, quibus audire fas eſt. Prophanorum autem leuis omnino ratio eſt Cõ, ueniet uti, ſi quãdo ſignificabimus nos de rebus arduis& arcanis locuturos eſſe. Huc reſpe/
xit Horatius, cum ſcribit in Odis: Odiprophanum uulgus,& arceo.
fauete linguis, carmina non prius
Audita, muſarum ſacerdos Virxginibus puerisq́; canto.
8 dpluſculum habebit gratiæ, ſi per ironiam adhibeatut. ueluti ſi quis recitaturus ſophiſti cas aliquas Scotiſtarum a rgutias, ita præfetur, IVoο‿ mπνιεενε Se. Ad hunc modum nõ
ſemel uſurpauit Lucianus..5 n
„ Ad reſtim funiculum I r areih Acop. id eſt: Ad reſtim funiculum, ſubaudiendum addis, aut reddis. Vbi quis iſdem rebus abundat. aut ſimilia ſimilibus penſat. Cognatum illi, Xr=op Xu σαο‿dπmαε. id eſt:
8
AN ko d⁴ακοο. d eſt: Salem& fabam, ſubaudiendum propoſuerunt, aut ſi quod aliud ad ententiam magis appoſitum uerbum. Diogenianus admonet dici ſolitum de his, qui finge
erent ſe ſcire quippiam, quod neſcirent, atq; hinc eſſe natum prouerbium: quod olim mos fu eritzut diuini falem& fabam proponerent. Quod quoniam dubitabam diuerſuin ne eſſet oillo, quod in prima retulimus Chiliade, an non, hic repetẽdum duxi. Nam hoc modo ci/
.... bx υασσ̈i. e XXNI Euiαρα. Græci prouerbiali metaphora uocant elabi, ac ſuffugere. Ariſtophanes in
un Auibus: den 7 L Tas ſaup du-ep A⁶φμ ⁶νν αλν⁴ενμισσ id eſt:
uippe apud nos turpe non eſt, ſuffugere de caſſibus. b uctum eſt ab auibus quæ nonnunquam elabuntur è
1. 7„.„3—„ 2 Ains Dipei, ¶τε&νν mτ† veonſa. oνα ταισισηινιοε 2π Ixoe*,G KA O= du& Ko Li,
8 3 C⸗.. 1 4..AX, 8„.„ 4— Wäral de 2eJ6 ν Aνπεενο, 7 Tddσνκε‿τν ⅛ε αε˙‿, ετ—⅜zντνν ðƷνzακισxν
11 8nzKαη πόσνπνν½, id eſt: Nec eodem in loco pariunt,& incubant oua, ne quis animaduęer
ttzſ diatius in odem aſſideant loco. Poftò cum inter uenandũm inciderit Suiſpiam in ni⸗
l Ae anquam ela e retibus, ſeu laqueis. Aiunt autẽ per/
u dlcem præcipuæ calliditatis, ad id, ut aucupũ manus effugiat. Qua quidem de re libet ipſi- 19 ü5 riſtotelis uerba ſubſcribere, quæ ſcripta ſunt libro de natura animantium nono, uœo bum ur Kuris riuro KoGd rd, JSCip, A rie nravονσρ υα ενιον νμένʒeε 6 O S00*1H676ep. 5Ja„
————————— ————,——
4 5 1

626 DES. ERAS AàI ROTEROD. ADAGIORVM Zum prouoluitur perdix ad pe is, pe b — ad Kſeual capturum donec interim pulli ſin ctum eſt,& ipſa ſubuolans pullos reuocat. Hactenus Ariſto au adſcribere loco, quod in eandem ferme lententiam ſcribit Plutarchus libro, cui titulũ fecit ————— reſtria, an marina. ANlo e αεεν½ εcp da Aeraau Qos65y 5d neG Eé e'uT. 1 rr ug 2di0Sgip, d d 5 qe†ναννι dναωυσνννενς ε d εαν̈ενν.τπι ααηνꝙνσς die 1aurdue Sa e,
Lillatim effugerint. Quod ubi ſ,
2 2.„„ A am. 7. ua ev qeν Lr—ε ⁹ε ⁶☛ A⁴‿ ,510G Lrroe. Adod Tuc uchkoura Derc)yoan 3 4“ 8 3„ ⸗ 2 A. 2 1, & K od Tucνerd 2ul, RTAASG ES„1G,ν⅜ν⁶έεεενε d nSe I,
ANN.NA.ip K„r6 Ehruie 8 Zoc nSwa Ad.εενι ꝛNυάνερσ έοοσ Sro veo p, id eſt: Aliam uero calliditatẽ und cũ prolis amot coniunctam perdices exhibe Nam pi nuolucres cc ut ſupincs proſternant ſeſe, glebam aut palearum tegumentum aliquod impoſitum corpo, ri ſuſtinentes, atq; ita ueluti o m em: b thac
te. Alliciunt illum ad ſeſe, pro uolantes ad pedes, ac paulatim prodeuntes, ac tamdiu ſpẽ oſẽ dunt capiendi ſui, donec eum procul à pullis abſtraxerint. Exbhis uerbis arbitror ſatis lique/ re, quid ſibi uelit&π⁵ααο⁵ nimirum elabi, perdicum arte ingenioca.
Munus Leuidenſæ. Munus Leuidenſæ. Cicero prouerbiali modi uulgaribus amicis miſſitare diuites conſueuerunt.ſic enim ſcribit ad Dolob
cij, cuiuſi uites co nt. li lam, libro familiarium epiſtolarum nono. Oratiunculam pro Deiotaro, quam requitebas,
habebam mecum, quod non putaram.ltaq; eam tibi miſi. Quam uelim ſic legas, ut cauſum tenuem& inopem, nec ſcriptione magnopere dignã. Sed ego hoſpiti ueteri,& amico, mu,
nuſculum mittere uo 1 oſtendit Leuidenſam ueſtis eſſe genus uile, rarò, tenuic textu. Quondam inter hoſpitum
X enia, ueſtes imprimis erant. Vnde& apud luuenalem queritur quiſpiam neſtes dom,
uillo craſſo, coloreq́; malo. Et male percuſſus textoris pectine Galli.
Proinde M. Tullius orationem ſuam, parum elaboratam, atq; expolitam, Leuidẽſe munus
appellat. Eleganter accommodabitur ad munus leuiculum, aut officium uulgare nõ admo dum ex animo, neq; diligenter præſtitum amico cuipiam uulgari. Huic diuerſum eſt illud, x*l Ra Xrrdp, id eſt: Dellenæa tunica. Et uαισαυννν⁵‿⁵⁸ι‿ιòοαναο, id eſt: Syloſontis chlamys. Multi diſcipuli præſtantiores magiſtris. b XXIII M. Tullius libro epiſtolarum familiarium nono ſcribens Varroni Senarium quendã te fert haud dum ſcio ex quo poèta. Cuius ſententia etiam hodiernis temporibus uulgo cee bratiſſima fertur. Aduenit, inquit, Dolobella. Bum puto magiſtrum fore: noNoi 0 r 1Se’Ove Sidμέαλαιρν. id eſt:
Pieriq; diſcipuli magiſtros anteeunt.. Ad uarios uſus accommodari poteſt:uel ad ſimplicem ſenſum puta freque diſcipulus eruditione ſuperet eum, à quo literas, aut artem quãpiam didicit.
9 9
eo, cui uiam ac rationem imponendi demonſtraſſet aliquando. Siue cum quis or
ditioneq́; inferior, tamen plus ualet, quàm is qui non parere, ſed imperare uidetur.
11. Ad Herculis columnas, XXIIII nεεοαιεενλα am olim in prouerbio ſunt, ut admonet Pindari interpres. Sic enim uul
go dici ſolere, rà να νέα eæεo du ³ᷣεαάσ‿⁴id eſt: QQuæ ultra Gades, inacceſſa. Quo ſgnitcant
ultra columnas Herculis, non eſſe quò progrediare. Columnas has Hercules ſbi ſrxiſſe dic
rar cum boues ueſtigaret Geryonis, tanqᷓ́; illic eſſet ſuprema orbis meta. Pindarus ⁴sßos
a 3s Lo du erp, id eſt: Non ulterior acceſſus ad occidentem, ultra Gadira. tem albi
Eid Go nNoc 85d, orετσ Ao.⅔⅞†,
Avot ε drdAς πινμρα
nalc cs Socdesde odn Ur: ⁶εσ
A5 G97 S nuidvc r'rες eε᷑ee„HAp tuaſss
S⁶ b:0c d Suns vau Nie dre. 4
Sentit Ariſtophanis fllium ad extremam perueniſſe laudem, ultra quam nõ poſſit ceins
n.Altra qe Si qude
des uenantis, perinde quaſi capienda ſit, ad eumq́; modum
oteles. Neq; uero grauabor huic
btecti deliteant, ipſæ interim uenantem aliò abducunt hac ar,
XXII nimirum figura uocat munus uile, minimic; pre
ſui Leuidenſe craſſo fllo, cuiuſmodi ipſius ſolent eſſe munera. Seruius
nter euenite ut Aut per iocum ai
cum ſignihcabimus improbitate uinci, qui malitiæ doctor fuit. ueluti ſi quis deciperetur aè . dine, con/
dbteglt
Arioba
demm
mepecui dbr. Sum ſemadhm weuchar nha Reh
ent. Nam pullos adhuc inuolucres conſuefacimt duorumc
mumulta Nuiden (ietb ber Mime ort Otenderur Necliquich daqub acc eouerbi duo gni ſdiio quod ortipubl‚ tbenti, d
d galdde ſölca mat
Keckea uü Reuerbun
heer prou ereunqh Wöra os dſug p
4
1 ih 1eh6 3 dscg,
dohrosk kanui

dro Deiotaro, quam 8 Quam uelim ſi beone
A
cgo hoſpit ucteiem
püusſolenteſemmnl
tu. Quondam int zeritur quipüm oht
erpoltmlan aut oficium utbni rulgari, Huicdinifnt
——
nſum puta egunne
nquãpiam di 4 1 iſiqubh, fuit. ueluti iq 49
ando. Sille cme inanes cogitationes, cum quis ſua ſpe fruſtratur. Cognatum illi, 4ενσ⁴‿νόμνε/ν⁵ιέ id eſt: Fa⸗
re ſed impetart⸗
it Ariolari prouerbio dicebatur, qui nihil adferret Lert üſc
anead iocum abuſum fuiſſe.
tuus fatua loquitur. Natũ aiunt ex euentu. Nai
1 8 Sae, a rir Soν ϑν οσσσεε dbg. ualcis profecto more nutricum male. n uetuſtiſſimis quibuſdam prouerbiorum collectaneis reperi, quæ quidam Plutarcho tri⸗
N
OHTLIA DIS TEBRTIABE CERNTVRIA qui quidem egregiæ formæ, facta adiunxerit illuſtria. dis requirat, id perinde eſſe, ac ſi quis ultra columnas
12 4. Ariolari.
N V. 627 Quod ſi quis Præterea quicquam lau, ab Hercule fixas conetur tranſire.
IXv IPlO GlCcbe tt nitul aclt præſentis emolumenti, uerũ in diem modo pollicitaretur. Ita Dorio leno in Phormione Terentiana, aduleſcenti Phæ, dtiæ pecuniam daturum ſe promittenti, Ariolare. Item Sãnio in Adel phis: Sed ego hæc ari, olor. Sumptum à diuinis, qui prædicunt euentura. Futurorum autem nulia certa cognitio, quemadmodum eleganter dictum eſt à Pindaro: 5 ro u.αο!QννννmNἀ—νραα‿ʒoꝭπάταοσςα.““
TcNa N dJgCOG T.5mν‿νναεναιν νπσσεν. d Quorum carminum hæcc ſententia, cæcam eſſe rerum futurarum ſcientiam. Mortalibus au mo tem multa præter ſpem eueniitie. Equidem arbitror& illud inter prouerbia referẽdum, quod ait Horatius in arte poẽtica, Ciceris& nucis emptor.„„ inmæ ſortis hominem, deq́; ima plebe quempiam ſigniſcans. Offendetur enim, quibus eſt equus,& pater,& res Nec ſiquid fracti Ciceris probat& nucis emptor Aequis accipiunt animis, donantue corona. Nemo quenquam ire prohibet publica uumãM. XXVII
Prouerbij ſpeciem habet 82 illud Plautinum: Nemo ire quenquam prohibet publica uia. Quo ſgnificant rerum communium æqualem omnibus ulum eſſe, neq; cuiquã uertẽdum aitio quod ius publicum concedit. Plautus ad ſenſum turpiculum deflexit, nempe ad uſum ſeorti publicitus proſtantis. Videtur autem effictum, ad imitationem Pythagorici ſymboli inbentis, A B⁴t en, ieſt: PDublicam ingredi uiam: aut contra A2α‿ρσςσεσηααμν Ha/Je. Quò quidem mili uidetur reſpexiſſe Flaccus in arte poëtica, cum ait:.
hublica materies priuati iuris erit, ſi b
Nec circa uilem patulumq́; moraberis orbem,
Nec uerbum uerbo curabis reddere. i. ... AhHNincbelſt initium. 33 ANVIIT Inter prouerbia quæ ſumuntur ex alluſionibus autorum, mihi non uidetur illud ſilentio prætereundum, quod ex Thucydide uſurpauit Lucianus in Pſeudomante. uo* 1u suu,
8
n SAl dsXerA 5 ⁴ᷣνεια ‿ι ευμιν⅜εe ic, id eſt: Et iuxta Thucydidem, iam hinc belli initiũ. Id ad
uatios uſus poterit accommodari, ſiue cum ad incipiẽdum negocium accingi ſgnificamus, ſue cum alicunde natam ſimultatem innuimus, ac tumultum rerum exortum. Ad eundem
Thucydidis locum, non dubium quin alluſerit Ariſtophanes in Acharnenſibus:
Iumidep&rXIN D motuv.„„ Atq illud, dνντν eo loco frequentius iterat, quo magis conſentaneum eſſe, illum alluſio b lnanium inania conſlilͤaj. d XXINX Tauol xer& Sebovrca, id eſt: nanium inania conſilia. 1⁶⁴* ε*ενοε eνέ νGνσονσ, d eſt: lnanium
n deαi ſtipulatus à Demetrio quinquagin
„
ta auri talenta, ut Cyprum proderet, re deprehenſa laqueo præfocauit ſeſe.
Nutricum more male. b XXX.
id eſt:
4
uunt. Extat autem a pud Ariſtophanem in equitibus, qui quidem& metap hora ratiotnem
explicat his uerſibus:
a dode d, rr Jc ys orriJa no&. Auruuc, O e 8 Dyop eyriSſs, bde R dn,u Tμσ ωꝛ⁊,[ ue. alcis profecto more nutricum male.
id eſt: — Nam
. 2—-————— ————,——

628 Ds. ERRASMI ROTERODAMI ADAGIORVM . Nam ubi manderis, paulum huic 2. os dein inſeris. 6* ræ illo uel triplum glutis cib.
1 Laütpie igitur in aos cr de lucro paululum aliquid impertiunt ſocis. Aut qui ſe facd- tates alienas adminiſtrant, ut maximam partem in ſuos conuertant uſus id quod h odieix
torum uulgus factitat. 1 t 5 Amphictyonum conſeſſus. XXXI
5 Guννοεσαιον id eſt Amphictyonicus conſeſſus. De frequenti grauium uiro/ tu illo Græcorum olim celebratiſſimo, qui Amphictyonũ lionis fllio, qui cum rerũ potiretur, gentes Græcanicas dicitur conuocaſſe, ut citatur autor Theopompus in octauo hiſtoriarum libro, ac teſtatur Pauſanias in Phocaicis. Porrõ populi qui in id conſilij conuenire ſoleant, numerantur duo decim enin Dori Derrbrebi roti Medontes-Achæi chi, elen e, nesz e 1 nes, Delphi, Phocenſes. v el inde nomen inditum Amphictyonum quod undecũq; adid conſilium ex omni Græcia conueniretur, ut placet Anaximeni,& Androtioni in Atticatũ deſcriptione rerum, apud Pauſaniam, eo quem modo oſtendi loco. Quo quidem& dlia complura ſuper hac re non indigna lectu referuntu ,ſ quis forte requiret. N os ad enarrati onem prouerbij putamus hæc eſſe ſatis. Venuſtius fuerit adagium, ſi per ironiam torquea/ tur ad indoctorum conuentum, qui ſbi tamen Solones eſſe uideantur. b Etiam capillus unus. b b Celebratur& Mimus, ni ellor Publianus admodum prouerbiali ſpecie. Etiam capillus unus habet umbram ſuam.. b Quantumuis pufillum commodum iuuat, quantumlibet exiguum delictum nocet.
A*ννσοvονεε I:. id rum conuentu. Ductum à cõuen dicitur, uel ab Amphictyone Deuca
XXXII
Xenocratis caſeolus. b XXXIII Eerouꝗd re rvpio, id eſt xenocratis caſeolus. De cibo, qui per qu àm diu durat, prius qusã abſumatur. Quanquam nihil uetat, quo minus ad alia quoqʒ tranſferatur, puta ad ueſtem, ad librum, ad pecuniolam, aut ſimile quippiam, quo ſic parce, circumſpecteq́; quiſpiam uti⸗ tur, ut quàm diutiſſime duret. Sumptum adagiũ ab admirabili X enocratis philoſophi fru alitate. Quem tradunt ſæpenumero opſonia iam rancida facta abieciſſe, neq; rarenter eue niſſe, ut cum cadum aliquem relinere uellet, am uinum reperiret in acorem uerſum. Proin/ de prouerbium appoſite dicetur in ſordidos quoſdam, quibus hic mos, omnem penum co uſq; ſeruare, quoad fuerit corruptus perinde quaſi nefas ſit, rebus ſynceris& integris frui. Adagium refertur in Stobei collectaneis. b Aperto pectore.. XXXIIII Aperto pectore dicimus, pro eo, quod eſt uehementer ex animo, citraq́; fucum, quaſi te nudatis animi penetralibus. M. Tullius in libello de amicitia. In qua niſi, ut dicitur apertum pectus uideas, tuumq́ʒ oſtendas, nihil ſidum. Alluſum eſt autem ad Momi dictum, qui fene ſtras in hominum pectore deſideraſſe fingitur, quo liceret inſpicere quid nam in ſpecubus illis reconditum eſſet. Perſius in quinta Satyra: b Vt quantum mihi te ſinuoſo in pectore fixi“ Voce traham pura, totumq́; hæc uerba reſignent“ Quod latet arcana non enarrabile fibra. Similiter apud Naſonem Phœbus: Aſpice uultus Ecce meos, utinamq́; oculos in pectore poſſes Inſerere,& patrias intus deprendere curas. Ad calcem peruenire. XX Ad calcem peruenire, pro eo, quod eſt ad metam, finemq́;. Prouerbialem habet Bguram quoties ad aliud quippiam deflectitur, quàm ad corpus humanũ. M. I ullius libro dea de —„Qqn ce ad carceres wudcke Ad har 4— anu ided ec ueldüeiſn Jun lecueſoſ uſcha extremum finem. ldem ine des 4 tnen eatn etlas illa, uſq; ad plaudite,ce apie etremamnanemdem mo demn ſermone in uveuno erit ein peoheun ſcen q; ad plaudite uiuendum, Rurſum alibi: Quibus, qui ſplendide uſi ſunt, hi mihi m, ut aliès
kabulam xtatis peregiſſe, neq; tanq́; inexercitati hiſtriones, in extremo actu corruſ †..— 4. ℳ 2*. e ee.... m
ſmale uamn h
5709 catum t m zui tkaot enoph um on eo dict udeantu rrunt rer
duli A
wulantl omdele deam hab eaicerin
Anica tphoraa uretaam! Huwida! heſtaute dmodun glidem au
huru,os Iluu'h lil lnga lſifioe dejiruze e aerg. Gätean q da lam äͤltin

forteexuite.o lagium per wwnünn euideantur.
wouabhülipei⸗ 4
igrum dlämun
414 per quam diu dunm
q rranſferatu, ponat
ce circumſpecteyyqunn
bili Xenocrats lohi ficta abieciſfeſegmn eriret in acotem leim dus hic mos omnenpir
rebus fyncerud i
taln qua nibl üüu utem ad Momidtm
1 8
inſpicere quiimmi
—
S
— 28 ——
4 ̈ S. ₰/ 3 0 2 4 2. 2 3* Horr Kod LevOOce, RAi d7ο,π. CXGG L01KS, AAS? 85½1 v. Envo επό ε⁸
exanimo chatzion Adb dεν&ꝓi⁵d Qπν έένων s6αον&u, 51 5.„
R A MI a. 3 lſum alids eodem in opere. Extremum actum tanquam ab inerte poẽta eſſe 6 Ouz quam huius generis alibi à nobis facta mentio. 4 b ell neglectũ. Ana, Bellum omnium pater. XNv 3„. c.. 4⁴.... 3 5 5 re rLrnep Scris, id eſt: Bellum omnium pater. Lucianus ueluti prouerbio 4 catum refert, in commentario de ratione conſcribendæ hiſtoriæ. dop ZSnucAc S 95
2009⸗ 8 o&ανρπιμνη łðꝶτ ο, ε G.
Thucydides, Herodoti. 1.* 4 2 1, Xenophontes nobis erant omnes. Adeo, ut uerum eſſè uideretur lad ohgd dicitur: Bellũã
rerum omnium pater, ſiquidem tam multos ſcriptores produxit unico ictu Prouerbium ideo dictum eſt, quod bellum omnium rerum nouandarum autor eſt ut ex eo ueluti data uideantur uniuerſa. Niſi quis malit, ad philoſophorum quorundam decretũ referre, qui d 5 xerunt rerum ſummam èê lite progigni..„Aul 2 v Phaniæ ianuaä. XXXVII Suus 5u, id eſt: Phaniæ ianua. Euſtathius in Odyſſeæ. n. oſtendit dictum de his qur imulant ſeſe cõgeſtas opes habere, quæ nuſquam ſunt. Ductum à Phania quodam, qu 5 dn lm deſe præbuerit opinionem, quaſi multam diuitiarum uim domi conſtructam ac eeotg ditam haberet. Diximus alibi de Phani ianua, quod prouerbium an idem ſit cum hoc. nec ne, uiderint docti. K 3 17:
„*2. 7 2 7. nuyyqεαε o r dt uce, Vi ai—i nuy, id eſt: Quin potius
.
1 Lansadad.. XXXVII touioa. Prouerbiali figura dictum oſtendit Euſtathius in tertium Iliados. Sumpta me/ taphora à piſcibus, qui ſuffugiunt à retibus, quiiie ab hamo elabuntur. Nam lina retia dicun tur etiam Latinis, ut Xlaroni: 8 8 Humida lina trahunt. b b neſt autem piſcibus quibuſdam genuina quædam calliditas è retium textis elabendi, quem dmodum eleganter de Ceſtreo narrat Oppianus libro tertio. Sed carmen ipſum, quando quidem autor non admodum adhuc uulgatus eſt, adſcribere præſtat: b— Lsgheie/&eTSO, E&ν—Ʒμοι Nud uο‿„CA△o vT 725OO; Xvoixo's v.
1“ R xu.Oοσανεα εαi νμιιινόυόάσα-‿ a8,
dds Cu Teuvd cop Jνσο 3—&̃&‿ꝙ r: e†
O5un⁸ι, 36ρQ du dAd
Tod o, Rod TSra e'Hra 1
2
t Byd Xop, ous ꝝ Lrerra S'do˙ou, Suc, xvoyoVa, HVνρ☛ννꝓτνεν◻⁵έ μαάνρ αάeφχƷπαηννενεα du⁵. icl eſt: Ceſtreus dum trahitur ſinuoſis æquorè textis, 2 Huud illum quà ſuffugiat, latet, arsq;, dolusq́;, Subſlit in ſublime alacer, ſaltuq́; citato
iribus eniti quantum ualet omnibus, undas kmicat in ſummas ſublatus corpore toto. ngenio fortuna, fauet, nam ſubera ſæpe e ſummos tollunt funes, retinacula caſſis
ranſilit,& fatum elabens fugit improbus atrum. Sin primum expertus ſubſultum, in retia rurſum
elapſus recidat, am nec pugnare laborat b Anxius, aut fruſtra niti, doctusq́; periclo Nec iactat ſeſe, neq; ſurſum promicat unquam.
De permultis item alijs piſcibus ad eundem commemorat modum, quibus artibus elaban⸗
1 tur capti. Sed reliqua perſequi prælongum. lllud non iniucundum ſcitu, quod de piſce tor/ n bedine narrat poëta Claudianus quemadmodum illigatus hamo, ſubducat ſeſe, ui ueneni lo perlinum atq; harundinem ad piſcatoris uſq; manum immiſſa. Carmen ſic habet. cur enim bel Nos— adſcribere, tam elegans, tamq́; feſtiuum? b b
alquando ueſtita cibis incautior æra
Gg 3 huſertt,
—
———
4 8 1 H I 1 1 3 1 4 1 1 1 1 ¹ 1 1 ½ 1 ½* * 4 1 4 1 4 p 1 17 1 8 4 4 1 1 4 4 4

ROD. ADAGIORVDn
1n 4 XXXIX Sumptum à moribus eius gentis. Theoci
4360 DBS. BRABMI ROTE Hauſerit,& curuis frenari ſenſer it hamis., Non fugit, aut uano conatur uellere morlu Sed propius nigræ inns t ſe callida detas Et meminit captiua ſui lon geq per undas Pigra uenenatis effundit ffamina uenis. Per ſetam uis alta meat, fluctusch reinagit fuſ Abſentem uinctura uirum. metuendus ab imi fmicat horror aquis,& pendula flla ſecutus Tranſt harundineos arcano frigore nodos Victricemq́ʒ ligat concreto ſanguine dextra m. Damnolſum piſcator onus predamqyrebelem en t& amiſſa redit exarmatus habenaqꝗqꝗ.H- Aig he dans interpres putat ab auibus traductum. Cõſimili ſigura Perſius Satyta quintz Ne trepidare uelis, atq; arctos rodere caſſes. Dletrepldasueri: rAhxusf e. Syv ddap dicebãtur aſtuti,& impoſtores. tus, i*νσνννασννσνο̈H. Oueie αανο⁸εν ο ASr 15,1 r w A‿ννſ si. id eſt: Lædit ſceleratus Heeneſerr temo noee Aſtu Aegyptiaco obrepens ſam nemo nocetue. 1. De moridus Aegyptiorum teſtatur& illud ex Aeſchylo, quod alibi retulimus: XAvο* ε☚κ αεαονι AXouε ou‿πmſ 101. id eſt: 1 Aegyptij miri ſtruendis artibus. Citat hoc prouerbium Syneſius in Encomio caluitij. Quanquam nonnunquam Ayuis Lap accipi ſolet, pro eo quod eſt adurere, ut in hoc carmine: XSod e ld ub O AXGA0, ⁴αοꝙν
Kryu1dσα. ideſtt:
Tuum colorem phœbus ardens igneis
Flammis aduret.. b Ne bolus quidem relictus. 2
Od R*υαρσ/! eu, id eſt: Ne bolus quidem relictus eſt, hoc eſt, nee uel pauxillü. Eu, ſtathius enarrans tertium Odyſſeæ librum, citat hunc Eupolidis uerſum: Odxακεαſ d du, 5αρ⁵5. id eſt:
Nec bolus è meis relictus rebus eſt. W 3 1a E Nam ⁊σν⁴ααμάςσσ‿ dapud Græcos ſignificat, quod nos uulgata uoce magis quã Latina, mot, ſellum dicimus, à uerbo, quod eſt auide comedo. b e
Klàerxautaſinus. b XLI
Samεε ν³ιο⁷, id eſt: Rex aut aſinus, hoc eſt aut uictor, aut uictus. Simile illi, 1 f 51 gſ u“ Bo:, aut ter ſex, aut tres tali. Euſtathius Odyſſeæ ſextum enarrans librum, oſtendit me⸗ taphoram ductam ab his, qui ludũt ſphæra, quibus qui uiciſſet, rex appellabatur qui uictus fuiſſet, huic aſino nomen erat. Plato in Theæteto, à ³&⁵⁵εꝓτ.ꝓρν Qάνοιεσ‿ςαεμeεσ⁹ς pa* d, dcha ord O. 36, Sp d urrc Sd, ,B Nede Ndo, id eſt: Qui abertarit, is deſdebit, quemadmodum dicunt hi, qui ſphæra ludunt, aſinus: qui uero nihil aberrans uicerit, ex no ſter eſto. Iulius pollux libro de rerum uocabulis nono, ſphæra ludendi quatuor modos co, memorat, quorum primus appellatur rπιισννυ alter qouidu, ſeu qous, tertius aigad quartus zusεν. Quorũ poſtremum, nam is ad prouerbiũ proprie Hacit deſcribit his uerb 8 ugoui.5 A&vμκοσ p gwossi e r1 †.άeνν 21 15„ du5au6p, wie 1 79 oKV0g Mo Axia ae die y¹ aeulid Aπ ⁸σ εεi,νννσέαα.1 L0 K2 dO L 2 2, 5207 190 N D WiN Tl0 Dl Serp vrrA esp, 8 AISO 0 sNAddp No Jer /5d uee Laanſe Rd d Errdte MScs XNE,5, vIM Bdμέεειαιm õœ d rA-meu, id eſt: Vrania uero/ nss ſic habet. Aliquis reſupinans ſeſe, ſphæram in cœlum mittit. Reliquis autẽ certamen da ut eam, prius quàm in terram recideret, raperent, id quod in Phæacibus ſignificare uiden Homerus. Sanè uero cum aduerſus parietem ſphæram miſiſſent, numerus lubſältunn
⁸◻
dbetur) Rurſum new ci thii 8 Hlewr fdinas4 a Vrd ſerlatur lronuit Dhaaces. Obſuii
Seos 2 ecdutbs re gelbrum netaphon
(Quemadl
Clriyimn Miala-
. 1) irton 4
Atcauoi- Nonquan Verumb Occaläs. Nlagt huc ſentbelle uquod: iubdt c ſecitur in danon per duverticer dn al
dcgouero

aut uicts Ani 19
1 lſetwx epeuenee
cHILIRDIS TERTIAE CENTVRIA VI.
ſebatur. Et qui uictus fuiſſet, is aſnnus appellabatur:& quicquid imperatum eſſet fa
Rurſum qui uiciſſet, is& rex erat,& imperabat. Hactenus lulius. Porrò locus quem
mero citat, eſt Odyſſeæ. o. ad hunc, ni fallor, modum. b b
149 8 Sys pa Ins 51Sogie ar XSe,
30 uNep de SO” TRAAA SorTI„ z.
dai mes d‿isereroi vauguii ddysesg
ladʒ iraxus, od Oεεmεω—ere dune. id eſt:
Verlatum hunc ualida ſubmiſit in aẽra dextra.
Intonuit lapis. aſt in humum formidine ſidunt
phæaces gens gnara maris, ratibusq́; ſuperba
Ob ſaxi iactum, uerum id procul omnia ſigna Tranſuolat. Stellis ſignare. XLII ISpo εμαυαέινς⁶έν Qν 52bp, id eſt: Stelſis ſignare uiam dicuntur, qui notulis quibuſdam& cõ
631
ciebat. eXHo,
ſecturis rem alioqui perueſtigatu difficilem inquirunt. Euſtathius exponẽs quintum Odyſ ſælibrum, admonet conuenire in eos, qui longam ac deſertam ingrediuntur uiam. Sũpta
metaphora à nautis, qui in nocturna nauigatione uiam ſtellarum obſeruatione cõiectant. Quemadmodum apud Homerum Vlyſſes Odyſſeæ libro quinto: 5
Arrà d dcic Scie KINTNS
iucO.buc 5 verO/ Ei Hacdνσιν xiſe, 3 MAicAd ε&νεουννꝓνανꝓαχ⁵ιαέι οφάν!e":tforra Souoeooe,, b AerO Np kMod d⁴εαειάνν‿εενσνμνν łυ2άỹ˖tso,,x. icd eſtz
At dauo ille ſedens, nauim mira arte regebat,
Nunquam corripuit nutantia lumina ſomnus.
Verum Pleiadas ſpectat, ſeriq́; Booten Occaſus, urſamq́; alio cognomine currum.
Alluſt huc eleganter M. Tullius libro Academicarum quæſtionum iiij. cum ait: Abſoluti ſa pientis eſſe, non duci opinionibus, ſed certo uerum tenere, idq́; ductu& indicio Cynoſuræ quæ quod minore orbè circumferatur, utpote Polo uicinior, certius monſtrat uiam, etiamſſ minus ſit conſpicua. At nondum perfecte ſapientem, dũ ubiq; quod probabile uidetur, am/ plectitur, interdum errãtem, uelut Elicen ſequi, quæ ut clarior elt,&r magis oculis perſpicua ita non perinde certa uiæ monſtratrix, quod latiore ambitu circumagatur eo quod à Polo
ſeu uertice mundi longius abſit. Verba Ciceronis ſunt hæc: Nec tamen ego is ſum, qui nihil untam falſi approbem, qui nunquam aſſentiar, qui nihil opiner. Sed quærimus de ſapien/ te.
ones ſic dirigo, non ad illam paruulam Cynoſuram
4
go uero ipſe& magnus quidem ſum opinator. non enim ſum ſapiens,& meas cogitati/
Qua fidunt duce nocturna Phœnices in alto ö ut ait Aratus, eoq́( directius gubernant, quod eam tenent, quæ curſu interiore, breui cõuer
titur orbe. Sed ad Elicen& clariſſimos ſeptentriones, id eſt, rationes has latiore ſpecie non
ad tenue elimatas. Eo fit, ut errem,& uager latius. Sambucam ciluus. XLIII Adagijſpeciem præ ſe gerit Perſianum illud carmen:
Sambucam citius caloni aptaueris alto.
Cuias uſus incidet, ſ quando ſignificabimus aliquem à diſciplina percipienda, ſiue munerè gerendo nimis alienum eſſe. Siquidem Sambuca organum eſt muſicorũ, quod haudquaq́; congruat caloni. Calones autem uocantur militum miniſtri, qui uallos ac ligna geſtitant.
Vnde& nomen inditum autumant grammatici. Porrò cum milites ſint imperiti muſices, multo magis calones. Quanq́; poteſt nõ abſurde accipi de ſambuca militari machina, quæ ritu organi muſici, chordis quibuſdam intenditur. Ad hanc intendendam haudquaquam idonei lunt calones, utpote ſtolidi,& ob id ipſum ad infima miniſteria retruſi, quod diſcipli/
næmilitaris prorſum rudes ſint& indociles. Vnde Perſius non citra&αανκν ‚addidit alto,
propterea quod homines prælongi etiam prouerbio uecordiæ notantur&́νν d ⁵⁴⁵αυ⁵e.
Noſtræ farinæ. XLIIII
tollata igem ad farinam farina. Perſius in quinta Satyra:
Bialdem farinæ dicuntur, inter quos eſt indiſcreta ſimilitudo. Quod enim aqua ad aquã
Gg 4. HNoſta
——“ ———
1

63 DES.ERASMI ROTEROD. KADRGIORVN Noſtræ paulo ante farinæ. b
Pellicular em retinesʒs.“ Lelenaaas lat noltr gregis, noſtræ conditionis. Pertinet ad illam daſſem: Eadem ce, ra,& idem puluis, de quibus alibi dictum eſt. Nulſo ſcopo iacularr.* xLv Noεοπα vέdp, id eſt: Abſq; ſcopo iaculari. Dicuntur qui nihil certi propoſitum habent, quod ſequantur,& ad quod inſtituti confiliſch ſui rationes referant. Lucianus in Toxaridè, ed ε vO,E dαμοπσαάό ωνν 1 ρν, ε A D0 Au Tu, 3g K n E cuc. Linse, id eſt Quoniam in prælentia nullo propoſito ſcopo iaculati ſum us, denuo, aſcito arbitro, alia ani corum paria, apud illum referamus. Perſius Satyra tertia: Eſt aliquid quõ tendis,& in quòo dirigis arcum? An paſſim ſequeris coruos, teſtaq́; lutoq;:
Securus, quò pes ferat. . De pulmone reuellere. b Dubium non eſt, quin ad prouerbiorum formam pertineat d illud Perſianũ de pulmo/ ne reuellere, pro eo quod eſt, ſtultam& arrogantem opinionem animo eximere. Dum ueteres auias tibi de pulmone reuello.
Tumorem animiq́ʒ faſtum in pulmone collocant. unde a&ενα πνεεν apud Græxcos, Etidem
Perſius alibi:* b
Grande aliquid, quod pulmo animæ prælargus anhelet. b Quos non tollerent centum Aegyptij. XLVII
Odo dun&,οmQαν ρ ονϑ᷑ιέααινν ινν. id eſt: 1
Quos ferre nec centum queant Aegyptij. b b
De moleſtis dici ſolitum, ac moribus intolerãdis, ſeu faſtu præturgidis. Inde ductum, quod
Aegyptij pleriqʒ geſtandis oneribus, quæſtum non ſatis honeſtum factitare conſueuerint,
unde& dλαρ⁄οοραινο dicti, in iocum prouerbialem abierunt. Refertur adagium ab Eudemo
in collectaneis dictionum Rhetoricarum,& item à Suida. Extat autem apud Ariſtophanẽ
in Ranis, ad hunc modum:
Ad Teςπαν εσικε εσ εια dνσ
Oode dua Ap αmeνdud, A-Veſion. id eſt:
Duo plauſtra, duoq́; item impoſuit cadauera,
Quæ ferre nec centum queant Aegyptij. ldem in Auibus:
Od Aνν Qπυινηννισρρς⁵⁶. id eſt:
Non Aegyptius lateriger.
Conſimili modo Lucillius apud Nonium,
Quem neq; Lucanis oriundi montibus tauri Ducere pro telo ualidis ceruicibus poſſent. Rurſum idem alibi: Hunc iuga mulorum, pro telo ducere centum
Non poſſint. b b 112, egyptius lateriſfe¼. XLVIII Aνπνm*αηάι⁶eορσις˙σ id eſt: Regyptius laterum geſtator. Suidas nominatim prouer-
uerbij titulo refert. Quadrare uidetur in ſordidum, atque infimæ ſortis hominem, in quem-
uſum etiam Carum uilitas uſurpata eſt, aut in eum, qui moleſtis negocijs premitut. Admo/ nuimus modo Aegyptios in uulgi fabulam ac riſum abijſſe, quod aſinorum ritu uectandis
corpore oneribus quæſtum facerent. Ad quem laborem hoc exercitatiores illos fuiſſe coniſ
— in effodiendis lacunis, limoq́; exportando, ac lateribus argillaceis, huiu modi ope nitindn Arhere adu eicne Senen ereeſehretdenen t, ad luto, lateribusq́; geſtandis ſeruil raoni. Dem
lis marianis alibi reperies. D8 emoheram praltarePhe Cœnare me doce. XLIX
Aerud uε dcaone, id eſt: Cœnare me doce. Prouerbiali sgura dictum eſt ab Ariſtophane
Ranis Tempeliuſter uſurpabitur, ſi quando docere, præire, aut etiam refellere conatur quem imperitus negocij, de quo diſceptatur. Verba ſunt Bacchi ad Herculem de Tragce
dijs iudicantẽ, cũ exercitatior eſſet in uorandis tauris, q́; penſiculandis poẽtarũ carminibus-
Rhamnu 1s.
nue rubolt
LVI
Nr r
d illos
Vrdecõ minep
Rd d
MWworbo ugorio
uud) rpropte
Ieye
m obme eniplut mai anrDatro
11
äpluss p
wlocatur
Aar
1 conuer
emptamt
dceris Sun upedum
—
tan op ninum ad ma lbit oonceſf itas el döun det otes Su
aneash, ncionit morum,

ina mig PudGand i
dræturgidis-ndeduim, dneſtum facitae onia Refertur adagimäht Exrat autemapudêc
Auibus:
4
um ideem albi
1 tor. Suidas nortiſ
ig nimx— 4
negacn a equod aünomna oc arimaus 1 eribus anglu 7
ebrll 0
b ei PDhad 1
nr autcin amil 8 ctiaitt Maiy
1 cilbet
6 1 1
„
CHILIADIS TERTIAE CENTVRIRA Rhamnuſius. p 5, id eſt: Rhamnuſius. Eudemus in dictionibus minis olim ceu ꝓuerbio additũ ſapientibus ac moderatis uiris. N³ ec explicat· adagij ration= Vnde cõiectare licet, uel ab eius gentis moribus ductũ, uel à dea Rhamnuſia Sn dr in omni negocio docet adhibendum. Quemadmodum alias fuſius à nobis oſtemum 1 1 Papæ MyXxus. b Ai 361&0ε& ρο id eſt: Papæ Myxus. In glorioſos& iactabundos dici conſueuit. Nam S 1. ſtuporis& admirationis ſignificationem habet. Myxus autem ſacerdos quiſpiam fuit Dia, næ, glorioſus& magniloquus.“ b ELenticulam angulo tenes. b LII Hdons yvic eſe, id eſt: Lentem angulo tenes. De negocio, quod fieri nullo pacto que⸗ at propterea quod hoc leguminis genus angulis careat. Refertur à SuidaA. 9 G b Patrocli occaſio, 1.... 0 LIII narpontse avoασνο, id eſt: Patrocli occaſio. Diogenianus oſtendit dici ſolere de ijs, qui cum ob metum non auſint proprias deplorare calamitates, deflent eas ſub prætextu lucdus alieni. Plutarchus in commentario, cui titulus, quomodo quis ſe citra inuidiam laudate poſ ft, uol as douεαϋιmιννναHυνᷣopVͥ0s ασꝛ—α αuνν d keiep Krrcuv, v, id eſt: Et ne uidea/ mur Patroclum occaſionem, ſed nos ipſos per illos laudare. Agit enim de ijs, qui laudandis ali. ſuas ipſorum laudes inſinuant.Opinor ſumptum à Patrocli moribus, in quem aliquo/ ties iocatur Ariſtophanes. b— b
V. zz
rhetoricis admonet, id cogno/
Exiguum oboli precutmm. T,III IS,JG PoXS TIℳ„, id eſt: Exiguum oboli precium. Suidas citat ex Mar yca Fupoli⸗ di, conuenire in homines nequam, nihilic;. Quanquam nihil obſtat, quo minus ad rem cõ temptam tranſferatur. Meminit& Eudemus. t iee Pedum uiſa eſt uia. ett2A ie. L8 2i. ,et, Lr V rTap 7⁵2oν ε⁶εαοαοε d eſt: Pedum uiſa eſt uia. De negocio, cuius aliquando periculum ſeceris. Sumptum à uiatoribus. Terentius in Phormione: Ah non ita. Factum eſt periculũ, iim pedum uiſa eſt uia.. e⸗ Phœnicum pacta. f Ir. r ena4. BuTVIT SonKo αεꝙεανασνα, id eſt: Phœnicum conuenta. Phœnices qui Carthagine potiti ſunt, c primum ad eam appuliſſent regionem, poſtularunt ab ijs, qui id temporis Libyam incole/⸗ bant, ut ſibi liceret diem& noctem hoſpitio terræ uti. Quod cum impetraſſent, iamq́; exa/ cto conceſſi temporis ſpacio, iuberentur excedere finibus, recuſarunt, affirmantes ſe pactos ut ſbi fas eſſet illic noctesq́; ac dies commorari, uidelicet ambiguitatem uocum ad ſuũ com modum detorquentes. Vnde prouerbium eſſe natum aiunt, de pactis inſidioſis& aſtutis. Autores Suidas, ac Diogenianus. 1.e en. 1* Pufillus, quantus Molon.. TL.VII tas& AAp, id eſt: Puſillus ut Molon. De uehementer breui ſtatura corporis ho muncionibus. Suidas oſtendit duos fuiſſe Molones, nota ſicuti conijcio corporis breuita, te, quorum alter hiſtrio fuerit, alter fur, honeſti ſcilicet quæſtus uterq;. 15 . Per antiquum dim. 85 LVIII Aud O⁵ς εμκέαφσ. De re admodum obſoleta, priſcaq́;. Refertur à Diogeniano. Finiti/ mum ill, quod hodie non inſcite iactatur in ſcholis philoſophorũ: Magno Platonis anno. Perierunt bonaꝗ. 1 3 II Le à υν, id eſt: Perierunt honeſta. Hippocrates à Mindaro ſuperatus, h uiuſmodi ſeri plit epiſtolam, Lese ra nod, innuens rem male ceſſiſſe, unde ductum adagium. Idem Dio/ genianus autor. 1*
Qui nimium properat, ſerius abſoluuiut. LX Plato in dialogo, cui titulus, de regno. xsroihns 20 A H) vxν naſ 7 2 M 79 Sð/ iuiag ‿ι ₰. 3015; 3 72 NMOu. 2u uMOGag, vxiνα εραασαᷣννο, id eſt: Fecit enim ut Oclum diuidimus, ſerius per ecerimus. Monet adagium inſtituendæ rei non tam celeritatẽ 6 am curam adhibendam eſſe, ne poſtea ſit in mora, quod in operis ingreſſu fuerit erratũ-
noxij ſunt huic prouerbio quidam, qui compẽdij cauſa, Græcanica literatura præterita, b 4 protinus
nunc quoq; nobis cclclerit Auod prouerbio dicitur. Quodname ut dum parum recte per
4.

DBHS. ER A s.MI R TRm. A e I ORVA4 8.,. ſ in inſiliunt, ac dum ſtulte captant compendium, in maximũ prot sedphihoſopher n iund ncun repente philoſophi ſtudent euadere, nunq́; phio Seſlmt ihen aſſequantur, cumq́; ſe iam ad metam peruen iſle redunt denu ſit ad car/ 92P deundum, denuoq́ à linea quemadmodum. Græci dicunt, exordiendum. ltem in redilic vhr eficit Fabij cũctatio, quã M. Minutij præceps temeritas. Si quidẽ is unus Hã rebelien hultis der pralijs inuictum, non uiribus, ſed lentitudine ſuperauit. De quo pracia e Ennius apud M. Tullium in Catone maiore: rn e e Vnus homo nobis cunctando reſtituit rem. b Non ponebat enim rumores ante ſalutem. r. Vltra catalogun. rerd; p Nardy N, id eſt V ltra catalogum uiuit. De 25 diccbatur chui mulun an uiueret, ut iam præſcriptum illum annorum numerum præte„Eit, nt tallor, a, pud Lucianum. Refertur à Suida. ““ Vltra peram ſapere. b LII rerè? di üg—ufp, id eſt: VItra peram eſſe ſollicitum. Prouerbiali figura dictum apud
4( à 4 Lucianum in Timone, 5⁴‿νάκικυννιν νν εμο A.*H10 as 21vA⁵—— dxe 8 rißa ꝙpsovſp, id eſt: Oportet enim philoſophum paucis dnkeninmae tt ugalenn 4 d nech muegu ultra peram quærere. Quadrabit uel in philoſophum, ue in Pnupen 5 ed præcipue in Clui- ſtianum, quem leſus uetat cogitare de craſtino. Contine illi: Wita doliaris. 1 Virgo primumm. 4 ven n⁴ έ◻σσ à ωπέιντ³, id eſt: Virgo primum. De ijs dici ſolitum, qui rem paternam protun/ derent. Haud ſcio an inde ductum, quod uirgines adhuc rudes,& meretricn quæſtus igna⸗ ræ, facile ſui copiam faciunt. Poſtea quo plus auferant præmij difficiles ſeſe præbent ltidem aduleſcentes nuper nacti facultates, priuſq́; intelligant quid ſit pecunia, largius effundũt. R prima uitæ pars, quæ quidem eſt optima, ſtultiſſime nobis conteritur..5“*⸗ — Vir uidebatur nauis ſupplicans ſcopulo. 8 LXIIII Auſ korus vnſig enNWAp if. id eſt: Vir uiſus eſt nauis ſupplicare petra. De ſtupidis& ſtolidis, quibus aliud pro alio uidetur dictũ, indicat Suidas, ducta metapho, ra à naue, quæ impingit in ſcopulum.. b Viro eſurienti, neceſſe furari. nevdurt A LO*&.νυαρομς α⁷ES id eſt:
Homini neceſſum eſt famelico furarier.
6 3.4.
LXV,
Suidas prouerbij nomine refert, quod cõgruat in eos, qui extrema adacti neceſſitate, quid
faciunt. Veluti ſi qui conſiteatur ſe mentitum, dicat, quid facerem, aut quid mentiendũ etat, aut in ſummam ueniendũ infamiam weraur eπſεν. Aut ſi quis auidus gloriæ, aliena pto ſuis ædat, cum ipſe ſuo nihil poſſit egregium ædere.“*“ Vixit, dum uixit, bene. 2 4 TVI Vixit, ꝗã uixit, Pene. Eſt in Ecyra Terẽtiana. Prouerbiale fuiſſe, uel ſenex indicat, togats num præter unã ſententiã nihil attuliſſet. Cõuenit in eos, qui molliter ac ſuauiter uiuũt atqp
ita faciunt ſumptus, ut non multũ iuuent hæredem. Eſt aũt amphibologia in uerbo uiuere,
quod interdum ſimpliciter uiuere eſt, interdum genialiter uitam agere. Vt apud Catullũ Viuamus mea Leſbia atq; amemus. 3 5 Fumantem naſum urſi ne tentaueris. Prouerbij ſpeciem habet& illud apud Martialem: Rabido nec perditus ore Fumantem naſum uiui tentaueris urſi 1
Sit placidus licet& lambat, digitosq́; manusq́;
Si dolor& bilis, ſi iuſta coẽgerit ira.
Vrſus erit uacua dentes in pelle fatiges. ö“, Admonet non eſſe tentandos, qui poſſint nocere. Conſimili modo Syneſius in Pnapa Caluitij ſcripſit: Canẽ naribus prendere, pro eo quod eſt, prouocare mordacẽ& nocitut ac parte corporis icta potiſſimum urſos irritari docent beſtiar. vII
Nluris inmorem. LxL
LXVII
2 5 3
qübs
hersdd
bonelt
r
ndrun
wit qh halete, 4
ahac,
’ Dhutu
b duiCu
ögio doractun nogante unlop
kiwsbuc
eperam umatcu nüſdebat
Uanapera Creleente
Laaa luprater, meidſolen donibus, lum hac
Natam ruenian emlegur wobement
.„. s n
hfäpan 4 dquodini

— —— —
A⁴ — — — A — S== —
———
8 = = — ———
Dioueddil Eoun 8 narhammefl uagn macfrugrlemecſene paupetéſcdprarya Viadolun ägaa
tum quirem patenn,
ades,& merenii enr
nij dificllesſceprahan ſt pecunia lugiu qut conteritur. pulo. eſt nauis upplenepn indicat Suicasduchm
cerem aut quidme eni
ſquisauciuguius
2 dnob naete iua
OQuua enim in illis fructus eſt, in his opera luditur.
CHILIADIS TERTIAE CENTVRIA v 635 uibus iucundum eſt aliena uiuere quadra. Non conueniunt nec in una ſede morantur li, bertas&e cibus alienus. id quod eleganter indicat apologus Aeſopicus de mure ſylueſtri d domeſtico. voo—1ööͤhſhſſſſſſ E tribus malis unum. LXIN
Töp Fp anain, id eſt, Trium malorum unum. Suidas prouerbium indicat apud Me,
4, ⸗. ⁸ 4 2. X„. nandrum extitiſſe. Sumptum autem à Theramene, qui cuidam è tribus malis unum indi/
xerit,?quibus quod uellet eligeret. Vnde& Ariſtophanes apud eundem Suidam in Tri⸗
*
tria hæc. Quæ ſint autem ea tria, quære in prouerbio, T& Bi EiG Iduανæ.
2 1 1 2.„ 4 4. 41. 3 halete.„ O π ραιάηνμινν Ad μμ τά‿τεσνας ταάε εν, id eſt: Ego enim à Theramene metui Quam facile uulpes pyrum comeſt.
BPlautus Win Nluſtelaria: Iam fãcile uinces, quàm uulpes pyrum comeſt. De re factu pro⸗ diui. Quod nihil negocij ſit uulpi dentatiſſimæ, pyrum edetrtee. Contrahere ſupercilium. inflare buccua. LXXT
ö9u dνυνκν αᷣισκννέενες σνρσ, id eſt: Rdductis ſuperciliijs,& inflatis buccis. In faſtu
atrogantiæ ſedes. Horatius inflatas buccas ad iracundiæ retulit argumentum. Qunn luppiter ambpaass lratus, buccas inflet. b 1e=..Jas
Diuus Auguſtinus in libris confeſſionum: Buccis typho crepantibus. Quo loco nonnulli
oſos ac turgidos dictum Suidas admonet. Siquidem in ſupercilijs, ſicut alias oſtendi mus,
petperam typo legunt. Mirum eſt autem Auguſtinum uoce Græcanica tantopere delecta/
tum, ut cum faſtum dicere poſſet, typhum dicere maluerit, niſi quod ea iã uſu Latio dona, ta uidebatur. Traductum à ranis, quæ per iram inflãtur. Notus eſt apologus Aeſopicus de rana per arrogantiam dirupta. Horatius: i. 8 Ke Creſcentem tumidis infla ſermonibus utrem. 18 b ͤ SDus faltauut. LXXxN 7.1. 2„ PXXI
T' ⁴αμασνε, id eſt: Sus ſaltauit, aut feſtum egit. Diogenianus oſtendit dici ſolitum de ijs, qui præter decorum quippiam facerent, quiq́; rerum ſucceſſu præter meritum obiectò Lé, met inſolentius efferunt. Eſt enim Græcis uoναιναρν iuuenum amantiũ more cantilenis ſal,- tationibus, cæterisq́; iuuenilibus nugis laſciuire. Cæterum qui ruſticiore ſunt ingenio mirũ quam hæc dedeceant.““ S”A e
Dat ueniam coruis, uexat cenſura columbas.
Dat ueniam coruis, uexat cenſura columbas.
Pœna legum exercetur in humiles quoſpiam,& à quibus ob ingenij manſuetudinẽ aliquid
emolumenti poteſt auferri. Rapacibus ignoſcitur. Sumptum eſt ab apophtehgmate ,S010 nis, de Tug v6 A89 7010 Xοάνον eάονν³ς ααάαασνναέꝓꝙ.αεσm DO⁶ S:3, NAO Ti O,p u9) aᷣ,ꝗereg, 5 rAp, 2 R 2Jo9, AX.ꝙ άαν Qrt, id eſt: Leges aranearum telis adſimiles dicebat, propter⸗ ea quod in illas ſi quid leuius, aut imbecillum incurrerit, hæret: ſin maius aliquid, diſſecat ac
fugit. Ad eandem pertinet ſententiam, quod in Phormione ait Terentius: Quia non rete accipitri tenditur, neq; miluo, qui male faciunt b Nobis,illis qui nihil mali faciunt, tenditur. b
Sutorium atramentum. LXNXIIII AM. Tullius libro epiſtolarũ nono ad Pætum: lam pater eius accuſatus eſt à M. Antonio, latorio atramento abſolutus putatur. Subeſſe uidetur prouerbium. Sentit, opinor, homi, nem abſolutum fuiſſe, iudicum corruptela non citra infamiam. Eſt enim huiuſmodi ſutoriũ atramentum, ut neq; magnopere atram imprimat notam, neq; nullam tamen illinat macu/ am. Infamiam enim atramenti ſymbolo, poëẽtæ ſignificant, ut Horatius: 3 ic nigræ ſuccus loliginis, hæc eſt Erugo mera. 1 quidem ſuccus quidam eſt, quem pleriſq́; mollium piſcium maxime Sæpijs ineſſe ſcripſit riſtoteles libro de partibus animaliũ quarto, eum tunica contineri membranea, emitti ue ro fiſtula quadam, quem effundant in metu,& aquam infuſcant, ne queant deprehendi. 9 Surda teſtimonna. L XXVW TKoqa αεν ⁵uν, id eſt: Surda teſtimonia, dicuntur quæ feruntur per tabulas, Propeere
12
——ͤſͤͤſſſq,.
IXXN
ds. LX XII 1 Nõ tam ouum ouo ſimile, ́; illud prouerbij ſpeciẽ præſe fert, quod eſt apud Iuuenalem:
——
—j——

ss DBS. ERASMI ROTBROPAANI ADAGIORVM b quod hæ rogatæ nihil reſpondeant. Vt nõ diſcrepet ab illo: Muti magiſtri. Vnde ſurdis age
4
re teſtimonijs prouerbi ne queant deprehendi.
e ouerbio dicuntur, qui uel procul abſentes, uel uita defunctos modo ciit,
Perdere naulum. äXV Iuuenalis in Satyra, cui initium: b Stemmata quid faciunnt. Præconem Chærippe wis oirennſpies pannis, Cum pPanſa eripiat, quicquid tibi Nacta reliquit Lamqʒ tace/ furor eſt poſt omnia perdere naulum. Domitius Calderinus, ut inter recentiores haudquaquam malus autor, admonet prouer, bium eſſe in eum, qui cum multa amiſerit, reliquum etiam uelit perdere. Sumptam autẽme taphoram à mercatoribus, qui cum nauigant, ſi minus, quantũ cupiunt, lucrari poſſunt, ſi dent ut ſaltem recuperent ex mercibus diuenditis, quantum Pro uectura nauali ſoluerunt. Ariſtippus interrogatus à Aodann„num eſſet ubiq;, ridens, ovi oo Eox T.πτ ν ½ d ul, Aop, Ery oντααάν α, id eſt: Naulum igitur non perdo, inquit, ſi quidem ubiq; ſum. Refer tur à Plutarcho in commentario, cui titulus,&r ναννκνν aerr b Siculiſſare. LXXVII ep, id eſt: Siculiſſare. Eudemus indicat antiquitus uſurpatum, pro eo quod eſt au- ſterum eſſe,tetricumq́;. Et eum quidem in modum Epicharmum uſum eſſe. Cæterum alip placere magis referendum, ad ſcortatores ac libidinoſos. Non dubium quin ab eius gentis moribus ſit ſumptum. At Athenæus dipnoſophiſtarum libro primo indicat adagium mtũ ab Androne Siculo, qui morem inuexerit ad tibiam ſaltandi, geſticulandiqO.
b Sedens columba. LXXVIII HEA ade, id eſt: Sedens columba.Suidas prouerbij titulo commemorat, indicatque dici ſolitum, de ſupra modum manlſuetis ac ſimplicibus. Nam columbæ cum auolant, fallũt cæteras pernicitate uolatus. Cum ſedent, nihil mitius aut ſimplicius. Neq; quicq; habẽt, quo ſe tueantur aduerſus miluios& accipitres, præter alarum uelocitatẽ. Mihi uidetur dici pol ſe& in eos, qui ſimplicitatem ſimulant, quo magis imponant, propterea quod mos ſi aucu pibus, exoculatam columbam in reti ponere, quæ ſubſultans cæteras columbas alliciat. Pa Græcis dicitur αλαινα, à uerbo ⁵aν, quod eſt ſeducere, ſiue in laqueum illicere. Vide lector num legendum ſit à⁴αμαειν, id eſt: illaqueata, id enim patitur, quo fallat alias. Simia barbata ſeu caudata. LXXIX 3O/„.ον εἀαοο, id eſt: Simia barbam portans. Ariſtophanes, ν εe αάμνσνν à rius Sp r.*ον εμμαόκυν. Iterpres admonuit, alluſum eſſe ad illud Archilochium, wru 3 Wds t xuylc EXop, id eſt: Talem òô ſimia caudam habens. Dici ſolitũ de ridiculis. Idem Ariſtopha/ nes alio quodam loco quoſdam NAouse appellat, quaſi populi ſimias. hi canere. n, L Eauri ap, id eſt: Sibijpſi canere. Dicitur qui non ad alienum arbitrium facit quippſi, ſed animo obſequens ſuo. In Platonis conuiuio iubent tibicinam ſibijpſi canere. Et cantot quiſpiam Antigenidas opinor, iubet diſcipulum, quod populo nõ admodum gratus eſſet, ſibi canere& muſs. b b . Si leonina pellis non ſatis eſt, uulpina addenda. LNXXI A Asouru As Eiur-, Tic dGTeNl 6 G+op, id eſt:Si leonis exuuium non ſufficit, adde uulpinum. Cum uiribus res obtineri non poteſt, dolus adhibendus. Adagium natum e ex apopthegmate Lyſandri. Nam is, quemadmodum in eius uita memorat Plutarchussiu dere litas R Aa uelut ab Hercule prognati, bellum apertis uiribus, citraq; dolum geui eſſe cenſebant, cum ipſe magis exiſtimaret boni ducis officium eſſe, quò leonina & Maro, cum ait: Dolus an uirtus, quis in hoſte requiret? Adagium refertur à Zenodoto. 2 de echae SeeAe Siculus miles. b LXXxI bial 060 Neen 5— 2, id eſt: Siculus miles. In peregrinum ac mercenarium militem— atur, propterea quod Siculi temporibus Hieronis exotico milite Ve. ate
lis non attingeret, eò contendendum aſſuta uulpina. Quod quidem propemodum inclen
6 verentu rcaolunte
83 zmay
b— halumc caitur.Ue
uh Nen
NManet ennd uo s negoc godetta
-ewd umadme neconlu umen fuc
InA us nlecturi Gttltrun anzhur
rin
ſbi quio 4 Repſerun
s ad
tücane
dant apue nneapuc duberdi p ſüiwin detlbani
a n tenuih

—
Non dudium quida
bro primo lderasa adi geſticulandij. 4 W titulo commenonin am columbæmamn zmplicius. Negquijti uelocitatẽ. Mihiuicne nt proptereaqucdmii a, Cxteras cqſortuit
re,ſue in lauemim
patitur, quofilttiln dophanes arfi Archilochium vulin
ditü dericicublinſt alienum adiimti
aũpopuliimas
um, ne ſi frigus acceſſerit frigori, languente Venere, ſteriles exiſtant nuptiæ. nonlinepte trahetur ad alios item vſue aorlen ſeniücebimun ita rerum cõiunctionem tẽ/-
uterentur, autore Zenodòto. Cõueniet in hominem lucri recuſantem. Affine eſt illi, quod de Care dictum eſt alibi.
NAn Kabo yiεε, id eſt: Pro bonis glomi. Dici cõſueuit, ubi quis benefic
cuntur. uerum alluſionis decus in uoce Græca eſt, quod in ſermone Latino redd teſt. Meminit Suidas. 43
———“
m tuunt, ne trahantur in ius, aut in neruum.
OHfLIADIS TERTIAE OCENTVRIA v. 55 gratia, nullum miniſterij genus
.*
Pro bonis glomi. LXXXIII
in alium contuliſſet, cumulate cumq́; fœnore reciperet. Agathides enim Grææci
. Sine pennis uolare haud facile eſt. Manet etiam hodiernis temporibus uulgo celebre, quod eſt in Pœnulo Pl pennis uolare haud facile eſt. Locum habet, cum deeſſe ſignificamus adminic
LXXXIIII bus negocium peragi non poſſit. Reperitur apud idoneos autores: Accidere alas„Pro eo quod eſt, adimere materiam, facultatemq́; conandi quippiam. Et: Addere alas.
2qucu, id eſt: Siphniaſſare. Suidas indicat prouerbio dici ſolere, pro eo quod eſt ma,
num admouere poſtico: ſumptum eſſe à moribus Siphniorum, qut libidinis cauſa id facti/ tare conſueuerint. Eſt autem Siphnius inſula quæpiam, haud procul à Creta, cui quondam
nomen fuerit Merope, uel hoc nobilis elogio. Prouerbium indicat& Stephanus. LXXXVI
1 lluxta melam. b 3 xara& uò, id eſt: luxta melam. Suidas oſtendit prouerbio dici ſolere, ubi quis incerta coniecturis perſequeretur. Sumpta metaphora à medicis hulcus internũ immiſſo per fau/ ces inſtrumento quopiam explorantibus. Idem enim inſtrumentum Aeνxμ uocaut,& ax
cau,ad hunc modum tentare.
Non idem ſunt ſcriptura& Leucæus. LXXXVII
Hagi ASnM, 31 rav, id eſt: Scriptura ́ Leucæus nõ ſunt idẽ, aut nõ cõueniũt.
Vbi quis aliud ſcribit, aliud facit, aut dicit. Recte iacietur in eos, qui ſtare pactis nolunt. Nã
hæc plerunq; ſyngraphis, conſtant. Aut in eos, quorũ uita non congruit cum libris æditis.
. Bellicum canere. Receptui canere. LXXXVIII Alias admonuimus, fermè prouerbiales eſte
bellicũ canere, t b
ennant apud Rfarttalennjid eſt, iam congrediamur:& apud Plautum, collatis ſignis depu, gnare. apud eundem uerſis gladijs depugnare. Quin hoc ipſum collatis ſignis, haud dubie
preuerbij ſpeciem habet, cum ſignificamus ſeriam& exactam de re diſceptationem, ut M.
Hec tuba rixx, id eſt, hoc belli initium.
Tullius in epiſtolis ad Atticum, ut cum Maphragone ſignis collatis. Apud luuenalem: Pithon formoſus. I1.xXXXIN
nia unde, id eſt: Pithon formoſus. Conueniet ubi quis per adulationem falſò laudatur,
Pindarus in hymnis:“
rande Tor Tihe n56 rAαν* Ae aa*⁴³⁴. 1 id eſt:
Formoſus Pithon ſemper apud pueros formoſfſus.„„
lnterpres oſtendit ſum ptum à pueris adulantibus ſimiæ, ſubinde dictantibus, uenee=ioep. Semel rubidus, ac decies pallidus. XGC
b Aaf rodg,) An&ro X0g, id eſt: Semel rubidus,& decies pallidus. Suidas admo, det dictum de iß, qui mutuum accipiunt, quos neceſſe eſt crebro tum rubeſcere pudore tũ un metu palleſcere. Rubeſcere dum petunt mutuum, palleſcere dum ſoluendo non ſunt,& me
Semper ſeni iuuenculam ſubijce.
“ 7 u An ypori vTa εmꝓπννιέιρ a⁶νν. id eſt. Cemper puellam uirginem ſubiice ſeni.
.„ 4„+ denarius prouerbialis, admonens ut prouectioris ætatis uiri, puellam ducant nS quàm uanquã
perandam, ut quod alibi diminutum ſit, aliunde ſuppleatur, uidelicet ut ſeni conuictor 24, datur iuuenis, quo ſenilis ætatis triſtitiã, huius hilaritas moderetur: rurſum iuuentutis er 9 untiam, ſenilis leueritas temperet. Item, ut loquaculus adiungatur, plus ſeris tlitee 7.
I
ium, quod s glomi di,/ l non po,
autina: Sine
prou- emetaphoras, quæ ſumuntur à bello, ueluti ro eo quod eſt, animare atq; exhortari. Receptui canere, pro finire. Signa
————— ————
4 1 5 1 —— 2————————— 4—————— 8—————— ———————ͤ————————Q———. ————————————————————— 4 —————————=——————.—————————— 4———*————— ——————————————————————— ———————*—.—— 3——-—————————————————— —õ————————————„————————————— 3 2 2—ö—..———————-—————— ʒ--———————— 8———— 3 — 2 8————————.————————————————* 2.. 3— 4————.——.——————————————————— ————— 2—— 1—D—.———— „——————— 7 4—— 5————— 2—— 2.—— —.— 1—..————————,—————————————*. 3 ——„———— 2——————————————-— 3 —————— 8————y—õ———————————.————*——— ——.—————————————————————————. ———————————————————————————— —.—————.———————————————————————.—— ——— 2.——————.———;————————— — 8—————————————————————————— ———————.„ 3——————— E——————————————— ——————————————.———.— 3—— 6 ——.— 8 85 8 3 1 3 8
*——— 5—— —-—— —.——
11

638 DBS. ERASMI ROT. ADAGIORVM n.
daculus timido, pauper diuiti. Prouerbij meminit Diogenianus: gbtint Semper ſuperioris anni meliorrva. XoOII
e eu, Berio, id elt: Semper ſuperioris anni res meliores. Cum praſentia dipſ, L cent,& anteferuntur anteacta. Diogenianus admonet id acclamatum ab Athenienſibusin 9 3 rebus Macedonicis. Huc pertinet illud Horatianum: 3 4
temporis acti Se puero. 1A Laudator P P XOIII fcimus
1 Sacra nihil ſunt. 2 S0Gοα ³⁴ 4 e 15'p, Al0 PWd Kca e, id eſt: Sacra nihil ſunt præter malas&e cornua, iibloue de uictimis macilentis. Trahetur non inconcinniter ad cibum minime eſculentũ. Refertut m io à Suida. tickan Sud. gcytharum ſoltudo... oum tuie u66 Suxis, id eſt:Scytharum ſolitudo, pro ſummis calamitatibus, exitioc dictum etf er⸗ apud Ariſtophanem d xasεοᷣe e b ben S wnXMEVIM TI uu k auld. ic eft: Dalle E'go6:S uuXdMEVId I 9 5Sc 1S umuere⸗
lmpeditum deperire Scythicæ ſolitudini. n ſa Quo loco commentatot indicat prouerbium dici ſolitum de ingenti ſolitudine dua an, nun hrhe W lum
tem inde, quod Scythæ nullis gertis ſedibus utantur, ſfed uagi ferantur in plauſtris.FEamq;
ob cauſam, regio feris abundat. Meminit adagij& Qu. Curtius libro rerum ab Alexido ia geſtarum ſeptimo, apud quem Scytharum legatus ad hunc loquitur modum: Scytharum Vhqua Olitudines Græcis etiam prouerbijs audio eludi. Nos deſerta& humano cultu uacua ma/ gis quàm urbes& opulentos agros ſequimur. b Scindere glaciem. b. XCGV Ccindere glaciem, eſt aperire uiam,& in incipiundo negocio priorem eſſe. Tranſlatum à nautis, quorum unus aliquis præmittitur, qui fumine concreto, glaciem prærumpat,iel quisq́; uiam aperiat..
ants,n
Viuus fueris, uel cepe ſolum accipiens. b XCVI 23 erI,SOi A6 0p NSdSp. id eſt:
Si cepe tantum ſumpſeris, iam uixeris. b.
TZenodotus oſtendit in eos dici ſolitum, qui dre quapiam pufilla, magnam opinionem co ſequuntur. Natum apparet ab ægroto, qui medico porrigente cepe, reualuerit, herbam ale qui plebeiam, nec eam admodum ſalubrem corpori. Sapientes tyranni, ſapientum congreſſu. xXCVII Locqol rve vo: οραϋν ωοfPid. id eſt:—
Commercio ſapientium princeps ſapit. 5 Zenodotus citat ex Riace Locrenſi, addens eundum uerſiculum à Platone citatũ eſſe ku ripidis nomine, in Theæteto. Certe huius nomine cõperi adductum libro de Rep. octauo: Zoqoi xI5νννοντνσ αορροέν oο aosαα. Aulus Gellius libro decimotertio, oſtendit eundẽ᷑ apud utrũq; fuiſſe, apud Sophoclem, in eiuſdem nominis fabula,& apud Euripidem. Quemad
modum& alij nõnulli uerſus apud Euripidem inueniuntur, quos coſdem apud Sopho? aäwin dem& Aeſchylum licet inuenire. Porrò uerſiculum quem modo citauimus, Gellius no od tæ uetuſtatis eſſe dicit, ut intelligas uelut in prouerbium abijſſe. Atq; utinam quàm eſt gra⸗ b 3
uiter ſimul& eleganter ſcriptus, tam placeret ætatis noſtræ principibus, in quos ilud fered ducde Xeris: M⁵οντVnuvo: O XGA ε‿εςμασνα.“ wce Leonis exuuium ſuper crocoton. xCII th ä
Atovri m uouora, id eſt: Leonis exuuium ſuper crocoton. Cum duo quæpiam copu, t lantur, quorum alterum cum altero nequaq́; congruit. Sumptum à Baccho, quihos Aa tu deſcendit ad inferos apud Ariſtophanem, ut ueſte muliebri, delicataq́; indutus eſle eich däld
ueſti leonis exuuium impoſitum geſtaret, quo uidelicet Hercules creditus, ormidabilis fe0 deretur inferis. Hunc igitur ad eum modum adornatum, ſic in Ranis ridet Hercules a dau
„ 7„ 2, 8.
99 uX 5166*&roοσσ 75„„Acp,... Kdddm O'S Aorrlib Ei nHoncoT ,e. id eſt dnd Riſum profecto haud ſum potis compeſcere b ann
oodton dalrunn leontæ conſpicans. 2 1 h oſite di C ſuiinſtf de Pp ſite dicetur in monachos quoſdam, ant ſcholaſticos, qui foris inſignia ſui inftitun⸗ K

insg OHILIADIS TERTIAE CENTVRIA v. 639 ant, interius militarem imitantes cultum, aut qui uultu tetrico moribus ſi b miratfe.
neiam(m h d Ouod ſcts, neſcies. ant feſfale
damadun 4 n Quod ſcis, neſcis. Terentius in Eunucho: Tu polſi ſapis, quod ſcis, neſcias. Idemi in ſe,
Mhcät iplum excruciante: Neſcias quod ſcis, ſi ſapis. Donatus admonet eſſe prouerbium. Sumptũ ãdialecticorũ ludis, in quibus huiuſmodi quidam ſcyrpi proponi ſolent: Facio& nõ alo: Sum amicus,& non ſum amicus: Audio,& non audio. Cuius generis etiam initio o eris ſllintgete dfecimus mentionem, admonentes omneis huiuſmodi figuras, quæ Krε εναυάννοσι rer nitmechan adprouerbiorum cognationem pertinere. Auale eſt& Plautinum illud: Vbiſum, ibi non ih ſum. Hoc iam prima, quod aiunt, fronte uidetur ænigma. Sed interpretatur: Vbi non ſum. ieſt animus. Itaq; prouerbio certam in tacendo fidem ſignificamus, dum quis quo d ſcit' damitzthr ef perinde continet ac difſimulat, quaſi neſciat. 2 W etohah b Nec aures habeo, nec tango. G Nec aures habere, nec tactum, prouerbio dicebatur, cui in manifeſtis ab omnibus recla,.
mabatut. Hieronymus in præfatione declamationis, de matre& filia reconcilianda. Cur au tem uerear appellare declamationem, cum ipſe quodam in loco nominatim hoc argumen
de ingentiſdtia tum exercitij cauſa cõßctum à ſe ſubſignifcet Poſteac; enim, inquit, arguendo crimina, fa 8 agiterantur in pauit ctus ſum eriminoſus,& iuxta tritum uulgi ſermone prouerbium, iurgantibus& negãtibus
emctis, nec aures me credo habere, nec tango, id eſt, taceam neceſſe eſt,& quod audio, tan goch, quaſi neſciam. b 3 b b
—2
ncloquitur modum êi
lata de humanocin 1
CHILIADTIS TERTIAE CENTVRIA SENTA. gocio priorem deln Priuſqᷓʒ ſortiaris, cõmunia deuoras. oncreto,hacenn, Seee delfeſſP A⁴ρ,(⅜ A oε Kaεide, id eſt: Priuſc; ſortitio facta ſit, communia de öHZHuuoras. In eum competit, qui non expectata partitione, rem inuadit. Du, (ctam metaphoram indicat Suidas à conuiuijs, in quibus antiquitus mos erat; cibis ſuam cuiq; portionem diſtribuere, quemadmodũ ex complu
— 2
ienn.
ribus Homeri locis licet conijcere, apud quẽ illud oppido quàm frequẽs. 4„N 1 7. 8 2 4 4. pufllamagm eeTeni3 kai Bue zoviem dau-de ic. Deinde receptum apud nonnullos, ut citra diſtributionem propoſitis in commune cibis, 2
cuiſq; quãtum uellet, ſumeret. Id quod indicat Plautus: Patinarias ſtruit ſtruices. Huius rei mẽtionem facit& Plutarchus in ſympoſiacis, excutiens utra conſuetudo magis ꝓbanda ui deatur. Porrò prouerbium ſumptum eſt ex equitibus Ariſtophanis:
Frei Ta Ko/ud Telp Aα⁵εeν☚ εφ◻(ν⁴s. id eſt:. dhe ent. Quando publica, anteq́; illa ſortiaris, deuorasM. b. alicilum èDinmen KRes inſoro noſtro uertitur. b iadcuctumlb Plautinus Tranio: Vbi egomet uideo rem uerti in meo foro. Prouerbialiter dictum, pro lecimotetioo eo quod eſt, poſteaq́; intelligo fortunas noſtras cõmutari in diuerſum. Traductum à mer- I,&apud bu atibus, in quibus rerum precium, pro tempore ſæpenumero cõmutatur. Cognatum illi, ntur, quos uti foro, quod alibidictum.ʒ b lem modo ctam„x,. uodcunq; in ſolum uenit. III
biſle Atg um h Quodcunq; in ſolum uenit, id eſt, Quicquid in rerum natuta producitur. M. Tullius li, æptincipibuis bro de natura deorum primo: Hinc quodcunq; in ſolum uenit, ut dicitur, effingis, atque ef⸗
ſccis. Ridet atomos Epicureorum, ex quibus illi cuncta progigni credũt, quicquid uſquam naſcitur in uniuerſo.
b d fieri nõ poteſ.1111 Cumdonx,xG Quanqdo id ſieri nõ potett. — 1 Nihil dici poteſt nec uenuſtius, nec moralius ea ſententia, quæ extat apud Terentium 8 uupe deleatihi Andria: Quando id fieri non poteſt quod uis, id uelis quod poſſis, êu ⁴υ‿ιμ ⁶ε ee, uichee Tedtw ege 3 NacMαᷣi. lurimum decoris adiunxit ea uerborum cõuerſio. Qualis eſt in illis: Nõ 8 Ranbokife diuendum ut edas ſed edendum ut uiuas. Eſt autem adagium hoc finitimum illi, ν α n,cin AA e rigrc, id eſt: Oportet id quod adeſt boni conſulere. Et Martialis inter felicitatis cal culos commemorat, ut Quod ſcis, eſſe ueliK. 0 Quantum non miluus oberret. Auantum non railuus oberret..2 ntam non rulla d Hlh 2 Prouer squifid f 0—-—

45 DES. ERR 3MIROTERODPDRAMIADAGIORVRN 0. Drouerbialis eſthyperbole, de homine ſupra modum locuplete, cui tantum ſit agooum, jiest
nec miluus peruolet. Perſius.. annp Panmara Curibus mhentum non miluus oberret. Id imitatus luuenalis; guin Pot miluis, inquit, intra tua paſcua laſſis. ö 1 Sic& apud Plutarchum tragicus quiſpiam, 4 nech 2 5/ 7 3 3 4—„ Errs5 ³&§ 8ᷣ5αꝓ T⁶⁴ᷣερ 5. 0dp, 3 bin „ 7 5* 3 ur 1
Be E AADTG. Xο. id C 8—„ 1 uum colo bis ſex dierum iter, ſolo Berecyntio. 8(uBac
Plinius libro decimooctauo latifundia uocat, à quibus ait Italiæ perniciem inuectam ſuly iiſjra⸗
ſe,proinde ueteres ita cenſuiſſe: Satius eſſe minus ſerere,& melius arare. f iiwe C, Cadimus, inq́; uicem præbemus crura ſagittis. VI hpre Perſius Satyra quarta:„ 1. 8. 5 ihun Cædimus, inq́; uicem præbemus crura ſagittis. id eſt: d ende 1 Nrvxen Viciſſim carpimus& carpimur, ridemur& ridemus, mordemus& mordemur, lædimus& lonuen ledimur. Sumptum à miliia Adeundem moclum Horatius: b se. tbech Cædimus,& totidem plagis conſumimus holtem. b mpre
Fernnue⸗ in den euus de profectu cognoſcendo, ſimilem adfert metaphoram, deſpha ra ultro citroq́; miſſa ac remiſſa. no e/ lasbo roëe X6-.ε yT Sc 1705,„ unyth Aνον πρ Müe, quemadmodum alio retulimus loco. ur Ptolemaica lis. VII uesaut
ION3 5 Sh id eſtPtolemaica lis. Diogenianus indicat dici ſolitum in litium au’, la hige dos. Anus quæpiam fuit Ptolemais, quæ quoad uixit, lites agitabat, nec unquam à cauſs ſin K agendis erat feriata. b b b ni
Prouoluitur ad miluios.„ VIII JMpS
n0μννσεταάοάσι, id eſt: Adorat miluium. Initio ueris prodeunt miluij, qua rela pueii tenues, quod iam hyeme ſint leuati, prouoluuntur, eosq́; uelut adorant. Accommodaripo ſonme
teſt in eos, qui noua ſpe geſtiunt. Suidas prouerbij loco commemorat. ltem Iuuenalis: lanz ub Durate, atq; expectate cicadas. b Prienenſis iuſticia. IxX man,
ner Aun, id eſt: Prienenſis iuſticia. Suidas oſtendit conuenire cum ſignificamus alique rium, in iudicando plurimum excellere. ABiante Prienenſi ſumptum, cuius integritas in iudicà lriuh dis cauſis in prouerbium abijt, ut dicatur, uαέεννν /eν‿ mπν0,iures Hcp,id elteln ia uuun he dicando præſtantior Biante Prienenſſ(. b up zen Primum Mars in flijs laudatus eſt... hogen T εααε ⁵ο ⅞⅜ε d T de duſro, id eſt: Initio Mars laudabatur ob fllios. De ijs ‚qui ein di initio ſpecimen aliquod indolis egregiæ præ ſe ferunt, deinde paulatim in alios degene, uampe rant mores. Quemadmodum euenit Romanis olim ſtrennuis,& Martem genetis auto, Mun 3 rem uirtute referentibus, poſt in degenerem prolapſis molliciem, ut non ſine cauſa luuena
lis exclamarit, Sed unde Diuo Hæc tetigit Gradiue tuos urtica nepotee anuaupi Prouerbium refertur à Suida. finlan b Phrynichi lucta. b XI u
Td uονάν τπιαιισπα, id eſt: Phrynichi luctatio. Diogenianus indicat dictitari ſuetum düte de iis, qui aſtu dolisq́; negocium peragunt. Fuit is Phrynichus Lacedæmoniorũ proditor, itnax quem uetus Comoœdia carbone notauit. b
Pro malo cane ſuem repoſcis. e ühn Ryri neunoie nub C erſs, id eſt: Pro malo cane ſuem repoſcis, id eſt, pro re uliipreci dn
lam. Sus enim eſculentus, canis haudquaq́; ueſcus eſt. Refertur à Diogeniano.
1s haudquac; uelcuse III H digit its ſene Prudens in lammam mittere manum.. din eriu iuus Hieronymus quodã in loco ꝓuerbiũ uſurpat huiuſmodi: Prudens in Hlämaml, ſaä.
num immitto pno eo quod eſtſciens expono me dicrimini, malisq; obiſcio. Sumptun- deri poteſt ab hiſtoria Mutij Sceuolæ. xtat& apud Ciceronem. IIII 1 Proba eſt materia, ſi probum adhibeas artificem. N,
.. 3 2 1.„—.* V ũ heit 3 A Plauto dictum in Pœnulo, non ſine prouerbij ſpecie: Proba eſt materia, probie, bai

meliusanate nuraſägiti. 4
tlus.
lem et nexyn V 's ans aeß
4
dict dici ſolidmm bd zagtabat, nec unm
ueris prodeunt riuige nelut adorant Aconna-
ummemorat ten lun
nuenite cum(opfiem
1
nptum, cuis Preginit „ w Fiuiazhiuuih
lemuänorimaie
E' d T Bdρ⅔ õꝛCclcdee B,, Aed Ad
f.* ‿. 4„ 27 2. 2 705 70 7ℳcp EMαενντσ. 7ν*ό ⁴φρονν ðRxiανπσπφπρηχ
Larga ſubeſt illi.
VI. 6 41 drum Eedla ulclen 1COlesziifete enium, ſi præceptor contingat idoneus. Aut magnificum negocium, ſi modo ſcite trachetur.Nietophhta nhtor eſt quàm ut ſit indicandndaa. lAlllo reſpiciens, ſed hic remitte bona. Xv Aeſchylus in Ranis Ariſtophanis, cupiens redire ad ſuperos: 7d GFdoaute Sp, 2u9ase& ob BShouat.H i·ic eſt:
Picturus illic, nam hic quidem haud uolo eloqui.
Cui Bacchus ad hunc modum reſpondet,
A—Fra ꝙ AXN ErbK⁴ν εαν⁴ αάᷣ. icd eſt:
Minime profecto, quin mage hic profer bona.
lnterpres admonet alluſum ad parœmiam,
P' Ecrou σα dεος avid α. icd eſt:
llluc tuens, at huc remitte commoddG. Conueniet cum aliud præ nobis ferimus, aliud facimus: aut cum alijs adblandimur in alios te beneficium conferimus. Quidam à Charitibus mutuo ſumptum exiſtimant, quarũ una
cHiLIADIS TERTIAE CENTVKIR hibeas fibrum. Egregia quidem indoles, ſi recte inſtituatur. Felix in
atergo reſpicit,& alteri munus offert, arridens alteri. „ RNanæ aquauunu. 1 dodcxo Mo, id eſt: Ranæ aquam, ſubaudiendum miniſtras. Vbi quid exhibetur, quo
uelpræcipue gaudet is qui accipit. V eluti ſi quem natura bibacem ad bibendi certamẽ pro
uoces, aut homini laquaculo narrãdi materiam& occaſionem ſubminiſtres. Diuerſum ab
illo, 2πρέόμρςν⁹ναο⁸ρ. Recte accomodabitur, ubi quid datur abundanti. Nam ranis affa
tim eſt aquæ. Theocritus in Ergatinis: 1 Ai
id eſt:
O pueri ranæ uita eſt optabilis, ut quæ
Non metuat, potans effundere, copia namq́;
PBoſtbellum auxiſuuug. ꝛvvIi
Mer& 7o Aε.μαο¶ έ ☛ννυμιιηέ αχα⁵α id eſt: Poſt bellum ſuppetiæ. Quoties ſerius adhibetur re⸗ medium. Refertur à Suida. Natum eſt, aut certe uſurpatum à Diogene Cynico. De quo Laertius huiuſmodi fabulam narrat. Adoleſcens quiſpiam iactantior nuper uxore ducta, titulum huiuſmodi inſcripſit ædibus ſuis, 5 π&εdε εαννμσ ε‿ He kugäce uτοι uuncep Kioτν ααααηνν id eſt: louis filius Callinicus Hercules, hic habitat, ne quid introeat ma⸗ li. Diogenes adſcripſit, arrò ρᷣ x³εαμο σναυαμάαάα id eſt: Poſt bellum auxilium, uide- licet indicans, iam tunc receptum in eas malum, cum ipſe malus immigraſſet. Conue- nit cum Platonico illo, quod alibi commemorauimus, a*râ 75 r6Aαο πφε, id eſt: Poſt
2
. Pinguis uenter non gignit ſenſum tenuem. XVIII Diuus Hieronymus in epiſtola quadam, citat huiuſmodi prouerbium apud Græcos ce/- lebratũ: Pinguis uenter nõ gignit ſenſum tamẽ. Quanq́; fatetur id elegantius ſonare Græce quàm Latine. Græcus autem lenarius extat apud Græcos huiuſmodi: Naxſa„asue Aen ou Tiur] vg. ic eſt: Subtile pectus uenter obeſus non parit.. Admonet ada gium luxu corporis, hebeteſcere mentis aciem. Quemadmodum ſcribit etiã
loratius:
am corpus onuſtum„.
eſternis uitijs animum quoq; prægrauat ipſum Atq; affigit humo diuinæ particulam aur. 2 arehü apud Gellium oſtendit pueros multo paſtu ſtupidiores, ac tardiores ingenij euadere. b
A
„ Piſcem natare doces. b XIX XHa vic*, id eſt: Piſcem natare doces. Perinde eſt ac ſi dicas, doctum docer,
onfne illi quod alibi retulimus, Sερμκνναν vαάνduge,id eſt: Delphinum natare docer Quod idẽ ad hunc effertur modũ, r‿ινυρννꝙον‿αεές ουQσννννεοεεν, id eſt: Delphini quemac b W d. Hh 3 modum
— 1— ͤͤõ— ——ͤ———————

DEHS. ERRSMI ROTERODAMI ADAGIORVNS
6 42 —*.„ A„„..., 3 modum hatare opotteat conſuiis. Autor Diogenianus-.. 9ehe I. Pitana ſum. 4 455 XN
nrSενμιν, id eſt: Pitana ſum. Zenodotus indicat dici ſolitum de ißs qui in extremas te/ da cti calamitates, ab ijſdem denuo in priſtinam felicitatem reſtituuntur. Sic enim eueniſſe quondam Pitanæ Aeoliæ ciuitati. Nam hãc à Pelaſgis in ſeruitutem redactam, Erythraiin libertatem priſtinam uindicarunt.. k“ Piſtillo retuſuuus. 1 XxI-
Prouerbialis eſt hyperbole, quam in epiſtolis uſurpauit diuus Hieronymus:Piſtillo retu ſuus, pro eo quod eſt, minime acutum. Et Chryſippeum acumen, apud eundem per itonã uſurpatur in ſtupidum.Et cornutus ſyllogiſmus, pro ratione ridicula, friuoſaq́;. Partitio non præfocatiöo. XXxIn
Meoe oi Ve, id eſt: Sortitio.nõ præfocatio. O lim cũ ij qui uiribus præpollerent, ebũ er perent imbecillioribus, manus interim in illos inijciẽtes, excogitatũ eſt, ut ſortibus ex æquo
* 1
diuideretur epulũ, iamq́; à pauperibus exclamari cœptũ, us» ob rvis, id eſt partitio, non
ſtrangulatio.Eac uox in prouerbiũ abijt. Quo licebit uti, ſi quando ſignificabimus, nõ eſſe
locum uiolentiæ, ſed ex æquitate iuris oportere tractari negocium. Plutarchus in collecta/ neis, ſi modo illius ſunt, citat his uerbis, Assie od. TI), id eſt: Partitio eſt ne ſtrangula. Paries dealbatis b XLXIIL T Kenovta.,id eſt: Paries dealbatus, aut incruſtatus. Paulus apoſtolus in actis apo ſtolicis, iudicem quendam fictum& fucatum, parietem dealbatum appellat, quod longe alius eſſet intus, quàm cultu habituq́; externo prær ſe ferret. Chriſtus item in euangelicis lite ris, ſanctimoniæ ſimulatores ſepulchra dealbata uocat, quæ cum foris niteant, intus ſunt ca
dauerũ oſſibus referta. Sic enim eſt apud Matthæum. Odε ⁵ακι łνιινρέα⁴α‿ſε ⁴οαρρκνισ⁴ Sr.—S0,A0/6Oec,de Tονα mxνʃαάνα/mο⁸, 5 Te Lbe M qœ vovrν do⁵,εσ υ⁶ει* εεo 84 op ve, 19 do naha‿α, id eſt: Væ uobis ſcribæ& phariſæi, qui ſimiles ſitis ſepulchits dealbatis, quæ foris quidem apparent pulchra, intus autem referta ſunt oſſibus cadaueri omniq́; ſpurcitia. Lucianus, Myronis& Praxitelis coloſſos, ad huiuſmodi fermè ſimiſſtudi nem trahit in Gallo, quod foris multo niterent ebore, multo fulgerent auro, uarijsq; colori bus arriderent:præterea Iouis, aut Neptuni repræſentarent imaàginem, fulmen aut tridentẽ dextra tenentes, ut planè numen aliquod eſſe uiderentur, cum intus nihil appareret, ptater picem, clauos, araneas, mures, atq́; id genus ſordes alias, haudquacq́; ad exteriorẽ illam ima/ ginem reſpondentes. Atq; huiuſmodi principum eſſe uitam affirmat, quorum ſi ſtrepitum & apparatam inſpicias, nihil felicius, nihil deorum uitæ ſimilius: ſin curas, ſuſpiciones, odia contemplere, quibus intus diſcruciantur, nihil calamitoſius. Seneca philoſophos, qui cum docerent honeſta, turpiter uiuerent, ſimiles eſſe ſcripſit quorundam medicorum pixidulis, quarum tituli remedium pollicerentur, cum intus uenenum occultarent. Ediuerſo, qui me/ liores ſunt intus, quàm oratione, quamq́; prima illa uitæ ſpecie, quaſiq́; fronte præſe ferunt, Hios Plato Silenis adſimiles facit, de quibus alio diximus loco. Ollam alere. SLei er iies Sett 2aee XXIIII. XxVUa—‿ε‿ραεν, id eſt: Ollam alere dicebantur, qui metum oſtenderent, quo deterrerent quenpiam. Veluti ſi quis præſidium alicubi collocatum habeat, quo minus iicini res nouas moliantur. Sumptum id eſt à more ciuitatis Athenienſis, in qua ollas in tectis diſponere co ſueuerꝗnt, ad deterrendas ululas, quarum illic maxima 98.N am ollarum ſtrepitum omnè gemis auium reformidat. Adagium refertur tum à Suida, tum à Diogeniano. umptum eſt ex Ariſtophanis Comœdia, cui titulus: Aues. OI um AGMEG,NMASCd AO XvB. ri ³ XVTF SocX; 1:
2 A. 6u9 8 MAade NRou põcdet vo. ig eſt. 8 b b Pugnare oportet,& ollas accipere.“
Quid autem profuerit olla? Noctua non accedet ad nos. 1
Oleum& ſalem oportet emere.“
T0¹o 1 1 A 9 5G, id eſt: Oleum& ſalem oportet emere. Refert adagjuba
Ariltoteles Rhetoricorum libro ſecundo, tractans de locis& enthymematis. Propom
5 —
em debaf
ines J
igena
bnibc
20
duerſi plum ne d natan
Obtr
adichmi
Wuoca c p
gen
menlb dem de
adcerdo nult,pi- Decat
Cererum genciſun ſltrenau
wuer gielt.
terencn
4. 4. 1ITa
iprapro
8

batum appeltt aml Chrits item nerm rcum lotis nitentinui lal luip fruuuntuts arra ufalo krubtu 4 ſür hariſcr qui ſmiestim referta ſunt olibwat „,ad huiufmocdilemenm o fulgerentanounie t imaͤginem fulwen un um intus nill ayrat- ud uaq; ad Acerorien
mattirmat quormmiEf
nilius: ſin cuas ufiim s Leneca phlochme orundam medicrmn um occulerrert curhft decie auaſcy eorgate ecie qualcq loco.
I nirh
aduerſis fortunæ procellis. Extat apud ipſum non mergitur, uerumetiam alligatum alijs ne ſidant ſuſtinet. Vnde retibus
didici, mihi obtrudere nõ potes palpum. Vnde& palpari pro res uocamus à ſimili metaphora. Meta phora tracta eſt ab eq
* 4*
Aus dy³, ig eſt: Nox humida. De malis ingr
teferenda, is ea reſer ibat Diogeniano, ſi libeat.
uum, quod lepidum, id urbanum ac ciuile uocant. Meminit Suidas.
cHTIELIADIS TERTTAE CENTVRIA
tem huiuſmodi exemplum antiſtrephontis. Sacerdos quidam diſſuadebat filio, ne uerba faceret apud populũ. Nam ſi iniuſta ſuaſeris, inquit, deos habebis tratos, ſin i ſta ho⸗ mines. Id hoc pacto zvr: Sεᷣνig eſt, reciprocat 3llius.Imò expedit orationẽ habere 3 5 8 pulum. Quanddoquidem ſi iuſta dixero, dij me amabũt, ſi iniuſta homines. Atc anſ d genus argumentationis confine putat prouerbio quo iubemur, oleum ar ſalem en,e- Hgniſcans opus eſſe nonnunq́;ʒ remedijs contrarijs, nunc acrimonia, nunc lenitudine. ... Tanq́;pß ſuber.“ XXVI aes oeoͤg, id eſt: Tanq́; ſuber, de ijs, qui non norunt diſſimulare, aut qui neſciunt mergi
indarum. Tractum à natura ligni, quod nõ ſolum & natantibus ſubditur.9 zima tei “ Obtrudere palpuun. 8r XXVIT Obtrudere palpum apud Plautũ, eſt arte, fucoq́ decipere. Ego, inquit, iſtuc alijs dare cõ adulari,& palpones adulato ocamus uiſonibus, qui ferocientibus equis, plauſu manus adblandiuntur, ut oſtendimus alibi. 4... Ne quis unq; Megarenßbus. XxXXVIII
INdETTO Ad elg A⁵ y, orro oανενενρ‿. id eſt: Nunq́; quiſquàm ſapientior ſit Me/
gꝛrenſibus. Scomma prouerbiale iaci ſolitum in ſtupidos. Dictum eſt autem per adulatio/ nem de Megarenſibus, autore Diogeniano. 5 b em
Nulla candidorum uirorum utilitas. xXXIX
Oàdeg Aeuon AS 3—& 3 nJorousid eſt: Nullus candidorum uirorum uſus, niſi ad cerdonicam. In molles& effœminatos dictum, ac ueluti uoluptatibus natos. Id enim in- nuit, opinor, per cerdonicam, iuxta illud Martialis:
(D eneeidfaclet ilezaue ille ſua.
æterum ij negocis gerendis inutiles. Contra qui nigra ſunt cute,& hiſpidi, hi magis alle⸗
gendi ſunt ad adminiſtrandam Rempub. Vnde& Herculem„eααινννν appellarũt, tan
q́ ſtrenuum& à mollicie alienum, quemadmodum alibi demonſtratum eſt. 84
Nox humida. Her ,e k. e. 7etee E. 385 NXXNX -. entibus dici ſolitum, autor eſt Diogenia 4 nus. Quemadmodum de lætiore fortuna dicimus exoriri lucem. Apud eunde m eſt. uve A, Iſa, id eſt. Nox ſpiſſa, de nocte hyberna. Quæ ſicui non uidebuntur in adagiorum nu merũ
Quicd ad farinas.
NXXNI
75 8 crra; id eſt: Quid ad farinascid eſt, quid attinet ad parandas facultates? Na
. 7.....—.. do* pro uictu, proq́; re familiari ponere, poëtis eſt familiare. Ariſtophanes in Nebulis:
I e ⁶ν ερσᷣρασσσσ⁴ νi So p cera, icd eſt:
uid me numeri tandem ad farinas iuuerinte
ld recte detorquebitur ad artes ſteriles, ut poëticen, odνe aεεισ&υφρꝙᷣεa, quod uulgo dicũt
de pane lucrando, ſermone celebri magis q́; erudito b* 5 Numeris Platonicis obſcurius.
I Prouerbialis hyperbole uidetur, quam uſurpat M. Tullius in epiſtolis ad Atticum, libro
ſeptimo. Aenigma O ppiorum ex Velia, planè non intellexi. eſt enim numero Platonis ob
ſcurius. ld ideo dictum, quod Plato numeris Pythagoricis obſcurat ſuam philoſophiam, ac
ueluti nebulas quaſdam offundit, præcipue in Timæo. Nam Pythagoras omnem ferè phi,
loſophiæ rationem ad numeros traxit. De quibus permulta Macrobius in commentaris quos ædidit in ſomnium Scipionis. b ,, Nriihil ex agro dicis. XIII Oo⁴e,„ᷣ X*e, id eſt: Nihil è rure loqueris, id eſt: Nihil humile, neq; triuiale. O uod enim parum elegans, parum expolitum, id ex agro profectum dicitur. Contra quod feſti/
xXXXIII
Hh 4. Nihil
Nijhil graue paſſus es, niſſ. O0dE r6 Toubc 2v0 Er AmQmηρ οάQ 0e. id eſt:
VI. 643 uãdo Vd S 5,μμ.(,,
1 Ager 47. 6o.+*.
A ut
———
1 3 1 II 1 6 1 I 1 h 1 1 1 4 1 4 1 4 1 4 1 1 4 1 1

—
644— PES. BRRASMI ROT. ADAGIOGRVMNM
Nihil graue accidit, niſi tibi uindicas.
Meminit Diogenianus. Nemo læditur, niſi à ſeipſo. Nemini ſit iniuria, ſi eam exiſtimet d
ſe non pertinere. 3 b Ne ſpina quidem uulnerabit bonondnꝗ. XXXV Mudi Arcva SVE wüg eryαο⁵e, id eſt: Ne ſpina quidem uulnerabit bonos. Nemo mo/
4
leſtus fuerit innocenti. Nam ſpina natura pungit quemlibet. Sed ubiq; tuta eſt innocentii
uitæq́; integritas. b Naæra& Charmione.
N&Aεε ℳ⁹ℳ b, id eſt: Naæra& Charmione. De ſᷣdis amicis dici ſolitum ſcripſit Ze
nodotus, quiq́; non dubitarent, uel mortis eſſe comites a micis. Erat autem hoc amicitiæ ge
nus laudatum apud Aegyptios, quod appellabant Tαυάσάσσοευνιννυαςιννεꝙν id eſt, commorien/
tium. Quibus hoc neceſſitudinis genus placebat, ij hac lege copulabantur, ut ſi alteri fatale quippiam accidiſſet, alter ultro mortis ſocium ſeſe adiungeret. Hoc fœdere cohæſerant An
tonius& Cleopatra.Significat& Horatius ſimile quiddam erga Mecœnatem:Vtcunc; præcedes, ſequemur ſcilicet& comites parati. Rurſum alio loco: Quid nos? quibus te uita fit ſuperſtite iucunda, ſi contra grauis. Sed ut redeam ad prouerbium, Naæra& Charmio,-
ne, duæ erant Cleopatræ reginæ pediſſequæ, quæ ſpontaneam Cleopatræ mortem ſunt ini tatæ. Ac ſemiuiuæ repertæ ſunt, dominæ iam mortuæ coronam capitè delapſam reponen/
tes. Eſt quidem hiſtoria memoratu cum primis digna, nec iniucunda cognitu, uerum e:m ſiquis forte requiret, petat licebit ex Plutarcho in uita M. Antonij. Ego nec adagium hoc fueram adſcripturus, ni ueritus eſſem ne, quoniam extat in Zenodoti collectaneis ſemd
atq; iterum excuſis, publicatisq́;, parum eruditus aliquis calumniaretur à me præteritum.
Nam mihi, ſi modo non fallit naſus ſubolet hoc prouerbium haud eſſe profectum ab antꝭ quitate, ſed in Zenodoti natum officina. b b Neq; nullis ſis amicus, neq; multis. Carmen illud Heſiodi ſicuti& alia pleraq; ceſſit in prouerbium: m roXlgdvo„,ud dEpo nAtrd-. id eſt: b Nec multis, at nec nulli dicaris amicus.
Ariſtoteles libro moralium nono, tanq́; prouerbio iactatum citat, ac dictum probare uide
tur, propterea quod prorſum citra ullius amici conſuetudinem uiuere ferinum, atq; iniuci
dum eſſè uideatur. Rurſum nec uehementer amare poſſumus ſimul multos, nec pluribus morem gerere. Quin& Lucianus in Toxaride narrat apud Scyth as, o⁴ꝓνμεφ̈, id eſt, co plurium amicitiam non aliter infamem fuiſſe, quam apud alias gentes, unius mulieris, cu
pluribus uiris conſuetudinem. Quãq́; diuerſa ſentit M. Tullius in libro de amicitia.Etlu
tarchus in commentario ei ᷣƷανρααας. Nebulas diuerberare. b XXXVIII
Neq ⁴ SH‿ν, id eſt: Nebulas diuerberare, dicitur, qui uel in re ſtulta, uel quæ leri non queat, fruſtra ſumit operam. Meminit Diogenianus.
.. Myconius uicinus. XXXIX NMudᷣρqνƷεεττs, id eſt Myconius uicinus. In eum, qui inuocatus ad conuiuium accedit.
3„—. ˙*˙....„./ Nam hoc nomine Myconios notauit antiquitas, quod liguritores eſſent,& alienæ appete
tes menſæ. Ad hunc modum Suidas. Zenodotus aurem ait conuenire in ſordidos, atq; ni
miles homunciones, propterea quod ea inſula, inter contemptas habita ſit, ob ſterllitatem, atq; ob id gentem auidiuſculam,& alieni appetentiorem fuiſſe. Athenæus idem fermè te/ ſtatur in primo ſermone Dipnoſophiſtarum citans hunc ex Archilocho uerſum, qup 1n uit Peric en quendam dò ανemνν zi Tœx oura tie u,0G1 μυαοιιαιυρν ⁴ᷣς, id eſt uelut quæ inuocatus irruerit in conuiuia Myconiorum more. Idem addit Myconios immodic
bibacitate luxuq́; fuiſſe olim infames, unde& Cratinus Iſchomacum quendam gulæman
cipium, Myconium appellarit.
e i dan Mortuos uidens. X NeHOuG 590Sp,v, LSge eναμςεον 1 a. .. 2 2 id eſt: Tibi occident res,mortuos ſtlomnies. 6 nr W Kcectettut
XXXV
XXXVI 8
XXXVII
Kalet tonem Iia me
oſgel aint. ekhet geius 4t dersho
niurs atremis
Hente mmosf timß: Jon Dunqun Tien Kecömo
Date rt.d eſd tem lys Rbinu wocuten urum eſt ttquican iidanit iiyiuern htees lt wſed: lvicdie ldlunti tedd 1
ontium 3 lipinas chein Lütodes egaeriu
dao naur

4
cHILIADIS TERTIAE CERNTVRIR VyUr. 6 4„ Reſertur à Suida tanq́; uulgo iactatum de diuinatione, quæ ſumitur ab inſömnijs, ſuperſti tione multo omnium uaniſſima. id tamen ita dictũ eſt, quod mors finis ſit omnium huius uitæ malorum. ö 8 h
Mortui non mordent.
01 DehuxK& dd SSoup, id eſt: Mortui non mordent. Id etiam hac tempeſtate uuſtc⸗ 4. ia Citant. Natum arbitror ex apophthegmate Theodori Chij, qui fuit Ptolemæi regis in ar. ee Rhetorica præceptor. Hic enim in conſilium adſcitus, cum deliberaretur utrum Pom, mich en N peius ab Aegypto repellendus eſſet, an admittendus, cenſuit receptum occidendum ‚ad, Waak lciſoltun ch dens hoc dictum, mortuos non mordere.. ac, veue tauembaeni b b Alciſce ad extremum ſcientium. XIII mainu, idchna niure i 2.7dp dc En:Siule, id eſt: Accerſe ad extremũ ſcientiã. Non ſtatim utendum ldentmgfi extremis ingenij uiribus, uerũ ubi iam urget ultimum periculum, tum adartes confugiẽdũ. cfederecdiin.. Miſerrimum fame mori. XLIII
a Mecontmſ Sententia etiam cantionibus apud ueteres celebrata, teſte Platone,.
miſerrimum mortis loco: Quid doran genus, fame mori. Sumpta eſt autem ex Homericæ Odyſſexyux. 3 ouerbium Naznad A na'n N 5u„⁵ν Jdνααντιοιινσ‿εαοσεσ*E Ooõoroĩah,* am Cleoprtremord A'ud SoncriSop Day 2 49 1 rrr⁴αμοων:. v. id eſt: nam captt dehymm Dura uidem miſeris mors eſt mortalibus omnis nie At perijſſe fame, res una miſerrima longe eſt. b Accõmodari poterit in ſordidos quoſdam, qui quo parcant nummis, defraudãt geniã ſuſ. lImodo uenare leporem, nunc ltym tenes. K.IIII lomninednr imnm Plautus in captiui duo:l modo uenare leporem, nunc Itym tenes, prouerbiali figura di⸗ um haud ellepobeäemi xit. ld eſt, hanc interim cœʒnam, qualemcunc; certam habes, quære alteram, ſi potes potio/ rem. ltys enim auis, quem à Phaſide Scythiæ flumine Phaſiannm uocant. Proinde cum iu⸗ bebimus, ut qui nactus ſit commodi quippiam, ad aliud ſeſe accingat, non intempeſtiuiter W hoc utemur adagio. Verum equidem opinor hunc Plauti locum, ut ſunt alij pleriq;, depra, verbium: aatum eſſe:legendum autem, nec Itym, ut habent codices, nec ichthyn, ut perperam muta, att quidam, cum nec auis nec piſcis quicq́; faciat ad uenationem leporis, ſed ictin. Nam eſtig animal de genere muſtelarum, quod in cuniculos immittitur, ut prædam eliciat. Lati-
— 5 ‿— — η 843 — ——
m citat acdicumnim ni Viuerram appellant. Suidas oſtendit idem animal inſidiari piſcibus. Meminit huius Art nem uiuerefernumagt ſtoteles libro de naturis animantium nono, capite ſexto. Quanq́; non indicat inſidiari lepo mus ſmulmutes,ncſe ribus, ſed auibus de aluearibus. Quod ſi recte conſtat ictin eſſe uiuerram, Plinius octauo 1 ud Scythas,althll beo indicat præcipuam uiuerris gratiam fuiſſe, propter uenatum leporum& cuniculorũ. laliss gentes onics nun lniſciunt, inquit, eas in ſpecus, qui ſunt multifores in terris, unde& nomen animali, atq; ita. Lallius inlbrodemut eiectos ſuperne capiunt.. b..
Minimo prouocarte. XLV
1
M Minimo prouocare, eſt contemptim ad certamen prouocare. Sumptum à geſtu prouo uedlin eſtuthuus cantium ad pugnam minimo digito porrecto. Horatius in ſermonibus: Ecce, iuel Criſpinus minimo me prouocat. accipe, ſi uis
I Accipe iam tabulas. detur nobis locus, hora,
Cuſtodes. uideamus uter plus ſcribere poſſitt.
auocatus 2 5 Hlegantius ad res animi torquebitur. Vt unus hic grammatiſtes theologos omneis mini puritotes elte⸗ mo prouocat. ö“ dtconucniteints Minore finire pomœrio,& his ſimilia.. XLVI motas habit l Prouerbij rationem ſapiunt huiuſmodi fermè metaphoræ: Finire pomorio:Præſtituere 2.Athenabt metam: Circũſcribere cancellis,& ſiquæ ſunt conſimiles. V arro in libris de re ruſtica:Eo me Archilocſo iim lius feciſſe quoſdam, qui minore pomœrio finierunt, excluſis partibus, quæ non pertinent
3
1 gecutrat ad metas.. Mens peregrinaꝗ.
..„.„..
na urlioh nd ad hãc rem. lIdem eiuſdem operis libro primo: Ars ſit, an quid aliud,& à quibus carceribus 4rdd 4l, oS. 1
KNddd 1 L-o, id eſt: Mentẽ berepuügamm habere dicũtur gieenec ſatis 9 14 an
adea, quæ coràm aguntur. Iocatur Ariſtophanes,?n aXα‿ ενενσννin uripi S,tanq; alecticis
itentẽ argutiſ id quod indicat etiã Fabius Quintilianus in inſtitutionibus, his uerſbus:
9J0aece uit ukahe Ihze..
. 4
8
Q

6 4. 6
nSs 10op,Tr di LSoz„ Sa e TeSop.
₰
* vg A Lg gMü
Eſt intus, haud eſt intus
„op LTbc, 5 2 2 1 4 Odu rdοp, adεες‿—⅜ↄ—νυςεᷣ 2GGp rodt T
idem ſi ſapis
Qui nam intus& non intus optime ſenex. Nam mens foris abeſt, colligens epyllia
Non intus, ipſe at intus Scribens ſupinus.
.„ 1 4. 2
§d X A yovr dst,
Xv.5 vS Ce 0 drrod M.
eſt, tragœdiam ldem in Equitibus:
Vſqʒ ad loquentem inhias, at ipſa mens tua,
Prælſens, peregre eſt.
In eundem ſenſum Terentius Mitior columba. b 5ε 1disde, id eſt: Manſuetior columba. Columbina ſimplicitas, ac m jlaudatur etiam in diuinis literis. Ad
b Ad porcellum
Fie Xoividis.ℳon veld Sν⁴αο 5e Teαχς. Ad porcellum nunc da mihi mutuo treis drachmas.
Dicebatur ab eo, qui mori decreuiſſet, aut qui uellet initiari. molare porcum. Suidas ex Ariſtophane citat.
E'e Xowidi or ved T&να⁴eσ ᷓle Tε&⁵αeς
&A& 7 AxuSFvc, us Teip
Qui porcum emam mihi mutua, nun
uRMEVUX. id
Initiandus ſum prius, ac mortem oppetam.
Mulieris podex.. raoαꝶι υꝙ, id eſt: Muleris podex. In ignauum ac deſ dioſum dicebatur. mal mulier,& quo minus habet mentis, ocium& fucorum in morem, quemadmodum ait Heſiodus,
9 aytoci 2
id eſt:
id eſt:
DES. EBRASMIROT. ADA GIORVR
2
id eſt:
Adagij meminit Diogenianus. da mihi mutuo tres drachmas.
ctres drachmas,
2
ſbi inſumit. id quod indicat etiam illud prouerbium, d O.
Mulieris animus.
Praſens, abſens ut ſies.
XLVII anſuetudo,
i Nam initiandi conſueuerũt in Eſt autem in Pace:
t
gnauum ani hoc inhoneſtis uoluptatibus eſt addictius, Amat uirorum laboribus quaſtta
L
ere
ranεe Quee, id eſt: Muliebre ingenium. Diogenianus oſtendit dici ſolitum in ſtultos.
Videtur autem magis quadrare in imbelles& inconſtantes. Vnde eſt illud Ennianum. NVos etenim iuuenes, animos geritis muliebres,
Hllaq;ʒ uirgo uiri.
Eft Terentius:
Noſti mulierum ingenium. Nolunt ubi uelis, ubi nolis, cupiunt ultro.
2
bus. Pindarus:
Loqo ενοωᷣτα π—ετσο Kre Lbop.
d enim demum eſt ſapere non procul abeſt, proſpicere.
3 pa α αανκνεεν⁵σ‿d eſt: Caute loquacior. Prouerbialis hyperbole, in h dice, ac permoleſte garrulum. Sumpta metaphora à cautibus, quæ quoniam a
Caute loquacior.
bus tunduntur, muſto reſonant fragore.
4.
Lepori eſurienti etiam
A5S ngrhr⸗ 49 A„ d ns. Lepori eſurienti& placentæ pro ficis.
Suidas tradit dictum de iſs taſſis natum ab huiuſmodi fame, placentas primum lambere, d
2„ 1.
Perendinum uentum prædiſcere.
ſolum quod ante ped
5 E
placentæ fici. id eſt:
qui compulſt neceſſitate, res etiam preeioſſſimas abſmii quapiam fabula, qualemi de ſe narrat A⁴
9
LII
Tò, prRO Sve2O S0- ndp, id eſt: Perendinum uentum præxſcire dicuntur, qui con
ecdeiequc multo poſt euenturum ſit, colligunt. Sumptum aà nautis, aut à negociatori id eſt:
es eſt uidere, uerum id quocq; quod
LIII
fſiduis flucij
LIIII
fot
1dia, mi de puleius, quod 2acu einde etiam comeſſe didicerit.
(
üa isob T. heraru Deinde uNat tter ip xliquo⸗ amin win un rellun reuncic gdones iochin cerir
Gantur.
reraqu
an hip btyr oulum! ropauc poh
Paau tebiali oomelt.
1ixa penda haprelt
dihrag) (enere Tanſla

