IESVCHRISTI EILII DEI E7 HOMINIS
2 C 4T10
M. Calebi Try gophori
Corbacenſis.
Habita Francofurti Marchionum pridie nata⸗ litia Anni labentis 88,
Cl. Simo At Xellen⸗ vrxo On· D. Mc aels
ar e⸗ dPre b hob raedo Ater
T)pis exſeripſa Andreas Eichorn.

dutunriu Nuihn uan Vixe ünea heuatui imdliuſ
1
dnyeſa
1
inandea
anuaantd naxin latr auune laaltgrſe lanſehnn ſaada
ſäec aue ſa

Eximia ſpe ſumma vurtutis adoleſcenti L AV RENTIO ZOCHMIO, diſcipulo& amico ſuo chariſsimo, Felix noui anni aufpicium precatur Culeb Tyygophorus.
. D a ſingula alios ad literarum ſtudia religioſe colenda allicer⸗ N oſſeut en tlbi Laurenti animum facere de bent vniuerſa Sire ( enim fortunæ bona ſpectantur, batrimonium ſatis copioſum parentibus tili relickum eʒt: ſine ingenij dona perpenduntur, ue ea duidem natura denegauit: ſiue deni;, Janguinis habetur ra- ciio, quid maioribus tuis praſtantius? Keſtat vt quod potes velis, adiumentg. 4 Deo, qui bona ſua mortalibus labore vendit exſpelles. Enimverd ne nunc vtar ijs quæ ad præclaram ſtudiorum dignitatem, vtilitates;, vberrimas de- monſtrandas adduci poſſent innumera: ac nemiuem vnquam clarum vixiſſe di- can, cui non ad iluſtrem gxadum literæ faceu prætulerint: ess tan tàm tibi offero, quorum vt facultatum, ita& famæ hæreditas ad te delata eſt a Apice eruditionu eximiæ comitem vitam affinis& boſpitu tuiclarißimi, cuius vul- tum& os quotidie adſpicis, facile cognoſces in mente eius illud futuri ſaculi bærere augurium, quod vt non tam præmia recte factorum, quam igſa recte fa- ſta ſequatur admonet. Adſpice reli quos tuos affines, quorum vtrumg; inſgnis doctrina in lluſtrißimorum Principum rabularia euexit. Putasné eos omues ad id honeris faſtigium adſcenſuror fuiſſe, vt nominis ſui memoriam ah interi- tu vindicarint, niſi ad ingenij cultum conuerſi, virtutu& ſapientiæ ſtudijs A Trima ætate ſe dedidiſſent? Horum tu igitur vitam& facta ſequaris oportet, vt laudem eorum& gloriam conſequaris. Deum Opt. Max, oro, vt Spiritu ſus Actiones tuas gubernet, ne Zochiana domus ſplendorem ſuum amittat, ſed pri⸗ ſtina lucis radios ad poſteritatem transfundat. Ego quantum in me eſt nihil omittam, qusd ad progreſſum in ſtudis tuis maturandum facere videbitur at vt animi erga te mei aliquod ſignum extet, en oratiunculam hanc meam ſtre- uæ locs tibi dedico: quam vt beneuole accipias ac me cum tuis amare ne deſinas ſrecer. Vale. Francofurti Marchionum prid non Iankarij, Annos589.
4 2

05E
In Orationem M. Caleli Tyxophor 3
Corbacenſis.
Er laudis meritæ viam cum tu biſgeniti Principis, ò me⸗ Siren, Tulliaco ſono Contendis, calamo Tulliaco, incitus Sacro pectora Hamine, O præcoraia feruent mea, cor meum Se diſtendit,& intumet
ontaclum ſolidu ignibus, hunc grauem
Nitens rumpere corticem.
Exſultat miht mens, ſeu ſacro acinace
Hoſtes orcifragi necas:
Seu ſancto repetis codice,& aureæ
Doctis voce refers viri², Quæ quondam tulerit progenies Dei, Et nunc mitis, vti beet Immites homines: ſiue pius Deo Grates pro meritis aou, Et mores hominum corrigis improbos.
Quid? ſi te ſatus audiam,
An demens alium cum ſtupi do grege
Meſsiam pperiar, malos Qui triſti ex ſilio educat Adamidas In dulcem patriam? mihi
E dudum genitus, quem Deus arbiter
Tui Maximus Optimus Omni parte ſui luminu imbuit. felices ter,& amplius,
Huius

Hnius qui dederint vnius in fidem Se totos, neqi perfid5i Daffidant fidei ipſt, Domino Deùm: Non illi metuent necem, Nen heſtem Mium, liberi ab omnibus, Q(ue ſors cunq; vchat, malis Cernent perpetua luce Deum patrem,. b A tu, delicium meum Calebe, ò animæ dimidium meæ, Calebe, 0 Clarij Dei Miles, cui nequijt Onthius ocia, Haucdl rarò meritos nequijt Somnos Cnthia ſuadere, nec Hedons Leuit peclora ſaccharo, Non Siren labijs ſuaue ſonantibus Delinijt, Ghyceræ nitor Non vſzit nimium lubricus ad pici, O felix animi, ingenij; O felix ſtadiorum iuuenu: mi age Sie perꝑe,& tili quod viæ Reſtat, curre alacer. feceris? en tibi Partem Tullius eloquij; Oblatum iuerit pſe cloqui; parens. Cod ſi non Latio modo, Sednec Teutonice dicere fpreueris⸗ Ore,& Chriſtiaclum gregi gummi iuſſa Dei pandere, mox tiba b Augeſcat caput infula, Te Phœbæa cohors laudibus efferat: fHii Lutheri animus ſiey Illis doctiloqui ſuada Matheſij. Stephanus Didacus Lubecenſis, ;, cA.RT

