NX X 8 S X X in N 650 N ☛ᷣ̈ N 3 8 S 1 Ne 53G ſ ‿ F 8 K N e R VE NasakiaAnktAehAtänknlensiEEAANAHMMNIMIMNNMIIE 5. Bn 4 3 88 Wtrrdatrhi 3 NGffch I 2— 7 — — 8— VTE Sll A.— L VI ——— Il ge—— ad VEEEEEIIx— ⁷ 4 —,— 8 1 5 7 ö“ — CERMANICORUM,. AVGVSTKA HENRICI I. Aucupis. SHONIS II OTHONIS III. HENRICI IL Sancti. CVM INDICE KRERVM S MATERIA. EY M NECESSARI9 EDENTE DIETERICHIO, 1 HISTORIARUM& GREÆC LINGUFf IN ACAD. GlESSENA PROFESSORE. 26)**(0 Ex O flficinà Typographica JosEPHI DIETERIGI HAMPELII Academ. Typograph. Ordinar. Anno 65. 22 CLAII A=E — 4—-— — 4 8 4 8 44,1,44,444 444½ ½44444 ½α ½½ ½ ½ AEC 47 f VIRTVTIS MINEN- T182VIE FROBITATI4 VIRO. In F rancofurtonſ Emporio pri- marii Ordinis NEGOTIATORI 8 4 1 3 8*— e—* 7 5* 3 K 8* 1 8 — 1. Vn Orr nar, Virtus& Dignitas “ tua à me exegit aliquod amoris mel 8 1 in te ſignum, non tam quod ſangui- ne juncti ſumus&patriâ, quàm quod tuo Nomini, Famæ, Honori, Feli- citariqque præcipuè deditus ſum, multis ctiam abs Te beneficiis laceſſitus. tuus amor mem oriaque tui quotidiana requirebat Meus ille in Te perpe- curam aramn 1 mebene thicont oplan amfelic aotjn iveralit lusln. nbs nolt b aumnr AMexc ackuse nemoli lhe kcc Abel rienoſt mum. pueint gellett delmar parle mpl Tignitas Iocris mel dangu- srnquod 1 r1, Feli⸗ amabs J pexpe- Duirebat cutam DEDICATTO. curam aliquid conandi, quò pro tuis plurimis erga me beneficiis gratus in Te eſſe intelligerer. Omnia tibi contigerunt abunde, quæ in ſummo Mercato- re optantur bona, nihil tamnen æqus extollit glori- am felicitatis tuæ, quàmeximius tuus in literatos amor, incredibilisque tua in Scholas& Eccleſiam liberalitas, ut in Te videatur vivere genius magni illiusin Evangelio laudati Mercatoris. De ordi- nis noſtri hominibus honeſtiſſimè ſemper ſen ſiſti, quamvis mercaturæ te tradideris felici acceſſu, ſed ex Mercaturâ tuà Mercatus literarius tam egregiè zuctus eſtut hactenus inter eos, qui ſtudii tuiſunt, nemo ſit repertus, qui majora beneficia Haſſiæ no- ſtræ Eccleſiis& Scholis exhibuerit. Teſtatur id Alsfeldia, Patriatua, erga quam in duriſſimis Pa- triæ noſtræ temporibus geſſiſti vers paternum ani- mum. Illa Urbs Haſſiæ noſtræ quanta bellis præ- cipuẽ inteſtinis mala tulerit, quamque heroicè ſe geſſerit, dudum Interpres fuit Candidiſſimus Win- ckelmannus. Quanta munificentiæ opera in Urbis patriæ contuleris gremium, parietes& altaria Templinuper æ dificati teſtãtur,& integrâ Epiſto- —— 1— 3 1 8 1 3 3 ͤ—1ł—0ſſſſſſſſſ. v“ ——— ö 3 Ia mihi aperuit amicus noſter communis Happe- lius, Eceleſiæ Antiſtes meritiſſimus. Animum tu- um liberaliſſimum Eccleſiarum& Scholarum varii alumni multoties benigniſſimè ſenſerunt, dqque benefccium agnoſcent omni tempore. In luctuoſiſſimis& ferè conolamatis tem poribus bellicis, dum animam ferè ageret Haſſia noſtra, in- ter militum ſtrepitus& continua latrocinia Do- mus tua aſylum fuit Conterraneorum tuorum ſer- vaſtiq ſæpe Patriam tuam, inter extremos fluctus procellasq; horrendas miſerè periclitantem, ma- gno cum nominis tui gloria& multorum falute. Meruiſti eo nomine optimè de Eceleſia deque Li- teris non tam provehendo quàm nutriendo,& bene mereri nondum ceſſas, ut inde E vergeta ſive Benefici nomen optimo jure merearis. Mercato- ribus ſiani nus erga Eccleſias Scholasq́; beneficus, cum Mercatura habent animnam ſobriam, tempe- rantem, ſapientem, adeod́; per eum affe ctum iter ad æternitatem parant.§ animum converto in Te Tuiq; ſimiles, imò in Vrbes, quæ emporiis atq́; Merxcaturaâ ſibinomen faciunt, non poſſunteæ ſatis lauda- / * an. Pdari lrerari Hambt Kalbi ele& heant Grec Dei& adconn iemd lIkerar elemg Ferſan berg kranc obmem m nicus. ans enſts! — 12 naphe b 1 mum m. t larum aserunt, An pore. Woribus aſtrain⸗ 1 mdiia Do- — umſer- 10 fluctus 1n, ma. rae falute. Hqueli. nlo,& etefive A ercato- mellcu,, Eitempe- „ um tter ra'erto in Drisac; t eæſits huda- DEIDICATIO. laudariob beneficia, quæ praæſtàt Eœcleſiæ& Reip. literariæ. Magna& illuſtria liberalitatisexempla, Hamburgi, Hafniæ, Lubecæ, Amſterdami, Ulmæ, & alibi obſervavi, ut toto pectore gaviſus fuerim, eſſe& verſari paſs im pios Mercatores perpluri- mos, qui pietate& omnis generis virtute Eccleſiæ Dei& Studiis doctrinarum dulce hoſpitium præ- beant. Olim ex tota Afià& Europa Corinthum, Græciæ quondam florentiſsimam Vrbem, quaſi ad commune emporiũ, Mercatores confluebant; idemque locus nobilis fuit, non tam opum, quàm literarum humaniorum ſtudiis. Nobiliora nobis exempla ſunt, quando in oculis totius Germaniæ verſantur Urbes Emporiorũ celeberrimæ, Norin- berga, Hamburgum, Auguſta, Amſtelodamum, Francofurtum, quæ maximã confequuntur famã ob merita in Scholas& Eccleſias inſignia. Empo- rium Francofordienſe, tanquam nundinalem quã- dam Mufarum Academiam, commendavit Hen- ricus Stephani, Gallorum decus in mortale, lau- dans prudentiam magnifici Senatus Francofordi- enſis in convehendis mercibus non tam Mercu- b( z 3 xiali- DEFDICATIO rialibus quàm literariis; Galliq́; illius elogio, hæ Muſarum nundinæ Athenæque Francofordien- ſes cum Mercurialibus ipsàâ copiâ certant, ſibique nomen pariunt. Dum variè commendat Hollan- diam Italus Johannes Baptiſta Caſalius, ad Merca- turam tandem venit, dicens: Arbitreris orbis po- tiorem partem in illam terram migraſſe; ita quid-— b quid uterq́; Indus, Arabs, Tagus, Nilus, Tiberis, Da- nubius, Rhenus, Thameſis, Moſchus, Iber, Sequana diwite produxit ſinu, quidquid Occano toto, Inſulis- que omnibus natum, furmaſſe in Hollandiã ideas. Arbitramur iis in terris Nundinas Muſarum cum Mercurialibus Mercatoribus copiâ& affluentiâ certare, atque eis eſſe ſuperiores. Magnà meâ cum voluptate, nec minori cum admiratione, contem- platusi pſe fui Batavorum varias merces, vidiq́; ſpe- ciem illam ſummorum& in re literarià præcellen- tium Mercatorũ, Salmaſiii, Riveti, Heinſii, Scrive- rii, Cunæi, Voſsii, Lempereurii, Boxhornii, Dieu, Epiſcopii, Barlæi, quorum omnium inſignem hu- manitatem fui expertus. Non in opibus, nec in di- vitiis, aut ſecuritate commerciorum poſita benòè a- gendaæ Nroca LTArb, fLnas s u pl ſem bhusini elunt adcalr portet Inliter malor diocti catorl ifuer eo— hr 1 biqus V alollan- hlerca- 4N bi⸗ po· a quid. rn Da. 1 aquana Sln ſuli- didea, ramcum ir uentia irnea cum 0 ontem⸗ 41 lichſpe. cellen⸗ 1 Scrive- n Dieu, ( em ho em hu =rcind =bener- gende SdSEDITCATO0 gendæ vitæ ratio, ſed in eis magis ſtudiis&Xactioni- bus, quæ futuram immortalitatẽ pollicentur. Hac cogitatione Caſpar Barlæusilluſtre Amſtelodamé- ſium Gymnaſium non melius auſpicia ſumere ſua poſſe putavit, quam ſi inauguralem in ſolenni Pa- negyri haberet Orationem de conjungendis Sapi- entiæ& Mercaturæ ſtudiis, in quà præclarum dedit teſtimonium Amſtelodamenfium Urbi. CQmaAm- ſtelodamo paria facit Hamburgum, ingentis gloriæ Urbs, Scholà& Gymnaſio, Doctoribus& Profeſ- ſoribus, Bibliothecis, aliisq́; ſapientiæ inſtrumen- tis affluens. Ob hæc& alia laude digniſsima exem- pla ſemper ego alienus fui ab iis, qui Mercatori- bus iniqui ſunt, eosq́; traducere ſolent. Utin o- mni ordine, etiam literario, abortivi ſunt, ſic nec deſunt in ordine emporicæ ſocietatis. Si quis v. calculum rectè ponere velit, hunc certè fateri o- portet, vix ordinem eſſe, è quo majora beneficia in literarium ordinem fuerint derivara. Non me- diocriter ipſeEgo accẽſus ſum ad ſtudia ex Mer- catorum humanitate. Quàm mihi Hafniæ de gẽ⸗- tifuerit addictiſſimus Fingerlinus; quàm bene⸗ VOIS DEDICATIO. b volus fuerit Francofurti Kornmannus; quàm Hamburgi commodus Becce volo alienum; meumq́; memorem& gratuma- nimum approbaturus, etiamſi pares meæ volun- tatis effectus non ſequantur, mitto nunc adte, feliciſſime Kornmanne, munuſculumlevidenſe literarium, cujusmodi ſolet dariab exi guæ do- ctrinæ homine, in quo velim te ſpectare, non quod tua humanitas& virtus poſtulat, ſed quoc charta exhibet, gratà papyro ſervatura memoriã beneficiorum, quibus proſequi ſoles literatos, . 1—.„ 3.— ⸗ maximèq́; eos, qui propinquitate Tibi devincti ſunt, in quorum numero me poſſum profiteri. Aliquo modo ut poſſim gratiam referre, quantũ in me eſt, inſcribere volui tibi, Ampliſſime korn- manne, hoc quicquid eſt laboris Cæſarei, imteſti- monium eximiæ tuæ inme omnesq́; Haſſiæ no- ſtræ literatos humanitatis. Interim DEO, qui nos agit& verſat, Te Tuosq́; commendo. Mün- chio noſtro& cœteris Amicis f alutem. Gieſſe cx Muséo noſtro, An. u. pc. xvi. Prid. kal. Mart. lerus, quamalibi alii voluntate ſuà promti, non operosè dicam, ne videar adulari, id quodà ſimplici animo meoeſſe Con (enu hNkaleun manus mantam ſeba qarete Vunk atgü hlt aul ous . Gelluat I 2ie dum 4 am, ne 1 1 eoeſſe aMtuma. 1Evolun- 1 I. adte, 1Sidenſe uæ do. dr. hon ut dquod raemorii 2I teratos, 1— evincti E ofre t=quantũ Aekoro- =imtefti⸗ Eſſiæno- 1= O, qul 0. Mün- Cielle =. Man. 6e. Bess wePe e „9e3,32ea 9e⸗ HENRTCUS AuCE 5, STEMMA TIS SAXONICI PRIMUS; Retenſente HEINRICONA BüNAUV, Eur MISNICO. K N tone, Duce Saxonix, ma- b N 4 tre Luitgarda, Imperato- ris Arnulphi Eillä. I, Saonie Hiſtoriæ monumenta qui evolvunr, animad⸗ vertunt ſtatim intricatum eſſe ſtemma inclytum Wiri⸗ kindæum; nec impedir tamen, quò minus witikindus ilte magnus magno conſenſu celebretur generis per Galliã Ger- maniam& Italiam, varii auctor, qaamvis res auctorum opi- nionibus diſcrepans ſit; aſt ira obtinet, ur gaudeant familiæ quærere ſuã glorià,& auctorare ſibi ſtirpem, vel ex magno W itikindo velex Carolo M. Sic Saxonica potiſſimũ ſtirvs faſtigiũ in domo w itikindi ponit,& extorquet quaſi è fa- ſtis dies avitos ſtem̃atis. Superfunt ver è paucula monumèta, ex quibus familiam resq́geſtas« itekindi elicere poſſumus, cujus Herois tamen ſanguine prognati feruntur hodierni Galliarum Reges, aliique magni Principes, qui genus hinc b A ſuum SAscrrunex ſtirpe Wite-Vl.. 1 chindi Magni, Batre Ot-'"rater. „ Henricus luum multis genealogicarum ſubtilitatum ambagibus ſoli⸗ citè deducunt. Sex ſanè ſtirpes illuſtres deducunturà Wi- tichindo per Eliam Reuſnerum, Hiſtoricum Genealogicum valdè gnavum,& quidem. i. Duces& Imperatores penuntur Faxonici, unde prognati Duces Bavariæ, Sueviæ& Carin- thiæ, Euucleat. Stemmat. witichind. à p. 13 ad p 2853 in ge⸗ neal. Raſil.p. 260· ad p. 268. deinde 2. Comites wethini, à qui- bus deducuntur Marchiones Miſniæ, A p. 25. A p. 56 5 Ge⸗ neal.p. 269 ſeqq.· tertidò Capetina familia Regum Franciæ 4p. 56. ad 108. quartò Comites Ringelbeimii& Oldenburgici, unde hodierni Reges Daniæ& Norwegiæ, Duces item Sles- wici& Holſatiæ, A p. 108. 4d 122. quintò Marchiones Mom tisferrati 4p. i21.ad p. 126.& demum ſextò Principes Allobro- gum Sabaudiæ p. 126. ad libri finem. Fæcunda ſanè Domus, ſi fons& origo ſecurè haberetur; eximiumꝗ́ue in modum hinc ornaretur Domus Saxonica, unde ortum ſuum habet Heuricus Auceps; nam wirichindi illius, Regis primùm& deindeubdicato titulo regio, Carolo ſic jubente, Ducis Ma- gni Nepos fertur Ludelphus, Gandersheimenſis Collegii (Stuiffts zu Gandersheun) anno 842. fundator,& ex Ludolpho recenientur Pronepotes Bruno conditot urbis Brunſvicen- ſis, ix νενμαε dictæ;& Tanquardus, qui Eccleſiam cathedra- lem S. Blafii Brunſvigæ inchoavit, Poſt quos, neſcimus fers quo titulo, ponitur Frater Otho, Dux iAngria, Weſtphaliæ„Co- mes Haſſia& Thuringia, Pater Hentici Aucupis, quem ferunt Ottonem duxiſſe Luthardam, ſotorem Ludovici, iliam At- nulphi, Imperatorum, cum qua genuerit quatuor Filias, Luiigardim, Richardim, Babam& Odam: duosque Filios, Brunonem& Henricum ucupem. Speciem aliquam te- ſtimonii præbeat Johannes Nauclerus, Academiæ Tubin- genſis olim Cancellarius, qui Generat. 311f. s7. ſcribit: Faxo-⸗ num præcipua eſt in Germaniãâ Nobilitas,& ex Saxonicæ gentis ſtirpe vir permagniſicus egreſſus eſt Lutholdus, qui habuit duos ftοεᷣ Bagonem& Otthonem, 7uerum wajer Drunocuum Sene 3 eus Luim viu Luita 4 minuxofir Ni flüs mo um yipult uſcvit eiti ut ali t Roldan aum teſtan guſuſt Lanub. Ottoni gens Nadma. aionem auemeliot lLuuulpbus kaanea. amr 12 V 2 boode ſoh ¹ enealogicun **res ponunm =nir à Cati 255 G in Ga. 1 reihiniaque 4p 6;8d. =n ktancis 1=Adenburgio à— ces itemét. 1= hiones llu 1 iippes Allobur crmnlane Domuy dmne in modam (b=m fuum hber s— zis primume u te, Ducis Ah h ⸗ eoſis Colle 8.=— ex Lodolpb s Brunlricen I iam cuheäte uneſcimus tei . eſtphale, C n,quemfenu ici, Kliam 49 * uatuor ila 4 10sque klloh 6E i aliquamie 4emic Tülü- „— ſcribit: La axonice an 1 Ai habutan ==r Bruno A umura W V 3 ½ Auceps. 3 rotius Savoniæ Ducatum adminiſtraſſet,in Dano: duxit, ibiq;, occiſur Fratri Othoni Dacatum reliquit. His erat ſoror, no- mine Luitgard, quam Ludovicus k ex:filius Arnulphi Impera- toris, uxorem duxit, ſed non diu vixit, qui Ludovicus cum ſi⸗ ne filiir moreretur, fattum eſt, ut omnis Francorum e& Faxe num populus Otthoni vellet diadema imponere regni, jaod ile recuſavit. Otho verò generavit Henricum I. de ſorore Ludo- vicip ut aliqui ſeribunt, tertii. De ſorore Ludovici conſen- tit Huldaricus Mutius, Chronici libro duodecimo: Heuri. cum teſtantur hiſtoriæ originem geueris habuiſſe à Carolo Ma- gno, fuiſſe enim matrem eru, ſororem ultimi Regis ex preſapid p. 94. 3 Caroli. Idemque repetit paulò poſt: Henricum Saxonem J.25. Ottoni genuit ſoror Ludovici III,(alias IV.Yſi hæc ſcribentibus credimus. Fabjicimus nunc rude aliquod ſchema in ſpe- Ctationem(verbo Flori utimut) vulgati ſtemmatis, hiſtoriæ- que meliorem obtutum. Ludolphus, Saxoniæ Dux, ejusque uxor Oda, Oſtro- franca. Gandershetnii in Collegio àſe fundato ſepultus u⸗ na cum Uxore. Ejus Filii ſunt. i. Bruno, Urbis Brunſvicenſis conditor. Obit 876: bello contra Danos, obrutus aquis cum omni exercitu. witech. i. Ann. p. 6. 42. Egbertus. Dynaſta& Marchio Hercyniæ. 3. Tanquardus.— b OTTO, magnus dictus;cuiFilius, ſtemmatis pro pagator, naſcitur, HENRICUIS. Auceps, qui fratribus duobus, Ludolpho& Thancmaro, defunctis, totius Saxonte Du- catum aacepit, teſte Witichindo. Ei naſcuntur ex p. 7. Mechtilde A 0Trro. d. — 8 3. 8 ₰„ 5— 6 1 1 3. Jax. 4 Henricus OTTO I. lImperator. (Ludolphus Sueviæ Duxr. QOtio, Dux Sueva. 84.„ 4 ſtitutus. 1[015 II. Imperator. 1 OTTO III.Imp. 141 V.dictus, ab agnato Ottonel 42 Dux.* 8 b Henricus, Dux Bavarrc. HENRICUHC II. imperater. Bruno, Marchio Saxoniæ, Dominus Bru X (pultus. II. Uxorem haber primam Hauburgam, Mon (Bruno, Pontifex Romanus, Gregorius Il.con- Eecardut, Saxoniæ Marchio, æmulus Henrici II. Imp. cæſus ab Hermanni 4 8 dBillingi Filiis Benone& Lothario. 3 4 Henricus Rixoſus,(der 3aͤncker) Bavariæ& Saxoniæ 4. Brunſvige [BRUNO, Archiepiſcopus Colonienſis, qui obiit A. 865,Colonia in Monaſterio S. Pantaleonis ſe- ialem ſecundam Mathildam, filiam Theodorici, co- mitis Ringelheimenſis, ex quàâ ſuſcipit Filios Filias tres, Ottonem, Henricum, Bruzonem,& quinqdue. 3 To. 8 4 natam, è quà Tanquardus naſcitur, Annalium Seriptores memorant Conjugem Hatbur- gin ex familia Comitum Altenburgiorum, Patre Ebeovino Eam quia duxerat Vit- ginem Monialem, tanquam religionis voto majorl obſtri- Ctam, authoritate Sigismundi, Halberſtadienſis Epiſcopi, 4. dimittit, de quôò Crantzius: Primam conjugem accepit Mo- nialem quæ ei genuit Tanquardum, quam quia habere non li- Stbat, remiſis Aenaſterio;& accepit Filiam Thtodorisi, Comi- fit ds 3 Onuem⸗H vuan b⸗ udbenequ A eeleiid Chnſ. Dnin poum bee aaralcicul ri ſanluut inen 6 NVn dui luunafi Nruiihu fun. 5. ile witic nplicita marllrpe monis a vii dLs Frat Nruullu DucbVVI (aralum. diLauyra u hleche deem t Nni lana extadem, 44 6. 1 haddt fem)g. b Um pune h tiAs, Gregotie 1 Arone llcan 4 Archio endu — 2b Hetmauu 1r X Lochala Ornus Drunſiig 9= enſis quichi d.— Pantaleoauzſe 2,, Moniaken Kodorici, co uſcipix bile nem, R kil cfuzem HNa- ¹ atre Ebeona a duvxetat N h emajorl obie r Inſis Epleni =u acctpit 4 — habere un- „=odorit“, Cm uu Auceps. 41 8. tis de Ringelheym, antiquæ Jaxonum nobilitatis, que illi genuit b Ottonem, Henricum, Brunoldum, Mathildin, Richam, Hade- wigam, Garburgam. Altera uxor Mathilda ve] Mechtildis, pia beneq́ue morata, cujus pietatem& zelum religionis la- te deſcribit Lupoldus de Bapenberg in libro ae Zelo vet. Chriſt. Principum in religione, cap. 13. fol. 19. 20., quod e- logium brevifaſciculo comprehendit Wernerus Rolevincius in Faſciculo Temporum ſcribens: S. Mathhildis Regina, cla- ret fanctitate,& ſupra moduns humilis& miſericors, quæ totam ſtirpem Saxonum ſud nobilitavit virtute. Haæc poſt obitum Viri diu in viduitate permanſit,& Mouaſteria& Hoſpitalia plurima fundavit: in adver ſis patientiſſima, in orationibus ita pervigil, ut totum Dſalterium ante matutiuas exſol uere ſolita ..„ 5. 6 4 fuerit. Sic illa Mechtildis ſtemma fuum, antiqùum& no- bile w itichindicum, virtutibus diverſis condecoravit, nam f.69.⸗ * ſimplicitatis generoſiſſimæ(cum Vellejo loqui licet) Regi- 2.125. 5. na ex irpe magni witikindi Saxonis deducitur; id quod te- ſtimoniis antiquioribus monſtrabitur. Coætaneus Feri⸗ ptor witichindus Saxo de ejus proſapia, de Patre& Eratri- bus: Erat ipſa Domwina Regina, filia I hiaderisi, cujus fratres erant IVidekind, Immet, Reginbern:& hi erant ſtitpis magni Ducis VVitekindi, qui bellum potens geſſit contra magnum Carolum. Pari modo teſtantur de ſtirpe magni V Vitichin- di Luitprandus& Reginonis Continuator, ejn sdem ſeculi cu- jus Mechtildis ſcriptores; quibus jungimus Albertum, Ab- batem Stadenſem, ita ſcribentem: Erat Regi uxor& conſors regni clara& nobiliſſima. nomine Machtilda,ſilia Theodorioi, ex eddem Saxonum gente, cujus fratres erant Flitikint, Immod & Reginbern:(àquibur magnæ nobilitatit propago diſſeminata eſt, addit Grantzius, exſcribens VVitichindum& Staden- p. 10. 101.5. ſem)& hi erant ex ſtirpe Vv'idekindi Magni, Ducis, qui belæ lum potens geſſit oontra Carolum Magnum. Typum addi, mus, ut conſpectior ſit ſtirps. Pater Mathildis erat Thicdiricus, Come⸗ de Ringelheim. . 4 3 A 3, Quibus⸗ Chron.ſ — 3838395 Henricus t;, mla lacl Quibusdam. uti Gobelino, Ertvvino, Comes de Aldenborg anm. Fphjus uxor Reinbhildis, unde naittſu. wuumhei 1 c1. Rupertus, Archiepiſcopus Tcevirenſis. ledegene 3 2. VVitichindus. Celbelgik ; Immoth, qui Monaſterium Ringelheimenle, ſi- azlis ſa o tum in dioeceſi Hildeshemenſi, à Patre fundatum auget una bettod b cum ſorore Mechtilda«x.,“— Amenlun 3(vVolcvvarr c padot 1' /Immeth ſive, ut alli habent, Aibethh. am m Tammiholt, prima Abbatiſſa Ringelheimenſis.(duwfun . 4. KReginbertus⸗Clatus ex pugnis contra Danos, ip.⸗ qperibus Al. N enim erat,(quod ſcribit VVitichindus) qui pugnauit con- jharic6 tra Danot, malto tempore Saxoniam vaſtantes vicitq; eos Abee. nbatunge 1 rant patriam ab eorum incurſionibus usq, in bodiernum. Quaæ Negideg 1 1 vetba eadem habet Albertus Stadeniis, niſi quod inpræſenn aiiusn rem diem dixctt. luhai 7. MECHTILDIS, uxor Henrici Aucupis...ä. pſeuum chron.. Errat ergd VVilhelmus Nangius, faciens Mechtildin iinäuna 21. ¹flliam Ludovici uniotis, Caſaris tnolphi neprem. eique nuqhi “ 3 ſororem tribuens blacidiam, Conradi I. Cæſatis uxorem; itajf Eain 3 “ neſcio quem ſecutus, Ludovicum IV. duarum fliarum- bla.(iben cidiæ& Mathildis, quæ Conrado& Henrico lucceſſoribus ahpuvetl nupſerint, Patrem conſtituens. Progenies autem Henricciai 9s . Aucupis ex Mechtilde ſic ſe habet, ds ér rux quam hic ob u Fillas, de quibus antea nihil addideramus, vldere volumus--. Culatr 4 7 Gerberga, poſt Giſelbertum, Lotharingiæ Ducem, Ludovici an Bcyei Galliæ Regis, dicti Transmarini uxor. 2. Adelhaidis, data beis Hlugoni, Comiti Pariſiorum, ex quà Hugo Capetus eſt natus ſäl iichiazRudolfi VVelfonis&e Ravenfpurgil uror; 4. He. Ad “ dovvigis, Eberhardo Eberſtenio Comiti nupta, cujus libe- t zm ralitatem in Monaſterium Augiam notat Btuſchius: quæ- w in 4„„ que Sangallenſis Cœnobii ab UIngarica vaſtatione fuit repa- dud uud ö Monaff. ratrix.5. Mechtildis, prima Quędlinburgenſis Abbatiſta. 5 . prudentia in eligendis Generis AMagnatibus maximè obſer- ſleha a vanda, b —— Albende V üs zeimenle, m wenſtg. — ra Danosy (☛ gnauit en. 1iertq; eon lin nun. Ou 1 odin reſen. mmpis. Aechtildir eptem eigue uxoten; i, t. flliarum, ple „luccellonda tem Henciei = zuam hicod 1R te volumuba, zem, Ludoric „(lhaidis, din (= atus eſt nau E inor; 4. H a, cujus lie. tr ſchius: qpe 1 ane fait kepe —s Abbaulh uim odle vandh Auceps. 2* vanda, facit enim ea eura plurimùm ad munimẽ Domus& Re- gnorum. Optimi quique ehgendi, quique ſunt juris& at- morum peritiſſimi. Hoc fine quidem adſciſcitur Gener(po- ſtea degener) Giſelbertus, ut per ſocietatem matrimonii cum Gerbergà Filiä ſociatetur firmiùs Germanico regno Lotharin- gia, alids ſatis lubrica, quod recentior tunc memoria ſciverat, Roberto& inde Rudolpho contra Carolum Simplicem Lo- tharienſium Procerum aſtu adſcitis, ſicut etiam à morte Hen- rici pactorum immemores deſciviſſe ad Regem Galliæ Ludo- vicum transmarinum conſtat. Fidei quoque diſruptor fa- ctus fuit Giſelbertus, factioſus in Regem Ottonem ſed dignam operibus ſuis mortem accepit Rheno ſubmerſus. In aulà Henrici Giſelbertus, eò miſſus à Chriſtiano Lotharingo, mo- rabatur, gratus&e acceptus omnibus, ut inde evaſerit Gener Regis, de quo witechindus: Srat Giſelbertus nobili genere at fami- 1. Annaf. lid antiqud natus, quem Rex ſatis latus ſuſtepit, quia per ipſum ſolum to p.is. tum Lothari regnum ſe habiturum arbir atus eſi. Deinde videns ado- leſcentem valde induſtrium genere ac poteſtate, divitiis quoque clarum, libetaliter eum cæpit habere, ac peſtremò deſponſataà ili filià nomine Ger- berga, afinitate pariter cum amicitiã junxit eum fibi, ſublegato omni ei Lotharii regno. Nuptiæ celebratæ ſunt Anno 929. A morte Giſelberti nupſit Ludovico, Regi Franciæ, anno 93 2,à eujus obitu verſus ſparfi: Regum ſtirpe ſata, rebus ſpecieque heata; Iure ſuperlata Frantis Gerberga vocata. GissIBEKTIT ex Gerbirga filiam willetrudin duxit Bertbof- dus, Bayariæ Dux, Arnulphi mali Frater, quæ marito ſuperſtes li- berisque carens anno viduitatis 26. condit Monafſlerium Ber- genſe, Monialium Ordinis D. Benedicti in Epiſcopatu Eichſte- denſi, intra Neoburgum& Aichſtadium medio ferè itinere ſi- tum, in quo ipſa Fundatrix primam Abbatiffam egit, de quo Bruſchius de Monaſt.p.97, Hundius in Mernopohp. 193 Buce- linus in German. ſacrà p. 13. Brunnerus 8. Aunal. Bejor.. 531. Ob- tulerat autem Otho nuptias, ſive vellet ſororis Gerbirgæ, ſive Ac n Lele 195O Wen bejus 12 — 8 I Henrieus 4 hnujus Filiæ Wiltrudæ, quo audito Bertholdus im wenſo eſt uhurnpn gaudio affe ctus, elegitq́ue nondum nubilem potius filiam ex ha maun 3 4.H t. 18. pectare, quàm matrem tollere, dicente Luitprando. Nunpe et33. IlI. Suaſu Conradi Regis eligitur àProceribuslmpe- 8 7 lluma aul bridslariæ,& Imperii inſignia accepit, cùm tolitdicens eſſer in Aucupio. unde Auceps dictus. Aluratimi Magnum erat ingenium Henrico, prudens judicium,& mnuußi moderata mens, quorum illud erat neceſſarium autotitati Rei-x kinuun 9 publicæ, iſtud adminiſtrationi rebusque gerendis; hoc tran-ʒ 1ui quillitati. Princeps erat genere, formà, celſitudine corporis, b Iau dit ſoptimis ſtudiis maximoque ingenio inſtructiſſimus, qui proti- reftrenn nus quantus erat ſperabarur, viſusque præbebat Principem in- Scteaeha tueatibus, genitus in omnia exempla virtutum tegiarum. Cor- haim r poris proceritatem wenuſtam in Henrico commendat Wite- Pn 1 h. rp. t4. chihdus. Acceſſir& moles corporis, Regie dignitati omnem adiens deco- an 1b. 2.p. 22. fem. Simili etiam modo locutus de Ottone: Acceſſit ad het Cq uama di corporis moles omnem regiam oſtendens dignitatem. Eidos dεον τũ aH. ain an - Meias commendarur àorporis magnitudine ſpecioꝛd, bona quip- b uminuf peanimi corporisproceritati adjuncta autoritatem lolent con- urraghe ciliare majorem, unde& Proceres dicti. Auctoritas dignitas- miniepet que formæ non defuit Henrico Aucupi, qui, dicente Aiberto umaum 5. 103. Siadenſi ingensi pradentia pollens, forma quoq torporis Reęgiæ dignita-- Fniiſee i decorem adjiciebat. Benignitatem affabilitatemq́ue Henrici.u Om 1. hiſt. p. grayitate tem peratam Witechindus notat, cujus verba: Licet in BJeehata 14. on biviis ſatis eſſet jucundus, tamen nihilregalis diſciplinæ minuebat; auhrmime tantum enim favorem pariter& timorem militibus infundebat, ut etjan Hdan Dein ludenti non crederent, ad aliquam laſeiviam ſe diſolvendo. Eadem dene catun gerba habet Albertus Abbas Stadenſis p. 103. Liberalitatem ryr4. 3 paucis deſcribit W itichindus, dicens: Rex tali erat, qui nihil ne. TKax. II. Salet amicis. Explicatius verò commendat Crantzius, quoaoacg 7 352 0. nullum ſuorum Sazonum indonatum à ſe dimiſerit, neque 4 5 quenquam fidelium miniſtrorum absque honeſto officio reli- b auerit, Ea fuit(ſunt illius verba]) circumſpoctione Rex, ut in omni uanlalt porias llim T ando. d= Cendduln) 3naccepuas x0,— Aictus, L E judicim 1= mautottane „ andis; hatm itudine corde — ſliwus um Tr dat Princpen =n tegiarun *=nmendat Vi ʒemnem adima A=r: Acaaßit ult 114= des dkun 1 osd, bom at= tatem lolenteu — Koritas dignt di* dicente Ibm 4= poris Regit dyii 4 atemque lenu 8t Jjus verba lii 4 uſiipline niun 3— infundebaunn =olvendo. Ean 3. oz. libenalan dmis erat,aui nii S== Cranteim,,g S miſetit, n ur—neſto offciot 5 ⸗vne va une 1 — — Auceps. ₰ ꝑente ſuæ rarus aut nallut eſſet qui de ins ndreſe non gauderet a6 illo muneratum. Nemo fnit clarorum in gente virorum, gquem uon præclaro munere aut oſncio pro cuj ur, virtute dona- ret. Humanitatem cum gravitate conjunctam ibidem ex- tollit dicens: Erat vir omni in loco& opere præcipuur. Etiam in relaxationibus animorum eam ſervavit integritatem, ut laxa- tum, non ſolutum eum qui attenderet, videret: In convi viis /ε tis /jucundus: nihil tamen regalis diſciplinæ minuebat. Tan- tum authoritatis in eo pondus fuit, ut etiam ladenti non orede- rent ad aliquam ſe laſciviam diſſolvtndos Militiam ab æta- re juvenili& cupidè& laborioſiſſimè exercebat, militem- que neq, a moribus, neg, fortunã, Julii Cæſatis inſtar, probabat, JFuet. c. ſed antum d viribus, tractabatquè pari ſeverit ate atꝗ, indul- 55.P. 47 gentidà. Specimina ejus virtutis in bello viſa adverius Dala- mantios, Pater enim videns, ſcribente Witichindo, pruden- J. 1. p.7 tiam adoleſcentis,& conſilii magnitudinem reliqwit ei exerci- ꝛum, contra quos diui pſe militavit. Dalamanti verdò impe- ꝛum illius ferre non valentes, conduxerunt adverſur eum Aua- rer. Atque hinc commendavit nonſtam à pietate, quam à*⁄1 militiæ peritià& diſciplina Mutius: Henricus juvenis ma- ximi animi,& in militaribus virtutibus peritiſſimus, qui ali- qupties ſpecimen ſuæ præſtantiæ dederat in præliis cum Unga- ir. Omnia bene dicunt de Henrico omnes. Religionis an- te omnia rationem habuit, ad quidz puer à præceptoribus juis ſaluberrime inſtitutus fuerat, a quibus doctus erat, nulliſt rinci- pum Dei religionisq;, irriſorum aut contemptorum non immi- nere certum interitum malum. Elucebat per tanta initia, quantus evaſurus eſſet Henricus ut vel hinc ſint æſtimandæ ſingulares virtutes, nam quod antea in Carolinis jure ſangui- nis ſtatuebatur, nunc ſupra ſpem virtutis Faxonicæ intuitu accidit. Carolinò genere extincté Imperium ad Germa- nos pervenit,& deficiente virtute ſemineque Carolino Oc- cidentalis lmperii amatoræas mulci fuère. Affectavit id Græ- gus, immiſſis ideò in Iraliam Saracenis, Affetavit Italus, 2 B Beren-⸗ P. 93⸗ & 97. 5 1 1 * 1 4 8 3 4 i de Rep. n. 20 Kearicus Berengatiis creatis Regibus& Imperatoribus. Aflectabet Gallus, antea Carolum M. ſibi vendicans, poſtea Hogo- nem Capetum Regem cteans. Contra Germani crearunt ſibi, poſt Conradum Henricum Aucupem, cujus filius Ot- to I. omnibus tandem prævaluit imperiumque potenter apud Germanos retinuit, neq; enim attendimus, quæ ſcripſit Bodinus contra omnem veritatem, Principes Germano- 136,:p. 2130 rum nomen Imperatorium Caroli Md. Regis Francorum virtute ac armis parrum, nullo jure uſurpaſſe. Debiliratà Ca- rolinorum potentià, maximè civilium difſidioruni labe, pau- latim cæpit eorum vis in Germania labaſcere; è diverſo Sa- xonum ſeſe efferre, tanquam æmulæ gentis, quæ cum in Sa- xonia Ludovici Germanici poſteris rem ignavè adminiſtran- Redibat in poſſeſſionem avitam witechindea ſtirps, cujus SFuscefſor pręclarus eminuit Otto, MagnusSaxoniæ Dux, Lu- dolphi F.& poſt eum Henricus, cognomentoAuceps, quiaub obitu Conrtadi I. Imp. orbis Imperium aſlecutus fuit, lapſas q́; res reſtituit. Saxonia poſtquam Chriſtiana Cacramenta ſu, ſceperat, magnis incrementis Summam Germanicæ gloriæ tenuit, jucundé certe rerum vices alternantium ſpectaculò, animis odiis que pertinacibus cum Carolo Magno diutiſ- ſimè puguaverat, nunc Fucceſſor regni quæreretur. Quis credidiſſet, Caroli Magni poſterirate decreſcente ſuccrerux. rum ſurculum è ſtirpe Saxonica, ut imperio naſceretur non tam conſervandoquaminter ruinas& minas evehendo? Dei hiic providentiam colamus, qui laborantiReipublicæ Chri- Ktianæ ſuccurrit bono Principe. Princeps Otto Filium Hen- ricum inter heroicæ educationis labores ad ſumma quæg- que erexir, non neſciens cum malâ educatione Principum rudique mente provenire aliquando labem domus. pru- dentià vero æ accuratà inſtitutione evehi gloriam domùs. Domus, inquam ëaxoniæ, nam de imperio ſum̃o, ad quod De⸗ “ us de: eliäre ic0 ohinch gultotius al goder⸗ Aunnlen seam pri ene in mc iald NAindosſc oo hecell nuulleu tibus, ſuperior evaderet, ditionemque,& una cum divitiis& iimugen 1 wugan virtutibus poteſtatem augeret, Carolini tandem evanuere. MNulatyy 4— um marin nen ſu dentliee ſxmnas (nr mag ſor b w oltuto cum Francorum alta ſtirpe nutante ex es gente, quæ infeſtis en lfſ aluune uunp auta Hrini 8 doguee gerntgn cit; Dei nteraun Debilitad, orumulabene — e; e diwerſo =ux cum i Ayr adminilim, §= icum däinh UnAndem eranuen 4 2. oh =onieDona n Auttyr qui — ius fuit apla 1 d☛☛ ſn Jacrameoub n= manica goit 11=z um ſpecacui 41= te, que infet 9- lagno diul- 2rreretur.(ui 1=cente ſuccteu daſceretor doh daevehendofd. n=ipublicah 3 ☚—&☛αo Filiam Ra h ſammaqu- Sne hDeinchyun 4= domas pil 4,— oriam donus G.0, ad quocd 5 ud mus pater; ecquis enim putaſſer tunc in Fermapia ex aula Auceps./ us deſtinãratbonitate fuabrincipem natum, necogitacat opti- Jaxonici Ottonis proditurum bonum utilemque Impe- rio Principem. Naſcendi privilegium ad hæreditatem Re- gnitotius Germanici non aderat, Deusque novum naſcendi ad gubernacula imperii privilegium tranſtulit in Domum Saxonicam, atque Ottonem excitavit, ut Filium Henricum lis cum primis moribus ſtudiisque educaret, quæ facerent ad bene imperandi ſcientiam Adoleſcebat Princeps ma- gnæ indolis in ſalutem patriæ, de quo egregio ſucceſſu witi. kindus ſeribit. Natus eſt Ottoni Sax. Duci. filius toti mun, do neceſſarius, Regum optimus maximus Heuricus, qui pri- mus liberd poteſtate regnavit in Saxonid, qui cum prima ætate omni genere virtutum vitam ſuam ornaret, de die in dien pro- ficiebat, præcellenti prudentid& omni bonorum attuum glorid; nam maximum ei ab adoleſcentid ſtudium erat in gloriicando gentem ſuam ⁴ pacem conſirmando in omni poteſtate ſud. Ha⸗ bent hic exemplum egregium Principes& Reges, quo fine quaq; cauſà nati ſint, quõ ſatellitio uti debeant,& ad quẽ uſũ ſint magoæ& Regiæ opes conceſſæ. Imperium Germani- cum ſuo tandem bono ſenſit, quantum profuerit educatio& inſtitutio proha principis Saxonici, cui Deus ſuàbenedictio- ne prefuit, prorſus enim credendum eſt, quod piè moner Politi- cus& Hiſtoricus noſtri ſeculi promptus, ad compeſceudas ſe- ſtitutum Principem magns animo conſilioque& manu juxta promptum. Felix lector hiſtoriarum, qui in omni hiſtoriã, Regum maximè& Principum, Numini propiorum quàm Hominibus de Deo mirè& mirificè agente, cogitat, cogitan- doque colir juſtitiam& clementiam Dei dicentis: Per me Ke- es regnant. Deus eſt qui exaltat Reges, eosdemque deji- cit; Deique illa providentia voluntatum humanaruus exorſa interdum alio, quam quo contendebant, exitu terminans, mul- riplices atlus convolvit, quod inter paganos Ammianus Mar- 8 2 cellinus lib. I.. 6. —— Boecl. in culi turbas,& confuſam diſtiplinam vindicandam, à Deo con- qerm. Cæſ.ꝑ. 4²³³- 4 4 8 1 3 * f 5 8 * 1 8 3 3 4 3 8 3 1 4 2 3 3 1 8 3 * 4 4 * 7 4 5 8 1 4 1 4 3 8 4 1 4 9 4 4 A 4 4 4 3 * 8 4 lib. 6. Hiſt. c. 39. 274574 ¹ 12 Henricus b cellinus obfetvavit. Quinque lunt tituli vel modi impe riorum transferendotum, titulus divinæ providentiæ, quando imperiaà Deo imediate conferuntur; tituliſ dominii exjure beli, ſucceſſionis, ceſſionisi elettionis. Tot tin lis verè& rezliter imperia& regna de perſonà in perſonam, de gente in gen- tem transferuncur. Unus eſt tantum, quiregua& imperia transfert, Oeus inexcello, reliqui modi media vel inſtiumen- ta quædam ſunt, quibus prima& lumma cauſa utitur. Otto- nis Parentis tanta fuerat modeſtia ut Procerum vota de lu⸗ ſcipiendo lmperio deprecatetur, Deusque attendens humi- liratem demiſſi Principis in Fllio& Neportibus voluit de- mum ipſum Parentis znimum medeſtum remunerari. Autor deinde fuerat regni ſuſcipiendi Conradus, qui autho- ritate aliorum, arbitria regni moderantium, ad imperatoriam dignitatem, fratribus etiam exclufis promovit Henricum, na conſilio comunicaro actum fuiſſe de axiomate imperii con- ferendo dubium nõ eſſe poteſt;meritò autem Imperator ſibi primas partes depoſcebat, non quidem jubendi, quo verbo utitur Kheginonis Supplementum, mitiori tamen ſenſu, ſed ſuadendi, quo verbo uti volumus, ſed ſenſu ſublimiori; ſic autem ille ſcribit Continuatot Rheginonis Anno 919. Con- radus Rex obiit, vir per omnia manſuetus, prudens,& divinæ religionis amator, qui cum obitus ſui diem imminere ſentiret, vocatis ad ſe Fratribut& oognatis ſuis, coram, mortem ſibi imminere praædixit,& ne in ehgendo poſt ſe Aiſſidiam regni fieret, paterna eos voce præmonuit. Sed& Hen⸗ ricum, Saxonum Ducem, Filium Ottouis, virum ſtrenuum& indaſtrium, pracipuum;, Pacis Settatoten, ut eligerent juſſit, aliamq;, ei ad hoc qficium æquè condignum inveniri non poſſe te- ſuficans, ſceptrum ei& coronam, Cæterag;, Regiæ dignitatis or- namenta, pacto tuendi& conſervandi regni per eos transmi- 2. Conſilium Conradi de Henrico, quem fortitudine& prudentià rebus imperii optimè gubernandis parem æſti- wabat, eligendo epnſideravimusanteain Conado Cva W num Maforubus ſc. Fran- 7 dun equtt (norzids: u G 44 Paritum. huriotigen (unlbomag Fyrapter i9 ngtiani. ſwnordin ompiom Daces& 3 die forſch emäla Henxlcoa Nmeumb hulignian Haduch m ad mackano coſepn ſos paru ririe onial kiopet Nantcõ cegilbe Nalle uanqhi entetn e a uittut. Oa. .ꝓ=ͦm votz de. 1=* Dus volun e — temonerin 1— dus quiaun t aimperatorin ,= Nenricumai =Ae imperiic oo Ampenatoilt 12 jdi, qro rerhh un menlenluſſi Mlabliwioni;it 1=Anno 919,(m. =dens,& divin = aminent ſentin 4. vFibujſc. Ha „=/ eltgendbyuli 3.—t. Sed G Nlen i ſtrenumò a ligerentfull uri nan ulii ( dignitaun 4 vr eos mum, fottitudined nens patem 4 anado(ad V n Auceps. 3 lum ſequitur electio,& quidem communi conſenſu, de quo Crantzius: Congregati Principes Franciæ Orientalis, Thurin- bitrio eligentium quàm in ordinatione decedentis nam abinde Carolo magno Pater flio reliquit imperiumi niſi quod aliquoties propter ignaviam ſuccedentis ſe interpoſuerint Principes ordi- natiani. Tum verò etſt Conradus deceſſor de Henrito ſucceſ- ſuro ardinaſſet, ex abundanti tamen hunc fe kre Conventum, ut omnium voluntate regnaret. Conveniunt Anno C. 919. Daces& Principes Germaniæ cum Epiſcopis Fridslariæ, ho- die Foͤrſchler cotruptè, conſenſuq́ue unanimi eligunt ſibi Re- gem&e Imperatorem Henricum. Imperii inſignia fuerant Henrico allata, Lancea ſacra, Armillæ aurea cum chlamJde, gia& Saxonia in Fritlariam elegerunt concorditer eundem · Cax 4. Henricum. Quanquam diſpoſitio de regno non tam erat in ar- p. 67. 4 veterum Regum gladius, diadema, recenſente W itechindo. 1.Aunn. p. Inſignia regia Ottoni oblata ab eodem Icriptore referuntur 9. 2. An, gladius cum haltheo, chlamydes cum armillis, bacalus cum ſce- ptro ac diadamate. Succeſſione hactenus Carolinum ſtem- ma clavum regni tenuerat, regniq́ue hæreditate cum Ludo- vico ſepultà, cum ex domo Caroſinà, quæ hactenus Augu- Kos partu non ſatis felici ediderat, ſucceſſor non eſſet jus ſanguinis quod antea obtinuerat, incipit nunc fieri electi- onis aliquo inſtituto, ut in imperiali majeſtate transferenda is imperio quærererur, qulidem optimus eſſer& fortiffimus. Præit cõſilioconrad⸗: hortatur Proceres, deſignatur votò vo- ceq;liberà in primis Comitiis, quæ Fridslariæ libera eranr, Rex Henricus, primaque vota fuere novi Regis, ut quieti tranquillitatique Germaniæ, toties ſub inteſtinis diſſidiis externisque injuriis coneuſſæ& defatigatæ, proſpiceretur; jnde Mutio notata verba: Primum amnium in regni ſui initio p. 15. 82 12. Hiſ. 7.25 fiuduit Germaniam unanimem reddere, ſcien: con cordantẽ Ger⸗ waniam omnibur hofti bus fortiorem. Dei divinam providen- tiam hic agnoſcit& prædicat Hrosuitha vel Rorvida, Mo- aialis Virgo Cœnobii Gandersheimenſis, quæ vixit tempo- 144 Pg. 2. te ve h— p. 688, fri * 1 8.. . 3 8 S8l. 474. 32 3 3 fatore, attinet, nvenere ducem veterano more ſedentem 1 atis 1 dum m Keufnerus in Monarchis p.d, b Henricus Ottonis II. in Carmine de rebus geſtis Ottonüũm. Poſßquam Rex Regum, qui ſlus regnat in evum. Per ſe cunclorum tranſmutan= tempora Regun7ä. guſſit Francorum transferri nobile regnum Ad claram gentem Saxonum nomen habentem 4 A Caxo: per du riciem mentis bene hirmam pilus Ottonis, Magni ducis& venerand/,“ Scalicer Henricus, ſuſeepit regiaprima.—“ juſto pro populi moderamine&ceptra gerendoa. Quod cognomentum illud,& quidem inſolitum in Impe- Auceps dictus fuit, noſtrà linguà der Vogeler lder Finckler/ quod venationi& aucupio multum ſtuderet velut alii commodius volunt, quod in aucupio fuerit depre- hentus, cum honor imperii ipſi deferretur, quod ultimum amplectuntur Autor compilationis Chronologicæ,& Sif- qus, ſcribentes: Dicebatur Auce ps, quia dum caperet avicu- 731. las, renitens eletlus eſt. Et Nauclerus Generat. z1. fol. 137. 2ℳb eventu cognomindtas ſt Auceps, eo qusd in aucupio b primum à Principibus ſit inventus. 6 Noluit imperium ſumere,- na aaum. Ui modicas caperet inſidianter aves; Et quia ſimpliciter fui hs præſentibus auceopsßs Amodo perpetuo cognomine disitur Auceps, Cam tamen egregium mundus haberet Eum. onſulares faſces Jerrano, Attilio, aliis, inter arandum ob- i; Henrico adlatum diadema imperiale inter aucupan- aon ſine owine alterus aucupu, de quò augurioleitè 4 Carmineludens in Cæ- ſares ſuo more, ſenatori quam Poetæ propior„ ita ludit in iſtud aucupium Gothfridus Viterbieniſs. Henricus, Dux Saxonicus, regnare vocatur, 6 8. 8 Legati mittuntur ei, qui ſæpe rogatus, b b 7 u meriali Aucupis officio ſua retia perficientem 1 l yenn 7 uu k ſob en NMuen: luter ben erf lIii Vena ica in⸗ Paacipid em du piereriit ap cecl ſe letenti Animadve iin ren eauchpie tewor ac a h2 8 NeA gie h nen xn nungin la ga hneu⸗ Fuul i ign 1 rarl idi Ph altum ſtubeg atſo fuerit demn * cdalima 4 ologicæ R 9- 1— 2 caperet ania = ar zi. lola uad in auan, c eludensin(a k, iaa lucki 1 dta 1 eps 4—0 (☛m. = arandun o 1= nter aucoyu 1= oa oguriolii 49 Aucep. 12 Aucuper aucupiumq, meum ſunt Komula regna, Cura ſed aucupii non fuit illa mei. Et Joh. Petrus Lotichius in Cætar. pag. 44, Nomen ab aucupio cui contigit, ille Monarchas Inter komanos aucupis inſtar erat; Nam velut hic volucres venatur arundine prædas, Sio fuit in lauder is quog, prædo ſuas. — Tria Venationum genera intribus elementis ſunt quàm no⸗ tiſſima, in aere, aquà&s terrã,& ſi quartum elementum Igni⸗ Principibus venationis materiam præbere potuiſſet, ean- dem dudum aliis ſemotis atrigiffenr. Venationis& aucu- pii exercitia ſuis delectationibus ac recreationibus non ca- rent, nec ſine ulu corporis ſunt, ſpesiem quandã militiæ pra ſe ferentia, ac ſimilitudinem cum re bellicà obtinentia. Animadvertit hunc uſum Imperaror Emanuel Palæologus, qui in præceptis Educationir Regiis Filio ſ uo Johañi eo nomi- ne aucupia& venationem permittit, quo teſtimõio condigno utemur ad illuſtrandum Henrici Aucupis noſtri exercitiũ- „.„ A 5„ 1—* Ou E5iy Sde èy&G, O Ay απ ‿Qλπmmπνοιε dπμᷣdeφeάua ro. Præ cept. v 4 8 7— 2 2 A‿ Oucis dxdεν τππρeκα⁴ ον, n. raᷣονενæν τννανεεe rai. A*⁴0ls 80. p. 1 — X 4 2ol de ⁴αμεμα—τπ νσςε Sar 108. sy Sy AᷣA σ οσuelay 3Tεual. NEo1 αQο0ακᷣνρμςα ενενν τ νιρλιέ,, 4 εdεοαν aaso as- ra ασ ⁷ 05 ε ν. ανe⁵αησ. 