Sdioſum dicedetulgr oluptatibus ettaddtil dus, uirorum bborbn „ 69.
oſtendttmmit tes. Vnde eſt ilud eri
alias obiter indicauimus, ſeruiendum& obſecũdandum eſſe moribus re ſeris. Zenodotus adſcribit unicuiq; genti, ſuas quaſdã eſſe leges,& inſtituta uiuendi. Nam te, in uijs cocunt.Sauromatæ inter pocula filias uendunt. Mazuſius abſtinet à mulierũ con
niochi, natos lachrymis proſequuntur, defunctos gaudio. Bacchirij ſiquando à morbo re-
ſcuntur. Sunt autem calui, non ipſi modo, uerumetiam mulieres, idq́; aiunt accidere, pro/ ouium loco, canum greges alunt. Aethiopes, qui dicuntur Colcenſes hyænas. Quin hodie P!autus in captiui duo. Tam hoc quidem tibi in procliui, q́; imber eſt, quando pluit. Pro uerbiali dictum hyperbole uidetur, quemadmodum alibi. Tam facile, quàm uuſpes pyrũ
Aëxuνν τπιάκα☛moσe, id eſt: Syluam multam portas. Dictum in Phormionem militem
ALorrae 1 9, N μκιμe T△o* Aeαι.
Tranſlatum uel à ſomniorũ coniecturis, uel ab obſeruantibus auguria. Meminit Suidas.
cHILIADIS TERTIAE CENTVRIA VI. 547 Lex& regio. b
4αℳ/οι ᷣάιυꝙοοα, d eſt: Mos ſiue lex& regio. Admonet prouerbium quemadmodun 2. gionis, in qua uer/
perlarum mos eſt, ut inter pocula temulenti conſultent, ac reges ſuos pro numine adorent. Deinde qui ſunt pares, oſculantur inuicem. Inferiores genam modo contingunt potentio/ rũ. Natos pueros poſt quadriennium demum inſpiciunt. Gordij regem creant eum, qui ſit inter ipſos,q; maxime corpulentus. Syrraci coronam deferunt ei, qui proceritate corporis teliquos antecellat, at;, ut quidam narrant, cui caput ſit longiſſimũ. Stymphali, mulierem eam in honore habent, quæ cũ pluribus uiris habuerit conſuetudinem. Montani Maſſage/
greſſu, niſi ſiquã bello ceperit. Tibareni, poſt uxoris partum, ipſi perinde quaſi pepererint, reuincto capite cubant. Apud Cecertæos opifices onera geſtant, donec occurrat, qui emat. Sidones parentes deuorant, excepto capite. Nam hoc inaurant. Cæſiæ, aut iuxta alios Fe,
ualuerint, canibus ſemetipſos obijciunt. Orgenipei, neq; domos habent, nec animante ue,
pter aquæ uim natiuam, quam bib unt. Thyſetæ dijs oſſa ſacrificãt, ipſi ueſcuntur carnibus, atq; hi profecto plurimum ſapiunt, mea quidem ſententia. Tauroſcythæ homines immo, lant. Byzoni mediterranei lacte bubulo uictitant, nec ullo præterea ueſcuntur cibo. Iberes
nõ pauciora ingeniorum& morum diſcrimina. Ad ea quoad fieri poteſt accommodare ſe ſe,polypumq́; piſcem imitari non minima prudentiæ pars eſt..
Tam in procliui,qᷓ; imber. LVI
comeſt. Quicquid enim eſt graue, id ſuapte ſponte deorſum fertur.
Multam ſyluam geſtas. LVII
quendam hirſutum, denſaq́; pilorum obſitum ſylua, cuius& alibi facta mentio. Quadrabit in agreſtem& ſtupidum, cuiuſmodi fermè ſunt milites. Refertur à Suida... . Leonem uidere, hoſtium prælia portendit.
ſd elkt
Cernere leones, hoſtium pugnam indicat.
LVIII
1— Larus in paludibus. LIX Ado e, id eſt: Larus in paludibus. Suidas ſcribit dictitatũ de ijs, qui faciles ſunt ad dandũ. Ductũ à Laro aue, quã eandẽ eνπααꝓ appellari putant, quãq́; Theodorus Gaza hãc fulicam uertit, illà gauiam. Ea quoniã facile decipitur, illiciturq́;, pinde ꝓuerbio locũ ſerſ. Va, id eſt:lſſa prouerbialis erat acclamatio in eos, quibus. 3.litera ſorte cecidiſſet, quic; modis omnibus eſſent infortunati. Hæc Suidas, qui prouerbium citat ex Meſenia Menan dri teſtatus,& alibi uſurpatum apud autores. Cöiectare licet, eam literam in ſortibus, inau, ſpicatam fuiſſe. Martianus Capella in nuptijs Philologiæ& Mercurij, teſtatur hãc literam inuiſam fuiſſe Appio Claudio, quod dentes mortui, dum exprimitur, imitetur. 5 Ipſo horreo.. Quod plixe& affatim datur, ipſo horreo dari dicitur, quẽadmodũ, ipſo caniſtro ꝓpterea, dd ex horreo plenius depromitur, q́; e chœnice. Simile illi, iu τπειď e. i. E dolio hauris. „. In tua ipſius harena. LXNII In tua ipſius harena, id eſt:In tua ipſius arte. Sumptum a gladiatoribus, ſolitis in harena digladiari. Neq; uero parui referebat horum, nota an in ignota dimicarent harenaꝗ. In ſaltu uno, duos apros capere. L XIII ln ſaltu uno, duos apros capere. Eſt eadem in re, duos pariter deprehendere. Plautus in aſſina:lam ego uno in ſaltu duos apros capiam. Eenssad

ERASMI,ROTERODPDAMI RDAGIORVM — Iguusadtorrem.
nd k7 T5 Egp, id eſtlgnis ad torrem ueniens. De negocio, quod raptim, facilec; cõ Hicitur, quaſi cum ultro ignis ad torrem tranſuolat, ob materiei ſiccitatem. Memivit Dioge, nianus. Simile fuerit:lgnis ad naphtham. Eſt autem Naphta bituminis genus, ad quodis ma uelè longinquo tranſuolat.“
Hippolytum imitabornr. H LXV
1νένμννεν 1ιμά⁴ιισωμα, id eſt: Hippol tum imitabor. Diogenianus in prouerbiorũ co/ lectaneis ait dictitatum de ijs, qui ſtatuiſſent pure, caſteq́; uiuere. Nota eſt fabula, uel apud Euripidem, uel apud Senecam, quemadmodũ is iuueniis odio fœminei generis, Dianæſtu dijs ſeſe totum addixerit, deſpecto Veneris numine. Sic enim loquitur apud Euripidem:
48 PES.
Td d p OAN 2yG X⁴ λςνμ ἀqM. id eſt:
Veneri tuæ, longum ualere renuncio. b““ Niihil agerer. b. LXVI Suidas hunc uerſiculum citat è Cratini fabula, cui titulus, Horæ:“
Ka* Taε Ʒρςέιέορ οσν ις obde rop. id eſt: b
Atq; iſta faciens quidam ait, faciens nihil.“ Admonetq; ſubeſſe prouerbium, quod quadret in eos, qui fruſtra laborent. Apud Latinos item nihil agunt, qui ſumunt inanem operam, ut apud Terentium. Cæterũ hoc nihilagtt Celebratur& illudi: b Satius eſt ocioſum eſle g nihil agere. 1 — erculis cothurnos aptare infanti. I XVII Herculis perſonam, aut cothurnos aptare puero, eſt minimis applicare maxima, quæns quaq́; uel congruant, uel deceant, ueluti ſiquis rem humilẽ oratione tragica proſequatur utilianus libro ſexto de peroratione: Nam in paruis quidem litibus, has tragodias mo uere, tale eſt, quaſi ſi perſonam Herculis& cothurnos aptares infanti. Plutarchus comme morat apophthegma quoddam Agefilai, non admodum ab hoc alienũ- Cui cum ſophi- ſta quiſpiã hoc nomine laudaretur, quod res minimas dicendi artificio maximas efflceret, negauit is uel cerdonẽ bonũ ſibi uideri, qui paruo pedi, magnum induceret calceum, ſigni- cans orationẽ oportere eum re congruere, non aliter q́; 3 3 conuenire debet corpoti. . Grues lapidem deglutientes. LXVIII A fνον μοερσς ½αdπεεεαd eſt: Grues lapillos deglutientes. Suidas ex Ariſtophane eitat, oſtendens dici ſolitum de ijs, qui ſumma prouidentia gerunt negocium, ldq́; inde in
4 2
uulgi ſermonem ueniſſe, quod gruibus hic mos ſit, ut quoniam admodum ſublimes uolit,
magnoq́; ferantur impetu, neq; poſſint deorſum aſpicere, lapillos geſtent, quos ſiquãdo fu/
tigari cœperint inter uolandum, ex alto deijciant, quo uidelicet è cadentium ſtrepitu perc
piant, utrum ſupra terram, an ſupra mare uolent. Quod ſi lapillus in mare deciderit, per üt
uiam: ſin in terram, interquieſcunt. Hoc cõmentum uerum ſit, an friuolum, alijs expenden dum relin quo. Certe Plinius libro decimo, capite uigeſimo tertio, narrat quiddam de grui/ bus, quod lon ge uero propius eſſe uideatur, nec minus arguat eius animantis diligentiam. Quando proficiſcuntur᷑.inquit, conſentiuut. Volant ad proſpiciendũ alte, ducem quem 9 quantur, eligunt. In extremo agmine per uices qui acclament, diſpoſitos habent,& qui gre/ gem uoce contineant, excubias habent nocturnis temporibus, lapillum pede ſuſtinentes, qui laſſatis ſomno decidens, indiligentiam ſono coarguat. Cæteræ dormiunt capite ſubter alam condito, alternis pedibus inſiſtentes. Dux erecto prouidet collo, ac prædicit Hacten nus Plinius. Porrò locus, quem Suidas citat, eſt in Auibus Ariſtophanis: 4
2²„ 2 c.. E„APG AOp 0 Fis Aũf
T touio, dei nJaεενπνανννο AOvd. id eſt. Venere gruum terdena fermè millia, b Libycis ab Ord,deuorotis maximis ſaxis. 6 A EFortuna æſtlatix.
TvXxN zuen... leelde de Forruua Purig us, ſiue uolubilis, quod uiciſlim nunc huic fauere o Exæſtuantis more fertur Euripi. De mari Furipo alio diximus loco.
—
LXIII
1 Fotes
mmgvri Nbin amiteß Hadtus NMiqube 4 nn apad. roinde:
orag valinere Uatp eoc 14
iäll.
Luihs tadeund überth löecoms
Kags adel

inimis applicrenaig eoratione tnagia mi zuidem litibus ha nnan tares infantiPluracuwa mab hocalienũ, Cucm endi artificio nnuirach agnum inducertolm
itis conuenitectbaon
ll atientes Suidnar it agerunt negocimlit niam admodum ſiim
lapillus in mated
m ft an tiuclmijn
nitiumq; patefaceret. Plinius auu nculus:Obliquitatem eius intellexiſſe, hoc eſt rer
dunihus abſoluitur erequocamrchar.
.—
LXNX
5&
“ Fores aperire. 1 JA'à M Sx, id eſt: Fores aperire, prouerbio dicebatur, qui rei cuiuſpiam ingreſſum, weaperuiſte Anaximander hleſtüs Eraditur Indicauit hoc adagium Plutarchus in Syro, ofacon, Decade ſecunda..,Ses* S QHlr, dp Aop r, Taoifudne JV56 Km Gaord woizas, id eſt: mprudens Firme, mundum pro ianua prouerbiali, in teipſum aperuiſti Penè b ſtram aperire, in eandem ſententiam eſt apud Terentuiuim. ene IL ua res agitur, cum proximus ardet paries. Ft hodiernis temporibus indocto uulgo paſſim in ore eſt, tum nobis eſſe uicini domus ardet. Admonet prouerbium, ut ex alterius malo ſumamus ex noq; periculo diſcamus noſtris rebus cõſulere. Sumptũ eſt ex Horatianis ep Ad te poſt paulo uentura pericula ſenti: Nam tua res agitur, paries cum proximus ardet. lam proximus ardet Ncalegon. Pontibus apros Norſpus auſtrusn. 4 akit Dubium non eſt, quin ad prouerbiorum claſſem pertineat, quod eſſ apud Maronem in carmine Bucolicoh EFheu quid uolui miſero mihi, floribus auſtrum Petditus& liquidis immiſi fontibus aprosg. b
rrr cauendũ, cum emplum, alie, iſtolis: Ecquid:
Et Vergilius:
2
Vbiquis optat nocitura. Nã uuentus floribus inimiciſſimus, præcipue auſter, ob uiolentia , E batocldomoo.ü XxIII in Taßonee&ναᷣν, id eſt: E Patrocli domo uenit. Iocus eſt prouerbialis in ſordidum. Eſtapud Ariſtophanem in Pluto. Hoc adagium alio nobis dictum eſt loco, ſed alià facie, proinde uiſum eſt hoc repeteer. Te is Oetxusgenſus. PxxrfIr olra Ad ⁶q, id eſt: Oetæus genius. Diogenianus ait hunc ferocitatem& arrogantiid non ſinere inultam. Nec præterea quicq́; aſſcribit. Eſt autem Oeta mons finitimus Trachi⸗ ni atq; eodem nomine ciuitas Melienſium. Proinde ſimilis erit huius uſus prouerbij, qualis eſtillius: Aderit Temeſſeus genius.“ Vel hoſſi miſerandus. IL.XXV Suidas huiuſmodi uerba ex autore quopiam citat.&e ꝶ⁵ b a5ονμμφνσ.εν ερνενον
Tal Jea., 00 100& ε. 1◻, id eſt: Vt iuxta prouerbium etiam miſeratu,
uu fucrithoſtis ſpraſentem uidiſſet hominis caſum. Eſt autem hyperbole, nam hoſtis no u Hacle commouͦetut miſericordia. Conſine illi, quod uel ipſe probet Momus. npilos geſtet quiki ſe
lelcet caderimäin
, Aequales calcuuHu. 1 ILXNVI T'o[1—ο. id eſt: Requales calculi, ſ quando parum abeſt, ut condemnetur aliquis,& ta/
metaphoram ſumptam à priſca conſuetudine iudiciorum, qua reus æqualibus iuciicum ſen tentijs abſoluebatur, at non citra periculum. Cur autem potius abſoluendum, quàm dam,
nandum reum ueteres exiſtimarint, cum pares eſſent ſententiæ, multas cauſas reddit Ariſto
cteles in problemate quodam. Multis enim nominibus uiſum eſt conuenire, ut reliquis pari
hus, reo magis, quàm actori faueatur: uel quod accuſator accedit paratus, ac præmeditatus. Reus ad multa non præuiſa compellitur reſpondere. Vel quod conſentaneum ſ rLum uut qui maiore periculo dicat, ob metũ qquædam prætermitiſſe potius quam actorẽ, Velquoc in ancipiti negocio potius ad eam partem oporteat uergere, ubi ſi forte erratum peccetur
leuius. At minus eſt malum abſoluere nocentem quàm innocentem damnare, præſertim
in capitalibus cauſis, ubi ſi contingat errare iudicem, non eſt quo ſarciat in poſterum erra⸗ tum ſuum, extincto iaäm homine. Contra, ſi elabatur nocens, poterit alio iudicio pœnas da/- te Vel quod accuſatio propior eſt ſuſpicioni maleuolentiæ, quàm defenſio: quare cum in cxteris nihil appareat diſcriminis, de actore potius male iudicamus, quam de reo. Nerse alla quædam huiuſmodi tradit Ariſtoteles. gitur ut tutiſſimo liberatur à cauſa, qui ca ſeiſ ita periculo proximus fuiſſe uidetur, qui paribus calculis, iam qna 1 2,
* 2 . li
Luſcinia

.. b TLuſciniæ deeſt cantio. LXXVII Luſciniæ deeſt cantio. Prouerhialis allegoria, perinde quaſi dicas: Mulieri deſunt uerda, poẽtæ uerſus, oratori color. ſo hiſtæ cauillum. Nulla eninn nuunir æque canora, atq; luſſcinia, etiam ſœmina, ſicuti teſtatur linius libro decimo, capite uige Tndnemo. Fec haud fueri alienum ipſius uerba ſubſcribere. Luſcinijs, inquit diebus ac noctioua es mururis gaindtecim darrulus ſine intermiſſu cantus, denſante ſe frondium germinenonin nouiſlimum digns miratu aue. Primum tanta uox, tam paruo in corpuſculo, tam pertiniax ſpiritus: deinde in una perfecta muſicæ ſcientia, modulatus ædiitur ſonneE uune egatin de ſpiritu trahitur in longum, nunc uariatur inflexo nunc diſtinguitur conci 1 copulatur inrorto⸗ promittitur reuocatur, infuſcatur ex inopinato. interdum& ſecum ipſa murmurat, plenus, grauis, au tus, creber, extentus: ubi uiſum eſt, uibrans, ſummus, medius, imus. Breuiterq; omnia tam paruulis in faucibus, quæ tot exquiſitis tibiarum torm entis, ars hominum eXcogitauit plau tus in Bacchidibu--:;“ b Ego quoq; pol metuo ne luſciniolæ defuerit cantio. e ie enne.. . Ego ex bono in bonum traductus un.. LXXVII y dig X3 Aerlibe, id eſt: Ego quidem è bono in bonum tranſij Suidas indicat dici ſolitum de his, qui bonum inſtitutum, bono commutant. Innuit autem natum à quodam, qui ex bono citharœdo factus ſit poeta tragicus. Eſt enim poëtica muſicæ cõ,/ finis arti, unde& muſicam artem poẽticen uocauit Terentius. 8 Annguillam captare. LXXIX EX Aεε νν⁴αι*, id eſt: Anguillas uenari dicuntur, qui priuati compenqdij cauſa, cient iu/ multus.Inde ducta ſmilitudine, quod cum aqua ſtat immota, nihil capiunt, qui captant an guillas, cum uero ſurſum, ac deorſum miſcent, ac perturbant aquam, ita demũ capiũt. Qu, drabit in eos, quibus tranquillo reip.ſtatu, nihil eſt emolumenti. Proinde ſeditiones gaudet
exoriri, quo ciuitatis publicum malum, in ſuum priuatum uertant commodum, Prouerbiũ
extat apud Ariſtophanem in Equitibus:
5 d v d rog tyXe Sußuo: i ονας.
3ra κλη/ ᷣνiduνι αότσαν—* Xνανεανέιασνν dvcEp,
T8& Sre v ο H6 ogop KvMSip,“
Aᷣ. Ub 2 SGveig,N icd p Td⁵. id eſt:
Namq; accidit tibi, quod anguillas qui aucupantur
Vbi quieta ſtat palus, nil piſcium reportant 1
Contra lutum ſi mouerint ſurſum atq; item deorſum
Capiuntita ipſe capis, ubi rem publicam inquietas..
Hanc artem heu nimium callent principes horum temp orum, qui conſilio tyrannico diſſ/
dia ſerunt inter ciuitates, aut bellum aliquod alicunde ſuſcitant, quo licentius mulctent miſe
ram plebeculam,& innocentiſſimorum ciuium fame, ſuam expleant ingluuiem. LXXX
45o* DES.
Pkyo faciam omnia more Nicoſtrati. S e σέεννταν ν ν,⁵νμάσνο½. idcha e Ego cuncta more fecero Nicoſtrati,
pro eo, quod eſt egregie. Nam hunç Nicoſtratum aiunt comœdiarum actorem fuiſſe tal qualis apud Romanos prædicatur fuiſſe Roſcius. Itaq; propter artis famam in uulgi ſermo nem abijt. Suidas prouerbij titulo recenſet.““ 8
3 Duplex cappa. LXXXI
Duplex cappa, uelut ænigma, quo malum aliquod ſgnitcabant
AmASp adα, id eſt: arum No
quidem gemino cappa, ſcribuntur nand. Simili figura Plautus furem, trium ſiter minem appellauit. Mil mSta K 1ATil TlifE d, LXXXII
rTéi udπτmπαι xε, id eſt: Tria cappa peſſima Iactatum& hoc olim ænigmatis uice, 9u trium gentium mores notati ſunt, Cappadocum, Cretenſium, Cilicum. — Lſe Temulentus dormiens non eſt excitandus. 9 DProuerbij ſpeciem habet, quod admonet Theognis ſopitum ebrium, non oportere ex tari ſomno. Simillimum eſt autem illi, xauòn Lu ae. uop L vp, id eſt: Malum bene con j tumne moueas. Non eſt refricandum odium, cui iam tempus induxit obliuionem- 1 3 . 3 Sr feuol
Tria cappa peſſinna.
8* . 5 4
LXXXIII
mona uld Hefl. Necuic
Opp
AAAs Kcenit dulgati aincert
09e arandc Auind
1
ichu9 Nccdich ASdun 40on, Tuuerc Verbou
Degn dlece 3 ticume db ar, d. b Albbe tun
Dentat knperat dketala
Lana. daldes

umumert peu 6 Brunagi
d aus hominum an
1 1 * *
m. b mebonoinbouunde commutant. nnat un
emd aa lcus. Et cunpocian
entius. . 1 priuati compendjau mota nihi capinm qim dnt aquam ita demichi
umenti Proindeſcäinn,
muertant commodmn
AAMun εαd eſt: Vtrõq; claudicantes ſententiæ, aut animus huc, atq; il öm cincertarum partium. Refertur à Zenodoto.
vtXJe v e‿αεεέꝙν id eſt: Dictum, ac factũ. Prouerbialis figura, qua nihil in n curando prætermiſſum ſignificamus. Terẽtius: Dictum, ac factum reddidi. Donatus in An dria indicat eſſe prouerbium celeritatis. Dictum ac factũ, inuenerit aliquam cauſam. Rur,
CHILIAPDIS TERTIAE CENTVRIA VI. ₰r
tenouandum animi uulnus, cui iam obduci cicatrix cœpit. Theognidis carmen ſic habet: nud tudor ere yagt,Acuicx, rra dub,“
06 err 51u 4ε—νℳꝗ VO Lxe. deſt:
N cuiquam è nobis ſomnum depelle Simonida
Oppreſſum uino quem ſopor altus habet. Vtrôq; nutans ſententia. LXXXIIII Pe 3 luc uerſatilis dic enim arbitror legendum, iαναον per o magnum, ut ſit, utroq́; claudicantes. Nam in aulgatis libris per o micron ſcriptum repperi. Conueniet igitur in hominem, lubricæ fidei
Dictum, ac factum.
LXXNXV egocio pro
ſum in ſeipſum excruciãte: Dictum, ac factum, huc abijt Clitipho. Sane ꝗ;ʒ familiaris eſt hic ſermonis colos Græcis pocëtis, âε επ ·, 5u Sop, id eſt: Neq; dictum, ne qfactum proco
quod eſt nulla ratione. Homerus Iliados libro primo: 1cAX R 5 uL' r 0 E ᷣO, u ErASGOα icd eſt:
Nec dictum factumq́; probum ex te prodijt unquam.
PEuripides in Hecuba:
2499 vup ANep 8 ☛ 0AC0, y u;,
4 ꝓεοααα εμ⁵ε ↄμέο id eſt:—
Tu uero ne quid obſiſtas mihi
Verboue, lactoue.. De grege illo eſt. b L. XXNyf
De grege illo eſt, eiuſdem fa ctionis, aut contubernij. Terentius in Adelphis: At hic Her/
clle de grege illo eſt. ldem in Eunucho: Vt me in ueſtrum gregem recipiatis. M. Tullius ad
Atticum: At uellem te in tuum ueterem gregẽ retuliſſes. Alluſit autem ad id, quod alibi dixi mus,«&rαικκ⁴. Sic& Flaccus: b b b.
wrum quientum⸗
ſcitant,quo lceniunin am expleantinglum brati⸗ ¹
4
Scribe tui gregis hunc,& fortem crede bonumq́;.
9 pitum ehn larc 80
4
3 1 1
Dentata charta. b LXXXVII
Dentata dicuntur mordacia. M. Tullius ad fratrem libro ſecundo: Calamo& atramẽto temperato. Dentata etiam charta res agetur. Et Seneca denttatos ſales eſſe non uult. Rurſus edentula quæ morſu careant. 8 b Deaulia coinx. 1 LXXXNVIII Aauic oενi, id eſt: Dauliam cornicem, luſciniam uocant poẽtæ ſiue quod Tereus in Daulide Phocidis cum ea uixerit, ſiue quod illic Philomena mutata ſit in auem. Non uideo
pid ſibi uelit adagium, niſi forte dictũ eſt in garrulos, aut canoros. Magis autem ſuſpicor
enodotum, ſiue Zenobius is, ſiue quiſq́uis alius fuit, hoc prouerbium fuiſſe commètum,
quo locum faceret narrandæ fabulæ, quod idem in nonnullis alijs ab illo factum conijcio.
trã εεαέꝓιi-„ id eſt: Cum muſis, hoc eſt: Muſis bene fortunantibus, de doctis, a ut is, quæ docte dicuntur, aut quemadmodum oſtendit Suidas, cum illiteratus inter eruditos uiuit, ut per ironiam efferatur.— . Amicos tragcœdos æmulatur.. XSG roug&ra S8 Tfey⁶ 2 ,s yrat, id eſt Amicos tragœdos æmulatur. Suidas è Didymo ci-
cat, addens dici ſolitum de his, qui ſeſe accommodarent,& morum ſeueritatem ſumerẽt, ad
emulationem aliorum. Sumptum ab hiſtrionibus tragœdiarum, qui cum ſint leuiſſimi ne,
ulones, tamen ubi deum aut regem agunt in fabula, tum cultu, uoce geſtuq; maieſtatem quandam imitantut̃. b Aeſopicus graculus. XOI
Aρρνς☛‿ ³5e, id eſt: Aeſopicus racviur ehektur Ank aliena ſibi uſurpat, aliorumq́; bo nis ſeſe uenditat. Vſurpat Lucianus in Pſeudologiſta. 1Oratius: b
loueat cornicqla tiſum 1i ² kat
———————————— ———————— 4————.——x—— ———— 2—— ———— ——— 5 8 —— 2 3 1 8 15
——— 1111

SMIL ROTERODAMI ADAGIORVN
Entinis nudata coloribus. Fanthehe Noga inter alios, qui Reſopi nomine circumferuntur. Aries cornibus laſciuuierss.ʒ LTon
Hoe, id eſt: Aries cornibus laſciuiens. Diogenianus oſtẽdit cõuenire inma, Pruriunt cornua arietibus bene paſtis. quod idẽ accidit bubus. Vergi 38 pedibus, qui ſpargat harenam, uitulam laſciuientem indicans.
Ductus per Phratores canis.
“ DEsS. ERR
X5¹de xoεμλνον Pnoac laſciuos 8 am cornu petat edit b cr6,ep d Wp, id eſt: Ductus per Phratores unis. Vi Kinclder in eos quibus pœna det. Canis enim apud hos protinus occiclturpad theniẽſes populux in tribus erat diſtributus, uniuſcuiuſq; tribus tertia pars Oi dice atur,& huic praſectus αννπανιιακ̈ιν. In comitijs igitur ſi quis catiis intercurriſſet, continuo petebatur à populo. (alabri hoſpitis xenia. 4
Prouerbium ſubeſſe uidetur in his Horatij uerſibus, quos ſcripſit in epiſtolis: 3 Non quo more pyris ueſci Calaber iubet hoſpes Tu me feciſti locupletem. ueſcere ſodes Iam ſatis eſt. at tu quantumuis tolle, benigne.
Non inuiſa feres pueris munuſcula paruis
Tam teneor dono, quàm ſi dimittar onuſtus.
Vt lubet, hæc hodie porcis comedenda relinques.. Itaq; Calabri hoſpitis munera recte dixeris, ruſt cana, leuiac;, quæch magis onerẽt accipien/ tem, quàm iuuent, aut quæ donantur contempta. Siquidem Calabri, quod pyris abũdent, conſueuerunt ea hoſpitibus affatim apponere, deinde ſaturos, bellariorum uice domum au ferre iubent. Quod ſi recuſes, eadem porcis obijciuntur. Atqui iſtud haud eſt dare munus, ſed abijcere. Is demum dat, qni ſimul& precium muneris expẽdit, quod largitur,& eius mo
ritum, quem eo donat.
AX⁴ u qic O;
Iin oſtio formoſus. b Le NH de, id eſt:ln oſtio formoſus. De ijs, qui adamantur, uulgoq́ gratioſi habentut, Sumptum à ueterum conſuetudine, qui formoſorum, aut amaſiorum nomina, arboribus, folijs, ac parietibus inſcribebant,? Jdu uορ Ad id alludens Ariſtophanes in Veſpi: KAs vN Tâ 12p„* 8G yαιeν‿σο b 4.. T dASo E SVc TAO neNp,
I2 αννεας‿ Qmλναε ε& de. Idem i&άαᷣααεεμοσν
⁵αο εναόονκ&h, αόο o. b
Interpres diſtichon hoc citat ex Callimacho
XML LIPdà Qρκοσ NsOA⁵ μ τοσσ εέςρορσ
Tęd&, rl g dHsG, A. id eſt:
Litterulas tot ferte inſculptas frondibus hiſce/,
Cydippen pulchram quot memorare queant. Id imitatus Maro:
Teneris, inquit, incidere amores“
Arboribus, creſcent illæ, creſcetis amores. Torquere licebit& in eos, qui falſò per aſſentationẽ laudantur, aut in mendaciſſimos prin/ cipum querundam titulos. Quod genus ſunt: Pater patriaæ, delitiæ orbis, amor muncli, ere niſſimus, inclytus, clementiſſimus, cum meri ſint reip.prædones.
Caput ſcabere,& conſimilia. b CVI
Caput ſcabere, ungues arrodere, geſtus hominis ſunt cogitabundi,& de muftando, cuius
cœniteat, ſecum agitantis. Vnde trahuntur in uſum prouerbialem. Horatius librop
Satyra decima: Sed ille,
Si foret hoc noſtrum fato delapſus in æuum
Detereret ſibi multa:recideret omne, quod ultra
Perfectum traheretur,& in uerſu facienddnodo.
Sæpe caput ſcaberet, uiuos& roderet ungues b
Sepe ſtilum uertens, iterum quæ digna leęi ſint
Seeürde⸗ d imitatus Perſius: lcrp meun inquit, hſehiec demorſos ſfapit unges. ldem alibi Crdun
rimo
Cud Aroc lnlpe
1as enpt
ncon nanci
Vex hasalt Hulati ygina ulata llo⸗
Cim
Bokr
darur dbolun Maus,
k aretun dderit! toniän zun D heneue kwoili icd vamad

a.. cCHILIADIS TERTIAE CENTVRIA vHI. 3 cadum Charcſtratus unguuenm Arrodens ait hoc.
la ſuperiore taxat poẽtarum in ſeribendo negligentiam. in altero deſcribit adoleſcẽtem, de mutanda anteactæ uitæ ratione cogitantem. Ir urleicenem, de. Caricus hicrs. XCvII rasins FA⁴ꝙ, id eſt: Caricus hircus. Diogenianus indicat dictitatum de uilibus& con, temptis. Carum populus, quod paſſim in bellis mercenariam locarẽt operam, ceu uili uita. in contemptus prouerbium abierunt, unde&e Plato"as ενοdmn, id eſt: Caricum ho, muncionem dixit, pro uili, nihiliq;, quemadmodum alio dictum eſt loccooc. 7 Bullate nugax.“
Ventoſa atq; inania bullata dicuntur. Sumpta metaphora, a&ε παρνb νο, de qui
bus alids dictum eſt in prouerbio:lomo bulla. Perſiu¹zz ul⸗
Bullatis, ut mihi nugis“ W
Pagina turgeſcat.“ b
Bullatas nugas appellans inanem perſtrepentium uocum congeriem, in quibus nihil ſubſſt
ſolidioris ſententiæ. Horatius nugas canoras uocauit in arte poëtica:.„
Quam uerſus inopes rerum, nugæq́ canoræ.
. Bolus ereptus è faucibus.ʒ b XOCIN
ah arnamadiann Bolus è faueibus eripi dicitur, quoties commoditas aliqua, quæ iam prope modumtene,. em Calabri Suod hatur, præter expectationem ſubito præripitur. Terentius in feipſum excruciante: Crucior aros pellariorumuiet bolum kaneuen mihi eſſe ereptum ſubito è faucibus. Bolum autem dixit, quod Græci uocãt eqgiitud wulchtn HMaud́. Metaphora per fellquuttteet.
expedit quod legu b Bene ſit. 1 8
xaò⁸ 15, id eſt: Bene ſit. Ominis uòx, cum quis rem quampiam nouam& arduam auſpi antturjut in teltamentis præfabantur, em«adis esu, id eſtHdochene erit. Sed ſiquid ac, BAlelt lannan tultomin cOclonibus Nuod fauſtuun feliegent ld luuumum eltſalhuah per uulgochgem oniam proferatur de re ridicula, nulliusq́; momenti, perinde quaſ maxima. Quemadmò
amaßoorum tonin dam Perſius de diuite auaro cadum reſignaturo: Hoc bene ſit. Frequens eſt apud autores,
1„ 9 7 4 1 1 1„ B.„, ens Ariſtoptmmanſtth bene uertät,& male uertat. V ergilius in Bucolicis: Atos illi, quod nec bene uertat, mittimus hœdos. Et dijbene uertant, quod agas. Seruius grammaticus exiſtimat hanc figuram mutuo ſum,.
nic ptam ab Hectore& Aiace, quorum utriq; ſuum munus in perniciem ceſſit.
cHILIADIS TERTIAE CBNTVRIA SEPTIMA Searaheus aquilam quærit. I1I1 Aidaο A ud erau, id eſt: Scarabeus aquilam quærit. Cum imbecil⸗ Vlior, atq; impotentior, mali quippiam molitur, ſtruitq́; inſidias inimicò SNlöge potentiori. Eſt& altera lectio, atq; ea meo quidem iudicio uerior,
5 1⁵νιέέκeςσ νιηκννρ Hα⅜ε, id eſt: Scarabeus aquilæ obſtetricatur. Sẽſus Nermè idem eſt, ſiuue legas uoerou, ſiue uεrat. Competit enim in hu d milem& imbecillum, qui uiribus longe præpollenti, malicioſis inſidijs, cd chcularijs dolis perniciem machinatur. Ariſtophanes in Eyſiſtrata:
5 0... 6 im i ſc uil 1 te Kcuaες νσε αμασνσσυσε, id eſt: Supra modum enim iraſcor; aquilam parlerité
Aesp Thwura 5 itabunceees ſcarabeus te ueſtigabo. Super hac re fertur apologus quidam apud Græcos non inelegãs,
uerbi qquem Lucianus indicat Aeſopicum eſſe, cum ait in Icaromenippo fabulatum fuiſſe Aeſo/
pum, quemadmodum aliquando ſcarabei& cameli cœlum conſcenderint. Porrò quod ad
fabulam ſcarabei aquilæ attinet, ad hunc habet modum. Eſt iam olim aquilarum generi,
um uniuerſa ſcarabeorum gente, uetus atq; antiqua ſimultas, ac bellum prorſus interneci/
am, planeq; quod Græci ſolent dicere, ãπeσποσσσισ/mOννκνιαρ Nam odio diſſident pluſquam
Katiniano, adeo ut ne lupiter quidem ipſe: nriee
Os us A1S0p
— Et qui totum nutu tremefactat Olympum
1 *
iis tem
um——IEIö—ö—ö—Zö—,„f———

e; PBs. ER SMI ROTEROD. ADAGIORVN encer ereaneerardenanaedeureonrenenddeerinadhena ꝙ; nihilo masus iarꝙꝑiebem. Sed erit fortaſſis, qui Qeſopicarum fabularũ rudis& aui,ooe humilem Sbſeukarnch 3 negocij ſit cum aquila ſcarabeo. Quæ cognatio, quæ uicinitas, quæ admiretur, quid an T lls intercedat. Nam inter hos, qui uiculis eiuſmodi copulantur Ilnite⸗ 29— olent oriri, præſerti m inter principes. d hæc, quæ nà tam atrocis odij otiſſim taufe. Poſtremo Rurſum, qua contumelia tantopere fuerit offenſus aquilæ Quade&cliÜaf, ele nonduh ean ſem non contemplſerit, ac ſuo uel odio iudicarit indignũ. Videlicct a, ut hoſtem tam u onea eſt iniuria, longæ ambages, ac res omnino maior, quam ut huma amentum inde ee Kaui. Quod ſi muſæ quæ grauatæ non ſunt olim Homero dicaate, na facundia queat& hi uoq; relicto tantiſper Alcone dgn entur adeſſe rerum ſummã, BaPs0ndaraShe 8 d dode, Quid enim tam arduum eſſe poſſit, quod illis auſpicibus non pro uirili cona 8 Se4 quo res cognitu fiat illuſtrior, prius quàm ad ipſum negocij caput audeun thomneee ſq mores formam, indolem, ingenium, quàm potero pauciſſimis per, deniam, duci utriu Pnotllad ſuccurrit, admirari, quid Romanis uiris alioqui ſapiẽtibus ue ſtrin gam Vrftnuun Be huius alitis ſymbolo, ſeſe præter cæteras nationes jactent, ac dis meril in men nract umd́ʒ huius auſpicijs tot uictorias reportarint, tot egerint triumphos: proximo diremn 5 erice gratiam referant, ut non toleranda etiam afficiant cõtumelia. N tum abeſt, ut enem maxime maſculam,& inuicti roboris, emaſculant, euirantq;, ac prope auem uhesn Omnnredldum ipſi non admodum mares, ſi quidem apud Græcos planè mas modum ldcfie ni fallor, longe magis quadrat in eum, cui ſummus ille pater& rex, homii
tem pleræq; propendebant, ut pauoui rerum ſummam committerent. Nam huius vi 1 tudini, ſplendori, ſublimitati, faſtuiq́; planè regio, regnum deberi uidebatur. Ac protlum
pituq́; regem ageret, aquila nihilo ſecius, uel ſine populi ſuffragijs, regnum gereret. t e poẽtas uiros pieitiimde illud arbitror perſpexiſſe, non alia magis imagine regum mu⁵
ingi potuiſſe. Loquor de pleriſq; noſtrorum temporũ principibus. Sedp au
dum rapior impetu,& concitus feror. Quædam aues natura placidæ ſunt ac mic, i Jux feræ ſunt, tamen artèe cultuq́; cicurantur, ac manſueſcunt. Sola aquila, nec eſt habilis adu
diſciplinam, nec ullo ſtudio poteſt manſueſcere. Lantum impetu naturæ præceps fertur, e
qul
Olim iuuentas& patrius uigor Nido, laborum populit inſcium, Verniqʒ iam nimbis remotis Venti, pauentem, mox in ouilia Demiſit hoſtem uiuidus impetus Nunc in reluctantes dracones Egit amor dapis atq; pugnæ.
e ac diſſidium finire potuerit, ſi modo uera narrant apologi. Deni, 2 2.
nde tantum animorum ſcarabeo, ut cum aquilarum populo bellum ſulei
poris
oprir riſcis beſt, dentun uibus
bem cc ant.( dolidu⸗ onibus üalcia tam,h ſerbbu⸗ dmmipl meem, bpere⸗

— —
manis uits loquihe (teras nationes aün
uidem apud—
iſummuile panrätn,
Melius intelligunt hoc ænigma regiones expertæ quantis malis ſibi conſtiterint h uiuſmodi
cC ratiõis
onIrADIS TERTIAE CENTVRIA vII.,
indomiti iuuenum principum impetus. Philoſophorum eſt moderari affectib ductum in omnibus ſequt. uS, a At nihil eſt uiolentius aure tyrfannni Cuitillud ſemper in promptä.
dic uolo, ſic iubeo, ſit pro ratione uoluntaasas. Ptu. Deinde cum ſa.oinonoaquilarum genera commemorentur.tamen illud inter omnes c uenit, quod roſtro ſunt uehementer adunco, nec minus adũcis unguibus, ut uel ex ipſo cot, poris habitu poſlis intelligere, carniuoram eſſẽ auem, quietis ac pacis inimicam D igde, pinis, ac prædationibus natam. Et quaſi parum ſit carniuoras eſſe ſunt& quæ offifragæ d 3 cantur,& ſint. Sed hi ꝓtinus tacite mihi dicis optime lector, qd h c imago ad regẽ cchu h pria laus eſt clemẽtia, cumq́; plurimũ poſſit, nulli tamen uelſe n ocere, ac ſolum zeneo acd⸗ te ſeſec; totum in populi ſui commoditates impendere, adeo ut Niloxenus ille ſapiens 60, gatus, quid eſſet utiliſſimum, reſponderit rex. Id eſſe propriũ ueri principis indicans, ut qus,
4 4
tum in ipſo ſit, nemini noceat, proſit omnibus, ſitq́; magis optimus quàm maximus. Quan, quam non alia ratione poteſt eſſe maximus, niſi ut ſit guàm optimus, hoc eſt, beneficentiſſt
mus in omnes. Equidem exemplar laudo non inſcite depictum à philoſophis,& haud ſcio an eiuſmodi principes adminiſtrent rempublicam in urbe Platonica. Verum in annalibus
uicunum aut alterum reperias, quem auſis cum hac imagine componere. Porro ſi quis ho/ rum temporum principes expendat, quæſo quotum quenq; reperiet in quem non quadret fʒdiſſimum illud conuicium, quod apud Homerum Achilles torquet in Agamemmonem
d 10B5 BaeNelg. Nam Heſiodus Nνορς νε appellat, rectius tamen αeρκαάς⁴ νον⁸ appella turus. Et cum Ariſtoteles euidentiſſima nota diſtinxerit regem ac tyrannum, quod hic ſuũ
ac priuatum commodum ſpectat, ille populi rebus conſulit, tamẽ iſtis, regis appellatio, quæ priſcis illis ac tantis principibus, immodica uiſa eſt,& ob inuidiam refugienda, uix etiam ſa/ tis eſt niſ longam ſplendidiſſimorum mendaciorum addas coronidem: ut diui cognomi⸗ nentur, qui uix ſunt homines: inuicti, qui nunquam nõ uicti diſceſſerunt è prælio: Auguſti quibus anguſta ſunt omnia: ſereniſſimi, qui belli tempeſtatibus,& inſanis rerũ motibus or, ma omnium bonarum rerum ignorantia cali,
4
bem concutiunt:llluſtriſſimi, qui profundiſſima or gant: Catholici, qui quõuis ſpectant potius q́; ad Chriſtum. Atq; his diuis, inclytis, triũpha/ toribus, ſi quid eſt ocij ab alea, à poculis, à uenatu, à ſeortis, id omne iam uere regijs cogitati
onibus dicant. Nec eſt ullum aliud ſtudium, niſi ut leges, ædicta, bella, paces, fœdera cõſilia,
indicia, acra, prophanaq́; eò conferant, ut omnes omnium fortunas, in ſuum conuerrant f-
lcum; hoc eſt, in dolium pertuſum congerant,& aquilarum in morem, innoxiarum auiũ ui/
ſceribus, ſe ſuosq́; ſaginent pullos. Age ſi quis mihi iã phyſionomos non omnino malus, uul
tum ipſum& os aquilæ di ventins contempletur, oculos auidos atq; improbos, rictum mi nacem, genas truculentas, frontem toruam, deniq; illud quod Cyrum Perſarum regem tan
topere delectabat in principe νe, nonne planè regium quoddam ſimulacrũ agnoſcet,
magnificum ac maieſtatis plenume Accedit huc& coſor ipſe funeſtus, teter& inauſpicatus, fuſco ſqualore nigricans. Vnde etiã quod fuſcũ eſt ac ſubnigrum aquilum uocamus. Tum
uox inamcœʒna, terribilis, exanimatrix, ac minax ille, querulusq́; clangor, quem nullũ animã, tium genus non expaueſcit. lam hoc ſymbolum protinus agnoſcit, qui modo periculum fe- cerit, aut uiderit certe, q́; ſint formidandæ principum minæ, uel ioco prolatæ. Et quantopere contremiſcant omnia, quoties huiuſmodi uox intonuit aquilina. Ridt e ai cGip,) de Kep Rud DAAA
41. à 2,. 12. 2
n N, H A ⸗ 10 pag, 4 5Au&q
AEo 8Ac 9„), 1„c,,„.
8 3p, Oc'e K5 ASXAXGO,Aò 0 ₰ ℳ˙έ Iac‿ααα. 3.„ A. Aut illa non minus BaonιHG,
aig 4,„ 2 ·₰ 2 2 22, 2527,1 N7d. d̃u 0 AC“,P, 6G1 Ʒᷣs01 81G 8 Aναιαακσαρφ,
A 7O 16, G Ke,. 1e XſH Ecpeic.
Ad hunc inquam aquilæ ſtridorem ilico pauitat omine uulgus, contrahit ſeſe ſenatus, obſer/, uit nohilitas, obſecũdant iudices, ſilent theologi, aſſentantur iureconſulti, cedunt leges, ce⸗
dũt inſtituta: nihil ualet, nec fas, nec pietas, nec æquitas, nec humanitas. Cumq́ʒ tã multæ ſint aues nõ ineloquentes, tam multæ canoræ, tamq́; uariæ ſint uoces ac modulatus, qui uel ſaxa
boſlint flectere, plus tamen omnibus ualet inſuauis ille& minime muficus unius aquilæ
li 4 ſtridor.
—— — v
1
1 1 1
1 4
83 4 1 . 4
1 1
1 4 1 1 3 4
1 1 I f 1 I l
1 1 3 1 1 1 4 1 1 1 ℳ 4 1 * 4 3 1 I fI. 1 8 2 1 4 1 3 ſ 111 4 1 3 f 4 4 t 1 7 18 I * I 1 4**½ * 4 — 4 3 4 1 4 4 4 1„ 1 3 N ¹

ſtridor. Quanquam eſt unu d impenſe placr ob id, quod talem optarit pullum ſuum Alſexandrum, haud multo minus prædabũdum ac
uorax, at paulo tamen tum modeſtius, tum taciturnius,& omnino pluſculum habens hu,
anitatit, quippe quod pullos etiam un c lOdl me tes gu bnn d99 a onunt, cum tigrides tiam catulos tollant ſuos. Atq; eam ob cau/ ſam puiiοp appellant, quaſi ger manũ ac uere ingenuum dicas. Vidit hoc genus Homerus, & oculis captus. Nam asdmp appellat, ac 2u5c kbe i dinue deeen aliauot delicet epithetis aptiſſime quadrantibus in principum uulgus. t noſtrum aliquot, quanto per louem yuανέυνννο, ac propè dixerim pluſq́; aquilini, qui cũ dijs proximi ſint, ob ſcepttũ ac maiorum imagines, tamen aliquoties plebeis etiam homunculis blandiri quoq; poſſunt
ac propè dixerim, paraſitum agere, modo prædæ ſpes ſit nõ aſpernandæ. lam& uiuacè eſſe
aquilam, ab autoribus proditum eſt. Ea tamen cum ad extremam peruenerit ſenectutẽ, ni- hil adhuc ſtit, niſi anguinem, cuius ſuctu uitam omnibus inuiſam prorogat, nimirum o/
ſtro ſuperiore adeo increſcente, ut carnes depaſci non poſſit. Atq; hinc ortum eſt adagium
illud notiſſimum, àsππσ νραα in ſenes ꝓætate uinoſiores, cum alioqui omnsè fermeè genus hoc auium, quibus adunci ſunt ungues, aut non bibant omnino, aut certe perq́; raro, ſ quidem Ariſtoteli credimus.Et tamen hæ ſi quando bibunt, aquam bibunt. Sola aquila ſanguinem ſitit. Ergo roſtro intorto natura certe non ſemper nouerca, reliquis animantibus utcũq; cõ/ ſuluiſſẽ uidetur, inexplebili uoracitati modum aliquem impoſuiſſe. Quemadmodum&
hac— proſpexit, quod non ſinat aquilam oua parere, plura tribus, nec pullos alereplu
res duobus.Atq; adeo ſi Muſei uerſiculo credimus, quem teſtem adducit Ariſtoteles: Excludit binos, ædit terna, educat unum. 1 b Atq; per hos ipſos dies, quibus incubat. Incubat autem fermè tricenos, naturæ prouidentia cibum illis negauit, inuerſis interim& unguibus, ne uidelicet omnium ferarum fœtus rape/ rentur.ltaq; per id tempus pennæ albeſcunt inedia. Atq; hinc odium in foœtus proprios. Ve
rum hoc in noſtris aquilis optare magis licet, ́́ cernere, quibus omnino nullus eſt cõpilan/ dæ plebis, neq; finis, neq; modus. Nam& ætate creſcit exigendi ſitis,& nunq́; incumbũt gru-
uius, q́; cũ pullus excluſus eſt. Lum uero populus alio atq; alio feritur munere. Super hæc omnia, plurimos hoſtes oppoſuit uni. De quibus mox dicturi ſumus. Atq; hanc naturæ ſol⸗ licitudinem mirari deſinet, cui perſuaſum ſit eſſe uerũ, quod ſcripſit Plinius, prodigioſu qui/ dem illud,& haud ſcio, an uel Democrito autore credendum, inſatiabilis auiditatis argumẽ
—
tum, etiam ſi ceu cõpertum& cõfeſſum narrat Plutarchus, autor cũ primis grauis. Nempe aquilarum pennas quoq;,ſi cæterarum auium plumis admiſceantur, eas deuorare, ac paula, tim extenuatas cõſicere. Ianta uis natiuæ rapacitatis. Equidem arbitror idem euenturuma
—
tyrannorum oſſa cum plebeiorum oſſibus cõmiſceantur:ne ſanguinem quidẽ magis milce
ri poſſe,q́; Aegithi& Flori. lã uide mihi num illud ſatis quadret in quoſdã principe„Nam
de pijs ac bonis non loquor. Aquilarum unicum par magno ad populandum tractu in⸗ b ſger.nec alterũ in propinquo prædonem eſſe patiuntur, itaq; ſpatia determinãt. Porrò no⸗ ſtris aquilis, quæ non anguſta ditio: Quãtũ in immẽſum uſq; ꝓpagandi regni ſtudiũ: Quã
ta cum finitimis aquiiis, aut miluijs de regni, hoc eſt, de prædãdi terminis digladiatio?: Verũ
illad fortaſſe non perinde congruit, quod auis hæc tantopere rapax, non tamen pr ædatur in proximo, uidelicet ne uices iniuriarum, in ipſius aliquando caput retorqueantur, d èlõ
ginquo magis prædas in nidum conuehit, cum interim tyranni nec ab intimis tẽpetent nec à maxime cognatis ac domeſticis rapaces abſtineant ungues:imò hoc quiſq; magſs tcb⸗
noxius periculo, quo principi ceu lIoui ac fulmini propior. Atq; inſitam hanc& à paretibi mefuftann rapiendi famem, nonnihil auget& educatio. Quandoquidem aquilam ferunt pullos uix dum ſatis uolucres, ad prædandum è nidis extrudere, quo ſtatim& à teneris, i
aiunt, unguiculis conſueſcant, rapto, ſuisq́; ipſorum unguibus uiuere.At in pleriſq; principt b
bus, deum immortalem, quàm multi accedunt ad rapacitatẽ ſtimuli, præter corruptillim — aſſentatorum examẽ, tot officiales p erditi,t ot 6 orrupti coſulroreste- Henen latisreofon aliſuntenn ger ofnee ubllch incommodis uel Nar de/ Adde ſtultitiam& ir Prat x.de itias, quibus nullæ rapinæ latis P tag rehus cum ue m& imperitiam, qua nihil intractabilius, ſi cum felicitate copuletur Hisſta tehus, cum uel benigniſſima corrũpi queant ingenia, quid cẽſes futurum, ſi hæc ad auidam b Ki
mprobam
ſuos educet. Nam cæteræ faciunt quod impij ſolètpa,
Auνα, id eſt, nigro tergo, ac uenatricem ui,
ſſint.
m aquilarum genus, quod impenſe placuit Ariftoteli fottaſſu
—
Lime ruct mata, guide
Song V oculi
ſit(
doruu
tell
dkiili voxia
eenen inus ettſ
uterta
dtur. lle
danun
acom
wr, damin tmox
Ko ſpe
aine u
antemm aulam
lotiſe lrum, Am uUt gender einſt dels d nen trit mucbe
les nec anelint

rmè tricenosamam lcet omnium ferumim
GCHILIADIS TERTIAEB CENTVRIRN VIr.
&improbam naturam, uel ut oleum ad caminum acceſſerints Sed parum Baλμνeν ſtructa aquila, ſi tantum adunco roſtro, ſi tantum aduncis unguibus ad prædandũ eſſet: mata, niſi additi fuiſſent oculi pluſquam lyncei,& necad clariſſimũ ſolem conniulentes 86 quidem experimento ſœtus ſuos an legitimi ſint, explorare dicuntur. Itaq; prædam quauis elonginquo ſpeculantur, quam deſtinent inuadere. Quanqᷓ́ʒ auiã regi bini duntaxat ſunt oculi, roſtrum unicum, ungues pauci, uenter item unicus. At noſtris a
557
5. IIcuS quilis dapæ, q; multæ ſunt Corycæorum aures, quot exploratorum oculi, quot officialium Papæ, q́;
1 f I1r.J 4 b ungues, quot præfe/ ddorum roſtra, quot iudicum& aduocatorum uentres, fame prorſus inexplebili, ut nec ſa/
ts elſe quicq;, nec tutum ab his eſſe poſſit, ne ea quicẽ quæ in intimis penetralibus, aut ab, ditiſſimis etiam ſcriniis ſunt abſtruſa. Verumtamen eſſet eadem fortalſis aliquanto minus noxia, niſi ad arma dotesq́; corporis aſtus accederet ingenij, hoc eſt, niſi nocens per ſe ferrũ
ueneno tingeretur. Vngues ſuos quoties ingreditur, contrahit, ne uidelicet aciem deterat, Neq; quemuis im
IIII l z a 4 J I im/ petit ſed eum duntaxat quo ſe credat uiribus eſſe ſuperiorem. N³ eq; ſe repente præcipitẽ dat
minusq́; ualeant in prædando, id quod habet cum leonibus commune.
iterram, more cæterarum, cum prædam appetit, ſed ſenſim demittit, ne impetu illiſa offen/
datur. Ne leporem quidem, nam hunc maxime petit, aggreditur, niſi uiderit in plana deſcẽ⸗/
diſſe. Neq; quouis graſſatur tempore, ne quis opprimat fatigatam. Sed à prandio ad meri/
dianum ad prædandum prouolat, reliquis horis ocioſa ſedet, donec hominum cõuentu fo/ r4 compleantur. Tum quod occiderit non inibi ſtatim deuorat, ne quis ſubitus hoſtium in/⸗ curſus, incautã deprehendat in præda. Sed exploratis prius ac ſubinde refectis uiribus, præ/
dam in nidum, uelut in caſtra deuehit. Nam quibus artibus ceruum ſè præſtantiorem capi/ at, mox dicetur. lllud in primis memorandum ingenij documẽtum, teſtudinem raptam, ex
alto ſpeculata locum idoneum, in ſaxum aliquod demittit, ut ad eum modum rupta teſta, carne ueſci poſſit. Quanquam in Aeſchylo parum aquilinis fuit oculis cum in huius albi⸗ cantem caluariam, ſaxum eſſè rata, demiſſa teſtudine, miſerum occideret, ut uel ob hãc unã cauſam, optimo iure poẽëtis omnibus conueniat inuiſam eſſe. Atq; id quidem nunc aſſidue
ueluti ſuo iure facit. Cæterum primitus teſtudinem dolis ad id pellexit, dã perſuadet illi fu⸗
turum, uti ſua opera, uolandi artem perdiſceret. Atq; hac ſpe ſublatam in altum, deiecit in ſa zum; ut illius calamitatem tyrannico more uerteret in ſuas delitias. Atqui ſi quis ſecum per/ penderit, quàm uarijs artibus, quot technis, quot machinis, quot præſtigijs, improbi princi⸗ pes inſtructi ſint ad expilãdam plebem, quæſtuoſis legibus, mulctis, fucatis titulis, ſimulatis bellis, delationib usac nitatibus, indignam propemodum fatebitur aquilam, cui regni no,
men tribuatur. Supereſt, ut cum quibus potiſſimũ hoſtibus huic generoſo prædoni, res ſit. paucis exponamus. Nam uerum eſt illud, quod prouerbijs dicitur, aquilam nõ captare mu ſcss, nec aſpicere Thriptas. Negligit, ſi qua præda uideatur regijs unguibus indigna, niſi ſi
quæ ſint cognatæ Veſpaſiano cui uiſus eſt lucri bonus odor ex re qualibet. Sunt enim& de generes aquilæ, quæ piſcatu uiuunt,& quas non pudeat cadauer alienum tollere. Sed quæ
generoſiores ſunt, ueluti tyranni, quædam piratis ac latronibus concedunt, à quibus, ut no/
bilis ille dixit pirata, nihil ditferunt, niſi quod ipſi maiore claſſe, maioreq́; manu, magnã or⸗ bis partem ſuis diuexant latrocinijs, minutulas illas prædas accipitribus ac niſis relinquẽtes cum quadrupedibus belligerantur, nec id ſanè ſine periculo, nec rurſum citra uictoriæ ſpem. ſccuti ſtrennuo duce dignum eſt. Atq; in his leporem potiſſimũ, ut dixi, uenatur aquila, un⸗ de&́ leporariæ cognomen additum uni generi, perinde quaſi ducem Britãnicum aut Ger⸗ manicum appelles. Neq; contemnit inbellem hoſtem, ſed eſculentum, ut etiam ſi parũ glo⸗ riæ ueniat ex uictoria, non parum tamen auferatur emolumenti. At fit aliquoties ut cũ ma⸗ xime leporem ca ptat, tum maxime capiatur, icta pennato iaculo, dicatq́; prouerbiũ, quod illi ferimus acceptum. 1d Aioν 3 L‿νοοοισηναρ. Audet& cum ceruo confligere. In⸗ ferior tamen futura, niſi uulpinam adderet pellem. Nam aſtu ſupplet, quod uiribus eſt di⸗ minutum. Commiſſurus cum hoſte, prius in puluere uolutat ſeſe. Deinde cornibus in ſidẽs b ceruinis puluerem pennis collectum, in oculos ſpargit, alis ora uerberans, donec exoculatũ in rupes det præcipitem. Sed eſt eidem acrior, multoć; magis anceps cum dracone pugna. etiam in aẽre. Draco maleſicis artibus oua conſectatur aquilæ. Illa uiciſſim hoſtem ubicũo; uiſum rapit. Nã quod illi cũ uulpe ſimultas eſt irrecõciliabilis, nemo mirabitur, quiſquis co⸗ gnorit, cg olim regaliter illam acceperit.Inierat cum uicina neceſſitudinem, cũq́; incubãti pa
ſtus deeſſet
1
serat in
n——dſZ –[([-Yp—P— 2——
——— 4—
r eereee
———
——

65⁸ DES. BRRASMI ROTEROD. ADRGIORVIM
ſtus deeſſet, proximæ catulos in nidum ſuſtulit. Reuerſa uulpes cum ſpectaret indignam ſi orum laniationem, quod unum poterat: teſtata deos eſt, at; inter hos præcipue louem ai
Aop amicitiæ uiolatæ uindicem. Et audiſſe uidetur iſta uota deus aliquis. Pauculis poſt die,
bus euenit, ut aquila prunam carnibus e ſacrificio raptis hærentem, in nidum deuexerit m prudens igitur abſente aquila, igni paulatim uentis excitato, nidus conflagrare cœpit. Pull territi, præcipites ſe dedere, nimirum adhuc inuolucres. Vulpes delapſos excipit,& in cani delatos deuorat. Ac poſt id quidem temporis, nihil omnino conuenit, inter aquilam de uul pem, quanquam id quidem non mediocri uulpinæ gentis malo. Quo tamen haud ſcio an dignæ uiderl debeant, quæ quondam leporibus æuινμιαωαdν aduerſus aquilam petentibus auxilium negarint, ut refertur in annalibus quadrupedum, ex quibus Homerus Laßaxauu⸗ ⁴‿μκιαάν eſt mutuatus. lam uero acre diſſidium eſt,& cũ uulture, uelut homotechno, eda citatis æmulo, tametſi hoc quidem nomine, ut crudelior, ita& generoſior aquila,quodnon deuorat animal, niſi quod occiderit, nec per ignauiam alienis inſidit cadaueribus. Nam ſittã
iure habet exoſam, quæ miris artibus aquilæ oua frangere ſtudet. Pugnat& cum ardeoli,
quod hæc auis unguibus freta, non uereatur eam aliquoties adoriri, adeo dimicans acriter.
ut in conflictu emoriatur. Neq; uero iam mirum, quod illi parum conuenit cum oloribus, aue nimirum poëtica. illud mirum, ab ijs ſæpenumero uinci tam pugnacem beluã. Necad/ modum gratum eſſe conſueuit poëticum genus male ſibi conſcijs monarchis, utpote liberũ & loquax, quodq́; nonnunquam cum Philoxeno in lapidicinas reduci malit, quàm ſlere. Nam ſi quid dolet, id chartis illinunt atris,& regum myſteria ad ipſos etiam poſteros euul gant. Nec cum gruibus ſatis conuenit, opinor, ob id, quod illis impendio placeat Democa tia uehementer inuiſa monarchis, à quibus tamen ingenio ſuperantur. Etenim cum grues & Cilicia demigrantes montem Taurum aquilis plenum parant tran ſmittere, ingentibus a pidibus, quo uocem cohibeant in os ſumptis, noctu tacite tranſuolant, atq; ita deceptis aqui lis tuto traijciunt. Sed peculiaris quædam cum Trochilo, nam id eſt aui nomè eſt, ſimultas
intercedit, nõ ob aliud, ut autumat magnus ille deambulator, niſi quod huic quoq; regis ac
BruoPν nomen tribuitur. Idq́; potiſſimum apud Latinos. Proinde ceu regni affectatorẽ extremo perſequitur odio. Quanquam non is hoſtis eſt, cuius uires metuat aquila. Na Tro chilus imbecillis eſt ac fugax, ſolertia tamen& ingenio præditus, fruticetis& cauis abdit ſele ut quamuis à potentiore facile capi non poſſit. Quin olim cum certamen uolandi ci aqui- la ſuſcepiſſet, uicit aſtu magis quàm uiribus. Deniq; cum Cybindo bellũ gerit internecinũ, adeo ut ſæpenumero cohærentes prendantur. Eſt autẽ Cybindus nocturnus accipiter. Nec tyrannis eſt ullum hominum genus magis inuiſum, quàm horum qui à uulgi ſententia lon ge lateq́ʒ; diſſentientes, nimium acute cernunt per tenebras. Sed an non egregie ſtultus ſim, ſi omnes eius hoſtes percenſere pergam, quæ cum nullo non gerat bellume Atq; in reliquis animantium ordinibus, alijs cum alijs partim bellum eſt, partim amicitia. Multos habet ini micos uulpes, attamen coruum habet amicum, cuius auxilijs aduerſus Aeſalon auem, catu- los ſuos diuexantem adiuuatur. Eidem bene conuenit& cum ſerpentibus, cum æque cu- niculis gaudeant. Crocodilus hoſtem habet lchneumonem, ſed cum Trochilo fimiliari tas, adeo ut illi liceat uel in ipſas beluæ fauces impune penetrare. Vni aquilæ cũ nullo pror-
ſus animante, nec amicitia, nec affinitas, nec ſodalitas, nec conſuetudo, nec fœdus, nec indus
tiæ. Hoſtis eſt omnibus,& neminem non habet hoſtem. Siquidem non poteſt non ompiii eſſe hoſtis, qui omnium malo uiuit ac ſaginatur. Proinde ſibi conſcia, non nidulatur in pla⸗ no, ſed in præruptis& excelſis rupibus: aliquoties& arboribus, ſed præaltis uidelicet, tytan nicum illud ſecum uoluens, oderint, dum metuant. Proinde cum Ciconiæ ſacræ fint Aegy/ ptijs, adeo ut occidiſſe ſit capitale: apud Romanos ſacri Anſeres: Xliluijs apud Britannos nemo noceat, ſuibus parcant ludæi, nec delphines uenabantur antiqui, neq; lædere ſas erat, ſed ſi quid in uenatu peccaſſent, pauculis modo plagis puerorum more caſtigabantur.
in aquilas ubiqʒ gentium eadem eſt lex, quæ in lupos& tyrannos, ut præmiũ ſit, qui commu nem omnium hoſtẽ occiderit. Ergo nec amat ullũ, nec amatur ab ullo animante aquila, no maßis profecto quàm mali principes, qui magno reipublicæ malo ſibi gerunt imperiũ.Por taſſe priuatorum ſunt affectus iſtiuſmodi. Magni ſatrapæ, uſq;adeo ſunt ab his alieni, ut nec
liberos ament, niſi emolumenti cauſa, ſæpenumero ſuſpectos habeant inuiſos. Leonẽ ant
mal tam immane retuliſſe gratiam, homini de ſe benemerito,& uitam dedilſſe, à ua pels V— ant
gri adag tidien eum ineas Deme Jomi
loph
datur.
quet
chus. hom
lelbi
in con
alee
rum tzeſt ceN. lros thac nndi.
pictun
centin
Alef colum npfit⸗
ncei.,
geentid enta,
peltb,
ima dior. i 39 lbus ſa Nartt decnili dentur
bad p
arigan
um lee
6 teg
n teritar
deo c
knu lm,

d conſciß morarchi un eria ad ipſos etians 1 adad ipos ctüm ata
dillis—
Lparant tranlmiterines hetranſuohnt atginäin nam ic eſtaui ponicht
M'
5
3
ltot, niſt quodhuc 9
os.Droinde caureguit cuius uires metuti xditus, fruticets&cut m cum certamenwyldi Obinddo bell getumm
Ibindus noctunubas
S — — —2 8 — — — — — =
tidie uentitare ſolitam, ubi ſenſit ab uno catulorum ſuorum hoſpitis filium intere
1 c 6 rs Jed an noncgdſit non geratbellam Ahd
ſanitatem acceperat, prope creditum eſt ab omnibus. Draconem ſeruaſſe nutriciũ ſu ad agnitam uocem accurriſſe, credunt permulti. Quin ã aſpidem, ad menſam cuiu
659
um,& ſdã quo mptum,
CIICzularlcR piti) Perrralri& cle umpß Laen in eas ædes reuerſam, retulit Philarchus: neq; deſunt, qui credant. ſcribendtum cxi Mendle
etrius Phyſicus, recenſendum Plinius. Itemm Pantheram 2 S Demetrius g 5„ deifle u utu Alen Pantheram ob catulos eductos è fouea, hominem officioſe produxiſſe, donec egreſſus ſolitudines in uiam publicam rediſſet. Ari,
oohani atico puellam Stepha lidem adamanti xiualis 24 lilcteeAü⸗
ſtophani grammatico puell tephanopolidem adamanti, riualis erat elephantus. Eain
que rem, ut quiſpiam omnibus notiſſimam,& omnium ſermone celebratam retulit Plutar/
chus. Apud eundem draco quiſpiam perdite amat puellã Aetolidẽ. Nam delphinum eręa
homines amor, erga Arionem ſeruatum: erga Hieſiodum in littus deuectum& unmähn
Leſbiam cum amatore ſeruatam: erga puerum uectum& reuectum officium propemodũ — 2 3
eum occidiſſe, uiolatiq́; hoſpitij pœnam& de ſuo partu ſumpſiſſe, neq; præ pudor
ah inconfeſſo eſt. At uirginem ab aquila adamatam, nec hi credunt, qui credunt omnia. Nam
fatale quoddam huius,& in homines odium uel hinc colligas licebit quod Prometheo, de, orum omnium QAνεναννοτπσ addita ſit in Caucaſo carnifex. Et tamen in tam multis ut tiß eſt, quod laudare poſſis. Minime bibaces ſunt, minimeq́; ſalaces, quæ maxime ſunt rapa- ces. Nam quod Ganymedem rapuit aquila, Ioui rapuit, non ſibi. At uideas nonnullos 68 ſtros ad, qui ſibi rapiant, nec unum Ganymedem, ſibi uirgines, ſibi matronas abducànt. ut hae parte propemodum intolerabiliores ſint, quàm rapinis, quibus maxime ſunt intole- tandi Ergo cum innumerabiles ſint auium ſpecies, atq; inter has aliæ plumarum opibus ac picturis admirandæ, ſicuti pauones. Aliæ candore niueo inſignes, ut olores: Aliæ contra de/ centi nigrore lucentes, ut corui: Aliæ corporũ proceritate præminentes. ueluti ſtruthiones:
Aliæ fabuloſis etiam miraculis celebres, ut Phœnix. Aliæ fœcunditate commendatæ, uelut
columbæ. Aliæ gratæ lautorum menſis, ut perdices, ac phaſides. Aliæ loquacitate iucundæ, ut pſitaci. ANiæ cantu mirabiles, ut luſciniææ. Aliæ fortitudine animi præſtantes, ut galli galli⸗ nacei. Aliæ delitijs hominum natæ, ut paſſerculi. Tamen ex uniuerſis, una aquila uiris tã ſa/
hlenelhus idonea uiſa eſt, quæ regis imaginẽ repræſentet, nec formoſa, nec canora, nec eſcu/-
lenta, ſed carniuora, rapax, prædatrix, populatrix, bellatrix, ſolitaria, inuiſa omnibus, omniũ peſtis, quæ cum plurimum nocere poſſit, plus tamen uelit, quàm poſſit. Nec alio iudicio le- oni mandatum eſt regnum inter quadrupedes, quo non alia belua, nec immanior, nec puti dior. Canes cum ad multa ſunt uſui, tum ad hoc præcipue, quod pro rebus hominum excu/- bias agunt. Boues agricolantur:Equi& elephanti belligerantur: Muli& aſini geſtandis one ribus ſunt utiles. Paraſitatur ſimia. Draco uel hoc utilis nomine, quod uſum marathri mon/- ſtrarit ad oculorum aciem acuendam. Leo nihil niſi tyrannus, hoſtis ac deuorator omniũ,
nec niſi uiribus ac metu tutus, planeq́; regium animal, quemadmodum& aquila. Quod ui dentur perſpexiſſe, qui nobiles illos clypeos leonibus quàm maxime hiantibus& explica⸗ tis ad prædam unguibus inſigniunt. At plus apparet uidiſſe Pyrrhum, qui ſeſe aquilam uo⸗
cari gaudebat, quàm Antiochum, qui accipitris cognomine delectabatur. Sed minus iã mi rum leonem in quadrupedum genere regnare, cum dijs etiam poëticis, Iupiter adminiſtrã⸗ do regno potiſſimum uiſus ſit idoneus, impius, exacto patre, inceſtus ſororis coniugio, tot
„-.„„. 1 3 2 4 ſtupris, tot adulterijs, tot raptibus adornatus,& poſt hæc nuovtoi 6cσνσι,ν—ʒοð⁷denr ecuud territans uniuerſa. Nam apum politiam, in qua uni regi non licet geſtare aculeum, etiãſi lau datur à multis, nemo tamen imitatur, non hercle magis quàm Platonis.Sed ad aquilam re/ deo, cui ob dotes, quas commemoraui, tam Sαœιννας: ob tam egregia, in omne animantiũ genus merita, ſenatus, populusq́; poẽtarum, magno conſenſu decreuit, primum, ut rex om/
nium, atq; etiam 21., id eſt, diuinus appellaretur. Deinde ſatis honeſtum inter ſydera lo/
cum dederunt, ac ſtellulis aliquot inſignierunt. Poſtremo munus inter cœlites honorificum mandarunt, ut ſolus arma miniſtret irato loui, quibus orbem commouet uniuerſum. Quo
J que id impune polſit, illud quoque tribuerunt, ut una animantium, nec metuat fulmen, nec
ledatur à fulmine, ſed ijldem oculis fulmen emicans obtueatur, quibus aduerſum aſpicit ſolem. His addiderunt ſapientiſſimi Romani, ut in legionum ſuarum uexillis, primas tene⸗ ret aquila, eſſetq́; uexillorum ipſorum ceu uexillifera, poſthahitis etiã lupis, Romanæ gen⸗- tis nutritijs, poſthabitis Minotauris,& apris, non extremæ rapacitatis beluis, poſthabitis de nique& equis, Nã his quatuor animantibus inſignita uexilla, quondã aquilã ſecucbantue
—— 2———— 8—

daulo poſt, nec comi caſtris relictis, ipla Iola prodibat 1 Pano heamn unam dignam cénſierunt qurtotius orbis moratche Gehrra,ena chhe u9 os. domos, ueſtes, uaſa, miniſteria decoret, cum tamen uulturum, ni fallor, augurio condiiů baue ge Komanum imperium non aqpuilarum. Addidit hocaugurum co legiumzut cnimd) ime bus inſederit aquila, aut ſi pileum in caput alicuius immittat, imperium Portendatur. Nab 6 dan Educibus alterum nũc ad Scarabeum ueniam Eſt anim ai, ac uix etiam animal, quippe cui Aunt ſenſus aliquot deſint, ex inſectorum inſimma gente, quod infami ſane uocabulò, Graæci uiiga, dqui 5J0p, Latini Scarabeum a pellant, aſpectu tetrum, odore tetrius, ſonitu teterrimum) alis cu, exnul ſtacea uagina obrects Dhin magis totus ipſe Scarabeus nihil eſt niſ cruſtum. Naſcitim osd excrementis, hoc eſt animãtium ſtercoribus. in ijidem uiuit, uerſatur, oblectatur, deliciatur. imes
Præcipuum huic ſtuůdium pilas quàm maxime poteſt ingentes componere, ceu paſtilos, untul non ex odoribus, ſed ſtercore, potiſſimum caprino. nam id illi, prorſus amaricinũ olet. Bass Pomit miro conamine uoluit auerſis pedibus poſterioribus, quos habet lõgiores ſuperne iniecus uaii capite in terram prono. Quod ſi quando contingat ut aduerſus coſſem aliquem onus pro, pomi trudant, elapſis ſubinde pilis, ac deorſum recurrentibus, putes te Siſyphum uoluentem ſai deat uidere. Nec defatigantur, nec conquieſcunt. Tantus operis ardor, donec in antrum ſuũ de, dubita
uexerint.In his pilis, ut ipſi nati ſunt, ita fœtus etiam ſuos educant,& teneros adhuc aduer) cobo ſus hyemis rigorem nidulantur ac fouent. Equidem ſcio nulli nõ eſſe notum ſcarãbeum mt cämi
qui palſim ſit obuius niſ ſſcubi nulla omnino ſunt ſtercora. Sed non eſt eadem omniũſe rcperi dies Etenim funt, quibus nigro quodam uiròre luceat cruſta, pleriq; tetro nigrore hoitetæ«. Rnm Srdpib den uöc tato. ea cum uium eſt, ad morſum contrahunt ſtringuntq;. Iunt item rutuli, 3 idem pty mnh
randes, qui terram aridam fodiunt, atq; illic nidos pon unt. Sunt qui metuẽdo bombo ſot damn, midabiliq; ſtrepitu prouolent, ut imprudentem non mediocriter territent. Sunt& alis bor, teſe marum diſerimina. Verum illud commune eſt omnibus, è ſtercore ortus, èſt ercore ichus 1 in ſtercore uita delitiumi lam opinor futurũ,ut aliquis Romanis ducibus impenſèftuema si
aquilæ uicem deploret, cui cum tam humili, tamq́; plebeio hoſte res inciderit, aui tam rega- utiß li, quem uincere glorioſum non ſit, à quò uinci turpiſſimum,& cui abunde multum laudis imus contingat, quod cum aquila decertarit, etiamſi uictus diſceſſerit. Apud poetas pudet Riacẽ mgni Vlyſſis aduerſarij tam imbellis,& aquila cogitur cũ ſcarabeo conflictari? Rurſum alius ma/ ſetsc gis etiam demirabitur, unde huic inlecto uilifſimo, tantum animorum, tantum audaciaé ut dn non ſt ueritum cum aue multo pugnaciſſima bellum ſuſeipere. Tum unde opes, uires, ia/ mgölt cultates, auxilia, ut tot iam annos bellum ducere potuerit. Verum ſi quis hunc explicet Sſe- ämni num,& contemptum hoc animalculum propius ac ueluti domi contempietur, am muus ſen in eo dotes haud bülanes animaduertet, ut omnibus diligenter penſitatis, propemodum 6 ſcarabeum ſe malit eſſe, quàm aquilam. Ne uero mihi reclamet& obturbet quiſquam, prius 55 3 3
atq; rem cognouerit. Primum in hoc aquilæ præſtat etiam ſcarabeus, quod ſenectam quo" unaa tifices aliquot, cum eis li ia in ccelum rmnſo ſI, ut exiſtimem Komanos ain fe quot, 4 is liceat recta in cœlum immigrare, quippe cuius clauem gerunt, tame uri d feenentunn 38 ad inamabilem illam ſenectutem, quæ uoluptatibus omnibus halſa V ac .. 4 3 3„. X„ 7„.).. 4 4„„ malint cum ſcarabeis ρρασα abijcere, quàm pro triplici corona, ſeptemplicem accipere./ aind dendum impetus, ut nihil iam ſit ad ſcarab n N ni fallor, qui- dd buſdam nomen etiam inditum, ut ta 4 b ericamul a. Nam hinc, ni o,e eate diuntur, tantum abeſt ut id faci- uri dicantur. At cum tauris nec leones temere(908 lean hn ſelmee m ut id faciant aquilæ. lam uero nec ingeniũ uulgare, niſi quis üne cau- lta f.nel Ratum olim, uel ubich celebratum exiſtimct:(irecum iſlud prouerbium amsoiue oal 2ενς⁸σ&, quo nimirum ſingularis quædam& incomparabilis ttibui uidetur ſapientis. Ni iiast
weareena 5 cauflletur eum parũ bene habitare, in domicilio deformi. Quanc; auog ſag non eſt quoc Crkenen unattRet abſit modo uulgaris& iudicium occupans imaginati ui Zuram quam uocantſ e t carabeus. Etenini ſi uere proditum eſt à philoſophis eam" uuni bus optimam, nec aitan xricam non modo pulcherrimam eſſe, uerumetiam modis om Aune to pulcherrimam Qabafe a demiurgo ülli placuiſſc, qua cœlum hoc, rem omnium wie faddas longe propius accedi caretur; cur non& formoſis uideatur ſc arabeus, qui ad huius peci ſam ouSeprPls accecitzelis ar aquila: Deniq; ſi equus in ſuò genere formoſus eſt, RCn ut drun
45 b Afco, Ran
* 8

.Luntitemnnäth ntSunt quimetläiohn liocritr tenitent Guutt
eſtercore ottuseſth
Romanis duchwinoat hoſte res incidentzu im,& cui abunde mum, eſſerit. Apud poetsuti eo conftictari Ruſm manimorum tantunai ipere. Tum unde qyuu
1
NVerum ſiquis hunc enll
—
CHILIADIS TERTIAEB OCENITVRIA VII 6 6 ½
o,qui minus in ſuo placeat Scarabeus? Nliſi omnes omniũ formas noſtra metimur: ut quic, quid ad hominis formam non acceſſerit, id continuo deforme iudicetur. Nam colorem Scara bei nemo puto calumniabitur, ut qui gemmas etiam nonnullas cõmẽdet. Potrò quod animan tium excrementis, ad ſuam cõmoditatem abutitur, ingenij laus eſt, non crimen. Quaſi uero nõ idem faciant Medici, qui cum multorum animantiũ, tum hominis etiam excrementa, non illi⸗
nant lolũ: uerum in potione miniſtrãt in morbis. Nec pudet Alcumiſtas, uiros planè diuinos,
ad quintam illam eſſentiam eliciendam, uti fimo. Nec agricolas, quo quidem hominum gene/ te nullum fuit olim honoratius, ſtercoribus arua ſaginare. Sunt& populi, quibus ad incruſtan
—
dos domiciliorum parietes, fimus pro gypſo eſt. Eodem cõtuſo,& ad ſolem exiccato, ad ignis
alimentum utuntur lignorum uice. Cypri boues ſuos humano ſtercore ſaginant: nec ſaginant
uantum, ſed etiam medentur. Sed illi, inquis, res tam putida bene olet. Stultum uero ſit naſum
hominis in Scarabeo deſiderare. Siquidem id homini peculiare, odore ſui fimi offédi. Nec idẽ accidit in ullo cæterorum animantium. Felicior itaq; nobis Scarabeus, non immundior. Quãq́;
homines quoq; non tam res offendit, quàm opinio. nam priſcis illis mortalibus, res ipſa nõ per inde atq; nobis uiſa eſt abominanda, quam auſpicatiſſimo uocabulo lætamen appellarũt. Nec dubitarunt Saturno deo, Sterculei cognomen addere, nimirum honoris cauſa, ſiquidem Ma- crobio credimus. Nam prodidit Plinius Stercuto Fauni filio, hinc non nomen ſolum, uerum etiam immortalitatem contigiſſe in Italia. Porrò in Græcia res eadem duobus regibus ſummã peperit gloriam: Aggæo qui excogitarit, Herculi qui diuulgarit. Deniq; nũq́; abolebitur regij ſenis memoria, quem Homerus manibus ſuis lætificãtem agros: nec alia re, quàm qua delecta tur Scarabeus, poſteritati conſecrauit. Imperatorem Romanũ nihil offendebat lotij putor, cũ
emolumento coniunctus, cur Scarabeum à tantis cõmoditatibus tam leue deterreat incõmo- dum ut iam demus incõmodum eſſe? Deniq; cum uideamus Scarabeum in ſtercore purum
eſſe, ſemperq́; cruſta nitiga, contra aquilam etiam in aere putere, quæſo uter altero mundiot:? Equidem hinc etiam nomen inditum arbitror, ut έναης⁵α ueluti αααμφραοε ſit appellatus, niſi ſiquis malit à Centauris dictum cantharum. Nam ne putes Scarabeum ob naturam ſordidã à lautitijs abhorrere, idem roſis impenſiſſime delectatur, easq́; unice appetit: ſiquidem Plinio cre dimus. Quod ſi quis forte dotes has leues ac uulgares exiſtimet, illud certe nemo nõ fatebitur magnilicum, ́ ingenti criſta dignum, quod antiquitus inter ſacras imagines,& in uatum my/ ſterijs cum primis habitus eſt Scarabeus, egregij bellatoris aptiſſimũ ſymbolum. Siquidem ut refert Plutarchus in cõmentario de Iſide& Olſiride, in Hieroglyphicis Aegyptiorum picturis regis ſimulacrum erat oculus, addito ſceptro, quo uidelicet uigilantia, cum recta iuſtaq; rerum adminiſtratione cõiuncta, ſignificabatur. Nam illis, opinor, temporibus adhuc eiuſmodi reges erant, multum aquilæ diſſimiles. At Thebis, ait idem imagines quaſdã fuiſſe repoſitas, quæ ma nibus carerent: eæ iudices repræſentabant, quos oportet ab omni munerum corruptela q́ᷓ;ma- xime ſeiunctos eſſe. Atq; inter has unam oculis quoq; carentem, quæ iudicij præſidem adum- brabat, quod hunc oporteat omni prorſus affectu uacare, tanturq; rem ipſam ſpectare, perſo-
dean nam non reſpicere. Aderat, non corchorus inter olera, quod prouerbio dicunt, ſed inter ſacras
imagines Scarabeus, ſigillo inſculptus. Et quid tandem per hoc nouũ ſymbolum nobis innue, bant ſapientiſſimi theologi? Rem uidelicet haud quaq́; uulgarem, nempe belli ducem egregi um inuictum. Nam hoc quoq; Plutarchus indicat, ne quis ſic à me cõfictum exiſtimet, quẽ adn. ddum allegorias aliquoties cõminiſci ſolent indocti theologi. At dixerit imperitior aligs Quid Scarabeo, cum duce bellic Permulta ſanè congruunt. Principio uides, ut totus armis lu⸗ ceat Scarabeus: nullać; pars corporis ſit, non diligenter cruſtis ac laminis cõmunita, ut nõ me/- lius armatus uideatur NMauors Homericus, cum ilũ maxime ſua inſtruit panoplia. Adde nunc
4 2.
Gu wmilitarem aſſultum, cum horrendo ac Panico bombo, cantuq́; uere militari. Quid em̃ inſuaui
us caſſicorum ſonitue Quid aανασαινπνον tympanorum ſtrepitu: Nam tubarum uocè, qua nũc
reges tantopere delectantur, olim Buſiritæ non ferebant, quod aſino rudẽti uideatur adſimilis.
uit At eigenti,inter abominanda habebatur aſinus. Adde laboris in uoluendis oneribus patiẽtiã, a inuictum animi robur, ac uitæ contemptum. Ad hæc negant in Scarabeorum gente fœminã
inueniti, ſed omnes eſſe mares. Quæſo, quid magis congruere poteſt in fortem imperatorem: Quin& illud ad rem apte quadrat, ut igem indicat Plutarchus, quod in delicatis iſlis pilis, de
ubus dictum eſt, fœtus ſuos ædunt, fouent, alunt, educant: nec alius eſt locus naſcẽdi, q́; cibi.
Verum hoc myſterij mihi non facile ſit interprętari. Rectius exponẽt imperatorij milites, qui
norunt quid ſar er e,en!„e.a. qui norunt xα&κακέυεε qui in obſidione nudi duras hyemes 4 runt quid ſit t aeride T de Dau. Auut nSen 4 9 26,0 Kkk durioré

6 62 DES. ERASMI ROT. ADAGIORVM duriorem famem ſæpeniumero pertulerunt, qui uitam ægram, nõ iam herbarum radicibus, ſed œdo uictu produxerunt: qui menſes aliquot in nauibus exegeunt. Si quis huius uitæ ſordes per endat, mundus erit Scarabeus:ſi quis miſeriam eſt quod Scarabeo inuideat. At hac eſt faudatiſſimorum imperatorum ſors& conditio, ne quis forte contemnat. Sed illud obiter de/ mirari libet, quid acciderit noſtris pyrgopolynicis, ut in luis inſignibus, in quibus totam nobi- litatem ſitam eſſe putant int, aut cone ud animal, quod uel caſus obiecit, uel ipſi ſibi adoptarunt, cum proprium illorum ſymbolũ ſt
Scarabeus:atq; id quidem cum accõmodatiſſimũ, tum uero ab ipſa antiquitate, quæ nobiſia
tis unica parens eſt, omprobatum, dicatumq́; Deniq; non uſq;quaq; contemnendũ exiſtimm bit Scarabeum, quiſquis ſecũ reputarit, magos ac medicos maximis hominũ malis ab hoc ani
mante remedia petere. Siquidem cornua Lucanorum, ſic enim appellant hoc genus, non mo-
do geſtantur in crumena, uerum etiam de collo ſuſpenduntur:nõnunq́;; auro incluſa aduer/ ſus omnes infantium morbos. Quid quod in efficaciſſimis uixq́ʒ credendis remediſs:ni Plin us autor eſſet, parem cum aquila uim obtinebit Scarabeus Siquidem ddvce eO Scarabe/ us. ſmaragdo gemmæ inſculptus:nec enim è quouis ligno fingitur Mercurius„iuxta ꝓuerbü, nec quam uis gemmã ſe dignatur Scarabeus, ſed ſmaragdo gemmarum omniũ nitidiſſima ex preſſus, ut dixi, ſi de collo fuſpendatur:at non niſi Cynocephali capillis, aut certe plumis hitun dinis, aduerſus omnia ueneficia præſentaneum adfert remedium:nec omnino minus efficax q́; moly, quod Vlyſſi quondam dedit Mercurius. Nec ſolum aduerſus hæc ualet, uerum etũ no uulgariter cõfert, ſiquis quocunq́; modo regem adire paret. ut huiuſmodi anulus in primis ge/ ſtandus ſit his, qui conſtituerunt à rege ſacerdotium aliquod non ieiunum aut archidiacoma, tum, aut epiſcopatum, ſic enim uocant, petere. Idem capitis grauedinem auettit, non mediocte per louem malum, præſertim potoribus. In his igitur tam mirandis remedijs, ſapientes illi ma gi nullum faciunt diſcrimen inter aquilam& Scarabeum. Proinde quis ipſum Scarabeũ deſpi ciat, cuius& imago lapillis inſculpta, tantam habet uim? Admonet me gemmarum mentio' dt illud etiam adijciam, ſi quid aquila ſibi placet cognomine gemma Attite:nec hac laudis portio ne cedere Scarabeum. Nam huic quoq; nomen debet cantharias totam animantis ſpeciẽ mite referens, ut non efſigiem expreſſam, ſed uiuũ ac uerum Scarabeum intra gemmã conditũ di cas.Poſtremo ſi quid hoc ad rem pertinet, non paucioribus adagijs nobilitatus eſt ille fimo ꝓ/ gnatus Scarabeus, quam rex auium aquila. Nam ſi quis aquilæ factioni ſtudens, neget hac par te cum ea conferendum eſſe Scarabeũ, quod olim apud hebanos craſſos homines internu- mina habebatur, non admodum refragabor, modo meminerit hoc honoris aquilæ cum Cio- codilis,& Cercopithecis, deniq;& cum cepis ac uentris crepitu eſſe cõmune, quandoquidem apud Aegyptios hæc omnia portenta, diuinos honores inuenerũt. Et ſi quo calculo dignũ elt, in hac collatione numinis inane uocabulum, non defuerunt, qui Scarabeo quoq́; tribuerint di uinitatem. Vtrũqʒ ducem utcunq; depinximus. Supereſt iam, ut tam atrocis belli cauſas repe/ tamus. Olim in Aetna monte leporem quempiam inſectabatur aquila, iamq́; cõtractis ungu- bus prædæ ſic imminebat, ut afflatu propemodũ exanimatũ animal,& alioqui timidum ad ꝓ, ximum Scarabei cauum, uelut ad aſylum confugerit Q uãdoquidẽ in rebus deſperatis extie- moq; diſcrimine, præſicium undelibet& petitur& ſperatur. Erat autem is Scarabeus, qeadh modum inquit Homerus, iũg ⁴εα. Nam in eo monte Scarabeorum natio, felcciſſmæ 0 bolis eſſe perhibetur, adeo ut hinc à ³ειαναιꝙνκμάρμρρσι prouerbio ſit nobilitatus. uidelicet 0b inſignem corporis magnitudinem. Ad huius igitur antrum confugiens lepus, ſupplex adt eius heuua ſe prouoluit, obſecrans atq; obteſtans, ut ipſius penates, ſibi uitæ præſidio ſint aduerſus
trum quod omnes homines obturatis naribus execrantes præterire ſolent, idoneum uideretut ad quod ſalutis cauſa uelut ad ſacram aram, aut principis ſtatuam confugeret. Cõfeſtim igitu prouolat obuiam aquilæ Scarabeus,& huiuſmodi dictis furentem lenire conatur. Quo mai eſt tua poteſtas, hoc magis conuenit te parcere innoxijs. Noli lares meos innocentis animantts
At ſperalo
pardos malint, aut leones, aut canes, aut dracones, aut lupos, aut ali-
pita n im rabei tet pti tumf kempt clum lortis, Verun Rcot bate dtoritas. lolor zebata nniuer pane.. lm en
Calch lirz y

od non ieinnumau nüt Sgrauedinem auctitan mirandis remedis gpeti Oroinde quss iplum Gati dwonet me gemmnuna bemma Aẽtitenechælun tharias totam aninan arabeum intra gemnim sadagijs nobiltusdli
uile factioni ſtudemnt
hebanos Ct aſlos bonien 1 nerit hoc honori una
meus eſt ſupplex,& ipſe pro illo tibi, uiolabis meriꝑ. Deniq; pro amico dep
pus. Sed plura parantem dicere Scarabeum, aquiſa uexatum alis, contem cqpitat. Leporem fruſtra ſupplicem, ſub oculis Scarabei crudeliſſime iugul in immitem nidum deportat: neq; uel tantillum ualuerunt ap rabei: quẽ tamen haud aſpernata fuiſſet, ſi quantum audacia uiribusq; pollet, tantundem polle
————
CHILIADIS TER TIAB CENTVRIA VII. At ſperato deos memores fandi atq; nefandi.
Sinihilte mouent penetralium uiolatorum uices, in tuum caput aliquandor uem maximũ reuereare, quem in uno facto ter offendes. Meus eſt hic hoſpe
663
edituræ, certe Io- „offendes geviop: us eſt ſupplex,& ipſe 1. recor amicus, of fendes eiio 6. Scis quam certas iras concipere ſoleat iritatus luppiter: quaàm acriter uindicet laceſſitus, qui fæuienti miniſtras arma. Nec omnia permittit ſuis, nec omnia condonat affecti-
ptim in terram præ/ e iugulſat, laniatq́;, laniatum ud eũ, nec preces, nec minæ Sca
tet prudentia: aut ſi in mentem ueniſſet, olim leonem in extremo uita diſcrimine, à mure ſerua tum fuiſſe,& omniũ quadrupedum tyranno, quod dij uix dare poterant, id à tam infirmo con temptoq́; animalculo per occaſionem datum eſſe:ſi cogitaſſet formicam beneficio prouocatã columbæ uitam dediſſe, admorſo aucupis calcaneo. Adeo nullus eſt tam humilis, tam abiectæ ſortis, qui non poſſit per occaſionem,& prodeſſe amicus& nocere inimicus, uel potentiſſimo. Verum id temporis nihil horum ſuccurrebat aquilæ, tãtum præſenti præda potitur, fruiturq;. Ea cõtumelia deſcendit altius, in pectus magnanimi Scarabei, quàm quiſq́; credidiſſet. Stimu labat excelſum ac titanicum animũ:hinc pudor, quod in cauſa tam æqua, parũ ſua ualuiſſet au toritas:hinc miſericordia, quod innoxium animal& imbelle, tam immaniter eſſet laniatũ. Hinc dolor, quod ab aquila tam ferociter, atq; id tam impune cõtemptus eſſet, haud quaq́ʒ, ut ipſi ui- debatur contemnendus. Siquidem nulli ſua leuis eſt autoritas. Iam ſuccurrebat&ʒ illud fore, ut uniuerſum Scarabeorum genus in contemptum ueniret, ſi ſemel id factum aquilæ ceſſiſſet im pune. Actum quidem temporis, quoniam ulciſcendi facultas non erat, omnino regium quid/-
dam exhibuit Scarabeus. Nempe hioc ipſum, quod de Agamemnone, cæterisq́; regibus dixit
Calchaesese
Erch„⁶ᷣ XOAO„ HO urJa. 4Taνεε½
à N& ys Mock As r1cDe 24 16, 5ꝓ k 8' S1Deo-, LO. b Se Omnes igitur artes, omnes dolos in pectus aduocat. Nec uulgarem molitur pœnam, interneci onem, ac planè*rou,εεεεμφν in animo uoluit. At cum ipſa quidem aquila hoſte tã bellaci, Mar/ tem experiri, non ſatis tutum eſſe ducebat: non ſolum ob id, quod copijs eſſet inferior, uerum etiam quod Mars ſtupidus deus, ac uecors: nec minus cæcus quàm ipſe Plutus, aut Cupido, plerũq; faueat, cauſæ deteriori. Quod ſi maxime par uiribus fuiſſet, ii felicius pugnarẽt hi, quo tum melior eſſet cauſa: tamen eſſe uidebat, in quo grauius excruciaret aquilam,& odium luũ pleniore uindicta ſatiaret, ſi poſteritate ſublata, uiuam etiam& ſentientem aquilam longa mor te exanimaret. Nulla in re grauius diſcruciantur parentes, quam in liberis. Adeo ut qui ſui cor/ poris ſæuiſſimos negligunt cruciatus, filiorum tormenta non ferant. Viderat aſinos per ignes obiectos, miro uitæ contemptu, pullis ſuis ſuccurrere: uiderat exempla huius animi in animan tidus permultis. Exiſtimabat ab his cõmunibus affectibus, non eſſe alienam aquilam. Denique ſuo generitutius eſſe iudicabat, ſi inimicum tam pertinacem ab ipſa, quod aiunt, ſtirpe ꝑdidiſ- ſet. Audierat, opinor, celebratum illud prouerbium: 3 NirO de r†εα εννmασσ u nIAAewc. C1“ Titillabat& blanda quædam ſpes, ſi facinus ſucceſſiſſet, futurũ ut profligata aquila ipſe regno botiretur. Atq; ut dolor non ſolum fortes facit& intrepidos, uerum etiam ſagaces diligẽter ex plorat, quo loco ſpem ſuæ poſteritatis hoſtis recondidiſſet. Quo perueſtigato, Vulcanũ adit, qui cum illi nõnulla familiaritas eſt ob coloris ſimilitudinẽ. Exorat, ut arma ſibi cudat, quæ nec; ſint oneroſa uolanti,& tamen aduerſus mediocrem uim tueantur. Armat a ſummo uertice ad imũ uſq; calcaneũ Vulcanus Scarabeum, his armis quibus adhuc utitur: nam antea muſcarum more inermis erit. Nidus erat procul illinc ſemotus, in excelſo præruptocq; ſcopulo„multa ſar⸗ mentorum ac ſtipularum ui congeſtus& cõmunitus. Huc mihi protinus egregius Scarabeus aduolarü, ne an adrepſerit, parum liquet: certe peruenit. Sunt qui dicant tum cum pennis aqui læferiret, adhærentem clanculum ab inſciente aquila in nidum deportatũ eſſe. Et quò nec ho/ mines, quibus non eſt aliud animal inſidioſius, nec ad nocendum ingenioſius, ꝑuenire potuiſ- ent, ed penetrauit Scarabeus. Inter ſtipulas in inſidijs abdit ſeſe, ac tempus idoneum nactus, aquilæ oua protrudit è nido, aliud poſt aliud, donec nullum reliquũ facer dH Gelapſaedere
——————
8———— ——

DES. ER ASMI ROT. ADAGIORVM
nuta ſunt. ipſi pulli informes adhuc miſerabiliter in ſaxa eliſi, prius orbati uita ſunt, q́ gite ſen/ ſum accepiſſent. nec hac tam atroci pœna contentus fuit Scarabei dolor. Eſt gemma cum pri mis nobilis, quam ab aquilæ nomine Græci uocant Aẽtiten. non diſſimilis eſt ouo, ſexu dh⸗ diſtinguitur.nam in ſœmina fœtum incluſum inuenias, pulli propemodum ſpecie. Nuf och ad eliciendũ partum. Quamobrem hodieq́; parturiẽtibus admouetur, quo partum acecae Huius itaq; generis par. aquila ſolet in nido ſuo ponere, alioquin nunq́ poſitura oua, aut cerfe non excluſura pullos. Tantum etiam theſaurum deijcit ènido Scarabeus, quo pariendi faculta tem& in poſterum eripiat. lapides acutis excepti ſaxis minutatim diſſiliere. Ne hæc quidẽ ad huc ſatis uiſa ſũt iræ Scarabei. Leuem calamitatẽ putat, niſi dolore quoq; ac laméẽtis hoſtis u⸗ eretur. itaq; rurſum abdit ſe penitus in ſtipulis. Redit aquila, nouam ſui generis cadem conſpi catur.uidet ſua uiſcera fruſtulatim diſcerpta:uidet nobilis gemmæ nõ æſtimabilem iactura m queritur⸗dangit, fremit, ſtridet, eiulat, obteſtatur deos:ac ſuis illis oculis, quos iam dolor erun zrchar boſieue a Potenben circũſpectat. Atq omnia potius in mentẽ ueniunt reputãti, q́ᷓ carabeus lle cotemptus. ira minatur, dira precatur ei quiſquis tantæ calamitatis fuiſſet au- tor. Quantã interea uo uptatem animo perſenſiſſe credis Scarabeum, dũ hæc audit: Q uid 3 ciat Biſea Kudumn fortunatas inſulas illi deuolandũ fuit. neq; enim aliunde importat zer neFter par Huenjenc laan locũ multo ſemotiorẽ æditioremq; tranſfertur. Rurſus oua ponit,& huc nihilo ecus ignotus hoſtis penetrat:populatur omnia, totã ſuperiorẽ renouat tta gœdiam. Rurſum hinc in tutiorem arce demigrat aquila:alia d ios adhibet Aeti R grat aquiſa:alia deponit oua, alios adhibet Aẽti/ tas. Rurſum adeſt Scarabeus. Nec modus, nec finis tugiendi atq; inſequendi donec delaſſata os cladibus ales, conſtituit ſacrã mouere ancorã:ac ſuis diffiſa uiribus ad deorum præſidia con ugere. Iouẽ adit, exponit calamitatis ſuæ tragœdiã, hoſtẽ tam potẽtem, eumq;, uod eſſet ga uiſſimũ, ignotũ: ut tanta paſſæ, facultas etiã ul iſcendi eri— oſ lurtan facultas etiã ulci cendi eriperetur. Addit hanc ſuã perniciemad pſum quoq; Iouè ꝑtinere, periturũ imperij munus, quod ille d ſſ 3 ſi quẽadmodũ inſtituit hoſtis, pergeret: eſſe nõni duod ile donaflets mutandũ armigerum in ſuffecto Ganymede felteiter ſacrelſi ſe Lönih aſſuetis, ac notis uti miniſterijs etiam lii cens rapti Ganymedis officiũ areret d Pnde Iouẽ ſatellitis ſai periculũ. præſertim cumte Teneadeumfana fficiñ animo. Iubet ſi uideatur. in ſuo ipſius ſinu deponat oua. . q́; omnino in tuto futura. Paret ales, ac in ſi Iouis ſi ſuæ ſpem deponit, m lt bteſ 1C. ummi louis ſinu, extremam geniis eponit, multum obteſtata Per feliciſſima illa oua, qu dã illi Led b ut ſua bona fide tueretur. Quid nõ efficit ꝑti quæ quondã illi Ledia pep erant eſſe uideatur. Ad ipſam D lne efficit ptinax animi dolor? Vereor ne cui res ſupra ueriſidẽ Alucus fauore adidtus. Paſtillä wurie— ſauicas ſubuolat Scarabeus, haud ſcio, an numinis ter, ut eſt ſordium inſolens, quippe in 3 wilſin e ſtercoribus paratũ in ſinũ illius demittit. lupp longiſſimo ſemotus in pesal Dden Pmff ima mundi parte habitans,& à terreno contagio aquitæ deicit impruden dum offenſus teterrimo odore, fimũ è ſinu ſtudet excutere, oua An ¹ dens, quæ uidelicet ex alto dela ſa, peri 2„, eers CStingerét tq; ita tandẽ cognitus eſt, ille tot cladiũ artif Pſs Peeſetunt Keoreu c terri cbenege oerlaleavo Goneeaaglc ã artifex.& hoc ipſum uoluptatis cumulũ addidit Sca ris pondus adiecit, tam contem tus— 8 geſtam ex ipſo didicit Ioue, nõ mediocre dolo- mali ſolatium, ſi quis à magno läeretur 5 witati autor. Quandoquidẽ eſt& hoc nonnull lum, aquila pro uiribus ubicũq; conſi eci 5 üne velur dẽ integto dirciinter eas cuſtäte Viciſſim Scarabeus in aquilæ Penhe Fann carabeorum gentem uexat, rapit, proterit, tt. iugulandi, nec mora, nec requies, nec uilas e intendit uniuerſos. Itaq; prædandi, inſidiandi, riter ſablata funditus, ut Ca Bicreen omnino finis futurus uidebatur, niſi utraq; gente pa rum affectabat uiam. Nec uinci poterat 3— diceres. adeo gladiatorijs animis: uterc in alte ter in tantis rerum periculis de Lrnenei mſ a neq; cedere nouit Scarabeus. Tandem luppi Quo magis conatur, hoc magis horum in P ufake omatt priuatim inter eos rem componere. erat ille quidem haud dubie propenſior Ded— odium, gliſcunt iræ, ferueſcunt pugnæ. kt ge pernicioſiſſimũ.ſi cui licuiſſet impune? aquilæ partem:ſed e diuerſo mouebat exewpſu bn quod in extremo rerum diſcrimine ſolet dee n0„Qiop, aut feop contemnere. Proinde hact eſt geſta, proponit. Præconio Mercurij t eos in concilium aduocat, pauca prelocutus, tem 3 riatum eſt ſtudijs. Dij contemptiore n tit— poteſtas.rogantur ac dicuntur ſentẽtiæ. Va ter huic ſtudebat nimirum odto Ca 4— Scarabeo.ex maximis etiã luno uehemen ſultum pedibus itum eſt, quod ar 58 medis, aquilæ rebus infenſa. Tandem in hoc ſenatuſco uti bellum xæternum Scarabeus 82. 8 pronunciauit Mercurius, Vulcanus in æs incl i. di, ob id in ius uocare non liceat 8 laſi Serank arbitratu. uodeuio ccjcerit mcön bello imputetur. Quod quiſq; rapuerit, id iure belli poſſe ic rull,
664
um batac blicc g. mme
1ſtas
lunti a iu voler inibi nitus
¹tturi-
cbdi. ical Adkr daig ulqa üitat. perhit chusi eddor dephe ſttot. dew. ſinar um lit ſocu degoci Turio 1i
475o

um potẽtem, eu duasd retur. Addi wrßeſ le donalſet wutmdin acnotis uti minllaihcr dltis ſui peticulipxset tur in ſuo ipſiusun drm ummi louis ſinsetern a quæ quondãſſiletm zr Vereor ne aitsiyn Scarabeus haudli’nn sparatũ in ſnũſliscent rte habitans, atemher
rierunt& ptius— um uclaptttsamiini po didict loue n
4
Qunndoqpui b lä p
Quæ illi fuit cum aquila, oua uoluens illius,
cHILIADIS TEBRTIAE OCENTVRIR VUII. 4 659
rum, tantum non placere dijs internicionem ullius gentis. Proinde triginta die
bat aquila, temperetur à manibus, ſeruentur indutis Nec fas ſit Karen delae der Awodines blicum prodire:ne uidelicet ad inediam, ac fouendi laborem, belli quoq; tædiũ accederet a 2 le. Addidit illud ex ſuo ſtudio Iuppiter, idq́; reclamantibus nonnulis. Requi eſt, inquit 8. 65 immenſis terræ ſpacijs, uel exiguum angulum, uelut aſylum ſupereſſe meo ſatelliti quo müus ſtt à Scarabeorum incurſu. Neq; uero nouum exemplum induco. Sunt loca quæ upũ neſciũt: ſunt in quæ non immigrent uenena:ſunt in quibus non uiuant talpæ. Metabor& ipſe in Thra cia iugerum aliquot ſpacium apud Olynthum, in quod ſi quocunq; modo prudẽs, imprudẽs uolens, nolens, pedem intulerit Scarabeus, capitalis eſto: nec fas ſit exire ſemel ingreſſo: uerum inibi torqueat ſeſe, donec emoriatur. Loco nomen tribuitor Cantharolethrus, ut uel ipſo mo-
nitus uocabulo ſciat Scarabeus actum fore de ſe, ſi contra noſtrum ſenatuſconſultum nõ uere-
tur in eum locum itrumpere. Rhodo exulat aquila, ne cui uideatur innumanũ Olyntho ex-
dudi Scarabeum.
Sic ait,& totum nutu tremefecit Olympum. 4 b Adfremebat omnis deorum conſeſſus. Valet in hodiernum uſq; diem ſenatuſconſultum, ſem/ perq; ualebit. Scarabeis& aquilis durat exitiale beilum. per eos dies, per quos incubat aquila, nuſquam apparent Scarabeorum filij. Locum eum, quem deſignauit Iuppiter, ſummo ſtudio uitat: quod ſi quis importet, protinus exanimatur. Eiusq; rei, ſi quis forte requiret, teſtimoniũ perhibet Plinius libri undecimi capite uigeſimooctauo. Atq; hoc quoq; grauior autor Plutar chus in cõmentario de animi tranquillitate. Sed iamdudum ſat ſcio, ſic tecum cogitas optime lector Quid iſti uenit in mentem, ut tantum nugarum de nihilo nobis effutiat: ac nõ quidem elephantum è muſca, quod aiunt, ſed è Scarabeo gigantem reddat. Quaſi uero parum negoci ſit, ot adagiorum Chiliadas euoluere, niſi fabulis inſuper tam uerboſis nos enecet. Dicã equi- dem. Vt eſt ſua cuiqʒ ſententia, ſunt quibus in explicãdis adagijs inops uideor, ac ieiunus. Exi- ſtimant enim id demum eſſe magnificum, ſi quis uolumen in immenſum extendat. Iſtis nimi
tum libuit oſtendere, me in cæteris data opera breuiorem eſſe: alioqui nõ defuturũ fuiſſe, quo
tẽ locupletarẽ, ſi oſtentãdæ copiæ, q́; iuuando lectori ſtudere maluiſſem. Sed ut ad ꝓuerbiorũ negociũ redeamus. Meminit huius fabellæ Comicus Ariſtophanes&ν ενε½, his ꝗdeé uerſibus: 8' Tio1 ꝓι νο uSn, 44.
moO/ xerav 21e Jeode R'S.
A'TSop T1r.UJop, S r⁴ rrνπέι
O'Tros Adοmν‿ ¶ↄπάπ̈ο½ ADep 2 Jsoue;
f2rp Aa J?XOE Arrs dαε τε
9* xuAp, Mor T Aℳν μέμένν. id eſt: In fabulis id eſt repertum Aeſopicivs/, Adijſſe diuos unicum è uolucribus.
Haud credibilem ais fabulam pater pater.
Adijſſe diuos animal obſcœnum atq; olens. eruenit olim inquam, ob ſimultatem aſperam,
Et expetens pœnas ab hoſte mutu1u1J1a... Admonet autem apologus, non eſſe cuiq; contemnendum hoſtem, quamuis infima fortuna. Sunt enim homunculi quidam, infimæ quidẽ ſortis, ſed tamen malitioſi, non minus atri, quàm Scarabei:neqʒ minus putidi, neq; minus abiecti, qui tamen pertinaci quadam ingenij malitia, rum nulli omnino mortalium prodeſſe poſſint, magnis etiam ſæpenumero uiris faceſſant ne⸗ gocium. Territant nigrore, obſtrepunt ſtridore, obturbant fœtore, circumuolitant, hær ent, inſi⸗ diantur, ut non paulo ſatius ſit, cum magnis aliquando uiris ſimultatem ſuſcipere, quàm hos la ceſſere Scarabeos, quos pudeat etiã uiciſſe. Quosq; nec excutere poſſis, neq; con ictari cum illis queas, niſi Aleedas eontamuitnatlor 1r .— imi Us P utus......
AeAd 5 απ&ιννα. id eſt: Timidus Plutus. Huiuſmodi enim& Ariſtophanes inducit Plaru atq; hunc imitatus Lucianus in Timone, omnia formidantem, nulliq́; fidentem. N eqʒ vero iſ limilem animi habitum opes adferunt diuitibus, cum contra paupertas ſecura in utramq; dor miat aurem. Ariſtophanes uulgo iactatam indicat opulentiæ timiditatem, cum ait:
A**X24.*, M i*a rarreg oͤg Kk 3 Aendrardg
———

5866 DES. EBRABMI RO T. ADAGIORVN erard mSwe. id eſt: Quin id mnes dleläd ſe diuſtias Trmidiſſimum quiddam eſſe, diuſtias. e 55 Annoſher Comicum alluſiſſe ad illud Furipidis: eN Sd ASre, g O6 duop Kauop. Ue. b Res cupida uitæ, lunt opes, pauidum ac malum. ſlias G Id ideo dictum eſt, quod diuitibus multi tendunt inlidias: nempe atrones, hæredipetæ, princi pes. ſycophantæ, nonnunc& uxor,& liberi. Quam ob cauſam addidit Euripides, qoxon axαςꝓρuel quod ob diuitias magis illis libeat viceee,aam his⸗qai tenui ſunt fortuna:uel quod ob eas ſæpenumero de uita ſolliciti ſunt. Id eleganter explicans Iuuenalis: Paucula, inquit, ſi portes argenti uaſcula puri Nocte iter ingreſſus, gladium contumci timebis. Et motæ ad lunam trepidabis arundinis umbram. Cantabit uacuus coram latrone uiator.—... In ſumma, in omni negocio formidoloſior eſt diues, quàm pauper. Cautius munit ædes furũ metu. Metuit tempeſtates, propter frumenta, quæ habet in agris, propter merces; quas habet in mari. Metuit amicos, ne quid rogantibus donare cogatur. Metuit inimicos, ne quid noce/ ant. Timidius cõuitiatur, metu mufctæ. Omnia circũſpectius,& facit,& dicit, metu calumniæ. quæ potiſſimum diuitibus ſtrui ſolet: quippe quibus eſt quod auferri poſſit. Si bellũ immineat diues in primis diſcruciatur. Deniq; niec ſuperſtitione uacat, ne quod numen parum amicum, damnum immittat. b. b Panicuscaſus. 1 m navm dp, ueteres uocabant ſubitum animorum tum ultum, ſed inanem. Veteres enim exiſti- mabanit Panem deum repentinos terrores,& animi conſternationes immittere, lymphaticisſi millimas, uſq;adeo impotentes, ut non ratione modo, uerum& mente careant. Sicuti non ta- renter uſu uenit, cum in exercitu nulla comparente idonea cauſa, uiri pariter atq; equi perturbã tur, Cuias rei meminit& Euripides in Rheſo: b AXN N HoT rAr0e Pou dst coßj. Verba lunt Hectoris, ad cuſtodes nunciantes, nouum tumultum in caſtris oriri:atq; is motum Panicum eſſe reſpondet. Pindarus in Nemeis ſcribit non oportere fortibus uiris uitio uertere ſi fugiant in huiuſmodi tumultu: b E' ⁴υιόeοιGι⁷ ‿σεονσ †σειννντ uLH) Todee Jeop. id eſt: In diuinis terroribus fugiunt& filij deorum. Nl⁴‿αηυQᷣb8⁴ έeρ, appellans e ανννμνινε. Narratur idem deus, concham illam tortilem ac tutbi natam:quæ Græce noxαναο,id eſt, teſtudo dicitur, primus reperiſſe, eaq; perſonãs olim Titanas contra quos bellabat, in fugam egiſſe. Hac de re copioſius diſſerit, citatis etiam Græcorum te monijs, Angelus Politianus in Miſcellaneorum annotatione uigeſimaoctaua. Pioc adagij ſu inde refertur à Cicerone in epiſtolis ad Atticum: Ego, inquit, bellum fœdiſſimũ futurum puto niſi qui, ut tu ſcis, panicus caſus extiterit. Rurſum alibi: De Ventidio, panicon puto. Item albi Rumorem adferunt magnum., Romæ dum ad Antonium frumentum omne portari, rauns certe. Idem ad Tyronem: Eſi Atticus noſter, qui me quondam moueri, ανoie intellext idẽ ſemꝑ putat:nec uidet, quibus præſidijs philoſophiæ ſeptus ſim. Et hercle, quod timidus eſt iple Soooε id eſt,tumultum ciet,& panicis mouetur. Hac alluſiſſe puto& Apuleium in Alino ſuo, cum Pſychæ ad mortem ſpontaneam properanti, Panem obuium facit. Nihil minus expedit, q́; agrum optime colere. IIIT Apud priſcos adagionis inſtar fuiſſe Plinius teſtatur libri decimioctaui capite ſexto: Jeme, ariumnoaſddeare unam uocem antiquorum poſuiſſe,& fortaſſis incredibile penitnen iment, nihil minus expedire, quam agrum optime colere. L. Tatius Rufus infima nataliu Hamiitate⸗obſujatum militari induſtria meritus, antiquæ alias parſimoniæ, circiter wille cicos ende ttate diui Auguſti, uſq; ad detractionẽ hæredis exhauſit, agros in Piceno coẽmen 06 nPaca oriam. Internicionem ergo, famerq́; cenſemus? Imò hercle indico modumde Snla ueihſhjcnd Deme cdlete necellariam eſt, optime damnoſum. Hactenus Plinius. k. iũ nimium dici nos dom OrmiorieNoſeapte cuip 2 facimus, ut malos exp ediat I uielurnula 50uoetit emus& benignos. Item illud Horatianum. . ga, ſi caret arte.
Deniq;
e kum, 6(al keant
daalc kode
Noodt
dorc llerc
Hui pouia Jlarin heris, pade Rum Nad 60 Kulie benp
Cud
Ab dorte h. luchn Olia Nem didet kotis adem