4 2. 8 3. 7 5. ri ſemita cederent ſanxiſſe, ijſdemq́; ædem& a- Se ram perpetua animi grati monumenta erexiſſe:
quò genti Volſcorum exercitu befium& arma inferentem precibus placarit, atq; adeò præſens exitium à tectis vcbis ac mœnibus auer- terit. Quod ſi vnius vrbis liberatores tanta honorum inſignia de- portarunt: quam totius orbis Redemptori refere mus gratiam, qui pro ſalute noſtra æterno parenti ſupplex iræ ardorem exſtinxit,& acerbiſsimum à nobis interitum amolitus eſt? Quare cum in omnibus materijs tractäãdis verſari ſoleam alacrius. quam videatur vel ingenium meum vel doctrina permittere, in hac ita me multa oblectant, vt quant˙ùm mea ignorantia facultatis mihi detrahit ad laudes Seruatoris noſtri exprimendas, tantùm audaciæ animus ad- ferat. Primùm enim dico de beneficijs Filij Dei, quæ etiamſi infi. nita ſunt,& immenſa, tamen ea quæ ex ipſius natiuitate proficiſ cuntur ita ſunt ampla, vt ad hominum lætitiam nihil accommoda. tius, nihil ad communem ſalutem vtilius dici cogitariué poſsit. Deinde quanquam fortaſsis non neminem a dicendo abſtrahit vi- rorum præſtantiſsimorum præſentia, auditorumq́; eruditorum fre- quentia, quorum doctrina videtur orationem requirere acriori con fectam ingenio, maiori elaboratam induſtria: tamen veſtra attentio
tenuitati meæ beneuolentiam fauoremq; pollicetur. Merito igitur cum gaudio hoc conuentu& has veſtra frequentia nitor, in veſtris
oculis vultuq́; agquieſco: in ca præſertim cauſſa quæ non tam eo- piam
1
8 Ihruin nanriusg hbn pauueh puglar üttlet, uniib di piie 1
1 3 * 1
dronn i Vats boi vhnulid itaucaz rütemibi lpro Griubecil meripl htat 8 b kuchernar tanekr dinwnine
mttüi
—
danrran

rent kaarife mimigain Corohaun lum Kum
8
4* 4ʃ5⁴
1 eratotes unrr
Kedenpwi 38 h nu ſuppelre Dlar
um umiüncl
riuiſoean 1¹ 4 rim pemaes e goranu b
mendus mn
bencieißtiſ eee⸗
ominum E8- 1 1
hne Uutem Vtule
non 55 2 V 1 taal 1 K5 zlen s
terutantang
ratun! 1.
fuuotem;
kuerctaik 4
afafril
dum anccs as⸗ 4
piam ia dicendo quam modum poſtulat. Mouet me etiant diaboh importunitas, qui ſi vnquam fremit, hoc certe tempore ardet furo re, furit audacia. Id quod non aliorum ſermone magis, quàm ipſa experientia edodii, ani maduertere ac memoria tenere debemus. Ac ne longius quam par eſt oratiunculæ initium extendatur, videte quid vſus ferat, ſi qui heroum filij naſcantur, quomodo ad gratu- Andum ipſis Sicelidum Muſarum auxilia implorentur,& omnes ingenij vires ad eorum deſeriptionem confera ntur. Hoc ſi autori- bus decorum infanti laudabile, parentib. gratũ eſt: quis non omni- bus modis huic tanto heroi, tanti parentis proli placere ſtudeat?
Vos ergoauditores humaniſs. quando hoc dicendi munus nòô oſtẽ.
tationis cauſſa à me, ſed gratitudinis ſtudio ſuſcipi animaduertitis: concedite mihii quæſo ad dimidiũ horæ beneuolas aures, ac ſi quid huic negotio vobisq́; auditorib. minus conueniens attulero, partim ingenij imbecillitati, partim rei magnitudini tribuite. Vt verò com modins rem ipſam aggrediar, primùm mihi de natiuitate regis no- ſtri, deinde de beneficijs eius natiuitate partis, tum de muneribus quibus eſt ornandus, dicendum vidętur. Ac primam quidẽ partem velim non veſtra cauſſa me tractandam ſumpfiſfe putetis. Scio n. ex vobis neminem eſſe, qui Chriſtum verum Deum& hominem natum dubitet, neminem qui hòo non animo credat, ore fateatur.
Ilorum tantůçëm eam opponam audaciæ, qui malitiane dicam ſua
adducti, an diuino iudicio impulſi, eam rem cuius veritas tot homi num fama confirmata, tot annalium monimentis mandata poſte- ritatique propagata eſt, in dubium vocant, vehementiſsimeq́; op pugnant. Et quoniam nihil apud eos religio, nihil Eccleſiæ va let auctoritas, non vtar ijs quæ à quatuor Euangeliſtis eius rei teſti bus digniſsimis ita tradita funt, vt vndique facta non ficta appare- ant, neque adhibebo Eccleſam, cuius teſtimonium ipfis ſanctum eſſe debebat: non quod multitudine fidem impetret, ſed quod horrendis perſecutionibus adflicta, infinitis quaſſata hæreſibus, manifeſta Spiritus ſancti ope contra omnes impetus veritatem huius rei immotam ſeruauerit. Rationibus tantummodo ipſo- rum contrarias rationes obijciam, vt, ſi in viam reuocari non Pot 1 unt,