0οαν,ε⁴ ερασάέ, ο0« 12 r⸗ giadr BeXdydeετ. νμνmνμωα ↄ ϑμ es dg rAL A&ogas kic EtN⁴Tioy,&vεεiæ, Xiy y, e igiary 79‿τσιν⁴ ταἀ οσι⸗‿ανν Omni nò mortalium nemo eſſ, qui ſeriis rebus atq, laboribus intentus eſſe perpetuoò poſſit, ſed ipſa natura cujusq, ſeria tratlantis, ali- quod etiam ſolatium deſiderat. Aliis igitur alia levandi ani- mi gratia reperta ſunt. At tibi poſt convenientes Regiburt labo- res Libriſaſiᷣciant Campus, atrinq, quum commodum fuerit. Accedat bis tibi carus Equus,& Canis,& eAccipiter,& telo- rum in feras emiſſio. Sed his utere, non tanquam fine ſed me- lius aliquid reſpiciens, ut valetudinem bonam, ut popularita- tem, ut experientium, quæ milites deceat. Alia aliis placent exe*- 7[s Henricus Not. ad Claud⸗ zan. p. 673. fol. 107. Annal. Urb. Miſn. p. 7. exerchtla; nèe omnia omnibus conveniunt. Allia selt alla negotii ſigna ſunt, att Symmachus, cũm de venandi ſtudio ſcri- bi ad Proradiam. Placebat Heutico Principi exercitium aucupiorum, cum ipſe ad aeriam venationem ſuà manu ac- cipitrem falconemque inſtrueret ad aucupium, adoleſcens quum efſet, ut eorum operâ grues, coturnices, perdices, alias- que aves, ſive aquatiles ſive terreſtres, caperet. Omnem hanc venationem, accipitrum falconumque genera, m odum, ulum, Belilarius Aquivivius Dux Neritinorum, ad illuſtrem iadrienſium Ducem, Fratrem ſuum libello Principe digyo & nulli veterum ſcriptorum ſapientià minori, judicio Bartkii, in quo libro mentionem quidem factam videmus Maxi- miliani l, aucupis illuſtriſſimi, nullam verò, qunod mitamut, Heurici Aucupis. Habenr itaque virorum Nobilium, Prin- cipum Regumque fllii exemplum in Aucupe venationis no- bile, de qua venandi curà Albertus Stadenſis noravit, tam fuiſſe in venatione acrem, ut na vice AL. aut amplius feras ceperit. Aucupio tamen magis incubuiſſe traditum eſt. Num- miq, tum cuſi cum effigie Henrici, manu dextera avem te- nentis in aucupii memoriam, ſicuti memorat G. Fabricius, e- jusmodi nomismata fuiſſe inventa ſuo tempore inter Gri- mam& Lanſigam in pago Bardo minore. Capiendi ſtudio per Falcones plurimum fuit deditus Fridericus Rarbaroſſa& eum fuiſle primum, qui aucupandi morem cum falconi- bus& accipitribus in Italiam invexerit notat Leandet lib. de Icalia p. 279. IV. Primus poſt Caroli Msgni poſteros ex familia Saxonicad regnum tenet, primusque Lanceam clavis Chrifti ornatam, tanquam ancyle aut pig⸗ nus imperi, conſecrat; quæ hodienum No⸗ rinbergæ oſtenditur. S Fapiens& pius Imperator cùm perſpiceret, religione pro- vocari obedientiam populi,& præſidia eſſe paranda dignita- b— tiva⸗ aulo wos enaefele inaodiyerat jus caplo Luitptand Erat excey qyut nuvi apobigzfe que ad de Crantzia frneſtali tumtrat Deindeal ſaurum li Cauſs inct ſcrepamt i, guot ſcenlspag G lauin Canfann V 6 Ntalia nenihuia Lmiteer lhuur Dac muaDa betto(a Daonuw done R ſecwnda ej 1s Rö 1 d5 er bodeft lantan ſoe m n, adoltia — Sperdiietzag I tet. Omaen 2= enera molm 1= em, ad lluen d Mbrincie ig udlicio butt dvidemus hi v uodmitam ru⸗* Aobilium Di u n venationim da nonyit, i 2 a amyliui ſni H= litum el m a* aextera apem h 2n t G. Fabticioze *= pore iater 6i Dapieniſtui 1☚ ur Jarbanſſi nn cum fucchn 1*☚ Leanderlhäê 6os ex famll laque Lan dt. cyle aut ph grr dienum N Sreligionefn ( arandi 1, uſ ritii à Duce Furgundiæ accepit. Qui hic Dux dicitus, Fige- Auceps. 3 1y dvario modo, de Lances fuit ſolicitus, quam elavir, quibus pertuſæ ferebantur manus ac pedes Servataris noſtri Cbriſti, inaudiverat fuiſſe ornatã: erat a. lancea in medio clathrata, cu- jus capſula clavos Dominicos oſtendebat. Lanceæ formaoem Luitprandus, qui integrum caput de e habet, ita deſcribit:. Erat excepta cæterarum ſpecie lancearum, novo quodammodo 4·H. 128 opere, novãg, elaborata figura, habens juxta limbum medeum p. 135. ætrobig, feneſtrar. Haæ pro pollisibus perpulehrè duæ acies us-. que ad declivum medium lanceæ extenduntur. De edem 3. Sax. 6. Crantzius: Erat aſpetlu mirabile opus juxta mediam ſpinam p. 68. feneſtellis interciſa crucibus de Dominico ligno inſegnita. Pre- tium erat in facris reliquiis,&ui ars acteſſit cum aurimatallo. Deinde aliquot interjectis ait: Hanc pretioſum imperii the- faurum Imperatores diu in delitiis habuere: nuno(quibus ex cauſis incertum) ad Nurenbergenſez, ut creditur, pervenit. Di- ſcrepant Scriptores veteres de hujus lanceæ origine& mate- rià, quorum verba ſunt referenda. Sigebertus Gembla- Cenſis pag. 578. Anno Domini 929. Lanceam mirandai operis, & cla uis ſeſa Chriſti jantliſicatam, quæ dicitur primi& magni Conſtantini Imp fuiſſe, donatam& Adolpho, RegiBurgundiorum & Italia a Samſone Comite, Rex Henricus precibus, minis, mu neribut, addita etiam parte provincia Sue vorum a Rudolpho Comite, extorquet,& ad inſigne&tutamen imperii poſieris re- 688. liquit. Paucis verbis Sigefridus ade A. 924. Ipſe lanceã S. dau- berto Come: eſt: illa enim vocabula Ducum, Comitum& Baronum ſæpe apud Scriptores confundi notavit alia occa- ſione Meibomius. Erat autem iſte Rudolphus, nomine de Dat. ſecundus, Burgundionum, Juranorum Rex: parens enim 34³ ⸗ ejus Rudolfus I. ſe Regẽ ſcripſit, quẽ regium titulum etiam fi. 438⸗ lius ſervavit, ſicuti& à Luitprando Rex dicitur: nec non à Godefrido Viterbienſi, cujus verba: Henrious Rex ſacram col. 474 Iançeam Imperii, quæ coram Imperatorihus fertur,à Rudol- Pho. Rege Burgundiæ, multis extorſit. AAlii dicant,à Bo- G ſone, 3 5— 8 8— 8 ——½ 8* 8* 412.pr. Bfe 98 KHenricus ſone. Rege Provinclæ, fmſſe eam ad Imperium tranilatam. Boſone Provinciæ Rege accptam fuiſſe lanceam notat Theodde Niem in Nemore Unionis tratt. 6.9. 33. 4 SI. idque non Henrico Aucupi, ſed Ottoni Magno tribuit. Pluri⸗ Busretulit Albertus, Abbas Stadenſis ⁵ᷣurgundionum Rege Rudolpho tam cæleſte donum(inæſtimabile donum vo- cat Luirprandus) fuiſſe extortum minis& muneribus, ubi coneludit: Dei voluntate ſanctam Rex Heinricus adeptu: eſt lanceam, per quam ipſe de hoſtibus ſæpe triumphavit: eam q; ſi- li'o ſuo Ottoni decedens cum regna reliquit: ipſaq;, eſt, quæ ea tunc hodieq́; in Imperatorum tutelà ſolet manereé. A2 inis ac precibus extortam fuiſſe lanceam à Kege Bu rgundiæ ſexibit Gobelinus Perſona Cosmodrom at. 6. c. 47. p. 199. qvi quoque retulit cap. 55.p. 217⁄ empore Henrici V. anno109 8,Lance- am Dominiapud Antiochiam ruſtido cuidam per S. Andream fuiſſé revelatam, ꝓam deinde Boemundus, Dux Apuliæ&& Antiochiæ pro ſigno militari habuerit. Eandem viſionem retulir Robertus Monachus. Hiſtor. p. 21. Quæ faciunt⸗ in Lancea neſeiatur, unde devenerir, de quà diſſerens Lupol- dus de Babenberg in libro de Veterum Chriſtianorum Zelo in religiones duo tradit hic obſervanda, prim am non juſté feciſ=- ſe Regem Henricum, quod extorſerit minis lanceam à Ru- dolfo, zelum quidem hoc teſtari Pri neipis in Cñriſtianã re- ligione, aſt ſecundum cenſcientiam non juſtè feciſſe: alterum eſt, quod negat ferrumillius lanceæ elle illud, quo unus mi- litum Chriſti latus aperuerit, idque ibidem deducit. Quam lanceam in dubium vocat Grerſerus, in ſyntagmate de Inſig- nibus Imperii c. 8. pag. z ubi lanceam Caroli Magni in ve- neratione& uſu fuiſſé retulir apud poſteros, quippe qui non ffuſtra crederent, omnia prospere ceſſura, ubi tantâ prin- eipis haſtà res ageretur. Multum verò præſidii collocatum fuerat in Lanceds, quæ Domini dicebatur, ſicuti Luitp randus ſotibir præeunte lanceà Dominicà ſemper hoſtes ſuos ter- auiſſe ac in fugam convertiſſe 7. enricum zmultumque tribu⸗ tum um lance: — asi Otton ſeticulo 0C luoceamiin puffirai 6 Jadecotat Cuoli ſis willallen diPtattis witavuh nvejus lmabig, galia au Auttcapt uunum ne caytivita cem Kot ſo lleto memora butpnl ricus R. eandem Kllen t Cano wperi edas d A=rgundia ent 41 9qri ducge V/01098 lam. ber S. Anana 2 Dax zules — dem rilbonen .(Wasciu, 4. ilſſerens luyn. BHmorum Zhn Mrmnonjälteſecl a lanceam a h i. Chriltlanzn = keiſer altenun irm quo unusm. d=educit. Cur mate delalg 4,— Magniiſe et= nippe quina r— ibi nnti ſi =dii collocnmm rei Luitpmaau del ſtes ſuos i- ; wmäpenie un perforati ſunt, extabant incluſi, ſeſe proſtraviſſe. AAuceps, 19 eum Lanceæ præſenti ex quadam ſecull devotione Nauele- cus in Ottonis M. hiſtoriã conſignavit, dicens Ottonem in Gen. 3245, periculo conſtitutum cum omni populo lachryjmantem anté 139⸗ lanceam, in qud victorioſi clavi, uibus manus& pedes Chriſti Inter rega- lia decora& imperii ſigna diu Sänſit Lancea, ſive illa fuerit Caroli, ſive Rodolphi, ſive alius alterius. Lancea fuerat miſſa Henrico Auaupià Conrado Imp. per manum Eberhar- di Fratris, teſte Witichindo 1. Anal. p. 9. Lanceam ſibi mitti vult Henricus IV, miſſo enim Legato, quod Otbertus in ejus vità recenſet, patri mandavit, ut ſi vitam ſervare vel- ier, abig, moraà ſibi orucem, coronam& lanceam cæteraq, re- galia transmitteret. Ipſemet Henricus Epiſtolà ad Filium: Aute captivitatem abſtulisli nobis Epiſcspatus,& quicquid de honore regni potuiſſi„E& praædia noſtra,& ipſam familiam; in captivitate vero quicquid reſiduum erat,& lanceam,& cru- cem& omnia regalia ſigna vi& timore mortir. In Chroni- memoratur etiam Lancea ab Hannone, Coloniæ Archiepi- ſcopo, Coloniam unà cum Rege Henrico IV. traductaeA. 1062. Lanceam anno 1350. à Ludovico, Marchioneßranden- burgenſi, Carolo IV. Norinbergæ traditam fuiſſe notat Hen- eo Hermanni Contracti Inſigaium imperii dum fit mentio, p. 149, ricus, Monachus Rebdorfenſis, in Annalibus p. 446, qui p. 452 eandem ſe vidiſſe lanceam ait, cùum wenceslaus eligeretur; & à ſe viſam Trithemius teſtatur, ac Norinbergæ cum cæte- „ ris Caroli Magni inſignibus aſſervariait, eſſeque tutamen imperii, ficut adhuc illa lancea Norinbergæ aſſervatut. Lan-P2ſ. ceas duas vibrat Baronius, atque, ne lancinetur fama ſeri, bentium, lcribit, duplicem fuiſſe lanceam; unam à Rudol⸗ pho Rege impetratam, cæleſte illud& inæſtimabile donum, de qua dicebatur ex clavis Dominicis(ex aliquâ parte clavi a, 10. An- lio ferro conjunctam Baronio, creditur) confectam fuiſſe; al. nal. p. teram lanceam ab Hugone in Galliã regnante transmiſſam 704. fuiſſe, qnam olim Carolus Magnus contra Saracenos perpe- C 2 tuus 20 leyeicus nus victor Säbravetis;, eagas ferebatur eadem cum illi uν Dominico lateri Centurionis manu impatla pretioſi vulneris hiatu paradiſum miſeri⸗ mortalibus aperuit. Lanceæ ſic in concurrant.&i Clavos numeramus, quos Dominicos faciunt, in dubium veniunt, cum in plurimis monſtrentur locis, uri id eriam liquet ex Cornelii Curtii libté Monachii eleganter edité. Fibi vendicant Clavos Mediolanum, Roma, Car- Biturigum, Norinberpa, ſicuti d apparet ex libro, qui de ſpo- liis, exuviis& reliquiis Sanctorum editus anno veſ. compa- ret in Lectionum Memorabilium] 0. Wolfii centurià 16. pe Chriſti transfoſſum eſt, quatuor in locis conſervari, Romæ, Pariſiis, apud Xantones& Selvæ. Videatut de lanceà cla- ſedd. V. Præ animi modeſti V, ncrionem Coronationem ſolennem recuſat, di= cens: Satis mihi eſt, ut præ Majo- ibus. meis Rex dicar. NModeſtie eſt refugere Segidterum ſammum, quod Ottos, Pater Henrici, fäcerat:„hicverò Filius ſumens im perii ho- Arnul luit ſine unctione& conſecratione, quod ſcribunt, inter quos 2. Mudt. w jtichindus: Cum Henricoe Verretur unctio cum diademate àd b non ſprevit, nec tamen ſaſoepit, Satis, inquiens, mihi eſt, ut præ . Aajoribus meis Rex dicar& deſigner, divinà annuente gra- b ni ac veſttà pietate, Penes meliores verò nobis unctio& b üade. 2 dubium deductæ ſunt explicandæ, ne infeſtis mucronibus pentoractum, Fenæ, Venetiæ, Colonia„ Trevirum„Lutetia 233. ubi ſimnl memoratut, euſpidem iſtam lanceæ, quà latus 7ati Heulcs 2opfnetns Faxon. E. lech 3 astedec 2 P. 135 norem, qui invitum ſequebatur, intanto munere verſari vo- P.S& jummo Pontiſice, qui eo tempore Herigerus( Moguntiæ) erat, ms. 16 1 dem Abbas! SH fol1o0, Vrelonda tuline,S den mt valido dionis und ſomectuſh ols fotht luseth amplillim pretennn ma imperiu posiſtis of seonſ myirbi 3 icopione rudentet Aotes AM. Pde odh tam cauiar RKNlonesie S umonitr m, ſi Nanſtrac laudh 4 8 1 Tikum Lnn — ſosguiceßs u o V2 cong. =centurii ¹ ncez, qui ku :i4 lſetwatiRom dm: de lanceich 2* af. 12npg 1 I=rioneng m cuſat, G U rr Mäj 4 a-nm, quod Om 1s, ens impetii Oormnete vetfariw d unt, intet ac um aiademet, en toguntie)ns a4 Wmihteſt utyie diun annuentegie Siobis uncio lut diadema ſit ztantd honore nos indignòs arbitramur. Ea- dem Abbas Urſpergenſis fol. 20 8. Albertus, Abbas Staden- ſis, fol. 10 0, notant. Jucundum erat hoc audiviſfe, nam, quod 21 Witekindus ſcribit, placuit ſermo iſte coram uniderſä multi. d. tudins,& dextris in cælum levatis nomen novi Regis cum cla- more valido ſalutantes frequentabant. Epiſcopalis benedi- ctionis unctioneme Anteceſſorum more prioruũ non defideraſ- ſe, nec fuſcipere voluiſſe, norat Diermarus, quæ modeſtia in dolis forfitan altioris eſt, quàm quod vel Dietmarus, vela- lius, æſtimare potuir. Feculi culpa fuit, ambitione infolità ampliſſimam poteſtatem adire, quæ malis arribus aut fub prætextu trabeato parari plurimum folebar. Non affecta- rat imperium Henricus, non gloriam quærebat in ſolemni- bus iſtis officiinovi libamentis. Romam adire benedictio- nis& confecrarionis ergò temporum calamitas, Pontificum improbitas ltaliæ totius conturbatio non permitrebant, E⸗ pilcopique ilfius Moguntinenfis conſecrationem, verbis prudenter compolitis, rennebat, nolensadhuc ob cauſas ſibi notas A Moguntino ungi, quamvis videarur Otro Frifingen- ſis de eo dubitare, dicens ſic perhbers, edc ne devenir, ut ob eam cautam nec titulum primi Teatonicorum Regiracceperit. Viſiones id ſimulacro exponendum erat, nam Viſione cæli- tus monitum§. Udalricũ, ut Regi eaprobrarer illam pertina- lib. ,p,0 5. 17. fol⸗ 67. 87 ciam, fingunt, obtigiſſe dicenres per vium gladios duos monſtraros, cum capulo unum, ſine capulo alterum, voce ſi- mulaudità: Dic Henrico Regs. Enſis ille, qui ſine capulo eſt- hignificat Regem, qui ſine benedittione pontificali regnum tene= it. Capulatus aatem, qui benedictione divind regni renebir gubernacula. Viſionis quidem ejusdem meminir Otro Fri- ſingenſis ſed, ut non capulatum faciat, Arnolphum, Bajoario- um Ducem. tanquam quiſine capite& juſtitia fuerit, cui expo- fitioni refragatur Brunnerus, ſcribens: Henrico nec animurs yro præſentis fortunæ apparatu fuit. Argumenta omuia eo gonſpirantia, ut palam ieret, de imperio ne ſomniaſſe quidenn. 6 3 Via 6,1. 7 Annas. Baf p Baf p. 2 389- 22 Henricus Vix wotis populi& unanimi procerum conſeuſu vitlus eſt, ut ba- meros oneri ſubjicit. Ita ad principatum obſequio pervenit. Inungi tamen redimiriq, caput neq, rogatus Iuſtinuit, quam a- nimi moderationem etſi populus clariſſimo plauſu proſecutus eſt. cordatis tamen Viris viſum eſt buic modeéſtiæe modum defuiſſt. Divo certè Mdalrico cùm duorum enſium ſpestaculum divini. tur objettum eſſet, quorum alter duntaxat capulo inſignis fuit, D. Petro& fra A. interpretib us, intellexit, indecorem illum 6 a0 ipſa Othone Friſingenſi intelletlum, in Arnulphi Boji infa- miam detortum eſt. Figmentum figmento additur, dicitur- que juraſſe Regem oblato imperio, ſe nunquam paſſatumuĩ ö corona Imperialis capiti imponeretur ſuo. Principibus Beierl. Lum ad Curiam Romanam citantibus, per Hos annos„inquit Theat.1. Hermannus Gigas: ſaſtinait excommunicatecuenn. Tandem p. 496. ſub formà juris ablolutus dum allegaret juramentum quod fecerat, tulit Papa ſententiam, ſuſciperet ſanè Imperium gu- bernandum, coronam imperialem capiti non imponetet, ſed in baculo ante ſe geſtari ſineret. Titulum& inſignia augu- ſtalia antea votõ communi ritèque facto conſenſu accepe- rat, nolebatq; ſumere in augurante Epiſcopo; quodqꝗ́ue vwi⸗ tekindus ai, t diadema nõ ſuſceptum, referendũ eſt, Boecle- . ro explicante, ad cerimoniam unttionis cum qua conjungeba- Henr. tur ſolennis impoſitio diadematis,; nam alias, receperat dia- pP47.· dema cum cateris inſignibus ſibi traditum, non autem ſolita V cærimoniãâ publicà impoſitum. Coronatum Fridslariæ Re- dib. np.10. gem Dietmatus ſcribit: Concione in Friteslari celeriter poſita Fenricum coronaverunt,& ſibi credita ſub Chriſti& totius 9 Eacleſiæ teſtimonio fideli non ſine lacr ymis Regi tunc& Domino commendaverunt. Qui primò, ut decuit, divinæ pietætis mu- piens devotione, Deo gratias agit, ſeq; ad hec,& ad omnia, quæ Communi conſilio eæpeti viſſent, aſſenſurum promiſit. Inde foh⸗ diait imperfectumq;, gladium Henrici inſtar eſſe,neq, inaugurati e- aue ſacrato oleꝰ delibuti; quod portentunr perperan ab aliis& nus poſt univerſalem tantæ charitatis affectum, bumili ſuſci- aäkuin. werhlbitat aaue iäig Taciovem votavetit alitetis he imot eltl döſecaku bono du conlliog jue eltel Lomani &Contad iccslV, M, Non fuente Ftbauitdh triſtutel bnaeey nunme in Ulose RA, qux. el⸗„e. Whher huir yenan — linuit qumn 5 99 niſeeuuus madum afij aculum aum — ubinſguüſu — Lorem ilun — inaugurain = eran al aut V A³☛u lphi Boji n „= udditur, dicig — am pallarung 1— h. Princpih vannat, inu = ouem. Tania lawentum i e mperodg trn imponert 1 X inügnu ag =onlenlu accy = o quodque t— endu eſt Doei = 7u4 conjunzn — 49 rectptnud „ nhon auten 1⁄n Fridsluries vi celerit 4 5 Chrißt ö Su tunc d Dn 4, vinc pitteuun 1☛ lunilſc *½ 5 Auceps..o didit ſtatim Epiſcopalem unstionem, à Herigero Archiepiton- po exhibitam, neque deſideraſſe neque ſuſcipere voluifte,, idque indignitatis prætextu;meminit que etiam Viſionis dua- rum enſium, quotum fulgore ſibi præſtringi oculos patitur. Uactionem tamen factam eſle per Herigerum neſcio unde: notaverit Bruichius de Archiep.& Epicap. 2 p. 752. Conſigna- taliteris hæc fuiſſe cum inconſtantia mirari licet; vanus que timor eſt Dietmari& aliorum ob viſionem, cujus ſpecies objecta fuit ſomniantibus, de quibus lubido fuit. Nemint bono dubium eſt Henrico contigiffe coronam& nutu conſilioque diviniratis: neque obfuit huic vocationi certæ- que electioni chrifma ſummi Pontificis vel Moguntini vel Romani, ſiabfuit: neque fraudi etiam fuerat Ludovico IV. & Conrado I.tres quippe extant ordine Imperatores Ludo- vicus IV, Conradus, Henricus, qui Romam non venerunt ad conſequendam confecrationem, non quidem ex contem- tus quod videtur, ſed obturbas& diſſenſones ltalicas. De Ludovico IV. Sigebertus: Ladovicus, Rer Germaniæ propter adeA. ryrannorum in ltaudinſolentiam& multam malorum ingruen- 912 p.- niam, non meruit benedittionem Imperialem. Papalèm ſc., 576. explicante Rolevincio. De Conrado& Henrico idem vi- detur feribendum: neque moramur, quod ſeribit Sigeber⸗ p.57 tus ad annum g37. Henricus licet in vincendisinimicis glorio- ſurs fuerit; quiatamen pacificus erate nullum operam dedit᷑, ut e- Ffr gatisab Italia Irannis, quig condudtini mercenarii alter al- teri ſuccedenter imyerium dilauiabant, benedictionem imperia- lem acoepiſet? Nom tangit cauſam Sigebertus, dum pacis a- morem cauſatur. Pacificus quidem erat Henricus, ſed non in illos, qui ferro graſſabantur. Pacis bellique artes nove- rat, quæ eſſent,& ubi eſſent adiibendæ Prodigus fortunæ nõ- erat, memorq́ne caſuum fortunæ non aucupabatur dubium Martem. Auceps erat, aucupiumq́ue inſtituebat, ubi au- ſpiciis conſiliisq́ueæres geri poterat,& ubi omina erant inau- ſicatar necaves capi poterant, ibi inſtrumenta aucupii nom 3 exponebag “* ⅜ͤͤͤ 45—— v““ —,— 9 ¹ 7 8 7 a ä Henricus exponebat. Cùm emoluméro aucupionverat inſtituere. Quſs niſi mentis inops, cum Sigeberto Imperatorem tantum ſo- cordiæ atq́ue otioſæ pacis ſectatorem aſfirmabit Produnt jejuaum& Henricianis caſtris nondum adſuetum judicium, ſuccurrere tuti ipſi nequaquam domi cùm ſint, feſti- Noſter, pacata& tranquillitate redonata patria, ſatis intentus Romanis rebus ultrè adeſt. Sanè OttoFriſingen- Z. Chron. ſis ſcribit: Henricus poſt mulra irtutis ſuæ opera aum ad ob- Romam tenderet, morbo correptus decimo, Hanc ei mentem fuiſſe, rtiora ſibi perſuaderet, pauloan- Witikindus: Perdomiti: cunctis Romam proficiſci ſtatuit, ſed in- firmitate correptus iter intermiſit. Quæ eadem annotavitu- dolph. de Babenb. deJur. Regn.& Imp. Rom. Hic Rex, inquit, cum omnes nationes' in vircuitu ſubjugaſſet, poſtrensò in Ita- liam& Romam proficiſci decre vit ſed inſirmitate cor peditus iter prætermiſit. Damnis& calamitate belli exhau- ſta erat Germania, vicini populi ex diſſidils Carolingorum, fortiotes facti incumbebant, bellorum civillum ſuſpiciogra- vis aderat; Hungarorũ infeſta arma enervärant patriam, fu- neſtæ à bellis fuperioribus reliquiæ imper rant, quæ certè intervertebant, vix furore armorum hoſti⸗ lium ſopito, conſilia magna Magni Principis, ne Italiã ſtatim adiret, furore armorum adhuc calentem. Tutius putabat Henricus Roma abſtinere, quã firmatà nondũ ſatis tranquil- litate tempeſtaté ſubire, machinas enimltalię& frequentia turbarum non neſciverat, verebatur enim ne infeſtus& gra- vior aliquis incideret caſus; prudentis enim fuit, telin- quere, ubi non poſſis,& curam ſeponere, quod recuperari nondum poterat. Expectare occaſionem melioris fortunæ cenfuit eſſe animi nondum trepidi, quam duw expectat, ima captat q. præſentem, ad meliorem vitam tranſit, fortun ani relinquens Ottoni, cui obtigit, quod in voto habuit 18. fol. 69, tinendumlmperium Ro 70 ſeprimo Regni ſui anno diem obiit. cum pacis undique rebus ce lbifn te bitum vitæ notat itidem circumquag, gentibus poſtremnò ium dehoneſta- ———————õ;—·ʒ·— ——— I E f 1 ö II I 4 f * ff — — — — —— ulberne! hie ebelles gett. Aℳ te, quaſ n erlctinio ütur aolen bermanian nieeinſign ertaſt ve ltalizut jurt helil bant ſctij aut myer⸗ inlgaiti” aui nobis Negis no chasboꝛs ter Ottoni nen num Nſrate. Nanen inyeravi luunin Calates inaimn dem K nnmnne lußn per que Roma nata panriaſa * ttoF ilnge — ra dum au 8 yreptum luun = menten ful⸗ 1— eret paulaa 1 1 mitiz cungi — katuit hun Enannotayül, Ait Kexiugi poſtremain! ( tat⸗ coraniin lnan te belli euha — Catoliagoun 4— am lolpichg — ant pattiam = iam dehoneh m armorom heh 1—, ne liallälann — Tutios punde 1 ſatis tranqu lie&ftequeni 1 einfeſtus am (zn m fult, telb jmuod teclpan — neliorss fonn Bow expectan am iſit fottunei ato kabai uer 1 1 Auceps. 25 pe liberare Italiam furiali Martis civilis laniſenà,& omnes ſive rebelles ſive refractarios ſub clementius imperium redi- gere. Aliattaque cauſa ſubeſt, quod tardaværit Italiam ad- ite, quam nobis Italus ſcriptor Palmerius rectè ſuppeditat ditur, dolentibus Romanis& uni verſis Italiæ populis, quod in Germaniam translatum eſſet; quamobrem nec a Romano Ton- tiſice inſigniti ſunt tranſalpini lmperatores usq, ad Otthonem I. Pertæſi verò Longobardorum tyrannidis Othonem evocärunt Itali‚ut Berengarium regno depelleret, quod psſtquam feciſſet, jure helli Italiæ ex, ut Carolus M.renunciatus eſt. Nole- bant ſcriptores, Papis addicti nimium, Imperatoris titulo, aut Imperatorum nomine cenſere eos, qui coronà non eſſent inſigniti à manu Papæ; unde Henricum I. prætermittunt,& qui nobis Henricus Il, illis eſt primus, imò quidam ob hoc Regis nolunt titulum attribuere. Improbat id Mona⸗ chus Bozawienſis Paulus Langius, ſcribens: Henricus, pa. Cbron. ter Ottonis Magni quia Romæ coronatus non fuit, ab Italir Citi: p; — non numeratur,&ita cum Conradis& Lothariis faciunt. 779- Noſtrates autem Hiſtoriographi Henricum memoraum O. M. Patrem primum ponunt, quia in Germanià ſtrenus& optimè imperavit;& ita de aliis, plures equidem venirent rejiciendi, ſe ſolum imperii coronà inſigniti poni deberent, etiam fortiffimi Cæſares ſive Romanorum Reges, quod quam abſurdum forer & indignum, nemo ſapiens perpendere nequit. Improbat i- dem,& quidem maſculè, Crantzius, dicens: Si ideò Impera. 3. Saxon. tor non eſt, quod à Papa conſecratus non eſt, quis conſecravit Au- 12p. 67. guſtum,& omues ab eo Auguſtos, usq, ad D. Carolum? niſt ille, per quem Reges regnant,& potentes juſta decernunt? Si non eſ Romanus Rex aut Imperator, quia Italiam non tenet, cedant hoc nomine Conſtantinopolitani, exqui bus pauciltaliãhabueruns. Cedant& noſtri temporis Imperatores. Proinde non fraude- mur optimor Principes honore ſuo. Scimus quibus artibus Pon- riſices ad eam ſ conſeerationem, ingeſſerint. Fimbriæ hæ lunt . 1 1& phy- ex ſcrinio Archivi Papani: Poſt Arnolfum Imperium confun fol.i14. 7 4.— ö ———— 8 26 b Henricus b &e phylacteria Pontificum, extendentium jurisdictionem ul- tra id, quod competit,& qui Ludovieum, Arnolphi Filium, Conradum I,& Henricum Aucupem è numero mpera- torum excludere conantut, illo faſcino'ſunt præpediti, Impe- ratoris titulum non debeti, niſi ei qui coronam à Pontifice ſuſceperit; neque prius deberi Aegem Teutonicorum vocari Imperatorem, quàm à Papa coronetur. Qux religionis gra- tid Italicæ coronationes primum inſtituebantur, cam mo- deſtiam ex pietate profectam rapuecunt deinde in argumen- tum aucupii Pontifces nonnulli, ut inde accederet major di- nitas urbi,& ærarium patrimoniumque Petri augeretur. Actum illum devotionis ergò inſtitutum ad oſtentationem & pecuniarum aucupium fuiſſe abſtractum Marſilius Patavi- 2. defenſ. nus conqueritur, de origine ejus& progreſſu ſcribens: 7o- Ppacis 25. luerunt Ramanorum Principum quidam circa tempora(on- ſantini ex ſuperfluà quãdam devotione Electionem de ſe fa- tam amicahiliter ſignificare Romanis Pontificibus ut in eo- rum per ſondà Chriſto ſingularem reverentiam exhibentes, ab eo, per Pontificum interceſſionem, ampliorem benedittionem& gra- tiam ad ſuum gubernandum imperium obtinerent. Eodemq;, modo, propter ſuæ inthroniſationis ſolenaitatem& ſignum, dia- dema regium per eos ſibi imponi fecerunt. Ex bäcreverentià ſic ſpontè per Romanos Principes exhibità quærentes ſæpius, quæ ſua non ſunt, Epiſcopi Romanorum induxerunt conſuetu- dinem,& abuſum verius, propter Principum ſimplicitatem, landationem electæ Perſonæ, ac benedittionem, quam ſuper ilum mittebant, vocaliter aut in ſcriptis, vocare confirmatrionem Electionis pradittæ. Nes attendentibus olim Romanis Prin- cipibus, qus ſub hs appellationis figuràâ præjudicialis lateat in- tentio, ſic ipſum ſucceſſivs induxerunt libenterzut nullus, quan- tumcung, convenienter electus Rex, vocari debeat, neg, Regis autoritatem habeat, nib per Rom. Epiſcopatum fuerit appro- hatus. Eò certè proceſſit quorundam audacia, ut ob defe- Kum coronationis iſtius renuant quosdam in Imperatarum 1 4 3 Cata- cb Vhtegou Mepeter Hangalis wieux kanguide, dimodt loaqueot cam don Daruier Mcepu totsger dpilie conſuet tumlan neren vittute . tisdigione Anolphiri- b— umeto upn dtapecüidin b— am à poniig 4— micorum voeai — teligionig atar, eam a — de in argune (— deretmactt berriaugenen 1= oſtentaiiona 1 1 larlllius Daa „= u ſeridens ſ, = a ten pena( = ionem deſe — ſeibus, nn 4arbibentesahh illionem 97 1= ent. Eum = E Fguumi 4 6 „ ehaoteverennt h= Werentuiſequ erunt conſuun ſimplicitaee, ά‿ am ſuptili 4 anfemariooreg Komanil di ‿ cialis latast i — ut nulus zuu ='eat, neg Regt m futni en 1 cia, ut ob diſ ilmperatormn (h Auceps. 27 Catzlogum referte, ſicuti eximunt Henricum Aucupem & alios. VI. Dignitaté regiãægroferebat animo Arnolphus, Bavaria Dux, Ungari- cõq́; exilio redux affectat regnum, fax& turbo ſui temporis, quem gravi oratione ad obſequium fle- ctit. Conſors factionis erat BSurck- hardus, Sueviæ Oux, quem ſuppli- cem factum in gratiam recipit. .. A Vix regnum eſt, cui non ad latus hæreat ſica conſpirationis Hac petere audebant Henricum Arnulphus, Luitpoldi ab Haungatis cæſi Filius, Boariæ Princeps;& Burckhardus, Sue- viæ Dux, uterq; nefariã obliviõefidelitatis; aſtſine gladio ſine q; ſanguine, ſed ſtratage mate obvio vincit æmulos, unum ſoler- ti& modeſtaã oratione; alterum erectõ animõô ita fregit, ut ſe ſuaque omnia ipſi ſubmitterent. Fidem erga Rempubli-= cam bonique civis egreſſi ſunt Arnolphur& Burchardur, Dux uterque ſuæ gentis ſtrenuus, niſi ad nova conſilia, incivi- Üa cæpta, ſeditioſasque molitiones animum adjecifſent. Cla- riorisgentis illierãt quã animi, clariſſimæfelicitatihujus Prin- cipis Henrici invidentes, quod immoderati& nimii ingenii conſuetum vitium eſtin Magnatibus, præſertim in cogna- tum ſanguinem, nec ullibi ſunt majora, eòque periculoſio- ra exempla, quam inter eos, qui cognomina gerere volunt ex virtute Majorum. Anno regni ſui primo Rex inclytus bello cogitut Burcardum, Alemanniæ ſive Sueviæ Ducem, Bel- latorem egregium, aggredi, qui genus ſuum ducebat ex ge- neroſis ad Podamicum lacum Comitibus Buchornenſibus. D 2 Sub 27 Henricus Fub Arnulpho Cæſare gubernabant Sueviam, ut Principes, Berchtolaꝰ& Erchingerꝰ, duo unacũ Luitfrido ſororio juſſu Conradil. Imp. An. 917. capitibus mulctabantur, quod Abba- rem S. Galli Salomonem ſub captivitate durà inclementius tractaſſfent. Fuffectus fuit Sueviæ Principum aſſenſu Ale- mannis(ſunt verba Ekkinhardi, ſive Eckhardi, Monachi San- de Mo, gallenſis) Dux primus Burckardus, gentis illius nobiliſſimur naſt. S.& virtuium dote probatiſſimut, cui& prædia damnatorum con- Gall. c. ,ꝓ. liſcata in beneficium ſant tradita. Ducatu potitus Bur- 45. ckardus malam gratiam resulit& Conrado I,& Henrico, Im- peratoribus, perſidia Rin gratitudini jungens avaritiam& Ja- crilegia, nam notatur etiam ejus vita ob direptionem loco- rum ſacrorum, quam fabulis tegit, ut ſolet fieri ex genio ſe⸗ 5.28. 8 culi, Hepidanus, Monachus Fangallenſis, ſcribens in Vità§. Wibofadæ: Burckharde, Duce- Ilemannorum bella gerente, po- 30. 339. pulis etiam inter ſe diſſidentibus propter Saxonicum Heinrti- cum Regem factum, cum milit aris populatio gravem penuriam terris inferret, quidam nocte vidit B W iboroda ſomnium, B. Gallum ſordidis& ſciſſis veſtibus amictum, cumq;, obſtupeſcens inquireret ab eo, quid tegeret his figuris, audivit illum ſe conque- ri de Eccleſiaſticarum rerum direptione,& populi ſui conſti- tutione, C& hujus ſceleris effectum prædicto Duci Alamanno- rum imponere. Correptus Burchardus à Virgine emenda- tionem promiſerat, quod ibidem acroama legere eſt. Ipſo 1. Annal. igitur intitio regni quod refert witekindus, Rex faclus P.9 Henricus perrexit cum omni comitatu ſuo ad pugnandum contra Burckhardam, flemanniæ Ducem. Hie eum eſſat hellator intolerabilis, ſentiebat tamen, quia valde prudens erat, cangréſſtonem Regis ſuſtinere non poſſe, tradidit ſemetipſum Ei Gener. 33. cum univerſis urbibus& populo ſuo. Er Nauclerus: Ferunt fol. 13 7. b. primis regni initiis nonnihil eſſe cum Burcardo, Sueviæ Duce, Comite de Feringen, qui rebellionem meditabatur, pacis cautà, beneuolentia ſtudia magis quam armis alum. Fata, quod di- gifoler, viam invenient, inveneruntque in Burckhardé, qui- que gpefelr 1 Huelie D ritmw finit goddiond deambe knceis co multis L Svevicot cojoslie deauaid chardid nu'us- lutem int tun yyije lanceirvi Kangalle ſerſitin lexrahel perr guuun laru ete Naneag 5 2 iumco commie otem, dullie Arnul Deod matun fem el d, ur diie oſotoriod — ur qwoda. —4 ldelemenin em aluuſe4 Monachich tur mhulſun Bamnatoyunn — u potitw za ☚σ& Hanriann — avaritian 4 eprionen lac Serien gevio ſdensin viu — hel⸗ Lertnun = nicum Hein — vem pennin da ſomniun = 7 ohſaeſa ilun ſe emnu dopuliſui n 1— Duci Alamam gine emend- 11 Tiere eſt. Hl us, Rex fuu (d pugrandiun Hit eun ſ — te prudeunt at ſemeiiym! = clerus: Fnm Æ☛ Sueviæ Duck ur pacis ai — Fata, quodt RM rckkhardö ol — Aucep; 29 que felix aliquando Dux Sueviæ fuerat,(nam teſte Nauclero Fueviæ Ducatus per eum reſuſcitatus fuerat) infelici exitu Gen. 3u.f. vitam finit, nam Italiam ingrefſas ut Genero Rudolfo, Bur- 136. gundionum Regi, contra,Berengariumſauxilium ferret, frau- de Lamberti, Archiepiſcopi Mediolanenſis, circumventus lanceis confoditur, id quod contigit anno 926. de quo exitu multis Luitprandus 3. Hiſt. 4. p. 13.119.,& ex eo Annalium Fuevicorum Compilator Cruſius 2. 3. 11, p. 94. 95. Non eſt cujus libet veterum hiſtoricorum ſcripta evolvere, licet pof- ſideat, ideo Luitprandi verba quædam de exitu infelici Bur- chardi dabimus! Quoniam ſecundum B. ſob ſententiam termi- p. 1197 nus eju: conſtitutus præteriri non poterat,& fallax equus ad ſa- lutem, in foſſam, quæ muros circuit civitatis, equus decidens eum projecit, ubi& ab irruentibus eAuſoniis(Italis) confoſßus lanceis vitam morte commutavit. Et Hepidanus, Monachus Sangallenſis, de eo in Italiam ad wilitiam profecturo: Sic ai-c. 30. p. fceſſit in Ramoth Galaad infauſtus pervaſor ſubſtantiæ Naboth 34!“ Iexrahelitæ, experturus in eodem itinere Dominum locutum eſſe per os Michæ: nam inſperato in foveam cecidit,& ita quaſt quadam præſaga ſine malorum de medio ſublatus eſt, urpote in lacu æternæ miſeriæ aięna ſuâ pravitate præmia accepturur. Nunc agemus de exitu turbarum, quas excitabat Arnolphus, Dux Favariæ, Prima erxiam Henrici expeditio contra Arnol- phum, cognomine alum, fuit, cum quo tamen pugnam non commiſit, ſed orationis prudentiâ ad officium reduxit rebel- lantem; cum enim ad Ratisbonam utrinque acies armatæ claſſicum expectarent, evocatum ad ptivatum fermonem Aenulphum admonuit multis verbis, Imperii majeſtatem à Deo dari& donari, non parari armis, unde& ſe ſic eſſe ani- matum, ut ſi Proceres Imperii ipſum Arnolphum Imperato- rem elegiſlent, ſponte ei fuerit obtemperaturus; eſſe præ- rerea in urroque exercitu multa hominum millia, non mo- dò innocentium, ſed etiam cauſas ranti belli ignorantium, ob quorum ſanguinem& perditionem Deogravis aliquan- D 3 do —————————— 3 — 2 4——— 8 4 6— 4 3““„——½—õ 35 —.— 8— e. 8—„ —y—— ———— . — ——— 1 3 ½ 1 AI 6 2. 7. p⸗ 106. 3 Henricus do ratio reddenda ſit, quà oratione gravi flexit animum ma- lum Arnolphi. Quomodo eum ante certamen conflictus oratione flexi loquà ad pacem à bello deduxerit, exponere Luitprandus verſibus voluit iſtis: Inſana Domini juſſis quid mente reſiſſtis? Quod populur Regem me cupit, eſſe ſcias Imperio Chriſti, quo conſtat machina mundi, Tartarus hune metuit hunc Phlegeton timuit; Conterit hic nitidos Reges dudumq tremendos, Sublimeesq́;, volens erigit hic miſeronrs Quo meritas laude: Domino per ſecula ſolvant. Tune ſuperhe, reus perde, dure ferox, Invidiæ ſiimulis ſævdg, cupidine talus-, Corpora Chriſticolum perdere valde ſitis 2 Si Regem populus cuperet præpouere Temet Protinus is fierem, quem magis is cuperet. Subdit his verſibus ſuis: Hoc igitur quadrifaris dicẽdi genere, copioſo ſc.brevi, ſicco& florido, Rex Henricus, ut erat ani- mo prudens, Arnoldi animum mwulcens ad ſuos rediit. Tanta potuit oris reverentia, honor capitis, ſplendida vittus, ad quæ conſiſtitur, quæque alter alteri ſtupens monſtrat;unde occaſionem ſumunt Hiſtorici, quò magis extollant prerium animi heroici, quaſi in ſcenà repræſentare Regem dicentem, legique poſſunt ſermones apud Aventinum lib. 4. Annal. y. 377378. Cluverium Epit. Hiſt, p. 46 7. Brunnerum 7. Annal. Boic. p.393. ſ9⸗· ut inde dilcat juventus, quomodo hiſtoria uſui loquendi inſervire hincque inſtitui exercitationes que- ant. Congreſſus aliâs Principum diſſidentium rarò ſorti- rilætos eventus docent Cominæus initio libri tertii pag. 24. Piccartus Dec. z2. Obſervat. hiſtoricopolit. 7. p. 113, 2ͥ.᷑ Com- poſité ſic verbis bellò Arnolphus optimo ſuorũ conſilio Henrici Regis amicus efficitur,& ab eo conceſſis totius Bajoa⸗- ria Pontificibus honoratur, nempe ut totius Ducatus ſui Cle- rum ita ſibi haberet ſubjectum, ut vacante functione ei fas el- ler ſetttrogat ult Albett Iiun auan unt. Nec Pnatiæ:D burt portas taqut ſrm iAmoldc ſcopatus 1 aum ſhid fallun Aanaliun lit inen⸗ umyertoin m, Via enaperti⸗ timningn iypelatus⸗ ſdpacec gemplug tiulo Da roo potet daon di fetio gu eitt elr zerbis N 1uhfugn vr aim ceterum Ceſar ha —. Bis aickai mn eun, ut erat an Au rediit, Tam andida vittoal —m monſttauund collant ptetin Mgem dicenten — 14, 4.4m 2 nerum 7. Am. = omoco bilti tcitationesqu- a ium rar dn⸗ ri tertii fagu unz ſeng.(in — luori conlii ſir totius Jau ucatus lui m actioneeilue b .. 27 ſet ſurrogare ſucceſſorem. Quam pacis conditionem re- tulit Albertus Stadenſis fol. 10 0. Arnulpho conceſſit ut Pon⸗ tifices Bavariæ ſuæ poreftati in dignitatiũ conceſſtonibus ſubjace- rent. Nec non Johann. Trirhemius in Chronico Ducum Bavariæ: Dux Arnoldus viden⸗- ſe tantæ multitudini nõ poſſereſi- p. 104 Kere, portas(Katisbõæ) aperuit gratiapetiit& impetravit. Paæ itaque firmiſſima ſub his conditionibus gomponitur, ut Rex Du- ci Arnoldo plenum feudum ſive Dominium in omnes Epi- ſcopatus in Bavarià conferat, Oucatum ſuum pacificò poſiden- dum ſibi dimittat, eumg, inter amicos præcipuum habeat,& ita factum. De illà cataſtrophe ſubitaneà W itichindus primo Annalium: Rebur proſperè geſtis(contra Burchardum) tran- p. 9. ſiit inde in Bafoariam, cui praſidebat Arnulphus Rex. Quo comperto in præſidio urbis, quæ dicitur Reginesburg, obſedit eum. Lidens autem Arnulphus, quia reſiſtere Regi non ſuſfice- retsapertis portis egreſſus eſt ad Regem, tradito ſemetipſo cam omni regno ſuo; qui honorificè ab eo ſuſceptus Amicus Regis appellatus eſt. Regem ſe appellaverat Bojorum eArnulphus, ſed pace cum Henrico inità regium nomen abdicavit, cujus exemplum habuimus in Witichindo, Rege Saxonum, qui titulo Dacis Magni ſalutatus fuit; duos enim Reges ferre non poterat Germania. Magna ſpirabat Arnulphus,& ob altum ſpiritum à Conrado Imperatore exuebatur im- perio, quod antea habuimus, defunctò autem Conrado re- diir ex Ingaria fortunam denuotentaturus,& quidem, quod. verbis Naucleri proferimus, ſwb Henrisi initiis ex Hungarid Gener. 3. qudò fugerat, rediens molitus eſt rebellionem. Erat hio mag 5 fol. 137⸗ vir animoͤ, dominandi cupidiſſimus, quare& ſaora perturbavit, ceterum Tir frugi, Euripideum hoc volutans, quod in ore julius Cæſar habuiſſe dieitur: Quod ſi violandi jus eſi, regnandi caufa violandũ eſtʒ aliis inrebus pietatẽ colas. In illo cũ Bavaris bello Udalrici, Auguſtẽſis Epifcopi conſiliis uſũ fuiſſe norãt Naucl. Ge. 31,f.137 b.& Mutius lib 12. Hiſtor. p. 95. quiEpiſcopo erat ex illuſtri familia Comitum à kiburg& Dillingen natus — Patre d. pag. 32 Henricus Patre Huebaldo& Ditperga, Burchardi Sueviæ Ducis Filia. Voluntaria, neſcio an eœli favore, Viſio obtigitE piſcopo Au- guſtano, de Arnolpho, Bojoatiæ Duce, ipſum accuſatum in concilio Sanctorum,& judicatum, uti ſacrilegum, deſtructo- rem Monaſteriorum,& eorum bona laicis dividentem, is e- 6.18 f. 69. nim erat, Othonis Friſingenſis teſtimonio, qui Eocleſias SG b Monaſteria Bajoariæ crudeliter deſtruxit,& poſ T. 10. An- ſeſſiones earum militibus diſtribuit. Quæ accuſatio, Baronio. nal. p. 706. 7. Annal. Cooptationem Pontificum, quæ inter Regia tunc Jura cenſeba- P.397⸗ probata, improbatur Brunnero, qui talibus indulget verbis, notatu non indignis, ut ſciatur cauſa genuina cognominis. eur. Henricus petenti remiſit, quã quia intemperantius fortaſ⸗ ſe uſus eſt, apud poſteros infamiæ conflagravit: frequens enim hæc riſtorum Annalium uerela eſtillum nobilitati& militaribus vitiis æquo addittiorem ſtipendia iisdem ex ſac ris opibu, nume- raſſe, infuriam cum religioſi Viri graviſſim? ferrent, neq, ulciſci aliter poſſent, ipſius jam ſæpulti ianes lacerare aggreſſi, triſtibur abulis poſtbumam famam infecerunt, quarum terrioulamenta inſerta libris nemuo ſerio abſterſit, cum ſpongia fortaſſe non de- „ſet: extant enim egregia illius fata, valitura ad laudem, niſt invidia præpotuiſſet. Occiſus autem fuir Arnolphus, ubi e- jus eſt completa nequitia, quod ait Baronius, poſt civitatem Auguſtanam abeo deprædatam. Mutatæ tamen in melius mentis documenta affert Brunnerus d. lib. p. 418. ſeqq.,& qui de malo exitu Dacis ſcribunt, eos injuriam tanto Prin- cipi facere ait p. 423. ejusq́ue patrocinium àp. 433: us que ad p. 438 fuſcipit ulterius, verbis aculeatis in eos utens, qui ejus fnem clade funeſtum aut irà Dei notabilem faciunt VIlI. Lotharingiam à corpore Imperii Germanici per Carolum simpli: cem, Galliæ Regem, avulſam recu- 1 perat, vi ceſſionis obtiner, eidemq́; pacandæ Eberardum præficit. Tobruing gellafdetat queanno Hherienſtst ſolkragaute wanotum ſceptaveral esdiGos qoitorO. Carolo Regem yh Zothari- 17b. Eertermi V Belnitan rico lon Dcccc Jugun⸗ inyeri nestant non line zuf8. 