1 t miwicos heg lus R aci d dict u aufenipollt. belid
ne quod numen bänna
m ſedinanem. Vanm ernationes immittas ut um G mente careant Sſaun caula uin priteragegin
ultum in caſträoriiatin
pontere forthus liiin lek b
— 1 one maockat b t belum fodſſimitur Ventidio,panicon n frumentum mn
1
t ralktoh W- dmechgue
ANuſiſſe puto&. hus
—y
CHILIADIS TBRTIAE OCENTVRISAX VII. Deniqʒ prouerbium Hebræorum admonens, ne quis nimium ſit iuſtus. 1 Citius qᷓ; aſparagi coquuntur. Velocius quàm aſparagi coquuntur. De re uehementer properata. uerbiales, quæ Octauio Aauguſto peculiariter arriſerunt:inter quas hæc quoq; refertur à Tran⸗ quilo, cum ſcribit eum ad exprimendum feſtinatæ rei uelocitatẽ ſolere dicere:Velocius qudàm aſparagi coquantur. Idq́ʒ identidẽ in literis uſurpat. Cõfine illi, quod alibi dicetur: xꝓρνα 2 /Ue. Aphya ad ignem. 50
6 6 7 Sunt quædã figuræ pro⸗ Amicitiæ perſonam. v
„ 4 9. 22 f r 7500 ν0&op Ac‿ιντꝙτεε‿mμ/κε. id eſt: Amicitiæ perſonam detrahere dicimur, cum aꝑte quæ ſentimus animo, tum facimus, tum loquimur apud amicos:& quicquid in pectore clauſũ eſt,
id præ nobis ferimus. Vultus enim ab animo diſcrepãs perſona uerius eſt quam uultus. Et ele⸗
ganter à Seneca dictum eſt in Cæſarem, ut perſonam malit quam faciem, id eſt, ut uideri ma⸗ lit quam eſſe. b 1 Vtere curru, de aſinis nihil laborans. VII A rortεε ν&&αέεναχᷣ* Gp Oude AAG. id eſt: Vtere plauſtris tuis, aſinosq; ne curaueris. Vetlus eſt trochaicus trimeter. Hoc prouerbio monebãt, uti ſuarum quiſq; rerũ curam ageret, hisq; frueretur, alienarum negligens, atq; incurius. Hinc ducta metaphora, quod quibus plau/ ſtrum eſt domi, nihil neceſſe habent deportandis oneribus aſinos aliunde conducere. Libyca fera. en b VIII Aleuud Ixò id eſt: Libyca beſtia. Refertur à Diogeniano. Dicebatur olim in hominẽ ua- ftum callidum, uerſipellem, uarijs moribus, ancipitiq́; ingenio. Quod genus portentum Cice/
to Catilinam fuiſſe teſtatur. Inde natum quod in Libya uariæ ferarum ſpecies ſæpenumero mi
ſceantur: atq; ita noua quædam hinc monſtra ſpectaculo produci ſoleant Romã, à prouinciæ præſidibus deportata. Semper affert Libya mali quippiam. IX EFodem fonte fluxit& illud: ν έςα⁴ τ Aμνειει υηm,Qνο. ¹d eſt: Semper affert Libya mali quippiam quod inde Romam, ut dixi, monſtra deportarentur. Hinc& in mores, ingeniumq́; gentis de- torqueri poteſt:ſiquidem ut eſt regio uenenorum ferax, ita gentis peſtilens ingenium. Peculia riter conueniet in fœdifragos, ac pactorum nouatores. Semper Akfrica noui aliquid apportat. b X Huic ſimillimum eſt illud Plinianum, quod in hiſtoria mundi refert, Libyam ſemp aliquid noui adferre. Quod quidẽ ideo dicebatur, quod in ſiticuloſa regione ad unum aliquem riuũ, plurimæ ferarum ſpecies bibendi gratia conuenire cogantur:inibiq́; uaria mixtura uiolẽtæ Ve neris, uarias monſtrorum formas, ſubindeq́; nouas naſci. Porrò Plinius ſumpſit ab Ariſtotele, —„ næum libro decimoquarto feſtiuiter ad rem detorſit: HA⁵eς‿2α⁴ /ε&ρG⁶ἀσάσά Dedp, rl 2. noAεν⁶, 40 α 7 ruraA. id eſt: Muſica uero uelut Africa per deoos., Semper aliquid noui quotannis parit. 2 Quadrabit in homines lubrica fide, ſemperq́; nouandarum rerum auidos. Akfra auis. 1. ASvdp Sveꝓ. id eſt Libyca auis. Refertur à Suida de prægrandibus, quod ex ea regione de⸗ portentur aues immani magnitudine. Horatius de prælauta uſurpauit: Non Afra auis deſcendat in uentrem meum V. lucundior, quàm lecta de pinguiſſimis Oliua ramis arborum¼.
apud quem refertur libro de generatiõe animaliũ ſecundo, capite quinto. Anaxilas apud Athe
Nam gallinas prægrandes olim mitebat Africa, quas eaſdem Numidicas aues appellãt. Acr 3 uidetur de Struthione ſentire, quæ& ipſa auis mira mole corporis eſſe fertur. Mea quidẽ ſen tentia non inepte iacietur,& in hominem peregrino cultu notabilem.& Plautus alicubi Pœnũ
auem uocat, ob manicas alarum inſtar utrinq; penſiles.
XII
Boni paſtoris eſt, tondere pecus non deglubere. 2. 1,5R iec lcbratum durat, ubi quis elt exactor durior, atq́; inſtantior. Quide Num Hodieq; uulgo celebratum durat, ubi Tulse 8 Kk 4 ʒ pellẽ
———“ä—
XI
2—— —
—————+———————————————————:ꝛ ꝛ— m——————————————— 2—————————— 1 —x————————————*——¹——́ᷓõ————————õ—————.———— 4 —äIIſöſIö—ö—ö—ö—ö—ö—ö—ͤſͤſͤſͤſͤſIſſ ſ ſ ſ ſſſſſſ11ͤͤ—————.———————————————————— 2*——— 4 1.————————————————————————————— 1-— 1—=.———————— S-—————————— .———————— 2—— ÿ.——-—O—ö——————————————— ———— 8—.—————-——.———. ————————————————*——— 8———*
—
——ͤͤſͤſͤſͤͤͤ ——**
——————
— ͤ—— —.—————

66⁸ DES. ERASMI ROT. ADAGIORWM titieni entum eſſe. Id adagij Tiberius Cæſar, autore Sueto & pellem uis? Qpſ conaeen aRennſ admonitus ab amicis, ut prouincialibus augeret ue mio,an rcetdſtBon aſtoris eſſe, tondere pecus, nõ deglubere. Eſt autem deglubere, detra/ — 5.† ctum 4 ruſticis, qui deglubere uocant liliquam, aut folliculum excutere,& gra here Pellem. racue ca:unde 5e Catullus in obſcœenum ſenſum detorſit, ut dicat uirum à muli u 5 Wbi EtA uleana EFotis ait ſe uiuos homines ſolere deglubere. Tondent igitur qui i ere deglu 4 ra reiincas nt, unde res poſſit creſcere.Deglubunt, qui nihil reliqui faciunt. N b Polant nt orcnaſeituur Cute detracta nihil eſt, quod deinde poſſis auferre. Mexander Mace- Pna⸗ ton h Det Magnus, ſententiã eandẽ diuerſa extulit metaphora. Cũ enim quidam 2bdnereneonge plus uectigaliã a ciuitatibus auferri volle reſ pondi 24 uune modla 9 1 ,p AS Sp kR SIp enré,voro rd ¾.deαα ideeſt: Et olitorem odi, q araclcleneh exci d 5 40 iq; hoc ipſum&er o xros a,&e item apud Latinos radicitus, ſtirpium tenu, Irpeabimma ſtirpe, atq; id genus aliæ metaphoræ, prouer bij naturamt eſipiunt. b Lucri bonus eſt odor ex re qualibet. XlII Faceta quidem, ſed tamen peſtilens illa uox Veſpaſianiui etunes tio veche)— homo turpiter auidus, ſuperq́ʒ eo facto 2 filio admoneretur: quo eie au h le. hacun ceret, paulo poſt collectam pecuniam, fllij naribus admouit, rogauitq́; ecquid illa puteret: Vn de Iuuenalis:„ Lucri bonus eſt odot, exxce Qualibet.
Iam& Ennianus ille uerſiculus, non in ſermonem modo, uerum etiam in animos& uitam bo
minum penitus abijt. Vnde habeas, curat nemo, ſed oportet habere.
Lucrum pudori præſtat. XIIII
k†& ARXpne Sd op. id eſt: Lucrũ pudori præſtat. Plautus in Pſeudolo:Nimio lludh 9. pudet facilius fertur,q́; illud Tnod Pfeet.Bundem ſenſum aliter extulit in Trinummo: Pol pudere, quam pigere, præſtat totidem ſiteris. b. 4 Beanria Pee u— a lenone dicitur, hic à ſene. Sed cõmode ad— dum ſententiã etiam parum probam arripuit. Alioqui longe ſatius rei iacturamc famx lhe dium accipere. Huc alluſit Terentius in Phormione: Non te pudet uanitatis? Non, dũ 7 te. Quin& hodie uulgato prouerbio iubent ualere pudorem, ubi de pecuniaria re agitur. Plutar chus in cõmentario de audiendis poctis, refert è poẽta, neſcio quo, ſenarios hos: r uc Sο SdH Sruo, b r1&y. ☛ι☛ι᷑ T*ενντνπα½, v dNS. id eſt: Opinionem ſpernito iuſti, ac uirum Q uiduis agentem ſequere, cum ſpes eſt luclri. Refert& hunc ex Sophocle: r0 ᷣ ℳ 1, p Kd cp E. id eſt: Dulce eſt lucrum, profectum& à mendacijs.. 4 Bæta tum hyeme, tum æſtate bona. XV B Al ν d„e, N Xe VI α. id eſt: Bæta tum in æſtate, tum hyeme bona. Suidas, q huius adagij meminit, adſcribit Bætam ueſtis pelliceæ genus, quod ad utrũq; tempus uideatur appoſitum. Nam hyeme depellit uentos, æſtate ſolem. Iulius Pollux libro de rerum uocabulis
ſeptimo, inter ueſtes coriaceas meminit& bætæ: quã ait tunicam fuiſſe prælongam, qua totũ
contegeret corpus. Conuenit igitur de re ad multa uſui futura:ueluti de literis, quæ iuuenes iu/ xta ac ſenes ornant. Aut philoſophia, quæ in rebus proſperis arcet ab inſolentia, in aduerlis præſtat, ne frangamur animo. Anicularum deliramenta. XVI r gauν 1. id eſt: Anicularum deliramẽta. De nugis inanibus, cuiuſmodi ſolèt effutire ue tulæ, cum iam ſexus uitio uitium ætatis accedens, nugacitatis morbum conduplicat. Extat pro uerbium apud Platonẽ in Theæteto: raia uν„⁶ e5 A'6 S00 deO. id eſſ· N hæc quidem ſunt quod dici ſolet, anicularum nugæ. 1 b Ante pedes. XVII Ante pedes eſſe dicitu, quod obuium, quod́; uel præſens adeſt, uel imminet. Terentin Iſtuc eſt ſapere, nõ quod ante pedes modo eſt uidere. ſed etiã illa quæ futura ſunt, proſpican Lucianus inp ſeudologiſta: W rAà oν‿ τ‿ανꝓτσ, HA r Ep Oo a-yνοονꝓ᷑ id eſt: Et quod M os
lo cau dnda dilmo⸗ toalic nuus facic teep tt
3 tns
deu ba vnne

A. utus in PleudoboNrüti
liter extuli in Ttnumm
ſene. Sed cõmodeadyti eſctius rei iactuam itm epudet uanitats: Nnui udi de pecuniaratezsi io quo,ſenatioshos
cHILIADIS TERTIAB OCENTVRIA VII.
munia, quodch hæe paſſim obuia ignores. Philoſtratus in Phœrnice: 2ad aoddme dνταταένς πωαια id eſt: Quò uadis autem: Sublimi uultu, cunctaq; deſpiciens, quæ ſunt ad pedes.& æαπ πιν dicitur, quod iam inſtet, imminetq́;. à απφηάη⁴ο⁶σςη eſſe dicitur quoche⸗ ſtat,νπο⁴⁵ςμ ꝑοtra. οο‿κέ⁴—d O od eſt aliquoties apud Platonem, id eſt, ante pedes prouolui, quod uelut expoſitum eſt.
6 G9
Albo rete aliena captant bona.
Prouerbij ſpeciem hiabet, quod ait Plautus in Perſa: Ne iſti faxim uſq́; appareant, qui hic al
bo reti aliena oppugnant bona. Recte uocat calumnias quadruplatorum,& paraſitorum. Al;
bum dixit, alludẽs ad codicillos,& dicas, ſyngraphasq;, quibus lis intenditur, peragiturq́;. Nec
omnino diſplicet, ut ad album prætoris, quo leges& litium formulæ proponebantur, reſpexe/
tit. Nam leges etiam Solon aranearum textis ſimiles eſſe dixit. e . Ad ſuum quemq; quæſtum, æquum eſt eſſe calldum. xXIXN Apud Plautum eſt prouerbialis ſententia:.l. b
Ad ſuum quenq; quæſtum, æquum eſt eſſe callidum.
Quæſi tranſferatur paulo longius, pluſculum habuerit gratiæ. Velut alius eſt pecuniæ appe/ tens, alius famæ ſtudioſus, alius uoluptatum auidus, alius literarum ſitiens, alius pietatem ſecta-
tur. Quiſq; aduigilat ad id quod expetit. 2
Vel acum inueniſſes. XX Apud eundẽ prouerbialis hyperbole, de re diligenter ueſtigata: Acũ credo inueniſſes, ſi acũ quæreres. Nã acus inuentu difficillima, quod ob exiguitatem— fallat oculos quærentis. Subuentanea parit. 84 XXI rTerlοrε‿α τμτ‿ id eſt: Subuẽtanea parit. De uanis ac friuolis inuentis. Trãſlatũ ab auibus, quæ Veneris imaginatione concipiunt oua, ſed inania, hoc eſt, unde non gignatur fœtus. Ari- ſiophanes in Auibus. eh Thra aę5o VeO,p 103 Aε‿λμσeꝓ,m˙ε. id eſt: Parit primum ſubuentaneum nox nigripennis ouum.
Hos conceptus potiſſimum accidere in his auibus, quæ ſint nec; uolaces, neq; aduncis ungui-
bus, cuiuſmodi ſunt perdix, gallina, demonſtrat Ariſtoteles libro de generatione animaliũ ter- tio, caulam eſſe quod excremento magis abundãt. Volaces& aduncas, nec ſalaces eſſe, nec fœ cundas, quod in his excrementi ſeminalis pars, in pennas& in ungues abeat. Concipiunt᷑ hu/ iuſmodi fœtus aliquoties audita maris uoce, ſicuti fit in perdicibus, aliquoties ex affrictu pulue tis, aliquoties fœminis ob inopiam maris inter ſe ſalientibus. Autor& Plinius. Eaq; oua Græci drlodura id eſt, ſubuentanea, ſiue Jecteνονεuocant, à uento fauonio. Vnde quæ uana ſunt, auα Qix dicũt᷑. Plato in Theæteto, y Cuακο gveSiop ruxαενπσ ʒũ indicãs haud uitalẽ. Et Homerꝰ:
rad ve& Ai Sdap, dicta inania,& uentis ſimilia ſignificans. M. Lullius in epiſtolis ad
Atticum xxeαορσννᷣει uocat inania, quæ uentis ferantur. de gladiatoribus:De cæteris quæ ſcri/ bis auειαοαραιςρντα, facias me quotidie certiorem. W
Phrynondas alter.ʒ b XXII
d5vuα̈‿ν˙. id eſt: Phrynondas alter. De improbo. Huius meminit Lucianus in Pſeu domante, inter nobiles facinoroſos. Phrynondas cum eſſet hoſpes Athenis, in negocis Pelo/ ponneſiacis uerſabat᷑, homo uerſutus, maleficus, impoſtor, ſũmus malarũſrerũ artifex, ut homi- nis uocabulum in rei tranſierit appellationem. Etenim quoties inſigniter malũ& ſceleratũ acci/ pi uolebant, Phrynondam appellabant. Sic Ariſtophanes in Amphiareo, citante Suida: ꝗ uiase e,‿⁴εραοαισ‿ ρvσεν ομ. id eſt: Scelerate tu ac Phrynonda,& impuriſſime. Vlus eſt de Plato in Prothagora.
Sus per roſas, XXIII
1e dia 6 4 wp. id eſt: Sus per roſas. Quanq́; in alijs exemplaribus ſcriptum inuenio, de Fich
Zoihop. Mihi neutra ſcriptura ſatis probatur: ſed legendum arbitror: Rid&oidop,&ντ˙ννεέ,ut
lit nomen diminutiuũ. Rhœæ uero Græcis dicuntur malapunica. Eudemus prouerbiũ citat ex
Cratetis fabula, cui titulus ys uss, indicans dici ſolere de agreſtibus& intractabilibus. Quem
admodum ſus permala cõmode duci non poteſt. b Aſinus auis.
pexit
Lee JroT; Asrogde s
XXIII
0ν/ ,16. id eſt: Aſinus auis. Eſt apud Ariſtophanem in Auibus. Sumptum ab ortune quodam. Qgidam enim conſultus de eo, qui aduerla laborabat ualetudine, forte fortunae 1

DBs. ERRSMI ROT. ADRGIORVM
679.. . rnuléu aliũ quendã audiuit dicentẽ: c&ενπετι ντε 5u p 3959. id ſinũ ſurgentẽ à lapſu: ſimulq́; aliũ quendã audiuit dicen 397 bh dhesh — bpenn zürlus cũ ſit, ſurrexit. Id ominis arripiens ille, ptinus reſpõdit, fore ut uale ei dactes ille reualeſceret.Itaq; iocatur Ariſtophanes, quaſi& aſinus auis eſſet,& augutinon
nihil haberet. Dicetur nõ intempeſtiue, cũ ex indicio quopiam ridiculo quippiã colligimus.
Siſyphi artes. W l z oꝗοᷣ ενααάαε. id Ii Bilyphi artes Dicebantur uafra, uerſutaq; conſilia. Ariſtophanes AXεννεκονσν. 777. ead EIE Nuoh ANXCGvAο oIoνςᷣ. ſs eſt: Deinde callidos deprome Siſyphi dolos.
Porrò ut Siſyphus in aſtutiæ prouerbium abiret, Homericus ille uerſus in cauſa fuit:
EIνρ⁵σ‿ ds n⁴νς‿—— We, eenpi id eſt:
in terris, quo non aftutior alter. 8 AiPh Srau durt Vyfles lnem Homerus ubiqʒ uafrum& callidum facit. Dy
b omo Thales. 11.
A* Sug. 6 eſt: Homo Thales. Ironia prouerbialis in ſtultum, qui ſapiens haber ſtudeat.Ariſtophanes in Auibus:““ A'0 dade Knp„, id eſt: Homo Thales Meton. Idem in Nebulis: ri ĩε e&èvo 43 SXAS dazhsa Sdd 2ll
gratia illum proinde ſuſpicimus I hal
Wuepea Thales Pnu e feeem Græciæ ſapientibus. Eſt& apud Plautum: Salue Thales, ci ſtultum ſignificet. b . 4 Sardanapalus. 1 XXMI
Eas νεανά ν. id eſt: Sardanapalus. Huius cognomen ob inſignem hominis molliciẽ abiſ in prouerbium. Ariſtophanes in Auibus: ia? Jeisdεσσν⁶ dvogſ, id eſt: Quis hic Sarda, napalus? Fuit autem Sardanapalus Anacindaraxis filius, rex Nini Perſicæ regionis, qui eodẽ die Tarſum pariter& Anchialam, duas Lyciæ ciuitates obtinuit: cæterum delit iſ uſqadeo ef fœminatus, ut inter eunuchos& puellas, ipſe puellari cultu deſidere ſit ſolitus. Apollodorus ut citat Ariſtophanis interpres, tradit eius ſepulchro epitaphium huiuſmodi literis Aſſyris in/ ſculptum fuiſſe: b E“⁴Die, xve, 5Xbe, de 1d. d bucerde Seip Aeic. icd eſt: Ede, bibe, utere Venere, nam cætera ſunt nihil. b
Quid tandem non efficiant manus?: XXVIII
Ariſtophanes in Auibus: b b II Tꝙ†τα τε dun, Ip kοαααν icd eſt: Quid eſt quod haud effecerint demum pedes? Interpres oſtendit alluſum eſſe ad huiuſm odi prouerbium:
r1 TG XE&ioee oun&p E ασαμσν id eſt: Quid deniq; eſt, quod manibus effici haud queat: 4 e Admonet nihil eſſe rerum omniũ, quod arte, quod induſtria non efficiatur. Cæterũ quod ſci pſit Ariſtophanes, apte torſeris in milites ignauos, quibus omne præſidium& ſpes ſalutis non in manibus, ſed in pedibus ſita eſt. 1 Teſta colliſa teſte. XXXIX Teſta teſtæ collidi dicitur, cum duo conflictantur utriuſq; malo. Ariſtophanes in Pace: ka⁴ πνι τπαχνꝓεie ε d ⁸e AdTi!Sc. id eſt: 2 Ac recalcitrans per iram teſta teſtam uulnerat.., e Talis eſt ferè conflictatio regũinter ſe belligerantiũ, qualis ollæ cum olla colliſio. Nõnũqʒ peitt uterqʒ. Certe neuter abſqʒ Fradilläria dãnis diſcedit. niſi quod illud mihi uidet iniquiſſime 4 paratũ fatis, quod cũ par ſit incõmoda belli in eorũ recidere capita, ꝗ belli ſunt autores: Scle rũ refert uiciſſe, maxima pars malorũ in hos ingruat, quibus inuitis& abominãtibus belũ lolc pit᷑:& ad quos etũ ſi proſperrimo Marte pugnatũ fuerit, nec teruntius quidem ſit reditune — Animus eſt in corijs. 28 XX Ariſtophanes& lu;: ne⁶εν T⁵ν& νꝓσννGελ⁵ Exs. 0'S SS NGp p rdr— Tis uu. icd eſt:
1 .
In his
Poe Diris: Napi bolle Lacia
4 Vare. (onte Dioge lag tullt
308
olaf lpus onng an dG

Lapud Datmäbsſt
ob inſignem bontän 99 eraatzidcktul er Nini Perlica egini beinuit cxterum qlthi deſidereſit lolins qpeht: lium huiuſmodi tauis
———BJ———
CHILIADIS TBRTIAE CENTVRIA
In his quidem ſum lapſus, at ueniam dabis am mens noſtra tum profecto in corijs erat. b 5. Simillimum eſt illi Terentiano: Animus eſt in patinis. Item illud quod legimus apud Athenæ
VII. 6 71
um libro Dipnoſophiſtarum primo:
018e„ 38 e noop.
Interpres admonet huius prouerbij, ⁶αε νλιeσσ⁴, de his, qui iam ad bellum ſpectant: quẽ/
admodum alio demonſtratum eſt loco. Licebit uti, cum ob ſollicitudinem erit aliquis ad id,
quod agitur in præſentia, parum attentus.
SQuibus nec ara, neq; fides.
Ariſtophanes&αακ,ενκνσν 1
dwip u B⁴ε, SvN e131g, Gu eO/ 8. id eſt:
Quis nec ara, nec fides, nec ulla durant fœdera. b
De uehementer perfidis. Dictum eſt in Spartanos, quorum perfidiam taxauit etiã Euripides:
v/dę⁸ Lroιοι ‿εονιόισό̈ ννεεαιασ. id eſt:
Spartæ incolæ, doloſa, conſultamina.
Nanc in aulicos non omnino peſſime quadrat.
. A'pS81 AH] επνηνπσισνꝶꝭ 3 b XXXII Ttitiſſima quidem, ſed tamen prouerbialis apud Græcos autores figura eſt: àνννσισx⁸ σσσς
a, pro eo quod eſt, hoſtili more populantur, aut uexant. Id ſi traducatur ad animũ, non paulo
ſeet feſtiuius. Quemadmodum Ariſtophanes in Nebulis: b b
id eſt.
XXXI
rr0) r6 SuSSg uCOAcTdNp
A'yο, ένοωμασσισ εᷣνια Je*ανεννοοαια. Diris ab uſuris& uſurarijs Rapior miſer, ferorq́; difficillimis, Poſſeſſiones pignori opponens meas.
Lucianus dixit: ναν σν έισα, pro eo quod eſt, ſuo arbitratu quò uult, trahit. SDalem lingere. b XXXIII
A'Aa Xp. id eſt: Salem lingere dicunt᷑ qui perq́; tenuiter uictitant. Sic enim Perſius: Vare reguſtatum digito terebare ſalinum b b
Contentus perages, ſi cum Ioue uiuere pergis. Diogenes cum à Cratero prædiuite quodam inuitaretur, ut ad ſe ueniret, uſurus hoſpitio ſuo,
frui. tidem Plautus in Gurgulione: Hodie apud me nunq́; delinges ſalem. 1 Ppaqdere thus. XXX IIII B A Pauο. id eſt: Pedere thus. Prouerbij ſpeciem habet. Accõmodabitur in hos, quo rum& uitia placent, aut ipſis, aut alijs impendio amantibus. Facit em hoc Qαuανi«, ut unicui/
ſua; liberalitate, reſpondit ſe malle ſalem Athenis lingere, quàm apud illum opiparis menſis
qlua placeant, arrideantq́;, etiam ſi ſint putidiſſima. Facit item hoc amor immoderatus, ut po-
lypus etiã Agnæ delectet Balbinũ: ueluti ſcripſit Horatius. Ariſtophanes in Pluto:
Ot XPred Bdc. id eſt:“
Non enim thus pedo.
Quadrabit& in aſſentatores, turpiſſima pro honeſtiſſimis laudantes.
Pro cæco exoculatus eſt. G XXXV
Omneis huiuſmodi facetiarum formulæ pertinent ad adagiorum naturam, cum uidemur
corrigere quod dictũ eſt: ſed altero uerbo, quod uel idem polleat, uel magis etia lædat: ueluti
ſi quis dicat, non furatus eſt, ſed inuolauit. Non furatus eſt, ſed rapuit. Ariſtophanes in Pluto-
AM Sp du Ocae Nααα id eſt:
An non furatus es, ſed rapuiſti. Idem in eadẽ fabula:
Arri rueκ᷑ ‿⁴‿‿μναντα.
Ludit enim ſeruus ambigua uoce ναμιμικέεεευντοα, quæ declarat& oculis donatum Plutum,&
exoculatum. Prius lupus ouem ducat uxorem. Ariſtophanes hν ε bub. id eſt:
naip 8 AduO d vAν⁴ιο. 1 Ante lupus ſibi iunget ouem..uod genus ſi dicas, non De his, inter quos inſanabile difſidiũ. Ad rem relatũ erit lepidius: quod genus ſ Gcaßnonn
b b V b
XXXVI
—
—y.'————
———
* 4
—— ——
————— —————————.

6„„ iDES. ERASRMTBROT. APDAG 1ORVN
hærere pecuniæ ſtudium, cum ſtudio literario, adct dan ſententiam accõmodes prouerbium retc Sphondyla fugiens peſſime pedit. sa. RXNVII Idetn eoden ferwèocohohoho. . g⸗ eSo ah eenee zeeſtereme 748. id eſt: b ndvla fugiens peſlime pedit.„ N SPhoareoſ diltediunt 1 citra mfamiam. Sphondylainſecti Senus,odoris tetenimi Plinius libro uigeſimoſeptimo, capite decimotertio, meminit. Pnſ v Pit Aur i, quæ radici bus arborum ſit infeſtiſſima: cæterum geruis quod nam ſit, non Seca 1n lerpẽti hu iuſmodi ſpecies, exiguo corpore,& ſubnigro, quod emoriens grauiſſimũ odorem emittit. Nunqᷓ; efficies ut recte ingrediantur cancri. XXXVIII Ariſtophancsin baecce. O*ꝓτον τοbiασαα H—i Qοοꝓq̈ de d Hadieco„, Odc εντ εσ¶ Qπσαφἀ+νεετ ντισαe Sop dvchep. id eſt: Ambulet ut cancer recta, haud effeceris unquam Nec quicquam efficies, ubi res erit ante peraciu.ʒ„ Hoc uelut oraculum poẽta facetus pronunciat, quod à natura ſit inſitum, nullo corriges ne ocio. Nam cancris genuinum oblique ingredi. In quorum altero carmine tãgit adagiũ- quod ſuperius dictum eſt: Actum neagas. 44 x O,.„ xoyvepurio pro nianſte dhet Ariſtophane⸗ in Veſpis: NRAXNGTOeov ι,ν̈ ε ορεαꝙνννσς. ſideſſ-t Aut 3 mnis aur corybantiaris. Sumptũ eſt a Corybantibus Cybeles cultoribus, qui ſacro correpti furore, cymbala pulſant alios item in ſimilem agentes rabiẽ. uod jdem alias uoca naαο⁴ς‿εσ, Rμηονσιάχ,‚†uaſi malo duci genio. autal. ſonp Se eI-Keeien Si, 5 ee eyb. Calculo mordere. XL. TiO⅜&eπναρeꝓ. id eſt: Calculo mordere, dicuntur qui ſuffragio lædunt, aut ulciſcuntur homi- nem. Ariſtophanes& α&eαιμσνννσσν 8 AErSO1 Ducep AO Nb JHc Tncp. id eſt: Spectant id unum, ut mordeant ſuffragioW.* b„ Siquidẽ hac uia potiſſimũ plebeij uindicabant, ſi quid eſſent offenſi, refragabantur in concibe. cum calculis ferrentur trgia p ode mordebant non dente, quod tutũ nõ erat, ſed dhao harybdis. Barathrum. 8 XL Hyperbolæ brouetbeglesſuot e hæ: Cum hominem maiorem in modum edacem, bibace, rapacem, Helluonem, Charybdim, aut Barathrum uocamus. Ariſtophanes in Equitibus: kr κeαη ðσ ςα‿ςωόωνι«α άνν⁶εν rννν. id eſt: Et Telonem& Barathrum,& Charybdim rapacitatis.„ 1 85 dlcr benclunopinotscod Diogenes, autote Laẽrtio, uentrem 5 Sis X⁰⁵νε⁶ id eſt acultatum Charybdim uocauit. Lingua ſeorſum inciditur. Ariſtophanes in Pace: b HA ꝓν᷑ᷣπG̈ν⁴⁵ͥ Xoi r⁴‿νεreh. icd eſt: Lingua ipſa ſeorſum inciditur. b Interpres admonet prouerbialiter dictum. Sumptum autem ex Homero: ENN Gy Tv& ACO„yXſ. id eſt: Eia age iam linguas incidite. b b Eiusq; ſententiæ Calliſtratum citat autorem. Rurſum in Pluto: A.* μορπ⁵—&ꝙ⅞ uuf TSSp Tey:Tot. ic eſt: Præconibus horum lingua præccidi ſolet. 8“ Calliſtratus.ut citat interpres, tradit olim in ſacrificijs linguam exectam præconibus dari ol⸗ tam. Nam alioqui ſunt qui dicant, ex uictimis Mercurio deberi linguam. Eſt autem in Ariſto phanis uerbis&uνεεεανα non infaceta, quod lingua utrolibet referri poteſt, uel ad boues, ue Precnes Interhres adimonet alalum elle ad prouerbiale qicium: 1‧uiſe d aebimas -unSua Prxcot. Quo recte uidebimur uſuri, cum præmij nonnihil deberi ſignifica ſunue neiin wnſiclendo deeolo grolea uieli in partem adlamento fut. aut uah upos aßa mũcianti. Sic em̃ uocat Homerus mercedulã, quæ dari conſueuit, lætũ adteretihin us
9
XXXII

—ö————
à. rcünrt CHILIADIS TERTIAE CENTVRIA vII. 6 73 15 1 7 Non dpit ſommunaniſ lioc, aut illud fecerit. XLIII a Sunt duæ figuræ prouerbiales, quibus intemperantem, atq; im otentẽ rei cuiuſpiam cu⸗ p iciitatem ſigniſicamus. Altera eſt apud Ariſtophanem in Vepu nuitedeſuſpiam en⸗
mi& Iiae Dedrs Kahidnr Ass 1'TTo 5 d hrondoe ducſ T⁴έσσ A. id eſt: Ligno nilſi fors primus ille aſſederit Somni uidet 35 nocte, non uel peſpolemn⸗ b Paſpalam autẽ Græci uocant minutiſſimum aliquem farinæ puluiſcul b 9 ullim u b Hiham abhe 46 aemunnii um aliquem farinæ puluiſculum. Ad eundem mo Quibuſdam Somnum rixa facit. b b Altera eſt apud Maronem in Bucolicis: Quod ſi non aliqua heüiſer nortuus effes. b NVNXextre pleno melior conſultatio. 3 1 BPhlutarchus Sympoſtacòn lilr ſeptimo citat hoc Srnen. b 4 FplrIr turaſt rütun 1 rasedo Xrοπmηiνς Bei no u⁵i XAe,. id eſt: b matero amir b aath Conſultatio tum melior, cum expleueris aluum.. b b diuß Cum fames interpellat, nõ uacat deliberare, propterea quod conſultatio moram deſiderat,
I
c animi tranquillitatem, at fames bilem acuit. Poteſt& huc torqueri, prius agẽdu dinſtat& urget, deinde de futuro deliberandum. b 4. eePrius 2geclam quod aude Cybelscüriee Spem infirmam, incertamq́; poetæ tenuem uocãt, eamq́; ſiguram ceu prouerbialem an/
ntes rabie,
4 . e4 dedncen
aag notarunt interpretes, nominatim Suidas. Ariſtophanes in Veſpis: — 2„ 2 22„ f 65. 4
. Afſirig 5ig 7s— Je dxSashex. id eſt: 4 5 Spes iſta tenuis quæpiam eſt qua nitimur.
4
. 4
. krigidam ſpem dixit Euripides in Iphigenia Aulidenſi., agoledent anulan J s 3 rig. id eſt: Spes frigida quidem. 1— AQumno ſeniorſiſo. XLVI
Quoties aliquid nobis magnopere moleſtũ ſigniſicamus, ſeneſcere nos etiam uulgo dici
toferlirefnxünunn
mus. Ariſtophanes in Ranis:
Aantäcae n4 ucep orc g. 8e d„0 Sec, μ e lente quod tmtünöent Oaν τ τν τεν Ʒ οꝓιιιναιον M, . Nop dure 2e*εQ‿⁴ dεεᷣαάααμαα. ic eſt: aiorem in modum eimm Eaxis caueto. quippe quoties conſpicor us Ariſtopbanesiigſis ſſtiuſmodi negociorum quippiam, Diſcedo, crede, ſenior anno protinus.
Tædio uero, moleſtiaq; conciliari ſenium indicat etiam Homerus: tio,uentrem msve Ai†α /E εετν Oporν* αωπτααυνιέν⁴εννμνεσ. id eſt: liico mortales inter mala multa ſeneſcunt. b Tauricum tueri. 1550 b XLVII MErp rau⁵αεέeνσ id eſt: Tueri taurine, pro eo quod eſt, torue. Ariſtophanes in Ranis: LE⸗Lep dup Tav,ν εακυανε⁵ρέσας srh ic eſt: tac; ore prono contuetur tauriaumm. nel. mex Homero: Plato demonſtrat hunc Socrati fuiſſe morem, taurinis oculis obtueri.Et Vergilius bouem ltoruam uocat: Optima toruæ Forma bouis. b FExpedit habere plura cognomina. b LLVIII Ariſtophanes in Pluto: ⸗ Q8 8-y6⁶ꝓ ε ½eπτεομυννυυμάα ονρ Mu. id eſt: texpedit, ſi plura habeas cognomina. S... onuenit in eos, qui multa ſimul profitẽtur, quo quæſtum faciant uberiorem. Aut qui di/ uerlarum ſunt partiũ. Quemadmodũ ueſpertilio in apologis aliquãdo mus eſt, aliquando auis. Dictum eſt autem in Mercuriũ, cuius uaria feruntur cognomina. Vocatur enim Jo⸗ 2‿ el quod bene uertat negocia, uel quod ſubdolus ſit, ac uerſipillis:&.ακσάη³ιQοιORGñ̈ quod m auctionibus, ac mercimonijs præſit: i yεεαιένιuod uiæ dux, ut apud Homerum Priamo: u, quod impoſturæ, præſtigiarumq́; repertor: εα⁴εέ⁵σ‿,quod luctis augearhegOcIande
tes:

DEs. BRASAMT ROT= ADAGI ORVUI din certaminibus præconis uice fungatur: q ο quod deorum mini Feruntur item& Bacchi permulta cognomina. Prouerbium non inſcite torquebitur 8 ſtos ui nuſc; non habent titulos, ac nominationes, ut uocant,& ceu laqueos inſtru ct 10 24 Krdenda ſacerdotia. Aut qui plurimas artes profitentur, ut aliqua ratione ſbipa/ kent fortunam, uelut ij faciunt, qui in principum aulis ijdem& ſacrificum agũt,& miniſtrũ,
2—„ & cœconomum,
674 res: ⁵νέκ‿ dðu
& lenonem,& ονονπσ b Aidεον. 6 3 XLIX A0 e51e. In prouerbiorum collectaneis, quæ Plutarchi nomine eruntur, huiuſmodi
Cum aliquando Peloponneſus, in qua Dores, annonæ Jlaboraret inopia,
eperio fabulam. elop uA 1 e 4 didam urgente fame, collectis ſarcinis, inde demigrarunt. n cum incertis ſedibus huc atq; 7 pti ſunt in ciuitatem à Tripolitis. Pripolis autem ea in Rhodo eſt. No,/
illuc uagarẽtur, rece OluTA rgeree 2 men ESkur inditum illis, ut dicerentur 1odoS1ſg. Quadrabit igitur in eos, qui fame ada
cti, aliquò demigrant, uelut Anglorum uulgus ferẽ hoſpites b omneis, ao9es appela. ceu fame compulſos ad eam uiſendam regionem. b Tribus bolke 5 Pautus in Curculione: Si uis tribus b del hoaen es uerbis. Nam bolum Terẽtius accipere uidetur pro eo, quod Græci uo/ Tant Eακιν. Quod autem continuo deuoratur, tribus bolis edi dicitur. Aeh. ees. Velut umbra ſequu. 113. b 11 e, vd 7ec, id eſt: Velut umbra ſequi. Dicitur qui nuſq́; deeſt. Nam umbra cor, pus aſſectatur, uelit nolit. Plautus in Caſſina: Decretum eſt mihi quaſi umbra quoquõ ibis tute, perſequi. Vnde aſſeclas indiuiduos, umbras uocamus, ut indicatum eſt alibi. b Ne nummus quidem plumbeus. 8 1I Nummum plumbeum hyperbola prouerbiali, pro minimo pecuniæ ponunt. Dlautusin Caſſina: Cui homini hodie peculi nummus non eſt plumbeus. Confine illi, quod eſt apud eundem in Cãàptiui duo: 1 5 2 Neq; ridiculos iam terunci faciunt. Quanq́; hoc alio dictum eſt loco.ʒ 2 b Satietas ferocitatem parit.. LIII
Nicolaus Stobæus in collectaneis ſuis hanc ſententiam prouerbij titulo citat, eieai ritia cu
dat pote/
82 AvPHip,&r⁴eugic K. A⁴εαν εεέειεαεας νιανν id eſt: Parit ſatietas ferocitatem, impe
poteſtate coniuncta inſaniam. Tollit animos opulentia, quod ſi ad inſcitiam accę
ſtas, iam res ad inſaniam uſq; procedit. Concinit cum illo:.
Fœnum habet in cornu..
Quid cæco cum ſpeculo? 111.
ri roe ℳ υμꝶρ⁸‿πωςε‿ 1d eſt: Quid cæco cum ſpeculo? Finitimum i
bus graculo. Citatur à Stobæo uerſiculus hic ex Epicharmo:
rie N. ROd rc dOivyld,; ideſt Luminibus orbo, cum ſpeclo quid eſt rei?.. erſe
Quorſum opus eſt libris illiteratoc quò regnũ iuueni ſtulto? quò qiuitias ei qui neſcist uti
1 Miſeram meſſem meteer.„.
Malam metere meſſem, eſt pro malefactis luere pœnas. Non admodum abhorrete
eo, quod alibi retulimus. Vt ſementem feceris, ita& metes. Stobæus hoc ca wie Euripidis lone: ö“ i En k 1u ENae 3 α⁵mάον τειμάας ꝓoroi ka zr3ode AASTO xdrετdενν/ονυηπενμꝑQ⁊—ẽ EvAANE A An TiMH μ d πμα μ
E Mdce Duce VS0 SG. icd eſt:
Ac nunc honores õ ſceleſti accerſitis
Et opes paratis aucupantes undiq;
Promiſcue per fas, nefasq́;, poſtea
Neſſem metitis ob iſta triſtem& aſperaum.
3 Euripides A huff Venimus ad ſummam linean.
48 Sgone: r 1
½ LIIII li: Nihil cum ſli
olis, uelim chlamydem. Tribus bolis, dixit pro c6

cqui nuſq; deeſt. Nm Ih
ꝛeſtmini quaſtunbn an au utindicatumchali
*
mdeus. Confneill quuc
mm prouetbjſttulockt Aatietas ferocitatem mni’ 0. 1 1 o finiimumii de armo:
——
Morqudduisite
—
—
a g Non adnaia, de Kiobas ea
DPlautus in Caſſina: Numero dicis, dixit pro eo quod eſt, facile,& compendio.
n /Aodd, inimo pecunieponunst
1
quodſiad rſciimus
Ariſtophanes item in N
R vad vytsna—⁵ένν eν id 2.
——
CHILIADIS TERTIRE CENTVRIR
VII. E'AduεεινqƷτπεμνι ⁵ρᷣναν αάpõéνν. icd eſt: b 67 5 Peuenimus ſummam ad malorum lineam. Item Horatius: Venimus ad ſummum. De linea ſtadiorum& luſus, dictum eſt alibi non uno loco. Saburratus. b„„ Plautus in Ciſtellaria, noue quidem, ſed admodum eleg LVII
anter dixit ſaburratus ro onu, Aleried u
ſtus cibo. Sumpta metaphora àa nauibus, quas onerant harenis, aut argilla, ne Herhnd u5 cillentq; in fluctibus. Quod equidem inter adagia non retul diceretur. Plauti uerba ſunt hæc: ldem mihi, magnæ quod e non quæſtum facimus. Quæ ubi ſaburratæ ſumus, largiloquæ extemplo ſumus. henuiſlus er uſomei detorcfueatur. ueluriſi quis aures ſaburratas dicat, alicuius multi,- loquio. Aut animus philo lophiæ præceptis ſaburratus, ne rerum tem peſtate iactetur.
Numero dicis. LVIIT ponit pro cito, ac celer iter, citans tum alios multos autores, tum hunc Plauti locum. idem in Aaphüccyone: Numero mihi in mentem uenit. Vſurpatur apud eundem& alijs ali/ quot locis. b b
ſt parti, uitium mulierum quæ
Ma⅓εεμ ενι τσπαάνπν id eſt: Manu tentare in tenebris. Dicuntur qui rem obſcuris ueſti/
gant coniecturis. Ariſtophanes in Pace:
1 νμμι νην mμιερ aB. κχαάν△ßα b
Nuo R&xua 56e AXO SO,Aν ic eſt:
Antehac negociaWW—
Velut in tenebris manibus attentauimus,
Nunc ad lucernam cuncta penſitabmus.
Quod quidem& hodie dicitur de coniecturis incertis, oſ. Muſcas depellere.
8.
Muſcas depellere, etiam hodie uulgato ioco dicitur, qui ocioſo atq; inutili fungitur offi-
cio. Ariſtophanes in Veſpis: b
A*A uG d Xd EXe‿ bO) rA Ae KrA⁵αμςν ic eſt:
Imoò cauet præ manu habens, etiam muſcas depellere curans. Tenuiter diducis.
1
A⁷ Sεε, id eſt: Tenuiter diducis. Suidas ſcripſit dici ſolitum de ijs, qui pauperũ mo/ re tenuiter uictitant. Tranſlatum apparet à mulieribus lanam carminantibus. Niſi malu/ mus legere ²ερ. Nam in uulgatis codicibus ũνss habetur. Quæ uox quid ſibi uelit, mihi ſa ne non liquet. Porrõò ſiue gνε legas, ſiue eε, utroq; modo ſignificabitur illa tenuium ho minum in minutulis rebus diligentia, quam Græci uocant ιπηνιαοσνάmν, adeo ut etiam cumi
num ſecare prouerbio dicantur. Quin& apud Latinos, pauperes tenues appellant:& Te
rentius, ſic tenuiter dixit, de iuuene amante citra pecuniarum adminicula. Interdum ad ex/
actam curam referunt, ac ſubtilitatem. Vt Horatius in Sermonibus:
Vtpote res tenues tenui ſermone peractauaa.. bulis, Ae⁷ν—νrice dixit,& Aersrse Aigde, I A*OAO.
id eſt: Tenuem curam,& tenuiſſimas rationes,& tenuia loqui, nimirum anxias, ac nimium
ſubtiles philoſophorum ridens argutias, cuiuſmodi acumen Seneca prodidit fuiſſe Chry/ ſppo, quod pungeret modo, non penetraret. Simia fucata“ LXII
nigeaO adAe—H1⁸, id eſt: Simia plena fuci. De deformi anu, fucata tamen;& me/ retricijs culta lenocinijs. Nem+μι⁶έιορ Græcis appellatur color ille, quo quondam meretri
ces, nunc honeſtæ etiam, ſi dijs placet, matronæ faciem oblinunt, quo ſenectam, ac formæ
uitia diſſimulent. Ariſtophanes 2 Tro ε᷑παννσννννσνσνε
„
IsNpop r& KXrdλμ]1bi8;
LI2 Vaunn
— ·———————-—
iſſem, niſt etiam uulgo paſſim
Palpari in tenebris. b Lr.
—— ꝓôͤ—————
½

Vtruin ne uarijs picta fucis ſmiaa An anus ab imis huc reuerſa manibuʒ. Poteſt& ad rem accommodari, ueluti ſi quis turpem cauſam, orationis phaleris adornet, ut honeſta uideatur.
20c0νο⁵εννπν⁶‿εα ſimilia.
. LXIII pniutarchus in Sympoſiacis oſtendit olim cognomina quædam prouerbiali ioco iactata fuiſſe in eos, qui ſerius ac cunctantius ad conuiuium accederent. Dictos enim tum uà/ oidεiιν so, tum J0—ονοςαε⁶ςνασ um TPexsdeia. Quorũ nominum rationem ſi coniectare licet, hanc eſſe puto, qnod qui cunctarentur adire, ij, quod alijs eſſent in mora, impedimen/ to eſſe uidebantur, quo minus illis cœnare liceret:deinde quod lentitudine ſua efficetẽt, ut conuiuium ad noctem uſq; proferretur. Tertium cognomen ncòε&ντερασνινqattributũ ap paret. Negat autem apud Plutarchum quiſpiam Pittacum ab Alcæo 7 ophorodorpidem appellatum, quod ſerius iniret conuiuiũ,ſed quod ſordidis ac plebeijs cõp otationibus gau, deret. Antiquitus autem inelegans, ac parum urbanum habebatur, ſi quis ad conuiuiũ ro/ gatus, tardius adueniſſet. Vnde Polycharmus in apologia, qua uitæ ſuæ rationem reddit Athenienſibus, illud in laudem ſuam interpoſuit. Au⁴ νε&⁴οο τ‿ινρα Ʒ⁹ϑ QƷ☚s roig a, dorron el Lr ‿εο%ꝙ Usαr Aoανοιμ⁵αο id eſt: Ad hæc inſuper Athenienſes, nunq́; ad cœnam accerſitus, poſt tempus acceſſi. Huius opinionis Battus quidem ſcurra non illepi de cauſam aperuit apud Cæſarem. Conſueuit enim is, qui tardius ueniret ad conuiuium, 271buxοdseirise appellare, quaſi dicas, conuiuiorum appetentes, propterea quod cum eſſent occupati negocijs, ob cœnarum tamen cupiditatem non excuſarent 1, à quibus rogaren/ tur. Huiuſmodi fermè Plutarchus. At Terẽtius in ſeipſum excruciante, indicat inciuile fuiſ,
ſe, ſtatim& ante tempus adeſſe conuiuam, cum Chremes ait illos iamdudum praæſto eſſe
domi ſuæ, ſeq́; ipſum in mora conuiuis eſſe, nimirum indicans contra fieri ſolere.
Cui iſta arrident, meis ne gaudeat. b Ariſtophanes in Nebulis: b
O0*½ Tie 0ν TrToνσ„XR, T010 O7 AN Xcas(r0. id eſt:
Proinde riſum, cui iſta mouent, is meis ne gaudeat.ʒ W W
Prouerbij ſpeciem habet, quo licebit uti, cum ingens intereſſe diſcrimen ſigniſicabimus in/
ter noſtras& aliorum rationes. Contrarium huic illud Maronis:
Qui Bauium non odit, amet tua carmina Meui.
De ijs, quæ eiuſdem ſunt farinæ,& ex æquo contemnenda. b
8 BGAνXGG. Oc⁴μαωνεν 6095.. LXV
8 1... 1. 1.
neαᷣαναοαο, rouerbiali conuicio dicebantur ſceleſti& improbi. Quod nominis olim in/
ditum uidetur ijs, qui obuerſantes circum aras, uictimis tendere conſueuerunt inſidias: aut qui ob id rem diuinam facerent, quod ex aliorum accuſatione compendij nonnihil aufer/
rent. Nam huiuſmodi mortalium uota lupiter audit apud Lucianum in Icaromenippo. Di
tur item Boλμοοῦeww⸗qui cum res diuina peragitur, non faciunt uota dijs, ſed nugas inanes
deblaterãt. Qui mos hodie magnatibus præcipue placet,& illud ad modũ ciuile putant, ſf inter ſacriſicandum aſſidue cuipiam ad aurem obganniant. Ariſtophanes in Nebulis, ud
Poααοανοναdem in eadem fabula: b 4 b 1
8! Ac ri uε /εμρμρααχραάενσεμε dανQQε τυποι ανάαμαασα. id eſt:
Siquis eorum bomolochum egerit,& flexum aliquem flexerit.
Quanq́; in hoc ipſo aανανν rννα αινιανρ ſubeſt prouerbij color.
Priuſq́ʒ gallus iterum cecinerit.
n5 3 d deVSOO SeSuG 2,0 o. id eſt:
Priuſq́; gallus iterum cecinerit, id eſt: b b admòdum mane,& antelucano. A priſca conſuetudine ſumptum, qua noctis deliquium 2 acceſſum diei, galli cantu metiebantur, gnomonibus horarijs nõdum repertis. Gallus autẽ tribus interualiis canit, prænũcians diem. Qua de re Plinius libro decimo, capite uigeſimo primo:kt hi noſtri uigiles nocturni, quos excitandis in opera mortalibus, rumpendoq; lo/ mno natura genuit. Norunt ſydera,& ternas diſtinguunt horas interdiu cantu. eunt cubitum. Quartaq́; caſtrenſi uigilia ad curas, laboremq́; reuocant. Nec ſolis ortumin- cautis patiuntur obrepere. Diemq́; uenientem nunciant cantu, ipſum uero utau n
. aterum
LXIIII
1.XV
Cum ſole
1
0r ſater ur ockione iigert detAnit gaturæn ſis gallc gla(æe propaga (U mal. 1 bimazi rriltnd tanat, xtadinc nerolunt poole colp for gt et blomrus ocaſſac Jptimame modlidter am de gall tdignoſc antus, mul Quod tam Noximus: (ondwülte Rd a8 Nerrin winine g au g Ke ſqaden Lum galus
Prouerbi teäricopt Ciged dch o
emo uelal bonuenieti
kmaat rs 1
uimo verſa doteuocat dits
Tcr dache 1 melcds. ght rum, llahra G
Aeh

excufarent is,d qbdn mexcuciante jndicttin nes ait ilos inmdudmm dicans contrafetiſck
t.
eſt
reſſe diſciimen güt Haronis:
da.
h improbi. Quod nmnit
tendere conſdeuenptn ſatione compendi un odLucanumin cn,
bij color. 3
Conueniet in ſordidum,& impendio parcum.
——
CHILIADIS TERTIAE CENTVRIA laterum. Hactenus Plinius. Cur autem id accidat gallis,
coctionem in cauſa eſſe putat, quod id temporis cibus à pectore depuiſus in omne digeritut. Poẽtæ ad fabulam referunt, cuius meminit Lucianus in Gallo. Mihi SPus det Ambroſij Leonis Nolani ratio ir denn in lireaaes arri⸗ let⸗ Heonlis ant ratio, quem uirum equidem non dubitem in perueſtigandi naturæ myſterijs, uel cum quouis ueterum philoſophorum conferre. Hic in naſtioni 8 ſuis gallorum cantum à peculiari quadam ſalacitate proficiſci putat. Eſſe eni 1 nues pra s gallinis dedi el c pronicilct putat. Eiſe enim hoc animal præ cæteris gallinis deditum, ac uelut uxorium, mireq́; ſollicitum de ſobole quàm maxime propaganda, adeo ut unus gallus compluribus gallinis præficiatur, 4 cus maritus impleat, tum pro fœminis, ac pullis acerrime depugne ab imaginatione Veneris proſiciſci, uel illud ſatis arguit, quod priuſq́; ineundis gallinis ma turi ſint, fileant. Ex reliquis item auibus pleræq; in coitu, coitubsue deſiderio uocem rdunt⸗ ut anates, paſſeres, hirungqines, perdices. Vox autem maris in auium genere, tantã uim ha, bet ad incitandam Venerem, ut quædam hac audita tantum concipiant in nu lin gerclees efla aee sen b n, piant oua. Quo in nu/ mero ſunt perdices. Gallus itaq; dilabenite, iam per uiſcera cibo ſomnoq́; diſcedente quo tẽ pore corpora ſua ſponte concitantur ad Venerem, ſtatim gal n., ſor ſit fœtura, cantus illecebra prouocat. Quod autem ſubinde canit, in cauſa eſt, quia gal/- 5 3. 92..„. 2 lis ſomnus eſt interſectus, minimeq́; perpetuus, maxime cum uigent ætate, ut intelligas& hoc à ſalacitate proficiſci. Sed ut ad interpretationem adagij recurramus, ueteres initiu diei à prima mediæ noctis inclinatione ordiebantur, proximum tempus gallicinium uocabãt quod id temporis lucem multo ante præſentientes incipiant canere. Tertium conticinium 2
Democritus apud M. Tullum cõ,
cum& galli conticeſcunt,& homines etiam tum quieſcunt. Quartum diluculum, cum inci
pit dignoſci dies. Quintum mane, cum clarus iam dies exorto ſole. Itaq; ſecundus gallorũ cantus, multo ſolis exortum anteuenit. Hinc luuenalis:. Quod tamen ad galli cantum facit ille ſecundi Proximus ante diem caupo ſciet.ʒ Conſimiliter Ariſtophanes in concionatricibus: OuR A iι τσα be 9 75 Terεανο, AAεν ερρέινννσο. id eſt: Minime gentiuim. b Ne ſiquidem illo te appuliſſes tempore. b Cum gallus iterum caneret. Huius rei mentio fit& in euangelicis literis. b Ne allij quidem caput. LXVIIT Prouerbialis hyperbole. OdJt ⁴αοο⁴ν ροωο d εοe, id eſt: Ne allij quidem caput de dit. Ariſtophanes in Veſpis. b. Oiee ObdE Oρέι εεμροραόααερ roνε †o,i—οσσ— id eſt: Nemo uel allij caput addit coctis.
4 n bep;
Ruminare negocium. b LXVIII 2 4*.—,—,,„ A'caεε α, id eſt: Ruminare ſeu remandere negocium. Dicitur qui ſuo cũ
animo uerſat, etiam atq; etiam expendens. Sumpta metaphora ab animantibus, qui cibum
in os reuocatum denuo mandunt, atq; ita demum in alterum uentrem traijciunt. Nam ic
non accidit niſi ijs, quibus duo ſunt uentres. Ariſtophanes in Veſpis:.
n0i 2 o&&ꝙ&᷑ νοαᷣνσσισνν ʒccaασιμ·M id eſtt.
Vix cauſa cognita eſt, ubi ruminauerant...
Id etiam appellant aναmπκασω⁴νν. Vſurpat hoc adagium& Lucianus quodam in loco,
Mordere labrum. 4 LXIX Eop rd xακ id eſt: Comedere labra, uel hodiernis temporibus uulgo dicitur, qui ſto
machatur, animoq́ ringitur, ſumptum ab indignantium geſtu. Ariſtophanes in V eſpis:
IR bH yne eb xedοl. ic eſt:
Comedens labra præ iracundia. Sic& Homerus Odyſſeæ. s.
Oic dα πνννααsƷ⁴ kp XsiA&νςἀνπαε id eſt:
Aſthilabra ſuis preſſerunt dentibus omnes.,
Lael(biari.. LXX Ato id⸗d antiquitus polluere dicebant. Ariſtophanes in Veſpis:
LISs ldae
—————
tantamq́; turbam uni/ t. Porrò cantum gallorũ
linarũ meminit, quoq́; copio/
———— ——J
—
———————Q—Q—OÖ—˖—, ͤ————
—
—
——
—
5 8 1 4 1 Iu ¹ 1 1 4 1 4 1 1 3 4 AI * 1 1 1 * 1 4 1 4 1 3 1 4 I 1. I 1 „ 6 1 I I 1 1 1 * I t 1 I 1 1 I 1 Iie 1 ’ I 8 4 3 1 I 1 4 1 1 1 1 1 — E 1 I 1 EI 5 4 ſ
—
—.——
—-————
————— ——

67 8 b I2N S Idx AS Sidp roue uενπνεασςι. Qux conbibones iam ſuos contaminet. Aiunt turpitudinem quæ per Os peragitur, fellationis opinor, aut irrumationis, primum 3 Lesbijs autoribus fuiſſe profectam,& apud illos primum omnium fœrminam tale quiddã paſſam eſſe. Interpres huius rei teſtem citat Theopompum in Vlyſſe. ia i ττeτινα ετα . 70 Ao Syues Aν 9. 1 Arο 30A‿ο εμπτπι ⁶σσσμμ ςσ old As Pico 2up. id eſt: Vt
DBS. BRASMI ROT. ADAGIORVAM 9. lerore id eſtt b
ne uetus illud, ac uulgo iactatum inuentum ore noſtro proloquar, quod aiunt Leſbios te,
periſſe. Citat& Stratidem in Troilo: AHTO Jle ee e Ahee
A△αν τννιαφ⁴᷑ ue rO AEO Pioi X§⁶ k. id eſt:
Nequando fili louis hucuſque peruenias uerum hoe Leſbijs relinquas, ac ualere ſinas, Senarij duo uidentur, ſed nonnihil deprauati. Innuit idem Brllophanes, 2 EnAI
vourocec
Aoude d'e ⁵αν O α αντ‿ 8 Asꝓlφεous. Mihi at uidere labda iuxta Leſbios. 1 Alluſit autẽ ad communem literam, quæ prima eſt& Leſbijs,& obſcœno uerbo Aerxαεεν
b id eſt:
Id, ni fallor, tale quiddam eſt Græcis, quale fellare Latinis. Nam uox etiamnum manet, ta-
metſi rem iam olim è medio ſublatam arbitror.
Pyrrichen oculis præ ſe ferens. LXXI
n*½αε ενενσνꝑν id eſt: Tumultum ac bellum uultu præ ſe ferre, inde dictum, quod Pyr/
riche laltationis genus eſt, quod ab armatis pueris peragebatur, ut teſtis eſt Athenæus li-
pro Dipnoſophiſtarum decimoquarto, oſtendens in ea pelli imaginem repræſentari, impe
* 2
Militares, inquit, pyrrhicas populo frequenter exhibuit. Ariſtophanes in Auibus:
A A ade NAς dεονν vsixle B-ETop. id eſt:
Nuncius accurrit ad nos, Pyrrichen oculis tuens. 2 Vnde& pedi Pyrrichio nomen, quod impetum habet militis ruentis in præſium,& uel à Pyrrho Achillis filio. Siue ut putat Athenæus, à Pyrrichio, quodam Lacedæmonio. ſunt enim bellaciſſimi Lacones, apud quos peculiaris erat hæc ſaltatio, quam mox a quinto an/- no pueri diſcebant, quod illi uocant ⸗νπνιάαιν. Vel ab ignea ui nomen habet. Quin hoc ipſum ſi quis tumultuantem,& ira excandeſcentem dicat νέπέχάινν non carebit prouer- hij ſpecie. b 2 b Non eſt oleum in lecytho.
LXXII ENALOp Ob Tve T AN&, id eſt: Haudquaq́; ineſt oleum lecytho, ſcilicet cum ſigni camus non eſſe precibus locum apud inexorabilem. Refertur apud Ariſtophanem in Aui bus. Eſt autem alluſio ad uocem. Nam auo oleum ſignifcat,& Un⁴‿ε milericordiam.& haud ſcio an altera ab altera ſit deriuauuau. b b 4 . Magis gaudet eo, qui ſenectam exuit. LXXIII reyAde A Sae 29e, id eſt: Gaudet magis, quàm qui ſenectam exuit. De uehe menter hilari, ac geſtienti gaudio. Ariſtophanes in Dac μαό¶pmJꝛν₰0] pyXb Od vO) pAoe AXNO, puce knd'de,&nꝓꝑuνμρᷣ ν αμάσαᷣε. id eſt:
Gaudeo ſiquidem, atq; lætor, atq; pedo& rideo.
Qui clypeum ſuffugerim, magis ac ſenectam qui exuit.. Dueluin eſt à ſerpentibus& cicadis, qui ſtatis temporibus, exuunt ſenectutem, ac ueluti re naſcuntur.
RH̊ic bonorum uirorum eſt morbus. Aurx„ 2S iu Krp. vvo. id eſt At iſte ſanè morbus eſt probi uiri.. Suidas propemodum, ut prouerbiale citat. Extat autem apud Ariſtophanẽ in Veſpis. Vti licebit, cum id probro datur, quod magis laudi duci oꝑortebat. Finitimum illi, ex Euripidis Aulidenſi lphigenia: RXGA⁴⁶„ Ao. rouudd O/ Eᷣoveiduα. id eſt: Mihi opprobraſti probrum honeſtum ſcilicet/
L.XXIIII
tum& ardorem adorientiũ,& celeritatem fugientium. Et Aelius Spartianus in Adriano:
Zat i xalun Atlon, aidere, cicubi 7 uoc nbelcũ Man lophan vIdh. Attum T oie Ne pald Procod micama
Bacje quod G ereu modumt gaataten datum ar rat inpo⸗
fnlum C pud Cyr danx fuit 3
PDauta⸗ ſgnidcans drmintsa ts circuſer Luid dlui deuum auu
1 caale i lluetis u üimie ilt 8 uH m aremik,
Ntiny onpolto, Ownes cot Nabrun b b autem h

alefen indegäma gedann, ut teſtis eit ür belli maginem exatm.
Et Aclias Spartenuult
Ariſtophanesin Auig le f t milttis ruentisin rim hio,quodam Lacctmi cſaltatio, quam moxii
ea ui nomen 8 at wi K e, non aii
oleum lecſtholcitl arurapad Arlintem nSard D, nin
xia ſunt infamiæ, quod his magnates ac probati laborent At longe fœdius eſt adulterium, quod tamen proceres ſi
cũ cubites, ob nocturnos, ut diuus ait Hieronymus, metus.
Manet etiam hodie uulgo tritiſſimum: Ne gutta quidem, vreSonundig — 2
micam æris, aut farinæ, quemadmodum& ante diximus.
quod Græci aνde appellant. M. Tullius ad Atticum libro ſexto, an Ae be O Ec ,2Aο τƷ μμ /½ραlsαων Etiamſi Tullius Lo³᷑ſci d actipere uidetur prope
dux fuit deducendæ in Cyrenen coloniæ.
——
cCHILIADIS TBRTIAE CENTVRIA VII Aut dο, in triſtia quædam& ſeuera uitia or„te aſ⸗ e enesA Aut 1inde quædam& ſeuera uitia, quæ cum atrociora ſint, tamen minus obno, Quis enim non execratur furẽe bi propemodũ laudi tribuunt. ln, eleratius eſt, ́; puellam habere qui At hoc qui facit ſacerdos, uap/ ambitione tument, auaritia cõ,/ hi bonorũ uirorum morbi ſunt. LXXV pro minimo. Ari
uidere, obtrectare, ſtudere congerendis opibus longe ſc
pa uocatur, ac ſterquiliniũ,& integri, ſanctiq; habentur, qui tabeſcũt, inuidentiæ uirus afflant omnibus, quod uidelicet Nae guttam quidem.
ſtophanes, Eν νέαχασανννένρσανji 5 1 2à 2 1 2&αέ⁴‿ε⁵Qάονςνανκάανκάκν εινννν ðνμν icd eſt:
At tu mihi da pacis unam guttulam. mi e Sn, ſ.n. Attum i da paci guttulam. Idem in Veſpis adſimili forma dixit: T'r98 Obc rαα᷑σ&χοο.—
Ne paſpalam quidem ſomni.
id eſt: Pro eo quod erat, ne minimum quidem ſomni. Nam paſpalam Græcci uocant minutiſſimã Ba d.
30εεεενε, dicebantur uulgo qui balbutirent, uibusq́; hæſitans eſſet& impedita li 8
ita lingua, 58 kuwοαᷣνες The e 5
modum pro effutire. Inde tranſlatum ad eos, qui nugas deblaterant. Vnde a‿ααασιααν nu
gacitatem uocant, uocem à Batto quopiã Thebano mutuati, cui uox fuerit exilis, linguaqʒ parum articulata. Dicunt& Saoaoνναμην/multiloquẽtiam, à Batto quopiam poëta, cui mos
erat in potẽmatis eadem ſubinde inculcare. Vtriuſq; meminit Suidas. Verum hæc nihil ad lenſum Ciceronis. Mihi magis apparet dictum fuiſſe aᷓc pro dolo malo agere, quod apud Cyrenæos uulpes dicatur, dσπσασωt Latini quoq; dicũt uulpinari. Battarus enim
b LXXVII
3. Vnde excoquat ſeuum, b 2 Plautus in Captiui duo ꝑrouerbiali dixit hyperbole: Vnde excoquat ſeuum ſenex, opes
Fgniſcans copioſiſſimas. Tametſi locus hic non uidetur uacare mendo. Ratio trochaici carminis admonet opimæ legendum, non optimæ. Plautinus uerſus hic eſt, ita uti in uulga tis circũfertur codicibus: 1* Quic diuitiæ, ſunt ne opimær Vnde excoquat ſeuum ſenex.
Seuum autem uel ut alij ſebum, eſt pingue pecudum durius, quod Græci st appellant.
ſactare iugum.— en LXXVIII
2 2—.. 7 X 1.— Nactare iugum, eſt incõmode ferre ſeruitutis neceſſitatem. Tranſlatum à bubus, nondũ aſſuetis iugo. Iuuenalis: Nec iactare iugum uita didicere magiſtra. 5
Simile illi: Contra ſtimulum calcitrare. Congeminatur enim infortuniũ, quod feras impa/ tientius, minuitur animi æquitate. Quemadmodum ait Plautus: b
In re mala, animo ſi bono utare, adiuuat.. . Vt in Velabro olearij.
. LXXIX 1 Vt in Velabro olearij. Prouerbialis ſimilitudo de ijs, qui conſpirarunt, remq́; gerunt ex compoſito. Plautus in Captiui duo: Vna res: 1 1 9t4 24e
Omnes compacto rem agunt, quaſi in Velabro olearij.„ 1 34,„„ Velabrum autem, autore Varrone, locus erat Romæ, quo olearij diſtrahebãt oleum. Mos
eſt autem huic hominum generi, ut inter ſe de precio conſpirent, quo pluris uendant.
IlImi ſubſelliä. LXXNX idem in eadem fabula: Imi ſubſellij uiros appellat paraſitos, qui ita in conuiuiũ admittun tur, ut imo ſedeãt loco. Nihil, inquit, morãtur iam Lacones, imi ſubſellij uiros. ltẽ Horatius: Et imi deriſor lecti, ſcurram ſigniſicans. Quadrabit etiam in tenues conuiuas, quos diuites iſti nonnunq́; recipiunt, ſed infimo loco. Lepidius erit, ſi trãsferatur longius, hoc eſt, ad eos, qui inter aulicos proceres, extremo ſunt loco, aut inter eruditos poſtremi ſunt, quos& in- fra claſſem& extremæ claſſis,& infimæ notæ licebit appellare. Quorũ poſterius hoc à mer
cibus ſumptum uidetur, quibus addita nota teſtatur precij modluprie ac à Tnſ 5 ....ö 1 4 terxum
5 2-
4 1* 1 1 1 4 ¹ 4 1— 4 4 I iß 1 4

é68seo DES. ERARSMI ROTERODAMI ADAGIORVM
terum. Nam qui primæ claſſis erant, centũ& uiginti milia æris poſſidebãt, atq; hi ſoli claſſt, ci uocabantur, reliqui omnes, nam claſſes erant complures, infra claſſem dicebantur. Au, tor Gellius libro ſeptimo, capite decimotertio. 1 Manticulari. 33 LXXNXI Feſtus Pompeius oſtendit poẽtas hoc uerbo manticulari uſos pro fucum facere, ac ſub/ dole agere. Citatq́; Pacuuium ita loquentem: Ad manticulandum aſtu aggreditur. Tractũ autumat à manticulis, quas fures attrectare ſolent, nimirum quo furentur. Equidem magis arbitror hinc ſumptam metaphoram, quod qui in conuiuio diſſimulant mantilibus tegunt faciem, uelut extergentes. Vnde in ſermonibus Horatius: Mappa compeſcere riſum... Plautus item in captiui duo, pro pallio, latebraq́; poſuit, qua dolus tegi poſſit. Nec menda cijs ſubdolis, mihi uſq; mantellum eſt meis. Nec ſycophantijs, nec fucis ullum mantellum obuium eſt.Equidem haud ſcio num ad hanc pertineat formam, quod legitur apud Orige nem homilia in Ezechielem quinta: Q ui dicit proximo ſuo, ignoſcit nobis peccata noſtra deus.Siquidem& in talibus ſacramentis ludimus uiciſſim nobis pollicentes, mappam mit tet deus, id eſt, teget noſtra flagitia, miſſa mappa. Verum quoniam Græci codicis non ad, eſt copia, ſuper hac re præſtiterit Academicum agere. Docti quibus adeſt, locum hunc er- cutient à nobis admoniti. Auro habet ſuppactum ſolum. Prouerbiali figura dixit Plautus in Bacchidibus: Auro habet ſoccis ſuppactum ſolum. b De praædiuite, cui tanta ſuppetat auri uis, ut pedibus calcet. Solum enim pro infima crepida rum parte poſuit, aut certe pro pauimento. Ad aras. b LXXXIII E Bcoαμοσε, id eſt: Ad aras. Refertur in collectaneis, quæ Plutarchi titulo feruntur, nec explicatur. Equidem, opinor, perinde ualere, quaſi dicas, ipſo in negocio, iuxta prouerbium quod nobis alio dictum eſt loco, quo uetamur ad aras conſultare. Samiorum laura. LXXXIIII E⁴ανι¶ðᴵe⁷‿⁹α, id eſt: Samiorum laura. Dictabatur in turpibus addictos uoluptatibus. Laura apud Samios angiportum quoddam erat, in quo cupediæ, popinariæq́ lautitiæ uen ditabantur à mulierculis in hoc paratis. Extat& hoc adagium in commẽtarijs, q æ Plutar, cho inſcribuntur. Refert idem Athenæus ex Clearcho, libro duodecimo, addens hoc inuè- tum fuiſſe Polycratis Samiorum tyranni, eamq́; ciuitatis corruptelam fuiſſe commentum ex Sardorum cubitu, qui dulcis prouerbio dictus eſt, autore Platone. Taænarium malum. Tv εαυνμ, id eſt: Tænarium malum. Siquid crudelius ſæuitum eſſet in famulos, Iæ narium malum uocabant, propterea quod olim Lacedæmonij captiuos, qui in Tænarum
LXXXII
confugerant, reductos capitis affecerunt ſupplicio. Eſt autem hoc loco T ænarus regio qua
dam Laconicæ, cuius incolæ Tænaritæ uocentur. b Lesbius Prylis. LXxXXVI OE,ε Q☚μιρ. deſt: Lesbius Prylis. Plutarchus in adagionum collectaneis, ſi modo non fallit titulus, tradit oc prouerbiũ per ſimilitudinem ſumptum. Prylin enim fuiſſe Mer curij filium, ac diuinandi eritum. Quanq́; νπννν Græce, militem peditem ſignificat. b Agas aſellum. LXXXVI Agas aſellum. Hoc adagij quoniam mutilum refertur, non ſatis liquet, quid ſibi uelit. Re fertur autem à Cicerone libro de oratore ſecundo, ad hunc quidem modumin hoc genus conijciuntur prouerbia, ut illud Scipionis, cum aſellus omneis prouincias ſtipendia mete/ tem ſe peragraſſe gloriaretur, agas aſellum& cætera. Hactenus Tullius Neq; uero libet re, ferre, quæ in hunc locum adfert Omnibonus, interpres alioqui non omnino malus. Tame uiſum eſt ipſum adagiumin medium proponere, quo doctis ſaltem ueſtigandi miniſtrarè occafionem. Fortaſſe legendum agaſo aſellum. Nam ueteres elidebant uocales more Græ⸗ corum etiam in ſcriptura. Atq; ita ſenſus erit, unũquenq; facere quæ ſe digna ſint. Depotant nepotes, decoquit lurco, digladiatur miles, peierat leno, mentitur aduocatus. Siquidẽ hoc iplum agaſonis uocabulum, in contemptus abit prouerbium. id quod apud Græcos feſti ...— uius elt.
LXXXV
riusel galor cbulis
Adimi
rhp praclar huille⸗ üicit. nem ex puero Ae Leruun Niſqu Uetn. hoc apu plcem us Pt gnant pap han etiterut äoghdiet Alberd
vm 1 iulos did nodo ii
Kchiü tem inter Dicume corpori.
nla Cmusit gter mel dtephan lam fr 2

Näprn. enam Crai aät
lquibus aceitloomde
U
t Solum erimnpviin
u
gue Plutarchitttuloſemne
po in negocio imnnat re.
Lb- turpibus addictsuoun cupediæ, popinniatti gium in commetanpgat dro duodecimodte,hr cortuptelamfiiſe umm tore Platone. 1
. n Ccnch. iin utmelttin mmonij captiuos quih tem hoc* Tanuch
4 acagionum clce
nem experitur ſeſe uiribus ſuperiores. Non diſſimile quod admo puero male cincto. Recenſetur in Plutarchi collectaneis.
ASOp oOd&„ο,
in uehementer aſtutos. Ad hũc modũ ſingebatur antiquitus Mercurius: uel quod plurimã
CHILIADIS TERTIAE CENTVRIA VII. 681 uius eſt, ob ſermonis Moud. Nam Dores aſinum uocant, non ⁰vop, ut cæteri, ſed a& agaſonem, non ou, ſed ‿αμτινναα, ueluti teſtatur Julius Pollux libro de terum dae cibulis ſeptimo. Fortaſſis huc pertinet quod ſcripſit Flaccus epiſtola. xix ad Lolliũ: n Ad imũ T hrax erit, aut olitor, is aget mercede caballum..
Samium comatum.
Tò Ep eμαρ o"Oοανν, id eſt: Samium comatum, dicebãt eum præclarius expectatione ſeſe geſſiſſet in negocio. Aiunt pugilem fuiſſe, qui cum ab aduerſarijs haberetur ludibrio, quod comatus uicit. Vnde in prouerbium abijt, quoties quis certamẽ ſuſcip
2 LXXXVIII qui ante ignauus habitus,
tus eſſet, commiſſus cum illis, it, cum ijs quos præter opinio, nuit Sylla: Cauendum à& Seruum haud ueho. b
EI A⁴ vercε⅜εανκε να εεν ειν ugsdp. Seruum ego haud ueho,
Niſi qui prius pro carnibus certauerit, certamine in nauali. 1
ld eſt, non admitto ſeruum, niſi multis magnisq́; ſpectatum experimẽtis. Eſt autem carmẽ hoc apud Ariſtophanem in Ranis, à nobis alio citatum loco. Admonent interpretes du/
LXXXIX id eſt:“
plicem eſſe lectionem, 2i ερειν 5f0 ensον, id eſt: Pro carnibus,& pro cadaue,
ribus.Pro carnibus accipiunt pro uita. carnem enim corpus appellant Porrò ſerui cum pu
gnant, quoniam nullas habent poſſeſſiones, pro uita duntaxat dimicant. Qui legunt ie- υ᷑ν hanc adferunt fabulam. In prælio nauali, quod actum eſt apud Arginuſas ſuperiores
extiterunt Athenienſes, uetueruntq́;, ne cadauera cæſorum tollerentur,& hac quoq; de re
digladiatum eſt. In hoc autem bello ſerui egregiam operam nauaſſe leguntur, qua propteꝝ
de libertate donati ſunt. Recenſetur prouerbium in Plutarchi collectaneis. Tertium caput. AG
Ti1 MSi, MxA i Ky*eα☛, id eſt: Tertium caput& tertio cerebro. In onerum ba
iulos dictum, qui non humeris modo, uerum& capite geſtant onera. Extat in ijddem quæ modo citaui collectaneis.
Vt Corinthia uideris. XCI
A uo“ hic Torne Xo*πεκα, id eſt: Corinthia uideris corpore quæſtũ factura. In mulie, rem intempeſtiuius libidinantem. De mulieribus Corinthi proſtantibus dictum eſt alibi.
Dictum eſt autem, Xoνπονπαια ouo quidem uerbo, quod nobis indicat quæſtum facere corpore. xoνςον enim naturam muliebrem ſigniſicat. Extat& hoc in ijſdem collectaneis. Cyrnia iactura.—́—* uuia rs, id eſt: Cyrnium malum. De magnis diſpendijs& expilationibus dicebatur. Cyrnus inſula quæpiam eſt, è regione Apuliæ, cuius incolæ longæui perhibentur eſſè, pro⸗ pter mel, quo plerunq; ueſcuntur. Nam eius illic ſumma copia, quemadmodum a utor eſt Stephanus. Hac olim nauigantibus erat inacceſſa, propter prædonum ac piratarum circa illam frequentiam. Atq; hinc uulgo prouerbium increbuit. Rapina cotytijj. LC ASεαιꝙννσ οσντυιντιοιο, id eſt: Rapina Cotytijs. Cotytia feſtum quoddam erat apud Siculos,
in quibus ex more placentulæ quæpiam& arborum fœtus ramis alligabantur, eaq́; diripiẽ,
da proponebantur. Refertur in Plutarchi collectaneis, nec exponitur. Quãq́; facile liquet dici ſolitum de bonis temere profuſis, direptisq;. b Quæex antiqugsg. kolII Ta αeQααε, id eſt: Quæ antiqua. Perinde ualet, quaſi dicas ſummam moleſtiam, ex- tremumq́ʒ; malum. Tyrum enim quæ cognominata eſt uetus, dictione compoſita, raν rν Alexander expugnatam& ex inſula comportatis aggeribus, redditam cõtinentem, crudeliter adminiſtrauit, plurimisq́; affecit incommodis, unde prouerbium, rã tu mancud, 55 ſignificabant tantum malorum, quantum antiqua Tyrus pertuliſſet. Recenſetur in 3 lutarchi collectaneis. 09
rTou⁵*αα‿ Lεαμνε, id eſt: Triceps Mercurius. Dictũ uidetur in ambiguos, ancipitesq́; aut
Triceps Mercurius.
uim
————òJ—1—J322]111“—
quempiam apud Samios
XCIII

532 DES. BRRASMIROT. ADAGIORVA uim habeat oratio, uel quod idem deus index uiæ, proinde in ſingulis capitibus inſcriptio- nem habebat, quò duceret hæc uia, quò rurſum lla. Nuiuſmodi Mercurij ſimulacrum pri,/ mus poſuit Proclides, autore Philochoro. b“ 4 Danace... XCVI Aduvdui, id eſt: Danace, ſic appellabatur nummulus ille, qui Charonti perſoluitur, naulũ pro tranſmiſſione Stygiæ paludis, cuius meminit Lucianus in Charonte. Apuleius item in fabula Pſyches.Refertur in collectaneis Plutarchi, nec indicatur uſus. Mihi uidetur recte uſurpandum, ſiquis iubeat ſenem parare Reudανω innuens prope adeſſe, ut emigret è uita, Aut ſiquem uſq; adeo nihil reliquiſſe dicat, ut ne Danace quidem ſuperfuerit. b Vt Bagas conſtitiſti. XCyII Bιε un, id eſt: Vt Bagas ſtabas. In ſtupidũ& elinguem dicebatur. Bagas erat quiſ piã adſimilis attonito, ſtupidoq́;& inſulſo. Cõmemoratur in Plutarchi collectaneis. Hauq ſcio num legendũ ſi Baxoas ꝓ Bagas. is Eunuchus fuit.Et eſt hoc genus timidũ& imbelle. Cancrum ingredi doces. b. XCVIII XX* b53A SaSdp dudεανσ, id eſt: Cancrum recte ingredi doces. De eo, qui docet in/ docilem. Refertur in eiſdem collectaneis. Finitimum uel idem potius cum illo, quod paulo ſuperius retulimus ex Ariſtophane. b . Mateenhaurius. b XdolxXx. Odαρσσάρηνσσαάνν⁴ες, id eſt: Mare exhauris. De eo, qui conatur, quod effici non poſſit. Nam montes utcunq; perfodiuntur, at mare non poſſit exhauriri. b Canes timidi uehementius latrant. 6 Quintus Curtius libro ſeptimo, demonſtrat huiuſmodi prouerbiũ apud Batrianos uul go iactatum fuiſſe:Canis timidus uehementius latrat, q́; mordet. Thraſonũ eſt turgidis mi nis dira moliri, at Chremes ad rem gerendam promptior. Sic& Athenienſes ad benedicẽ/ dum, q́; ad grauiter agendum accommodatiores fuiſſe leguntur. Nec Aiaci promptũ fuit dicere, nec Vlyſſi bellare. Et Lacedæmonij uerbis parciſſimi uirtute longe præcelluerũt. Et apud Homerum Græci taciti pugnam ineunt, ſed uim ſpirantes, cum Barbari immani da- more accurrerent. Deniq; mulieres lingua melius q́; uiri belligerãtur. Qu. Cuttius eodem in loco ſubijcit allegoriam huic ſimilem, altiſſima quæq; flumina altiſſimo ſono labi. CHILIADIS TERTIAE CENTVRIA OCGCTAVA: Homerici uerſus aliquot prouerbiales. Antum honoris antiquitas habebat Homero, quemadmodum teſtatur Ma/ ſcrobius, ut ſinguli penèe uerſus illius prouerbij uice celebrarentur. Quorũ nos Ae nonnullos ſparſim in hoc opere recenſuimus, præſertim quos in autorum lite/ is uſurpatos deprehẽdiſſemus. Nunc itaq; mihii uideor facturus opæpreciũ, L ex omni Homericæ poèſis corpore, quoſdam ſeligam uerſiculos, qui prouer bij ſpeciem ita præ ſe ferant, ut dubitandum non ſit, quin hi certe ex illorũ numero fierint quos antiquitas adagionum inſtar uſurpauerit. Quanq́; autem nullũ ferè carmen eſt huius poëtæ, quod non poſſit ad aliquam prouerbij rationem detorqueri, tamen nos e plurimis pauca quædam decerpere maluimus: partim nequis nos in re tanq́; aſcita, nimium diligen/ tes dicere poſſet:partim, quod neſcio, quo modo magis arrident in hoc genere, quæ ſbi quisq; uelut adoptarit. Itaq́ʒ ſat habuimus in paucis aliquot, quemadmodum accõmodari debeant, uiam oſtendiſſe. Atq; in his ipſis, quanq́; eum carminis uſum indicauimus, qui tũ nobis ſcribentibus ueniſſet in mentem, tamen nihil uetuerit, quominus idem carmẽ ad ua/ rios uſus aſciſcatur. Neq; uero idem permiſerim in reliquis poctis, niſi ſiquis in Marone lice re putet, quem Latinum Homerũ optimo iure dixeris. ſed facit hoc Homeri diuinitas quæ dam, ut deceat, quicquid ex illo quocunq; pacto mutuum ſumpſeris, etiamſi, quod in Cen/ tonibus fieri ſolet, ad longe diuerſam ſententiam uerba detorſeris. Quanquam autem ſcite/ mus his non adfuturam gratiam, niſi quis uſurparet græce, tamen ne non intelligerentut 3 b nonnullis, uertimus hæc quoq;. Sed iam referre incipiemus. 3. 7Jon probantis.. 1 ANoün dpeit&pxα‿‿ναο πα☛ α, ick elt:. 3„ 5 4e At nõ
8
C Atvon Vurpe bnur oSu lvitã
Fomel an ACch. A oli Pha Ac Atreliq Kacrifico Accipia
Guinn
Ouro- Nollum Nurarch bocklot genuma ILucian
A rie Ne quis (um ſig tmutal
/ MTI o²
W lie
Nangn Kd pron oclicen
Ignild

ant.
mordet. Thralonäctm
d.. Sic& Athenienſoutt
eexuntur. Nec udln lmi uitute longe wati ärantes, cum Bardan imn belligerätur. Qu(uinn kumina altiſſimoſoma-
vRIA ocn Dee
ro, quemadmodm t di uice celebrarenm W.
Cee Anu us, raſertim in 3 durncg.
zam ſelggim aafſclu hi ungn ilorũ—
— — 8 8. 8 X= .= B8 8ͤ= — —=
g 8* 5
di prouetbiũapud un
... 4. RA rie ονοένονντνι νμε&e Tο‿ν iε.
c.. 4 4 2/ 27 EEdud& Au SShe vOGp,1v εiεενιQ Gcu*ο.
——— —— -— ———
———,—
CHIELIADIS TEBRTIAE GENTVRIA At non Atridæ ſic eſt Agamemnoni uiſum. Vfurpatur à Luciano ceu prouerbialiter in Lapithis. Recte utemur, ubi rem quidem fate, bimur honeſtam factu, uerum diuerſa placere ijs, quorum libido plus ualet, ́; æquitatis ra, tio. Siue cum quis tyrannico more, ſequitur, non quod dictet æquitas, ſed quod animo col, lubitũ ſit. Siue cum unus aliquis à cæteris omnibus diſſentit. Sumptum eſt autẽ ex lliados Homericæ libro primo, ubi non ſemel iteratur:— 1 Er8 uMO X Eꝙuεεσσάρsαχ᷑ρο
4405. F ve, u S ε&¼△e ErOu³.
A«XX obx xpeici«yα⁵εακνοu ivduε Ouuαρ, Me dpid, νꝓᷣ hop nmNs. id eſt: At reliquæ Danaum placet hæc ſententia turbe Sacrifico ut habeatur honos, ac ſplendida dona Accipiant.at idem hoc Agamemnoni non ita uiſum eſt, Quin male dimittit, ac dicta fera inſuper addit. 3
Refutantis laudem immodicaum. 11
Obro- 2„ Osd E α&dαννηισισνν 25 de; icd eſt: . 2 2..¼ 4, 7 3 3 Nullum ego ſum numen, quid me immortalibus æquas?
Plutarchus in commentario, cui titulus: Quo pacto quis intelligat ſe profeciſſe, monet ut
hoc Homericum carmen ſemper habeamus in promptu, tanq́; pharmacum aduerſus ue/
nenum adulationis, aut ubi quis nos magnificentius, quàm pro merito laudat. Vſurpatur
à Luciano in Icaromenippo.
Cauentis clancularias inſidiaszs. 111
id eſt: e
Ne quis te à tergo fugientem cuſpide figat.
Cum ſignificabimus circũſpectius agendum, ne quis noceat imprudenti. Diogenes uſurpa uit mutata uocula in adoleſcentem formoſum, qui incuſtodite dormiebat:
ud ri ον ενυαοτηε λέιαμροσς εννρν εν d»οuπ
Sunt autem apud Homerum Iiados. e. uerba Diomedis Vlyſſem fugientem reuocantis
ad pugnam. Item Iliados-.. ON i uo GeuJerr asrageins E opi migl, Aℳ hue e⁴αντν ν μιννεσινιρ qνασνσον,
1 id eſt: Nunq́; mi à tergo fugienti infixerit haſtam, Sed prompto potius aduerſa in pectora torque. n Hoc licebit uſurpare cum quis non detrectat apertum certamen. b lubentis aperte loqumM. illepide dixerimus illud ex primo lliados libro: dcd eſt: Eloquitor, ne cælato, quo norimus ambo. 10
Pollicentis ſe promiſſa re præſtiturum.„.. V
Significantes promiſſorum fidem non irritam futuram, ſed re præſtituros nos, quod uer
bis ſimus polliciti, uſurpare poterimus uerſus hos ex eodem libro:
id eſt:
3,9.„„ 2,, 2à. 8 2 4 Oö.„ E& ⁴e△μκέννιννεoν&mOατιευο, 55 2 3 6,. 6 Oud Aresu†rO,p, 61 μεmι¶qmMzń znxαν ανεεσσνσ.
Nec reuocanda nec irrita, uanaue dico futura uæcunq; annuero& promiſero uertice moto. Dicuntur autem à perſona louis ad Thetidem. In abſurde locutum. vin ꝛI Vbi quis uidebitur abſurdum quippiam dixiſſe, ſiue cum uerbũ aliquod uidebitur per imprudentiam elapſum, quod ſatius erat reticuiſſe, locus erit illi, quod pluribus locis apud
Homerum repetitur,& nominatim Odyſſeæ libro primo:
100 G² O V„E nO⸗ SGvS. id eſt:
entis clauſtra tui quæ uox elapſa reliquit?
Laudatur hic uerſus ab Aulo Gellio noctium Atticarum libro ſexto, capite ſecũdo, qui pul
chre ad
IIII Siquem admonebimus, aut proferat doloris, aut odij cauſas, neq; cælet in animo, non

684 DBS. ERAMIROTBRODAMTADRAGIORVMN
chre admoneat parce loquendum eſſè, quod natura linguam uallo dentium cinxerit,& ſe,
pto labiorum, cum aures patulas dedertt. Inſpem fruſtratam. vr
Si quando ſigniſicabimus aliquem ſua ſpe fruſtratum, ac rem eueniſſe ſecus, atq; ille ex-
pectabat, non infeſtiuiter applicabimus illud ex* lliados libro ſecundo,
Niπν ode r& S—,& 5 Le0e tidero Eyxc. id eee
Inſipiens, nam Iuppiter his diuerſa parabat lgnaro.
Inanis conatus.... VIIt
Vbi ſentiemus, fruſtra ſumi operam, neq; quicq́; promoueri diutinis laboribus, non ine-
pte quadrauerit illud ex eodem libro:. 8 A Jop ³εον o⁴⁵iep Rde Aκμ/ε⁹. id eſt: Pugnam infrugiferamq́;& inutile ducere bellum. b diurantis ſe facturum aliquild. x Cum adiurabimus nos facturos quippiam, ſi modo uita non deſtituat, licet accommo dare uerſiculum ex eodem libro:. Iiie See duαν π⁴ανμυμοσν εimπν. id eſt: Poſt hac ne caput hoc humeris inſiſtat Vlyſſis. urin rde doo ncieu rμεεν μννινπνιι‿ pG. Mox caput hocce aliquis mihi barbarus enſe recidat. ta b lam hoc modo uulgus, noſtris etiam temporibus deierat. Et nota ſunt illa apud Latinos,
ltem lliados quinto:
emoriar, diſpereaum. b 1 Q ua ſero contingunt, ſed magnifica. b b X Quoties intelligi uolemus famam, aut præmium aliquod ſerius quidem contingere, ue- rum hoc præſſtantius, ac durabilius, quo diutius dilatum, ut tarditatem ſtabilitate, perpetui tateq́; compenſet, non alienum fuerit Homericum illud ex lliados ſecundo libro uſurpare: O+1o ASO, SOν o AnOro. Quem uerſum Cicero ita uertit. Tarda& ſera nimis, ſed fama& laude perenni. Verba ſunt Chalcantis animum addentis Græcis, uti perdurent. quanq́; enim uictoria bel- li decimo demum anno contigerit, eius famam tamen immortalem fore.
Conſulendum& conſilijs parendum. XI Cum admonebimus quempiam, ut uiciſſim& rectum conſilium alijs det,& ab alis ac-
4 6
cipiat:aut ut& ſecum rem diligenter perpendat,& alienam ſententiam auribus attentis au- diat, non intempeſtiuum erit illud ex eodem libro: b b Ao Crcc, Rd ᷓ O, sibed G. ic eſt:
lpſe age rex bene conſulito& pareto uiciſſim.
15 Non interpellandus famelicus. XII Quoties innuemus non eſſe confabulandi ocium, niſi prius placauerimus latrantem e
iratum, ut ait Horatius, uentrem. Aut ubi ſignificabimus aliquem, ſimulatq; ſit aſſecutus,
quod expetebat, iam ad alia conuerti, non inepte proferemus, uerſiculum hunc apud Ho-
metum ſolenneeeenn. b
Abr σ εσmἀᷣάντμυς t LLro. id eſt: 2
At poſtq́; his potus exempta cupido, cibiq́; ld Vergilius ita reddit:
Poſtqᷓ; exempta fames& amor compreſſus edendi. Ingens rerum multituo. XIII
Cum admirandam hominum, aut rerum, ſeu malorũ multitudinem indicare uolemus,
congruet illud ex eodem libro: iete
O*α σνυκαι„σcGμνοι νρε 8, 81
Eö⸗e LGc&-vG Thuec ο&ᷣ. icd eſt-
Quot frondes,& quot ſunt uerno tempore flores
Vtq; globatarum muſcarum examina multa.
Quæ diuinitus contingunt. eriienee b XIIII
Quß dicet quippiam non cuiuis contingere, quiſquis optat, ſed diuinitus dari, uelut inge nium, ormam, uires, uſurpare poterit Homericum illud ex lliados libro tertio: 8.e oPn Khre Norro. id eltk.... Ol ot, Cu.. Sr e 1 ill⸗
Non
iquist reris ul Tſi h b amob! reen AC nlerior
Cähe emus ult duw. A*
Nlubie
hear dttur illu Mön¹
Atubit Quot
eraltero
1e ja 3
paetian
Rurſa in loc 00 w; wi 4 Ouin m umihi,
h eum mcommo 099
b 07 A 1 Wllie 3 ol ſecns
zmin

nt Rtnotalintil nab nifca.
nuttarditatemſibitt, leclliadosſecundo bn verſum Cicero in ui
ddurent. quanq; enmiim mmortalem fote.
dum. n onſlium aliß detäti umſententiam urbumae
henuniu
uem, ſ mungti⸗ —
zodſerius Huiemann
——————
OHILIADiSs TERTIAE CENTVRIA VIII. s
Non quiſcquis uolet illa ferat. Deentarab lerxamri petſonaad llectorem qu ii comam ſormam Eimbellem crhw,
tam opprobrarat:
oin 2 Sal us niSai, 9T cT⁸ acscdim 9, i O, ⁵ν, Jd. 21,ON 5 ep oig“ Aꝙεν. id eſt: Nil tibi profuerint, cantusq́;& dona Diones, Vel coma, uel ſpecies, in puluere congredienti.
Ad id ita reſpondet Paris: ni ⁵oο, do esτ QƷeze Buahe«cpodi 8.
oum=&6, r 6 ep Sinvde* Aaßa,.1
Ssd e, ATD1 TS1, 8 A un? K Jie No. ig elt.
Ne mi opprobraris Cithereæ optabile donum. Haud quaquam aſpernanda deũm pulcherrima dona,
Que dant. meq; mox ſi quis uelit, auferet illa. in ſenem libidinoſum. XxXV In eos, qui ad rem gerendam iam inutiles ſunt ob ætatem, uerum oratione ualent. ueluti
ſiquis taxare uelit ueruecem, ut ait Plautus, uetulum, turpiloquum quidem, cæterũ tad Ve,.
neris uſum languidum appoſ ite dixerit illud ex eodem libro: riai„a to rTο ꝓ◻ꝙ ο, κ&yoακꝑε 80,NO. id eſt:
lam ob ſenium bello emeriti, ſed dicere tantum EEregi
Qualemi in quarto hacit Tydei flium:
xeao An,&e yõij N † A/ιε νσο. id eſt:
lnferiorem pugna, ſed dicendo priorem.
Fatis imputandum. 8 3 xvr—
Ca hominem quempiam culpa liberabimus, eamq́; ueli in fatum, uel in fortunam teiſcl emus uſurpare licebit, quod inibi dicit Priamus ad Helenam: OuI A,n Ári KOTI, J20 vN A αteφe:oi 2'g. id eſt: Niltibi ego imputo, uerum ipſis magis imputo diuis.
Diu diſſimulatum aperienti. Gs XvII In eum, qui quod diu diſſimulauit, tandem irritatus dloquitut nõi inconcinne Jetorque-*
bitur illud, quod eodem loco dictum eſt de Vlyfſe: NG J4 65 dα κά Asμ 85 55⸗ ſet. id eſt: Aſt ubi iam promit prægrandem è pectore uocem.
Pertinax contentio. XVIII Quoties oſtendemus obſtinatam ac muliebrem æqualiũ inter ipſos contentionẽ, cũ neu
ter altero uult inferior uideri, cõueniet illad, quod Iliados libro tertio, lIuno dicit ad louem: xA 2 6„G Jede: 81½ N- Ge. ο* 1uJep, 9Jen got. id eſt: lpſa etiam dea ſum, genus inde mihi, unde tibi ortus.
Cum uterq; concedit alterr. rXIN Rurſum cum omiſſa contentione uterq; alteri concedit, locus erit ei, quod zochem ſta⸗
tim loco conſequitur:
M 7 70 8 1/ vxos oau No.
vol A kyG,„u e A. ic eſt:
d magis alteri in his rebus cedamus uterq;. u mihi Contra ego deinde tibi.
Adamantis tenere. XX
l eum, quit tenere diligit quempiam, uel adamat magis,ita ut non patiatur uel Ücuiſims incommodis à à quoquam rcher non inſcite torſeris illud ex eodem libro: 98 I aimg, NaAde, L&ι 1οαꝙ εσ 4e Aczeren Tas. id eſte
on ſecus atq; genitrix
uſcam arcet puero ſomno officioſa cubantii.
Contemnentis dicterium. xXXI
8i quando ſignificabimus nos ſcommate, ſeu contumelia leuiter commoueri, nec altius
in anim ex lliados libro quarto: um demittere, congruet illud 4 Ma Obdn
1 i AiI 1 1 „ 5 I 4 I 1 1 5 11 1 1 4 I 1 *¹ ¹ 1 3
1
— — 8 —

6Ss DESs. ERASMI ROTEROD. ADAGIOCRVA
ObN ÉE AcAS bE G. H‿ᷣS d wdßoien b nVx‿ Saεiνααο,&, vnef. 26ℳGG N 9 dul Tpz, lu XM⁴αννε AG‿.‧% αἀεε. id eſt: At miſſum non tranſijt ad uitalia telum, Sed ſumma in cute baltheus arcuit, impoſitoq́ʒ Lamineæ ſquamæ, quas huic faber addidit ære.
Malorum obliuio. XxII
Qui deprecabitur omen aliquod parum fauſtum, aut qui iubebit obliterari memoriam
malorum, non intempeſtiuiter uſurpabit illud eodem libro: T6& dε νeντ ƷO, A p. id eſt: Ventis hæc omnia tradant Irrita diui. “ Ex minimis initijs maxima.
cus atq; ex minutiſſima ſcintillula grauiſſimum incendium, mire congruet illud ex eodem libro de Fride, id eſt, dea contentione: b rir Aννι△λπννμέντα ν oνε ν, aur& Errerro—
O u0S kSſige udn 8 2ά doui Pod ve. id eſt:
Quæ primum exigua ſurgit, uerum ilico cœlum
Attingit capite, in terris ueſtigia ponens.
.. 3
4„
Hunc locum Vergilius Aeneidos quarto, detorſit ad Famam Parua metu primo, mox ſeſe attollit in auras, Ingrediturq́ʒ ſolo,& caput inter nubila condit. b
Diuerſarum partium. XXIIII Qui uolet innuere Metium quempiam,& cum utraque parte colludentem, aut aduoca- tum præuaricatorem, aut proditorem ducem, non ineleganter uſurpauerit illud ex lliados libro quinto: b b Tu lꝗ ⅞nAp volne Sortoi, Aerüin, H AsT HGO r p dA401,NAs, KMαι⁵νσα. id eſt: Porrò I ytiden minimè dignoſcere poſſis Troianos ne inter uerſetur, an inter Achiuos.
Alieno ferox præſidio. XXV.
Si quæras innuere, quod ferox ſit quiſpiam,& improba moliatur, id eum non facere do⸗
meſticis uiribus fretum, uerum alicuius potentioris fultum præſidio, qui clanculum illi ſup/ peditat& animum& opem: quemadmodum uulgus noſtratium ſuſpicatur ducẽ Gelriæ
tot iam annos negocium faceſſere nobis, diſſimulatis Gallorum ſuppetijs illud accommo/
des licebit eodem ex libro: OdX△ 5+ νᷣ Je rG As Aa vercht, ad Tig Kyxr, ESNR RJu⁴νει,ν veceXt u μ cαμς*α. id eſt: 4 Iſta quidem hæc neꝗuaquam audet ſine numine, uerum Adſtat diuũm aliquis, humeros caligine tectus.
b Fortuna prorſus aduerſa. O80 VITi orüe. id eſt: Infenſus deus eſt aliquis. Item in. 2. AAN A O/ AX e., JeO. ideſt. Ille ubi iam inuiſus diuis etiam omnibus eſſet.
b Arripe negocij curam. b b mur hoc ex eodem loco carmine, quo Aeneas hortatur aurigam ſuum: AAR Gys ud Aαeςω ααι ⁹ 1vi σνπꝙπαπνοενννεα AƷ. iceſt: 8 Quin age nunc ſcuticamq́; manu, depictaq́; lora Corripe. Reijcientis autorem formidinis.
4.
XXVIII
Territanti metumq́; inanem inijcienti, uerſum hũc occinere licebit, quo Sthelenumibi,
dem alloquitur Diomedes: b W n 7⁰1
—ͤ XXIII Ad indicandum maximas ſimultates nonnunquam ex leuiſſimis iniuriolis naſci, non ſe/
n Eyi Cum res bonis inſtituta conſilijs, tamen male cedit, illud appoſite dixeris exeodẽ librot
8...... XXVII Admonentes aliquem, ut diligẽter negocium capeſſat,& gnauiter rem aggrediatur, ute/ 1
Mud
udex Iitag Obui
Rur hiddec Vndiq
Cum dare can 152” Lrrobd Uinter Obtena
Quit Nod apt
* G,e 1 d
8
(xdit ec
Hom duinorit dider a
Noui eq
ALriſte dan rI- t hon Quo lice em inten bſtoma brillim. un dlocj hauus, dertit ä V
Cuic enomp hrp tdoni do quic

—
b lüdeit lten
—
adF amam
M auepante colludentenan
Santer uunpaucttl
1 a moliaturd eummie um prændio, qui cmus Doffanun ipnmue
alorum ſuppetpslui
Mr 3 94 Gop ꝙf& yοebe. 4 id eſt:
————
CHILIADPDIS TERTIAE CENTVRIA VUrIrr.
Ne trepidandi: autor mihi ſis. Omni canatu inuadere. xxIx
Si q uem ſi ſigniſicabimus totis uiribus tenderei in quempiam oppugnandum conue illud 45 eodem libro: 2 niet A'veic e 8rrνμστ Gαο&α̈ν ¹ Jspin: Aa*⁸. id eſt Obuius Aeneeas clypeoq́; inſurgit& haſta.
Summa ui defendere. 3 XXX
Rurſum ſ ĩquis alterũ ſumma ui ituebitur, quadrabit quod) proxime eo conſequitur loco:
nyocd T ν 6g Lνε αα αἀασνν⁴α νσe μᷣνοσεε σωαν. id eſt: Vndiq; texit eum lancea, clypeoq́; rotundo. b Aequa concertatio. XXXI
Cum ſgniſicabimus duos ex æquo paratos àd diſceptandumx rixainue, licebit accommo dare carmen illud ex eodem libro: 10 82d xſode o 2ανεα bSu zVro, KAvrio aHAcp exετbun Aε.⁴λμόιέι udxechg. iĩd eſt: lli inter ſeſe, ſamiam pugnare parantes Obtendunt, pariterq manus, præacutaq́; pila. Incitare currentem. XxXXXII Quiſ ſ gnifccabit inſtigari quempiam ad id, ad quod laapee Pons propendet, uſurpabit ilud apud Homerum per quàm frequens: MGsgep 18, rA, ou K&αοννανmπQρν εσνσρνμ. id eſt: Cædit equos ſcutica aſt illi uel ſponte uolabant. Ad utrumuis paratus. XXXII 1 Hominem ad utrãq; fortunam inſtructum, ludicris pariter, ac ſerijs accommodatũ, aut qui norit cũ bonis pariter, ac malis cõuiuere, notabimus hoc carmine, quod eſtin liadosin.
587
Sumptum ab aarigis
0iR 2) As8,&, 3/, X 91S90, oAοα ε⁸. ic elt. Noui equidem clypeum dextra, læuaq́; mouere. Nullus delectus. XXXIIII
Ariltoteles libro Politicorum ſecundo refert hunc uerß culum ceu uulgo celebrem: zui 19 ri⁵ 3 A nαν½ρ nde 2 OAG 6. id eſt: par honor ignauoq́; uiro,& uirtute ualenti. Qo licebit uti, ſ quando ſ ſigniſcabimus nihil eſſe dierimins inter eruditum& impoſto/
rem, inter benemerentem& malemerentem, inter probum improbũ. Verba ſunt Achil⸗
lis ſtomachantis, quod ſui ratio non eſſet habita ab Agamemnone, cum eſſet omniũ multo fottiſſimus.Hoc loco lapſus eſt interpres Leonardus Aretinus, uir ille quidẽ tum doctus,
tum eloquens, ſed homo tamen. Sic enim uertit carmen Homericum: Honori incumbit tã ignauus, quàm bonus, nimirum deceptus ab eo qui libros eos illi PraleGorat Nec animad,
uertit 7 poſitum pro αεέ.
Muneribus res agitur. XXXV Oat dicet non eſſe locum recte factis& æquis rationibus, ſed largitione& aſſentatione tem omnem peragi, poterit illud accommodare ex lliados. 1. 1. A60νσν T&αωνοσ v, EꝓTs π ‿ꝓααοαναασν id eſt: Et donis bermagnificis,& lenibus dictis. uo quidem in carmine muneribus non temere prior datus eſt locus. . Fruſtratus conatus. XXXV 1 Qui ſe fruſtratus ſua, nôn aſſequitur id. quod ambiebatz in hunc nõ incongrue torque/ bitur illud ex lliados. O. dahteb? 5 1 1er Ju, Xai- A 3«.νκμυάν. id elt Animus cupijt conſigere telo Verum illum, fallente manu non attigit. Alieno auxilio potentes. XXX VII Qui alienis præſidijs freti facinus aliquod egregium, aut qui alieni prætextu nominis ali/
diid kaciant,j in eos appoſite torquebitur ex eodem libro, quod ibi Pammelbas Teuc ⸗
——-——Oͥ·——OQ—.—:—
1 1 I 1* t 1 3 1 3 3 1 † 4 6 1 1 A[1 1 1 1 6 4 4 1 1 1 8 I I 3 1 † 1 1 1 h 1 1 3 I 1 I 1 4 1 4 1 4 1 12 — 1 1 1 4 4 4 3 1 ¹ 1 I 1 1aI 4 h 1 1 14 4 1 4 I 11 1* 1 1 3 4 1 4 1 3 3 1 1 * 1* — 1 1 1 4 1 1 1 3 1 1 A I 1 1
1 zin
——.—— ÿʒg—·

C 88 DdES. ERASMI ROTERODAMI ADAGIORVM
tre Aiacis Salaminij. Nã is ſub fraterno latitans Uhpeo, ſagittas aliquot mittit in Foano
rT A de A ᷑‿ℳ Gxsi RXGAμλωυνσανμααoõ. id elſt: Conſtitit Aiacis clypeo ſemptemplice tectus.
Cauendum à potentiore.. XXXVI Qui ſe negabit rem habere uelle, cum homine longe potentiori, quiq́; magnopere poß,
ſit lædere, recte accommodauerit illud eodemè libro:
Od„ο*ν † IeXOuν it oviouò ⁵έά⁴ε. ic eſ:
Cum loue ego ſanè nolim certamen inire. Subitum remedium periculi.
XXXIX
Cum indicabimus rem in extremum diſcrimẽ adductam, actumq́ fuiſſe, ni ſubita Halus
ceu deo quopiam imm iſſa protinus affulſiſſet, illud ex eodem libro conueniet: EIAN 3 beu vd ½ οσστν aF N Jebop id eſt: Ni ilico ſenſiſſet, genitor diuũmq́; hominumgpgßsß. Perplexus, animiq́; conſternaitiꝗ. m In eum, qui periculoſo negocio conſternatur animo, nec rationem inuenit, qua explicet ſeſe, quadrabit illud ex eodem libro: 19 n deet
Nsoα E&X Xaᷣν σν ſvid αᷣ+α erra. id eſt:
Fugère è manibus mirandæ Neſtori habenæa.
7. I'item incipere.„ I In eum, qui iam prouocatùs aggreditur conuicijs agere, congruet illud ex lliados. x. Mer A‿AO TX KMX NOOp oEE XAAM. id eſt:
Haſtam corripuit robuſtam cuſpide acuta. Cui diuerſum illud: Haſtam abiecit, quod alibi retulimus ex Cicerone. b 1 in formidoloſum. XLII In hominem uehementer pauidum, animocq́; conſternatum, quadrabunt hi uerſus ex eo dem libro: obce᷑ X&οον ιmσ Euτedο, SR AAVN A, ⁴ A⁵ον εεᷣα edν⁸ι, νe& vxοqPoομμαι να id eſt: Nec mihi mens conſtat, ſed mota uacillat,& extra Pectus cor ſalit,& trepidant quoq; corporis artus. Dicuntur autem hæc ab Agamemnone, populo metuente. — Blandius alloqui.
8 XLIII In eum, qui blandius& honoriſicentius compellat aliquem, gentilitijs etiam prænomini bus additis, Quinte puta, aut Publi, uidelicet, quo gratiam aliquam ineat apud illum, recte torquebitur iſſud, quod eodem in libro dictum ab Agamemnone, iubente Menelaum bla- diri copijs Græcorutm: 1 Ia ⁊†νέην έαι Ʒsbe bvoαιαεσꝙν dμↄłᷣοανάα. icd eſt:
Compellans patris ac gentis cognomine quenq;.
Inexorabiios. XLIIII In exoratu difficilem ac præfractum, ſuoq́; relinquendum ingenio: ſiue in eum, cuius ope ram nihil moramur, appoſite torquebitur, quod lliados. i. Diomedes dixit in Achillem, qui
legatos& Agamemnonis dona reiecerat:
AAR w νοꝙ dσοομνι, nep Aν&
nine„Aug. id eſt: Quin magis ipſius hunc animo, ingenioq́; ſinamus, Siue uenire uelit, ſiuue hic remanere. b 1
Auſeulta& perpendec. V Quoties ſigniſicabimus nos aliquid dicturos, quod ad rem pertineat, quodq́; ratum ac
certum futurum ſit, conueniet illud ex eodem libro, quanquam& alias apud eum poẽëtam
ſæpius obuium. ANo de ν ένμεσ,&uI gs Hdννεο σmQQͥ id eſt: lmoò aliud quiddam, tu mente recondito, dicam. b
̊OPon ſtatim decernendum.ʒ XLVI 4 90 1 2△ꝙ 8 5₰ 4„„* 1. 3„„. 2—. Qui ſigniſcabit interponẽdam moram, prius quàm decernatur,& rem in poſterũ diem I:“ reijciendam
Nullun llaciso Vtbso Moxq; 6 telig
Aa,] 140b 0
Cum bodem eao genn koleru Verbal
Qulc erilluch duc Sp ealn, taudl Luamu dod tcda fac lbetin, oumen
Quiſ liexec did0 7 1 5, barägon
ocego p V
oniter
1
ente

.. . ungru lludealhi
usex Cicerone,
5 rnatum,quadtbomtiut :
lum ingeniorfutincm ſ
Diomedes dutim 6
Qui contemnet omnino quempiam, uti
.
GCHIEIADIS TERTIRE GHMNTVRIA vIII. 6 8 reijeiendam, accommodabit illud ex eodem libro, quod legatis ad reconciliandũ gratiam miſſis ab Agamemnone reſpondit Achilltes 8 2 Aas o Gauαeνανμνν 55⁴οꝓ,νμνα. id eſt:
Aurora ubi craſtina ſurget
Coniultabimus. agpehs mebi. e noslent it erinin en J en k./ 1 Hinc apparet ſumptum celebre Græcis prouerbium.?ν wari Ss-s, id eſt: In nocte conſilid quod alio diximus loco. b, 3 Nemo cogendus amicus. XLVII
Cum innues aliquem non eſſe ad negocium accerſendum, præter animi ſententiam, aut
dum fuerit quod eodem in libro de Phœnice dixit Achilles:
E' SNeXXG1p. Kr.‿νς ℛ uTi A11 AEc. ideſt
Siuolet.inuitum hunc haud quaquam abduxero quòquam. Omnibus anteuertenda uitæ cura.
non eſſe collocandum officium in eum, qui nec agnoſcat, nec accipiat libenter ‚accommo/
„ 0 uertenda RAXLVII Qut dicet omnia poſt habenda, quo uitæ cõſulamus, accõmodabit illud ex eodem libro: oi*ε αμάοέ*εμρέαας xxνeε,, du, dGεσ Aασσ
Nop tuο* tuννυα,μQ, ℳ&ISEO„o 14 1 2à 5 5 2„„ 4„ſ 2—... rà pip i7 2e. ideſtt: b 1 en
Nullum equidem precium cum uita confero, nec cum lliacis opibus, pridem quas tempore pacis 3 Vrbs opulenta tenebat, uti fama eſt. 3. 2 Noxq́; cauſa redditur, quod una uita, neq; reuocari, neq; ſarciri poſſit, imulatq; ſemel den/- tes reliquerit: 1 A12 JvN, r.& Sſp S AKsd, OuF Asrü. Eunenit malo male.
1 221
„ 0
b b XLIN Cum ſcelerato cuipiam euenit, quod omnes imprecabantur c optabant, locus erit illi ex eodem libodr ͤ Oeo' d trAAOG kro. icd eſt:
Explerunt inimica precamina diuHM... S be2 Verba ſunt Phœnicis narrãtis omnia maſa accidiſſe ſibi, quæ pater olim fuerat imprecatus. Nec dignus, qui me intueatur. ns 3f. J0 l Ei1. DE
b gnauum, multoq́; ſeſe inferiorem, nõ inelegan/ ter ilud ex eodem libro detorſerit, quod in Agamemnonem, ni fallor, dixit Achilles: odc. d k0 e 1 1:1410— rerzies TerXc Xνεισ m ⁸α, 21 SrS. id eſtt Ken Haud ille quidem auſit a tinkt e. 8r Quamuis perfricta ſit fronte, mihi ora tueri. 1Se Quod idem etiam hodie uulgo dictitant.Eſt autem indicium animi conſcij, non audere recta faciem intueri eius, quem læſeris. Hinc eſt, quod Menelaus in Iphigenia Aulidenſi iubet in primis, ut Agamemnon obtueatur ſeſe, uidelicet inde facti collecturus primum argumentum. 1ee.. b 1 2.
4 N
... Cauendum ab eo, qui ſemel impoſuit. Quiſe negabit habere uelle commercium cum eo, à quo ſemel ſit deceptus, uſurpabit il- ludex eodem libuooot 8 3. Oid ν εν υαα ‿ρρσσοο, dud A E yo;. b 8X d ⁴σε 1ι) 1A+ Sp Er duris tfaddore,rdrasi e d, K O kesens. id eſt Hoc ego cum nihil aggrediar. neq; enim expedit, unquam Quippe ubi fruſtratus ſemel eſt, ac fraude fefellit,
on iterum mihi uerba dabit ſtulto. ſemel illihoo Sit feciſſe ſatis, quin poſthac ille quieſcat., Ac ualeat. 8 Amicorum eſt admonere mutuum. 9 1 LII Jententia prouerbialis uidetur, quam legimus lliados. 4, A„*85
1
Mm
„

ho DEs. ERASMI ROGTEROD. ADAGIORVINI
3. 2—. 4„... v Bonus eſt affatus amici admonitoris. 1... 1, g0 ot e h Hanc licebit uſurpare, ſi quando dicemus amici munus eſſe, ut amicum ſi quid erret libe, gpot rius admoneat. äab. Seen VG
Vnus multorum inſtar.— LIn feli Quod eodem in libro dictum eſt in laudem medici, idem torqueri poterit, ad quencun/
qʒ uirtute præſtantem. Carmen eſt huiuſmodi: idel meen. t kg T*ρ%& Kyᷣ„ ο dvr dε& αάwV=-- id eſt:. l b diish Vir medicus multis alijs æquandus honore etſft. shot ir RteiEe ters rre Contemnentis inimicum. IIIII in Qui negabit ſe commoueri conuicijs alicuius hominis contempti, non inſcite deflexerit hlgh id, quod eodem libro dicit Diomedes e b Odu XC)G, G*1 As yubn dαr, Nrrd*g AꝓO§ερον M EC†Q‿ꝙ μενμ⁶‿αμη/νιε σαιχνι⁴αι☚ισρ ουτ ασοσνσο.- id eſt: be W 5 ince Haud cũro magis, ac ſi fœmina ſiue quis infans 4 Me iaculo peteret, i quidem uiri inertis, ́ ipſa Irrita tela uolant. 4½ 1. b In uoti compote. 8 wy La YVbi quis aſſecutus eſt, quod affectabat, ca ptabatq́;.ueluti ſi s ſacerdotij ſpe munus prin/ pobe cipi mitteret, eoq́; ſacerdotio, fauore principis potiretur, quadrabit illud ex eodem libro: hp ui ko ee bud dα mνw⁵μ BOG Enqvye xeos. icd eſt: Attigit, eq; manu non irrita miſſa ſagitta eſt. Kedil Lupus in fabula. LVI Nlen
Cum forte fortuna, in medio ſermone interuenit is cuius mentio fiebat, conueniet illud ex lliados. k.. gen Od/ν πκ άσφσ νκνεμιανι ετ¶ ⁴☚, AuS0,p K. id eſt(.— 3 alldee lamq́; aderant ipſi nondum ſermone peracto. 3 Coni SCorrigentis, quod dictum eſt ab alio. LVvII noco
Vbi ciuiliter notabimus aliquem tanquam haud ex animi ſententia locutũ, aut ubi quid gtem dictum erit parum honeſtum, intorquebimus uerſiculum hunc ex lliados. M. quem Plutar, Kenat chus ad eum uſum adduxit alicubi: b 8 Olc& Rod op A0Se KAsvov òαe voucͥt. icd eſt: iqux
Sermonem hoc alium potiorem addugere noſti. b 1n. ee Aliter cum alijs agendum. LVIII nthn
Qui ſgnificabit cum alijs blandius agendum, cum alijs aſperius, ut cuiuſq; fuerit inge/ elleria nium, aut fortuna, dignitasq́;, allegabit illud ex eodem libro: Vusf AMoOp AeNXIO1, ANO 585⁸0⁷6 8ꝓε05: Felnedp., id elſ. hugnmr Verbis hunc placidis, contra aſperioribus illum Increpuere..
Vt nunc ſunt homines. LIX d. 1
Si notabis temporum tuorum mores, ut ſemper in peius degenerantes à uirtute maio/ in rum. V eluti ſi dicas hunc aut illum principem laudãdum, ut hac tempeſtate ſunt principes, Lim applicabis illud ex eodem libro. 5¹ονν νμ /εποi εναιν. Quod quidem hemiſtichium duobus ar eſt locis apud Homerum:hic de Hectore, ſaxum ingens humo facile tollente, alibi de IyY'f Aen
deo ſaxum item tollennie. Mün. Non ſuſcipiendum negocium temere. 1LX Aduf
In præpotentem,& cum quo non ſit ſuſcipienda ſimultas aut lis, niſi magno aliquo præſi n fn dio fulciaris, quadrabit illud ex eodem libro: h 6 OubR&p Tig ip EvdOòi yr:SONHCG, b b Gü N6Q SDep. ideau b Adg Huic certaturus non iuerit obuius ullus hun d Abſq; deis. 4“ 3 M Dictum eſt autem de Hectore duabus lanceis,& ingenti ſaxo tendente in prælium. aneit
Nchementer cupientis. LxX DNau Cũ animus ipſe nos uehemẽter inſtigat ad faciendũ quippiã, cõueniet illud ex lliados.-
KAd' ¶◻ 8.,01 T, Nudg r! S,eO, QAOI,.2 ...* W MG./No;

rrita telauolant.
relut Pa kentoißen
— me zuuadi—
Qllus mentio kebat cohudde
o tl nnimiſententiꝛ balf 9
m huncexlliados,n ue
alip aſpericb, ₰ libro: K cius d eperants un⸗ b ni ee nps
3 Haſtas denſabant haſtis, umbone frequenti Vmbonem, clypeum clypeus fulcibat inhærens, lnqh uicem galeæ g galeas terefe ‚zuirum ùuir.
Defendit numerus fiunchæecy unbode dialanges
— ,„
OCHTLIADIS TEBRTIAE OENTVRIA VIII. 61
nadox 1o,αμνσα ToXsa Jeip, A AG&rd,h—*
Ma⁴εεσι ⁷ενκ e, w Aeg XSe VndSep id eſt: 1
Sponte mihi gliſcens animus in pectore geſtit
V 5 magis, bellare manu,& confligere coram
fellinant infrach pedes, ac dextra ſuperne. 32 4
Elucet egregia uirtus. 2. txT
F gregia uirtus etiam ſi qado dilſimuletur. tamen ſemp per eminet inter alios tg ex 1 1
dris abitn perſpicitur,& in a qudſi relucet fronte. Veram item nobilitatem teſtatur b 5
es hominis itidem, ut mores. In hanc ſetatenttis quachabi Romerſcc ilud, ex x sodem 5
AHi A*ri*. id eſt: Kr
Inſignia numina diuũm. 1. Mutua defenſatio. b
LxII Mutuam complurium inter ipſos concordtim,murnuam Sefenſitonẽ Hotabimaas nõ
infacete uerſibùs his ex eocdlem libro:
4 duenes AGsνdii,„dπ‿ T⁵ε TSo denauua, pols BiEe erln Ie nn e 1mds g X1 9&irs, 0,u 05le, Av R Avi. deſt“
luuenalis item de mol lipus: Sed ill 0s Concordia fulciuntur opes etiam exigue.
xII gententia prouerbialis eſt bidem huiut ſmodi: 8 Se
. Tuucse f xerN FëNXe 5e 19) AGG Auy 5GSp.
Coniuncti pollent etiam uehementer inertes. b b Hac conueniet uti, ſi quando ſgniſicabimus non eſſe contemnendam amicitiam, aut Umuß tatem multorum, etiamſi fuerint alioquin imbecilles quoruni ſi ſi ngulos quiuis facile con/ temnat. Nam quemadmodum, ut ait Ouidius: Quænon proſunt ſingula, multa iuuant, lta quæ non lædunt ſingula, multa nocent. . Extra periculum ferox.. IIII In timidum 82 ita demum ferocem, ſi procul abſit à bericulo⸗ ueluti in obtrectatorem clan cularium, qui coràm non auſit congredi quadrauerit illud ex eodem loco: A-p Juo μεσισ 2⁴e SSuas G wsar e. id eſt: Pugnare gnarus uerum eminus& procul hoſte. Quiſquis is fuerit. L Quemuis citr a ullam exceptionẽ hominẽ indicabimus hoc uerſi culo qui teſt lliados.«. 0 8 Drreg d u 240 NG/ Leabe id eſt: Qui modo mortalis ſit edens cerealia dona. 98 Veluti ſi iquis dicat humanas leges, alibi alias eſſe, cæterum legem naturæ omnium eſſe cõ munem, 3 Dur Jaa a 7 Ei.
8
V
4 uuenta uiribus pollet. 4 8 LEXV 1 Adu uires erpſarimd m momenti adfert ætas iuuenta. Ad d Hact ilud. ex eodẽ loco de Aenea xa, kXe8 Oxe&vO=, 6 der 8 AtSop. id eſt:— los quoq; adeſt æui, cuius tunc maxima uis eſt. Ancipitis conſilij. Sre ie LXVII Ad ſignificandum hominem perplexuin& ancipitis ſententie. ſuſpenſumq animo, con/ gruet illud ex ll iados. E. Nẽo vyig v nG AM uμ/ assderrO. d eſt: In medio terræ ſi mul& ſtellantis olympi. Dictum eſt apud poëtam de equis celeti uolantibus curfs. Prædiues. Predliuitem ſigniũcabimus his uerſibus eiaſdem i in. 2.

