— 5— 8 4 4“ S 8 8 ““ 3
4 8 8
LLVSTRISSIM OTE
tiſsimumq́; Principem ac Dominum
8, 8 9— 4 4 8 1 3 8 4 8 5 2 N-
eeis DN. IOACHIMV
FRIDERIOVM
¹ 4— 4— 2— 6 I ahſeruuris(ſin MARCHIONEM BRANDEBVRGENSEM S. IMP.
dali ztendan dje 2g. ſaccsſfm F Im erexius ſeminn b denee 7 alerutinuu u
Burggrauium Norinbergenſem, Principem Rugiæ &c. Dominum ſuum clementißimum,
FRANCOFVRTVM
iuramento ſibi ciues olſiringeret,
URATVLATIO
70 ila 1 f. fanln ritaq Tar.
cõ Prof. P. P.
R. Archicamerarium& Electorem, Borußiæ, Stetinenſium, Pomera- norum, Caſſubiorum, Vandalorum& Croſnæ in Sileſia Duce
N.
Ingredientem, vt ſolenni more fidelitati
Balthas. Caminæi I. V. D.
Excadebat Fridericus Hart mannus tpographus& bibliopola⸗
XCVIII.

4 d n

Illuſtriſs.&r potentis
b Principem ac Dn.
DXN. IOACH. F RI DERICVM MA R chionem Brandeburg. F. K.
Archicamerarium f
Eleck orem, S'c.
GRATVLATIO B3A TA.(¶A. ATNET
b cipem priuatus ver⸗ a facere coram vel ſcripto ani- — G 2mum induxerit, ma- 3 gna illum cura eniti debere, ne vllam in partem vel; mportunc, vel inſolent ter, vel
abiecté, vel mms blande in co ſe gerat, ex- A 2 tra

ö “““
tra omnem apud intelligentes eſt contro- uerſiam: maximè fi iniuſſus hoc faciat,& ſibi ĩpfi hunc ancipitis alex laborem impo-
ſuerit. Equidem vt vt onte me huic ac-
4
4 4
4
4
me ſecutum di⸗
cioxi operiz ita ſi ra
cam jmperium, non inſubeè opinor faciam, cum illius iuſſum detre ctare æque graue ſit
homini modeſto, quam vel principis man⸗ datum negligere, vel quod tacita omnium
à te flagitet expectatio, ſubterfugere. Quam verò muneri huic par ſim futurus, non recipio: arrogantis enim foret; nec deſpero tamen, animatus non tam præſum⸗ ptione aliqua doctrinæ, aut eloquentiæ, cuius exignã in me ſupellcctilem, agnoſco, quam conſideratione officij, quod deſerere viro bono non licer,& fiducia vittutum
eius, ad quem dirigenda mihi eſt oratio. Expectari namque à principibus ſubdito-
jrum gratulationes, non poſtulari ſolent:
quas qui debitas vltrè non offerat, agreſtis habeatur non imuria,& à culpa penitus ſeſe vindicare nequeat, Et quid mirum ſi eius honori

tecpio: anozms ai rotamen amma xr
conſderatenectim — ad quem Crxrn fi tarn namqe ifrichr gatulationes, dod ſe zrr debias boͤrce * tnod mirua la
3 ale nequca krqp
temꝗue Ades enim Marchio illu-
bonori ſtudeamus ctiam iniuſsi, qui vItré commodis noſtris conſultum ve- nit, nihil in omni vita prius antiquiusve habiturus, quam vt patriam dulciſsimam
maxitnarum difficultatum laqueis expedi⸗ bund. en⸗
ſtriſßime, Princeps& Elector clementiſsime
Dn. IoAcHIME FRIDERICE vt exem⸗
pto rebus humanis Celſit. tuæ illuſtriſsimo Parente& Domino, Dn. IoANNE GE- 0R GI0, Marchione& Electore Brande⸗
burgico, ſene venerando& plus quam ſe-
ptuagenario, cunis anima cum pijs omni⸗ bus in perpetua ſit benedictione, ades in⸗ quam, vt gebitum à natura, deſtinatum ab imperio, traduum à patre illuſtriſsimo gu⸗ bernationis clauũ animo hæredis ſuſcipias, Paterno moderer e, regio teneas& ſubdito⸗ rum tuorum, quorum ſaluti rectẽte natum exiſtimas fidem, vti in alijs Marchiæ cinita⸗ tibus, ita in hoc quoque vecuſto ſapientiæ & mercium aliarum emporio, ERRANOO- Az IWR TS
—
3 4
4 4

FVR TO à Viadri appulſu nobili, ſolenni eibi ritu obſtringas. In quo incredibile eſt, quam vnanimis ſit omnium ordinum con- ſenſus, quam omnes Celſitud. tuæ non pe- dibus ſolum& corpore, ſed animis votisq; ardentibus obuiam eant, venientem e ci. piant, manibus oculisque præſentem ferte eſtianct. Adſunt ab vna parte Academiæ Puus inclytæ antiſtites,& publica Rectoris voce, animis ſubiectiſsimis vna mecum felicem exoptant gubernationi huic nouæx ſucceſſum, icolumitatem Celſitud, cux diuturnam precantur, fidem, quam ſuo quiſque loco hactenus praſtitit& debet, prolixe recipiunt: Academiam denique eiusq́; inorementum beneficentiæ tuæ com- mendant. Ab alte a parte reipubl. orator verba faciens, fa ſces huius vrbis paternæ tuæ clementiæ ſubmiitit, aras focosq́ue& ci⸗ uium omnium ſalutem, vitam ac fortunas in ſinum clementiæ tuæ deponit: Senato- res ipſi in conceptas iurant formulas, ſubſe- quitur acclamatione prompta vniuerſus populus, Quid ni emm ad eius ſeſe nutum b ſumma

duturnam pcart
e recipiunt: Kadama mctemeneum bertirt unt. Abateapxi aciensſibes uisi mnium ſalutem ſtmi n clememiix ur chu in conceftus unnim acclamatode maa . Qid ianaics
ſumma voluntate componat, cuius non ſo, lum ex vultu, geſtuq́; corporis bonitas ſpi⸗ rat& clementia, ſed cuius facta, adeoque vita vmuerſa nil niſi manſitetudinem regi?, & indefeſſum bene de ſuis merendi ſtudium loquuntur? Non rem extollo verbis, qui fuco nihil peius oderim,& aſſentationem viro bono indignam eſſe intelligam. Quin immo in hoc ipſogratulandi partes conſi⸗ ſtunt, vt eius cui boc officij genere probare nos cupimus, virtutes amplectamur, easque cum quadam affectus beneuoli conteſtatio⸗ ne prædicemus. Et res ĩpſa eſt in medio, Principem enim Numinis ter maximi be⸗ nignitate nacti ſumus, non pucrum aut adoleſcentem, qui ipſe ſeſe ab affectuum̃ nol indicaueri imperio. ſed Virun marux xratis. iudicij recti, animi conſtan⸗ 1 ionis incorruptæ conſeruatio-
11IT 1ICA
.— 2 A 2 4
—
nem, ſiue iuris æqui ꝑerꝑetuam gdiſtribu-
tionem reſpicias. Huius non ſperare indo/ lem, ſed cernere frugẽ, non expectare ma⸗ turitatem, ſed præſentem experiri virtutè, & actionum