8 b ugt⸗ tutuse dtt ſta &pote dhrile, ptope repgni te Ki auxil Entr⸗ rang —edan IEpilcoß 4 m accaſttun — Sam detnng identen — 2ui Kackſ— mut, 1 — Nlatio,anii S indulge wetde a Cognonthh ne juta en = yerantiun hn eeuenj enin i miltan — vir epibu um- rent neg ui =„gereſbanlu — terriculamm a fortaſe mt = Aad laudtm, i tnolphus, an- a, poſt cirian amen in meh E5 p. 418. ſegg, n m nantoli .43 zusgpeu — s utens,qule — faciunt = re lmp m dinyi 1ilſamtec- zet, eidem xficlt Auceps, r2 Lotharingia. quæ ſub Galliæ Kege Carolo Simplice contro- verſa fuerat, Germanici iterum juris fitſub Henrico Aucupe, idque anno 925, quò, teſte Frodoardo, Heurico cuncti ſe Lo- Pag. 12 6. thærienſes committunt. Ejus initium factum annon²22, quòô, ſuftragante mylio, Carolus reddidit Lotharingiam Ger-Jol. 116. manorum Regi, ut nova ab illo auxilia impetraret. Diſ- ceptaverat de Belgicà cum Carolo Henricus, Bonnæque di- es dictus fuerat ad huj us litis ſcrupulum decidendum, ſicut lo- quitur Otto Friſingenſis. Felgicatunc Gallia Henrico ceſſit, 6. Chrou Carolo Celtica& Aquitania, parsc Lugunenſis(Burgundia 18. f. 69. Regem pro ſe habente) remanſit. De eà compoſitione, quaà Lotharingia imperio reſtituitur, Nauclerus Generat. z1. fol. 137. b. Cum regnum ex omni parte confuſum civilibus hellis & externis colligere pararet, movit in Lotbaringiam ſeu Galliam Belgicam. Ibs Rex Galliæ obvius apud Bunnam oppidum Hen- rico I. confæderatus Regnum Lotharingiæ,& quicquid inter Moſam fluvium ac Rhenum eſt, reddidit annuo Domini DCCCC. TXIV. SicH enricus Lotharingiam cum tota Tcutonid, Burgundiæ Comitatu,& Arelatenfium regno Romano univit imperio. Diviſionis& pacificationis illo beneficio non fi- nes tantum regni utrinque firmantur, ſed& animi junguntur non ſine utrius que regni commodo, de quò Nauclerus Gen. 32. f. 13 8. b. Gallia quid patronis Germanis deberet, experta eſt. M- terg, Carolus Simplex& Ludovicus Filius Henrici operãâ probè tutus eſt. Teſtantur hoc Simplicis fœdera, Hungarorum cæ- des, ſedati adverſus Ludovicum tumultus. Henrici fortunam & potentiam, quà porerat ſuccurrere Galliæ in ſemetipſam diviſæ, Carolus Rex, dictus Simplex, ambivit, tantà etiam propenſione, ut in animo habuerit/e& Franciam ſubmittere regni ſetvandi cauſa, niſi jam ſubmiſerat; nam explici- tè Sigebertus ade A. 22. p. 577. Carolus Reæ Francorum cum auxilio Lotharienſium juxta urbem Sueeſſionum pugnans contra Robertum, Fratrem Odonis Regis, qui contra ſe regnum Francorum invadebat, cam multis peremit,& ſe& Franciam 32⁵2. Hen- ——e„. — 34 Henrieus Henrico Regl lubmittit in pignus perpetui fæderis& amori⸗ mittit manum pretioſi Martyris Dionfi Pariſienſis, auro gem- misq incluſam Non poterat facere ſuo arbitratu Carolus inter diverſa ſtudia Galliæ, quum enim Germanorum fideli- tate niteretur iis quegratià plus indulgeret quam Gallis, Gal- lica Nobilitas aliè inclinabat, conſuera mutare Dominos& cedere in partes, majorique id contentione; ne Germaniæ reſtitueretur Gallia,& forti, manu Henrici in obſequium Germaniæ reduceretur. Hoc ingeniò fuiſſe tum Franco Gal- los, wonſtrat pulcherrimus ſeriptor mylius: Henricus cum Franco Rege fadus init, eiq; poſcenti Germanorum copias auxxilio miſit contra adverſariorum factionem. Germanisque magis quàm ſuis ſeſe credebat committebatque Simplex- Ea res novam flammam invidiæ apud Franco⸗ illi conciliavi t, auxitq́, eam mox, quod credebatur in animum induxiſſe, ſe Franciamque Henrico, KRomanorum Regi, ſubjicere, ne bello 4 Germani vexareturi ſed eorum auxiliis, ſi opus eſſet, juvare- tur. Ia verò univerſa Nobilitas Francorum non ferens, ad æ- mulum regni Robertum ſtudia viresq́;, inclinavit. Ac proti- nus præſigebat titulum Libertatis, ſatis ſpecioſum rebus mu- tandis, pe rniciem partiæ, ſi Germanorum ſceptra eſſent ado- randa; ſic enim ibidem Æmylius: Robertum commendabat recens ſacrum, ſua virtus, Odonis Fratris memoria, Avi mors fol, 116.4. pro Francorum rebus obita, ac cauſa belli ſuſcepti in vulgus ja- Sata, Libertas nomenq, Francorum hattenu? gentibus nobiliſſi= mum, ne Germanis Regibusine Auguſtii ext eris ſervirent. Pa- catis finibus lapſam concordiam inter Eccleſiæ præſules Lo- tharingiæ reſtituit, litemque exitiabilem, unde detrimentum diſciplina ceperat, tollit, conſtituto Epiſcopo Berdino, cui Frodoar- Epiſcopium irdunenſe concedit, qui expulsò Hugone Presby- qur d. I. tero, cui Rodulfu⸗ ilud dederat, ibidè ordinatur E piſcopus. Gal- b liæ itaque reguum, quod trans Rhodanum eſt, dimetiente BPref in Conringio, fuos limites ab Henrico ejusque Filio Ottone I, Polit. A. accepit, quà conditiane equani Sclabi, Leuci, Mediomatti- aiſſt. init. 888 enpäe llæque d untiludr nuniauſ nogium G.Anual- vn indngo goiden karien qol i reca eücete trim 4 an enſit aun em. ittato Carch = znotum ft — am Gallisn e Domines — he Gernan in obſequim — im Franco(i. lius Hernua mauarum iyi = Getwanin atoue dim. — illi cancilumi =m induriſt, —"hjicene nei hur eſſet juum. = hon ferenzaut = vit. Ac pioh ſum rebasma. prraellentalt commenaahi ria, Auim di in vulgui muibut wehiiſ dz ſerviren Miepraſclesle ſe dettimenu — o Zercdinocl Hagen Pndi vE iſcopub 2m eſt, diweten — Filio Ouoni iMefin Auceps. b 55 ces, in que his Lotharingia, Lacemburgenſis, Namurcenſis, aliæque ditiones complures, germanici jurit ſunt facti,& o- mne illud regnum Lot harii quod dicebatur, æternis legibus Ger- maniæ noſtræ Cisrhenanæ conjunttum eſt. Confer Dn. Con- ringium de Finibus Imperii in Addend. p. 854. Brunnerum 6. Annal. Boic. p.:9 9.400. VIII. Hungaros aſſiduis incurſionibus Germaniam expilantes circa Mers burgum ingenti ſuperat clade cæ- ſis& profligatis 40000, tranquil- litatemque Germaniæ reddit. Longum& triſte bellum fuit Germanis cum Ungaris, qut longè ante aliquoties fines& interiora Germaniæ fuerant depopulati. Occaſio præſentis belli fuit Tributi, quod ha- Gtenus dederat Germania denegatio. Redegerant Germa- niam Ungari ſub Ludovico, ultimo Rege Carolinæ ſtirpis, Hin vaſtitatem, cumꝗue ferro pacemſibi reddere Germania af- flicta non poſſet, pacem auro redimit à barbaris, aurumque in ſingulos promittit annos tributi alicujus nomine, triſti quidem conditione, aſt tolerabili in tantà Germaniæ deva- ſtatione. Melior affulger fortuna Germaniæ ſub Henrico, qui induciis novennalibus finitis tributum primus de- trectat. Periculoſum certè fuerat ob tributum denegatum elicere Ungaros, qui ſivictores facti fuiſſent, actum faiſſet de Imperatore& imperio, nam omnis vis Germaniæ fuerat op- oſita barbaro populo, quæ ſi fracta fuiſſet, Henricus nactus fuiflet hoſtem internum& externum. Dei itaque hæc gra- tia magna fuit Liberatotem& Patrem Patriæ, quo elogio poſt excuſſum jugum Ungaricum appellatus fuit, dantis Germa- niæ dudum per Ungatorum ſævitiam afflictiſſimæ. Non 4 E 3 b fueras p. 10. Chron. 36. Henricus fuerat vix locus in Germaniâ immunis ab injurlis& ſævitil Hungarorum,& ut ſedarentur illæ vexationes, prius paci- ſcebatur inducias novennales cùm Hungaris Henricus, im- parem ſe ſentiens ad primum bellicoſiſſimæ gentis impetum de quo w irekindus primo Annalium: cum civilia bella ceſ- ſarent, iterum Ungari totam Saxoniam percurrentes urbes& oppida incendio tradiderunt,&tantam cædem ubig, egére, ut ul- rimam depopulationem comminarentur. Rex autem erat in præaſidio urbis, qu dicitur W eilaon: nam rudi aduuc militi, ey bello publico inſueto, contra tam ſævam gentem non credebat. Owzantam autem ſtragem fecerint illis diebus, aut quanta mo- naſteria ſuccenderint, melius judicamur filerequam calamitates noſtras verbis quoq, iterare. Contigit quendam ex Principi- bus Ungarorum capi, vinctumq;, ad Regem duci. Ungari verò ipſum in tantum dilexẽre, ut pro redemtione illius innumera auri& argenti pondera offerent. Rex autem ſpernens aurum expoſtulat pacem, tandemq́; obtinuit, ut reddito captivo cum aliis muneribus adnovem annos Pax confermaretur. Induciis his optimè uſum Regem poſtea docet, dum militiam ordi- naret, oppida& propugnacula augeret, juvenes ad bellum exerceret, in pace continuò de bello cogitans, quodpruden- tiſſimifuit Regis, quæ verba mox num. IX. recenſebuntur. Vt de bello Ungarico omnia bene diſponerentur, Comitia agit Hervordiæ A. C. 932, conſulrans quid cum Hungaris, poſt- quam induciarum novennalium tempus exierit, agendum fit. Decernitur bellum,& parantur omnia belloneceſſaria. Eegatis paulò poͤſt Ungarorum advenientibus non ſolum negabat tributum, quod more conſueto poſce bant, verum etiam ludibrio habentur, oblato cane villatieo ſcabioſo& tonſo, auribus& caudà truncaro: der Kaͤyſer ließ ein groſſen al⸗ zen ſchaͤbichten Schafruͤddẽ/(lieeat recẽſereverbis Spangẽbergii) die Ohren und den Zagel abſchneiden/ und die Haar abſcheren/ denſal⸗ Saxon, c. ben nacketen Hund ſtellet Er den Vngeriſchen Legaten zu/ und ließ 124 p. 267. Ihn ſagen/ Sie ſolten denſelbigen ihrem Koͤnig von ſeinetwegen zum Finſe bꝛingen/ und darueben anzeigen/ wolts Er eigen Ceuth hehahdi⸗ ditesge leſaas nddeſſent hwertge logoChre wodo con rolttptoc zuil ſupen 4. cint ſanct inimicis fem, ut⸗ jaritae in altum, lumeler tatut Dop riiune Hart henn Hennrcus aitſahe pnitunce nir; dau DPpracerih ſ aftutn natiom b ntosv n. C nowine kevatite ſuan ei Allem us lid Vilutg lont,ir mo& ur. Müs 4 leric „, 8 Prlasdac. entis impen eivilia telua 'eutt nleni = a tgeneun — autem erat i li aabu nun =m non creatha ut quanta m m calamuan — im ex brincye 1. Ungan un — iliu mnunal — ſpernensaum ü ito capriupem ü=etuvr. Inducih u militiam oich A nes adbellun = quodproder enlebuntur =ur, Comitiazi lungaris, pol ü ttit, agenchn ellonecellan ndus Don ſol an ce bant zetin lco ſeabiobd neß ein gnſint = Jpangidetz — abſcheren dait Auceps. thm ſeines gefallens Finßbar ſein muͤſten/ ſo ſolte Er ſie ihm ſchaffen/ und hette Er an dieſem Zinß nicht genuͤgen/ ſondern wolte einen andern und beſſern haben/ ſo ſolte er ſelbſt kommen/ und den holen/ oder mit dem Schwert gewinnen. Eadem prorſus verba recitantur à Bun- tingo Chronic. Brunſvic. fol. 24. Proceres convocatos quo- modo compellaverit, teſtimonio dicemꝰ Witichindi, qui re- tulit pro concione tunc dixiſſe Regem: Conſulite vobis ipſis,& quid ſuper haâc re faciendum eligite, Theſaurum divinis offi⸗ ciis ſanctificatum tollamne& dabo pro noſirà redemtione Dei inimicis? An certè addam cultui divino pecuniam& hono- rem, ut ab ipſo potius redimamur, qui verè noſter extat Creator pariter& Redemtor? His auditis ait populum levaviſſe voces in altum, operam ſuam promtè promiſiſſe, dextrisque in eæ- lum elevatis firmaſſe pactum. witikindum hic totus imi- tatur Lupoldus Babenbergius, cujus verba ſunt: Dum Hun- gari, tunc pagani, peccatis populi Germanici exigentibus, deva Rtare Cermaniam cædibus, rapinis& incendiis non ceſſarent, ipſe Henricus cum eisdem Hungaris, Saxoniam cædibus& incen- diis ſubA. DCCCC. XXIII. percurrentibus bellum congerere pro tunc cum eis tutum fore noncredens treugas per IA. annos i- nire datis muneribus eſi coactus. Quibus finitis convocatis Proceribus& populo ſub Ad. DCC. AAX. III. eos inter alia ſic affatur: Hucusque vos veſtrosque liberos ſpoliavi,& æ- rarium Hungarorum replevi: nunc templa ipſorumque mi- 37 pag.. de Zelo Vet. Princ.in Relig. c. 12,f. 18.5. niſtros ut ſpoliare cogor, multà nobis alià pecunia remanen- re. Conſulite vobis ipſis,&c. Witikindi verbis ſuppreſſo nomine prolatis addit: Ad hæc populus vocibus in cælum levatis clamavit à Deo vivo& vero deſiderare ſeredimi, operam ſuam contra diclam gentem Regi promittens. Hungari, qui eAllemanniam, Elſatiam& utramque Kheni ripam hacte- nus liberè adflixerant, nunc ità pleniores utramque Albis& Viſurgis ripam cædibus ac depopulationibus vexare inci- piunt, ingentique multitudine ſubito invadunt, quibus pa- 1ato& promto milite occurrit Caxonum Heros-Apparatum E 3 bellicum —— 38 Henricus pellicum, coplarum Præfectos, numerum militum, caſtro- rum locum, conſignare nequimus certèò, Quinam ex Prin- cipibus& Comitibus bello Ungarico interfuerint, eorum magno numero recenlentur nomina àSpangenbergioChron Faxon. c. 124.p. 170. 171 quæ ex ingenio potius elle conficta, quàm exhiſtoriis deſumta credimus, in quo numero fepo- nuntur, ut vicinos noſtros Comites ſaltem dicamus, Wil. helmus, Comes de Solms: Dietherus, Comes W itgenſteinenſis: Reinherus Comes Hanovienſis, wilhelmus, Comes Erbachia- nus. E Nobilibus nominatur E hrentreich ab Hutten, Comi- tis Andreæ ab Hoja Marſchallus. Locum prælii deſignat pag. 170. idem Spangenbergius viciniam pagi Scõlen, non proculab urbe Lütza, cujus veſtigia ibidem in collibus& foſſis obſer- 175 22e des⸗⸗ vari cenſet; quem etiam delignavit locum Buntingus Chron. Brunſvic. fol 24. In ſterili ſeriptorum hiſtoricorum ſeculo, nono præſertim& decimo, pauca habemus, quæque cum Jabore hinc inde colligimus, ea tamen fere ita ſunt compara- ta, ut complura involuta maneant, Nemo, quod ſcionume. rum nobis dedit Comitum& Ducum, quos Georgius Rixe- ner cum tuis vexillis& ordine eleganti ‚velut ex tabellà aut archivo militari, recitavir, quæ qui credere mavult, in eum non erimus injurii, maximè cum videamus Franciſcum Mo- dium folia aliquot compleviſſe eò apparatu Tom. 2. ban- dect. trium ph. lib..fol.2.3.4. Cæſar, quamvis æger& lectica decumbens, obviam procedit, fundit, fugat, quadraginta ho- ſtium millia prope Mersburgum Jaxoniæ interficit, clarà . admodumsememorabili victoria,& Pater patriæ rerumq, Do- v Ni- winus ab exercitu appellatus, famam potentiæ virtutisꝗq, cun- ſe chind. p. Kis gentibus& Regibus longè lateq, difudit. Contigit fe 14 liciſſima clades Anno 934. Soſmas Pragenſis 1. Chron. Boh. .13 Anno Dsminicæ Incarnationis DCCCCXXXIII. Ungari Drientales Francos& Alamaniam atq, Galliam devaſtantes per Italiam redierunt. Anno Dom. jnc. DCCCCXXXIV. Nenricur Rex Vngaros multà tade proſtravit, plerosa, ex eis com- nfpuina fetonlat H hookepti Lomerum iiginta ſer 8 captidis ogmtor, lgiunemt vulrarum mina irata tut condt pecitum 69000,p! n Ceſate baraudit r Domin Veuilm! nügritun botum pe folo Alag wütiehia it aigun rneiſat rultai ma tait, 41 udilüha panim e dltiddi vonibus! tapiunt wpitth⸗ ſenibun Rer hel ärioa Auceps- 39 llittam, a eomprebendit. Incredibilem cædem vocat gotfridus, ubi col, 474 uinam e feruntur Hungarorum ultra 40000. internecioni dati 4 8 7 8 ü kuetint, en 1500, capti, teliqui in fugam verſ totaque Germania exacti. g. 33 8⸗ = gendergoche Numerum occiſorum minuit Frodoardus,& redigit 24 — us elle congt triginta ſex millia, cæteris captis aut ſtumine abſorptis. p. 13 8. wonumennn Ex captivis duo Lehele& Bulcho ad Cælſarem adducti inter- Adicamus, F rogantur, Cur ipſorum natio tam infeſtis eſſet animis ad verſus — v igenſeims religionem Chriſtianam d illique reſ pondent magnis animis: 12 Prha F. etrorum ſcelerum ultores ſumus,& cum id non fatimus, nu- — 4 Hatn da ver et a ipſimet experimur. Exercitus Ungarorum dici- =nptali de tur conſtitiſſe plusquàm 100000. equitum partim, partim — u peditum numero Saxonum exercitus inſtructus fertur enfd 69000. pugnatoribus. Solennis teſſera in haäc pugnà fue-Crautaez. 5Rfolls ohh rat Cæſareanorum Kyrieeleiſon; Vngarorum verò vox bar- Jax.. 8.p. ntingasn bara audita, Hay, Huy. Teſſera illa militaris Kuüęte&εn- 69. 22 oricotumſean coy, Domine miſereri, erat ſpei altioris ſignum. Primarium s, quæqasmn Vexillum nominabatur Angelus, quod ellet Angeli imagine launr conn inſignitum, teſte Wirichindo. Sie Hungaris Germania tri-⁴½13⸗ — uod ſcoma bputum pendere deſiit, ipſis compulſis intra fines ſuos,à Ca- 1 eotgiose lutex ubelie witichindo, modis omnibus gratiarum actione: divino honori, pag. 13 me marulrie At dignum erat, ſolvebat pro victoriã de hoſtibus ſibi divinitus Franciſcomdl cenceſſa, tributumque, quod hoſtibus dare conſue vit, divino tu Tom. M cultui mancipavit,& largitionsbu: pauperum deſervire conſti⸗ cis eget&èi tuit. Sic etiam retulit Sigebertus Regem potitum memo- — qoadragimi rabili hac victorià tributum illud, quod Vngaris debebatur, interfict, d artim cultui divino impendiſſe, partim in uſus pauperum — atriernunl diſtribuifle, luntq́ue verba 4.93 4 Hungarum tributum aSa p ag. 575 — tie virtutiua xonibus repetentes 45 exvxercitu Regis Henrici occiduntur aut — it. Coari capiuntur; eisq; usq ad internecionem deletis tributun. quod — Es.Chronh repetebatur Deo pro gratiarum altione in Eceleſtis&. pau = OXXXIIN peribus exſol vitur. Pariter Lupoldus d e Babenbergd.libro: Jhmuußs Rex hell vitta gente tri butum, quod hoſlibus dare conſue verat? JCCcc- aνino deputavit cultui, pauperumq eee woeihe en, — it, plemza 6— . ⸗. rolo Magno olim poſitos. Rex verò victor reverlus, teſte 4⁰ Henricus 3. Me- deſervire. DPoſt hane Regis victoriam er bac peſte evaſtatio? rrop. 9.p. nis Ungaricæ omne⸗ reſpiraverunt provinciæ, ait Crantzius, §4⸗ Expeditione Hunica peractà voti exſolvendi gratia, quod antea voverat, profectum fuiſſe in Bavariam unà cum Gual- thero, Hoyenſi Dynaſta,& Maurkirchi actis Deo gratiis, e- ueſtres ſtatuas duas quæ hodie oſtenduntur, erexiſſe ſcribit Modius 2. Pandect. triumph. 1. fol. 4. ubi eorum effigies expri- mitur; idque confirmat Brunnerus 7. Annal. Bofor. pag. 427. Victoriam Cæſar Meresburgi, teſte Luitprando,in luperiori 2.9,p. 108. Domus cœnaculo per picturam curavit notari voveratque e- Hom. 91. 3.v,179. ciam Rex, ſe Simoniacam hæreſin ſive ſacrarum dignitatum nundinationem, quæ invaluerat paſſim, evulſurum, ſi de Hun nis victoria potiretur. Sunt hæc pietatis, ſunt virtutis teſti- monia. IX. Pacatâ Germania Saxoniæ Vrbes Muris, Legibus& Armis munit. Sæpe& multum in Regni& Reipublicæ deliberationibus cogitari& expendi à Regibus& Principibus debet, ecquæ- nam hujus tuenda ratio ſit, ira ut& turbulentis temporibus imminentia incommoda avertantur;& florente rerum ſta- tu pax tegni, ſalus civium, tranquillitas plebis diutiſſime con ſervetur;& quò quisque prudentior& ſagacior eſt, nec non ſocietatis conſervandæ amantior, eò magis ab omnibus aliis curis inferioribus animum abducit ſuum& ad haſce de Re- gno& Republica conſultationes ſerias converrit, id quod omnino Regis Principisque boni arbitramur eſſe& civilis officium. Talis Henricus Auceps, Ariſtides Germaniæ noſtræ, ad omnes tum belli, tum pacis artes promtus, pro⸗ nus ad pacis conſilia, caſtrenſibus conſiliis validus, Aνιερ⁶τεεον, aεννεηε τέε˙εμεο*οeł ³ρπμντJ*½. Vtrumque,& Rector bonus& bonus Induperator. ſive Induperatornoſter illuſtris partitim ſingula, ſive pacis eſſent eebelli unroqu Dabiom, Puni ſrmanda quodeit uispaai geer get nve Vrb getnegli habitam civituis pioſenn erant acc — 3 comänae adq; can tiora. pila dec tuisgne tedantu dut eone llostrr Drient ſenbite zuin, h inßruc it exen mbatun Auceps. 4 — — aaa ſive belli negotia„ diſtribuebat ſagaci pectore, ut Germaniæ gan ui is utroque conſuleret,& Rector bonus Pacis,& bonus Im- zun a he peraror belli. Bonis pacis artibus regebat inſigniter, nec = Deog öi ſegniter artibus belli, e. d.ereae& ſatut ad pacem,& caſtrenſibus utili· armirt. H,n. 3. peſet ehe Dubium, enituerit magisbello an pace, ogà an ſagõ ambi- leg. 9. v. engſes hm g um, in quonã plus difficultatis ſit& laboris. Quicquid ſit, 1 Dfas Fumanda eſt Respublica non armis modo„neg adverſu⸗ boſtes, 9 ede⸗ voneh quod ait Saluſtiꝰ: ſed quod multè majus, multoq; aſperius 6ſs, bo 6 ra. Rep. oſetagt nispacis artibus. Fitmavit bonis columnis Agamemnon no- inst. — Jum diguian ſter Germanicus ſuum regnum, qᷓui dici poteſt verè&mλ⁵ςονπο urum ſidet NMis, Vrbium aut Reipublicæ amaus, quum enim animadverte- — nt virtaun rer negligentiâ aut incurid majorum urbium rationem non habitam, hincque audacior hoſtis irrueret communesque =n 4 7 civitatis opes raperet, urbes muris circumductis firmavit, proventusque quorquor Magiſteatuum cura communes =lus munt cerxant, acceſſione non modivba cumulavit agri culturam, or- = zeitdetainn dinavit militem perpetuum& quaſi immortalem znſeenieue — us Sedeen continua ſoboles bello paceque urilis junctim cre ceret, .eeh atq; contra ſubitã impreſſionẽ hoſtilem extarent perfugia tu- niis tempat tiora. Huiccini ex pagis octavus aut nonus quisque in op- — rente renn pida deducebatut; in civitatibus verò quartus aut quintus M is dimnſimna quisque ad militiacn inſtituebantur, iique novi milites exer- ciot eſ ſen cebantur ſtrenue. luſtrabantur ſolicitè, præmiis honoraban- — ab omnibtii tur condigne, regio favore fovebantur ſplendidè. Id inter;. Matrop ad halcetèſ alios tradidit Aſbertus Crantzius, dicens: Per axoniam 18.. 70, nveriit, ig Orientalem Henricus Daxcivitates conmunit, militiam con- — aur eſſe Kant ſeribit ex agris& urbibur, conſtituitq́;, in urbibus, ut quintu⸗ — ſtiides Germi quisq, militaret ſtipendiis quatuor civium, ad arma& equo⸗ = es promtoi inſtructus,& per agras octo nonum armarent. Ita fattum eſt, alidus, ut exercitum haberet tyronam paratiſſimum, quo etiam tum u- anun tebatur feliciſſimè in Ungaror. Mirum, ſi non in veteri Sa⸗ aduperato xvonid, hoc eſt, in Weſiphalid eodem ſit uſus imperio, ut vocaret = u ſire ycjt Ad militiam idonsos. Certè civer ille milit antes inter Aulicos 1 a Henricus nullo diſerimine habebat. Belli& pacis arribus inſignem ha⸗ cit Cramtzius, quod urbes muniverit muris& foſſis, legibus & moribus informaverit, juventatem ad arma exer- cuerit, agros diſtinxerit, conſtituens-quot quique milites ad erpeditiones mitterent. Inter multas hujus Henriei laudes; 3. Sax. 12 ſcribit, ea præcipua eſt, quod in Saxanid, provin cià ſu, primus p. 71. Verum tebus ordinem dedit. Urbes immunitas juſſit muri: 4 AX foſſatis cingi, propter incurſionem Vngarorum. Deinde quod urbes legibus& moribus forxmauitir Juventutem ad arma juſſit exerceri ʒunde etiam ubi opar evenit in exveditionem ſe- ecum auxit, quos etiam militaribus ſuis coæquavit. Agros di- ſtinxit, conſtituens quantos quig pedites in arma mitterent ad generalem terræ expeditioneil eb initio ipſe urbes aliquot . fandavit. Ob hano euram verè regiam Regem æquis lau- 3. Metrop qibus evehere idem Orantzius pergit, inquiens: Pacavit Ger- 9·. 6 maniam,& ſuam Saxbmiam redtgitin ardinem, muni vii urbes, daiviſit in manipulor militiam Juventutem pen urbes& agrose- xercuit ad arma, Vrhi hus indixit nundinas, agris cultum ſuum. ornavit Eecleſias, inſtruxit Monaſteria amplificavit Impe- rium, Marshiones quaſi Duces limitaneos conſtituit, ad Da- 3. Mitr nos in Slesvig, ad Vandalosin Branden bunghb, qui hodie perma- 11. 66. net Principatus. lterum: Heuricus inoppido Miſua funda- vit Epiꝛſcopatum ad Albim fluvium, munivitque utbem, 4t eſſet præſidium adverſis incurſiones barbarorum Ungarstum. Teſtis häc in re eſt antiquior W itikinaus, qui memoriæ pro- didit, quàm KRex ille poſt Hungarorum primos abltus pro Germaniæ ſalute cuſtodiâ accuratiori,& diligenti admodum— circumſpectione, vigilaverit, cujus verba eo magis attenden da ſunt, quo ſolicitius exſcribuntur,& pro Conſtitutionibus b venditantur; quod etiam Goldaſtus more interdum ſuo ſo- 1ib. p.nr let facere. Sic verõ Ile Hiſtoricus Henricus Rex aocepta ace ab Vngaris ad novem annos(novem annotum pactis in- duciis) quantãâ pradentia vigilaverit in munienda patriã& in expugnando barbara natienes, ſupra noſtram eſt virtutem edicere Atnt lert mer agra hiune fe rurtufi lerniven cau mratqp&on Rnlitdiem- ail cantn quomode eGold no tertie ſabuiſſe: ſkaalyeag inge Kil ttcenlend mut ntoll heinagn iam dart vucerh Ffeiruyl gecign tälnep idetut es aus tit vem⸗ tar hard lantum; Nodod rumin trema qviden Iuen tnahere A bas inſenen — folli b — dh adt amaa uique nii, . Mana lau — meiſtäeſn — nitas juſſsun m. Danun ututew al an expeaitum avit. Ag, nua mintaa I vſe urbesaln egem equisi enss Pacauud Bm muyivitnn ärr urbe 3 491 — lri⸗ cuhtun ſen myliftcauithf conſtituitanl , Jui hoditym — Al ſa u = itdwe urben, — un Unguan ⸗ aui memoti — rimosabium — igentiadcole = omagisatene „Donſtitutorin — nterdum luoh — icus ker uuh notumtcii ienda ran ram ej uinnn uün Auceps. 4 edicere, licet omnimodis non oporteat taceri. Et primum qui- dem ex agrariis militibus nonum quemque eligens in urbibur habitare fecit, ut cæteris confamiliaribus ſuis 0οο habitacula extrueret, frugum omnium tertiam partem exciperet, ſer varetq, Gæteri verò octo ſeminarent& meterent frugesg, colligerent no- no,& ſuis eas locis reconderent. Concilia& omnes conven- tus atq, con vi vVia in Vrbibus voluit celebrari,in quibu- exſtru- endis die notuqᷓ, operam dabant, quatenus in pace diſcerent, quid contra hoſter in neceſſitate facere debuiſſent. Quæ verba- uomodo pro conſtitutione ab Henrico latà imitatus fue- rit Goldaſtus& aptà explicationeextend erit, legi poteſt To- mo tertio Conſtitutionum, Nolumus autem ambigere., habuiſſe w itikindum& legiſle neceſſarias ac ſalutares Le- es, ſive agrarias ſive militares ſive alias hujusque Henrici, unde&illa Sigeberti verba, ur Vrſpergenſem prætereamus, 5 recenſenda: Rex Henricus agrarios mtlites recenſens conſti- 9²25. tuit, ut oſto eorum in agris, nonus verò in urbe moraretur; ut 2. 7.z 78. fto in agris& ſibi& nono laborarent; nonus verò in urbe ter- tiam partem omnium frugum illorã reſervaret in aædibus aſe ad hoc extruilis, ut in hello nthil alicui eorum deeſſet, urbesq; rebus & viris plenæ ſint. Turpe verò videtur efſe, nec tanto Prin- cipe dignum, quod locum dedit latronibus& ſicariis in wili⸗ tid ſine pænâ, quod exemplum ex iniquo non parum trahere— videtur, recenſetur n. ab eodẽ Sigeb, quovcunq fures, autlatro- adA. 922. ner, aut ſicarios manu fortes& bellis aptos eſſe videbat, indultà 7·77: ei, veniã agros& arma dabatz&legionẽ ex eisfacienn ab de bellan- dor harbaros exponebat, edicen, omninò, ut civibus parcerent tantum moab. Annon hoc erat conturbare militiam? Quo- modo& accuſari& excuſari queat legatur apud Dn. Boecle- tum in Henr. p. 26r. Neceſſitudo in pact, magis in bello, ex- trema arripit,& deſperatò præſertim rerum ſtatu ne ſeveri quidem Ducesl eterum dubitabantsquod ait Boeclerus, vili- ratem& improbitatem hominum ad praclare fattorum laudem zrabere. Pæce militum pugnaſſe Davidem legitnus. Mili. — 8 4 44 Henricus 4 tia alias ab Henrico eonditionibus, quas requirit juſtitia a- tem huut morum, ordinata erat, lætà ſeverirate miles lectus, ſanctaſfi- rhutilot, des præſtixta, ſecuritas data colonis, auctoritas Ducum inte. tauofeie 2.8.p. 107. tegra ſervata, juſſa fideliter& promiè effecta. Sufficia unum cferi legl b notaſſe atque alterum. Eſt Saxonum mos laudandus atq;, i- qpdim M mitandus judice, Luitprando, quatenus annũ paſt unũ atq; duc- Alelipfe decimum nemini militum bello deeſſe contingat. Rudimenta Neſci militiæ rudia quidem, aſt in primo robors ad belli ingreſlum, Nuab. I veteranis fimul immixtis, in ſpem militiæ egregias. Plusin aretiotin armis ut eſſet ſidei, jurejurandi fide firmabatut exercitus, an- etdicum te expeditionem anteque prælium. Hac fiducià jurejuran. Buumdh do renovabatur fides, dextris de more in cælum levatis, in belo(ia vocau Vngarico; ſicque in beld Rhedaricò ſigpoum dabatur, ſacrra aAyrcaluur mentoq; acceptò primum Ducibus, deinde unus quisq, alteri iitdeoon peram ſuam ſub juramento promittebat ad præſens bellum. E. jue dauot lucebat etiam per id obediens ptomtitudo, dum lætus anini ſiadosag b miles non gradiebatur ſed erumpebat vocatus ad arma, quaã lotem t seleritatem laudat ibidem Luitp randus, referens fideliſſi- Amoxet mum contra Hungaros exercitum intra quatriduum coiiſſe. NMpn inl Si ſpectare volumus aciem, ſpectaculum certaminis viiu di- n(ar gnum oſtendit idem ſcriptor, nempe vi debantur Saxones or- iilantii dinata ²qualiter atie, in hoſtem pergere‚ ut nemo velociori e-. Pui quo tranſeat tardiorem; excipere ſcuris fagittas poſt que exx(C dmi 2.5.p. 108 cepras ire imperu virili in cuneum,& fſpe victoriæ gladium dKaͤte voto proſequi. Segnius tractatum fortitudinis ſtudium mi-. dlmq litiæque exetcitium inter Germanos Ker animadverteratz q(ue lii inde ordinaverat, ut per certos cives& agricolas milites pr⸗rg- a qo bitoſtipendioalerentur, illisque quos agricolæ in ſpem mi-. i aen litiæ ſuſtentabant, lares& penates in civitate eſſent fixi, qul ine j progreſſu temporis ab eo pago, à quo ſuſtentabantur, cog lkzme nomina ſumebant, nonnallis inde adſcriptis nobiliori ord- Faoni ni, quie Mtilites, Militares& Miniſteriales terræ vocaban- hhanj tur; unde Nobiles inagris& Patritit in urbibus prognatiper us plorimi. Patritiorum certè urbicorum hinc deducit origi- uiep ginem — nirit —ed — acum in. — ufhcinumn udaniziani — una atgan —* Rudiden ſlnn u8, bna Mde li idgrelun. A☛ reoi 4 fegia. Düun ducik junnt — evatis in — dabalut, ſan = quing aleis M iſens hellun.) = um leiusari — us ad atmagi tferens fau widuum caill anminis riga Nur Saxonesn iema velacumi ttas poſtquen ſtoriæ gacm am nis ſtudinor. niwadyveneu, las milites n le in ſpen ⸗ — te eſſem ug Mnrabantubchy nobMilioti ci tene vocude = us progniiſ m: deducit ang Pln Zuceps, 45 ginem Buntingus, quos à vicinis pagis cognomen ſumſiſfe ait, uti ſunt eidem Brunſvigenſes Patritii à Peine, a Eechelt; Hanoveræ Patritii ab Anderten, à Lüde, A Wintem; quoque referri legimus in Diſpuratione quadam Polnicà à Nobili fol. z2- quodam Marpurgi habità ſtemma generoſum ac nobile ab AdelEipfen in Ducatus Brunſvicenſis ditione Göttingen- fi. Neſcimus an inde ſit uſus creber nominis Miles pro Nobili. Nee deſunt docti viri, qui diſerimen hinc factum dixerint inter plebem urbanam ſive cives, quos à burgis Buͤr⸗ ger dicunt,& plebem ruſticam, qui à culturà agri Bawhern vel Bawrn appellantur; ex agro enim pars legebatur, quæ burgis (ita vocatis) intra mænia cuſtodiendis obnoxii erant, teliquis agricultura commendabatur. Conſequi hinc etiam po- tuit denominatio der Bawrguͤlden und Pfleghaften quotum in Jure Saxonico fit mentio, qui obligati& adſtricti erant ad co- lendos agros. Vigilantia& armorũ publicis vigiliis Henricus hoſtem fefellerat, qui toties hoſtis acer ſub aliis Cæſaribus admoverat fruſtra ſuis deprædationibus, vigiliis opus efſe. Non in Henrico habebat Germania Ludovicum Balbum, non Carolum Craſſum, ſed officioſiſſimum Henricum, qui vigilantia& moderatione ſuà publicam pacem plurimom conſervare, nec k empublicam ſolum Germanicam Legibus & Armis exornare, ſed Eccleſias etiam Scholasque docenti- bgdiſcentiboadaugereſtudebat. Indigebat interſinfidelitatẽ & ſimultatem magno Heroe Germania,& in Henrico ejus- que Filio Ottone gloriabaturſeſe accepiffe, quod optaverat diu; gloriaturque adhuc ſera Germaniæ poſteritas, pro- tectione Heroum Saxonicorum Germaniam olim manſiſſe ſine jugo, armorum præfidio civilem virtutem floruiſſe, mi- litis melius otdinar militatia jura viguiſſe, incultam urbibus Saxoniam murorum ſtructura ſuperbiviſſe, ut meritò Redin- iegrator lemaniæ laudetur Henricus à Niemio. Inter no- vas leges& inſtituta militaria erat etiam, ut primogenito, qui curiæ Principis militando inſerviret, cederent arma& inſtru- 4 F 3 menta 779, Chronic. Brunſvis pag. 809. Niem, publ 46 Henricus menta bellica Patris in hæreditate lingus noſtra Heer⸗Geraͤte vocitata. Tradit hoc Anonymus ſcriptor de Inveſtituta Epiſcopatuum Regum Theuronicorum, quem Florentia inventum primus edidit cum auctario Theodericus de icavitque cum aliis Simon Fchardius: Mlo rempo- re nondum erant in novd Saxonid aliquæ civitates aut oppida munita, ſed villæ oampeſtres, atq, arces ſeu caſtra, in quihus qui- Aem villis ruſtici, in arcibur ſeu caſtris Nobiles& SCaxonum Sa- trapæ reſidehant. Deinde p. 811. Hic Henricus incepit in novãâ Saxoniâ primò condere oppida, illaq; firmar⸗ muris& foſe ſutis; legemq; edidit, quæ adbuc durat, quod quilibe: prim ogeni- tus, qui Curiæ Principis contra hoſtex in neceſſit ate ſer vierit ab- ſolutè,& præ aliis ejus fratribus& ſorari bus defunctéò Patre il- lias veſtes& arneſia,(Harniſch) Quaſi ex quodam prælegatore- portaret, nec talia in hæreditatemdiviſionis paternæ ei Computa- ri deberent. Gobelinus Perlona Cosmodrom. xt. 6. c. 47. 19 9. Rex Henricus mandat per univerſum regnum ſuum& diſtrittus in partibus& axoniæ& Thuringiæ, quod de omni bus Viris in rure habitantibus unus de novem civitates& oppida goleretʒ cives civitates ſuas muris;& foſſis munirent;& quod multa eſſet taberna ſeu forum, aut conventiculum.& ſolennitas aliqua: niſi tantum in civitatibus; ut viri in armis& factis for- tibus ſemagis exercerent- Et mandavit quod ſenior inter fra- tres quoscunque deberet eſſe in exercitu regis,& propter hoc ipſe ſolus tolleret patris exuvias; inter quas arma maximè reputa- 25 heur pantur. Et inde vulgo Herrwede adhuc nominantur. Glolsà 2 art, 22 exponente Heergewette heiſſet das Gewehr/ daß zu eines Mannes Leibe gehoͤret in ſeiner Heerfarth. Occaſione ſervitiorum mi- litarium Herge Wetta in uſum veniſſe Henrico aurore excel- ſæ laudis Ictus Petrus Heigius animadvertit, cujus verba ſta- part.1. biliendæ rei non omittenda: Defuntlo Imp. Conrado cum ad quæſt. i. p. Fenricum I. res omnis Romana& Germana inclinaſſet, idemq; Ungaros memorabili pugnã in Merſeburgenſibus campis fudiſ- ſet, cogitavit Imp. optimus, quomodo dehinc pacis firmioris fun- 2 dament⸗ 118. — Amutai nhulikatis anttadeg ncnuin auijititf Fraalli ynyttre⸗ banlun diaeren Cappa 39.deli wunes, occupa rre ſeridi eon ſ nuniti Fiamin kerbit Kanoni 1 ftdiyoj d Ba . bur ten turnd daron e ldrectiur em Plotenie leodericus a *(us lo tim —tes aut ophu —„„ eann SFaxonum da V vicun inceptti e munt u Aber prinum Bate ſervun. functo Dant — prelegann. — ne ei cmruu I. xt. 6.6,9, =egnun ſum uod de amukh- = itater yu mmirent; Gzu — um ſelemau mir fakun iſemar intyſi propier hurjj — maximêriut = nantur.(oh n u eines Mami erritiotum N — co autoteen * cujus vetti — Conraui an — nclinaſttiin — z. camyiſl V ci fmuun auna- Aucep. 47 damenta jacere poſſie. Ludos igitur equeſtres ad excitanda nobilitatis ſtudia inſtituit, in urbes& oppida civiliores in pagis antea degentes, deduxit furi dicundo& legibus idoneos magis magisq, reddidit, atq, cunprimi: Jus Saxonicum hac in parte auttius eſtecit, ut rerum expeditoriaru m ſingulate jus,& in his ſuc celſio filioſprimogenito& Agnato ſeniori præcipua eſſet, propterea quod in bellis obeundis, onus militiæ his præcipuè in- cum heret,& viciſſim hoc ommodum pra cateris concedendum Sideretur. Legatur de hoc expeditionis militaris jure Ju- ris Saxonici Vindex& Aatiſtes celeberrimus Benedictus Carpzovius Jurisprud. Forent Roman-Saxon, part. 3. conſt. 36.defin, z1 ad finem. Militari ldiſciplina ſatis exculti Sa- pag. 1274 xones in muniendisſurbis& extruendis caſtris potifſimum 7Q. occupati erant, extulitque ingens Saxonia caput Urbium eνμμαάℛ ðõMngarorum populationes, nam, quod Trithemius ſcribit, dum per novem annos pacem feciſſet Rex contra Chron. cum Vogaris, multas in Sawonia civitates muris& foſlatis Hirſ ad munitiſſimas hieri procurawit, ut ſi hoſtes denuòs irruerent, Chri- A. 922. p. ſiani murorum ſe præſidio tuerentur. De eodem inſtituto 6. ſcribit Cruſius: Auno 910. Ingari, poſtquam Thutingiam& 2. 7. 8.3 6 Saxoniam devaſtaſent, Alemanniam uog, ſeu Sueviam di- p. 80. rè depopulati ſunt, Ab eis Ludovicus etiam Reæ in confinio Zavariæ& Francie vittus eſi, ac tandem pax emenda fuit. Tunc E Baſileam incenderunt. Hinc neceſſitas coegit ſequenti- bur temperibus, ut meliores vici aut villæ Germaniæ, mænibus, turribus, forſis circumdarentur, quò ſio tutiores aduerſus Bar- Harorum irruaptiones readerentur. Quod tantò magis quoq, po- ſtea facium eſt, cum Imperii excellentia extintto Carolino genere Ottone prætertim imperante, tum demum verè& omninò, ad Germanos perveniſſet. Tunc e Tiguri munitie, cum ſub Ca- rolo capta eſſet, abſoluta fuit. Siec VIma quoq, Francofurdia, x aliæ multæ civitates, antea tantum villæ fuerunt. Poſterius verò propter Angarorum irruptiones,&& graſſationes crudeliſſi- mas manibus cæterisqh munimentis cintlæ& firmatæ fuerunt- Muro⸗ „. 2. T.XXI. Nollius inferioris Saxoniæ ur 48 PHenricus AMturorum inapiam priſcis civitatibus dettimento ſummo foiſſe notat Thucydides proœmio Hiſtoriæ. Dettimentum hocſentiebat Germania 2rεμμι˙†; cui incumbebat extre- ma pernicies& ſervitus ab Vngaris, quod locis munitis non eſlet ſatis inſtructa, ſed omnia paterent, unde gentes Vngari- cæ facile poterant perva mutis tunc, ſicut legibus& fortitudine, fuiſſet inſtructa, tu- tius objeciſſet arma Vngaris aliisque barbaris. Duo Ke- ges Romanani alius aliã vià, Romul? armis, Numa legibus, ii- ſe caſtrenſi arte murisque, hicrogata peritia, ille augendæ rei atrentior, hic conſervandæ ſtudioſior Romam auxéte. ln Henrico Komulum bellicoſum, Numam ſapientem habe- mus. Vibes muris& legibus clauſit, bellisque compoſ- tis Janitemplum ccluſir Henricus. De Vrbium in Ger- mania, maximè Saxonia, ſeriori ortu D. Conringium audire placet in perdocta diſſertatione de Vrbibus Germanitis diſ- ſerentem: Id certiſſimum videtur, ætate Caroli Magni in omni Faxonia' id eſt, w eſtphalia, Angrivaria, omniq, illo tratlau, qui eſt inter ſurgim, Albim AMelibhocum montem er Salam a- mnem, imo nes trans Albim ad Eidoram usq,, ubi nunc florei Holſteniæ Ducatus mullam omanind urbem inventam; cum e- nim ab Aimonio inqᷓ, Annalibus Francicis aut Euldenſibus di- ligentiſſime navretur, quid quaq, anno in bello Saxonico geſtum, bur modis libertatem ſuam Saxones defenderint, urbis tamen nullius vel levis fit meutio. At verò obſidere& occupare utiq dabuiſſet urbes Carolus ſi quæ tum extitiſſent, Quid? quod ſo⸗ W eſtpbali legantur duobus ſeſe cafttllis tum defendiſſe Etes- burgo& Sigeburgo. Sans ne Atr quidem ulla, à Carolo in- ter Viſurgins, Salam& Albim. aut trans Albim occupata me- moratur. Qus colligere eſt nullam tunc extitiſſe. Thefi deinde bis in hiſtoria Caroli A4. fit mentio, quod tamen haud dubie ſeriptores utpote rem notatu dignam, tam ſicco pede non præateriißent. Imò duas tantum arces in Germania Transrhenana& quidem in V eſtphalia ob- feaiſ dere Germaniam noſtram, quæ ſi uſ lgiůu Url ektfs ruſſes hun git quu nsreferal Ixlanwtſe nujuner vn nit aſtem dqſaſt I degleCts vt Nouw romope jukalia, aotte fce navique! ciſtellis a umütgr⸗ ntoue Ddusſtto rheio, TAeſeur nä een lenihus lus,zus! Aüduem pinaua e bimapu ecom gaandit frerom nosdo nuroci ſcopus belus b Laceel omam augi, lapienren i lisque con Vrdium 1 t — nringiamnt Germauii & Mammun = ij ils malhi nem& Saan —, ubi nanufh aventam) an — Aut Fuldenſmn ASaxnity ha trint, urhum Aroccupuun —1 Quud an 2 Arfenaiſela ulla,A Cmnh im occupauin — ſe. Theſ dele ſporia Canll — tpote renuu mo duurium i vehian j Auceps. 49 ſadiſſe legitur Carolus Magnus, quod ſi autem plures tum tem- porit extrultæ fuiſſent, profecto non ita occupare Saxoniam po- ruiſſet, quippe cum libertatis ſuæ Saxones fuerint tenaciſſimi. Quid: quod Eginbartus inter alias cauſas helli Saxonici etian= hano referat, quod termini Francorum& Saxonum penè ubig, in plano eſſent contigui præter pauca loca, in quibus vel ſylvæ majores, vel montium fuga interjecta utrorumgq, agros certo li- mite diſterminaret, eoꝙ in iis cædes&rapinas C;uendia fieri non ceſaſſe. Vrbium hæc extruendarum cum muris& foſſis neglectus dedit majora ſpatia eundi& graſſandi Vngaris,& ut Nortmannos aliosque taceamus; wigrationesquesillæ va- riorum populorum Germanicorum, modò in Galliam, modò in kaliam,& Angliam, ſatis edocent, quam neglectim tum habitæ fuerint extructiones vel urbium vel caſtellorum, Ro- manique ferè primi docuetunt Germanos variis extructis caſtellis aliquibusque urbibus in Germania erectis, quan- tum ſit præſidii in lapidum mole dexttè congeſta; docue- runtque Vngari lafſas hac parte manus Saxonum, quid in ur- bibus ſitum eſſet; primusq́, præ aliis, conſentiente Dn. Con⸗ ringio, ſtruendis urbibas aperam dedit Henricus l. Rex, vere Theſeus Germanicus. Ut n. ille Athenienſes, ita hic Saxo- nes certè, ſi non& alios Germanos, ex agro in urbes compulit; ur- gentibus ſcilicet inſtitutum Ungarorum immanibus eruptionis bus, quò tutus daretur miſeris receptus. Muros etigere mu- risque muros addere docuit Saxones Anno Chriſti 988 ino- pinata eruptio Suecorum& Danorum, qui per fluvium Al- bim apud urbem Stadam egreſſi fuerant ſtrage undique fa- cta, cumque ob Piratarum frequentes itrupriones Saxonia grandi metu perculſſa eſlet, plurimi pagi tum muris cincti fuerunt, tum quoque Brema novo muro munitur, id quod nos docet Albertus Stadenſis: quam eandem Saxoniæ urbem muro circumdari voluit anno 1035. Herimannus, Archiepi- ſcopus Bremenſis, magnum ingreſſurus opus, utl Ioquitut Al- theſ.7= Chron.j. III. 112. bertus, ſed vix jactis fundamentis cum opere vitam finivit. fol. 118. Succeſſor verò Bezelinus muru in gyro conſtruens aliquibus in G6 locis 50 locis eum uſq; ad propugnacula erexit: aliãs quing, aut ſaptem Henricus cu bitorum altitudine ſemiperfectum reliquit. X. Gormonem, Daniæ Regem pacem petere cogit; Jutia domati Sles vicoque expugnato Marchiona- tum Slesvicenſem conſtituit. Bella pro aris& focis, pro Eccleſiæ& Imperii pomeæriis di- latandis, geſſit majori zelo quàmpericulo Henrlcus, erant- que illa prælia opulenta, non quod theſauros auri reconde- rent, ſed quod Reges& Principes Nortmannorum, Dano- rum, Abroditotum, SFlavorum, Henetorum aliorumque vi- Croriosd manuad fidem Chriſti perducerent. germaniæ incumbebant ex patte unà Dani, Flavi, Heneti, Bohemi, ex ab terà Hungari, aſſiduis depopulationibus ac cædibus vexan- tes Germanos. Ungaris grandi prælio, quod recenſuimus, fol. 102.4 ſubactis tunc in hoc maximsè claruit virtus Henrici, dum vi- ciniores feros populos, Danos præſertim& Suecos, emolli- vit. Utile erat primum adoriri Danos, qui ſocietate Slavo- rum robuſtiores licentià graſſandi Saxones territabant, „odio religionis potius quàm gentis. De his depopulato- ribus Albertus, Abbas Sadenſis: Dani Slavos auxilio ha- bentes, primò tranſalbinos Jaxones, deinde eis Albiam deva- ſantes magno Saxoniam terrore quaſſabant. Armis coegit Gormonem, Danorum Regem, imperata facere, Chriſtianiſ⸗ mum in Dasià& Suecia propagat, limites extendit, regna conſtituta Marchia firmat. Albertus, Abbas Ftadenſis, fol. 102.a. Henricus Rex cum exercitu ingreſſus Daniam Guutm (Norm habet Adamus Bremenſis, cujus verba exſeribit) Regem primdò impetu adeò deterruit, ut imperata ſibi faceret,& pacem ſupplex depoſceret. Tunc venerabilis Unni Are biepi- ſtopus, videns oſtium ſidei gentibus eſſe apertum, latitudinem uæ diœceſis per ſe ipſum elegit circuire. Gormo ille exprimi⸗ tur diverſa ſetiptur, Cvum&́ W orm, quod ſumtum ſyno- nm) fna A Ahuhu dodelili nduucrite fuit;p wl;lun diprogte ſom deh ſagaiet! um,( vitia fu t Chniſ maheni y nentum/ taſolceg hano. iſcuab⸗ erumbꝛ Anaali nui naui ditnic yuiſnun 6 0 rwocat njenüs tart ea degen ne Ne Aane ſocha ſtaas dc le D noCo n V— mt. em baceg mati N. Antunt. rii pomatki entſeng en s aurü recond Anorum, Da valiorumaxe nt. Gerwa- —e an cædibos ze — odteceulimm Henrich dun 1 A.: Suecosend =m ilocierateden = nes tertiedu — his depopun = Navor aunkeh = eir Albiam in =. Artmis eh ütre, Chrita. ner es extendi'en bas Sradenlit Damian bun vetba enſerds rata ſthifanti Anni Anhn tum, lantuum rmoiille emin Aod lumtum h f Apud Danos eo tempore filius Harte Wich Gvurm regnabat, dymick Alberto Stadenſ, ad nomen epim alludens ſeribit: crudeliſſimus inquam vermis,& Chriſtianorum populis non mediocriter infeſtus. Ipſe enim Chriſtianitatem, qua in Da- nid fuit, prorſus delere molitut, Sacerdotes Dei à finibus ſuis de- pulit; plurimos quog, per tormenta necavit. Deinde de feli- ci progreſſu& armorum& fidei Chriſtianæ ſIcribens eò miſ- ſam perhibet venerabilem Unni Archiepiſcopum, ut pro- pagaret Chriſtianiſmum in regionem Danorum& Sueco- rum. Cvurmium quidem, pro ingenità fiectere nequivit ſæ- vitiã filiuu autem ejus Haroldum itafidelem Chriſto perfecit, ut Ceauhe⸗ Re e ‚quam Pater ejus ſemper odio habuit, ipſe haberi publicꝭ ꝓermitteret, quamvis nondum baptiſmi ſacra- mentum percepedt. Danorum quendam Regem Chriſtia- na ſuſcepifle ſacra ſcribunt etiam alii, inter quos Sigebertus 579. in anno 935.Rex Henricus Danos, qui per piraticam Friſones incurſahant, vincit,& tributarios facit,& Chuipiam Regem eorum baptizari fecit. Witichindus ſub finem libri primi Annalium: Cum omnes in circuitu nationes ſubjeciſſet, Danos, p. 144 qui navali latrocinio F reſones incurſabant, cum exercitu adit, vicitq́;& tributarios faciens Regem eorum nomine Nubam ba- pag, 1a- ptiſmum percipere fecit. Diethmarus libro primo: Nortman- nor& Danos armis ſibi obtemperantes facit,& ab errore priſtino revocatos cum Rege eorum Cnutone(Wormium vocat Bre- menſis Adamus, Nubam Wirekindus) hos Chriſti jugum por- tare edocuit. Chuipiam, ne que Chnubam, ne que Nubam, Regem Danorum Annales oſtendunt, neque de illa initiatio- ne Regisad Chriſtianiſmum ſcribunt. Poteſt eſſe, ut in re- gione Jutia Princeps aut Regius Præfectus eo nomine ſeſe aſ- fociarit Chriſtianis ſacris. Innominato Rege ſcribit Co- ſmas Pragenſis I. Chron. p. 12. Anuo Domiuica Incarnationis DCCCCXXXI. Henricus Imp. Regem Abrotridorum& Re- gem Danorum effecit Chriſtianos. Deſumſit ea ex Herman- no Contracto pag. 133, Mariana Scoto p. 447 Sigeberto pag. 779& GontinuatoreReginonis p. 75. Abotritos& Danos ſu- G 2 begiſlę pol. 102.4 He ———yS „53. 