HISTORIA
EDILVVIOVN
VERSAE TERRAE, FACTO SVB NOHA PATRIARCHA, AN- NOMVNDI 1,. 6. 5 6.
Autore
BARTHOLOMAEO HVBNERO.

GENBRBE MCTRINAX N IR O 10OHXNNI CHRISTOP HO RO b Fuxio i in VVallenbur g, Conſiliario Henne-⸗ berg Fenſi⸗ Domino& amico dile⸗ ctil B. Hubnerus S.
— Riprolemo ſe uges, dare vina videtur laccho, Carmina qui Fuxi donar amice tibi.
8
11 Sed tamen hic vuis ceu gaudet, frugibus ille,
Sic tibi nil verſu gratius eſſe ſcio: Verſu, nullus ineſt cui liuor,& improbus error, Sed qui cumſacris conſonet vſq́; libris: Aut vitæ normas, vel ad has exempla peractæ Mæonio doceat mollius ire pede. Scilicet Aonios vt6 Sygnus es inter olores, Laudeq́; digna facis, ſic quoq; carmen amas- Quin& Apollineis, quoties non impedit aula, Dauidicos s Hymnos induis ipſe modis-. Pierioq́; canis non inficianda põetæ, Ora NMeduſæis qui ſua tinxit aquis. Nomine quo multis generoſo ſtemmate claris Preæfert te Clario turba dicata Deo, Etvatem vates alij te carmine tollunt, Virtuti merces detur vt æqua tùæ. Fiet id haud dubie Phæbo curante per illos, Venaquihus dulgi plena lepore fluit. Pignus ego noſtri faltem nune mitto fauoris, VI pectus videas me redamare tuum. Tu precor hoc capias, ceu veri munus amici, Eementem potius, quàm data dona, notes- Porroq́; me pergas hos inter habere, camcœnis Quitecum Eanunran clarins; eſe nihil.
CLARISS.

IN 88”
(amic E,
4
nat am= bi
tim vi rah,
udet, 1 Wilt
tius eſ Ad improh= nh.
netvſq iw.
empla A ire ped ater ol=
oq; camums
nimpe Ah iis ipſè r-iii poetx,
mit a9
ſtemm a
2 29
ante 9
Sed t
IISTORIA De Diluuio vniuerſæ terræ, facto ſub Noha triarcha, Anno MundiI. G. 5oh..
IAm Patriarcharum ſoboles immanibus auſis Cœperat à proauis degenerare ſuis, Contemtocq́; Deo diuini non memor ortus, Crimina ſepoſito tetra patrare metur Cum pater Omnipotens ſceleratam perdere gentem, Omneq́; viuentum vellet inorbe genus, Ignotosq́; prius cœlo demittere nimbos, Et pluuijs terras accumulare nouis. Irarum ſtimulos delicta nefanda mouebant, Et ſcelere impietas fœta ſubinde nouo. Magnaq́; peccati moles prægrande flagellum Poſcebat, vires exuperabat onus. Non tamen exeruit bilem, fatalibus orbem Nec citò deleuit, ceu meruiſſet aquis, Ante rudes terras docuit ſed vate fideli, Lamechidemq́; Noham pro monitore dedit, Qui cladem inſtantem monſtrans, vicinaq́; fata, Placato ſuaſit crimina flere Deo: Hortatorq́; fuit, vetitis vt parceret ætas Fæda libidinibus, poneret omne malum, Et meliore via viræ decurreret annos, b Nec deſperaret de bonitate Dei. Eſſe graues homintreferebat Numinis iras, Er grandes pœnas facta maligna ſequi. amen& facilem conuerſis eſſe, relicto b Crimine, qui ſtudeant rectius ire, Deum. 2 Vellecq

Velleq́; nullius interitum, modò deſinat ipſu m Perdere ſe, leti vitet& ipſe viam: Ac, ob promiſſum quæ ſit clementia ſemen Obuia credenti, non didiciſſe neget. Talia viginti luſtris& quatuor aures Implebant populi, regnaq́; plena malis, Vana putabantur ſed ſomnia, dignaq́; riſu Fabula, quam ſereret deſipiendo ſenex. Sic animos hominum cæcus deceperat error, Sic dementarat flagitioſa venus. Inſtabat monitis tamen, excidiumq́; futurum Cantabat pleno præſcius ore Noha. Atq; Dei iuſſir pariter contexere vaſtum, (Dicta manu teſtans) incipiebat opus:
Quo pecudum volucrumq́; genus, ſtirpemq́; nepotum
Clauderet, effuſis vt remaneret aquis. Clarus adhuc radijs fulgebat ab æthere Titan,
Cum nouus aptaret ligna reciſa faber. Nec dum fatales tellus cognouerat imbres, TPramite currebant flumina quæq; ſuo. Iugera prouentu ridebant, ſemina culmos
Curuabant, frugum pondera denſa pyros-
Ludebant virides animalia tuta peragros, Gramina tondebant, vnda ſalubris erat.
Improba nec cæſis viuebant ſecula tauris, Terra alimentorum cuiq; ſat vna dabat.
At cum ſecurum gens ducere pergeret æuum,
CQumß Deo petulans ſi perneret omne ſacrum:
Ingred itur cum prole ſua caua ſcrinia vates, Inſequiturq; virum cum pare quæq; fera.
Ola