funt,(hoc enim prorſus deſperandum videtur) errorum tamen quibus ſubmerſi ſunt craſsities cunctis innoteſcat. Ac licet
omnia negent, hoc negare neque poſſunt neque audent, Meſsiam naſciturum fuiſſe,& quidem imperio à Iudæis nondum abla. to. Adeſt lacobus, cuius ipſe DEvs, ſi quando magniſicentiam ſuam& veritatem hominibus demonſtrare vult, DE vM ſe nomi: nat. Adeſt Micheas, cuius vaticinationes, niſi Prophetarum ſcripta rem commentitiam ac futilem arbitrentur„infirmare ne- queunt. Horum alter regnum, alter vrbem ludaicam, quibus nondum cuerſis Chriſto prodeundum erat, nomine exprimit. Danielis teſtimonium prætereo, cuius hebdomadæ, vel ipſis teſti- pus, iampridem effluxerunt. Quouſq; igitur gens impia ſuis delectabitur ſomnijs? quamdiu venerandam Dei veritatem elu- det: Num concidiſſe ſuum imperium non videt? politias Moſai- cas deletas eſſe non ſentit? Ipſa certè Bethlehemi cadauera Hiero- ſolymæq́; diruta tecta, ſi, quem natura negauit, ſermo continge ret, ipſam mendacij conuincerent, incredulitatis arguerent, mor- tis æternæ damnarent. Non enim ſe nunc tam oppida quàm ca- ſas, non tam Meſsiæ domicilium, quàm latronum ſpeluncam eſſe cum dolore proclamarent. Vtinam gens perdita animi acie intue- retur arcam illam fœderis, quam iĩpſius maiores corporis oculis aſpexerunt: facile imaginem Meſsiæ ex ea colligerent. Illa ex auro& ligno conſtitit, hic Homo eſt& DEvs: illa legis tabulas complexa eſt, hic mentem eius exponit& complet: Illa pane cœ-
leſti& Aaronis virga ornata fuit, hic vitam quam in crucis ara
poſuerat, ſibi reſtituit, alijſq́ue fide comprehenſus impertit: Illa à Leuiris, hic ab Apoſtolis eſt circumlatus. Sed occurrant hic no- bis,& quem natum dicimus Chriſtum, non tenuiſſe: ſe huius mun. di imperium, nec Abrahami poſteros, quod Meſsiæ ſit, in liber- tatem vindicatos, opibus cumulaſſe adſerant. Mallem equidem dementiæ crimen metuerent, quàm hæc tàm inſulſe ac temera- rie effutirent. Qualis enim ea eſt gubernatio, quæ mundi legibus expoſita, mundi vices ſingulis temporum momentis experiri co- gitur? Quomodo quod terrenum eſt à corruptione alienum eſſe s. poteſt!
rägangua
aradliun i mad
4 rarodi
mhtltob,! mlwuamol
Anmmle vnu mntüi er xeric n Nan lnlern rannn
M cin a
4
Puuan i '
mennott
1 b
d 5 ſf A argii — iiſme FKreni n
tanzin
.
Püönan
ſüsgu Dn,;
lenng Au
—

anan. falna mpena ila Zi. dun ig
4 miciarin 3 fadlemudin hum uter 1 9. ennäun ar 9 diudig Huiß
eih am u venenndan ine penum ann cern etdled at i muun neg. teat, incnccuit een win ſemac än um piinaas Mi iamguße e Kcunta? owodähif gerpenu&ci e rir
poteſt? quomodo verò quod corruptioni obnoxium eſt, Cus 1. sr. imperium nominabitur? quod perpetuum fore omnium Prophetarum ſcripta docent, vniuerſa teſtatur antiquitas. Cum Iacobus D E 1 in fide victor, ad patres ſuos abiturus teſtamen- tum faceret, inter alios duces& proſapia ſua orituros ſpiritu præ- uidit Simſonem ceu colubrum in via equi vngulas perſtringen- tem:& quanquam ipſum robore giganteo hoſtium vires profli- gaturum,& iniurias populo DE 1 illatas acerrime vlturu m præ- ſenſit: tamen ab iſto ſole auerſus ad verum luſticiæ Solem, his verbis mentem direxit: DoMi NE, ſpero in ſalute tua. Hunc enim non leonis, ſed diaboli fauces dilaceraturum: non portam vrbis Gazæ in montis verticem, ſed iaferni fores& carcerem in cœli arcem geſtaturum: non denique morientem baleſtinos, ſed ipſam mortem proſtraturum contriturumq́ue proſpexit. Cum lacobo igitur à Meſsia noſtro non perituras huius mundi & fluxas exſpectamus diuitias, ſed eas quæ perennes ſunt, quæ nullius vnquam ſeculi iniquitatem pertimeſcunt. Quæ cum ita ſint, poteſtis iam conſtituere, num reſpondere poſsimus lu- dæorum delirijs, qui non modò errata ſua non agnoſcunt, ſed ar- te tenere, acerrime defendere,& alijs veri inſtar obtrudere co- nantur. Non me hoc loco ſcelerata eorum mouet impietas, qui CnKIST VM quidem natum eſſe, non, vt illi, negant, ſed tamen veteratorum more in perſona eius deſcribenda ludunt. Hominis enim naturam ipſi tribuunt, DEI eſſentiam, atque a- deò ſalutis firmamentum adimunt: ideò quod rationi minus conſentaneum videatur, ſinitam naturam cum infinita, morta- lem cum immortali, creatricem cum creata coniun gi. Igno- rant videlicet qui ingentem cœli ac terræ molem ſine vectibus, ſi- ne machinis, ſine miniſtris ſolo verbo exſtruxit& condidit: qui diuiſis ponti vndis profundi alueum ſiccauit: qui ſoli ac lunæ frenos iniecit: eum naturas duas in vna perſona iundas evitginis vtero pro immenſa ſua ſapientia poſſe producere. Di- cant nobis qua ratione rubus in igne inuiolatus permanſerit:& nos dicemus quomodo in Deo conſiſtat homo. Montem Abra- B hamus