49u9 DES. ERASMI ROTEROD. ADAGIORVMN
oR A aqrves xa, de e⁵ενλμκια r XM!αειεσνηνϑυισσσς η σκαν νμυάνσε εη σαιν id eſt: Diuitis in patris ſunt multa recondita tectis. n Aesq́; aurumq́ʒ. fabrefacti quoq; copia ferri
Ad idem faciet etiam illud ex lliados. k.
NANOA kKOœl oAVXAAO. id eſt:
Multi auri, multiq́; ætriizu.
Aegre quidems ſed facimus tamen.
Cum ægre quidem,& non ſine plurimis incommodis agimus quippiam ſed tamen ſaci/
mus, adacti neceſſitate, conueniet illud ex eodem libro:
kor A⁴νόασ‿ινι μεοον*Qι dAI,N9S knt„e. id eſt:
Quamuis afflicti nimium, ſed fatum ita cogit.
CQuod alibi diminutum, exæquatur alicbi. XX In eum, in quo deſideratur uirtutis aliquid, ſed cuius iacturam, alia quapiam dote compẽ
ſet. Veluti ſi quem intelligi uelimus parũ eloquentem, ſed admirabili tamen iudicio: aut qui
ſit indoctus quidem, ſed bene nummatus, competet illud eodem loco:
08 Ar ,O A Ll nde&A rodcoxe. id eſt:
Qui ore quidem deformis erat, pedibus tamen acer. 1 Mutua defenſio tutiſſima. XXI Qui ſignificabit minus eos lædi poſſe, qui concordes ſeſe mutuo defendũt: cõtra omniũ
iniuriæ obnoxios illos, qui diſſidẽt factionibus inteſtinis, accommodabit illud ex Iliados,n.
nανο6σπηονςσε ταααά ρνυνοο.&&AvL Alsl, b b
AM*AOG AO ANeEA,, rd v rlb. ic eſt:
Multo turba minor perijt, quod in agmine ſemper
Mutuam opem ſibi ferre, malumq́ʒ arcere ſtudebant. a
Qui cum contemptu uitæ inuadunt. 1XXII
In eos, qui gladiatorio, ſicut ait Terentius, animo quempiam impetunt, ut aut perdant,
aut pereant, conueniet illud ex lliados. N.
ApOοτεεοσσιmGνεμοσν νπυνινπο. id eſt:
Similes agreſtibus apris. b b
Tradunt enim uenatores hos prouocatos rectà impetere prouocantem, nec lancea uitata. Alijs proſpiciens, non ſib.— LXXIII Si libebit in quempiam iocari, qui cum artem diuinandi profeſſus, alijs ſua mala prædi/ xerit, ipſe ſuum malum non potuerit præuidere, nõ inconcinniter accommodabimus illud ex Homeri Bœotia: 1— b AXXN uu 5νοτσν 7 8O0αν AENAV p. icd eſt:
At non augurijs fatum ſibi depulit atrum.
QOuod imitatus Maro:
At non augarie ualuit depellere peſtem.
Dictum eſt
Achille occiſo.
Dedecus publicum. b ä·II
Rem modis omnibus infamem, ac pernicioſam, nõ ineleganter indicaueris his uerſbus
quibus Hector Paridem obiurgat libro Iliados tertio:
aπειι α ρᷣ Aμεπ πνμμα TOTi N TMAAꝓO.
Au νερσι A Xdνπνμι No Cele Cë α aur, id eſte
Noxa ingens urbiqʒ tuæ, populoq́;, patriq; b b
Hoſti gaudia, ſed probrumq́;, dolorq́; tibijpſi.
. Ne depugnes in alieno negocio. LXXV
Vbi ſigniſicabimus nos nolle noſmet admiſcere liti alienæ, quæ nihil ad nos ptineat ſed
permiſſuros ut ipſi inter ſeſe ſuo decertent periculo, quorum agitur negocium, uerſiculo fu/
erit locus ex eodem libro: 5. 3 2e
Oiss auꝙ 2ALup, Kod- vrüAσιmπσσν uG⁴αν—.
Proqʒ; Helena, proq́; omni re decernere ſoloo.
. b Dictum
LXIX
de Eunomo Myſorum duce perito quidem auguriorum, at nihilominus ab
Aquat um lli
Cun qux co⸗ picient 3 Quiſc Quxßt
Siqa nü quis mhen d Nhœba Velutis mmodi

d.
ſſemutuo defendit inn Saccommockbitlläahh
8. 160
xui-rr ινεμ⁴μα*†αἀα⁵ς dασ M⁴αmμν½ᷣπνμειμυαάφν̈ †ᷣ,
CHILIADIS TERTIAE CENTVRIRA
Dictum eſt de Menelao& Paride ſingulari certamine congreſſuris. Prudentia coniuncta cum uiribus. LXXV In eum, qui norit idem& alijs imperare quid ſit agendum,& ipſe perſequi cum eſt opus, quod alijs imperat, apte quadrabit illud ex eodem libro: 2 Au*ρέππναορν Hασινᷣά△˙νε ανιο5, να, ßφ τ. id eſt Et iuxta ductor bonus,& certamine pollens. Sunt enim qui imperatorem agere norunt, at militem præſtare non norunt. 5 Pauciloquus, ſed erudituuu. LXXVITIT In eum, qui pauca quidem, ſed tamen auditu digna loquitur, conueniet illud ex eodem libro, quod illic dicitur de Menelao, breuiloquo Eaconũ more, uerũ ſuauiloquo& arguto: n⁵ A₰ A/ AœAœ Aνεωα, OV ToAVAuSO. id eſt: 12. Non is multa quidem uerum argutiſſima, quippe Pauciloquus. 5 Duobus malis reſiſtere difticillimumm. LXXVIII FI 24-5 AeMdG e AMA, KoO AOAd RNMoOVG. id eſt: lam pariter ſubigit, bellumq́;& morbus Achiuos. 8 Si quando dicemus eundem hominem duobus, aut plurimis premi malis. Eſt apud Home rum lliados libro primo. b A fronte ſimul& occipitio oculatus. LXXNIN Cum indicabimus admirabilem rerum omnium cogęnitionem aut ſingularẽ prudentiã h conſtat non præſentium modo ſcientia, ſed& memoria præxteritorum,& futurorũ pro
vIII. 695
icientia, recte uerſum hunc ex eodem uſurpabimus libro: 0*½ g0 rdνε νꝓτνο rτσ εο*ν,ιι,πρνιν kov. id eſt: Quiſcit præterita ac præſentia, poſtq́; futura. 3 VFergilius uertit ad hunc modum: b Quæ ſint, quæ fuerint, quæ mox uentura trahantur. 1n
Nocuit& nocebit. 9 132 LXXX
Si quãdo demõſtrata præteritorũ malorũ cauſa, cõminabimur, futurũ ut accedãt maiora niſi quis reſipiſcat, nõ intempeſtiuiter uſurpabimus uerſum hũc Homericũ ex eodem libro: Toyex d At cns u.μοιμνρ‿σ, ᷑ dανσασσα. id eſt 4* Phœbus ob hæc mala multa dedit, atq; inſuper addet. Veluti ſi medicus oſtenſo morbi periculo, moneat ægrotum reualeſcentem, ut temperet ab immodica V enere, alioqui rediturum cum fœnore malum. b 54
b Ingens diſcrimen. 4
4¹ LXXXI Quoties ingens diſcrimen innuemus inter homines, aut res plurimum inter ſe diuerſas, aut immẽſum interuallum inter ſeiunctos, elegãter accõmodabimus illud ex eodem libro: fras Aακα Sod Asrou 1. Ovνd α εενια Ʒαααο ά ιαεασσα. id eſt: Sunt in medio ſita plutinanonesch Vmbroſi, fretaq́; horriſona clamoſa fragore. 1 Adhortantis ad gloriam. 11. M b LXXXII Cum adhortabimur ad immortalem gloriam egregijs parandam factis, non inconcinni ter adhibebimus illud carmen, quo M. Tullius aliquot uſus eſt locis: b uς εενντuα rig* ng 5 11ο νευ Lu kug. id eſt: Strennuus eſto, quo te poſteritas quoq; laudet. Extat autem apud Homerum cum aliâs, tum Odyſſeæ libro primo. Sic enim Pallas in ſpe⸗ cie Mentoris adhortatur Telemachum ad uirtutem, aliorum illuſtrium heroum exemplo: Nxαα ενκινειυ τ1 Gε O 5—††ονο Lu krrg. id eſt: Tuqʒ; age quando te uideo magnumq́; bonumq; Strennuus eſto, uti tete& poſtera prædicet ætas. 2. Qui paratus ad reſiſtendum. LXNXIII Qui ſgniãcare uolet,ſe nequaquam detrectare certamen, ſed abunde ſuppetere, quo par tes tueatur ſuas, uſurpabit illud ex Iliados. N. 7 o ard S KO Aꝙc2 5 ροσ:GG5. d
Ko ae;

594 DES. ERASMI ROTEROD. ADAGIORVN
al 6ue S S5unse A.πν˙ενν †νανννοσς. id eſt:
Et mihi ſunt haſtæ teretes, clypeiq́; rotundi,
Tum galeæ, tum thoraces procul igne micantes. In diſcrimine apparèt qui uir. LXXXIII Dere periculoſa difficiliq;,& eiuſmodi quæ uirum cordatum ac ſtrennuum requirat, cõ/ ueniet illud, quod eodem libro dicitur à Diomede Cretenſium duce. b
dF Tede Rvn de Suμ☛ EErHεανν.— id eſt:
lllic qui uir iners, qui ſtrennuus ipſa docet rsgezs.ʒ
Ad idem facit quod proximo carmine conſequitur:
T8 R⅜ς n᷑ psσεσεσιτε⁶ις dud AMek.
Cuius alias mihi facta meniöo. b
Non cedendum maliszs. IL XXNXv Si quaudo admonebis, non oportere cedere uel aduerſarijs, uel inſultibus aduerſæ fortu/
næ, aut non eſſe certandum cum fugitiuis, non itiſcite detorſeris illud ex eodem libro: Od S Ep&rαε πmeπννε πισωι εμεέια σι u tvI 160⁸,
AN A, N Sv A VAd V O& avridοιαν. id eſt: Ne feriat iaculum ceruicem aut terga, ſed ipſum Aut uentrem, aut pectus feriat aduerſa ſagitta.
Ibple ſibi perniciem accerſuit. L(XXXVI In eum qui ſti pertinaciter accerſit malum, congruet illud ex eodem libro: 6&s Aorꝰo α Jou/ν τι⁶ε.. id eſt: Iſtum mortis in exitium mala parca trahebat. b YItra uires nihil aggrediendum. LXXXVII
res, non inconcinnitet illud accommodauerit ex eodem libro: na Aaοισ duon 5 E50 OO0p OASiSEp. id eſt:;: Vires ultra nemo queat bellare, licet ſit Quantumuis animo promptas. Verba ſunt Paridis ad Hectorem.„ vc/;o;Ooôoraccipitre 3 LXXXVIII Admirandam celeritatem hyperbola prouerbiali licebit indicare, quæ eſt in eodẽ libro: Odx ovee Hinop. id eſt: Pernices magis accipite.“ 45 b Venuſtius ſiet, ſi ad famam, aut ingeniũ, aut nuncium, aut eiuſmodi quippiã detorqueatur. AQAneipitis animii. LXXXIX Animum ancipitem,& incerti conſilij, licet indicare uerſiculo, qui eſt lliados. ². Q* 5*εααρ,᷑ids οteα‿2ν,ννμυιν⁴ ε⁷ Sα Aαd⁴. id eſt: Sic ſenior uerſans animo diſquirit, utroq; Nutans. Id Maro ſic eſt imitatus:. Atqʒ animum nunc huc celerem, nunè diuidit illuc. MKRurſum lliados. n.— ASA T& Aον πυρασςμνμεμονεεꝓρνεασσρ εαμα νν icd eſt: Huc animus mihi uerſanti inclinabat& illuc. b b 4 (S(Sorfecio dicti... Dictum obſcœnius& bonis uiris reticendum, aut abſurdum dictu, notabimus hoc uer/ ſiculo ex eodem libroor:.— Sop, dp 59u ep Kiſ Aid S6 à 6.μκν⁶άηꝙ‿j⁰-„ννO G rie krlsν S*ν ogι ένα deνσαν. id eſt: Sermonem, quem nemo uir unquam promat ab ore.
Qui dicet non eſſe ſuſcipiendum negocium, ad quod peragendum non ſuppetant ui-
Qui modo cognorit cordata& ſana profari. In clamoſos. XCI
Ingentem inter litigandum aut diſputandum uociſerationem indicabimus eo uerſiculo:
quem ibidem de Marte ſcripſit Homerus: Oarour eriG. α A⁴οι εμπεαα d Andαρνλον..
a7 3
bus no
Adula Cur
duut drabit kgregi Deieri
am & llad
4
4 A
A) 1 1 4
4 90 AAARUL: R 1N00,
3—2
Picula
gnauus
—
nim la 5 aj Fuih awdd 8 llit
uæ qu ur
Quiß derit illu P, lorſero
äqua gaippian 1 dp 3. 4 edeer

„ od peragendum don lha n libro:
ddeſt
itb clluss
——üü—
CHILIADIS TERTIAE eENTVMIA
veiht 2 oX⁸&., Eε Eaod' orne 45 ,. id eſt Tantum uociferans, quantum nouies deciesue Klille uiri, clamare ſolent qui prælia miſcenr. Pro mea uirili. xC 1
Cum pollicebimur nos operam noſtram braſituros pro noſtr uirili cõueniet Ulade 8 b
id eſt:
Vm.,
eodem libro Veneris ad lunonem:
Adb‿.αμκιm πτπη⁵‿σ AOαd εν‿νννέαιν εᷣ ειο ksch. Sipræſtare queam,& fieri res ipſa poteſſit. Aler N urpat ueluti prouerbij uice Plutarchus in libello de dEgoſcendo adulatore ab amico: 29„ uyxras 75710 790 p, A A txeivlio?. uvat, ib? rνννεeæά*αν‧¹ 21 T'el cw.νμ rẽX⁴³& ο„: 39] 1& Ne ESr. 0A⁴eπσς⁊ ‿ ταιε⁹ο, uασετι ροovceg. id eſt: Nam recte dictum eſt illud à maior bus noſtris, amicum ſic promittere: Si præſtare queam,& fieri res ipſa poteſſi t. Adulatorem uero ad hunc modum: Dicito quicquid habesi in pectore. Pro dignitate cuiuſaʒꝭ. NXorf 11.
Cum unicuiq; partes tribuuntur pro decoro perſona proc dignitate. Veiuti ſi i negociũ arduum committatur pr udenti& exercitato: leninſculum in iuueni cuipiam& imperito qua/ drabit illud ex Illiados.=z.
ſa eſt:
5cd R 80X 2cos, X 8 Xsiοv TG n?,. tetior dedt. 12 e ei ds3 6317
Egregia egregius ſubit arma, ac deteriori Omnia ex ſententi tia ecchunt.. 181. eOrIn 1 ln magnopere for kunatoe clibusſe& recte&ʒ ſecus inſtituta llcke ccdunt cögruet ilud ex liados. v. b räg R cνep Lü*t rfferu,5 58 Tig acehn n' KcHο⁶, 1 X*ε 0, Jeug RLrν&νάᷣ σeνωενƷ̈ᷣoe. id ct Spicula cuncta horum feriunt ſeu torſerit ila lgniauus, ſeu uir fortis, quia luppiter ipſe Dirigit. Improbitas muſcx. 4 XOV m mmprobũ-& ſubinde redeuntẽ, etiã ſi turpiter cepelltu quadrabi dlad ex teodé libro: k³l 5. uijie dορν 2v siSrcr Ev-e. in 6 e yon Adα πρν*εοοε Aiapor di Td xdeν. id eſt:t. Atq; illi muſcæ uim intra præcordia mißt. Quæ quamuis de pelle uiri ſit ſepe repula üitnt morſura tamen. b Deo, ſortunæcy committo. b 4 xcvi. OQaf ortunann experiri ſtatuerit, euentum negocij jlortunæ committens;in hunc conue/ nerit illud ex eodem libro: lir yo/ Ko K-y, TR ε ερν ευν Tduντα εμενινμσανqHG. d eſt: Toreio& jpſe, loui fuerint hæc omnia curæ: Conſiſiumi in melius commutancfund.* X cvi .8 quando iubebimus mutare conſilium utpote fœdum ac ſtultum, aut reprehendemur quippiam ut inconſulte factum, uſui fuerit illud ex eodem libro: ris Wiyg Jedp nie 2ec HBslob v itdear, SnMs E 2*⁴⁸/ qyevag 2828, ld eſt Cuis tibi conſilium ſubiniſt inutile tandem iuorum, ſanamq́; exemit pectore mentem:? Modis omnibus incitat.. C vni Vbi quis modis omnibus animũ alterius ſollicitat, nũc precibus, nunc planditijs, nũc iur
gis, nune minis, uſi urpare licebit illud ex eod libro de Patrocli, ſicut opinor, equis dictum: No A A³ ads S doi rreο εο deiucog.
no AerXioσν Woohida FoM f aẽeiij. id eſt Multum ille ſcuticaqʒ cita celerare iubebat„ Maltum idem blande affatus, multumq́; minatus.
Eidem

695 DES. ERASMI ROTERODAMI ADRAGIORVM Eidem inhiantes teſtamento. 8 b XOIX Duriuſculum quidem, ſed tamen non inſcitum, ſi quod eſt in eodem libro dictũ de Græ/
cis ac Troianis, pro Patrocli cadauere, dimicantibus, torqueatur ad hæredipetas eũdem ſe
nem, uelut idem cadauer certatim captantes:
Q* 3. pe 1SDa A LSa venct dA Lv X
EANcSO KA⁴ρε⁵μανο. id eſt: b
Sic illi exiguo diſcrimine utriq; cadauer
Hinc atq; inde trahunt. Præmatura mors.
In hunc, qui præmatura morte diſceſſerit, ſuperſtitibus parẽtibus, accommodabitur illud
ex eodem libro de Patroclo dictum, ni fallor:
Odèe wrr* Oot QlXOi kxε Acos,.vꝙ O/ 8 5u 0G,p. id eſt— Neq; nutricand grata parentibus ille Reddidit officia. ſed ei breue contigit æuum.
CHILIADIS TERTIAE CENTVRIA NONA.
b Alia dantur, alia negantur. 1 Voties è duobus naturæ dotibus altera contigit, altera negata eſt. ueluti ſi cui
formæ decus adſit, deſit ingenij laus.Siue cum è duobus poſtulatis alterũ dũ/
taxat impetratur, quadrauerit illud ex lliados. n. 1TS REnSop R LdoNs, LO yeu ep. id eſt:
tis, quæ facit pro Patroclo ſuis armis inituro prælium, duo quædam rogarat, alterum ut cũ laude pugnaret, alterum ut peracta pugna referret arma, incolumis& ipſe. Quorum alterũ
quendam cithara canentem, ſubiecit hunc Homeri uerſum: 1½ ESOE A Edc&᷑ Oν‿ KvevNs.
cus occiſus eſt. Feſtiuiter abuſus eſt hoc carmine Stratonius citharœdus qui cum audiſſet
Ac mox alio quodem rogãte, cur ita diceret, quoniam inquit, male canere cithara dedit, cx-
terum bene canere uoce abnuit. Ita fermè Athenæus libro octauo. NVictoria non incruenta. Facit hoc tum corruptela iudicum, tum patronorum rapacitas, ut ferè litigantium utræ, q; partes plectantur, adeo ut non raro pœniteat etiam eum, qui uicit litem. In hos igitur cõ/ ueniet illud ex Iliados. p. 4 15 Ke 1„„„„„„„ ObAR;1 J07&vεαοντ‿ ν ααααοωναν icd e. Nec hi ſine ſanguine pugnam Miſcebant.
Filius degenerans. III
In flium, qui paterno degenerat inſtituto, ſiue qui non diu fruitur à patre relictis, ſed e,
cutitur à maiorum facultatibus, appoſite torquebitur illud ex eodem libro: AAReux Iio E Evσ a p 06 Er*α. id eſt: At non conſenuit patris in filius armis. Euentus præter expectationem. IIII Quoties res multo ſecus euenit, q́; uel fuerat inſtituta, uel probabilius coniecturis euetu ra uidebatur, congruet illud ex eodem libro: en WN alei ³ AI6e Ss/ v. f aAνυιιωαάινò.; id eſt: Verum præpollet magni louis uſq; uoluntas. KRMRKurſum liados. r. b AXX Mls κ 39 KSᷓe G v& AC2 K2SSp. id eſt: Sed magis atq; hominum pollet louis uſq; uoluntas.„ MRMAReprehenſio cogitationis. A2e N Cum ipſi reprehendimus animi noſtri cõſilium, aut cogitationem parum honeſtamaaun b paru
n
7 grau-
hOay
Cum
tlocun ſaey am pe Decon, derem a
— fäloua,
Jutes

cortgtalernaun ecuw eduobus 65 aados. n. 1 dek Dicus eſtautẽdeciha duo quxdam rorst in bms ede
Achillis arma perem,
onius citharcdus qllcen
an dinfuiur ae
lud exeodem libto⸗ 1
CHILIADIS TERTTAB CBNTVRIA IN.
697 parum utilem, locus fuerit ex eodem libro: b A'd rixαμα=—V»τιιτασ‿ μι¶⁶ iA2 Guudo. icd eſt: Sed mihi cur animus, ſecum hæc in pectore uerſate Idem alijs item locis repetitur. b Præbere uiros. VI Ad fortiter agendum, ferendumue adhortabimur hoc carmine ex Iliados N. quãquam idẽ alias ſubinde repetitur: 4 lcle A'rihs ESs QINOt, Aαεε ˙εςμνέναα αχνdH. icd eſt: Eia eſtote uiri, ualidasq́; expromite uires. Re opitulandum, non uerbis. vrr
Cum re opus eſt, nihil prolunt uerba. ueluti ſi quis egeat pecuniarijs ſuppetijs, quorſum at tineat huic aures explere dictis? Rurſum in conſultationibus, in iudicijs rationibus agendum eſt, non ui. Ad id faciet Homericum ill ud ex lliados n. b
E,/ Xᷣσν τυ τπηεέαι ⁸, r&, O1 BSA. id eſt: Verba in conſilio, ualet in certamine robur. 3 4 Corrupta iudicia. b VIII
In eos, qui corrupte iudicant, aut ſuffragiũ ferunt, nõ ad Reip.cõmodũ, ſed ad priuatũ com/ modã reſpicientes: ſiue, qui per tyrannidem leges opprimũt. Competet illud ex eodem libro: n' Bir N&- x⁴κνmσ‿ε uοσι έάμμεαε. 4 I& Tinlw&dσωοτ, e buK AAeove. icd eſt: Qui per uim in populi cœtu cõmunia iura Deprauant, ac iuſticiam depellere tentant.8. Nil ueriti uocem diuim. b. 8?
Apta prouincia. IX
In eum, qui prouinciam ſuſcipit, ſuis aptam uiribus, abſtinens à negocio, cui ſit impar:uelu⸗ ti ſi quis epiſcopatum accipiat, ſummũ pontificium recuſet, conueniet illud ex eodem libro: 2hh αα dσ—αα,, b, πόααασννυάν αςμᷣoe«,⸗
Fꝙ SAST S,10p KA,μον&ἀαο. id eſt: Quæ manibus quadrent, ingentes corripit haſtas Quaſlibet, aſt haſtam ſolam non ſumit Achillis. b De batroco dictum, qui cum Achillis armis eſſet indutus, ab haſta tamen abſtinebat, quod ea grauior eſſet, quàm ut quiſq́; Græcorum regere poſſet, præter unum Achillem. Quod idè in Odyſſea de arcu Vlyſſis finxit Homerus.“ b b Paudor m metus. X
Cum abſtinetur à re quapiam, quod ea tum inhoneſta factu uideatur, tum uero minime tu
talocum habebit illud ex Iliados o. rs y A⁴*de,) 2◻ν. id eſt: Nam pudor atq; metus uetuit... De conglobata acie dictum, quæ ne ſeſe diduceret, partim pudor obſtabat. partim metus. Pu- dorem autem ingens addere calcar ad fortiter agendum, indicat in eodem libro, cum ait: A1oLij RK9S ASoveG Odo e eε‿ρν ic eſt: b Plures ſunt ſalui atq; cadunt his, quis pudor adſit. b Qui obticeſcit.— l In eum, qui metu attonitus, aut ſtupefactus admiratione tacet: aut cui non eſt, quod reſpon deat, quadrabit illud ex Iliados p. Alb e Ki KA⁴ε⁵ρρφἀαν εφσν εαοε Ados. id eſt: Illum corripuit ſtupor, atq; infantia linguæ. b.. Mors omnibus cõmunis. 3. NI 1 Qui dicet omnibus ex æquo moriendũ, nec ullis uiribus arceri fati neceſſitatẽ, citabit illud: 0l. b 5 Bin ‿⸗ cpuᷣ e: nia. id eſt: 4 Nec uis Herculea fatum euitauit voerhum kantjor⸗ AArt 1 Alius alijs in rebus præſtantior.... 20.„ Qui dicet alium alia dote præcellere, accõmodabit quod in eodem libro dictum eſt de Po- ydamante& Hectore: 5 b AMN 6u00 d5 Addo, ETXei rOd S. ic eſt: Nn l

698 DES. EBRASMI ROT. ADAGIORVN His dictis, haſta longe vrelhaui lhe
n periculoſo negocio non eſt dormitandum. XIIII
Vvᷣbi monebimus in re ardua nõ eſſe ce andũ, cõgruet quod ſubinde repetit᷑ apud Homerũ: O'Xlyn 4 Sh6eue mänof id eſt: Exigua eſt interſpiratio belli. Deer n veld litem forenſem, uel ad ſimile negocium odioſum,& laboris plenum. Mens læua. xv Frequenter hominum mens læua eſt, d peſſima pro optimis ſequuntur, optima ꝓ peſſimis repudiant. Ad hanc ſententiam facit illud ex eodem libro: er A mπOαν Oωoᷣ μνισουνπ. ee Suaees 3e urig, èe cAl Ssden Bnlid. id eſt: Conſilium Hectoreum laudabat inutile quiſq;, Nemo Polydamantis, atq; hic dabat utile ſolus. b 3 Verbis pugnas, non re.— XVI Facile eſt conuicijs altercari, uerum re uincere difficile. Ad eam ſententiam quadrabit illud eſt Iliados r. dictum ab Aenea congreſſuro cum Achille: B'Tesi ἀαρρααα d' 49 Ause, H A SH Wie NR l⁴‿ασυνα iα,σ id eſt: Siquidem noui probe& ipſe Et petere probris inimicaq; dicere dicta. Paulo poſt repetit copioſius eandem ſententiam: Fsi ‿αρνεεσσσ drsſd's αμυνοιυσνα,ι, n0N.A Adαρ, dv, Rp vnde&α᷑e⁶υννννε‿ μeφςάα‿νέςονσ. Seà ν Ʒαπν½οαιει, ο iI Auhot, mO/ DoE,p e OAue v‿α Lν σe ½‿ο. O*ττ70% Trd 0, wIo dnG. id eſt: Ambobus ſiquidem probra dicere plurima promptum eſt. Quorum onus haud portet centum ratis obſita remis. Eſt hominum quia lingua uolubilis, omnigeniq́ʒ Inſunt ſermones, uarijq;,& paſcua dictis, Hinc atqʒ hinc, multæq́; uices. ſed qualia uerba Dices, talia reddentur tibi dicta uiciſſim. . Ne quid moueare uerborum ſtrepitu. b XVII Qui monebit aliquem, ne ſæuis uerbis, ac minis deterreatur, quo minus experiatur, accom/ modabit illud ex eodem libro, ab Apolline dictum Aeneæ: A'AN7SdG tHe Xαλα&αιρ σeφό*(?αάιαμμ⁴ν σςαπαέααμσσσσf AG-*ꝙαeμαeote KrSI KOHei uOAl ᷣx. icd eſt: Q uin rigido ferro, magis obuius ito, nec unq́; Te ſæuis dictis deterreat ille, minisq;. b b Cibo opus duraturis in labore. XyIII Inituri bellũ,ne omnino ieiuni ſint, ne uiribus deſtituant᷑. Id trahi poterit ad ſiudiũ literarũ, ad exercitiũ pietatis, adq́; alia cõplura. Ad id cõgruent uerſus Homerici, ex Iliados r. O0 à d 6.&p Nα à 1eAO, †ᷣεοτα RA'υ Gσνιισανο Tαν‿σνεro Kv A⁴κμα dο Du ps Monde oNeJap, 2*π.νααἀέηαένννάτQννα ισνero dic MCua, Alda ré hno AAde, EAdeerεꝙ 2έν*νꝓνυνα ε⅞. 0 ½ dS Kun 51vooο ονερρέ‿ιμμ, ⁹ddijhe Adέσανν⁴ u0SVEro c,A OsOA, Oasαe⁴ v 51 K, o Og, ducer, To⸗ L51% A⁴αieiασ,ρπρ—◻⅞νοας Lο&νι⁵ισανmπOαάew:—¼% icd eſt: Nam quis ad occaſum uſq; ualebit ſolis ab ortu Impaſtus iugi durans confligere pugna: Pectore enim quamuis ſit prompto ad belligerandum Senſim membra grauant, tamen ac ſitis atra, famesq;
Cotripiunt
Co aima urtute Reoc 15 du 1o ro k quc kt cun
Inh bitar i do ro

cguntnone
dt.. eatur, quo minus expahd er. b
1
eelnetiaumuis
1 elus Homentiet
Coprripiunt, genuaq́; labant tendentis in hoſtem. 14
Et cuncti manant fontesq;.lacusq; profundi.
Quod in uita perpetuum nobis futurum intelligi uolemus, indicare licebit Homerico car/
SnIEIAaDITS TERTIAE CENTVRTA IxX.„.
Rurſus erit quicunq; ſatur, uinõq;, cibòq; Is demum poterit confligere perdius hoſti.
Huic animus uiget uſq; ferox, neq; membra laborant
Huic prius, ac uictor bello ſubmouerit omnes. Omnibus armis præſidijsq́; deſtitutus. XIX Hlominẽ inermẽ,& omnibus deſtitutũ præſidijs indicabimus hoc uerſu, qui eſt Iliados
r οαν έάmε ⁶νρννς άα buX,E L„XG. id eſt:
Et cyypeo ſimul& galea nudatus,& haſta. b Fruſtra habet qui non utitur. XX
Si quem increpare uoles, quod ingenio, diuitijs, literis, non utatur, cum habeat, conueniet il- lud ex Iliados s..
Tvu T6εo EXi vA&◻eανο ενπν; id eſt:
Cur fruſtra tibi iam geſtatur inutilis arcus: b
anaa ugitiuum. b. 1112. XXNI Vbi quis impotenti animi cupiditate ad rem quampiam inſtigatur, præcipue parum hone/
ſtam: uel magis ſi quis turpiter fugiat, in hunc quadrabit, ſi dixeri:
r&, KAσμαό νκα id eſt:
Hunc Cynamya rapit.
Sic enim in eodem libro Iuno de Marte è prælio fugiente:
xai du f uuον⁴ινεέσαα εεονανory eo. ic eſt: b
Peſtiferum Martem rurſum exagitat Cynamya. id eſt, muſca canina.
b Cum dijs non pugnandu/. NII Qui monebit non eſſe pugnandum tum genio, cum ſuperis, cum magnis principibus:quos
Hebræorum etiam literæ uocant deos, uſurpabit illud ex eodem libro:
0co ε&ε πνQνοε αάπκεσενεν. id eſt:
Verum homines dijs inferiores.
Autor omnium& fons. XXIII
Cum indicare uolemus primum omniũ autorem, unde ceu capite proficiſcantur om̃ia, ma
xima pariter& minima. Veluti ſi quis dicat ſuperbiam omnium malorũ parentem, fidẽ omniũ
uirtutum fontem, Homerum omnis poẽëſeos patrem, non inconcinniter accõmodabitur illud ex eodem libro de Oceano dictum:
. 8˙ dv 18 Tdνσνπ TroTαααάιο n9) ⅜σ Id-⁴οmνσσα.
XI raσσαι ακέ⁵⁵εισιν ðισσ ϑφεατα αμάναννα‿νμάνυσα. icd eſt: Ex quo uno freta cuncta fluunt,& flumina cuncta,
Prorſus ignotus.. XXIIII In hominem quem nobis mirum in modum ignotum uideri uolumus, per iocum torque/ bitur ilud apud Homerum frequens: 4 Ti r9e 21 Ad6 ½, 0, Tt ie Ade niee; id eſ.
Dic quis& unde uenis, tibi ubi patria atq; parentes? Cognatũ eſt illi: Abus an ater ſis, neſcio. Poterit& ad rem applicari. ueluti ſi dicamus aliquem
omnis philoſophiæ imperitum, in librum philoſophicum incidiſſe:
T'—⁶⁴ εꝙν d1 avd, r1 T1 T0A1,Re Fnnsg; XXV Q uoad uixero. X
mine, quod eſt in Iliados x.
0◻ 3 s,.
L00ip usT Lo K o! QiAa„Srara 55Gν,. id eſt: Donec
Viuos inter agam, genibus, dum fulciar hiſce.
Hocimitatus Maro:
Dum memor ipſe mei. dum ſpiritus hos reget artus. b eden Glorioſum& apud poſteros. deatur, quadrabit i Cum facinus ſignificabimus, cuius famam& poſteritas celebratura uideatur, quadrabit il-
lu...—. 5 1 dex eodem libro: b Nun 2 Ad

„oo DBB. BRASMI ROT. ADAGIORVN
AAd At„& Seας A) 2oro dC uSech. id eſt: Imò facinus inſigne peregit Ipſa etiam quod poſteritas exaudiat. b Vindicta tarda, ſed grauis. b XXVII Vbi qui diu muita patrauit im pune, tandem in extremum malum adducitur, ſemelq; depen dit ſuperiora flagitia, congruet illud ex eodem libro: NS xbda dννν ασπσοτεασ&ν. id eſt: Nunc cuncta luet ſemel adglomerata. Anceps euentus rei.. XXVIII Cum anceps rei diſcrimen ſignificamus,& incertum utrò uergat uictoria, congruet illud, q eſt cum aliâs, tum Iliados c. b Ka* rõτε ακνιασαα πανενν εετBꝭα αμααά̈νεα. id eſt: Tum pater auratas librabat utrinq; bilances. b Magna de re diſceptatur.. XXIX Cum ingens certamen indicabimus, nec leuia aut ludicra peti præmia, quadrabit illud ex eo dem libro: Frsi 5e Sdnp du Sosllhes Aruolid. id eſt: Neq; enim illis uictima, ſiue Bucula captabatur. b Dictum eſt ab Achille& Hectore pro uita decertantibus. Vſurpatur à Luciano in Bunucho, cum ridet philoſophos turpiter apud iudices de ſalario cõtendẽtes. Carmẽ integrũ ſic habet: E'rsi bu 7SiO bude Soslic, A'ruοd, Ars Toori ε‿α„ve Tor r, A'MXA Xse Ne0 1AO/1oOd Aℳo. id eſt: Neq; enim illis uictima, ſiue Bucula captabatur, quippe hæc præmia curſus, V erum de uita currebant Hectoris. Qmiſſis nugis, rem experiamur. XXX Quiconuicijs omiſſis iubebit ipſa re periculum fieri, uter uincat, aut uincatur, non intempe ſtiuiter accommodauerit illud ex eodem libro: B SATsgo 9 gu Eoid= SciAuve dc rα‿sa, EI,Aανινmνσνmσ οντνεέρ ερνν xνρμάμναν Ʒυᷣα̈ ε b e. id eſt: Sed præſtet pugnam committere cominus, ut mox Pareat, utri Iuppiter eſſe uelit laudemq́;, decusq́;. Metus infamiæ. XXXNI Cũ dicemus nos hominũ de nobis opinione, rumoribusq; cõmoueri, quo minus mutemus cõſiliũ, cõueniet illud ex eodẽ libro, quod frequẽter uſurpat M. Tullius in epiſtolis ad Atticũ. Aidεοαηα εοασ 1ϑ Hοισ αάς μνηεαασισι ν⁸5. id eſt: Troianos ac Troianas, uereorq́gj, pudetq;.. Verba ſunt Hectoris pudore nolentis in urbem recipere ſeſe, ne quis oppr obraret illi inputa retq́ Troianorum interitum. Aliam ætatem, alia decent. XAXXXII ui iam aliam ætatem ſignificabit, nec idem decere canum, quod iuuenem aliquando decu it, uſurpabit illud ex eodem libro, quanq́;& alias iteratum: AA‿⁶ντε ⁵) oXα16 Te adν SoNI T SÖdop. id eſt: Verum ubi iam, canumq; caput, incanaq; menta. QO uod alijs uitio uertas, ipſe ne feceris. CXXIII Quod damnaturus ſis in alijs, in te ne admiſeris. Ad id faciet illud ex Iliados r. Kai& G,S; v⁸σφην⁷qmπ ιονντ⁴˙‿ε. id eſt: Imò adeo ſi quiſqᷓ; alius patrare pararet b Tale aliquid, damnaretis uitiòq; daretis.
Aut ipſe fuiſti, aut tui ſimillimus. XX NXIIII
Si quando per iocum indicabimus eundem aliquem fuiſſe, qui tamen ſe fuiſſe eat inficias ueluti ſi quem incuſes, quod inter bibones compotauerit, isq; ſeſe neget fuiſſe, uerũ aliũ quem piam:non illepide detorſeris illud ex eodem jibro, quod de Patrocli ſpectro diit Homeruss
, 7„ 2, 22,—— nG*⁶&νσσνmαμενκ, T HAArA 4⁶⁴ L0, Lai 1
letgre ladigr (omp At cxt bus T tpro delcen noner lcenti

„
ter vincat, aut uinennon
usc; cõmoueriquomiun
datA Tulisin qii
ſene Guschche
5
1 10
... ma kb
ni dege ſiaih eb lhpecho
ret perinde tamen quaſi non audiſſet, ita celerius etiam currebat:
obn o. Iα*² u aεε νπαƷον So“ Lr=rorr. Haud ſola, aſt illam, famulæ binæ comitatæ.
cHILIADIS TEBRTIAER CENTVRIA IX.„or 1 1 e/ 4„5 5 8..—.„ 7 0
X a ceovlcd, A 7010 or adi 8 T LSo. id eſt:
Cuncta ipſi ſimilis, uoceriq;, oculosq; decoros
Corporis atq; modum,& talem geſtabat amictum.
Audiens non audit.— 2 w
Sunt quidam, qui ſi quid parum placet, id ſcire diſſimulant. ueluti cum negant ſib teras, quibus commonefiant officij ſui: quod tamẽ malint effugere, quam præſtare drabit illud ex Iliadoscsccc.„ nie 3u&'ur oᷣe. ideſtt.
Dilimulans audiſſe. De Antilocho dictum, qui Menelaum reuocantem à curſu, cum audi
i redditas li in hos qua/
AroXOA RErI FoONd A⁴AOp SAAGν&νQ xe reQm αοιέε u& xονντιν Ʒεοπð⁶ς. id eſt: Quinetiam curſum Antilochus magis accelerabat Inſtigans ſtimulis, audireq́; diſſimulabat. 1 Erx habitu bonum uirum præ ſe ſeet. XXNVI Qui dicet ex ipſa oris figura uideri probum hominem, citabit illud ex Odyſſeæ primo: ou& ε ε d nd. id elſlt:t: Ex ſpecie minime impr obus ipſa Eſſe uidebatuir. A bſit clamor in colloquio, aut luſu. XXXVII Qui iubebit in cõuiuio, colloquiõue tẽꝑari à uociferatiõe, accõmodabit illud ex eodẽ libro: Nd νεσισιιμνQοιντπνρ̈ναπυέαμεννο,μα⁵χ bo bee so. ic eſt: 2 Nunc hilares cœnemus,& omnis clamor abeſto. Grata nouitas. XXXVIII Si quando dices nuperrima quæq;, uulgo maxime placere, non intempeſtiuum fuerit illud exeodem libro: T)5 EoOd lb AAOp krHASIS6 o., H' Tu auεντε—&ν vecdν αέάχνννν ideſt.. Cantio enim hæc hominum longe eſt celeberrima uulgo Et gratiſſima, quæ nuperrima uenit in aures. Pleraq; commendat nouitas, potiſſimum apud imperitos. Contra in ſcriptis antiquitas cotici/ liat gratiam, nouitas inuidiam: unde Flaccus in epiſtolis: ö Indignor quicqᷓ; reprehendi, non quia craſſe Compolſitum, illepideue putetur, ſed quia nuper. At cæteris fermè in rebus fauor nouitatis, ſuperiorum obliterat gratiam. Vnde Dauid epiſco-
pus Traiectenſis, patre prognatus Philippo! Burgundionũ duce, huius qui nuper defunctus
eſt proauo materno, uir doctus& cordatus, ſuadentibus quibuſdam, ut propter atatem ingra ueſcentem pateretur adiungi ſibi deſignatum epiſcopum, ait ſeſe diui Antonij exemplo com- moneri, quo minus id facere uellet. Nam hunc negligi cœpiſſe ſimul atq; ſucceſſiſſet Rochus recentior diuus. b b Aulier pudica ne ſola ſit uſquam. b XXXNIX Cum admonebimus non conuenire, ut pudica mulier ſola, citraq; teſtes cum uiris colloqua tur, uſui fuerit illud apud Homerum frequens de Penelope: b
ſdeſt..
Fatale uitæ tempus exactum. 5 In decrepitos, quorum ætas iam exacta uidebitur, quadrabit ex eodem libro:
niwio!„3u SSe dioO e Xloo H“DNo. icS eſt:
Dementes, ut qui ſacros tibi maxime Phœbe
Abſumpſere boues..
Nam per ſolis boues, annos fatales, ut opinor, innuit poëta.
1 Non luctu, ſed remedio opus in malis. XLI
In malis non lamentis, ſed auxilijs utendum. Ad id conueniet illud ex Iliados o. quanquam alis item iteratum locis: G
0b 1 4 4„„ 17.. 4.. 7⁰½ g6 Wi mTA⁴εσ νμμμνο 4ο0, id elt- Nn 3 Auip pe

z, DES. BRASMI ROT. ADAGIORVNM
Quippe nihil miſeri fletus lamentaue proſunt. Adhuc aliquis deus reſpicit nos. 6 b Cum in rebus uehementer afflictis, negabimus nos prorſus abieciſſe animrum, uerũ eſſe ſpei nonnihil conueniet illud, quod in eodem libro dicitur à Priamo: nN UrI Tg 10) 2010 Je ddess XSSd. id eſt: Numen adhuc aliquod dextram mi obtendit amicum. b Mors optima rapit, deterrima relinquit. XLIII Optima mors eripit è medio, relinquit deterrima. Proinde uidemus quoſdam prorlus inuti les Tithoniam ætatem uiuere, pauciſſimos egregio præditos ingenio, ad ſenectæ limen perue nire. In hanc ſententiam quadrat illud ex eodem libro: 8 rode 1N KrAS0 Sgng, ra T AE„Xrs dvτα υκmν, rsꝗ's ννέανεrs Xoorrurdgp dßi501, A*εꝓ ε⁴ꝓ◻αμααιρ xειςνααιοεές νπάσκανε. id eſt: Suſtulit hos Mauors, reliqua at mala probra relicta Mendaces, ſaltatores, primiq́; choreis Ducendis, agnis, atq; hœdis diripiendis Strennui. b Domi manendum. LXIIII Inutile diutius abeſſe domo, relictis poſſeſſionibus. In eã ſentẽtiã qᷓdrabit illud ex Odyſſeær. xa*σ, ⁵ν˙ έμω ασο N Gdαꝝνο, 1
KrAAœT& Ts TOXp, Crcdα&ↄ◻*Qϑσ céοαάοεν. id eſt: Tu quoq; amice domo diuturnus abeſſe caueto Rebus iter̃qʒ uiris intra tua tecta relictis. Item Heſiodus:
0MoO BTSOoOp TAà εꝓππτν μααέιεꝓ᷑ᷣ ππιινꝓραενε. id eit: Eſſe domi præſtat, quia damnoſum foris eſſe. 88 A ſacris abſtinendæ manus. XLV Vulgo quoqʒ; creditum eſt, fatum inſtare ei, qui ſacris rebus, ac deo dicatis manus iniecerit: aut qui pios homines, aut certe fungentes ſacris miniſterijs oppugnarit. ueluti pontificẽ Ro- manum, epiſcopos, abbates: etiam ſi parum fuerint pijs moribus. Id propemodum, iam olim dictum eſt ab Homero lliados P. O* 6 xrng De de S'⁴ι‿◻μιμαουάα †αντεν μμ⁴ άα ο b O'p re Nedg Aa, rdαομυικ νπνιμμα υμα ic eſt: Cum diuo certare uiro ſimulatq; cupit quis, Cuiq́; deus bene uult, malum huic breui imminet ingens. Turpis iactantia. XLVI Non eſt generoſi animi iactare ſeſe de his, quæ fortiter, aut feliciter fecit. Super hoc ita Me nelaus eodem in liboo: b Od ⁴αν εαχ dπιένέν οο Lκνετεασςo. id eſt: Haud ſane pulchrum ſeſe iactare ſuperbe. Prior occupat. XLVII Vbi quis lucrum celeritate præripuit cuipiam, conueniet illud ex Iliados x. Mi Ae Od'4 XSHO HaA⁴6p,5 5 dενασέν⁵σ‿α αμ˙ον. id eſt: Ne quis præriperet iaculans, lauderq;, decusq;, Atq; ita ſerior ipſe ueniret, iammq; ſecundus.
Dictum de Achille, qui reliquis Achiuis innuit, ne quis iaculum mitteret in Hectorem, quo H/
bi gloriam totam ſeruaret. b Sacra celerius abſoluenda. e. XLVII In rebus diuinis attentum eſſe conuenit magis, quàm diuturnũ, ne uileſcant aſſiduitate, con tra quorundam morem ſacerdotum, qui nimium immoran tur ſacro, precibusc;, quas uocãt rarias.Ad id torqueri poterit illud ex Od yſſeæxr. oO? tone Aba Dedip SI D V, AAd v*⁵‿³. id eſt: Neq; par eſt In diuorum epulo ſediſſe diutius, imò
Surgere mature decet. Ne dij quidem à morte liberant. XLIX Nemo tam charus ſuperis, ut illorum fauore mortem euitarit. Huic ſententiæ ſuffragabitur
Homericum ex eodem libro teſtimoniuutmmwW. b b b m 4
XLII
dtasii (kauin

“““ *
CHILIADIS TERTIAE CENTVRFTASIX. 203— A M 101 dd*α.mmmά R dοi op duche doim. tai 21N xud' Tcuοουνπ aNaKeg,dr or: nep 7a. RMOIs 5No3 abeAN1 reueyε Joudr. id eſt: At uero mortem communiter omnibus eduam A dilecto homine, neq; dij depellere poſſunt, Quem funeſta dies fati iamiam urget acerbi. Deus undecunq; iuuat,ſi modo propitius. L Deus ubiq; præſens adeſt, ſi faueat: neq; refert, ubi gentium agasil illo ropiio.Ad lanc ſen⸗ tentiam accommodes licebit ex eodem libro: pt a Jeoe R bAGp AO AAGSe Gr αάαα. ic eſt: Si libeat ſeruare procul quoq; numina poſſint.
De cibis prælautis quadrabit illud ex OdyſſeæÄr. 0'*+ατε εαασν Siogeqee Sœxσνeλημς. id eſt: Qualia purpurei comedunt opſonia reges.
Concordia. 1.I1 In abſolutam concordiam, omnium̃q; rerum conſenſumm conuenie ilud ex eodem lbro: odceo3 21p 8Jog α 28a Joad,ured v re, Lu.᷑ du d EXOvTS vG N) Er icgoui BrAf. icd eſt: Haud unqᷓ́; neq; concio nos, neq; curia dicis Audiuit pugnare, antmo ſed ſemper eodem, Et ſentire eadem atq; eadem decernere uidit. Vab⸗ ſunt Neſtoris de ſe,deq́; Vlyſſe. BCI. N b Fatum immutabile. LII Diaina decreta non cõmutantur, humanæ leges pro tempore uariantur. quemadmodi de mores d& uoluntates. Ad id congruet illud ex eodem libro:
Non etenim diuũm mens uertitur aſtricolarum. b
Sine ope diuina nihil ualemus. LIIII NManca eſt omnis mortaliũ induſtria, omnisq; conatus, niſi Hauor aſpiret diuinus. Ad id ac/ ommodare licebit Homericum illud ex eodem libro:
3 näuree: 5 decop Xar 886 ar Zgcorot. id eſt: Mortalis diuũm auxilium deſiderat omnis. LV ter ſeci Wobu Induſtriam adiuuat deus. r aut tlicter ecküt In aggrediundo negocio, quædam humana ratione prouidentur, qurdam lortunæ cõmo-
ditas iplac res ſuppeditat. Id eſt apud Homerum, cum aliäs as aliuoties tum hoc, querm modo citauimus libro: eᷣiφππυκη επν εαινι νν—oi ‿ν roies, ANkM* 1— dao o'erar. id eſt: ziet ilud ex liadesx Hac partim iple tuo perpendes pectore tecum 4 Partim diuũm aliquis tibi ſuggeret. Fauſtus exitus. b LVI s Cam ſignificabimus rem, quam inſtituimus bene ceſinamcen deo quopiam a ſpicesqua- aculummitterctin6 drabit ill adh ex Odyſſeæ 2.
1 6d,α Ao επσνα οπ ενον be Acs-ye BeA. id eſt: ju Fide, hoc conſilium non eſt ſine numine nutrix. aturnũ ne ulelan, b Aetate prudentiores reddimur. 1 LVII dghec 8 Si quando negabimus nobis eadem probari iam natu grandioribus- que quondã ob æta/
th inſcitiam arriſerunt, ſed uſu rerum auctam Prudenteam,congruet iluc ex eodem libro: Sluns FP' yG Kr 87 ir: 7. NG5 Röre d8 ui ye 2, no dAAGO a*op 2ruob 1 Lo,vOA, KO dd μπαι deera 2t Suxd. id elke Eram adhuc puer aſt ubi iam ſum 1 Gtandlor3 teddit me aliorum oratio doctum
7
De lautitijs. b LI1
Venuſtius fiet, ſi trahetur ad orationem lu pra modũ clegant, quaſi idignam deorum auribus.
od 7 ½ 1 zo 9ecoe Lemera 5O Aë 20 ep. id eſt:. 82 5
Nn 4 pfech
—-——————————
———————.——————————————— ——— 1—————————

704 DBS. ERRSMI ROT. ADARAGIORVNM
Ipſeq; grandeſcit mi animus. Dicitur ad procos à Telemacho. Ocioſus eſto. b LVIIT
Si quem iubebimus animo ocioſo eſſe, antum curare cuticulam, negociũ Alij curæ lu turũ,
accommodabimus illud ex eodem libro: Mis r Go, n 2 53eO N0p A5nd 25 0 7 2. N, 8 A'N AN cdit n r.*εꝓℳ 8e d. 50S. id eſt: Tute caueto Aut dicti, aut facti ceucſet tua pectora Quin tranquillus, edasq;. bibasq; ita ut ante ſolebas. b Haud perficiet. LI Qui dicet negocium, quod aliquis inſtituit, haud quaqᷓ; perfectum iri, uerbis Tlomerici id
dicat licebit: TeA8a& 5 p? 3rro Toεπ p. id eſt:
Verum hancce uiam haud perfecerit unquam. Cedendum multitudini. 1X
ui ſuadebit non eſſe pugnandum uni cum multis,& ubiq; multitudini morigetandi ad
ducet illud ex eodem libro: Xmdnep xu&duto. ndενο krlemοot, F' XSSVI A Mν. id eſt. Accerſet mox ipſe ſibi crudelia fata, Si multis pugnare uelit. Iidem proci paulo ſuperius: A Fy*⅜εp 5 A vdd n00 7XA20vS! Aκισό 781 A.rI. id eſt: Cum pluribus ardua res eſt b Depugnare uitis inter conuiuia ſolos. Vanæ coniecturæ. LXI In eos.qui de euentu negocij ſolent augurari, competit illud ex eodem lbro: rt O Luidee De roMol d77 auyde AsNO10, 5010, duchers vcyree Iα ◻οt. id eſt: Aſt permulta auium uerſatur in æthere turba. Quuarumn non quæuis portendere idonea fatum. Certum proſpicio, LXII Au ſe negahſt temere, male ſecusue de exitu rei cuiuſpiam entite ſed certis adductum ar gumentis,& pluribus experimentis obſeruaſſe, accommodabit illud ex eodem libro: 0d xr eiue Kou σοσισα, N& d K G8. id eſt: Nam neq; inexpertus iam diuinauero, uerum Egregie callens. Deus ulciſcetur. LXIII Cum ſignificabimus nobis in præſentia deeſſe facultatem depellendi uerum optare, ut ſu- peri puniant aliquando, uſui fuerit illud ex eodem libro: F 2 5 JDeod Err:Pesονρμ 21 Lôurog, Ahaè 7r 1 Jeue dι ασπ̈σαααηννσεντxα Eꝓννννα„ενεα. id eſt: Aſt equidem immortaleis implorauero diuos, Si fors Iuppiter ipſe uices aliquando reponat. In tempore cauenda pœna mali. LXIIII Quoties admonebis, ut multo ante occurrat᷑ malo, priuſq́; oppreſſerit nos:aut ceſſandum à 1 peccando priuſq́; ingruat diuina uindicta, uſui fuerit illud ex eodem libro: A-od rOnd Mi, Bε⁶ρρνέσς ⅜μσννε— id eſt: Verum nos multo ante modum, fineriq; uelimus Ponere Nerba uatis minantis procis Vlyſſis reditum. b Domeſticum malum. b LXV Ad dignilicandum priuatum, ac domeſticum malum, quod ad alios nihil attineat, conueni- et illud ex eodem libro:
AAA KAp Kv 2 Oℳ,oOI AA μιπνασρν ενε⁶ν. id eſt: Porrò malum noſtras quod in ædes incidit, unum Adme pertinct. Senum prudentia. LXVI
In ſenem plurimarum rerum uſu peritum, qui ch multa meminerit ſuper ioribus acta ſern
l5,
Co dos, Ia T
Dein
C dlurp Fe)a Atdu
Ing tam, 2 0p b Fruc Tante Conf

rt llad ex eodemlhr
pim ſentiee ſed crbit übtudexgdims
urnacpclendamms
OHILIADIS TERTIAE CRNTVRIA IX.
7 5 lis quadrauerit illud ex eodem libro: naNld Aℳ 0 ο 1-G. id eſte: Qui antiquãc, multaq; norat. “ Premenda occaſio. b
...— LXVII Qui ſignificabit modis omnibus inſtandum eſſe, nec obmittendam d manibus ſemel obla⸗
tam occalionem, accommodabit illud ex Odyſſeæ A.
rA³⅜ε ᷣα&ςεμιαρρσεσς αεφιμανιρμέαμνρ de.. ic eſt:
Vos premite,& uinclis magis arcte, ſtringite captum. 3
Quod quidem detorquere licebit ad id cum dicemus, impetus animi, hoc magis ac magis eſſe
cohercendos rationis moderamine, quo magis efferueſcunt,& ad malum ſollicitant.
Omnibus neruis. LXVIII
Cum innuemus in negocio quopiam omneis expromendas uires, omneis neruos intenten/
dos, conueniet illud ex eodem loco:“
xar ròr U AC/0 d PIu. id eſt: Dein uobis curæ ſunto, uiresq́;, uigorq́;. 22 Cum principe non pugnandum.-.XIX
Qui ſignificabit arduum, principem à priuato ſuperari: aut difficillimum uincere naturam, uſurpabit illud ex eodem libro: b b 3 AyaAε‿ιꝗ„⁴ J ts1 S2d S50, Ruc S.⁴‿αꝓνπ πα. id eſt: Ardua res homini mortali uincere numen. b Ingens diſcrimen. b LXX Ingens interuallum, ueluti ſi quis ſentiat plurimum intereſſe inter pecuniæ ſtudium& ſapiẽ tiam, hoc uerſu licebit ſignificare: 1 Toro Gueb G 5aro Ts rAvAdin„XAO vng, H*u0ε, AXryuee duρ‿ zveiuor εν. id eſt: Tantum aberat, quantum curſu ratis acta diurno Conficiat ſpatij, quam prouehat aura ſecunda. 3 ͤgA perte, ſimpliciterq́; loqu93⁵,. LXXNI Simpliciter& aperte dicturos nos, citraq; ambages ſignificabimus hoc carmine, quod eſt in eodem libro: oðx&x kaoε⁸,.3
A'a αiεεέ εεπτομη ꝛK?οόάνκν⁴ ⁴ρ, u, Arruoœ icd eſt: Non fucis te diſſimulans decepero fictis. b Rerum omnium uiciſſitudo. LXXII
Variæ fortunæ uices,& nunc læta contingunt unicuiq;, nunc triſtia. Ad eam ſententiam ap/
plicabitur illud ex eodem libro: b A'r, N0& Ace, 2sue KybNά ℳ Nπά f. ideſt: Nunc huic, naunc Iuppite illi
Nrunc læta immittit, nunc triſtia. FEeſtiuus ſermo.. LXXIII
Vbi quis in conuiuio ſermonem inducit, admodum hilarem ac feſtiuũ, qui diſcutiat omnẽ triſtitiam, conueniet illud ex eodem libro, quod Homerus finxit de Helena pharmacum im- mittente in conuiuarum cyathos, quod omniũ anteactorum induceret obliuionem: Aurh 3 àI dO BAs ⁴ααμόάαο VDep Er 0p, NAThEC J dAXoNG p A⁴αυυνς õ Æ A,Op Ardνπνοο. id eſt: In uinum immiſit mox pharmacon, unde biberunt Luctudq;, bilibq; maliq; obliuia cuncti. b. b b Qui nocere poteſt, ́ idem prodeſſe. L-XXIIII In medicos imperitos, qui non raro uenenũ pro remedio miniſtrant, quadrabit illud ex eo- dem libro, quod uſurpauit in Pſeudomante Lucianus: eſtq&́; pluribus apud Homerum locis: Qdεααααα‧ τνννάν ʃ⁸ν εαεmάα‿αεναινμνα ννʒ Avyeck. id eſt: b Pharmaca miſta, ſalubria multa, at noxia multa. ldẽ quadrabit in hominè& bonis& malis inſtructũ artibus, q uel iuuare poſſit, ſi uelit, uel lx/ dere. Aſſeuerantius dicere, LXNN
Audacius quippiam& aſſeuerantius dicturi, quod nobis ita uideatur, adducemus ühum

7⁰6 DESs. BRASMI ROT. ADAGIORVMN
eodem ex libro uerſum, quo Telemachus utitur Menelai domum laudaturus: T2d⁶οιαν νετυιαιαο ενιεαι ανν ι εέ ⁸ u⁴⁶σ. id eſt: Mentiar, aut uerum dicam, mens attamen ipſa Imperat ut dicam. b 11 Arripienda quæ offeruntur.. LXXVvI Solennis eſt, multisq; locis iteratus uerſiculus hic:. 01 R 8 byel. ons’O XSG 1ANOp. id eſt: Q uisq; ſibi appoſitis. ſi quid foret utile, promptas Admouere manus. b Quem torquere licebit in tutores, qui rem nacti pupillorum manus iniiciunt, interq́ ſe partiti ſibĩ uindicant. Aut in ſimile hominum genus inuadentium,& inuolantium aliena. Principum fauor neceſſarius. LXXVII Vbi quis inuitis principibus, conatur extricare ſeſe èẽ malo quopiam: aut lite à qua nõ poſſi explicari, niſi adiutus illorũ fauore, cõueniet illud ex eodem libro, dictum in Aiacem Oiſeum: & rI Jep uyta Aey AcrA JSAdFnG. id eſt:. Iactabat ſeſe ſpatioſi ex æquoris alis Emerſurum undis, inuito numine diuũm. Negocium non aptum. b LXXVIII Qui recuſat munus, aut prouinciam ſibi parum accommodam: aut qui negabit accerſere uei le ſele quempiam, ad id muneris, ad quod gerendum idoneus non uideatur, uſurpabit illud ex eodem libro: 4 Tεννι& SAnlo bun Eonc. id eſt: Cæterum equos Ithacam non duxero. Verba ſunt Telemachi recuſantis equos, quos Menelaus offerebat dono, quod Ithacenſſis in ſula non eſſet opportuna alendis equis, quippe petricoſa, minimeq́; paſcuis apta. b Obteſtatio ueterum meritorum. LXXIX Cum obteſtabimur per memoriam ueterum officiorum, conueniet illud ex eodem libro: quanq́;& alias apud hunc poẽtam frequens: H'* HS0dε, ETliova Aek Lnte ND AOI ASocaA. icd eſt:. Si aut bouis aut incendi tibi pinguia membr Horum nunc memor eſto. Sunt autem uerba precantis numẽ, ut memor ſacrificiorũ& nidoris, quo ſæpenumero paſſũ eſt, nunc uiciſſim opituletur. 3 b Conuiua, non conuiua. LXXX
In eum, qui accumbit quidem in conuiuio, uerum ſpectator dũtaxat eorum, quæ apponun
tur, nam hoc pacto quidam ſordide magnifici conuiuas ſuos tractãt, quadrabit quod in eodẽ dictum eſt de Penelope: K&& Kν,KaO0,ENrSO=,dE orν icd eſt: Incœnatus& impaſtus potuq́; cibõq; Accubuit.. 2 Ingratitudo uulgi LXXXI Qui ſignificabit ſibi moleſtam ingratitudinem, quod intelligat ſuperiorum oficiorũ nullam haberi rationem, non inconcinniter uſurpauerit illud ex Odyſſeæ E. quod idẽ eſt&æ alis locis: Mäürle krT: Te⁶⁴εεμοα a yνε, 1) lr ℳ LSc, uu˖μ αά αονσmληνεε, ν—φeε᷑ ε&σν νμφάααειν⁴ ισε. A', MAsI XNerTdAe T LI«, MO A Seo. ic eſt: Poſthac ne placidus ſit quiſq;, ne ue benignus, Nec mitis, iuſtiq́; tenax rex ſceptriger unq́; Sed ſemper ferus eſto,& ſemper iniqua patrato. NMunerum corruptelaä. LXXXII In eum, qui rem auro, donisq́; aggreditur, non infeſtiuiter torſeris illud ex eodem libro di ctum de Mercurio ſumente caduceum: b 1 E7 J dεJo I& Audμρμαοανσασ έꝓ᷑άσφů, 2 2SeA, we u vrvcorra? eie. id eſt: Corripuit uirgam, qua mulcet lumina ſomno, Quorumcunq; uelit, ſoluit quoq; lumina ſomno.
Quadrat enim pulchre in munera, quod de uirga Mercuriali dictum eſt, quibus velct er 4 pergeti
Ne aut ne
2 1 S % A* 41 9 9
Quis. u
„“a, Un N Atme Diuor
lne
ongre
dr de AG hu
Ine btatem Mr 1 Di⸗ Naara dürgo⸗ Led no

maogucpiman- demliro lſgnuägen
dũ& nidoris, quo nen
ectatot dũtaxat a9
9
dinteligat opciom e dda asgassäl⸗
ͤͤöͤöͤöͤöͤöͤöͤöoöhͤöͤöhͤhöͤͤͤͤͤ——-—-
CHILIADIS TERTIAE CENTVRIA
. 4N3 IX. 70„ ergefiunt iudices, antea ceu dormitantes:& rurſum infeſti placantur, ut in cauſa uelut obdor- miſcant, conniueantq;. 8 b or⸗ Vndecunqʒ; lucrum captant. In aduocatos, in calumniatores, in malos medicos, qui captant undecun caſſes, quem poſſint expilare, congruet illud, quod in eodem eſt libro: An*⅜£οε op aX,AVO1 Xbudaασν, Tvaε&α εoi, TaSs e sts Ge. id eſt. Semper enim quaqua patet inſula, piſeibus hamo Inſidiabantur, uentrem famis enecat atra. Principes inter ſe noti. LXXXIIII Qui dicet mutuam principum, aut eruditorum inter ipſos eſſe notitiam: etiam li diuerſas, lõ geq; diſſitas habitent regiones, uſurpare poterit illud ex eodem libro: 2 05 †⁴ανν&ꝓνοπ is Jso¹&eν△ν⁴ααάe ñειε τπε εκαυοιυσαισα.2 ASa*ν dud, Eii Mτσπηνοοοε ςςμμα τα να. id eſt: Non ignoti inter ſe diui morte carentes. 4 Q uanqᷓ; ſemoti diuerſa in ſede morentur.
9 84 XXIII qz, ſi quis incidit in
Torqueri poterit& in ſatrapas iſtos, qui tametſi belligerari uidentur, magnoq́; rerum tumul/
tu conflictari, tamen ipſi clanculum inter ſe colludunt: hoc tantum agentes, ut ſuam uterq; ple-
bem exhauriat,& imminuta reipublicæ autoritate, ſuam conſtabiliant tyrannidem.
Periculum ne temere ſubeas. LXxxxv Nemo longam nauigationem ſuſcipit, animi cauſa, ſed adactus graui quapiam neceſſitate: aut nemd diuturnum, grauemc laborẽ capeſſit temere. Ad id cõgruet illud ex eodem libro: rIa& A&Kdp Td—.ον Siadνα&ραονόννναάιν⁶ν 2eως id eſt: Quis tantum ſalſi laticis percurreret ultro.— Fatum ineuitabile. LXXVUI Quod fatis decretũ eſt, id nemini licet euitare. Ad eam ſententiã faciet illud ex eodẽ libro: K'MdA A⁴αe ομησνκνι ☛ν τσ νουeνν νν̈ Ou Ne J KNOp Jr, d KiGAuRA. ideſt: At mentem louis haud ullis rationibus unq́; Diuorum quenq́; uitare aut fallerè fas eſt. 1. Fatis adactus. In eum, qui non ſponte, ſed caſu, uelutiq́; fatis impellentibus, in aliquod uitæ genus incidit, congruet illud ex eodem libooonrn:/ Tò&dνασsO du,A⁴ ᷣ εεαοꝓνι HMν υιμ⁴μασ πιμασαρσρ. ic eſt: Aſt hunc huc uentusq; ferens, atq; appulit unda. Male coniugatt. LXXXVIII In eum, qui cõiugio uinctus eſt cum ea, quam nõ amet uiciſſim ex animo: quamuis ob uolu ptatem uxoriam ametur, non inſcite torquebitur illud: b b 6& Vr vrA 1⁵ρυιωάειυνεν mH⁴μQαον άνἀn,⸗ 87& lo Xc:. oel bun eAp de5cz. H&⁴ανασσσεσ rετειιασ Oσ νεεσσινQναόηνινλ Anο 3ovαx OH,ℳ Xy dud eMop. ic eſt: Sed nolens licet ac ui, cum illa nocte cubabat Nolens cum cupiente ſub antris conditus atris Verum perdius in ſcopulis ac littore ſedit, Excrucians animum lachrymis, curis, gemituq́;. Si deus uoluerit. b b. LXXXIX Dere futura, cuius exitus pendeat à dei fauore: nam etiam uulgo dicunt ominis cauſa, ſi de,- us uoluerit:atq; ita nos laqui Iacobus apoſtolus docet, id Homerico uerſu licebit explicare, ſi quando iocabimur apud eruditos: Rn b Ats dro 2eGI 1 d5ανeνðρ ανꝶꝝ⁴κ εμφν. icd eſt:
Dis ita ſi uiſum fuerit, quos geſtat olympus.
89. Suadeo, quod ipſe facturus eſſem. b NC Cum alteri damus conſilium, quo non grauemur ipſi uti in ſimili cauſa, conueniet illud Ca- lyplus ex eodem libro:—
An
———— n 2——VHV————
LXXXVII
—y————— —————
1 1

708 DBS. BRASMI ROT. RDRAGIORVN
A Nd r3 u o⁰o Roxl O56aso d. Sor 8p 8 ₰₰119, AAbrTI Aud'olA0, 6N& As Seic T6σορ μꝝõO+ℛn id eſt: Sentio, ſuadebõq; tibi, quibus haud grauer uti Ipſa, mihi ſimilis i quando occurreret uſus. b Malorum aſſuetudo. XCI Qui malis aſſueuit, ac permulta tulit, cõmodius fert& aliud, ſi quod inciderit infortunium. Ad id conueniet illud eodem ex libro ſub perſona Vlyſſis: H Aeα π 2rr⁴p To 6 νασᷣα,. Kü,⁴&μσσσ ανοα πμƷέιιααυ μνετ⁸ε 1O) rdds νσσ—†έννεd. id eſt: Iam tuli& ante mali multum, multumq́ʒ laborum Fluctibus& bellis, age& hoc acceſſzeit illis. Fortuna reddit inſolentes. Xer In eum, qui ipoſtea quàm fortuna ſecundior affulſit, animos item effert, d& paulo confidẽtius gerit ſeſe. Quadrabit i ilud ex eodem libro: b r aSdσυφρασσρ⁷ Ke uße rrεταινεαει ςεb 00 vogeue. id eſt: L.ætatus uentis pandebat uela ſecundis. Moderator negocij. XCIII Carmen, quod ibidem proxime conſequitur, conueniet in eum, qui Pendlentias& autoritate ſo negocium aliquod moderatur. AbT5 d TAοσeaμεχEemſß/j Oo FeXVKENT5. id eſt: Ille ratem clauo ſcite coctec regebat. Tacite ſtomachari. XCIIII In eum, qui tr ſecum indignatur quadrabit illud ex eodem libro: 0˙„ EXGσαασσ G01 A⁴op. id eſt: Illi cor magis, atq; magis ſuccenditur ira. De Neptuno dictum, indigne ferente, quod Vlyſſes emerſurus è tempeſtate uideretur.
Qui conturbat omnia. XOCV In eum, qui maximas undiq; ciet turbas, apte torquebitur illud ex eodem libro: ndσσασσ 55 6 apep deciG. nou, ic Kve p. id eſt: Omneis omnigenum ille procellas Ventorum ciet. Non abijcit animum. XCVI
De eo, qui ne afflictiſſimis quidem rebus ſpem. aut conſilium abiſcit: quemadmodum apud Maronem, Latinus rerum reliquit habenas, ſed de recipiendo ſe utcunq; cogitat, appolite di⸗ cetur, quod inibi dictum eſt de Vlyſſe:
A'AN buH e ⁴.lsdu KXMG,ε&ꝙ rerοινν½. id eſt: Ac neq; ſic licet afflictus obliuia cepit Nauigij.
Malis mala ſuccedunt. XCVII
In eum, qui uarijs exercetur incõmoditatibus lortunæ, nunc morbo, nunc rapinis, nunc alj atq; alijs malis, conueniet illud ex eodem libro: b A Morn L r vd ον Pogii opPcso'ne Oν²0dah, Hon R ur deqοο ᷑αœσꝙε d—2. id eſt: Tradebat notus hunc borezæ quandoq; uehendum Nunc rurſum zephyro iactandum tradidit eurus. b Hoſpitis habenda cura. xcvm Qui dicet hoſpitum habendam eſſe rationem, uſurpabit ilud ex«eodem libro- Kr, dur 19)& Dou/d rd* deoĩg A? 00 A7 ANTA AXGO 8 56 4„G vel. id eſt: am diuis reuerendus& immortalibus ille eſt Quicunqʒ appulerit multis erroribus actus“ Nunc uti ego.. Diaitiæ non ſemper optimis contingunt. XOIN Qui dicet opes non ſemper cordatiſſimis, ſed pro fortunæ arbitrio, nunc huic, nunc illi con tingere, citabit ilud ex Odyſſeæ zx. b 22⁰3 Rv veANSop zdu-i⸗ aSocolot FEGSOIG Rk KA⁴σmν. 6ος ²DeACI, eudsc. id eſt: b Iuppiter emetitur opes mortalibus ipſe
Sic
tum: ass ꝗ wel hedc ſmot n po⸗ abin. ltum lores luſtaſt unde 166Pe dum: Gauc
twbeſl
lins,
ditus. marin, ui Al goſce opiſc um at et Gra ltet con h cl omme

2
à„ b
em ldeo.
merſarus ètempeſtteuin biturillud ex codemlh leſt vllium abixit quemimt dicndo ſengjogust
— ͤ—-
cHILIADIS TERTIAE CENTVRIA Sic uiſum ut fuerit cuicunqʒ bonõue, maldbuuuet. Dicuntur à Nauſicaa, ad Vlyſſem mendicantem: nec illum ob quæ fortunæ ſit imputanda, non homini, ſi is modo fuerit alioq Munus exiguum, ſed opportunum. Cum munus indicabimus, precio quidem perpuſillum, ſed tamen acci re gratiſſimũ, ueluti ſiquis panem porrigat de uita periclitãti,citabimus il 0 G—Ai-ℳ P!AX. ideſt. Exiguum munus, gratum tamen.
.X.. 70 9
inopiam habet deſpectui, ui cordatus. 2
C
lud eodem libro:
C HILIADIS TERTIAE CENTVRIA DEOIMA.
Glaucus comeſa herba habitat in mari..1 Ad Oa yd ,dn Ʒισ id eſt: Glaucus comeſa herba habitat in ma S ri. Dictum apparet per iocum de ijs, qui cum perierint, tamen uulgo credũtur Naä uiuere, qualis opinio complureis annos noſtratium animos occuparat ad in/ 1) ſaniam uſq; de principe C A RO L O Burgundionum duce, qui cũ interiſſet x— in bello, tamen haud deerant, qui non dubitarent magno periculo rerum ſua⸗ rum aſſeuerare, illũ adhuc in uiuis eſſe. De Glauco Græcci fabulã adferunt huiuſmodi. Glau
cus quiſpiam fuit Anthedonius piſcator, natandi peritia longe omnium primus. Is quo ma
gis eſſet miraculo, cõmentus eſt impoſturã huiuſmodi. Enatabat è portu ſpectantibus An/ thedonijs, donec iam extra proſpectum eſſet. Ibi reuerſus in terram ſeceſſit in locum aliquẽ
ſemotum, atq; in eo dies complureis commorabatur. Deinde cum uideretur, redibat natäs
in portum, ſpectantibus ijs, qui ſtabant in littore. Mirantibus autem amicis ac ſciſcitãtibus, ubi nam gentium tamdiu commoratus eſſet, adſimulabat in marinis fluctibus interim uer ſatum eſſe ſeſe. Auxit miraculum altero commento. Hybernis menſibus, cum cæteri piſca/
tores nihil piſcium capere poſſent, ille ciues rogabat, quoſnã piſces adduci uellent Quosc;
iuſſiſſent, aduehebat, uidelicet iam ante paratos in hunc uſum, atq; alibi concluſos. Eueni/ tandem ut hic impoſtor à belua quadam marina deuoraretur. Isq; fuit eius comœdiæ f- nis. Porrò cum nõ rediret ex more, populari fama iactatum eſt Glaucum guſtata herba fa ctum immortalem,& in mari uitam agere. Interpres Apollonij poëtæ conſimilia tradit de Gſauco, pilcatorem fuiſſe, qui cum aliquando multitudine piſcium, quos ceperat, defatiga- tas eſſet, onus in media abiecit uia. Ibi uero res accidit mira dictu, unus è piſcibus, iam mo/ riens, guſtata herba reuixit. Id Glaucus obſeruans, eadem herba comeſa, immortalis eſt red tus Te ndem tædio uitæ ſemet abiecit in mare. Sunt qui prodant eum uerſum in deum
marinum, ſunt qui in piſcem: de quo complura tradidit Athenæus, apud quem alicubi cita
tur Alexis t́ν έαέφπνεϑιυαάυναυνιννν Quod ſi reliquas fabulas Græculorum de Aauco cupis co/- gnoſcere, lege ſeptimum Athenæi librum, qui uſq; ad nauſeam, uomitumq́; garrit de Glau/ co piſce, de Glauco dæmone. Mihi non licet tantum nugarum hic repetere. Hoc commen/
tum animo penè reclamante adſcripſi. Nam ut ſimpliciter, quod ſentio, dicam, mihi ſubo⸗
let Græcum ſcriptorem, quiſquis is fuit, in hoc finxiſſe prouerbium, quo fabulam hanc lice/
ret commemorare. Malui tamen hoc operæ ludere, quàm quibuſdam parum eruditis an⸗
ſam calumniandi præbere, quod inſciens præterierim, id quod in excuſis etiam Græcorum
commentarijs habeatur. 6 b 3
31 Suo quisq; ſtudio gaudetrt.„„II Qui dicet alijs ſtudijs alios teneri,& unumquemq; ſuo uictitare quæſtu, proferet illud
ex eodem libro:..
95 Ooœu⁴νεα μεις d Ud O0⁵εννν b
827 lSoi nod Eeμ vedop, n sg EIα. id eſt:
Nam Phæacibus haud cordi iacula, atq; pharetra,
Sed remi, tabulisq́; ratis compactilis æquis.
Affine illi. Tractant fabrilia fabri.
*
Demittere ſeſe ad aliorum mediocritatem. III
Vbi quis moderatur data opera uires ſuas, ad aliorum mediocritatẽ. Veluti ſiquis præce
tor tradat auditoribus, non quantã ipſe docere poſlet, ſed quantũ illi capere conueuiec 4
*
pienti pro tempo
8 1 1
8
——— —————————. =—————-——————— —————————.—
—

hus. ERASMI ROTERODAMI DFGIORVN
7 1. eodem libro, de Nauſica ſic habenis moderante curſum mularum, ut pediſſequæ,&
lud ex
Vlyſſes, pedibus conſequi poſſent:
N A.R‿ dvGXSp 62 g roicro r Jop 1
ρνησηοmν οσεσεετ*ςσ, v, Lrεοαλνε 1u⁴αμνν id eſt:
Hac ita lora regens, pedes ut comes iret Viyfes
Tum comitum quoq; turba, modo, rationeq́; certa Inſtigat ſcutica. b
Mihi curæ erit hoc negocium. m
Cum admonebimus quempiam, ut omne negocium in nos reijciat ipſe ſecurus, nobis
rem curæ futuram, conueniet illud ex Odyſſeæ.. b AA2△ Pr, rOO,, 1„ Sp K-yeᷣorVew. id eſt:
Quin tacitus procede, uiæ huius ego fuero dux. A muimus pralesnsns. 2 Apnimi præſentia utilis ubiq;, propterea, uod timiditas, uel à cõſcientia, uel ab animipar
uitate uideatur proficiſci. Huic ſententiæ ſuffragatur Homericum illud ex eodem libro:
6⁶νοοωχ⁸σG v, x&&εv d zae
Fy 0, 8, ci oObep XMOhrp Ab. id eſt:
Omnibus in rebus potior uir fortis& audax
Sit licet hoſpes& è longinquis uenerit oris. nee Ad hunc modum Pallas hortatur Vlyſſem, nequid trepidet ingreſſurus Alcinoi domum. b Locupletum reditus. b VI
uccedit reditus, accommodabitur illud ex eodem li-
In locupletes, quibus alius ex alio! bro de pomarijs Alcinoi dictum: Od*& Segeue er d O,AG AGN Mer, Zecvin rve/oι ταν*εμα õν³⅜, d e 0d,
O'X E&„ X pσφ,&νλπο̃ RErAnG;,
Abrd r' SAρρνρ,uO,& EI Gcp. id eſt:
Nec linglos æſtas renouatur in annos Sed flans perpetuo zephyrus ſpiramine fœtus Hos producit,& hos demittit ab arbore mites Et pyra adulta pyris ſuccedunt, malaàq; malis
A ſico ficus, atq; uua ſeneſcit ab uua. 8.
Ineuitabile fatum. I
Q uod homini fatis decretum eſt, id eueniet. In hanc ſentẽtiam Homerus eodem libro: Erbad nrdα— b
1 e* ₰4/A Preioετιαι,⁸ 0Aααν AO‿˙0O N Boſo,
T dvo cp vꝓ‿ Avep, Jr p TSns A5 5. id eſt: Poſt, illic accidet illi Quod fatum parcæq́ graues in ſtamine nerunt Naſcenti, tum cum matris promergeret alupu.„ Quanq́; hunc locum de fatis oportebit ioco duntaxat adhibere. Veluti ſiquis filium lon/ Vs aliquò ſtudij cauſa emandans, negaret ſibi curæ futurum, quid illic agat, ſed id deo ſe, bortunæq́; committere. Aluud cura.
VII
Cum negabis eſſe cauſam, cur aliquis aut dubitet, aut ſollicitus ſit exempto ſcrupulo, a
commodabit illud ex eodem libro:
AXMiu ᷑oOT TO A△‿ε—. id eſt:
Alcinoe cures aliud. ltem Terentius:Atqui iam repperi, aliud cura.
b b Moleſtus interpellator uenter.. 1
Venter improbus interpellator, non ſinit unqnam quempiam obliuiſci ſui. id ad egeſta⸗
tem torqueri poterit, quæ mortales ad omnia, tum facienda, tum ferenda ſolet compellere·
Sic autem Vlyſſes in eodem libro: 3
Ou v⁶ T1 3 yS ri„⁴ε ν υ⁴μειιρεο GGGGcæ.- b
ErAeTo, dr AS-, do uucνσ&άυ
xX* dα,νο υυν εᷣσ⁷„⁸μνα πνιν έανυνια id eſt:
Non eſt improbior res altera uentre molcſoo
Quhpe

Dihe ingrenm Aetaid accommodabiturilulans
ae ſentetam baren u
poſtille wcig
Dicitur ad Vlyſſem ab Alcinoo Phæacum tyranno.
Dicctum eſt de Martis adulterio deprehenlo.
——
CHILIADIS TERTIAE CENTVRIRA Quippe uel inuitum meminiſſe ſui iubet,& ſſ Valde animo crucieris,& angat pectora mœror. 3 Vulgus ſuſpicax. x Suſpicioſum uulgus,& pleraq; malam in partem interpretatur. Homerus in eodem libro: Al NO„ KA, r XDoOu ꝗ dumπ q. ideſſ:t:t:. Quippe homines pleriq; ſumus male ſuſpicioſi.
Nemo cogendus officij cauſa. 1 XI Nullus hoſpes retinendus aduerſum animi ſententiam,& inuitus. Nemo cogendus ut cuiuſq; utatur beneficio, ſi nolit. Ad hanc ſententiã accommodabitur i— En εᷣ‿ᷣεαμάυνον¶m᷑M½o, d˙αοαντα ᷣονον VEd. id eſt: Si maneas ſponte, inuitum nemo retinebit.
* 8
Malum bono penſatum.
Quoties natura dotem aliquam egregiam largitur, uerum eadem eam aliquo uitio pen/ ſat:aut cum quis beneſicium ſuum aliquo uitiat maleficio, quadrabit illud ex Odyſſeæ. o. de Demodoco muſico dictum:
Top ιε αμαωσσ£εκακσνν‧ ⁷ες—&α⁴σ.ά x 6. 0'dαααάυσ ω dεενᷣασε TA R 59G. 2. ν&oP ⁴ν ν. id eſt: Hunc alios ultra dilexit muſa, deditq́;, b Atqʒ boni, atq; mali quiddam. Nam lumina ademit At dedit emulcere ſuaui pectora cantu. b mni certaminis genere. XIII
Cum innuemus omni certaminis genere congreſſum eſſe:ueluti ſqquis dicat, in omni di ſciplina diſputatum acriter, conueniet illud ex eodem libro: TV& N TXBGαμοσοσνυ M⅜ GAAασν Zõπde αρεερꝙE. ic eſt.
Et pugnis, pedibusq́;& ſaltibus, atq; palæſtra.
ltem ubi quis oſtendit ſe nullum detrectare certamen, ſed ad quoduis ingenij experimentũ
paratum eſſe, conueniet illud ex eodem libro: Asi ay norbi ro kreic EXONCSe Ninp,. n. rd de.e½, 3 KoAd rO d ur: Asy Fo. id eſt: Huc age, quandoquidem, grauiter mihi concita mens eſt, ui uolet, experiatur, pugnis ſiue palæſtra, W Siue pedum curſu malit, nihil ipſe recuſo. b b Longe uicit. b 2 b XIIII Qui ſentiet aliquem ita præcellere, ut periculum non ſit, nequis illi præripiat palmam, cõ ueniet illud ex eodem libro:. 20 Jdσ, rd dε † αμνενν. ouris qcανστυινν N̈εratodd dsεσν. id eſt: At tu fide animo, quando hoc certamine nullus hæacum, te nec æquabit, nec ſuperabit. 1 Antiquis debetur ueneratio,
Cum ſummis& inuictis, uel cum antiquis non eſt certandum, qui uelut extra aleam ho/
minum poſiti uidentur, ſed his ultro cedendum. ueluti ſiquis neget ſeſe, cum M. Tullio de
4
eloquentia uelle conflictari co dicitur ab Vlyſſe: K'*udꝓσν mors 901G T51᷑As obn L0eANcd ou⁵ αανκν v 2d5b ꝙ dMXaini. id eſt: Cum maioribus haud ſubeam certamina, uel cum erculea uirtute, uel Euryto Oechalienſi.. b 2 Flagitiorum turpis exitus.ʒ xXVI Cum res perperam inſtitua, male cedit, conueniet illud ex eodem libro: Odn ApeT A 5„. id eſt: 1 Haud bene ſuccedunt facta improba. b
O 5 2 Fidus
————
X. 71 r*
llud ex eodem libro:
XII
XV
cum mediocribus non recuſare, uſurpabit, quod eodem in lo,

DEBS. ERRSMI ROT. ARADAGIORVM . Fidus amicus.“ Eidus amicus non eſt poſthabendus germano. Homerus in eodem libro: E'rig rov Kod. 8roν‿ Rui XSσ&έGα 2id de,. FGOX0G, Erre! Od. Aaσννσννοι‿νονο XSeicp. id eſt: Siquis forſan amicus ſit, gratusq bonusq; Quandoquidem is non inferior uel fratre putandus. 4.1 Patria ſua cuiq; iucundiſſima/, b XvII Vnicuiq; ſua patria iucundiſſima, quæcunq; contigit. Homerus Odyſſeæ. o. Qe Ouν⁵ρ AVuρ 1 πνπι⁴ ο 0d Tou⁵ ripvero. id eſt: Vt nihil eſt patra proprijsue parentibus ulli Dulcius. Qui dicet tutius eſſe fuga uincere libidinem, quàm contra pugnãdo, poterit accommo/ dare, quod de Charybde dictum eſt Odyſſeæ. MA. 3
712 b XVII
O52e ric s'&s, PbyEdp Ao 5op aR⁴ urric. ideſt. Nulla medela, procul fugere optimum ab illa. b b ͤ KAlia committenda, alia cælanda. XX
Non temere quiduis apud quemuis effutiendum, at nec familiaribus arcana omnia pro ferenda ſunt, uerum alia communicare conuenit cum amicis, aut uxoribus, alia cælare. Ad hanc ſententiam quadrat illud ex eodem libro: b
* 15 αςσα, ad eu& ⁸ο avd. id eſt:
Dicendum eſt aliud, contra eſt aliud reticendum. b . Fœmina nihil peſtilentius. b XXI Nriihil ſœmina peſtilentius, hanc ſententiam eodem in libro ſic effert Homerus:
Qea odu νέσκνο uεᷣ⁹ ευινι ωνο puoeν⁶ς. id eſt:
Vſq;adeo nihil improbius, muliereq́; peius. 8 b
Frequẽter apud antiquos poëtas male audit mulierum genus. Quæ quidem& hodiernis temporibus ſtrennue dant operam, ne poẽtæ planè uaniloqui fuiſſe uideantur.
Effœta ſenecta. XXII
Quod in Odyſſeæ. a. dictum eſt, de mortuis, id ad hominem ob longæuitatem, iam de/
fectum uiribus, accommodare licebit, aut in eum, qui conſternetur animo:
od rεσυννα ι AO³⁸οs c Tveg EXSGIp. id eſt: Nam iam non neruis carnes, atq; oſſa cohærent. b Aegre, ſed tamen contigit. XXIII In eos, qui ægre quidẽ, ſed tamẽ aſſequũtur, quod optant, quadrabit illud eodem libro: XXRN ETI* KA*‿ d. n⁶‿mσνε½ ττ⁴ισ‿οσ εμι⁸ε. id eſt.:
Peruenietis adhuc, quanq́; mala plurima paſſi. Dicuntur ad Vlyſſem à Tireſia. b Cunm amico non certandum æmulatione. xXXäII Cum amico& benemerito non eſt ſuſcipiendum certamen, ne quid obſcuretur amicitia propter æmulationem, huiuſmodi comitem contentionum. Id innuit Homerus in eodem libro, cum Vlyſſes excipit Laodamantem, quod hoſpes eſſet: rie&p e&sovr, Adαo. id eſ:: 8 Quis namq́; benigno cum hoſpite pugnet? Locum etiam habuerit, ubi dicemus hoſpitis eſſe munus cedere ijs, apud quos diuerſatut. etiamſi poſſit uincere. Nam inibi ſtatim ſubnectitur huiuſmodi ſententia: AGO,O△☛ρφᷣ L„ uO rvG e dui, b b 888 Sdvocéερ νπι‿ςιά ρποεσανμται αεεεαε. id eſt: Vir ſiquidem uecors eſt ille, nec unius aſſis, Quiſquis ad euentum certaminis euocat illum Quem penes hoſpitio fruitur, tectoq́; iuuatur. b .. KRleiſcientis culpam. 1.. XXV. Aduerſus eum, qui mali ſui cauſam aliò reijcit, ita ut uulgo factitãt, appoſite torquebitus illud ex eodem libro dictum ab Elpenoris umbra, qui temulentus perierat apud Circen: A e dνμα Ʒέιισν/υανάmοι σ εεεμιφςωισιν. ideſt: Mmala

hominem ob urgnns
i conſternetur anino-
Oĩos tu‿ Ehp BeAGUSdε Bcſe Aαερνα. id eſt: rs cuiuſmodi erat ſeu pugna, conſiliöue.
Ducere compellit nonnunquàm quod tacui DPraſtiterat reſerato effutit pectore dictum.
er eodem libro:.—
3 lbro quanquàm idem alijs aliquot repeittur locis.. iad⸗ 2 8 21, d 3 TWASOrH. K2AASe, id eſt:
onIELIAPTS TERTIAE OENTVRNIA X
Mi nala fata deům nocuerunt uisq́; Lyæi.
7135 Sic alibi Agamemnon diſſidij cauſam in Aten retorquet.
Voluptas fœda.
4 XXV In uoluptatem inhoneſtam, aut ſcortum ad perniciem iuuenum omnibus inſtructũ 4
b tibus, quadrabit illud ex Odyſſeæ. x. dictum de Circe:
NA
9 g᷑eur ro H σισς ε àαμε o⁵εασανεεαν να atoyra. 1„ Keſt. Siquidem omneis 4
Fecerit ill ſuesue luposie trucebue hones.
Aſpera uita, ſed ſalubris. b In uitæ rationem, duriuſculam quidem, ſed tamen ad rectam n morum neamn, conueniet i llud ex Odyſſeæ. I. dictum de e lthacas veazed: aXN Sry οƷμρα. id eſt: Aſpera,ſecli iuuenum nutrix bonaʒꝗ. Conſilijs ſimul& acio ualens. b xXX Evun In hominem conſilio pariter ac uiribus excellentem conueniĩet illud ex Ohfe⸗ z.
X xv I ifltionem ido . 4
4 4
Non poſſum non qicere. 1 b XXIX XVbi quis negat ſe reticere poſlcadlnod habeti in anim ofeſtiuter accommodabit ilud es ex
eodem libro:
Eĩ8&‿νμν⁴ισꝙĩονυυιν‿ 2eo, G; 33yl mG. id eſt. 1 Dicam equidem quiddam iactantius, urget enim me Vinum amens.
Fodemi in loco quantum poſſit uinum deganter oftencit Vlyſſes. lta enim conlequitur 8 iuxe rohicsovch 78 ud⁸³ dα ö 1 Ka Ʒ rαeλχ XAdo aci, 7 xXiacdah? augue,
. KG T1 ‿ Mocus, 971* 2&sron ℳ(u„. La ea.
Quod quantumcunq; grauem atq; pudentem Incitat ad cantum, ac tenerum ridere, TPotosch E
Perplexus. 1* t3e 3 enree elI sE.n enne NN. Qui ſe diicet in maximis uerfari periculoon nec ullum affulgere ſubſidium, uſurpabit illud
Odce ris-h, Salve ro„Adον‧ AN 0dvoe 1ℳ aa 0. id eſt:
Nec ulla apparuit uſtra ö b Tel us; ſed nobis cxlum undiq;& undiq; pontus.
Abhorrentis, ac deteſtantis. 32 XXXI Cn um dicemus m nos suehementer à uitio Jroplann horrer,mla ex lbeo codem uſt ur⸗ pare licebit: e 4 Xbο„ ⁵ 4* 2c voo& Zr co nAo. id eſt. smihi iuxta, inuiſus, ut atri limina ditis. ldem carmen extat in lliade ſub perſona Achillis. Hic. ab V yſſe icktur Sui diſſimilis. xxxn/ 1 In ſui diſſimilem quadrabit illud ex Oarſterquod de Pallade dixit Vyjſls. i7
2⁵/ Kudad Tdντ ztoe. id eſt:
Nunc alio, nunc rurſum alio fis obuia nultu.
Idem mire quadrabit in ſapiẽtiam, quæ uarijs inuolucris obtegitur apud priſcos, 3 alia ztc
lla ſecie 4 op onitur Præſertim in diuinis ltoro,gue tota fermè conſtat allegorijs. Nihil ad rem. 4— ine eum, qui dixer it abſurde quippiam,& alienum à re horos e,Juadeabi il ud ex eo
2e. 0 4. rioſes
. 7

14 DBS. ERASMI ROTERODAMI ADAGrORVIN
Hoſpes ſtultus es, aut longinquis aduena ab oris Nuper ades. 4 Quod adeſt, boni conſule. XXXxII 1
ut admonebit oportere boni conſulere, quicquid a à fortuna conceditur„uſurpabit il,
14 Odyſſex. z.
E,i Jeruduis keivxo 1 resm roi Ae, t Oia cise..Js A*/ J⁶½, rõd 2408, 56 Scε c I A. Tceναιτ*e drπτανr. id eſt:
Hoſpes ſume cibum,& quorum data copia, lætum his Paſce animum, nam ſors dabit hæc, rurſum illa negabit Vtcunq; eſt animo lubitum, ualet omnia quippe. His uerbis Eumæus ſubulcus Vlyſſem inuitat, ut cibos uiles& uflicanos qualeſcunq; c ſent, boni conſuleret. Officium ne collocarisi in inuitum. xXXyU Inſtar iniuriæ fuerit, iquis officium collocet in inuitum. In eam ſententiam Homeru⸗
Qdyſſeæ. 0. 1'ομ nau⁶ 275 36* oda toε᷑⁴½pVrA wech. 2iop,? 2r0dun, 1 d V ,VMGG— XS 1E v0p roραεοωσνπντ. L, Ebeorra e ro ⁴πει³ρεν. id eſt: luxtà peccat uterq;. uel is cui extruditur hoſpes. Inuitus, uel qui remoratur abire uolentem. Hoſpes donec adeſſe uolet tractare benigne Conuenit, emittendus ubi diſcedere quæret. Bona ſpes oſtenſa. b XXXVIT Cum bona quæpiam ſpes affulget alicunde persciend quod propoſuimus, conueniet illud ex eodem libro:
Q4*½ 85 5⸗ Erd ri Eεε ατo ce. de SSui. id eſt: Sic fato felix à dextris aduolat ales. Arrogantia non ferenda. XXXVII
In eos, qui intoleranda ſunt arrogantia⸗ non inſcite torquebitur illud ex eodem libro, Telemacho dictum in procos: T6„ dee 6 N Liu idigεop 0uνοꝓχ Aud. d eſt: Horum uisq animusc ferox, contingit olympum. L. Pomus optima. XXXVII uiuentes. Huic adſtipulatur eodem in libro: aA νμννεοσνανν Robn 18. NA⁴σmν ⁶νο Bfurolgi. ideft Nil moleſtius, atq; incerta ſede uagairr. b Non omnibus contingit. x=XXXIN Non cuiuis fit poteſtas cum regibus cofloquendi:aut nõ õ omnibus contingit diuinarum literari Penetra re myſteria. Ad hunc ſenſum nõ inuenuſte deffectetur illud ex Odhſan n. Od„⁶ τππ●ένάηαι dεον l vor evas yſe 9. id eſt: Haud cuiuis manifeſta uidentur numina diuũm. Autoritas diuinitus.. D Diuinitus contingit, ut idem homo nunc magnisat,n nunc Jepſeſatur. Ad id facit illud eæx eodem libro: eiqop R dror 0i 0dndp dup cod ExS, udνονι ννν 2Hεροπτmν ει èe aεινσα³. 1 Eſt procliue deis, amplus quos claudit Olympus, Reddereuel deſpectum hominem aut adiungere honorem.
Tollenda mali occaſio.. II b
Qui ſmadebft, ut mali ſubmoueatur Occafo, non abſurde citabit illud ex eodem libro: Ae S. 9 Axera aud ⁸E. id eſt: Q uippe uiros ferrum illicit ipſum. 8
lta diuitiæ proliciunt ad luxum onſitetudopuellarum ad amorem.
221 581 2 ⁹ V
lakelicimum: incertis uagari ledibus, quemadmodum faciunt ſemper art* peregtec;

AMt à
ee
cHLIADIS TERTIAB CENTVRIA x.
715 Vbi„KeoSth— erat occultum. b XxLII ires 5 quæ magno udio cælabatur ferit aliquo pacto de rehienſs„ II eodem libro: 1 P P quadrabit illud ex Arie—ρι r 1de r, 3 E1O1dop 5 xurol. ig eſt: Siue lllis deus hoc aliquis deprodidit index, Siue ipſi uidere. Abſtinenda uis à regibus. XLIIT
Qui dicet haud temere manum imittendami in reges otentes, aut: uir os de adqucet illud ex eodem libro: egesy deo dicatos,
Adveνέ☛‿α eαςσφνσο kS G rs ndp. id eſt:
Res dira, ac plena pericli eſt, 7 Regale occidiſſe genus.“, Domeſticum diſſidium. XUIIII
Ad deteſtandam ſeditionem domeſticam,& mutuam cotubernalium inter ipſos diſcor diam, inſi diasq; conueniet illud ex eodem libro: o0*x ocix uαναι 5α, MNOIG: dv. id eſt: Impia: res molliri inter ſeſe mala. e Qui eget, in turba verfetur. XLV Etiam hodiernis temporibus uulgo iactatur fabula de cæco mendico, quf iubebat mini/ rout eò ſe duceret, ubi maxima aer hominum procella, addens ſententiam populari: io/ co celebrem, ibi quæſtum eſſe, ubi ſit hominum frequentia. omerus item Ody ex. P. xXe SA ESi xr m5 5Aped? aε wypos Ara IX' ,ä. id eſt: — Mendico præſtat populoſa per Oppich cœænam endi quod ptopolingm Mendicare ſuam, quàm ruri.
Officium hutmällus. LVI Ca quis recuſat munus tanq́; eniſ,darüg cſe edign applabi: illud ex oafter r. oi⸗ Yo& Sabdoiat,„Ae d 81 TNIAOS l.. id eſt: IWM Nam ut maneam in ſtabulis iam non mea poſtulat xtas. etorgucbitur dudexcb Verba ſunt Vlyſſis ad ſubulcum. b* b Vitandæ potentum offenſeæ. XLVII
Qui dicet formidandas diuitum& principum offenſas, propterea quod quantumlibet leuiter offenſi, grauiter indignantur,& ut ait Phautaseplumbens iras gerunt, accommoda- bit illud ex eodem libro: 3 XAX d Rrdp Suoa!. id eſt:
Sunt formidandæ regum, offenſæq́;, minægq. b Princeps indiligens. 4 XLVIII
Indiligens pædagogus corrumpit puerũ, malus præceptor uitiat diſcipulum, rex impro⸗
bus populum item corrũpit. Ad hanc ſententiam facit illud ex eodem libro:
Auras eν& no: Cheivo voue. id eſt: At Eriumpito oueis paſtor malus. Dicuntur ab Eudemo fubulco 29 caprarium. N.. Aſſueuit malis. XIIX
I eum, qui ſerendlis contumelijs aſſueuerit, congruet illud ex eodem libro: od 7⁶½ rI A«εοmμν Ʒαm,0ℳαω puᷣe Ho‿,. id eſt: lam minimè plagas tolerare rudis, neq; iactus. b Dae alieno liberalis. 1. De alieno facile largimur, de noſtris nõ 5 itẽ. Hãc ſententiã ã ptulit Antinousi in eodẽ libro:
Ere' OLJig rlo‿εσν, d errug
1 Narpian Xaασααι icd eſt: b.. ſt Nam res largiri alienas b b 1
Naud res uſſa uetat, neq; enim piget. b b 6 V onofem- Nenehe ſed— b LI
1 In hominem tenui cultu, ſed egregio tamen corpore quadrabi illud ex Oaher 2. bſurde dtidi 0. ll: 2n xεεοινν ο mrroiih 154 7. id eſt:
00 4

is5. prs. ERASMI ROTERODANI àPA GIORVA 1
Quos profert ſenior pannis è uilibus armos. Dictum eſtde Vlyſſe certaturo cum lro. Lucianusi in iercuie Gallico rmue 15 ſenem ingenio, facundiaq́; præcellentem.
Iactantiæ comes inuidia.. b rn
Qui monebit, ne quis inſolentius iactet uel fortunæ munera Luc naturæ lolerchue quan/ do Nemeſi s exaudiat, auferatq;ʒ, non intempeſtiuiter uſurpabit illud ex ecodem libro: AnN„s Try ĩdasa Jedp LXon. o⁷ Tud ε id eſt.
Poſſideat tacitus, ſi qua adſunt munera diuũm. Verbotenus amicus. um In eum, qui ſimulat oratione beneuolentiam, extetum longe diuetfaj patamsi in animmo quadrabit illud ex eodem libro: SeAy* E Suaro b MAXMlol kr⸗rieost, 6 O 5, A ueroina. d eſt Animum præmollibus iſti., Lenibat dictis, at mens diuerſa parabat.“ b Nihil recuſandum, quod donatur. vnn Si quando dices nullum eſſe recuſandum munus, quodcunq; offertur. aut arripiendam ellc quoties obtigeritalicuius occaſio cõmoditatis, conueniet illud ex eodem libro: o”„ KNd aulc0 TG⁴σσ d 68/p. ic elt.. Donum reijcere haudquaq́; decet. b. Adminicula uitæ. LV Omnia quæ ad uitæ pertinent commoditatem, n non n neleganter indicare licebit hoc car mine ex Ochſſeæ. r..
Olo: 5 2u Jc5ou, Kod acvdo; t ovrolt. id eſt: FE quibus& uiuunt recte ditesq́; uocantur. b Qui per le ſufficit.(„I
Qui negabſt ſibi opus eſſe opera aliena ſe ſatis idoneum ad rem m peragendam, conueni/ rt illud ex Illiados. rT. EIo Ar οορανσχνBœνσα‿ αάαι ευαντοα œ r heg! 3 ge, KH= E, SdAds, ru νμννρ 5u-ep xdnig. icd eſt: Sunt oculi mihi, ſunt aures geminiq; pedes ſunt, Inſita pectoribus mens eſt, neq́; ſtulta, nec excors. Nouit mala zbona. b LH In eum, qui per ætatem, uſumq́; rerum iam delectum habere poteſt, ugjendorum ato; ex/ petendorum, congruet illud ex Odyſſeæ. r. 1 AA⁴ oG KOA Oid'. TnAS. E GAd πννꝙτεέν αἀάεςαε. id eſt:.* lamdudum ſiquidem, nouic;& ſentio cuncta e Quæ bona, quæc mala. Hac figura uel hodie nihii uufgatius.
Neq; enim ignari ſumus. rvm
Vbi quis ad tolerantiam præſentium incommodorum, animat ſeſe prateritorum malo/ rum recordatione, non infeltiuiter uſurpabit illud ex eodem libro: T EGAX0. aSecin 2 Kcτ*ενο½ O 0 ErANG. id eſt: Obdures anime,& quondam grauiora tuliſtt. Id xmulans Vergllius: b O paſſi grauiora, dabit deus his quoq; finem. Durate,& uoſmet rebus ſeruate ſecundis. Conſimiliter Horatius in Odis: O fortes, maioraq́; paſſi Mecum ſæpe uiri.„ 6
Danda uenia lapſo. e u
Qui dicet aliquando dandam ueniam, ſ quid erratum ſt per incuriam, neq; enim homi nis eſſe, ut ſemper exactam præſtet diligentiam, uſurpabit illud ex Odpües. 1. AN bu„s ee Sen orve E,N, de Arbgnse. ic eſt:.. Phgish ſieri Poi eſt, ut peruigil uſq; DMMorkals duret. ee e Lde 4— Non
4 8 8
F

aater. ofertran 4, 1 mueniet wan
4 E
uiſ&ms chnleerr
EIO,A&α]e nαααi.
K. puaubssrin Lue ecis a⁵.ν zuaite.
cHMILIADIS TERTIAE GCENTVRIA x. 777
Non quiduis continget quod optaris. LX Qu negabit omnia contingere homini quæ ſperarit, animoq́ conceperit, accommoda 3 bit ill lud ex eodem libro: 3 iiro⸗ R K5uceo⸗ duε⁵ αν dreßrroudo riyioνε, dde Tdντα εκ‿αειιμεειαι«vb 0io. Friuola ſcilicet exiſtunt,& inania quædam Somnia, nec quodcunq; uides, ſic euenit omne. Atq;ʒ hoc in loco ſubiungit pulcherrimum illud de duabus ſomniorum portis figmentum, quodi in ſexto Vergilius retulit. 1 Gaudium dolori iunctum. LXI Cum pariter accidit quod 82 gaudeamus& doleamus, quod genus, ſi cui parentes opu/ lenti uita deceſſerint, partim excruciatur morte ſuorũ, partim gaudet hæreditatis obuentu, atq; as acceſſione libertatis, conueniet illud ex eodem libro: T0 F AA xdσναμα n9 5 LAS Otx. id eſt: Laticia huic, mœrorq́; ſimul præcordia cepit. Mala ſenium acceler ant. LXxn Quic dicet ſenectam non eſſe metiendam annis, propterea quodi qum iſe multis labori, bus curisq; diſcruciant, ante diem conſeneſcunt ‚uſurpabit illud ex Lodem libro:— A 1* kp KMαε,ινιᷣ ̈ꝶοοντν Kaτνν⁴ςσνν⁵σν. id eſt: Cuippe repente homines curisq́; malisq́ʒ; ſeneſcunt. Vita mortalium breuis. LXIII Qai monebit dandam operam, ut apud poſteros honeſtæ uitæ memoriã relinquamus, quæ perpetuo uiuat, nam hanc uitam anguſtis circumſcriptam eſſe terminis, accommoda
Augν Aod- KAS0SG1. id eſt: Aſt hominis breuibus ſpacijs conſtringitur æuum. VIXçerilimiliter mentiens. LxSIII
ere eum qui falſum perinde quaſi uerum ſit, narret quadrabit ilud ex xeodem libro:
Ioαε †εxναeα πιν³ tνκων ετ οισν νρμάμοαα id eſtt
Plurima narrabat figmenta ſimillima ueris.
Dictum de Vlyſſe.notatur apud Platonem quW 1od Homerus Vlyſſem induxerit menda
cem, Achillem contra ueracem.
H Sibi malum repperit. In eum, qui ſuo læditur inuento, quadrabit illud ex Odyſſeæ. 2.
01 Aur TSorc KMα⁶eρμ Luyero O-vdßeicp.. id eſt:
Qui ſibi perniciem uel primum repperit ipſe Vino uictus.
Dickum de eo, qui primus inuenit uſum uini, peremptus à Centauris. 8
Qui continet arcanum. LXVI
m eum qui cælat arcanum ſibi commiſſum neq aic futit quadrabit illud non ſemel
volſtum in Odyſſeæ. 5.
ri Ran G= vrAero Aν id eſt:
luic pennis dicta uacabant. Hoc eſt, maud longius auolabant.
Rem nouam aggredior.„ LxVII
Siquando ſigniſicabis te rem arduam ac nouam moliturum,& alijs adhuc intentatam,
accommodabis illud ex Odyſſeæ. X.
N 7 d 2udp XMO, 9 duo T1 SGα△ν5 gvi,
id eſt:
Nunc alium tentabo ſcopum, ſi attingere poſſim,
Quem nondum quiſquam tetigit.
Verba ſunt Vlyſſis, jam parantis occidere procos. 1 Benefactorum memoria. LXVIII
Vvbi quid boni contigit alicui propter ueterum benefactorum memoriam qradtob illud ex eodem libro: de. id el:.
id eſt
bit illud ex eodem libro:
LxV
*
onso

zis DES. ERASMI ROTERODAMI RDRAGIORVR
Officio fungi multo, ac delinquerere præſtat. b Mortuis non conuiciandum... IXIX
Victo non inſultandum, nec in mortuum ultra congerenda conuicia, quanq́; iure ſit oc
ciſus, huic ſuffragatur Homerus in eodem libro:
OdX Sνν μ‿ννςmοσσ άν υςνσέσιν αάᷣ́rdᷣx id eſt: 3. Haud fas eſt ſuper occiſis iactare teipſum. Vlyſſes ita, de procis extinctis. Focus luculentus in ædibus. LXX
Primum domus ornamentum eſt, ut luceat focus. proinde qui in ædes immigrant no⸗
uas, aut in diuerſorium ingrediuntur, ante omnia iubent ignem incendi. Quod ex Home, ro ſumptum uidetur, apud quem Vlyſſes: n05 ved AO, SCOT1SO ENI 2A⁴„⁴ροασσαινε εραο. id eſt:
Nunc ante omnia mi luceſcat in ædibus ignis. Idem illud eiuſdem:
Ai0,ν—⅞ rbe pεενερσν¶̈¶ ‿ 3 5oR, id eſt.
Scilicet accenſo domus eſt ornatior igni. Quo quidem uerſiculo uidetur impendio delectatus Plutarchus, adeo ſubinde uſurpat,& in uarios detorquet uſus.In cõmentario de uirtute& uitio, refert ad opes, potentiam, glo, riam, quæ tum fiunt iucundiora, ſi adſit animus à moleſtia liber. Rurſum in libello quem amatorium inſcripſit, detorquet ad amantis animum longe ſplendidiorem, ſi calor amo/ ris eum inflammarit. b b
Quiiure perierunt. b XXI Nn eos, qui ſuo merito pereunt, conueniet illud ex eodem libro: T*e A⁴ν d'⁴.μκόασνς εεν, œſ E„y. id eſ: Hos fatum& malefacta, neci, exitioq́; dederunt. Dictum de procis. 1 Inexorabilis. LXXII Tn durum& inexorabilem competet illud ex Odyſſeæ. r. 20/ M2s! Hαin 58ᷣ‿τb 3 Aoio. id eſt. Ar tibi perpetuo cor ſaxo durius omni eſt. Ita Telemachus ad matrem. EKRKecipereanimum. b L.XXIII VXbi quis re ſubitaria conſternatus, poſtea recipit ſeſe, conueniet illud ex Odyſſeæ. a. AbrA E7re 5&Aτ n) 0 yt v Jude-p 5b. id eſt: Nt reſpirauit, redijtq́; in pectora ſenſus.. Senum prudentiaã. LXXIII
De ſenibus quidem, attamen ob rerum peritiam nõ inidoneis ad negocium aliquod cõ- ficiundum, apte dicetur illud ex eodem libro:
Kœi νπσκνο ν LOνς&νυισνανοοο mπωννεναz,/ꝛ icd eſt:
Aetas cana quidem, ſed non inidonea belilog. lIlImperator bonus,& idem robuſtus miles. LXXV RKefert Plutarchus in commẽtario de fortuna Alexan dri, ſi modo is liber illius eſt, cum in conuiuio propoſitum eſſet, qui nam inter uerſus Homericos maxime probandus uide/ retur, alijs alios præferentibus, Alexander huic carmini palmam tribuit: A*⁴ιφσσηςσο σηκέη&-„α ο, nπ oα μiõc ic eſt.
Dux bonus, ac miles præpollens uiribus idem³. Nam hoc& Agamemnonis laudem expreſſit,& Alexandri uirtutẽ eſt uaticinatus. Quan quam mea quidem ſententia, non magnum habet momẽtum in principe corporis robur, Pplurimum autem conſilium& prudentia. Proinde grauiter Timotheus, cũ Rhetores Cha retem quendam efferrent laudibus, iuuenem corporis uiribus inſignem, cenſerentq; eiuſ modi belli ducem Athenienſibus eſſe quærendum, haudquaq́;, inquit. N am iſtiuſmodi qui dem o ptarim, qui culcitras& ſtragulas ſit exercitui deportaturus:at ducẽ uelim, qui à fron/ te pariter atq; à tergo ſit oculatus,& quem à perpendendo quid utile facto ſit, nulla impedi at animi perturbatio. e.ehe ee ie. b
„ ESCuapram cœleſtem orientem conſpexerunt. LXXXVI 5 Iya 7 ovũναeʃά krrTOS,E Sed, id eſt: Ca Ppram cœleſtẽ exorientem aſpexerunt. Hoc dici ſolitũ in eos, quibus omnia feliciter, eq́; animi ſententia ſuccederẽt, ppterea quo antiquitus opinione uulgi comprobatum eſt, qui capram illam louis atrſcemwa oh ſain A b ohe