& actionum principe dignarum metere
licet ſegetem. Intelligit enim principis eſſe, non in affluentia illa rerum omnium otio ſeſe molli dedere, aut ca curare, quæ in præ- fentia ſuauia ſunt, ſed in negotio eſſe, h, e.
pietati, virtuti& iſs rebus ſtudere, quæ ſub-
ditos quam optimos& beatiſsimos eff⸗
ciunt. Alté namq; animo inſculpſit llud à M. Tullhio ex quarto de republ. relatum: Vt gubernatori curſus ſecun dus, medico ſa- lus, imperatori victoria; ſic moderatori reipubl. beatam ciuium vitam propoſitam eſſe debere. Neque hoc ſolum nouit, ſed & alterum tenet, quo videlicet pacto hune finem conſequi liceat, idꝗ́ue ex codem pe- titum fonte. Eundamentum namque fe⸗- licitatis humanæ in eo poſitum eſt, vt omnes omnium ordinum homines virtuti& præ- claris factis ſtudeant, neque quidquam o- mnium in animum inducant, aut opere de⸗ ſignent, quod velabhoneſtatis norma alie- num ſit, cuiusue probabilem rationem cum alijs cenſoribus ſcuerjs, tum conlcientia
1

Kb iK ſßrduſ
4 quam opeimds K ka
k. Atemm um Tuloerquw m
ipſi, iudici quouis Areopagita magis incor- rupto reddere nequeant. Cuius felicitatis qui ſuis auctor ſit,& de recta educatione, quæ vna& certa ad Lirtutem via eſt, ipſis proſpiciat, ille non ſolum principis, ſed pa- tris quoque nomen iure optimo mereatur; cuius videlicet& animum gerit& ofſiciũ. Nihil namq; parentes, qui Juddem ſapiunt, magis ſollicitè cur ant, medit antur& agũt, quam vt ex ſeſe genitos literarum& virtu-/ tis cultu quam ſapientiſsimos& optimos reddant: vt non iniuria ſibi Philippus Ma- cedoniæ rex gratulatus ſit, eo ſeſe tempore filium ſuſcepiſſe, quoAriſtotelis inſtitutione perfrui poſsit. Quod ſi iam omnium or. dinum in id conſentiant animi,& in eo ſint ſinguli vt virtute omnia metiantur,& ſine hac vitam ſibi acerbam putent, neque al- rerum illud deeſſe poteſt, itidem à Tullio
decantatum, vt ciuitas gloria ampla ſit. Hæc enim virtutis præmium eſt,& comes
eius indiuidua, quæ etiam non petentes ſe⸗
quitur, non ſecus vt vmbra corpus ſolet: B Idque

Idque perpetuo& conſtanter. Exempla ſunt in promptu. Et quid vniuerſa aliud eſt hiſtoria, quam perpetua rectè fatorum commendatio? Viuit(vt de alijs nunc gen⸗ tibus non dicam) vigetque,& quoad literæ & publica ſalua erunt, vigebit Saxonum priſcorum animoſa& maſcula illa conſtan- tia, fortitudo& integritas: cui exteræ na⸗ tiones& reges etiamnum tantumtnbuunt, vt quod corpori contra vim& repentinos inſultus tutando alunt ſatellirjium, non niſt ex illa gente conſtare vehnt. Neque verò tantum vt dictum eſt, virtutem gloria mu⸗ nerat: Sed& optimis quibusque animis acres ſubdit ſtimulos, vt non pecudũ more lilentio vitam tranſigere, aut in poſſremis eſſe, ſe d ipſi quoque præſtare ſeſe præ ceie- ris cupiant. Ex quo deinde hoc boni vel ſponte ſequitur, vt præſtantium in omni genere virorum nulla exiſtat penuria; ſedin Promtu ſint, quorum opera pace belloquc patria vti cum optimo publico queat Hoc enim

a gerte ccaltatetln mn dcumth run
enim ni fallor eſt locupletem eſſe copifs rempublicam. Quamuis vbi copioſa
egregiorum virorum ſeges eſt, nihil eorum
defieri poſsit, quibus velut neruis adres ge-
rendas opus eſt. Præſtantes enim& induſtrij, quos Græci vno verbo ⸗-⸗⁴⁵ν †i- cebant in otio non ſun, ignauo ſcilicet, ſed ſemper agunt, cogitant, procurant,& ma- chinantur aliquid, quo& rem ſuamhone- ſtéaugeant,& patriam iuuent, ornent&
amplificent publicum ciuitatis bonum: vt
recte ab AEſchylo prolatum ſit, fortiſsi⸗ mum eſſe, vbi viri ſunt, propugnaculum, Namque cum his omnia prona ſint, parc- antque, vtrumque euent,& vt ciuibus præclaris abundet patria,& opibus quoque firma ſit, nihilque eorum de- ſideret, quæ ad vius vitæ neceſſarios re- quiruntur· Etenim quæ ipſorum virtus cſt, nec ipſi ſeſe ſuosque neg ligent, nec
xrarium publicum egere patientur,