1.7.48. b 77⸗ 3.§. 9 p. 69. 3.§. 2 5. p. Sles wicum coloni am fe 32 PHeuricus begiſſe notavit Lambertus, ſed nihil Chriſtianiſmo plantato addit. Victricia ſgna latè proferuntur, Imperii vires firman- „* tur lacertis auctioribus greſſibusque adoleſcunt maſoribus. Fortior& vegetior evadit Germania, extendente Henrico limitem ultra Eidoram in Gimbricam Cherſoneſum, Da- norum vi excuſla, atque excitato novo Marchionatu-qui di- cebatur Sles wicenſis, Sic Henricus Vidctor, ait Adamns Bre- menſis, apud Schliaswich, quæ nunc Heideba Aicitur, regui terminos ponens ibi& Marchionem ſtatuit,& Javoniam co- loniam habitare præcepit. Et Crantzius adA 938. Tenricus Iuciam, quæ apud veteres Cherſoneſus Cimbric⸗ dicebatur, chriſti religioni adegit ſibiq́; parere coegit, conſtit viο apud Hei. debam(qua nunc Sles Wicum daicirur) Marot one. Henri- co autem mortuo ſub Ottonis Filii imperio iterum deficiunt Marchionemq́ illis præfectum trucidant cum omni quodte- nebat militum præfidio, quam rebellionem ulturus Otto in Daniam convertit arma. Duravit inquit Cranr z us, Mar chia- nis(Slesvicenfis) Principatus per Heinrici tem pora, quo mor- tuo Marchionem Dani oppreſſerunt, Saxones fagarunt. Unde natum eſt bellum Ottani, Henrici Filio. Eodem loco ſcribit: Erat Henrico, tum omnes regni fines tuenti, bellum in Danogss 4 6 Holſatiam vaſtantes. Ferdomuit,& retro egit gentem. Drbem Dilucidius 4. Dan 18. p. 81. KRebu⸗ Germaniæ Rex p'cerat, qui tut andis regni finibus vigiles oculos circum ferens, quum in- telligeret Danos ex eonſuetudine majorum in Saxoniam extur- rere, duxit in eos, limitibus etiam tranſcenſis, altra Eydoram e- xercitum,& expugnatam urbem tunc florentem Sles Wicum fecit Saxonum coloni am, conſtituto ibi Marchione, qui rem adminiſtrans fines imperii tutaretur. Quibus liquet teſtimo- niis Marchiam Sles w icenſem cum valido militum præſi- dio contra Danos victo Gormone conſtitutam fuiſſe;unde adhuc nomen Dennemarck remapnſit, atque Danemarchia à cuſtodiâ limitanea, quam Henricus Auceps impoſuit, dicta b b elt 1 cit Caxonum, conſtitutoibi Marchioné. 7 lenen .— Dr file Dao AuOng henli: A kalas, unſant at eosde fudv liſimu putariat Nuttant zuam m eſoriy laus um tan 1 lnſ 6 no ead 3 mein ſon — neſum— N 6 Saxmnina —7 938 Nemn bric. autzun — tit rapulh — ont. Uen itctum qekein — momniqucd. — ulturus Orn — hiz us, Alach m pora uum = Sfu Larunt.n em loco ſerbi belum in Da — gentem. Un atobi Manin. nie Kex yenu ufferens, zumi = Saxonian eu altra Funm, — tem Feeswicb ucchione zaim s liquettetiw militom pu tam fuiſem ue Dauana — s impabii — Auceps. 7 eſt ſententid vulgari, quam contra Peucerum& alios impu- gnat. Audreas Vellejus, qui doctiſſimus Vir debellatos fuiſſe Danos non admittit in Oratione Slesvigæ 1582. impre- ſſa de Origine appellationis regni Daniæ, ubi ita reſpondit Ti- ernenſi: Hæc rumore aliquo vago perlata ſunt haud dubiè ita C.2. a. ad Italos, quum repreſſerit forte Imperator Danos ultra Albim incurſantes Friſones ac Caxones, quod Sige bertus facile imuit; aut eosdem inuitarit ad ſocietatem fidei& baptiſmi Chriſti, quod Abbas Prumienſis aſſerit. Hoccinè eſt regnum am- phſſimum ſibi ſubjicere& liberam perpetuò gentem facere tri- butariam? ſi tributum imperavit nobis Imperator Romanus, doceant nos ipſius Marchiones& Notariorum primicerii, quam monetam quaſue merces ac theſauros retulerit. Certè ſuc- ceſſor ipſius Otto, ſpecie inferendæ religionis in has terraszubi Vandalorum Cim bricorum limina ſalutaſſet,& Regem Haral- dum tandem adventare cognoviſſét, parum reverenter, inſalu- tato hoſpite,& relitta pro Xenio haſta ſud ſimi lem fugæ habuit reditum. Mirum prafactò, quomodo potentiſſimo Angliæ re- gno eãdem tempeſtate potiti limites proprii regni tutari nequi- verimus? Inopinatum& hoc, Imperatori Romano Regem Da- niæ fuiſſe, ut fingunt, usque ad tributa ſubjectum, cuju⸗ abne- pos ab hujus nepote afinitatem& ſuppetias militiæ in rebus tre- pidis obſer vado expetiverit. Nõ ſic eludũtur teſtimõia graviũ hiſtoricorum; nec negarittibutum poteſt, quod Germani aliquando dederunt Ungaris, eiſi neſciatur moneta. Vittu- tis militaris pediſſequa Gloria retum geſtarum& fama pu- blica, quam ex virtute Danicæ vickoriæ conſequitur, condi- gnam Principe tanto. Alpes tranſcendit jugaque Apen- nigi montis illa victoria, quò de Luitpran dus. Primus hic Da- nos ſubjugavit, ſibiq; ſet vire coegit ac per hoc nomen ſuum mul- tis nominthus celebre fecit. Poſtea capite XIII. Henrici apud p. 126. Italos nomen tunc maximè clarebat, quod Danos nulli antea ſubjetos ſolus ipſe debellaret, ac tributar ios faceret- Eſt enim genrindomita: ſub Seprentrione in Oeeano degens, cujus ſævi- 1 3 tiam ☛+ 1 —— ultarum ſæpe gentium no bili lam rerum geſtarum prædicat ver lcanco por eſta g Prin ſtabilem H Näh. Im. xia his de HPer. p. z33. Jue Henrico a intellige) que todo⸗ lo embax adores congratu diendole ſu amiſtady amor) VUgo que en Italia ſe lamavᷣa rico de los ſuyos lamado ſiempre Auguſto intitulado de otros nom bres) titulos antiquos h e. Tantam au- us conſecutus eſt hac victoria. ut o- ſis legatis congratulationès& glo- giam victoriæ conteſtarentur, petentes amicitiam& amorem; inprimis vers adfuere Hugonis, nominahat. lpſe autem Henricus ſempe Auguſtus,& patet patriæ, antiquis inſignis. incitatus Hugo, Rex ltaliæ, 38 que mittebat, amicit iam efus dep 3. 42.19. ſummis enim imper ii moderatoribus rum progrediuntur, longinquo invitentur, quæ Ob famam itaque publicam is reportatam, metueus ex vicini Regis victoriarum majorem factum Foratatem& honores Henric mnes Frincipes Chriſtiani mi Hac certèr Luitprandus, tertio H 6.5.p. 12 0, vir prudentiſſimus, quò gere, multorumq́, Regum ac Prineipum Henrici praſertim famoſiſſimi Regis; qui Bajoariis, Sue vis, Lo- Francis atq, Saxoni bus imperavit ſubjugavit ſibiq́, tributariam fecit; qui primus Capite deinde decimo tertio junzit Ru- & Henricum Regem Germa- tem innumeram Danos ſubjugavit. dolfum, Surgundiæ KRegem, Henricus tas luxit. Memoriam ll⸗ ſpanus gravis Pero Me- bis: Fue tanta la reputation y honvra ſolet accedere, ut a vitoria(ab Ungaris teportatam cipes Chriſtianos leæ embiaron ſus lation y para bien de ſu viftoria, y pi- aon mas inſtancia vinieron los de Emperador. Fue alſi miſmo Hen- ypadre de la patria) qui in Italia ſe lmperatorem rapud ſuos audiebat & multis alijs nominibus& titulis erum feliciter geſtarum glorià Henricum venerabatut, Legatos- oſcentes, dicente Cranizio; ſi felicitate armo⸗ d amicitiam etiamè bona indicià ſunt firmati regni. ab Ungaris& Danis jam de vi- gratulabatur Henrico Hugo, ſibi forſitan fortund celſiori, nam incrementis iſtor. ſibi demererivoluiſſe, teſtatur Haugone Rege conſtituto, ſicut cunq, terr arum oæpit nuntios ſuos diri- amicitiam quærerè, ʒqui Slavorum gen- niæ tle qlod mſeali c5 concell unyenihus nittunt ut aleunded m tnuit Ain ltalia legem fm ttrat tat arollle⸗ plecebe &l 8 ſſtoti tuan m nmeni eipubl tim alt 8 am L. chaditie latende nowac ſsdhe lactice intto Ifus: hac 10 Bal haypii paltz 1 4 — 1 2n. =ravi runin anan n 1 aris 19 m. 24 cponuan — enbang villona, — ia vinienn ns — eaſimſuokh dre de lapan e. Tauma ac villnian, — tulatimmadi iam& mun = i ſe lnperanu — ſuor aulue —= nivibug iin — geltarum zui abaturLeoan ente Cuanak kelicitate um nicitiam eti, nt femai eg =)anis jam den Bo, übi falia — am iactemenn voluilſe retan canWfiitaun ſa — nuntiviuuin — uccitiam usnn riis Launiilt ui Slavnun frit; guiyim ertio jatai g.. Kegem lan Auceps, 85 niæ, quos conciliatione amicitiæ ob conditionem temporis præſentis fibi Hugo quæ ſiverir, illum fidelitatis juramento ob conceſſam Galliæ partem, hunc miſſione munerum. His temperibus, inquit, Italienſes in Burgundiam ad Rodulfum pag. 1264 mittunt, ut adveniat. Quod Hugo Rex ut cogno vit, nunt iis ad eundẽ airectis, omnè terraã, quã in Gallia ante regni ſuſceptio- nem tenuit, Rodulfo dedit, atq, ab eo jujurandum, ne aliquan- do in ſtaliam veniret, accepit. Nec minus etiam Henricum, Regem fortiſſimum, multis collatis muneribus amicum ſibi effe- cerat; ſtarimque commemorat Imperatorem eò maximè claruiſſe apud Italos, quod Danos nulli ante ſubjectos ſolus ipſe debellârit atque triburarios fecerit. 2 8 2 4A XI. Expulſis Henetis slavis Vandalisq́; debellati Marchiam Brandeb ur- genuſem& Misnenſem conſtituit. Hiſtoria Henrici, ferax ad Legum& Armorum uſum& no- titiam magnis admodum eventibus notabilis exiſtit, magis tamen in militiâ caſtrenſi quàm togatà conſpectior. Summa Reipublicæ tuitio Legum Armorumq, Societate conſtat,alte- rum alterôque eget, tam militaris res Legum diſpoſitione, uàm Lex armorũ præſidio. Rei quidẽé publicæ melior eſſet conditio, ſi armis non indigeret, fed cum rerum communiũ ſuſtentatio in ſimplicitate pacis ob vicinum malum alie- numque feriari nequeat, ſæpe inde nõ imeritò caſtta caſtren- ſis que prudenriæ ſubeunt præſidia. Inter arma res Eecle- ſiaſticæ Regi maximè curæ fuêre; Epiſcopatus enim aliquot inſtituit, quos tamen tantum modò inchoatas Otto Filius i- pſius abſolvit. Repulſis Henetis in Slavorum terris Mi- ſnæ& Brandeburgi Eccleſias inchoavit, promotis que ad ma- re Balthicum armis pietatis curà motus Havelbergæ, Alden- burgi in Holſatia(unde Lubesam deinceps Eecleſia Epiſco- palis translata fuit) Sleſici, Ripæ, Arhuſia Collegia excita- i curavit. ͤ 66 Henricus zri curavtit. De Miſnenſi Epiſcopatu Trithemius Chron- Hirſaug ad A. 922. P. 26 Heure. Imp. circa hæc tempora funda- vit Eccleſiam Miſnenſem,& poſuit in ea ſedem Epiſcopalem efuac, Pon multas, vicos, Villas& caſtella, quatenus per eum etiam Ungaris incurſantibus terram facilius poſſet reſiſtere. Hoſtes Eccleſiæ temporibus Henrici ejusque Filii Ottonis Magni fuère Po- loni, Bohemi, Ungari, H eneti, Haveli, Obotriti, Slavi, Sorabi, Luſatii, nondum ad fidem Chriſtianam converſ;, quos gene- rofo animo, regni non neſcius ipſe ſui, regno luo aut ſubjecit, aut fideliores effecit Henricus. In diebus illis, ſcribit Ada- 1. Hiſt. 4ſ mus Bremenſis, immaniſſima perſecutio Jaxoniam oppreſſit, cum hinc Dani& Slavi, inde B obemi& Vngari laniarent Eg- cleſias. Capite XLVII. Dani SFlavos auxilio habentes primo Tranſalbianos Saxones; deinde cis Albim devaſtarunt. magno Saxoniam terrore quaſſantes. Capite XLIIX.& ex eo iis- dem verbis ſuppreſſo tamen nomine, Albertus, Abbas Sta- denſis. Henricus Rex jam tunc àpuero timens Deum,& in cjus 5, 102, miſericordia tot am ſuam hHabens fiduciam, Ungaros quidem multis gravi huaq; prælius triumphavit; itemq́; Bobemos& 52- rab os, Ab aliis(Albertus,4 priorihus.) Régibus domitos,& cæ- teros Slavorum populos uno(Albertus, unaà)grandi prælio ita percuſſit, ut refidui, qui pauci fere remanſerant,& Regi tribu- tum,& Deo Chriſtianitatem ultrò promitterent. Eadem re- petit verba Crantzius?. Wandal. 27. p. 41. Slavorum quia ijncidit mentio, ex eodem Adamo Slavoniæ am plitudinem lib. z. Cap. jncolasque diverſos trademus. Slavonia, ampliſſima Ger- 10, P.z, maniæ provincia, a Vinulis incolitur, qui olim dicti ſunt Van- dali, decies major eſſe quàm noſtra Caxonia fertur, praſertim ſ Bohemia,& e⁴ qui trans Oddaram ſunt Polonos, quia nec habi⸗ tu, nec lingua diſcrepant, in partẽ adjeceris Slavoni e. Populila- vori multi, quor primi ſunt ab ccidente confines Tranſalbiãis Vagri, quori ci vitas Aldinburg maritima. Deinde ſequuntur Obottiti, qui Keregt vocantur,& civitas eorum laen0hn, tei — tificem magnis privilegiis honoravit, deditq; ei terras Nmourſu luſuut l Clripani⸗ cunita Dy ſleium, E ali. d lieis nor fallleat 8 Gton qus occi n morit Fayorun nevenitu Antiauitu lautu. üurun uiteregi duwm de ali g. lunpaß en &Miüi tun Ge zeurrit darlldi- zuna D mine pelante Juunta un. Dot Cruntz Vengetc mass aniam ypiſ ti lanianma. =o habente, v — 46 Arunt Han IX. Rer eob = tus, Abbasga — Deun,& um Ingaros ſain = Bohemosas Aomitas o' — granai preluu — u, Reu mh =nt. kademk — SnHavotum eui ramplitudirn ampli ſima be A ailii ſun lu rtur, yeſinu Aor zuianerul — ponie Pepus ines Trunlb en einde ſchuan aruj 1 1 a Venetorum. w inithorum,& Henetorum(vocum ex Ger- 2 maniico Wenden expreſſarum)& in ſpecie wiltzorum Ru. Auceps. 92 Vtem verſias no: Polabingi, zuorum civitas Razisburg. Ultræ illos ſunt Lingones& Varnahi. Mox habitant Chyzini&c Circipani, 4 Tholoſantibus& Reteris ſeparat fluvius Panis,& civita⸗ Dymin. SFunt& alii Slavorum populi, qui inter Al- biam& Oderam degunt, ſicut Helveldi, qui juxta Haloan⸗ Hlu vium,& Doxani, Leubuzi, Vilini& Stoderani, cum multi⸗ aliis. Slavorum longo ordine populi continui variis& mi- rificis nominibus extiterunt, quos Vinulos& andalo⸗s dictos fuiſſe ait, quibus à Vagando(Vom Wandeln) nomen eſſe Hu- go Grotius vult; vagus enim populus à more vagandi aliena- que occupandi attraxit ſibi nomen, de cujus provinciis, natu- ra, moribus quædam prælibavit Helmoldus initio Chronici Slavorum, unde notamus pauca hæc UbiPoloniafinem facit, 1 DProlege in Hiſt. Gath.p. 7 pervenitur ad ampliſſimam Slavorum provinciam, eorum qui l⸗ 2/pc antiquitus Wandali, nunc autem winithi ſeve w inuli appel- lantur. Horum primi ſunt Pomerani Muorum, ſade: proten- ditur usg, ad Oderam. Eſt autem Odera ditiſſimus amnis Sa- vicæ regionis. Odera autem vergens in Boream tranſit per me- dios W inulorum populos, dividens Pomeranosa wiltis. Fune & alii Slavorum papuli, qui inter Albiam& Oderam degunt, longoć ſinu ad Auſtrum protenduntur, Ecut Heruli vel He- veldi, qui ſunt juxta Habolam fluvium,& Doxam, Leubuzi & Wilini, Stoderani, cum multis aliis. Poſt Oderæ lenem mea. tum,& varios Pomeranorum populos ad occidentalem plagam occurrit winulorum provincia, eorum qui Tholenzi ſiwe Re- darii dicuntur. Deinde venitur ad Cireipanos& Kyzinos, quos à Tholenzis& Rederis ſeparat flumen Panis,& civitas Dimine Hi quatuor populi afortitudine w ithi ſive Lutici ap- pellantur. Ultra illos ſunt Linguones& warnavi. Hos ſe- vuntur Obotriti, civitas illorum Mikelinburg. Inde verſus nos Polabi, civitas eorum Racisburg. Quxæ verba exrſcripſit Crantzius& explicavit. De nomenclatura Vandalorum, giano- 2, Wan- dal. 19.& O. P. 37⸗ 38. —— Bee v S Henricus gianorum„Obotrirorum, Herulorum vel Heveldorum, conſularur David Chytræus initio librorum de Saxonia, uba motat Henetos ab Henrico Aucupe& Ottone-MMagno pri⸗ muͤm ad Albim& Havelum aliquantulum repreſſos; poſt- b modum ab Henrico Leone penitus fuiſle lubadtos. Heneti & Vencdi trans Albim vixerunt ad Varnum usque& mare Balthicum, variis diſtingti appellationibus. Marchiam& Balthici littoris tractum, Viſtulæ& Albi interjeckum tenne. runt Lebuſu ad Viadtum; Lubitii ad Suevum, Wilini circa Berlinum; Talenſis ad Neobrandeburgum& Deminum. Sla- vi nevelli, ſedes habuére ad Havelam, Marchiæ fluvium. Jo- rabi ad Albim, Amontibus Suderis us que ad oſtium Salæ. Brizani. à quibus Prignicenſis tractus nomen, X ſupra hos Obotriti in Ducatu Megapolitano. duri, nomen habent à gentis metropoli Rhetra, quam hodie Ftargardam dici opinatut Crantziusz. VWandal 2 2.p.3 9·83. Nandal 4 p.7. nungarus& nenetus Danus& Slavus, alius * alià vi, toties pertentarat Germaniæ patientiam,& ſanè li-. cet omnibus in rebus pacem bello potiorem cenſeret nenrr cus, ſervandæ rei attentior quam augendæ, tamen non lice. — bat ſua virtute vivere. Atrox nungar! fames, Dani& Slavi inquies, togatam Principis quietem vertebat in mera atma. Videbatur hoſti vario non intelligere caſtra; ſed deſidia vila admonebat ex damno, quid eſſet. Cum Ungaris ei certan- dum fait ſæpius, modò in Miſnid, modd in Saxonia. In Miſnia ſeſe conjunxerant Ungari Dalemin cii⸗ populis, quos Ditmarus ait inter Albim& Chemnicium fluvios ſedem habuiſſe. De utroquewitechindus primo Annalium: Da- “ 8.„— 3 lamantii impetum Henrici ferre non valentes conduxerunt ad- perſuu eum Avares, quos modò IIngaros vocamus, gentem bel- lo aſperrimam. Interponens Avarum ortum, vitam& mi- grationes pergit: Hæc ideo de häc gent⸗ dicere arhitrati ſumun-. ut poſſit tua Claritas(O ttonẽ M4. innuit) agnoſcere, cum quali- bus Avyo tuo Patrique certandum fuerit, vel aquibus hoſtibus — per 4 3 Rhedarii, qpni& Ria Ah puamn fn Tuny H ASclavi. 1. faqprais erteltum 3 mndumt lidaſt nm ſn lglo ini Nhiiciu qie ulb muione 4 cipritat vibison 8 Earhar 8 eum. 1 ſe ſaug ſaſachon rmm aAlpn auno G latcham eerſeckuwiem — um, Wulnan — Dewinungg ie fluyinm, 3 M ad oſtionas —n, K lopaiw — latii,qnidn — ha, qumban ndal zu 396 — 18& Slanaad atiam,& ſanal — a cenſeternen tamen nod a hes,Dani&- it in werꝛ ua azſed deldin * ingatieicens Æ in Haxuis! ciii popuui n fluvios ſca — Annaliom: — conduxuuti =mus, ſenm — 1m, vitam A — earhitruniſin oſcert cun u lazula 9 1 Auceps. 59 per eorum providentiæ virtutem&s armorum inſegnia tota fam fereè Europa liberata ſir. ri à Sctavis conduftus multà ſtrage inSaxõià facta&infinita ca- ptà prædà in Dalamantiam zeverſi obviam invenerunt alium exercitum Ungarorum, qui comminaus ſunt bellum inferre a- nnicis eori, 2⁵ quod auxilia eorum ſpreviſſent, dum illos ad tan tam prædam daxiſſent. Vnde factum eſt, ut ſecundò Vaſtare- tur Caxonia ab IIngaris,& priori exercitu in Dalamantia ſe- cundum exſped ante ipſa quoque in tantam penuriæ miſeriam ducta ſit, ut aliis nationsbus eo anno, relitto propris ſolo, pra an- nondâ ſervirent. Quæ regio Dalamantia ſive Dalemincia ſit, iplo initio Annalium Miſnæ Urbis paucis docet Georgius Prædidl us igitur exercitus Dngaro- Fabricius, cujus regionis locus tunc fuit celebris Muſna, p. 7 1⸗ quæ urbs in Bullà Johannis XIII. Pontif. continente confir- mationem fundationis Collegiatæ Eccleſiæ Milnenſis, di- citur ita inprovincia quæ dicatur Dalemincia, errantque, qui Dalmatiam indeque Dalmatas intellexerunt. De Miſnæ 34 4 4. urbis ortu Dietmarus: Montem unum juxtaèAlbim poſitum, 14b. 1. p. 11. E arborum denſitate tunc occupatum, excoluit, ibi urbem fa- ciens. Cui de rivo αͥwodam, qui in ſeptentrionali parte ejusdem flait, nomen Milniem pafuit uam, ut hadie in uſu habétur, præ- 4 ₰ 4 2 ..*. A ſidiis& im poſitiombus caterts munivit. Exeâ Miltzenos ſuæ 4 ſubactos ditions cenfum perſolvere coegit. Crantzius; Mi⸗- 3 hituens in ea primus&piſcopum, ut eſſet incurſioni Dngarorum vel primum repagulum. Sequenti poſteladem Ungarorum anno Obotritor L. andalosq,& alios Caxoniæ ultimæ populos ebellat,& ad Chriſtianam religionem& fidem ſufeipien- dam adigit. Pulſis undique nunnis& ejectis Henricus obi- bat cum copiis fuis Duce Bernhardo& Comite Dietmaro de Wettin regionem Obotritarum, Ducatusq, Vinidorum, præ- ſidiiſ, ubieunque res poſcebafs eas provincias firmans quæ nunc nominibus divitæ, Brandenburgenſibus, Megalobor⸗ Lenſibus, Pomeranis, Rugis habitantur. Obotriti& Vinidi H 2 imin .Sax. 12- ſnam ur bens ad Albus, nquit, ripam Henrieus communi vit con- p 71. pag. 1o 60 Henricus in ſide non p̃ermanentes Præfectos ſibi impoſitos trucida- bant, quos ſupplices ad caſtra veniſſe lImperatoris& impe- traſſe gratiam, novis Præfectis ordinatis, exponunt odius 2. Pandect. triump. ¹. fol. 9. 10. 11. Buntingus Chron. Srunſvic. Ff26. Spangenbergius Chron. Sax c. 126.p. 177.178. Slavorum populi ſæpe ab obſequio receſſerant, quos diverſis præliis compeſcuit, plurimos in deditionem accepit, legibusque imperii ſubjecit. Terrebat armis tributoque compeſcebat vicinos populos, quos vocat w itichindus Ayotritos, Vulzos. Hevellos, Dalmaneos, Bohemos, Redarios, quos ſibi tributarios reddidit. Diethmarus libro primo: Ras regiones fibi feciu tributarias, Bofemiam, Deleminciam, Obetritos, Wilci, Bavel- los& Redarios, qui ſtatim rebelles alio- q; ad hæc concitantss, ur- bem wallisleve oppugnant, deſtruunt& incendunt Ad hoc vindicandum noſter convenit exercitus,& Lunzin civitatem obfidens ſocios eorundem, cos defendere eupientesinvadit,& paucis effugientibus proſtravit, urbem quog, præfatam acquiſi- vit. Ex noſtris autem duo abavi mei uno nomine, quod Luther ſonat: ſignati, milites optimi& genere clariſſimi,(Lotharius di- cebatur& proavus paternus& maternus, qui in bello Slavi- eo Comitum Saxoniæ domo illuſtriordines duxerunt) decus & ſolamen patria nonis Septembris cum aliis oppetiere. De 3. Biff.).p. Slavis domitis Luitprandus: Henricus famoſiſimus Rexoqu 140. F. 79. 5. 1247. Bajoariis, Suevis, Lotharingis, Francis atq Saxonibus impera- bat, etiam Sclavorum gentem innumeram ſubjugavit ſibiq tri- butariam fecit. De KRhedariis Sigebertus: Redarii urq, ad ducenta millia hominum conſpirantes contra Henricum Regem rebellant,& regnum ejus graviter infeſant,& vicinas gentes ad rebellandum animant, ſed à OucibusRegis, Bernardo& Thiet- maro,gravi bello victi omnes penè moriuntur, aut fugientes in marè vicinum demerguntur;& boe facto vicinæ gentes ars- bellione deterrentur. In numero hoſtium convenit witi chindus, qui prolixius id Khedariorum bellum deſcripfit- concludens ſermonem:; Cum per omnes agres eesenee6 3 vrbe rkmviei huutupyao uonn i uarimẽ uriſimu runn. lnge erunis Co Uictan fau. D Ics quid heme auiturs itu Gan ſujum/ wecalttis gaitigh 5 RerHin dalavütn mut gent Hala un kes goerti Aceye texum 2 tuit vern ke ran! hagugſ lasthic velbae mas M Sigefn ditägi ſam NM dollser Khrimo — holtas na Mtators d bonunt 1 C Ten. Dunn 7. 178 Anan — awerls pe — it, legäu me compe = lhotritun zübi trdun = regiona ſh dn, Vüzaa c cancitanna = udunt Ah unzin cijian Nente hinvaun = fefatan unn = ine, zuud 1u Du(Lothanui auiin belloch ⸗ duxerunt'an. — oppetin- mus nan trouibus ima- =uAgavit ſthn —r Redani un =lenridan lin uicinas zmuu =tnavdod Ihi nr, aut figim cina ſenniin „ convenit VM lNam celail 8, aimund 11 Auceps. 61 vrbem vicinam fugere tentabant. Collega auiuam(Ditmaro) hoc eis pracavente proximum mare ingreſſi ſunt,& ita fattum eſt, ut omnis illa nimia multitudo, aut gladio conſumeretur, aut in mari mergeretur. Nec peditum uluus ſuperfuit, equitum rariſſimus, deponiturq;́, bellum cum caſu omnium adverſario- rum. Ingens interea oritur letitia ex recenti victorià. De Un- eranis Continuator Rheginonis: Anno 934. Sclavos, qui p. 75. Uncrani vocantur, hoſtaliter invaſit& viciti ſibig, trabntario⸗ fecit. De Hevellis Witichindus: Repente irruit ſuper Scla,- Ann. p. vos, qui dicuntur Hevelli,& multos eos præliis fatigans demum 1I. hyeme aſperrimãâ caſtris ſuper glaciem poſitis cepit urbem, quæ dicitur Brennaburg, fame, ferro,frigore. Cumqa, illé urbe po- titus& omni regione, ſigna vertit contra Dalmantiam, adver- ſus quam jam olim reliquit ei Pater militiam. Aſperrimà hye- me caſtris in glacie poſitis obſidetur Brandeburgum, expu- p,/ 78. ad gnatàq; Brenni arce ibi conſtituit Marchionem. Sigebertus: 4.)25. Rex Henricus urbem Sclavornm Brennaburg capit,& victis Sclavis tributum imponit. Chytræus in Saxon p.37. Pri- mus gentes Henetas, totam hanc arttoam ꝗermaniæ oram, al i- Huld usq; ad Albim& Salam, annis jam quadringentis poſſiden- ter, coercere,& verà Chriſti religione imbuere cæpit Henricus Auaceps, qui non ſolum ad Albim& Salam domitis aſe Heneto- torum populis, Epiſcopos Miſiæ& Mersburgi primos conſli= tuit, verun etiam trafecto Albi interiora Henetorum regna pe- netrans, cum Brandeburgum Havelo flumini adjacentem ex- pugnaſſét, cuſtodem limitis imperii Germanici ad verſus Ianda- lor ibi colloca vit Sigfridum, Comitem in Ringelheim. Eadem 0 verba extant in Oratione de Marchiàâ Brandenburgenſt. Pri- a4, mus Marchiam Srandenburgenſem Henrici Aucupis gratiâ 1˙9* Sigefridus, Theodorici Comitis in Ringelheim Filius, acce- pit, à quo numerantur us quead familiam Comitum Sraden- Kum Marchiones decem. Prudenti conſtlio Henricus re- pulſis trans Albim Henetis Miſnæ, Frandenburgi& Sles wi- ss primos limitum Imperii cunodes ſeu Marchuones inſti- H 3 mit 6C Henriceus tuit, primusquè provincias Germaniæ in Marchias deſeripa ſit. Crantzius z. Wandal. 22. p.z 9. Primus Henricus Roma- morum Rex Brandenburgum fecit Saxonum coloniam, conftita- to ibi Marohione. Capite viceſimo ſeptimo p. 41. Urbem Wandalorum primariam Brandenburgum Henricur per bru- mam occupa vit. caſtra fi ens in glacie,&* labore magno expu- gnavit, arcemq́; Miſuæ firmavit ad verſas inſultus gentu,& præfecit illis viros induſtrios, qui ad imperata ſegnes compe le 3 Quod initium fuit Marchionum. ent:& in fide continerent. Idem. z. SCax, 8. p. 69. Eapeditum& exercitatum militem pro- bat in Wandalis, hoſte, ut putabat, molliore. Ducit in urbem, quam vocant Brandenburgum, quã multis vix laboribus expu- gnata, provin ciam ſibi ſubjicit. Capite decimo: Quum W an- dalos ad juga cogeret, oppugnata urbe illoram præcipua Bran- Aenburgoper brumam in glacie firmatus caſtris. Is erat animo- rum ardor; nec enim poterat propter paluſtria loca& cre bras un- A in ſols WandalicoBrandenburgi mirum in modum profecit. Di- ductius id docuit 3. Vandal. 16,p. 63, quæ jnvat hic notare vet- bas licer longiuſcula: Marchionts vocabulum Veteribus incem- pertum eſt, niſi quts modernorum renovans Antiquitater illuc in- ſerat novum vocabulum. regendos tuendosq, regni limites impoſuit provinciam: quaſi Du- ci limitaneo. Iude quoq, qvum ondinata per ilum prudeniiſ 1 ſime Saxonia, conſtituiſſet qui agros colere, qui ſequi tenerentur ain militiam, vires quas perinde in Ingaros comparavorat; p't-x. — . 4 7 0 das aliter expugnari. Expugnata urbi Præ ſidem im poſuit tum tt colonid Saxonum, cui indidit bonoris vocabulum, ut Marcehio ſanuiyn diceretur. Inoleverât tunc primum Marchionum nomen an- d—. 4. 8 8 4 te inauditum.& ut ar bitror, ex Caxonica lingua du ctum. Qdum- quèe in morte ipſins Marohionatus Danorum Fles Wici interiret, In noſtris quoq, Annalibus nullam ejus Verbi legimus mentionem ante primum Henricum axo- nem Romanorum Regem, qui prmus domitis Danis ad op- pidum Sles Wicum, quum eb transtuliſſet Saxonum eoloniam, 1 impoſuit egiori Præſidem auem appellavit Marchionem,&ili vuninw iun. nmadte cllaila uu na anſ han eiume c. ſusd Muk fuuge rum s —— ichies deſen — 85 41. dn 9 — —, emerhen ultu genu⸗ — renal 7. Manhum um mihten n. Dacunuin =labyrihur n wo: Quun V — 1 pracg⸗ 2 — lipaa dnn . r erat um oca Gcnhnan — em: upeſui n — um ut Alalen = onum vumaa — dutlum. Can er Vitiinan — dum rniferih an t hienotart Vateribur In = 14nitatuuiuan Tunalbut ula a denticum dh n tir Danis alli vonum dulma archionem&i — nxrimmgu 1 rilum mun — ii ſequi tenuan N pPar Averat, M per m. Auceps, mum in wandalos ſtatuit exercere, tyreciniam hoe reputans ma joris in: rlitiæ, duxitq́ in metropelim g gentis Brandenbur- gum. A½⁄⁶, 06ſeai: per brumua in glacie,& epugna vit conſlan- uſſ mèe,& exhauſtis ob/ orum viribus conſum tisq commeati- bus etiam expugnavit, collocavitq́; in ea primus Marchionem, qui provinciam tueretur armis quæſitam& augeſcere contende- ret in diem,& quam dom ani ſimili ex cauſa dixère provinciam, ille appellavit Marchiam Addit diu ſecum reputaſſe de no- minis Srene ihilautem reperiſſe probabiſius s⸗quam ut ex vulgari Cavonum ducatur, qui Marchiam vocent vulgd, Ai- 5 erigi am uniu] Villicationis aut ditionis, ut Marchiam dixerint eam proy inciam, quam ſui juris per arma fecerint, Marchio- nem autem! eræſidem: qui provinciæ jus diceret. Idem porrò Crantz⁊ ius: Cicut in Dani 4 sles W icum Marchio per Henri- cum Kegem conſtitutus; itac& in N andalis per eundem Mar- chia e Brandenburgenſis,)ſa Marchioni deputata; inde, fluxit nomen, ut deinceps aliæ quog, provencia H0c Vocabulo an ſimili principatu uterentur, dicereturo, Marchio Miſnenſis, Badenſis, Stiriæ, Moravia in Germania. Otto Filius tetinuit & firmavit nomen, Marchisne⸗ quaſi Duces limitaneos con. Rituit, ad Danos in sles Wigiad Wandalor in Brandenborg, dicente eodem Crantzio. Germaniæ Imperatores,pomæ- ria imperiiprorogantes, diverſfarum provineiarum limitibus, qui Märcke adhuc vocantur, præficiebant Præfectos& cu- ſtodes, qui Præfecli limitum ſive limitanei, deinde Comites Mar c-& ε Markionum honos erat onus honoris, quò quin fungebatur adverlus finitimos, agebatur cum eo re 9. eruda rum,& mulctabatur, ſ ſuam Markam non re Ae fan ſſet tuta⸗- tus; erant enim prlmitus Ducum, Marchionum, Comitum nomina tantum officiorum ac dignitatis, non patrimonii; ſucs G c Markiones, Marggraven, eæperunt dici, totæ que etiamregiones, quæ paruerunt, inde nomen ſumſerunt; Mar- cæ verò cuſtodia nonnunquam ob locorum magnitudinem fuis diverſis Præfecturis& Comitatibus con Habar-„ il! lled ue 4 rec * 3* p 64- a. de ſu- 84 Henricus ſucceſſu deinde temporis feudititulo conceſſa eſſe cæpetunt hæreditaria, cujus mutationis primum autorem in Germania Othonem tagnum, in-allia Hugonem Capetum ex Cu- jacio& aliis Tobias Paurmeiſterus deducit. Diſtinxit com- modè Henricus Præfecturas limitaneas, easque tum muni- tionibus, tum Præfectis certis exornavit, tales que Prafecturæ num. 7. 8.9. 10. p. five Marcbiæ ab ipſo inſtitutæ, vel ſaltem renovatæ, quinque 874. nominari ſolent nonnullis. Prima sles wicenſis in Cimbricà Cherſoneſo, oppoſita Danis, quorum Regem Gormonem vicerat, de qua dicttum. Altera Brandenburgenſis ultta Ode- ram contra Henetos. Tertia Landsbergenſis contra Sorabos. Quarta Miſnenſis contra Bohemos. Quinta Luſatica con- tra Polonos& Sileſios. Addit sextam Auſtriacam Pexzelius 3 Mellif. hiſt. p.1329. Nomen Marck,& vicinum Merck, quodvis ſignum generatim ſignificat peculiari notatione pro limite regni, regionis, agri, uſurpatur, quò tanquam ſignò aute- tum ab altero diſcernitur eòque ſuum cuique attribuitur,ne controverſiæquidquam communem turbet tranquillitatem. Limes præprimis noſtrà linguã Marck vocatur, emphari- co attendendi ſignificatu vom Mercken proptet neceſſariam conſiderationem, cujus eſt expenſionis in regionibus& pro- vinciis Limes, inꝗque aliis nota quæpiam proptia ſua cujusq; rei, ſive ſignum ad cognoſcendum, quid ſuum cuique propri- um ſit, quodq́; Merckmahl plenius dicimus. Extenſione vocis auarck dicitur de integro diſtrictu, quam latè patet, uti nobis Faldiſch⸗Marck/ inque vicinia Butzbachium verſus nomine Linder⸗Marck vocatur, quicquid expanſum eſt cirea urbecu⸗ lam Cinden. Crepundia hæc etymologica nolicontemnere, conducunt enim ad rej, quam explicamus, notitiam, quà ſine cuͤm eſſent vocis cognitione Juriscontulti veteres exotici, vellentque verò Marchionis intelligere nomen, tranſierunt ultra ſuam marcam. ltali, Hiſpani& Galli ſylvam habent ræpingue latifundium in certo tractuV Veteravieæ dicitur die verbotum aliundeallatorum, mutuatiq ſunt per commercia a no⸗ 49PSroc u Tmiſa Cawes lim Galorum uiocabd diizenter run gaäm ladquept nishofes Dinnita imienta. chius Ep uun Mal cedytfin Maraden norutx! Dinſeri eur gai run mil ruu. kel ſuns poſtos Zalus, llcsgo 4 düle 10. mian⸗ dice⸗ nemn conte a lli nüko dbus zutg V — em Gornomn — zenſit ul0h — conrra on — ta Luſatiaen iatam Deuii icinam llen ti notatiden = Juam(gnäah ne attribulru cranqulllian catut, emyit — zter neceliun gionidasäm Noptiaſu ch n cuiquepruy Extenſione oa dprtet aimi J eravie dicluud — verlus pona = ſt citca utden jolicontemoen oritiam juln M vetetes euatt ¹ en, tralem =li ſleam ude = per comreng au ea Tarviſana,& quamplurimæ aliæ Marcæ ſeu Limites. Hine Comes limitaneus Marchio vocatus; nec allunde ſumtum Gallorum Marquis. Animadverſa ſunt hæc ſermonis no- Kri vocabula à Marino Freccia, Patritio Neapolitano, qul diligenter expendit ea, quæ à Longobardis non minus inſti- tuta quam nomina cum jugo exterorum hominum longè latèque propagata ſunt,& idcirco, cùm deeudis agit, ſermo- nis hujus cauſas perveſtigat extra natale ſolum, inquiens: Comm. Dignitas Marchionalis nova eſt, à Longobardis& Germanis Feud. lib. inventa. Hanc originemtradidit è noſtratibus Bonif. Amerba- 2.p. 107. chius Epiſtolà ad Zaſium, quam ipſe Zaſius allegat. Videtur mihi Margraphiorum origoin limitanos Præpoſitos ſνe Du- ces referenda,& Margraphii dicti, quod limitibus, quos vulgo de Feud, Mare ꝭen appellamus, Grafen/ideſt, Præpoſiti ſerunt. Non ig. part. 5. n. noras ex Lampridio, opiſco,& cateris, Romanos olim limites 9. Col. 25 /⸗ imperii ſtatuiſſe, in quibus aaverſus barbaros, hog eſt, hoſtes, vel T. 44 eos, qui Romano imperio non parebant, excubias habebant, quo- rum milites, quod in limitibus militarent, limitaneos appella- runt. Inde& limitanei fundi& limitrophi. Hai porro mili- tes, ſuos quog, Duces habuére quos Imperator limitaneos; Præ- poſitos vocat. Approbat hæc magnus Feudorum Interpres Zaſius, addens Margraphios vel Marchiones ollm non fuiſſe alios quàm limitum Præpoſitos, inque hanc rem loco exem- pli allegat Marchiones Baden se Roͤtelen/ Rheni cuſtodiæ da- tos. Originem conſtituendorum Ducum& Comitum li- mitaneorum, deberi Romanis, indeq́ue quaſi per manus acce- piſſe Francos atque Saxones adminiſtrandi provincias ratio- nem, præ aliis voluit Wolfgangus Lazius, cui occaſio data contexendi ingentem Qommentarium de Republica Roma- na illàʒ opinione, veſtigia nimirum Legum& Conſtitutio- nũRomanæ gentis perſpicua inFrancorum& GermanorũLe- gibus& ſtatutis exrare;ſcopus enim noſter totius operis eſt, in- quit, eſtendere Francorum Lege: atq, adminiſtrandi provincias 2 de Rep- ratis- Auceps. 6& Aànobis vocem e Marck; hin cque Marca Anconitaua, Mar —— —— —————— —* — 1 ö —— & 8 866 b Henrieus Kom, 9. p. rationes à Romanis deſumtas&ſe. O perosè hine libro ſtati 20 primo disquirit de Limitis nomine& uſu apud Romanos,à 4aAp. z p. quibus deinde devenit ad uſum rei nobis conſuutæ, cogna- 41773. tionem inde deducens, cujus verba huc inprimis ſpectantia 1. R. R. 2. adducimus: G ermani nos, ut illos ſolemus agrorum limites, uhi pPié6. aitionum pri val arum Aiſtinttiones fiunt, Raiu nominare; ita provinciarum& populorum ſeparatiouès publicas Marchas uondam nunc Granicias& Frontieras corrupto Francico vo- abunlo vocamus. Fuitq, Majoribus noſiris curioſtor pauloò ea 3 in re obſervatio,&& Romanæ veluti expreſſio Reipublicæ. Ut guemadmodum illi Limites Otientis atque Occidentis extra Italiam babebant,& qui illis præſidio præeſſent, Limitaneos cum Duces, tum exercitus; ita Franci quondam imperium exti Franciam cum propagalſent duos Limites ſimiliter aliis con. ſtituerunt, quorum illum, qui in Oriente Auare⸗ Hunnosq, in Pannoniis attingebat, Oſtertiche Marcham, tanquam dicera regni Orientalis limitem: alterum verò, qui Fran6os proximè 4 Saxonibus Alemanni,& Burgundis ſequeſtrabat, weſten- riche Marcham„p.. Occidentalis regni Limitem nuncupa- pant. Hinc Auſtria& weſtria; ſive Auſtria& Neuſtria, nomina orta ſunt, non ſolum illorum ſeculorum tempori hus celebrata ſe quæ ad noſtram usd; atatem ſine tamen rei effectu, defluxerunts quippe Auſtria ſive Oſterriche,& weſterricha, nomina magu quam res, quod limites eſſent provinciarum ſuperſunt. Qui bun olim Comites, dum ea adhuc diſtintio maneret, Francorum Regum auſpiciis adinſtar Duoum limitaneorumpræſidebant,& AMarchgraviia miti busnominabãtur. Collatione deindeinſtt tutà inter Marchgravios F rancorum& Romanorũ Duces li⸗ mitaneos ad fueceſſores Francorum Faxones commigrans ait; Poſteriorihus ſeculis ſumm rerum ad Saxonas devoluta cum Nungari ac Schlavini ſæcus utramq; Danubii ripam, itemq́, à 4 mari Sarraceni imminerent,& totas, quantæ ſunt, Italiam Ger- maniamq infsſias redaerent, plures neceſſit ate temporum ab or- un Alarh conſtitutæ ſant. Ultraſtrum quidem centra Schla- vines nn Jtan hM 49 1 1 Mur chani unu Beut b ſecuus nngerlal Jautiſian milemi ruscapen . Ün Lmiun voiſunt, Carolo dturdi Amal. Gusſe. Aukto witanee rND jaterfe Cma aſt eldem Alarel re Aucu chlayn hetm dusl aſ Pl riori uagg gul — ine lidto kan ud Romaa bate Coghe iwis(peäa, 4'um linini Anominani A'licas Aacw —'to PFranian ioſir jaunn — eupublite.) — ecidentis an .... =imitaneoog — impenunan militer aAum = arui Hunuii tanquam uin — rancds uun arahat, Velia Anitem nune = euſtria, umn —i huus celebraul Auceps. gy vinos Brandeburgenſisſive Breañburiorum& Moravorum: eis vero Danubium, præter AMuſtriæ. Charintiæque veteres Marchas, in Iſtria Marcaæ quidam Comes,& in Italia Spole- tinus Beueventanuuq́; cele brari capti ſunt. Qui hus poſteriori- hus ſeculis denig, munere iſtoj am inrinsipatus honorem abeun- te, per Italiam Mantuanus, Montisferrati, Veronenſis& Tauriſianus Marchionatus diſtincti ſunt. Quo abuſu tum quidem in Italia occipiente plures eſſe G& Marchæ apud Germa- nos caperunt, Badenlſis, Rotelenfs, Vogburgenſis& Mdiſnen- ſis, limitum nulla habita amplius ratione. Confer eundem Lazium lib. 2. c. 9. p. 196.& 203.204. Marchionum pluri- mi ſuni, prout Germania varios limites accepit. Hunnis à Carolo Magno devictis quatuor limitum præfettos, quos Marchiones dicimus, impoſitos fuiſſe Aventinus tradit 3. Annal. Bofor. p.191. ut ab Oriente Auſtriacus ellet; præfe- ctus ſc. Orientalis limitis contra Hunnos& Venedos: ab Auſtro Atheſinus adverſus Italos. Eò officiõ Præfecturæ li- mitaneæ celebris tum fuitcyerholdus, ex Comite in Reiche- naw DPræfectus Bojariorum conſtitutus, poſtea ab Hunnis interfectus: vocaturque in Annalibus Auſtriæ antiquis, Comes& Præfictus Ducatus Bojoatiæ Marchioq́, Orientalis 8— 6 4. 1 —— — — v ——— 8— A u, Aelam terræ, ſe. Auſtriæ, teſte Lazio 7. de Mig. gent. p. 246. qui etiam na mamm nſ eodem libro pag. 27 3.& ſedꝗq catalogum& ſeriem præbet perſan. Lun Marchionum Bofariæ, qui ab Otiente inter Oenum Aniſum- nertt N'mm que fluvios limitem ejus gentis ſervabant. Tempore Henrici = wyreſahung Aucupis limitibus illis præſidebatRudigerus, Dominus aPa- ione deintäiſ chlarn, pulſus cum Arnolpho Malo ob accetſitos in regni andtühüen ermanorum perniciem Hungaros poſt quem Leopol- es commigu dus l genere Saxo, Sueviæ Dux, Marchionatum Auſtriæ à uu devulium Cæſare Henrico conſequitur A.10 28 urque Deo ſe gratum nipan, ini ræſtaret, Monaſterium Melicenſe, quod inter omnia infe- nt,ltalum bi rioris Auſtriæ Monaſtetia auctoritate& religione, judicio em ponm in stengelit, primatum tenet, fundavit. Leopoldo huicilluſt i Monaſt. em taunali qui lororem Hentici uxorem duxerat, Auſtriam ed condi part. 2. Iu 1 tione p.5. 8 Henricus b tione dicitur delegaſſe, ſi Hungaros hine ejiceret, Ducis primum titulum gererer. Id Bonfinius 1. Rer. Hung. 10 p 163.& Lazius 12. Comm. R. R.j. p. 1093. tradunt fed ſcimus Auſtriæ Marchionatum titulum Ducatus accepiſſe tempo- re Friderici l. Inter marchas Limes& Marcae Antuerpien- ſis magnifacienda ob antiquitatem, unde Marchionum An- uerpienſium nomen, quorum ſedes Antuerpiæ quidem fuit, ſed limitanea præfecturalatè longèq́ patebar, cum ad alia, tum præſertim ad latiſſima Scaldis& Moſæ oſtia, explicante Go- 3. Francic ropio Becano. Brabantia diu Matchionatu& Rom. Impe- P. 81. 82. rii, cujus Antuerpia Metropolis, inclyta:& Marchtonatu quoque Bergenſi clara, cujus Berga ad Zoomam caput eſt. Marchionum variorum, qui in Germanià noſtrà nomen aum dignitate obtinuerunt catalogum exhibet Goldaſtus Tom. i. Conſtit. Imper. pag. 17. cùm tradit corpus membrorum Imperii Germanici. Addantur Dn. Limnæus 4. de J. P. 4.& Meibomius in Not. ad Diploma Thaſſilonis p, 484.485. XII. Domitis undique hoſtibus, pace que& laude Imperio parta Lu- dos Equsſtres&é Torneamenta prii müm Nationi Germanicæ com- mendat inſigni uſu, quorum ſpeci- men primum exhibetur Magde- burgi. Maximus ille pace belléque Princeps, ut fuit bellicis ac pacis virtutibus utrinque excellens, ita Certamina E- queſtria, quæ ſpeciem prælii repræſentarent intuentibus, ce- lebraſſe legitur, non tam haſtarum varià commiſſione quàm gladiorum conflictu inſtituta, quæ genera exercitiorumatte & in- „P haolti ſtetigs bu de cotliboseſ tanlatte vuttor: dui düdm gere gld reteslope bilispte notalir eur U9 errttetie lbeebet lndegaec bongeg ctotata! ecannot lualiio Ken ſelle manſa ha dio land ſolaſoh 49 1as ſeiiſtio torefer àc Nobi wiülisi dos ner lolereri domaiy ſcientia kecerſe dedorzi 1 — explicaneh u Kom & At nehioda 5 domam an — nolttz 99 ahiben Goſcah us wemdrom L 4 del, — is b 444; — 1buspau ana =mentai Slicæ con- rum gpel — Magt — t fuit belle 2 Certuniul ntuemibusce miſfione qun ercitioumit Kir Auceps. 