hawmus cum filio conſcenſurus, Aſinum ia planicie relinquir: nec nos hanc ſapientiæ altitudinem ratione ſed ſide adſeque- mur. Vnde non inſcite Alanus. curioſius de hoc negotio percun- tantibus reſpondet: Hic natura ſilet, Lopicæ lex exulat omnis Naturæ perit arbitrium, ratioq́; vacillut.
Mirabile enim nomen, mirabilis perſona, mirabilia opera fa- ciunt, vt Puer hic Mirabilis à Proplieta appelletur. Quare va- lcant Luciani illi,& Herculis ſui partem in cœlo ad Heben, par- tem in inferno ad Diogenem ablegent, corpus autem in Oeta ſe- peliant, atque oſores lucis gaudeant tenebris ocecorum cœci du- ces. Nos quidem certe non naſeiturum CRISTVMexpecta- mus, ſed natum colimus:& cum Patriarcha ſealam non cœlum aut terram tant˙ùm, ſed vtrumq; ſimul extremitatibus tangentem amplectimur, Meſsiam non aut DE vMſolummodo, vt Arrius, aut hominem, vt Eutfyches, ſed cum homine Deum adora mus. Arrident hic Bernhardiverba, quæ in vigilia natiuitatis DoM- II, ſermone 3. talia leguntur: Sicut ia illa ſingulari diuinitate Trinitas eſt in perfonis, Vnitas in ſubſtantia: ſis in iſta ſpeciali commixtione Trinitas eſt in fubſtantijs in perſona vnitas,& ibi perſonæ non ſcindunt vnitatem, vnitas non minuit trinitatem:
ita& hic perſona non confundit ſubſtantias, nec ſubſtantiæ ipſæ-
diſsipant vnitatem. Summailla Trinitas hanc nobis exhibuit Trinitatem opus mirabile opus ſingulare, inter omnia& ſuper
omnia opera fna. Verbum enim& anima& caro in vnam con-
uenere perſonam,& hæc tria vnum,& hoc vnum tria non con- fuſione ſubſtantiæ, ſed vnitate perſonæ. Plura hac de re verba fa- cere omitto: vobis enim certa eſt, illis inutilis, ſiquidem erroris itinere cincti ad interitum voluntarium indefatigato curſu pro- perant.
Ad beneficia venio, quæ Pueri noſtri natiuitatem comitan-
tur, ea quamuis tanta ſint, vt nullius dicendo vi in ſcribendo co-
pia enarrari ſatis, ne-dicam exornari poſsint: breuiter nihilo⸗ minus
madbo
öruago usrln
ilbeegu in ſoodbd
mtelet a Awnin arglite Ghrnäcec andcba- nram
9
arumac k
M danem tdons)
wmm hor
——
diucne dnnemni tmäcamu
mah,
nt n.
ſttin re
.
ciuwrn

u Kann migen nl 1 erriciu
2n. Fe.
niradiie- s rebea al. 4 lol parm z d
Nadieznt. nuteantn⸗
Rcum kama. ung imiet i
aaD
in ubemi tatem, mins l fandt ubtant umail lnn opas ingant n cuin Knii riu mum K” itatt perpar xeru ch li 1rolununn
minus& quaſi ſummatim præcipua comprehendam. Vos qus: ſo vt adhuc me attente audiuiſtis, item quæ reliqua ſunt audia- tis. Iam ad bona quæ nobis hoc partu parta ſunt magis perci- pienda, recognoſcite mecum malum illud, quo antea grauati era- mus, nunc ſumus leuati. Cum enim initio DEꝝvs mirando artificio egregium hoc mundi theatrum ædificaffet, cœlum aſtris, terram frondibus ornaſſet, tandem in facto homine acquicuir, homine delectatus eſt, cum homine ſe& omnia ſua communi- cauit, ab homine coli& laudati voluit. Itaque etiam arbore ſcientiæ ipſi iaterdixit, vt erga ſe obedientiam cognoſceret, de ſe colloquendi occaſionem præberet. Quid multis? vni homini omnia arridebant, fauebant elementa, ipſæ animantes eius man- datis parebant: Verùm ſerpens antiquus, architectus ſceleris, portentum ac fnnus generis humani illam Deo voluptatem ho- mini felicitatem inuidit. Peſtis enim hæc Euam, Eua mari- tum ad arboris vetitæ fructum carpendum impulit. Ita vnus ho- mo, vnum pomum, vna tranſgreſsio gaudium& vitam omni-⸗ bus eripuit, triſticiam& mortem applicauit: atque iſte lapſus verè lapſus ſanctitatis, ruina iuſticiæ, ſapientiæ vaſtitas, macula virtutum omnium in homine exſtitit. In hac tanta pernicie quo animo Adamus fuerit cogitate. Non enim ſi debilitata fuit ra- tio, continuò extincta eſt: quæ nihil niſi æternæ mortis imagi- nem ipſi obiecit: cum Dei iuſticiam, quæ inobedientes perire velit, immutabilem eſſe docuit. Hic quantùm quæſo à deſpera- tione ipſum abfuiſſe exiſtimatis? Hoc fuit telum quo pectus ſauciatum, hoc fulmen, quo ſpes omnis vitæ comminuta eſt. Ad huius vehementiam tacuit tellus, tremuit vnda, rerum vni- uerſitas horruit. Sanctitas ex hominum mentibus ſublata ceci- derat, opus illud quod ad Creatorem proxime accedebat, totum erat in diaboli poteſtate: homo lapſus non paratus erat ad tan- tum hoſtem effugiendum. Cum ergo neque ipſe ſibi neque quicquam aliud opem ferre& dare ſolatium poſſet: diuina cle- mentia vt huic malo ſuccurreret, permota eſt: Tuque ſancta Dei progenies ad iſtum nodum aperiendum oculos aperniſti: B 2 tu in⸗