4 3.“ v.“““ ͤ
“
8— 4 — 3 B acege* 3* . . Wede eehercögteeetee 1— 8— 2——— 6 4 = 5 8— C“ 6 8 2* “ 8 3 3 4. 5. — 3———+—— 1 8 3— — 4 e ͤͤ11 2 5 1 8“ 3 8 — 3 1 3 3—————————.— 3 5
1 ö “
“
ſed quod quiſque poteſt polletq́ue in me/ dium conferet, vt quæ poſſeſsione priuato- rum erant, neceſsitate poſtulante, vſu fiant publica,& ſecunda ipſorum voluntate de, fenſioni religionis libertatis,& vitæ ſingulo-
rũ ſeruiant. Verùm hæc fuſitis explicare al-
ter ius ſit loci& temporis- In negotio eſſe dixi illuſtriſsimum principem& Eſe ctorem noſtrum, coque regio& ad iuuandos& beneficio afficiendos mortales comparato, Quem finem ſic principi ob oculos poſi⸗ tum eſſe debere, ſapientes cenſuerunt, vt non modo in puppi perpetuò ſedentem, manibus clauum reipubl. tenere,& ad ſa- lutis portum dirigere: ſed& ſomno eum profundiore ac perenni abſtinere voluerint- Sic enim eſt non ſolum apud principem poetarum Græcorum, ſed& AEſchylum in tragœdia de ſeptem ad Thebas miſsis ducibus. Hoc autem, vt paucis dieitur, ita non æ que facile abſoluitnrac perficitur. Naucleri certè officio per omnia principis reſpondent partes. Yt enim ille non in b ſentina

modo ig Dopa peneit
budkaum wizad. ter. ordum diungen Küt dote ac pemicien im eſt noa loun aun wm— cin det 1 ada de ſem all 33. oc 1e, ſt xuefacie öbumr ri cemt oftcoyxrum
dent pancs hei
ſentina otioſus ſtertit, neque quæ ealonum partes ſunt, nauteam exhaurit: ſed in pup⸗
pi ſedens, quod vniuerſorum ſaluti eſt, cu⸗ rat& agit: Ita princeps non in angulo vr⸗ bis aut caſa humili latitans ſeruilia obit, quæ
Dam
110 88 E;
que v
. tvt Verum it, niſi deliberato& co
B 3
3 3* 8 d 3 6 1 Or
principem non mmunicato cum ſapiẽ⸗
»Wmll⸗
* 4 7
. 1 — 7
cwab⸗
tibus

bus& fdis hominibus conſilio agere, ma- xime aut mM in arduis rebus non ⁴ντενενκ ſui capitis eſſe debere: ita hoc quoque ne- gari non poteſt, multis illum modis falli Poſſc, qui alienis ſemper cculis vtatur, maxime ſi ducem improbum na ctus ſit,& uem fidum eſſe exiſtimauerat, peruerſiſ- imum inuenerit,& alia omnia potius, quam vtilitatem publicam ſpectantem. Itaque ſapientum quidem princeps vtetur confilio, ſed elauum tamen ac habenas im- perij ipſe tenebit: hoc eſt, de ſumma rei ſtatuet,& quid facto ſit opus, decernet. Nec eſt quod quis eo pacto vel confundi o- mnia, vel obrui principem exiſtimet. Lice- bit enim& omnino neceſſarium eſt. vt all: quam curarum partem in admiaiſtros& coſiliarios ſuos deriuet; quos vndecunc
poteſt nulli neq operæ neq; ſumptui par⸗
aens, eruditos inte ligentes iuſtos, ꝑ.
8& 4
8.
manfes, fideles& ab auaritia alienos conæ
5
quirer: hos quidem vt ⁊latere Iuoò exiſtẽtes
4 ₰ b conſulant
—
de ijs quæ quotidie offeruntur, in medium
me n hu hn

con ſulant legatlones obeant, æxarium pro⸗ curent,& relicua pacis belliue munera exequanthr: illos yt patsium qucrelas diſceptationes audiant, auditas cognoſcät, ius xquum omnib. eribuant,tega ut bonos, & ſomes iuſto afficiant ſupplicio. Quæx o⸗ mnia expedita magis erunt& procedent rectius, ſi non ſolum iudicandis cauſis ipſe interſit, ſed,& præfectorum, quæſtorum& ſimilium rationes& officia temporibus ſtatis vel derepente quoque& nemine præ⸗ monito reuilat, inſpiciat, examinet. Sic enim in oflici Pprobi prineep nconſequetun læſos ſe⸗ ſe non querẽtur ſubditi. Quin ſi quid omni⸗ no accidat, quod cognitionem an maduer⸗ fionemq́; princiĩpis deſideret, ad ipſum tan⸗ quam numen tutelate oppreſsi accurrent non minus certa auxilij ſpe, quam ſalutari vindiciarũ ac lberationis euẽtu. Hinc n an, tiqui louẽ ſuũ ſuauiſ 8. Mllis appellationib. di- gnabãtur non ſolũ patrem manſuetũ deq ſuorum
—
—— “
———— * A

fuorum ſalute ſollicitum, verum in ceteris quoque ν appellabant; qui pPheue prec placida
veritas, legum ac illlis emper enim ſibi lubiſ⸗ i vita' ac negotio illud Ale-
bit, qui altera aure obturata, reo ſeſe illam vacuam reſeruare dicebat. Qui namque aliquid ſtatuit parte inaudita altera, æquũ Jicet ſtatuat, iniuſte tamen facit. Qua in re multos non dico iniuſtos(plerique enim
non malitia, ſed quadam credendifacilita⸗
te peccant) ſed paulò incautiores videre li— ceat qui quas partium querelas primas audiunt, eas ſic profundè in animum demit- tunt, vt quod ſemel imbiberint, id lanæ ni- græinſtar nulla ſibi ratione ite rum elui pa- tiantur: quo nomine Midam aſini auribuͦs
turpiter
——

turpiter deformem olim depinxere& ſano poſteritatis iudicio dereſtandum poetæ ob⸗
jecere. Nulla autem veritatis, imo ipſo⸗ rum quoque regum,(hoc enim nomine etiam principes à priſcis appellabantur)pe- ſtis eſt capit alior, quam illa delatorum adu⸗ latorumque turba, quæ ſe mentito relato- rum nomine vbique tamen venditat. Hos enim in errorem& ſæpe etiam dedecus innocentes inducunt, illi vim non minus faciunt, quam ſuæ ipſius conſcientiæ. Itaq; recte Fridericus Rom, Imperator cum inre
ardua conſiliario
optabat, V dI
s ſuos in ſenatũ vocaſſet, ibulo curiæ de⸗/
ponerent: Simulationem videlicet& diſsi- mulationem; ſic enim illos recte iudica-
turos,& ſibi quoque omnia in decernendo
magis fore facilia. Omnino enim niſiconſi⸗ liarij&relatores illi docti intelligentes, viri boni,& juris quoque periti ſint, facile cau⸗ ſam exulcerant᷑, ſiue præiudicijs ex gratiag otio conceptis, ſiue muneribus, quæ& ſa⸗ Pientum oculos exccæcare ſolent, occupaàti.
C Namque