Tdiemachus ad mtte
un dde conueniet ilud arGiſu eſt
. ô inidoneis ad negocundig
mies. 1l haeinsbitbe Jomericos maxmne nipalmam tribui:
id eſt
culi, negocium ijs curæ futurum ad quos pertinet. Refertur in
————“
CHILIADIS TERTIAE CENTVRIA vVII. 213 ſyderum relatam numerũ conſpexiſſent, quicquid uotis conciperent, eius cõpotes f
1 1 Srd. led otes futuros. Qua de re latidictũ eſt in adagio,&⁴αααα6⁸εα‿ αεέςα.Hoc aũt extat in Plutarchi collectaneis b b Capra ad feſtum. b b 1XXVIr.
,e 2,. He, ſ ſt. Dici ſoli quis i A die 7 5ν, id eſt: Capra ad feſtum. Dici ſolitum, ubi quis in tempore
1— 6 ad negociũ aliquod accederet. Aut ubi quis commode in ſuam perniciem offert ſeſe. Nam in feſtis ma, xime Bacchi, capram immolabant. Refertur in ijſdem commentariolis.. e “ Mox ſciemus melius uatee. 8
Tc& L⁴ααεσα μ⁴νμι νιννανα. id eſt: Mox melius ipſo uate rem cognorimus. Ad eum modum dicebant, qui rem non coniecturis diuinabant, ſed experimento depre/ hendere tentarent. Nihil enim experimento certius. In ijſdem extat Plutarchi collectaner⸗
LXXVIII
Sumptum autem ex Sophoclis Antigona.
Tinctura Cyzicena. LXIXNI noie udinl, id eſt: Tinctura Cy⸗=icena. Dedecus non eluendũ appellabatur apud Atticos. Dicebaturq́; in eos, qui metu quippiam indecore facerent. Nam Cyziceni duobus nominibus notati ſunt, timiditatis,& molliciei. Recenſetur in ijldem collectaneis. b Seruabis bouem. eRXNN Buoice, id eſt: Bubulcus eris. Hoc uelut ænigmate ſignificabant exilium. Siquidẽ qui
7 4„
per oſtraciſmum eijciebantur, in Argiuam exulatum ibant. At illic bos erat æneus, inſigni
magnitudine. Refertur in Plutarchi collectaneis. b 3 Embarus ſu[m. 4 LXXNT kusade Kεu, id eſt: Embarus ſum. Dictum eſt olim de inſano, deliroq́;. Referunt autem adagionem ad huiuſmodi fabulam. Olim Pyræus inſula fuit, id quod ipſum etiam uocabu lum adhuc indicat: ενπαëꝙ enim tranſmittere eſt, in ea, cum Munychus principatum, ohtine tet, templum inſtituit Dianæ, cui cognomen additum Munychiæ. Dein cum urſus Diatiæ
ſacer quidã ibi repertus,& ab Atheniẽſibus interfectus eſſet, fames ingruit: itũ eſt ad, ofacu
lum, quæſitumq́; malo remedium. Reſpondit deus, ita demũ finem mali futurum, ſi quis fi- liam immolaſſet numini. Vnus autem repertus eſt Embarus, uſq;adeo demens, qui pollice tetur ſe filam immolaturum, ea lege, ut ſacerdotium in poſteros ſuos traduceretur. Itaq; pu ellam ſolenni ritu ornatam ſacrificauit. Fit& huius mentio in Plutarchi collectaneis.
“ Colophonium ſufftragiu7m. b LXXXII o oooον πφασ,i¶id eſt: Colophonium ſuffragium. Vſupatur in epiſtola quapiam Pla-
tonis ad Dionyſium. Adagium eſt uerbis magis quam re diuerſum ab illo, quod in ſecũda
retulimus Chiliade,*νι αμλue,Q Eup, id eſt: Colophonem addidit. Adagionis originẽ explicant in hunc modum. Cum olim Colophonij domeſticis ſeditionibus tumultuaren/ tur inter ſeſe, euenit ut aliquot ex illis mutatis ſedibus, ad Smyrnæos demigrarent. Dein ac- cidit, ut cum bellum gererent, Smyrnæi ac ſæpenumero uicti diſceſſiſſent, tandem adhibi/ tis Colophonijs, quos in ciuitatem receperant, extitere ſuperiores. Vnde inſtitutum eſt, ut quemadmodum Smyrnei non uicerant in bello, niſi Colophoniorum acceſſione, ita nec
in ſaffragijs uincerent, niſt illorum calculum adiungerent. Proinde cum Colophoni duo/-
decim ciuitatibus imperarent, quarum una Smyrna in publicis conſi lijs, ſiquãdo Smyrnen
ſium æquales fuiſſent calculi, pars ea uincebat, cui ſubſcripſiſſent Colophonij illi, quorum
fragium alicuius plurimum in re quapiam ualere. . Mihi iſta curæ futura ſunt&ëẽ. FAuoO A‿εσσσ τααόηνιιαἀ σm Aυμας. id eſt: Curæ iſta mihi erunt, ac puellis candidis.„.„ Senarius ex oraculo ductus in popularem ſermonem. Cum batbari quidam copijs ingrue rent in Delphos, Delphi coſuluerũt oraculum, quid opus eſſet facto. Reſponſum eſt, hoę quod modo retuli carmine. Paulo poſt uiſus Apollo cũ duabus puellis, Pallade ac Diana. Nam& his fana ſunt apud Delphos. Conuenit uti, ſiquando ſignificabimus nihil eſſe peri 1 Plutarchi collectaneis. b LXXXIIII
opera uicerant in prælio. Itaq; prouerbium quadrabit, cum ſignificabimus iudicium, aut ſuf LXXXIII
Feſtum multas habens.
dorl oe X id eſt: Feſtum multas habens, ſubaudiendum moleſtias, aut oecu-
pationes

—
6 20 DES. EBRASMIROT. ADAGIORVM pationes. Dictum in eos, qui magnas componerent ſarcinas, aliquò profecturi. Venuſtius
erit, ſi deſ ectatur ad quoſdam, qui nihil agunt, quamuis exiguũ, niſi magno molimine, lon,
ga cunctatione, miro apparatu, ita ut ſæepenumero tum ſe, tum reliquos omneis defatiga.
rint apparando, priuſq́; quicq́; incipiant. Natum ab ijs, qui feſta ſolẽt audire. Nam ijs mos,
8.
ta, ne quid deeſſet ad ſolennitatem pertinens. Extat in ijſdem collectaneis. 1 8 Nriihil aliæ ciuitates ad Crotonem. LXXXV MGTA TAN S 6 ev ASs. id eſt:. Sunt reliqua præ Crotone friuola oppida/, 7 Theocriti interpres meminit huius prouerbij.Licebit accommodare ad rem aut hominè uſq;adeo præcellentẽ, ut reliqui cũ hoc collati, nihil eſſe uideantur. Natum fortaſſis eſt à pu⸗ gilum Crotoniatarum excellentia, quorum erat Milo, de quo dictũ eſt alias, nempe in pro uerbio: Crotone ſalubrius. b b cCuanis panes ſomnians. Sunt quibus prouerbiali figura dictum uideatur illud apud Theocritũ in Piſcatoribus: KA TS V. n&σα ναν̈ιννo⁊ꝛVJ Auι‚εεꝙεσλ,ꝛά‿õουα„p. id eſt: Siquidem omnis Panes in ſomnis canis ariolatur, at pſe Piſcesꝗ.. b 95. Senſus eſt, unicuiq; ea per ſomnum occurrere, quæ impenſe deſiderat, quibusq́; magnope deditus eſt. Ariſtoteles non ſolũ homini, uerumetiã cæteris animãtibus ſomnia tribuit, etiò- ſi id in canibus eſt euidentiſſimũ:quippe quos audimus ſæpenũero dormientes uenationẽ ſomniare, quæ res haud difficile deprehẽditur ex ratiõe latratus, quem ædũt ſopiti. Proinde mihi rectius quadraturũ uidetur, ſi pro ᷣπνοο legatur&.νοαe, aut&eαε, id eſt, agros, aut ue/ naliones. V erũ hoc tantũ eruditis penſitandũ proponimus, ſuper hoc pronunciaturis, ubi codicem emendatiorẽ erũt nacti. Nobis adhuc nõ contigit. Ex ſomnijs aũt, qui ariolentur euentura, ne noſtris quidem temporibus deſunt, quanq́; non probat Ariſtotelte. GanisH5. b LXXNXVII 44 EXop, id eſt: Canis, reperio pro eo quod eſt, nugaris, ineptis, fruſtra loqueris. Eſt au tem Atticæ linguæ figura, ſicuti ⸗οπε αν id eſt: Ludis, ſue iocaris. Etenim qui canunt, non agunt rem ſeriam, ſed tantum ut aures deliniant uoluptate mox peritura. Aethiops non albeſcit. b LXXXVIII A io-† ob Agene ver, id eſt: Aethiops non candeſcit. De ijs dici ſolitum, qui nunq́; muta/ turi ſunt ingeniũ. Quicquid enim natiuum, id haud facile mutatur. Fertur Aeſopicus apo- logus de quodam, qui empto Aethiopi, cum eum colorem arbitraretur non natiuum eſſe, ſed domini ſuperioris accidiſſe neglectu, aſſidua lotura faciem diuexauit, ita ut morbũ etiã adiungeret, colore nihilo, quàm antea fuerat, meliore. b Annas clibanum. b LXXXIX Kvvx— So-opn, id eſt: Annas clibanum, ſubaudi repperit. Haud me fugit, hoc alio loco relatum à nobis, uerum quoniam toties alia nobis occurrit ſpecie in prouerbiorum colle, ctaneis, libuit admonere, trifariam eſſe ſcripturã. Alibi lego,& quidem pleriſq; in locis, à⁸⁵ rO iBouon, id eſt: Homo clibanum. Quam equidem lectionem arbitror eſſe depraua
multam ſupellectilem unà ſecum cõuehere, uaſa, ueſtes, ſacra, panes, atq; id genus alia mul,
tam. Nec obſcurũ, unde deprauandi occaſio ijs, qui Græcas literas norunt. Alibi inuenio, cν‿α, ut uir fuiſſe uideatur. In quibuſdam offendo ſcriptum, dα, ut mulieris, aut certe bar
baricum ſit uocabulum. Clibanũ autem accipio, non hunc uulgatum, quid enim hoc admi randum, aut nouum, ſed teſtaceum illum, qui incluſo pane, ponitur in clibanis uulgaribus. in quibus panis, aut etim piſces, aut carnes paulatim lento uapore decoquuntur. Archilochum teris.“ xXO AsX NOXOp erie, id eſt: Archilochum teris, ſeu calcas, de maledico dicebatur. rarſ au tem dixit, uel quod aſſiduus eſſet in euoluendis huius poẽtæ carminibus, uel quod huius ueſtigijs ingrederetur. Equidem ſuſpicor hoc idem eſſe cum illo, quod alibi poſuimus, 8s, XNXS TAꝓis, id eſt, Archilochi patria, deprauata uoce,-aris in ε.
3 1. Culicem colant. b XG Pleraqʒ ſunt in euangelicis literis à uulgo ſumpta. Nec id indignũ Chriſto. quin—
LXXXVI

penſe deſiderat, Füiun
wens animätibus omnüdin fcpenüero dormierum ehtntus quem rdütcqu tie aut Xfaz ilclaan
aimas ſuper hoc pronmin
neigt.xſomnipait ant aqh non probat Ariſot
Ghöw- ugris ineptis frumommt mds ſue iocars Btennia uoluptate moxpertun
L tDeis diciſoliuum quni Aclle matatur Ferturoins
¹ lorem abitraretur vonöäin-
1
—
Inmalusdg. ä 5 Homerus item lliados. r. elegantiſſima ſententia demonſtrat, in omni negocio nimio plus
it agrum rerm uorro u appellans, id eſt centum iugerum.
— ⅝‚d%%
CHILIADISs TERTIAE CENTVRIRAA X.„ar
uel maxime congruebat, ut quemadmodum aſſumpto corpore, ‚uelut unus uilibet& no, bis elſe uoluit, ita ſermonibus q;maxime familiaribus uteretur, quo noſtram hmüit Lnd⸗ dis omnibus ad ſuam proueheret ſublimitatem. Verum ex ijs non mihi uiſum fuit lre ferre:partim quod quidam poẽticis nimium addicti ſtudijs, parum uenuſtum eman quicquid ſacras literas redoluerit: partim quod ea uiderẽ cuiq; latis expoſita eſſe. Maxime uero, quod uerebar ne quis homo pius exiſtimaret me diuinis literis iniuriam facere ſi e4s huic operi ſubinde miſcuiſſem, in quo non modo gentilia pleraq;, u4erumetiam quædam 76 admodum munda. Quæ nos& inuiti,& q́; potuimus, tectiſſime retulimus nec ca uidem omnia. Cæterum ex euangelicis adagijs illud non poſſum prætermittere, quod in ſoperſtin oſos quoſdam,& præpoſtere meticuloſos dictum eſt præceptori noſtro lels qui uel ignorã tes, uel diſſimulantes, quibus in rebus ſita ſit uera Chriſtianaq́; pietas, in nugis ſibi nunc pla cent, nunc trepidant, in maximis ſecuri, pleni Iudaicarum ſuperſtitionum, uera Tharuage ua cui.In hos Chriſtus eræ pietatis doctor, h uiuſmodi torquet prouerbium, 75.ννοσπσα ε τυι lid K&ιλυο εαά⁊wmivorxe, id eſt: Culicem liquant, camelum glutientes. Ab hoc nõ abhor ret, quod alibi retulimus, anε ένα ννινααεν„ ich eſt: Statuam colare gutture. Non ineſt illidentaael. rüue bux Lves auro, id eſt: Gyes non ineſt illi Dici conſueuit de quopiam, ad rem a
XCII liquam
parum utili. Sumpta eſt metaphora ab aratro, cuius pars eſt Vue. eam nonnulli putãt eſſe,
quam Latini dentale uocant. Ea quoniam præcipua uidetur, ſi abſit, nihil confici poteſt ara/ tro.In hunc ſenſum uſurpauit Heſiodus, aivs æ ν. Cæterum Homerus pro iugere poſu/
(cigantumarrogantiaeae. XCIII . 2„ 7 3,—.„ rrydrneꝑ&eενοα, id eſt: Gigantum amentia. Dicebatur, ubi quis uiribus ſuis fretus, teme/- te nulloq́ʒ conſilio res non tentandas moliretur. Tractum à notiſſima gigantũ fabula. Pro uerbium admonet, inauſpicatò cederè, quæcunq; citra conſiliũ, aduerſus deos, aduerſus pie/ tatem, aduerſus ius& æquum, per uim inſtituuntur. Horatius in Odi;: Vis conſili expers, mole ruit ſuMa.. Vim temperatam dij quoq; prouehunt
habere momenti rationem, conſiliumq́;, quàm corporis uires:
„ 1.. 4.„ 9. 4 4 M: ouroαρ‿ a⁵ d,A5!VG,P A? Higt,
Niri&&r uev dr 5,&,: Tree 3.. Nic Jolch 2 1Seive 9X J0Al0 di⁰Aονασν. Mi& brfXO/ dypier 16 Xò ideſt: Conſilio ſanè multo, quàm robore præſtat Hirſutam quicunq; parat ſuccidere ſyluam. Conſilio rurſum nauclerus in æquore nigiro Dirigit undiuagam nauim raptantibus auſtris Conſilio, auriga aurigam, uincitq́;, præit́;.— . Per ignem incedi.. XCIIII p wußi Eennae, id eſt: Per ignem incedis, id eſt, uerſaris in periculoſo negocio. Horatius in Odis: Et incedis per ignes b Auppoſitos cineri doloo. 55 Tradunt etiam in eum quadrare, cui celeriter abſoluendum eſt negocium. Conſine quod il le dixit apud Senecam declamator: e. det en s r.. Fortis in alium fortiorem incidit. b XCov, INAdg ANN grovO/ Kvr rNxoho PForti alius potior contigit ac melior.
Dici ſolitum, ubi quis nimium fretus ſuis uiribus, aliquando nanciſcitur, à quo uincatur. Sũ-
ptum putant ab Ryllo Herculis filio,& Euchemo Aegeato.Suidas huiuſmodi uerba recen
ſet, tacito autoris nomine.?2 ⁵ό ½' Hoœd raurηeα⁸ονOντνπροεε᷑ T Kn SonNe O d-yX.,p
Pp drSd.
———:ÿʒÿ;ᷣ-—˖˖—Q—Q—Q—’—:—::—-:˖:—⸗—ꝛ—— GGG—

„z. DEBN. ERASMI ROTEROD. ADAGIORVMNS rAFGp. ks. R Sr rrp TO Soiud,. S 1ean . A de kuA Weſo, Arreruxn. idet Fit nonnunq́ʒ ut ipſa per ſe res bonorum uirorum conatibus obſiſtat.Fit rurſus interdum FPorti ut contingat fortior ac melior. 1 101. 2— Gloria futurir. Koyir r AE w. MO daodH0, id eſt: Gloria futuri. Refertur in ijſdem Plutarchi collectaneis. Admonet famam laudemq́; recte factorum contingere, potiſſimum apud poſteros. Alio, qui quemadmodum recte dixit Ouidius: T.ſciturin uiuis liuor, poſt fata quieſcit.. Se Inſania non omnibus eadem.“ XCyvII Meusd do aTera daoho. idelttktt Haud eſt eadem ueſania cunctis. 11.t Elemiſtichium heroicum, ſᷣcut& illud ſuperius, extat in eiſdem collectaneis. Senſus eſt,nul lum eſſe mortalem, qui non in aliqua re deſſpiat. Quanq́; alius alio morbo laboret, hic aua⸗ ritiæ, ille libidinis: hic ambitionis, ille inuidiæ. Quod copioſe demonſtrat Stoicus Damalp- pus apud Horatium in Sermonibus. b 6 . ee Hydrus in dolio.
“ b lio. u ROVaII O r8 m, id eſt: Hydrus in do lio. Prouerbium hoc, ut ingenue fatear, nondum apud ullum ueterum autorum repperi, neq; Græcum, neq; Latinum,& haud ſcio an de uul go ſumptum ſit, neq; enim libet credere uirum eloquentem,& in literis non poſtremi nomi nis ex ſeſe commentum eſſe. Nam refertur ab Antonio Sabellico in epiſtola quadam fami liari. Addit& fabulam prouerbij parentem, huiuſmmodi. Ruſticus quidam cum ſenſiſſet mi- nui uinum in dolio conditum, admiratus quid eſſet rei, circumſpicere cœpit, num qua rima extillaret liquot. ubi nihil eiuſmodi comperiſſet, pergit uicinos in ſuſpicionem apud ſeſe uo care, ne ſeſe abſente uas relinerent, uinumq́; potitarent. Obſignat itaq; diligenter dolium ad opus exiturus. At reuerſus ſignis illæſis, uinum nihilominus imminui uidet. Tum uero for/ tunam agricolarum deplorare, quibus non in uite ſolum, uerumetiam in dolijs calatmitas ræſto eſſet. Ad extremum exhauſto dolio hydrus in imo repertus eſt, uini potor. Ea res in uulgi iocum abijt. Admonet Plinius libro decimo, capite ſeptuageſimoſecundo, ſerpentes quanquam exiguo indigeant potu, tamen uinum cum eſt occaſio, præcipue appetere. Ada⸗ gium ipſum haudquaq́ʒ inelegans, nec aſpernandum. Quod ſi quem nihil mouet, recès au,- tor, licebit uſurpare, cum quis occulta calamitate premitur, cauſa atque autore non extante. Aut cum diuturni mali tandem autor deprehencitur. er S E Maſſilia ueniſti. es t.e. NOIX En αισσαοας ναe, id eſt: E Maſſilia ueniſti. Suidas ait dici ſolitum de is, qui cultu parũ ui- ris decoro uterentur. Quod Maſſilienſes luxu perditi, muliebrem fermè in modum oma, rentur, comis unguento delibutis, capillisq́; religatis. Huic affine quod refert Athenæus Di pnoſophiſtarum libro duodecimo, ³sνσαιαάας i‿μααόα̈ιαλναν, cuius nos alibi mentionem fecj mus,& quid ſuper hoc ſentiremus, explicuimusds. Tibicines mente cptttt. 66 Atlienæus libro Dipnoſophiſtarum octauo, prouerbio iactatum ſcribit apud priſcos ti/ Picinibus niliil eſſe mentis. Xοeα ν παιααGʒx,ꝶ·s, a a„„„“ Ar2S AXN1 Deol v0Op dun tvé ug, AAAN AAA⁴ T*&◻ł*ς☛⁴άι‿ ο kurt arat. id eſt: Hictum enim eſt peruetuſtum, quaad Pñj eibicinibus nunquam mentem inſeruerex,W Sed Bmul ac flarint, auolat illico mens. e l.e De hoc hominum genere plura diximus in prouerbio: Tibicinis uitam uiuis.
v———
OHILIADIS TERTIAE. CENTVRIRE X. EINIS.

nio Kabellio in epitogat dd Ruldius quiti 3 t dncumſpicare rptnag atuichnos in ſaipicionenqat
neObignatitaqhdiigasth
ominus mminui uidet lna olum, uerumetiam inchan nimo repertus eltuininn
m eſtoccaſo pracpuenjm „Quodſiquem niniwoenm midur,cauſa atque aumavan- r.
DFS. ERASNII ROTER-
DAMI PROVERBIORVM CHILIADIS QVvARTAE
am admirabitur, qſqui
potius deum, animal hoc non bello, ſed amicitiæ: non exitio
Elephantos præter cutem& molem, promuſcide quo
dit his ſpeciem tetram ac beluinam, addidit oculos truces, uoc-
cute leui. Nihil uſq́; in membris
7 23
GCENTVRIA PRIMA.
Dnulce bellum inexpertis. b. ☛ I elegans cum primis,& multorum literis celebratum adagiũ 4— 8 eſt, Auude&τ since r⁶àαεαμ⁵, id eſt:Dulce bellum inexperto. Sunt quaæcam in rebus mortalium, quæ quantum habeãt diſcriminis, ac malorum, non intelligas, niſi facto periculo. QDulcis inexpertis cultura potentis amicix/,. Epertüs metuiuut. Bella res& ſplendida uidetur, inter aulicos obambulare proce/- res, in regijs uerſari negocijs: at ſenes, quibus uſu penitus cogni- ta res eſt, ab ea felicitate libenter abſtinẽt. Suaue uidetur, amare puellas, ſed ijs qui nondum ſenſerunt, quantum amori inſit ama
Ium accommodari poterit, ad quoduis negocium multo cum peri
6.
—
mo
culo, multisq́; coniunctum malis, quod nemo uelit capeſſere, niſi iuuenis,& rerum imperi/
uel hærens tenacius, uel tetrior,& in totum homine indignior, ut ne dicam Chriſtiano. At
quoq;. At quanto iuſtius erat illud demirari, quis malus genius, quæ peſtis, quæ intemperia,
u 4, hi inis imaginem ‚hinc belli ſimulacrum ram perſpiciendam conuerterit, ac ſeorſim hinc hominis imaginem hin
cis oculis aliquantiſper rimum igitur, ſi quis habitum mo/ uere philoſophicis oculis aliquantiſper contempletur. Primum igitur, ſi q b
do, ſguramq́; corporis 4 3„ 2. ſ 1.A uro kebrdenüilerdinn ennonumn ninenewennuneſwichen lteen Jer. In f ibus: um rabiem unguibus. PAe rum impetus armauit cornibus: Leonum 3 tutatus eſt Crocodilũ cutis uelus la 2 4„ 17 1 7. 1 b N s weiue Bephneatedwnmezelhnenſeaeenaes nexisme⸗ 4 7212—„„,„* 17 i rtice comunt*. dit, Gallis calcar affixit. Alia teſtis, alia corio, alia cortice com ã teli uice tribuit. Addi dit, Gal 1— e tribuit.Addi 2 34 Dexitai SS. Sunt rurſum, quibus uenenũ teli uice tribuit: ti per nicitate proſpexit, ueluti columb ,7 s ſtridorẽ. Inſeuit natiua quæ
—.. 11—„— m molliſſima carne,
re 5 udũ produxit, imbecillẽ, tenerũ, inermem, moll dam ditſidia. Solũ hominem rucuad pugnam. aut uiolentiam datũ uideri poſſit, ut dus 1ern nata ſunt, ſibi ſufficiunt ad leütaim tuendam Wolus 4 i nouit nec in/ ſdio pendeat alieno. Nec fari nouit Ner ſub lo pen Pp 2 gredi,
dicam interim, quod cætera ferè, ſtatim, ut: homo ſic prodit, ut multo tempore totus a

„2. DES. ERRASMI ROTERODAMI ADAGIORVN
edi, nec cibum capere, uagitu tantum implorat opem: ut uel hinc cõiſci poſſtt, ſolum Aoe animal totum amicitiæ naſci, quæ mutuis officijs& coit,& cohæret potiſſimũ. Proinde na, tura uoluit hominem uitæ munus non tam ſibi, quàm beneuolẽtiæ acceptum ferre, quo ui- delicet intelligeret ſeſe gratijs eſſe dicatum, ac neceſſitudini. Tum ſpeciem dedit non teira & horridam, uti cæteris, ſed mitẽ ac placidam, amoris ac beneuolentiæ notas præ ſe ferents. Tribuit oculos amicos,& in his animi ſigna. Dedit brachiorũ ſinus ad cõplexũ. Dedit oſcu liſenſum, quo ceu copularẽtur,& ſeſe contingerent animi. Vni riſum attribuit, alacritatis in dicium. Vni lachrymas clementiæ& miſericordiæ ſymbolum. Quin& uocem dedit, nõmi nacem& horrendam ſicuti beluis, ſed amicam& blandam. Nec his contenta natura, ſermo nis& rationis uſum uni tribuit, quæ quidem res ad parandam& alendam beneuolentiam in primis ualet, ne quid omnino per uim inter homines gereretur. Inſeuit odiã ſolitudinis, amorem ſodalitatis. Indidit penitus beneuolentiæ ſemina. Fecit ut quod eſt ſaluberrimum,
idem ſit& ſuauiſſimum. Quid enim amico iucundius? At rurſum, quid æque neceſſarium?
Proinde ſi maxime liceret abſq; mutuo commercio commode uitam agere, nihil tamen iu⸗
cundum uideri poſſit abſq; ſocio, niſi ſi quis prorſus hominem exuerit,& in feram degenera
rit. Addidit inſuper liberalium diſciplinarum ſtudium,& cognitionis ardorẽ: quæ res ut po tiſſimum abducit hominis ingeniũ ab omni feritate, ita ad conciliandas nocec
cipuam uim habet. Siquidem nec affinitas, nec ſanguinis propinquitas, arctioribus aut fir, mioribus amicitiæ uinculis aſtringit animos, quam ſocietas honeſtorum ſtudiorum. Supet hæc admirabili quadam uarietate, dotes tum animorum, tum corporum inter mortales par tita eſt, nimirum ut ſinguli in ſingulis inuenirent, quod uel amarent ac ſuſpicerent ob excel-
lentiam, uel ob uſum& neceſſitatẽ ambirent& amplecterentum Deniq; indidit diuinæ mè,
tis ſcintillulam, ut nullo etiam oſtenſo præmio, tamen per ſe iuuet benemereri de omnibus. Id enim deo maxime proprium ac naturale, ſuo beneficio conſulere uniuerſis. Alioqui quid illud eſt, quod haud uulgarem animo ſentimus uoluptatem, ubi quempiam per nos ſerua/- tum intelligimuse Proinde deus in hoc mundo uelut ſimulacrum quoddã ſui conſtituit ho minem, ut ceu terrenum quoddam numen ſaluti proſpiceret omnium. Sentiũt hoc ipſa etiã bruta, cum uideamus non mitia ſolum, uerumetiam pardos& leones,& his immitiores be-
ſtias in magnis periculis ad hominis opem confugere. Hoc extremũ omnibus aſylum, hæc
ara eſt ſanctiſſima uniuerſis, hæc nulli non ſacra eſt ancora. Hominis effigiẽ utcunq; depin-
ximus. Nunc belli ſimulacrum ex aduerſo, cum hac, ſi uidetur, componamus, lam igitur ui-
dere te puta, barbaras cohortes, ipſo uultu ſonoq́; uocis horrẽdas, hinc atq; hinc inſtructas ferratas acies, formidabilem armorum crepitum ſimul& fulgorem: inamabilem tantæ mul titudinis fremitum, oculos minaces, rauca cornua, terrificum taratantaræ cantum, bombat/ darum tonitrua, non minus formidoloſa ueris, ſed magis noxia: clamorem inſanum, cõcur- ſum furioſum, immanem laniationem, cadentium& occidentium crudeles uices, cõgeſtas ſtrages, undantes cruore campos, fluuios humano tinctos ſanguine. Fit interea nonnunć;,
ut frater incidat in fratrem, affinis in affinem, amicus in amicum,& communi furore i de//
hacchante, in eius uiſcera ſtringat ferrum à quo ne uerbo quidem unquam fuerat læſus. De niq;ʒ tantum malorum habet illa tragœdia, ut à commemoratione quoqpectus humanum
abhorreat. Vt interim nõ referam, illa uulgaria præ his, leuiac;, protritas paſſim ſegetes, exu
ſtas uillas, incenſos pagos, abacta pecora, conſtupratas uirgines, tractos in captiuitatem ſe/
nes, direpta phana, ſatrocinijs, prædationibus uiolentia plena, confuſaq́; omnia. Vtq́; taceã
illa, quæ feliciſſimum etiam ac iuſtiſſimum bellum conſequi ſolent. Expilatam plebem, one/ ratos proceres, tot ſenes orbos,& ſimul in cæde liberorũ occiſos:tot anus deſtitutas,& cru/ delius quàm ferro peremptas, tot matronas uiduas, tot liberos orphanos, tot domus fune/ ſtas, tot opulentos ad inopiam redactos. Nam de morum pernicie quid attinet loqui, cũ ne mo neſciat uniuerſam uitæ peſtem, ſemel è bello proficiſcic Hinc pietatis cõtemptus hinc le
gum neglectus, hinc ad quiduis audendum ſceleris promptus animus. Hoc fonte nobis tã
ingens latronum, raptorum, ſacrilegorum, percuſſorum turba ſcatet. Et quod eſt omniũ gra uiſſimum, hæc tam exitialis peſtilentia, neſcit ſe ſuis continere ſpacijs, ſed in uno quopiã an
gulo nata, non ſolum finitimas regiones ueluti contagio peruadit, uerumetiã procul ſemo/ tas, uel mercede, uel per affinitatis, aut fœderis occaſionem, in communem tumultum, acte
rum tempeſtatem pertrahit. Quinetiam bellum è bello ſeritur, è ſimulato uerum, è pufillo
itudines præ

be codegatl did OHILIADIS QVARTAE CENTVRIA I.„25 naüen c maximum exoritur, nec; raro ſolet in his accidere, quod de Lernæo monſtro fabulis prod 1 Temſechaid tum eſt. Hiſce de cauſis, opinor, ueteres illi poẽtæ, qui rerum uim ac naturam,& ſagaciſſime e perſpexerunt, ́ aptiſſimis ſigmentis adumbrarunt, tradidere bellũ ab inferis immitti idq; Keertdesat furtarum minilterio, nec quamſibet furiam ad hoc negoc conficiendum, eſſe idoncs. De/ ligitur omnium peſtilentiſſima:“ CPna Im ui nomina mille, ncam Net lüreRtt Mille nocendi artes. 2ee as Ee enta hn⸗ Hæc innumeris armata colubris, tartarea buccina præcinit. Pan inſano tumultu cõplet uni/ d gereretur pſu den derfaelona turioſum Aaatille gellam Turor impius, ruptis omnibus uinculorum nodis, emlatoüiſ euolat orridus ore cruento. Neq; non uiderunt hæc grammatici, quorum alij bellum uaε — duod düt ⁊erriσννα dictũ uolunt, quod nihil habeat neq; bonum, neq; bellum: nec alia ratione bellũ gridagxen eſſe bellum, q́ᷓ Furias Eumenides.Alij malunt à belua deductum, quod beluarum ſit, nõ ho u minum in mutuũ exitium congredi. At mihi ſanè pluſq́; ferinum, pluſq́; beluinũ eſſe uide/ tur, armis confligere. Primum enim pleraq; brutorum animantiũ in ſuo quodq; genere cõ/- corditer& ciuiliter degunt, gregatim incedunt, ope mutua ſeſe tuentur. Ne feræ quidem o- mnes dimicant. Sunt enim& innoxiæ, ſicut damæ& lepores: ſed omnium efferatiſſimæ, ue-- luti leones, lupi, tigrides. Quanq́; nec hæ belligerantur inter ſeſe, quemadmodum nos. Ca/ nis caninam non eſt: leonum inter ſe feritas nò dimicat: draconi cum dracone pax eſt: inter uenena conuenit. At homini nulla fera pernicioſior, ́; homo. Rurſum illæ cum pugnãt, ſu- is pugnant armis:nos præter naturam arte cacodæmonũ excogitatis, inſtruimur homines in hominum perniciem. Nec illæ quibuſlibet de cauſis ſæuiunt, uerum ubi uel fames ſtimu/ lat in rabiem, uel ſe peti ſentiunt, uel fœtui ſuo timent. Nos, deum immortalẽ, q́; friuolis de cauſis, quas bellorum tragoœdias excitamus? Ob inaniſſimos titulos, ob puerilem iram, ob Mrrrcehtamn muereas,oh cactas echuoch wuſeeain eas ldc war eferatanes rhan cum una bellum eſt, idq́; perbreue. Et ut cruentiſſima pugna ſit, una aut altera uulnierata di- meam quodcã liont ſcedit. Quando auditum eſt, id quod paſſim faciunt homines, centum milia beluarũ mu, dienctomnium Janr tuo laniatu concidiſſe? Adde, quod ut feris quibuſdam naturaie diſſidium eſt cum alis di, unchosä ſeones ehöhmi uerf generis, ita rurſum habent, cum quibus genuina, firmaq́; cohærent amicitia. At homi/ ocetremäomnbuit nicum homine,& cuilibet cum quolibet iugis pugna eſt, nec ullũ ſatis firmũ fœdus inter ul woma Hominbsehigkumk los mortalium. Adeo quicquid à ſua degenerauit natura, in peiorem degenerat ſpeciè, q́; ſi uidetur componamuin natura maliciam ingenuiſſet. Vis ſcire qᷓ; ferina, q́; Seceee Te digna homine res ſit bellũ- orrsdes,incatpiiN Spectaſti ne aliquando leonem cum urſo commiſſume Qui rictus, qui rugitus, qui fremi, 1A namtie tus, quæ immanitas, quæ laniatio? Inhorreſcit qui ſpectat etiam in tuto. At quanto fœdius iscum tantantaræcum ſpectaculum, quanto immanius, uidere hominem cum homine, tot armis, tot telis inſtru⸗ ctum confligere? Quæſo te, quis homines crederet, niſi conſuetudo mali ſuſtuliſſet admira/ Enane quddsuch tionem? Ardent oculi, pallent ora, furorem præfert inceſſus, frendet uox, clamor inſanus, to lnguineftirmm tus ferreus eſt, crepant arma, fulminant bombardæ:. Mitius erat, ſi cibi cauſa homo hominẽ deuoraret, ſi ſanguinẽ hauriret: quanq́; huc quoq; uentum eſt à quibuſdam, ut id odij gratia faciant. At nunc idem fit crudelius, telis ueneno tinctis, tartareis machinis. Nullum uſq́; ho minis ueſtigium. An credas hic ipſam naturã agnituram, quod cõdidit? Et ſi quis admone/ at an non merito huiuſmodi uerbis ſit admiratura? Quod nouũ ſpectaculum ego uideo:? Quis tartarus hoc nobis portentum ædidit? Sunt qui me nouercã appellent quod in tam immenſa rerum ſumma, uenena quædã genuerim: quanq́;& hæc in hominis cõmodũ ceſ⸗ fura, quot aliquot animantia parũ mitia finxerim. Etiamii nulla fera tam immitis eſt, quin ar te& officijs poſſit cicurari. Hominis cura manſueſcunt leones, miteſcunt dracones, ſeruiũt urſi. Quæ tandem eſt iſta pluſq; nouerca, quæ nouã hanc beluam, totius mundi peſtem no bis dedite Vnum animal totum genui beneuolentiæ, placidum, amicũ, ſalutare. Quid acci/ dit, ut in huiuſmodi feram degenerarit? Nihil agnoſco hominis illius, quem finxi. Quis ma lus genius uitiauit opus meum? Quæ ſaga mentem humanam excantauit,& incantauit be luiname Quæ Circe natiuam uertit formameluberem ut ad ſpeculum ſeſe contemplaretur mfelic ſed quid cernant oculi cum mens abſit Tamen aſpice teipſum ſi potes furioſe bella/ tor, ſi quo pacto contingat reſipiſcere. Vnde tibi minax criſta uerticisc unde fulgens galea- un eſenen cornuarunde pinnati cubiti? unde ſquamæc unde dentes ærei- unde laminæ?
unde tela letifera? unde uox pluſquam ferina? unde uultus iſte Plnſäniä belüſcſche unde ro⸗ 1er P 3 b
— 3
———
—————————————— t————*. —————.————.————x ———————————;——————————.———— ————————————-———————— ——————yjä—————.—.———— ————————————————————— —-.———————*—————————— 4———⸗xxxÿ———————————— *——————————————— —— 5——*——————————— E 1 8———— . 8.
—
11.—— —.—— fßfo.„»——˖:—:,2.˙ ·—V—V—-—ÿ—O˖Q, ¶⁸——:‧ y—O——-———

726 DBS. ERASMI ROTEROD. ADAGIORVM nitru& fulmem, ipſo louis fulmine tum formidabilius, tum nocentius Ego te diuinũ quod dam animatfinxi, quid uenit in mentem, ut teipſum in tam immanem beſuam tranſforma. res, ut nulla iam belua futura ſit belua, ſ cum homine componatur? Hæc atq; id genus alia permulta diceret opinor, architectrix illa rerum natur a. Proinde cum ſic conditus ſit homo quemadmodum oſtenſum eſt, cum huiuſmodi res ſit bellum, quemadmodum nimium cre bro ſentimus, haud mediocriter admirandum uidetur, quis deus, qui morbus, aut qui caſus primum in humanum pectus immiſerit, ut letale ferrum in hominis ſtringeret uiſcera. Mul tis gradibus ad tam inſignem ueſaniam uentum ſit oportet. Nemo ſi quidem repente fuit turpiſſimus,
ut inquit poẽta Satyricus. Semperq́; malorum maxima, ſub umbra ac ſpecie boni ſubrepſe/ tunt in uitam hominum. Olim igitur cum rudes illi priſciq́; mortales, nudi, ſine mœmibus abſq; tecto, uitam in ſyluis agerẽt, euenit aliquoties ut à feris ac beluis offenderentur. Cum his igitur primum homini bellum ſuſceptum eſt:& uir fortis habebatur, ac dux, qui ferarũ uim ab hominum genere depuliſſet. Quin& æquiſſimum uidebatur iugulare iugulantes, trucidare trucidantes, præſertim cum nulla laceſſitæ iniuria, ultro nos impeterent. Ea res cũ ſummæ laudi duceretur, hinc enim deus factus eſt Hercules, cœpit animoſa iuuentus pal- ſim uenari beſtias, exuuium ceu trophæum oſtentare. Deinde non contenti iugulaſſe, pelli- bus illarum ſeſe munierunt aduerſus rigorem hyemis. Hæc erant prima homicidia, hæe ſpo lia. Poſt hæc longius progreſſi, rem auſi ſunt, quam Pythagoras uehementer impiam artbi/ tratus eſt,& nobis poterat prodigioſa uideri: niſi uetaret conſuetudo, quæ tantã ubiq; uim habet, ut apud nationes quaſdam pium fuerit habitum, parentem grandæuum, plagis obru tum in foſſam depellere,& eripere uitam illi, per quem uitæ munus contigerat: ſanctũ ha- beretur, carnibus affinium amicorũ ueſci: pulchrũ exiſtimaretur, uirginè in Veneris pha- no proſtare populo:multaq́ʒ ijs abſurdiora, quæ ſi quis nunc referat tantũ, nemo nõ ſit abo/- minaturus. Adeo nihil eſt tam ſceleroſum, nihil tam atrox, quod& non probetur, ſi id cõ- mendet aſſuetudo.Ergo quod auſi ſunt facinus Non ueriti ſunt ueſci ferarũ extinctarũ ca/ daueribus, dentibus laniare carnem exanimem, haurire ſanguinẽ, exugere ſaniẽ,& uiſcera, ut ait Ouidius, in uiſcera condere. Id facinus tametſi mitioribus ingenijs tã immane uideret tamen cõmendauit uſus& cõmoditas. Proceſſum eſt longius. A noxijs feris itum eſt ad pe cudes innoxias. Sæuitum eſt paſſim in oues Animal ſine fraude, doloq́;: b ſæuitum in leporem, non ob aliud crimen, niſi quod eſculentus eſſet. Nec temperatum à bo ue domeſtico, qui ſuo ſudore diu familiam aluerat ingratam: nulli uolucrũ, nulli piſcium ge neri parcitum eſt,& eò proceſſit gulæ tyrannis, ut nulſum animal uſquam tutũ eſſet ab ho/ minis crudelitate. Verum hoc quoq; perſuaſit conſuetudo, ut ſæuitia non uideretur in ullũ animantis genus, modo ab hominis cæde temperaretur. Sed in nobis fortaſſe ſitum eſt, ui- tia quemadmodum mare non admittere, uerũ ut admiſſo, limitem præſcribamus, id nõ eſt
cuiq́; in manu. Semel receptum utrumuis, haud noſtro ducitur arbitrio, ſed ſuo fertur impe tu. Poſtea q́; his rudimentis eſſent ad cædem exercitati, perſuaſit ira, ut homo hominẽ fuſte, ſaxõue, aut pugno peteret. Siquidem ijs adhuc armis tum pugnabatur opinor,& iam occi/
dendis pecudibus didicerant, hominem quoq; minimo negocio poſſe perimi. Verum iſta crudelitas diu conſtitit intra monomachias. Ad hæc nonnullam etiã æqui ſpeciem habebat ſuſtuliſſe inimicum:laudi quoq; cœptum eſt dari, ſi quis uiolentum& peſtilentem hominè, cuiuſmodi ferunt fuiſſe Cacum& Buſiridem, confeciſſet, orbemq́; monſtris iſtiuſmodi li- beraſſet. Siquidem uidemus hos etiam titulos in Herculis extare laudibus. Deinde concur
ſum eſt à pluribus, ut quosq; uel affinitas, uel uicinia, uel neceſſitudo coniunxerat. Et quod
nunc latrocinium eſt, tum bellum erat. Saxis& ſudibus præuſtis, etiamnum res gerebatur. Riuulus occurrens, aut rupes, aut ſimile quippiam obuiũ, prælia dirimebat. Interea dum cre ſcit uſu feritas, dum gliſcunt iræ, dum magis ardeſcit ambitio, furorè ſuum armant ingenio- Excogitantur arma qualiacunq;, quibus ſe communirent, excogitantur tela, quibus hoſtem perderent. Iam paſſim, iam frequentiore manu, iam armati conslictar cœperunt. Nec huic manifeſto furori, ſuus defuit honos. Bellum appellarunt,& uirtutum eſſe uoluerunt, ſi quis ſui capitis periculo uim hoſtium, à liberis, ab uxore, à pecore, à domeſticis latebris propelle
ret.Atq; ita paulatim unà cum rerum cultu creſcente militia, bellum indicere cœpit, ciuitas b“ ciuitati,

nim Dend non cantnüigin er crantprimahoniu 0Oras uehemente ma
nct cnluctudo qurmih
t dirgndennſen us noncreferattantũemii atror quod d non pricxi nucniiſunt ueſcifericrti ire anguinẽ exugere niu miniondus ingentstäimaei
tloagius. Anorxipfabimtt
ciuitati, regio regioni, regnum regno. Quanquam in re per ſe crudeliſſi
ſet imperator. Deniq; uirtutis& gloriæ certamen erat, magis qᷓ; occide
CHILIADISs QVARTAE CENTVRIA 1.„„ ma, tamen remane/ m, citabantur teſtes te non dolo res age/ ubi receptui ceciniſ ndi cupiditas. Necdũ
bant adhuc humanitatis priſtinæ ueſtigia. Repetebantur res per feciale ſuperi, uelitatione præludebatur ad pugnam. Telis uulgaribus,& uirtu batur. Nefas erat ferire hoſtem, niſi ſigno dato: non licebat pugnare,
arma mouebantur, niſi in exteros, quos ob id hoſtes, uelut hoſpites appellabant. Hinc nata ſunt imperia, quorum nullum unquam fuit in ulla natione, quod non fuerit muſto generis humani ſanguine paratum. Deinceps aſſidue bellorum uices, dum ui
tum. 1e ciſſim alius alium ab imperio depellit,& ſibi uindicat. Poſt hæc cũ imperia quoq; ad ſceleratiſſimos mortales de/
uenifſent, iam in quoſſibet, pro libidine mota ſunt arma, neq́; male meriti, ſed bene fortuna/ b
ti cœperunt, maxime belli periculis eſſe obnoxij,& iam prælij ſcopus, non laus eſſe, ſed ſor, didum lucrum, aut hoc etiam ſceleratius aliquid. Non dubito W a en⸗ tiſſimus ille Pythagoras, cum philoſophico commento multitudinem hominum imperitã à laniandis pecudibus deterreret. Videbat futurum, ut qui nulla laceſſitus iniuria pecudis innoxiæ ſanguinem fundere conſueuiſſet, idem commotus ira R iniuria prouocatus non metueret hominem interimere. Porrò bellum quid aliud eſt, quàm multorum cõmune ho/ micidium,& latrocinium, hoc ſceleratius, quo latius patens? Sed ridẽtur hæc ceu deliramen ta ſcholaſticorum à craſſis proceribus noſtri temporis, qui cum præter figuram nihil habeãt
744
hominis, tamen ipſi ſibi planè dij uidentur. Et tamen ab ijs initijs, huc uidemus eſſe peruen/
tum inſaniæ, ut tota uita nihil aliud agatur. Belligeramur aſſidue:gens cum gente colliditur regnum cum regno, ciuitas cum ciuitate, princeps cum principe, populus cum populo:&
quod ethnici quoq; fatentur impium, affinis cum affini, cognatus cum cognato, frater cum
fratre, filius cum patre. Denico; quod ego ſanè puto ijs omnibus atrocius Chriſtianus cum homine:addam inuitus, quod eſt atrociſſimum, Chriſtianus cum Chriſtiano. Et ô cæcitatẽ mentis humanæ, hæc nemo miratur, nemo deteſtatur. Sunt qui applaudant, qui uehãt lau,
dibus, qui rem pluſquam tartaream, ſanctam appellẽt. Bellatur à decrepitis, bellatur à ſacer/
dotibus, bellatur, à monachis,& cum re tam diabolica Chriſtum miſcemus. Cõcurrunt aci,
es utrinq;, crucis inſigne præferentes, quæ uel ipſa poterat admonere, quo pacto conueniat
uincere Chriſtianos. A ſacro illo cœleſti, quo perfecta illa& ineffabilis Chriſtianorum con/ iunctio repræſentatur, curritur ad mutuam cædem,& rei tam impiæ Chriſtum facimus& ſpectatorem& autorem. Vbi nam diaboli regnum eſt, ſi in bello non eſte Cur huc pertrahi mus Chriſtum, cui citius cum quouis lupanari conueniat, quàm cũ bellos Indignatur Pau/ lus apoſtolus, ullam eſſe controuerſiam inter Chriſtianos, ut iudex ſit adeundus, qui litem dirimat. Quid ſi conſpiceret nos toto orbe belligerantes,& quamlibet leui de cauſa, imma/ nius qᷓ; ulli bellarint Ethinici, crudelius qᷓ; ulli barbaric idq́; ſierl autoribus, hortatoribus, adiu toribus his, qui pacificum illum,& omnia conglutinantem pontificem repræſentant, quſq́; pacis omine ſalutant populum. Neq; me clam eſt, quid iamdudum mihi reclament Cares iſti, quorum meſſis eſt è malis publicis. Bellum ſuſcipimus inuiti, aliorum coacti malefactis. lus noſtrum perſequimur. Quicquid malorum habet bellum, illis feratur acceptũ, qui belli dedere cauſas. Sed quieſcant interim pauliſper,& horum cauſationes ſuo loco refellemus, ac fucum hunc, quo morbum noſtrum præteximus, detrahemus. Iam ſicut hominem cum bello, hoc eſt animal placidiſſimũ, cum re longe immaniſſima cõpoſuimus, quo magis per/ ſpicua fieret atrocitas, ſic bellum cũ pace, rem miſerrimam, pariter& ſceleratiſſimã, cũͦ re feli- ciſſima, ſimul& optima comparemus, atq́; ita demum apparebit, quantæ dementiæ ſit, tan/- to tumultu, tantis laboribus, tanto ſumptu, tanto diſcrimine, tot calamitatibus affectari bel/ lum, cũ multo minoris emi poſſit concordia. Principio quid in rerũ natura dulcius aut me/ lius amicitiac Nihil profecto. Atqui quid aliud eſt pax, quàm multorũ inter ſe amicitia? Si/ cuti contra bellũ nihil aliud eſt, ́; plurium ſimultas. Bonorũ autẽ ea ratio eſt„ut quo latius pateant, hoc plus adferãt cõmoditatis. Proinde cum unius cũ uno neceſſitudo, res ſit adeo ſuauis& ſalutaris, q́; ingens erit felicitas, ſi regnum cum regno, ſi natio cum natione, neceſſi tudinis uinculo copuletur? E diuerſo, malarũ rerũ ea eſt natura, ut quo latius manarint„hoc maxgis ſint ſuo dignæ uocabulo. Itaq; ſi miſerũ, ſi ſceleratũ eſt, hominem cũ homine ferro cõ/-
gredi, quanto calamitoſius, quantoq́ ſceleratius eſt, idem à tot hominum milibus fieri? Cõ/ cordia res paruæ creſcunt, diſcordia dilabuntur& magnæ. Pax omniũ bonarum rerũ& pa-
Pp ¼ eens eſt
————
quin hæc proſpexerit ſapien,
————— ⸗⸗—- O ·—V——˖——————— — 2.——
———————qx́Jé;—————————— ———————————————————— —————————.————————— ————————————. 8——ᷣᷣ— ———-———O————————— 5———————— 7 —————ÿ—ÿÿÿ;——:—:· ·—,—P——————————— .———————————————— —————.——————————O——— 2—— 3 .**

rudinem iam ob aſchtton mæmontium& düdnmar dtu lactis pilus, ali’ achmm tum exnimarit eucimni
. ea n im G citepcoantpaßs
CHd E IADIS QVARTAE CENT VR A 1.„2 chaſſibus, in extruendis aut ſarciendis arcibus& præſidijs, in adornangis tento 25 candis& comportandis machinis, armis, telis, ſarcinis, uehiculis commeatu Oan fabri⸗ boris exhauriendum, in compingendis uallis, in euacuandis foſſts, in Kreenſien la⸗ in excubijs, in ſtationibus, in exercitamentis. Omitto iam metus, omitto Arcul änls non metuendum in bello? Quis enumerare ualeat incommoda uitæ— 9b2 ſtaltican nl tes in caſtris perferunt,& ob id maioribus digni quod ſponte perferante Victũ uet m 17 quoq; faſtidiat Cyprius: ſomnos raros, nec hos tuo datos arbitrio. Tentorium wlchd 20 tis peruium, ac ne tentorium quicem. Durandum ſub dio, cubitandum humi: ſtancumin armis, ferenda inedia, frigus, æſtus, puluis imber: ſeruiendum ducibus uapuſandum feru⸗ lis:quandoquidem nulla eſt ullius mancipij ſeruitus indignior, quàm militum. Ad hac at triſte ſignum eundum in mortem, ut aut occidas immaniter, aut cadas infeliciter Tantum malorum ſuſcipitur ut ad rem omnium miſerrimam liceat peruenire. Tam immenſis mals
noſipſos prius afligimus, ut alios poſſimus affligere. Quod ſi uelimus rem ad calculum u
care,& ueris rationibus expendere, quanti bellum conſtet, quanti pax, profecto comperie/
mus, hanc uel decima parte curarum, laborum, moleſtiarum, periculorũ, ſumptuum, deni⸗ n. 1,
q ſanguinis poſſe comparari, quibus bellum accerſitur. Tantam hominum turbam educis
in periculum, ut oppidum aliquod euertas. at horum opera, uel citra periculum, aliud ex-
—
trui poterat multo præclarius oppidum. Sed nocere uis hoſti. lam hoc ipſum inhumanum. Attamen illud expende, num illi nocere non poſſis, niſi prius noceas tuis. Et furioſi uidetur
hominis, tantum certi male fumere, cum incertum ſit, quõ ſit alea belli caſura. Verum eſto, rapuerit ad hanc ueſaniam ethnicos, uel ſtultitia, uel ira, uel ambitio, uel auaritia, uel imma, nitas, ſuue, quod magis arbitror; ab inferis immiſſæ furiæ. Vnde hoc nobis in mentem uenit
ut Chriſtianus in Chriſtianum cruentum ſtringat ferrums Parricidium uocatur, ſi frater oc cidat fratrem. At Chriſtianus coniunctior Chriſtiano, quàm ullus germanus germano, niſi 2.
frmiora ſunt naturæ uincula, qu àm Chriſti. Quaàm abſurdum eſt eos penè continenter in/ ter ſe belligcrari, quos una domus habet eccleſia, qui eiuſdem corporis membra, communi espite gloriantur, nempe Curiſto: communem habent patrem in cœlis, communi uegetan
tur ſpiritu, ildem initiati ſunt myſterijs, eodem redempti ſanguine, eodẽ renati fonte, ijſdẽ
aluntur ſacramentis, eidem militant imperatori, eodem ueſcuntur pane, eiuſdem participes ſunt calicis: communem habent hoſtem diabolum, poſtremo ad eandẽ omnes uocati ſunt hæreditatem. Vbi ſunt tam multa perfectæ concordiæ ſacramenta: ubi tam innumera pacis documenta? Vnum præceptum Chriſtus appellauit ſuum nempe charitatis. Cũ hac, quid quæ pugnat atq; bellume Felici pacis omine ſalutat ſuos. Diſcipulis præter pacem nihil do nat, præter pacem nihil relinquit. In ſacris illis precibus illud præcipue patrem orat, ut quẽ- admodum ipſe idem erat cum eo, ita& ſui, hoc eſt, Chriſtiani, idem eſſent ſecum. Iam plus audis, quàm pacem, pluſquam amicitiam, pluſquam concordiam. Chriſti typũ habebat So/ lomon, quod Hebræis pacificum ſonat, ab hoc ſibi templum extrui uoluit. Dauid alioqui di uerſis uirtutibus egregie charũ, tamen hoc elogio ſubmouit, ab extructione tẽpli, quod ſan/ guinarius eſſet.Et tamẽ is autore deo bella ferè geſſit aduerſus impios, atq; id ſanè eo ſeculo quo nondũ docuerat ille Moſaicæ legis abſolutor, etiã inimicos eſſe diligendos. Nato Chri
Huonbellam ner triumphos ſed pacem canunt angeli. De nondum nato præcinuit ua/
tes ille myſticus,& factus eſt in pace locus eius.V niuerſam illius doctrinã excute, nihil un/-
quam reperies, quod non ſpiret pacem, quod non ſonet amicitiam, quod nõ ſapiat charita, tem. Et quoniã intelligebat pacem aliter non poſſe conſtare, niſi penitus cõtemptis his, pro
uibus mundus hic digladiatur, iuſſit ut à ſe diſceremus eſſe mites. Beatos uocauit, qui diui as pro nihilo ducerent, nam hos uocat pauperes ſpiritu: beatos, qui uoluptates huius mũ-
R.. A
diſpernerent, quos lugentes appellat, qui ſe paterentur ſuis exturbari poſſeſſionibus ſcien/⸗
tes hic nihil aliud eſſe, ́; exiliũ, ueram patriam, uerã poſſeſſionem in cœlo ſitam eſſe pijs. Be atos, qui benemerentes de omnibus, impune& male audirent,& malis afficerentur. Vetuit
ne quis malo reſiſteret. Breuiter ut omnis illius doctrina, tolerantiã& amorem præcipit, ita tota uita nihil aliud docet, quàm manſuetudinem. Sic ille regnauit, ſic bellauit, ſic uicit, ſic tri
umphauit. Nec aliud inculcant Apoſtoli, qui purum adhuc Chriſti ſpiritum imbiberant,&
muſto illo feliciter erant temulenti. Quid undiq; ſonant omnes Pauli literæ, niſi Baez 15
Petrus
ganimitatem, niſi charitatẽ: Quid loannes loquitur, quid iterat, niſi dilectionẽ? Quid aliud
— O⁵-ᷣℳGGGGGG“GGGGG...—
————————

zzs DfS. ERRSMI ROT EROD. DAG roORVM
r e

nem nenrreuin nnicm liam ſuum doe Stotam Chriſti uitam xcdimd daudiſſet. Vbiconpenia duci nihil appetere um rari delligerani nöne quncan uim iplum hominen Dan exille Chriſtianorũ, qia dabcrumexbideant mannt ibus in quibus tantamuitm nem fraudem, inuidum imm nnium rerum qus(filu araccnosVndeigimgtit
g malũ,Scuti cæten 1
tin hominũ imuie
—————
CHILIADIS QVARTAE CERNTVRIA I.„
illorum dogmata torqueãtur. Atq; hæc res adeo non improbatur, ut nefas ſit eum de Chre. ſtianis loqui literis, qui ſeſe nugis Ariſtotelicis, uel potius ſophiſticis. totum ad mb hn — e 1 Icl potius Icls, n ad ambas uſc; quod aiunt, aures non expleuerit. Quaſi uero Chriſti doctrina ſit eiuſmodi ut non uel 1 xime poſſit eſſe communis omnium, uel ullo pacto cum philoſophorum ſapientia co leen tiat.Poſt hæc recepimus honoris nonnihil ſed ultro delatum, quem deinde, ueluti debtum cœpimus exigere. Id uiſum eſt non iniquum. Deinde recepimus opes ſed in pau derum ſi 16 ſidium diſtribuendas, poſt etiam in uſus noſtros. Quidni, poſteaq́; didicimus hit eſſe 88 1 tatis ordinem, ut ſibi quiſq; ſit proximus:? Neq; deerant prætextus, huic malo. Piam Corſ re liberis, æquum proſpicere uenturæ ſenectuti. Poſtremo cur reijciam Opes inquiũt, ſi ditre fraudem contingant: His gradibus paulatim eò uentum eſt, ut is optimus habeatur qui ſit locupletiſſimus: nec unq́; maior fuerit honos diuitijs apud ethnicos, ́; hodie ſit apud Chri ſtianos. Quid enim eſt omnino, uel ſacrum, uel prophanum, quod non harum geratur ar⸗ bitrio? Videbatur his ornamentis conuenire, nõnihil imperij. Neq; defuit qui uoluerit 6E, dere. Receptum eſt hoc quoq;, ſed grauatim& parce. Demum ita, ut ſolo titulo contenti, rẽ libenter in alios reijcerent. Poſtremo paulatim huc itum eſt, ut epiſcopus ſibi non uideatur epiſcopus, niſi mundanæ ditionis aliquid acceſſerit. Parum honeſtus abbas, ſi nuſquam poſ ſᷣt, quod poſſunt tyranni. Tandem perfricta facie, pudorem omnẽ abſterſimus, omnia uere cundiæ repagula diſcuſſimus. Quicquid unquam apud ethnicos fuit, auaritie, quicquid am bitionis, quicquid luxus, quicquid faſtus, quicquid tyrannidis, id imitamur, æquamus, uinci mus. Et ut de leuioribus interim ſileam, an unquam apud ethnicos bellatũ eſt, aut æque per petuo, aut crudelius, q́; inter Chriſtianos? Quas tempeſtates, quos bellorum æſtus, quoties diſciſſa fœdera, quas ſtrages his paucis annis conſpeximus? Quæ natio, cum qua non cöõfli- ctata eſt ferro? Et poſtea Turcam execramur, quaſi poſſit ullum ſpectaculũ eſſe Turcis iu/ cundius, q́ᷓ quod illis quotidie mutuis cladibus exhibemus ipſi. Inſaniebat X erxes, cum in/ gentem illam multitudinem Græciam inuaſurus educeret. An tibi cõſtitiſſe animo uidetur qui Atho monti minaces ſcripſerit epiſtolas, ni cederet: qui mari Helleſponto, quod parum
commodum fuiſſet nauigare uolenti, plagas iuſſerit infligi? Furebat Alexãder ille magnus. Quis negat? Optabat ſemideus ille plureis mundos, quos deuinceret. tanta gloriæ febris, iu uenilem obſederat animum. Et tamen iſti, quos Seneca nõ dubitat furioſos appellare latro nes, bellabant humanius nobis, bellabant maiore fide, nec ſimilibus machinis, nec ſimilibus artibus, nec tam friuolis titulis, quàm bellamus Chriſtiani. Illi præter gloriã nihil ambiebãt. Gaudebant florentiores reddere prouincias, quas bello ſubegiſſent: populos agreſtes, ſine li teris, ſine legibus ritu ferarum uiuentes, ciuilibus artibus expoliebant. Regiones incultas ex
tructis oppidis teddebant celebres. Parum tuta communiebant, pontibus, littoribus, agge-
ribus, milleq́; id genus commoditatibus, uitam hominum adiuuabant, ut tũ expedierit de/ uinci. Quin in medijs etiam bellis, quàm multa feruntur, ab his uel uel dicta ſapiẽter uel ge/ ſta temperate? Cæterum quæ geruntur in bellis Chriſtianorum,& obſcœniora ſunt& atro- ciora, quàm ut ſint hic commemoranda. Proinde quod in illis erat peſſimum id ſolum ex/- primimus, imò ſuperamus. Sed iam operæprecium fuerit audire, quibus modis hanc tantã inſaniam noſtram tueamur. Si nullo, inquiunt, pacto fas eſſet bellare, deus non fuiſſet lu,-
dæis autor bellandi aduerſus hoſtes. Audio, ſed illud addas oportet ludæos uix unq́; bellaſ⸗
ſe inter ſe, uerum adu arſus alienigenas& impios. Nos Chriſtiani pugnamus cum Chriſtia-
nis. lllis diuerſa religio,& non eadem numina, diſſidij cauſa fuit: nos aut puerilis ira, aut pe- cuniæ fames, aut gloriæ ſitis, ſæpenumero fœda merces huc adducit. llli iuſſu diuino pugna/- bant, nobis animi perturbatio ferrum dat in manum. Quanq ſi uſq;adeo placet exemplũ ludæorum, quin eadem opera, præputium excidimusé quin immolamus pecudes? quin ab ſtinemus à carne ſuiſla? Cur non ducimus ſinguli plures uxores? Cũ hæc execremur, cur ſo lum bellandi placet exemplum? Cur hic deniq; literam ſequimur occidentẽ? Iudæis permiſ ſum eſt bellũ,ſed ita quemadmodũ& tepudium, nimirũ ob duritiam ingeniſ. At poſtea; Chriſtus iuſſit recondi gladium, nõ decet pugnare Chriſtianos, niſi pulcherrimũ illud præ⸗ lium, cum teterrimis hoſtibus eccleſiæ, cum ſtudio pecuniæ, cum iracundia, cum ambitione
cum metu mortis. Hi ſunt Philiſtei noſtri, hi N³ abughodonoſor, hi Moabitæ,& Ammoni/
tæ, cum quibus nullas nobis indutias eſſe oportet:aſſidue conſerendæ manus, donec exciſi
funditus hoſtibus ſuccedat trãquillitas. Quos niſi ſubegerimus, nec cuiq; ſecum, nec; au

73² DES. ERASMI ROTERODAMI ADRAGIORVM alio uera pax cõſtare poterit. Solum hoc bellum, ueram gignit pacem. Hic qui uicerit cum nemine mortalium belligerari uelit. Nihil enim me mouet, quod quidam duos gladios in, terpretantur utranq; poteſtatem, ſecularem& eccleſiaſticam, cũ Chriſtus in hoc ipſum paſ-
ſus ſit Petrum errare, ut poſtea quàm iuſſus eſſet gladium recondere, nemini dubium relin
queret, quin uetitũ eſſet bellũ, quod antea uidebat eſſe licitũ. Sed Petrus, inquiũt, pugnauit. Jugwan it, ſed ludæus adhuc, nondum acceptò ſpiritu uere Chriſtiano. Pugnauit non pro ſmis titulis, aut prædijs, uti nos, ne pro ſua quidem uita, ſed pro uita magiſtri. Deniq; pugna uit is, qui paulo poſt abnegauit. Si placet exemplum pugnantis, placeat& inficiantis. Et i ſimplici laberetur affectu, tamen reprehenſus eſt. Alioqui, ſi probabat huiuſmodi defenſio nem Chriſtus, ſicut quidam inſulſiſſime interpretantur, cur omnis illius& uita& docttina nihil aliud qudm tolerantiam prædicat? Cur ſuos baculo tantum& pera armatos, tyrannis obijcit? Si gladius ille, quem diuenditis omnibus iubet emi Chriſtus, eſt moderata aduer, ſus perſecutores defenſio, quemadmodum impie quidam interpretantur, non tantũ ineru, dite, cur hac nunquam uſi funt martyres? At dictat hoc, inquiunt, ius naturæ, legibus com/ probatum eſt, conſuetudine receptum, ut uim ui propellamus,& uitam quiſq; ſuã tueamur tum& pecuniam, quandoquidem animæ loco eſt, ut inquit Heſiodus. Fateor. at his omni- bus efficacior euangelica gratia, dictat, ne remaledicamus maledicentibus: ut de malemerẽ tihus benemereamut:ut tollenti partem poſſeſſionum, totam concedamus: ut deprecemur pro his quoqʒ, qui mortem intentant. Ad Apoſtolos, inquiunt, iſta pertinẽt, imò ad uniuer, ſum Chriſti populum,& corpus, ut diximus, quod totum abſolutum eſſe oportet, etiam ſi in dotibus aliud membrũ alio ſit inſignius. Ad eos nihil pertineat doctrina Chriſti, qui non ſperant præmium cum Chriſto. llli pro pecunia, prædijsq́; digladientur, qui rident quod di-
xit Chriſtus, beatos pauperes ſpiritu, hoc eſt, eos diuites, qui nihil in hoc mundo cõcupiſce/- rent diuitiarum. Qui felicitatis ſummam in his collocarũt opibus, dimicant pro tuenda ui⸗
ta, ſed ij, qui non intelligunt hanc mortem eſſe potius quàm uitam& pijs immortalitatem eſſèe paratam. Iam obijciunt nobis Romanos aliquot pontifices, qui bellandi fuerint auto/ res, ſimul& adiutores. Obijciunt decreta patrum, in quibus bellum approbari uidetur. Sũt quidem huiuſmodi quædam, ſed apud recentiores, Chriſti uigore iam relãgueſcente ſed ea perpauca, cum ſint innumera apud probatæ ſanctitatis ſcriptores quæ à bello deterreant. Cur hæc paucula nobis potiſſimum in mentem ueniunt? Cur à Chriſto ad homines defle, ctimus oculos,& incerta exempla quàm indubitatum autorem ſequi malumus? Romani pontifices primum homines fuerunt. Deinde fieri poteſt, ut aut ſtulti fuerint, aut mali. Quã quam ne in iſtis quidem camperies hoc genus bellorum, quo nos aſſidue conflictamur, ap/ probatum fuiſſe. Id quod clariſſimis euincerem argumentis, ni fugerem digreſſioni lõgius immorari.Laudauit diuus Bernardus bellatores, ſed ita laudauit, ut noſtram omnem dam
net militiam. Quanquam cur me moueat potius Bernardi ſcriptum aut Thomæ diſputa/
tio, quàm Chriſti dogma, qui in totum uetuit, ne malo reſiſtamus, nimirum eo more, quo uulgus reſiſtit? Sed licet, inquiunt, unum maleficum afficere ſupplicio, licet igitur& ciuitatẽ ulciſci bellõ. Quid hoc loco reſponderi poſſit, prolixius eſt, quàm ut ſit replicandum. Ilud modo dicam, hoc intereſſe, quod in iudicijs conuictus dat pœnas legibus‚ in bello utraque pars alteram ream agit.illic ad eum modo redit malum, qui læſit, exemplum ad omneis per uenit:hic maxima pars malorum in eos redundat, qui minime digr: ſunt malo, nempe ad agricolas, ad ſenes, ad matronas, ad pupillos, ad uirgines. Cæterum ſi ex re omniũ peſſima quicquam omnino commodi poteſt colligi, id totum ad ſceleratiſſimos aliquot latrones de riuatur:ad militem mercennarium, ad ſtrennuos prædones, ad pauculos forte duces, quo rum artificio bellum in hoc ipſum fuerat excitatum,& quibuſcum nunquam melius agitur, quàm in ſummo reipublicæ naufragio. Illlic uni non parcitur, ut omnium conſulatur ſaluti hic ut paucorum, aut unius fortaſſis uicem ulciſcamur, tot hominum milia nihil commeri torum crudeliter affligimus. Præſtat paucorum admiſſum impunitum omitti, quàm dum unum aut alterum in pœnam depoſcimus incertam noſtros pariter& finitimos,& innoce tes hoſtes, ſic enim uocamus, in certum adducere diſcrimen. Satius eſt relinqui uulnus, cui ſine graui totius corporis pernicie, mederi non q́ueas. Quos ſi quis clamet iniquum, nõ da- re pœnas, qui peccarit, reſpondeo multo eſſe iniquius, tot innocentum milia, citra meritum
in extremam uocari calamitatem. Quanquam his temporibus omne ferè bellum drürlie

—————õ——
CHILIADISs QVARTAB CENTVRTA I. 733
neſclo quibus naſci uidemus,& ex principum fœderibus, dum ut unum aliquod oppidulũ ſuæ uindicent ditioni, totum periclitantur imperium. Deinde hoc ipſum, quod tanto ſanguine uin
dicatum eſt, rurſum aut reuendunt, aut donant. Dixerit aliquis: Non uis igitur principes ſuum
ius perſequi? Scio nõ eſſe mei ſimiliũ, de principum negocijs audacius diſputare: quod ut tu-
tum ſit, prolixius tamen eſt, quàm ut huic loco conueniat. Tantum illud dicam, ſi titulus qualiſ
cunq;, uidebitur idonea ſuſcipiendi belli cauſa, in tantis rerum humanarum uicibus, tantis com
dodebar mutationibus, nulli poſſe titulum deeſſe. Quæ gens nõ aliquando ſuis ſedibus& pulſa fuit& atur aromni pepulit: Quoties aliunde demigratũ eſt alio? Quoties huc& illuc uel caſu, uel ex fœdere tranſ aclotmmma wärdi lata imperia? Repetant ſcilicet hodie Patauini Troianũ ſolum, quod Antenor olim fuerit Tro udctemi CMi-eama ianus:repetant Africam& Hiſpaniam Romani, quod hæ prouinciæ quondã fuerint Roma wichm et dten norum. Dominiũ uocamus, quod eſt adminiſtratio. Non eſt idem ius in homines natura libe/ „ mrcameme ros& in pecudes.Hoc ipſum ius quod habes, populi cõſenſus dedit. Eiuſdem autem, ni fallor, woiquiunt, unadus eſt tollere qui contulit. Vide porro quàm non magna res a itur. Non illud decertatur, ut hac, wopelmis, Auim 3 aut illa ciuitas bono principi pPareat, potius quàm tyranno ſeruiat: ſed utrum Ferdinandi cenſe ur ngutbeRodw nai atur titulo, an Sigiſmundi:Philippo cenſum pendat, an Ludouico. Hoc eſt illud egregium ius cmosmalecicenteng* ob quod uniuerlus orbis bellis, cædibusq; miſcetur. Sed eſto, ualeat quantumlibet hoc ius, ni- otam concccamon 8 khil interſit inter priuatum agrum,& ciuitatem: nihil inter pecudes tuo ære emptas,& homines winquünt ilka perire 1 non lolum ingenuos, uerum etiam Chriſtianos: attamen prudentis eſt expendere, num tanti totum daſun ee 4 ſit, ut tam immenſis tuorum malis perſequaris. Si principis animũ præſtare non potes, at ſaltem lperideatd dSannn negociatoris adhibe. Contemnit ille diſpendium, ſi perſpexerit uitari non poſſe, niſi grauiore ia dgh dernu 8 1 ctura, d lucri loco ducit, quod paululo damno cum fortuna deciderit. Saltem illum imiteris, uirsqu nhlmbon g de quo uulgo non infeſtiua fabula celebratur. Parum conueniebat inter duos quoſdã cogna wakfepde mnhin tos, de re diuidunda. Curm̃q; neuter alteri uellet concedere, res eò ſpectabat, ut iretur in ius,& „. Gmianmn iudicum ſententijs controuerſia finiretur. Adibantur aduocati, parabantur dicæ, res erat cum iu aus quam uitam cepß innn reconſultis. Aditi iudices, conteſtata lis, cœpit agi cauſa, hoc eſt, bellum ſuſceptum eſt. Ibi alter ot pontices, quibellendim mature reſipiſcens, aduerſarium priuatim accerlitum his uerbis alloquitur. Principio parũ de-
quibusbellum apprommin —
aus ſcriptores qued bihit dimnt Carà Ctrilbaihm
corum eſt, ut quos natura copulauit, pecunia diſſociet. Deinde incertus eſt litis euentus, haud minus quam belli. Suſcipere nobis in manu eſt, finire non eſt. De centũ aureis tota lis eſt. Eius
ſummæ duplum in notarios, in promotores, in aduocatos, in iureconſultos, in iudices, in iudi⸗
cum amicos expendetur, ſi legibus experiamur. His erit inſeruiendum, adulandum, dandum,
um autorem ſequi maurri- ut ne dicam interim curas, ambiendi, curſitandiq; labores. ut maxime uincã, plus tamen eſt in/ otelhut— cõmodi q́; cõmodi. Quin potius ipſi nobis ſapimus qᷓz iſtis prædonibus:& in hos male collo- rum guonosaſſiiu candam pecuniam, inter nos partimur? Concede dimidium de tuo, ego tantundẽ de meo cõ-
Knif igini cedam. Ita& amicitiam noſtram, alioqui perituram lucrifaciemus,& tantam moleſtiã effugie/ zumenin Berem dhn. mus. Quod ſi recuſas quicq́; concedere, ego uel uniuerſum negociũ, tuo ꝑmitto arbitratui. Maà din hucauiutrolmmm lo penes amicum ſit hæc pecunia, quàm penes inſatiabiles illos prædones. Abunde magnũ fe/
cero lucrum, ſi& famæ pepercero,& amicum ſeruauero,& tantum effugero moleſtiarum. Mo
uit aduerſarium tum rei ueritas, tum cognati feſtiuitas. Rem inter ſe tranſegerunt, iratis aduo-
catis& iudicibus, quos coruos deluſerant hiantes. Vel horum igitur prudentiam, in re tãto pe riculoſiore ſtudeas imitari. Neq; ſolum ſpectes quod uelis aſſequi: ſed quanta bonarum rerum iactura, quantis periculis, quantis calamitatibus ſis aſſecuturus, ut aſſequaris. Quod ſi ceu lan/- cibus hinc atq; hinc expenſis cõmodis& incõmodis, comperis, multo potiorem eſſe pacẽ ini- quam. quam bellum æquum cur mauis Martis aleam experiri? Q uis enim niſi demens aurco piſcetur hamo: Si uides multo plas impendij, quamm lucri, etiam ſi feliciter cacant omnia, nõn- ne præſtat aliquid de tuo iure concedere, quàm paululum cõmodi, tã imumerls mercarl ma/ lis: Malo penes quemcũq; ſit titulus, ſi mihi tanta Chriſtiani ſanguinis iactura uindicãdus eſt.
Ille quiſquis eſt, multis iam annis poſſedit: aſſueuit habenis: agnoſcitur à ſuis: fungitur mune/⸗
re principis,& exorietur aliquis, qui ueteri quopiam titulo ex annalibus, aut obliteratis monu/
mentis reperto, bene compoſitum rerum ſtatum, ſurſum ac deorſum, miſceat. Præſertim cũ ui/ deamus in rebus mortaliũ nihil diu ſuo loco conſiſtere:ſed ludibrio fortunæ, uelut æſtu quodã
afHuere ac defluere. Quorſum attinet tãto tumultu uindicare, quod mox quolibet caſu ſit aliò
demigraturum⸗ Poſtremo ſi iſta tam leuicula non poſſunt contemnere Chriſtiani, quorſum
opus eſt, protinus ad arma rapi? Tot habet mundus epiſcopos graues& eruditos, tot habet
uenerabiles abbates, tot optimates grandæuos,& longo rerũ uſu ſapientes. Cur nõ potius ho/
tum arbitrio, pueriles iſtiuſmodi principum querimoniæ cõponuntur? Sed honeſtior eſt illo/
rũ oratio
‿4

734 DES. ERASMI ROT. ADAGIORVN rum oratio, qui prætexunt eccleſiæ defenſionem⸗quaſi uero populus nõ ſit eccleſia: aut quaſi to
ta eccleſiæ dignitas in ſacerdotum opibus ſita ſit: aut quaſi bellis ac ſtragibus orta, prouecta, cô,
ſtabilita ſit eccleſia:ac non potius ſanguine, tolerantia, uitæq́; contemptu. Mihi ſanè ne hoc qui dem adeo probandum uidetur, quod ſubinde bellum molimur in Turcas. Male profecto agi tur cum religione Chriſtiana, ſi illius incolumitas à talibus pendet præſidijs. Neq; conſentaneũ eſt, his initijs bonos gigni Chriſtianos. Quod ferro paratum eſt, ferro uiciſſim amittitur. Vis Turcas ad Chriſtum adducere: Ne oſtentemus opes, ne militum manum, ne uires? Videant in nohis non titulum tantum, ſed certas illas hominis Chriſtiani notas, uitam innoxiã, ſtudium benemerendi etiam de hoſtibus, inuictam omniũ iniuriarum tolerantiam, pecuniæ contẽptũ, gloriæ neglectum, uitam uilem: audiant cœleſtem illam doctrinam, cum huiufmodi uita con, ruentem. His armis optime ſubiguntur Turcæ. Nunc ſæpenumero mali pugnamus cum ma is. Dicam aliud& utinam audacius, quaàm uerius, ſi titulum crucisq; tollas inſigne, Turcæ cum
Turcis digladiamur.Si militum manu conſtituta eſt religio, ſi ferro confirmata, ſi bellis aucta,
tueamur eam ijſdem præſidijs. Quod ſi diuerſis ratiõibus peracta ſunt omnia: cur ueluti Chri/ ſti præſidio diffiſi, ad ethnicas confugimus ſuppetias? At cur non iugulem, inquiunt, eos, ꝗ nos iugulant: Itane putas indignum ſi quis ſit te ſceleratior? Cur non ſpolias ſpoliantem? Cur non conuiciaris conuicianti? Cur non odiſti, odio habentem? An Chriſtianum facinus eſſe putas, ſi trucidatis impijs quidem, ut nos arbitramur, ſed tamẽ hominibus, pro quibus ſeruãdis mor/ tuus eſt Chriſtus, gratiſſimam diabolo uictimam mactes, bisq́; delectes hoſtem,& quod occi- ditur homo,& quod occidit Chriſtianus? Pleriq; dum uolunt uideri ualde Chriſtiani, ſtudẽt Tarcis quam plurimum facere mali:& quod facere non poſſunt, execrantes imprecãtur, cum hoc ipſo argumento, parum Chriſtianum liceat deprehendere. Ita nonnulli dum uideri uolũt uehementer orthodoxi, diris execrationibus deuouent, quos uocant hæreticos, ipſi fortaſſis di- gniores hoc uocabulo. Qui uult orthodoxus uideri, manſuetis rationibus adnitatur: ut qui er rat, reſipiſcat. In Turcas expuimus,& ita nobis uidemur pulchre Chriſtiani, fortaſſis abomi- nabiliores apud deum, quàm ipſi Turcæ. Quod ſi ueteres Euãgelij præcones hoc animo fu- iſſent in nos, quo nos ſumus in Turcas, ubi nos nũc eſſemus, qui illorũ tolerantia ſumus Chri- ſtiani? Succurre Turcis, ex impijs ſi potes reddito pios: ſi non potes, opta,& agnoſcam mentẽ Chriſtianam. Tam multi ſunt in orbe, monachorum mendicato uiuentium ordines, qui ſe co- lumnas eccleſiæ uideri uolunt: ex tot milibus quotuſquiſq; eſt, qui pro religione Chriſti propa ganda uitam ſuam uilem habeat: Sed ſpes non eſt, inquiunt. Imò ſumma ſpes eſſet, ſi mores ad ferrent maiorum ſuorum Dominici& Franciſci:in quibus uiris ſummũ mundi huius contem/ ptum fuiſſe arbitror:ne quid interim cõmemorem de moribus apoſtolicis. Ne miracula quidẽ nos deſtitutura ſint, ſiquidem id poſtularet Chriſti gloria. Nũc qui Petri principis eccleſiæ, qui cæterorum apoſtolorum uicarios ac ſucceſſores gloriantur, plerũq; totam fiduciam in huma nis præſidijs conſtituunt. Illi uero rigidi ueræ religionis profeſſores, uerſantur in urbibus opu- lentis, ac luxu perditis: ubi citius corrumpantur ipſi, quàm alios reddant emendatiores:& ubi
eſt affatim paſtorum, qui populum doceant, ac ſacerdotum, qui laudes deo canant. Verſant in
aulis principum, ubi quid agant, in præſentia non referã. Inhiant teſtamentis, uenantur lucrũ, ſubſeruiunt principum tyrannidi:& ne nihil agere uideantur, notant articulos erroneos, ſuſpe/ ctos, ſcandaloſos, irreuerentiales, hæreticos, ſchiſmaticos. Malunt enim ipſi regnare malo popu li Chriſtiani, quàm ſuo periculo Chriſti regnum propagare. Atqui quos nos uocamus Tur/ cas, magna ex parte ſemichriſtiani ſunt,& fortaſſis ꝓpiores uero Chriſtianiſmo, quam pleriq; noſtrum ſunt. Quot enim ſunt apud nos, qui nec reſurrectionem corporum credunt, nec ani/ mam credunt corpori ſuperſtiteme Et interim per iſtos ſæuitur in hæreticulos, qui dubitant, an Romanus pontifex habeat ius in animas igne purgatorio cruciatas. Eijciamus primũ trabem ex oculo noſtro, mox eiecturi feſtucam ex oculo fratris. Euangelicæ fidei finis, ſunt mores Chriſto digni. Quur urgemus ea, quæ nihil ad mores faciunt, his neglectis, quibus ceu colũnis ſubductis, tota fides ſemel collabitur- Poſtremo quis credet nobis prætexentibus crucem,& Euangelij titulum, ſi tota uita nihil aliud undiq; præ ſe fert quàm mundum? Ad hæc Chriſtus, in quo nihil erat imperfectum, tamen linum fumigans non extinguit,& baculum confractum non cõminuit, iuxta prophetiam: ſed quod imperfectum eſt fouet, ac tolerat, doner proficiat in melius. Nos totam Aſiam& Africam ferro paramus extinguere:quum plarimiſint illic uel Chriſtiani, uel ſemichriſtianis Quur non illos agnoſcimus potius, hos fouemus& clementer emendamus: Quod ſi ſtudemus imperio propagando, ſi inhiamus illorum opibus, quur t.
tam
——„E

aor palchre Chriſtinni etibt
— 4————————ſſ—
4
cHILIADISs QVvARTAE CENTVRIA 1.„)
tam prophanæ Chriſti titulum præteximus: Quid quod interim, dum humanis opibus tan ⸗
tum adorimur illos, hoc ipſum quod ſupereſt nobis ex orbe totum in manifeſtum diſcrimen adducimuse Quantulus orbis angulus nobis reliquus eſte Quantam barbarorum muͤltitudi⸗
nem quàm pauci prouocamus? At dicet quiſpiam:Si deus pro nobis, quis contra nos? Iſtuc
merito dicet, qui ſolius dei præſidiis fretus eſt. Cæterum his, qui diuerſis nitũtur præſidijs, quid dicit imperator noſter Chriſtus Ieſus? Qui gladio percutit, gladio peribit. Si uolumus Chri⸗ ſto uincere, accingamur gladio ſermonis Euangelici: aſſumamus galeam ſalutis,& ſcutũ fidei: reliquamq́ʒ uere apoſtolicam panopliam. lta fiet, ut tum maxime uincamus, quum uincemur.
Sed finge nobis feliciter cadere Martis aleam, quis unquam uidit, ferro, cæde, incendijs, præda
tionibus reddi uere Chriſtianos? Sed depellenda eſt illorum uis à capitibus noſtris. Quur igi tur illorum uim, mutuis diſſidijs in noſtra capita prouocamuse Certe concordes non facile im petent,& noſtris officijs citius ad fidem conuertentur, ſi ſeruentur, quàm ſi perimantur. Malo Turcam ingenuum, quam fucatum Chriſtianum. Noſtrum eſt ſeminare ſemen Euãgelicum, Chriſtus dabit prouentum. Meſſis eſt copioſa, ſi non deſint operarij. Et tamen ut ex Turcis reddamus aliquot male ficteq́; Chriſtianos, quot ex bonis Chriſtianis reddemus malos, ex malis peiores: Quid enim aliud gignet tantus belli tumultus? Nolim enim hic ſuſpicari, quod tamen heu nimium ſæpe compertum eſt, prætexi belli Turcici rumorem: ut hoc titulo ſpolie/ tur populus Chriſtianus, ut omnibus modis preſſus, fractusq́ ſeruilius ferat principũ utriuſq; generis tyrannidem. Non hæc dixerim, quod in totum damnem expeditionẽ in Turcas, ſi nos ultro impetant, ſed ut bellum cui Chriſtũ autorem præteximus animis Chriſtianis, Chriſtiq́; prælidijs geramus. Sentiant ſeſe ad ſalutem inuitari, non peti ad prædam. Adferamus ad illos mores Euangelio dignos: ſi lingua deerit, quibus cum illis congrediamur. Magnã habebit elo- quentiam& ſpſa uita. Adferamus fidei profeſſionem ſimplicem uereq́ʒ; apoſtolicam: nõ tot ar ticulis humanitus additis oneratam. Ea potiſſimũ exigamus ab illis, quæ nobis aperte ſacris uo luminibus& apoſtolorum literis tradita ſunt. In paucis facilior erit conſenſus:& facilius cõſta/ bit concordia, ſi in pleriſq; liberum erit in ſuo cuiq; ſenſu abundare, tantum ut abſit contentio. Verum hiſce de rebus omnibus aliquanto copioſius audietur, cum ædemus librum, cui titulũ fecimus Antipolemo:quem olim Romæ uitam agentes, ad lulium Secundum Romanũ põ, tificem conſcripſimus:eo tempore, quo de bello in Venetos ſuſcipiendo conſultabatur. Illud deplorandum potius, quam refellendum. Si quis exactius rem excutiat, reperiet omnia ferè Chriſtianorum bella, uel è ſtultitia, uel è malitia naſci. Nonnulli iuuenes,& rerum imperiti, ma- iorum malis exemplis, hiſtoriarum, quas de ſtultis prodidere ſtulti monumentis, ad hoc inffã- mati: dehinc inſtigantibus adulatorum hortatibus, extimulantibus iureconſultis, ac theologis aſſentantibus, aut conniuentibus epiſcopis, fortaſſis& exigentibus: temere magis, quàm mali-
tioſe bellum ſuſcipiunt:& tanto totius orbis malo diſcunt, bellum rem eſſe modis omnibus fu giendam. Alios occultum odium, alios ambitio, alios animi feritas, in bellum impellit. Quãdo quidem ne noſtra quidem Ilias quicquam, præterquam ſtultorum regum& populorum con/
tinet iras. Sunt qui non aliam ob cauſam bellum mouent, niſi ut hac uia facilius in ſuos tyranni
dem exerceant. Nam pacis temporibus, ſenatus autoritas, magiſtratuum dignitas, legum ui-
gor, nonnihil obſtãt, quo minus liceat principi, quicquid libet. At bello ſuſcepto, iam omnis re- rum ſumma, ad paucorum libidinem deuoluta eſt. Euehuntur, quibus bene uult princeps: de iſciuntur, quibus infenſus eſt. Exigitur pecuniæ quantum libet. Quid multis? Tum demũ ſen, tiunt ſe uere monarchas eſſe. Colludunt interim duces, donec infelicem populum uſq; ad radi cem arroſerint. Hoc animo qui ſint, an eos putas grauatim arrepturos, oblatam quamcũq; bel li occaſionem? Deinde morbum noſtrum honeſtis titulis præteximus. Inhio Turcarũ opibus, & obtendo religionis defenſionem: obſequor odio meo,& prætexo ius eccleſiæ. Seruio ambi⸗/ tioni,ſequor iram:rapit animus ferox impotens,& ruptum fœdus, uiolatam amicitiã, omil ſum neſcio quid de ſponſalium legibus, aut ſimile quippiam cauſor. Iam dictu mirũ eſt, quam non aſſequantur hoc ipſum, quod affectant:& dum ſtulte uitant hoc aut illud malum, in aliud aut etiam in idem multo grauius incidunt. Etenim ſi gloria ducuntur, non paulo magnificenti- us eſt ſeruare, quàm perdere:multo pulchrius extruere ciuitatem, quàm demoliri. Deinde ut proſperrimo Marte res geratur, quantula gloriæ portio redibit ad principem, unde masna par tem ſibi uindicat populus, cuius pecunia res confecta eſt, maiorem miles exterus, ut leruncf fit,& conductitius, nonnullam duces, maximam fortuna, quæ cum in omni negocio, tuͦ in be
lo ualet plurimum. Si ſublimitas animi ſtimulat in bellum, uide quæſo Aoanon recte tibi cõ⸗
2 ſulis

734 DES. ERASMI ROT. ADAGIORVN
ſulis iſta ratione. Dum uni non uis cedere, puta uicino principi, fortaſſis affini, forſitan olim he ne merito, quanto abiectius te ſupplicem facis, dum ſuppetias imploras barbarorum:& quod
eſt indignius omnium facinorum genere cõtaminatorum hominum, ſi modo homines opor/
tet uocare huiuſmodi beluas? Dum inceſtis, homicidis, prædonibus, per hos enim potiſſimum bellum geritur, polliceris, adularis, palparis. Et dum in æqualem feroculus eſſe ſtudes, infimæ
mortalium feci teipſum cogeris ſubmittere. Dumq́; paras qualemcũq; finitimum ſuis ſedibus deijcere, peſtilentiſſimam nebulonum colluuiem, in tuas ſedes admittas oportet. Nõ fidis afft ni& armatæ multitudini credis teipſum: Quanto tutiorem poterat reddere concordiae Silu-
cro traheris, calculos adhibe. Placeat bellum, niſi uideris non æſtimandis diſpendijs, compẽdiũ
peti:non ſolum longe minus, ſed etiam incertum. Sed conſulis reipublicæ, imò non alia uia citi-
us, ac perditius pereunt reſpublicæ, quam bello. Priuſquam incipias, iam plus nocuiſti patriæ, quàm ſis profuturus uictor. Exhauris ciuium opes, lunctu funeſtas domos, omnia latronibus,
furibus, ſtupratoribus imples. Has enim reliquias parit bellum. Et cum ante licuiſſet uniuerſa frui Gallia, à multis regionibus teipſum excludis. Si uere tuos amas, quin tibi illa ueniũt in mẽ/ tem: Cur ego hanc tam floridam iuuentutem omnibus malis obijciam? Cur tot matronas ſu/ is maritis, tot liberos ſuis orbabo parentibus? Cur titulum, neſcio quem,& anceps ius, meorũ aſſeram ſanguine? Vidimus cum prætextu defendendæ eccleſiæ, bellum eſſet ſuſceptum, cre/ bris decimationibus ſic expilari ſacerdotes, ut nullus hoſtis potuerit hoſtilius. Itaq; dum ſtulte uitamus foueam, ultro nos ipſos in foueam præcipitamus. Dum leuem iniuriam pati non poſ ſumus, ipſi nos ſummis afficimus contumelijs. Dum pudet morigerum uideri principi, ſup plices reddimur infimis. Dum libertatem imprudenter affectamus, grauiſſimæ ſeruituti noſ- met irretimus. Dum paululum uenamur lucri, damnis immenſis nos ac noſtros afficimus. Pru dentis erat hæc ſecum expẽdere:Chriſtiani, ſi modo uere Chriſtianus ſit, rem tam tartaream, tam alienam à uita ſimul& doctrina Chriſti, modis omnibus fugere, deprecari, propellere. Q uod ſi uitari nullo pacto poteſt ob multorum improbitatem, ubi nihil intentatum relique/ ris, poſtea quàm pacis ſtudio omnem moueris lapidem, tum proximum erit dare operam, ut mala res per malos geratur,& quàm minimo diſpendio humani ſanguinis conficiatur. Si de/ mus operan, ut re ſimus id, quod audimus, hoc eſt, nihil admiremur, nihil ambiamus, quod eſt huius mundi. Nam ſi tantum hoc agimus, ut hinc quàm maxime expediti euolemus, ſito/ to niſu rapimur ad cœleſtia:ſi felicitatis noſtræ ſummã in uno Chriſto collocamus:ſi quicꝗd eſt uere bonum, uere ſplẽdidum, uere iucundum in hoc uno ſitum eſſe credimus:ſi perſuaſum ha- bemus hominem pium à nemine lædi poſſe:ſi perpendimus quam inania ſint, quàm fugacia, rerum humanarum ludibria:ſi penitus intuemur, quam ardua res ſit, hominem quodammo do tranſformari in deum:& hic ita meditatione quadam indefatigabili repurgari ab huius mũ di contagijs:ut mox abiecto corporis exuuio, in angelorum demigret conſortium: in ſummaſi præſtamus hæc tria, ſine quibus nemo Chriſtiani cognomen promeretur: innocentiam, ut pu- ri ſimus à uitijs:charitatem, ut bene mereamur quoad fieri poteſt de omnibus:patientiã, ut ma lefacientes toleremus,& ſi liceat, iniuriam beneficijs obruamus:quæſo quod beilum poſſit in- ter nos de nugis exiſtere? Si fabula eſt Chriſtus, cur non explodimus ingenue? Cur illius titu⸗ lo gloriamur: Sin is uere eſt,& uia,& ueritas,& uita, cur omnes noſtræ rationes ab hoc exem/ plari tantopere diſſident: Si Chriſtum autorem agnoſcimus, qui charitas eſt:& nihil docuit, ni hil tradidit, niſi charitatem& pacem:agite non titulis& inſignibus, ſed factis hũc exprimamus & uita. Amplectamur pacis ſtudium, ut Chriſtus uiciſſim agnoſcat ſuos. In hoc pontifices, in hoc principes, in hoc ciuitates, conſilia ſua conferant. Satis hactenus fuſum Chriſtiani ſangui/ nis. Satis uoluptatũ exhibuimus Chriſtiani nominis hoſtibus.Quod ſi quid ſuo more tumul tuatur populus, à principibus cohibeatur, quos hoc oportet eſſe in republica, quod oculus eſt in corpore, quod in anima ratio. Rurſum ſi quid turbant principes, certe pontificũ eſt, ſua pru⸗ dentia, ſuaq; autoritate, rerum motus componere. Vel tandẽ ſatiati bellis tam diutinis, pacis ta- gamur deſiderio. Trahit huc ipſa calamitas, inuitat Chriſtus, adhortatur pontifex.ſi quiſquam alius uere maximus Leo Decimus, ac uere pacifici Salomonis noſtri, uices gerens: cuius om̃ia uota, omnia conſilia, omnes conatus huc tendunt: ut quos cõmunis copulat fides, eos& cõmu nis iungat concordia. Hoc molitur ut eccleſia, non opibus, aut imperio, ſed ſuis ac proprijs do- tibus effloreſcat. Pulcherrimum profecto munus, ac prorſum tali dignum heroe, clariſſimis i’ lis Medicibus pPrognato, quorum ciuili prudẽtia factum eſt, ut inclyta Florentinorum ciuitas, diutina pace fuerit Horentiſſima: quorum domus omniũ bonarum diſciplinarũ fuit Preſdh 8. P
———

CHILIADIS QGVARTAE CENTVRIA I.
Ipſe placidum ac mite ſortitus ingenium:à teneris, ut aiunt, unguiculis, humanis literis, ac man ſuetioribus muſis eſt initiatus:inter eruditiſſimos uiros, ac uelut in muſarum gremio educatus uitam ac famam inculpatam:& ne in liberrima quidem ciuitate Roma, ulla unquam ſiniſtri ru moris aſperſam macula, ad ſummũ põtificiũ attulit. Ad quod hic non ingeſlit ſele, ſed nihil mi⸗ nus quam hoc expectans, ueluti diuina uoce nominatim aſcitus eſt, quo rebus humanis lõga bellorum tempeſtate feſſis ſuccurreret. Sit penes Iulium belli gloria: habeat ille ſibi ſuas uictori as: habeat ſibi magnificos triumphos. Quæ quàm deceant Chriſtianum pontificem, haud eſt mei ſimilium pronunciare. Dicam hoc modo: Gloriam illius, qualiſcunq; fuit, cum plurimorũ exitio doloreq́; coniunctam fuiſſe. Longe plus ueræ gloriæ pariet Leoni noſtro pax orbi red- dita, quàm Iulio pepererunt, tot bella per uniuerſum orbem, uel excitata fortiter, uel geſta feli- citer. Sed longius quam par eſt huic digreſſioni, uidebimur immorati, his qui de prouerbijs, q́; de pace, belloq́; malunt audire. b Argiuos uides. b 11 A'yeſse dν. id eſt: Argiuos uides, id eſt, ſtupidis& attonitis oculis. ſumptũ opinor ab Ore ſte, furijs agitato, Ariſtophanes in Pluto auννεν νεε dixit eodem ſenſu. Refertur à Suida prouerbij nomine.— b Argiai fures. 111 XH εονσαφιεα. id eſt: Argiui fures. De palàm improbis. Nam Argiui furacitatis infamia labo rabant antiquitus. Extat& hoc apud Suidam. Latini uulgo, ficto ſicuti uidetur, per iocũ uoca- bulo Lauerniones appellãt, homines furaces: quod fures ſub tutela Lauernæ deæ eſſent: in cu ius luco obſcuro atq; abdito, ſoliti ſunt furto ſublata, prædamq́; defodere. Autor Feſtus. Mars rex. IIII A'He νιινσ id eſt: Mars rex. Suidas interpretatur congruere in principem, qui ui, non le gibus Remp. tractat. Sunt qui dicant hoc natum à Perſis: quibus imperabat Timotheus, qui quoniam Athenienſium rempublicam, diutina rerum omniũ proſperitate tuebatur, Mars rex appellatus eſt, idq́; ceſſit in prouerbium. W Attagen. N XNa*ꝙdε. Suidas indicat hoc cognominis, prouerbiali ioco dici ſolere in ſeruos ſtigmaticos: quod hæc auis plumas habeat, uarijs colorum notis diſtinctas. Ariſtophanes in Auibus: FI To Xν½ r' vιρνμν̈ Ʒςᷣανσe Sννμι ö A'a„³ 595 1 μέιμρμ̈¶mπε,παια̈¶⁶ μQν&ν‿A⁷ἀεi id eſt: Si quis è uobis erit fugitiuus, atq; uſtus notis Attagen is ſanè apud nos uarius appellabitur. Ad eundẽ modum Tade, id eſt, pauones ap- pellant Græci nitidius cultos,& uerſicoloribus amictos. Cæterum de Attagena plura dicemus in prouerbio:Attagenis nouilunium. Tenedius homo. r 1 raud/d εεενꝙν‿. id eſt: Tenedius homo. Plutarchus in adagionum collectaneis, ait dici ſo litum de homine tetrico, formidabiliq́; aſpectu. Originem, ſicuti plerũq; alias uarie tradũt. Sui das ait regem quempiam Tenedi fuiſſe, cui nomen Tenes, qui legẽ tulerit, atq; induxerit mo- rem, ut à tergo iudicis, adſtaret quiſpiam, ſecurim tenens, uidelicet in hoc paratus: ut qui perpe ram quid in iudicio dixiſſet, opinor mendacium, aut fallum teſtimonium, eum protinus ſecuri feriret. Hoc interpretamenti fermè conuenit cum eo, quod ante cõmemorauimus in adagio: Tenedia ſecuris. Alij tradunt in hunc modum, haud tamen cum his pugnantia: rnue. Ne/ ptuni filius, pater Hemitheæ d Tenæ, nouercam liberis ſuie iadmſt Suenit akeha ut edes apud patrem inſimularetur à nouerca, quod ſeſe de ſtupro interpella cũ i erum eſ 3 crederet, iuuenem in capſam incluſit, unàc; Hemitheam ſororem/quod raterni fati Dfnes e ſe deſideraret, ſimulq́; in mare præcipitauit. Id ſcrinium delatũ eſt Leucophrenè, cui poſtea Ie nedo cõmutatum uocabulum. uidelicet à Tene, Cygni filio. Qui progreſſu temporis nactus imperium eius loci, quod modo diximus exemplum induxit, ut in ehunallhue alllteret. A curim in caput accuſantis nibratam ſuſtineret. Quod ſi quis fuiſſet ca nüe conuictus, 8 protinus uiuum ſecuri diſſecaret. Id ſpectaculi quoniam formidabile uidebatur, in prouerbiĩi abijt:ut Tenedius homo diceretur, qui minaci trucich eſſet aſpectu. Tenedius patronus. 1 TsreνσσοωO‧50. id eſt: Tenedius aduocatus.Fodem è fonte profectum eſt& hoc, dici
ahfd ſe S 1Aelt. 1 Alce git litisc ocvus diſſecat. Ductum à Te- b ſolitum de eo, qui compendio cauſam expedit, litisq; nodum ocyus Qq; nedia
— er— 3 —————————————— 5————————— 1 —————.——.———=———————— ———————————————————QOQ—ꝭꝭO————————————— 1 ——y————————————————————————— 8 —————————n———————————— 3 ————————————————————————;——————————————————* ⸗——————“— ——õ———————————————————————— ———————————————————.———— d.——— 4 —————-————————— . 8 3 1 —* öͤ 8— 4““ 2 8“
—
——— —
—
——
————
8 4 5 8. 4 3 A—- 8——————* —, 1 yV—V—ℳ———õ———tä——·–7†ú—·—&CÄ— G8ꝑſũſ———/ꝗ——————— 8—

738 DES. EBRASMI ROT. ADAGIORVN
nedia ſecuri,de qua modo dictum eſt. Suidas ait apud Tenedios duas ſecures fuſpenſas oſſe
di. Ariſtoteles apud eundem, illud addit, præter ea, quæ recenſuimus, in Aſſerina, is eſt locus ꝗl piam in Tenedo, fluuiolum eſſe, in quo cancrorum teſtis, nauigiorum utantur uice. Eas ita diſ ſecant, ut ſecuris ſpeciem præ ſe ferant. Prouerbij meminit& Stephanus in locorum catalogo, addens dici ſolitum de aduocato rigido durõòque: quod illic non eſſet tutum quiduis garrtte in iudicio. Eyxrπτε ◻μεένο. b VIII E ysorie Aεια. Plutarchus in collectaneis, ſi modo uerax eſt titulus, tradit hoc dici ſolitum de his, qui conuiuium agunt, aut exhibent. Idq́; hinc manaſſe, quod olim apud Ceos mos fue rit, ut qui magiſtratum inirent, epulum exhiberent populo. Quod ſi quãdo plures fuiſſent ma giſtratus, dies inter ſeſe diſtribuebãt. Itaq; cum ſibi occurrerent, rogabãt: ris utνaid eſt: Q uis dies? Ea uox in uulgi iocum ceſſit. Videtur autem uox ν ν⁵⁸εντ, data opera ridicule confiata, ex his uerbis, ½ si A. b Verlatilis Artemon. IX Os ναι αννρρ αeρν εεμονσ. id eſt: Verſatilis Artemon. Extat in ijſdem collectaneis. Aiunt dici ſo litum de his, quorum gratia uehementer decertatur. Nam Artemonem adoleſcentem fuiſſe quempiam certatim adamatum à mulieribus ob inſignem formam. Alij malunt Artemonem machinarium fuiſſe fabrum, in arte præcellentem, temporibus fermè Periclis. Qui cũ claudus eſſet, paſſim ſuas machinas circumferebat. Athenæus in duodecimo Dipnoſophiſtarum libro, citat hoc prouerbium ex Clearcho. teſtatur dictum fuiſſe, quod is poſtea cœperit uoluptuariã ac mollem agere uitam, cum antea pauper fuiſſet. Ex Anacreonte citat hæc de eodem: vnd nu αeοꝶν τπεε—παμκνεεεσαι εοde ver T EAad Nede 9, O=, r O10 deNO dHu0,5, AHTO p, X,S0 NAOE uHi, Blop,*0 ip Gegi Adele aur, o. SoXS, rod. u⸗ l EG5VGnEA G-. id eſt: Tenuem quidem habens circum latera bouis recentem ami- ctum malæ haſtæ, cum panum cauponibus& proſtibulis conſuetudinem agens, inſyncerã in/ ueniens uitam:ſæpe ut ſuperet, in haſta ponens ceruicem: ſæpe rurſum in rota, ſæpe uero coma barbãàq; reuulſus. Quibus ex uerbis apparet dictum in hominem ſui diſſimilem, ac moribus in xæqualibus præditum. Placiadæ. X Mo*⁴ ααεσ M5/ςιαι οꝙν. id eſt: Placiadæ etiam ſtelæum. Plutarchus in ijſdem commentarijs oſtendit dici conſueuiſſe de deprehenſis adulteris,& contumelioſe, ſicuti merentur tractatis. Vicus eſt quidam Atticæ regionis, cuius incolæ Placiadæ uocantur. Apud hos moris erat, ut ꝗ fuiſſet in adulterio deprehenſus, ignominioſas pœnas daret, impactis in pudendam corporis partem raphanis, qui apud illos miræ magnitudinis eſſe dicuntur. Quod ſi raphani forte non fuiſſent ad manum, ſtelæo utebantur, id eſt, ligonis ligno. Non me cam eſt hoc alio nobis di ctum loco, ſed mutilatum: eòq; duximus operæprecium hic integre repetere. b Huſticiæ oculus. b b XI Ainue*⁴ροσσρσάʒʒ ¾. id eſt: Iuſticiæ oculus dicitur ſyncerus& incorruptus iudex, aut ipſum etũ iudicium. Adagij meminit Suidas. ſumptum apparet ex illa Chryſippi deſcriptione apud Au lum Gellium, in qua iuſticiæ oculos tribuit acreis, rectos atq; immotos:quod eum, qui recte ſit iudicaturus, non oporteat huc aut illuc ab honeſto oculos deflectere. Celebratur hic ſenarius prouerbialis: b ES“ Tinus ꝓ,αeλμἀανε ds rA 7r2“9 5. id eſt: Eſt oculus æquitatis omnia intuens. luſticia iuſtior. xII . Ainus duανμςι⁵⁷σ. id eſt: Iuſticia iuſtior. Prouerbialis hyperbole de uehementer integris d incorruptis. Veteres enim iuſticiam deam faciebãt: cuius imaginem eleganter depinxit Chry ſippus apud Aulum Gellium. b b „ PEPreo prope tantum. XIII O op divπν. id eſt: Quantum ex Dionyſijs ſiue Bacchanalibus. Suidas prouerbij loco refert, ſed perturbatius, ut aſ olet. Antiquitus conſueuerunt annos à Dionyſijs numerare, que admodum ex Olympiadibus. lterabatur autem Dionyſiorum feſtum tertio quoq; anno. Vn de Vergilius, trieterica uocat. Hinc igitur adagium in longiorem moram. „ Nlexcator eſl. b XIIII E 4*oo d2 TO. id eſt: Mercatorem ſe adſimulat. Dicendum in eum, qui ob tuich
—]ülͤͤ
☛——— e—

Im Plutnchusit iſcen enn votumelioſe, ſuti nemuni druocantar. Apudbonum
duet jm cis in podat I
cem compolſitam ex 7⁰/ ualde,& dνονν incitare. b
1 Neuods 55p, veS 28 6 Teνμρςν.
SEnILIADIS GVARTAE CENTVRIA I. 73⁹
tatem cauſas cõmentitias pPrætexit, ne cogatur ſubire diſcrimen. Suidas ex Ariſtophane citat apud quem quiſpiam inducitur, loquens in hunc modum, ut dicat ſeſe fingere mercatorẽ eſſe, quoties ad bellum ire iubetur, quod negociatores non cogerentur exire: quoniam expediebat ilos relinqui,quo de cõmeatu proſpiciant. Non uſq;quaq; diſcrepat hinc euangelica parabola de his, qui inuitati ad nuptias, uarijs prætextibus excuſant.
. Donum quodcunq; dat aliquis, proba. XV ASο STId& I αve. id eſt: 3 b
Donum quodcunq; probato, b b Prouerbiũ admonet boni conſulendũ eſſe munus, aut officium, conſiliurhue, quod offert᷑ ab
amico. Vnde natum ſit, indicat Strabo geographus libro ſexto: Cum Achiui iuſſi eſſent oracu lo Crotonem condere, miſſus eſt Miſcellus quidam, qui ciuitatis futurum locum cõſideraret. Is cum iam Sy barim ædificatam cerneret, uidereturq́; is locus magis idoneus, repetijt oracu- lum, conſuluitq́; deũ, num fas eſſet hanc pro illa condere. Numen ad hunc modum reſponqdit: Muονενε εαφἀς.ει νππνες TQ◻ε&O.,cSp,
KAXGμσνρα ꝓεπεπεπεαα, 5,. T rig ralrdG.
Eos uerlus interpres uertit in hunc modum:
Terga breuis Myſcelle tuo de pectore omitte,
Cætera perquirens, fruſtra en uenaris iniqua.
At rectum quodcunq; datur tu laude probato.
ti ruinis huiuſmodi lectio colligi poterit: N iαεεν εοαιαμάανοσέ de0p Ap,
Extat idem in collectaneis adagionum, ſed multo deprauatiſſimum. Quanq́; ex uocum uelu/
O?dαeναα/˙A§εεν uεν dέιυνοων τ τν ετανα. ideſt:
Diuerſa inquirens à numine Myſcele gibber. Captas friuola, quod datur, æqui conſule donum.
Nliſcelus dictus uidetur ob crurum exilitatem, quæ habebat, murinis ſimilia, Brachynotus, ob dorſum contractũ. Diximus alias Crotonẽ ſaluberrimã fuiſſe, Sybarim peſtilentem. Refert&
alia Suidas de oraculis Myſcelo redditis, ſed quæ nõ admodũ faciãt ad enarrationẽ prouerbij. b Ithorus. XVI
T Suidas ait uocem prouerbialem fuiſſe, in eum qui uelut inſtigator hortatorq́; foret alijs. Tranſlatum opinor à nautis, quos remigantes naucleri uox animat ad gnauiter laboran dum, ſiue ab equorum curſu. Plutarchus in Sympoſiacis decade ſeptima, problemate quinto
ſcribit, τππσ⁶σ appellatam cantionem ad incitandas equas. Nam d0ε△ Græcis eſt impetu
inſilire. Vnde& apud Homerum 2ε½πι dνπνε appellatur ab aſſultu citato. Apparet Græcã uo
Ne allia comedas& fabas. XVII
1'1 1*—‿ εμιεοα, νςεενανυαφν. id eſt: Ne edas allia& fabas. Prouerbiali uidet᷑ ænigmate dictum, pro eo, quod eſt, ne bellis, neue in iudicijs adſis. Nam in bellum inferebantur allia cõ- meatus militaris. Atq; utinam ita fatis comparatum eſſet, ut hoc peſtilentiſſimũ hominum ge
nus, qui bellis delectantur, præter allia nihil habeant unq́; quod edant: aut ſi quid allijs etiã eſt
deterius.In iudicijs fabas eſitabant, ne obdormiſcerent. Hæc quidẽ Suidas: Etiamſi magis pu- to referendum, ad calculos fabarios quibus antiquitus ferebantur ſuffragia. Mortuus per ſomnum, uacabis curis. XVIII
Ocu/ R. Ʒ TS ouTi TO& XR. id eſt: b— Curis uacabis mortuus per ſomnium. Verſiculus uulgo iactatus apud Græcos, ex ſuperſtitioſa inſomniorum obſeruatiõe. Exiſtima/ bant enim eum, qui ſe mori ſomniaſſet, à curis, moleſtiisq; liberatum iri. Quod mors, finẽ do/ loribus imponere uideatur: planeq́; imponit his, qui hinc in meliorem demigrant uitam. For/ taſſis ad eandem pertinet ſententiam, quod alibi retulimus:
b Animus heptaboëus. Niee.. XIX
6 uuss Nε. id eſt: Animus heptaboëẽus, de forti magnõq;& inuicto dictum. Epithe/
tam ſumptum à clypeo Aiacis, quem Homerus EſaSdeop appellat, quod ſeptem boum tergo/ ribus eſſet obductus, atq; ob id impenetrabilis. Et Ouidius:
Dominus clypei ſeptemplicis Aiax...
* *
Qa 4. Semy
I

74° DES. ERRASMI ROT. ADAGIORVM
— Semper llio mala. b xXX A 1A aa⁴ς. id eſt: Semper Ilio mala. De uehementer calamitoſis& afflictis. Troianorũ excidium poëtis multa tragœdiarum argumenta miniſtrauit, atq; hinc prouerbium. Refertur ab Euſtathio in quartum Ilia dos librum. Stratonicus rogatus, cur nollet apud Ilienſes uiuere, reſpondit: xiρ ααην⁶. id eſt: Semper Ilio mala. Autor Athenæus libro dipnoſophiſtarũ octa uo. Quanqᷓ; is locus non uacat mendo. Libera Corcyra, caca ubi libet.“ XXNI E'XGb250 να, άνοοτ νmπμ dA. id eſt: Corcyra libera, proin caces ubi uelis. Cũ ſignificamus libertatem quiduis agendi. Citatur ab Euſtathio in Dionyſium.:ſed magis quadrabit, ubi ſigri ficabimus impunitatem eſſe maleficis. b 8 D;D—ecernetur equa Theſſalica. XXII Eεενέσρσσσασαπσ⁹ decοαυνuυ⁵id eſt: Decernetur equa Theſſalica. De ſummo præmio dice/ batur, propterea quod antiquitus prima laus fuerit equarum Theſſaliæ. Id, quod ſatis indicat oraculum Aeginenſibus redditum. Citat Euſtathius in ſecundum Iliados librum. Suidas re- fert haud dum ſcio ex quonam autore: I/ τπέ ε⁵επιρσ deiſa iG uo) DrCu, w6 ο⁴ν ⁹ d uSgem 5a ε Ʒυeπν υοω d 1d Hu uO n0. id eſt: Equites in Theſſalia Thraciac;, ſagittarij atq; ar matura leuior in India, Creta& Caria. Finitimũ eſt illi, quod alio dictum eſt loco: Pelenea tuni ca. Lepidius erit per ironiam. b Canis uiuens è magdalia. b XXIII xdν Ʒαν xeντεαἀάαάαννραασνας. id eſt: Canis uiuens è magdalia. Euſtathius in Iliados librum quar tum, oſtendit dici ſolitum in paraſitos,& alieno uictitantes cibo. Magdaliam dicit, quaſi dicas, furfurem,& manuum purgamentum. Ficus poſt piſcem. XXIIII 2 UMO, A.ε αα ά¶⁊ Asrd εα. id eſt: A piſce ficum, à carnibus legumina. Athenæus in Dipnoſophiſtarum libro tertio meminit huius. Quadrabit ubi dicemus alijs alia congruere. Quemadmodum& uulgo iubent ab eſu carnium apponi caſeum: ab eſu pi- ſcium, nuces. . Ficus auibus gratæ. XXV, Una QiX bvIc, Ou dun heN. id eſt: b Fici gratæ auibus ſunt, quæ plantare recuſant. b Carmen heroicum citatur ab Athenæo continenter eodẽ quo modo diximus loco. Quadra re uidetur in uoluptarios, ac fugitantes honeſti laboris, cum tamen appetant emolumentum. Ingredi kanſamm. XXVI B ⁴.ομ οο A⁴πένεν κεν‿νενοο. id eſt: Incedere complicatum Iunonis ſacrum. Extat& hoc apud Athenæum. Dictum apparet in faſtuoſum, ac lentum quorundam inceſſum: quem no tat& Horatius in ſermonibus: b Vt ſi Iunonis ſacra ferret. 3 b Volentem bouem ducito. b XXVII T0 ελαονταά ερσν οασανιε d eſt: Volentẽ bouẽ agito. Vtere illorũ opera, qui ex animo faciunt. Stultitia eſt, uenatum ducere inuitas canes, ut ait Plautus. Refertur ab interprete Theocriti. Habet. b b AXVIII Habet, prouerbialiter dicitur, cũ obtigit alicui quod expetiuit, aut quo dignus. Habet quod amet, ſimiſes habent labra lactucas. Sumptum autumant ab aucupantibus, piſcantibus, aut ue- nantibus: quibus reuerſis ſic aiunt: α.ςέ id eſt: Habes ne aliquid? Citatur ex Ariſtophanis Nebulis.“ I 2 Hercules hoſpitatur. XXIX H'Hais Sevidsro. id eſt: Hercules accipitur. Dictitatũ, ubi quis diutius in conuiuio cõmora ri uideretur:propterea quod qui recepiſſent Herculem hoſpitio, conuiuiõq;, his multum tem/ poris erat opperiendum, donec ille ſatur eſſet. Nam famelicum cõmouere parum erat tutum. Nec facile ſaturabatur, edax, adeo ut legatur ſolidos etiam boues uno deuoraſſe conuiuio.Vn de Græcis ad⁶σeιάαε dictus eſt:& huic Larum auem conſecrarunt,& ipſam 28ꝓ⁴έν Gν. Legitur & certamen iniſſe cum Lopreo quodam uter citius bouem conficeret. Hlæc aliaq; pmulta re/ fert Athenæus libro decimo de huius edacitate. Addens d Thaſio cuidam athletæ, cui nomè Theagenes, tum& Miloni Crotoniatæ bouem uno die confectum fuiſſe. 1e Etiam

it buis CQmdabitüm clu canium apporichrii
1
dẽ quo modod’inuſod
picatum lunoni aam n
1
nree ilotũ vyen ainns
us Rcfatur d nra
1
Laudibus,& pſauſæ ſonitum ceruicis amare. Horatius in Satyris:
GHILIADIS QVARTAEB CENTVRIA I1. 741
ktiam in deorum coetu. b XXN x& Ieop aο. id eſt: Etiam in deorum cœtu, ſeu concione. Quidam interpretantur de maio- rem in modum probis,& æquis: quidam de uehementer maledicis. Addunt locum quempiã eſſe in Eleuſine, uicinũ Anactoro uocatũ, Seον εꝙον in quem non ingrediebantur, niſi bene ominantes: unde de quopiam præter modum maledico dicebant: duνπς§e /Se Sc05 ducceſe æi. id eſt: Hic uel in deorum concione, male ominata loquetur. Calliphanes. b b b XXXI Ka/—Pᷣ⅜ννε. Calliphanes. Ridicula quædam huius hominis ambitio, prouerbiali ioco fecit lo cum.Aiunt enim huic fuiſſe poẽtæ morem, ut diuerſorum carminum& orationum initia con ſcriberet, ad tres aut quatuor uerſus: eaq; pronunciaret, oſtentaretq́;, quo cõmentum ignoran- tibus, multiſcius& eruditus uideretur. Meminit huius Athenæus, Dipnoſophiſtarũ libro pri- mo⸗ aitq́; cognomen fuiſſe Parabrycontis. Neq; uero deſunt his noſtris temporibus id genus impoſtores literarij, quibus hoc modo ſtudium eſt, ex ſummis aliquot diuerſæ profeſſionis au toribus locos aliquot inſignes:nec eos admodum uulgatos ediſcere. Quibus inſtructti, non ue/ rentur in conciliabulis quemuis quantumlibet eruditum adoriri. Atq; illud aſſequuntur prom- 8 decantandis illis locis ſuis, ut imperitis planè Solones eſſe uideãtur. Cum quibus tamẽ So onibus, ſi tertium, aut quartum congrediare, deum immortalem nihil infantius, nihil indocti- us, uidelicet theſauris illis ſemel effuſis. Vix hæc ſcribens à riſu tempero, cum recordor Calli- hanis cuiuſdam, quem olim cognoui, cum in familia chariſſimi patris Henrici Bergenſis epi- copi Cameracini uerſarer. Sed nomini parcetur, propter conuictum domeſticum. Is ꝑmul- ta uolumina concinnabat, exornabatq́;: ſed chartis inanibus, niſi quod in fronte uidere erat ma gnificos quoſdam titulos: uelut carminum, orationum epiſtolarum. Singulis præſcriptum erat hominis tergeminum nomen:ut qui titulos forte legiſſent, crederent eruditũ,& in literis mul- ta, magnaq; molientem. 5 b Cauda blandiri. XXXNII xbα εανενο. d eſt: Cauda blandiri dicuntur, qui ſpe commodi cuipiam adulantur. Ariſto- phanes in Equitibus: A. b O9 μρσ᷑σtʒl vp, Sοε νμσHᷣνπκνε ννινεεν F'ęlder ν bu2 d σπνν νοσει αασμαα id eſt: Qui cauda adludens cum cœnam obſeruat, amica, Te ſpectante alio tua edulia deuorat ille. 4 Crater litium. b XXXIII x œris an3p. id eſt: Cratera malorum. De re permoleſta, ſiue de homine litiũ autore. Ariſto phanes in Acharnenſibus: xε τ½ εαααηραν e, Stſne d. id eſt: b Sarer malorum, ſector litium, calumniatorem ſignificans,& quadruplatorem. Lampon iurat per anſerem. XXXIIII Aduττ ru dν αάευα. id eſt: Lampon iurat per anſerem.ita loquebãtur, ubi quis deci/ pere tentaret iureiurando. Lampon ſacrificus quiſpiam fuit, ac uates,& oraculorum autor- is ſolitus eſt per anſerem iurare, tanquam per auem auguralem. Vel quod olim ita inſtituerat Radamanthus, ne per deorum aliquem iuraretur, ſed per canem, anſerem, id quod Socrati fa/ miliare apud Platonem. Tradunt hoc Lampone autore factum, ut Athenienſes coloniam mi ſerint in Sybarim. S b b
Palpo percutere.. KRRV
Palpo percutere dicitur, qui blanditur, ac ſpem inanem uerbis iniicit. Plautus in Mercatore: Liberum caput tibi faciam, paucos menſes, palpo percutis. Egon auſim uſquam quicquam fa cinus, falſum proloquic Idem alibi: Mihi obtrudere non potes palpum. Tranſlatum ab equiſo
. 1., A. nibus, qui plauſu manus blandiuntur equis. V ergilius tertio Georgicòn libro:
Tum magis atq; magis blandis gaudere magiſtri
Cui male ſi palpere, recalcitrat undiq; tutus- Eximere è manu manubrium. XXXVI
Figura prouerbiali dixit Plautus:Eximere è manu manubrium, pro eo quod eſt. iam Pacon ti facere quippiam, extorquere peragendi facultatẽ. Locus eſt in Aulularia:Capio fuſtem, ob/
Si id
trunco gallum, furem manifeſtariũ. Credo ego ædepol illi mercedem gallo pollicitos coquos.
— ·m— mmmm—j—ö————„
——y——————Op——˖˖V2O:, B2P—P———————p—QQOQAQʃ2˙:’ʒałỹ———
————ℳ—-—.