tu jnobedientiam obedientia reſarciendam, vitam morte com. parandam eſſe docuiſti: per te daleilsima promiſsio venturi ſe- minis Adamum in tanto timore excepit, diffidentem rebus ſuis confirmauit, adflictum erexit, perditumque recreauit, Facile xæſtimatis cum hic ſit exorſus beneficiorum, quid de noſtri Ke- gis natiuitate ſentiendum ſit: quæ re ipſa exhibuit, quod tum ſpe fuit conceptum. Poſteaquam enim eadem promiſsio ali- quoties repetita,& maioribus renouata erat, ela pſis aliquot ſecu- lis, Filius hic D 1 de cœleſti ſede in terram ſicut pluuia in vel- lus deſcendit, nouo ordine noua natiuitate generatus. Nam DoMr Nvs Maieſtatis, quem ne totus quidem terrarum orbis capit, à virginis viſceribus exceptus eſt& genitus. Eius igitur diei memoriam nunc alimus, qui ſi non fuiſſet ortus, nihil ſu- pererat, quo minus omnes occideremus. Intolerabilem Patris iram, qua nos tenebamur, in ſe recepit: Legis chirographum deleuit: vim peccati compreſsit, aculeum mortis euellit, pote: ſtatem Diaboli fregit: vitam& iuſticiam DE 1 reparauit: quæ quæ quanta ſint beneficia, etſi ipſi intelligitis, tamen à me in di- cendo prætereunda non ſunt. Non enim, ſi quid ira Dei fit quærimus, talis eſt qualis ſolet eſſehominum: quæ ipſa tamen vbi primùm ardere cœpit non facile deletur, ſed ei à quo excita- ta eſt, quantum poteſt maximum dolorem geſtit inurere: Ea eſt, Dei ira, quæ vt mare immenſum efferueſcit, quæ flammæ inſtar conſumit ac deuorat quicquid offertur, cuius adſpectu ter- rentur angeli, concutitur cœlum, quæuis animantia conſternua- tur. Nunquid Dathanum, Abironem& Choren viuos fun- damentis terræ dehiſcentibus eſſe abſorptos dicam: cum ciuitas 60. ſtadiorum ambitu circumſcripta cum vicinis oppidis Aſ- phaltite lacu contegatur? Ane ſexcenties millenis viris ſolum Ioſuam& Calebum in deſerto mortem euitaſſe commemorabo: cùm vnus Noa cum vxore ac filijs ſupra orbis terrarum ruina nauigauerit? Quid Lex? quàm dura eſt? quàm horrida? quàm aduerſaria cunctis ac funeſta mortalibus? cum ne miai- mum quidem corum quæ præcipit, efficere per nos poſsimus. Accedat
b rim nai
nrin enim
ui u pulett wünbo wwwne thun
rilxxa chuaobo pxtä- Ii terumli nrkcllte rrunm b arm dunurn:
dti b
5 3
tauecuni ränaacl perurrti rmanudur kanrun
meinih unke n ſenmm, hamle m a
0

4 nehnien 5 luglin nrencai. „—
A nn. 1
em M totas
4. nccpauck
*— 8, Jun we.
1 KClGeren
* 4 ed .
4 3 7
** n Kiuttican
* Z“ 1 4 Mtell⸗
2
6 4 atal 1
4. 9
imam taoored eee * 124 5
mmenlan t r.
1 4.— 34
8 4
a Im. Adurolen
*
33 ddeabtor umicnoci can
rceaud
*
Ane kreenü-
rlum, Jul.
Accedat enim aliquis mœrore confectus, hortoreque perculſus ad Moſis tabernaculum: parum profectò recreationis inde ſe- cum auferet. Nam, iram Dei, inquiet, tibi denuncio. cur: peccaſti. at bona etiam egi? perfectam obedientiam requiro. Sed eam nemo poteſt præſtare? Non curo. Omnes igitur homines peribunt? Maledictus qui non manet in omnibus quæ ſcripta ſunt in lege hac. Cur ergo, quæres, præſeripſit nobis legem De- vs, ſinemo hominum ſatisfacere ei poteſt? Non eam ob cauſ- ſam dedit, vt per nos& ſponte mandatis ſuis obtemperare,& ad voluntatem ſuam dirigere nos vitam poſſe oſtenderet(nouit e- uim imbecillitatem noſtram& fragilitatem) ſed vt monſtraret peccatorum ſentinam in pedoris noſtri latebris reconditam. Cur autem maledictionem addidit? Mens Dei iuſta nil niſt iu- ſticiam quærit: atque idcircò nos omnes peccatis polluti, iniu- ſticia ſordidi, ſeneriſsima legis ſententia iure occidiſſemus, æter- næque dammationis rei interijſſfemus, niſi huius Pueri natiuitate eſſemus ſeruati: qua deleta eſt macula iſta, quam ſuperiori tem- pore in Paradiſo ſuſceperamus, quæ penitus iam inſederat atque inueterauerat in generis humani nomine: quod is qui vno die totum mundum in æternam mortem præcipitauerat, non modò adhuc pœnam nullam ſuo dignam ſcelere percepiſſet, ſed ab illo tempore annos iam plurimos regnatet,& ita regnaret, vt ſe non in inferni receſsibus occultare vellet, ſed emergere ex iſto regno Krin populo Dei, hoc eſt, in Eccleſiæ luce verſari. Poſtea- quam enim ipſum ſuperbia inflatum cœlum euomuit, in terram Venit, ira& odio inflammatus, arſerunt oculi, totoque ex ore crudelitas emicuit. Sinite hoc loco præterire me noſtram calamitatem, quæ tanta fuit, vt non ad gentem aut nationem a- liquam ſed ad mortales vniuerſos ac ſingulos promanaret. Non enim ad obliuionem veteris belli, ſed ad comparationem noui omne reliquum tempus tranſtulit, quod cum indicere maieſtati ac pote ntiæ diuinæ non poſſet, importare ijs tentauit, quos frau- di fuæ minimè obſtituros eſſe cognoſcebat. Tollebat ex ho⸗
minum animis fanctiſsjmam religionem, vt cultum& honorem 67 B 3 Dei tob