Namque in quam ipſi propendunt par- temn, in eandem principem quoque, melleo iſto quem Diogenes digere ſo, lebat laqueo, blanditijs videlicet vna ſecũ pertraht nt. Id quod tamen non ita facile
euenire illi poteſt qui Apollonij præceptum
obſeruans, paucis omnino credat& non ſolum quos vel in ſenatum legat, vel in in- teriorem conſuetudinem admittat, etiam arque etiam videt ſed& ex interuallo cau⸗ ſas ipſe cognoſcit, diſcernit, iudicat. Sed duras tu mihi, dicat quis, conditiones principis narras. Sane quidem: ſed ſalu- tares ſubditis, ſed honorificas ipſi,& quæ aterna illum non ſolum prædicatione ma- ctent, ſed& animo ipſius tranquillitatem, qoæ offi cij fun ctionem ſemper conſequi-
tur,& felicitatem publicam largiantur. Vt
enim in anarchia, vbi non ex præſcripto
legum, ſed iudicantis affectu& libidine ius
reddiur, omnia aduerſa contingere ne⸗ ceſſc eſt: Ita viciſsim, vbi Eunomie illa ſancta
ſſſ“

ſancta regnuc tenet,& princeps ipſe ins æquum ſiogulis träabuit, omma publice pri⸗ uatimque felicicer cedere, pacem vigere, diſciplinam coli, magiſtratum in pretio eſſe,& ita obſeruari vide as, vt pro cius ſa- lute vitam& ſanguinem impendere nemo dubitet. Neque tamen publicis iſtis curis ita ſeſe conficiet, vt vires valetudi⸗ nemque omnem proſternat: Eonamque pacto ſe ſibi, ſuis, pat iæque ſubito iterum ſubtrahat: ſed& horum præcipuam ra-⸗ tionem ſibi habendam eſſe putabit,& ve diu& ſtabiliter poſsit, Mlam minime 0. mnium negliget: ldque hoc magis, quo ſe viribus mius firmis,& morbis magis obnoxium eſſe ſenſerit. Etenum nau⸗ clerus non ita ſeſe naui continet, vt cla⸗ uo ſemper hærens, nunquam ex ea de⸗ ſcendat: Sed quamuis corpore eam de- ſerat, non tamen ammo relnquit: quin potius ſiue in naui, ſiue alibi eſt, illo cam circumfert, caſus omnes metuit, horum. auerrendorym cauſa vicarum

loco ſuo relinquit; denique vdta pro eius ſa. lute crebra concipit,& in tranquillitate quoque ea proſpicit, curat,& parat, quæ vſui in tempeſtate eſſe poſsint · Sic neque princeps ſedentariam perpetuo vitam agit, ſed vbi laborum curarumꝗue pettæſum eſt, venationibus, ludis equeſtricis,& alijs cor- poris exercitijs perſona ipſius dignis ani- mum recreat. Neque ſic omnem reipub. cur am abieciſſe videri poteſt: qui etiam dum vel equo vel curru hæret,& auia ſyl- uarumluſtrat, diſpicit ac meditatur, quæ ad eam tutandam augendamq́; pertinent. Perpetuo enim recordatur, ſe principem eſſe, populorum, vt Homerus loquitur, pa- ſtorem: cuius appellationis quæ vis ſit, ob-
ſcurum eſſe non poteſt conſideranti, ad ſa⸗
lutem gregis omnia à paſtoribus, qui qui⸗ dem fideles ſint, referri ſolere. Quæ fu- gere tuam Princeps& Elector illuſtriſsime Celſitudin. non poſſunt, quam non ſolum regius ſanguis,& generoſa heroicæ naturæ ſemina, ſed& maiorum illuſtria exempla&
e edee er ee ce de lre,
—
o,‧—

Mrectex. m adieriſe n h
velecuo veam
præclara ab vltima vſq; adoleſc ẽtia inſtitu⸗ tio ad optima quæq́ue ducit. Quid namque omnium, qux ad muneris regij partes per⸗ tinent, non ſedulo olim inculcarit, fidus ille Chiron, qui adoleſcentiæ tuæ formator ex⸗ titit, virſ vndiquaque doctus, eloquens, & quod familiam ducit, optimus, Dn. M. THOmas Hubnerus, de quo hoc nunc di-
cam parcius, quod qua eſt madeſtia, et ia m
modice ſibitributam laudẽ non agnoſcat,
nedum palpum ſibi à quiquam obtrudi poſtulet. Sed tamen fibras ei cordis inti⸗ mas ſalire non eſt dubiũ, quoties tam egre⸗
gium diſciplinæ ſuæ alumnum in ſummo
pPotentiæ acſdignitatis faſtigio conſtitutum,
& populorum hæreditariorum gubernatio- nem ingenti ſua cum laude& ſubditorum
ſalute adminiſtrare cernit. Non minus e⸗
nim te Marchiæ, patriæ dulciſsimæ conſul⸗ turum vmnes confidunt, quam eorum po- pulorum commoda animo complexus es,
quibus initio virtus te tua, quando Primas
Germaniæ deſignatus es, præfecit. C3 Præuenit

Prxæuenit enim aduentum ad nos tuum pernix illa diua, præclara omnia de paterno tuo in omnes Marchiæ cuuitates affectu, tum verò ſingulari cupiditate in eripienda ex profundo difficultatum harathro, vrbe Francofurto nuncians, In quo quidem mirificè conuenit Celſitud. tuæ cum Illu- ſtriſsimo,& beatæ recordationis, ſocero tuo, Marchione 1OQANNE, heroec lau⸗ datiſsimo& à virtutibus eximijs ſapientis & ſcueri nomen adepto. Qui ſi vixiſſet, ſiue potius viuentis egregios& magmſieos conatus non turbator aliquis euertiſſet ge- nius ambitioſorum& ſui magis quam pu- blici boni ſtudioſorum hominum in hoc abuſus opera, nulli illa hodie ciuitatũ Ger- maniæ, ſiue amplitudinem oppidi, ſiue æ- dificiorum ſplendorem,& ciuium opes re- ſpicias, eſſet mferior. Etenim quibus c uit atem ornatam eſſe bonis oportet, ijs à n atura ipſa abunde ei proſpectum eſſe, ne-
gari non poteſt. Nec enim quis cœli hic de⸗
ſideret llementiam vtpote quæ nullius vn- quam

8* 8 4* 6 O * 1
1 a
* c.— ar, Hwe amplkudcenc
cctluune fingi
hca
Peri, ſaxoſamue quis lles vel pratorum irri⸗
elpingui b. den-
Petent bus accommodati ſunt, vt gi homin is ingenio melius nequcant:
neq; mirum ſit, hunc tam elegantem& per⸗
quam amoœnnm locum Muſas Gratiasque
ræ ceteris ſibi delegiſſs. Mũget luculentam floridam hanc loci facié allabens Oderæe alueus, tantam Dei benignitate cancrorum Eiſciũ omnis generis copis de ſeſe largiés, quantam vix alius in tota Ger. fluuius: idem commeatui& alijs reb. expor
2ortandis ita accommodatus, vt non ſolum
ligna,trabes, aſſeres,& alia ex Luſatia& Vieinis locis copiosẽ ad vrbem deferat ‚ſed
X nauibus quaſuis alias merçes vltra
Setinum