3
ſevim erset leiſen 3 plen Mi, digc ſpiend aa eceper oh,
à venut
iumq; m sore Nir
ere vaſt■ dcipied, ur nu ſt enarn meretim. b ethe— itg a reciſ en gerat ii ⁴e in qut To⸗ nina cuſ derad R Ppc tz perit* daſalu tera xcula ti., sſitvn m. erge m meret e ſcrini 5
Oſtia clauduntur diuinitus alite miſſo: Nulli, ſi ventos demſeris, arca patet. Continuò piceis velatur nubibus atr, Nimbus adeſt, reboans mugit vterq; polus. Vnqdiq; cæruleus ſupra caput imminet imber, Toto tempeſtas æchere multa ruit. Omnia panduntur fluuiorum clauſtra, nec vndas Neptunus ſceptro iam cohibere poteſt. Ipſæ puniceis trepidant Nereides antris, Et furit emiſsis fratribus Hippotades. Tum primum pauidos animos circumdedit horror, Et gemuit ſciſsis impia turba comis. Diſcurrunt miſeri per rura hinc inde coloni, Palantes properat cogere quisq; greges, Et ſua concluſis ſtabulis armenta tueri: Sed curſus inhibent æquora nata virũm. Fruſtra ſollicitant matres balatibus agni, Pignora nequicquam parua capella vocat. Nerea concipiunt cum ſummis turribus ædes, Nec quenquam ſeruant culmina celſa domus. Pars equidem quercus ſublimes ſcandit,& ornos Aẽrias, prodeſt ſed fuga nulla reis. b Inſequitur Neptunus eos, ſeu tecta domorum, Seu turres, montis ſeu iuga ſumma petant. Pectora fœmineus grex tundit, pignora matres Deffent,& matres pignora, ſponſa marem. Natorum patrumq; ſonant lamenta per vrbes, Per vicos, per agros, per loca cuncta ſoli- It clamor cælo, ſed fruſtra, namq; nocentum Suffocant ſexas ventus& vnda preces.
A 3 Obruie

Obruit& lacrimas moles ſublimis aquarum, Et cum voce manus deſicit, atq; perit. Iamq́; ſuperfuſum terras abſconderat æquor, Montes& campi nil, niſi flumen, erant. Quæq; prius fuerant excelſa cacumina, vallis Fiebant, omnis ſede carebat auis: Vdaq́; iactaſſet cum multum brachia fruſtra, Lapſa necem medijs ore trahebat aquis. Bt ſic interijt, vitali quicquid ab aura Fotum per mundi climata lata futt. Sola ratis Nohæ ſeruata natabat in vndis, A TFtach ſpernebat Tethyos vna minas. Et licet ad Zephyrum iam, iam raperetur ad Burum, Nunc Auſtrum peteret, nunc Boreale latus: Attamen Armeniæ tandem veſtigia fixit Rupibus,& Portus eſt quaſi nacta ſuos. Namq; recordatus Nohæ, pontoq́; volantis Cymbæ, quæ brutis ibat onuſta, Deus, Ht freta ſecluſit, rapidasq́; cõercuit vndas, b Auras ficcantes& ſola lata dedit. lam iuga tollebant igitur deformia montes, Multaq ſtillabat guttula fronde noua. Ramis hærebant, alto velut æquore, conch x, Reptabatq; cauis cancer in arb oribus. Conſueto rurſum prodibat lumine Phœ bus, Condebat vultum nec va ga luna ſuum Cum noua Lamechides contemplans ſecula munqdl, Extulit eſpecula, Iætus& ipſe, caput. Telluremq́; videns, ſalue cariſsima, dixit, O hominum nutrix, o pecuqumq́; parens:
Infiata

eſtigas uaſi ma= toc; vg ti onuſti Im, rcuit 1, atadec— rmian 89
Inſinita tuo quæ geſtas pignora tergo, Dotibus& paſcis tota benigna tuis. Sis iterum mitis precor,& ſiccare, capaci Suſtenta facilis noſtraq́; membra ſinu: Progenie mq́; tuam, pelagi tot caſibus actam, Suſcipe, defeſſum tu recreato pecus. Gramina da pratis,& fructus ſuffice campis, Fac ſiluis redeat, quod fuit antè, decus. Et tu ſumme pater, qui nutibus æthera torques, Legibus antiquis fac nouus orbis eat. Deſinat hie cœli furor,& maris aſpera finem Bella habeant, patrij nominis eſto memor. Redde ſuis ripis errantia flumina, preſſos Littoribus fluctus: comprimat ora Notus. Sic tibi nos laudes cum poſteritate canemus, Sic aris dabimus candida thura tuis. Dixerat:atq; videns miſſam redijſſe columbam, Recluſamq́; ſuam cœlitus eſſe ratem, Exiuit tota cum ſtirpe, pecuſq́; reductum Reſtituit, dudum quos adamarat, agris. In ſiluas abijt fera, pennis ales in auras, Et ſobolem genuit mox genus omne ſuam. Ipſe ſed humani generis pater alter in orbe, Inſignis canis& pietate Nohas, Extruxit, grati monumentum pectoris, aram, Obtulit ac in ea plurima dona Deo.— Cumq́ß foret Domino fragrantia dulcis odorum, Inq́; fide factum rite placeret opus: Et Nohæ facili benedixit numine, prolem Eius& in multas iuſsit abire tribus, b 4 Impleri

Impleri poſſent alijs quò rura colonis, Achominum terris ſurgeret ordo nouus, Promiſitq́; ſimul, firmauit& iride clara, Quod mundum poſthac perdere nolit aqua, Hunc igitur quoties in nubibus aſpicis arcum, Illuſtris ſpecie qui tricolore nitet: Diuinæ toties iræ memor eſſe memento, Tempore quam priſco præterijſſe vides, FEt ſimul in mentem veniat tibi gratia præſens, Qua ſola mundi machina ſalua manet. Sic dubio procul ex animo tua crimina flebis, Et culpæ veniam corde dolente petes: Sic pietatis eris, ſſic relligionis amicus, Sic hanc hiſtoriam non ſine fruge leges.
FINIS.