„rs DES. ERASMI ROT. ADAGIORVN
ſt id palam feciſſet, exemi ex manu manubri um. Tranſlatum ab eo, cui iam uibrato gladio per cuſſuro, repente capulus excutitur è manibus. b 6103
Alybantis, hoſpitis munera. on
T43 9Se 10 N SBcuwe kers, Rrd rod ανεασρτ ralg keri. id eſt: Munera Alybantis hoſpi⸗ tis, aut Alybantij amici xenia. Euſtathius interpres Homeri, putat recte prouerbio dici poſſe, quoties fit, ut aliquis falſò iactet ſe magna largitum eſſe, ſeu uerbis dũtaxat, non re præſſet be- nelicium. Nam apud Homerum ultimo Odyſſeæ libro Vlyſſes ignoto habitu cũ Laerte pa/ tre colloquens adſimulat ſe Alybantium eſſe Aphidantis opulentiſſimi uiri filium: q quoncã
Vyſſem exceptum hoſpitio, muneribus ampliſſimis donatum à ſe dimiliſſe: Elu* ε inquit, I½ α△μερανν 58. AXuT6 d'Gλμιχ, v1 0g aꝙtiννυν π Hνυισκναάκαάον⁴‿εόάο gvau06. Avrd AO 5v Si kiεο id eſt: 8 Sum ex Alybante oriundus, ubi mihi ſplendida tecta Regis Aphidantis proles Polypemonidas Eſt mihi nomen Eperitus. Ac paulo ſuperius: T ky de S&q Gr 2u Neiviaso, Eud'uεο λμευνmνραωγ qM4άejO, 26u0p, Ka 51αα*Qσ οꝙ auiia 51c Lendd. Xęu μ⁶ν ι⁷ ᷣουεέιςεννα νmd dAντα. Aoud dονν πνσα οοοενι op rSe6eyra, Addeα ⅜&rrXOdασ μb2 σ, rdcsse TArNras Toοεσαα s emς☛εα αμάααꝙτςσνσςρ ↄeπν νσ καιαπνναάε. Xa&&u yunAs AA‿νμυμαουαε edis b T.*η,όο,⁸AAlα Äee,p xu 2 8AXo,. id eſt: Hunc equidem tecto induxi, accepiq́; benigne, Solliciteq; fouens, ex his quæ plurima noſtris Aedibus exuperant, atq; hoſpita munera deinde Adieci tali dare quæ decuiſſet amico. Auri cœlati tribui ſeptena talenta. Donaui pateram ex ſolido depictam argento. Bis ſenas textu donaui ſimplice chlænas, V Pallia ad hiæc totidem adieci, totidernq; tapetas. Inlaper ancillas nitidas atq; arte, manuq́; n Quatuor egregias, ſibi quas delegerat ipſe. Anet. Fungus. b b XXXVIII Plautus in Bacchidibus, fungum dixit pro ſtupido, impenſeq́; credulo. Vel quia fungus pet ſe inſipida quæpiã res eſt:uel quod mollis ac fragilis, uel quod ſubito prorumpat. Plautina uer/ ba ſunt hæc:Adeon' me fuiſſe fungum, ut qui illi erederem. Idem in eadem fabula: Quicunq;
ubi, ſunt qui fuere, quiq́; futuri ſunt Poſthac ſtulti.ſtolidi, fatui, fungi, Bardi blenni: ſolus ego
omneis anteeo ſtultitia. ⁴e ndits ar fänge er Eurycles. b e 8 XXXIX Edun Aus, Euricles uulgato cognomine dicebatur, qui de ſe ſuisq́; incommodis aliquic diui- naret. Nam hoc nomine uates fuit quiſpiam rasμυνι⁵‿ cognominatus, hinc, ni fallor, quod ex aſtris uera prædiceret, α‿ν τπν ε τςςρ Meminit& Suidas, quanqᷓ; apud hunc:*πνιανεειαννι ſcriptum eſt. Refertur in collectaneis adagionum Plutarcho inſcriptis. n 1 Si quis iuxta ciuitatem clypeus.
4„
. e
XL
Eiris reoi ⁴eμπνν Te. id eſt: Si quis circũ urbè clypeus. Hoc ſcommatis iaciebant in eos, qui
ſparſim ac diſſolute ciuitatẽ obirent palantes. Refertur in Plutarchi collectaneis, nec explicat. Rupta ancora. b 4
xõ e S‿ινενισνε.id eſt: Rupta crada. Dicebatur de his, qui repente tanquam magnum uid dam facturi prodiſſent:deinde falſa omniũ expectatione turpiter& indecore ſeſe geſſiſſent in negocio. Tranſſatum à tragœdiarum hiſtrionibus, qui ſi quando numen inducendum eſt, de repente machinis quibuſdam ſublati, in ſumma ſcena apparere conſueuerunt, uelut in aẽte pendentes, hamo quopiam a tergo in cingulum affixo ſuſpenſi. Nam his nonnunquam eue/ niebat: ut forte fortuna rupta ancora, qua ſuſtinebantur, deciderent: non ſine magno peae
or
XLI
————

— ᷓᷓ———————y——
3 OHILIADIS QVARTAE CENTVRIA I. 74,
torum riſu, ſuõq; tum malo, tum dedecore. Porrò Crada hoc loco, non ficulnum ramum indi cat quemadmodum aliâs: ſed uncum illud æs, quo uincti tenebantur actores in machina. . b Suam quiſq; homo rem meminit. XIL.III Plautus in Mercatore: Suam quiſqʒ homò rem meminit. Sententia prouerbialis, notans cõ munem hominum morem, qui in alieno negocio dormitant, in ſuo quiſq;& uigilat& attẽtus eſt. Vnde recte monet apud Gellium Ennius: Hoc tibi ſit argumentum ſemper in promptu ſitum. Ne quid expectes amicos facere, quog per te queas.
* 2
In eanderiq; ſententiam extat belliſſimus Aeſopi apologus de Caſſita auicula: quæ negauit ul
lum eſſe periculum, donec res alienis manibus eſſet cõmiſſa.
In utrumuis dormire oculum. b XLIII plautus in Pſeudolo:De iſthac re in oculum utrumuis conquieſcito. Senſum habet eũdem cum eo, quod ſuperius retulimus: In utramuis dormire aurem. Captatus eſt autem à Comico iocus ex nouatione uerborum. Proinde conſequitur ilico: Oculum utrum, an ne in aureme Et reſpondet nouator.At hoc peruulgatum eſt nimis. Notatur interim cõmune hominũ ſtudiã in huiuſmodi dictis ſubinde nouandis. n b Corinthijs non indignatur Ilium.
. rintk XLIIII xoę,H?o!o&du Aεαμαςε εοσι Mi1wcW]. id eſt:.
Incuſat haudquaqᷓ́; Ilium Corinthios.
2 4
Hoc carmine clam exprobramus ignauiam alicui, qui ita ſe geſſerit, ut hoſtes nihil habeãt, qd
illi magnopere indignentur. Eſt autem carmen Simonidis, quod uelut in contumeliam ſuã ſcri tum, iniquo animo tuliſſe Corinthios ſcripſit Ariſtoteles libro Rhetoricorũ primo, quod in ello Troiano non admodum egregiam operam nauaſſe uiderentur. Poteſt dʒ huc detorque
ri, ueluti ſi quis ita inſulſe ſcripſiſſet aduerſus bonas literas, ut eas ſua infantia cõmendaſſet poti
us q́; infamaſſet aoνενεοιισι. Plutarchus in uita Dionis aliquanto diuerſius interpretatur ada gium: A'd S 5* Aν⁴ αα ꝓεꝓννι 5 dosis qeveG p, T76 n05εdiots du ulwiei Mopπτεεεαισάοσσ
rAε† νν Ʒeχάṽ˖,p, Iri Mans 0 51 21„AXLS, 3
id eſt: Sanè quemadmodum inquit Simonides Soſſie Senecio, Corinthijs non indignat᷑ Iliũ,
quod unà cum Achiuorum copijs ueniſſent ad bellum, propterea quod illis quoq; promptis
animis fuiſſent auxilio, Glauci comites& ipſi è Corinthijs oriundi. Ex his Plutarchi uerbis li-
cet illud ſentire prouerbium, leuius offendi oportere, ſi quando læſerint qui quondam ſint be/
nemeriti, ſed præſentem offenſam ſuperioribus officijs condonare. . Maras. XLV Idα. id eſt: Maras. Hoc nomine ferunt fuiſſe quempiam apud Berœam Syriæ ciuitatem,
ditiſſimum quidem illum, uerum nihilominus humanum& officioſum in omneis, tum ciues,
tum hoſpites. Vnde uulgo receptum, ut id uocabuli tribueretur uiris, qui ad multorum utilita
tem nati uiderẽtur. De hoc longiuſcula narratur fabula in Græcorum collectaneis:ſed mihi ſat
uiſum eſt attigiſſe, ne male collocarem operam. Nam neſcio quo pacto prouerbium adulteri/ num c ſuppolititium eſſe uidetur.
b A Nannaco. Br vavrds. id eſt: A Nannaco. Cum ſignificamus rem ab extrema uſqʒ antiquitate repeti tam. Nannacus rex ante Deucalionem fuiſſe narratur, qui diluuium futurum præuiderit. De
quo mentionem fecimus& alibi. Meminit huius d Stephanus in dictione invio referens al
terum ab eodem ortum prouerbiũ:? wi nouvd aασ‿ν: id eſt: Sub Cannaco flere.Etiamſi in Stephano pro aauνε legimus xuuus. Latini conſimili figura dicunt, ab Aboriginum ſeculo repetita,& perinde quaſi cum Euandri matre loquaris. Non diſcrepat ab hoc illud: εσεννι⁵⁸σρ 65-S8.g ASXA0 du—,a e„ε. id eſt: Antiquior Codro,& antiquiora diphthera loqueris.
Aſinus ad tibiam. Xl.VII G49 ,82 zup. id eſt: Aſinus ad tibiam. Dicendum, ubi quis ea, quæ ſcite dicuntur, nec ani maduertit, nec intelligit, nec laudat. Sunt enim animantia quædam, quibus nonnullus muſices
—
ſenſus ineſſe uidetur: ut equis, auibus, ſerpentibus. Aſinum nihil mouet cantus. Germanum eſt illi: v aeρ%ε à ανid eſt: Aſinus ad lyram. Oreſti pallium texere. XLVIII 0'Sts XXN Tg. ic eſt:
8**
It dXse Oενε*ε)6 cedeαάοσιπνονναμω
XLVI
Oreſti

744 DBs. EBRASMI ROT. ADAGIORVM
*
Oreſti pallium texere, dicebatur, qui munus pararet abuſuro. Nam Oreſtes per inſaniã ueſtet
dilacerabat.Eſt hemilſtichium heroici carminis e poẽta quopiam. 8. Pandelitias ſententias. b.. LIX Teu da&sr'se„uαμας. id eſt: Pandeletiã ſententiã, appellat in deterioribus Cratinus, ut citant, moroſam ac moleſtã. A Pandeleto quopiã ſycophanta, ex eorũ genere, qui quo quæſſum fac ant, dicas impingunt grandes, ut ait Phormio Terentianus:& ſimili ſtudio ferunt ſu Sibylla uiuacior. G Sibyllæ uiuacitas prouerbio locum fecit. Propertius Elegiarum libro ſecundo: At me non ætas mutabit tota Sibylle. 1 er Pesde Sibyllæ ætatem pro quantumuis longa poſuit. Hanc Vergilius ſexto Aeneidos libro lon uam ſacerdotem uocat. Et Seruius ęum enarrans locum, adſcribit Apollinem amore Sibyllæ
ffragia. L
captum, ei poſcendi quod uellet arbitrium dediſſe, ilam hauſtis harenis, tantum popoſciſſe ui/ tæ. Id Apollo fieri poſſe reſpondit, ſi Erythræam inſulam relinqueret, nunquam eam reuiſura. V enit itaq; Cumas, ubi corporis uiribus defecta, in ſola uoce uitam retinuit. Quod ubi cogno uiſſent illius ciues, incertum inuidia, an commiſeratione, epiſtolam ad eam miſerunt, creta, an-
„
tiquo more ſignatam. At illa uiſa terra patria, in mortem reſoluta eſt. Ita uati ſuæ uerba de/ dit Phœbus. E flamma cibum petere. LI Terentius in Eunucho dixit in paralitũ, eiuſmodi eſſe, ut uel& flamma cibũ peteret, hoc eſt, quiduis cibi cauſa paſſurum, factururq;. Explicat prouerbium Catullus in epigrammatis: Bononienſis Rufa Rufulum fallit,
Vxor Meneni ſæpe quam in ſepulchretis
Vidiſtis ipſo carpere è rogo cœnam,
Cum deuolutum ex igne, proſequens panem
A ſemiraſo tunderetur uſtore.
RKKecdidit Harpocratem. b 1II Catullus in Epigrammatis prouerbiali ſpecie dixit: Reddidit Harpocratem, pro eo quod eſt, impoſuit ſilentium. Carmen eſt huiuſmodi: Gellius audierat patruum obiurgare ſolere
Si quis delitias diceret, aut faceret. Hoc ne ipſi accideret, patrui perdeſpuit ipſam Vxorem,& patruum reddidit Harpocratem. Quod uoluit fecit, nam quamuis irrumet ipſum Naunc patruum, uerbum non faciet patruus. b. Harpocrates deus ita apud ueteres fingebatur, ut digito admoto ori, ſilentiũ indic eret, qualis & apud Romanos dea Angerona. b b 3 O ui probus Athenienſis. LIII Plato libro de legibus primo, refert prouerbium: reε Vms o.S Ae-„ 6Dp, Se door abloi, eop EII, K,do! Ti⁴ραέοα νQο, τιι⁸ιντι, dd AA:5a Acερσα. id eſt: Et quod uulgo dicit᷑ ex Athenienſibus, qui probi ſint, eos egregie probos eſſe, ueriſſime dictum uidetur. Peren autẽ Plato in male inſtituta, maleque morata Repub. qui boni ſint, eos natura& inſignite bonos eſſe. Quippe qui neq; fingere putandi ſunt probitatem, nimirum inter im probos, quibus mo⸗ rum ſimilitudine poterant etiam commendari:neq; corrumpi queant deprauatis aliorum mo- ribus,& uitiorum contagio. b b — Digna cedro. b IIII Digna cedro dicuntur, quæ promerentur immortalitatem,& eiuſmodi iudicantur, ut poſte ritati conſecrari debeant. Horatius in arte poëᷓtica: b Speramus carmina fingi b Poſſe linenda cedro. Perſius item:
Et cedro digna locutus. Sumptũ eſt ab arboris natura, cuius ſucco, quæ ſunt iliita, nõ ſen- tiunt cariem. Nam hac arte Numæ libros cum eſſent carthacei, duraſſe ad annos quingentos trigintaquinq;, terræ infoſſos narrat Plinius libro decimotertio, capite decimotertio. Ide libro decimoſexto, cedrum inter æternas materias cõmemorat. Eodem pertinet illud: 3 Nec ſcombros metuentia carm ina, nec thus. Item Martialis:
Ne nigram cito raptus in culinam, 4“
4
8 9
Cordilas
„õN(6⸗ B ·

gto aimoto otilletütunt ĩ.
n Ird redöp weuint hncha.GdcleEruadi
e verilſime dictumudm
boni lint, cos natun tin mn nimirum inter mmyi i rrumpi quennt defe ¹
lam Rcuroiiea re
——————
CHILIADIS QVARTAE CENTVRIN I. 745 Cordillas madida tegas papyro. Telemachi olla. LV
Te*eφασν xκνα. id eſt: Telemachi olla. Meminit huius adagionis Athenæus libro nono tradens Telemachum Acharnenſem fuiſſe quempiam, qui plerunq; uictitarit fabis. Vnd conijcere licet in ſordidos dici conſueſſe.. 5
Alia res ſceptrum, alia plectrum. LVI Fquidem haud omnino contenderim eſſe prouerbium, ſed tamẽ ipſe ſermonis habitus colorq́;, adeo ſimilis eſt prouerbio, ut uix ſimilior ſit ficus ficui, quod Stratonicus citharœ/ dus regi Ptolemæo reſpondit pertinacius ſecum de arte canendi diſputanti, 170 k51% 6 Laσνκναέν συυmον μνο πάαναπρο½, id eſt: Alia res eſt, ô rex ſceptrum, alia uero plectrũ. Lo cus erit utendi, quoties diues aut potens fortuna ſua fretus, uelut ex æquo diſputat cum eru
dito, cum multo aliud ſit diuitem aut fortunatum eſſe, aliud literatum. QAuua dolent ea moleſtum eſt contingere. b LVII
Amphis in Ampelurgo apud Stobæum.
E' dg Rn xruxᷣ&rεα‿ 150,
Ii τ‿ι τον πηκνανιοeςν ε⁴ᷣεrok. id eſt:
In quibus homo eſt, non admodum felix locis, b Minime ſuaue eſt admouere ad hos manum. Vnuſquiſq; inuitus audit ſua incommo, da, maxime ea quæ ſint cum aliqua infamia coniuncta. Veluti turpitudinem generis, uitiũ formaæ, proinde ciuilitatis eſt, nemini ſuum refricare uulnus, nec hulcus tangere.
Aurum igni probatum. LVIII
. 1 4„ à8—* 3 2*2 2 4 2 O22u%6 g doM‿αααφονε, id eſt: Aurum igni probatum, dicitur is, cuius fides rebus ad,
uerſis explorata, ſpectataq́; eſt. Vtitur hac ſimilitudine M. Tullius in epiſtolis familiaribus.
Pindarus item in hymnis:
4 0
0* u6g Jαμισ ενικνυας ε⁵ σφν μφά⁴σ, id eſt: Aurũ coctũ oẽm nitorẽ oſtendit. Theognis
Ediode T'e&᷑πααιςικ τπ⁴σι εντ E ααάο 19, 8ν 85 d*ε†ρνο XSᷓug p, L5u 3& 2ℳ. 9 H6 Aο Oœoo ⅞νν. Idem alibi:. F1 SB6σο̈ sᷣ¶/ ϑ* I⁴να,νν ν&ᷣά μ̈νααεςα
XSuνςι έeερερρ‿α,ισeρν άmς eπσασν ᷑æqA YVſurpat hanc collationem diuus Petrus
apoſtolus epiſtola priore, ⸗oeαν τιμαιέτκιο νσνν φ ποννν εαις ud dN A.30, id eſt: Multo precioſius auro, quod perditur, ſiue auro peſtifero, quod tamen per ignẽ pro⸗
batur.Eſt autẽ illud auro non citra miraculum peculiare, ut igni non ſolũ non fiat deterius, ſed magis ac magis eniteſcat.Itidẽ is, qui uere bonus eſt, obiectis malorũ procellis, illuſtrat
animi uirtutẽ, nõ amittit. Plinius libro triceſimotertio ſcribit ob eam præcipue cauſam aurũ omnibus metallis prælatũ, quod uni rerũ nihil igni depereat, tuto etiã in incendijs durante
materia. Quinimo, quo ſæpius arſerit, hoc magis proficiat ad bonitatem. Idq́; argumentum eſſe probi auri, ſi ſimiliter rubeat, ut ignis, atq; ipſum obryſum appellant.
b— Lunam detrahere. b LIX rp A.Aul Arαᷣ id eſt: Lunam detrahit. Conſueuit dici de eo, cui res uehementer aduerſæ uiderentur. Interpres Apollonij in librum quartum, natum autumat ab Aglaoni, ce Hegemonis filia, quæ cum ob aſtrologiæ peritiam, lunæ defectus præſciret, iactabat ſeſe
lunam è cœlo deducturam in terras. Eam uocem tam arrogãtem audiuit Nemeſis, moxq́;
pœnas ſumpſit. Atq; hinc prouerbij origo. b Leonis ueſtigia quæris.
LX TS AtoO hLru 2erde, id eſt: Leonis ueſtigia quæris. Dicterium in eum, qui uerbis ferox
eſſet, re timidus. Ductum ab apologo quopiam Aeſopico, quo narrant uenatorem quen⸗
dam paſtorem obuium rogaſſè, nuncubi leonem uidiſſet, ut eum ſibi commonſtraret. Atq; eũ reſpondiſſe:Equidem tibi leonis ueſtigia mox oſtendero. N eq; enim procul abſunt. Tũ ille, ſatis eſt, inquit, neq; enim ultra quicq́; requiro. Cõuenit cũ eo, quod alio poſitũ eſt loco, Errs ⁴ εμᷣασφυσνταάα άτowu Sure, id eſt: Cum urſus adſit, ueſtigia quæris. 4 Nooon una uehit nauis. LXI Od Alx&‿ vνς αeφ,id eſt: Non una uehit nauis. Prouerbij perſonã ante ſe gerit. Quo con ueniet uti, quoties maiorem hominum multitudinem ſignificamus, quam ut eos una nauis poſſit capere. V eluti ſiquis dicat, rou&uev rs od&α vακ⁸%, id Ablndoeoß 5 bi
————————————N——————Pn——
81 4 I 3 I 1 4
1 8
1 8
I
I
8
I 1
E
3
I 4
1 8*
3
171 6 8
3
8 1
1
I
11
I
I
4
ff 3
I
1*
„
4 LI — a 8 1
¹
1 3 1
1 3
1 1 8
2 1 1 4 12 8 ß
1 4 B * 2 —
3
3
—õ—ᷣ—ᷣ—ᷣ—ᷣ—ᷣ—ᷣ—ᷣᷣęO(O——-õ———

746 DES. ERRSMIROT. ADAGIORVIMI
nauis uehit. Eſt autem apud Theognidem: rνε odxα uεεσν⁸ς Ar, αιε⁷ν, obd, 27 TuT,
6 A'roug, ode vadg AIA dOTας y. id eſt: Hos non inuenies homines ſcrutatus& inter
Omnes, quos ſanè non uehit una ratis. “ Horna meſſis. b b LxII
Plautus in Muſtellaria, hornam meſſem prouerbiali figura dixit, pro maximo emolu/ mẽto, quaſi dicas, tantũ lucri, quantũ eo anno ſit ꝓuenturũ in agris. Comici uerba ſunt haæc: Jam pridem me Caſtor frigida non laui magis lubenter, Nec cum me melius mea ſcapha reres ædificatum. Hæc dicũtur à pſona puellæ. Tũ lena, optãs, ut ex ei Euentus, inquit, omnibus uelut horna meſſis fuat.
9
Id puella quippe ſimplex, quid ſibi uellet, non ſatisi
—
net ad meam lauationem. Huic figuræ cõſine eſt illud eiuſdem in Curculione: Vindemia
hæc, huic anui non ſatis eſt ſoli. ſignificat adeo bibacem, ut uniuerſum uinum, quod eo ſt
prouenturum anno parum ſit illius ſiti.
Siſyphi commentum. LXIII
2ꝙ,ℳ ꝙ reorg, id eſt: Siſyphi inuentũ. De cõcilio clanculario, uerſutoq́; magis quàm
honeſto. Simillimum illi, Od Voν‿σν μυάἀᷣ. Ariſtophanes. ́& άoπκ νενιαι EE&⁴Oꝓε εάφαφ‿ς τ‿μ ισσσν. id eſt: b Dein explicato dolos& artes Siſyphi. b Aiax apud Ouidium, obijciens Vlyſſi, quod Siſyphi referret ingenium, à quo genus duxe rat: Furtisq́;& fraude ſimillimus illi..
. Pergræcari. LXIII Si apud Græcos prouerbia ſunt, Xυκισιεενεισεέν Hετεν,& id genus alia complura quid eſt quo minus habeatur adagium apud Latinos, quod in Muſtellaria dixit Plautus, Pergræcari, pro eo quod eſt, genialem agere uitã. Nam quid ſit pergræcari, ipſa Plauti uer⸗ ba ſatis, indicant:
Dies, inquit, noctesq́; bibite, pergræcamini, Amicas emite, liberate, paſcite paraſitos, Obſonate pollucibiliter. 4 Hactenus ille. Græcorum gens male audit paſſim apud poëtas Latinos,& item apud Cice ronem non ſolum quaſi uoluptatibus addicta,& effcœminata delitijs, uerumetiam quaſi lu- brica fide.Siue quod olim Romanis adhuc rudibus& antiquam illam obtinentibus ſeueri tatẽ, Grærorum elegantia luxus uidebatur. Siue quod ſtudiorum æmulatio, ac mutuum odium in cauſa fuit, ut eiuſmodi probra de Græcis conſcriberent. Siue quod uere Græcorũ nonnulli tales apud ltalos fuerũt, quales eos depingit luuenalis, id quo nõ inficiatur& Lu/ cianus in libro de mercede ſeruientibus, ut ex illis gentem omnem æſtimauerint. b 1. Conos artoxya. StI Bh LXV. K‿ Srosuu, id eſt: Conus artoxya. De ſimilibus,& inter ſeſe reſpondentibus. Qui/ dam eruditi putant conon piſtorium eſſe inſtrumentum, non diſſimile Artoxya, quod pa narium ſcalptrum uidetur ſignificare. Cæterum ex his quæ mox ſequuntur apud Suicam, apparet Conos munuſcula quæpiam fuiſſe, quæ pueris dono darentur apta ætati, cuiuſmo di ſunt armillæ. Proinde uide, ne competat in eos, qui uili, leuiq́; munuſculo cõpenſant ope ram alicuius. 2.I b
4
M Ne ligula quidem dignus. LX V Noß VNe bn ³⁵0, id eſt: Ne ligula quidem dignus, dicebatur homo nequam,& nul/ lius precij. Quod prouerbij durat etiam hodiernis diebus apud Latinos uulgo iactatum.
Tametſi magis arbitror piſcis cordulæ uilitatem prouerbio feciſſe locum. i eſt pelamis, ul, ſi quod minor, ut teſtis eſt Plinius libro trigeſimo ſecundo, capite ſeptimo. 8*
3. Iuxta nauem. het. LXVII
xxr vaṍp, id eſt: luxta nauem dicuntur, quæ digeſta ſunt ordine, quæc; quadrant ac co-
gruunt, propterea quod inſtrumenta nauium ſuo quæq; loco reponi ſoleant. Equidem a
Aubito num in his uerbis ſit prouerbiũ, quæ adſcribuntur, uurà ⁸swsid elt: uxta,
us forma, q́; plurimũ cõmodi capiatut:
ntelligens: Quid, inquit, ea meſſis atti/
☛—— p g—

Lophanes i Xafnie
3,, ne, Kid genum
os, quod in Muſſekenaun am quidtpergracnſtin
pudpos latnaiindi endaan Hnßna⸗
d uniumilhmcimts
od ſtud'otum xmuminm
coſcnberent. Sile quctn 1 gt luuenals id quoh gentemomnem Aun g
ntum non dill
his quxmoxſecumr i,
arenturg
ai uiſ leuich mante 1
f, taturhorotf it deddfecſebon 9 odo apite ſeptino— b oin
fdine qurs huub ſetoreaees 9
diuſculum, ut accipias incrementum amplius. Nam minuta latis di
ſbo intrò, ubi de capite meo ſunt comitia
mitijs Romanorũ, in quibus populi ſum
Item quemadmodũ Græcci dicunt?si 6ενπνρp id eſt Lari ſacrificant, ĩta Plautus modũ indicat apud Latinos dici ſolere: Cereri ſacrificant, ſiquãdo in cõuiuio uinũ deeſſet,
Quaſi piſcis itidem eſt amator lenæ, nequam eſt, niſi recens.
Ediuerſo nihil differt ab inimicitia, intempeſtiua beneuolentia,
* .
GCRHILIADIS QVARTAE CENTVRIA I. nauem carbaſa. neq; enim omni nauigio quæuis uela congruunt. luxta cubitum profecit. b orʒ*νςα⁴b:edic's, id eſt: Iuxta cubitum profecit. De eo dicebatur, qui promotus eſſet ad meliora: ſiue cum quis ordine legitimo progreditur, ſiue cum magnis proficit acceſſioni bus. Cubitus enim& modum ſignicat. ut intelligas nihil tranſiliendum,& modum gran/
gitis, aut palmorum por
747
rectu metiri conſueuimus. W De tuo capite anfur comitia.
Prouerbiali figura dixit Plautus in Kulularia. ra
2
De liberabatur enim, ducturus ne eſſet Puellam.nos ne, quam amabat. Sumptum eſt à co-
orũ, in quit pb tragijs noui magiſtratus creabantur. Itaq; cũ ſtatui/ tur de re quapiã, à qua pẽdeat felicitas alicuius, tũ de capite illius fieri comitia recte dicẽtur
b Vſq; ad rauim. LXX Quemadmodum Græci dicunt,&⁄εν⁴⁴α 5, id eſt: Vſq; ad ſacietatem, ita Plautus,& qui/
dem lepidius dixit, uſq; ad rauim, pro eo, quod eſt, improbe, ſæpius, clamoſe, adeo ut uox
* 3 ⁸%
Huccine detruſiſti me ad ſenem parciſſimum, Vbi ſiquid poſcamus ad rauim poſcamus prius
etiam toties uociferanti rauceſcat. Eſt in Aulularia, ad hunc modum:
Quaàm quicquam detur.
Cereri ſacriſicant. 3 xXXI prope/
propterea quod in huius ſacris nefas eſſet inferre uinũ, ſicut apud Græcos in quarundã dea
rum ſacrificijs, ut oſtendimus in prouerbio, uσλ αυκα. Locus eſt in Aulularia, his fermè
uerbis: Cererin Strobile has facturi nuptias? Qui? Quia temeti nihil allatum intelligo.
Inutilior Blace. LXXII
ande ενιινσ‿ν, id eſt: Blace inutilior, aut nequior, in hominem nihili, nulliusq́; bonæ
frugis dicebatur. Sumptum à piſce uſq;adeo uili, ut à canibus quoq; faſtidiatur. Eſt autem piſcis, non diſſimilis Siluro.
AArrs. b LXXIII
Nuris, uulgo dicebatur, qui per uim raperet aliena. Natũ ex euentu huiuſmodi. Tem
poribus Aetolici belli, tanta frumentariæ rei penuria incidit Athenienſibus, ut pauperes co acti fame captiuorũ farinã diriperent, inde uox traduci cœpit ad hominẽ quocunq; modo ſceleratũ. Plutarchus in cõmẽtario de curioſitate, diuerſam huius nominis originè reddit. Nempe cum Athenis fame uehementer laboraretur,& hi qui iuſſi fuerant, frumentũ non
efferrent in publicum, ſed domi clanculum molerent, ac noctu, curioſi quidam obambulã,
tes obſeruato molarum ſtrepitu, eos prodiderunt, atq; hi quidem Aliterij dicti ſunt, quem/ admodum& ſycophantæ. b 11Ee DPilcis nequam eſt, niſi recens, b„ LXxXXIIII Piſcis nequam eſt, niſi recens manet in hunc uſq; diem uulgo celebre. Dicitur autem pe/ culiariter in hoſpitem, aut uulgarem amicum, qui primo quidẽ aduentu non ingratus eſt, cæterum ante triduum exactum, putet. Plautus:
Alexidem quiſpiam citante Athenæo, quod cũ nonnulli frugaliores abſtine,
locatur apud
rent ab ijs, quibus eſſet anima, ipſe nihil huiuſmodi attuliſſet, nempe mercatus piſces mor/ tuos. At hodie qui uendunt, tremore manus aſſimulant uiuere, ante biduum mortuos. b Nil homini amico eſt opportuno amicius. LXXV
Gratiſſimum eſt officium, quod præſtatur in tempore. Cõtra intempeſtiuum officium,
. 3
plerui moleſtum eſſe ſolet. Plautus: b Nil homini amico eſt opportuno amiciug. b
1. Aſinum in rupes protrudere. Prouerbium olet, quod ſcribit Horatius in epiſtolis:
Rr 2
LXVIII

„4s DES. ERASMI ROTER ODAMI ADAGIORVNA
Qui male parentem in rupes protruſit aſellum. adrabit in quoſdam peruerſo natos ingenio, qui cum ipſi nõ ſapiant, nolint tamẽ bene conſulentium monitis obtẽperare. Hi ſunt etiam ultro, quò tendũt impellendi, ut uel malo docti tandem agnoſcant ſtultitiam ſua m. Natũ eſt à ruſtico quopiam, qui cũ aſinum ſuũ alpes niuibus obtectas duceret, isq́; freno nõ obediret, iratus in rupes protruſit,& merito: Quis enim inuitum ſeruare laboret? 8 Videre mihi labda. 1 LXXVII Aouſe 2 ⁴σum, A. ανσ ou As Hi 8g, id eſt: Mihi uidere& labda iuxta Lesbios, fel⸗ latricem indicat, uelut ænigmate primæ literæ, quæ communis Lesbijs,& uitio quod ei tii, buitur genti, quemadmodum indicauimus alibi.
Poſtica ſanna. b LXXVII Perſius poſticam ſannam, prouerbialiter appellat clanculariam irriſionem, à geſtu ridẽ/ tium aliquem à tergo: 3
Poſticæ occurrite ſannæ. ldem: O lane à tergo, quem nulla ciconia pinſit Nec manus auriculas imitata eſt mobilis albas, Nec linguæ tantum ſitiat canis Apula quantum. Nam huiuſmodi geſtibus ab occipitio derident quidam. b Coruus ſerpentem. o LXXIN x55ε ε ⁵ꝓi, id eſt: Coruus ſerpentem, ubi quis ſuoipſius inuento perit. ſumptum ex apologo quodam Aeſopi. Coruus eſuriens ſerpentem in aprico dormientem conſpicatus rapuit, Aquo morſus perijt. Cognatum ei, quod alias retulimus, οτπένάχατνμρ mοGορννσνον, id eſt: Cornix ſcorpium. Torquere licebit& in hominẽ ob edacitatem periclitantem, ueluti Dio genes Cynicus, comeſo polypo crudo, perijt. b 4 Caneil haſta. LXXX ra oνέεοαι ϑςπωο, id eſt: Cænei haſta. Cæneus è puella cõuerſus eſt in uirũ, annuẽte Neptu- no. Cui illud etiam donatũ eſt, ne ſaucius ullis uulneribus fieri, ferroue occumbere poſſet, quẽadmodũ refert Ouidius duodecimo transformationũ libro. Ferunt hunc certaſſe cum AvollinePraterea morem huic fuiſſe, ut qui ad ſeſe uenirẽt, iuberet per ſuam haſtam iura- re, unde prouerbiũ erreptue indicat enarrator Apollonij in Argonauticòn primũ librũ. epones. 1.XXXI nrouee, id eſt: Pepones, prouerbiali conuicio dicuntur homines molles& effœminati, parumq́ʒ uiri. Homerus lliados. B. b b Q'rs'roieo a, SyXE BMi Geg, od d oi. id eſt: O pepones, mala probra, Achiuæ non enim Achiui. Euſtathius in ſeptimum huius operis librum, oſtendit ſimilitudinẽ ſumptam ab eo fructu, qui ſimulatq; maturuit, dulcis quidem eſt, uerũ flaccidus& inutilis. Quanq́; eadem uoxali
quoties non conuiciantis eſt, ſed blandius& amicius appellantis. uelut lliados. z. 'εισα σae., ic eſt: O pepon õ Menelae. Pdrο‿ ςρσμν☛☛ν⁸ι⁴o. LXXXII
OD̃ᷣræci prouerbiali cõuicio fordidos& impendio parcos, 5⁵νmOάκιμα⁴σι κοε appellãt, ducto co/ gnomine ab ijs, quibus ſordes in unguibus inſidẽt, nec tantillũ ſumptus facere uolũt, ut ton ſori dent nummulũ, qui repurget ungues. Nam νπ proprie ſordes eas ſigniſicat, quæ in ſummis unguibus manuũ ac digitorum colliguntur. Quidã adagium ſic efferunt,&xαͥνσ⁵ a&u r uao, id eſt: Moleſtæ ſunt mihi illius ſordes. Latini item immoderatam parſimoniã, hoc eſt uitium luxui contrarium, ſordes appellãt: hominem ei uitio obnoxium, ſordidum.
fuuenari. b LXXXIII
— 2 72.„„.„„„„„„,
4 luuenari dixit Horatius, tum noue tũ prouerbialiter, in arte poëtica. Græci item, 1edep, vecvyi&d,vscveVa, Conſimili modo uſurpant, pro eo, quod iuuenum more iactantius, inconſi- der atius, inconſultius agere, aut ſiquid aliud ei ætati peculiare uidetur. Quod quo longius traducatur, hoc fuerit uenuſtius, ut ſiquis orationem floridam, phaleratamq́; dicat vrcuidig
Eiuſdem eſt formæ yuuαιαννν ꝓro geſtu, cultuq́; repræſentare mulierem.
Laudant ut pueri pauonem. LXXXIIII Prouerbij faciem habet, quod ſriꝑſt luuenaiis in auaros qui carmina landant duruui
84

dos beni,fenue ocauit
onũ libro. Ferunt hunia
rdοναν r5. 9%, 1 ret impenſis. Hinc natum, quod Hipparchus Piſiſtrati filius Academiam muro ſepſit. Atq; huius rei nomine, magnam pecuniæ uim, ab Athenienſibus exegit. Autor Suidas.
A d prouerbij ſpeciem accedit Horatianum illud.
——yyy——— ——ÿÿ—
GCHILIADIS QVARTAE CENTVRIA 1. nihil autem largiuntur poẽtæ. b Didicit laudator auarus Tantum admirari, tantum laudare diſertos,
Vt pueri Iunonis auem. ldem alibi:
Probitas laudatur& alget. 4 ⸗ Notior eſt metaphora, ́; ut oporteat explicare. Quidius alicubi de pauo. Laudatas oſtendit auis lunonia pennas
Si tacitus ſpectes, illa recondit opes.
AWVXMTATI. LXX XV Acvuæτie olim appellabatur formidoloſus. Clearchus in Vitis, ut citat TZenodotus 2
ait quorundam epati uitium quoddam accidere, quod eos timidos reddat, atq; hinc pro
uerbio iactatum cognominis ſcomma. Videtur autem cõpoſita uox, à π /νOoομ uou in 2
Fuog palleant plerũq;, quibus epar eſt uitiatum, id quod apparet in amantibus. pallor autZ
ormidoloſis conuenit.— 92 b 1
Emori riſu. V LXXXVT
Prouerbiales hyperbolæ ſunt& illæ: Emori riſu, defuere riſu, pro uehementer ridere.
Homerus lliados. 2. I.. uerer Tlcere. Ardy unspee ayꝑo
XSHο&νιαρρσ,μeιιννεκέέ Lnvop. id eſt: Deinde procorum ſplendida turba b Præ riſu emoriens nimio ſuſtollit ad alta Aſtra manus
Vſurpauit& Terentius in Eunucho: Omnes riſu emoriri. Hipparchi murus. LXXXVII d eſt: Hipparchi murus, dicebatur res quæpiam, quæ magnis conſta/-
S Hodie nullus, cras maximus. b LXXXVIII Orucd R 0?die ννινοο bᷣνπυααε νμ. ic eſt: 8 Qui nullus hodie, cras erit uel maximus.
De eo, cui repente præterq́; ſpem ingens aliquis honos acceſſerit. Et uulgo, qui ex infima
conditione ad dignitatem euehuntur, è nihilo dicuntur emerſiſſe. 2 Samiorum mala metuis.— LNXNIN
T& αισαάινm toνυνε, id eſt: Samiorum metuis mala. Dictitatũ de ijs, qui metuerent pro ditionem. Narrant, Athenienſes olim in Samios, quoſcunq; cepiſſent, inclementius ſæuiſſe
74
atq; alios interemiſſe, alios confixiſſe ſama, id eſt ſupplicij genus. Samij uiciſſim ſiquos cepiſ
ſent Athenienſium, hos ad eundem modum excruciabant. Pygmæorum acrothinia colloſſo adaptare. XC
Auνοανετ πωουαοαmρν ⁵αιꝓόαιαωσρ εαιφρμόινενι,qid eſt: Acrothinia Pygmæorum coloſſo accõ, modare, dicebantur, qui inanem ac ſtultam ſumerent operam, aut qui præter decorum mi/ nima maximis adaptarent, V eluti ſiquis rem friuolam& minutam ampliſſimis, copioſiſſi/
misq́; laudibus proſequeretur. Philoſtratus in Niceta. à-*ꝙ uœε&&*⁵εο⁶ive uαα ⁶εmιαοσνσντ
2cοαρνόια οαο id eſt: Nõ intelligebat aũt ſeſe Pygmæa acrothinia coloſſo accõmodare. Quãq́;
Suidas hunc locũ citans u*αυμν, οων dicit, nõ αυα. Meminit adagij Euſtathius in Odyſ⸗-
ſeæ. v. Coloſſi dicũtur uaſtæ prodigioſæq́; magnitudinis ſtatuæ. Pygmæorũ, qui longiſſimi
ſunt, duos pedes& quadrantem nõ excedunt. Porrò acrothinia Græcis primitiæ dicuntur
quod hæ ſoleant è ſummo aceruo tolli.&ερον ſummũ,& de frumentorum acerui dicũtur.
Dij tibi dent tuam mentem. 1201 Dij tibi dent tuam mentem, in inſanum congruit, ́ ſua dignum mente. Quid enim pre cemur infelicius ſceleſtis hominibus? Martialis: 5
Dij mentem tibi dent tuam Philoeni. Horatius:
Quid facias illiciubeas miſerum eſſe libenter 12 Quatenus id facit. Contra Demea Terentianus:Mentem meliorem uobis dari. 1 Cura eſſe, quod audis. XoII
Rr, Cura
749

750 DES. ERASMI ROTERO DAMI ADAGIORVMN
Cura eſſe quod audis. b b Conuenit in diuites, qui ita demum felices fuerint, ſi id ſtudeant eſſe, quod audiunt ab adu latoribus. Carmen Horatij ſic habet, u Tu recte uiuis, ſi curas eſſe quod audis. lactamus iampridem omnis te Roma beatum. Sed uereor, ne cui de te pluſq́; tibi credas. Cautus enim metuit&c. xXomn Qui non ex animo/ ſed mali metu continent à ma leſicio, in eos quadrabunt hæ prouer/ biales eiuſdem metaphoræ. b Cautus enim metuit foueam lupus, accipiterq; b Suſpectos laqueos, adopertum NMiluius hamum. Similis eſt illa de fuſte. Vertère modum formidine fuſtis. b Si coruus poſſit tacitus paſci. XCIII Si breuis apologus/ autore Fabio parœmiæ genus eſt, cur non illud etiam prouerbijs an numeremus, quod ſcripſit Horatius: Sechtacitus paſci ſi poſſet coruus, haberet Plus dapis,& rixæ multo minus, inuidiæq́;. Quidam exiſtimant mutuo ſumptum ex apolo go, quem in libro de deo Socratis refert Apuleius, de coruo prædam nacto, quam uulpes ita intercepit, dũ arte perſuadet illi, ut ca- nere incipiat. Quadrat in eos, qui ſiquid bonæ rei nacti ſunt, continuo iactant, oſtentantq́; atq; ad eum modum efficiunt, ut alij tum obſiſtant, quo minus eiuſmodi plura commoda nanciſcantur, tum quæ nacti ſint interuertant. Clauam extorquere Herculi. XCV Qui ſii uendicare conatur, quod alius iam potentior occupauit, non infacete dicetur clauam uelle Herculi extorquere. Idq́; iampridem apud eruditos prouerbij uice celebratur. Natum eſt autem ab apophthegmate Maronis, cui cum Zoili quidam uitio darent, quod non paucos Homeri uerſus pro ſuis uſurpaſſet, reſpondit, hoc ipſum magnificum eſſe faci- nus uel Ioui fulmen eripere, uel clauam extorquere de manu Herculis. Bis interimitur, qui ſuis armis perit. XCVI Mimus eſt prouerbialis, incertum cuius. Senecæ titulo celebratur, ſed falſò. Bis interimi tur, qui ſuis armis perit. Magis dolent incommoda, quibus ipſi dedimus occaſionem. Na-
tum apparet ex Aeſopico apologo. Hunc Gabrias quidam uerſibus iambicis complexus eſt ad hunc modum: b
BAX4 su aed ⁶εν.emκηι AX„ XOεϊ νππαο τQRι⁴ϑ αως e. BAXEꝙ&b150& Sr-e KH0 KOp, Bo S, ſ Eop As p Fιρ̈ ν½. id eſt: uondam icta pectus aquila uulnus inſpicit, Multumq́; lachrymans præ dolore conſtitit. Pennatum ut autem ſpiculum cernit, papæ, Ait, ala me aligeram graui exitio dedit. Adagium græcum, quod ex hoc item apologo ſumptum eſt, alio diximus loco.
*
Mulierem ornat ſilentium. XCVII Sophocles in Aiace flagellifero: b ruuœsi KOG,◻μ„ cd. id eſt: Decus addit uſq; ſœminis ſilentium. Sententia prouerbialis. Mulier animal natura loquax, nulla re magis cohoneſtatur, quàm ſilentio, maxime apud uiros, cum de rebus ſerijs agitur, Sumptum eſt ex Homero, apud quem eſt non ſemel illud: b MO A&r εον uα⁵ας. id eſt: Viris fuerit oratio curæ.
Mes Aluus Paulus ius facit mulieribus,ut uel in eccleſia loquantur, ſed domi uiros ſuos in/ errogent. b
Imitabor Nepam. b XCVIII
ur, qui retrocedit. Id erit prouerbialius, ſi torqueatur in eum, qui in
lImitari Nepam dicit 4212 deterius

CHILIADIS AVARTAEB CENTVRIA 1I. 751
deterius uſq; degenerat, Enντ‿,νμαισναραρμννν. Nam Nepa, quemadmodum autor eſt Eeſtus
Pompeius, Afrorum ſydus, appellatur cancer, uel, ut quidam putant, ſcorpius qui& ipſe re
trogradus eſt. Plautus in Caſſina: Retrouerſum cedam ad parietem. Imitabor Neban Quod alius condiuit coquus, aliter condiam. b XO 1X
Vbi quis rem omnem nouat, ac perturbat, conueniet Plautinum illud ex eadem fabu,/ la, non dubium quin prouerbiali dictum forma. 4
lbo intro, ut id quod alius condiuit coquus ego nunc uiciſſim, Vt alio pacto condiam, quicquid prandij eſt, ut paratum ne ſiet. Sietq́ʒ ei paratum, quod paratum non erat. dODO di puerulos præcoci ſapientia.
Apuleius in apologia ſecunda, uerſiculum hunc neſcio ex quo oèta citat brem: Odi puerulos præcoci ſapientia./& Aow ctle‿ut Se b
Vulgo inualuit opinio, ut credant puerulos maturius ſapiẽtes, aut non fore uitales, aut de- mentes futuros, ſimulatq; ad ætatem maturã peruenerint. Adaptare licebit ad diſcipulũ qui in ipſis ſtatim rudimentis ſibi placeat. b
8 „ceu uulgo cele/⸗
7& & CCo CAaAI E.
OHILIADIS QVARTAE CENTVRIA SECVNDA.
Abε‿ Irνπ. 4 oW⸗O⸗ I=O*, id eſt: Dureus equus, de clandeſtinis inſidijs dicebatur, aut ubi repente complures apparerent, qui latebãt antea. Sumptum ab equo
S Homerico, in quo Græcorũ proceres abditi, repente proſilientes Troiam
ceperunt. Hunc Homerus Durateum appellat, ut Odyſſeæ. o.. VIAioα ⸗ο N drrXS Elb rN Aμσσ εꝓ½
Sdo As-y‿ν πατορ᷑, 5N KA ve dH1S01,
As yelcp, GSs d⁴ονᷣ dο xxõᷣ õονυννᷣχνEe. id eſt:
Fatum enim erat perituram urbem, ſimul ingrederetur b Durateus præcelſus equus, qui clauſerat omneis
Primores Danaùm luctumq́; necemq́; ferentes Troianis.
Nec inſcitum fuerit, ſiquis ludum alicuius eruditi Durateum equum appellet, quod ex eo breui tempore ſummi uiri prodierint. b
Cum adſit uia ſemitam quæris. 8;
O'*O& r.ᷣ'Rg Tid do Drge. id eſt: Cum præeſto ſit uia, tu requiris ſemitam. Citatur ab Euſtathio in Odyſſeæ.. Eſt autem aναυννε ſemita, quæ diuerſa ſit à uia plauſtro/-
rum, quam regiam uocant. Conueniet adagium in tergiuerſatores, qui quo præſens nego/
cium ſuffugiant, diuerticula captant. E culmo ſpicam conijcere. b PEuſtathius Odyſſeæ.. enarrans hunc uerſum, quem nos alio citauimus loco:
AXN TAᷣ αm άςαμεοmꝓφάίόκςι 50Xν εσοέοωννε νιπυα‿εμσιανρ Oſtendit Vlyſſem ad prouerbium alluſiſſe, quod plene ſic efferatur. e αλά³ιάꝶασ ⁴ↄeν⁸σ tsip Mben,0 Sαg, id eſt: Ex cul, mo perſpicitur ſpica demeſſa. Etiam in ſene apparet cuiuſmodi fuerit iuuenis. Bvoodoναεν˙ννA.„ IIII
Buoος᷑οιμεκν⁹σν frequenter eſt apud Homerum, non citra prouerbij ſpeciem, pro eo, quod eſt alto pectore moliri quippiam,& clanculum in animo ſtruere inſidias. Tranſſatum à fũ/ damentis ædificiorum, quæ profunde iaciuntur. Odyſſeæ. v. ESNN KJyOSsLO H ps uοασσ⁴ιρμκνσο. id eſt:
Dicebant bene, ſed mente alta praua ſtruebant. Accerſitum malum. 1 V Pri.νοαςό εέι⁵eν, id eſt Accerſitum malum dicitur, cuius ipſe tibi cauſam præbueris. Homerus Odyſſeæ..c.ä. b H Toα̈‿ 5G. aς‿ 4◻&0p αιꝓι᷑ν̈ sκέ⁵. id eſt:
Næ mox perditus Irus habebit, quod ſibi quærit NYltro malum. en. .. 25. Rr 4. Eurymnus
III

752² DfEs. ERASMIROT. ADAGIORVMN 8 8 Eurymnus. 1 5 b. vr Evęuu0, id eſt: Eurymnus dictus eſt olim prouerbio, qui per calumniam conaretur 5 dos amicos inter ſeſe cõmittere. Nam hic cum moliretur ſerere diſſidiũ inter Caſtorem Pollucem, alterum apud alterum inſimulans, poſt deprehenſus, utriq; grauiſſimas pœnas dedit. Hoc autem ferè ſolet accidere ijs, qui malis artibus ſtudent dirimere eos, quos inſolu,- bili uinculo natura copulauit, ut uxorem& maritum, parentem& fllium, fratres. Fit enim ut hi redeant in gratiam,& præteritæ ſimultatis pœnas utriq; repetant ab autore. A furijs oriundus. 1 b vnI E*uvep Nrοε‿εαε, id eſt: A furijs profectus. Olim dicebatur tetra, fœdaq́; ſpecie, quiq;; uaun a HS, quemadmodum ait Ariſtophanes.ltem quod noxium& exitiale ſit, id à furijs ortum aiunt, quemadmodum Aiax in tragœdia: b
A5a od tõονεᷣꝓπQmQν αeνλα⁶ειέιιH. id eſt: b An non mucronem hunc furia cudit tartari. 11 Similes uidentur captiuis ex Pylo.. VIII F'olNAG 1G 2u VAANCOOGι Tose X O. id eſt:
Captiuis mihi, ſimiles uidentur è Pylo Laconicis. b Eſt apud Ariſtophanem, ni memoria fallor. Dici ſolitum de ijs, qui uultu ſunt miſerando, nempe pallidi, ſqualidi, macilenti. Pylus ciuitas quæpiam Laconicæ, quam obſeſſam Cleon expugnauit.Qui uero ſuperfuerant à cæde, ſecum abduxit Athenas, extenuatos, cõfectos, pallidos, deformi ſpecie, ſicuti conſentaneum eſt accidiſſe, tum ob diutinam obſidionẽ, ptæ ſertim in inſula deſerta, quæ rerum neceſſariarum copiam maligne ſuppeditabat, tum quod poſt expugnatam urbem complureis dies in uinculis habiti fuiſſent. ri ν!ν σ G 81 1X rVę„οſo αασς, id eſt: Gyrgathum ſpiras, in inſanum, fruſtraq́; uociferantem iaciebatur, Gyrgathus lectus eſt, in quo paralytici, menteque capti, quiq́; uocantur dæmoniaci, uin/ cti iactant ſeſe. b b Decora teipſum. b X rᷣᷣννσς ⁶σάννν id eſt: Honeſta teipſum. Iocus prouerbialis in eum, qui ſe magniſicẽtius ge reret. Nam+εααιεπςει uenerari eſt,& honorem habere. b 12 1 Byrzeni libertas. XI 3e uou α⁵ρερασνα id'eſt: Byzeni libertas, ubi quis audacius, liberiusq́; loquitur. A Byzeno quodam Neptuni fllio, cui mos fuerit mira in dicendo libertate uti. A2eddαος. XII A‿ νο prouerbiali noueq; compoſito uerbo dicebatur nugator, quiq́; rebus ineptis oblectaretur. Nam aπαι³εινναω̈i perinde ſonat, quaſi dicas, temere ridentem. quod uitij uel ſtulticiæ ſignum eſt, uel dementiæ. b b b Protinus apparet, quæ plantæ frugiferæ futuræ. XIII Adrina no ur SAA& Ad C,&νꝙ ð½υα G, id eſt: Statim apparet, quæ frugiferæ ſint fu- turæ. Vel in pueris elucet indoles futuræ probitatis. Protinus in diſcipulo præſentire licet profectum futurum. b 8 * Perijt ſus. XIIII Ar6⁴ ⁴ανμνένιν ⁶6 ds RA⁴ τ‿ρeeανιννν ε⁵ι ÿD)‿‿˙σ—⁷, id eſt. Perijt mihi ſus,& talentem, ́ nuptiæ. Dici ſuetum, ubi quis fruſtratus perdidiſſet operam& impenſam. Natum à quodam, qui cum apparaſſet ad nuptias omnia, non eſt eas aſſecutus. Affine illi: Oleum& operam perdidi. . AAO1HLoX△‿ʃ L5. XV AA**σρεαικμò‿εμςαικς, id eſt: Vtrinq; florens amor, olim dicebatur, quoties uterq; pariter eſſet incolumis, ac mutuo reſponderet amore. Nam dimidiati dicimur, quoties amicus diſtrahi/ tur, uelit altera pars noſtri. 1 . FEramphitheto bibiſti. XVI Auρριεέστ επmts, id eſt Ex amphitheto bibiſti. Dicebatur in eũ, qui meracius, ac largius potaret. Amphithetum enim erat poculi genus, ita factum, ut quauis ex parte poſitum ſta/ ret, nullumq́; certum haberet fundum.
Pronomi barba.“ XVII novds—ννσπꝙ.i. Pronomi barba, de prælõga dicebatur. Ariſtophanes in cöclonatrſch 457 8
——

CHILIADIS QGVARTAE CENTVRLTA
6 ½‿ yociu 70 TWeovdas ‿νQν EXGp XfAhbe. id eſt: Hincodes latuit ergo Pronomi Argyrrhium geſtare barbam. b Pronomus tibicen quiſpiam fuit prolixa barba, geſtamine non admodum appoſſto profeſ ſioni. Quandoquidem tibicinũ molliciem etiam prouerbia notant. Argyrrhius Aeuie dux quiſpiam fuit effœminatus& cinædus, nihil habens uiri præter barbam. Taxatur eodẽ in loco, Epicratis oratoris cuiuſdam barba, cui ob idipſum uulgari ioco cognomen inditũ αανιαισσσνν‚ eſte ſenario, quem Ariſtophanis interpres citat ex Dhatcne comico. Areε dlbxe Eᷣατ σάσανσνσρας ic eſt: 1 Rex barbæ Epicrates ſcutifer. 4
Barbam ob ſimilitudinem ſcutum uocat, ut& alibi,& πτ⁴αασόχ—σς* R⁴ο σαάοο ρα νν„bolp
I1. 7 53
Mα. Ariſtophanes in eundem: E'υν νπνᷣs odn oAiy lαπvcW. id eſt: Mihi barba multo pulchrior atq; Epicratis. Cõuenit igitur in quoſdam, qui alioquin molliſſimi, uultus ueſtiumq́; ſeueritate, uitæ conti nentiam præferunt. Eſt frequens iocus apud Lucianum in barbam philoſophorum, itidem apud Horatium: luſſit ſapientem creſcere barbam. 1 Martialis item in huiuſmodi quendam iocatur.ʒ etn b Omnibus ueſtigijs inquirere.— XVIII nRo Mxrso Irdp, id eſt: Omnibus inquirere ueſtigijs dicitur, qui ſũma cura, ſummaq; diligentia rem perueſtigat. Metaphora ſumpta eſt à uenatoribus. 8 S b Apros immittere fontibus. 3. 3112 RXIN Qui ſibi accerſit, optatue perniciem allatura, in hunc quadrat Vergilianum illudW. 3 Et liquidis immiſi fontibus aprvodsꝗ. Neq; enim id ſine prouerbij ſpecie dictum apparet. ar FEcanss podice. XX F'n ts œ᷑n, id eſt: E canis culo. Dictum uidetur à Luciano, pro eo quod eſt, rebus anxijs atq; anguſtis, quod ea pars arctior ſit huic animanti, quamobrem& excernunt difffi- cilius. Nam aſinum ſuum finit his uerbis. vταννα ƷοQπσ συντυνοσσ Jcᷣ̈woh K uα ε ινμάασα EOακρα ⁴ν ιάα d νοςνπμραοαανπ νπναο A& X-y=, AAN I. die yice Su Aαανρνᷣ*⁴νν,οσ τ A⁴emμά oμαασάφε&νασ εοοες, id eſt:Hic dijs feruatoribus rem diuinam feci, donaq́; ſuſpendi, ni mirum non è canis podice, quemadmodum uulgo dici cõſueuit, quin magis ex aſini curio ſitate, poſt multum deniq; temporis, idq́; etiam uix, domum incolumis reuerſus. Vulgo ia⸗ ctatur& in Zenonem, teſte Laẽrtio, quod in canis poſtico de Rep. cõſcripſiſſet, uel quod nimis anxie, uel quod inepte. Verum de hoc prouerbio meminimus alibi. , b Ecantu dignoſcitur auiilzl. XXI R efertur& hoc à quibuſdam, etiam ſi mihi nondum apud idoneos autores repertum. Ecantu dignoſcitur auis, alioquin non indignum, quod in prouerbiorum ordinem allega- tur.ſenſus congruit Crr lc duaſt uir, talis oratio. Iactatur uulgo ſimillimum huic:E plu/ mis auem dignoſci, id eſt, è cultu, ſpectari uitam& ingenium hominis. Canis ſæuiens in lapidem. XII XW, ig Aldop KyTSEG&, id eſt: Canis indignans in lapidem. Competit in eos, qur mali ſui cauſam imputant, non ipſi autori, ſed alteri cuipiam. Veluti ſi quis iracundiæ uitiũ iuuentæ, non ſtultitiæ attribueret, unde proficiſcitur. Plato libro de Rep. quinto, damnans eos, qui cæſorum cadauer deſpoliant, ait hos perinde facere, ut ſolent canes ſeuientes in la⸗ pidem, eo qui iecit omiſſo. Pacuuius apud Nonium in armorum iudicio. Nam canis cum eſt percuſſus lapide, non tam petit illũ qui ſe icit, q́; eum ipſum lapidem, quo ictus eſt petit. Profundum ſulcum. XXIII Bꝓιφ⁶ααυχeσναα id eſt: Profundum ſulcum. Refertur hoc& in adagionum collectaneis. addũt dictum deẽ ijs, qui cogitationibus profundis ac penitioribus rem expenderent. Sum, ptum eſt autem ex Aeſchyli tragedia, cui titulus, d/ſà?ni Jioag. In qua uerſus hi di cuntur de Amphiaraod::: B9p SNN d1νo◻ονσενιmᷣđjfsν E'ie rà tεα ⁸ελμχας οαᷣ‿ eVAMrUK. id eſt: Sulco è profundo pectoris fructum metens,
9

754 DES. ERASMI ROTEFRODAMI ADAGIORVR
Rectæ unde cogitationes germinant. Citatur aliquot locis in moralibus à Plutarcho. Mihi uidetur recte quadraturum& in eo. qui ſe metiuntur non ex aliorum opinione, ſed ex recte, ſecusue factorum conſcientia. 4 PBPlernioſus uſq; ad gulam.. b XXIII T3e A4 Qπ αμ̈ ανπ, id eſt: Hernioſus uſq; ad gulam. Quadrat in uehementer hernio, ſum. Carmen eſt apud Ariſtophanem in Equitibus: V r‿ prε ◻σσσαφενιν ππmM—mcç:ivo. ic eſt: Sis hernioſus oportet ipſam uſq́; ad gulam.— b Benignior pellace uulpe. Xxxy 7X³ſop Mοα εναν xAGεε‿⁷. id eſt: DPellace quanto eſt blandior uulpecula. De eo, qui commodi ſui cauſa ſimulat beneuolentiam. b Non ut prior lædam, ſed ut iniuriam retaliem. XXVI Senariũ hunc quidam ex Olynthia Menandri citant, quidã ex Therſita Chæremonis: H*9 odxX vaσ αοεν AG. r1⁴αυνέν μέιννᷣ‿. id eſt: b Vt qui prior nolim, malo laceſſere Sed iam datum malo retaliem malo. Conuenit cum illo Terentiano: Sic exiſtimet reſpon/ ſum, non dictum eſſe. b b — b Non nauigamus ad Hippolaitas. XXVII Oöox rrodirae iad Auε. Equidem ad hunc modum reperio ſcriptũ in uulgatis exemplaribus, uerum ex his uerbis non uideo quæ ſententia poſſt exſcalpi. Dicam igitur quid mihi uero proximũ uideatur, non quod alios uelim protinus ſequi noſtram diuinatio nem, ſed ut eruditis coniectandi ueri qualemcunq; ſuppeditem occaſio nem. Quid ſi legas, 0&△ mααετ‿α‿ τειοανσος νQπϑνοεε, id eſt: Non nauigamus ad eximios Hippolaitas, ut ſit ad, monentis parcius utendum eſſe rebus præſentibus: neq; enim nauigari ad eum locum, un/ de rerum eiuſmodi copia exuberat, ut quod temere prodegeris, facile poſſis ſarcire. Nam in Græcorum cõmentarijs hoc tantum adſcriptum inuenio, imν aε Hgoααα εντνμεον id eſt: De ijs, qui pauca poſſident. Hippola uero uetuſtiſſima ciuitas fuit Laconicæ non pro/ cul à mari, quam olim conſentaneum eſt ob portus cõmoditatem, mercimonijs fioruiſſe. Meminit huius Pauſanias in Laconicis, his quidem uerbis, ao εeν ⁸ερ‿eάν u60e is koo Cirug nod dννρ 35,d A 68. E †sVe RrO⁵⁴⅜Mν dr: idnovra 50 ioue, Jugiceg Auᷣo rauuos 1D b⸗ Asco Egei ic IoX 3Sip,&p rroe 5 Jle 1e OAτιν id eſt: Et ad mare templũ eſt V eneris,& ſtatua recta lapidea. Hinc recedenti ſtadia triginta, oſtia ſumma Tænari,& ciuitatis Hippolæ ruinæ ſunt. Et in his Mineruæ phanum Hippolaitidis. Meminit huiusur bis& Stephanus. Ne quam prætermittam coniecturã,& illud excute lector, num pro Hip polaitas legendum ſit Hippobotas, is eſt populus Chalcidenſis, cuius meminit Plutarchus in uita Periclis, olim opibus, gloria cum primis clarus.
Epiphyllides. b b XXVIII
Refertur& hic Senarius Ariſtophanicus inter prouerbia: E r1Ob Mic' TA 8 1 nO,h ScA⁴&αναμια— id eſt: Epiphyllides ſunt hæc&ã ampullæ merer.
Eum aiunt conuenire in blandiloquos,& phaleris uerborum inſtructos magis, quàm egre gijs factis. Epiphyllides enim Græcis dicũtur minutiores botri maioribus adſærentes. Calli ſtratus omnes minutulos racemulos Epiphyllidas appellari ſcribit, quod ſub pãpinis lateãt Nam hinc nomen, quod folijs adhæreant. Eſt autem id luxuriantis arboris argumentum. .. A2 οꝙuꝑ. XXIX A³& ννονσ prouerbialiter dicebãt ꝓ eo quod eſt, recẽs ab officina profectũ perinde quaſi modo ꝓductũ à follibus, ærariaq́ʒ fornace. Nã ab his ſiũpta metaphora Ariſtophanes: PNuν⁶ N noαι+νέ s1σ πάαινν Er'd vbvE ITvντ ⁸α A&οοροννσιννν dσm⁴ νέ avSAdeN. Porrò cinnabeuma uocatur exemplar& ſimulacrum, ad cuius imitationem pictores acſta tuarij ſignum effingunt, ac repræſentant. Vnde quod nuper natum eſt, id ao i³ν uusebe, uο uenire dicitur.
„„„ Super te hæc omnia Leparge. xXXT A v σόι τ‿ νεαα Ar ε.. 1 Hemiſtichium

CHIELEIADIS QVARTAE CENTVRIA II. 795
Hemiſtichium heroicum dici ſolitum in eum, cui ne poſt laborem quidem exhauſtum da tur reſpirare. Tranſſumptum à bubus, quibus perfunctis iam agricolandi labore, labor is etiam reliquus eſt, ut aratrum, reliquaq́; inſtrumenta domum referãt. Ea ſolent imponi, 1 ſit ẽ duobus robuſtior. Taurum autem Xemπααμφέά οp appellat, ob candorem pili. Puscln Laqueus auxiliari uidetur.* XXNI A.Od o TO MS N.yn. id eſt: Laqueus ita ut uidetur& bono fuit dictitari cõſueuit, quo ties incõmodum alicui uerteretur in bonũ. V eluti ſi quis Turca bello captus, ſeruiret apud Chriſtianos, isq́; hac occaſione noſtræ religioni ſacris initiaretur. Aut ſi diues ad motblam redactus, hac occaſione fieret ex luxurioſo ſobrius, ex impio pius. Huc pertinet, quod philo ſophus ille dicebat ſe tum proſpere nauigaſſe, poſteaq́; naufragium fecerat. .. AAus ird. XXXII
&⁴αυωε mε‿⁵νρ dicuntur, qui hauſtim, auideq́; bibunt, nec inter bibendum ſpiritum reci⸗ procant, ſed potum in aluum non ſecus atq; in dolium infundunt. Sonat autem aααιςε qua/ ſi dicas, citra ſuctum. Traduci poterit ad eos, qui ſermonem nullo delectu, nimis auide acci piunt. Aut qui immodica lectione obruunt ingenium, cum magis expediat, ſubinde cogita tionem admiſcere lectiondi¼. 4
. Amphidromiam agis. XNNIII
A.ʃ0 αρ ꝙ&έφν⁸ε, id eſt: Amphidromiã agis. Adagiũ ad uarios uſus poterit accõmoda
ri:uel ad eos, qui pueros oſtentant, ac circũferunt, aut munuſcula capta nt, ambiuntq́;. Sum/- ptum à priſca conſuetudine, qua mulieres, quæ in partu adfuiſſent,& in obſtetricando iu⸗ uiſſent, quinta poſt die manus abluere ſolent, ac puerum curſu laribus circũferre. Eoq́; die munuſcula miſſitabantur à cognatis, ſepiæ plerũq;& polypi: decimo à partu die nomè in- debatur infanti. De munuſculis huiuſmodi meminit& Terentiin pmaPhormionis ſcena. “ Canens uitæ palmum. XXXIIII Kp 7lid helb 7 Siov gd dubop, id eſt: Canens uitæ palmum ad Anethum. De parco dictum, qui re tenui, leuiculaq́; tranſigit uitam, atq; interim exiſtimat ſe laute uiuere. Morem hunc quibuſdam eſſe uidemus, ut cum nihil apponant in menſa, quod edi poſſit, ne ieiunum omnino conuiuium appareat, uarias narrant fabulas: aut cantillant, ut his mo dis ciborum obliuionem inducant conuiuis.. b Qui non litigat, cœlebs eſt. XXNV Diuus Hieronymus tanq́; prouerbio iactatum citat: Qui non li igat, cœlebs eſt. Indicat adagium, rixoſum eſſe omne cõiugium, nec eſſe tranquillã uitã, niſi in cœlibatu.luuenalis: Semper habet lites, alternaq́; iurgia lectus, In quo nupta iacet. minimum dormitur in illo.
4
Aſtipulantur huic ſententiæ uerſus aliquot prouerbiales, XA⁴‿ν̈ αμ᷑ην de S Aucdσυν puwi. id eſt: Mulier in ædibus atra tempeſtas uiro. Item: 2XO pαηαυς τάανέεα τπτνυιντπν f⁶.⁴μ+F id eſt: Incendit omnem fœminæ zelus domum. Item:
Od,p NHιααό ά˙άν bò Ag. ic eſt:
Muliere nil eſt peius, atq; etiam bona.
Sed Heſiodus, ut modeſtius, ita uerius opinor.
Od R„ Ti yu⁶ dxui AF Ler Fo„o„
xTNa&„, R Ee Kaui od S o. id eſt: Sots potior muliere proba, non obtigit unquam Vlla uiro, contraq́; mala nil tetrius uſquam eſt.
4
Præſtat uni malo obnoxium eſſe, q́; duobus. Ariſtophanes in concionatricibus ſenarium hunc prouerbialem refert: EVI J EaveXd. 1 Jop duoip ααναιανρ☛ꝙ ic eſt:
Vni atqʒ geminis præſtat inuolui malis. Quoties utrunq; malum euitari non poteſt, danda tamẽ opera, quo declinemus alterum, & in id quod minus habeat incommoditatis incurramus.. „.NXXIVNRtrunch. ö XXXVII
FEnarrator Apollonij citat hunc ex Callimacho uerſiculum:
A4xεop

756 DES. ERARSMI ROT. ADAGIORVN A sO KO, e BoOi 199) u*ρον xßvne. id eſt: Vtrunq; eſt, ſtimulusq́; boum, menſuraq́; terreę. 4 Dici poteſt de re quapiam ad diuerſum uſum accommodabili. Quemadmodum ſuperius oſtenſum eſt de gladio Delphico. Sentit autẽ Callimachus de uirga, quam&natui Graci uocant, Latini, ni fallor, decempedam. Eam aiunt à Theſſalis inuentam, pedum longitudi/ ne decem. Hac eadem paſtores pedi uice conſueuerunt uti. b Chius. XXXVIII XIO/ Rror, id eſt: Chius cacans. Ariſtophanis interpres in Pacem, indicat prouer/ bio iactatum in eos, qui contaminarent, cõſpurcarentq́; ciuitatem. Nam hac occaſione con ſueuerũt calumniam ſtruere Chijs. Vnde non perperam accommodabitur& in illos, qui captata occaſione calumniantur aliquem. Quemadmodũ lupus Aeſopicus agnum accu/ ſat, quod ſibi bibenti turbarit aquam. Ariſtophanes in ea, quam modo citaui fabulax H“ rA A αι 0 T*G 75 9*& me‿μσν οορσησ. id eſt: Ciuitas Chiorum ob tuum culum debebit. EPEurari littoris harenas. XXXIX Littoris hatenas furari dicitur, qui rem ab omnibus neglectam& incuſtoditam tollit, Ouidius in amoribus: Ille poteſt uacuo furari littore harenas,
Nxorem ſtulti quiſquis amare potert. Cõueniet cum illo, quod alibi retulimus ex Ariſtotele, in 6Oe, l*, id eſt: In foribus aqualem. Aptius per negationem uſurpabitur prouerbiũ, ut quis littoris harenas fureture
b W Colubrum in ſinu fouer. Ir.
O*—i Ep 7 An Ap, id eſt: Serpentem in ſinu fouere. Dicitur, qui complectitur amore, ſtudioq́; proſequitur hominem ingratum,& aliquando per occaſionem nociturũ. Sumptum eſt ab apologo quodam, qui eſopi nomine fertur. Eum Gabrias quidam iam- bis expreſſit in hunc modum:
Edλυνπν⁸ν †νε*ενς⁶ς ερμν ενμντν εςνν §οᷣ ou. e eNé cdero, ErANEE SJGn.Cra Kdve rαᷣασ Ouro„eυαινmοεεασ 2ue prog. id eſt: Sinu fouebat quidam agricola uiperam Gelu rigentem, at hæc calorem ut ſenſerat¶. Ferit fouentem, moxq́; perimit uulnere. Ingrati ad hunc benemeritos tractant modum. Eſt& alter apologus, de gallina fouente ſerpentis oua, quam admonet hirundo, ne in ſuã perniciem foueat.—“ 3 b Præter Sibyllam leget nemo.. n XLI Diuus Hieronymus irridens louiniani ſtilum, ut perturbatum& obſcurum ſcribit Plau tinarum literarum illud in eum quadrare:Has prætter Sibyllam leget nemo. Eſt autem hic locus in Pſeudolo Plautina, ubi quidam literas ab amica ſcriptas, irridens notulis male cõ- cinnatis, cuiuſmodi fermè ſcriptura mulierum: Quærunt, inquit, hæ literæ ſibi liberos. Alia aliam ſcandit. Has quidem pol credo niſi Sibylla legerit, interpretari aliũ poſſe neminem- An obſecro hercle, habentq́; gallinæ manus? Nam has quidem gallina ſcripſit. b Mihil profuerit bulbus. LLII Athenæus Dipnoſophiſtarum libro ſecundo, ſenarium hunc prouerbij nomine refert:
Dodé& vH oαλd Sp ved EXde. id eſt: Neruis carentem iuuerit, bulbus nihil. Martialis item:
Nriihil aliud bulbis, quàm ſatur eſſe potes.
Bulbus autem ad irritandam Venerem ualet. L icebit ad uerecundiorem uſum traheere, n prodeſſe ſtudium, ni uis adſit ingenij. b SOuua dantu,. b XIII M. Tullius libro epiſtolarum ad Atticum ſexto, àrοꝙανGο³ς eꝓλερο ν&ꝓεε, Lmdg⸗ eM6Io d*πνᷣẽmMꝝf p. b Meq; obiurgauit uetere prouerbio, r A 2⁴ευρμιέ. Vtitur eodem& alio quodam 355

———
————
eHILIADIS GVARTAE CENTVRIA II.„, Non admodum liquet quid ſibi uelit, niſi quod conijcere licet, uerſum eſſe poëtæ cui- ſpiã: eſt enim hemiſtichium iambi uod? net, o à fortuna da Salnia eſt en miltichium iambicum, quod admonet, quod à fortuna datur, id boni conſuen dum eſſe,& ferendum æquo animo, quod mutari non queat. 8— Sydera adde coſſſoo.. XLIIII Addere cœlo ſydera, pro eo quod eſt, adiungere, quibus ipſis ſumma eſt copia, prouerbi, ali ſchemate dictum, uel illud ſat ſigni fuerit, quod Ouidius ſecundo Elegiarum amatoriarũ libro, duobus prouerbijs intertexuitt:. b Quid folia arboribus, pleno quid ſydera cœlo, n freta collectas alta, quid addis aquas- 8 Pamphili uindicaio. fgéWKv Tasε‿ νσ roοQμσ⁶, id eſt: Pamphili ſublatio. Pamphilus hic ueteris comediæ conuicijs notatus eſt, quod ærarium expilaſſet. b. Pe aſo uelociorx.8 XLVI yονι εα αννχ‿, id eſt: Begaſo uelocior. Hyperbole prouerbialis de præuelocibus. No talabula de equo alauuau¹u. b b 1 „ Crepitu probabisds. XLVII Mard‿ dou‿‿εσι, id eſt: Plataga probabis. De ijs, qui ridicule explorant alterius in ſeſe animum ſumptum à uulgari ioco puellarum, quæ impoſito pollici, medioque digito papa/
ueris folio palmam illidunt: quod ſi crepuerit, amoris argumentum eſt, ſin minus, non amã
tis indicium.
.I 1ne.. 32 Multa docet fames. XLVIII ½m n0N.S 5 AAle ylyvero Aid doνναααα. ide/ b Fames magiſtra eſt artium complurim. QOuidius:
Ingenium mala ſæpe mouent. Perſiu:
Ingeniq́; largitor Venter negatas artifex ſequi uoces.
Multorum feſtorum Iouis glandes comedit. XLINX N0NSp rd-pC Jd Bc ꝓα‿υέν id eſt: Multorum feſtorum Iouis glandes come/ dit. De ſene, longoq́; plurimarum rerum uſu docto. perinde ualet quaſi dicas, multas uixit Olympiadas. Quercus autem loui ſacta. Prodico doctior. b L
Wod s*ραςαν⁵ρ⁵. id eſt: Prodico doctior. Aiunt hunc Prodicum in dijudicandis liti- bus& arbitrijs inter diſſentientes amicos, acerrimi fuiſſe iudicij. Ariſtophanes in Centau/ ro, citante Suida: ieee ty krris Ainxus, IeA iulc Aocdb e0⁴⁴ινον id eſt:
Ego nanq; ſi quis præter æquum fecerit,
Prodicum uolo negocium cognoſcere.. Subeſt autem alluſio ad uocabulum hominis. Prodicus enim ueluti præiudicatorem ſo- nat, qui ante de lite pronunciet, quàm ad iudices delata ſit. Fuit huius nominis& ſophiſta quidam, cuius meminit Plato locis aliquobbtꝗ.. ÅʒAkenqdico ne parentes quidem amici ſutntu.. L nx,⅝ O 5g,, vidpes, id eſt: Mendico ne parentes quidem amici ſunt. Diuitiæ con
ciliant amicos. Paupertas nec illos habet amicos, quos natura coniunxit. Tantum ualet in hominum uita, cuius momentum oportuit eſſe leuiſſimum, ſi res non ex noſtris cupiditati/
bus, ſed ex uſu metiremur. b b.
deE; NMualus ianitor. LII n05° ι⁶½, id eſt: Ianitor malus, id eſt, indiligens præfectus, aut cuſtos. Natum à dicto Thycionis cuiuſdam, qui cũ uideret Philippi copias, Iſthmicas anguſtias occupaſſe ‚ſic ait, AAον,νπυναυαονε ,αμλις OHννννονꝓέι πτι‿μονσανννιινι xe, id eſt: Malos ianitores uos O Corinthij Peloponneſus habet. Si quidem anguſtias locorum, Græci pylas, id eſt: portas appellant. 1 AugFi Chelidonden. LIII yS XA, id eſt: Audi Chelidonem, id eſt, in tempore curato tua negocia. Quidã Atheologo quodam ortum autumant, cui nomen Chelidoni. Nam aiunt huic fuiſſe morẽ, obſeruatis prodigijs colligere rerum exitus. Atque huius dDitlioalsantoe citatur Manaſcns
)

7ss prs. ERASMI ROTEROD. ApDaGIORVIN Patrenſs, 2 τρ 22εμινρ. Nonnulli malunt ad auem hirundinẽ referri, quod ſtridula ſt auis aclugubrtis, ſiue quod Veris pronunciet aduentum. Ominabitur aliquis te conſpecto. b 8 L — R B IAl ꝑ ri Adp, id eſt: Quite conſpexerit, augurium poterit capere. Dici conſi, euit in deformes, fœdoq́; aſpectu. Veteres ex primo hominis occurſu ſumebant omen. Oc- currere formoſo felix omen habebatur: occurrere deformi, nigroq́; contra Romanus qui/ dam imperator, Hadrianus opinor, ut erat omnium ſuperſtitionum obſeruantiſſimus, ex Mauri cuiuſdam ſcurræ occurſu, mortem ominatus eſt. llle iuſſus abire, dictũ addidit omi, noſius, totum uiciſti, totum feciſti, nunc deus eſto. Nam imperatores defuncti, ſolennibus quibuſdam ceremonijs referebantur in numerum deorum. luuenalis: Lcuiper mediam noli occurrere noctem. on admiodum miſces. b LV Od eαα ευυσ, id eſt: Non admodum miſces, id eſt, non multum potes, neque prodeſſe, neq; nocere. Pericles dictus eſt totam miſcuiſſe Græciam eloquetia ſua, quod arbitratu ſuo uerſaret omnia. Aſini cauda. LVI S8 35&A u oſ, id eſt: Aſini cauda non facit cribrum, ubi quis ad hoc, aut illud dice tur inutilis. Cribrum è pilis equinis fieri conſueuit, non è uillis aſininæ caudæ. Suſpicor hoc ex huius ætatis fece ſumptum ab Apoſtolio. 1 Abri uni Yu uand. id eſt: Ipſo cratere contingant mala. Dictari ſolitum de ĩj, in quos recidit, quos per inſidias in alios moliebantur. Craterem enim quaſi malorum fontem uo/ cat, unde πνννQν αμνQπιυeνi id eſt: Crater malorum. De quo dictum eſt alias.““ Gutta uinij. LVIn EToAειανιμοος Avuyloe Xosðσρν vcoπ‿‿ du ulvvro, id eſt: Gutta uini non miſcetur aqua ſe/ pius infuſa. Cum paululo boni nimia mali uis admiſcetur. Diluitur enim& euaneſcit, ſipau xillum uini, plurima corrumpas aqua. Bos porrecto ultra Taygeton capite. LIX 000 d⸗dW Ldεν raννκνινν½ Ʒε tννᷣτα Le, id eſt: Taurus porrecto ultra Taygetum capite bibit ex Eurota, de re uehementer abſurda. ſimillimum illi: Quid ſi cœlum ruat Na/ tum ex apopthegmate Lacedæmonij cuiuſdam.. is ab hoſpite quopiam interrogatus, quæ pœna foret adulteris apud Lacedæmonios, negauit ullos eſſe adulteros apud Lacedæmo/ nios. At inſtans ille, quid ſi quis exiſteret, inquit, quam pœnam darete s, inquit, taurum ma ximum dependeret, qui producto ultra Taygetum mòõtem capite, biberet ex Eurota. cuin q; hoſpes arridens,& unde taurus tam ingens: Lacedæmonius uiciſſim, at unde apud Lace
dæmonios adulter:
Ad cribrum dicta. LX TA&νε ααοισαννν⅜ρ, id eſt Ad cribrum dicta. Quæ uera, compertaq́; uideri uellent, ad hunc ap- pellabant modum. Finitimum illi, rà ex ριιισνια, ſumptum à diuinationis genere, quod ſu ſpenſo circumactoq́ʒ cribro peragebatur, quemadmodum alias indicauimus ex Luciano. b louis tergus. LXI Ade ‿ ο%, id eſt: Iouis tergus. De ſordida quidem, ſed tamen in uſum aliquem ſeruata. Nam olim uictimæ pellem ſeruabant in pompis Eleuſinis circumferendam, uel ſubſternen dam pedibus eorum, qui piaculo quopiam tenebantur ad expiationem. 3 8 b Mala ultro adſunt. b LXII Fertur& huiuſmodi ſententia in prouerbiorum collectaneis,«oN, ο⁵ Trε μει νενα Saνera, r&— Mad cA Aεμν νιοννσ½ id eſt: Bona uix accidunt ijs, qui quærunt: mala uel nõ quærentibus obtingunt. Idem& uulgo dicunt idiotæ, neq; tamen non uere: Mala ultro ad, eſſe, uel inuocata. Et tamen paſſim uitijs noſtris accerſimus bellum, lites, morbos, quaſi ſua ſponte parum adſit malorum. 3 . A Jnicinis exemplum habent. LXIII ExA yerSp T1 2⁶αειναυνα, id eſt: A uicinis ſumunt exemplum. Qui faciunt quip/ piam aliorum exemplo prouocati. Vicinus enim uicino morbum ſuum affricat,& malotii commercio reddimur deteriores. Huc nimirum alluſit Terentius in Andria: Crd

GHILIADISs QVvARTAE CENTVRIA II Quid iſthuc tam mirum eſt de te ſi exemplum capit? 5 My ſortitus eʒ.
EAα&α‧, id eſt: M litera tibi ſorte obtigit. Aenigma in ſtultos. Nam Græce Aoννοi hanc nitialem habent. Cum aliquando Dionyſio, M, in ſortibus obueniſſet, quidam per iocum ait, oεηνε fiouscis. At ille detorquens aliò, Aouονμμαάχα⁴σ A 00c, inquit.
210 Wn NIn Pythij templo cacare.
. 759
*
LXIIII
ε X, id eſt:l 4 Pythij templo cacare. Dicebantur, qui rem nefariam& periculo ſam faceret, quod Piſiſtratus tyrannus, extructo templo inſcripſerat, ne
exoneraret,& aduenam quendam deprehenſum è medio ſuſtulit.
quis inibi uentrem 8 In terra paupere. 1 Ep ε**⁹ 2a Sanswe ahfn. dc eſt: TXVw Egere præſtat in ſolo, quàm diuitem ſulcare fluctus. Satius eſt paululum habere tuto, quàm multum cum periculo. Nec placebãt cuidam opes de funibus pendentes, multo minus quas eripere, uentis in manu eſt.. Inter pueros ſenreexe. LXVII T xu Qινον εν ωις ꝓ, wolg, id eſt: Inter ſenes puer, idem at in pueris ſenex. Cõ aeniet in hominem grandiuſculum, maiorem quaàm ut puer uideri poſſit, minorem quàm ut uir. Dictum eſt autem ab æmulis in Hermogenem rhetorem. Accõmodare licebit in ho
minem ſic eruditum, ut inter idiotas uideri poſſit doctulus, inter eruditos indoctus.
In ſola Sparta expedit ſeneſceõre. eee LXVIII p c⅜ντν ε‿ν κ‿ ννναρ νκν, id eſt: Vna in Sparta expedit ſeneſcere. Dictũ eſt, quod apud Spartanos ſummus honos ſenibus habebatur olim. Torqueri poterit ad quoſſibet, penes quos uirtus in precio ſitt.„„ Ne maior thylaco acceſſio. IEXXIX Lucianus in Encomio Demoſthenis. ν ϑ 1. οοσ uXꝭνεαα roνονικυιαασς I⁴ρρράιαμάμά ι 1 ‿ενμένικννσςα εννσ⁴ιννε⁴ν½ ον αμροιQποοοπmααν,OQm—!⁷O˙hmVi T Sd. id eſt: At tu fortaſſe ue reris ne in te torqueatur illud prouerbiale dicterium, de male reſpondente proportione nempe, ne tibi thylaco maior ſit acceſſoria ſarcinula. Neq; me dam eſt in uulgatis exẽplari bus eſſe υανπιναααα, non νmσπιιάσσα̈καμα. Verum niſi ſcripturam mutaris, nulla ſententia po teſt elici.Eſt autem twioαυυαυκα à αἀπ, uelut oneris adtertura. Tranſlatum eſt autem à mu lionibus, qui præter legitimum onus, uaſcula quædam ſuerimponunt. Ergo eum digreſſio longior eſt quam ipſa res, uti licebit hoc prouerbio.. 4. Acarnici equt. XX Auxoνννεπσπο, id eſt: Acarnici equi, dicebantur equi maximi. Finitimum illi, cuius memi nit etiam Ariſtoteles ππ Ʒεασνςαα, id eſt: Equa heſſalica. Conueniet uti de re quapiã eximia, aut inſigni premio. Contribulis factus ſerua ordindem. LXXI reruee eyouche rüse ud r⁴ενν, id eſt: Tribulis factus ſerua ordinem, id eſt, poſtea quã alci- tus es in ordinem aliquem, fungere tuo officio, quemadmodum& cæteri faciunt. Natum A tribubus Athenienſium. Populus Athenienſis diſtributus erat in tribus duodecim, ad mẽ ſium numerum, rurſum unaquæq; tribus in triginta genera, quemadmodum uocant, ad di- erum numerum: unde„eε uocabantur, non coniuncti ſanguinis propiniquitate, ſed in
eandem tribus partem aſcttt. . Glaucus alter.
82 LXNII mAAμι ν¶ð łϋ!ꝑms S
de, id eſt: Glaucus alter ab equis deuoratus. Quadrabit in homi nem alendis equis exhaurientẽ facultates ſuas. A fabula natũ, qualis fertur& de Actæone.
1 Gorgonem Perſeus aggreditur. LXXIII réS„uνα ερνονενες εέενέρσν, id eſt: Gorgonem Perſeus adortus eſt. Vbi quis egregium faci/ nus inceptat. Notiſſima fabula eſt. Ne prouerbiũ quidem aſſcripturus eram, ni mihi reper/
tum eſſet in Græcorum collectaneis.. b 5 VNincula Tyrrhen. LL XXIIII Acαμ τ̈εο, id eſt: Vincula yrrhena, dicebantur odioſa negocia, quibus diſtrin/ gebatur aliquis. Traductum à uinculis, quibus T yrrheni captiuos uinciebant grauibus
&e moleſtis. Ss 2 Diun deli,

PDEs. ERASMI ROTERODAMI ADAGIORVM Diu delibera. ILNNVU, AS⁶ε ƷSNelap, id eſt Diu delibera. Non ſtatim aggrediundum negocium. Carmen imte, Auo PSNEAp, 1u LXx Og KeE. id eſt: Conſultato diu, multo ut præcellere poſii. Lente conſultandum at ubi ſtatueris mature, quod opus facto faciundum eſt. Qui ſe 33 faciunt, ijs non raro ſolet euenire Platonicum illud, ut feſtinantes in principio, ſerius p rd
niant ad finem.
760
uνeο dεεαννα, d eſt: Epimenidia pellis. De re repoſita, miraculiq́; loco ſeruata. In 37 nullis codicibus ſcriptum offendi Epimelidium, ſed deprauate, ni fallor. aſſcriptum erat hu/ ius pellem adſeruari abditam, ceu rem ſacram apud Lacedæmonios. Indicat autem Eude/ mus tractum ab Epimenide Cretenſi, qui legitur perpetuo ſomno dormiſſe quadraginta ſeptem annos, neq; paucos poſtea ſuperuixiſſe. Vnde conſentaneum eſt huius reliquias, ut miraculi monimentum ſeruatas fuiſſe.— b 4 Volaticum iuſiurandum. b.LXXVI T⁵μρ νκνρμςεμμοννιις εμςρνμι Ad eum modum appellabant iuſiurandum irritum, quod euaneſceret auolaretq́;, imul atq; pronunciatum eſſet, cuiuſmodi ſunt amantium.([Quanq́; Ariſtarchus apud Fudemum, uar uyriοασν accipit, quaſi tardum oporteat eſſe iuſiurãdum, neq; teme⸗ re proferendum. neq; enim ſtatim euaneſcere, ſi quid iuraris. 34 Superatus es à gallo quopiam. LXXVIII RNiue rude eεεν id eſt: Superatus à gallo quopiam. locus prouerbialis in ſeruos, qui dominos à tergo ſequuntur ſupplices, uidelicet& abiecti, cuiuſmodi ſolent eſſe galliſu- perati in pugna. Refertur ab Fudemo. b b BG.Tμμαςα. LXXIX Baraudοα de pinguibus dictum& impotentibus. Eudemus meminit addens eſſè legen dum xσνυομ. Quibus uerbis quid ſibi uelit, nondum ſatis liquet, niſi ſenſit exprobratam ingenij tarditatem. Etenim quæ uiuido ſunt ingenio, caput erigunt. Capite eſſe deiecto ebe tioris ac ſegnioris animi ſignum eſſe ſolet. Nam Græca uox hinc dicta eſt. Baràs enim pro- num ſignificat,& σαα caput. Conueniet in temulentum ac ſomnolentum. b FE æquo partire. LXXX tEl AA o, id eſt: Ex æquo da omnibus. Tranſlatũ ab ijs, qui conuiuiũ, aut hæredita tem patiuntur. Quadrabit in iudicem, aut principem, quem oportet æquabile ius reddere, Erαανι σέιςς 1 LXXXI tauu Aoßa dicebantur magnifica munera. Sic enim appellabantur apud Græcos, quæ poſtero poſt nuptias die, ſponſæ pater adducebat ſponſo, pompæ cuiuſdam ſpe⸗ cie. Præcedebat enim puer, candida toga, facem geſtans ardentem. Poſt hunc caniſſtrifer, poſt hunc longa ſeries adportantium aurum, pelues, reliquamq́; ſupellectilem, interdum& dotem ipſam. b 1..
Epimenideum corium.
In pedes retroceditit;¶/ b LXXXII r παό A εκνσνάσαχααεε, id eſt: In pedem retrocedit, de eo, qui metu dat locum potentiori,& re/- uocat ſe in tutum, ab athletis ſumptum uidetur. In armis acciſſat. b LXXXIII E 0˙, SeOlG RnSert, id eſt: In armis acciſſat. In eum, qui ſii placet, ſeſeq; quaſi cõtem/ platur in armis ſuis. Conueniet in quemuis ſibi ſtulte placentem. De Accone muliere, quæ ad ſpeculum inepte ſibi blandiebatur dictum eſt alibi. . In Lipſydrio pugnazs. LXXXIIII i Ae ud μμπς, id eſt: In Lipſydrio pugnas. Lipſydrium locus erat haud procul à Par 5 nethe, quem mœnibus cinxerant tyranni, qui profugerant ex urbe. prius condiderant A- mœonide, ſed in hos obſeſſos, uictosq́; à Piſiſtrati copijs, obliqua cantio cani cœpta eſt hu- iuſmodi.&&, Ae. †³νιον ποω⁴⁵‿οσέσσόιοᷣ ò Srce AA, AC.&e A)yX,„e 19 zx ci2, das Sον εμέααα⁶υν‿r˙εmινννυνσ ‿ιυέ, id eſt: Heu heu Lipſydrion, ſociorum proditor, quales uiros perdidiſti, ad pugnandum idoneos& claros, cum oſtenderent à qualibus eſſent orti maio⸗ ribus. Prouerbium dictum in ſtrennuos& bellicoſos uiros. 1ee Deſertum
8

GHILIADIS QVARTAE CENTVRIA II. 8 Deſertum obtueri 4½„ 2 4 2...... LXXX. ſ Heha aceh id eür Delertaum intueri dicebatur qui fixis& attonitis intueretur Aℳ lis. Metaphoram mutuati ſunt ab ijs, qui pelagus immenſum, aut ſolitudi citi i 2. udin tur. Citatur Ariſtophanes ex Polyido. Pegg 3. em taciti intuen/ Eſto promus X 3 2„ 5 8, 6 2. 4. X 4 7 fso Toαμας, ανα Rn. Ps-G WGP. ideſt: 2 XXVI. 8 Sis condus, in reliquis canis eſto ſi libet. Aliant dictum in eum, cui Wlias immerenti contigiſſet, peculiariter in Eunuchos.
84„„ 7 77.„ 1⸗ 7... I Lqxig8 vai⸗ id eſt:Ephemeri uita. De ij, qui ſtatim emoriuntur, aut pereunt. ab animan/- tibus, quæ ſic appellantur, quod ultra diem non uiuant. Ariſtoteles libro de natura anima, lium quin to, prodit ad hunc modum de Ephemeris: Hipanus, inquit, fluuius apud Cimme
rium Boſphorum ſub ſolſtitio fert, ueluti folliculos acinis maiores, quibus quadrupedes uo b lacres erumpunt, quod genus animalis in poſtmeridianũ tempus uſq; uiuit,& uolat, mox declinante ſole‚ ma creſcit,& languet, mox occidente emoritur, uita non ultra unum diem peracta, unde dαενο½ appellatum.ß n
ö(anis mendico auxiliauns. LXXXVIII
XVo ſo Boudöp, id eſt: Canis mendico auxilians. Vbi quis nobis aduerſatur& di uerſis ſtudet partibus, is cuius auxilio nitebamur. Nam canes infeſti ſunt mendicis, uelut
761
dοεαννυ, niſi ſi quando fruſto panis corrumpuntur- 5 lupiter aquilamn delealt. LXXXIN zeio&sν ννεκν, id eſt: Iupiter aquilam delegit. Vbi quis aſciſcit ſibi præclaros, ſuisq́; rebus accommodos. Poẽtæ ſingunt aquilam loui fulmẽ potrigere, quod hæc auis omnium altiſſi me ſubuolet, nec ictu fulminis lædatur. Eiuſdẽ uſus eſt opera in rapiendo catamyto puero. Aut minus animi, aut plus potentiaæ.— XkOC R.ονάη*μαάαον ρακέόαό⁸ν ‿⅜εα⁴ἀ‿ εοφꝓο id eſt: Oporteat aut minus animoſum eſſe, aut plus poſ ſe. Conuenit in feroces, quorum arrogantiæ non ſuppetant uires. Aut qui non timent irrita re, quẽ uincere non poſſint. ꝙęνouſ accipi poteſt pro ſapere. qui ſunt humili fortuna, ijs mul,/ ta diſſimulanda ſunt, quandoquidem quod uident perperam fieri, non queant uetare,& qd ſentiunt fieri oportere, non poſſint efficere.“ Felicitas à deo. b Lecr O8 G56„ Zeip Lu**α ερ B50*86. ic eſt:.. Felicitas datur deũm homini munere. ö Vt res noſtræ bene cedant, id in nobis ſitum non eſt, ſed à ſuperũm arbitrio pendet. Hycsfetzaz. XOII os& vαοεν, id eſt: Pilas hyſtricis dici poterit dicterium acriter in quempiam tortũ. Ab animante ſumptum, cui mos irritato, pinnas aculeatas, quibus illi tergum inhorret, teli ritu eiaculari, etiam procul, idq́; facit intenta cute. His igitur ora canum urgentium ſigit. Eſt au⸗ tem hyſtrix de genere Erinaceorum, niſi quod huic longiores aculei. India& Africa potiſſi mum hyſtrices generat, ut autor eſt Plinius libro octauo, capite trigeſimoquinto. Alter ianus. b. XCIII 400☛, id eſt: Ianus alter. Quadrabit uel in prouidum, ac circumſpectum, uel in an cipitem& perfidum. Perſiucs:s b O Iane à tergo cui nulla ciconia pinſit. 21 Sumptum à lano bifronte, cuius notior eſt fabula, quam ut ſit hoc ſoco percenſenda. b VIeſte circumfers ignem. XOIIII Fuα‿ι 307 ½ 5 He, id eſt: Veſte circumfers ignem, ubi quid ridicule fit. Aut ubi quis ſuum ipſius malum fouet, ueluti ſcortum, aut adulatorem, aut fictum amicum. Erinnys extragodaa. XOV. Euvd 2u †έιναέρς⁴ε, id eſt: Erinnys ex tragœdia. De fœdis aniculis. Sumptum ex Ariſto/ phanes Pluto, quo loco dictum eſt de Penia: b b Iοισ 25 vvVe Sip kn o νονεςͥ. id eſt: At forſan eſt Erimnys ex tragcedia., fie Strabo Geographiæ libro quarto, tradit inſulas eſſe decem in Oceano Gaditano nomine 1. 8 S5 3 Caſſiteridas
“ ee

„sr D 8 ERASMI ROTEROD. ADA GIORVM Caſſiteridas, quarum una Prorfm inculta ſit, in reliquis habitare homines colore fuſco tu. nicis utentes ad talos uſq; demiſſis ꝑectoribus cingulo obuinctis, baculos maniu geſtantes, in ſumma, perſimiles furijs tragicis. Quibus ex uerbis apparet hoc habitu furias in tragæ/ dijs induci ſolere. b
—
Aequalitas haud parit bellum. b OxvI T'οα ꝓσ ν‿ικαο επο⁸. id eſt: Aequalitas bellum haud parit. Aequalitate continetur concor dia. Inæqalitas diſcordiarum eſt mater.. 1 Pp iſcis primum à capite fœtet.„Loyn rXSdo ko KsœσνανςƷανννσέάς μάεꝙ⁵ id eſt: Piſcis à capite primum incipit putere. Dictum in malos principes, quorum contagione reliquum uulgus inficitur. Apparet ab idiotarũ uul/ go ſumptum. 1. 4
3
Etiam Bætylum deuorares. b 1 XOCVIII kA⁴* Bal riNop Sp raννο⁶, id eſt: Btiam Bætylum deglutires.In uoracem& omnia conco quentem. Nam Bætylus dicitur ſaxum illud faſcijs obuinctũ, quod pro loue deuorauit Sa turnus, ut teſtatur& Heſychius. b b Malum uas non frangitur. XCIX Tadrν ra, id eſt: Malũ uas nõ frangitur. Qui deterior, is nõr uaci anò εε5L Rral, id eſt: ũ trangitur. ide is nõnunq́; uiuacior, X in periculis tutior. Simili metaphora dicunt& hodie uulgo, malam herbam non perite. Etiam quercus bacchatur.. 5 808 xa] Ae Aαι⁴ι εꝓιπνεν. id eſt: Etiam quercus Maænas facta eſt. De ijs, qui uix deliniun- tur. Ab Orphei fabula, quercus ſua cithara demulcente. Mænades enim ſunt mulieres affia tæ Baccho. b.
CHILIADISs QGVARTAE CENTVRIA TERTIA.
Vita molit.
* Alios de his quibus citra laborem uita lauta contingeret, propterea quod
—
aliquandiu poſt frumenta reperta, farinæ faciendæ ratio neſciretur. Eſt autem farina para tior, Hcui libeat ueſci. Alioqui proſcindendum aruum ſerendum triticum, metendum, excu tiendum, molendum, pinſendum. Nonnullos de is, qui in magna rerum, quas deſiderarèt affluentia, uitam agerent, ut affine ſit illi quod alio poſitum eſt loco, àu ο&nauSon, id ell: Non enim ſpinaꝙ. ü 88
b Malum eſt bonum. b 11 CAN N Xl;p Wp T: u αα eραάχæO. id eſt: Bonum malum ſt, tempore datum haud ſuo.ʒ v Nihil gratum, quod intempeſtiuum. Pharmacum in tempore datum, ſaluti eſt ſecus datũ, mortem adfert. 1.. Cuaricum ſepulchrum.. III xaνπαιι ‿⁴ερςσ‿ id eſt: Caricum monimentum. De re magnifica, ſumptuoſaq. Sumptum à Mauſoli ſepulchro, quod eſt apud Caras. Plinius libro trigeſimoſexto, capite quinto, oſtẽ dit opus hoc inter ſeptem orbis mitacula cõmemoratum, idq́; potiſſimum ob artificum fa⸗ mam. Patehat ab auſtro& ſeptentrione ſexagenos ternos pedes. Breuius à frontibus toto circuitu pedes quadringentos undecim. Attollebatur in altitudinem, uigintiquinq; cubitis. Gingebatur columnis quadraginta ſex. Ab oriente celauerat Scopas, à ſeptentrione Bryax, à meridie Timotheus, ab occalu Leocares. Opere nondum abſoluto perijt Artemiſa. A Malunmunat. 11 KA, ε AO,p p S2 JKAlG. id eſt: Munus malum eſt perinde uti diſpendiu/.ʒ Nocet, non iuuat, qui largitur noxia. Veluti ſi quis aduleſcenti miniſtret pecuniam, aut ſtul
Inani
to imperium, aut indocto ſacerdotium-.
——

ITVRIA TERIMA
euidm, titz Poxmi
Loſcum uſirparedeuim
d gaodilis ſeculugab andum farmn uiämn ahuna contingert, un ao neccretur. Eſtaumnt
uim magna rerum qde ne hen 1 1
ſus Sirenarum cantilenas.
ctiis præferuntur, improbi pro
4
—-——————y—— ̃— ———=———
CHILIADIS QVARTAB CENT VRIA Inani ſpeflagrat... v xeci, wio, desauo verar, id eſt: Inanibus ſpebus incenditur. In eum, qui fruſtra ſibi ma/ gna pollicetur. Sp̃es enim ſtultis addit animos, etiam ſi procul abſint. Sapiens etiam ſi ſpe/ rat, diſſimulat. b 9 e. e
4 IIII. 76
Voluitur dolium. vI 4 2. 4* 2 5 4. 12. 3 endνσ o˙ ακιασ. id eſt: Reuolutum eſt dolium. In eum, qui commouetur alieno exem
At ſapiens tetragono ſimilis ſemper fixus eſt& immotus. Apparet eſſe natum ab hiſtoria Diogene in publico ciuitatis tumultu uoluente dolium, quam refert Lucianus libro de cõ/ ſeriberida hiſtoririaauau.“ CSCSCeram auribus obdis. VII 4„ 2 à. 7.„ 2„ 2— S6, ν εσππσηνκιασσε, id eſt: Ceram auribus oblinis. Qui recuſant audire uel æqua, uct
iniqua. Natum ab Vlyſſis cera, qua ſuas, ac ſociorum aures obturat apud Homerum, aduer
plo, ſiue inſtinctu, ad ſtulte, quid faciendum. Nam doliũ facili impulſu quò uelis uoluitur.
Cornui luſcinijs honoratiottte. vIIIT ÖH&s ASv d ‿αιπχα, id eſt: Corui luſcinijs honoratiores. Cum indocti do, bis, blaterones eloquentibus: rapaces ac furaces, cordatis& integris uiris.“ 4
Oròp vcu ννο I5 16 ³eρσσι*τππαρφeςοαωσκοά, id eſt: Commune niaufragium, omnibus ſolatiũ. Xlul to facilius fertur malum, quod nobis eſt cum omnibus, aut cum multis communeä.
8 5 4 S— Cypariſſi fructus..... X xuaανές αν σ, id eſt: Cypariſſi fru ctus, de uerbis dictu magniſicis, cæterum inutilibus. Prouerbium fluxit à natura arboris, quam Plinius libro decimoſexto ſcribit, natu moroſam
eſſe, fructu ſuperuacuam, baccis toruam, folijs amaram, odore uiolentam, ac ne umbra qui- dem gratioſa. Hactenus Plinius. Atq; huiuſmodi cum ſit tamen proceritate, unde& conife ra uocatur à poëtis, ac perpetuo uirore, neq; non naſcendi difficultate, nouum aliquem fru,
ctum polliceri uidetur. Theophraſtus autem libro de cauſis plantarum primo, ſeribit ſemẽ
cupreſſi adeo eſſe minutum, ut uix oculis percipi poſſit. Neq; enim huius eſſe fruùctùm totũ id quod pilæ ſpeciem gerit, ſed quod cono innaſcitur, perq́; tenue& exile, laricis ſemini pro ximum, quod pilula ſua dehiſcente labitur, nec legi niſi ab experto poteeſt. . Mo*νᷣaa.—
Athenæus Dipnoſophiſtarum libro decimoquarto refert, eih enus primum à Theſſa,
lis repertum, ſed quod Athenis quoqʒ fuerit in delicijs, cum ſube ent imperio Macedonũ,
8 *
quorum lingua dicebatur Aαα, à Græca uoce u‿e, quod eſt pinſo, ſuue macero: unde di
ctta ſit& Aεα, quæ& ipſa prouerbio locum fecit, ut d⸗πριααά dicerentur, qui lautius uiue/- rent, poſt quicquid eſſet opiparum& elegans in cibis, ααα dicebant, etiam in auibus,& Aτιαναινα᷑ i ſuauiter uiuerent. qua de re qui plura uolet cognoſcere, legat ſinẽ decimiquar ti libri, quem modo citaui,& mattyis explebitur affatim. Tot autoribus Athenæus docet quid ſit mattya. Meminit huius cibi& Martialis.““ Mattya ſola iuuauuultlt. Quin eſt in homilijs Origenis alicubi, mattyan mittere, etiamſi mihi locus in præſentia n5 ſuccurrit& in uulgatis codicibus opinor deprauate legi mappam pro mattyam, ut nõ diſſi eile ſit. portulam mitter. Natiolcechuesests˙. II MarlM uulgato conuicio dicebatur liguritor,& in minimis etiã rebus exquiſitus. Quin dè Hieſiodus indicat, quod puſilumm ſit id Sæcis dici ur oh. Hit autem eſſe cibi ge, nus. Equidem in commentarijs Græcorum inuenio, udον uocari, quod eſt minimum, aut genus menſuræ, Proinde quadrat in eos, qui per fraudem minimis è rebus ſectantur com/ pendium,&ε ππενμᷣστεs uod Xoαρeνοd, niſi mauis à Asixes. 8 1 Poſt Marathonem pugna. XIII Ner& i αοeνε νιιἀνid eſt: Poſt Marathonem pugna. Vbi quis poſt calamitatem in aliam nouã rurſus incidit. Marathon locus eſt Atticæ, crebris cladibus inſignis, ubi accerri/ ma pugna fuit cum Perſis. Refert Herodotus libro“ vens reeei
———— ͤͤZöͤͤhſ——— —;˖————·—.—— 57 ,.——
—
—————.
——————
1 4 4 4 r 8 III 1 14 1 I 4 I 1 I I H 1 S 1 H j 4 ** — . I 1 I 8 — I ſf 8 — 3 f ff 3 1 I 8 — 1 4 4 4 8 3 4 1 * 4 ff f iſ 1 G 8 8 4 M * 3 3 S 1 5 3 f 3 4 3 I 3 u f I fff 8 4 ia 3 4 A 1 1 * AI I 3 I 4 3 * 1 1 1 8 A 9 1 4 4 3