St
en
mnibus patere debet,& peculiari pſis pri- uilegio temporibus VVoldemari Marchio- nis Brandeburgici, ab Ottone duce Po- meraniæ, ante annos 287 in perpetuum ad⸗ apertum eſt, prohiberi. Quam qui litem bonus malam tollat,& Aten illam diſcor- dijs& incommodis mortalium gaudentem vltra Garamantas& Indos releget, optime de illis mereatur,&priſtino eas flori acni- tori reſtituat. Quod ipſum vtriuſque po- puli principibus inclytis in tanta illorum
concordia,& arctiſsimo neceſsitudinis
vinculo facile eſt, præſertim inclinatis nunc codem ciuium animis: quos vel nunquam b diuulſos,
———,———

as malamtolu Kknt & icommossmrar
diuullos, vel poſtquam contentio intercel⸗- ſerat, ſtatim coijſſe fuerat vtilius. Sed&Rä
præterita corrigere non licet,& ſic fato, ſiue
potius decreto in plectendis peccatis diui- no vnius atque alterius hominis improbi⸗
tatem ancillari videmus, vt deplorare ea
facilius, quam conſilio vel auertere, vel e- mendare valeamus. Nunc defunctum eſſe diſtractionibus iſtis,& reliquam tempeſta- tis illius nubem noui huius ſolis exortu diſ cuſſum iri ſperabimus. Inuitabunt i lu- ſtrilsimum principem ad compleqendum hunc ciuitarum Marchiæ ocellim, lauda⸗ tiſsima, quæ dixi, maiorum xeſtigia, virtus propria,& in iſto de mortalibus bene me⸗ rendi ſtudio à multis iam annis vſu confir⸗ mata animi inductio. Quin benign tatis huius ſuæ radios Academiæ huic, etiam non rogatus& tanto procliuius affulgere patie⸗ tur, quanto& ipſe caltior eſt,& vim litera- rum magis intelligit. Conſeruatrices enim illæ ſunt pietatis, vircutum nutrices, mo- rũ magiſtræ, humanitatis vindices, feritatis D hoſtes,

hoſtes, barbariei depultrices: quas cui lu- liani Imp. exemplo, vitæ vtiles e medio tollat, impius: qui nemini noxias premat, ſceleratus, qui bene meren es negligat eaſ⸗ que lenta quaſi morte confic iat cum erga ipſas ſit iniurius, tum poſterorum ſaluti peſsimè eonſulat. Quid n. ſine literis futura Vita ſit? certè non vita, ſed colluuies potius tetra, barbaries feritas, Vaſtitas, rus merũ. Quod cum perſpicerent magnanimi illi& poſteritats memoria dignils. heroes IO- achimus prmus,& ſecundvs Marchiones& Electores Brandeburgici, nullis pepercere curis, Jabotibus, ſimnptibus, alter in con⸗ dendo, alter in amplificando& ornando Muſtri hoc Marchiæ Lyceo; cunus beneficij ſummi& immortalis non modo conſer⸗ uator munificus fuit IIluſtriſsimus& opti⸗ mus princeps& Elector, Dominus 1 Oo⸗ ANNES GEORGIVS, nu⸗ per fatorum decreto patriæ ſuorumque deſiderio ſubtractus, ſed& Halu ſtu⸗ dioſorum publiea aeceſsione noua auxit; b quæ

& pretioſum hoc ditionis ſuæ=sine, vigili ſemper oculo reſpexit, er non etiam ſic emerſere, quæ mumfici euer- getæ curam opemque deſiderent, tam in reficiendis ſacris illis Muſarum penetrah⸗ bus, quam excitanda præmijs docentium induſtria. tiuntun vt viros bonos decet, neque mer- cenarium in hoc gerunt animum: tamen ad alacritatem in obeundo munere augen, dam non parum confent, ſi quæ cuiq́; debe⸗
tur merces, eam& iuſto tempore& non im-
minutam, ſordidamue capiat: hoc præ-
ſertim leculo, quo continua illa annonæ difficultas etiam locu pletis alicuius cenſum
facile exhauriat. Sed hæc principi literarũ
amanti, vitæ perito, œconomiæ non igna-
ro,& à multis iam annis priuatim& publicè
omnia præclar e adminiſtranti inculcare
nihil attinet: qui qua eſt erga Mulas affe⸗ ctione, vltro earũ cominodis conſulet, re-
cordatus gratas& memores eſſe diuas, 4 Qlx
D 2
quæ medicinam poſtulabant, emendauit,
Neque tamen
Qui etſi virtute officium me,
—
3. AA ℳ „.

„quæ magnorum principum merita& præ⸗- clara facta in occulto eſſe non patiantur. Hinc enim Alexandri illius Magmi ab tot ſæculis in Ariſtotelem, Anaxarchum&alios etiam nunc viuit liberalitas? Hnc Ptolo- mæi Philadelphi in literas amor: hinchom⸗ peij Magni in Cratippum& Poſsidonium adhuc cſaret benigniras. Quid de Caio Mario eriam illiterato, quid de L. Lucullo dicam? quorum huius tantus cum doctis vſus fuit, vt domus illius à philoſophis quo⸗ tidie frequentata, prytanei nomen merue- rit. Et quis neſcit Auguſti& Mxcenauis
in literatos amorem dextramq́; liberalem,
T. Neſpaſiani vel ex Suetonio nota eſt in bonarum artium doctores munificentia. Prædicatur Imperator Adrianus, qui non ſolum ſtipendia& frumentum annuum ſed & Cephaleniam inſulam ſcholæ Athenien⸗ Lumſurguns ſit. Quæ Alexander Seuerlls rhetoribus& philoſophis ſalaria conſtitue- rit; quos honores ac munera M. Antoninus Pius ijldem decreuerit: Quanto item Traianus

mi Venm dris em ver, rt Somail ni treqpemata, tem trascs amoremdeumi Laalanl Jel er urnn m anum chäden lxcatur Imp— n nſbrendu&uii almiam nülmbu
—
1 „ *
8 eit
qui Oc 10
Traianus Plutarchum Dionem Pruſieum
in pretio habuerit, referre longum foret.?
.
2 8
Neque nunc dicam de priuilegjs& immui nitatibus à Conſtantino Magne
3
&L alijs Imperatoribus noſtro ordini con⸗
ceſsts; quod illa ipſa cum eerna illorum
prædicatione in omnium verſantur mani⸗ bus. Quinomnes, qm bus aliquid ſani ce⸗
rebri eſt, vno ore fatentur, ſine priuilegiſs& larga magnorum principum munificentia
frigere diſcentium ſtudia, multorumꝗue præclaros conatus ac labores, à principibus
neglectos, cum peſsimo publico interci⸗ dere. Non enim andienduſint Centauri iſti
vires, vitamé ue impendunt, nihil penſi ha-
ſ
½