79 & induſtrià, uſu atque conſuetndine, auxit& ampliavit po⸗ ſteritas. Eo autem fine concurrebant. Haſtis e Gladiis,& quidem plerumque ſubſidio Equorum cataphractoru, ut con- curſibus ejusmodi equeſtribusGetmanicæ Nobilitatisvirtus gravitate exercitii excitaretur, ſtudiumq́ue armorum conſer- varetur: commendabatur enim in certaminum ſpectaculis, qui equum artificioſè domare arque tractare, haſtas confrin- gere, gladiis conſertis egregiè pugnare ſciverat quique cæ- teros ſuperabant, illi cum laude virtutis belli iſtius delecta- bilis præmia auferebant, quaſi partæ victoriæ ttophæa, quæ noſtrà linguà dicebantur der Danck. ℳb illo haſtarum con- eurſu Haſtici Ludi dicti, ob haſtam, quod commune Equitum ex veteri Ccholà militari eſt inſttumentum, cujus ufus in bel- lis creber Ludis quoque& ſpectaculis occaſionem præbuit: indeque quia infeſtis haſtis concurren es ſpecimen impreſ- ſionis equeſtris adumbrarent, ab haſta vel cornuta vel mu- cronata Haſticorum Ludorum nomen acceperunt. Alio etiam nomine Torneamenta, inde que Thurnſer⸗Spiel/ Vocata. Meurſ. Italis Gioſtra, unde Greco-barbprum reεcpov, rε½εα, 168Spt Ce deflexum. Triginta ſex ſolennes Ludi Bqueſttes in Ger- 564. mania habiti recenſentur& deicribuntur à Franciſco Mo- dio Pandectar. Triumph. Tom, 2. libro primo toto à fol. i. ad fol. 160. Primum haſtiludium Magdeburgi celebratum fettur 4.935. auſpicio Henrici Aucupis, quod exhibet prolixa de- ſcripeione initio Tom. 2, ad fol. 20. Modius. Magno nume- ro referuntur iſtius Magdeburgici Ludi Principes, Comites ac Nobiles, indeque impenditur opera deducendi varias fa- milias, ignorata Majoribus exordia uſurpantibus ſcriptori- bus, ne vaſto ſilentio ſtupor ſubitus oboriatur, quaſi vel ob- foleverint familiæ, vel nimis recenti ortu deſpicer étur. Nulli domui vitio dari poteſt vel negligentia ſcriprorum, vel in- ſcientia antiquitatis ob ſeeulum ſuperius fomnolentum. Recenſentur eo in Catalogo Ludorum Martialium Mag- deburgi celebratorum Elbingerus, Comes à W itgenſtein,« il 1 3 Belmus Henricus pelmus, Comer à y Pertheim; Vyilhelmus, Comer à Solml. Vyilhelmus, Comes in VValdeck oannes Comes ab Eyſenburg. VVilhelmus, Comes Limpungenſis ſoannes, Comes à Caſtel; Otho, Comes Mans feldiæ; Wilbhelmus, Comes à Kirburg; Ger- ardus,(omes à SCayn; Otho, Comes Naſſavienfis; Henricus, Co- mes Wertheimenſis,& quis non? Sumunt hinc calculum per- plurimi, qui Genealogias ſcribunt, nec anteriora ſciunt, nec quinam poſtmodum nati fuerint. Non dubitamus fere pro- nuntiare eſſe hæc inter alucinationis ſecreta& tegumenta inicitiæ rerum germanicarum;majori autem parrheſià Brun- 7. An- nerus deſpuit inlilla illuſtria initia, ſcribens: Certum eſt fa- nal. Bois. milias, qua in ꝛllud album relatæ ſunt, plerasq, poſt natas, aut non . mavis notas tung fuiſſe; quâm Evandri ma'ores; ut ridiculs : P.427. M 7, 2, a2 2 proinde faciant, qui argumenta nobilitatis ſua ex putidis his chartis colligunt, avorumq́, coronas& bravia numerant, qus illis tunc ſans nullus agonotheta dedit, ſed recentiorum ſcripto vis ſuſpẽſi noñihilteneãur, opiniõis tn. dubiò remoro ad cæ- tera pergemus. Secundus Martialis Ludus fuit Rotenburgi ex e. hibitus A.9 42 per Conradum, Ducem Franciæ Orientalis & Lotharingiæ. Tertium Haſtiludium erat ſub Ludovico, Duce Sueviæ, anno 948. Conſtantiæ. Quartum ſub Rida- co, Marchione Milniæ anno 969. Mersburgi. Quintum ſub Ludoſpho, Marchione Saxoniæ& Duce Brunſvicenſi anno 996 Brunſvigæ. Ssextum ſub Conrado II. Imperatote anno 1019. Auguſta Trevirorum. Septimum ſub Hentico MIImp. anno. 1042. Hallis Saxonum. Octavum ſub Hermwan- no, Duce Sueviæ& Alemanniæ anno 10 80. Auguſtæ Vindeli- corum. Nonum ſub Ludolpho, Duce Saxoniæ, Comite Sup plinburgico, anno 111 9. Göttingæ, cui e gynecæo lecta aderat Margaretha à Bünau W, uxor Jodocià Wertern, annotante Modio. Decimum fuit lub Guelpho; Duce Bavariæ & Spoleti anno 1165. Tigur,. Undecimum ſub Florentio, . SGomits Fol.45. rum aſſentatio liberali mendacio congeſſit. Res omnino cte- pera eſt circa initiam, fluxaque fides ſcriptit antium,& quam- Cc pite H lnidri Do 19!.N Dhlippoe ti innol⸗ Pozekt dungt clenno Npülar detg De bilitate! runt Rac mamſep Rweuhe ando zze codicd i 17zo 7. en No Balic A 40; teſſN Nybiles dig Loc bnmex telllad fudla Nhxari caig mur — 1. 4 djahn Cometacai , Lrbanih 53 Hemnau ne calcalmy — amosfeen — a& teguwen patrhetähn =s:(enun i oſt nata an eres, unun = ſac ex zuin A numerant = eutiorun ſimj Kes ompivoe — antiom Acu ☛ iO rewotout a vir Kotenzu Nranciæ Otiem at ſub Lucoie — unam lbli = lurgi. Um uce Bronlies aAdo II.Impeqau vuw obken um ſob kena Augufelu onix,Conitl vecæo lecuat — erterm undul 1; Dace Ins ſab korm an um lu da Comite Hannoniæ, Holandiæ& Zeelandiæ anno 1179. Co⸗ Duodecimum ſub Henrico VI. lImper-an- Decimum terrium ſub Imperatore & Nobilitate Khena- Decimumquartum nconicà anno 123. Wur- ntum exhibitum à Nobilitate Bava- ric anno 1284. Ratisbona, cujus ludi equeſtris Rex ndümine Nobilium Rhenanorü erat Conradus Schencka Sch v eins- berg Decimum ſextum editum ab E bilitate Franconica anno1296. Schweinfurti, runt Rudolphus à Bunauw& Guntherus Bunauw. Deei- mumſeptimum celebratum à Nobilitate Fuevicd anno 1311. Decimum octavum à Nobilitate Rhenana Undevigeſimum à Nobilitate Fran- Viceſimum à Nobilitate Suevica⁴ Viceſimumprimum ab ed- loniæ Agrippinæ. no 1195. Norinbergæ. Philippo editum ab Ordine Equeſtri nà anno 1209. Wormatiæ. Equeſtri Ordine& Nob Teburgi. Decimum qui Ravenshuxgi. anno 1336. Ingelnhemiæ. conicà 136 2, Bambergæ. Bavariæ A. 1439.Land ca A. 14 74. Wira Moguntiæ. ⁊Xx. 1d xxI. Nobilium Suevicotum A. 1484. Statgardiæ tererant exercitiis Henricus Binau w ſenior& junior. xxxi?² Nobilium Bavarorum 4.1484. Ingolſtædii. xxi. Nohilium Franconicorum A. 1485. Onoltæ hachii, cui 6 untherus& Hen icus Sunavii interfaerunt. xxxlv. Nobilium itidem Fra queſtri Ordine& No- cui interfue- anno 13 74, Erlinge in Fuevid. dem Nobil. Juevica anno 1392. Schafhuſiæ. xxiI. à Nobilitats Savarica anno 13 96. Ratisbonæ. xxIII. à Nobilibus Rhenanis A. 1403. Darmſtadii, cui interfuerunt equeſtri exercirio Equi- tes 52. Nobiles verò 283, in quo haſtiludio infelici perierunt Nobiles Franciad ſeptendecim, Heſſi novem, notante Mo- fol.o dio. Ludus Xxtv. editus à Nobilitate Suevica A. 14 08 Heil- brunæ. xxv.à Nobilibus Bavaticis A-i4 εKatisbona.Xxxv. eden te Ulrico, Co mit eWürtenbergenſi A. 143 6. Srut gardiæ. xxv. ſub Ludovico Divite, Comite Palatino Rheni& atrius que Landthuti. AviI. ſub Nobilitate Franconi- XXIX.ſub Nobilitate PDalatina A.14 80 B Eſectore Palatine AA. 1481. Heydelberge- ‚quibus in- 72 Henricus rum A,14 86. Bambergæ, præſentibus tunc Nobilibus à Bu- nau w, Henrico& Burchardo. xxxv. Nobilium Bavarorum A. 1487. Ratisbonæ, ubi aderat inter Nobiles Franconicos, enricus Bünauw, junior. xxxvi.& ultimus Ludus Eque- ſtris editus fuit ab Equeſtri Ordine& Nobilitate Palatinatus Rheni A1487. Wormatiæ, ubi ſodalitio, quod Rupicapræ ſi⸗ gnum habebat, ſe adſcripſerant tres Comites Solmenſes O- rho, Rernardus& Philippus. Ita conſignant ordinem Ga. talogus Ludorum Equeſtrium ſive Haſtiludiorum G ermanico⸗ rum, qui extat in Chronico Chronicorum gualtherii Tom. 4. lib. 2. p. 1332. Georgius Rixenerus im Thurnierbuch fol. 19.& ſeꝗq. quẽ ſequuntur Modius& alii; aſt ad hus fuiſſe Tornea. möta alia celebrataCl. Limnæus 6. I. P. 5*½. 10. conjicit; id quod 1 facile etiam poteſt admitti, in antiquis enim hiſtoriis verſan- ti non omnia eſſe obvia poſſunt; ſicut& ia hiſtoria hac cet- taminum Equeſtrium, quoad originem& leges, dividiæ ſunt;& quidem indigno convellit modo vetuſtiorem hanc An. traditionem Andreas Brunnerus, alias promtior in creden. 74 Bor dis nugamentis colore traditionum acceptis, am bitioſum fig- nal, Boj. wentx vocitans, vocans in dubiũ annũ originis, Magdeburgi 7. 426. tanquam locum huic pompæ ladicræ ineptum, leges thea⸗ trales, familiarum recenſiones. Aſt quoties hiſtoriæ. ma- ximè quæ patrię noſtræ res concernunt, aſperguntur addita- mentis! Annusille corrigi facile poteſt, nec facilior lapſns 2.1,n, 1j. quàm in annorum numeris. Cum in antiquis, inquit Lim- æus, origo non facilè nobis pateat, temerè hic nihil certi audes ſtatuere, Noſtra quoq, parum referre autumo, curioſius in tor- neamentorum Annales inquirere, utpote quibus ſufficere debet. eadem ab Henrico Aucupe in Germaniam fuiſſe introducla. O- Annal. riginem retulit ad A.935. Bucelinus, ſcribens: Hos tempore Germ. p. exercendis probandisq, ar mis Ludos Equéſtres ſiveT rojanogn- So. ſtitutos vetuſtiora monumenta habent, quæ indignè quidam po- ſtero ævo veile convellere, at fruſtra, viſi ſunt. Anteriori tem- pore ſpeciem horum ludorum getunt concurſus ludicria Lu- olico aAnbo à ps Nitha xetckti gruam 1 lulint, Aitealo Hadverſe jArttanzi nſevelt hunt pen doylcus am 7. h dtntibus emouer ſibante Heoticu aunam ne S damit mlmai ntm 9 19 ſeilsa dkor VWrno maſta dotor aame neh ☚ 2s Solcelſs. Aint ordinen, = rum benm ual heri ln 5 mierbuchfa uokälſte dan — Conjieinaig hiſtotis nnn iſtoria hae⸗ leges, ünt etuſtiotemk miior in crt is, am itiſi anis,Magtehn um, legeste — ties hiſtoren „ergunturali — nee facillorh — zuu, inguili — ie nibil amial o euriiſuin = hu ſuffemui — iſe intmnudtl ens: Hstnf ſvnllnin — ndigas zuin —2 Antetide curſus wdunl Ahueeps. 73 dovico& Carolo, Ludovici Pii Filiis, inſtitutt, de qui- bus Nithardus fine libri tettii: Ludos hoc oraine ſæpe causa e p. 474. xercitii frequenrabant. Conveniebant autem quocung, con- gruam ſpectaculo videbatur,& ſubſtſtente hinc inde omni multi- tudine, primum pari numero Saxonorum& Waſconorum. Auſtraſiorum, Britannorum, exuträg, parte, velut invicenn ſi- bi adverſari vellent, alter in alterum veloci curſu ruebat. Hinæ pars tergo verſa protecli um homibua ad ſocios inſeit antes evade- re ſe velle ſimulabant. At verſa vice iterum illo:, quos fugie- bant, perſequi ſtude bant,; donec noviſſimè utrique Re ges(Lu- dovicus& Carolus) cam mni juventuta ingenti clamore eouis emiſſis haſtilia eriſpantes exiliunt,& nunc his, nune ilius terga dantibus inſiftunt. Erat res digna pro tanta Nobilitate, nes & moderatione. Spiritum reddere militiæ Germanicæ, quæ ſub anterioribus nonnullis Cæſaribus obtorpuerat, voluit Heuricus inſtituto novo Luaorum Equeſtrium& Haſtilu- diorum ſive ut vocant, Torneamentorum, mit Ritter⸗und Tor⸗ nier⸗Gpielen/ ubi ſtricto ferro haſtaq́; vibratà exercebantur ſtu⸗- dia militaria inter Nobiles, ſed in togà. Togatum hoc gym- naſma inſtitutum, ut ſagum eo melius indueretur. Nobiliſſi- mum, quod optimum, ait Vellejus: optimum autem erat gym 2.128.1. naſium Nobilitatis Germanicæ, erudiri ludicris iſtiusmodi ſeriis ad militiæ opera. Exercitii hujus verè equeſtris con- ditor Henricus nominatur, quamvis ſint, qui negent plurimi. Vir non ſeculi ſui ſed omnis ævi optimus Goldaſtus Diplo- ma ſingulate exhibet, quod continet Statuta& Privilegia Lu- doru m ejuscemodi Equeſtrium. Numne vir tantus hiſtrio- niamaget? Sanè wirichindus induſtriam commendat Hen-ÄI.p. 14 rici, qui in exercitiis ludi tanià eminentid ſusperdrit omnes, ut terrorem cæteris oſtentarit. Non dubitandum, quin aliquid fuerit in uſu, licet abfuerint ea, quæ ſcriptores nonnulli non- nihil ſargius circa leges& modum ſignârunt. Quod Leges attinet, quæ feruntur ſeriptæ, antiquitatem illæ quidem non ſapere videntur; aſt inde ſtatim cum Brunnerò non dicere b K poſſumps, 5 Boſlumus, tot theatralium legum nullum usquam apparere vs. ſligium. Malta periiſſe vel negligentia ſcriptorum, vel in- Fpeid. Notab Ter pag. 899. Henricus jurià temporum, dolendum eſt;& quid in hiſce deſideren: Legibus, quas numero duodenario concludunt, Goldaſtus in Ration. ad lib. der Reichsd. p. 305.& Limnæus d. num. 16.17.18, legi poteſt. Legesautem illas conditionesque breviter ad- jiciemus, memoranturque 1. NeCollegio huic accedere per- mitteretur, qui Chriſtianæ Religionis prævaricator aut ho- ſtis. z. Qui contra Cæſaream Mzjeſtatem& Imperium pee- caſſet. 3. Qui virginem vitiaſſer, aut viduam oppreffiſſet. 4. Qui juramêto, chirographas&pacta, manu ſubſcripra ſigillisq́; cöfirmata, violare aut negare cõſueviſſety. Quiprodidiſſer Dn. ſuum eumvè deleruiſſet in caſteis& militia, vel auctor fuiſſet datæ in prælio fugæ ſuosque ſubditos injurioſè prægravaf- ſet, pteſſiffet aut interemilſet. 6. Qui homicidium comwibſ- ſet. 7. Qui cempla expilaſſet, ant viduas& pupillos depræda- rus fuiſſet velmeleſtaſſet. 8. Qui Latro, Pirata, Prædator vel Jicarius eſſet. 9, Qui auctor novorum vecrigalium aliotum- que Kelp. gravaminum& insommoditatum extitiffet. 10. Quj adulter vel mæchator eſlet. 1I. Qui fænerator mmœchator feu artifex manuarius foret. 11. Qui nobilitatis teſtiinonium nonà quarro progenitore haberet; non enim, ut ultimo in- hæreamus, admiſſi ad ſolemnia Equeſtris Nobilitatis wilita- ria exercitia, niſi prius idem facerent de avità Nobilitate pet quatuor Majores,(vulgò die vier Ahnen) qui ultimus minimus que probandi modus erat, de quo lex duodecima extat: Welcher von Adel wolt Einreiten und Thurnieren/ der niche von ſei⸗ nen Eltern Edelgeboren und herkohmen wehre/ und das mit ſeinen vier Ahnennicht beweiſen kundt der mag mit recht dieſer Thurnies keinbeſuchẽ. nodie adhuc is obſervatur modus centẽdi in ſaſce- ptione Equitum Ordinis§. Johannis, nec non Cathedralium Beneficiotum expectatione aut aditione, de quo Gabriei Bucelinus in Genealog. Germaniæ Notitid p. 75 git. Le- gesillas duodecim commendar Henricus Suntingius, tan- goln eg atit da onadel fareeſchie badfata del indiwe Llendar dolamap committ dalisco gellſe artiqui tuni= 19ſutA lodhjorun gelalue 14ep. tam& diveait anzſe quecele gierund nemcas eketlor eczau lGospe diuma tralttu n2. àd ſtringe ita cum tatig el uluete dlurimi aux 734% lnam ne brexit teaccecenn xriccatot a 8 lmperiun n = oppreldle ſcripußg — iptodicilan el auckorult ſe hreun ium comai- pdillos degte 6— 1, Pixdatorg —n allium aliomm xiitifet o armachauont *= 5 teſtimoriu n, ot vltiwat — bilitatis a . Nobllaen itimas miriea odecima emn der nicht beſh — 1d das nit eau an jt dieſer dhern renlEainllle — n Cathednalin „ 3e quo Gihit 7 n. l anrioßib ut Auceps, 7r quzm Fegulam vlvendi Nobilibus Germanlæ præſctiptam, darmit(dabimus ipſa verba in quorundam gratiam) dem Teu⸗ tſchen Adel ein ſchoͤne Form und Regel Adeliches Lebens zu fuͤhren fuͤrgeſchrieben iſt: und welcher vom Adel ſolche Artickel uͤbertrat/ der ward fuͤr aller Welt geſchaͤndet. Was ehrliche und fromme vom A⸗ del ſind/ werden ſolche Artickel theur werth halten/ und ihr Adeliches Ceben darnach anſtellen. Erant inſuper leges conſtitutæ de Lu- dorum apparatu& tota decurſionis rarione, quis cui eſſet committendus, quo ordine in harena procedendum, quibus haſtis concurrendum, quo præmio afficiendus eſſet, qui rem gelliſlet ſtrenuè palmamque tuliſſet. Genus hoc exercitii, antiquitate inſigne ac nobile, gravitatis Germanicæ vetuſtum argumentum eſt, dicente Stigelio, Epiſtola ad Scævol. de In- augut. Acad. jenenſis:& quomodo inſtitutio illa prima haſti-X%. ludiorum& torneamentorum, quò ordine, quibus perſonis, geſta fuerit, curiosè inſeruit Annalibus Suevicis ſuis Cruſius, 2. 4. c.l. p. 99.100.101.102.103. Nomina Principum, Comi- tum& Nobilium, qui triginta ſex Haſtiludiis interfuère, or- dine alphaberico exhiber J. A. Paſtorius in Henuinge redivive pag.3. ſeqgq. Inveterum Haſtiludiorum locum fucceſsère, quæ celebrantur hodie Spectacula Equeſtria Magnatum, Tor⸗ nier und Ritterſpiel/ quæ non modò ad uſurpationem imitatio- nemque vetuſtatis adumbrata, verm etiam ad umbram ex- ercitiorum, ab Henrico Aucupe inſtitutorum, expreſſa& effigiata dixeris. ſuos perſtrinxit, quod omiſſo patrio more, patria virtute ſtu- dium armorum aàmanibus ad oculos, ad voluptatem à labore transtulerint, ita neſcimus an non& iſtæ velitationes hodier- næ, ad delitias ferè verſæ& voluptatem Magnatum, ſint re- ſtringendæ; quæ Torneamentaut non videntur aſpernenda, ĩta cum delectu& ſumtuum moderarione ad regulas ſobrie- ratis eſſent revocanda; imò illa ſpectacula ſolennia, quæ ex uſu veterum regularum deſierunt, in uſum revocari optant plurimi. Videantur in utramque partem J. Georg à Pöni- ckau& Cunr. A Plettenberg apud Kirchnerum Z7l.l. Orat. 347 67g. nais K 2 XIII. Obit Ficut autem jam olim Plinius Romanos DPaneg. c. 13. 8 pas. 4. 76 Henricus KIII. Obit in Monaſterio Memme- leben„& Quedlinburgi ſepelitur ætatis ſuæ anno prope LX. Funus magnum indicimus, exequias patamus leſſum faci- mus Principi optimo, qui plenus ævi& gloriæ ſpiritum po- ſuit Mimeleviæ paralyſi percuſſus, regni ſui anno XVlII, æratis Lanno ſecoli ChriſtianiDCCCCXXXVI, VI. Non. Jul. cujus mortem maximè dolendam dolebant ſummi, inf- mi, medioxumi. Memorabilis Urbs Quędlinburgum, quæ oſſa tegit, monumentum que ſervat in Bafilica S. Petri. Emor- tualia elogio vario Veterum quorundam Scriptorum expli- cabimus. Witechindus ſub finem libri Annalium primi: Terdomitis eunctis circumquaq, gentibus proſtremò Remam proficiſci ſtatuit, ſed inſirmitate correptusiter intermiſit; cumq; ſa jam gravari morbo ſenſiſſet, convocato ommi populodeſignavit filium ſuum Oddonem Regem, cæteris quog, filiis prædia cum theſauris diſtribuens ipſum verd Oddonem, qui maximus& optiwus ſuit, Fratribus&s omns Francorum mperio prafecit. Teſtanento itag, legitimè fatto,&rebas omni bua ritè com poſitus, Aefunctus eſt ipſe rerum Dominus,& Regum maximuns Europæ, omni virtute animi corporisg, nulli ſecundus, relinquens ſibi ipſi wajori Filioq, magnum latumq́;, imperium, nen à Patribun ſibi relittum, ſed per ſeme tipſum ac quiſit um,& à ſolo Deo conceſſum Otto Friſingenſis 6. 18. fol. 69, Ipſe Rex poſt multa virtutis ſus opera, dum ad obtinendum Imperium Romam tenderet morboi correptus Iy II. regni ſui anno die obiit. Dietmarus lib. 1.p. 12, Poſt innumera virtutum iuſignia decurſo vita ſuimet ſtadiosſex- to dtcimo regęni, atatis autem ſuæ ſexageſimo anno, ſexto Nen. pulii in Miminleve moritur,& in Quidlinburg, quam ipſea jundamento conſtruxit, ſepultus à cunctis Optimatibus meritò deflatur. Luithprandus 4. Hiſt. 7. p. 132. Rex Henricus in ca- Pelo, quod eſt inter Thuringorum& Savonum confnia, E diti lanklwele Dwinam; mauum al/ ukegs iunakcck G'ienerdh wile datt nan yrad riaunq, glonis: cisſellato Ronilt Vuna n ſenſuy nunante 43 E Ruwamy) Ln nijul fi heuumi i ſeru M. 15¾ 4 5 3 44 dekfahre de Nei ſer nagh Dünes teKyi trieqan nund overit. eruaco Nanxe V -y— — womiſt am opulautſgnn Aliis predun Ami maxinu =upnis yeu an rit' imy erimu lun Nn uuniſii =iaA Tatniluj o Dea ennuſ mu a vinnuu aatenderu un =ruslhäpl — imet ſtauuſt — mna ſernaa untg, zuan hi imatthunei — Henruuinii nfnia, Fn M Auceps. 27 tur Hime leuna, graviſſima valetudine eorreptus, migravit ad BVominum cujus corpus in Saxoniam deportatum, in nobiliſi marum ac religioſiſſimarum Monaſterio puellarum, quod in ipſius Reges prædio, vocabulo Quintelingaburch, ſitum liquet: intra Eecleſiam cum immensdà eſi vaneratione repofſtum. Ubi & vener abilis ejus conjuæ, regniq; conſers, ex eadem geute no- niue Marhildts, uleraomnes quas viderim& audierim matro nas, pro delictorum expiatione celebre exequiarum officium vivamꝗ Deo hoſtiam offerre non deſivit. Continuator Rhe- ginonis: A. D. DœCcCcCTXNAVI. Heinricus Rex, prætipuus pa- p.7 5 cis ſectator ſtrenuur, Paganorum inſecutor poſt plures fortiter & viriliter actas viltorias, dilatatis undiq, ſui regni terminis. EI. Nonas Julii diem clauſit extremum, cui filius ſuus Otto conſenſu primorum regni Succeſſor eligitur. Retulit verò, an- num ante Paralyſi fuiſſe percuſſum. Tri themius C. Hirſ. ad A.9 35. Henricus Rex perdomitus circumquaq, gentibus cum Romam proficiſci ſtatuiſſet, infirmitate correptus iter intermiſis Qui cum ſe moriturum cenſeret, convocaris Principibus& omni popwlo Filium ſuum nata maforem Ottonem Imperatorem de- ſignant oæteris Eiliis pradia cum theſauris diſtribuens moritur 4. Non. Jul. anno æt. fermè 6O. regni autem 18. ſepultur in mona- ſterio Monialiũ, quod ipfe inchoaverat, in Quelenburg. Chroni- 5. 28. c5 s, Königshofii: Do noch alſodieſer Heinrich bettwungen hatte 143 die Land/ die umb Jhne lagend/ do wolte er gon Italin und gon Rome ſin gefahrrn/ da ward er ſirche/ das er die Fart unterwegen ſieß. Do Er nu alſo Alt und Krang wart/ do beſante Er die Herrn und Fuͤrſten deß Reichs/ und bat Sie/ daß ſie Oeton/ ſinen Pylteſten Sun zu Rey⸗ ſer machtent/ das auch geſchahe. Prudentiſſimus& piiſſimus Princeps collapſum propè imperium in integrum ſuà virtu. te& vigilantis reſticuerat, eamq́; ſibi apud omnes bonos pa- triæque amantes Viros autoritatem comparavetat, ut Pater Patriæab omnibus denominaretun, luiq́ue deſiderium reli- querit. Diutius ſi ſuperfuiſſet Patriæ, de nalia vindicandæ feria conſilia agitaſſei; hoc enim defuerat agendum, unde Nauclerus Generat, 32. fol3 8. d. Bonus Princeps,cujus a ———————.—— r— 8““ „s Henricus Kl4b. 12.p. 97. 3 dem conurmavit. Nec efus felisitati defuit aliud quam quod Nrantinopolim multis partibus. nomo par forkuna reſpondit fundamenta reſtaurati imperit ma- Lua jecit; non armis magis, quam benevolentià externorumff- in Italid Berengariorum tyrannis manſit, quam EFilius Otho apt. max. vicit& expulit. Optimus Princeps perpetuis bel- lis exagitatus adeò fuerat, ut reſpirandi vixlocus relictus fue- rit, dumq́ue de Italia adeunda cogitat, quod quidam Scripto- res referunt, aliam viam carpit. ris ordiendi, ſed mutata ſede migravit anima ſeceſſu feliciori in æternam patriam, relinquens Getmaniæ pacem, Ottoni Regnum pacatum. Bella feliciſſima introduxerunttandem, qutfelix finis fuit belli, Pacem Germaniæ, quam ex bello pa- cem, noſtræ terræ redditam, miratus eſt meritò Udalr. Mu- tius, præconiõque hinc debitõ felicitatem Germanic orna- vit, ſcribens: Hoc tempore otio& almâà pace fruitur Germa- uia, nullo jam hoſte eum laceſſere audente, omnia, quæ homini- bus& voluptati& neceſſaria ſunt, viliſima aureumq, planè tempus. In Italid omnia tumultuantur; omnia inte ſtinis la. borant odiis,& ſeditionibus& incurſionibus vexantur, In Ahd perturbantur magis etiam. Sarracéni claſſibus obfident Con- In GERMeANIArident o- mnia. gie Henricus vixit unica ſalus Germaniæ, Pater Pa- triæ, Arbiter Orbis, Mavottius Hæres Regni, Saxonici ſan- guinis gloria, eximium belli decus atque rogæ, Juſtitiæ cul- tor, Hoſtium terror, Principum ſplendor, Eccleſiarum Nuͤ- tritor, UIrbium Defenſor, Pietatis Zelator, Nuſarum ama- tor, cui Virtus vitæ ſocia, Gloria mortis comes: Aflaq; cui fuerat beneſexageſima bruma, Pacato e œælum mortuus orbe petit. Cippum nos tandem erigimus in honorem Defuncti Re, LZis, litteratoq́; Epitaphio cum teverentia claudimus. b ACCEDE Votum non defuit itine „ —— —õ——— — waiems — i, atennd — alua nan uam luun ds berpenuih, = zcusteliani Witam Keim don Keßur tn. aſ ecellatela t pacen, Ou — erunt na =uam er delan eritd ltad) A — ermanie Olahe efruinu Gen ua, que lamn — vaurtuni na nia inte tnili A exantur, lidj burobflam la — ANIAnaa manie, Daxerl ni,Laxonielſe z2, juitec ccleczarum lu „Afuſatwmm —es: Auma, tit. n Defund k — laudimus ACCID ACCEDEVIATORACC EDE, LEGE, VIDE. ONUMENTD NM AE G18 MAGN I, IMPERATORIS MAXIMI, PpATRIS PATRIf HENRICI AuCdPlS Ad Pacem Germaniæ NATI, EFacCTI, S irneen ris Germanorum, Fundatc Epi ſcopatuum, Debelharodis Hungarorum, Victoris Sclavorum, PRINCIDPDISSAXONIEæ VvIRTMUTE OPTIM 1, FELICITATTI MAXIMI. PILEITATE SUM M I. CUI sSsTATORI GERMANI STATUAM KAatui aureã deceret eb infatigabilembene deRe⸗ gno&lmperio Germanico merendi laborem. VVAT. vIVAT, VIVAT PRINCEPS verè MAGNüUS, 27 K O MERITIS vIRTuUT uUM VI VAT PRINCEPS, PRINCIPE MAIOR HEROS inter HEROES Perennior. IMPERATOR INTER INLUSTRBS INLIISTRIOR vVIVAT. CyI 05 BINEFICIA AMPEA ET AyGvT4, MONUMENTUM HOC ARE EERENNIUS POSuIT „INEAANTI vocx, 14 T4TI M E N T E, G HRMANIA. 5 1XONIA AASSAA civIrASQu. 0 NNIS. PIVOI*. NuMINI MAIISTATIQuE 7 N. 5. Lege p.-o.lin. peruſe verd E. p. 16. lin. 9. docuit Belſ p. 24. I. 1. sueu- pium noverat. II. pacatis. p. 31.l.32·norant. p. 47 Laz.& ſeqq usq ad lin. 15 contra vngar. lin. 6. dele contra. p. 48.1l, 9. Romaui. p. 5:LI4. ze itlaus p. 59. las. ſita in. — ma nenl heye 1 1† GNuH — MäAc Jerenriot eNLuSr- ouNA 11NI un d. — Belſſp⸗ u. 18 =0 puza 1 AENNNNR KNSN REEeer „0 I M ◻ Recenſente DIETHMARSO. 1 ERRICI Aucu pis ex Ma-TII- perater. h 4* 8 thildà Conjuge Filius, Ppriorem à Patre accipit uxorem Editham Angli- canam, Ludolfi& Luit- gardis matrem; alteram ducit Adelbaidam Burgundicam, quæ marito Henricum, Brunonem& Otto- nem filios,& unicam Mathildam filiam peperit. 1 Sroni ſub Heroe magnanimo exſurgentem ſplendo- rem, illuſtrem que gloriæ diguitatem, ecquis ſublimi n - * ——— 132. 3 Otho fuſgentem ſoliox a majus demum extolleret, cælo radiantem mortalium mentibus diffundetet, exiſtimandum clementia fata in regni ſaldtem ſatis conſultaſſe. Henricum ſiquidem, quo minus invidioſæ poſterorum oblivioni committeretur, Patria fortem, Parentes potentem, Virtus denique venera- bilem effecète; at ſanè, nobis Perſam illum aliquando imi- tari ſerièlicebit, felicem fortuna, me judice, nunquam ted- didit, niſi quando Ottonem vagientem paternis am plexibus exhibuit, cunis inclulum sum puerulam quem munqdus ali quando vix caperet, imò qui, nec minus quàm æmulus olim rivalis, otbem expeteret alrerum. Genuit verò Henrico Ot. T.. p. 1o. tonem, uti Wirichindus retulit, Regina Mathilda, primoge- 1. 4 c. 7.p. nitum mundi amorem Liutprandus: Hæc ante regni ſuſceptio. nem, inquit, Viro ſuo filium peperit quem vocavit Othenem. FJuſtum inquam, cujus mundi partes, Aquilenaris& occidua, potentiâ reguntur: ſapientiã yacificantur, religione lætantur. juſtiq, judicii ſevtritate terrentur- Minoris aliquanto,& xtate& auctoritate, Ditmari, Epiſcopi Mersburgenſis, vet- 1,1,p. 10. pa funt: Mat hildis tres ſlios congruo pariens in tempore, Otto- 1 nem, Menricum e&; Brunsnem, proſpers educauvit, doloremq, par tus, tanta ſtirpis dulcedine ſuperavit. Eo noſter itaque natus eſt rempore, quo Parens victricia circumferens arma, tanto rerum turbine facilius&commodius puerulo tubarum cla- orem præbuiſſet, quam crepundiarum ludos. Indignum rati luperi Victorem mundi, etiam naſcendo adſpicete de- bere pacatum orbem terrarum, cùm pacem non niſi Virtute & Fortuna Otronis recuperatam mortales ampleci deberẽt. Diceres moræ impatientes lucis uſuræ inhiaſſe Filium„Pr- trem victoriarum periodo; curam Patrem geſſiſſe, tranquil- zam Poſteris utreddetet vitam, invidiam Filium, qui tantum ſuæ ſentiebat decedere gloriæ, quantum Pater laudis con- quirebat. At verò Alexandrum maximopereè doluiſſe cer- tum, quod aliquando hiſtoriæ illud deberet trophæum:Or- éus lmperii fundamenta pater jcit; ⸗peris totius gloruam Filius Co⸗ ₰. thn umms tiebsqui ſtinitat, gataade jauſnil 4 mole uxor nulun namaba guliſcan Impadi miruste tl vatin lio ptoſ Salonat caput ts akan ſe ltim naharur ricus Re lutſui brwi Hohbit deeantt Han — erlo 1 ndum de — erè eni. — uhilda, nin te regni yſim ncarit Oi maru Gau — tligiene lam ris aliqormn n dorgeni, — tin temu, — vit, dalmm — eKteritagen x rens arma, u lo tubarona dos. Inde do adſpietnt non diß Vi ü impleciitze e aſle Fllunn gellile uns llom,qu un — zater laudöu perè dololles tropheun miu„unm 5 Magnus. cènſummavit. Nubilem dum attingeret ætatem, patet Hen. uffin. I.. ricus, qui Ottonis, quem regiæ dignitatis hæredem ſibi de- 6. 8. n. 21. ſtinzrat, incrementis ſedulò invigilabat, regiam filio conju- p. 15 8. gem tradere voluit. Suo hic edoctus exemplo, is enim cum⸗ juvenili arderet amore Hatburgis Monialis, mox wente ab a- more uxoris decreſcente(verba recitamus Ditmari) iujuſto /71. p. 9.10 multum peccaſſe connubio tandem profeſſus eſt;& cui maxi- mum ab adoleſcentia, uti refert w itichindus ſtudium erat in ſ.. Anxal gloriſicando gentem ſuam, matureè, ne filius, uti ipſe aliquando, p. 6 fin. impari Saxonum Majeſtati, qui ab boc Henrico, uti idem Dit- marus teſtatur de ſuo tempore,& ſucceſſori bus efur usg, hus p. 2, elevati,& in omnibus ſunt honorati, amore abriperetur, conſi- 2 lio proſpexit. Anglica ſtirps viſa eſt, quæ ideneam Regi Faxonum Conjugem mitteret. Scilicet extollens Saxonia caput, rurſus antiquo ſuo vigori reſtituta, genti, quam paren- tis inſtar aliquando ſuis vilceribus egredientem conſpexerat, ſe Britanniæ reginam cegio poſſe fovere ſinu monſttate co- nabatur. Miſit itaque, narrante Continuatore Bedæ, Hen- 1.2.6.z. ricus Rex ad Edelſtannum regem Auglarum pro duabur ſorori- bus ſuii Adgitta& Egitta, quarum poſteriorem filio Ottoni col- locavit; alteram cuidam Duci fuxta Alpes nuptum dedit- Hroſvitha, virgo Saxonum illuſtris, Legationem ſic verſibus decantt cAp. 3. de Hanc(conjugem) non in proprio voluit cenquirere regno. Leſtis Od- Trans mare legatos ſed trans miſit hene cautos, donum. pe Gentis ad Anglorum terram ſat delitioſam 167. Demandans ut continuò(tardamine miſſo) Eaduardi regis natam peterent Eaditbam. Miſſam cum aarraſſet, addit:— ſed mox Eadith veneranda Jure placens cunttit habitu ſummæ honitatii, Regali nato cenſetur congrus digna. Nuptiæ hæ Anglicanæ à Patre procuratæ fuerunt, cùm re- centi victorià contra Redarios obtentà Saxones gaudio du- pliei perfundere contenderet. In hanc rem Witechindus A 2 inqair: —— . 2. in. p. 23⸗ 1.3,p. 23. 1.1.. 13. 81.2. p. 21. Otho 2.1.. 13. inqult: iad, recentis or lloriæ lætitias augebant nupti rega- ler, quæ eo tem pore magnifica lar gitate zelebrantur. Nam Ren (Henricus) dedit filio ſuo Oadoni conjugem filiam Etbhmundi regis Anglorum ſororea Aaalſtlani&e Kegina hæc quantùm modeſta luà pietate,& reverendà humanitate Regis copju- gs animum ſibi devinrerit, ſubditorum benevolentiam con- ciliaverit, loquuntur ipſa magna Magni Ottonis geſta. Wi- tichindus, ejus ſeculi incola, compendio omnia forlan enat- tabit: Ile annus, inquit,(Regin. Cont. 947. Frodosrd. 946. exprimunt)vorabilis caſu calamitoſo totius populi de morte ſcil. beatæ memoriæ Edidis reginæ, cujus dier extrema ſeptimo Kal. EFe br. celebrata eſt cum gemitu& lact ymis omnium Saxonum. Heęe nataexgente Anglorum non minus ſancta religione„ quam regali potentid pollentium ſtrpe claruit. Decem annorum re- gni eonſortia tenuit, undecimo obrit. SJaxoniam vero decem q novem aunis inhabitavit. Reliquit filium nomine Ludol⸗ ſum, omni virtuts animi& corporis es ætate nulli mortalium ſteundum. Filiam quo, Liutgardam nomine, quæ nupſerat Chuonrado Ducsi. Sepalta eſi autem in civitate Magatba- vurg in Haſilica nov latere Aquilonari ad orientem. Moc⸗ tus Conjuge, Ottoninon mortua memotia ejus fuit. Fillum enim Ludolfum, in quem, uti Witichindus ſcribit, poſt exceſ⸗ ſum Matris om nam amoram matermum Rex tranifudit fallo reſhamante rriavit Tegemn, pofi ſa,atatis von am pliuu babentem Juam ſedecim annos. Virvm jam faſtum videns,(pergit ſie feq. pag) dedit ei Conjugem divitiu ae no bilitate claram Ducis Merimanni filiam omieldam. Quam ν acc piſet, in hre⸗ vi poff hae Socer woritur, sum Dacatu om es ei poſſeſſionereli- 714. Attamen tantus paterni amoris adfedus ut malam tandem reportarer gratiam à filio, iceleratæ contts Patrem & Domiaum conſpirationnmartes effecerunt, uti inftà ſe⸗ ries hiſtoriæ patefaciet. Germanam autem Luidgardan patet Otto Conrade, Francorum Comiti, in matrimonivm collocavit, utiteſfatut Wirichindus, Viro ſuà ætate heroe lopg lorgeds velDucatu guümind Kevoncilis nninam’c. beloog darsamp lootam t mes do merttide dignitat lorettig funcos. cun Dtoi ptelt cia aim ſimſoa⸗ reldoo lwpenn deln Al ntem gpemad Olen Ana. aldater Kllae ne ete nates 4h u eomm id quo btæſag — Froddoara, A — uli de norie3 ma ſeptime nium Fadeh —n religiane an —em 136 = nam ventun dn wowine Luch me nuli mortahh =—, 2ue nunſh = itate Alagalt morientem. N Dejus fuirkln ne ribit polteut —₰ wanfaai — pliu hahmn den’,(pengtl Aue claran 5 n Accrpi itnh — „ Aus u mi „ contis Duna —unt, ai iſkih mm Luithaun —1 matticpolin „ ul zune itn lu Magnus. 3 longè eonipicuo, nec indigno velhonòté tegalis eonlortii vel Ducatuum Lotharingiæ& Wormaria, niſi eadem, quæ filium in devia perttaxit, Generum tempeſtas abripniſſer. Reconciliatus demum Regi, priſtinæque reſtitutus gratiæ animam, quam labe hàc conſperſam odio ipſe cæpit habere, bello Ungarico pro patria fortiter fortiſſimus Heros pug- nans, impendit, militiæ Ottonianæ decus, hoſtium tertor, ſuotum tefugium. Cujus ſi famillam paucis hie attingi- mus, ſcio maximis hujus Ducis geſtis, ſuorum Cognatorum meritis erga Remp. hoc tribui poſſe. Stemma verò taniæ dignitatis& gloriæ multi, qui celebrarent, inventi, pauci qui laveſtigarent. Bquidem, niſi quod Bucelinus Monachus b Feancos hos ex Guelphis Alemannicis. uti vats, dedueit, ubi, G eneal. cum Brombachio ſuo mirè ſe torquens, fabuylam duodenæ Germ. prolis Guelphorum jam non temerè abjiciendam pronun- Noni. p. ciat, nimirum ubi ipſe nimis largiter Lucinam imploravit 31. jam ſuæ diffidens tabellæ, trepidus prolem numeroſam de- relinq́uit, nemo, inquam, certè ultra Conradum Conradi Imperatoris parentem adſcendere auſus fuit. Albertus qui- dem Abbas Stadenſis, Contadum Ludovici IV Imp. fuiſſe Anno fratrem, fortè ex IIripergenſi, affirmat, aſt mox ipſe dubitat, 507. fol. quemadmodum diverfas häc de re fuiſle ſententias referr 97. 5. Otho Friſingenſis, ipſe ſurculus bujus arboris, ut vulgò cre-p. 199. ditur. Meibomium quoque hoc in loco deſerere cogimur,!. 6. c. 15 f aſſerentem Conradum Sapientem, fratrem Hermanni Suevi 67. & Udonis; deceptum verèeſſeà Sigeberto& conjunctio- Notis ad ne crebrà nominum liquidò conſtar ex Reginonis Conti. witich.. nuatore, qui Hermannum& IIdonem flios ſcribit Gebhar. 1. Annal di, quo i. e. ſuo loco repoſuerat ipſe antea hos ambos. Nos ꝓ. 8. aommodiori loco pleniorem Diſcuſſionemtransmitrentes, anne 943 id quod hiſtoria Otronis efflagitabat, capita famihæ i, uρν †.580. præſentamus. b. b A 3 udOſ 2- 3n Otho Upo. Setundum nonnullos, inter quos Blondeluus. fi. Conradus, Comes Franconiæ, ad Fridslariam cæſus ab Adelberto Bambergenſi, anno 905. Regino. Reliquit Filios. 2* CCONRADUHM l. Iop. Kegin. Contin. anno oit. ad Rhenum anno 939.W itech. hz. pag. z0 1 ees. the, enoan I. rebeilem& intetfectum 4 vernheruw(Albitium hic ſequimur Stemm. XI. & Blondellü Geneal. Franc. p. 06. quanquã, uti ipſe Albiti profitetur, nullahujus rei cer- titudo apud ſcriptores, niſi quod ratio tem porum& ſeries hiſtoriæ quaſi efflagitate hoc videtur) hujus, quod certius, fillus. Conradus, Sapiens&r Kufus, appellatus, Gener tienſis. Cont, Kegin. anno 943. Wirich. Otko kirll.— 2. Rudolfus, Præſul w ürtzeburgenſis ejectus ab Adel. 1 berto Epiſcopatn. Reg. Cont. 903 4 z. Eberhardus, eGdem bellò animam conſecrat. 9 03. Conjur cum liberis exulat. Id. ibid. Huic facilè at- tribui poſſit filius Cuno aut Conradus, quorum Co- V Ottonis I. Imp. Lotharingiæ Dux& wWorma- mitum crebra ed tempeſtate fit mentio. Vid. Vi- tich. Reg. Cont. Dirmarus. Queęmadmodum e- tiam Cunonen Curcipoldi nomine celebratum huc ponit Blondellus d l. 4 Febhardus, belle Ungarico obit anno 910. Regin. Cont. Pater ille Hermanni; Dux hic Alemannlæ ſeu Suevorum ab . Henrico I. conſtitutus reliquit Ducatum Genete Ludolfo. Regin. Cont. anno 926. witich. I Udonis, qui prælio interfuit, quo occubuete 5 An⸗ — derna- 1 g 1 vosnol Leſichu bian u od in quihic quiriti 1b 6. ti aro onhne Gezetu huncC ras Ka nnjiel nei de Pa¹, C autem notttl. Couon aole, 4 0e. dum hi Ie rin row il geltu rum t tantor pronau e — ZWhnlu idslatiam ten 10 Dof Rezue 1 ontin anng I & latertech 13 Lahegu nur§temn) ) 106 Junnhi lahujustaie h tatio ie 7 Aetllagiane m üllus. pellatas Ga DarR& Van = z. Vnich.0 — ejectastd —] V conſecm id. Huickacki aus,qsotun un mentia lf emadmoim an ine celeim . anno)lo ke — eu Suenotmi R.)ucꝛtum an e ccubyete 34 n Magnus. b 7 detnacum Eberhardus& Glſelbertus-Liutprand 1 L4 G. 16.p. 138. Frodoard, anno 5 46 p. 6. Amiltt Oklium in obſidione præſidii Badelkifuniotem . Gebehardum, Witichindus l. 2. p.1 7 Ste ma, prout fides maximè hiſtoricorũ nobis oſtenderat, de- dimus. De Conrado autem, prius ulterius quàm absamus, nonnulla ſunt diſcutienda, intricatior quippe viderurſſtirps. Legimusiin Ekkenharde Minimo Ottoneml, S. Gali Coeno- bium viſitalſe unà cum Cunone, Duce Meranio, Genero ejus, Vità Wo- ubi in Notis Goldaſtus ignorantiam ſuam faretur, aiens, ſe,:zeri c. 38. qui hic Dacatus Meraniæ ſit, æquè cum ignariſſimis ſcire. In- p.379. quirit in idipſum Reineſius purans, Meraniæ Duces à Comi- p. 396. ribus Goriciæ& Palatinis Carinthiæ ortos ſub ipſis Impe- 2. Var. rii Saxonum initiis häc dignitate inclaruiſſe, hunc autem Cu- Ledt. 16. ononem ob fidem, fortitudinem& merita fuiſſe electum in p. 232. Generum ab Ottone, datà filiä unicà Luidgardi; eſſe autem hunc Chunonem illum ipſum, quem witichindus, Dietma- rus& alii Conradum Sapientem, Franciæ Orientalis& Lot ba- ringiæ Dacem nominarint. Meraniæ autem denominatio- nem deducitab oppido Meran, ſito ad ſiniſtram Atheſis ri- pam, cui ex oppoſito caſtrum Tirol immineat; Meraniam autem ejusdem fuiſſe ſirus cum hodierno Tirolico tractu notat Lazius 12. Reip. R. ſect. 6. c..p. 1043. De Genero hoc Cunone conſentit Cl. Meibomius in Notis ad w itichindum atque, 6 in dubiis hariolari licet, eum quẽé, alii Cunonẽ Comi- tẽ Oeningenſẽ, Generum itidé Oetonis Ai. habét, facili admo- dum negotio eundem quis dixerit. Ditiones ſanè conveni-—ſ) Nen. Fe minus dubii habet; Uxorum nomina longè diverſa, qua- rum illa Luirgardis dicitur, hæc Richlinda appellitatut. Quid reſtat quin Contadus noſter Sapiens jam deς‿ινικυν εέεοας. Ve- rum rem, ſecus ae communis fert opinio, ſeſe habere, pace tantorum Virorum perſequemur. Etenim ſicut potius pronuntiamus pro libro Dietramcellenſi, quem Hund in Metropoll J.J.p. 58. ning. par: 2. Geneal. p. 5, “ 8 Otho Mettopollerrorls accuſat, Kuniſſam fundatricem Monaſterll Diſlen non hujus Richolitæ(nam nundunm hanc vixiſſe e- xiſtimamus) led Ottonis, Comitis de wolfraxhuſen& Val. Luy, Filiam fuiſſe, quo nowine& matitus Kuniſſæ Fridericus gicus Roch, Comes Andecenſis, Comitatum, teſtante La- de Afi⸗ zio, Wolfratshuſanum à Ducibus Bojariæ obtinuit, ita Du- at. cem Meraniæ, qulsqutt etiam ſit, Cunradum Sapientem non qfent. l. 7. eſſe certi ſamus. Ottonis quippe Imperatoris, quem Ekke- P. 305. hardus comite G euero ſuo. S. Galli monaſterium vilſitaſle re- fert, iter incidit tum in tempora Abbatis Norkeri, qui de- mum anno 973. ut Hepidanus in Annalibus annoravit, huic muneri eleckus eſt, tum profectionis Italicæ ultime, quæ, utl clarè liquetex Lamberto, facta anno 972: quibus ſtanti. bus, Contadum genetum, Sapientem appellatum, longo temporis Intervallo ante, anno 95 z.nimirum, lucis uſuræ lub F.20⸗ 2* tractum huic expeditioni non potuiſle adgregari cqnſenta- neum eſt fidei veritati. Nihilominus hic Generum habe- mus; habemus Cuuonem, quod nomen cum Conrado pati ſolet pallu ambulare. Liberos itaque Ottoni ne aſſigne- mus, præter eos quos witichindus, oculatusteſtis, Ditmatus vid. ævo huic proximus, ut& Rosvita retulerunt, quamvis Buce- Geneal. lino, quamcunque prolem acceptanti, hi nondum ſufficiant, Reincc. ad cum plares forte: ſed mmaturè defuntlos arbitretur, veritati al⸗ Ditmar. tius inſudare oportet. Primuùm verè notandum, ELkebar- p. 115. Aaum, quom Minimum, elle vocandum Goldaſtus docet& au jenzal. no²10 circitet vixifſe demonſtrat, cum pleraq; omnia er germ. p. Ekkebardo Juniore, qui anno 1070 deceſfit& librum de caſ- 60. b2. S. Gali reliquit, deſumſerit, hancque ipſam hiſtotiam verbis ab hoc mutuatis deſcripſerit, quem hicce ſolummo⸗ * S. infhy. do Cuononem Dutem generum dixerat. Cuononem Duten Meranium generum leripſiſle. Fi traque Aeraniæ titulus- quemante forſan inauditum, ſuis tempotibus exurgentem noverat, de ſuo adjecit Cunoui: tes erit in vado. Gener: enim vocabulum, ejus xvi ſctiptoribus vario ſignificatu approbe⸗ tum, P. 109. 3 tum qui GalieR&e ſototem⸗ coros ut zccepiio BMeur prmäs kteqotnt dusa)pe ddas Otho M vlcoſſf addudhe nonalo ſenſit, dilleret. mitecht K lechit ne con dentell wetelſe tam oo Carci bi ime Locun hocm) Diunii runt ind nm ad gentid rent, emplan Iatoren delpp⸗ anncranit i cer ultinzg = quidas ka ellatum, we lucis ulu Aegtiegula⸗ — Generum nm Connacr ⸗ teoni ne ilg —steſtis,Dim an, quamebha ndum ſoffee — errtur, venant indom, Eah aſtus dorett — letugy onint 1 librumdd ipſam vii — hicce dund unnonen Dun . Alunieiu dbus ernegi — ilo. Gmenel- a uifſcan 9 Magnùs. 9 tum, quin Cunrado, quem Flodoardus anno, 946 Ciſalpin⸗ Galliæ Regem, anno 9 /51 Regem Junenſem nominat, cujusque ſotorem Adelhaidam Otho M. matrimonio ſibi junxit, ſe- curus attribuas nihil impedimento erit, cum& hanc vocis acceptionem Bongarſius olfecerit. Dux verò quod tantùm 2. Ekkehardis eſt, minus quis admiretur; cùm iple Rudolfus ad Juſtin, primus hujus regni conditor, non alio quam Comitis titulo 1.18. c. 4. frequenter, obſervante Cl. Conringio, ab ejus evi ſcriptori- ²‧.5. bus appellitetur, quaſi regii nominis invaſorem eum haben- de Finib. tibus. Nepotemhujus Conradum de quo jam agimus, Imp. Otho M. anno 940,inhiante huic Burgundico regno Ludo- Ger. c. vico Galliæ Rege, dolo, uti Frodoardus habet, captumſibique 1²‧, †. 