Deitolleret. Inllituebat contemptum mandatorum diuino- cum, luxuriem, auaritiam, rapinas, cæd esque nefarias, quæ lite- ris exprimi ſingula nequeunt. Ab eo enim tempore quo Abe- lem per Cainum in agro furtim obtruncauit, quot ſeditiones commouit? quot bella cieuit? Tum verò Eccleſtam vniuerſfam petebat, templa Dei immortalis, vitam ſacerdotum, gregem de- nique Dei rotum ad exitium& vaſtitatem vocabat, deſignabat ad interitum vnumquenque noſtrum. Capti nos omnino& ſeruituti ſempiternæ eramus addicti. Mors enim peccati, cui nos omnes ſeruiebamus, eſt ſtipendium, ex cuius vinculis exi- mere ſe quis potuiſſet? Diabolus homines ſeducebat, ſedu- ctos niors occidebat, occiſos inferni fauces concludebant. Ia- natum inna tum erat atque infixum nobis malum illud, ad quod declinandum nulla vis, nullum robur, nulla valebat poteſtas. Lugente igitur Eccleſia, mœrente ſanctorum ordine, ſqualente religione, Immanuel noſter ſuperauit importunum iHlud animal, & ſeruitute perrupta libertatem nobis recuperauit. Quemad- modum enim per ſerpentis ſpeciem Diabolus hominem, ſic pet hominis formam poteſtate diſsimulata CMKIST vS diabolum eſt aggreſſus ‚Cepit, necauit. Depingenda quidem hic erat horrenda peccatorum moles, promenda mortis acerba ſpicula, triſtes inferorum portæ reſerandæ, vt ſulphur& ignis, lamenta- tis& moœror ſine ſpe, ſine fine, ſine modo elucerent. Verum reuerdatione horum malorum adeò moueor animo, adeo toto corpore perhorreſco, vt oculi, vultus, verba cadant. Idcirco iĩs omiſsis ad Regem noſtrum me confero, cuius natiuitas id effe- cit, vt poſsimus de omnibus his malis dicere, nullum eſſe, quod non aut ita ſublatum ſit, vt vix exſtet, aut ita fractum vt langue- ſcat, aut ita mitigatum, vt nocendi vires penitus amiſerit. Cum enim ira Dei leniri non poſſet, niſi ſatisfa tum legi,& mors vi⸗ ta eſſet, VER BVM illud per quod geniti ſumus cum nihil eſſe- mus, nos ex Adamo infeliciter natos denuo natiuitate gennit ſua- Itaque etiam hominem in perſonæ vnitatem adſciuit, vt mot- tem homo ſentiret quod Dæ vs non poterat, candemque Deus 3 ſupera-
1cron.
1
Mao wo9 rndcberi art,
rturoe
nlüt:
Wxikeue eumicie

80e äm cdtc. u, van ſc.
1 noſtram.( A adci. Me
4 ſiwendir am. 4
Andolus dond is
*** einne⸗ mianunes * uM 44 Kum oo.
5 4 3
Trente M
* 8 lperaamoe *
4
1
14
5 S reel 2 em 1*
„. ſpeciem Duba
diuimn(t
Dan meic!
*
ocend rits
Fer, nu- utut 3
et qodd ii ter nutosdend
4 vS borfs
mne ſine odd t zum 14ed S0 t
ſoot Ild
faperaret, quod non poterat homo. Minus fortaſfe ſplendi- dum hoo beneficium videretur, ſi eiuſmodi eſſet, vt ab alijs ex- pectariidem poſſet: lam cum neq; angeli virtus ad hæc nec nerui hominum valuerint, quis eſt qui de magnitudine eius dubitet? quis qui non vberrimui eſſe ſtatuat? Angelorum vis magna eſt, non nego: natura intaminata, non repugno. at verò hæo ma- la omnibus fuerunt potiora. Quod ſi angelorum firmitudo- infirma fuit: quid eſfecturus fuiſſet homo, qui iners& langui- dus imo mortuus iacebat. Quotus enim quiſque à parentis- malitia deflexit? quæ vitiatæ radicis non vitiata ſemper propago permanſit? Quomodo autem qui mortis reus eſt, mortem vin- ceret? aut qua ratione alios à peccatis liberaret is, qui ipſe pecca- torum pœnas luere cogitur? Quod a nemine præſtari potuit, ab hoc Kege noſtro præſtitum eſt. Hic iuſtus proereatus eſt, vt- iniuſtis iuſticiam redderet. Hic Legis iugum ſubijt, vt qui ſub Legis ſeruitute erant, libertati reſtitueret. Hic quod in Ada- mo perditum erat retulit,& Euæ maledictionem in benedictio- nem ſalutemq́; conuertit. DE vM⁴ immortalem, tantum hanc v- nam natiuitatem potuifſe, vt qui antea Dei eramus inimici, nune fimus amiciſsimi:& quem Adamus tanquam infeſtiſsimum hoſtem fugit, eum nos tanquam amantiſsimum patrem compel- lemus. O felices, qui hoc nomen ſibi acquiſiuerint, ingratos qui profanum fecerint, miſeros qui amiſerint? Cum enim vi-
res debilitatæ ceſſant, cum robur fractum concidit, pallent mem-
bra, ſanguinis calor in frigus euadit horridum, cum nos mundus relinquit, creaturæ deſerunt: mors cum lege, peccatis, inferno- Ktipata accelerat, cum oculorum acies hebeſcit, lin guæ vigor cor- ruit, corpusque fenſibus exhauſtum morti obijcitur: quo fugie- mus niſi frater in Patris domicilium nos receperit? Nulla clo-
quentia tanta eſt, quæ primæ creationis munera adſequi aut ve- here conueniente laude poſsit: attamen hoc affirmo,& hoc o- mnium pace dicam, nullum in his eſſe auguſtius eo quod ex- GHRILSTI natiuitate progreſſum eſt.
Ponamus