„Pentes dum diſcentium profectui& omniũ conſulant commodo. Hoc enim qui
Publicohicalinurſlipcndionos seele ar / eete& in co ſunus hactenus ſerlo quot, Priuatæ namque rei cura, otijue ſuauitas neminem ab officij functione a- uocare debeat. Non in os laudabo colle,
as, neque mihi quidquam arroganter tri- Paemn⸗ hoc affirmare non dubitem;, fide ꝑptima& ordine rccto doceri à nobis o. nines ho LEG † inz Partes. Non enim triobolarem aut quatuor pagellarum ſapi- entiam, qui inſcitiæ fucũ verius appelles,
augditorib, noſtris vendimus, equo Xercda- rio vni
2— 7 4.
tes optimis quib. q́;
magiſtris, labore vigili, longo tempore, ſum-
— nerlum. aphiæ campũ raptim tantes: ſed quæ ab ptibus max mis, in florenciſs. Germaniæ,
Galliæ& Italiæ Aca demiſs accepimus, quæ
alsidua lectione auximus, meditatione ac-⸗ curata limauimus, vſu ipſo comprobaui- mus, ca adolelce
2——
aſsidue
ntibus noſtris fideliter&
—
— —

aſsidue inculcamus, veritati magis, quam vel nouitati, vel plauſui teneræ xtatis ſtu⸗ dentes, Hunc enirn qui ſpectet, ſequa- turue, cœcorum ille dux ſit, ipſis nihilo ocu⸗ latior,& tam auditores, quam ſeipſum ſciens volensq́ue fruſſretur. Diuinorum oOraculorum myſteria docti& honi, vt ſimpliciter de alienis ab omni fuco loquar, nobis pandunt viri“, aſsiduitate& fide ſumma, fructuque hoc maiore, quo ipſi& modeſtiores ſunt& concordiæ„ quam in multis Academijs deſideres, m gis ſtudio⸗ lenta apud quos videlicet. tum pollent, quamum nt autem noon vltra, quam pa
b maeh ſadgardem quiſquam etiam ex infimis ita ſtris.abote iskoner mer ſibiue ſordeat„vt ſe ad cuiuſqua
8 marm,d km Ped
„ 2 JEmATE.
luris-

A Iuriſconfulti quando non meri ſunt legu- jei. ſed ab ineunte ætate in ommnnibus bonæ 1
doctrinæ partibus& cum primis politica h
&c hiſtoria probe verlati, diſerti etiam&
vitæ intelligentes, muneris ſui partes cum K
— bono publico& priuato multorum, iĩpſius 1 AAr quoq Imperatoris,& prineipium quibus à 5 6
ſ
1
ſi 92 3 k
eos ſeſe præſtant, vt in erudienda iuuentute
illorum admiremur acumen, in facienda 1
arte experiamur ſucceſſum. Reliquis bonæ n
doctrinæ partibus, qui ſeſe manciparunt, 1
perperuam ofſicij functionem meditantur, 1
& in æquabili ac quieto vitæ genere, ſine 4
magno quidem ſuo emolumento, ſed certa 3
tamen animi tranquillitate perſeuerant; 16
periculo ac viciſsitudinibus tanto minus
obnoxij, quanto ipſi mediocria magis ſ«,
ctantur,

& ſacie adt Decun b ſct pexſamnncin cum admiremt am erperiactr actn drar par do qu ker peruam cfncitmcana- a xouabiac qrpiu,
gno quidemſscemt
tantus neque ambiguo fortunæ ſe ſubij- ciunt arbitrio. Quorum temuitati ſuccur-
ri hoc eſt æquius, quo ipſi ab alijs vitæ commodis magis deſeruntur,& nullam
officij partem negligunt. Sic enim hoc
iplum quod faciunt, hbentius faciant, ne-
que vel ob inopiam profefsionem ſuam deſerant, vel de alio vitæ genece,& loco
cogitent, aut etiam ad ſordidam rei fami
Iiaris procurarionem ſeſe demittant. Qua
qui occupetur; totus vacare Muſis nequeat. Serenum enim,& domeſticis euris liberum eſſe oportet animum, qui contemplationi
ſublimium doctrinarum occupari debeat. His ſtudis vica quoque conſentanea eſt, vt qui didicerimus,& doceamus ipſimet, fru- ctum& ammam literarum virtutem eſſe & humanitatem: quas qui ex earum cultu non auferat, nucleum ille bonæ doctrine nondum guſtau erit, Humaniter ita que noſtra& bon& mala ferimus, vtq́; colla
gas ius eſt, mutuo nos amamus, iuda mus, ſubleua mus-
Quod ſi quid accidat, vt E b multa

multa in vita occurrunt, quod ab amicitia & collegij iure alienum ſit, id radices agere non patimur, ſed maturè abolemus, & diſcordias invidiam, ſuſpiciones& ſimi, les ſocietaris humanæ peſtes quam longiſ. ſimè à nobis remouere ſtudemus: quæ con- uulla ſunt ſanamus, leuicula vel ferimus vel ioco diſcutimus. Itaq; in congreſsibus noſtris mhil, niſi quod amicitiam, ſermonis libertatem, hilariratem& anitnum frater- num ſapiat, animaduertere licet. Neq́; ve⸗- ro alia noſtra cum auditoribus noſtus eſt viuendi ratio: quibus etſi nos viles famiha- ritate nimia non facimus, tamen de moro. ſitate etiam noſtra illi minime omnium querantur. Ad modeſtiam enim ſobriam, & officij cultum non imperio eos ſæuo compellimus, ſed amice inuitamus, ſeriò hortamur, ſedulo ducimus: quorum qui
priuatim nobis commiſſi ſunt interdum
obiurgariones paternas, nonnunquam eti⸗ am ſalium elegantium aufcrant aculeos: non cos dentatos quidem, ſed qui tamen
b“ acrimo⸗