157. adductum, detinuit, poſtmodum verò juſſum regnare, ſed nonalio quam fiduciario jure optimè idem Contingius d.J. lenſit, quicquid etiam Biondellus Præfat. Apolog. contra diſſerat. Et verò crebtè hunc Conradum Imperatori co- mitem ſe dediſſe patet ex eodem Frodoardo ad annnm 946 & ſequentibus, ut tandem ex hâc familiaritate affinitas quo- ue conflata fit. In loco autem, ſuo regno vicino, eum li- penter lateri Ottonis adhæſiſſe quivis facilè exiſti mabit. Te- merè ne verò ad hanc Ekkehardi Minimi(uri ſcribunt) no- tam proſiſiiſſe videamur, operæ pretium fuerit monere Phil. Cluvcrium, mera hujuſmodi, uri verba ipſius habent, impro- bi immaturique judicii gloſſematia aliqua nobis detexiſſe. Locum haccontagione laborantein apud Dionem feliciter hoc modo ĩpſe repurgavir, uti legere eſt lib. 3. c. 46. ubi addit:p. 69 Dioni idem aocidiſſe, quod nuper quidam in Ariſtotele tenta- runt, in cujus librum de Mirandis,&heni fluminis& Germano- rum adpellationes ex Herodiano inſerere conati ſunt. Pluta le- gentibus modo laudatum Auctoremaliosque obviam occur- rent, Sedimprimis appoſitum e xeo hic indicare luber erxr. emplum Egeſippi, qui Veſpaſiani temporibus Joſephum o- 3 Germ. ratorem Scotiam, vocabulum ejus ſeculi incolis minimè, E AntiJ. a. geſippo bene, notam, commemoraſſe, Saxoniamque eo ſub 21. p. 588. climate 9 756. 40 Otho climate, quo aliquotpoſttempora demum transmigrault, deſcripſiſſe, refert. Meranium Ekkehardi Ducem non fuille eum, quem Conradum, Franconiaæ Comitem, Ottonis noſtti Generum, celebrant hiſtoriæ hactenus demonſtratum fuit. && monachum infelici auſu Meraniæ titulum Cunoniat- erkbuiſſe quis audeat ſuſpicari, dicttum eſt, Conradum Bur- gundum certò hunc Cuononem eſſe Ekkehardi. Aſt quam ob cauſam Meraniæ nomé abillo ſappoſitũ ſit, nõ adeò dictu facilè. Alii judicent, poſtquã familiæ Meraniorũ origines al. tius, ſecus tamenacprius eonſtitutum fuerat, repetitum ive. rimus. dederunt Bojariæ, aliosque quamplurimos Norici Dynaſtas, Duces Meraniæ progenitos fuiſſe, quam plurimi pro com- perto habuère. Quxnam verò edrum ſoboles hanc digai- tatem aſſecuta fuerit, obſeurum fermè eſt. Nec de ſitu Du. catus hujus Meraniæ ſibi conſtant opiniones. Cl. KReinefus Srmiter eumab oppido in Tycolico tractu Meran dicto, no. men hochabuiſſe ſtatuit. Contiguam ferè arci Tyrolenũ Jac. Spigelius facit urbem, ſedmeranum nominat, ſecuius adl.7. Partholinum 1.11. Auſtriados ita canentem: Sunth. Mox Amerineæ valles, collesq, Lyæi, Ligur. p. Atq, Tridenti culta apparent ar va biliuguis, 393,Gr. Dives& Emporium,(Botzen) atg, inter laudabilis Al Auſtriad. pes Bartholi- Brixina, quig, Ateſis ſpumantis flumina potant. ni p.4 80. Videri poteſt& de hàc urbe Münſterus Coſmogr. l.. e.337. p.695. Alii verd.inter quos Aventinus, Duces Metaniæ dicdosan- P. 1011. umantab urbe Maran, maririmo Forijulii oppido squed Frequentia eolonorum, divitiis ac nobilitate, nec non mu- Ital.p. nitione præcellens commendat Leander Albertus z eui fa- veret opinioni fi poſlet admitti, quodl. aa l ſcribit, ſabl udo- V vico Pio Andecenles Comites aliquos, diviſo ſtemmate in Forusjulium tranſiviſſe: ſi quoque vera eſſent, quæ An- nales Uagariæ habent, Godofridum primum Hiſtria Domi. aum, AComitibus de Andechs, qui& Goricenſes Comites num, ller Mmuuss diekertin tonüai iij Kloviſpe tas Tetio venian, poleni us nchd tetterzti natal bu Calttun piopiet! nomihls non cler ſoselt Cuſpini gam ha collelil lncoghi diſcefge vidillea nas fla dans que it ulqued ſa nam taldan. tumvi latis: region gerinte dkius, lead 1 namia Jutmumii Oroaisag — aonſtruon h llum Conmne — Conratung, — atdi. A 4 —ht näöztedeh ³ iotu oiäin — K repetittn = oricenſa lm — Noicihhm latimi n. M oles hanet ☛ Neccdeluu am es. CL. Rtina Menandiäh, t atci Thue n nomiduſa — V — ugaus, 4— er laudatiul us yutan olmogt. etania d = eate,Dechohs Alderui c = leudinſttli „ viſo ttemaa — illeu qui m Hial 1 yveniar. Magaus. I num, Meraniæ Ducem appellantes. Illud certum Atefenam 2 Meraniam non adeò claruiſſe antiquis tem poribus, ur& ho- diè ferè in occulto jacet; cum caſtrum Tyrol contra in An⸗ tonini itinerario notum ſit à Præfecto Legion. III transve- ctioni ſpecierum Teriolis, item à Tribuno gentis per Rhæ- tias Teriolis,& adhuc hodie Comitatui Ducali nomen inde At quicquid ſit, hæc determinare nullus, credo, poterit, cui geſta Comitum Andecenſium inſpiciendi facul- tas nondum obrigit. Hæc cum ſe vidiſſe Paulus Langius teſtetur in Chronico Citiz enſi,& quædam de S. Eliſabethæ p. 79e4 natalibus ex arbore Genealogiæ in cœnobio Montis Sancti (Caſtrum hoc olim fuit illud celebratum Andechs, quod ptopter reliquiarum copiam& oſtenſionem mutationem nominis& dominii vidit) deſcripſiſſe confiteatur, neſcio an non meritò illi ſuccenlendum, quod alios hæc ignorare paſ- ſus eſt. Nec nos fugit extare in notatis W olfg. Hungeri ad Cuſpinianum, Roeſchium, Secretarium Regium, gGenealo- iam Ducum Meraniæ ex monumentis Principum Auſtriæ collegiſſe, num verò ealucem adſpexerit, nobis etiamnum incognitum, ſi verò intermiſſa fuit, varia ſine dubio obſtitit diſceptarionis hujus difficultas. Lazius num hæc viderit, vidiſſe autem debe bat, magnum adhuc dubium, cum ita va- rius fluctuet in deſcribendo ſtemmare Andecenſium, nec ni- ſi hialcam nobis genealogiam reliquerit. His verò relictis quæ de Caroli M. iemporibus Lazius Andecenſibus tribuit, uſquedum meliora edocti ſimus, autorem generis Andechi- ſie nuncupamus Arnulfi Imperatoris filium nothum Tha- toldum, cujus etiam meminere Annales! tum verò dignitatem hos tàm citò non egreſſos fuiſſe ex eo ſatis apparet, quod Ducatui Bavariæ omnes Andecenſium regiones paruerint, hiq́ue Boji Præfectos Marchiones ele- gerint ad tuendos fines provinciæ erga ltaliam, uti inquit Al- bitius, quod colonias ad Alpes duxerint, uti ipſos Meraniæ incolas ex Jojorum gente eò translatos docet Ayentinus, 4 B 2 ecujas⸗ uldenſes. Comi. Adannsũ §89,p e Stemmas 43⸗ b 1.z. Oho 5. Annal. cujus verba hie notabimus: Majenſas, inqult, colqnia Bojo- Bojor. ꝓ rum in ripa At heſis, ubi nunc Tyrolium& Merania cubant, 310. in villas abiit, quæ nomen retinent. Idein auctot eſt Arnol- phum, Malum appelliratum, fratrem Berchtoldum, fratri in Ducatu poſtmodum ab Ottonel. ſuffectum, adwiniſtrare 1.4. p.z76 juſſiſſe hanc provinciam. Verba ſant: ⁷ itor Arnolfus vo. ta pro vittorid ſuſceptã reddit, Bofariæ limites frmiſſimis munit præſidi bus fratrem ſuum Berchtoldum Pennonas(die Dinſigoͤw hodie, cujus pars uti habet Munſterus, Maͤnſterthalfvallis vid. Meranium hoc noſtrum etiam complectitur)&s At heſino⸗ Tſcbud.(vulgò die Etſchlaͤnder) adminiſtrare jubet. Subjecti itaque qeRhatia fuète hi Andegenſes Comites Ducibus Bojariæ tum tempo- Alpina ris quam latiſſimè regnantibus, quorum nimirum ditiones c. 11. p. 33. excurrerunt tam in Noricum quam extra ejas pomæria;cum Athefinos nonnulli Rhætiæ annumerandos eſte actiter de Colleg. contendant, Vadiano tamen Tyrolenſem Comitatum cele- 1.2,p. 83. berrimann Bajoariæ pattem fuiſſe placuit. Hine poſtea Ot⸗ Annal. to, Dux Bojariæ, Tetrarchias, uti inquit Aventinus, Andechs, Bofor. ¹I,7. Dam aſtæ&c. inſſeavit; quod de ditionibus in Bavarià tum „.zz. temporis ſtrictius coarctata intelligendum eſt; nam Ache- ſinæ provinciæ Auſtriacisacceſſerunt. Qus vero titulô, di⸗ ſcrepantibus concertatur opinionibus. Alii conjugio, non- nulliteſtamento innituntur quãde te videri poterunt Cuſpi- nianus Munſterus, Aventinus, Lazius. Nuper Limnæxus Jur. Publ. ex Annalibus Gerardi de Roo per donationem ad proximo⸗ 4. z. c. 2, n. conſanguineos Auſtriacos pervenilſle ſcribit,& extare ad⸗ 28. hac Margatethæ, Mauktanſchdi cia,diploma ſuperhacre Se — Stemma Andechfiæ Comitum proponendum erat, ut illud expreſius ad oculum pasteau. Ft — ——— D. — 8 ———— 2 — —- -h 1 9 tulan Kot elt Ane ü öldum, kuunt n, adwidite tar dhußun — rmiſimünn na die Diſ = Raſtenhän — at)s A — Jabſeglinn au toc tean imitum diüt 15 pomerkaah — dos elte zehn „omitarom e — inc polle nrinos Aui ms in Baruütu eſtz nam äl ad verotiuht li copjugon ipoteroulj Nupet Limk = nem adpteun — dit,& enuni alupetbäen lam ennulb m Magnus. 2 Arnolfus Imp. Carolomanni F. Natura- b lis hujus filius Ratholdus Comes Andecenſis& à Dieſ- 1 ſen, cuſus prole: (Fridericus,obiit in Palæſtinà. KRatho. vulgè Sant Graff Raht/ Dux belli contrà Un 1garos ſub Ottonis l fratre Henrico, quibus ſtatuas e queſtres, quæ viſuntur in Maurkirchen/ tribuit Aven tinus. An. Boj. p. 389. La. 7. de Migr. Gent. p. 254* 286,1s reliquit F. b Aribonem, Comitem Andechſium, patrem 1. Gebhardi, Bpiſcopi Ratisbonenſis 6.1023 2. Rapatonis, Comitis ab Hogenw art. 43. Aribonis, Epiſeopi Moguntini. 9. 10314. 14. Friderici II. dicti Roch, Comitis Andechs. ſub 1 Henr. Il. Imp. Liutpoldus, Friderici f. Comes ab Andechs. A.1046.ge- nuit, b Abertũ,(omitem Goriciæ ob Henrico IV. ſfidelem ad- 4 verſus Papas præſtitam operam Carinthiæ Palati- num.— Arnolfum, Comitem Andechſium, amicum ejusdem 1 Imp. 10 80. patrem Ottonis Comitis à Wolfratshuſen; cujus poſteritas 4 moxertincta Comitatum Andechfiis reliquit. pultus verd eſt in Dieſſen, relictis filiis 1 F. Ottone, Epiſcopo Bambergenſi, Apoſtole Pomee [[ranoruam.. 2. Henrico, à quo Comites Goritiæ, quorum ultimus Meinharduu adjectis jam familiæ, Ducatu Carta-, 4 thiæ, Comitatu Tyrolis, extinaus eum matts 51 Mara Berchtoldi; cujus uxor Sophia ab Amerthal. 1142. ſe⸗ —— 8 4 3 14 Otho Margarerbà Maultaſch dicti, exteris ditlones ſuas zluneam reliquit... ailkug 3. Bertholdo. Il. Comite Aadecenſ;,& Marchione HI. na ſtrie, parente nnkis BERCHTOLDI III. qui Comes am Andecenſis& Tytolenſis Marchioitidem Hiſttix ob bene merita à Frid.l. Imp. Dux creatus eſt Dalmatia& Meranis. Ditiones ſuas Ducis Bavariæ ſervitute exemtas fuiſſe teſtatur Lazius. 2A1igfau E n3 Militavit in Alia. Irſperg. p. 313, Uxor A. gnes Lau nic..120 4· eX qud, illi numerantur filii. Caktol (1. Ekkenbertus Epiſc. Bamberg. Vicariꝰ Frid. I. Impin maamc Muſtrid. d. 1235. ne lhgin 2. Berchroldus PatriarchaeAquilejenſis. daltl 13. S. Hed wigis nupta Henrico Barbato Duci Sileſiæ. zgeint Curèug. tihip 44. Gertrudis, nupra Andreæ Regi Hungariæ mater, ieret §. Eliſabethæ, nuptæ Ludovico Landgravio Haſ- dxileſe ſiæ. ns ddim z. Henricus, Marchio Hiſtriæ, exul factus, quodteus ſncon- ellet parricidii in Philippum lmp. commiſſi— rtAA . OchoDox Meraniæ, Comes in Amerthal, ſubſcripſtt jüüicun L Diplomati anno 1216. Hund. Metrop. fol./91, ubi dmhhien mals legitur Dux Merchaniæ. 5.1234 ex lecundd juren 1 UIx. Beatrice Burgundica progenuit hnem 1. Agneten, Uxorem Friderici Il.1mp. k 11. N. nuptam Comiri Chalonio, Furgundiæ hinc Do- onlon mino. hu [3. Ottonem lI. Ultimum Merahiæ Ducem, ſimule Läatgn V Palatinum Burgundiæ pet mattem: Occiſumplaſf. 4 lruan 1 ſenburgi A. 1248. Ferlem hanc quà potuimus, diligentid, ex disjectis genez u⸗ logiei freti tabulis collegimus, lectori veluti in tabella nau- 2 fragit nęicus de ruderibus relinquentease quidem in auguſtæ hujus irpis familia nominatiſſimus, fuit geſtarum Jſori⸗ b 8 Siroh- = un dlüonei u Marciosg — ihktallm is. =uo Dacl dla A ngatie nan — Landamiiok * factus, quodth 2„.commill. erthalſudſehſ rtop folſna luzz eileen — uit Jpp. Agandie biue Ducem, ſant tm Oecllant — Altjedger t in ubellu Suidem lo 7 i Leltatumgln 4* 1 Magnus. b I5 Berchtolaus, hujus nominis III. quicùm Marchionatũkiiſtriæ à patre, tractum Meraniæ Atheſinum ab Alberto agnato ac- cepiſſet, primus ſuæ familiæ Duces Meraniæ dedit, licet in Bavatid antiquam regiam, uti Lazius ait, inhabitarit, favore Imp. Friderici l. inter Duces conititutus, cum titulo Dalma- tiæ& Meraniæ. Eò quoque videtur inclinare Diploma, quod apud Cœnobitas wiltinenſes ſub Oeniponte extate retulit Wolfg. Hunger ad Cuſpinianum. Dalmatiam non diufuiſſe ſub hac familia, cùm conſtet ex Certum autem p. 663. Radevico circiter annum 1160. eam tenuiſſe Conradum de de Geſti⸗ Caſtro Dachou oriundum. Demum Meraniam, nec etia- Frider. I. mnum cum titulo Ducatus iolam fuiſſe junctam Andechſiæ, 1.4·6. 13 f. colligi poteſtex vetuſto codice Annalium cujus verba nobis 60.5. retulit Lazius, atque ita ſe habent. Die Herrſchafft von An⸗ de Mi- degs und von Meran/ die habend innen gehabt die Purch zu Neun⸗ grat. 1. 7. burch ob Paßowe/ und ſind auch weilan mit Hauß da geſeſſen. Hæc p. 317. præter opinionem longius de Meraniæ Ducatu hactenus dix iſſe ſuſſiciat. Num vero Ekhehardus decep us ab Otho- ne ultimo Meraniæ Duce& ſimul Burgundiæ dum ipſe ſua conſignaret literis, Contadum Burgundum nominave- rit Meraniæ Ducem tempore Othonis noſtri, penes alios judicium eſto, præſertim verè notandum apud Fulcoinum Laubienſem& Annales Bertinianos Rhæticarum partium &e Jurenſium Ducis ſub Papa Joanne VIII. quoque heri men⸗ tionem, uti conſitetur ipſe Blondellus ine 4dſertione Ge- neal. Francicæ. p.. Serius jam ad Luitgardam, Conradi conſortem, redimus, quorum mattimonium parum fauſtum nobisdeſcripſit Ditmatus; nam vivente marito ſuo, inquit de 72,. 2]. Liutgardã,]uam vis ſepe deſpicereturelaboribus crebri fatiga- retur, tamen viridi patientid hæe ſufferens honorem innatum ſeruare conatur. Sceletis quoque impudici rea dicta fair à Cuaone quodam, qui tamen àurcharde Saxane monomachia victus fefelliſſe ſe patsfecit, teſte Reginonis Concinnatore ad A,350⸗Obiit illa verò Anno 93. Cæterum, prætes ea quæ 5.77. dicta 8* * 8 6 4 * 3 8 4 5 . 1 4 3 1 † 1 5 1 †* 3. 1 82 —-———— p. 586. r6 X Otho dicta funt& w ilbelmum klium, Atchi. Epiſcopum Aogun quem contta ſidem antiquiſſimorumſcrti ptorum, W- oc In di& Ditmari, Edithæ ſuppoſuerunt; Langius vero, manifeſto vid. Ser, ertore Adelbeidæ ſecundæ conjugi adſcribit, nos qua de rar. rer. filia Adelhaidis ejusdem nomints nobls obtrudunrur ‚meri- Mogunt. 10 dubiæ fidei pronunciamus, quamquam alia forſan verio- ra reponere maximi, nonnunquam irriti, laboris eſt. Sed Chron. de wilhelmo auctores audiamus prius. Eo tempore, inquit Citi.y. Witichindus, ſemmus bontifex VNilbelmus„ vir— 8 777⸗ prudens, pius& cunttis alfabilis à Patre ſibi commendatum 95 1. 3.p. 34· gebat Francorum imperium, cuj uus mater, licet he-Behe 7 ili 2.2 p. 24. tamen genere erat procreata. Ditmarus Nilbe mu, de ma- e, captivd bili& Slavonica& ex Rege pre. tre, quam vis captivd, tamen nobi ca&e 9. dicto(Ottone) genitus. Continuator Reginonis natales in annum 928. collocat,& demum nuptias Edithæ in an. 930. Monſtrum, ſi nuptias frequentavir filius bimulus. Obiit9 68. Adaelheidam autem hanc qui nobis propinare voluerunt, nee ipſi adhuc convenerunt. Hugoni Caperto Galliæ Regijun, am fuiſſe creditum iis, quibus communior conſenius au- Toritas viſa. Habuit verè ille Adelhaidam in matrimonio, . ſed quæ non Imperatoris Germaniæ, verum Comitis potius Geneal. piexavienſium fllia fuit, utiapertè hæc operà Blondelli jam Franc. p. patent. Pro Hugone Gallo Alramum alii poſuêre Italum, 209. cut ex raptu obveniſſe dicicur. Ita KReuſnerus; monetque 4.4. Chrõ. Italis Aloyſtam vocirari, quam tamen diverlam(Alaſiam ſeu P. 126. Voleſcam hic nominat) proponit Peucerus. Alramum autẽ Klium witechindi Saxonis abnepotis witichindi Magni, Comitem Kingelheimenſem nominat, poſt reconciliatio⸗ nem Alocero Marchionem Montisferrati conſtitutum. De de Regn. Genero conſentit Sigonius: Almeranum generum ſuum Mar- Ital.1 7.„pionem declaravit Montuferrati, qua regio eo jam tum nomine anno 9) inter Padum& Tanarum vocabatur, 4 quo cele hre⸗ Montis- P.172. ferrati Marchiones flaxére. Quibus hic fundamentis ni- tatur, quibus item diverſus ab eo Volaterranus, noſtrum non eſtinquirete. Sed contrariam lubet apponere ſententiam 4 erLendt iipue lm rami dam lafust citunl tenpuai jantaban aguiiids abilhdon memota mus. 1( Qums eulo la pnlan Katutb tuu ſuyn Vicanu merbeſ Füumſ theſeun optim Teſtam tumg ltun/⸗ ruliqui d liqu dunfag . Ddun,lan — dom, wire 1 . 3 ero manſe 1* Uo A 4 uduntar tden i fotſan i dotizet. 9 tempan imi — vir ſcim — umendum ertgrina, u ilhelnudn Ger Kann = nonis nanags — ithe in 4 — aülabi a evoluerunnih * Galliekegſo r ar copſenlsa 2 Hin mautiwen, — Cowilb ſoi =na blondeli = ipoſoereluie nerus) wolen (Auſuns —. Aramonu — tichinäi U oſt teconcliu onſtitoumn. eerun ſuni 2 jam tun une celebrui Ndi —n fundamentii — aus,poktunn =uetr aun lium ſuum Oddonem Regem; cæteris quog, filiis preædia cum ex Leandco Alberti Bononienſi: Diu imperium, inquit, pra- Deſeript. cipuæ Montisferrati partis tenuit elara nobilisq, poferitas Ale Ital. Lom rami Jaxonum Ducis filii,& Alteſiæ Alerami confugis, quæ. d. C:* lia fuit Othonis II. Imperator ã uguſti. Vixerunt hi circa pad. Eait. Cat XVI.4C, N. annum ut Volateranus tradit; ilo enim Lat. p. tempore a parenti bus in Italiam profugère,& cum ali quamdiu 886 juxta Gareſium, ut eſt fama, latuiſſent, tandem ab Imperatore aguiti,& multorum locorum præcipueq, Montisferrati ditione ab illo donati ſunt. Verum enim verò ſuo loco, quæ modò memorata ſunt, relictis, coronatum Othonem conſiderabi- mus. II. Coronatur Aquisgrani A. 937 ab Hildeberto, Præſule Moguntino; & poſteà Romæ à Johanne XII. Pontifice Romano. Quanta fuerit prudentiæ, inquit ſeriptor acutiſſimus pro ſee culo ſuo Liuthprandus, quantægq, Rex Henricus ſcientiæ, hinc J.4.c. 7.. probari poteſt, quod optimum& potiſſimum& religioſiſſimum 132 natorum ſuorum Regem conſtituit. Scilicet imminebat to- tius populi caſus obitu ejus, niſi tantus regiæ dignitati ſubi viſſer Vicarius. Con vocato igitur omni populo, cum ſe jam gravari morbo ſenſiſſet Henricus, deſignavit, uti Wirtichindus inquit, P.1. in Fr. tpeſauris diſtribuens; ipſum verò Oddonem, qui maximu,& 14: optimus fuit, fratribus& omni Francorum Imperio prafecit. Teſtamento ad hune modum legitimè confeto magnaum la- tumq, Imperium ſibi ipſi majori filiog, non à patribus ſibi, reli- tum, ſed per ſemetipſum acquiſitum,& à ſolo Deo conceſſum, reliquit. Quibus inſignibus teſtimoniis præmiſſis oppi- dò liquet jus transmittendilmperium ad poſteros, quemadmo- dum familiæ Cacoline Francorum antes, etiam Henricianæ G Hre⸗ —„ Ottone Saxonum competiiſſe; optimẽque annotavit Boecleruszes quæ de conſenſu occutrunt niarumg, potius ſpeciem quam elect p. 282. 4.2⸗F, 14. 77. patre Aquiſgrani Rex declaratus eſſet. Otho Procerum, ſolemnitatis ceremo- jonis vim habere. Videri oterunt circa hanc materiam variantes ſententiæ apud Leh- man. Chron. Spirenſi 1. 5. c. 17.p. 406. Dn. Keincking. d Reg. Sec.& Ecel. l.. Claſ 3.c. 2. n. 19. Dn. Limn. Tom. 5. Ad. l.1. c.4. p. 20. Cl. Conring. Diſſert. de Septemvir. Tract. de Imperis Nom. Germ. Exercit. de Imperatore Rom. Germ.& ibi Coroll.z. 3. Schütz. Coll. Publ. V 2l.1. Diſput. 3.n.. lit. b. Strauchius Exer- 21t. Exoter. 2. theſ-i. Lindenſ p. Diſſert. de Imp.& Famil. Qrig.. 8.„,6. Nectamen prius Keges audiverunt licet deſignati, quam publicâ conſecratione populo commenqdati eſlent. Sic Otho noſter Regis tirulum non recepit, antequam mortuo Filius ſic Ludolfus Rex deſignatus à Patre poſt obitum, uti conſtat ex W itichin- o, uxoris Edithæ, morte præventus Regibus non accenſe- tur. Contrà, qui in locum ejus ſucceſſit frater Otho, ſimul à Principibus, Patre Othone M. ita conſtituente, inauguratue eſt, Rex appellatus Regis nomine ubique colitur, Regnique annos numerare cæpit. Inaugurationi ergò tribuenda ver- ba Wirichindi: Defiuancto Patre patriæ& Regum optimo ma- ximo Henrico omnis populus Francorum atq, Jaxonum, jam olim deſignatum Regem à Patre Filium Oddonem, elegit ſibi in Principem,& Continuatoris Reginonis ad annum 936, Orho oonſenſu primorum regni ſut oeſſor eliꝑitur. Paulò in- conſultior videtur Ditmarus hæe tradere: Omnes inquiens, Reip Principer magnum Reginæ Mechtildis mærorem lenirs cupientas, Othonem fiium ejus patris ſui decreto ac petitions b ano ore in regem ſibi& dominum elegerunt, elevatis dextris gonclamantes: Vivat& valeat Rex victor in æternum, pari- ferq; cum eo ad Aquasgrani profieiſcuntur. Notanda hic ve- nit, priusquam un eò deſcendamus, diſſenſio Principum eirca electionem, quæ verò demum ab Everhardo rebelli ju- niori adhuc Henrico inſtillata fuit, ſceleri ſuo ut colorem aliquem liaienadt gem tegi 1 bi Vſeru ndumſan/ lmjuſu enexii ſanatunn ina aumt fiucani tqtiuaſi dendiut Cuotum. ptolecho ſendaetit eam kudi Othonem lpllicyer Quoch a hviam tun duui innegn/ ram cum mnuior Dreſedc manacc colloca nusei d bant. grellun fillchſo ltusqu ſteusén Humico Lun fah ancolitor, den i:gd tiidueaa z Sanonan, ddonem, dhi dnis adznson — ginr. Dal * Omutt ianue lau mernmk — Aecrtto unus — t, eltwaum —n in erernom — Nouncad iſſenſio hinöi exhardo rebel ecl ſuo ctalu Magnus. 8 aliquem adderet, adeòque cum micà ſalis Ditmari, Mechtil- dem regni negotiis nimis temerè imiſcentis, audiemus ver- ba: Aſeruunt nonnulli, ait, eandè(Mechtildẽ) hoc ſummope- re diu niſam fuiſſe, quod junior filius ſuimet Henricuu patris ſe- ſ.. p. 182 dem poſſideret. Seà hoc dominus elector ſibi ad unaquæg, ſem- per præordinans noluit, nec ſummatum optima pars conſenſit. ſad ratione prudentum,& ideo facilè ſuadenti, hæc marentis Re- ginæ animum paula minuu à propoſito declinavit,& huic Bava- rios(manifeſtò tempora poſteriora hic pones) ad tuendum aptius, aſſignari, prababito ſibi nato majori, conſulitur. Rl⸗ dendi autem erunt qui partium patronos enarrare ſatagunt. Quorum ſi nefaria conſilla& ipſaRegina fovit inſtigavitque, profectò grandi admodum ſcelere ſeſe contaminaſſe cen- fenda erit, de quo tamen, qui ferè ultrà humanam ſortem eam laudibus transportarunt, minimè conſentient. Sed ad Othonem revertamur cum comitatu, nemine tum tempotis ipſi adverſante, Aquiſgranenſi coronationi imminentem. Quo c appropiarent,omnis Fenatus, referente eodẽ Ditmaro obviam perrexit fidem cum ſabjectione promiſit,& ad ſedem 7.2. d. 15. oum ducens uſq, IMeERIALEM,ſtatuit eundem in loco priorums, in regem ſibi conlaudans, ac Domino tum gratias agens. Ve- rum cum w itichindus luculentiſſimam nobis reliquerit e- narrationem, religlo erit eam ſicco pertranſire pede. Duces Initio 7.2. Præfectorum Principes cum cæterà Procerum Militumque„. 1z. manu congregati in Xyſto Baſilicæ Caroli Magni cohærenti collocarunt novum Regem in ſolio ibidem conſtructo, ma- nus ei dabant fidemque pollicebantur, ac Regem deſigna- bant. Præſtolabatur Hilbertus, Epiſcopus Moguntinus e- greſſum Regis cum univerſo ſacerdotali ordine infra in Ba- filica, ſuaque dextrâ lituum geſtans liyeâ indutus albâ infu- latusque progreditur in medium uſque templi, ubi ſubſi- ſtens En inquit, educo vobis 4 Deo elettum,& a Domino rerum Henrico olim deſignatum, nunò verò Acunttis Principibus Re- gem factum 0TRONEA; zuſ:„97 eleclio placer, dextrls GC2 in „. de — 3 4 8 —. ———— 4 1. 3 26 Otho in cœlum levatis ſignificate. Ad hæc omnis mult itudo dex- tras in cœlum levans cum clamore ingenti precabatur omnia fauſta atque proſpera novo Regi ſuo. Quate procedit E. piſcopus cum Rege, tunicd ſtricta more Francotum induto ad Altare, ſuper quo inſignia regalia poſita erant, Gladins cum haltheo, chlamys cum Armillis, Baculus cum ſceptro ac Diademateʒ cumque eſſer quæſtio inter Epiſcopos de con- ſecrando Rege, Treuirenſem& Colonienſem; illum, quia anti⸗ quior ſedes eſſet& tanquam à B. Apoſtolo Petro fundata; Illam verò, quia ad eſus diæeſin pertineret inaugurationis locus, ob quæ ſibi convenire arbitrabantur hujus conſeera- tionis honorem, ceſſit tamen uterq; Archiepiſcopo Mogun- rino, qui accedens ad Altare,& ſumto inde gladio cum bal⸗ theo converſus adRegem. Accipe, inquit, glaium, quo eji cias emnes Cbriſti adverſarios, barbaros& malos Chriſtianos, autto- ritate dwind, Tibi traditãà omni poteſtate Torius IMDERII FRANCORuM, ad frmiſſimam pacem omnium Chriſtianorum. Deinde ſumtis armillis ac chlamyde induit illumn. His cor- mibus, inquit, bumitenus demiſſis admontaris, quo Velo fidti fervere,& in pace tuendâ ꝑerdurare uſq; in ſiem debeas. Exin- de ſumto ſceptro baculoque, His ſignis, inquit, monitus pa- sernd caſtigatione ſubjectos corripias, primumq́, Dei miniſtris, viduis ac pupullis, manum miſericordiæ porrigas, nunquamq;. de capite tuo Oleum miſerationis deficiat, ut in præſenti& futu- râ vità ſempiterno præmio coroneris, Perfuſus oleo ſancto, & coronatus diademate aureo à ſupradictis Pontificibus du- citur ad regium ſolium, ad quod per cochleas aſcendebatur, & erat inter duas marmoreas miræ pulchritudinis eolumnas conſtructum, unde ipſe omnes videre,& ab omnibus videri pofſet. Divinà deinde laude dicta ſacrificioq́ue ſolemniter celebrato deſcendebat Rex ad Palatium,& accedens ad menſam marmoream, regio ornatam apparatu, reſedit cum Pontificibus, Duces verò miniſtrabant. Lothariorum Dux Eilelbertus, ad cujus ditionem Aquisgranum pertinebat o- n. ne Ania 1 mrl ploc Hlarmands lorvüisſo num optig eotempot pli vch bebat. J ſotuman omnes 0 jengnd Einnyn Elitham gum la fdlicj au cusD.C. naluſe gälloler iddicar ceemtes mumſuo ns. H phraſtur Chtidtian deAb Namq guſto adtan lite ſai ritatun Hildeb vero ill at cogn⸗ eotonat lalken smultüde 1 * kecadanuc Ute protttt — uncotum bden — eraunt. lan — un m ſerpne lcopos ten — illum quia o betto irn — tinuguun * hujas coute pilcopo le =gladio em — im(niiliam illum. u mu, zun Luſ = uem debeat l anqpit man — mi Dei nin sat, uunzu in preſennoi — fuſus oleolmi = S PDonrifcdun — eas aſcenäi RMl tudinis eolms = bomudbo = rioque ſlmi n, K acreimn — ratu, teſcin othationul, n faue mnia procurabat. Eberhardus Contadi J. Frater; menſæ 21 Magnus. Hermañus Francopincernis; Arnulfus equeſtri ordini,& e- ligendis locandis que caſtris præerat. Sigfridus verò Saxo- num optimus& à Rege ſecundus, Gener quondam Kegis, eotempore præerat Saxoniæ, ne qua hoſtium interita irru- ptio accideret, nutriensque juniorem Henricum ſecum ha- bebat. Rex autem poſt hæc unumquem que Principem juxta munificentiam Regalem congruenti munere honorans omnes omni hilaritate dimiſit. Reginæ ceronationem ad-, jungit D. Dietmarus, inquiens: Confortatusin Domino tunc &in regno ſceptri- ferorrum maximus Otho, Conjugem ſuam :1. p. Ij Editham Ethmunadi, Regis Anglorum, filtam, benè timoratam, auam Patre ſao adhus vivente duxerat, conſecrari præcepit- felici auſpicio Aquiſgranum(de quo hymnus Bᷣceleſiaſti⸗ cus, D. Carolo ſacet, habet hæc verba: Hrbs Aquenſis; Hrb⸗ regalis, ſedes Regui principalis, prima Regum curia) huie re⸗ gali ſolennitati addictum fuit, quæ à Saxone Imperio rurfus vindicata civitas, Saxonem, priſtinam Francico Regno fa- ciem redditurũ, jamque Imperialem ſedem more anteceſſo- rum ſuorum inaugurali aſcendentem, lætis amplexa fuii ul- nis. Hic fauſtus ille dies, quo Othoni noſtro Kerum, ut phraſi utar ævoadſuetà, Domino fafces gubernandi orbis Chriſtiani capeſcere licuit-Hic ille fortunatus tanti Monar- chæ à Patre Henrico relicti, coronatione inſignis locus- Nam quæ Baronius ipſi adeò Romanorum Imperatori Au- guſto Rudolpho II. præfart non erubuit, Othonem ſcilicet ad tam ſublime faſtigium non jura propinquitatis ſea, Apoſto- in præfat- Tom. 10⸗ licæ ſedis, iſi Dis placet) ipſius ſanctæ Romanæ Eecleſiæ aucto, 2 ,2]. ritatem ſublimaße eig, propagaſſe& ſucceſſores, nemini, niſi qui Hildebrandinà de grege, perfuaſa hactenus fuerunt. Quaà verò illi de re tantoperè glorientur, ut clarè ad oculum pate- at, cognatà inſuper materia id expoſcente, de Italicà porrò coronatione pauca dicenda veniunt. Sed coronationes halicæ poni debebant, quod Sigonius Valpertum Mediola- G3z ni Ar-, 4⸗ Rægn. „ Fe al. I. 6. 167. 72 Otho ni Archiepiſeopumn refert promiſſi memorem Printipum, Epi- inßn. p. ſcoporumq; de more Contilium vocaße, atć;, ex omnium, qui fre- quentes convenerant, ſententia regnum Berengaris atq, Adel- berto abrogatum aa eum detuliſſe, ipſumg,(Othonem) in æde D.Am broſii urbana magno apparatu, ceremoniag, inunxiſſe conſecratumq, ferrel toronã condscoralſe:&c. Scilicet cum Val pertus opemab Imperatore expeteret, addiderat regni ſeaſi tjrannos extinxiſſet, inſignia traditurum. At num hæc Si- gonius finxerit ex more poſteà uſitatiſſimo coronationis Modoetiæ ferredcorona fieri ſolitæ, an verò ut donationibus inprimis trium ditionum inagro Mediolanenſi, ſi eidem cre- dimus, factis, colorem aliquem inveniret, ulterius perſequi feſtinus vetat calamus. Veruùm eadem antiquiſſimis igno- ta ſerlptoribus, recentiores Sigonio credere noluerunt, quòd valde quis adhucambigat, an Otho in regno, cui ipſe ſum- mus Dominus Berengarium præfecerat hoc facto plus ac- quiſiveritaut Berẽgarius, qui more Tyrañorũ illud invaſerat, plus amiſerit, quam ante tenebant? Romana itaque tantum reſtat eoronatio nobis; de qus, poſt primordia, nonnulla notanda veniunt. Imperator noſter repreſſis fortiter Hun- gariei belli inundationibus, Danorum Irruptionibus, Slavorum rapinis, Bohemorum ſcelere, Gallorum denique impotentia, cum Alpestransgreſſus Tyrannorum turbis re- gnum, tanto jam tempore lmperio legitimo orbum, liberaſæ ſet, Berengarioq́ue in fidelitatem recepto beneficiario jure gubernare permitteret, hic autem ad deteriora animum ap- plicans, cum Pontiſice omano(nam duos turbatores neque ipſa flagitia conjungere poterant) Octaviano convenite non poſſet, Papa Berengarii opibus inferior auxilium Otho- 1.6. c. 86. nis imploravit. Venerant& nounulli,(placet Liutprando abi appen commemorandi imponere provinciam) alterius ordinis ex dicem ex- Italià viri conſilium auxiliumgq, expetentes. Horum itaq erdiri vo · Rexæ piiſſimut lacrimoſis queſtibus inclinatus, non quæ ſua ſunt, lunt. p. 1532 ſia qua jeſu Chriſti cogitant silium ſuum ſibi cognominem con- — mepen an JhAnttn aeralnun rauto Ven aauto th ci) uns in Rer yoynum 9 m bnti nü.( mauam prandi ſtu Da etgo Ret piatetes pieleni füitaul ilem ten ibuneu menaar urbm a lich Undeer Lumna Tranni ſegnibu doremn ahyela 6 Och gomitaj macky Pinuha dit oct eique —nnipan 5 — eutamzuſe — ams arg 4i — lonem) na — mag inumſ — ilccetem at ngu tnum kai an coronainl tdontion * eih ſjeidemag eriug pelin = puiſlmüöig. oluetunaa Ddcui ipleſa ſadto gun cdlladinnſa am itaque tum tdia, nonhu sfoniterli kttuptionh corum qtnig orum uudi orbum ldan mneficirtioſe rarniman, tbatoteste ano conen — taxiliunob 1cet Liunuu eriu nauni- — Hor 1 on nueſu lamüb n egnen Magnus. 23 'ramerem puerilibus in annis Regem conſlitutum in Saxonia dereliquitʒ ipſe collectis copiis in Italiam percitus venit. Qus ranto Herengarium atq, Adelbertum celerius regno expulit, quanto evide utius conſtat, quod commilitones(auctoris judi- cio) Petrum& Paulum ſanctiſſimos Apoſtolos babuit. Bonus staq, Rex diſperſacolligens,& confracta conſolidans, quod cuiq, proprium fuit, reſtituit. De hinc Romam ſimilia facturus a- diit ubi miro ornatu mirog, apparatu ſuſceptus, ab eodem ſum- mo Pontifioe& univerſali Papa Joanne unctionem ſuſcepit Im- perii. Cauſas alias hujus profectionis ad coronationem Ro- mauam nobis ſupponere conãtur Sigonius, quæ cum Liut- de Rep. prandi verbis vix componi poterunt, nimirum eum uon ſua ltal. l. 6. ſed Dei cogitaſſe, quo dicere voluit, Othonem tranquilitatis ad A.9 62 ergò Reipublicæ communisque boni Romam migraſſe,& p. 167. præterea ut Papæ, hominis turbulenti& flagitioſi, vitam ſuæ præſentiæ auctoritate cohiberet. Qua in ſententia quoq; fuit Paulus Langius, Monachus Citizenſis, inquiens: Circa Chron. p. idem tempus Othod Remanæ Eccleſiæ Patrabus urbisq, Prinsi- 757, pibus evocatus Romam proſiciſcitur ut corruptos Pontificise- mendaret mores foann. III, heminis ſceleratiſſimi. Intraus urbem Rex, a Clero& populo honorifecentiſſimè ſuſceptus eſt,& a dicto ſoanne Papa in Romanorum Imperatorem coronatur. UInde ergò promiſſa illa Papæ quæ Sigonius narrat, dicens: Summa Legationis fuit,&c. orars eum ſe,ut Italiam à ſæva Tyrannide vindicaret. Ia ſi feciſſet, ſe illum Auguſtalibus in- ſignibus ornaturum, at tanquam ſummam Ecœcleſiæ propugna- torem Imperatorem Romanorum, qui Titulus tum vacabat, appelaturum. Et poſteà: Poſt ſolemne inde Natalicium ab æo(Othone) Papiæ concelebratum cum lelliſſimo eæxercitu, ipſs comitante Archiepiſcopo,(Adediolanenſi, qui ferrea jam eum mactaverat corona) Romam pergit, ut coronam Imperii 4 Pontisice promiſſuam aceipiat. Nullos ille antiquiores cita- bit auctores hujus promiſſi. Contrà Keipublscæ cauſam, plerique prætendunt. Diſtinctè ſatis& clarè Reginonis Con⸗ Otho A962.p. Continuator Inqult: Rex Natalem Domini celebravit, indeq, rogrediens Romæ favorabiliter ſuſceptus, acclamatione totius Romani populi& Cleri, ab Apaſtolico Joanne, filio Alberici, imperator& Auguſtus vocatur& ordinatur. Papa quog, multa illum ſecum charitate detinait,& diebus vitæ ſuæ nun- uam ſe ab eo defecturum promiſit- Neſcio an rem planè na- Chron ad dam eriam in ſcenam proponat Sigebertus dicens: Otho An. 963 Imperatot ltalia pervagata& tyrannit Italiæ majeſtate uomi- p. 83. nir ſui ita exterritis, ut in locis natura munitis laterent, aut Sa- racenorum patrocinia quareruvt, Roma à ſoanne Papain lm- peratarem benedieitur, Tranni ab Joanne Papa& Romanis ab- jurantur. Quid Papaabjurat Tyrannos, fi ipſe omni cri⸗ mine liber, pro defenſione ſui, Othonem promiſſo munete decorat? Cur Romani fidelitatem impoſterum promittunt, ſi antea infideles non extiterunt? Quid Romani relponde- punt Ditmaro, qui Othonis M. obitum nativitate moxexce- 1,2. Ehron pit, hæcque nobis reliquit verba: De hinc(Otho) Romam p.d. armato petens milite euſdem cives ſibi reſiſtentes bis vicit, ur- bemq glorioſus intrauit. Inſuper benedittionem à Domino A. poſtolico Foanne, cujus rogatione hue venit, cum ſua conjugt, an- no regni ejus XXIA(XXVI.legendum) promeruit Imperialem 8r. &c Aut quid Papa, ſuo alias ſtrenuo propugnatori Petro NMexia reponet dicenti: Camino(Othon) para Roma dein⸗ iſtor. Imper. I.&Papa juan lo eſperaua, que perce todas vias avia procuraae Oth. II. c. ſa amiftad, remordiendole la concieneia de ſus vicios? Haær Pe, 2,p. 399 · trus ille Mexia, de quo Anonymus ſcriptor, tractatu del p.Sz. Papa] deſu autoridad anno 1588. impreſſi: Petro Mexia fui un hombre mu ſuperſlitioſo,; todo papiſtico) Quiequid ſit nobis interim conſtat ex fide hiſtoricorum, nec Papam lo- lum vocaſſe Othonem; neque ſi vocaſſet eum ſolum Impe- rium Urbis vel promittere,(jure inquam, cum cætera pro- miſſis dives poſſit eſſe quilibet) vel tradere abſque populi conſenſu potuiſſe. Prætereà adſunt adhuc graviſſima te- Himonia, Othonem, quamprimum Italiam dido obedien- — 2. 6— tem 4 tem tld do telt 2 unnhten aulacct cotontic adlt:D ſujait nutta tempote tetim qo qolt, 8 mauyn hapaſin ne defote periſſtun nempoll Wehant kne lieir gni gni enic Faoffe uns aſidon laid) cum Oth leduatz cleulver junn ijſ dum kay Racelan ne otain que, uty norum! bteme je oltok — ealehraan, clamatin tn . kl Ahn ha ha vüeſten „ dieens;( — demaſeſateng lattrn al — hanne Napauh 1 2 2 5 unch 1 1(Otboſka 4 teukel bu uin ionen ahm aum ſua imin weruit luyni copugnrcd M n)rakuna iat avismn it vicin Ha — tor, wun ☚I: Pend — he n Am, nec läu teum ſobont AA, cum cane an lete ablque — aͤhue gu 9. — am 4doc Magnus. 25 tem reddidit, KRomæ quoque animum adjeciſſe& Flodoar- do teſte Legationem pro ſuſceptione ſui Romam direxiſſe, edq, ad A.952 non obtenta, cum uxore in ſua egreſſum eſſe. Atque hæe eſt 5. 183. cauſa, cut M. A. de Dominis, cùm juramentum Othoni poſt coronationem Romæ præſtitum, ex Luitprando, narraſſet, addit: Profe&lò hi nullun novum jus conceduns Imperatori; de Ræp. ſaa juri veteri, à quo perperam diſeeſſerant ſe ſolenniter ſancteg, Eocleſel. ſubmittunt. Verùm quas ob cauſas hæc petita urgere eo 4˙.II.. tempore non potuerit, facile ſequentia legenti patebit; in-74 α. terim quis ipſi obſtiterit, ex Baronio referemus. Otho, in- ad Ann quit, Rex cum invitatus fuiſſet ab Agapeto Papà venire Ro- 952ip, mam, prohibente Alberico Principe(patre Octaviani, poſteà 743. Papæ) qui Urbi dominabatur( Tyrannorum intellige regimi- ne& jure) venire non potuit,& licet id ipſe Rex miſſa legatione periiſſet, non impetravit. Sed& coronationem petiiſſe Otho- nem poſlumus largiri; nam, uti Lup. à Babenberg inquit, vo- de fas lebant Itali, ſicut& Germani, circa coronationem regalem Ita Reg.&s lici regni ſuam ſibi conſuetudinem obſervari, nec immeritò. Ma- Im p. R. g ni enim faciunt provinciales ſervari ſibi conſuetudinem 1. 4. 10:p. 371. Fra. Offcio Proconſ.6.]. Etne ignari planè videamur ſtylieoo rum temporum, cum coronatione titulum Imperatoris Au- guſli donatum publicè concedemus, modò(quà de re mor plurib.) jura integra pronuntient, neque Sigonius nobis, cum Othone M. jam converſantibus, Hildebrandinum o- lentia fætorem apponat. grave enim iis non fuit, uti Bœc- cleri verba ſunt, conſuetudinem in nomine ſequi, quamdiu de juro ipſo nibil interim detrahebatur. Ad hunc itaque mo- dum favorabiliter ſuſceptus(uti Reginonis Continuator) & acclamatione totius Romani populi& Cleri à Papa Joan- ne ordinatus, Imperium in urbem Romam, in Papam, Petri- que, ut vocant, patrimonium Imperator noſter ad Germa- norum Reges poſtliminiò reduxit, juraque ex tempore ſu- premæ juris dictionis exercere cæpit. Cum Imperatore noſtro Romà jam fuiſſer diſcedendum in caſtra, niſi quo- 2 tundam — 2— — 1 5 3 f 4 1* 4 1 f 1 — ä— ——— —„*. — —— ᷣ‿ 26 Otho rundam diſputarionibus adhue aliquantiſper aures acom⸗ modandæ eſſent. Cauſa verò forum ſortita eſt Romano- rum Pontificum. Quprum arcanum in Italos evulgatum jam: Statim ubi aliquem Principem Aditaſſent facti eos pænite- Ma⸗- bat, omnemg, lapidem movebant, ut ab eo dignitatus gradu, in ehiav. I. quem collocarant, eundem rurſum dejicerent. Nec unquam hiſt. Flor, permittebanv' ut, quam illi provinciam vi& potenrià ſuà de- p. z5-, fendere non poſſent, ea ab alio quovis tuto ac tranquille poſſide- retur. Diſquirendum igitur pancis:(ne patientiâ Impera- roris noſtri abutãur) An ex bàâc coronatione Othonis Romæ lmperium Germanorum cæperit, Et hoc ju- re ne, an injuria factum ſit? Et ſane ſi ea pro Delphico agnoſcimus effatu, quæ Thomas de Aquin. de Regim Princ. in- tendit: Imperium tàm dia duraturum eſſe in Germanis; quan- 13. c.18. tum Romana Eccleſia expediens judicaverit; aut ſi conſuetu- E 19. Ainem(uti Boecletus loco laudato, de multis affirmat) etiam apud nos ante rationem conſtituerimus, in vanum verbis contra ea inſurgemus, quæ Qomana decrevetit Curia, more reorum expectantes illud: ſic volo; ſic jubeo; Sed Imperato- Friſeng. l. ris Friderici quilibet, ſpero, fidelis civis ſtabit fententià; Di- 2., geſt. c. Vor noſtros Principes Carolum& Othonem, nullius beneficio tra- 21 fol. 32. ditam ſæd virtute expugnatam Gracis ſeu Longobardis Urbem a. um Italia eripuiſſe, Francorumq ap poſuiſſe terminis; Non teſe ſilſe nobis nudum Imperium); virtute ſua amittum veniſſe orna- menta ſua ſecum traxiſſe. Scriptores illorum temporum quod attiner, longe veriſſimum illud verbum judicamus 14. Re Marci Ant. de Dominis: exinde(inquit de ſeculis, quibus Ferie. 7 Monarchia, ant, ſi cum Viro magno Conripngio mavis dice- *.733.4. res utplurimum Romanid antes jam ſuſpectos habemus. Quam- b vis cum eo ipſo multos inter Monarchicos, non quidem de- cipientes ſed potius deceptos reponimus. Tantum abeſt ut ju- aailli Imperii rectè cognoverint, ut potius non, levis culpa zurba- re, Omnipotentia Papalis altas cæpit agere radices) Scripto⸗ dibatuni chos— ſci neslmper maſeſecc rarfretit äiſdadico aajintl ſs og woalege pnt(a Frauco- numg de trand perlasc Gerwag Niancos ſeßile aipü tarxer vanuil V üienti 1 =one An erit Ethon, a pro daj Regim hi Gemani u 1 aut ſ eanin — — sacfimaſen in ranun m — etit Cur r. ) Sedlumn it ſeutedauil — Uiu benefein = rminus In dumvenſtm tum tempo tbum jadhem = ſeculs, qh gio warbo radices) f — abenu.(W a non zuun Muum dekti non leitah 3 hotentu u mum Vir Cl. Reineſius. Cæterum Germania omnis, Inquit Conringius, cum multos in populos ſibi mutuò adverſantes„ 2. Par. Ledr. c. 16 Magnus. 27 urbatum illorum inſcitiæ tribuenda ſit. quamvis&(Aona- chos, ſcriptores illos clauſtrales intellige) tantas donatio- nes Imperatorum que beneſicia hoc ſcriptionis genete opti- mè ſeſe compenſaſſe exiſtiment& glorientur. Potius igi- tur fuerit hiſtoriam rerum geſtarum attendiſſe, quàm judicia hiſtoricorum(tameiſi nonnulla occurrant haut contemnen- da) in teſtimonium adduxiſſe. His in anteceſſum præmiſ- ſis, ſingulorum diſcaſſioni jam incumbemus. Res autem tota ſequentibus abſolvi poterit obſervatis. J. Germania tem- pore Caroli M. non fuit habita pro acceſſorio quodam Regus Francorum, ſed eadem habuiſſe jura, quod hanc rem attinet, ſ⸗ non majora, cum regno Gallia. Nolumus hic repetere quæ de translatione Imperii occidentis à Græcis ad Francos ſu- perlus dicta ſunt. Nec iterum diſpurabimus: num Carolus Germanus fuerit? Fufficiet Gallos hac vice ultrò concedere Francos arma ſua intuliſſe Galliæ ex Germania eamque ſub- jugalle. De Natali Francorum ſede notabilis præ primis illa ipſius Caroli confeſſio, ubi in Charta donationis his uti- tur verbis: Danamus Terram conceptionis noſtræ hoc eſt, totans comprovinciam circa fiumen Ünſtrudt ſicut eam nos à parenii- bus noſtris in proprietatem accepimus. Hocc e breviarium ex antiquis codicibus produxit Bro w erus, illuſtravitque pluri- hactenus ſemper fuiſſet di viſa, quicquid etiam ejus cis Rhenum fuit, Germaniæ ptimæ& ſecundæ, Belgicæ item primæ nomini bus pridem Romani tenuiſſent, rara armorum felicitate, per Franco⸗ primum, qui jam Galliam quoqgeuti poſi Italiam occupaverant, in unum tandem corpus cum Italia& Gallia cæpit coaleſcere. Accuratè verò fines& limites Franciæ etiam ante Carolum, Eginhardus nobis reliquit; nam, inquit, cum prius non am P.7 plius quam ea pars Galliæ, quæ inter Rhenum& Ligerim, Ocea- numig;,& Mare Balearicum jacet,& pars Germantæ, qus intra Saxeniam& Danuubium, KRhenumg, acsalam fiavium, qui Iu- ringos 0 2 3. Antig. „Fuld. c. 12 p. 210. Fin. Imp. . 2— 47 3 4. 4 4—— 3 3“ “¹“““ 1 4 ö.