ponamus ante ocuſos quælibet animantium genera: nullum jaueniemus quod cum homine aut ortus nobilitate, aut numero virtutum, aut donorum varietate poſsit conferri: nec verò vl lum, quod ratione res alias percipiat, oratione proferat, quod ad imaginem Dei conformatum, ad eiusque cognitionem deſtina- tum fuerit, quæ quidem ſi cuiuſquam mens aut cogitatio ſe ca- pturam ſperet, amens ſit. Sed ſunt alia maiora. Nam præſtan- tia iſta, quam in creatione homo etat adeptus, ita priuatus erat, vt qui felicitate par erat angelis, idem miſeria beſtias ſuperaret. Etiamſi enim vel diuinis ornamentis fuerat preditus, damnum tamen quouis malo tetrius ipſi impendebat, vtnon immerito D. Ambroſius ſe plus debere Chriſto dicat, quod ſit redemptus, quàm quod creatus: cum teſtante ipſo Chriſto ſatius foret non viuere quàm miſere. At verò hæc dona quibus nunc ſumus ornati perpetua ſunt, his nulla vnquanm afferet finem ætas, hæc ipſa æternitas ſemper intnebitur. Quid quod ſine hoc Kege noſtro quæ vera ſalutis via ſit ignoramus? Quæ Dei ſunt conſi lia, qui fenſus, nobis demonſtratum eſt? demonſtrauit CHk I- s rvs. Caligines huius mundi actenebræ illuſtratæ ſunt? illu- ſtrauit Chriftus. Expeditum ad cœlum iter patefactum eſt? patefecit idem Chriſtus. Niſi temporis obſtaret anguſtia, denſa nox cœli ſplendore niteſceret: angeli ab hominibus ſegre- gati cum hominibus congregarentur: Deo gloria, pax terræ, be- neuolentia homini hac natiuitate tribueretur. Verùm con- trahenda ſunt vela,& quoniam ſemihoræ ſaltem ſpacium à ve- ſtra humanitate petij, ad id feſtinandam eſt, quod mihi extre- mum propoſueram cum de Kege noſtro eram dicturus. Nam cum non ſolùm natus ſed nobis natus ſit: quis eſt ille tam ſtupi- dus, tam omnium rerum ignarus, qui non intelligat ſe ad im- mortales gratias ipſi habendas eſſe adſtrictum? Quod ſi pro ſingulis meritis diuinæ clementiæ deuincti ſumus: quid de hoc tam illuſtri ſtatuemus? quibus laudibus proſequemur? qua re- uerentia complectemur? Eduxit nos antea ex carcere vteri materni: nunc à laqueis Sathanæ vindicauit. Antca donauit 05
Tae-od airood ni mde 1 NMiate Kn g bant fins com
auniece