acrimoniæ aliquid habeant, beneuolen- tie temperatum ſucco. Quos qui ſeitè ac- cipere norit, vitam bono ſuo emendent; qui perire, quam ſeruari malmt, eos vel miſſos faciamus, vel ſi grauius delinquant nulla emendationis ſpe propoſita, cœlum mutare iubeamus. Atq; ita diſciplinam hactenus publicam tuemur, ad corrigen⸗ dum tamen ſemper, quam puniendum ma⸗ gis procliues. Pateraum enim eſſe impe⸗ rium noſtrum recordamur, paternos ani⸗
mos; qui nihil acerbum, nihil vindictæ cu-
pidum, præ ſe ferant aut ſpirent. Petulan- tiam tamem quam compertam habeamus non ferimus. Ineptias in habitu& ſi⸗ miles, quæ non magnmi temporis lapſu ſemetipſas confodiunt, ridemus potius, quam vt moroſe eas prohibeamus: maxi- mé in ijs qui alioquin probi ſunt,& dili⸗ gentiæ nobis laude commendarti, Si- mul etiam illud conſiderantes, ita à natura comparatum eſſe, ut in vetitum

ſemper nitamur,& non nemo reperiatur, quipoſt iote rdictum demum in prohibitis mſanire incipzat libertatis, vt ilorum præ⸗ textus habet, amore; quæ tamen licentiæ prauæ verius eſt cupiditas. Quo pertinet illatoties& ſeueré interdicta armorum geſtatio, quæ quamuis à Muſarum caſtris prorlus ſit sliena, ſic tamen placet bellicoſis Germanorum animis, vt grande ſe dede- cus in ſe ſuosque admiſiſſe putent, ſi gla- dium lateri femel alligatum adimi ſibi pa- tiantur. Maxime verò qui nobili loco nati ſunt; hoc ſibi primlegium deberi exiſti⸗ mant; quorum qui per ætatem ſedatiores ſunt ſibimetipſis legem ferant,& quoad in aulas velcaſtra venerint, hac ſibi 2⁹-ονs in⸗ terdicant; qui calidiores inuenta ante an- nos ſeſe gladijs alligant, riſui ſe cordatiori⸗ bus exponant, ſæpe eriam periculo, quando
temere alios adoriuntur& laceſſunt. Longius oratione prouehor, quam con- ſtüneram: non quod*mzie kantopere dele cter, ſed vt oſtenderem, quantum pa- tria bonum in Academia hac, de qua ta⸗ men

Mpernran 11 fol—— alre incioat
ue nadet, arofe Md
veru anen G
.*.
oues K ſcaan urrd
ns it.henacunai
madorum aum nen . G
4
m aer lemelale nn
Nur. Xkumeaiqem
2 bec ſbi wam
R. pomm. Mfel Ter ldmeripis gen tau
K
n vclcaſtra deih ki
41 ½
† 6
men nihil aliud quam quod res eſt, dixi,
poſitum habeat, deq́ue illo non ſolum Illu⸗ ſtriſsimo principi& Electori gratuler, id
quod vere& ex animo facio; ſed& ita eam
commendarem, vt tanquam pretioſiſsi⸗ mum theſaurum omni ope ornandam tu⸗
endamque exiſtimet. Id quod liberaliter
faciet, libenterq́;,& ſecunda omnium ordi-
num voluntate. Nec enim hac ætate ita à Muſis abhorrent viri nobiles, alijque in
vrbibus fortunati, vt auorum noſtrorum
memoria, cum armis& dextra ius ſibi po⸗
tentiores dicebant, prorſus vt Varro ele⸗ ganter olim cecinit: 1 Qui pote plus, vrget: piſces vt ſæpe minutos, CGagnuꝰ domeſt,&o' aueis eni- aut aipiterr: b literas verò corruptelæ loco habebanrt.
Mittunt namque hodie in Academiam li.
beros ſuos viri nobiles, vt excultis doctrina animis, moribusque rarione formatis, ad E res
e

xes pace belloq; gerendas Co inſtructiores
poſtea veniant. Neq; alio in educatione ſuorum ciues ipſi ſpectant, quorum qui in- tra mœnia hanc ſuos intormandi habent d copiam, næ illi, ſi tantum hoc bonum ſu⸗ um agnoſcant,& non pedibus vlero con- n culcent, præ alijs fortunati, feliceſq; ſunt & conſentienti omnium ſanorum haben- n tur iudicio. Non enim hoſpitum tantum concurſu frequentatur& illuſtratur ciuitas u ſed& ædificià& ipfa vrbis facies ſenſim fi n nitidior, commodumq; ex Muſarum præ- in ſentia capiunt ciues& opiſices omnis ge- l neris. Immo, quod dicere intenderam, etiam pauperculi homines liberos ſuos ſine b ir Tena ſin impenſa in poſſeſsioné ſapiẽtiæ & faſtigium dignitatis perducere poſſunt:
quorum deinde gloria non modo illuſtran⸗ b un
tur parentes ipſi, ſed& ornatur patria,& i poſteris nouum quaſi nobilitatis accendi- e. tur lumen. Geminæ enim ſunt quæ ad hanc 6 h nos ſubleuant alæ, ingenij nimirum cultus, V 6
& rei militaris gloria, Cetera vitæ munia ic 1. hilce ſada

hiſce ancillantur& parent omnia: non n iccirco contemnenda tamen, ſed ſuo loco dam aeih& vtilia 8 neceſſaria., Etenim quæ vlus vitæ poſtulat, ipſemet ſibi parare nemo poſsit, quantumuis ille vel ingenio præſtet, vel opibus abundet. Itaq́; ¹* illa& admi- nm niculorum variorum indigentia, quemad modum inpoliticis Ariſtoteles tradit, uni⸗ Krqaenmmi cum eſt& perpetuum ſocietatis humanæ eratenn anae vinculum: quod qui vel labefacter veltol⸗ Sdor, conmaineth lere penitus ſtudeat, idem ſumma imis 1ree en, miſcens totam mundi compagem ſoluere anriquum illud chaos redtcere videatur- & antiquun illud chaos reducere videatur.
11 lmmo, 1
Er quo non difficultates modo ſummas, ſed & clades,& commlſiones omnium ordi⸗ uum maximas oborire neceſſe ſit, Nec enim quantumuis præclara virtus aut do⸗ Etrina etiã de Philoſophi ſentẽtia ſibimet ĩp- ſi ſufficiat, ſi ab externis illis deſeratur bonis, neq; ſint qm inſtrumenta illa vitæ ſuppedi⸗ 2. tent. Vt ut enim quis abſq; his vitä toſcrari V eahtee nienm aobs Dioge- re 4 0u nẽ omnibus VNX commod 185 Olla quadam l tei mcas air ſuper⸗

