HISTORIA
DE A
ETLSAACO PaTRIARCHIS ELEGIACO CAaRMINE REDDITA AVTORB
BART HOLCMAEO HVBNERO.
8
fERPHORDIAE ENxCVDEBATVR
Conradus Dreher.
Anno 51, D. LXXIIIE

ORNATISS. PfFrATER ET VIRTV viro Dn. lohanni Pfreundio affini& amico medulx litus caro Bartholomaus Hubnerus
Andide Pierij ſautor gregis, optime Pfreundi Quo mihi vix alius carior eſſe poteſt. Tot tibi pro meritis, per ſex trieterid as in me Collatis, reddam quam tibi pauca vides. Scilicet exiguos, chartacea munera, verſus, Qualia producit dona puſillus ager. Sacra tamen cum ſint,& ab illo fonte petita, Vnde ſalutiferæ vena ſcaturit aquæ, Non ingrata tibi confido futura, canentes Quandoquidem Muſas ſacra probare ſoſen Mater iamq́; meæ talem vis eſſe Camœnæ, Vt vates inter ſie mihi fama ſacror. Conabor, durus faltem mihi non ſit Apollo Nee Necœnates improba lecla negent- Et diuturna trahant vitæ tibi ſtamina Parcæ, Nec citò me rapiat fatifer orbe dies. o littera l bin 9 4
B. V. Vinariæ è lud rie 4 2
—* “*— 6 “ 3 “ 9 8, 4 4 1 r 8 22
8 6 1Sne

carior e—otet extriett* kina mibip* vite monet ala poſilux& t.
DE ABRAHAMO ET IS4A PATRIARCRHIS.
3 Igris& Euphrates, ex vno flumina fonte Nata, ſitam terram trans Babylona lauaãt,
A400
Principis hęc nomen retinens Chaldgęa vocatur,
Ac nigros Ar abum limine tangit agros, Vix eſt argenti vin vlla feracior auri, Et, quas hic vitæ poſtulat vſus, opum. Nec tulit vlla viros regio, ſtudioſius aſtra Qui ſint ſcrutati, ſid ereasq́; domos. Hac de gente ſatus, Tharæ gratiſsima proles, Cogaitione poli clarus Abramus erat. Hic, quia de cœlo monitus meliora, reliquit Natales terras,& ſibi dulce ſolum, Exoſus varias& relligioſior aras Indigenæ gentis, fictitiosq; Deos, Sidonijs petijt vicinas fluctibus vrbes, Inq́; Paleſtinis culmina ſtruxit agris, Diuinisq; nouas erexit cultibus aras, Hoſtia quas vero concidit ante Deo, Sed quia magna fames iſtis ſæuiuit in oris, Niliacas adijt, pinguia rura, plagas. b Nil tunc Aegyptus nili vomere ſcindere ſulco⸗ Nouerat, ignotus totus Olympus erat. Lanigerosq́; greges curare, foue re iuuencos, Et preſſo rabidampellere lacte famem. Traxit ab his animos curis diuinus A bramus, Et docuit ſuperas ſcandere mente domos. Aethereosq́ʒ ſagax curſus monſtrauit& orbes, Et quas adferrent ſidera quæq; vices.
1
Diſfu⸗

Diffuſam per hæe ſuaſit cognoſcere mentem, Noticiaq́; rudes imbuit ipſe Oei.
Explicuit mundum cur pontus ſorpſerit vnus, Machinai; in cineres cur ſit itura noui-
Addidit& prolem poſt ſecula longa futuram. Omnia quæ renouet perdita labe prius.
In quam ſalairi cupientes ponere iuſsie Omnem ſpem, vanos& remouere deos.
Dixerat hæc, ite rum linquensq; Canopica regna,
Paſcua quà Taneos maxime Nile rigas,
Campos, dira, fames prius vnde fugauerat ipſum
Reppetijt, pecoris diues.& auctus opum, Et feciſſet vEbi terræ eum principe fœdus,
Fixit in his greſſus ac habiracla locis. Aſsyriosq́; ſuis impleuit ouilibus agros,
Sic iſte vt caperet vix locus omne pecus.
Tunc primum Deus humana ſub imagine viſus
Creditur, exiles& ſubijſſe caſas. Thariades etenim cum forte ſederet in vmbra llicis ante ſuas Sole calente fores. Tres aſtare viros ſibi vidit,& ocyus illos Talibus excepit deue nerando ſonis: Ioua tui ſi non me ſpernit gratia vultus, Ni dedignaris vile miniſterium, Exiguum famuli noli tranſcurrere tectum, Hic dabitur pedibus, ceu decet, vnda tuiss Bucc ellamq́; noui panis mea porriget vxor, Recreet vt talis pectora veſtra cibus. Grata viris hominis fuit officioſa voluntas, Acad porrectas diſcubuęère dapes. Vnus& hoſpitibus cœpit prædicere natum, SARA ſed hæc riſit nuncia mira ſenex.
Credere