76 4. DEs. BHRASMI ROTEFEROPD. ADAGIORVM
Poſt bellum tumultus. Needuitles muſicam. am Mi Nαευ‿ τ μυαννον. id eſt: Ne uities muſicam, id eſt, ne loquaris diſcrepantia, ne no, ua moliaris. lta locutum ferunt Emerepen in Phrynidis cantoris organo duas ex nouemin cidentem fides, quod ſeptem ſatis eſſe duceret.
b AQAſtutior coccyce. XuaII NNO/A,ε& u ναννα‿. id eſt: Coccyce aſtutior, dicebatur, qui aſtu ſibi conſuleret. Sum- ptũ ab auis ingenio, Oua ſiibilenui in nidos alienos, de qua abũde Plinius& Ariſtoteles.
eſperidum mala. Xv MG&T /Aop Aνσπσσ. id eſt: Mala Heſperidum largiri, qui magna, ſplendidaq́; largiren tur. Nota eſt fabula. Huc alluſiſſe uidetur Maro noſter in Buccolico carmine:
1
Aurea mala decem miſi cras altera mittam. 8 Sole Lacænæ uiros pariunt. XVIT Nõras Adxνι ßεκννςα,μάςν ατεναιτ. id eſt: Sole Lacænæ uiros pariũt. Apud Lacedæmonios fot tiſſimi uiri naſcebantur,& apud eoſdem matres ſeuere natos educabant. Myrteam coronam ambis. goyun AM⁄6 oα. id eſt: Myrteam cupere, dicebatur, qui tyrannidem, aut magiſtratum ambiret. Nam olim principes myrteis corollis coronabantur, ſiquidem Suidæ credimus. Pruertit ancoræ iactum deus. XVIII . AA rrtrsose lub 81&*αu s. id eſt:“ Sed anteuertit ancoræ iactum deus. b Cum res præter ſpem euenit. Traductum à nautis, quibus accidit ſæpenumero, ut cum pa/ rant ſeſe, ut ancoram iaciant, in portum appulſuri, repellantur à uentis,& in mediam tempe ſtatem reuocentur.. b
*
— Pro Delo Calauriam..... XIX Arri Aà& Mavαων. id eſt: Pro Delo Calauriã. Eſt in fabulis, Neptunum cum Latona permutationẽ feciſſe, ut illa Calauriã inſulam Neptuno cõcederet, poſſideret Delum prõ q; data Tænaro reciperet Pythonem. Eſt autem Calauria exigua inſula, haud procul à Ore ta.Ea res in prouerbium abijt, quoties manus manum lauat,& officium officio penſatur. Antiquior Codro. XX nεαμρπάόχ⁵ ν⁵ν. De priſcis,& ob antiquitatem admirãdis. Codrus antiquiſſimus At, tice eeuirs alibi nobis facta mentio. Ad hunc genus ſuum referebant, qui generoſi uide, ri uolebant.—. 4
RHiirundo totos ſchœnos anteibit. XXI nyooνσꝑτrε XEXp dA8G Xou r⁵τσα. id eſt: Hirũdo quæpiam totos ſchoenos præteribit. YVbi quis immenſo uincit interuallo. Nam ϑol Græcis menſuræ genus, quæ teuti quidã exiſtimãt, quinquaginta cõplectitur ſtadia. Quanq́; ſuſpicor hoc loco Chelidonẽ pro uiro accipiendum ¶cuius alibi facta eſt mentio, qui haud ſcio, au curſu, celeritateq́; præcelluerit. Nihil cocio eſt. XXII Plautus in Aſinaria: Vetus eſt, nihili cocio eſt, dictum uidetur in eos, qui pollicẽtur in ſ turum, nec exhibent rem præſentem. Laberius apud Gellium cocionem peruulgato uerbo dixit, quem ueteres ariolatorem dixerunt. Dicũtur autem hæc apud Comicum Aà lena, quæ prædicabat ſibi oculatas eſſe manus, atq; id demum credere, quod uideret. Quod autẽ alij legunt coactionẽ, id neq; carminis ratio patitur, niſi uocalem elidas. Ex feſto Pompeio pro pemodum licet conijcere coctionem eſſg legendũ. Ait enim coctiones appellatos à cuncta tione, quod in emendis, uendendisq́; mercibus, tarde perueniant ad iuſti precij finem. Pro/- inde apud antiquos primã ſyllabã, per u literã, nõ per o ſcribi ſolitã. Arbitror huic adſtipu- lari, quod ſcribit Anneus Seneca libro epiſtolarũ undecimo, diſſerens non eſſe ceſſandum aà benemerendo, quod aliquando inciderimus in hominem ingratũ. Et poſt malam, inquit 4 ſegetem ſerendum eſt. Sæpe quicquid perierat, aſſidua infelicis loli ſterilitate, unius anni re- ſtituit ubertas.Eſt tanti, ut gratum inuenias, experiri& ingratos. Nemo tam certã habet ma num, ut nõ ſæpe fallatur. Aberrẽt, ut aliquãdo hæreant. Poſt naufragia, maria tẽtantur. Fœ/ neratorem nõ fugat à foro coactor. Cito inerti ocio uita torquebit, ſi relinquendũ eſt, quic/ quid offendit. Hactenus S eneca. Quo loco mihi coactot legendũ ſit, nec e ſtucios Shn dendu

————ͤ———
„ OHIL IADIS QVARTAE CENTV RI Tf.. 6 dendum relinquo. Feſtus autem in dictione Arulator, cõſentit cum Gellio, confermans eun dem eſſe contionem cum arulatore. Arulatorem autem dici à uoce Græca„Jier id eſ Tet le quod merces eas ſequatur, ex quibus ſi quid ceciderit lucri, poſſit tollere. W7,eane 5,
. Non nauigas noctu. Seubr IT Od ubεν νeπηο³5½. id eſt: Non noctu nauigas. De eo, cui nihil eſt certi quod ſequatur propter ea quod nocturnis temporibus certius nauigant nautæ, propter ſtellarum notas, de quibus alias dictum eſt. Chryſippus, ut citant, negationem detraxit, nuri*oſe, manente, ſicut ego quidem arbitror eadem ſententia. Nam quid alioqui fuerat memorandum, ſi Chryſi dus citra negationem extuliſſet. quaſi uero non idem iuris ſit in quauis oratione. rau lane nautæ noctu ſtellarum indicia ſequuntur, longe tamen certior eſt interdiu nauigatio. 8 Mores hominum regioni reſpondent. 8 XXIIII
niot r?,πνντ Iεφνρησσmάσναοέρσναμρεꝶαάισνυνοασκια,eνντσιταε Xαάννανυ. id eſt: Mores hominũ, ut plan tæ, ad regionis habitum reſpondent. Refertur& hoc in Græcorum prouerbiorum collecta neis. Alioqui non eram adſcripturus. Equidẽ arbitror natum ab apophthegmate, cuius me, minit Plutarchus. Vt triticum in nonnullis agris degenerat, in aliud genus, ſoli uitio, ita pro
8
qualitate regionis uariantur hominum ingenia. Montani aſperi ferè ſunt& inhumani. Lit/
torales fermè prædones& immites. Campeſtres molles& humani. 8 Cum cane ſimul& lorum. XN
Ellb T t1O,, M᷑τα. id eſt: Vnà cum cane, lorum quoq;. Clauſula eſt Heroici car minis. Eudemus indicat diei aoiice rnal omnia pereunt, ut nihil omnino ſit reliqui. eipſum inſpice. XxVI Af dμανmνν μσσ*ρσιτᷣσσ⁸σmσGυνq. id eſt:— Age non meum, uerum& tuum inſpicito genus.
Teucer in tragœdia quapiã in Agamemnonem ſibi generis uitium probo uertẽtem, quod 3 nothus eſſet, regerit huiuſmodi cõuicium, quod& ipſe genus duxiſſet a Cliſthene effœmi- nato. Stultũ eſt in alterũ dicere, quod in te poſſit retorqueri. Adagiũ refertur à Plutarcho. Ne miht uacuam abſtergas. XXVII Theocritus in Syracuſis:.“ A8 u A⁵XESAsG de XAg N ‿½νο Ei, 2906, Dun KN,4yG, A A0 KereA,p roddsse. icd elt: Ne quiſquam exiſtat Proſerpina, quem dominum, uno Excepto, agnoſcamus. ego id non curo, cauetoe⸗ Abſtergas ne mi uacum.. b— ESubeſſe prouerbium uidetur in eo, quod ait: b MN MoO NeS23, RSOAAeõExeg.— Subaudiendum autem„ue 0, X εα, aut ſimile quiddam. Apparet eſſe comminantis, aut ti mentis alapam, aut colaphum. Nam locus nondum ſatis liquet. Eruditis itaq; relinquimus excutiendum diligentius. b b 1“ b Cum ſis nanus, cede. XXVIII NGO Jg daxs. id eſt: Nanus cum ſi, cede. De puſillis dictum. Nani enim homunciones appellantur infra modum humani corporis,& prodigioſæ breuitatis. Iuuenalis: Nanũ Atläàã ta uocamus. Citatur Theophraſtus, qui ſenſerit nanos dici, quibus pudendum membrum ſit iuſto maius. Quadrabit in tenues& humilis fortunæ homunculos, ac quẽadmodum ait Horatius, moduli bipedalis, qui potentes ſumptu conantur æquare.. NANLocte lucidus interdiu inutilis. b XXIN E vuvri AAM⁴ꝓmQνο*,2 SdA&&ννραρκαs. ideſt: b In nocte lucidus, luce uero inutilis... De præpoſteris, qui ſapiunt, ubi nihil eſt opus, cum opus eſt, ibi dormiunt. Cæterũ ipſe ma- gis arbitror competere in eum, qui inter indoctos uideatur aliquid eſſe in literis, inter erudi tos, nihil ſapiat. Aut inuertendum eſt prouerbium: Ep d λανασνς 2 vunTI& αꝙαχ☛κονρλφ. Sumptum à gemma quadam, cuius alibi fecimus mentionem.. FEF Tantali hoito frucus clligia. XXNX Tarrd8 ον υσσν. id eſt: Ex Tantali horto fructum colligis, id eſt, ea cõſecta ts quæ 1152 nulquam
2 1
4
„
—₰

766 D E 8. ERA 8 M1 R OTER op. A DAGIOR VM
nuſquam ſunt, aut quibus frui non licet. Quod quidem appoſite dicetur in mun aanr 4 ctos uoluptatibus. Nam ij dum his ueluti temulenti fruuntur egregie felices ſibi 1u add Verum ſimul atq; reſipuerunt iam uelut experrecti, intelligunt omnia illa nihil fuiſſe dit mentis non admodum ſanæ ſomnium. la nihi
Telenico pauperior.
, 8 XXI rTAeuins ue⁵ν, id eſt: Telenico pauperior. Nam is uſq;adeo notæ paupertatis fuit, ut Seriphij uerbum inde finxerint, dicantq́; æεσπα pro euacuare. b b Telenicia echo.
TAevi X, id eſt: Telenicia echo, recte dicetur oratio fatui. Sic enim uocant 8 pꝓpitum uaſculorũ inanium. Sumpto epitheto ab eodem, de quo modo diximus Telenico. TLerebintho ſtulcior. b b XXXIII reéęreννν vouν, id eſt: Terebintho dementior, in ſtupidum, ſᷣbic placentem, quod ar bor ea late porrigat ramos, quod eſt inſolenter oſtentantium ſeſe, ad hæc nigrore inſignis. folijs craſſis, ſucco item pingui& reſinoſo, tum alias alia ſpecie. parit quidem cum uite, ſed diſſimilem fœtum.
b Noxnia Semyramidis. XXXIIII Tai,T&uεν⁴μέιμ ‿, id eſt: Muri Semyramidis de muris inexpugnabilibus dicebat, egre/ gieq́; munitis. Ouidius libro Metamorphoſeòn quarto: XYbi dicitur altam Coctilibus muris cinxiſſe Semyramis urbem. b NManum admouere. XXXV Tlo Xſoο επιικαέαπνραφνν. id eſt: Manum apponeré, dicebantur, qui ſeſe inſinuarent in rei cu- iuſpiam egregiæ(ommunſonei. Ttanſabam à ſacris, in quibus nõnunquam feri ſolet, ut alijs rem diuinam facientibus, alius aliquis adueniẽs, admota uictimæ manu, ſiat& ipſe par ticeps ſacrificij.
2
b Pnatris eſt filius.. b XXXVI TS8 Mπσο% ⁵⁴νο. id eſt: Patris eſt ilius. Ita loquuntur, ubi quis mores imitatur pa/ trios.Et in genere, eius filium uocamus quemlibet, quem moribus expreſſerit, quod liberi ſe rè parentes referre ſoleant. PDPrnaruo emptas carnes. XXXVII T Euevop Mε d No2 20 o1. id eſt: Paruò emptas carnes, canes edunt. Quidam putria emunt opſonia, ne pluſculum inſumant nummorum. Ea cũ nullus attingit, canibus aliquo ties edenda ſeruantur. Sapit& hoc uulgus horum temporum. b Qui domi compluitur.
XXXVII Toͤp 5,p BgeX,„νοp 0u—e Ne0g 5ge. id eſt: Qui domi compluitur, huius ne deum quiĩ dem miſeret, uulgo Græcis iactatum. Sẽſus eſt eum modis omnibus ſuo malo uideri dignũ
qui ſit uſq;adeo ignauus, ut nec domi ſuæ poſſit à pluuià tutus eſſe. Eiuſdem farinæ cum lu/ periore prouerbium, ni me protſus fallit naſus. b Tragicus Theocrines. b XXXIX Tery de Arous ung. id eſt: Tragicus Theocrines. Vſurpauit hoc adagiũ Demoſthenes ad/ uerſus Aeſchinem. Theocrines, primũ tragœdiarũ actor fuit, deinde calumniator,& ſyco/ phanta. Vnde Demoſthenes in oratione pro Cteſiphonte, Aeſchinẽ tragicũ Theocrinẽ uocat. Extat eiuſdem aduerſus hunc Theocrinẽ oratio, quanq́; nõnulli Dinarcho tribuunt. Vlus eſt hoc prouerbio diuus Flieronymus, ni fallor, in epiſtola ad Furiã, de uiduitate: Vbi cunq; uiderent Chriſtianũ, ſtatim illud de triuio T d Seonνe. Hoc cõuicij iaciebant in Chriſtianum, quaſi ſanctimoniæ ſimulator magnificis uerbis aliorum uitam criminaretur. b Iragicum malum. iää THe dp ⁴ι. id eſt: Tragicum malum dicetur ingens, cuiuſimodi ſinguntur in traga/ dijs. Nam ab ijs abſtinet comcœdia. Quintilianus duo facit affectuũ genera: quoſdam enim atrociores eſſe, hos amat tragœdia, quoſdam mitiores, his utitur comœdia, ac tragicos qui/ dem νν uocant, Comicos ıemA. b 7 b Cacus auribus. TcXlde ν ,1, r* ℳSp, r.* duα‿α νμ id eſt: Et mente,& auribus cæcus es,3oculis quoq;.
xXLI
Quadrat

——yy——————————
Quadrat in hominem planè ſtupidum. Cacum inſomnium. 3 roc³⁶ν veion. id eſt: Cæcum inſomnium, de re friuola, uanaq́;. Quædam enim in portendunt aliquid, quædam inania ſunt. ,„ Alinos non curo. XLIII rSp 5* uακοενπμιυηαοεid eſt: Cæterum aſinos nil moror. Congruit in eum, qui domeſticis contentus opibus, non quærit aliena. Nam cui plauſtrum eſt domi, huic non eſt opus aſinis conductitijs, carmen integrum alibi citauimus.
EPlurium calculus uincit. XLIIII Täp XA6 ερσ⁵mσ‿σ σ id eſt: Plurium calculus uincit. Quoties in conſilio ceditur multi tudini.Plinius in epiſtolis queritur, numerari ſententias nõ expendi. Et Liuius: Pars, inquit,
GHILIADTIS QVARTAE CENTVRIA
XLII ſomnia
7
maior, meliorem uicit..
.
pſenas matureſcentibus. Hoc quid ſit, explicuimus in prouerbio&ueεννιααάι ε⁷. abolititius cc. XLVI T'roααμικαιανid eſt: Suppoſititius es. Subdititij ſiue ſubmiſſitij uocantur partus adſi/ mulati, inde tranſfertur in hominem fictum,& per dolum ab alio quopiam allegatum ‚ſub/ ornatumq́;, initimum illi, ες△̈χ☛̈ HH. L Subiugus homo.“ XLVII rενν⁶ιςσ᷑ᷣνο‿ dειραωα⁵. id eſt: Subiugus homo. Qui non arbitratu ſuo, ſed alieno iuſſu fa cit quippiam. Traductum A& iumentis iugalibus. b n Piſtillo nudior. XLVIII rerrεννν νυμυιιππ⁵σ—⁵. id eſt: Piſtillo nudior. De uehementer tenui. Cognatum illi, ra-h „uςιν id eſt: Paxillo nudior. L b b Piſtillo caluior.— b XLIX xrενν ααQw5 /⁷ id eſt: Piſtillo caluior. Prouerbialis item hyperbole, de magnopere glabris. Nam ima piſtilli pars, calui cranium referre uidetur. b rt 162. Aurumſubaratum. NlL EEeni, r6XNO uo!OG, id eſt: Subæratum aurum, dicetur homo nequaq́; ſyncerus, ſed aliud præ ſe ferens, aliud intus occulens, ſumptum à nomiſmatis adulteratis. Nihil de uitello. LI
o* bu9e, 0: Aio;g. id eſt: Nihil mihi de uitello dediſti. Quadrat in eos, qui impertiant
deteriora, meliora ſibi ſeruantes. M. Tullius in libro de diuinatione ſecũdo narrat huiuſmo di fabulam, unde conſentaneum eſt, hoc mutuatum eſſè prouerbium. Quidam ſomniarat
ſe uidere ouum ex lecti cubicularis faſcia pendens illigatum. id ſomnium cum ad coniecto⸗,
rem retuliſſet, reſponſum eſt, theſaurum indicari, proinde foderet eo loco, quo ſe ſomniarat ouum uidere. Vbi fodiſſet, reperit aurum argento circumtectum. Miſitq́; paululũ ex argen to coniectori, diſſimulans inuentum aurum. Coiector accipiens, nihil ne, inquit, de uitello? „ Queruli in amicitia. LII 04‿υοαηεάσεένας εει ᷣρο⁵ν ‧ναά εμπρνεες. id eſt: Qui queruli ſunt in amicos, non ſunt ad amici tiam idonei. Conuiuere ad amicorum uitia, hæc res& iungit, iunctos& ſeruat amicos. Cleomenes ſuperat cubile. LIII 3 Wo,N S Om dXA. id eſt: Cleomenes cubile ſuperat. De eo, qui magis abunda⸗ ret rebus ſuperuacaneis, ́; neceſſarijs. Dictũ apparet à quopiam, corpore ꝙᷓ pro lectuli mo do maiore. Sicut& Iuuenalis: b Lectus erat Codro, Procula minor. Diues. b
8
LIIII
0⸗ A 2„Oℳ us d6, 5 Te AS-„G εαννιε. id eſt: Ma gnifica quidem oratio, cæterum non
habetur fides loquenti. Quoties aliquis ingentia pollicetur, quæ non uideatur præſtiturus. Vterq; ambo.„. 1 LV O“ R 2⁴κ σ ⁊⁊νφρμςονυ⁵ε⁷,⅞— G dudeε ⁷. id eſt: Vterque ambo, ambo neuter Inſtar ænigmatis eſt, cuius meminit Plutarchus in moralibus,& extat in Græcis Ep Ttama⸗ tis. E duobus fratribus, quorũ alteri nomen erat 14⁴eσ ‿νalteri d⁴ρQνιππη¶ʃσνille bonæ Rueis
rns liονμκενdicitur iam propinqua partui. Sumpta metaphora à ficis poſt immiſſos
. ——½—õůʒ—Z—ę—ę—õ—

7668 DES. ERASMI ROTERODAMI ADAGIORVM erat, hic nequam. Hos cum Philippus uĩdiſſet, hoc in eos iocatus eſſe fertur. Quadrabitin duos aliquos, quorum alterius nequitiam, alterius probitas compenſat. 5 tneGme Osineſtorationtn. b Ö88, Lues: X6&, id eſt: Os ineſt orationi. Dictum hoc Themiſtocii tribuitur. lianus item rerum inuentionem appellat orationis oſſa. Sumpta ſimilitudine ab a corporibus, quæ oſſibus ſuſtinentur, colligantur neruis, ueſtiuntur carnibus& pe rent anima, mouentur actu. 1 Fluuius non ſemper fert ſecurte. yn Odn Rsi or³⁶νοε Ʒ‿ νοςισέφσα.id eſt: Non ſemper ſecures ſert fluuius, id eſt non protinus ti/ bi ſperes idem, quod alijs feliciter ceſſit. Natum ab apologo Aeſopico: Cuidam cædentiſ, uam, ſecuris è manibus excidit. Mercurius inuocatus reddidit argenteam. Neganti ſuã e 8. reddidit auream. Hanc quoq; ſuam eſſe neganti, ferream tandẽ reſtituit,& illas inſuper do/ nauit. Alius quidam eundem euentum ſperans, data opera, paſſus eſt elabi ſibi ſecurim. Ea cum periſſet, nec Mercurius imploratus adfuiſſet, expoſtulanti, prior ille reſpondit ad hunc modum, ou&si orax%ε asε να‿ έσ. Quanquam hic apologus uarie narratur in alijs com/ mentarijs, nempe adfuiſſe Xlercuriũ,& prolata aurea ſecuri rogaſſe, num ea eſſet quæ pe/ riſſet, atq; eo protinus affirmante ſuam eſſe, Mercurium offenſum hominis impudẽtia, nec ferream reſtituiſſe. wan
LVI
Quinti, nimantiũ lle, cohæ
Non eſt Dithyrambus, ſi bibat aquam. Luvin Odu 23. SVMε dcs i. ic eſt:
Haud Dithyrambus eſt, aquam ſi potitet.*
Non adeſt hilaritas, cum deeſt uinum, languet poëtarum ingenium, ni uino cõcaleſcat. Vn de teſte Flacco:
Laudibus arguitur uini uinoſus Homerus. Ft:
Ennius ipſe pater, nunquam niſi potus ad arma
Proſilijt dicenda.ʒ 3 1. b Quin ut refert in Sympoſiacis Plutarchus, Aeſchylus tragœdias ſuas potando ſcripſit. Ex/ citat enim uini calor inueniendi uim, quæ torpet nõnunqᷓ́ in ieiunis, mouet phantaſias ad/ dit impetus ſubminiſtrat fiduciam. Addit Gorgiam non recte ſuam tragœdiam NMarti tri/ buiſſe, cum Baccho ſit magis adſcribenda. Dithyrambi canebantur in honorem Bacchi, qui & ipſe ¶αυνπαπάηάmðĩ8cο• dictus eſt, quod bis natus uelut è duabus ianuis prodierit. Poſt acerba prudentior. b LIX Naντ⁴ dau ανουνιαυιμνε ⁷‿. id eſt: Poſt mala prudentior. Finitimum illi. 2 PXODLSp qẽ.& vi‿ o. Congruet in eum, qui ſuo malo redditus eſt cautior. b b Pauſone mendicior. 1* TaνιωισιOm ωακόμιι‿ id eſt: Pauſone mendicior. Pauſon pictor quiſpiam fuit, inſigni te nuitate, quemadmodum apud luuenalem Codrus. Vltra Hyperbolum. LXI rIrTε dp dr*ᷣSoNOp. id eſt: Vincit Hyperbolũ. Hyperbolus quiſpiam erat, mirum in mo/- dum appetens litium. Vnde conuenit in eos, qui ſimili laborant morbo. b Sus in uolutabro ccenq. LXII T'eA8OAN E ☛α‿/ᷣέαςσν. id eſt: Sus lota redijt ad uolutabrum luti, cum quis iterat iam expiata flagitia, ſicut indicauimus alibi. Extat in epiſtolis diui Petri. er I 22. Ob textoris erratum. LXIII rodνμτιν νωρκω ⁷, iπ³νεενπιιραα. id eſt: Ob textoris erratum, hypetes uapulauit, cum quod hic peccauit, alius dependit. b b b.. b r Mendax Atraphaxis. LXIIII p e&uoαeν, id eſt: Referta mendacijs Atra phaxis. De tumidis ac uentoſis. A/ traphaxis oleris genus, quod celeriter in altum ſurgit. Latinis atriplex dicitur, affinis, ni fal- lor, betarum generi, quæ& ipſæ ſubito grandeſcunt alioqui fatuæ. Id quod indicat& Theo phraſtus in hiſtoria plantarum, libro primo, capite quinto. Eadem herba ab eodem, libro ſe ptimo, capite primo, recenſetur inter eas quæ celeriter proueniunt, nempe die à ſatu octa/ uo. Eſt caule grãdiore, ſed molli carnoſa q;. Suidas admonet dictum in Cheonem du 4 61 calũniaretu

erfnfuew anqf mieiunis moueraa. vatecde ſam tnagtaſt
icnnedantur in dowomia
3 I A.
——y—y———————y——y—
CHILIADIS QVARTAE CENTVRIA III.
ni„S„.. 4 cuĩ cũ t⸗.„ 22: celmehn ener zeiſuiei Sello ea fides habeit uideretur, dictũ eſt: T6cα᷑εεαέεμνε‿ T-X³²⁴,ι ε⁷ 5“ 2 n plenum eſſe mendaci Atraphaxi. quo dicto ſimul notata eſt & Cleonis in calumniando uanitas,& populi facilitas in credendo. Eſt enim illud proprium ca lumnix e leuiſſimo malo, ſabito maximã excitare tragœdiam. In hãc fermè ſententiã Suidas. Inflige plagam ab aratro. LXV noils uοεν ε⁶s. id eſt: Inllige plagã aratri:ſiue, impinge uomerẽ, cum iubebimus ſtrennue pugnare. Natum aiunt ab huiuſmodi fabula. Glaucus quidam Caryſtius cũ terram aratro pro ſcindenti forte fortuna uomis excidiſſet ab aratro, ſublatũ aptauit manui, uice mallei. Quod ubi conſpexiſſet pater, iuuenẽ produxit in Olympia, ad pugilum certamen: uerum ubi iam ar- tis imperitus, plagis afflictus penè deficeret, pater acclamauit: nalte lib t=:&, admonens, ut uomerè impingeret, quem inter arandum ſuſtulerat. Hac uoce redijt animus iuueni, uicitq́. Summis ingredi pedibus. b b LXVI Qui clanculum, aut cautim, ac pedetentim, quod aiunt, conantur aliquid, ſummis pedibus ingredi dicuntur. Græci iucundius efferunt aduerbio compoſito, ànνο oc⁊. Idem ualent illa: Suſpenſo gradu,& ſuſpenſis pedibus. Traductum à geſtu eorum, qui ſic ingrediuntur, ut ſtre/ pitum pedum nemo ſentiat: aut qui uiæ diffiſi, cautim& leuiter figunt ueſtigia. Colum digito attingere. 3 LXVII Prouerbiali nimirum hyperbole, digito cœlum attingere, dicuntur, qui longe ſupra morta- lium cõditionẽ, ac dijs proximi eſſe uident᷑. M. Tullius ad Atticũ libro ſecundo: Noſtri autem principes digito ſe cœlũ putãt attingere, ſi mulli barbati in piſcinis ſint, qui ad manũ accedant. Cognatum illi, quod alias ex eodem retulimus, in cœlo eſſe. Ad conſimilem modũ Horatius: Quod ſi me lyricis uatibus inſeris, b Sublimi feriam ſydera uertice. b b Corinthiari. b b EXVIII o˙didò ueteres uulgato ioco dicebant eos, qui ſcortationibus, ac luſtris indulgerẽt, qui
769
ue lenocinium exercerent:qui quæſtus hodie nuſquam uberior, quàm apud Venetos. Sum⸗
ptum eſt à meretricibus Corinthienſibus, de quibus ſuo loco dictum eſt. Meminit huius Ste phanus de urbibus, Ariſtophanis allegans Cocalum. Si tanti uitrum, quanti margaritum? IXIX Diuus Hieronymus in epiſtola quadam ad Demetriadem uirginem: Solent miſeri paren/
tes& non plenæ fidei Chriſtiani, deformes,& aliquo membro debiles filias: quia dignos gene
ros non inueniunt, uirginitati tradere:ſi tanti, ut dicitur, uitrum, quanti margaritum: Vtitur eo- dem compluſculis alibi locis. Hoc dicto ſumma rerum inæqualitas ſignificabatur. Inter gem- mas prima laus olim fuit unionibus, uitrum uiliſſimum:& tamen gemmas nonnihil imitatur: ſitanto ſtudio curas, ut uiuat corpus, quàm eſt danda opera, quo uiuat animus: Si nihil nõ fa- cis, quo placeas homini principi, quanto magis enitendum, ut placeas principi deo? Si tantis ſu doribus parant᷑ opes perituræ, uel uſu, uel furto, cur non magis incumbimus, ut cœleſtes opes
accumulemus: In his& huiuſmodi locus erit prouerbio.
Haæret in uado. b LXNX Diuus Ambroſtus in cõmentarijs, quos ædidit in Euangelium Lucæ, non inelegans uſurpa uit adagiũ, ſignificans Chriſti genealogiã: quæ diuerſe feratur ab Euangeliſtis explicari nõ poſ ſe. In abruptũ, inquit, diſputationis uenimus: hæremus in uado. Metaphora nimirũ à nauigio ducta, quod uado illiſum, fruſtra circumagit᷑: neq; curſum inſtitutũ tenere poteſt, id quod eue nit his, qui incidunt in ſyrtes, aut in ſalebras. Ad hunc etiã modũ effert prouerbiũ M. Tullius. libro de finibus bonorũ quinto: V enit ad extremũ, hæret in ſalebra. Rurſum alias, eodẽ in ope re: Hic ſi definire, ſi diuidere potuiſſet: ſi oquendi uim, ſi deniq; conſuetudinẽ teneret, nũc; in tantas ſalebras incidiſſet. Sunt autem ſalebræ fluminum aut uiarum obſtacula, à ſaltu diciæ. In culmo arare. b LEXXI Fwi MX.εμυνν ννν. id eſt: In ſtipula arare, dicuntur, qui labore nunq́; intermiſſo uim mentis
exhauriunt: aut qui nunq́; deſinunt ab amicis petere, quod dent. Sumpta metaphora à nimiũ
auidis agricolis, qui ſegetem nõ patiuntur unq́; interquieſcere: ſed aſſidua cultura, ſuccũ omnè ſoli exhauriunt: ſtatim à meſſe, nouam ingerentes ſementem. Suidas citat ex Lyſia. Taciturnior Pythagoreis... LXXII 2 Toπιιιχό☛ εειμάι εꝙσαινεονφυο Rκναᷣsενο½. id eſt: Taciturnior ero, q́; hi, qui Pythagoræ
ſunt initiati. Oe uehementer taciturnis uſurpari ſolet. Sumptum à Pythagoræ ſchola, in qua an
Tt quenne
———— 2—-õ ñ-——
1
1
1 1 1
I 1
——
—;’:-n’
—————nñ—Q———————————— ——————— uůõ᷑Km—————— —————*
—-——

770 DES. FRASMI ROT. ADAGIORVMN
quenne ſilentium indicebatur auditoribus, quam xεπμανιιαάφρ uocant, à cohibendo ſermone, Sui das prouerbij titulo refert. Attagenæ nouilunium. LXXIII A ſa-αν lſ. id eſt: Attagenæ nouiluniũ. Refertur 3 S uida: nec explicatur, niſi quod è diuerſis locis haud difficile coniectura colligi poteſt, dictũ fuiſſe in turbã abiectorũ& leruiliũ hominũ. Siquidẽ Attagen auis eſt paluſtris, uerſicoloribus plumarum maculis diſtincta, unde ſeruũ hominẽ ſtigmaticũ, d cui tergũ ob plagarũ uibices, uarijs punctis eſſet Picturatũ, Attage nam uocabant. Porrò ad nouam lunam, ſic enim Græci uocant initium menſis, cum Calendas non habeant,& ſerui diſtrahebantur apud Athenienſes,& militum delectus agebatur. . Ingens interuallum. L.-XXIIII M. Tullius in epiſtolarum ad Atticum libro ſexto, ſenarios hos ceu prouerbiales uſurpat: Lo.3 AsTAE XA NSος υαχἀe μάασ uνενᷣ&eλα. id eſt: Multas at undas, uoluit in medio notus Vaſti maris ſignificans illum procul abeſſe.Licet huc quoq; torquere, ut ſignifices rem adhuc procul abeſſe à periculo. b Viuus, uidensq;. b b LXXV Quod in Eunucho dixit Terentius: Viuus, uidensq; pereo, id M. Tullius indicat prouerbia li figura dictũ eſſe.Sic enim ſcribit in oratione pro P.Sextio: Ille Cyprius miſer, qui ſemp ſoci/ us, ſemꝑ amicus fuit, de quo nunq́; ulla ſuſpicio durior ad ſenatũ, aut imperatores noſtros alla ta eſt, uiuus, ut aiunt,& uidens eſt, cum uictu ſuo, ac ueſtitu public atus. V ſurpat aliquot locis diuus Hieronymus. Quin& illud quoq; cum uictu ſuo, ac ueſtitu prouerbium ſapit. Præſtat habere acerbos. b LXXVI M. Tullius in dialogo de amicitia. Scitum eſt enim illud prouerbium Catonis:Multo meli⸗ us de quibuſdam acerbos inimicos mereri, q́; eos amicos, qui dulces uideantur. Equidẽ ut præ claram eſſe ſententiam fateor, ita prouerbium eſſe negauerim. Primũ, quod nullã omnino pro uerbij ſpeciem præ ſe ferat: deinde quod prouerbia uulgi ſunt, nõ huius aut illius. Vnde legen dum arbitror:Scitum eſt enim illud Catonis, aut illud uerbum Catonis. Tamen adſcribẽdum putauimus, ne quis indiligentia prætermiſſum exiſtimaret. Columnas rumpere. LXXVII Aelianus prodidit in Samo quondam fuiſſe animalia uaſta magnitudine, Neades uocaãtur, quorum uoce rerra rumperetur. Vnde prouerbium natum in clamoſos& improbe loquaces, ut poſtes& columnas dicantur rumpere. Vſus eſt eo Vergilius in Filiſtum rabulam,& obtre, ctatorem.Item Iuuenalis: Frontonis platani conuulſaq́; marmora clamant. b Leporis uita. LXXVIII Ac αες Sp Nu. id eſt: Leporis uitam uiuere dicunt᷑, qui ſemꝑ anxij, trepidic uiuũt. Quod id animal omniũ prædæ expoſitum, ne ſomnum quidẽ capit, niſi oculis apertis. Demoſthenes in Aeſchinem: Aν‿ iop EZue Secicèe MoA Be ep KOI Ae AAHo,D T00‿ꝙ. id eſt: Leporis uitam uiuebas, timens ac tremens, ac ſemper expectãs, ut uapulares. V ſus eſt& Plutarchus in libello εναν☛αo‿νπανν α, quem pridem Latinum reddidimus.
„„ Nicti non audent hiſcere. LXXIX NluGot vde T Sus& Sederr. id eſt: Qui uincuntur ſilentio uincti ſunt. Plutarchus in libello, cui titulus: quo pacto quis utilitatẽ capere poſſit ex inimicis, citat ex Pindaro. Cõue, nit cum illo, quod alibi retulimus: Quid, niſi dolor uictis: Eſt aũt uerbũ perq́; elegans uννεο ubi quis non audet hiſcere, à uerbo νπυινοκνν de quo non ſemel dictum eſt. Hoc adagium cogna tum eſt ei, quod alibi dictum eſt: Quid niſi dolor uictis b
Therſitæ facies. b LXXX OSodop EeA‿&εα‿ id eſt: Therſitica facies. De prodigioſe deformi dici ſolitum, quod Home rus ſcripſerit hunc omniũ, qui ad Troiam ueniſſent fœdiſſimũ fuiſſe Ac totum hominẽ à capi te, quod aiunt, uſq; ad pedes ita graphice depingit,& corporis uitia,& animi morbos, ut dicas, ꝑeſſimum ingenium in domicilio ſe digno habitaſſe. Locus apud Homerum eſt lliados libro ſecundo. notior, quam ut hic referat adducere. Adagij mentionem fecit Suidas. „ ſPppcicifer. b LXXXI x3oεε, id eſt: Picifer uulgare conuiciũ uidetur in hominẽ infimum& geſpkcanllune

os gai dulces üdenmhan werm Primũ quodnum gi ſont nö huiss autibii
uct.
—————4———————————
CHILIADIS QVARTAE CENTVRIAR III. 771
ſortis. Siquidem Demoſthenes in oratione pro Cteſiphonte dicit Aeſchinem hoc nomine 5
aniculis compellatum, quemadmodum& Xενοοσεσο uod picas& uannos capite baiula Nam his in myſterijs Bacchanalibus utebãtur, quod ea auis ſacra ſit Baccho,& uannus i der⸗ bus myſterijs adhibebatur. Vnde Maro: z us in omi Et myſtica uannus lacchi.
In numerato.
In numerato habere, ſi ad animi rem tranſferatur, prouerbij rationem habuerit vela Saun us Auguſtus, ut refert Seneca, pronunciauit de Vinitio oratore, quod ingenium in numerato haberet:propterea, quod in cauſis agendis ingenio eſſet præſentiſſimo:& quicquid alijs præſta
ret diutina cogitatio, id illi prima ſtatim animi intentio daret. Sumptum eſt ab his, qui res ſu- as ad certiſſimum calculum redegerunt, hoc eſt, ad pecuniam numeratam. b
Quantum habet. Quantum habet quiſq, tanti fit. Quod ſcripſit Horatius: Nil ſatis eſt, inquit, quia tanti quantum habeas, fis. Item Iuuenalis: b
LXXXIII
Q uantum quiſq; ſua nummorum ſeruat in arca
Tantum habet& fidei.
Non recenſuiſſem inter prouerbia, ne quis clamitaret, me ſententias collegiſſe, non adagia, niſt
Diauus Auguſtinus in libro de diſciplina Chriſtiana nominatim prouerbĩj titulo citaſſet. Vn- de&ʒ illud prouerbium inquit: Quantum habebis, tantus eris. b b b Imis ceris eradere. LXXXIIII Imis ceris eradere, pro eo, quod eſt, delere penitus, ſic ut nullum omnino memoriaæ priſtinæ ueſtigium extet. Sumptum ab his, qui in ceratis ſcriptitant tabulis. his mos eſt ita nõnunq́; uer ſum ſtilum per ſummum æquor ceræ ducere, ut qualiacunq; tamen prioris ſcripturæ remane/
ant ueſtigia. Aliquoties funditus delent. Diuus Hieronymus ad Chryſogonum: Ita noſtræ es
neceſſitudinis penitus oblitus, ut illam epiſtolam, quam in corde Chriſtianorum ſcriptã Apo-
ſtolus refert, non parua litura, ſed imis, ut aiunt, ceris eraſeris. Conueniet in profundam obliuio nem, uel amicorum, uel priſtinæ fortunæ, uel ſi quid eſt ſimile. b. 1 Macilenta manu pinguem pedem. b LXNNV Heſiodus in ope, quod inſcriplit: Opera& dies, uelut ænigmate quodã explicuit paupꝑtatẽ: Aer αρ παα αε πιεο. id eſt: b
Gracili autem manu pinguem pedem premas.
Manus enim gracilelcunt fame, pedes intumeſcunt frigore. Carmen ſic habet:
S d σε½ ααᷣσσ αχά νννι‿&.⁴εινανμάν n0Ib⅞&18 4 ö
= b rv, Aerſ ToMa T⁴σα άs Qπτιεον. id eſt:
Ne te deprendant inopem mala tempora brumæ Atq; pedem premere incipiat manus arida pinguem.
Venuſtius erit. ſilongius tranſferatur ad uiaticum parandum ſenectuti, aut ſimilia.
b Non ſemper erit æſtas.
„
LXXXVI
Ad eũ fermè ſenſum ptinet& illud ex eodẽ libro: oin a‧i desε/ 2aera r0εε απłᷣχ*. id eſt:
Aeſtas non ſemper fuerit, componite nidos.“ b Non ſemper uirebit ætas, para, quò ſe recipiat ſenectus. Aut, nõ ſemper erit proſpera fortuna, munias animum philoſophiæ decretis, quo fortunam aduerſam poſſit contemnere. Cum exoſſis ſuum rodit pedem.. LELXXXVII Conſimili figura ſignificauit egeſtatem in eodem opere: b b
d'e dus d α τμαρ id eſt: Cum exoſſis ſuum rodit pedem. Exoſſem uocat Polypum, quod oſſibus careat. Is creditus eſt nonnullis ſua brachia rodere, cũ deeſt cibus.Eſt enim edaciſſimus. quanq́; Plinius exiſtimat id illi accidere à conchis, uerũ præ- cila renaſci credit, quemadmodum caudas lacertis.
Centum plauſtri trabes. LXXXVIII
Tã ſimile eſt ꝓuerbio,/ q́; eſt ouũ ouo, qd ſcripſit Heſiodus in ope, cui titulus, 2νριαι σ Ʒμεαοs
ENν Sεσ ᷣά φςας έ́ε. id eſt.ʒ
Centum autem lignis plauſtrum compingitur unum.
Fo tẽpeſtiuiter utemur, cũ ſignificabimus id, quod d nobis petit᷑, magno cõſtare. Facile em̃ alie⸗
nis utimur, nõ expendentes, quanti cõſtiterint ei qui præbet. Carmen Hed ſic habet: .. 1.— t 2 PitJlop

772 DBS. BRASMI ROT. ADAAGIORVN NNiop rO= Lr3p, SGs G dAp ni—iop Krou,liαο, zdνο νε Sdtaj. A0. axuns Sgε᷑*αα Ʒαρρν⁴dο-Hαπ,8α sAaan b NO, du- rd y d1, D, Te᷑ TSgaJ ad́e. id eſt: Nam dictu eſt procliue, dato plauſtrumq́; bouesq́, At procliue negare, ſed en tauris labor inſtat Cogitat aſt animo diues, compingere plauſtrum Stulſtus,& haud nouit, centum id compactile lignis. Araneas eijcere. b
LXXXINX
Habet illud quoq; prouerbij ſpeciem, quod eſt apud eundem in eodem opere:
E'&& AdQαος αμeρ‿ςάμ. id eſt: Vaſis eicias, quas nectit aranea telas. Sic enim ſignificant inanitatem& inopiam etiam hodie. Ad eundem modum Catullus: Nam tui Catulli, plenus ſaculus eſt aranearum. Quo dicto nunc nihil eſt uulgo uulgatius. Muris circumcurrentibus. XC ro ιαν τεεεαακςρννν. id eſt: Parietibus circũcurrentibus. Plutarchus in Sympoſſacis de- cade ſeptima, problemate quinto, indicat muliebre fuiſſe prouerbium, quo ſecretũ lignilicabãt, muris uidelicet teſtes& arbitros arcentibus. At bonorum uirorum huiuſmodi uoluptates eti- am, ac luſus ait oportet eſſe, ut nihil egeant uallo parietum. Licebit uti, cum ſignificabimus ali quid ali monſtri,& ob id captari ſecretum. 8 XS*. XCI In eodem opere, problemate ſecundo, docet homines præfractos,& aſperis moribus,& in/ tractabiles eᷣοααασρνε uocari ſolitos, quã uocẽ haud ſatis cõmode uerteris Latine. Sumptã au tem metaphoram ab agricolis, apud quos ſemina quæ prius quam in terram decidant, incidãt in cornua boum, ρααασν⁶ ον dicantur, à e uᷣ α εαέ ρναοό̈ν.‿ Hæc aiunt prouenire cæteris multo duriora. unde&&νεναέιαωQxάα ,cantur. Qui ſcripſit etymologicon indicat hanc uocem ſe- mel dũtaxat uſurpatã à Platone, ſumptamq́; à leguminibus, quæ nec igni, nec aqua molleſcant: cuiuſmodi quædam uidemus admixta leguminibus minuta, nigraq́;ʒ. Porrò cur id accidat, ut ſemina quæ in cornua boum impegerint, aut nõ proueniant, aut proueniãt ſicciora, duriorac- Plutarchus hanc adfert cauſam, quod ea, quæ à manu calida ſtatim excepta terra fouentur, ma gis adiuuantur calore, qui ſeminibus eſt amicus. At quæ in cornua incidant, proiecta magis ui- dentur quam ſeminata,& mora frigus colligunt. .„ Reſpublica uirum docet. XCII nons cudSd d⅜φσᷣ⁵. id eſt: Reſpublica uirum docet. Significat neminem ad rem gerendam idoneum eſſe poſſe, niſi qui ſit uſu exercitatus. Plutarchus citat ex Simonide. Tametſi hemiſti chium carminis heroici. Quantumlibet diu uerſatus in agro, non fies idoneus adminiſtrandæ reipublicæ, niſi uixeris in foro, in curia.
Faber cum ſis. XCIII 3 Plutarchus in præceptis ciuilibus, ſenariũ hunc, haud dubie prouerbialẽ, ex Euripide citat: Ta T, bu Epacee ASpyind. id eſt:
Cum ſis faber, opera haud facis fabrilia.
Congruet in eum, qui tentat ad quæ non eſt idoneus, uel ob imperitiam, uel ob naturã alienã: ueluti ſi quis infans& ad perſuadendum ineptus, ſuſcipiat legationem, aut indiligẽs diſpenſet rem domeſticam:aut ſenex, ſiue inualidus militiam capeſſat, ſi uenetur ſacerdos, thetoricetur
Scotiſta. lamdudum& illud Horatianũ ceſſit in prouerbium, quod hinc imitatum uidetur: Tractant fabrilia fabri. b
Aquam igni miſcere, XCIIII
Inter prouerbia, quibus ⁊*eνοαννν ſignificamus referendum& illud:*εε rt uryrcioat. id eſt: Ignem aquæ miſcere. Plutarchus in libello, cui titulum fecit, ſiο Qπρπενεν 12νες, adducit huius prouerbij teſtimoniũ. ſtudens probare, aquæ proprium eſſe frigiditatem, potius q́; aẽris. Pu gnat autem utraq; qualitate ignis cum aqua:quippe calidus a ſiccus, cum humida& frigida. Narrat eodẽ in loco, morẽ fuiſſe apud Perſas, ut ſupplex in fluuium deſcẽderet, ignem geſtäs, minitans ni conſequeretur quæ petebat, ſe ignem mifſurum in aquam. Atq; ad eũ modũ impe trabat ꝗdẽ, quæ rogabat, ſed mulctabat᷑, qd minatus eſſet ſe facturũ id, quod eſſet cõtra vrug

Sr 1n Is QVARTABE CENTVRITA: I. 773 naturam. Nã aqua hoſtis eſt ignis, eumq́; ſemper extinguit. Id ſupplicandi herr, baros maximum habebatur, in quo de eſterfus egee e ebre eg uapuc bar⸗
Velut e ſpecuuagagu. xov „a*π½ Ʒε ον. id eſt: Velut è ſpecula. Similitudo prouerbialis, cum quis rem uelut ocu- lis ſubiectam, totam undiq; contemplatur. Siquidem ex alto commodiſſime ſpectantur o, b mnia, propterea quod nihil obſtet, quod impediat proſpectum. Vtitur Plutarchus in lib, J. lo, cui titulus:de Romanorum fortuna. öC“ 41 llDel,: NXNNFelurt in cratere. Ovr“ m Me 29 15αm¶ ᷣναοοσπ‿. id eſt: Velut in cratere philoteſio. Prouerbialis& hæc collatio qua ſignificabimus res antea turbulentas cõponi, ſedariq́,& prius inter ſeſe inimicos in gra
tiam redigi. Dicitur autem, crater philoteſius, quem in con uiuijs porrigũt alijs alij, ceu ami/
citiæ ſymbolum, ac pignus.Veluti qui filiam alicui deſponderet, futuro genero prælibans, oriοο 1σ ρtrigebat. Scythæ quoq; amicitias, quarum ſunt pertinaciſſimi, cratere conciliabant, ut teſtat in Toxaride Lucianus. Quin& Chriſtus ipſe noſtræ religionis prin, ceps, arcanam illam cum ſuis amicitiam poculòo conſecrauit. St Sero uenhiſf. XOCVII ꝓ Xeg. id eſt: Sero ueniſti. Competit in eos, qui poſt tempus rem aliquam aggrediun/ tur. ueluti, ſi iam ætatis uitio frigidus, uxorem paret ducere, aut grandior literas addiſcere. Natum ex oraculo, quod Pythia uates ædidit cuidam conſulenti num deberet ad rempu/ blicam tractandam accedere. o+˙ε μν ναι/νεές& α Od ⁶κεαν ν₰εαν μαμι, T0 u Sps— Ji⁊ òπεε˖ανσαων, id eſt: Sero ueniſti, me de principatu,& reipublicæ adminiſtratione conſu, lens,& alieno tempore militiæ pullas ianuam. Meminit Plutarchus in commentario, cui ti-
4
tulus.& mπνεασσ/eρντνεέρςροςτmαππσναυνꝙτνJ1uJ b Prius antidotum, quàm uenenum.
, 5 XCVIII Diuus Hieronymus aduerſus Ruffinũ reſpondens: Quomodo eorũ præfationes libro/ rum, quos neſcias, accuſes, quæ quodam uaticinio futuræ calumniæ reſponderunt, implẽtes prouerbium:Prius antidotum, q́; uenenũ, ſubaudi, adhibes. Conueniet uti, quoties aliquis ſe purgat ante quàm accuſetur. Antidotus enim aduerſus uenena datur. Hanc nemo ſumit niſi guſtato ueneno. Quanq́; ſunt, qui ſe præmuniant antidotis, ne noceat ſi fors contingat ſumere toxicum. Quemadmodum feciſſe legimus Mithridatem. 3 “ SDtatua tacitucrnioſd.“ XCIX Hiis etiam temporibus in prouerbio eſt: Statua taciturnior. In hominem uehementer in/ fantem/ ac tacitum. Vſus eſt hac hyperbole Horatius in epiſtola ad lulium Florum. Seatuataciturniuseerhrhnrn Plerunq;,& riſu populum quait./ ltidem luuenalis diuitem quempiam ſed infantem& indoctumm: Mercurij ſtatuæ ſimilem facit. Dee e Truncoqʒ; ſimillimus Hermm. b b 14 Pocnoueram priusquunn. DL(L( Phlutarchus in libello, cui titulus philoſophum maxime debere diſputare cum principi⸗ bus, irridens eos, qui duplicem facerent philoſophiæ rationem, alteram in affectibus ſitam, quæ à Mercurio Hegemone, id eſt, ductore proficiſceretur, alteram in efferendo poſitã, quã Diactorus Mercurius, id eſt, nuncius largiretur, εαέꝓᷣ αꝓνρ, inquit, u ανιπέειο ετ¶ũτυνν AAap ae Sed-y yorer, id eſt: Friuolum& obſoletum eſt, coniungaturq́; cũ illo: Hoc noueram ante quàm Theognis natus eſt. Vſurpat idem in eandem ſententiam in libello, cui titulus, iπ Xwἀṽ 1σe ᷣάενεαιον Qν i, citans è comico quopiam. Aulus Gellius libro primo Noctium Atticarum, capite tertio, citat ex Lucilio. Contra patria, inquit Cice/ ro, arma pro amico ſumenda non ſunt. Hoc profecto nemo ignorauit,& prius quam The, ognis, ut Lucilius ait, naſceretur. Non eſt dubitãdum, quin hic ſenarius ſit prouerbialis, quo
rem frigidam& ineptam ſigniſicabant. Apparet ſumptum à Theognide tragœdiarum ſcri
ptore, quem frigidiſſimum fuiſſe teſtatur Suidas,& ni fallor memoria, Plato. Nam fuit hu/ tus nominis alter quoq;, cuius extant ſententic. b Cuiliadis An nnisa duOch, Cills dlati eenas Chiliadis
. X* .

„. DEBS. ERRASMI ROTEROD. ADAGIORVM: SHILIADISs QVARTAE CENTVRIA QvARTA.
aanis conſilijs dici ſolitum admonet Stephanus. Verum ex Plutarcho Chero,
☛— 8 3 5*. 8 * 5
N G64 2* 8 4
tarchus. Haud fugit huius adagionis alio quoq; loco nobis factam mentionẽ, cæterũ quo- niam forte mihi ſuccurrit quiddam hac de re compertius iam excuſis ſuperioribus, mei can doris eſſe uiſum eſt, hoc quoq; uelut auctario lectorem impertire.
3 HAA εεο μν˙⁵ρ.—“ IIII Vulgari ioco fures dicti uidentur Iεςένπιπνν, quod interdiu dormiant, noctu uigilent. Sic enim Heſiodus in operibus ac diebus. 3e NMiερκ ονιεε˖μωινπν⁵⁵ Rui&ꝓ εꝙ AAxr. id eſt: Ne ſolitus dormire die tua tollere poſſit.— Apte torquebitur in tollionem& furacem. In omnia potentes/“ In eos, qui plurimum poſſunt uel nocere, uel prodeſſe, quadrabit illud Heſiodi: Ex ν ν τενε Ʒi πμν ySp nanb. icl eſt: Eſt enim in his pariter ſita ſumma boniq́; malitrcgg. 88 Quod quidem à poẽta de dijs dictum eſt, accõmodare licebit, uel in hominem cuius ſum/
ma ſit autoritas, uel in rem, quæ plurimum habeat momenti. ueluti in principem, aut vehe⸗ mente
v
‧²“

— 2 äͤͤͤ ““ 4.“
b Vngebantur enim athletæ, quo membris euaderent quriorbbus.
GCHILIRDIS QvARTAB OsRTVRIA.„,
menter gratioſam, ſu iue in pecuniam per iocum, uel in literas ac uirtutes ſerio.
e uni naui ifacultates.
VI Quin illud etiam ad prouerbiorum daſſem, ſi longius deſectatur frendum acdetur quod eſt in eodem opere:
b usd 2rri maucip drreνa Biop oe: ri*. id eſt:
Ne bona tu pandis ratibus ſemel omnia mandes. Ne quid aggrediaris,i in quo ſint uniuerſa periclitanda. Not on omviis ſutim alea iacienda eſt. Vrit abſch torre. VII Verlum hunc ceu prouerbialem ſubinde Plutarchus ſiirpat: 2.
Ee&̈—αeαχόο oœαι Tisai Sans. id eſt: Exurit ſine torre, grauiq́; dat illa ſenecte.
4
empe uxor improba, quæ moribus ſuis ſeniũ uiro præmatutũ i cciliat. idẽ hepide tranſfere tur ad auaritiam, ad ambitionem, ad inuidiam, amorem Obſeveni ſi iljach animi uitia qui/ dus obnoxij oroutentur& contabeſcunt. Adhuc cœlum uoluitur. b VIII Auorties f gniſcabimus adhuc ſupereſſe ſpem,& nondũ omne tẽpus quod melioris for/ tunæ ſolet occaſionẽ Eadducere, exactum eſſe, contieniet illud Theocriticũ ex Charitibus: Ouνεαρ ⁴μαεμοα νέν εμμιωρ dugcu/0,0 5uc zuνo. id eſt; Nondum laſſatum eſt, uoluendis menſibus annni Cœlum.— Multæ rotæ uoluentur. b IX Prouerbialiter extulit,& ad eandem pertinet ſententiam quod proxime conſeqquitu r.
NoN auvσσσνσσν 8r. Loxd να⁵7 1‿Toi id eſt:
Permultis uoluetur adhuc rota mota caballis. id eſt: Multum adhuc temporis reſtat, mul,
bec rerum incident mutationes. Quod quidẽ adagium& hodie noſtrati uulgo in ore eſt.
Ne nomen quidem.. ns b 8 X Prouerbiali Hgura dictum eſt& illud in eadem Eelogs. Bode Fr TI dd? 0vO& ℳ6.— id eſi: 8 Vlterius nec nomen erit belli atq; tumultus.
Itidem Paulus ad Epheßos:Fornicatio autem& omnis immunqditia, aut auaritia, nec nomt netur in uobis. Quid enimelta ne ſcelus eſt nominare auaritiam, aut libidinem:? Nö. opinor 5 ſed Apoſtolus ut grauiter uitia deteſtaretur, uſus eſt hyperbole rouerbiali
Ceruus canes trahit. XI Inter adagia quibus 24 d, ſeu præpoſterum quippiam f gniscamus adnumerädam &ʒ illud quod eſt apud Theocritum in Thyrüs Ideä. rou aelεαυασσ Nᷣρν AAus. ic eſt: anes ceruus traliit.
1 Præpoſterum enim eſt, ut ceruus uenetur canes. Carmen Theoctiti ſichabet:
AGν rxei u.ννανε, 1 T Ra Aαςσσ³ Au id eſt:
Poſt quàm Daphnis obit, ceruus trahat ipſe moloſſos.
d conſimilem formam Vergilius in Pharmaceutria:
Nunc& oues ultro fugiat lupus.
Bubo canit luſeiniæ: ltem illud, quod proxime couſequitur:
5 IE5 056 r œαεσπνεννα dex-6 21 T⁵⁶α. id eſt:
Buboq́; montanus philomenis occinat ipſis.
5 Gam infans ſuadere conatur eloquenti, aut ineruditus docete doctiſſimum.
Ne uidit quidem oleum. b XIII Ecloga cui titulus vo*g, ſcatet Pruerbiallbus ſententijs, ac fguris, quarum de numero
primum eſt iluddV Koi ³oα 705: EAXoo, 2p 359 SaXor⸗ip bzona; id eſt:
Et quando ille oculis, oleum conſpexerat unquame
Cueniet in eos, qui ſunt artis alicuius prorſus rudes de imperit: Velutiſ ĩ quis proſteatur
tem medicam qui nunch didicerit quicquam illius artis ‚uenuſte notabitur hoc uerſu: Ka* πέαιτ⁵μν⁷ρ‿ dp Ep dc AAO D.πσα
Tt 4 keme

776 DES. ERASMI ROTERODAMI ApAGlORVImM
Et me mater òec. wills Item illud, quodi in eadem ſequitur: xN ꝓασσααάνHμυν Foxuceνμνᷣ ε‿ι 2 dvG. Me quoqʒ Pollucem mea mater uincere dixit. b Cum quis anteponitur, aut æquatur ijs cum quibus nullo modo conferendus eſt. Matrer enim amore cæcutiunt in filios,& formoſſi ſſimos putant, qui ſunt deformes Lortiſſimos, qui ſunt ignauiſſimi. Porrò Pollux pusi optimus fuiſſſe creditur. b Suade lupis ut inſaniant. xv Rurſus in eadem: s'α 1‿ι μιαι‿ ν εο ro AVMGοσ urlnd AusNp. id eſt Hoc quoq; Miilo lupos mox Peuſiacſeto rabire. b Vbi quis animũ inducit, ad rẽ é ſtul tiſſimã, quã nõ 5aggrederet. niſi inſanus. Nã lupi inſaniñt 4 uel ſua ſpõte. ueluti ſi quis tyr nũ inſtiget ad crudeiitatẽ, cũ plus ſatis ſæuiat ſuopte ingenio. Rore paſcitur. XVI In hominem prætenui corpore aadt abit illud ex eodem ldyllio. quod dictum eſtin ui/ tulam macram: MH Tnae orrioετον aes? 5 re-s; id eſt: Rore ne uiuit more cicadæ? Venuſtius erit, ſi tranſferatur ad ingenium, ſiue Kilami ieiunũ ʒ aridluna, Aut per ironiam, in hominem uehementer obeſo corpore. b Tuam ipſius terram calcas. XVII Cũ iubebimus cuipiã, ut in ſuo loco ſe cõtineat neq; ſe recipiati in noſtra, quadrabit il llud: T3 ασmeðð⁸E õkcp EXS T& TFudg. id eſt Quin propriam calcans terram, querceta teneto. Conueniet, ubi parũ fidemus alicui, nec uolemus in domeſticam recipere conſuetudinem. Nihil liile. XVIII Adi iniquam comparationem ſi ſignificandum ualebit illud ex eodem: AXAN 59 VABANT 281 ⁴υρσισιρόόσν⁶σ‿, u K RveA,VN 25 95'. id eſt: Imõ res eſt ſtulta Cynoſbaton aut Anemonam Compoſuiſſè roſis. Cynolbatus Græcis ſonat canis rubum. eſt fruticis genus, ſed roſæ genus producit, uerũ con temptũ, minimeq; g grati odoris. Anemonã Diol ſcorides papaueris ſpeciem facere uidetur. Pica certat cum luſcinia. XxIX Item ilud eiuſdem: b 1 Od JM d Adup or&didvc a, vyõi Jep. id eſt: Haud fas eſt, picas contendere cum philomena. Pica moleſtæ garrulitatis eſt, luſcinia ſumme muſica. b 1 Non omnis fert omnia tellus. 2 XX Vt Vergilianum illud: Non omnis fert omnia tellus, prouerbĩum erit, ſtraducatur ad diuerſas ingenij dotes, aut non quiduis à quouis eſſe petendum:ita prouerbij rationem ha bebit illud Theocriticum ex Cyclope: AMa TG⁴ A 2TA ri⸗νεꝙ 2p X&A&νν id eſt Illa quidem producit hyems, illa educat æſtas. 1 Cum ſigniſicabimus aliud gerlunni iuueni aliud ſeni alij atqʒ alijs teporibus dineris mo⸗ ribus utendum. b Dum ufrent genus..— XXI Nec illud caret prouerbij ſpecie, quod eſt apud eundemt in Thyonicho: or„9 T d. 7⁵ 51 vdr XXG6,. id eſt: b Facere quippiam oportet quibus genu uiride. Studendum bonis literis, dũ adhuc uiget in/ Penium. Ducenda eſt uxor ſed iuueni. Conſimilem ad mocdum Hloratius: umq́ʒ uirent genua.. 8 Et decet obducta ſoluatur fronte ſenecdus. en b 45 Quanch hæc ipſa figura, genu uiret prouerbialis eſt quoties luuentutem 6 gnifcamus.. eq; peſſimus, neq; primus. 4. XXI
Mediocritatem hoc pacto ſignificare licebit, oin

CHILIADISs QVARTAE CGCENTVRIA IIII. 77„ OV&i O0, Swa. id eſt:
Neq; peſſimus, neq; primus.
7
Lepidius fiet, ſi ad ingenij laudem tranfferatur. Nam apud Theocritũ de militia dictum eſt.
gcit quomodo Iuppiter duxerit Iunone
,... 4 L*8- m. 1 X X II I In curioſos, ́ quid quiſq; domi faciat perueſtigantes, conueniet illud ex Syracuſanis: n&rτα ναυνονέη επσυιασιν mσ Seu iSd„ε9 Iplin. id eſt: b
Nouit fœmineum genus omnia, nouit& illud
Iunonem, quo pacto duxit Iuppiter olim.
b Vbi paueris impera. In eadem Ecloga: 3 XXIIII
na⁶⁵ές.ινι⁵σμια, ꝛ‿π ⁊nöLoœr. id eſt:
Præcipito poſtqᷓ́; ſatiaueris eſca. Ad eum modum reſpondent mulieres cuipiam obiurganti, quod loquaciores eſſent,& ſilẽtiũ imperanti. Conueniet ubi quis imperioſior eſt in eos, de quibus nihil eſt meritus.
Gallus in ſuo ſterquilinio plurimum poteſt. b XXV
Quod ſcriptum eſt in ludicro Senecæ, prouerbij ſpeciem habet. Intellexit, inquit, neminem parem ſibi Romæ fuiſſe, illicq́; non habere ſe idem gratiæ: Gallum in ſuo ſterquilinio plurimũ
poſſe.Alluſit ad Claudium imperatorem Lugduni natum. Hodieq́; de cane uulgo dicunt, eũ
in ſuo ſterquilinio plurimũ audere. In alieno timidiores ſumus omnes, in ſuo quiſq; regno fero cior eſt& animoſior. b „ 1ummuf b— b XXVI Iſthmum perfodere dicebantur, qui magno quidem conatu, ſed irrito molirentur aliquid. Ductum ab Iſthmo Corinthiaco, qui in longum porrectus efficiebat, ut naues longo anci-
Iſthmum perfodere. b
piti ambitu circumagerentur. Vnde complures illum adorti ſunt, qua erat anguſtiſſimus per/ b
fodere:nẽpe Demetrius rex, Dictator Cæſar, C. princeps, Domitius Nero, infauſto ut omni/
um patuit exitu, incepto. Autor Plinius libro quarto, capite quarto. Lranquillus oſtẽdit, idem
tentatum à Caligula in Achaia. Philoſtratus in uita Apollonij, negat Neronẽ deſtitiſſe uictũ
operis difficultate:ſed quod timeret, ne admiſſum mare, perituram Aeginam portenderet, aut
res nouas in imperio Romano coorituras:nam id prædixerant Aegyptij uates. Quin& ue/
tuſtiſſimus ſcriptor Herodotus libro hiſtoriæ ſuæ primo, prodidit Cnidios adortos Iſthmum
qua anguſtiſſimo ſpacio, nempe quinq; ſtadiorum ſpectabat Epirum, perfodere adortos, quo inſulam facerent, cæterum ictos ſcopulos in fodientium oculos reſilijſſe: deinde Delphicum
Apollinem ab his conſultum trimetris reſpondiſſe: b.
T dd.p S AA ru„S, Ad ddaen.
22de KrSnns vITο, i SNe. ic eſt:
Iſthmum uero ne cingite mœnibus, neq; fodite,
Iuppiter enim feciſſet inſulam, ſi uoluiſſet. Lingere ſalem. XLXVII Olim tenuis fortunæ hominibus lal pulmentarij uice fuit, uti nunc quibuſdam eſt acetum.
Q uæ res& in prouerbiũ abijt, tametſi non ſatis liquet cuiuſmodi id fuerit. Sed præſtiterit ipſi/
us Plinij uerba ſuper hac re ſubſcribere ex libro trigeſimoprimo: Varro, inquit, ueteres etiã pul
mentarij uice uſos, autor eſt. Eſitaſſe enim ſalem cum pane& caſeo, ut prouerbio apparet. Der⸗-
ſius in Satyra quinta:
Iura, ſed Iuppiter audiet, heu heu
Vare reguſtatum digito terebrare ſalinun‧,
Contentus perages, ſi uiuere cum Ioue tendis.
Hoc eſt, uitam ages pauperrimam. Selliſſacc. XXVIII
Aap prouerbiali ioco dicebant᷑, glorioſi, faſtuć; præturgidi. Suidas admonet ſumptum
à moribus Selli cuiuſpiã, qui cũ re eſſet perq́; tenui, tamẽ affectabat haberi diues. Torqueri po
terit& in eos, qui ſe doctrinæ iactitant, ac uenditant opinione, cum a literis ſint alieni. “ Cecidis& Buphoniorum. 1 XTXIX TO uAN'd KO SPS bv!. id eſt: Cecidis& Buphoniorum, de re magnopere priſca,& ob uetu ſtatem iampridem obſoleta, deſuetaq;. Ariſtophanes in Nebulis: ASXCa e 19] TN ONId0N,KOA Kip dr‿εε‿εα
xa«

77s DBEs. ERASMI ROT. ADAGIORVNM
. Xa uueid'8 LOM BSTVp, id eſt: b b Priſca hæc ſanè atq; obſita canis, nec non oppleta cicadis, Ac Cecide cum Buphonijs. b Siquidem Cecides peruetuſtus quiſpiam Dithyramborum poẽta fuit, cuius ſcripta iam ſitum olebant, unde in iocum uulgarem abierunt. Quemadmodum iure ridentur hodie, qui immo- dica& intempeſtiua affectatione uetuſtatis, è duodecim tabulis, ex Ennio, Lucilioòq; petũt ſer- monem, perinde quaſi cum Euandri matre loquantur: nec ullum uerbum eleganss eſſe putant, niſi quod ſit ab uſu uulgi,& à noſtro ſeculo procul remotum. Item Buphonia feſtum quoddã erat apud Atheniẽſes, ob uetuſtatem neglectum iam ac deſitum, ſic appellatum à cæde boum. Huiuſmodi ludos adhuc durare uidemus apud Italos, præcipue Romanos, priſcæ uideli- cet etiamnum inſaniæ ueſtigia, quos illi Taureos uocant. Adagio licebit per iocum uti, cum ſignificabimus aliquid ceu nimis priſcum negligi: ueluti ſi notare uelis põtifices, epiſcopos,& ſacerdotes, quod Euangelica præcepta, de paupertate, de tolerandis iniurijs, de contemptu ui- tæ: aut priſcorum pontificum decreta, de ſimoniacis, de deligendis abſq́; corruptela epiſcopis, de ſubmouendis ſceleroſis, iam pro antiquatis habeãt, dicas licebit, Jũ ræ uuusic 8 u9 ESqoyioy. id eſt: Hæc Cecidis ſunt& Buphoniorum. b Serrenitati nubem inducit. b XXX Non tam ouum ouo ſimile, quam illud prouerbij faciem præ ſe fert, quod refertur à Plutar cho in commentario de dignoſcendo adulatore ab amico:*σνσσ ετέάιυ εέμρρ‿id eſt: Sereni- tati nubem inducit. De eo, qui inter pocula ludosq;, uirulentum aliquid admiſcet, quod offuſca ta hilaritate frontem corruget, ſuperciliaq; contrahat. Ad eundem modum Horatius, de anu deformi, quæ ſe puellarum choris admiſcebat: Et ſtellis nebulam ſpargere candidis. b b AM vO) ι μμο. XXXI Olim homines macie prætenues, ueſculi, ac d ecolores, prouerbiali ioco àν⁶έφναάφα‿νHμQOuoca bantur.Lucilius: Vix uiuo homini ac monogrammo. Rurſum idem alibi: Quæ pietas mono- grammi. Nonius Marcellus ductum autumat à pictura, quæ prius quam coloribus corporat umbra fingitur. Non perperam quidem Marcellus, uenuſtius tamen erit adagium, ſi ad uete- rum picturam reſpiciamus:quæ primitus omniũ conſenſu, ab umbra hominis lineis circumdu cta cœpit initium, quod uocant deliniare. Deinde ſingulis coloribus pingi cœptum eſt, easque picturas aouoεέτs appellabant. Mox ars diſtinxit ſeſe,& inuenit lumè atq; umbras: ut quæ dam eminere, quædam abdi premiq́; uiderentur, differentia colorũ. Deinde adiectus eſt ſplen dor, quem alium à lumine uolunt eſſe, medium tamen inter lumen& umbram: proinde eun/ dem Tonon uocant. Nam cõmiſſuram ac tranſitum colorum&νπ⁵ανοννομ appellant. Huiuſmodi fermè Plinius libro triceſimoquinto. Conueniet igitur in hominem deformem, nullo aut eodẽ uultus colore, cuiuſmodi priſcorum erant imagines. M. Tullius libro de natura deorum ſecun do: Non enim uenis& neruis& oſſibus continetur: nec eſcis, nec potionibus ueſcuntur, ut aut nimis acres, aut nimis concretos humores colligant. Nec his corporibus ſunt, ut aut caſus, aut ictus extimeſcant, aut morbos metuant, ex defatigatione membrorum. Quæ uerẽs Epicurus monogrammos deos,& nihil agentes cõmentus eſt. Illi autem pulcherrima forma præditi,pu riſſimaque in regione cœli collocati, ita feruntur, moderanturq́; curſus, ut ad omnia conſeruã- da& tuenda conſenſiſſe uideant᷑. Monogrammos appellat Cicero informes, nullaq; ſpecie. Aliorum medicus. XXXII Manet hoc dictum his quoq; ſeculis celebratiſſimum, quod refertur à Plutarcho in cõmen tario de dignoſcendo aſſentatore ab amico, è poẽta quopiam: A NOp 1.S0, Xuee Ae Bpucp. id eſt: Alijs medetur, ipſus hulceribus ſcatens. Vtitur eo& in cõmentario, quem ſcripſit aduerſum Coloten. Conueniet in hos, qui alijs ſapi/ unt, non ſibi:alijs oculati ſunt& cauti, non ſibi: alios conſolari norunt, ipſi ſua mala non ferunt b æquo animo. In eundem ſenſum uſus eſt Chriſtus apud Lucam. Iudæis em̃ admirantibus eius I dicta factaq; ac dicentibus: obnę Surss Sep Ide:σ*νρ id eſt: An non hic eſt filius Ioſephe te ſpondit ad hunc modum: ćrνο Ʒ‿ ο⁷. oli Jai⁊e. /½ε½, 36Sdreu0p raν Jd. Scc z, 2υσOmNη;vo b Tg RCrsHvO oIO M0) Jds 2p T5 xqσ dᷣ σeι.id eſt: Omnino dicetis mihi parabolam hanc: Medice, cura teipſum. Quæcunq; audiuimus facta in Capernaum, facito dę hic in patria tua. 3 b Lapſana

fine: iᷣ& Auναά ααλαςννο id eſt: Quis aberrauerit à ianua.
——
CHILIADIS QVARTAE CENTVRIA IIII. 779 Lapſana uiuere. XXXIII Lapſana uiuere lepide dixeris eos, qui perparce, nimiumq́; tenuiter uiuunt. Conſentan eum
eſt enim iocum illum militarem in populatem fabulam abijiſe, quo Cæſariani milites alt ernis
uerlibus exprobrabant:quod apud Dirachium lapſana uixiſſent. Eſt autem la pſana, olus ſylue
ſtre, trium foliorum, ex Braſſicarum, ni fallor, genere. Verum ſi quis forte requiret, Plinij uer- ba ſunt hæc libro decimonono, capite octauo. Nec non olus quoq; ſylueſtre eſt triam foliorũ Diai lulij carminibus, præcipue iocis militaribus celebratum. Alternis quippe uerſibus ex 8 brauere lapſana ſe uixiſſe apud Dirachium, præmiorum parſimoniam cauillantes. eſt aurer id
b den ſluelitis, acienus Plinius. Idem libro uigeſimo, Cimam inutilem eſſe dicit,& cõcoctu ditticilem
Baud contra oſtium. XXXIIII ob ũ SA⁵αασ. id eſt: Haud contrai ero eſt eadi vxνƷιέιαι. id eſt: Haud contra ianuam, pro eo, quod eſt, non proprie ad rem:& apte ad id,
de quo agitur, prouerbiali certe figura dictum eſt ab Ariſtotele, libro Phyſicorum quarto: od- ri ⁴ ο⁴eυ ν μν /Ʒρσσσ τρι ν Qeρρπινuκαάααιιmσσσνιππνν. id eſt: Iſti quidem igitur haud contra oſtiũ
occutrunt quæſtioni. Argyropylus du ε Sναs uertit, non recte, neq; non recte tamen id qui- dem. Perinde ualet, quaſi dicas, ad ſcopum. lllud expende lector, num hoc adagium illi ſit af-
Climacides. XXNXV A,A⁴ακςε. id eſt: Scalulæ, per iocum uocari poterunt, qui ſe diuitibus ad quiduis obſequij
ſubmittunt, etiam ſi ſordidiſſimum ſit. Sic autem uulgato conuicio ſunt appellatæ mulierculæ quædam Cypriæ, adulatrices apud Syros, quod regum uxoribus ſubmitterent ſeſe, ut per eas ceu per ſcalas currum conſcenderent. Meminit Plutarchus in libello de diſcernendo adulato-
re ab amico.Et Athenæus libro Dipnoſophiſtarum ſexto. b YVualeat amicus cum inimico. 1 XXXVI 225 à& ³ν dxdSsS. id eſt: Valeat amicus cum inimico. Q uadrat in eos, qui toti ad ſe
ſpectãt, nec amici magis q́; inimici rationeèm habent:cuiuſmodi fertur Timon ille Miſanthro-
pos. Plutarchus in cõmentario, quem modo citauimus: E' ⁴ναρ⁵ν έμκοά‿εe ruuS, 2,853e + 0ν ᷣό ορ. id eſt: Si nequaquam placet illud: Valeat amicus cum inimico. Elt autẽ Græ- cis hemiſtichium carminis trochaici. Manica. XXXVII Maui Phrygio prouerbio dicebantur ingentia, egregiaq; facta: ducta uoce à Mane quo/ dam priſco apud ipſos rege, quem ferunt uirum fuiſſe præpotentem,& admirabili uirtute præ ditum. Autor Plutarchus in libello de Oſiride. b b Ruta cæſa. b XXXVIII Ne in rutis quidem cæſis, haud dubie prouerbiali ſpecie dictum eſt à Cicerone libro de oratore ſecũdo, pro eo, quod eſt, nulla in parte: Sed dices te cum ædes uenderes: Ne in rutis ꝗ dem& cæſis, ſolum tibi paternum recepiſſe. Quo quidem loco illud obiter admonendum, in uulgatis Tullij codicibus perperã pro recepiſſe, legi reliquiſſe, id quod ſatis liquere poteſt ex Nonio Marcello, qui in dictione receptitius, hũc ipſum Ciceronis adducit locum. Eſt em̃ hoc loco recipere idem, quod excipere. Porrò quid ſibi uelint ruta cæſa, nam uerba ſunt peculiaria iureconſultis, abunde patet ex Pandectarum libro decimonono, Lege decimaoctaua:Si ruta, inquit Vlpianus, cæſa excipiantur in uenditione, ea placuit eſſe ruta, quæ eruta ſunt, ut harena, & ſimilia:cæſa ea eſſe, ut arbores cæſas,& carbones,& his ſimilia. Gallus autem Aquilius, cuius Mela refert opinionem, recte ait fruſtra in lege uenditionis de rutis& cæſis cõtineri: quia ſi nõ ſpecialiter uenierint, ad exhibendum de his agi poteſt. Neq; magis de materia cæſa, aut de ce mentis, aut de harena cauendum eſt uenditori, quàm de cæteris, quæ ſunt precioſiora. Memi/ nit& in Topicis de rutis& cæſis M. Cicero. Nam ne præterirem, aliquid quod ad argumen/ tum in omni ratione reperiendum pertineret, plura fortaſſe, quam abs re deſiderata erant, ſum complexus: fecic;, quod ſæpe liberales uenditores ſolẽt: ut cum ædes, fundurhue uendiderint. rutis cæſis receptis, concedant tamen aliquid emptori, quod ornandi cauſa apte,& ſuo loco po ſitũ eſſe uideatur. Ergo cũ ſignificabimus inclementius tolli omnia, neq; quicq́; fieri reliqui, ue- nuſte dicemus:ne rutis quidem ac cæſis receptis, ut iureconſultorum more loquar. Aetna, Athon. Aetnam& Athonem montes in
XXXIX moleſtiæ, tædijch prouerbium abijſſe, teſtatur Lucilius
apud Aulum Gellium libro decimoſexto, capite nono: etiam ſilocus is deprauatus habeur,
Lucilij
———————————————-———O———Vn:’—— Gÿ„

78⁰ DBs. BRASMI ROT. ADAGIORVA
Lucilij uerſus, quos adducit, ſunt hi: Verum hic ludus ibi, ſusq; omnia deq́ʒ fuere.„ Susq;ʒ& deqʒ fuere inquam omnia ludus iocusaaʒ⸗ 8 Illud opus durum, ut Setinum acceſſimus finem eꝝi ν lονε ut aiunt: Montes Aetnæ om̃es atq; aſperi Athones. De Aethna Siciliæ monte dictum eſt, quod gigantem ſua mole premat, iuxta poẽtarum fabulas. Siue quod crebris incendijs grauis ac pernicioſus eſt accolis. Vnde& M. Tullius in Catone maiore, dixit onus Aetna grauius. De Atho uero, quod ob ingentẽ cel/ ſitudinem, umbra ſit moleſtus, quam in Lemnum uſq; trecentis diſſitam ſtadijs mittit, alibi di- ximus. Pomponius Mella tradidit huius cacumen altius, quàm unde cadunt imbres: eius rei coniecturam ex eo colligi, quod de aris, quas in uertice ſuſtinet, non abluitur cinis, ſed quo te- linquitur aggere manet. Obſtat& nauigantibus, quod toto longe dorſo procedat in pelagus, qua continenti adhæret. Vnde& à Xerxe perfoſſus. b Immunem uenire. 8 XL Immunem Latini uocant, quem&υναννοq Græci: nempe eum, qui nihil confert ad conuiui um. Horatius in Odis: Non ego te meis b b Immunem meditor tingere poculis Plena diues ut in domo Nardi paruus onyx eliciet cadum. b Sed pluſculum habebit gratiæ, ſi trãſferatur ad res animi, puta doctrinam, uerſus, aut ſimiſe ꝗp/ piam. Aulus Gellius libro ſexto, capite octauo, indicat uocem hanc in prouerbium abijſſe. Ne omnino, ut dicitur, immunes& aſymboli ueniremus, conuectabamus ad coœnulam: non cupe/ dias ciborum, ſed argutias quæſtionum. Soterichi lecti. XLI Apparet Soterichi lectos in uulgarem iocum abijſſe de re uili priſcaq;,& minime ambitioſa, & rudis artificm. Sec enim Seneca Cethegi uerſus irridens. Qui huiuſmodi uerſus amant, in- quit, liceat ſibi& eoſdem admirari& Soterichi lectos. Aulus Gellius, nam ab hoc iſta referun- tur:Dignus ſanè Seneca uideatur lectione ac ſtudio adoleſcentium, qui honorem& colorem ueteris orationis Soteri lectis compararit, quaſi minime ſeilicet gratiæ,& relictis iam contem/ ptisq;. Conijcere licet Soterichum fabrum fuiſſe quempiam, cuius opera priſcam illam& ru dem ſimplicitatem præ ſe tulerint. Nam Romæ poſtea argentea triclinia diuitibus in uſu fuiſ- ſe, teſtatur Plinius libro triceſimotertio, capite undecimo. Huiuſmodi inter pictores fuiſſe ul uium, Rutubam,& Placidianum, in ſermonibus indicat Horatius: m Vel cum Pauſiaca torpes inſane tabella. V Qui peccas minus atq; ego, cum Fului Rutubæć;. Aut Placideiani contento poplite, miror Prælia rubrica picta, aut carbone. b b Peribis, ſi non feceris. b XLII Vbi quis in eum redactus eſt locum, ut nec aggredi rem poſſit citra magnum incõmodũ. neq; tuto omittere:conueniet illud ex oraculo profectum:deinde populari, ut ſolet, ſermone ia ctatum:peribo,ſi non fecero:ſi faxo, uapulo. Refertur ab Aulo Gellio, libro noctium tertio, ca⸗ pite tertio, è Plautina comœdia, cui nomen Fretum. Verſus Plautini ſunt hi: Nanc illud eſt, quod Arietini reſponſum magnis ludis b Peribo, ſi non fecero:ſi faxo, uapulabo. Potrò quæ nam ſit hiſtoria redditi oraculi, Gellius ipſe teſtatur ſibi non liquere,& in hoc, hos Plauti uerſiculos enotaſſe, ut hiſtoriam quæreret. Sunt autem uerſus iambici tetrametri catale ctici. Vnde dicitur uerbũ adiectum, pinor, ab interpretante ſubmouimus. Nam in uulgatis codicibus ſcriptum eſt, magnis ludis dicitur. Ex ſe fingit uelut Araneus. XLIII Prouerbialis uidet᷑& illa collatio: Aranei ex ſeſe texentis telã,& hominis ex ſeipſo commini ſcentis mẽdacia. Sic enim Plutarchus in libello, cui titulus de Oſiride: o ſa eοεακ ι˖Qυνν⁴eνo N.,0, d4 deU„vvSVne ac du aXde aruoSerSe vHœyse: Hkrrενςσ. id eſt: Qualia po- Stæ& oratores, uelut aranei gignentes ex ſeipſis à nullis ſuggeſta, exordio texũt, producũtq;. Plinius tradit maiores araneas in terra cauernarũ exigua ueſtibula præpandere, minimas non kexere:tertiũ genus erudita operatione eſſe cõſpicuũ. Orditur, inquit, telas, tantic; oPen 5
2

CHILIADIS TERTIAE CENTVRIA IMII. 78r.
teriæ, utérus eius ſufficit: ſiue ita corrupta alui natura, ſtato tempore, ut Democrito lacet, ſiue eſt intus quædam lanigera fertilitas, tam moderato ungui- tam tereti flo,& taa nafs 3 deducit ſtamina, ipſo ſe pondere uſus. Texere à medio incipit, circinato orbe ſibreg nuts 3 adnectens, maculasq́; paribus ſemper interuailis, ſed ſubinde creſcentibus, ex anguſto dila/ tas inciiſſolubili nodo implicat. Nec abhorret ab his, quæ Ariſtoteles refert libro de natura
animalium nono, addens araneos, mox ut æditi ſunt fila mittere, non ex interioribus uelut excrementa, quemadmodum ſentit Democritus, ſed de ſumma corporis parte ueluti corti/ cem, aut in morem Niſtricis de cute ſpinas iaculantis. Non texũt autem neqʒ uenantur, niſi fœminæ. Mas fruendi comes eſt, non laboranda. Beoue uenari leporem,& ſimilia. xXLTr.IIII Ta Bor νν Qαυπeπά, μοσνινεεεε, id eſt: Boue leporem uenari, dicuntur qui rem abſurdam, ſtul tam ac præpoſteram aggrediuntur. ueluti ſiquis in curia Romanas cſtra pecuniam ambiat epiſcopi dignitatem. Plutarchus in commentario de animi tranquillitate. oic S rokeien 73½ eeoõ gc 2n νε‿ n 1 Boi 715 AGο αμνινυεν⁵⁸, b, Susvxie ESip, od T io ls Rdov à Aca³ε—ένονi, ande 81 Selk d euνντνιν τιι αμἀαορμενμν⁴⁶ςρ‧ ενα deNTuyic, Roch AMoxbuiα o 2d vidrois&αρ⅜ρνναασην. id eſt: Neq; enim qui aratro uelit iaculari, ac boue uenari leporem, in⸗ fortunatus eſt. Neq; ei qui laqueis aut retibus, ceruos nõ ceperit, ullus malus aduerſatur ge nius ſed ſtultitia& peruerſitas, aggrediuntur quæ fieri non poſſunt. Non quiduis eſt accõ- modum ad omnia, ueluti ſiquis homini ſtudijs& ocio nato, bellum, aut rempu, adminiſtrã dam mandet i or r Aαυ ομννπνέηε‿. Aut ſi quis ſtupido& inſulſo iudicia cõmittat. Ci tat in eodem libello uerſus, ni fallor Pindari, 2&εμάόάασ ᷣmπmσ‿—ε&&νέπσ /εεαe,,&*αν‿ *10 ſelανα OeAie, dꝓ% BSAeVourri Gνο, υυνιωωόι⁴σς‿‿mλ⁊dαμμο eνεοε, 1d eſt: In curribus, equus, in aratro uero hos, nauem autem præuertitur q́; ocyſſime Delphinus. At capro pa- ranti mortem, canis eſt fortis inueniendus, nam hæc quoq; prouerbij ſpeciem habent. Ab uno diagrammate. XLw Plutarchus in libello de diſcrimine inter adulatorem& amicũ. 5 e uε³οα †; duoe Tuh, ⁴αιαα‿ ε 15 dO, u9 ASd XdS1 2c0de Srouenp, oöN L O oicep KyrIrSvOp, oUn giux Aau r8, AvO er SSNO,A, OG Acp Es! RO ‿ιμρρνρνεε,φμηκρνσ, id eſt: Adulator aũt ab uno diagrammate ſemper id quod iucundum eſt, quòdq; blandiatur ſolitus ſuccinere, neqʒ facto reſiſtere nouit, neq; uerbo contriſtare, ſed tantum obſecũdat uolenti, ſemper illi concinens& conſonans. Palàm eſt prouerbij ſpecie dictum eſſe&ꝙ;&vòe sicν⁶έέαιαόαα. Eſt
5 4
autem diagramma pictura, deſcriptioq́; philoſophorum, qua rem exponunt oculis, ut per⸗
inde ualeat, quaſi dicas, de eadem formula. 8 61 Npon fllius Achillis. J IR i s eair ia. rr Inter carmina nobilium poëẽtarum, quæ à doctis uice prouerbiorum ufurpantur, hæc
quoq; referri poſſe uidentur:“
Od αeφχďκεοο, KNAee de e, ideſtt: Haud ſatus Achille, uerum Achilles ipſus es. 4 E tragœdia quapiam aut comœdia ſumptum ui s trir cus. Vſurpatur à Plutarcho in cõmentario quẽ inſcripſit, qua ratione ſit adulator ab amico dignoſcendus.Ait em̃ adulatorẽ modis omnibus ſic amicũ imitari, ut illud in eũ dici poſſit:
92
detur. Eſt enim uerſus trimeter iambi/
Od ols αέε. SV..2 ltidem Terentianus Parmeno in Gnathonem Thraſonis orationi ſubſeruientem. Hem alterum hunc ex hoc natum dicas. b Vlyſſes pannos exuit.. AXILVII In eodem quem modo dixi commentario Plutarchus hunc Homericum uerſum uſur/ pat, non ſine ſpecie prouerbialll. b AbrA* 3„vHC Sεο‿ oVANTi Suoseg. id eſtt: Vilibus at pannis mox eſt exutus Vlyſſes.. Aecomodare licebit ijs, qui genere uitæ ſubito commutato, è pauperibus diuites, ð ſquali/- 3 dis nitidi, è triſtibus hilares exiſtunt. Nam Vlyſſes apud Phæaces ſimulatq; pannis ſuis exu tus magnificis ueſtibus ornatus eſſet, repente uiſus eſt alius. Plutarchus torquet in adulato- rem, qui Polypi more omnium ſtudijs ſeſe accommodat:adeo ut qui paulo ante apud ami cum philoſophiæ deditum, prolixam barbam ac pallium geſtarit, aſſidue verlann nteie.

„62 DES. ERRASMIROT.ADAGIOCRVAA nihilq; crepans, niſi numeros, rectangulos,& triangulos Platonis: ſi forte fortuna in amieſ inciderit, uoluptatibus addictum, cõtinuo mutata figura uelut à Circe transformatus, Sar, danapalus fiat.“ Subito alius. XLVII Simili modo torquet& illud Homericum in hominem repente mutatum, quiq; ſubito alius factus eſſe uideatur: eſe a2 e des Peofhus eu n 4 eſt. A.oTd 0r E0 kdve véO, àE e0οbep. id eſt: Hoſpes nunc alius mihi, quàm dudum eſſe uideris. “ In durum& implacabilem. XLIX In hominem impendio rigidum& implacabilem recte torquebitur illud Homericim, vod Te rie t Sibsi dwe v si. icd eſt: At tibi non unq; placanda in pectore mens eſt. b Plutarchus in cõmentario de dignoſcendo ab amico adulatorẽ, ait hũc uerſum obijci ſolitũ Antonio ab aſſentatoribus, quod Cleopatræ efflictim amanti, non reſponderet in amore. — Alſinus balneatoris.. ee. O SAcce, id eſt: Vt aſinus balneatoris. Dictum eſt in eos, qui ex ſuis labori/ pus ipſi nihil fructus caperent. Plutarchus in libello, esi eαονπναλν ic. oddep ed r6*op, SM.ανπκ s⁵ϑυνσσ /μαλη O0αο‿ς Aα Acd cpgu †αάν mðμνταά³ιοιιοmιν x&κ oπανηνσ«"oOꝭ‿ε*εερρασ Avεμκαἀ‿νμιν 4 oo aulh usreXGP,A e AT,,„e nAανέο τνατ⁵ι,id eſt: Nihil inde capiens commodi,ue/ lut afinus balneatoris, qui ligna& ſarmenta defert, ſemper fumo ac fauillis oppletus, nunq́; autem particeps balnei, neq́; teporis, neq; mundiciei. Loquitur de diuite parco ac ſordido, qui cum ſit onuſtus diuitijs, non fruitur tamen. b b Lychnobij. b b 11 Apparet Auxvaeise prouerbiali ioco dictos, qui lucernariam uitam ducerent, ut torque/ ri poſſit, uel in nocturnum potorem, uel hominem ſupra modum ſtudioſum, qui quemad modum dictũ de Demoſthene, plus abſumat olei, q; uini: uel in ſordidum& parcũ, quaſi de Iucernario oleo uictitantem. Seneca libro epiſtolarum uigeſimoſecũdo, epiſtola centeſima uigeſimatertia dictum oſtendit in lucifugam quendã, cuius tota uita erat præpoſtera, adeo ut quicquid hominum uulgus interdiu ſolet facere, id ille faceret noctu. ſub noctem exper/ giſcebatur, diluculo ibat cubitum. In quem ita iocatus Varus lepidiſſimus fabulator, ut eũ diceret admodum frugaliter uiuere, quippe qui nihil inſumeret niſi noctem. Et quibuſdam illum ſordidum& auarum dicentibus, uos, inquit, illum& Lychnobium dicetis. Eſt autem in ioco uox ambigua, ut intelligas eum uſq;adeo non ſordidum, ut lucernas etiam abſume ret, uel adeo parcum, ut lucernis uictitaret. Cæterum alluſum eſt ad uita m hominis præpo ſteram, cuiſmodi deſcribit in eadem epiſtola,& Butam quendam Atylium. Quaſi Sutrium eant. LII Sutrium peruetuſtum Hetruriæ oppidum. Id olim defecerat à Romanis, cum quibus inierant ſocietatẽ. Camillus ad id delectus à ſenatu, ut eos cogeret ad fidem. is ne in apparã do commeatu multum temporis tereretur, utq́; Sutrini ipſa celeritate opprimerentur, edi- xit, uti ſinguli milites, trium dierum comeatum, ſecum exportarent. Id deinde uerſum eſtin Pprouerbium, quod uſurpari conſueuit, quoties aliquis ſuo ſumptu nauat operam alijs. Sic enim interpretatur Feſtus Pompeius in fragmentis quibuſdam, quæ Romaæ inueniuntur. Plautus in Caſſina: Tum quoq; facito, ut ueniant, quaſi eant Sutrium. lubet Alceſſimus, ut ſuos ad ſe mittat, ſed ſuopte cibo inſtructos. Notum eſt carmen Catulli, quo Fabullum ad
2
cœnam uocat, ſed ita ut ipſe ſecum adferat, quicquid ad lautam cœnam pertinet.
AUroaA7nOooo,,.. LIII Adbo uulgato uerbo dicebantur, qui non ex animo, ſed uentris cauſa colerent ami K cos, inde conficta uoce, quod ſponte ad Lecythum cõmearent,& inuocati præſto eſſent in b conuiuijs. Foſdem Baπειαιανι quoq; uocatos fuiſſe teſtatur,& ab Eupolide, roue er T-, vop Ma Auεd G³ονε, id eſt: Circum ſartaginem& poſt prandium amicos dictos fuilſe. Plutarchus in libello, cui titulus: Quo pacto quis dignoſcere poſſit adulatorem ab amico, e 2 ahdπριν οι πποιλνο rode avrXHoug SToue AeyO,X de) Sree h eT6 2 aaTe XſH ceoß, dSOA1'Ov,o rig eie, uoAnae vO⁴,3ν, id eſt: Sed ne quemadmodũ uulgus hominum facit Autolecythos iſtos, qui uocantur, ac menſales, quiq́; tum demum anere. . 1 4 221 p
—— 7
—

——
CHILIADIS GVARTAE CENTVRIA InI.„S;” poſteacq; aqua manu infunditur, ſicuti dixit quidã, exiſtimemus adulatores. Vſus eſt eo uer l winrd bo Demoſthenes in oratione aduerſus Cononem. Interpretes uarie exponunt: uel de hiis, wandram ¹ qui ad quiduis perpetiendum parati ſunt, uel de pauperibus, qui præter lenticulã nihil poſ⸗ G 8 ſicent:uel de iis, qui faciles ſunt ad depromendam pecuniam, quod quidam ſoleant in lenti . culis pecuniam recondere, atq; alijs item modis, quorum nihil conuenit cum ſententia Plu 1 tarchi. Congruit cum eo quod alibi dictum eſt:feruet olla, uiuit amicitia. Melitæus catulus. nrcde„ MAATTAo i id eſt: Meli ſ—.. LIII derzudin 77FH b ο‿εειοφνν id eft: Nelitæus catellus dicebatur is, cuius opera nulli ſeriæ rei cõdu” b cebat, ſed duntaxat animi cauſa alebatur, cuiuſmodi non mediocris eſt multitudo in diuitũ G familijs. Aliorũ canũ uarius eſt uſus. Sunt quibus ædiũ cuſtodia delegata eſt, ut noctibus ad G! dcehdee l. uerſus fures excubias agant. hi uocãtur onsyoi. Sunt quorũ opera in uenatibus utimur, qui in mantigon mün Su5τmoi dicũtur. Sunt quorum nullus eſt uſus, niſi ut cum ocioſis ac delicatis matronis lu- b AA rntatd ſitent, qui noſtris quoq; temporibus, mirum q́; ſint in delitijs. Atq; ij ue ro uocantur, ni/ mu Dumchi mirũ ab inſula Melita, inter Corcyram& lllyricum ſita. Autor Plinius libro quarto. Apud n dindengiait Lucianum in Lapithis ασνπσοντωνε Alcidamantem Cynicum, ‿rop uνdνοꝙ uocat. h A Wri.ah 2.. Ilico hyems eirirt. L y V 1 uns un rigss bexel Ariſtoteles in problematis ſectione tertiadecima, refert hũc uerſum, nullo citato autore, G dckNhinnde cpin ſed ueluti uulgo iactatũ. E, d v6 ro SoOtν mπροάανιεd,adiA XA, id eſt: llico hyems b cnpafumoac aul am Ht, ubi Boreã accerſiuerit auſter. Cauſam hanc adfert, quod notus ſuapte natura nubẽ& Logude de iutmri himbrẽ affatim colligat. Proinde ſi hoc tẽpore Boreas acceſſerit, cõgelalcunt om̃ia huius ri uss gore, atq; ita ꝓtinus hyems. Adijcit in eodẽ problemate carmẽ alterũ cõſimili ferè ſentẽtia: E' Sos5εας αιάν αάe μ—se, rinc XAuν. id eſt: Molle lutum Boreas ſi prenderit, ilico hyems fit. 8 b Gn enmiim rinmducen. Id tametſi uulgo ſimpliciter dictum apparet, tamen nos eò deflectere poterimus, ut dica- ſipn wodim duclomum mus ingens periculum imminere, ſi malũ malo ſucceſſerit. ueluti ſi quis immodice diſcruci/ G uinuciin lorcidumärig at ſeſe ſtudij laboribus, amare etiã incipiat: aut ſi qui prius principi parum gratus fuit, in ple n ugeimalecüdo, qit:n bis etiam odium ueniat: aut ſi regi uehementer leni, placidoć, ſuccedat admodum rigidus, li muins toea uita ertaind aut contra. Nam huiuſmodi ſubitæ mutationes, maximos rerum motus ſolent excitare. dile hceret noctulibui 8— Eundem calceum omni pedi inducetrer. LTVI u Vnnsslepidiſmo ttins Galenus Therapeutices libro nono.? ⁵e.ιλ ⁶υ τ‿&, 3On 1ο ε, 1 erA 10 G iinſumerct nis rocintiit O A, Svi λμσην σμνένα μmσοςαεενμασφν, id eſt: Iſti quidem igitur neq; inquirũt, neq; ſciũt.— lom ALſchnodimänän Quin magis iuxta prouerbium, eodem calciamento calceant omnes. Loquitur de quibuſ, n ſordidum ut lucnacus dam medicis imperitis, qui non habita ratione morborum, eadẽ remedia admouent omni aluſum eſtad uiumniy bus, cum diuerſa mala, diuerſam curationem deſiderent. Non diſſimile illi, quod alio dictũ Arüm eſt loco: Scis ſimulare cupreſſum. Ad hanc formam pertinent, quod adducit Hieronymus m qumdm AMftn I in prima præfatione cõmentariorum, quos ldhe in epiſtolam ad Epheſios: Nec adinſtar mc imperiti medici, uno collyrio omnium oculos uelle curare. — 3 Cbelſer uita. 4 IVII t eos cgerca ac xoxXoν O, id eſt: Cochleæ uita. De is, qui parce paruòq; uiuunt, aut contracti à ne/ A. miqcdataseae gocijs, luceq́; forenſi ſemoti. Notum eſt animal, unde ſumpta eſt metaphora. Plutarchus in 1 3 libello, 8 μκρντσλανσνꝙτνοασς. ν TOOαάνοαιό πρ⁴⁶σκιωνι σιυννέάο‧ εο rae Sogſe 7*⁴⁵νεε½, ſo ſumptummas 8 Piop däp ic muid uuοαονννν id eſt: Tu uero tantum moleſtiarum ſuſtines turbans quibuſcam,qua ani ac torquens teipſum, cum ob parſimoniam cochleæ uitam uiuas. i ent Sutrium M 5 Bello parta... LVIII Acumen CatubsE. n xoheulde, id eſt:Ex hoſtium regione.Vbi quis immodice inſumeret. Solemus Wiün ihutum crmmss 1 celerius ac temere profundere, ſiquid hoſtibus ſit ereptum. Quod quidem adagium& ho/- die paſſim audimus uulgo dictitari in lurcones& helluones. Plutarchus in libello cui titu/ citm b lum fecit, να᷑ τππόσνπακαν„νέ‿υ&αναρσα.ρμννσααασ τ ᷑τενοοο ρ ωeνννννννυν νσσ αeσροναάντ⁹ιν, ααά en
nimo ſciem a AXeulc A— 0de oASe, id eſt:lmpleri apud alios, cibis ſumptuoſis, fruiq́ʒ uelut ex Swers 39 hoſtili regione raptis, ampliter ſeſe cibo onerantes. Vſurpat idem Sympoſiacæ decadis ſe/ ſatur Aib unwsi ptimæ, problemate ſexto.„ Apoftandimn gs BPanio lapidoſus. 7 t. E lIllud ſiquis prouerbium eſſe negabit, cum hoc equidem non admodũ digladiabor. er⸗ te dignum eſt, ut aſſidua uſurpatione in adagiorum contuberniũ cooptetur, quodr efertur .. Vu„. à Seneca
ꝑͤſſͤͤͤſͤͤſͤ—
——————Vę—V;—.———J——— aaReiSn R ,–†‧–†–
—Z—ö—ſ

„s4 DES. BRA BMI ROT. ADAGIORVNM
2
à Seneca libro de beneſicijs ſecundo:Panis lapidoſus. Sic enim Fabius Verrucoſus appella bat beneficium, ab homine duro aſpere datum, quem eſurienti neceſſarium ſit accipere, du rum& acerbum eſſe. Ita quidã contatione, toruitate uultus, aſperitate orationis, oſtentatio, ne moleſta, corrumpunt beneficium, ut nemo ſit accepturus, qui poſſit eo carere. E Patroclis domo uenit. b b 1RX P'n rονοευνε, id eſt: E Patroclis domo. In ſordidos. ſumptum à moribus Patroclis cu- iuſdam Athenienſis, prædiuitis quidem, uerum impendio parci ſordidiq́;, quem uetus co, mœdia talem fermè depingit, qualem Plautus Fuclionem, teſte Ariſtophanis interprete, cuius uerba Suidas quoq; refert, qui& prouerbium eſſe uult. Eſt autẽ in Ariſtophanis Plu to. Is cum eſſet ſqualidus, incultus& ſordibus obſitus, rogatus unde ueniſſet:
nôbe ⁴᷑νι ‧οοσο dναα /αςƷe;. id eſt:
Vnde igitur adeo ſordidus ſqualensq́ʒ uenias dicito. Atq; ille reſpondet:
En raoueSo kXOAR O0 OD S 5 Sou Lrero. id eſt:
E Patroclis domo, Qui haud lauit unq́; poſteaq́; natus eſt. b Tam in procliui q́; imber. LXI
Non abſq; ꝓuerbij ſpecie dictum eſt illud à Plauto in fabula, cui titulus eſt, captiui duo: Tam hoc tibi in procliui qᷓ; imber eſt, quando pluit.— Nam procliue proprie dicitur, quod ex alto deorſum propendet. Arduum eſt autem one⸗ ra ſubmoliri in altum, deorſum uero uel ſuapte ſponte deuoluuntur.
Et poſt malam ſegetem, ſerendum eſt. LXII Equidem non pugno eſſe prouerbium, etiam ſi prouerbij ſimillimum eſt, illud epipho- nema Senecæ, libro epiſtolarum undecimo. Et poſt malam ſegetem ſerendum eſt. Quo li- cebit uti, quoties res parum ex animi ſententia cecidit,& ſignificabimus non eſſe deſiſſendũ à conatu. Quanq́; Seneca loquitur de ijs, qui refugiunt in ullum hominem beneſicium col locare, quod ſemel inciderint in ingratum. Eiuſdem generis eſt, quod eodem ſubnectitur lo co:poſt naufragium maria tentantur. b dOpoes leruat alllictos. LXIII Plutarchus in libello de ratione uictus, indicat uulgatum fuiſſe prouerbium de ſpe, nec tamẽ explicat, quidnã id fuerit. roug ⸗⁴sουυσσ—ε Aμμλάαια G Aᷣασρα‿ νυνο¶ ᷣᷣεά νασαυ xaßoMice Nrie arνεεεε⁴ μο ⁷οροσνν α—νσε α‿εντασς τασααν ν ν σαάέονεόmρν‚id eſt: Pleroſq; uero ſpes intemperantiæ mollicieiq́; patrocinans adducit huc, ut relictis ſtratis, ad conſuetam re deant uitam. Fortaſſis ſignificat id, quod extat in ſentẽtijs è comœdijs, ut apparet, collectis: A vi AruxX ⅜o, ννεν ασι τος νπ. icd eſt: Spes ſeruat hominem, rebus in duris bona. Notum eſt illud Naſonis: Spes bona dat uires, animum quoœq; ſpes bona firmat. Viuere ſpe uidi, qui moriturus erat.— 3 Deinde Pindaricum illud apud eruditos penè ceſſit in prouerbium: F'Xrie„uνοντννρρνρα. id eſt: Spes altrix ſenectæ. b.— Sic enim Plutarchus in libello de tranquillitate animi. Xo lid uvi li S2ov K9 BePlors 5ν½ ε πτd; nge„dOc A-, id eſt: Et memoriam iucundiorem, ac firmiorem, Pin darica ſpe, ſenectæ altrice. Refert autem hunc Pindari locum Plato libro de Rep. primo. 5, d S iA, uO] dc 5 Siop ic„O1,)yXund 0 1cd& Sd1NG, N„νορςσ‿νꝙσνο 050 Erig,&àνα Ʒοαιπνντm᷑5dSoo p„A&ꝗ Hμερνεναννν, id eſt: Propterea quod qui iuſte piec uitam peregerit, huic dulcis cor exhilarans, ſenectutis altrix, familiaris eſt ſpes, quæ maxime uerſatilem mortalium mentem gubernat. b Tria ſaluberrinqm. LXIIII In eodm opere, quandoquidem nullo autore refert, uidetur& hoc prouerbio fuiſſe ia/ ctatum. Sed præſtat ipſius uerba tranſcribere. öOe dα A†α oOP RnCSil, Ko To ucg Soruivlco u Duοαντ ‿₰O uprio,Y6era Tou, id eſt: Vnde optime dictum eſt, ue ſci citra ſaturitatem, non refugere laborem, naturæ ſemen conſeruare, eſſe ſaluberrima. Plutarchus in libello cui titulus, ς α&eν Jicεꝓε νν ε᷑αάαισα l̃‿, uerſum hunc qut apud Homerum frequenter obuius eſt, ceu prouerbialem uſurpat:
7.
A TXI XSp AsHεmλ⁷ν, A τ⁶ Go d id eſt: . 8 Admoto
.—

Sadmm fuiſeprobedait dcnx
ri u ra
Admoto capite, reliqui ne audire ualerent.
Fodem in commentario uſurpat& hunc Homeri uerſum:
pꝓpnutas per deos? De huius ſodali Corœbo meminimus alibi.
—-—————
4
CHILIADISs QGVARTAE CENTVRIRA IIII. 795
Admonet eo loco, ſiquid obiurgandus eſt amicus, ut id fiat primum in tempore, deinde co miter& amice magis q́; aſpere, poſtremo clanculum ſemotis arbitris. o9ep c Sa X, Ay Xdp Hεᷣιαε, id eſt: Vnde optimum eſt illud: Admoto propius capite&c.
b Cur ceſſatum eſt. LXVI Tuce Sx, ri ανέ εναχαάςμμνες Sευᷣεμι⁵*⁴ αάꝓ. id eſt: Dic quidnam acciderit nobis, ut Martia uirtus Tytide, exciderit animise Licebit uti, quoties communem culpam apud amicum agnoſcemus,& in re quapiam ma, le ceſſatum eſſe ſignificabimus.
Abijciendum procul. 1. XvII Cum uitium aliquod, aut rem alioqui noxiam admonebimus procul abijciendam eſſe, conueniet uerſus ille, ni fallor, Homericugs: 2 Eis 6 O, N 1G OA τ νυαηëοάωQͥu,Neo SAKo,Eu. ic eſt: In montem tumidaue frementis in æquoris undas. Sic& Horatius in Odis: Vel nos in capitolium, Quò clamor uocat,& turba fauentium Vel nos in mare proximum
1
Summi materiam mali
Gemmas& lapides, aurum& inutile,
Mittamus, ſcelerum ſi bene pœnitet. 1
Contra Theognis non opes.ſed ipſam paupertatem iubet, 2i usyεre morrop pp, id
eſt:In immenſum mare proijcere. Itidem hominem uehementer peſtilentem in extremas inſulas deportandum dicimus.
Teſtudinem equus inſequitur. b L XVIII Plutarchus in libello quem ſcripſit aduerſus Stoicos.„& 3 rolro Xer76op 58), Mor AXOp KnpgrurA vvO Sp, 1 AᷣꝗL d ANeude ‿.ꝓ‿ριόάηάηα νει, μ◻έάά αQᷣννp, T Aos cpa‿σμένεεπτιε⁸ dνυαέάἀαᷣsονε raαάνν πν, id eſt: Multo uero illud indignius,& à cogita⸗
tionibus ſeiunctius, nihil à quoq́; comprehendi, nec ſi teſtudinem, id quod prouerbio dici/ tur, à tergo inſequatur Adraſti celer equus. Conueniet uti, cum rem præpoſtere& abſurde
„ 4
geri ſigniſicamus. Finitimum eſt illi, quod alias à nobis dictum eſt: Teſtudinem Pegaſo cõ
paras.a, citius teſtudo leporem præuerterit. b b Stultiok Melltide. 3 LNIX RMC⁶σρά muμεαιυες, id eſt: Stultior Melitide. Melitides unus eſt è feliciſſ imis illis fa-
tuis, quos Homerus ſuo carmine nobilitauit. Hic iam euerſa Troia, ueniſſe legitur, auxi- lium laturus Priamo, ut meminit Euſtathius decimum Odyſſeæ librum enarrans. Lucia/
nus in amoribus,&ενμνεεeέν ε ενέοννο ε 2p; id eſt: Melitiden aut Corœbũ me
Non pluit&c. b LXX Plutarchus in cauſis naturalibus, refert hunc uerſiculũ prouerbio iactatũ, apud priſcos: MMNRCTi vuMSG, T, Hue, Téng Kort σ. id eſt P. lam non nocte pluit, qua ſus fœtum ædit agreſtis.
„ 4
Quxrit autem, cur domeſticæ ſues ſæpius idq́; incerto tempore pariant, contra feræ ſemel dũtaxat, atq; ijſdem fermè diebus. Hi ſunt initio æſtatis, quæ pars anni minimum eſt obno/
xia pluuiæ, præſertim apud Græcos. Non alium equidem uideo prouerbij uſum, niſi ſiquis
ſignificare uelit exacto uere, aut autumno, ſerenitatem fore.Quod ſi libebit longius etiam detorquere, per iocum licebit uti, cum ſi ui ſit euenturum, ſinem malorum nobis fore.
gnificabimus, ubi hoc aut illud euenerit, quod bre/ Electro lucidior.„ L.XXI H'NENE AIMHOενννεε˙, id eſt: Electro pellucentior. De re magnopere dilucida, aut de forma ſupra modum nitida, quod electrum miro quodam more pelluceat. Vnde Vergi⸗ lius, liquidum appellat.““ Liquidoue poteſt electtititeoo. Luctanus in amoribus, iAtπε p—2σν 5νσιφαice déns Thaherea, deitPlecire ut b NVa aiunt

78656 DES. ERASMI ROTEFEROD. ADPAGIORVM
aiunt, aut Sidonio uitro pellucentior. Sidonium autem uitrum uocat, quod ea ciuitas atti⸗ Hicio uitri fuerit olim nobilis. b b 1 b Tam perit, qᷓ; extrema faba. b LXXI Feſtus Pompeius, oſtendit prouerbio dici ſolere: Tam perit, q́; extrema faba, propterea quod extremæ fabæ plerunq; aut proterantur, aut decerpantur à prætereuntibus. Quadta bit igitur in hominẽ, ſeu rem omnibus omniũ iniuris expoſitam. Velut ſiquis dicat theo- logiam tam perire, q́; extremã fabam, quod paſſim ab indoctiſſimis tractando corrũpatur. 5 Tyria maria.. b 1* LXXIII Tyria maria prouerbio dice batur, de re magnopere tumultuoſa, periculiq́; plena. Feſtus Pompeius inde natum adagium indicat, quod Pœni Tyro oriundi adeo potentes maris fuerunt, ut per hos omnibus mortalibus nauigatio eſſet periculoſa. Citatq́; Affranium, qui ſcripſerit de quopiam, quod Tyria maria conciret, hoc eſt, ingentes turbas. Tyrum prius inſulam Alexander Magnus continentem fecit. 1 Altera manu fert aquam& cẽ̃. LXXIIII I. NGo oſ, 1 réßg 15 möp, id eſt: Altera manu fert aquam, aſtera ignem. In eũ torqueas licebit, qui cum coram ſit blandus, occulte noceat. Aut in bilinguem,& nunc lau/ dantem, nunc uituperantem, aut in diuerſa ſentientem. Finitimum illi Plautino: Altera manu fert lapidem, panem oſtentat altera. b b Refertur adagium a Plutarcho, in cõmentario de primo frigore, ðio*ές ε*σ 97 4,NOpp vẽ8oα αμςν τεεν ν, id eſt: Altera quidem aquam geſtabat doloſa manuN altera uero ignem. Loquitur autem de muliere diuerſis& contrarijs inſtructa. Mirum eſt autem idem dictum hodie totidem uerbis in ore eſſe uulgo. d Vapula papyria. LXXV Vapula papyria Siſinius Capito ſcribit prouerbio dici ſolitum, ſiqua ndo uolebant ſgni ficare ſe negligere minas aliquorum. hoc tantũ reperimus in fragmentis Feſti Pompeij. Su ſpicor eſſe natum àa Papyrio prætextato, à quo mater cõminando pla gas, fruſtra conata eſt exſcalpere, quid actum eſſet in ſenatu. Proinde Papyri legendum, non papyria, niſi mauis ſubaudire lege, ut ſit cõminantis pœnam legis papyriæ. Aut ni magis placeat, ut intelligas de Papyria, uxore Pauli Aemlij, quæ repudiata eſt à marito, cum repudij cauſam nemo ſci re potuerit. Quid enim facias? diuinandum eſt, ubi non ſuccurrunt autores.
Quaſi millus cani. b LXXVI Sapit& hoc prouerbium, quod apud eundẽ ad populum dixit Scipio Aemilianus. No
bis, inquit, reiq́; publicæ, præſidio eritis, quaſi millus cani. Nam millus eſt collare canum ue naticorum, coriaceum, confixum clauis ferreis eminentibus aduerſus impetum luporum. Ad hunc igitur modum certum, firmumq́ præſidium ſignificabimus. Ra, Non liberat podagra calceus. LXXVII Plutarchus in commentario zeνπνρον⁸ Suufce, refert huiuſim odi ſententiam, ceu uulgo ia ctatam, alioqui ipſa quoq; figura prouerbiũ præ ſe ferentem. ou' modcyyas 3red⁵t uri, Nio, oõ‿᷑‿UNioG ONuAHe.Oεαοοινννᷣά⁴‿α dARNc. aeœνννρας, id eſt: Nec podagra libe- rat calceolus, nec precioſus anulus unguium uitio, quam ⁵νουνναμααμάν uocant, nec diadema capitis dolore. Plutarchus utitur ad hunc modum, ſi diuitiæ, reliquaq́; fortunæ munera, nõ tollunt morbos corporis, quanto minus mederi poſſunt animi malis. 4 VIno digitulo. LXXVIII VUno digitulo, ſummam negocij facilitatem ſigniſicabant. H ieronymus in dialogo Luci feriani& Orthodoxi. Hanc igitur haſtam, quam totis uiribus miſiſti, de qua nobis minita/ ris, uno, ut aiunt, digitulo repellam. Huc pertinet& illud, quod alibi dictum eſt: Minimop uocare, cum ſignificamus, nos uel nullo negocio poſſe uincere. 1 Muli Mariani. LXXIX Nuli Mariani, caſtrenſi prouerbio dicti ſunt uaricoſ milites, qui ex C. Marij ducis inſti tuto, in furca tabella interpoſita, ſua onera portare cõſueuerunt, ut teſtatur& Feſtus P Ofm peius. At Plutarchus in uita C.Mariñ, originẽ adagij bifariam refert, cũ Marius imperatot milites curſu, uarijsq́; ac longis itineribus, geſtandisq́; oneribus, exerceret, atq; illi iam alfuc ti, nõ grauatim ea ferrent, caſtrenſi ioco muli Mariani dicti ſunt. Meminit adagij& lulius Frontinus libro ſtratagematon quarto hiſce uerbis: Caius N
larius recidendorum impedi mentorum