„«“«““—“— Otho 28 ringos& Sorabon Alvidit, poſita, ac à Francis, qui Otientales Aiduntur,incolitur,& prater hæc Alemanni atq, Bajoarii ad regni Francorum poteſtatem pertinerent: ipſe per bella,&c. Neque enim ullo unquam tempore Francorum Reges ſeſe patrimonio Germanico excidiſſe putarunt, acceſlerit, licet aliquando partitio ditionum ‚multè minus A Germanis ſeſe- pararunt, patriamg deſeruerunt animo non revertendi, ut Ar- d, Trans- niſæus ſibiperſuaſit. Unde intereà dũ ejus rei teſtimonia pro- lat. Imp. feruntur, nobis plenè perſuaſum eſt, non fruſtra Francos in c. 7. n. 3z. Germania cum vicinis de finibus concertaſſe, usquedum e⸗ p. 273, tiam Carolus M, neſcio an alia de cauſa, præſertim juſta, Sa⸗ xones aggreſſus totam gentem perdomuit, quæ cervicibus Francorum perpetuus, uti Auctor Faſciculi Temporum eos appellat, inimicus Gallorum us quequaque imminebat. Et ex- ſtant adhuc monumenta, quæ ſatſs ad oculum demonſtrant Imperium Franco-gallorum in Germania. Fic Dagober- tus Francorum Kex, Hildeberti Regis ſilius, æternam reliquit ſui memoriam, exſtruendo Regale Monaſterium&S. Petrs Pauli, in eivitate Erphordenſi monti inpoſitum, dum Ipſe, Paarente in Galliis regnante, T huringiam, Franciam orienta- 21 9 z2. lem,& Haſſiam gubernaret; uti teſtatur Stengeliur. Pluta „ ſ9, exempla adduxiſſe opus non erit, rej tam perſpicuæ. Non- R C. ne citaverat ipſe legem Caroli M, ubi cunctis ſibi ſubjectos Reoal⸗ enumerat,& poſt Romanos, Francos ponit, ſicuti alios Ger- 2 4 maniæ populos mor ſubjungit, Alemannos(ſiv. Suevos,) onaſt. Bauaras, Saxones, Thuringos, Galos demumſ iſeri 16&. 1 1. Bavayos, Saone-, uringos, Gallos demum ſeparatos adſcti- , F. A:I. pens? Anillos igitur Francos deſignavit, qui Galliam jam incolebant? ubi tergè ii qui Germaniam inhabitabam Franci? An verò ſolitudo& deſertum, fuit, ſpelæis fera- rum relicta regio? Aut igitur Francia remanſit adhuc illa ve- tus in Germania,(quæ, Franconiæ nomé ut aſſumerer, per in- jurlam factum eſtà Gallis, uti Crantzius notavit) aut falsò di- ſtinguunt inter Franciam Orientalem& Oecidentalem& er- rorem commiſit grayem Rex Ludovicus, annos regni ſui ap- b b ponens fonn0, verdpod vodloo enwolt Cerwani nonſoluc cellatols tölenle cotam te amote que loct palttost eoſetme nonnilt nent. l ptotum nanot qwamſo aſangtl ſaperta lale ter hoic⸗ um atn Negak Francen Lihu F Geman kepnum negim gulture ſnt, un at quicc ſumat, Renhetat — llam demorih = a. FieDagt vternamn daſteriom C99. poſitum eun — Hawuamche anue 1 n perſpicue N cctts(ii ſchet — it, Heutjalung unas(Uidten =m ſeparuozuit —, qoui Galki = iam inbadthr falt, ſpeleutt anſtadbuelhn =taſlamettnu ztavit) ꝛutfäui ecidtntaundèi auc reguj lih— fu Magnus. 29 ponens Orientalis Franciæ Diplomatibus. Carolum ipſum verò quod attinet, tantum abeſt ut Germaniam pro acceſlo- rio aliquo habuerit, ut nulli provinciæ regni ſui addictior in⸗ ventus ſit, id quod apertè ipſe Imperatot docuit factis ſuis, Germaniam ſuam prædeceſſorum vitio(quibus luxu deditis non ſolum Germaniam ſed& Galliam, non dicam pro ae- ceſſorio ſed& derelicto habitas fuiſſe Annales teſtantur ſa- tis luculenter) graviſſimè laborantem, cùm pacatam& Fran- corum regimine fortunatam redderet. Nolumus pluta de amore Caroli M.erga Germaniam ſuam addere, cum ne- que locus hic conveniat, neque forſan arrideant Gallorum palato atque auribus, in odium ipſius jam jam pronis, quod co fermè rem redituram conſplcere poſſint, ut ſeſe Francos, non niſi cum parum gloriosà Francici jugi memorià, nomi- nent. Interim tamen fieri non poterat, quin duorum ſcri- ptorum adhue mentionem faceremus, quorum alter Bellefo- reſtus nobis producit fubfcriptionem literarum Caroli 4, Jeence proferemus verbis: Charlesle Grand eſtant à Diion a ſains Benigne! an de grace 805 donna des lettres à icelle Egli- ſa,portant an ſi à le fin& datte d icelles,l an ʒ de ſon Empire d ter huic adjungendus Theodoricus de Niem inquiens: Pe- rum àtempore prænotato(ſeparationis Germaniæ& Galliæ) Reges Francig enarum ſe fecerunt, tanquam à digniori, Rege⸗ Francorum appellari,& ſic inde tota Callia nomen trabens à Re- gibus, Francis aſurpativè appellatur. Hæc jam dicta dabunt Gemaniam non fuiſſe(neſcio quale) acceſſorium aliquod regnum, Francorum,& ſi aliquando fuiſſet,(quodtamen per- negamus) eùm Franci excederent Germanià, neque hinc ſe- princip. Annal. Italie,& 37 de la Erance Orientale,& d Empire des Gaule⸗. Al Fol. 4.4. Nemor. Hnion. traci. 6.G. 33 p. 484 quitur etiam fuiſſe tempore Caroli M. Er hæc adeò clara ſunt, ut cerebrum in calcaneo eũ gerere facilè dignoſci que- at, qui conſentientie Antiquitati hic vanus repugnare præ- ſumat. Quamobrem optimo jure, titulum Francici Regni ut recuperarent, allaborarunt Germani, neque adeò infeliciter D 3 hæs 30 Otho hæcresceſſit, uti demonſtracunt multi, intet quos Grypbian. derde w eich bild. c.35. n. 14. p. 1165& Dn. Conring. de Germ. Imperio R:c.ↄ.p.⸗9 ·& imprimis quod de Othone, Saxoni- 1.. p. 5, co certè Imperatore, retulit W itichindus, eum, cùm coro- naretur, inceſſiſſe indutum tunicà ſtritta, more Francorums. IT. Per Carolum Craſſum Imperium Romanum, Germanis ju- re debitum, in ordinem eſt redatum. Peſſimè Germaniam ineptam& incapacem reddiderant,& cujus humeris tan- tum onus pondusque Imperii portari non poſlet& ſuſtine- ci, quæ jam modò viſa fuerunt. Amplectimur itaque, ut ver- 2. Gener. ba vetiſſima, quæ Nauclerus ſcripſit, inquiens: Carolus M,. 27 fol. tempore trantlationis Rex fuit non ſolum Galliæ ſed& Germa- 119 3a. niæ,& id eſt indubitatum,& licet utriusq, regni Reæ fueriti neutro tamen regno appellabatur ſed Carolus Rex Francorum dicebatur, quod idem erat ac ſi nominatus fuiſſet Rex Germa- niæ& Galliæ, nam clarum eſt, quod eo tempore omnis Gallia Tranſalpina& etiam Germania à montibus Prencis uag; in Pannonias Francia dicebatur. Ila Germanida, Francia O- rientalis; altera Galicana Francia Occidentalis. Eandem faciem Reipublicæ apud unicum heredem Ludovicum Piun fuiſſe certum; nam Pater Carolus extrewo vitæ tempore, ver- P. ba ſunt Eginhardi, cum jam& morbo& ſeneclate premeretur evocatum ad ſe Ludovicum Aquitania Regem, qui ſolus filio- rvum Hildegardis ſupererat, congregatis ſolenuiter de toto regns Francorum primoribus, cunctorum conſilio conſortem ſibi totius regni,& Imperialis nominis heredem conſtituit; impoſitog, ca- piti ejus diademate Imperatorem& Auguſtum juſſit appedlari: Art poſt Ludovici obitum Reſpubl. illa Francorum diviſio- de Germ. nem paſſa eſt,& prælata, uti egregia verba ſunt Conringii, Imperio Occidentali parti Orientalis, quæ Germaniam comprebendit, R. e. 11. p. utpote quæ ceſſerit filio Ludovici ſecundo genito, ut Ocæidenta⸗ 92. lis tertio. Er quidem Pater coactus eſt precibus à filiis por⸗ tionem aliquam regni impetrare Carolo Calvo ex ſecundis 4.,1.p. 435 nato nuptiis. Xarolo nato, inquit Nithardus, uoniam omne Imps⸗ in etun Igunauu tharund nuanudl raisC tereien temſau b paruma laqpete miam! aoxllot laturus. rucnpro ſai pon retigait tibutun (zeutiy regna& Negrit Oauidt Imperij (arolus villehnt poſten ſt flio tingie 100C üiübustu verba, 4.0,9) Wonluy mam pe, muntrih müs e, 'ollet Klah urinaquegn = ns: Canlu⸗ 1 ſi ſed c lm egni kerfa n Ken* uſet Reron pore omnaee — Pyrmas 6 — nica, Pnnal an utalu, lu Ludovitan- — vite temxann elwte yunm — m, zui ſiai iiter de unnj unſortm ſuim utz imyeſus =Am juſſi Cyut ancotum èſi mn ſunt Contk m canynia ito,ut Haun ecidusdülhn — 2alvo erſean auniamd dut,„ Magnus. 35 imperium inter reliquor filio: pater diviſerat, quid huic faceret, ignorabat. Canmq; anxius pater profilio rogaret, tandem Lo- tharium conſenſit ac ſacramento ieſtatus eſt, ut portionem regns quam vellet, eidem pater darer. Sic Lotharius häc vice libe- ralis& Carolo partem regni concedens, patri pro hoc in- tercedenrti, aſſenſit, mox facta ipſe increpans; Ludovico au- tem ſua Germania permanſit ejusque heredibus. Cæterum parum abfuit, quin precario nactum regnum Carolus re- linquere rurſum coactus fuiſſer, niſi Ludovicus, exoſus ni- miam Lotharii arrogantiam, Carolo ſe conjungens fratri auxilio fuiſſet, malam gratiam pro bene factis aliquando re- laturus. Häc ſpe depulſus Lotharius pacto unicuique fra- rum provincias adſcriptas relinquere coactus eſt, contentus ſuà portione. Imperatoris etiam titulum ſine controverſid retinuit, urpote quem natu maximus,& jam à Patre ſibi at- tributum, gerebat, quamvis absque ullo jure ſuperioritatis (ſicuti primum hoc ſibivindicare anniſus fuerat) in fratrum regna& ditiones. Nomen verò& appellatio Francorum Regni in duasdiſſecta partes, Orientalis Ludovico Germäãico, Occidentalis Carolo Calvo obtigit. Vides jam Gallos ſine Imperii dignitate? ſine Francotum Regis titulo? Certè ſi Carolus Calvus propter Galliam hoc ſibi jus adeſſe cogno- viſſet, tam carè Imperium aliis debitum non emiſſer, de quo poſteà. Mortuo Lothario iterum Imperiale faſtigium ceſ- ſit filio natu maximo Ludovico II. neque fratribus Lotha- ringiæ& Provinciæ Regibus contradicentibus; neque Ca- rolo Calvo hoc impediente. De hujusiridem obitn& ar- tibus tunc Caroli patefactis, auctorum placet porius refetre verba, quàm noſtro diſſerere ſermone. Regino inquit: A. C.874. Ludouicus Imperator, qui Italiæ regnum regebat, moritur. Mox; Eodem anno Carolus(Calvus dictus) Ko- mam perrexit,& datis Apoſtolico Toanni& Romanis magnis muneribus, Imperator ereatur. Brevibus Regino hæc, quæ faſius reperiuntus in Annalihus Fuldenſihus: Quod cum Ca- rolu. ad 2. 875. F39 A 876. 5.56. Otho volus Galliæ Tyrannus comperiſſet,( nim. Ludovici Imp. mot- tem) llicò regnum Italiæ invaſit,& omner theſauros quo: in- venire potuit·, ancâ manu collegit. AUnde Hludovicus Rex (Germaniæ) iratus, Karlmannum filium) cum exercitu per Bajoariam deſtinavit in ltaliam; Ipſe verò junto ſibi æquivo- co ſuocum manu validã regnum Caroli ingreſſus eſt, ut eum de Italia exire compelleret. Ille autem Carolus) dum vegatium ferro decernendum timuiſſet,(eſi enim lepore timidior) ad calli= ditatem ſolitam convertitur. Nam aur um Gargentum gem- masq. pretioſas infinita multitudinis Carlmanno, obtulit, ut eum ſihi pladare,& àpaternà fidelitate ſegregare potuiſſot, ja- ravitq ſe de ltalia eito exiturum,& Hludovici fratris ſui ju- dicio illud regnum diſponendum ſervaturum ſ Kar- lamannur inde diſcederet. Quo inde diſcedente& promiſſio- nibur illius credente, ille, quæcunq, pollicitus eſt, mentitur,& quanta potuit velocitate Romam profettus eſt, omnemq, ſena. tum populi Romani more Jugarthino corrupit, ſibiq, ſociavit, ita ut etiam ſohannes Papa votis ejus annuens, corona capiti e· jus impoſita eum Imperatorem& Auguſtum appelare præce piſſet. Videri etiam poſſunt Aimon. l.z. c.31. Sigebert. A. 876 Gotfridus A. 27 4. Nimirum jam ante tentaverat alienis bo- nis rapaces immittere manus„junioris Lotharii ditionem, ſimul animam corpus reliquiſſe acceperat, involando con- tra præceptumPatris olim filiis proteſtamento relictum. Vid Diviſionem Ludovici Pii, Tbegani Annalibus adjettum ap. Pithoeum. p.31. &e partes viſa eſt deſetere juſtas, quòd Ludovicus exercitum in Carolum ducturus diem clauderet ſupremum, quo hie audito, nimia exultatione perfaſus eſt,uti Regino tefert, nec jam de ſubreptà Imperii dignitate defendenda amplius ſol licitus, quà tatione juſtis Ludovici heredibus etiam ſua quz tenebant, violenta manu eriperet, animum indurit. Verum magno repulſus animo à juniore Ludovicos à Carolomanno (quem Ludovicus II. heredem ſcripſerat uti conſtat er Ap- penales punll k Acceſſit Caroli cęptis Fortuna blandior. eclanlal moth 1 madiogisin wolſello, Gohe Cum 49gso Mſan lwguame nretktat. tunt&v desomu AMortuo ſed papa en K 6 comwod putte rie ntſconl EN Aaha eptimate lauman tebeben, tebat 11 (Luch⸗ git haben ſaugſ Papan kenui valdatn teteate, mento honufte vpan. nhetan eß„ventimme 2, omuen 4 —:, fbig gan corma ech 1 n apelange 1. Sigehen a m Velataleecbi — tharüi dlüoen = invokunäae r=ntotelidun, = hu auſtlun artuna biud rieus exex mum, ool R³ gino tefenn — ndi anu M etim ug a lodurt, Fei 2 Cueolonu — coalttat — dal Magnus. 34 pendlce Eufropil sp. Conting. de Imp. Cerm. c.7 p. 46) etiam Italläcedere coactus brevi veneno periit. Haæc pri- mordia fuèce recuperationis juſtæ, legitimæ& debitæ domi- nationis in Irallä. Cæterùm admonendus eſt Lector de Ser- mone illo, quem Papa Joannes in Synodo habuit ſuper ele- ctione Carolt Calvi,& habertur ap. Pit haum in geſſis Caroli p. 493. quo apertè ipſfe ſe prodidit quaſi ſorex& egregiè de- monſtravit, cum Imperialem coronam venalem habuiſſet, ſe linguam majoris non æſtimaſſe, quàm ut eà pro mercenariã uteretur. Confer, quorquot geſta Caroli literis manda- runt,& videbis. Contrà Ludovici Germanici egregiæ lau- des omnes hiſtoriarum paginas illuſtrare deprehendentur. Mortuo Carolo rem omnem in vado jam eſſe exiſtimaſſes: fed Papꝛ: quod& anteactorum non immemor eſſet, metu- ens& Germanotum juſtiſſimam iram& ſperans majora commoda ſub Impecio Ludovici Balbi(quemadmodum& patre vivente ſibi ſuæque dominationi non parum aqje ce- rat) conſilia optima, juſtiſſima non ſine ſcelere inter cupit Ex Aunalibus Fuldenſibus hæc recirabimus. Karlmannus A.879„. optimates ſealiæ ad ſe venientes ſuſcepit,& diſpoſttã, prout vo- 878. luit, regione, rever ſau eſs in Bafoariam. Sic jam ille Italiam tenebat,& Ludovicus Gallià contentus minimè aliena appe- tebat; nam timore perterritus propter infurias à Patre ſuo (Carolo Calvo) Regi(Ladovico) iHllatas, legator ad eum diri- git pacem poſtulat,& ſe de omnibus, quæ contra eum genitot ſuus geßerat, excuſare nititur. Quid jam Apoſtolicus ille Papa? rdco«oy agere meditans? Audies. Lantbertus Wi⸗ ꝑonis filius,& Adalbertus Bonifacii filius Romam cum manu validã ingreſſi ſunt,& ſohanne Romane Pontifice ſub cuſtodid retento, optimates Romanorum fidelstatem Karlmanno ſacra- mento firmare coegerunt. Quibus inde diſcedentibus idem Pontifex domum ſantts Petri ingreſſus, omnes theſauros, quor ibe repperit, ad Lateranor tranſiulit,& altare ſancti Petri cilicio coeperxit,& cuntla oſtia eſuadem Eceleſiæ clauſit; nullamg, ibi — officium —— ————— 3“——“ 1 3— 4 4—. 2 vͤ“ͤͤͤͤͤ ————— 1 4— * * 8 8 1 3 8 3 * ö 4 8 ö 1 8 * K e 1 4* 1 6 ö * ¹ ͤ 8 1 3 8 3 * 8 6 3 1 4 86 1 8 6 4* ö 1 * “ 3 ½ 6 4 4 E 6 8 v 4 5 8 * 6 1 4 4 14ʃ'* 111 ö 44 6 5 4 1 5 3 6 — 4 1.“ . 1 4 4 — 54 Ocko 3 riam ad Det culeum pertinens per plare⸗ dies celebratum eſt. &(quod dittu nefus eſt) omnibus undiq; illus cauſa orationis canvenientibus negabatur introitus, erau, ihi omuia confufa. Memoratus autem Pontifex per mare Drrenum regnum Care- liintravit, ibig, per totum penè moratus e annum., Ludovi co illic in Imperatorem coronato,& Bofone Rege Provin- ciæ aſſumto, cum magua amhhitione in ltaliam rediit,& cum eo machinari uduit, quo modo regnum It alicum de pateſtate Carlmanni auferre& ei twendum committere potuiſſet. Hucus- que Annales. Cujus, quæſo, jam Imperator Ludovicus an Papæ? ſed magis ſervus videtur hujus arrogantiæ& am- bitionis. Caufamhinc ſatis ponderofam habuie Sigebet- 4n. 87 3. tus ut ſcriberet: Ludo vicus cognomente Balbus, ſecundus enſ 2. 7 0. Aiviſionem regnat in Francia ænnis duobus, funior ver? Caro- lus filius Ludovici Germanorum regis imperium adsptui eſt annitentibus ſibi quibusdam nobilium Rom auorunn, Joanne au- tem Papa ſatagente imperium transforre ad Ludovicum Bal- hum flium recens defunti Caroli imperateris. Sednum hie etiam Italiæ Impeiium adſumſerit adhuc obſcutum eſt. In⸗ tor pacis conditiones, quas cum Germanis pepegerat, repo- 4. Annal. nit Aventinus& hanc: Itali am Garolomannus. uti ſubegit j.. pollldeto. Etveto per quam ſimile eſt eum, ſi non plane re⸗ 345. ſpuit, neglexiſſe tamen illud regnum. Curenim Boſonem Papa, ab eo dimiſſus in Gallis, ſecum adduceret? At Caroli- wannusex Italid reverſus apoplexià correptus& linguæ aſu &c officio privatus fuit, quare fratribus Ludovice Bajoariam, Qarolo ltaliam lcripto conceſſirregendas. Qua propter Ca: rolus, quem Craſſum cognominant, A. C. 381 uti apud Regi- nonem eſt, de Mlemannidà cgreſſus, Longobardorum fines oe- cupavit, ac in paucis diebus totam Italiam in deditionem a6uν nit,& Romam perveniens, à Praſule Apoſtolicæ ſedis Joanns&. 7„⸗.A Senatu Romanorum fsvorabiliter exceptus, cum magnd gloris 8 Imperator ereatu= eſt. Sic Imperium Romanum Carolo M viriHte ſus& fortitudine acquiſitum, ad Ludovicum Ger- b b manicum reldul mum pwte Idapil tentiae Hideb nſlur kud jure Carold p oſi uit, i tuit,e mento ſe Belu num unu rrum jumi LAtovirml —. Secduun. Sſcutum th. pepegem = ius, ui hhn * , ſ bon gan — renim Bocart mceret? Atn „— tus Klihggti wics Jijcun du propte wu ti apdtten trderum ſuun = Atditinnun Naa ſtaujun um nchui M wmanum(I — adorſcumb; macdc Germanlcum de jure revolutum, à Catolo Craſſo verèò vin- 35 ————y—— * —j————— 8 8. 8 5 3 2“ Otho b commlſſum ſbl Imperlum acceptarunt, acceptum guberne- runt. Quaproptei Carolina familia in Germania extincs quæ lmperium tum tenebat, qui eam in ſecuti ſunt Reges Gecmaniæ, eadem meritò ſibi vendicant, quæ ab Anteceſſo- ribus ſibi relicaa invenerunt vid. Lup. de Babenberg. de Jar. Imp.cap.j.p.3 5ε. Dn. Limnaus Not. Regn. Franc. I. 2.c..p.321. Nec officit huic, electione Reges Germaniæ ſolium aſcendiſ- ſe viduatum, quod vulgatiſſimum ſit Politicorum præce- ptum: Electionem tantum tribuere Electo, quantum Suc- ceſſio ſuccedenri. Adde ſæpius id Francorum etiam Reipu- blicæ obtigiſſe ut Annales teſtantur. Et qua ratione Galli tationes ſuas, ſatis alias enervatas& infrunitas, ſuſtentate& „ ſuffalcire volune, cum jam ipſi concedent, Principes 7alliæ, Lapold. non morte füblata Caroli familia,(quotum reſpectu Get- de Baben manos fuotum Erancorum potiorem habuiſſe rar onem, dergp. majoremque honotem detuliſſe ſtirpi Carolinæ, quam Gal. 342 B, unteerſo parebit mundo) ſed per maxim m injuriam regno dejecta, Caperum elegiſſe à Imperium ataq, Germano- rum ACarolo M conſtstutum,& ad pofteros ejus delatum, uni- us dominatu tamdiu ſfetis, quoad excſa ſ aroli ſtirpe Imperato- — res principum ſuffr agio ertari cæperuni uti ipſe hæc annotavit 44. e.* Sodinusde Republsca. Quibus adjungemus&c ea, quæ de 611. lege Salica diſputata fnère; nam cum Galli tantoperè deſu- darint, ut Caperi ſucce ſſionem orbi perſuaderent, nobis es- dem ſucce ſſio&e in Conrado I.& Henrica T. quàm facilimè probari poteſt,& quidem ſalvojure Legis Salica, quam ne- ſcipione du Plais Autor Tralkarus Mars Gallcur. qui ſub 12. czo. nomine Alexandii Patricii Armacani prodiit. Quod& de- p. 5.143. fendit le Srigneun du f aillan& ſimul verbum illud Gallorum, F hiſtoir. la couronne de France ne tombe pas en que nouille, conſuetudi- de Franc. ε Potius quàm lege aliqua niri. Par ceſt areicle(loquitut 1r.p. 20. de eo: Deterra Salica nulla porriò hæreditatis mulieri ve- niat/ tant? en fauli qu' il ſait pare des ſuceslfions des Roau⸗ — 7949, que de ſucceſſione fœminarum inregnum ſoqui eſtendit es u7 u lau. bo nienilgue umbaſem laſe dnde urruua run buh a lmper §rlones quam p⸗ ſimile be pttiom, zm Ptauc ucite ig in Catol dlicatam mom tnor corumla cdam R regnaſ phecerju fauſemt omaiban ſedes adledibe fult a taure Ac aſa caun Purpein⸗ Tonnesſa hartage, pnii ſon belta 4 mm etan a ua nanone 6 — n gdun, xrimm ijaa u mag Gma — Wun arlatand t aiſime lene iſe hec andeu us en, dan uniopert i = eienn noht = k quam falt allca, qun = loquiektndht — zalbcan. gul it. Ccdh — nillucbilen ult, coulunn articke(agul — tntis moſel, = ſſen⸗ ae 3n A tom ha jæm aus en quenoualle, ainy tousjours en lance: non que ce laſe doive attribuer dla loy Caliqus, de laquelle ilne ſe parloit forr ains à une couſtume qus a tousjours eſté obſerves entre les na- tiont barbares laquelle Atousjours depuus ſervus de loy. Sed ad Imperium noſtrum Germanicum regredimur, quod ad Saxones usque ſumus comitati. Hos verò Germaniæ quic- quam parare voluiſſe, quo jam tum fruebantur, nemini veri- ſimile fieri poteſt, aut de novo in Germanos transferre im- prrium, cum prius apud Germanos per deſcendentem line- am Francotum fuiſſet. Nauclerus Gen. 27.& 31. Quæ cum fol. i19. 9 tacitè agnoſcere cogeretur Caſanus, odium ſuum arque iram 136. b in Carolum Mieevomie, accutans eum ignuorantiæ rerum pu- blicarum gubernandarum, tum quod Gallicæ coronæ Impe- rium non affixiſſer, quam illi ſolam ipſi tribuunt, pro Fran- corum latiſſimo lImperio Galham tumtemporis penè extin- ctam& ſuppre ſſam venditantes magno clamore; tum quod regna ſua dividi paſſus fuiſſet nullo reſervato Galliæ, ſi Diis placer jure, falsò ſibi perſuadens,& ut ſuo dicam proverbio, faiſant des chaſteaux en Eſpasgne, fururum fuiſſe ut unitis ita omnibus Imperi Francorum provinciis, Gallia principalis ſedes& cuſtos coronæ Imperialis evaſiſfet« Sed verba adſcribemus ex l. 2. des rec herc bes des drontts&s. L' une(faulte fuſt) que Charls Magne ſe contentant, que! Em pirefuſt heredi- taire Aceuæ de ſa maiſon manquade ne! avoir uny& annexé aſa couronne par un lo fondamentale: Car ce fuſt eſte un lien pe: petuele& inviolable, qui auroit tous jours joint ces deux csu- rennes ſans pouvoir eſtre ſeparees&c. L autre faulte fuſt un partage, qu il fiſt à ſes enfans; ayant diuue ſes eſtats entre eux a- pres ſon dects, ſans aus une reſer vatoni chacum poſſedant egale- ment& en proprietè, ce queluy avoit eſte lanſſe. Sed prius quam Pedem Karma proferremus, Diis Tutelaribus litandum e- E 3 Tat⸗ 8 Magnus. b 37 mr qve meſie ilne ſe parle point des ffeft, ains ſeuisment de⸗ al- leuã. Poſtea: par ces exemple, done eſt monſtrè, qu es la pre- miere lignce de nos ancien;/ Rois, la corronne de ce Royaume us .— ———õ——* 5— e 1 5 4 ————— 8 4 8 — —————————— ———8 22 5— 1 ““ 33 Otho vam Corbeiam à Ludovico Pio transvectas ex Gallia, impe- rium Saxonibus appofta 5.p. 10.13. primis verò WVitichindus pretioſum hunc Saxonia noſtræ the- 9,24. ſauruam nobis com mendat dicens: Colite tantum patronum, quo adveniente, Sus onia ex ſeruitntsεasta t libera„E ex tri- hutariamultarum gentium domina. Hæc ipla profeſſi ſunt legati Caroli Kegis francorum apad Henricum Aucapem. cam manum martytis Dionyut offercent his veibis: Hane partem unici ſolatii Eramtorum Galiam inbabit anté un,„poſf. quam no⸗ deſerait inſignus mart)r Litus ad noſtram perniciem veſtramq, perpetuam patem SFaxoniami viſitavit: commh. vicare tesum maluit. Hincilla gaudia etiam Bocta canentis: Ex tunc translatum fuit Ate, Francia: ſacrum Imperium, Divi quo nunc gandent Alemanni, Chrouica Martini dant boc, Veteore, Juο— 2i, Horam fubſidio itaque, ut Divorum Indigetam, ſ unquam indigeremus, aut tantum in ipſos confidetemus, quemad- modum Othoni nottro ſcriptotes attribuiſſe conſtat, egte- gio ſanè munere aqueanathemate facro eilent placandi. Vi⸗ — de de his excellenter diflerentem D. Hõpffnerum in Saxonid * & 3.„ 4 5.. Fekk. 3. Evangelicà. Quippe eodem armorum genere parat elle⸗ part. 2. c. mus ad pugnam, quo Pontiſices olim Romani totum teris- 1. p. †4α2 rum orbem, nedum iImperium Romanum invaſerunt, imd /Q27à. conquaſlarunt. Conſtat enim religionis fucaræ opinione dignitatis fundamenta jeciſſe ſ uæ, eique exiſtimatione vul- tamdiu uſos, quàm armorum extrema nondum erant at- ripienda remedia. Quod ipiam obſervavit eriam Machia- biſt. Flo- vellus: Pontifices, inquit, cenſurã primum omnibus injecerunt rent. 1. ꝓ. metum, poſt cenſurd& armis ſimul, quibus tandem Indulgentiæ 16. fuerunt admiætæ. Sed ad rem redeamus, jura noſtrorum ſacranſſimotum brincipum, omni invaſione&e injurid libe- rantes. Reſtabat verò ut diceremus, quid Romani imerea IEmposis molitiliat; quid Pon ifices; quid Tyranni Italiæ. Quo vat. Quorum sgmen ducit F Vitus, cujus feliqulas in No⸗ ſemoulti tradidere ſcriprotes, im. ml. nieſ Negun nitenet odganni Kaumke Tapeys troyetlia que don won l nroiinc Nowam midiote benecit acclam: ghis ſe heccen interyen c 71 llocame nalose toliatia — Gallia, 4 zla iptotes,5 ronie naſta rum dann — bera, Gan — da profell am Aleun Os yeibi. he kutantim ran xnu (tavit, aun doclacutu = urgn Inani, 6% hh V rum uga — iemas gutn le conlug. car placanl M erumin Lam. nere pazlt ianitotumten = inrvaſcront,i tr fücate opiihs Mtimatiodei opdomennl it etiam ui — unibus infetnn atn lnaahn jar nocteol — eK igjardl Romaclit” Tyrauu— 1 Magnus. 39 Quodſ tem Henitius introſpiciamus; teperite ſicet, has tur- bas ſine dubio anſam præbuiſſe Gallis, ut& ipſi Imperionn- dique vexato,& nonnunquama ut verum fateamur, animam agenti violentas intentarent manus. Poterat tamen Ger- mania ſecurèagere, idque I. auſpiciis Othonis noſtti, niſi ho-* mines extremæ malitiæ& flagitiorum omnium patroni quidvis aadendi licentiam ſibi turpiter ſumſiſſent. Mirarl vetò licet vitos doctiſſimos tam variè tam dubiè de hoc ſen- tentias fuas reliquiſfe. Carolam verèò Magnum, ejusqus geſta ſi probè perſpecta fuerim, quid obſcurum amplius re- ſtet, non videmus. Pauca quædam er ejus vità hic repete- mus. Acquiſivirille manu ſus, armis que Francorum, penè univerſam Italiæ poſſeſſionem. Pleraque Longobardorura Regum fuére; jure belli ad Carolum devenerunt omnia- Romaetiam, quæ dudum jam flactuabat, nec Ftæcorum de- fenſa auxiliis nec Pontificum regimini amica aut addicta, an- pitente eriam ipſo Papa Hadriano, quicquid etiam Baronius obganniat, fortunam victoris,& quoque defenſoris ſecuta- ſtatim Francorum recepit impetium. De aliis rebus, quas Papæ per donartionem ſibi vindicant, non crediderim con- troverſiam ipſos velle movere, niſi ſibi donatas velint ditere; quæ donatoris non fuerunt, de quorum univerſo jure tiis non diſſerimus. Hoc modo Carolus iraque in Italià ſuas provincias pofledit, Iongobardiam quidem nomine Rega, Romam verò Patricii, donee Romani,antiqui ſanè tituli a- vidiores, Pontifici auctores eſſenr], ut eum in Imperatorem benedicerei& coronaret, quem ipfi actum ſumma lætiria d acclamatione votiva concelebratùnt. Hoc novotitulo num quid juris acceſſerit Carolo, antè diſcuſlum eſt. Et quidem hæc certiſſima ſunt, conditiones nullas in hac cotonatione interveniſſe; neque Carolum multum emolumenti ex hoe ritulo ſibi promiſiſſe, ſed potius certiſſimas lites de honors illo cum Græcis ſibi futuras proſpexiſſe. Contra noverat multos Italiæ dominatos fuiſſe, qul nomen Imperatorium non. — 3 ———— 3 4 4 ——— — ——————— 5 4 3 Otho non adfectaſſent etlam. Gothis enim Longobardisqut les⸗ Uam laäperiumque Romanorum Occidentis invadenti- bus.obliterato ptiorinomine, ſummus ills Princeps dictus fuit· Domanus noſter Rexʒ S&trada de Viiis Imp. p. 230.& ſeqq. Goldaſt, Tom. 3. Conſtitut. ꝑ 31.& ſeqq. Feneſcente iterum, paulatim horum Imperio, Romæ Patriciatus caput extollere cepit, uſque adeò ut excuſſo Conſtantiaopolitanorum jugo, Vel porius ex ſe ipſo labaſcente paulatim Romani de Princi- pe contra injurias prævalente ſolliciti, Patriciatum præ reli⸗ quis honore hoc evehere voluerint, qaod ut olim Regium, jta Imperatorium jam nomen Romæ inviſam eſſet, uti in- Far. E- quit D. Höpfnerus. Hine itaque factum, ut Carolus M. re- vang. ſect tum cùm ibidem potiretur, Patriciatus tirulo ſummam Im- 2. part. z. Perii occidentis poteſtatem poſſederit; neque fotſan à veri 6.. p. 264 fate hic aberraret, qui Leonem ſolemni ille coronatione no- vum Auguſtum denuo conſectantem, patum conſideratè præterque neceſſitatem egille diceret. Hiuc quoqoue er Eginhardo, quem locum multi tentatunt, dicendum, Caro- lum, niltemetè innovandum exiſtimantem, gravatè diade- ma tunc recepiſſe. Craſſus prætereà Komanus, uti Appia. nus de bello Parth retulit, cùm ſe Imperatorew appellari pal ſus eſſet,ab omnibus ſpretus eſt, quaſi majora deſpertaret, qui rem minimam tanti faceret. Videantur etiam quæ de Garolo M.annotavit Caſanus de Conc. Cathol. 1.3 c. 3 p.&i;. Ferum utut ſit, licet Romani jura quædam hoc titulo con- ceſſiſſent Carolo, non tamen inde ſequitur. intuitu ſolius tut⸗ bis Romæ Carolum hunc titulum recepiſſe, quamvis hono- ri&reverentiæ priſtini ſtatus Imperil hoc daretsut ſe Romane- rum lmperatorem nominaret. Quale enim, togo, Impetium fuiſſet, unam complecʒtens urbem? Neque eaim in alias pro- vincias ſe hoc facto poſſe adquirere juta aliqua vel ipſi ſibl perſuadere debuerunt;& revera non contigiſſe Du. Conrin- giut feliciter oſtendit Tr. dæ Germ. Imperio Rom. KRowanis Certè non adeò arduum etat negotium Principi, qui* 3 plutes Flatesq ralo boe dui npen Inperabo, bonit Laconce A Wmyen nuttn cepitke Wsbroii infeltata imbecill petlodat ſabimhe nempun tihces ej peratote disexagi ſertim e lietemn exectam cum inte rigiud voltzerun rantur, nuſ lue nutan, rili haln ut ut jun lus Ouſf vetò ltal lralis Dy tum hoſte ned DN — Ptulhan — alis lnfae 69 da 230,A eeten 1 — zcapuenche — Kanomdſg wani de = ciataw bten it olim keze lam eller un = n Curoſes-l, lo ſummai — ue fotſentn an corouarlore ttum coalch — Hiac quuga — diccencun n. grrnan manes u tem uphe jora dehen . niutetumqe uhollazeyg hoc iube 2n iaruinuſolun⸗ le qumüin atet vlſelne mn v rogo mfe —: eaiminälii aliqua ie ül itigille bulr — Kom. Ka n rincipi, 99 3 7 Magnus. 41 plures quam pro Imperio requirerentur, regna poſſidebat- titulo hoc adorare. Franci verò Reges ex tunc habueruut, qui Imperatore⸗ eſſent Romanorum; non autem Romani ſibi Imperatorem tum elegerunt, qui regeret Francor. Quod ve- 10 Pontificis in häcte auctoritatem attingit, reſpondemus Laconicè cum Ruperto ad Beſoldi Synopſin: Ipſe Poutifex niſi c.18. ab Imperatore probatus, legitimus non eſt ſed Imperator legiti, 547 muu eſt, etſià Pontifice non approbatus. Et hoc fundamento cæpir Respublica Romana; perſtitit per multa ſecula, quam- vis brutis fulminibus, impotentibusque procellis petita& infeſtata;& aliquando, cum totà hac mundanatum rerum imbecillitate, ubi Summus cunctorum in orbe regnorum perlodum adeſſe oſtendet, reſidebit. Srerit ſtaque legitimo ſub imperio Francorum Populus Romanus, nac defectio- nem planè à ſuis Imperatoribus molitus eſt, uſquedum Pon- tifices ejus temporis tyrannidem exercere cæperunt,& Im- peratores pro lubitu creare voluerunt, quibus illi tum tur- bis exagitati de Principe Italico ſibi eligendo cogitarunt, præ- ſertim cùm Germani variis bellis undique circumventi Ita- liæ tempeſtati ſtatim oceurrere non poſſent. Iterum verò execramur hic Caroli Calvi ambitioſam libidinem, de quã cum inter alia ex Appendice Eutropianâ recitaſſet Dn. Con- ringius d.l.verba hæc: Quid plura? Cuntta illis contulit quæ c. 7.ꝓ. 47. voluerunt quemadmodum dantur illa, quæ nec poſſeſſura ſpe- rantur; ſabjungit notatu digniſſima: Neg, nos negaverimus poſt illa Cæſaream Francorum poteſtatem multum fuiſſe immi- nutam. Nec tamen temerè quis probaverit; in illud Calvi Ga- roli pactum unquamà Carolinâ feæmiliã reliqua conſenſum eſſe, ut ut juribus ſuis uti non potuit. Demonſtravit illud Caro- lus Craſſus, imprimis vero Arnulphus Imperatores. Qui verò Italiæ regnum invaſerunt tanto conſenſu, vel ab ipſis Italis Tyrannidis incuſantur, ut acerrimi quique Germano- rum hoſtes non potuerint veritati hoc loco obſiſtere. Benè verò D. Höpfnerus eos qui Imperatores illos pro legitimis d.1..287 — 3 2re ll habent, 4—„ .— 4 8— 4 — ä ——-—————— — ö“ —— 13 “.“ 42 Otho habent, nonniſi turpitudinem Papæ& Cariæ Romanæ aile- Clate gare cenſet. Privato enim conſilio, non publicã autoritate homolo regnum adfectarunt primi pacis turbatores w ido& Beren- autte I.p. 9 5†. garius, uti ex Liutprando colligere licet. Carolo Calvo, dum guc 1 d viweret, inquit, duo ex ltalia præpotentes principes ſer viebant, n lan quorum alter wido, alter dictus eſt Berengarius. Hi ſans adl tanto ſunt amicitiarum fædere conglutinati, ut ſibi hoc jureju- cos llo rando promitterent, quod ſi Regi Carolo ſuperſtites forent, alte- tianos, rius alter ordinationi conniverot,&'c. Hoc tamen eſt, hot in⸗ inutia quam amicitia genus, quod multis experimentws eſt ſæpiſime niun comprobatum, nullo modo eos, qui amiciti arum fadus conjura- eenhu rationis inieré principio, indiruptam qui viſſe ſervare concor- noſtro diam. Pontifices verò huic hominum dicam, an flagitio- Dn la ſorum generi ſeſe libenter applicaſſe, multis dudum edodi Lhil fumus. Recens illud Caroli Calvi ætas,& Phocæ Impera- lit toris longè ante eum ſcelerata cupido demonſträrunt. Dde umſa Gen. 27. noſtris jam Pontificibus Nauclerus inquit: Nee mirum Haui V fug. cu uihuam videri debet: ſi Ko. Pontifices illis tempori bus quoſcung c occurrentes admiſerint, cum, ut ſeri bit Plauisna, Pontiſices illius Aunn temporis d veffigiis B. Petri multuùm diſceſſiſent,& quod Kes- Mial pusbl. Chriſtiana ignave& deſides Principes hahuerit, borror e- grner 1 nim eſt audire quam multa perperam per 28 fermè Pontifices ſm vaph aamiſſa. Adſeribimus iterum ſuprà memorati Machiavelli unihh judicium, aliàs ſatis probatum, quod de Longobardorum fa- radan . 2rLu Aionibus& Pontificis inde arreptis occaſionibus nobis re- düraſ — OeI. liquit. Cam Longobardi quoq, in Italiam jam venirent,& il- qat! F.Ij. la in facliones plurimas ſciſſa eſſet, adauge batur Pontificia po² Dhenn teſtas hoc illorum adventu.&e.& nunc horum, nune Græcorum Jbi partes ſequentes Pantifices, mirum qudàm adaugebant ſuam di- Tinte gnitatem. Quinetiam, addit, hæc potentia illorum cau aerat Her ruinæ& interitus Imperii Orientalis. Quis igitur non sgno- pilla ſeit antiquas Paparum attes& molimina: Sed prioribusz corjſan temporibus quod occultè& plerumque aliorum miniſterio qum quæſiverant, Henricorum temporibus palàm erperunf in- ähe 8.— volare. 4 2 5 t ehanear — atolo Ca ꝛncipes 4 nn 4 — ut ſi lurun urſlitet fun 4 tamtn hn. mentuͦ e 05 A rum frau tnn — uſt ſerumnan dicam, an kan ultis duduntt =,R Phocx ur rmonſtriton, quit: Anm imporihu — lina, ponnin = ſent, ean — fernieniu =otani Ilahe * ongobandom — aſion busnou vjam vtuira hatur Puntijuf * um, uunc hun daugtban un S iailorun * ais igiturnoo Sia Sed ptb aliotum nüi „palim erpem W Magnus. 34 volare. Verùm nolim credere hæc à bono cive probari ul- lo modo, quemadmodum unquam ullius vitia virtutes ap- paruète cordatis hominibus, de quibus illud meritò dicas, quod ſeribit Autor dell anima di Ferrante Pallavicinoz non e reſtano, inquit, maravigliati, ch' un Pont eſice vitioſo ſia adorata? (ab Hildebrandinis) quaſi Sancto. Deſinant igitur Paraſiti- cos illos oſtentare mores, ut quilibet verus agnoſcat Chri- ſtianus, ch' ei(Papa) ſia diſpreggiato da que medeſimi, che ſons tenuti à venerarlo, quando faccta le operadioni conformi alla di- gnitàâ veneranda che ſoſtiene, accio che non reſtino ſu'l riſo in ve- derlo venerato, adulato e difeſo anco quando faâ il contrario. De noſtro Imperio verò quam certi ſumus, veriſſima ea eſſe quæ Dn. Limnæus appoſuit, cum Francorum in Italià numerum rum jus infringere aut abolere non potuerunt, ut exitus ipſe pro- bavit. Retinuerunt Germani jusſuum non animo ſolumi ſed & exercitio;& Italos alieni juris turbatores rurſus redegerunt in ordinem, ut fruſtraneus planè eorum fuerit conatus, æqus ut Nicolai illius civis Romani, qui ſi vera ſunt, quæ in Nauclero generat. 43. A 1346. legimus, Papaà Autore totius orbis domi- natum ſibi arrogavit. proq́; eo jure Regibus& Imperatoribus o- mnibus dicam ſeripſit. Etenim ſi Imperia& Regnorum ju- ra tamque facilè oppugnari& extingui poſlent, quiliber ſe- ditioſus, quilibet rebellis eadem jactare poſſet. Parata quo- que fuit vindicta ab Henrico Aucupe; ſed morte interve- niente conſilia optima effectu caruerunt. Sola hæc itaque gloria manſit noſtro Othoni; quem, quamvis diu retarda- rint nondum plenè ſopita à Patre bella, nunquam tamen Ita- liæ regni curam depoſuit. Cum verò triumphum inde ſæ- piſſimè ſibi promittant ſcriptores illi, quod nomen Impera- torium non poſſit oſtendi ante coronationem Romanam, quamquam de eo minus ſolliciti ſimus,& verò Diplomail- lud Baronianum quod contrarium docuiſſet, à noſtratibu⸗ F 2 falſitatis igit 1.,e 9. & hiſtoriam recenſeret: Ut ut pleraq, hæo ita de facto conti- Leen, giſſe ponamus, electiones tamen& coronationes iſte Germano- 0 F.P. g. .— 4 — —— ——————— 8 44 Otho falſitatis convictum ſit, alterum adducere placuit ex Magera cemot . de Audvocat. Arm. Conceſſum illud Rigimiro Lotharingiæ 3Cnob 6.J. n.3 44 Duci anno noningenteſimo ſexto ab Othone M. de Prote- pimusa p.I4 ctione Archiepiſcopatus Trevirenſis, atque ita habetabini- TI- B tio: Otho divinâ clementia Roman. Rex atꝗ, Imperator. in ſne: 1 Allum feliciter in Dei nomine in Chalahen, Indiction. ⁊. Regni 1 Imperiigq, noſtri Anno ꝰ. Addit Magerus pleniorem bullæ deſcriptionem talem: Hæc pagina tribus ſigillis roborata eſt, 1 uno aureo,& duobus cereis. Primo Inviciiſſimi Caſaris D.( Othonis, in qus eſt inſculptum ſcutum roboratum aquila hicipix. ti, in pectore geſtante ſeutum fuſciis plenum, cum tringulà fio- ſëulis ornatânſecundo Rigimiri, tertio Brunonis, in quo eſt im- preſſu imago Epiſcopi ſedentis in Cathedrãà. Heæc ille. Certè de coronatione Pontificis, qua carentes plures adſpexit Ro- 5 ma Imperatores quàm docoratos, non adeò ſolicitus fuit Otho, quàm de ipſo regno Italiæ ad obfequium rurſus redu- n de jwri. cando. Qua etiam in ſententia fait Babenbergius dicens: b ſ V 7„ P.⸗.2. His Otho, magnus propter celebres bellorum ejusdem viflorias ,339. Iappellatus, conſiderans Italiam à fidelitate Regum Germaniæ, P,339-& ſocietate regni àtempore Ludovici III defeciſſe, ipſam redu- f xit ad regni& regum Germaniæa poteſtatem. Et ne quæ po- ſteris de ante-actis judicandi relinquerentur difficultates krrerna (qua tamen, heu tempora! quàm planè excidimus ſpe atque ferarüh expectattone) in Synodo Romana expreſsè deciſæ fuerunt. dumin Nerba lunt Bullæ Leonis VIII. Ex amnibus ordintbus Cle- eiſimor ri& populi aſſerentibus e confirmantibus per omnia, ut hartſi erecͤt EG altercatione ac amni errore expulſo, qui nimis his temporibus nem e error ex boc accreſcere diſcernitur, tam de Romano Imperio poſta, Qudm de Apoſtolica, ac dignitate Patriciatus,& de inveſtitura Datyän Epiſcopatuume. Hæc breviter dicta ſufficiant, unde demon- beteſt ſtretut, Othonem prima imperit inſignia non attuliſſe Ge- tta caltt manis, ſed jure debita, ab invaſoribus verò direpta, ininte- momſen grum reſtituiſſe. Hæcaurem gloria ipſi manebit indeque cnli,& Germaniam magnopere Im peratori noſtro devinctam con- ſmag Btemufs — haichen 9, — dlenioten du ili nhnaa iiſim i um auiuin =cun tninal = minin zu = Nec ilee E tesadſpein led ſolietu — ium nutan. A⁴ betgiusdi = furdem unr = un bmnaf teiſeijſum — ktas qurn am nur üüifculn = dimus peun ä deciſe ien =ut erünkul omniu wuu = nis hu tmni = Romani un —,& 4 nutin unt, andeden oon attulllec — airepunlie Fanebitzinten deribcumih Keal Magnus. 4 fitemur, certide eo, non minoris ſibi teputaſſe laudis, quod à Carolo M. comparatam dignitatem reſtauraverit, quam ſi primus adquiſiviſſer. b III. Bella civilia primò ſub Eberhardo Franconiæ& Giſelberto Lotha- ringiæ Ducibus unà cum fratre Germano Henrico,& Tanquardo fratre notho, ab A. 937 ad A.9722. rebellibus; ſecundò conſpiranti- bus A. 951 Filio Ludolpho& Ge- nero Conrado; nunquam quie- ſcentibus Arnolphi Bavari filiis,& Epiſcopis quibusdam, anno 95 feliciter eonficit. Weod en Externa quem jam totum requirebant bella. inteſtin& ades vexarunt Regem ſeditiones, ut incertum ſit majori ne un- quam in diſcrimine ſe conſtitutum viderit, quàm cum ſe ami ciſſimorum& ſibi ſubjectorum hominum caterva ſtipatum credidiſſet. Magnus IIngarici bellitimor; major, ſi Otho- nem ſpectes, civilis rebellionis. IIlic juſtæ copiæ copiis op- poſitæ; hic totum Germaniæ regnum turbantes rebelles parvà manu aggreſſus, Deo juvante, fudit, compeſcuit. Su- pereſt præſenriſſimum periculum: non tantùm hoſtem ex- tra caſtra habuit, ſed ferè in ſinu geſtavit. Cauſa horum mo auumlevi admodum negotio inter gubernationis principia cæpis,& comprobatum tum reperitur; parvam ſcintilam ſæps magnum excitaße imendium; nam nuſquam ferè inter- 4 F 3 ruptd⁴ Otho 46 rupta bellorum ſerle, Othonem noſtrum inteſtinistempeſta: tibus jactatum faiſſe per ſedecim annorum ſpatium ex Re- ginonis Continuatore colligere licert. Præcipuus turba- rum incentor fuit Eberhardus, Conradi Imp. frater. Regi- 4A. 937:p. nonis Continuator ita nartat primordia: Graves& inteſtina 7/. 