ſuperbia renunciantem, obducat, idem fa⸗ teatur neceſſe eſt, commodè& iucundè abſque his viui neutiquam polſſe, Vnde namque, ſi vrbe inſtitor es eiſcias, ſi opificia tollas, ſi merc aturam prohibeas aut minu- as, neceſſariarum rerum tibi ſuppetet co- pia? quis prædiorum tuorum fructus,& quæ tuo vſui ſuperſunt alio vel transferet, vel quorumtu egeas, importabit? Har- monia vita hæc mera eſt, certis varijsque diſtinqa& concinnara claſsibus: quarum velſi vnam conuellas, vniuerſam ruere ac diſſonare neceſſe eſt. Quod cum præclare intelligeret Imperator THEOP HILVS, memorabili iudicium hoc ſuum ad poſte- ritatem tranſmiſit facto. Etenim cum aliquando Conſtantinopolin appuliſſet nauis oneraria, mercibus apprime onuſta, Imperater ex arce proſpiciens, cuius ea eſſet per puerum exquiſiuit. Poſtquam verò Auguſtæ vxoris ſux eſſe intellexit, re- cens Syria aduectam, nautas quidquid in naue ſarcinarum ſuarum haberent, ſi ubito
efferre

Aageret laperan Tll
norabihimtrumbxh
tem nanſmit ach b
eer urnn asis
ueri. Quo facto ignem naui iniſci, cama, cum mercibus concremari curauit, Impe⸗ ratricẽ ſeuera inſuper oratione increpans,
Cum enim inquit me Deus lmperatorem
conſtituerit tu me nauclerum reddere labo-
ras. Scito autem mercaturam priuatis ho⸗
minibus eſſe conceſſam, ut cam tolerandæ
vitæ occaſionem habeant. Quod ſi nos præter imperij opes, etiãà mercaturæ emo⸗ lumenta interceperimus, unde nam ſubditi
victũ ſibi comprabãt. Hæc de illo Zonaras.
Quod ſi ſimiliter ſua quiſq; agnoſcamus b na, ijſq contenti falcè non in alienam mit⸗
tamy meſſem, publica minus laborarent,& ſingulorum ſtabilitæ copiæ nullum invidiæ locum facerent reliquum, nullum querelæ. Sed ut ſuauiſsimæ haius harmoniæ ſenſus
in populum,& quotquot etiam e fortuna-
tioridus plebeios animos gerunt, non cadit;
ita eius pulchritudinem princeps& Elector noſter cle mentiſeumus incelligit, cam fo,
F uebi
efferre iuſsit, reliquarum mercium, quæ ad Auguſtam ſpectarent, nihil prorſus mo⸗

uebit, conſeruabit& ſicubi quid luxatum collapſumq; eſt, reſtituet. Hoc enmm eſt cum Hercule aprum Erymantheum om⸗ nia conculcantem ſternere, hoc eſt leonem vaſtatorem domare, hoc monſtra noxia tollere,& renaſcentia hydræ capita reſeta- re. In quadrupedes beſtias pugna leuion quarum ferociſsimas quoq; vel puer plum- peo ſternat globulo, vellacert oſus aliquis acuto excipiat venabulo. Humana tectas pelle nec agnoſcere cuiuis facile eſt, nec a doriri tutum, Quis enim dignitate& po- tentia armatos proceres officij ſine periculo admoneat, quis alios pecuniarũ& prædio- rum vultures interpellet, quis, ſi vel ſortẽ uſuris cumulent, vel quod ali j debitum ne- gauerant, minimo redemptum ſibi de pub⸗ lico ſoluant, iniuſte dicat agitis? maxime cum non deſint, qui aucupia eiuſmodi&
vulpeculæ artes politicam interpretentur
prudentiam. Quaſi vero politicum, verſi⸗ pellem&c iniuſtum, non virum bonum& ab omni auaritia alienum eſle oporteat.
⸗—————.— Sed
—

Sed uti confectari illos animus non eſt itadi- gitum cuiuis patriæ amanti intendere in bo⸗- num publicum, opinor hceat: Cui cumado leſcentia tua Elect. illuſtriſs. dedita, ætas- confrrmatior aſſueta, vita tota ita occupata- fuerit,u: nonſolã omnià in Germania ſapi⸗ entum in te oculos conuerteris: Sed& Alpes virtutis tuæ fama tranſcenderit, quid mirã- ſi optima quæq; de se ſibi patria promittat. Cui enim ignotum eſt, quantis laudibus in virtutis ac doctrinæ ſtadio currenrem iam olim extulerint doctorum huius ſeculi co. ryphæi& bonæ doctrinæ aſſertores optimi, ſenex ille emeritus& nobiliſsimus PErRVS VICTORIyS Florentinus,& eruditione, virtute& meritis in rempub, non minor IoANNES CASELIVS, præceptor meus multis mihi nominibus colendus, Verſan-
tur ſane acclamationes illæ publicæ, ſtolæ utriuſq; ad Celſit,
& epi⸗
tuam aureæ in eru⸗ ditorum omnium manibus, nec niſi cum
orbe ipſo obliterabuntur unquam. cum ita ſint princeps&Elect
Quæx or illuſtriſsime, iamq;

iamq in eo totus ſis, ut qvod vitæ reliquũ
eſt(diuturnum autem id eſſe precamur ſe⸗
rio) id omne patriæ laborantis impertias commodis, nullæ hic meæ partes lunt aliæ, quĩ ut, quod facere intenderã, Marchiæ de hoc, nouo ſapiente& benigniſsimo guber- natore gratuler, Celſitu vero tuæ de imperio
ipſo. Quod ut ſalua religion e, lalua republi,
ca, ſalua Celſit. tua inclyta, ſalua illuſtriſsi- ma domo Brandeburgica, heroũ præ ſtantuũ procreatrice d uſtabile, quietum,& bonis omnibo affluentiſsimũ ſit ita ex anino opto ut ciuem patriæx amantem, principis ſine
fuco obſeruantem, eiuſdemq; voluntati
*
ſubie ctiſsimum fagere par eſt; toto pectore
comprecatus, ut quod ſincero affectu vo⸗
tum concepi, ratũ firmumq; velit, faciatq;, qui ſupra nos negotium curat, imperiorum omnium auctor aſſertorq; Dgvs, ut boni-
tate largus, ita ſapientia perfectus, trinus
K unus, potens ſuper omnes,& ants &⅜ ſupra omnia exiſtens ſu⸗ turuſq́; ſæcula.
s