Credere pfura nequit ratio quàm lumina cernunt; Difficilis res eſt nulla ſed ante ODeum. b Naſcitur exactis prædicus menſibus infans, Inq́; ſinu vetulæ vagit agitq́; paer. Spes generis, ſpes viſuræ cœleſtia prolis Gaudia, progeniem ſpesq́; datura polt, In qua mortales ite rum benedictio gentes Aſpexit, gratas fecit& eſſe DBeoo. Fir mauitq́; nouum noua circumciſio fœdus, Quæ dacramenti patribus inſtar erat. Inq́; Dei populo te mpus durauir ad illuds, 1o datus eſt, puer hic cuius imago fuit. Iamq́ bis vndenos Iſaeus vixerat annos, Cum Oeus hæc patriiuſſa ſeuera dedit. I celer, vnigenam tecum, tua pignora, Natum Traduc ad montis, quod tibi monſtro, iugum, Acce nſosq́; ſuper ramos alraria pone, Et gladio nati guttura ſcinde tui. Victima cœlitibus quò fiat is, atq; paternis Mactatus manibus fata ſupre ma ferat. Paruit extemplo monitis ter maximus heros, Proleq; ſuſc epit concomitante viam. Tertia Phæbęos aurora reduxerat orbes, Triſtior Abramo non fuit vlla dies. NMoriaci procul incurrebant lumina colles, Quos camprole ſua ſolus Abramus adit. Quos gemitus,& quæ ſuſpiria fuderit ægro Pectore, vox hominis dicere nulla poteſt. Sæpe patri iuuenis, quid vult cultellus& ignis, Hic cum nulla tamen victima proſtetrait. Cui vix ille, ge nis multo manantibus imbre, Offeret hanc nobis cœlica dextra, referrt. A ii Etiam

Et iam centigerant montis lugubre cacumen, Compoſitis truncis& rogus altus erat. Cum pater hæc;i reſerans nato præcepta Tonantis, Preſsis effatur flebilibusq́; modis: Cara mihi ſoboles, anima mihi dulcior ipſa, O columen ſenij ſpesq́; futura mei. In quo laturus fueram patienter acerbi Quicquid habet varijs vita referta malis, Ni ſuperis aliter viſum foret, atq; parenti, Cuius ad imperium Machina tota tremit. Hic etenim ſibi vult vt tu lectiſsima fias Hoſtia, nunc digitis& iugulere meis. Triſte quidem mens officium ſtupet, horret obire Dextra tremens, ad opus viſcera cuncta pauent, Sed mandata ſequi Diuũm,& parere neceſſe eſt, Neuigitur moueat te nihil iſta breuis, Vita tibi quoniam melior reddetur in aſtris, Nos vbi coniunget rurſus honore Deus. Filius hæc contra: mœſtos cariſsime fletus Mitte pater, madidas quid iuuat eſſe genast Non mihi difficilis ferit diuina voluntas. Durius imponat vel nece ſiquod onus. Sic etenim teneris ate ſum doctus ab annis, Sic animus ſatagit moriger eſſe Deo, Funera ſponte feram, licet immatura videri Luminibus doceas fletibus illa tuis. En tibi ceruicem caput en, totumq́; paratum Corpus, ad officium quid prope rare paues? An ſoboli quiſquam genitor bonus inuidet aſtrat Nunquid in hocpietas non tua crimen habete Cur ꝑrimum nunc verſat eam dubitatio mentem, Cui nocuit ſoxtis nulla procella ꝑriuas
Deſie

Deſine cunctari, trepidatio vana faceſſat, Bripe me tenehris, iuſſa capeſſe Dei. Ex oculis nati patrisq́; vocabula pone, Cedant affe ctus ſunt vbi verba Dei. Victima ceu poſcor, ſic cœlo victima fiam, Nec mihi nec tibi ſors accidet illa grauis Iungere nos iterum poterit melioribus oris, Qui breue viuendi tempus in orbe dedit. æc puer effatus ſimul accedebat ad ignes, Ac obtendebat guttura nuda patri. lamq́ʒ ſenex ipſum ſe vicerat, atq; petebat Oblatum nati nobilis enſe caput, Cum Deus ⸗mborum motus pietate fidet, Alite cœleſti retrahit arma viri. Atq;, hic O cultros inhibe pater, inquit,& au⸗ Deſine progeniem tollere velle tuã,(dar Eſt tua nota fides nunc, ſatq; ꝓbata voluntas, Sufficit æthereo mens ita promta Deo. Eſt tuus Iſacus longo digniſsimus xæuo, Hoc igitur matrem ne ſpoliare velis. 3 Creſcet is in populi ſtellis numeroſius agmen, Dux benedicendæ gentis& autor erit. Dixit.& obiecit gladio ſimul illius hędum, Cornibus in dumis qui quaſi captus erat. Hunc igitur nati vice mactans lętus Abramus Præbuit extructis hæc holocauſta rogis. Ac matri dulcem quondã, ſua pignora, riſum Reddidit,& retulit totius acta viæ. Factus& exemplum fidei memorabile, cunoos 1† Niti ſpem contra ſpeq; fideq́; docet. b⸗ neus Ettenet æternam celebri cum nomine laudem, 6 Sic, vt eitulerint ſecula nulla parem.