rüderzinann . entnriage a 8 3 ute poli ellh „ eliu cankan. m. Perc put atiogennafen, m adeiugnne en. dn -e tue coguiiona, Cln 1 4 Nam Tens M Ggn. Wnt aua maon. dan 4. 4 omo enrlces naxu e 4... namentis fucnt naunn
† A. 4 L Gcat auoc 4 6
— nhne ſyy
1 GCuldas ame. 4½ 4.* 4
1 ¹ 4
444 1 1 1 Aam Ateret geman
5* „ 1 A 5 hbitat.(Lis gaciah
— —— 2* 4 “
.— — 8
He A
. 4 3 82 3 it ignomamus! Wlal- A
4 7 20 4 5 mrnumcii! demockran0 * 3t. 4 e undi ac tenedtæiluntrsxia
. 9f.„, tum ad cxum iterace
4 ſe Niii tempens citatt
**. 4 4 rabe iteicetet: angciid i lo zur
* 8 egarentat: Deoge
nuam lemidenxfii⸗ d feſtimmdmch qvir Rexge noftm cam kün nobis matustt: gisetan inatus, qui voainkä, dns cfeadttrcum menrix qetin u übuskudbasprat
Edurit Dos len dhanx tindcaui,
1
Bae
4* ½ 3 1e. initate tmpuercmnt. ſ
Ifum.ſ
dle
mos poſſeſsione huius mundi: nunc ccœleſtis regni hæreditare exornauit. Curquit antea ne quid corpora noſtra detrimen- ti caperent: nunc animabus requiem immunitatemq́ue compa- Taulit.—.
Tot beneſicia, quorum nonnulla propoſni, omiſi plurima, ſi innocentia, ſi dignitate, ſi meritis conſecuti ſumus: non eſt quod vehementer hic laboremus. Sin autem illum e cœlo in terram, non merita noſtra ſed peccata traxerunt: ille bonitate ac miſcricordia incitatus, vitam nobis, ſalutem orbi terrarum attulit: tandem aliquando nos plurimum ipſi debere agnoſca- mus.
Maiores noſtri hanc natiuitatem cum gemitu efflagita- runt, cum gaudio futuram ſperarunt, cum gratiarum actions celebrarunt. Hoſſem proponere precationes eorum religio- ſiſsimas, commendationes ſuauiſsimas, vitas in ſpe ſolius Meſ- ſiæ acquieſcentes. Ergo illi promiſſum laudibus extulerunt: nos exhibitum iam inhonoratum relinquemus? cum præſer- tim angeli, quorum tamen nihil intereſt, cœleſti domo relicta,
in terris hanc rem vt lætam viſerint, vt gratam honeſtarint.
Si nos fratres noſtri hortarentur, vt rem æque ſibi gratam quàm nobis fructuoſam ſubiremus, vt opinor, ipſorum voluntati ob- ſequeremur. Nulla nos CukISrvs qui eſt communis om- nium noſtrum frater, de vita corrigenda admonet,& gratiam Pro oblato beneficio poſtulat: huius nos monitis non parebi- mus? qui nobiſcum ſic agit,& Prophetarum Apoſtolorumque ore loquitur: Nunc ſalus mundo contigit ſine me, nullum beneficium, niſiperme. Per me vnum effectum eſt, vt iu- ſtitia, libertas, vita, pax in terra florerent: Diaboli furores, quos nulla ratione frenare poteratis à ceruicibus veſtris repuli: fregi impetum dominantis, cuius vix iam ſuſtinetis furias iacentis: Ego me pro vobis tradidi, Legem expiaui, Patris iram ſedaui: omnia mea bona vobis expoſui. Quid iam reſtat? quid habeo? quid dicam? quid faciam amplius? nonne his omnibus tantum
C effece-

effecero, vt in omni hominum ocetu gratijs agendis laudert Non æris aceruum a vobis, non auri pondera expeto: non hir- corum taurorumòâe ſanguinem mihi præmium capio. Quid enim auri deſiderio tenear, qui montes atque adeò quæcunque metalla condidi? aut carnis, qui manibus meis omnem carnem ſuſtineo? In ammis veſtris omnes triumphos meos, orna- menta honoris, laudis inſignia condi& collocari volo. Pſal. lite nomini meo: voluntati ſatisfacietis meæ. Suſcitari vos ſinite à prauis actionibus,& à me cum ludex rediero ſuſcitabi- mini. Gratias mihi in hac vita agite, Cin æternum mecum vi- uentes agetis b b
Quando igitur Mediator noſter pro ſummis beneficijs, pro ineffabili charitate, pro ſeruitute grauiſsima, proque hac qua nos beauit felicitate nihil aliud poſtulat: agite mentibus noſtris huius temporis memoriam inſculptam retincamus,& cum Ma- gis ad cunas ipſius procidamus: Adite ergo conuertimur generis humani Conditorac Redemptor Dei ſimul& virginis rili IES v CHRIST E, tibi laudis hoſtiam offerimus: tibi gra- tias agimus quantas animo concipere, lingua proferre poſſu- mus maximas, qui Verus luſticiæ Sol exortus, tartaream pecca- torum noſtrorum caliginem diſpuleris, diem verè almum re- duxeris: qui incomprehenſibili tua miſericordia incomprehen- lbilia beneficia nobis largitus fis, Per hoc adorandum re- ſtaurationis noſtræ myſterium, per incomparabilem charita- tem, quæ te à ſinu Parentis in gremium virginis, ex arce cœli in Hhanc lachrymoſam exilij noſtri vallem deduxit, rogamus, vt nos qui iure tui ſfümus, amore etiam tibi indies magis magisq́; adſeras,& quod finxiſti- opus refingas tuum. Eflice pro in- credibili tuo in nos amore; vt tu quoque vnus nobis dulceſcas, vnus ſapias, tevno nos delectemur, tevnum admiremur ac dea- memus. Et quoniam Diaboli nos ſemper circumſtant inſt diæ, exurgs quæſumus Leo inuictiſsime de tribu Iuda,& quem 3— non tibi!

or noller peo ſung)
ruitute eesi 4 12 lud Dolult aenau nlculptamreananu t. mas: Al nepen ac KedemptorDaiimu t di landis hoſtumofemu à concipere, lngu mit dicie Sol eronn urn m diſpuleni, dien mnmn
dili tua mifencocdainan
us is N haxalnn dum, per incompntie in gemiumxinqus dite aſtri millem detunt, or re etum ibiindeamns refnges mun. krs
Whhtl
non tibi ſed nobis deniciſti rugientem leonem compeſce, ne o- ues tuas cruento ore abreptas dilaniet. Denique quia iam ſu- erior annus effluxit, nouus prodire incipit, renoua animos no- ſtros Spiritus tui radijs, vt abiecta impietate priſtina vitæ nouita- rem induamus. Quod ſi Vvt nunc anni; ita poſthac vitæ noſtræ tempus curſum ſuumabſoluerit, confirma nos, vt quem alij ſibi Rorribilem, eum nos fauſtum nobis diem putemus,& cum Si- meone tua præſentia recreati in animi tranquillitate obdormi- ſoamus, atque e cuſtodia emiſsi in æternam iſtam domum, quam nobis natiuita s tua aperuit abeamus, ibique te cum Patre tuo& ſancto Spiritu ſem- piterna laude celebremus.
DEXIT.
8 KA .
BT 84ℳ
O△&