———ͤͤſſ ———=——
8
SHILIADIS QVARTAE CENTVRIA IMIUI. 787 mentorũ gratia, quibus maxime exercitus agmen oneratur, uaſa& cibaria militũ in faſcicu los aptata furcis impoſuit, ſub ꝗbus& habile onus& facilis requies eſſet, unde& in puerbiũ tractũ eſt: Muli Mariani, nimirũ ob laborũ tolerantiã, quod Homerus, àicvso ra⁴œ du identidẽ appellat. Sunt qui tradant cũ Scipio quo tempore Numantiã obſidebat, nor Lols arma& equos, uerũetiam mulos dare pararet, Mariũ dixiſſè ſe pulcherrimũ equum& mu lum à ſe nutritũ habere, qui robore ac uiribus longe cæteris præſtaret, militem ſignificãs ad quiduis laboris exercitatũ. id cũ ſæpius ab imperatore referretur, in adagiũ abijt, ut ſ quan/ do militem ſignificarent tolerantẽ, mulum Marianum appellarent. Seneca in ludicro libel l0, q uem ſcripſit in Claudium Cæſarem, mulos perpetuarios nominat. Feſtiuius erit, ſi de- torqueatur in hominem immenſo ſtudio, aut perpetuis negocijs uehementer diſtrictum. (Oecculana pugne. LXXX Feſtus Pompeius indicat Oſculanam pugnam prouerbio dici ſolitam, quoties uicti uin cerent. Idq́; inde natum, quod Valerius Leuinius imperator, prius à Pyrrho uictus, paulo poſt eundem regem deuicerit. Citat Ticinium, qui huius adagij fecerit mentionem. Quã,/ ꝙ; hic quoq; locus mutilus ac truncus eſt apud Feſtum.ʒ 3e e Oſce loqui. 1ee
Oſce loqui uetuſto prouerbio dicebantur, qui turpiter parumq́; pudice loquerẽtur. Ab Oſcorum moribus alluſione ſumpta, quod apud eos ſpurcarum libidinum impunitus uſus fuerit, unde& obſcœna dicta quidam putant, quæcunq; factu dictuie turpia ſint, etiamſi refragatur Feſtus Pompeius. Citat autem Ticinium quendam, qui ſcripſerit ad hunc mo, dum: Oſce& Volſce fabulantur, quia Latine neſciunt. 1 1 UESerro molunt deorum molæ. Me LXXXII Plutarchus in cõmentario, cui titulus. εeνν νέν υσρνμνισ Tεοε B5 εοοσοε†‿iακιουνρμενοέ. s⸗ 0 556, Sü,ο vesi, rOG 5+,5 Tobroie aG A-ο ,◻μι A⁴AVNOI decp, id eſt: Itaq; non ui, deo, quid nam utilitatis inſit, iſtis deorum molis quæ ſero dicuntur molere. Cæterũ ex his, quæ præcedunt eodẽè in loco, colligere licet dici ſolitum de his, qui licet ſerius tamen aliquã do pœnas dant malefactorum, uindici deo. b In tranſcurſu. 48 LXXRIIT Plutarchus in cõmentario de liberis educandis.&ο aνꝓ τοσ A³ kn T81D0A,, b.e 5e' εε‿μααωσσ vνεεν, id eſt: Sed hæc quidem ex tranſcurſu diſcere, ueluti deguſtandi cauſa. Metaphora planè prouerbium ſapit.. e Tribus uerbis. LXXXIIII Tribus uerbis pro pauciſſimis dicere, ꝓuerbiale eſt. Diuus Hieronymus in Dialogo Lu ciferiani,& Orthodoxi. Tribus, ut aiunt, uerbis, rem iſtam grandem diſſoluiſti.Item ſeruus Terentianus negat quoſdam tria inter ſe cõmutaturos uerba. Conſimili figura, ſexcenta di/- cimus pro multis. Proinde ſexcentas mihi dicas ſcribito. 3 b Ne punctum quidem.
4
LXXNV Diuus Hieronymus in epiſtolis:Et apoſtolicæ uolũtatis ſequẽtes ueſtigia, ne punctũ qui dem, ut dicitur, aut unguẽ tranſuerſum ab illius ſentẽtijs recedamus. Apud Mathematicos punctũ minimũ quiddã eſt in dimenſiõe corporis, adeo ut diuidi nõ poſſit, quod imagina/- tione porrectũ in longũ, lineam efficit: rurſum in latũ porrecta linea, iuperficiem efficit, Ad eundẽ modũ Terentius in Andria: b Tum temporis ad hoc mihi punctum eſt. Incita equum iuxta nyſſam. 1— LXXXVI Kirrd Op d7 0D v ‿ααάνρ id eſt: Stimula equum iuxta lineam dicebatur ubi ſermo loquentis aberraret ab eo quod eſſet inſtitutum. Sumptum ab equeſtri curſu, qui inter præ ſcriptas metas ac lineas agebatur, quas tranſilire nefas erat. Ad quod haud dubie Fabius al, luſit, in undecimo inſtitutionũ oratoriarũ libro, referens Caſſium Seuerum lineam poſcere ſolitum, aduerſus eos, qui in aliena tranſirent ſubſellia, ueluti qui præſcriptum limitẽ egrede rentur. Finitimũ illi, αυ εμm ‿υαααꝓ, id eſt: Extra oleas. Item illi, vrrεν ã&ꝓνιακαάmφσ⁵ενι ππ⁶¶ φα. Vſurpauit prouerbij titulo Gregorius Nazianzenus in oratione de ſancto paſcha. Praæſtat inuidioſum eſſe e.. LXXNXVII Nrinhil tam uulgari ſermone iactatum, quàm hac ſentẽtia: Præſtat inuidioſum eſſe, quäm S b b Vu 4 miſerabilem
3 8

zss DBS. BRASMIROT.ADAGIORVMN miſerabilem. Nam inuidia ferè comes eſt felicitatis, miſeratio calamitatis. Eſt autem apud Herodotum in Thalia. ⁵—έι⁴η⁶εέε⁵̈σsεοσωςνꝓoνεν*εν εα εέαισοο ετ⁄ r1, id eſt: Tu uero do ctus, quanto ſatius ſit, inuidioſum eſſe quàm miſerandum... E naſſa eſcam petere.* LXXXVIII Admodum certe prouerbiali figura dictum eſt à Plauto, citante feſto Pompeio: Nunqᷓ́; hercle ex iſta naſſa hodie eſcam petam. b Et Cicero ad Atticum libro quintodecimo:Ex hac naſſa exire conſtitui, non ad fugam, ſed ſpem mortis meliorem. Eſt autem naſſa piſcatorij uaſis genus quò poſteaq́; intrarit piſcis, exire non poteſt. Vnde prouerbialia fuerint& illa: In naſſam incidere,& è naſſa elapſus. Nec mulieri, nec gremio credendunä. ILNXXINX ſdem Feſtus indicat huiuſmodi prouerbium uulgo dictitatũ fuiſſe: Nec mulieri, nec gre mio credi oportere, quod illa incerti, ac leuis ſit animi,& plerũq; fiat, ut in gremio poſita, cũ in obliuionem uenerint, exurgentibus procidant. Vnà cum templis& aris. XC
1
Plutarchus locis aliquot in Sympoſiacis ſignificat antiquitus fuiſſe morem, ut quoties unicuipiam deo res diuina fieret, omnibus ſimul uota fierent, uidelicet ne Calydonij ſuis tragœdia, renouaretur. Inuocantes autem deos, addebant hæc uerba ceu ſolennia,&ux Gονι εααασσι οσεεωιμιμοσο, id eſt: Vnà cum phanis& aris. Non admonet quidem ille palàm, eſſe prouerbium, tamen ita uidetur uſurpare, ut conijcere poſſis, prouerbio dici ſolitum, cum ni hil omnino prætermiſſum uolebant ſignificare. Quemadmodum& hodie uulgo dicunt, Vnãà cum ueſtibus& calciamentis. Et demigrarunt unà cum ſarcinis& impedimentis. Aercurius ſuperuenit. XCI
O?, μνρ επμιρσνια⁸s εν, id eſt: Mercurius ſuperuenit. Ita loqui conſueuerunt, ſiquando ſ- lentium oriretur in conciliabulo multorum, ſignificantes non eſſe fas loqui Mercurio pra ſente, ꝗ ſermonis ſit autor. Ominoſum& hodie putatur, ſi quãdo in cœtu, aut cõuiuio, ſubi tum omniũ ſilentium fuerit obortum. Refertur adagium à Plutarcho in commentario, ado⁵ ας. Affine eſt illi, quod alibi dictum eſt: Lupus in fabula. b b “ Dulce pomum, cum abeſt cuſtos. XCII rAu 576 ᷣUXαα Oτι. id eſt:
Cuſtos ubi deeſt, dulce pomum eſt ſcilicet. Senarius eſt prouerbialis, quo licebit uti, cum ſignificabimus impunitate malos ad peccan/ dum prouocari. Sumpta metaphora à pueris& adoleſcentibus, qui ſibi nõ temperant, quo minus furentur poma, ſi ſenſerint abeſſe cuſtodem. Vtitur Plutarchus in libello quem in/ ſcripſit, ⁊ονπiνεν, in philoſophos, qui ſub prætextu philoſophiæ, libidini ſuæ ſeruiunt. 7iν,ν Q.αmσ⁴σd GiX³ic Kœ ε. ovie αέ Od †μαοάντ mMeuu rd ꝓραν ⁶, uo. rXoσνσρσ⁵—νoi, Kod T⁶ρεεοσᷣι T τενμνφꝙνοναιο e ve 9] A 1i. TAuNG 5 7 ᷣVXAO XXO0O. id eſt:. lgitur occaſio, amicitia ac uirtus eſt. Sordidatur autem puluere, frigidaq́ lauat, attollit ſuꝑ/ cilia, ac philoſophari ſe prædicat,& foris ſobrius eſt ob legem, deinde noctu clanculum Pomum ſuaue eſt, tunc ubi cuſtos abeſt. b SOanior es piſce. XCIII Prouerbialiter haud dubie dixit luuenalis: Sanior es piſce. Nam ad eum modũ, hodiec uulgo loquũtur. T am ſanus es quãm piſcis.Id inde ſumptum eſt, quod creditum eſt, piſces non ſentire morbos. Quanq́; huic ſententiæ refragatur Ariſtoteles libro de natura ani/ malium octauo, atq; hunc ſecutus Plinius libro nono: Siquidem ægrotare piſces hoc argu/ mento colligũt piſcatores, quod aliquoties inter eiuſdẽ generis præpingues ac uegetos, ali- quot capiunt extenuatos, ac languentibus ſimiles, coloreq́; immutato. Quanq́; uniuerſo pi ſcium generi non incidit peſtis, quemadmodum frequenter accidit hominibus, ac cæteris animantibus, non cicuribus modo, uerumetiam feris. 1 b E Creta raptus. XOIHII
Plutarchus in commentario, de puerorum educatione. ο³⁴ τoονς ⁵⁴ρ.‧1-i u9 roe Ni- fi&αννεεεο εννττσε uπ ν εεαετν‿ εασeν‿ναμm⸗ ννπαιꝓναυεν, oε Süugci Croug n Aneo/ Aou criop, id eſt: Et Thebanorum quidem, ac Helienſium amores oportet Kuhae
2 b eu

————
CHILIARDIS QVARTAE CENTVRIRN v. 78„
eumq́; qui uocatur è Creta raptum, Athenienſium uero& Lacedæmoniorum imitari. Ap paret furtiuum amorem his uerbis olim ſignificatum fuiſſe, quod aliquoties illinc virein à negociatoribus aueherentur.“ r Euparyphus ex comœdia. V XCV AQdmodum prouerbiali figura dixit Plutarchus in Sympoſiacis,&νε durd ενςσ, u, udi, hominem ſignificans magnifice ueſtitum, ac magnam ſeruorũ turbam poſt ſe tra⸗ hentem. Nam huiuſmodi fingũtur in comcœdijs milites glorioſi. Quorum inſigne eſt chla- mys purpurea, quemadmodũ indicat Donatus. Ita Lucianus de Milite,&ν ενeπη⁴ιέ οᷣρ½ AC„ p& αeαάνανηασα, id eſt: Euparyphum illum dico, illũ chlamydatum. Vnde diuites omneis Hlendliche cultos, νπααρνπνιρφᷣνε appellant Græxci, quod ipſum prouerbiale quiddam habet. Naã Paryphis ueſtimenti genus eſt, cuius meminit lulius Pollux libro ſeptimo. ld utrinqʒ purpu ram habebat aſſutam, quod uirgæ purpureæ intertextæ ueſti, lonum lingua Paryphi uocã, tur. Idem admonet ⁊νeντι‿ςυαυαω nouæ comœdiæ uerbum eſſe. TLranquillo quilibet gubernator eſt. Cv] Seneca in epiſtola quadam ad Lucilium: Alioqui gubernatoris artem adeo non impe,/ dit tẽpeſtas, ut oſtendat. Tranquillo em̃, ut aiunt, quilibet gubernator eſt. Ait autem illic for tunam aduerſam, ac rerum difficultatem, non ſolum non obeſſe ſapienti, uerumetiam uit- tutem in his maxime proferre ſeſe, quæ rebus ſecũdis, ac pacatis latebat. Non magnum eſt adminiſtrare rempublicam, cum omrt ia pace conſtant. b 8 Neq; Lydorum carycas. XCVII RMEN AdS p Kaεᷣαeς μ⁵ αςεeνοι d†σ, id ſt: Neq; Lydorum condimenta, neq́; flagro rum crepitus. Suidas refert, nec exponit. Conijcere licet dici ſolitum, quoties mediocrem uitæ rationem, aut conditionem ſignificarent, quæ pariter& à ſũmis delitijs,& ab extremis malis abeſſet. Quanq́; huius& alibi nobis facta mentio. b b
Tanq́; de narthecio. 4 XCOVIII
Prouerbij ſimillimum eſt& illud Ciceronis in ſecundo, de finibus bonorum libro, tan⸗ quam de narthecio, pro eo quod eſt, ex parato,& ad manũ. Nam narthecium, opinor, uo⸗ cat pyxidem, unde pharmacopolæ depromunt medicamenta. Verba Ciceronis ſic habẽt: lam doloris medicamenta illa Epicurea, tanquam de narthecio promant: Si grauis, breuis? ſi longus, leuis.
181 Qpuod non opus eſt, aſſe charum eſt. XCIN Catoniana uelut oracula uidentur apud ueteres in prouerbiũ abijſſe, non ſecus atq; illa Apollinis:Noſce teipſum.& Ne quid nimis. Quorũ de numero cõmodiſſime dictum eſt, quod in epiſtola quadã ad Luciliũ refert Seneca: Quod nõ opus eſt, aſſe charum eſt. Vult autem Cato diligentẽ patremfamilids uendacem eſſe, nõ emacem:& emere nõ quod opus eſt, ſed quod neceſſe eſt. Nam quod non opus eſt, inquit, aſſe charum eſt, hoc eſt, quantum uis paruo emptum, tamen charum eſt, ſi nec opus eſt eo. Vocat neceſſe, quo carere non poſſis, uelut arator aratro: opus, quod uſui futurum ſit, ſiquis habeat, ſed eiuſmodi tamen, ut carere poſſis. Porrò quod opus non eſt, id eſt prorſus ſuperuacaneum& inutile. Poteſt ad complures accommodari ſententias: ut ſiquis dicat artem quampiam minimo negocio poſſe diſci, quæ tamen nihil ſit frugis allatura, reſponderi poſſet: Quod opus non eſt, aſſe charum eſſf.— b Nunc tuum ferrum in igni eſt. S. FEius ferrum in igni eſſe dicebant, cuius negocium iam ageretur. Præmollitur enim fer⸗ rum igni ad cudendum. Ita Seneca in ludicro libello, quem ſcripſit de morte Claudij impe ratoris. Hercules enim qui uideret ferrum ſuũ in igni eſſe, modo huc, modo illuc curſabat, & aiebat:Noli mihi inuidere, mea res agitur: deinde ſi quid uolueris inuicem faciam. ma- nus manum lauat. Alluſit eò, quod Hercules quoq; ex homine factus eſſet deus, id, quod ambi.
Sunbigcbat Curcliu⸗ Eraſmmi
*

79ο 4 ö b ERASMI PROVERBIORVM QVARTAE CHILIADIS, CBNTVRIA QVINTA, SED IMPEREECTA. Ag1e SAννxεπυ⁴⁵, id eſt: Adiuncta eſt paruis gratia rebus. Hemiſtichiũ
eeſt carminis heroici, ſpecie nimirum prouerbiali. Nam idem hodieq́; ſic
8
M
uulgatum eſt, ut nihil tritius. Quædam mole placent, ac magnitudine. Sũt Squæ ob id ipſum grata ſunt, quod minuta, ueluti gemmæ quædam, acſcul, pptura. Idem uſu uenit in epiſtolis, ac libris, qui non raro ipſa breuitate red, ʒ1quntur commendatiores, præſertim apud faſtidioſos& occupatos. Sunt in delitijs& pumiliones, non ob aliud, quàm inſignem corporis paruitatem. Caput artis decere quod facias. b II Quintilianus libro inſtitutionum oratoriarum undecimo, uidetur ueluti uulgo celebra tum adducere:Caput eſt artis decere quod facias. Ipſius uerba ſubſcribam: Vnũ etiam his adijciendum eſt, cum præcipue in actione ſpectetur decorum, ſæpe aliud alios decere. Eſt enim latens quædam in hoc ratio& inenarrabilis,& ut uere dictum eſt, caput eſſe artis de⸗ cere quod facias:ita nec ſine arte eſſe, nec totum arte tradi poteſt. Hactenus Fabius. Id uſur pare licebit, non ſolum ubi quid fiet parum decore: ueluti ſi cantillet, aut luſitet ſenex, ſipræ, eat& obiurget iuuenis, uerumetiam cum negabimus quibuſlibet quiduis eſſe decorum. Quod ſæpenumero uideamus euenire, ut quod ab hoc dictum aut factum placet uniuer/ ſis, ſi idem tentet alius, etiamſi doctior, peritiorq́; nemo tamen ferat. Id cum quotidie ui, deamus accidere, tamen cur accidat ratio reddi non poteſt. W Donnus reckea. 1 III Annæus Seneca libro epiſtolarum familiarium decimoſexto: Videbimus quod parum réciſum ſit, quod parum ſtructum, quod non huius recentis polituræ. Cum circũſpexeris omnia, nullas uidebis anguſtias inanes. Deſit ſanè uarietas marmorum,& conſciſſura aqua rum à cuniculis interfluentium,& pauperis cella,& quicquid aliud luxuria, non contenta decore ſimplici miſcet, quod dici ſolet, domus recta eſt. Hactenus Seneca. Quod ſi locus non uacat mendo ſignificat uulgo domum rectam uocari, non quidẽ opulentam& ambi-
tioſam, ſed cui nil deſit iuſtæ ſupellectilis. Ad eundem modum M. Tullius Græcorum lin/ guam ambitioſæ meretrici contert, quæ multo luxu ſuperfluat, Latinorum honeſtæ ac pu- dicæ matronæ, cui nihil deeſt, quod ad honeſtam pertineat mundiciem. Non eſt beatus, eſſe qui ſe neſciatM. 1III Idem in eodem opere uerſiculum hunc è poẽta quopiam allegat Comico:Non eſt bea/ tus, eſſe qui ſe neſciat, haud dubie quin populari ſermone iactatum, cum autoris momen non adſcripſerit.Senſus eſt, haud eſſe ſatis, ut adlſit felicitas, ni felicitatem tuam intellexeris- Huc alludens Vergilius: Ofor tunatos nimium, bona ſi ſua norint Agricolas. 3 Foôdem pertinet, quod Martialis inter felicitatis calculos hunc quoq; commemorat: SWodſis, eſſe uelitss. b Quic enim felicius libertate? Atqui non uideas paucos, qui ſortem deplorent ſuam, quod in principum aulis locum non inueniant: miſeros ſe putant, quod ſeruire non liceat. Verũ ut beatus non eſt, qui ſe non putat beatum, ita bis miſer eſt, qui cum animi malis ſit infelix. tamen ſibi uidetur felix. Etenim ut qui ſanus eſt,& ſibi uidetur ægrotus, non fruitur ſuo bo no, ita qui morbo tenetur, non intelligens ſuum malum, longiſſime abeſt à ſanitate, quippe qui uſq;adeo ſanus non ſit, ut ſit etiam inſanabilis. b Amicus certus in re incerta cernitur. V T. Tullius in Lælio, ſenarium hunc ex Ennio citat prouerbij ſpecie: Amicus certus, in re incerta cernitur. Quo ſigniſicatum eſt amici fidem in rebus aduerſis explorari. Nam quod cũ periculo con/ iunctum ſit, id dubium appellant, pro quo Ennius poſuit incertum, affectans dvcu risin x T5oσ οοννοιαιQάάσηνν,õ†ůUibus ſchematis impendio delectatus eſt, atq; adeo non ipſe ſolum, ſed d omnis illa ætas uſq; ad M. Tullium. b b Auarus
—

———ͤͤͤ—
CHILIADISs GVARTAE CERNTVRIA v.„Hr Auarus niſi cum moritur, nil recte factt. VI
Omneis fermè Publianas ſentẽtias uideo prouerbiorũ uice fuiſſe celebratas, nec iniuria ſane. Nihil em̃ illis fingi poteſt nec argutius, nec iucũdius. Cuius Mimos ipſi nuper emẽda/ tos nõ grauati ſumus breuiſſimis ſcholijs explicare. Quãobrem non eſt animus eos omnes in hunc ordinẽ aſciſcere, præter unum aut alterum, qui mihi præter cæteros arrident, quorũ hic unus eſt: Auarus niſi cũ moritur, nil recte facit. Etenim qui ſeſe pecuniæ ſtudio addixit nulli cõmodus eſt dum uiuit.Sola mors, uoluptatem& emolumentũ adfert hæredi. Bona nemini hora el. VII Arrilit& hic:Bona nemini hora eſt, quin alicui ſit mala. ita fortuna temperauit res mor, talium, ut quod huic lætum eſt, alij pariat dolorem: quod alij lucro eſt, alij damnũ adferat. Nemo diteſcit niſi malo alterius. Nemo uincit in belo, niſi exitio alterius. Niſi mauis pro alicui legere, alicubi. 8 4
..
87
Sggpontanea molellililalaä. VIII Celebratur inter Græcos, cum primis bellus& elegans trimeter: A*So εAVRASip Tgnuᷣ oœd. id eſt: Vltroneus dolòr eſt parare libeoooososo. Dici non poteſt, quantum& quàm moleſtum negocium ſit, educare filios, præſertim cum adeo pauci ſint, qui parentum officio reſpondeant. Verum hanc moleſtiam, nõ eſt cui poſ⸗- fint imputare, cum liceat cœlibem uiuere. Longius trahi poteſt, ad eos, qui ſibi ſponte peri culum ac moleſtiam accerſunt. Atq; adeo ſimilis propemodum conqditio eſt, tollentium li- beros& ſcribentium libros. Tuendum, emendandum, quod ſcripſeris,& tamen nõ eſt quẽ incuſemus, cum nobis liberum ſit dormiie.... — Sapiens ſua bona ſecum fert. 1X OFoqos 2p Surdz reid l0d d-, id eſt: Sapiens opes ſibi ſecum habet ſemper ſuas. A Biäantis, ni fallor, apophthegmate natum, qui rogatus, cur nihil exportaret rerum ſuarũ ex incẽdio patriæ: Ego uero, inquit, omnia mea bona mecum porto, ſignificans ea quæ ue/ ire noſtra ſunt, intra nos eſſe, uelut eruditionem ac uirtutem. Vt rurſum quæ uere mala ſunt noſtra, non licet effugere, quantumlibet commutetur locus. 1MLA mala i
uoczi nor opämir Citius Pelegoræ donatim. 4 emadam h-Tuaea Telegoras apud Naxios prædiues quiſpiam ac præpotens erat, cui quod cotidie multa eun Latnonmata miſſitarentur, uulgato ſermone receptũ eſt, ut uenditores paruo licitantibus dicerẽt, μέικο½
dinorum mmkan c oOAO ¶łυκανιννιρςα‿α, id eſt: Malim Telegoræ dare. Refertur apud Athenæum li Pro Dipnoſophiſtarum octauo ex Ariſtotele. Rem longius proſecuti ſumus in prouerbigꝗ, Nullus malus magnus piſcis. Nec uideo quis uſus adagionis eſſe poſſit, niſi ſi dicamus offi, ciũ rectius gratuito collocari penes ꝓbos ac magnos, q́; mercede penes improbos ac uiles. b Hecatæx canaa. XVeteres cœnam perparcam& impendio frugalem Hecatæ cœnam appellabant, quod apud inferos tenuiſſimo uictu, minimocq́; cibo, eoq́; uiliſſimo uiuitur, iuxta poëtarũ theolo giam. Siquidẽ umbræ plebeiæ malua porrõqʒ; uictitant. Hecate Mænides ac Triglidas pi/- Ke apug nos contemptiſſimos, habét in delitijs, ut ſibi ſacros. Vnde& Athenis locum eſſe *dictum Triglam, atq; inibi ſimulacrum Hecates Triglantinæ. Alij Triglam illi ſacram pu/ tant ob nominis rationem à ternione dicti, cum triformis ſit& Hecate. Extat apud Athe, næum libro ſeptimo. Meminit& Lucianus alicubi. b. Berne loculis, bene ſcrinio. AII Kthenaæus in Dipnoſophiſtis libro decimo, refert ex Theopompi Nemea uerſus hoſce: 4 T To'*⁸ auα A Mie xunu, AM2, rd ℳ Tih nig Alel ror Lu R KXF, 29 3, Ar G0 G 251p. icd eſt:. Calicem popoſcit, moxq́ʒ habet prouerbium, Haurit, trahitq́;, quodq́; habet prouerbium, Semper crumena recte habens, ac ſcrinium. Rectee uſq; habens, hoc eſt hominem eſſe ſcilicet.
Opinor

792 DES. BRASMI ROT, ADAGIORVM Opinor idem eſſe cum eo quod alibi retulimus, xεαμαηη‿α ε, id eſt: Pecunia uir. Tanti ha, betur quiſq;, quantum habet. Niſi forſitan hic aæνde ac SVXν poculi ſpecies ſunt:aut xo/ utrem dixit, Üentrem capientem potum: Thylacum, qui cibum recipct. hymbra nicttann. mI Oueεορ‿νν, id eſt: Thymbra uictitantes adagio dicebãtur, uel qui tutius ac liberius ui/ tam agerent, uel qui moribus eſſent parum blandis, uel qui hilariter citraq; ſollicitudinem paruo contenti uiuerent, quod Thymbra herbæ genus ſit, quam Plinius non diſtinguità Satureia, Columella diſtinguit: Et Satureia, inquiens, Thymi referens, Thymbræq́; ſaporem. Eſt autem ſaporis ſubamari.in agris paſſim prouenit,& pratenſis præſtantior eſt hortenſi, ut autor eſt Dioſcorides, Iocis gaudens petricoſis. Prouerbium recenſuit Suidas. 3 Doryphorematis rituů. W.S Græci do⁵uνεέναμνμ uocant fatellitium illud ex barbarorum fece cõductum, quod olim ty/ ranni ad cuſtodiam corporis adhibebãt, nũc à regibus magis faſtus quam tutelæ gratia ali⸗ tur: nec à regibus modo, uerumetiam à ſummis pontiſicibus. In tragœædijs igitur ſic addeba tur regum perſonis ονπνρανένανμα, ut aſtarent modo, nihil etiam loquerentur. Vnde qui taci/ ti aſſident, Soęuνονενκααν⁵ ρ‿ Tνp adeſſe dicuntur.Sic Athenæus libro quinto,*⁴κησον Tde Tiu A6„ o S, B„be/ KC A—TV Suoεατι ε πο, id eſt: Cũ inijce ret ſermonem quendam Diſiſtratus: Nec; enim oportet hunc adeſſe more Doryphorema/ tis, hoc eſt, tacitum& nihil adferentem in medium. 3uꝶ&&iαν ειαάνμέμένι,ðαϋννιεντν odro o⁴αεεεε νμ εμς axe oαλν³ν dοσυρνανρνα asXvdg ToινmƷκ̈oi. id eſt: lgitur ami⸗ ce, ne ſolus eſſem mutus in tẽpore tam uocali, neq; ueluti comicum Doryphorema hians cum ſilentio obambularem. MNMMuuſtcam docet amor. 8 X Plutarchus adducit& hoc adagium trochaico uerſu expreſſum. A2oοαο Ee Gicäca. a&ur' dαενρινριιν Qπνιν, id eſt: Mulicen docet amor,& ſi fuerit indoctus prius. Senſus eſt. amorem ad induſtriam excitare animum, artiumq́;& omnis elegantiæ magiſtrum optimũ eſſę. Socrates in cõuiuio Platonis, putat animam immerſam corpori, uelut expergiſci amo/ ris ſtimulis,& hinc primos ad honeſta impetus capere, tanquam excuſſo ueterno. Vnde deum hunc idem Plato roνν ιάανετ appellat, quod nihil non experiatur. Siquidem ẽtaciturno reddit loquaculum, è uerecundo ſtupidoq́;, comem ac blandum: è negligente, diligentem. Extat in hanc ſententiam non illepida fabella Boccatij, ni fallor, de Cimone, qui tactus amore puellæ, ne poſſet ut ruſticus faſtidiri, omni literarum ac morum genere ſemet expoliuit. Nam Muſicen hic ſentit literas, quas antiquitas nouem Muſis dicabat. Po- teſt& ad uerecundiorem uſum detorqueri prouerbium, ſi dicas non mediocrem eſſe gra dum ad diſcendum, amaſſe præceptorem.
Sicyon arrodens uxor lacernam texe. 5 XVI Athenxus libro Dipnoſophiſtarum ſecunda, heroicum hunc ut prouerbialem adducit, T0 Gi Se-ySo yCoc, Tud XXp Tp. id eſtt.
Arrodens Sicyon uxor ſubtexe lacernam. b Apparet eſſe uerba mariti iubentis, ut uxor tenui contenta uictu, perageret opus ſuũ. Nam Sicyon ſeu Sicyos bulbi genus eſt, aut certe peponis:nonnulli putant cucumeris. Vox ea propemodum quadrat in huius temporis principes, qui ſtrenue profundunt, quod popu lus eſuriens, ſummis laboribus parauerit. Idq́; ſuum ius eſſe putant, ut ceu fuci quidan alio nis fruantur ſudoribus.——. — Tetigit lapidem à cane morſumnm. XVII Plinius libro uigeſimonono, capite quinto, de ueneno rabidi canis agens: Tanta, inquit, uis mali eſt, ut urina quoq; calcata rabioſi canis noceat, maxime hulcus habẽtibus. remediũ eſt fimũ caballinũ, aſperſum aceto,& calefactum in uino appoſitum. Minus hoc miretur. qui cogitet lapidem à cane morſum, uſc; in prouerbium diſcordiæ ueniſſe. Hactenus Pli- nius. Cuius è uerbis conijcere licet, uulgo creditum fuiſſe, ſi quis lapidem à cane morſum contigiſſet aut calcaſſet, eum iracundiorem euadere,& ad diſſidia propenſum. Fortaſſis ita dictitabant in hominem concitiatorem ac rixoſum:Hic lapidem calcauit a cane morſum dedah Renn Ac tlunrsE le ſa calcai 3

——
——-——————,——————ſnſW——
CHMILIADISs QVARTAE CENTVRIA, v. 7592
Frecti. XVvIII Athenæus in Dipnolophiſtis libro quarto:x 217 75 Jεαεαιέἀ⁴οαιιο e De KVoi 49 aœeea 0ma d„r 543 ,D10 T TI-J0 S-L De Aeha,— Cv VeEOO,AD 55 S01 15 Sn As y op, Kuisd⸗ Hcvot. id eſt: Et quod dictu mirũ, cũ depreſſi eſſemus,& capite grauato temulẽtia, quoties ſpe- 1 ctaſſemus aliquid eorũ quæ inferebantur, omnes expergiſcebamur, recti, quod dici ſolet, ſurgẽ tes. Accõmodum erit, ubi ſignificabimus aliquẽ toto pectore attentũ ad rem quampiã. Erigũt enim ſe totos,& ſummis nõnunq́; inſiſtunt pedibus, qui auſcultant aut ſpectant auidius. EKE dibano boues. XIX Prouerbium ſapit, quod ſcripſit Ariſtophanes&ν bexaeονενσ b— TNu1 p. MDerA dAe, ER 5dννι Se. id elt: Accepit inde,& appoluit totos boues è clibano.. 4 Vſus erit. quoties efferemus ſplendorem conuiuij, aut inſignem edacitatem. Conſimili figura uocabant Hecatomben, id quod aliquanto poſt ſequitur apud eundem poëẽtam: noν*πκνσν b Joν εσστ‿εμινειενο. id eſt: Et polyporum hecatomben..a e S Sequitur perca ſepuuumumm. XX Athenæus libro ſeptimo, nullo autore refert huiuſmodi prouerbiũ:?æsra xtνναι/νμαοαυνν εεσ— id eſt: Comitem ducit ſepia percam. nec addit in quem ſenſum ſoleat uſurpari, niſi quod conij- 1u cio dictum de improborum ſocietate. Apud eundem paulo inferius adducũtur hi uerſus Nu mmenip qui de piſcibus prodiderit: e isas 8uSlch W0 So ſonp udeednn b Reluncamaeun De 2 nosν io Qνσ ν‿σ‿ KA«Xν μναέᷣνη εο. EPeripuer. 88 XNI 4 Athenæus libro Dipnoſophiſtarum decimoquinto, demonſtrat olim prouerbio ſolitũ ac 5 clamari ²*ονιαν quo ſignificabant quempiam ſuo munere defunctum. Itidem fermè, quem⸗ admodum nos abſolutæ uirtuti gratulantes dicere ſolemus: Macte animo, macte uirtute. Nar rat enim, cum quiſpiam è conuiuio diſceſſiſſet probe potus, ac magnopere ſomnolentus, cæ- teros in eum acclamaſſe ix aι. Huius adagij fieri mentionem apud Clearchum in prouer⸗ bijs, quod ab huiuſmodi natum euentu tradit, cum Latona Apollinem ac Dianam ex Chalci- de Delphos deportaret, iamq́; ad Pythonis ſpecum ueniſſet,& draco concitus in eos prouo laret, Latona puellam ulnis baiulans, Apollinis præſidium implorans, clamabat, is, cum is forte fortuna arcum teneret, ac perinde ualere, ie xai, quaſi dicas,&gi xo id eſt, mitte ac ꝑcute pili. Nõnulli deflexis nõnihil uocibus efferre, παναρ idq́;ß ꝓuerbio dici ſolere, quoties in rebus afflictis opẽ imploramus. Rurſum alij putant acclamari hoc pacto, felicit er ſuo perfuncto mu nere,& eo quod expetebat potito. Cæterum ob aſſuetudinem non uideri prouerbium. quod his uocibus ſolẽniter uterentur in ſacris Apollini: u xdp, Iu ⁰cauA,iAAd.. Vnde& αεαν μεεο ortũ exiſtimant, quod& ipſum impetum ac celeritatem habet. Oui dius in arte amandi uidetur uſurpaſſe pro acclamatiõe, qua gratulantur uictori uotiq́; cõpoti: Picite io Pæan,& io bis dicite PBæan.(./ DPecicit in caſſes præda petita meos..“ 1 Pealchre fallit uulpem. XXNII
„
adellu Boccatijmi fr äle ri, omni lrerarumxc mug
maAede KaASe l0Awed. id eſt: Decipit pulchre uulpẽ. Suidas recenſet dũtaxat, nec expli cat. Apparet dictũ in eũ, qui dolis captaret aſtutũ, cuic fruſtra tendunt᷑ inſidiæ. Nam nane6h eſt arte illectare. Vnde& columbæ exoculatæ, quas aucupes in reti ponunt, quo ſubſultans, re liquas deceptas alliciat, ααƷκεκι εαι dicuntur. At uulpem dolo circumuerire difficile eſſt. Aut pilcem olet, aut forem. 3 XXIII Aut piſcem olet, aut timallum. Ambroſius Hexaẽmeron libro quinto capito ſecundo ke⸗ fmatur dictum in eum qui bene oleret, quod timallus piſcis ſit odore gratiſſimus,& æque fra- grans ciuſdem nominis flos. Sed præſtiterit Ambroſij uerba ſubſcribere: Neq; te inhonoratũ noſtra proſecutione timalle dimittã, cui à flore nomen inoleuit, ſeu Ticeni unda te fluminis, ſeu amœni Ateſis unda nutrierit, fos es. Deniq; ſermo te ſtatior, quod de eo, qui gratam reds jet ſuauitatem, dictum facete ſit, aut piſcem olet, aut florem: ita idem Pronuneiatus eſt, piſcis Sdor eſſe, qui floris. Quid ſpecie tua gratius? quid ſuauitate iucundius. quid odore egraneſ⸗ us? Quod mella fragrant, hoc tu corpore tuo ſpiras. Verum haucl ſcio 20 Pro n 0 ekt Ambroſium legi debeat tithymallus, cuius uaria genera rece ſet Plinius libro uigeſimoſexto,
rit„.iusch ſub init Dioſcorides locis diueris †οp capite octauo:cuiusq; ſubinde mem 2 Xx EFui
3 enuepro M Saegurntat onif
. 5*
———:ʒ—ÿͦ˖N——— 8 ————

79 4. DBB. EBRASMI ROT. ADAGIORVM
Equi dentes inſpicere donati.
Sunt quædam& hodie uulgo iactata, non indigna quæ ueteribus adagijs annu quod genus eſt illud, non oportere equi dentes inſpicere donati. Cum ſignificamus xqui bo niq; conſulendum, qualecunq; eſt quod non emitur, ſed gratis donatur. Siquidem equum em pturus dentes inſpicit, in quibus ætatis indicia certiſſima lunt, ne circumueniatur. At inciuile ſit idem facere in equo donaticio. Vſus eſt tamen hoc prouerbio diuus Hieronymus in præ- fatione cõmentariorum, quos ſcripſit in epiſtolam Pauli ad Epheſios: Parum, inquit, eloquens ſum. Quid ad te? Diſertiorem lege. Nõ digne Græca in Latinum tranſfero: aut Græcos lege. ſi eius linguæ habes ſcientiam: aut ſi tantum Latinus es, noli de gratuito munere iudicare, ut uulgare prouerbium eſt, equi dentes inſpicere donati. Hacten us Hieronymus. Sed hãc ho minum inciuilitatem, quã incuſat Hieronymus, nos nuper& experti,& admirati ſumus. De. dimus nouum teſtamentum, innumeros locos uel emendauimus, uel explicuimus, idq́; non æſtimandis uigilijs. Incredibile dictu, ut obſtrepuerint, ut reclamarint theologi quidam ac mo nachorum uulgus, quibus is meus labor plurimũ adiumenti adferebat. Quorum ut quiſq; ma xime egebat hac mea induſtria, ita odioſiſſime reclamabat ingratum hominũ enus, quibus ſ quidem largiatur prandiolum aliquanto lautius, unde diſtenti ac temulenti dilcedunt, tantum non adorant hominem:& qui tantam utilitatem gratis donat, tot ſudoribus conſtantem etiã conuitijs inſectantttr. 1
Aemylius probus in uita Thraſybuli, prouerbio quordam iactatum fuiſſè keſtatur, matrem timidi non flere, quod longius abſint à periculo timidi& circũſpecti, quàm fortes, aut temera riſ, ſecuriq, eoo; illi ferè redeunt domum incolumes, neq; luctum adtferunt matribus. Verba Probi, ſi quis forte requiret, ſic habent: Quo Haes præceptum illud, omniũ in animis eſſe de bet, nihil in bello oportere cõtemni, nec line caula dici, timidi matrem non flere.
Amicitias immortales eſſe oportet. XXVI
T. Liuius libro decimo de bello Macedonico& Aſiatico, cuius fragmentum debemus au- reæ Mogontiæ, ſcribit in hunc modum: Vulgatum illud, quia uerum erat, in prouerbiũ uenit⸗ Amicitias immortales, inimicitias mortales eſſe debere. Sic enim legendũ eſſe, uel ipſe ſermo- nis tenor admonet. Recte quidem admonet prouerbium, uerum eò rediere mores mortaliq; ut ſimultates ſint imortales, amicitiæ plus ́; uitreæ: plusq́; poſſit una Ate, quàm centũ l itæ, atq; omniũ tardiſſime ſeneſcat ira, beneuolentia ad quamuis leuem occaſionem intereat: quæ ſi ſarciatur, ne quicq́; coit,& reſciniditur. Arbitror in cauſa eſſe, quod ab iſtis philoſophis didi- cimus, cõmodo publico neglecto, ſuis quiſq; priuatis cõmodis ſeruire,
1 Ad bonam frugem. 1 XXVII
Qui cõmutatis ad meliora ſtudia moribus, reſipiſcunt, prouerbio dicebantur ad meliorem frugem ſeſe recipere. Vſurpat M. Tullius in actione pro M. Cælio. Et ſe ad bonam frugem, ut dicitur, recepiſſe, graueisq; homines atq; illuſtreis fuiſſe. Sumptum uidetur ab agris, qui cultu redduntur frugiferi. V
XXIIII merentur,
Per manus tradere. b XXVIII Quod ſucceſſione quadam ab alijs ad alios deuenit, per manus tradi dicitur: quod tranſla/ tum uidetur ab his, qui nauim aut plauſtrum exonerent. Fit autem iucundius, quoties ad res animi prouerbium accommodatur. b De manu in manum. XXIX Yt non arbitror idem eſſe cum ſupertori, ita non uſq;quaq; diſſimile eſt, quod ſcribit Cicer ro libro epiſtolarum familiarium ſeptimo: Totum deniq; hominè tibi trado de manu, ut aiũt, in manum tuam iſtam& uictoria& fide præſtantem. Traduntur enim& qui cõmendantur- Terentius:Hanc in manum dat. Item Horatius: Vt tibi ſe laudare ac tradere coner. Item: Hunc hominem uelles ſi tradere. Mira de lente. 2 XNXX Rodolphus Agricola, uir immortalitate dignus, libro diale ctices tertio, teſtatur apud Græ/ cos prouerbio dici ſolere, egregia de lente, quoties res humilis& puſilla magnificis laudibus attolleretur:perinde quaſi lentem minutum, ac uile legumen ſplendidis encomijs efferas. Opi nor Græcis efferri hunc in modum: σντρν ρᷣαν. b b . Non una manu caper. b b XXXI Oi 75re& Aue Nop. id eſt: Non una tantum manu capiendum.De re lubrica rbee 1. 88* ptu

unquam ille talis, urbem, quod dici ſolet, ceperit.
Teicp arsr-L,O p vSOop, S STAT. S3op T A Tld otlap
6o SAα M△ ⸗,
.——— 4e e—— ————
——— ——— *2———öb“
CHILIADIS AVARTAE CENTVRIA v. 7 ptach difficili. Nam huiuſmodi ſolemus utranq; admouere manum. Vſus eſt Plato in ſophi- ſta. d&αν dν d dSös AEy&rH&omNop Eiv T S Dulop, A AryGVop,u ritrεεᷣα uumπε op. id eſt: Vides igitur uere dici, beſtiam hãc eſſe uariam:neq;, quod dici ſolet, unica manu ca-
piendam. Sumptum eſt à uenatu, in quo feræ quædam miris artibus ex ipſis uenantium mani
bus frequenter elabuntur, quibus adſimilem putat hominem ſophiſtam, ad elabendum omni bus dolis inſtructum. Accõmodari poteſt& ad opimum ſacerdotium:quod nemo facile aſſe quitur, niſi ſumma ui adnitatur. b “ Omnes laqueos effugere. XXXNII In eodem dialogo non diſſimilem huic allegoriam adducit᷑ ueluti prouerbio iactatam: Dif᷑/ ficile omnes laqueos effugere. Quod ipſum à uenatu tranſlatum eſt, in quo ſic undiq; ſepiun/ tur exitus, ut neceſſe ſit feram in aliquas inſidias incidere. 2580 20/ MNOia, 7 rAs Srrdoα 11 Oσ εiꝙ avασαμςασςεενμκρ. id eſt: Siquidem recte habet prouerbium, quo dicitur, haud facile eſſe omnes laqueos effugere. Hoſtis domeſticus XXXIII RKurſum in eodem, domeſticum hoſtem prouerbio ſolitum dici teſtatur, ubi malum nõ ali/ unde proficiſcitur. ſed ex nobis ipſis naſcitur: uelut cum quis ipſe ſe prodit, aut redarguit, ipſe ſua bili aut liuore ſeſe conficit: dun ⁴.ν᷑ εoνντναενν ενεαννεν σ AsyονανμmνσοdioOhe D a Ati ρ TνουιʃνGαοιοιιινμσο‿ꝛQʒñ— xs. id eſt: Non opus habent zij qat redarguant, ſed iuxta pro uerbium, cum domi hoſtem habeãt, quiq́; ſit aduerſaturus&c. Agit, opinor, de ſophiſta, qui cum ſit loquax, ipſe ex ſeſe præbere ſolet, quo reuincatur. ESuapere ciuitatem. XXXIIII Plato in eodem dialogo ſignificat prouerbio dici ſolere: Capere ciuitatem, qui rem difficilẽ eſſet aſſecutus. Neq; enim ciuitas primo ſtatim impetu capitur. Verba Platonis ſic habent⸗ 005 62„ 3 Seirure S33 T 19 2unförri Te‿ένꝓp zts 8 Wocde Rsi Woievcui. r7„0 aduH 15 is, d' ρdeοσε 3p&O5, Au int iuoi u Veſep, Td⁴α'/ηᷣ⅙ ς TDep aG0de. 8,XoA T SHEl 7ln WDo iα.mά Aν △ υο‧ φν ωι ¶ oTs OI 0Ap. id eſt: Confidere oportet Th eætete, fore ut qui uel paululum aliquid potuerit, ſemper ultra progrediatur. Quid enim facturus ſit in alijs, qui in his animum deſpõderit:? aut nihil in illis efficiens, aut retrocedere etiam cõpulſus, haud
Diuinum excipio ſermonem.. XXXV Plato libro de Rep.ſexto, demonſtrat prouerbij uice in ore fuiſſe uulgo: 6³ν N a?e A6)0
id eſt: Diuinum excipio ſermonẽ, quoties, opinor, glorioſius aliquid dictum eſſet, ominis gra⸗
tia deos excipiebant, qui nihil non poſſunt,& quibus nemo prælſcribit. Platonis uerba ſubſcri bã:o Vrε ννετx ue yove 5ud ⁴ν μιινπαιμνεο⁷˙i ελνο⁷ο ˙2s TS0 Jhae Da 7iε ν Qπρ—α 2 α Qεαυέασν. id eſt: Neq; enim ſunt neq; fuerunt, neq; futuri ſunt mores aliter ad uirtutem inſtituti, quam ad horum in/ ſtitutionem. De humanis loquor amice, at diuinum iuxta prouerbium, excipio ſermonẽ. Ap⸗/ paret eſſe fragmentum carminis iambici: fortaſſis ex Homero natum: Osoi'ε τ vτα Nνονσν. id eſt: Diui tamen omnia poſſunt. Accõmodari poteſt ad ſummos principes, ueluti pontificem, aut cardinales, aut monachos. . 3 Vna partica.— XXXVI Vna partica, pro eo quod eſt, eadem opera. Plinius Secundus libro octauo, epiſtola ſecun/ da:Nam regione, inquit, tota,& nouitas remiſſionis,& forma laudatur ipſis etiam, quos non una, ut dicitur, partica, ſed diſtincte gradatimq́; tractaui. Tanto quis melior& probior. tanto mihi obligatior abit expertus non eſſe apud me,&ν& τεε ενν μαηαιε εααν. Sum, b his, qui metiuntur agros. 4 Ptum uidetur a 19 Sarta tecia. 8 b„ͤ»ßß XXXVII Sarta tecta, pro conſummatis, probeq; curatis, ́ in quibus nihil ſit omiſſum, ex ſolennibus uerbis iureconſultorũ abijt in prouerbiũ Plautus in Trinummo: Ne tibi ægritudinem pater parerem, parſi ſedulo. Sarta tecta tua præcepta uſque habui mea modeſtia. M. Tullius libro epiſtolarum familiarium decimotertio: Hoc mihi da, atque largire„ut Marcum Ser zum, ſartũ& tectũ, ut aiunt ab omni, incõmodo detrimẽto, moleſtia, ſyncerũ, integrumq́; cõſerues. Pulmo prius ueniſſet. b. ncen Pulmo prius ueniſſet, dictum eſt olim in lentes, ac ceſſatorem. Ophhe Ijnod pu m 8 9

„ DBs. EHRASMI ROT., ADAGIOCRVM petuo moueat, nunq́; tamẽ loco ſe promouet. Plautus in Epidico: Dij immortales ſoccos ſuſſ adimere pedibus. Pulmo enim, quod perhibent, prius ueniſſet, quam tu adueniſti mihi. Pegem conferre. b xXXxIxX Ppedem conferre, à militia ſumptum. Vſurpatur, ubi propius acceditur ad rẽ. Cſcero in aci one pro Plancio: Non poſſum magis conferre pedem, ut aiunt, aut propius accedere. Huius
obiter& alibi meminimus ex Quintiliano. 4 Qui multum obfuit. XL. Sicut eiuſdem artificis eſt ercgic mentiri,& uera dicere, ita eiuſdẽ eſt prodeſſe plurimũ, ac ledere.Id olim ꝓuerbio iactatũ fuiſſe teſtatur Thucydides libro ſexto in oratiõe Alcibiadis. .... Non uulgari ancora nititur. kII Demoſthenes in oratione pro Cteſiphonte: o ðu krεν αάνι⁸ Ʒ,πααέ w oofe. id eſt: Non eadem ancora nititur qua uulgus, ſignificans illum nouis, minimeq́; uulgaribus præſidis niti, Suidas admonet eſſe prouerbium,& ſubaudiendum ancoram.“ Non pluris quam ſimias. XLII Simia ridiculum animal,& uulgo contemptum, non unĩi prouerbio locum fecit. Dion Pru ſenſis in libro de Troia non capta: Quos ego, inquit, nõ pluris facio quaàm, ut dici ſolet, ſimias. ſpis a uiper. XLIII Tertullianus libro aduerſus Marcionem tertio, prouerbij titulo refert: Aſpis à uipera, quum peſſimus à peſſimo ſumit mali quippiam. Delinat, inquit, nunc hæreticus à Iudæo, aſpis, quod aiunt, à uipera mutuari uenenũ. Vſus erit quoties qui ꝑ ſe malus eſt, cõtagio mali fit deterior. 5 De celo ad ſynagogam. XLIIII Hoc Tertullianus libro aduerſus Marcionem quarto, ut uulgo inter Chriſtianos, opinor, ia ctatum refert. Sed fruſtra, inquit, negauit Chriſtum dixiſſe, quod ſtatim fecit ex parte: prophe tiam enim interim de loco adimpleuit, de coœlo ſtatim ad ſynagogam, ut dici ſolet. Suſpicor di ci ſolitum, ubi quis ſubito demittit ſeſe à ſumma tranquillitate in ſummos tumultus, aut ubi
1 1*»
quis ſtatim aggreditur negociuun. Deftoga ad pallu,.. b b xLV Certe ſpeciem habet prouerbij, quod refert Tertullianus in libello de pallio: Hæc nimirum indignitas erit à toga ad pallium. cuius duplex erit uſus: uel quũ ad diuerſum uitæ genus ſeſe contulerit aliquis:uel quũ aà fortuna honeſtiore ad humiliorẽè: uelut, ſi quis ex aulico fiat mona chus, aut è præfecto pædagogus, è conſule rhetor. Confine illis, ab equis ad aſinos kxctemwalſnea. b XLVI Quoniam olim initium unde curſus incipiebatur ducta linea notabatur, rurſus extremum linea ſignabatur. Idcirco à linea incipere, ſiue ad lineam redire dicebantur, qui rem ab initio repetebant. Et quod in quaq; re poſtremum eſt, extremam lineam appellabant. Ita Terentia⸗ nus Phædra: Poſtremo extrema linea amare nonnihil eſt. Et Tertulianus libro quem aduer⸗ ſus Hermogenem ſcripſit, uocat eum ignorantium extremam lineam, quod ultimus eſſet hæ reticorum.Siquidem adhuc erat in uiuis, quum ea ſcriberet Tertullian1s.. Cæcus& claudus non intrabunt templum. IéLVII Recenſetur libri Regum ſecundo, capite quinto, quũ Dauid omniũ tribuũ conſenſu ſuſcepiſe ſet regnum totius gentis Iſraẽliticæ, iamq́; conſtituiſſet regiam ſuam ſtatuere in monte Sion. qui tum erat arx Hieroſolymæ: quam id temporis obtinebant Iebuſæi. Denunciatum eſt il/ li a Iebuſæis, non futurum ut ingrederetur urbem, ni prius amouiſſet cæcos& claudos. Id ubi factum eſſet, abijt in prouerbium: Cæcus& claudus non intrabunt in templũ. Nec ſatis cõue nit inter interpretes, quid hoc loco ſibi uelit, cæcus& claudus. Quidam exiſtimant per conte ptum dictum:Huc non ingredieris, niſi ſuſtuleris propugnatores mœnium, quibus tuendis, ſufficiunt cæci claudiq; noſtri. Hebræi ſolent affingere fabulas, per quas explicent nodũ quæ- ſtionis. Aiunt in mœnibus urbis poſitas fuiſſe duas imagines, Iſaac& Iacob: quorum ille legi tur cæcutiſſe ſenio, hic claudicaſſe, ex lucta cum angelo. Has ideo collocatas, ut eſſent monu- mentum fœderis: quod olim pepigerant, cum Abraham, qua de re meminit, libri Geneſeos ca ꝑut uigeſimũprimũ. His igitur ſublatis capta eſt arx,& natum prouerbium, cuius ſenſum non ſatis perſpicio. Nam quod in Leuitico cæcus& claudus arcentur à ſacris miniſterijs tẽpli, non uideo quid faciat ad hanc hiſtoriam. Si diuinare licet, fortaſſis in ſummis tectis ædium, erant imagunculæ quales ſolent imponi faſtigijs ædificiorum. Eas uulgo cæcos& claudos appella- bhãt, quod nec ambularent affixæ, nec cernerent. Nõ patebat igitur ingreſſus in aeiznſ uſes Bn de arnr MKA,eLCernerent.NO Pate bat g. Kenr de
-,
44

1 lnas indelo depalio u rrucl quũ ad diurſum uamit muott ucut ſiqus exuaum ainc ls ad cqus adamga
6
.————
——m——j— ———————j.—————
SHI I1LA D 1 s VARTAE CEFNTVRI. 5 ſis ædium faſtigiſs. Proinde Dauid præmijloco promilit militiæ principẽ futur quiſquis pri mus contigiſſet domatum fiſtulas. Fortaſſis adagio locus erit, quoties excluditur aliquis ab b0 nore uelut indignus. Merito enim excluduntur, qui uidebantur excludere. Et huiuſmodi ima gines in templorum tectis affiguntur foris, quũ ipſum templũ nunqᷓ́; ingrediantur.
Homini diligentt..2 XLVIIT
Homini diligenti ſemper aliquid ſupereſt. Chryſoſtomus homilia in Ioannẽ xix. refert hoc dictũ. ut tritũ uulgi ſermone prouerbiũ: Qui uere diligens eſt in negocio, nunq́; ſibi ſatiſtacit. ſemꝑq́; uidet aliꝗd, quod operi cepto adijciat, cũ ignauis quicquid egerint nimiũ uideatur.
Auris Batauumumumumu. LI
Quẽadmodũ Græci dicunt. B 0i⁴τι⁷'u. id eſt: Bœoticã aurẽ, pro pingui, craſſaq;, itidem Martialis Epigrammatũ libro ſexto, Batauam aurem dixit agreſtem, inelegantem, tetricamq́;. Tu ne es.tũj ne, ait ille Martialis, b 3 Ernhtkrlcamgi. Cuius nequitias, iocosq; nouit. b Aurem qui modo non habet Batauam.
Sic enim legit Domitius Calderinus, quanquam nonnulli mutarant, pro Batauam, ſeueram. Erant Bataui Germaniæ populi, Cathorum pars, qui domeſtica ſeditione pulſi, extrema Galli- cœæ oræ uacua cultoribus, ſimulq́; inſulam inter uada ſitam occupauere: quam mare Oceanum à fronte, Rhenus amnis tergum, ac latera circumluit. Gens tum bello ualida, ut quæ Germani cis bellis eſſet exercitatiſſima, tum opibus pollens, quod Romana militia non exhauriretur: quandoquidem erat his cum imperio ſocietas, ut uiros tantum, armaq; miniſtrarent: quemad modũ copiolius prodidit Cornelius Tacitus, libro uigeſimo. Cõuenit inter pleroſq; doctos, nec id refragantibus cõiecturis, eam inſulam, cuius meminit Tacitus, eſſe quam nunc Hollan; diam uocant, terram mihi ſemper& celebrandam,& uenerandam, ut cui uitæ huius initiũ de beam. Atq; utinam illi nos tam poſſimus honeſtamento uiciſſim eſſe, quam illa nobis non eſt pœnitenda. Nam quod Martialis eam gentem ruſticitatis inſimulat, quod eandem Lucanus trucem uocat:aut nihil ad nos pertinet, aut etiam laudi uertendum arbitror utrũq;. Siquidem quæ gens non aliquando fuit rudior? Aut quando Romana gens laudatior, quam cum præ- ter agriculturam,&́ militiam, nihil artium noſſet: Quod ſi quæ quondã in Batauos dicta ſũt, contendat aliquis ad huius temporis rationem pertinere, quæ maior laus Hollandiæ meæ po⸗ terit tribui, quàm ſi dicatur à Martialis iocis abhorrere, quos etiam ipſe nequitias appellat. Vti namq́; Chriſtianis uel omnibus aures eſſent Batauæ, quo peſtilẽtes eius poẽtæ facetias, aut nõ admitterent, aut certe his non caperentur. Quod ſi quis id ruſticitatem uocare uelit, nos con/ uiciũ haud illibenter agnoſcimus, uidelicet cum integris Lacedæmonijs, cum priſcis illis Sabi nis, cum laudatiſſimis Catonihus cõmune. Lucanus autẽ, opinor, ita truces appellat Batauos: ut Vergilius acrem Romanum. Alioqui ſi mores domeſticos ſpectes, nõ alia gens eſt ad hu- manitatem, ad benignitatem propenſior: cuiq́; minus adſit uel feritatis, iel truculentiæ. Inge/ nium ſimplex,& ab inſidijs, omniq́; fuco alienum, nullis grauibus obnoxiũ uitijs, tantũ ad uo luptatem, præcipue conuiuiorum aliquanto deditius Cuius rei cauſam eſſe puto, mirã rerum omniũ exuberantiã, quibus uoluptatis ſtudium irritari ſolet: idq́; partim ob cõmoditatem im⸗ portationum, quod non ſolum occupat duo nobiliſſimorũ fluminũ oſtia, Moſæ, Rheniq́;: ue/ rum etiam quod aliquanta ſui parte Oceano alluitur: partim ob natiuam regionis ubertatẽ: ut quæ paſſim nauigabilibus, ac piſcoſis interluat fluuijs, paſcuis uberrimis abũdet. Ad hæc auiũ infinitam copiam, paludes, ſaltusq; ſuppeditant. Proinde negãt aliam inueniri regionem, quæ ſimili ſpacio, tantum oppidorum contineat. mediocri quidẽ magnitudine, ſed incredibili poli- tia. In domeſticæ ſupellectilis nitore, palmam uni concedunt Hollandiæ negociatores, ꝗbus pleraq; pars orbis eſt peragrata. Mediocriter eruditorum, nuſq; gentium frequentior nume/ rus. Ad exquiſitam eruditionem, præſertim antiquam, quo non perinde multi perueniant, aut uitæ luxus in cauſa eſt, aut quod apud illos plus honoris habetur egregiæ morum integritati. qʒ egregiæ doctrinæ. Nam ingenium non eſſe negatum illis plurimis conſtat argumẽtis: quan ́; mihi lanè quam mediocre contigit, ne dicam exiguum, ut& cætera plerac;. b LLupus in fabula. BHoc prèͤuerbium quum in prima æditione, quæ Lutetiæ prodita eſt, non indiligenter eſſet à nobis explicatum:tamen neſcio quo caſu uidetur omiſſum in cæteris æditionibus. Solitũ eſt aũt dici, quoties is, de quo confabulatio eſt, de improuiſo interuenit. Quod inde ſumptũ pu- tat Donatus, interpres Terentij, quod lupus ei quem prior uiderit, uocem adimere dicitur:& XX 3 cum cogita

793 DBS. BRASRNT ROT. ADAGIORVNH
eum cogitatione, in qua prius fuerat, ſimul& uocem amittat uerba. Nec deſunt qui hufas ſeu rei, ſeu opinionis cauſam philoſophicam reddere conentur, uidelicet quod lu pus natura ſit hoſtis homini,& ideo ſpiritus— ac uim natiuam ab illius oculis proficiſcentẽ in eum quẽ cõſpexerit iopinato, uires illius obſtupefacere, atq; hinc eſſe ſubitũ ſilentiũ. Donatꝰ huc eti nere putat quod alibi citatum eſt à nobis Theocriticum illud: Aiep ⁊⁵es. Rurſum illud Ma- ronis:Lupi Moœrim uidere priores, quum uocem per ætatem ademptam paſtor quereret᷑. Sũt ꝗ ex nutricũ fabulis natũ exiſtimẽt, quæ narrãt ludificato puero terrore lupi, uerũ lupũ à cauea paulatim ueniſſe ad limen cubiculi. Nã eſt& in apologis matrẽ, ut puerũ uagientẽ cõpeſceret hapã frequenter inclamaſſe, ut niſi deſineret plorare, deuorandum auferret. Tandem lupũ ſpe prædæ ueniſſe: ſed fruſtra hiantẽ abiſſe, hac tantũ ſententia, doctiorẽ non eſſe fidẽ habendã lceminæ pollicenti. Nã hoc, opinor, ſenſit Donatus. Locus enim in libris euulgatis nõ uidetur carere mendo. T ertiam opinionem reijcit Donatus, quæ putat hinc natum, quod quum in Ne uiana fabula repræſentaretur, quomodo Romulus& Remus aliti ſint à lupa: repente uerũ lu pum actioni interueniſſe: quo factum ut ſubitum eſſet totius fabulæ ſilentium, quod talis ſpe ctator inexpectatus interueniſſet. Sic uſus eſt Terentianus Syrus in Adelphis, ſilentium innu ens Cteſiphoni, quod Demea pater adoleſcentis quem ruri eſſe credebat, præter expectatio- nem adeſſet. Feſtiuius etiam ulus eſt Plautus in Sticho. Atq; eccũ, inquit, tibi lupus, in ſermo- ne præſens eſuriens adeſt. Loquitur enim de paraſito Gelaſino, qui fratribus de ipſo cõfabulã/ tibus de repente interuenit. Addit enim prouerbio gratiam, alluſio ad hominis edacitatẽ: quẽ admodum apud Theocritum, ad nomen adoleſcentis, de quo dicitur, Aonòp?εα. Vtit᷑& M. Tullius epiſtola ad Atticum, libro decimotertio: De Varrone loquebamur, lupus in fabula. Venit enim ad me. Ferè fit autem ut quoties interueniat, de quo colloquimur, obmuteſcam: propterea quod ſiue laudabatur, pudet in os dicere, quod recte narratur de abſente, ſiue uitu- perabatur, timemus offendere. „ Prolixius Iliade. b L1 M&xνοννꝶσι ‿¶5ν‿ ⁷Aνς‿‿àνάααένꝓν. id eſt: Prolixiora Iliade loquens. Refertur à lulio Polluce, li- bro de rerum uocabulis ſexto, capite uigeſimoſexto, adiungens ei, quod alibi docuimus, com/ petere in homines uehementer garrulos: ⁊2 e Socéve&‿μμειp.& a„dε‿ν s.ſic enim ibi refertur. Hunc in ſenſum uſus eſt& Aeſchines in Demoſthenem: qui locus nobis alibi cita- tus eſt. Non diſſimile eſt huic: Ilias malorum. Sed quoniam hoc congruit immenſis malis, ꝗd nunc referimus immodicæ loquacitati, ſeparare uiſum eſt ob uſum diuerſum. Eſt autem Ilias nobile opus Homeri, quo Troiæ captæ hiſtoriam libris uigintiquatuor explicat: quam Ver- gilius duodecim complexus eſt. Apud nouercam queri. kI Q ui deplorant infelicitatem ſuã apud eos, qui nihil auxilij ſinit laturi, uel gauiſuri magis cõ- uerentiũ malis, apud nouercam queri dicuntur, quod nouercæ ferè male uelint priuignis. lautus in Pſeudolo: b b Nam iſthuc quod nunc lamentare, non eſſe argentum tibi, Apud nouercam querere. Q uod dictum Pſeudolus ſimulans ſe non intelligere: Eho, inquit, an unq́; huius nupſiſti patri- Animus habitat in auribus LIII Veteres animo ſedem in oculis dedere, pleriq; in corde. At Herodotus in Poſymnia, iuxta uulgi ſermonem ut uidetur, docet animum habitare in auribus: quod qui bene audiunt, uoluu ptate afficiantur, qui ſecus, exacerbentur. Herodoti uerba ſubſcribam: Xx al uc r ⁸ro y² Neri⸗ SG%, Sde SO r-1 S1 0 auG bi 5 Dv10, de uSd A εGQ, L ic dTITAA ccnuch d/revcu ria 1 v⁴εα. id eſt: Et nunc illud ſanè diſcito, quod in auribus hominũ habitet animus: qui quũ bona audierit, uoluptate corpus implet: quũ his diuerſa, moleſtia afficit. Opi⸗ nor hunc eſſe ſenſum adagij, quod ex his quæ audimus maxime placatur, aut iritat᷑ animus- Nam hac potiſſimũ iter eſt ad animũ hominis. Comiter ac blande dictũ, ſæpe atroces iras uer- tit in beneuolentiam,& aſperior ſermo prouocat capitales inimicitias. Quin& cõuicio quidã iugulantur, non aliter quaàm ferro aut ueneno. Proinde peſtilentiſſimũ homicidarum genus eſt, quod hoc ſeculo potiſſimum regnat, qui uenenum aſpidum portãt in lingua:& qui idem peragunt lingua, quod ſicarij ferro.—“ Inſcitia confidentiam parit. LIII *&αα,εαά αάν εμαἀςς⁷Qνσ KO Stεε. id eſt: Inſcitia quidem confidentiam, pt Wen
—

ooaoͤoͤöoͤöoöͤſͤaͤſaͤaͤöhööööö—ö——-—
oH 1L 1ADIS QVARTAE CENTVRIA v. 799
uero contationem parit. Extat apud Thucy didem libro Peloponneſiaci belli ſecundo. Diuus Hieronymus in epiſtola ad Euagrium ita refert: Imperitia confidentiam, eruditio timorè cre- at. Refert& Plinius epiſtolarum libro quarto: Sicut αμα ˙εεα αυ⁸⁷ εν⁶έιο, Xoy ιμέ 21ν gb ita recta ingenia debilitat uerecundia, peruerſa cõfirmat audacia. Vtitur eodem& Lucianus in Nigrino: ut dubium non ſit quin hæc ſententia fuerit olim uulgi ſermone protrita. Cogni b tio rerum reddit hominem contantiorem ad aggrediẽdum negocium. hinc nimirũ eſt, quod iuuentus audacior eſt quàm ſenectus:&, ut docet Quintilianus, fortius dicunt qui minus ha- bent artis:quum interim cordatus orator ac periculum intelligens initio trepidet. Et ꝗ minus ſapiunt, minus habent pudoris. Et qui nondum didicere, quid ſit ſcire, nullius rei ſibi non arro gant ſcientiam. Deniq; maxime bellum affectant, qui quid ſit bellare nunq́; experti ſunt. Quẽ- admodum hodie ſub adoleſcentibus principibus miſere tumultuatur orbis. Non ſiatim finis apparet. b
Rlerodotus in Polymnia, ſignificat hoc olim prouerbio dici ſolitum: Nõ ſtatim cum princi pio apparere, rei exitum. xε έ τππαααει, inquit, /‿ ◻ d5& k1T, 1 A dεα άeεἀάνσ ι ασα ꝗεννκα‿id eſt: Et uetus adagium, quo recte dictum eſt, non ſtatim cum initio apparere finẽ. Conueniet in quorundam præproperas ſpes, qui negocio uix cepto, ſtatim arbitrantur ſe rem factam habere, quum ſæpe exitus non reſpondeat initijs. Vulgi iocus eſt in Batauum quen/ dam, qui iuſſus lumere catapotia, rogauit medicum quid eſſent effectura. Cum medicus re- ſpondiſſet fore, ut moueretur aluus, deuorauit, moxq́; nõdum egreſſo medico, clamauit ſe ca/- caturire: nimirum ſuſpicans ſtatim apparere finem unà cum principio. Alter quidam eiuſdem ſapientiæ, quum à parentibus miſſus eſſet in Galliam, ut Gallice diſceret, quũ illic egiſſet qua/ triduum, querebat᷑ apud ſuos, quod nondum loqueretur Gallice, putãs hanc uim habere ſolũ ipſum, ut quiſquis adiſſet Galliam, ilico Gallice loqueretur. Sunt& huiuſmodi quidã, qui ſimul atq; filius triduo uerſatus eſt in ludo literario, mirentur eum nondum ſcire literas, queranturq́; operam ſimul& impẽſam periſſe. Poterit ad ſeria torqueri. Rebus honeſtis ſtrennue uacãdũ, ut olim liceat egregiorum ſaborum optimam meſſem metere. Semper in hac uita recte facien dum, olim non defutura præmia, etiam ſi non contingant in hoc mundo. BPhilippide tenuius. IVI Athenæus libro dipnoſophiſtarum duodecimo, oſtendit Philippidem comœdiarũ ſcripto rem ſic tenui fuiſſe corpore, ut etiam ειννακάeσνσm⁵κέιοα˙αdixerint, pro macruiſſe. Refert autẽ pro⸗- uerbium ex Ariſtophonte:& ⁸μιέια ε Tiνεmᷣένένένο̈ꝓ ντoᷣουν μηασρ☛αα⁴αſ. id eſt: Intra tri duum graciliorem illum reddam Philippide. Rurſus ex Menandro: 0“AIAℳ5 dASp Dp AA TSp AAd b TIC8 AEIGεop K⁴od'elgA veugd.
Rurſus ex Alexide citat hoc dictum: Juscrvoisiop Qxics Aer6:εοp. id eſt: Poculũ Philip-
pide gracilius. Accõmodabitur non inuenuſte ad orationem ieiunam, aut diſputationẽ ocio/ ſæ ſubtilitatis.
——õ——————— ————————— 5 8 8„
“
—
——
LTyVr. Vt uulgo iactatum refertur in Græcis epigrammatis, libro primo titulo Palladæ Mi eοπςςες νκνασασασσ νμυνουιςεέ‿νσονναάανννοονO ͥ₁̈BOĭnE⸗⸗“ FSI Dold iauο,p. id eſt. Si qua ancilla ſemel fuit, haud unq́; dominetur, VYVIINt prouerbium habet. Videtur ideo dictum, quod qui ex humili fortuna ſubuehuntur ad res amplas, ſoleant eſſe cæ⸗ teris inſolentiores, minusq́ʒ tolerabiles, ́; qui felices naſcunturx..8. 45 4 Exurere mare. LVIII Admonuimus aqοᷣνυατa fermè pertinere ad cognationem prouerbiorum. Quod genus eſt illud quod refert Vergilius, Aeneidos libro nono: Maria ante exurere Turneo,“ b Quam ſacras dabitur pinus. Nec diſſimile eſt quod habet Propertius: Tu prius& fluctus poteris ſiccare marinos, Altaq; mortali detrahere aſtra manu. 2 b Obe qientia felicitatis mater. LIX
Quæ ſemel ancilla, nunq́; hera.
Aeſchylus in ⸗à k IuScle, dens e, eseererer azXxie e See Wa b„ uurf.
——.
—. ————-————————————

800 DEBS. EBRASMI ROT. ADAGIORVA
A vr, y b 0,Sd, eA A. id eſt: Felicitatis mater obedientia, Coniunxcq;, ut aiunt, ſoſpitatoris Iouis.. Fingit poẽta louem ſoſpitatorem, cuius beneficio contingat ſalus, huic eſſe uxorẽ, cui nomen Fadoαε: id ſonat obedientiã, ſed proprie qua paremus egiliraribus ac principibus: ex ho- rum coniugio natam eſſe filiam, cui nomen tuπναν⁸, id eſt, felicitas. Principis eſt conſulere ſa- uti ciuium. Id conatur bonis& æquis legibus: populi eſt his obtẽperare, ſi uelit eſſe felix. Sed utinam non eſſent loues bXBε⁶απιεquibus uxor eſſet&πν,& filia Susuxlo, . Ver ex anno tollere. LX FBn m Chiard La Naidp. id eſt: Ver ex anno tollere, dicebat᷑, qui id quod in negocio quo- piã erat præcipuũ tolleret. Meminit Nerodotus in Polymnia. Iacedæmonij& Athenienlſes miſſis in Siciliã legatis, petebãt à Gelone Syracuſano& ſocietatẽ& ſuppetias, aduerſus Ner, xem bellũ inferentẽ Græciæ. Nec recuſauit Gelo, modo ſe imperatorẽ uel maritimarum terũ uel terreſtrium copiarum conſtituerent. quam conditionem quum repudiarẽt legati, iuſſit eos ilico diſcedere, ac renũciare Græcis. èri in αυ ν ˙οας uτ*ν Ʒέωsrot. id eſt: Ver ipſis ex at no ſublatum eſſe, uidelicet illud ſubindicans, ſuum exercitum præcipuum eſſe Græciæ florem ac robur, qui ſi deeſſet, defuturum illi, quod eſſet præcipuũ. Ver enim anni præcipua pars eſt, Poteſt deflecti longius, ut dicãtur uer eximere anno, qui linguarum ac bonarum literarum pe ritiam, ſuſtollant è ſcholis. b PEKtiam ſi Cato dicat. 1 1XI Plutarchus in uita Catonis Vticenſis narrat tantam Catonis apud populum fuiſſe fidem autoritatem, ut de rebus incredibilibus prouerbio diceretur: r./rι νQμQέν bue dπνέννρ‿νmνoέρον ea bν, Sᷣρνid eſt: Iſtuc incredibile eſt, etiam ſi dicat Cato. Similis erat autoritas Ariſtidis apud Athenienſes. Huic affine eſt: Nec iurato iſtuc crediturus ſim. Decipienti ſemctlt.. LXII Suſpicot eſſe uulgo iactatum apud ltalos, quod refert Ioãnes Cãpanus uir ſuo ſeculo ma gnus,& admirabilis ingenij, libro de fugienda ingratitudine ſecũdo: Decipienti me ſemel, dij male faxint, faxintq́; bene, ſi bis idem deceperit. Quod ſemel falli perfidiæ decipientis par ſit iijmputari:uerum qui ſemel expertus, rurſum fidem habuerit eidem, dignus uideatur, qui falla- tur. Contine eſt illi quod alibi recenſuimus:Improbe Neptunum acculat, qui iterum naufragi um facit. Quoniam Campanus erat uariæ reconditæq́; lectionis, fieri poteſt, ut hoc dictũ ali- cubi citatum legerit. Nam uidentur eſſe duo ſenarij pauculis immutatis: Decipienti ſemel me. dij faxint male, Faxintq́; bene, ſi bis idem deceperit. b“ Nam ipſe Campanus adducit titulo ueteris prouerbij. quanq́; uetus dici poteſt, quod noſtra quoq; memoria natum eſt.. 2 5 8 b Qualis hera, tales pediſſequæ. LXIII Et hodie uulgo dicitur ex Athanaſij ſymbolo detortum: Qualis pater, talis filius. Huic ſimil limũ eſt peruetus adagium libro epiſtolarũ ad Atticũ quinto, epiſtola undecima:. Si uerũ eſt inquit, illud: οπάό π◻⁴έισονισ, σαι ε⁹σ* dSoi'e;id eſt: Qualis hera, tales& ancillæ. Quanquã nec hoc multum abeſt à ſenario: A2emσπουνOνπποο, υν*οσ⁷ Sαανσαε. Bibere Mandragoram. XIIII Ineſt uis ſomnifica mandragoræ, adeo ut enècet etiam largiore potu, ſi Plinio credimus, hi- ſioriæ mundi libro xxv. cap. undecimo. Vnde qui ceſſant in officio dormitantq́;, multã man dragoram bibiſſe dicuntur. Sic uſus eſt Iulianus in epiſtola quadam ad Callixenem: od αeπέιε Ja ⁵o Nlch dvu&νφ.εαιέυέάι εμέάσνκέα οανες d eſt: An non uidetur multam hauſiſſe Mandrago! ram V ſurpat& Demoſthenes in Philippica quarta: à⁶‿καυάGνακνμ᷑ν οεεκν ονέενννν τ duc nou&&ᷣ& 0.,9 derhpos.id eſt: Similes uidemur his, qui mandragoram biberunt, aut aliud ſimile pharmacum. De his qui mandragoræ indormiunt, alibi dictum eſt. Hoc non dil- ſimile eſt illi, quod alibi retulimus: Bibe elleborum.. Ne pictum quidem uidit. ILXV Quemadmodum de uehementer ignoto dicimus, ne natum quidem noui, ſic dicimus, ne pictũ quidẽ uidit. Multas em̃ urbes& res, atq́; etiã homines nunq́; nobis cõſpectos, ex pictu/ ra utcũq; nouimus. M. Tullius libro de finibus bo. ult. Dicis eadẽ omnia& bona& mala, quæ quidẽ dicũt, ꝗ nũq́; philoſophũ pictũ, ut dicit᷑, uiderũt, Venuſtius eti fiet, ſi longius tanſter 2,

CHILIADIS QVARTAE CENTVRIA V. 801
tur. Rhetoricã ne pictã quidẽ uidit. Virtutem ne pictam quidem. Nam pingũtur haæe quoq;. Scrupulum inicere. ch. Scrupi ſunt minuti lapilli, qui inter ambulandum inſiliunt in calceos hominis, ac pedẽ tor- quent.Inde inijcere ſcrupulũ dicitur, qui ſollicitudinem inijcit anĩo cuiuſpiã. Et ſcrupulum exi mit, qui ſollicitudinem eximit. Terentius in Adelphis: Timet, inieci Seeereer n er. lius quarto de finibus, in fine diſputationis: Scrupulũ inquam abeunti? Sed uidebimus. Hoc nõ diſſimile eſt illi, quoct alias retulimus: Infixo iaculo fugere. Rurſum Terentius in Andria: At mihi unus etiam ſcrupulus reſtat, qui me habet mdle. In angulo. LXxVII Ep yvia. id eſt: In angulo, fieri dicitur, quod fit in occulto Quod uſurpatũ in Euangelijs à domino leſu Chriſto, reperitur eſſe apud Platonem in Gorgia: roòν υονππσ⁸ε½&i Bicvaterd Fanν yvI Sidp,N ed Juueiovra id eſt: Reliquum uitæ degere, cũ adoleſcentulis tri-/ bus aut quatuor in angulo luſurrantẽ. Itẽ Lucianus in concione deorum: εεειm⁶ο½ εε de 0i, gnd Myvic vsr Pο,& ννον Ʒ d KAO OνHοe₰εεαροs. id eſt: Ne poſthac ſuſurros miſcete o dij, nec ad angulos conuerſi, alijs alij ad aurẽ conſpirate. M. Tullius libro de oratore primo: Quibus ego, ut de his rebus omnibus in angulis conſumendi ocij cauſa, ut diſſe rant&c. Sic& illud in Euangelicis literis prouerbialiter eſt dictum: Super tectum prædicare, ꝓ eo quod eſt, b
palàm& in publico prædicare. Nunq́; enim legimus Apoſtolos de tecto clamaſſe.
Calidum mendacium. L.XVIII Calidum facinus, SSαιν εκιρ ꝓro audace dici, monuimus alias. Simili figura dici ſolere cali/ dum mendacium pro audaci& impudenti, docet Plautus in Muſtelaria: b Calidum hercle audiui eſſe optimum mendaciuum.“ Aut non eſt mentiendum, aut eſt fortiter mentiendum:alioqui mox deprehenditur, qui ue- recunde mentitur. Quemadmodum Aeſchinus Terentianus:Non iſtas, quod ſciam. num NMuti citius loquentur. LXIX Ad&ανέε genus ptinet& hoc, quod habet Plautus in Perſa: Mati prius luquẽt q́; ego Ne hoc, inquit, cuiq́; homini dicerẽ, edictum eſt mihi o Magnopere, nec cuiq́; homini creder6. Omnes muti ut prius loquerentur hoc quam ego.“ In tranſennam inducere. LN In tranſennam inducit, qui dolo fallit. Plautus in Perſ: b b Hunc ego hodie hominem in tranſennam doctis ducam dolis. Itaqʒ huic inſidiæ paratæ ſunt, prope aggrediar uirum. Ab aucupibus ſumptum eſt, qui intra cancellos eſcã ſpargunt, inſidiãtes auiculis. Vnde& ho/ die ꝗ dolo captus elt, intra trãſennã eſſe dicit᷑. Huic ſimilſimũ:In foueã ́ in laqueũ inducere. quorum alibi meminimus. an Ab tranſenna cibum petere. Ab tranſenna cibum petere dicitur, qui periculo proxi Nunc ab tranſenna hic turdus lumbricum petit. In ſenem dicitur, legentem epiſtolam, per quam erat fallendus. Ab eadem metaphora ſum/ ptum, cuius modo meminimus.“ b b Omnes adhibere machinas. LXXII M. Tal. li.ep. ad Brutũ: Ad reliquos hic quoq; labor mihi acceſſit, ut oẽs machinas adhibeã ad tenendũ adoleſcẽtẽ. Itẽ Plato de leg.li. vij. o?ν½ ˙—οαο Sꝓασιάë¶õᷣννχrχͥd˖goukréo A⁵άvlin. i. Itaq; dicimus omnẽ adhibendã machinã. Rurſum in eodẽ: σάσᷣẽł2άö lb ooꝓεέιανεꝙ id eſt: Omnẽ machinã admouẽs. Sumptũ eſt ab his, qui ſũma ui oppugnãt arcẽ aut oppidũ:nullũ machiuæ genus nõ admouentes, nihilq́; relinquunt intentatum. Leo cordula uinctus. LXXIII Lucianus in libello de mercede ſeruientibus:Ne?ð 3 ν Q ↄ2⁶ 8, Ae Sdng Se Jeig dr lνν‿σε Hio Oεαμιαα.i. Nũc aũt qd dici ſolet: Leo filo uinctꝰ, ſurſũ ac deorſũ circũferor, quũ ꝗs exiguo cõ modo captus, apud aulicos oſtentat paſſim, qd princeps tãtũ alat uirũ. Hoc em̃ principes ſibi glorioſum ducũt, ſi epiſcopos aut doctos uiros cogãt ſua relinquere negocia,& aulicæ ſeruire pompæ. Sinapi uictitare. b LXXIIII Triſtes ac ſupra modum tetrici ſinapi uictitare dicuntur, quod hodieq́; uulgo tritum eſt. Plautus in Truculentoo:* “ Xx S Si ecaſtor
“ LxXXI mus eſt. Plautus in Bacchidibus:

802 DES. BRASMI ROT. ADAGIORVN
Si ecaſtor hic homo ſinapi uictitet
Non cenſeam tam eſſe triſtem poſſe. Ariſtophanes in Equitibus conſimili figura dixit: Tueri ſinapi: ³As.ſs vr, M rA At νέμασ☚ααάσνι id eſt: Bn.
Toruum tuens, ut qui ſinapi uictitant:
Frontem ſeueram contrahebdbet.
Interpres Ariſtophanis admonet napy ſemen eſſe, unde fiat ſinapi. Huius uis eſt ciere lachry⸗ mas, eõque Ennius apud Macrobium triſte uocat. Neque triſte queritat ſinapi, neq; mœſium cepe.De cepis alias nobis eſt dictum. b b 4 pnueriſenesq. b b LXXv
In principio chiliadum admonuimus omneis fermè huiuſmodi figuras eſſe prouerbiales, quæ conſtant ex contrarijs: Maximi minimiq́;, iuuenesq; ſenesq́;. dijs atq; hominibus. Horati Parui properemus& ampli, quum omnibus ſe ntiat huc eſſe connitendũ. Plato, lib. de legi.vij. X Ay6vOp„rr du—, I 15 d‿αάιυꝙνĩʒs. id eſt: Imò quod dici ſolet, omnem puerum ac ſenem pro uiribus&c. b Omni uoce. LXXVI O uod ſumma contentione aſſeritur, omni ſeu tota uoce dicitur prædicari. Veliemẽs enim affectus animi ſolet uocem intendere. Plato libro de legibus decimo: nãαηeράν Oννι νOενα,μαόινσό ο vl0d Itvri. id eſt: Omni emiſſa uoce. Clare loquimur quum aſſeueramus,& quãto poſſumus cla more ſonamas, ſi quid magnopere nos cõmouet. Poteſt& in hunc uſũ accõmodari, ut omnẽ uocem promere dicatur, qui modis omnibus conatur perſuadere, nunc blandiens, nũc obiur gans, nunc pollicitans, nunc minitans. 14 b Arcus tenſus rumpitur. LXXVII
Plutarchus in libello, cui titulum fecit: An ſeni ſit adminiſtrãda reſpublica: r. u, inquit, de œασmι,b⁊υm ττ‿ενςινμη, S‿νννννταν uά⁷ auiez. id eſt: Arcus, quemadmodum aiunt, quũ inten ditut, rumpi ſolet, contra animus quum remittitur. Refertur autem in epitaphio Theophra⸗- ſti, qui tantiſper uiguit dum eſſet in labore, ſimul atq; remiſit ſtudium, interijt. b Ouu dνoa ε½᷑ν επἀ‿ετα&.S0p TI yXb
p da oce rdEO avie b.
A& edcα ‿4 Log d„re b, GOAO
H' Tεαια.ert arsSeig, nd dre Ns. id eſt:
Ni foret intentus ſapientis frangier arcum 82
VX eridici ſanè uerba fuere uiri.
Nanq; opere aſſiduo ualuit Theophraſtus,& idem
Laxato ſtudio, membra ſolutus obtt..
Ne Apollo quidem intelligat. LXXVIII
Quod uehementer eſſet obſcurum,& intellectu perdifficile, id negabant uel ab Apolline poſſe intelligi. Athenæus libro Dipnoſophiſtarum tertio: r; ε,έ eπνso XO7,1 e E„ unch Ip νi Ti‿νναέννα id eſt: Quid autem ſibi uelit epiſtola, arbitror equidẽ, nec ipſum Apolli nem intelligere. Adducit inibi ſenarium ex Antiphane: rauri&5 J5 p,, dud, Rp RrOGp A& Jot. id eſt: Nec Apollo, quid ſibi hæc uelint, intelligat.
;D eſtitutus uentis, remos adhibe. LXXIX Qauum res non ſuccedit ut uolumus, ad alia præſidia confugiendum eſt: aut quum fortuna eſt aduerſa, tum magis adlaborandum. Refert adagium Hermolaus in epiſtola quadã Græ- ca, quæ Politianicis admixta eſt. uꝗ ν νeαέσε λι⁶όντϋσ—ασσιmν εστ a XGSa id eſt:Et
deſtitutus uentis, ad remos, quod aiunt, te confer. b In pace leones.. LXXX Ariſtophanes in Pluto: O'vrse 51O, A2νσeᷣO»ϑoPTs,, I Aεασς μλάἀεᷣεε. icd eſt:
Quum leones lint domi, iſdem in Marte ſunt uulpeculæ.„ 8 Ariſtophanis interpres oſtendit prouerbiũ iactatũ in Lacones, ꝗᷓ in Aſia infeliciter rẽ geſſerãt Omo: XAgov, IO&ꝓεασνρο εα αOEeʒͥ w ersnsg. id eſt: Domi leones, in Epheſo uulpeculæ. bi „u
Ad hoc nimirum alluſit comicus. Conueniet in eos, qui præpoſtere ſe gerunt:ibi feroces 19 ..———————“ N

——— ———y—— —————— 5
C HILIADIS QVRRTAE CENTVRIA v. 80) nihil erat opus:ibi fugaces, ubi res poſcebat uirum. aut qui in ſuos ſæui, non itidem audent ad, uerſus inimicos, quod Ciceroni obijcit Saluſtius: b“ uidelicet, quod contumelioſus in amicos, ſupplex inimicis.— ESeNrtiſſima paupertas. L·LXXXI Sententiam prouerbialem refert Iunius Columella, libro de re ruſtica decimotertio⸗ capi te ſecundo. Præparatis igitur receptaculis, oportebit ſuo quicq; loco generatim, atq; etiam ſpe- ciatim nonnulla diſponere, quo facilius, quum quid poſtulabit uſus, recipere poſſit. Nam ue- tus prouerbium eſt, paupertatem certiſſimam eſſe, quum alicuius indigeas, uti eo non poſſe: quia ignoretur ubi proiectum iaceat, quod deſiderat᷑. Hactenus Columellæ uerba retulimus. Sentit autem, ni fallor, ſi quis habeat domi, quod quum utendum eſt, inueniri non poteſt, eſi magis egere eo quod habet, quam ſi non haberet. Etem̃ qui non habet, rogat alicunde cõmo- dato:qui habet, ubi uentum eſt ad articulum quo ſit utendum: nec ſuum habet, quod ubi ſit, eſcit:nec alienum habet quo poſſicuufff. — Aercator nauiga& exponee. LXXXII Strabo libro Geographiæ ſuæ decimoquarto, refert huiuſmodi prouerbium:?uενοsꝶ uar NGG05,NE, Tdντα νπιαναασαηπισι. id eſt: Mercator adnauiga, expone, omnia diuendita ſunt. Ait natum è Cilicibus olim piraticam exercentibus, quorum præcipuus quæſtus erat ex mancipijs, quæ propter opportunitatem loci facile capiebantur,& celerrime diſtra hebantur, quod Delus quæ non procul aberat emporium præſtaret,& amplũ pecunioſum, ut illic eodem die præſente pecunia, multa mancipiorum milia diſtrahi poſſent,& auehi. In cauſa erat illud quoq;, quod Ro mani ex Carthagine Corinthõq; ſubuerſis uehementer locu pletati fuerant, eòq; pluribus mancipijs uti cœperunt. Si quid habet prouerbium, præter rei geſtæ memo⸗ riam, poterimus uti, quoties ſignificabimus rei cuiuſpiam eſſe tantam auiditatem, b ut nulla copia ſufficiat:præſer/ tim ſi quid mali ſit/.⸗ quod expetitur: quemad. modum nihil auidius emitur, quum nugaces quidam§ ſeditioſi libelli, faſtiditis bonis autoribus.
CHILIADVM CENTVRIARVM ERASRMI ROT. EINIS.

44 3— Cese ☛— ☛ ₰ 8 6 Eenee, 3 3. — 8„ 3
—— aeAn—— 3—.— —
BONARVM LITERARVN AMATORIBVS s. D.
ROTERODARN 1 prouerbiorum chiliadas, ex omni ueterũ autorũ genere, ſummis uigilijs, ſummoq́; ingenio collectas: opus
n e uelad parandam eloquentiam, uel ad priſcos illos ſcriptores intel ligendos, ac nuper ab ipſo autore poſtremo recognitum, emacula tum, expolitum, tantaq́; locupletatum acceſſione, ut cui plus quàm quarta pats ab hinc retro annos aliquot accreuerat, nuper haud multo minus ſit adiectum, rutſus iterũ atq; iterum auctum, nune tandem poſtrema diligentiſſime locupletatum, emẽ datiiq; exierit. Id quoniã iudicauimus, magnã utilitatẽ allaturũ omibus, quibus ue ræ, bonæq́; literæ cordi ſunt: nullũ omnino fugimus neq; ſumptũ, neq; laborẽ, ut e noſtra typographica officina, quàm emẽdatiſſimũ exiret in lucem, ædituri prope diẽ& alia permulta, non minus placitura q́; hæc. Decreuimus enim omnem operã, imò opes omnes, ac uitam in hoc impendere, ut ſtudioſorum induſtriam, noſtra adiuuemus induſtria, atq; id genus uere pulcherrimis monumentis Germa- niam noſtram illuſtremus. Veſtrum eſt uiciſſim, optimi iuuenes, noſtris fauere conatibus. Atq; ita ſane fauebitis, ſi quo ſtudio nos hæc pro- didimus, eo ſtudio uos amplectamini, quo mihi diu facultas ſup petat, huiuſmodi lucubrationes ſubinde nouas in medium proferre. Vobis creſcunt adagia, ſed mihi non perinde do mi creſcit res. Veſtrum erit curare, ne dum nos ſedulo uo bis numeramus erudita prouerbia, non ſit quod nu
meremus his, quibus lepidis dictis ſatisfieri non
poteſt, nimirum chartarijs, operis, lanijs, piſcato
ribus, piſtoribus,& œnopolis. Autoris immen
ſis ſudoribus, meo iudicio, nulla meritis par gratia rependi poteſt. Et tamen ille ſibi cumulate relatam pu/ tabit, ſi ſenſerit, ſuos labores uobis& iucũdos,& frugi feros fuiſſe. Necme tanti ſumptus, aut ſudo/ ris pœnitebit, ſi modo quod ſe- quor, aſſequi liceat. Emite, euoluite, fruimini, ac feliciter ualete. Apud incly- tam Baſileam, ex ædibus noſtris, Calendis Ianuarijs.
Anno M. DP. XXIII.
= Abetiscandidiſſimi, bonarum literarum candidati, ERAS MN
eruditum, copioſum, ac plurimum habens antiquitatis:utiliſſimũ,
——

—————— 1—— oöoöoöoöoöoöoöoööͤ““ 1
. 4 8.— ₰ 5— 1 3 . 3. 4 4* 4 4 3— 8 4 4. *—* 6* e„ r 3.—**.—. 8
Pagina prima, uerſu a fine z21. lege ſupellectilem. idem illud. Item ab hoc uerſu 6. lege Theo⸗ logis. Pag. 2. uer. à fine iz. ſege focis arisq́;. Pag 5. uer. 12. leg. ſalſe dicta. Item ab hoc uerſu 18. le. Aνπηισ οπσιαι. Pag. 6. uer. 27. le. ſit, ut nihil. ag. 7J. uerſu à fine 17. le. cui nihil reliqui. Item ab hoc uer.6. le.ſimul. Pa.8.uer.8 le. ueriſimilius, q;. Pag. 10. uer. 12. leg.*od εοφν ἀρυσασ Tαε0.⸗ Pag. n. uerſu à fine 8. le. ndi'io hod 5u na,κνi. Pag. 15. uer 15. le. induſtria nulla, Nullaq́;. Pa. i8. uer. i. le. uiderisq́; uitæ linẽ. Pa. 22. uer 24. le. 2axp eiνεάν. Pa. 23. uer. 31. le. tinnitus ille. Item ab hoc uer.io.le.rerũ omniũ ſũma.Pag.⁊0.uer.ʒʒ.leg. Colotam.Ibidẽ uer. enul. le. nenivxuep. Pa. z1. uer 27. le. celebratiſſimũ. Pa.34. uer. i8. leg. qẽęοev vyG. Itẽ ab hoc uer.28. leg. exquiſita. Pag. 4². uer. 12. le. xiui hꝑ εμρμρ. V erſu i. le. ab antris ſuis. Pa. 4.9. uer. 4.5.le. Phalaris. Pag. 51. uer. 53. leg. ſeſe ad ſaxi. Pa. ·². uer. u. le. Alte ſuras uincire. Itẽ uer. 17. le. Auęονλοε. Verſu 20 ealnsBgi.. 54. Uer. 19. le. uirga utitur. Pa. ĩ7. uer. 8.le. Ruſticum. Pa. /τ9ñ. uer. 2.le. nunciaſſent. Pag. 6 3. uerſu 18.le., αxλμακάάος. Pa. 64. uer. 26 le. ibi uehementiſſ. Pag. 6 5. uer. 3. le. o⁴υς πμρνς ολ᷑αeν⁶ν. Pa. 66. uer. 45. le. Ad umbilicũ. Itẽ uer. A. 7. le. umbilicũ ducere. Pag. 6ᷓ 7. uer. 39. le. Philemone. Eodem le. Philemonẽ. Verſu ꝙ0. le. expectaret᷑, ut in theatro. Pa. 6 ⁸. uer. u. le. uſq; pedes. Pa. 69. uerſu 44 le. uideas, uenienti occurrite morbo. Atq; item Ouidius: Sero medicina parat᷑. Ver. 46. le. inualuere moras. Pa. 72². uer. 42. le.& in omnes. Pa. 73. uer. 28. le. quieſcas. Pa. 75. uer. i. leg. uir⸗ ga fuit. Pa. 78. uer. 4.3.le. haudquać;, ut. Pa. 7 9.Uer. 5 le.originẽ prouerbij. Ver.ia. le. anthiſteri/ onm. Ver. ꝙ. 4. le. xννι οονλέαον. Pa. 80. uer. 29. le. y οA⁴. V er. 4.1. le. ασηάη⁹⁸σσZarroganti. Ver. ⁊.leg. uoεꝙάι, id eſt. Ver. 47. leg. ꝑcepi, ex ingenti uolumine minimũ. Pa. S 4. uer. 4 5. le. fruãt Pa. ouer. 3leg. qui facultateis.V er. 20. le. uοεεεαἀαννρσασς.&⁶ρ.V er. 21. le. un επα τ½. Pa. 92. uer. 2. le. cõcinũt. Pag. 94. uer. 20. le. ra P kn. Pa. 97. uer. 14. le. Mezentius. Pag. 103. uer. 31. le. AI'⁴AA⁴ Tενμαο⁹ε. Verſu 32. le. rvεαμαεαι ον. Pa. 104. uer. 4.,9. le. fumorũ. Pa. 109. uer. 6. le. exuccam. Ver. 34. le. Heſiodiũ illud. Pa. in. uer. 9. le. perij. V erba. Pa. us. uer. 8. le. An diues oës. Pag. 122. uer. ⁊5. leg. Saεα. Ver. 36. ꝑtexui. Pa. 127. uer. 17. le. Fama tace. Ver. i8. le. uincula matrimonij. Pa. 139. uer ſu. ð. le. uaſculo quodã. Ver. 18. le. uenari iaculo. Pa. 145. uer. 16. le. eſſe morẽ. Primũ. Ver. 20. leg. a*ρεανααε. Ver. 52. le. nunq́; ſatiate. Verl. 53. le. Aoratius: Ah miſer Quanta laboras in Cha rybdi. Pa. 14 6. uer. 27. le. Adagio. Pa. 15/. uer. 20. le. ſtabiliat. Ver. 29. le. refertã, feles. Pa. i51. uer. 9. le. rebus egeſtas. Pa. 153. uer. 3. le. de Oratore libro. Ver. i5. le. Meleagro. Pag. 5ν4. uer. n. lege X‿dedà hinc appellari, quod uocẽ habeat. Pa. 156. uer. ulti. le. inierit. Pa. 1⁷7. uer. 4 7. le. aduerſus duo. Pa. 159. uer. 32. le. o? εέν Ʒπν. Pag. 160. uer. 0. le. cũ ſcibꝑt. Pa. 16⁷. uer. ulti. le. legũt Threſſa. Pa.16 2. uer. 12. le. abhorrentẽ. Pa. 16 3. uer. 12. le. carminũ. Pa. 16 4. uer. 32. le. cauſam omnẽ. Pagi. 16 5. uer. 4.0. e. ab Aulo. Pa. 16 7. uer. z8. le. unguenti. Pa. 16 8. uer. 24. le.& αμμραόάο. Pa. 171. uerſu 4.i.le. ακνκκ⁵αερ. Pa. 173. uer. 8. le. amuſſim. Pa. 174. uer. 12. le. ꝓuerbialis eſt de. Pag. 177. uer. zr. le.ob immenſum. V er.yi. le, οιασπ. Pa. 78. uer. 31.le. conceſſionẽ. Ver. 49. le.horũ urbẽ poſtre/ mã, Pa. 180. uer. 22. le. ſignificet. Pa. 182. uer. 37. le. familiariũ. Da. 186. uer. 30. le. Euagoram. V erſu 4.⁵.le. 7Aπννπννmσορνο³ν ε εταινοσν. Pa. 188. uer. 4.5. le. diſſimile. Pa. 190. uer. 14., le. u⁴ νπεοε. Pa. 193. uer.6. le. Breuiter. Ver. ꝛ0 le. uοοοι—,. Ver. 36. le. Idq́; nõ ab alijs. Pa. 104. uer. 33. le. menſurã in. Pa. 196. uer. 22. le. iniecta. Ver. ꝙ8. le. Exiſtimans. Pagi. ¹97. uer. 4 8. leg. Hieſiodios. Pa. 199. uerſ. 29. le. ĩ⁹ολη⁴έα.( Pa. 200. uer. 38. le. à& p. Pa. 201. uer. ⁊. le.nominatũ. V er. 43. le. libroſde Oratore ſecundo.Pa.202. uer. 26. le. ſcite dictorũ. Pa. 20z. uer. 38.le. oux, àX 7veæ A'&.. Ver. 4 2. le. potitꝰ eſſet. Ver. 6. le.xq; esc dd ⁵ν⁸παάεοι Pa. 204. uer. i3. le. uniuſcuiuſq;. V er. 5°. le. Epidau rius. Pa. z06. uer.õ. le. ſententia. Pa. z07. uer. 33.le. ⁊υ⁴ᷣέμαασ. Pa. 208. uer. 4. le. nouit. Pa. ⁊11. uer. aꝛ. le.&uai duν. Wer. 46.le.5 Junsde. Ba. 212. uer..le. G0&,. Ver. ꝛ9le ut llicet Ate. Pa14. uer. 4.. ſe. redemerunt. Pa. 219. uer.. le. albata tabula. Pa. 220. uer. 50. le. ꝓuerbiali. Pag. 228. uer. 29. le. plauſtro: Pa. 231. uer. penul. le. plauſtra. Pa. 232. uer. 20. le. Quær e peregrinũ. Pagi. 230. uer. 39. le legas, an iν uandoquidẽ. Pagi. 241. uerſ. ⁊0. le. uũ aν.õ id eſt, mu mu, Euripides, Ver. ari.le. 4⁵νε⁴έμμάνVer. 4.3. le. ε⁶ετστ, d eſt, Haud quaq́;. Pa. 24,2. uer. 14. le. facere. Eſt. Pa. 25§i. uet. 38. le. uõνειεο.Pa. 256. uer. 24. le. progignat. Pa. 6 0. uer. 10. le. a?dona. Pa. 263. uer. 20. le. fabulã inſerere.Pa.⁊71. uer.i. le. πE BG Koοωοꝙ. Pa. 277. uer. 4ο. le. oporteret uti. Pa. 290. uer. ꝰ le. Nlν1. Pa.3tz. uer. 28.le. arbitratur. Pa.319. uer. 33. le. Alluſit huc. Pa. 325. uet. 38. le. arbitratus ef fugiſſe. Pa.z28. uer. ẽ. le. meũ eſto ſomniũ. Ver. 3. e. libro quinto. Pa.329. uer. i0. le So⸗u inae Pa. 38. uer. 47 le. 9 Seb. Da.34 2. uer. 45 le. 2p Seiop. Da.34. uer.7.le ut ibiledem. Pagi. 34 8. uer. 33. le. diximus alibi. Pa.34,9. uer. 42. le. g-Qeννε. Da. 352. uer. 23.le ai Eoa Pazy, erlir 45. le. abhorreat. Pa.357. uer. 36. le. ſtatuemus. Pa. 358. uer. 49, le. uiies 3 30d ner4 ledi,

,. f R R A T. 1.— ſcari hamo. Verſu ↄo. le. deprehendantur. Pa. 379. uerſu 38. le. abhorrente. Pa.381. uerſu le.ſ at
tur. Verſu ⁊8. lege, neceſſitate. Verſu 53. lege, Græci. Pa. 388. uerſu 4. le. diſtricti. Idẽ alibi. Pa.z9t uerſu 9. lege,*ο. Pa. 392. uerſu 3. lege, Piſandrus. Pa. 395. uerſu 4. lege, ænigma. Pag. 397. uerſu 26. lege, aiοαασν.Pa. 4.01. uer. 22. le. immolauit. Pa. A02. uerſ. 4i. le. poſſint. Pa. 40s. uerſ.o. ſe. bis dicite. Pa..10. uerſu 19. lege, ⸗ενπιυνναά—αν˙⁴νi.3⸗ Da. 1I. uer. 3 4. le. d ˙s,0 b. Pa. 4.3. uer. 50. leg. phare tratos. Pa. q4‿. uerſu 45. ſe. illuſtrarat, ſic auxerat, ſic ornarat. Pag. 428. uerſu 15. lege, epiſtolarũ ad. Pa. 4. ²9. uerſu 44 le. erit, ubi quis in eas. Verſu 5². lege, aνοοσQνεη⁴⁸Pa. 458. uerſu 6. le. Phal- lici. Pa. 4§9. uerſu 4. lege Pamphilus. V erſu 24. lege, Aſcyone. Pa. 46 2. uerſu 29. lege, exorſus es.Pa. 46 4. uerſu 35. lege. cõmemorant. Pa. 46 7. uerſu 4.5. lege, aperit, ſiue. V erſu ult. le. ε⁴εομνε ai. Pagi. 4 78. uerſ. 53. lege, SεAιλεαι Pa. 4.87. uer. 4.2. le. bis uerã. Pa. 4.89. uer. penulti lege, prin cipium. Pa. 4õ.93. uer. 29. lege, ferruminationẽ. Pa. 4 4. uerſu 43. lege, Pecuniæ uir. Pa.00. uerſ. 47. lege, condonatio. Pa. 5ꝛ²3. uerſu 35. lege, Hæreſibus. Pa. 506. uerſu 18. lege, Acharnenſibus. V erlu 28. lege, q́; teſtudo. Pa. 310. uerſu 12. lege: 0' † △⁴˙deε ν νέασ 1ON. Pa. 5tr. uerſu 4.8.le. cõmemorauimus. Pa. ꝛ2. uerſu n. lege, quo mox. Pa. 530. uerſu 32. lege, conuiuiũ. Pa.;31. uer. ⁷ le. Sic aũt. Verſu penul. le. ualuerunt. Pa. 534. uerſu 15. lege, Zaleuci. Pa. 56. uer. 4.7. lege, Huc alluſit. Pa. 37. uerſu 13 lege, Melicerta. Pa. 538. uerſu 30. lege, multus deinde. Pa. 54.0. uer. 7.leg. Deianirã. Pa.ꝓʒi. uerſu 8. lege, ꝑ medias. Pa. 5 4. uerſu antepenul. le. timorumeno. Pa. 55. uer. 46 lege, Apulei ex eo loco uerba. Pa. 558. uerſu 8. lege, aνοαρνπιο. Pagi. 56 7. uerſu 4 lege, res ipſa. Verſu ʒzy lege, reliquis omnibus. Pa. 56 8. uerſu7 lege, libros. Pa. 56 9. uerſu 7 lege, puolat altus iter. Pa. /7erſu ͦi lege, amatorem pridẽ. Pa. 572. uerſu 37 lege obſcuro. Pa. 57. uerſu 30 ſe. pecudẽ raperet. Pa. 592. uerſu io lege, quid ethnica. Pa. 599. uerſu 24. lege, id ars efficit. Ha. 600 uerſu 7 lege, ενιασνος. Pa. 603. uerſu 27 lege, uooci ‿ιꝙνVerſu 34. lege: Vſurpat᷑ ab. Pa. 604. uerſu ·z lege, diεον. Pa. 607. uerſu 24. lege: Nullus malus. Pa. 610. uerſu„. lege, adiuua bitur. Pa. 61I. uerſu 4. 4. lege: ou exs. Pa. 624 Uerſuu 21 lege Sciονονενσιεαοε½. 634. uerlu 37 lege, pſe de ſuo. Pa. 38 uerſu 35 lege, addens eundẽ. Pa. 4. uerſu ao lege, ſenſum tenué. Quacq;. Pa. S54. uerſu lege, uinculis, eiuſmodi. V erſu 32 lege, pauoni. V erſu 40 le. propulit. Pag 662 uerſu? lege, fœdo uictu. Pa. 6 63. uerſu 49 lege, inermis erat. Pag. 6 ⁷1. uerſu 29 lege, terebrare. Pa.6 73. uerſu antepenult. lege, uerſipellis. Pa. 6 7 uerſu 17 lege, uAdeis. Verſu 2⁷ lege, Dicun tur item. Pa. 677 uerſu 4. lege, x‿ανυεν ε‿εν. Pa. 684. uerſu 26 lege ès ααυσ⁷ Pa. S8c uerſu ↄ lege, illud ex eodẽ. Pa. 697 uerſu 3ꝙ lege: Pudor& metus. Pa.§99 uerſu 24. lege, cum genio Pa.7os uerſu i lege, intendendos. Verſu 38 lege, Iuppiter. Pag. 706 uerſu 20 le. aut bouis, aut ouis incendi. Pa. 707 uerſu 14. lege, à*˙e ωαινν. a. 709. uerſu 1. eodẽ libro. Verſu 25. ſe. Euenit.Pa.7¹ uerſu; ꝙ lege, ex eodẽ libro. Pa. 713 uerſu 26 lege, yAloσε εαε. Verſu penul timo lege, repetit᷑. Pa. 715. uerſu 7 lege, immittendam. Pa. 718 uerſu ¹. lege, delinquere. Pa. 620. uerſu a.7 lege, aut etiã piſces. Pa. 723 uerſu 24. lege, immaniter. Pa. 725 uerſu ꝙs lege, quod ali quot. Pa. 726 uerſu a lege, uirtutè eſſe. Pa. 731 uerſu 36 lege, ab his uel dicta. Pa. 736. uerſu n. lege, luctu funeſtas. Pa. 74.9. uerſu a.i lege a*αεοοσνσα. Pag. 762. uerſu 7 lege, Inæqualitas. Verſu 4ꝙ6 lege:Cingebatur. Pa. 765. uerſu 24. le. probro uertentẽ. Pa. 76 7. uerſu 4 ². le. Cõniuere ad amicorũ. Pa. 770. uerſu 32. le. terra. Pa. 780. uerſu 4. lege, ſi faxo, uapulabo. Pa. 781. uerſu 4. le. interuallis. Pa. 782. uerſu ². lege, unq́;. Pa. 783. uerſu 35. ſe. ꝑtinet. Pa. 786. uerſu 30. le. nOOαe᷑ᷣ̈
Nas. Pa. 790. uerſu 34 le.nomẽ. Verſu 47. le. M. Tullius. Pa. 792. uerſu ulti.lege, conuitiatorẽ.
ſ„ß

10 Pob. Fraſmus Index dam ha. bh FEt fama Heri; Ipſis placet Midas c c
Cui bene
Simul ʒ
Tuum tibi Intẽperãtia
d d Canis Iugulare
Acanthida b
Videre Amyris à2 FEraſmus nuncupant ceſſionẽ Harcenſarn
ſanior
Symbola
Afabis Cndlg⸗
Nihi feſtum earum
Quſa
. Taues Tr30 p. id eſt
Cares
gium eo Harenã Cribro
n tes, ſed
uel apud b h
terũ, ac la, ſcite
epiſcopum kelinqge 3
roganti ut nec Hectori
Quin k
Syphar De aſini. Hac Hel. Rilum
quàm
libro poëtticæ
cuit m
nes Aeſ.
8 d ep
Examenqh;
cõfugere 0
nuti pro
2ad aſta nis ae 9815 4
Auagyrij
re ldc; Pp xvima uis
ſtailiest
„ ht
magiſtratũ
Vncde Tu pro.
Alinus
Ciceronẽ
Tchum 99 omnes
rio, quidã
At ſi abierunt
q bellicis
ferocior
niſtros
egregijs
—————
RKeſpõödet
quibuſdã Coẽgeris Fop
8 Intra
ri,&
te, ubi
malti
b Doclgroſ familiaris uictum
ſtulticiaæ u
rydo Qux
triſti
Occultæ
X
riazuſis
Si quando
tenebris ſccte tranſte.
Plautus Linum alib us
. DTuin
nisnon pſit Ariſto tror, quodch
ue A
tes opes
Jα op Venia
4 Et inagſs
ippe a autem
tutes cit, uſurpe
Frit prouerbiã inquit. deſcere
D
ob ereptã
.. 8⁴
eximiũ
phino
ad te
E
Huovot
AsX6νντπνꝙ Deinde
nõ tamen
fF
Odium eſt mira eſt ominiã
ſuccus G tinus pretatur omniüũ minusq;h H
82 Italicam
pta ina de citat I
3O7
Hucptinet
mihi
nec ſat. K
E Tc5 νο%
B“o5e T*
Recta
Heroqᷓʒ; L
cul abſit Polydam Valerius crorum
quam
Sine
dleecimo Eſt magna N
Truculẽt. bus nu.
Nam
mitteretur.
O
Heri nequea
———
Primũ omnibus
P
daturum
Aquam
Ignauia
Tναυάνινσονι
A Cui
Cherſone
ſe dicuntur ad mell.
R uentrem hominem
Aliud
Vlurpabit᷑ 96
luerint
Ne unq;
aliquando
Capram 1
ſuccinere
mihi Spar. Hocage
Emunctæ
V
cieri cupiat ſum
teritate
ſuſpendit
chus in XN
Omnia ſica uita gladio
Pamphilus V Mala
Atq; ſe.
Haud
piter
ZE
ſe,cum
literaturæ
adagionibꝰ
rebus
Aa interuallo caput mo.
ualetudine
libro uitam Cc excoriatio. Alinus Reperit caſionem Dd
ſum ab
politam
genuerat Hanc Ee
Quicquid
coram terris 1ℳ6 1. G
Ff
v0D
tauri
Muſco Oſcitante G g
A⁵og
qui
ſebatur
HRh uterentur
tant,
hibeas tem Ii
Fores
renouãdũ.
Crudum
Melius KRK ſuo, qui At ſperato
rum, tum
„INDEX TERNIONVN.
NMA uHxe reijciendã Aαο
Nn parum Corripiũt X ⁴, ϑ.
£N los
O o 5 uiſum uippe Mi mala Vbicog. Pp
uel mox D. Eraſ.
maximum ciuitati
26o
neſcio
tã proph. Ipſe placi.
tatẽ cauſas Rr
1 Cordillas
nauem
nihil
deterius 85 Non Quid Deſertum
Inane
Tt
₰ 3
6 calũniaret
ſortis—
naturam
menter Vu
teriæ
poſtea q́;
Amoto mẽto
XX Frecti
ptuq; di
ſis aædi am
————.——

r 4 8 4——
AEVS /ve eMMl«Kel,
4 1——⸗⸗⸗⁊ꝛꝛ;yj— ——— 4 B
2
X+ ‿ X N ſf 2
ILIINIIG23A4415
☛☚.
‿‿
t
D
8
—
D
2
— 1
2 8* —
‿☛‿X
BASILEAE IN AEDiBVS IOANNIS EROBENII. MENSE IANVARIO AN. M. D. XXIII.
5§
. A 4 38. 1 R RNRR
N 3
4
= WoaerRd
—
pelles olim huiuſmodi pi
—
—
. u 8 2 8 Sih. 7c 3 S
—

3
2
ooo
öböööö““
—

—— —— ——