4.2,p. 16. F. 60. diſcordia inter Henricum fratrem Regis& Eberhardum du- gem Francorum naſcuntur, ob exortas inter W aſſallos eorum inimicitias. Witichindus explicat hæc: Saxones imperio Regis falti glorioſi dedignabantur aliis ſervire nationibus, qua- ſiurasq, quas habuere ullius alius, niſi ſolius Regis gratia habere contemſerunt. Unde iratus Everhardus contra Bruningum, collecta manu ſuccendio tradidit civitatem illius vocabulo El- veri(Hilvershuſa vel Elmershuſen Meibomius in notis ad b. I.) interfeclis omnibus ej usdem civitatis habitatoribus. Qu præſumtione Rex audita, condemnavit Sverhardum sentum talentis æſtimatione equorum, omneèiq principe⸗ militum, qui eum ad hoc facinus adjurabant, dedecore canum, quos porta- hant uſq, ad urbem regiam, quam vooitamus Magdabur. Non quievit hocmodo caſtigatus Everhardus, ſed magis it- ritatus contumelià häc occaſionem majorum motuum ex ſpectare decrevit. Dederunt hane peropportunam Byariæ Duces, qui novum Regem ſpreti fidelitatem denegarunt, Tum Everhardus, quæ moliebatur, palam oſtendere cæpit. Erat, inquit Witichindus jocundu- animo, aftabilis, mediocris in rebus, largus in dandoz& his rebus multos SCaxonum ſibi aſ⸗ ſociavit. Diſſnſio itaq,, qua facta eſt inter Everhardum& Bruningum, ad hoc pervenit, ut cædes publica fierent, depopu- lationesq́;, agrorum agerentur,& ab incendiis nuſquam abſtine⸗ vent. Aum fuit in conventione univerſalis populi Stele hac de re, uti idem Autor habet: Ibi quog, pacis turbatores facti ſunt manifeſti, qui haltenus ſe negabant contra Regiam poteſtatem aliquid feciſſe, ſed injuriam tantummodd in ſacios vindicaſſent. Kex autem ſe contemtum ab eis animad vertens veg, enim ad Placitum uxta juſſum venire dignati ſunt, anus Aiſtulis. d alit nus. K Quoru cupls 72 nüttatil aitionem ilſtt lij nuit her runi Cum vetten frishat ditatio deoque ter conc (Dancm toncitgs genſtal Getoni ſuralla tio cun no ſalis Comite de dela dam, ſe gas ind urbem Fenrn nis ach collella Badilid ratotis dutens. cepit un eum ten⸗ itinr . ep — lduinnai M ftater— ave Einn 3 Dherhacn 4 — Walalnan = arune un narioua — us gratuahi da Yynu 1 A uncan, miut i mii itatanihut b hwumm iper minm, um, zuun A uus Alalu = Aus ſedmg ium moum cttumam Mi tem dentzar 2— oſtendench — ufabli mar Satman — Eaurhann A feren 148 nuſzuan alsspopulli — Pas mie ant cmnnakii ummuul uie d anmam „natiſant =lugna ſ 9 Teipung 1 Magnus. diſtulit, veniæ locum dedit, proxima ſibi ſemper ſolitut clemen- tia. Sed hæc dilatio ad majorem perniciem multos pertraxit. Quorum fæderi ſeſej unxit etiam Dancmarus, Henrici Au- cupis ex Nobili quadam filius. Cauſam witichindus ita narrat: Illo quoq, tempore defund᷑tus eſt Sifridus Comes, cuju⸗ ditionem cům ſibi vendicaſſet Thancmarus, eo quod propinquus p.17. ei eſſet(nam mater ejus filia materteræ erat Sifridi, de qua ge- nuit Rex Henricus Thancmarum)& regali dono ceſſiſſet Ge- roni Comiti, affliclus eſt Thancmarus triſtitia magna. Animad- vertendum Dancmarum non petiiſſe totam ditionem Sige- fridi, ut etiam Marggraviatum Brandeburgenſem ſibi here- ditatio jure vindicare voluerit, uti nonnulli exiſtimarunt, i- deòque Ditmari adjungemus verba. Diſcordia, inquit, in- 1.:z. p. 1y. ter concives conſocioſq;, oritur non minima, quæ Iammonem (Dancmarum) Regis(Henricl)& Luidgerde(al. Hed wigis) concitavit filium, tò quod legatio Sifridi, Comitis- Merſebur- ge nſis,(Heresburg intelligit) quam ſihi idem vendicaverat, Geroni ſit tradita Marchioni, hæreditasq, materna ſit ei pror- ſus ablata. Non itaque confundenda eſt Marggravii di- tio cum patrimonio Sigefridi,& witichindi locus cum gra- no ſalis legendus licet poſteà ſe ipſum explicet. Sigefrido Comite Saxonicoex tragico obitu Filii& Filiæ ſine hære- de defuncto A. 932, Tancmarus provinciam ambibat regen- dam, ſed Otho Rex prætulerat Geronem; inde ſuccenſus fæ- dus init cum Eberhardo, contractoque exereitu Badelicum urbem, in qua erat Henricus Imperatoris Frater, expugnant, Henricumque captivum abdueunt. De hc conjuratio- nis actu Wuichindus: undus ² Thancmarus Everhardo, collectaq, ualida manu, oppugnabat praſidium, quod dicitur Badiliki, in quo erat Henricus funior.(frater Othonis Impe- ratoris) datag, praæda urbis ſuis commilitonibus, abiit ſecũ ab- ducens Henricum, quaſi vile quaddam mancipium. Poſthas cepit urbem, quæ dicitur Heresbung. Everhardus autem ſe- eum tenuit Henricum. Irbs Badilikum de errore admo- 1 net —— 2——— — 3— 2 3 4 ———y— ————— — 8 3 “ ee“ 8 8 r 8 7.2. p. 23. Wiite- Kiud. 2. Chron. P.l 7* 9 Otho net Cranzil, qul Rarde W icum exiſtimabat eſſe; eſſe autem Bellick oppidum infra Rudenam ad Ruram Comitatus Mar- cani conjectat Meibomius Notis ad W itichind. pag. 62.& 23 Gobelini Cosmod. p. 6. Jam quale id fult facinus, quod, recenſente etiam Dietmaro Frater Regis Henricus ab Eber- hardo Comite captus, in vinculis tentun eſ: Quid Otho jam? indulgeat ne ſuæ clementiæ ad extremam uſque perniciem? poterit ne deſerere fratrem, tanquam Imperii ſui fulcimen- tum? demum pax publica, publical ſalus impunè conculcati poterit? Rer) licet invitus, videns rem ad tam ingens pericu- um procedere, ad edomandam Thancmari inſolentiam, cum multo comitatu perrexit ad Hererburg. Cives autem ur his illiut cognoſcentes de Rege, qzia ſuper ſe cum valida manu appropin- quaſſet, apertis portis introdaxerant exercitum, qui obſederat urbem. IT hancmarus autem fugit in Escleſiam A Leone Papa B. Petro Apoſtolo dedicatam. Itrumpentes autem milites eum adoriuntur, vulnerant; quidam autem militum Maincia vocabulo, per feneſtram altari contiguam lancea à tergo peꝛfaſ ſum ibi ſecus aram ex ſtinxit Thancmarum. Eresburgo in deditionem accepta inter rumultus militum ipſo in templo à milite quodam lancea confoſſum Tancmarum refetunt, perfoſſoq́ue Dancmaro Rexignarus,& abſens cum audiſſet, ſuper temeritate militum indignatus ef: led fervente adhus hello civili non potuit eor contriſtare. M iſeratus autem fra- tris fortunam, ſuig, ingenii oſtendens elementiamipro laude ejus ac induſtria pauca locuturs, Theodoricum è tres amitæa illius fi⸗ lios, qui Tbancmaro manus junxerant. lege Francorum damna⸗ tos ſirangulofecit deficere. Sic juvenis regius, manu prom- tus,(Witichindi elogium recitamus) acer ingenio, bellan peritus, nefaria arma ſumſit ad perniciem ſus ſuorumq; tontra dominum ſuum regem. Obſervatum poſterorum ætate nulli- Imperatorum ſilio Dancmari nomen impofitum fuiſſe, quod defrminſ. Meibomius noravit. Eberhardus, qui ſe Thancmari factio- Sax. 6.13. ni implicarat, pergit witichindus, audiens de nece Thanema. F. 72, F538: 4 —yy— aytian Soalöor vtnian tur ingi Hluatn myuni Atuul Aljuſ trayſſ 1n 4. deſan ſupn Dara⸗ volb f Se iſezele ähhe omitanu u * dida.an 3 t Ractuh a — wicus 1— — u Oah 1 Jue petniea Bü lul kllan undconclla u ingen wn — lolentin a tem urhui mans xmm. „, 7ui eſhie — malaui s autem vith = ilitum Muane = tea atenafn Nkesdonge = iplo in enn ratum tefim ant cum ubs = lfervemtun — rauar auten m yn laun ar amite ilu incunan um = us, mamfu — ingeni a ſwennpan rum eutel tum fullegu — unemui at nnlhan 7 Magnus. 49 „& de defeGtione ſuorum militum, fretlus animo proſternitur captiuo ſuo,(Henrico) veniam petit, ax nequiter promaeretur- Suafione deinde Friderici Moguntini adiit Regem, ſappler veniam depoſcit ſe ſuaq, omnia ipſius arbitrio tradens. Negi- tur ingens ſcelus inemendatum maneret, quaſi in exileum in Hildenenſem urbem à Rege dirigitur. Sednen poſt multun temporis in gratiam elementer recipitur,& bonori priſtino red- ditur. Quod niſi anguis in herba latuiſſer, aut hæ diſſenſio- nes Ducum privato inter ſe odio tantùm conſtitiſſent, nec ullà ratione Regis Majeſtate læsà coiviſlent, quin tanta& tam ſingularis in Ochone animi moderatio ſummopetèeve- Renda fit, nullum eſt dubium. Cauſas tamen Imperatorem habuiſſe non leves ignoſcendi tanti ſceleris, facitè quis in- dagare poſſet; Ungarorum enim metus jam percrebuerat, & Bavariæ ſtatus adhuc peſſimè vexabatur. Huugarico bel- lo opportuniori loco reſervato, Bofariæ turbas, non mini- mam belli civilis partem, interſeremus, iisque ledatis cum Imperatore ad Everhardum remeabimus. Duas expedi- tiones une anno commemorat Continuator Ee nand 4.938 p. 76. Filii Ducis Arnolſi, am bitione Ducatus Regi rebellarunt, quo⸗ ipſe debellaturuu in Bavariam ibat, ſed non, us voluit, eos paciſi- care valens, reuertitur. Poſtquam Everhardi eladem nar- raſſet, inquit: Iterum Rex in Eavariam revertens, omner ſibi ſubdidit,& Eberhardum, Arnolphi filium, plur aliis rebellem in exilium miſit. Witichindus ait: Ea tempeſtate defuntlus&ſt Arnulfus, Bojoariorum Dux, s filii ejus in ſuperbiam elati Re- gis juſſu cantemſerunt irein(omitatum. Poſted: Rex auten rranſivuit in Bajoariam,& rebus ibi ritè compoſitis, reverſus eſt in Saxoniam. Addemus Urſpergenſis teſtimonium inde deſumtum. Mortuus eſt Arnoldus, Dux Bajsaricæ,& filii ejusp·arſ⸗ ſuperbi elati, juſſus regis contemſærunt ire in Comitatum, cujus Ducatum Rex dedit fratri efus Bertholdo. Ita excidère Ar- nolſi filii Bavariæ Ducatu, Palatinatum tamen duo Arnolfus & Hermannus conſecuti ſunt, eumque poſteris, ab arce tum 1 EDt. See da . 4 3 3„ 4 1 oöooöoooö— —————— ——— ue 4 eer. 4 8 *—. 2 1.2. p. 16. — ⁰— —— 70 Otho exſtructà dictis Schyrenſibu⸗ reliquerunt uſque ad Othenem jittelspachium, qui ſcelere ſuo dignitate excidens Orten- 4.67. burgicis eam transmiſic, docente Aventino. Rebus itain An. Bojor Bavaria conſtitutis, p.383,8 preſſis, maximo cum dolore accipit Otho noſter Fratrem 927. Henricum, quem ille tanto cum labore rebellis Everhardi manibus extorſerat, ultrè in nefariam illam conjurationem abiiſſe, neque jam pro miniſtrorum injuria, ſed proregid co- tona, pro Imperio, pto vità, dimicandum eſſe. Mirè variant ſeriptores in deſcribendo primo autore hujus conjurationis 1,4..9. Everhardum maxlmè accuſat Liuthprandus: Tanti hujus ac P. 133. z2m pernicioſi facinoris illex Everhardus extitit Comes. Po- ſteh: Everhardus ſane Gilibertum, Lothariugorum Ducem⸗ Ragis fidelitate ſeſunxerat, cujus adjutorio Regi non modicère- ſiſisbat. Quamquam idem Gilibertus Regis ſororem habere orem, maluit tamen ſuſcipiendi regni ſpe animatus Regi ob- ſiſtere, quàm eum, ut dobuerat, contra ſuos eæmulos adj uvare. Jed quum ſe Regi nec ſic conſpicerent poſſ reſiſterenon in calli- dum, ſcundum hominem, ſed fatuo ſecundum Deuus accepio canſilio, hujusmodi verbis Henricum conveniunt: Si conſilius uoſtris te parere nobis juramento pramittis, non ſolum quia ca- ptus es,te dimittimus; ſed qaod majus eſt, ſi tamen Rex velas Reri, noſtrum te Dominum conſtituimus. Luitprandum ſequi- tur exſcriptor Contadus, Abbas Urſpergenſts, p. 215. Contta 4 àGiflberto ſolicitatum faiſſe Everhardum vult Ekkehar- eb5 ds Jonſot⸗natneſ⸗ ille tempora malè diſtincta proponat. Gah. Verba uns: Lotharingarum Kiſilbertu⸗ Eburbardum caſtiga⸗ Galli. ,. tum, cur honorem ſuum alieno dediſſet, Regi Saxonico rebellare p. 61² ſacumq, ſentire perſuaſit. S&i wirichindi verba quis percur- rat, ipſum Henricum his turbis denotari reum ex inſtinctu Eberhardiexiſtimabit. Cuùm narrallet Everhardum ab Hem- 2,p. 18. rico caprtivo veniam delicti periiſſe, ſubjungit; Henricu- au- tem erat eo tempore nimus adoleſeen: animo,& nimid regnandi gupiaitate illectus ʒ eo pPact⸗ erimins ſolvit eum, quoe conjuratio⸗ 1 ne ſe⸗ & Saxoniam infeſtantibus Hungaris re- ne ſtin lulen 9 geolh auditn pnunt unns nem, vtto firvch beraa Hent luuus tantſ nutui rithqh unibe didu pelles mala miuc ruuni lait: junge lebern atljus ohtin enm pan More foven Kuta liduse nait lue 44 Oh, Jercideng On thor ah us Hlongaiin noſter Nane an ellis Khetiu ¹conjurzich dd ptorezig .. Mirtma * S conſonani Tantiheius Dit(onen i * Larun Duu li nonmunn * ſororm hahn — imatu den 6 — hukh) athma fere nanma um Deum un e uunt: Liam u ſlan zann tamen Kaxuu- prandun ſal fis p.u Con vukt Ekeb Uincta plofon e zardum h txoricas niin — ba quis fete —eumerinki „ urdumait — t; Hunriaus„ „ nimil 1znus e,ve(enwnah Wam 76 Magnus. 31 ne ſcum fallà contra Regem, Dominum ſuum& Fratrens, ſibi diademas: ſi poſſibile foret, imponeret. Feædus itaq, invicem percuſ- ſam. Non hicà Wirechindi verbis diſcedit Abbas Urſper- genſis, ſcribens: Eberhardus Heinricum habuit ſecum. Qus audiens necem Danckmaris fractus animo proſternitur ſuo ca- ptivo, veniam petit, ac nequiter promeruit, e ſc. conditione, ut contra Dominum& Fratrem ſuum ſecum faceret conjuratis- nem,& ſi fieri poſſet, ipſe ſibi coronam imponeret. Heinricu, 5. verò eo tempore nimis adolsſcens erat,& regnandi cupiditate fervebat. Utrumque partes lmpulſoris egiſſe, docet Sige- bertus Gemblacenſis ad A.9 39. Everardur& Gislebertus p. 579. Henricum, Fratrem Imperatoris, obſeſſum capiunt, eumq; fal- lactd ſuà ab Iuperatoris fidelitate ſeſunttum fatlioni ſuæ appli- cant, ſuggerentes ei regnum magis competere illi in Deie, une xato, qudàm Otheni ante regnum nato. Quiſquis auctor fue- rit hujus execrabilis fæderis, certum tamen eſt, quod ſinguli, uti fieri ſolet, ſuo tantum inhiaverint commodo, aliorum o- pibus alterum opprefſuri. Apertè Liuthprandus ſingula perlecutus eſt. Promiſſaab Everhardo& Giſilberto per ſi- mulationem facta, de aſſumendo Henrico pro Rege& do- mino hoc claudit dicto: Hoc autem uon eò dicebant, ut face- rent, ſed ut ejus auxilio Regem debellarent. Capite 10 ſequen- ti ait: Everbardus haud prius Gilebertum à Regis fidelitate ſe- jungere valuit, donec Regem eum ſ facturum eſſe promiſit. Gi- lebertus autem arte has Henricum decipere voluit, ut dum ſuo adjutorio Regem devinceret, ipſum deponeret, ſibi regni ſolium obtineret, Verum Everhardus longè aliter diſpoſuerat. Voluit enim regem poſſe devincers, regnog, privare Atroſq, ſibiq, uſur- pare, quemadmodum ex verbis ipſius, quæ paulo antequam moreretur, uxori ſuæ dixit, conjicere poſſumus. Quam dum foveret in ſinu,]j ocundare, inquit, in gremio Comitis, brevi lætatura in amplexibus Regis. Sic Eberhardus, homo cal- lidus& ad verſutiam promtus, Giſelbertum& Henricum traxit ad hoc negotium periculi plenum,& ut quisque ho- 6 2 aum -— 2 ———— —— “““ ..* —— ͤ 32 b Otho rum erat Improbiſſimus, ita maximè Cæſaris rebus inimi. zus erat ille Francicus Comes, callido nocendi artificio co- ronam ſibi quærens. Cæterùm Henricus dimiſſus è capti- vitate, ab Otchone puriori fide, ut inquit v itichindus, ac cari- rate eſt ſuſceptus, quàm ingreſſus. Reſederant animo promilla Ducum,& perſuaſum fuerat luveni ſummaà ſe niti æquitate, uod ipſi nato, cum Pater Regia jam fuiſſet ornatus corona, nullo modo ftater præferri poſſit, ante regni ſuſceptionem genitus. Deſtitutum eſſe Othonem eo privilegio Henri- cus urgebat, ſibi deberl in regno Patris nato, non Othonian, te regnum nato, ſummam imperĩi; ſe natum Regem, Otho- nem Ducem, KRecitat Liurprandus adulatorum verba. Re- flene egiſſe Patrem rere, in regia tibi dignitate genito, nondn ea- dem genitum paponendo? Blanè non diſcretionis hoc cenſura ponderavit, verum paſlionis maguitudine abberravit. Ergo age, neg tibi deerunt copiæ, fratrem dejice, regnum accipei ſitq, tibi regnandi facultas, cui accidit Deo largiente& in eddem digni. tate nativitas. Specioſus ſane prætextus,& fæpius libidini 7. Grot. regnandi obductus. Inter artes Conſpiratorum, muneribus 2,de Jure jneſcare& prodiga manu ad ſe pertrahere homines. Id no- B.& P 7⸗verat artificium Henricus, qui, teſte Witichindo, ardens cupi- 1.48, S ditate regnandi celebre parat convivium in laco, qui dicitur in Not. Zalaxeldum; cumeelſes magnuu ac poteu, majeſtats& pottſia- P 49* te regali, plurimis plurima donat,& factionis bujuscemodi ylu- 2. Annal,„imoi ob id ſibi aſſociavit. Fuère tamen multi, qui rem celars p. 18. potius arbitrati funt, ad hoc tantum: ne Regi fraternæ diſcordia invenirentur. Qui operam& ſtudium ad negotium hoc ma- lum conferebant, dabant conſilium, quo facilius bellum ſalveretur, ut videlicet Henricus relinqueret Saxoniam ſub praſidio militari,& ſeſe inferret Lothariis, generi hominum im- belt. Secutus eſt conſilia,& cum amicis Lotharios adiit- Rex autem audità hujuscemodi fama, primum non credidit:; poffremò certum de belli negocio probans, nihil moratus cum ex- ercitu perſtcutus eſtfratram, acceptaque ia fidem urbe Throt- mMaunb „an(lt tnam jot vyelle tevo nbat Re enoſcett maqque ye bosfueta voloit; tanterdi zuͦ erat Epact, nneſgſi rim Rer copiis o turcopii adRbem ü, prs e ſalun us ſalen ghatee) cins felt nnt cugi Vgnis in RKhenum mam VM n. Der dignar jſuravi, Derisne rranſat vempu, fatha. marniij danus⸗ — imo prn le rit quin ornatug eoren = luſceyiun tipilegio Na non Odhang Negen h Eoram ſeta genituaunat ionus hntan V rrauit, Bg — mMaxejhe n in eddeyan m klepiulti = tuw,murett — domides ku do,Gana co, zu am hjtſkareCn hu utim — ki fuinmut raterua dſan gotiwatun do falu t an Larnin eri hemiumt = Lotktohth um nun nun merauu dun — dew arh m ” Magnus. 33 manni,(Tremonla in Weſtphalia) quem ibi invenetat 4- ginam, juramento obftriqum, ſe Dominum ſuum ad pacem velle revocare, aut certè ad Regem referre, dimittit. Ten- tabat Rex Otho omnes vias pacis,& quaerat clementia, i- gnoſcere paratus erat, ſi conſpirantes errotem agn oſcere ar- maque ponere vellent. Qus conſilio A ginam, qui à patti- bus fuerat Henrici, vehementi jaramento aaſtricium, tenere Witich. voluit, quatenus ſi poſſet Dominum ſuum à bello ad pacem& d. p. 18, vonsordiam revocaret. Eodem conſilio miſſus Hadoldus, qui erat ſuper cubiculum Regis,ad Giſelbertum, pro concordia & pace, cum nec dum ad neutrũ pærtem palam declinaret, indi- gꝑnè ſuſcipitur,& reſponſio de die in diem differtur. Ipſe inte- rim Rex, in omnes occaſiones intentus, licet longè inferior copiis, cum exercitu pervenit uſq ad litora Rheni fluminis. lgi- tur copias belli parantes Henricus& Giſelbertus decreverunt p. 19. ad Khenum occurrere Regi. AMgina quog, memor jurisjuran- di, præcedens exercitum tranſito Rhens Ragi ſaſe praſentavit, & ſalutato eo verbis humilimis ait: Ftater tuus, dominus me- us, ſalvum te& incolumen magno latoque imperio diute- gnare exoptat, tuumque ad ſervitium demandat, ſe quanto- cius feſtinare. Rege autem interrogante de eo, pacem hellu- mue cogitaſſet„proſpꝛciens gidit multitudinem nimiam eretit Jignis trattim procedere,& ad ſui partem exercitus, qui jam Khenum trauſierat tendentem. Et sonverſus adiginam quid- nam vult, inquit, illa multitudo, aut quæ eſtꝛ eAt ille ſatis otio- : Dominus meus, inquit eſt frarer tuus. Si meæ ſuaſioni dignaretur animum inclinare, aliter veniſſet. Modo ut iple juravi, veni. Rex autem his auditis dolorem animi motu cor poris non telabat eo quod non adeſſent naves, per quas Rhenum tranſcendere poſſet,& ingens flumen aliud iter non præbebat, nec rempus ſubitaneicertaminis in ulteriori ripa conſtitutor aliud jinebat cogitart, niſt aut coram hoſtibus cadere deberet, aut cer- d armis vitam defenderet. Inde ad Deum ſupplices expandens 19. manus maſaua Deo commendat Rex, aitã Domine, omniũ 3 8 3 Rerum * p. 34. p.z 8 Ooe 54 Otho Rerum auctor reſpice populum tuum, cui me præeſſe voluiſ- ti, ut ereptus ab inimicis, ſciant omnes gentes ullum morta- lium tuæ dilpoſitioni contraire non poſſe, qui omnia potes, & vivis& regnas in æternum. Qui autem erant in ulteriort ripa, ſarcinas& impedimenta quæg transmittunt in locum qui Acitur Tantum.(Santen) Ipſi verò parati hoſtes expectant. Cumq, eſſet piſcina inter noſtrates& hoſtes, Saxones di viſis ſo ciis, pars una eæ adverſs ruit in hoſtes, altera par= Atergo inſe- quitur, in me diis hoſtes opprimens, pauti plures vehementer ur. gebaut. Neg, enim noſtratium ſupra sentum armatos fuiſe perbibetur adverſariorum verò magnus ſatis exerositus. Sed cum àfronte pariter& àtergo urgerentur, qua parte potiſſimum cavere debuiſſent, in promtu non erat. Exnoſtris etiam fuert, qui Gallicalingua eæ parte loqui ſeiebant, qui clamere in altum Fde. levato, exhortati ſunt adverſarios ad fugam. Illi ſocios ujuscemodi elamaſſe arbitrati fugam, ut elamatum eſt, inie- runt. Eo die ex noſtris multi vulnerati; aliqui etiam cæſi. Ho- ſtet autem omners aut caſi, vel capts, vel certè fugati-. Sarcina omnes,& omnium hoſtium ſupellex inter vittores di viſa. Hucuſ- que witichindus; cujus verbis aliquanto prolixioribus uri maluimus, quod accuratè hiſtoriam hanc ſeripſerit, ut pauca ex aliis annotari mereantur. Locum pugnæ Liuthprandus nominat Bierzuni; Reginonis Appendix, Biertanam. Liuth- prandus non contentus, quod Otho apud Witichindum manus lupplices extendiſſet, adeoq́ue ſimplici oratione au- xilium Dei impetraſſet, addit, Regem ſuorum trans Rhenum conſtantiam di vino inſtinctu conſiderantem, de equo deſcen- diſe,& cum omnl populo ſe lachrymantem aute victori fe⸗ ros clavos Chriſti, lanceæ ſanctæ impoſitos, in orationem dediße ſe; id quod etiam noravit&igebertus, Othonem ſce. durante b prælio, in alio Khenilittore, ante clavos Domini, Lanceæ ſus infixor, in oratione proſtratum jacuiſſe, de qua Lances ſacrs ſu perius actum fuit, quæ hic non repetimus. Contra rebelles sam varios tamq́; ſubdolos magis oratione quàm armis pu- S8 L 48 b guaſt t cw euim tut, ini cum holte 1 ae feſtantfs In hol duſam ot uilsom tanda et alla, ute prefuem Hac Deo to inag⸗ nis cradi ſtan jm dusrema arbiunſt ESchidi ſicumo gum ted runiauq ſe. Quf — in auafe nenſeur quatenu ſeui unj ricu iji demum Eriam! tontem manuta ferr. 1 dofico —e ullom da — ui omni —, erantin Ah. tuntiin lem, iuilaami *ALxwone dun 2 dani amni s veheuane Bm amau exnin = hwrehuſ — olrutin Aammu futam. — naun i An ttiam u ugati. Ia tr luuſaln = prolixioch iiſentun u lintdyu üerrananll d Wiichu licl orziom Dietlſe m tnnskhtn 2, Aezuuh m anteuin iuratinneu „ Onem ſecolh wmin, Lans qu Laarui- Contund unm uni 14 1 Maguus. S gnaſſe& gloriosè vieiſſe Regem nobis hiſtorici retulèrunt, cùm enim in tranſitu Kheni copiæ in duas partes divideren- tur, minimaq́ue pars in ripaulteriori adigeretut ad puguam cum Hoſte capeſſendam, ſuperior tamen evaſit inctuenta parta victoria,& multi eum paucis, quod ait Sigebertus, cen- greſſione facta victi terga dederunt, ut oſtenderet Deus, non vinci hoſtes armis tantùm ſed precibus,& prævalere juſtam eauſam omni valido apparatu. De tota Verò, plusquam ci- vilis& omni calamitate acerbiaris belli, mole depulſa memo- 3. p. 26. randa eſt ſententia witichindi: Hac omniaA Deo credimus atla, ut qui Sereniſſimum Regem plurimis populis ac gentibus preficere voluit, diſceret parum in ſenin Deo verò omnia poſſe. Hac Deo juvante pugna pugnata, Henricoque cum Gifilber- to in fugam elapſis, Rex eos inſequens, ſi Appendici Regino- nis credimus, usq, ad Caprimontem pervenit, caſtellumq; in eo ſitum firma undiq, obſidione circumdedit. Verùm witichin- dus rem aliter narrat geſtam,& Henricum audità defettione urbium ſuarum, quarum duæ tantum remanſerant Mersburg SSchidingum, cæteris per artes Dedonis Thuringi, qui Hen- ricum oppetliſſe ſparſerat per Saxoniam, in poteſtatem Re- giam redactis, cuam novem tantum armatis iter arripuiſſe, Sa- xoniamq; jam tardiuu adeuntem, Mersburgum ingreſſum fuiſ- ſe. Quo Nex comperto& ipſs rever ſiu eſt in Saxoniam, urbemq, in qudà frater erat, cum exercitu obſedit. Qui poſt duos fermè menſes urbe traditâ egreſſiu, inducias tri ginta dierum obtinuit, nuatenus cum militibus ſibi cohærentibus ſecederet à Saxonid; ſ cui veroò Regem adire placuiſſot, locum veniæ haberet. Hen- ricus igitur diſtedens Saxonià Lot harios iterum adiit. Tum demum obſidionem arcis ponit,& Kievermont nominat. Eriam Everbardum tralum tamdin bellum conſider antem, contemto Regeẽ& jure ſpreto juramentorum, ut initio, conſertà manu cum Giſilb erto ad incentiva belorum pariter conſpiraſſe, refert. Intereà Otho obſidione Caprimontis relicta& Lu- dovico Galliæ Rege, qui Lotharingiam rurſum acquiſiturus venerat, 2 8 .„ — —-— — 8* 1— oöooöoöooöZZ .—— — — p. 217. P.79. 4514. F. — 96. Otho 55 venerat, Alfatla expulſo Briſacum caſtellum Everhardl ditlo- nis oppugnabat. Fubmerſus eſtzinquit Rhegino, Giſelber- tur in Rheno prope Aundernacum. Hoſtium reliquorum plu- rimi munitiſſimum caſtellum Briſacum tenuerunt. Id obſedit Otho Rex,in cajus eaſtris Fridericus Archiepiſeopus, Addimus de Briſaci, nobiliſſimi adhuc caſtelli Alſatiæ, obſidione locum Urſpergenſis:&t in confinio Aljatiæ caſtellum vocabulo Bri- ſach, de quo omnis adjacens pagus appellatur Briſachgouwe, quod fertur olim fuiſſt illorum, qui Harelungi dicebantur. Tuns autem temporis erat in ditione Eberbardi, in quo ipſe ſuorum multitudinem paſuit militum; quorum terrore non ſolum ma⸗- nam partem pra fatæ provineiæ ſibi vendicabat, verum etiam circa fideles Regis miſerè laniabat. AMa quod obſidendum Rex profetur cm caftra poſuiſſet, conſilio, ut fertur, Frideriai Mogontinæ ſedis Arohiepiſeopi, ex Pontificibus multi fivxis in circuitu tentoriis, ſed noctu relittis, à fide defecerunt; deſeren- tesq;, Regem clam domum redierunt, Friderico ibi ſubdolè re, manente, ur fertur. Illud Briſacum vocat Keginonis Sup- pletor latibulum ſemper Deo Regiq; rebellantium Luitpran- dus nominat Brifeogaune, quod ait fuiſſe caſtellum in Alſatiæ partibus, quod Rhenus in modum inſulæ cingens,& natura- lis ipſa loci aſperitas muniret. Inde Fridericus, uti apud Reginonis Continuatorem, Archiepiſcopus Moguntinen- ſis& Rudhardus Epiſcopus,&trasburgenſis fixis in obſidione tentoriis,& relittis copiarum, qua: detulerant, ſareinis, nolte clam aufugerunt,& Metenſem urbem adeuntes GiſalbertoG H einrico ſe occurſuros ut conjuraverant ſperaverunt. Sed lon⸗ 5 aliter eis contigit, cum eos ſpes inaniſſima deluſit; nam Giſal⸗ ertus& Everhardus, juxta Andernacum caſtellum cuu ſuis Rhenum tranſit uri, ab Mdone& Chunrado Comitibus, cæteriig Reg: Hidelibus, ne tranſeant, bellica congreſſione, citog, mortis compendio, præventi: nam Everhardus occiditur,& Giſalber- tur in Rheno ſuhmerſus necatur. Diſſenſionem Othonis& Fratris Henrici foverunt Fridericus, Epiſcoguntinus, 1⁸ ½ KKRi. 4₰ — Ka jin ſi releg rentom tete.( rir dip. paniti Coloni eni dh ctc lit aut Ftideri ſtinte lis kpl ltum⸗u culatk kepufa inſpec deditun nuator lauaal nus Re Dicind in quumt u pſer quit 5 Fus. omnin guam AarhA tatipy eoterun nut ig 3 litebenni 1. zu jißn ur aye han ln 1 han unmn R— uud tiſän 1, tfenun huu uus müi 1— ſeceruni 1= ics ihj uun Regnnauil atium lu 1e=ſtellomull ingen ln 1 iierſeusm us Aogun is fruui = rantſeuun uuter Giun A2'everunt A = tluſt und cafelbunan mitihut ut ſantuug —— 1 onem(dui lawlicha Magnus.„ &Richardus, Argentoratenſis Epiſcopus; inde hle Corbe- jam ille Fuldam vel juxta Wirichindum Hamburgum relegatus fuit. Temerarium erat, ſecundis non eſſe con⸗ tentam,& cujus gtatià valeas, alieno periculo eandem excu- tere. Quid verèò cum hoc Moguntino Epiſcopo contige- ritz idipſfum Setarius ulterius docebit. Certè conſpirationis 4. Mo- parricipè facit Crantzius Fridericum, quem errore Archiep.&unt. tere Colonienſem dixit, ſeribens: Initio regni, quum malta ei&ſ p. 68. ſent adverſa,& proximi eſſent inter rebellantes, Frater videli- 6 82.683. cet& Gener, per omnes diffultates Uictor emerſit. Deprehen- 684. dit autem in ed adnverſum ſe conjuratione fuiſſe Eccleſiaſticos, 34 Me⸗ Ftidericum, Archi- Ep. Colonienſem, quem depoſctum Aetru- tropol. 11. ſit in Fuldenſe Monaſterium. Rotardus quoq, Argentinen †.66. ſis Epiſcopus in Corbejam includitur. Adeb nihil tam fan- ſtum, quod non poſſit contaminare perfidia. Perfidiæ etiam ac- cuſat Abbas Urſpergenfis, quod adverſariorum Domini ſui f. 217. Negis faverit partibus, ipſo vero Id omni anuiſu negante, quem in ſpeciem probumt& ad bumanum judicium honis operibus deditum dixit; deque eſusdem vaframentis ſcribit Conti- nuator Reginonis: FVir in ſanctà religione ſtrenuu& valde 1.2. p. 79. laudabilis, niſi in hoc tantum reprehenſibilis, quod ſic ubi vel u- nos Regis inimicus emerfit, ipſe ſe ſtatim ſecundum appoſuit. Diſtinctius, quod ſentit Witichindus de Moguntino, quem ſummum DTontificem vocat ex uſu ævi, enuntiare non voluit, quum tam impensè ſacris incumbere viſus fuerit, periz oma- ta pietatis prætexens culpæ intentaræ. Pacltis priſtinis, in-. uit, Pontifex interceſſit, tanquam paci& concordia conſultu- 3, 2. rus. Obid Regi fit ſuſpetlus, Amici⸗ Regalibus Conſiliariis, omnimodis ſperuendus. De eo neceſſurium arbitramur nequa- quam aliquid temere jadicare ſed quod de eo probumus, quia magnus erat oratione die notuonmagnus eleemoſynarum largi- tate, præcipuus verbo prædicarionis, non ſilere dignum duximus esterum de acruſatis cauſis qui judicat, Dominus eſt. Diſttingi- tue Hiſtoricus, quia deſervit ſpecies religionis; nec audet e 1 dicere, ——— ——— 5. 20. f39. p. 1o. F.171. -29. 2. Annal. 35 Otho dicere, quod tots Aula Imperialis ſentiebat, ſicut& antea li. bro ſecundo, cùm agit de defectione in obſidioneßriſacenſi, ad ſecreta decurrit, dicens: Summi Pontifices relictis tentoriis, & alia qualibet ſuppellettili,ipſi etiam defecer unt a fide. Defe- Lionis cauſam tdisere,& regalia mſteria bandere, ſuper nos eff. Pontificis Moguntini operâ defectionem à fide Cæſaris con- 2.Gen.32. tigiſſe Nauclerus non diſſimulat; magnumque Othonisim. perium per hæc initia variis tumultibus agitatum vir tanti Principis humanitate&potentia defendi potuiſſe ait. Sanè cùm ſidem non præſtarent in Briſacenſi obſidione plerique„res- que ſpectaret ad exitium, magnà conſtantiã Rex immobilis perſtirit; milites enim Regis conſiderantes Primatum dt. ſceſſionem(verbis itidem Naucleri) ſuadebant Regi, ut adſua rediret. Quibus Rex, Nolite, ait, talia laqui,& ſi appropin- quat tempuu noſtrum, moriamur in uirtute,& nou admitt amus labem glariæ noſtræ ſatius enim eſt pro juſtitia mori, quàm fu- giendo turpiter uivere. Non moti voluit inultus, maluit- que cum glorià mori, quàm inglorius vivere. Mulii ejas- modi fluctibus civilibus abſorpti, obruti, obtriti,& aucta lu- ctibus damna: inque hoc ſtatu Imperator noſter, tot hoſtes, etiam Epiſcopis ſeſe immiſcentibus, nactus, adverſus diver- lum hoſtem duobus vix præliis aciem perfidam delevit, E- berhardo tandem occiſo, Giſelberto ultrice aquà ſubmerſo. idque anno 939, quo notante Hepidanno, Eberhardus, Dux Frauchorum occiſus,& Kiſalbertus, Dux Cboldariorum (Goldaſtus fruſtra ſe hic torquet in voculà, quæ Lotharingos norat) in Rheno vitam finivit. De hoc adminiſtrorum exi- tu prabroſo witechindus: d coercendam Duorum praſums ptionem miſſus Hermannus cum exercitu invenit eos ſuper li- tui Kheni, magnamq, partem ewercitus abeſſe, ed quod jam Khe- num cum prada tranſiſent. Circumfuſus itag, Dux ipſe Evet- hardus milituns armis, multis vulneribus acceptis ac viriliter redditis, perfoſſus tandem telis carruit. Giſelbertus autem fagiens usvem eum pluribus aſcendit, qua onere prægravata ſuccun⸗ ſuttun tſtinul morul umei ker vicus! Haum mpen liitten Uo cis,E Jarxla gudij Ceten pertti bertu nonp genle meri cit.I notat malul te vit itude tet um: ſcele fädar tuse med in ſa camu Haiſ ſannas imoni un m aaltas, ni n. Nulig kriti Kaud ͤKter ottub 1=adyetlchtt an am eleſi, = aqui lida herharuu 2r Chaldein aaalordang ainiſtrorund- = uununpin = enit tuuſt waen —, Durijſi — eptis avni- — elbernus u ient freh a aan Magnus. ſucrumbens mergitur, ipſeq;, Dux cum eæteris merſus nunquaus eſt inventus. Rex autem audita victoria ſuvrum militum ac morte Ducum gratiat egit omnipot enti Deo, cuzus ſæpius auxi- liam expertus eſt opportunum. Sigebertus verò ad A. 9 43. p. 80- Rex Othe obſedit Briſagam, oppidum Alſatiæ, quod Ludo- 581. vicus Rex per milites S&berardi& Gisleberti tenebat, in qua ob- ſidione ſuaſu Friderici, Moguntini Epiſcopi, qui animo jam ab Imperatore defecerat, mults ab Imperatore defecerunt, eaq́, re a- liis territis ſolus Rexinterritus manet. Interim fideles Regis, Udo videlicet,& Conradus frater Hermanni Suevorum Du- cis, Everartum& Girlebertum prædando regno ſecurè intentos jaxta Khenum inopinatè aggreſſi acerrimè debellant, Everardo gladiis peremto, Gisleberto autem Kheni undis lubmerſo. Cæterorum vix aliquis fugit, qui non aut trucidaretur aut ca- peretur. Hoc nuntio infideles Regis corde franguntur. Giſel- bertum deſiluiſſe cum equo, undisque abſorptum reperiri non potuiſſe, ſeribit Frodoardus ad A. 939.& Abbas Urſper- p. 148. genſis p. 217. Giſilbertus in fluentum equo proſiliens undis ſub- mergitur, quas quia abſorbere non potuit, anima recedente defe- cit. Navi, quæ pondus ferre nequiverat, ſubmerſum periiſſe notat wWitikindus, neque unquam inventum fuiſſe. Sic qui p. 20. malum dederunt, malum acceperunt: fruſtra q́ue junctæ fue- re vires contra eum, quem Deus elegerat, cuique Deus for- titudo& elypeus erat. Infida ſocietate conjuncti erant Fra- ter, Eilius, Gener, alii, ad opprimendum Othonem, aſt qui tam arcte conjungunt vires ſuas ad faciendam impietatem& ſcelera, id ſupplicii habent, ut, quò magis mutuis viribus con fidunt, eò turpius pudefiant. Sic Eberhardus& Giſelber- tus cæterique nequitiæ fautores(ita nominati Diermaro)cùm P. 23⸗ meditati fuiſſent per omne nefas exitium Regis à Deo uncti, in ſuum ipſorum exitium ruerunt, lacum, ut verbis ſacris di. v. 7. 15.& camus, efoderunt,& inciderunt in foveam, quam fecerunt: in- 9.15. fixi ſant in interitu, quem fecerunt: in laques iſto, quem ab- ſeonderunt, comprehenſus eſt pes eorum. In his periculis pau- 12 ciſſimos 5 Ocho ciſimos luveniebat fideles amicos Othosied dum Deum ha- bet amicum) ajebat bono anirmo cum Davide: Si. ambalave⸗ 7.23. 4. romnmedso nmbre mortis, non timebo mala, quando tu mecun P. 138, 7. 4. Siambalavero inmedio tribulationis, ſervabis me. Super iram inimicorummeorum extendes manum tuam,& ſalvabir me dexteraſua. In hilce bellis partes egit ſtrenus Cuno g.. p. 61. Cognomine Carcipoldus, de quo ſoribit Ekkehardus, 1000⁰ militibus ſtipatum in ripa Rheni opp reſſiſſe Eberhartum& iſelbertum. Quadam die, inquit, cum collectas in armisa- pud Briſachum coptas navi bur transpoſuiſſent, ipſiq, interea in littori- planitie luderent tabuld Chuono quide m regii gensrit, Churzibolt à brevitate co gnominatut fortuitu viginti militi- hus ſtipatus virot incutrit. Kiſilbertum cum omnibus, qui in gaui erant, quam inſili vit, lancea infixa fubmerſet. Eburhat⸗ tum Ie vtratis inereſnatum gladio in litore qccidit. Quam felix ille Tydeus Curcipoldus? Eberhardum ab Udone occifum 7.2. p. 23. retulit Oitmatus ſicuti ab Udone, Hermauni Ducis Alema- 4.16. p. niæ Fratre,& Conrado hanc victoriam repottatam ſeribit Luirprandus, iater cætera habens: Eberhardus gladiis occi- 60 138. dirurz Gilebertus Rheni undis ſubmergitur, quas quoriam b exorhere præmultitudine non potuit, anima recedente defecit. Gererorum verò nullui aufugit; qui non aut vivur caneretur, aut gladio truncaretur. Addit doctrinam, Magiſtratus le- gitimi violatoribus notandam. Lides quemadmoddum ſu⸗ per Regem tribulantes Dominur manum miſerit, quem in viis ſvis ambuluntem cognawit. Diem, in quo accepit nuntium vichorix, debita religione celebrabat Rexi commendabat Fäer pir weitichindus, audita victeria ſuorum militum, ar morts Duvumi grariar egit omniporenti Deo, cujus ſæpius auxilium er- perius eſs opportunum. Dei auxilium agnoſcit delicatiſſi⸗ ma Virgo Roswide, quæ Vitas Othonum carminibus ornæ Is, ſolato& libeso animo ſis cecinit.. Deo, imperilſui Autori,& vota publica,& gaudia. Rex, leri- Lrin Aliu Aiſt Nas Gisbe kR Aver Meet Jjam Neſcint rictoti aditut, gevitin mMehten unm dui lehikt Hentic. Heimir conſpira hat. Effecit! multog cpitim nenſis! Francol dibusac olhtuui piſoope ptoclal teſevic ai Ducis a eponanmſch = trdut aun qun ſute rerecaut iin = virur annn „ Magitas. zemaumilm' nit, menna n accepi nunin = a commetis macia Ka nilitum un 51 tuurüm = woſci delni — arminibaten —ͤ————— Magn Us 2 Addurenda quidem maltannſecumlegianehs, * Nac mora; pereuſſus periit gladiis Everhardus, Gisbertus ſæuis fugiens quoq mergitur undis Ar Rex interea neſait tatn fortiubelaa,“ Averſo quidni teſidens an littore Rhaniz Nec tunc auxilii ſciuit ſolamina tant Jamz miſerante Deosſubito vaſu ſcbi mila. Neſciviſſe tam fortia bella, ait, ablens enim fuerat, qul poſt victoriam hane gratiis Deo perſolutis, iterum Lotharienſes! adiens, uti Reginonis Continuator inquit, omners ſuo ſubju- gavit imperio. Sed& fratrem ſuum projetis armis ad ſe ve= ientem, folita ſibi fustepit miſerioordia; nam omnia, quæ in eum deliquit indulfits& fraternoſecum amore detiuuit. Hoc Illehiſtoricus notavit ad ⁴ ο 91, ex quo poſtea habemus, Henricum deſeruiſſe iterum fidem, nam ad A. 941 habet: Heinricus Frater cum quiburdam Saxenibus contra Regem conſpirat, quorum qui mafores videbantur, Rexdecollari jube- bat. Fratrem verà ſuum Ingelnheim cuſtodiæ mantipabat. Effecit Rex,ur penaad paucos, eosq́ue primipilos, merus ad multos perveniret. Henricus verò mæſtus ac trepidus an- cipitimmetu, carcere liberatus operà Rudberti„AMogunti- nenſis Ecclefiæ Dlaconi, euſtodiam nollu clam aufugiens, Francofordiæ antelucano tempare Regis Eseleſiam adeuniu pe- p. dihus accubuit,& conceſſa venid miſericordiam quam precatur, obtinuit, id quod ad A 24. Reginonis Suppletor poſuit. E- piſooporum interceſſione ad Imperatori s Fratris ful genua procidit, veniam rogans delicti. Imperator ſuppliceman- te ſe videns aliquantiſper tacuit, tandem in verba hæc ſolu- tus: Qud in re, Frater, Ame offenſus anima adebexaſperate fu- neſtam prarſiu adverſui me bellum cvnvitaßi? Implacabilis fuit hatlenui furor uus nec ullum veniæ, quam ſæpe irò ii bi obtulis⸗ lecum dedut:prupter quam ronum acian hau,iiget nusis ſit ve⸗ H 3 2 P.76. 7- 2.P 4 P.24⸗ 82 Otho b nià dignuu, attamen non quid tua mereantur faſta, ſed quid ſi- trem& Regem deceat ſpettabo, depoſitisg, inimicitiis Te ut fratrem amplectar. Hiſce dictis fratrem ſublevatum oſcu- latut. Sic pacem perpetuam ſibi peperiſſet Otho, niſi Hen- ricus bella potius deſideraſſet„nam ad pejora iterum rela- bens, dum Rexadverſus slavos caſtra haberet, conſpiratione clam factà in feſto Paſchatos Regem trucidare cogitaverat. Res patefacta Henrieo fugam„ſociis ſupplicium atuulit, uti Wirichindus pluribus rem narrat; ex quo tandem etiam fi- nem horum motuum recitabimus; nam cam etiam hac vi- ce gratiam Regis pedibus accumben s,Obtinuiſſet, Rex moni- tu&; interceſſione ſancta matris ejus recordatu eſt multis laba- ribus fatigati fratris, præfecitq, eum regno Bajoariorum, Ber- tholdo jam defuncto, pacem& contordiam cum eo faciens, qud ſo, in finem ſideliter permanſit. Atque ita prima ſeditionis rempeſtas propulſa eſt taàm fortitudiue quam clementis O. chonis. Sed fatendum eſt, quamvis nihil laudabilius, nihil magno& praclaro viro dignius placabilitate& clementia ve- teres judicaverint, hac ipla tamen Regem non modicè futu-. ris domi malis feneſtram aperuiſſe. Quæ dum explicatum imus, Heroi noſtro interim teſſeram hanc reliquemus: Quisquis eſt placidè potens, Daminusg, vitæ ſervat innocuas manus, b Et incruentum mitis imperium regit AAnimog, parcit: langa permenſus diu Felicis ævi ſpatia, hinc cælum petet. Etvilis deinde belli fax& tuba ipſe jam filius Regis Ladolfus & Gener Conradus exſtitetunt; neque beneficia meritaque Othonis hic animos turbulentos continere potuerunt. Fi⸗ lium nõ movit, quodſpes confirmata regnui, aut Ducatussue- viæ nupet à Patre donatus, ommnem obedientiam& ſidelita- tem expoſcerent; fed potius, uti witichindi verba ſunt, ac- eepta poteſtate animum tranquillum, quem in puero geſit, exitz cum ante ſcripſiſſet: iden: Rex Filium ſuum Liudulfum Vi- 6 dme K4 2eom leſcem genin undeſ, ut bun labus marin pole nmann te vinet ret, m tem l Pdo ſi eum 1 ozſel ſpe teg mattid lnyeni — adarunn meu faumng En ptimaſeüiin Am demeui — lcuiakiux clenn on moüti dum eyka ldquenus — V V u Regulun elicia meimn — fein autDucan — Ai Mureivirf —, uentſiu n A Wle Magnus. 693 rum fattam dedit ei Conjugem divitiis ac nobilitate claram, 3. Ann, Dacis(Sueviæ) Herimanni Filiam, nomine Idam. Quam p.:24. eum aocepiſſetain brevi poſt hæc ſoser maritur cum Ducatu omni es poſeione relicta. Studebat obnixè Pater, ut Filius Lui- dolphus ad ſumma eniteretur, ſolatio non minus ſuo quàm Reipublicæ, aſt ingratiſſimum expertus fuit. Judicio Diet- mari laudabili paer ſimplicitate percurrit ad bivium,& dex- trum iter aggreſſus de die in diem, ut virens hedera, exurgit,& in omnibus patriſſans nobilitatem moribus in tantum ornavit, ut cuncttis Primatibus, quæ laus eſt non ultima, placeret. Ado- leſcentulus fama gloriaque florens, cujus clariſſimum in- genium ſuſpiciebant Proceres, placebat in oculis omnium, unde(petgit Hiſtoricus) Patris gratia ſibi in tantum arriſit, ut hunc communi totiu: Senatus electione honoris conſortem atq, laboris decerneret, ſucceſfloremque deſignaret. guccedebat matrimonii felicitas, qua accepir Sueviam, unde facultatibus & potentia abundavit; nam deſpanſavit illi Pater Idam, He- 2.F. 16. rimanni Ducis Filiam. pulchritudinem& ſeum omni probita- te vincentem; quam cum illi Pater vinculo maritali conjunge: ret, modicum poſt inter vallum Soceri Ducatum& hæredita- tem Defuncti ili dedit. Non diu autem curæ fuit Luisol- pho fides& officium, quem offenderant ſecundæ Parentis cum Adelheide nuptiæ, teſtantibus Witechindo& Ditma- ro; ſcilicet quod vereretur, ne ſi ex ea ſuſcepiſſer prolem, ille ſpe regni excideret, prout etiam cum Othone II, qui ex illo matrimonio natus fuit, evenit. Hic ille ſecum ſtropham invenit, Patre inconſulto cum Friderico Archiepiſcopo in Germaniam exltalia revertit, eluſoque Patre locis, quæ ad Sal- feldum(ad Salam adhuc hodie oppidum celebre) pertinent, abditis, daloq, idoneis inſidias occultauit, notante Ditmaro Nec imperipicua eraat conſilia Filii, quam is ſoleant eſſe lu brica& fallacia conſpirantium ingenia. In ſuſpicionem quo- 12,p. 16. que venit partium Conradus Gener, quem neque vel ſua vir- tue, vel Regis ſingularis adfectus, ab horrenda iſta machina- cBis unga.“ Dna 1 4 1 1 8 4 1 4 4* * 1* 1 4 8* * E 4 5 8 8 6 3 1 tlone abſterruit. Conſilia bæc cæpta quando fuerint, er Neglnoni Appendice narrabimus. Diſ poſuerat Otho Ita- Uam ingredi, Adſubj ſeiendum regnum illudà Berengario ty. ibi ad ingreſſum ſuum fortiter ageretur, placere deſideran:, nihil tale qusd ſperaverat, peregit; ſed potin, inconſultum Tatrem offendens, totius inde rebellionis& diſcordiæ leminarium ſumſit. Poſtquam Otho rebus exanimi ſententia in Iralia compoſi- tis fecundas cum Adelheida celebraſſet nuptias Lkdoiphar Dux hac zgre ferenzunconſal to patre; Archiepiſcopo Friderit comite in Patriam revertitur, Scilicet, uri F rodoardus ad- dit, ato Regi filio ex moderna conjuge(Adelhaida) ferehatur eidem puero Rex regnum ſuum promittere, qued olim priu ſh aliam peteret, Liudolſo delegaverat,& magnate⸗ ſnor eidem promittere fideltt atem furejurunde fecerat. Eadem tempe⸗ ſtate Conradus in Italia relictus, ſuaſerat Berengario, ut ad Ochonem in Saxoniam iret, ſed nthil, uti apud Reginonis Continuatorem ſequitur, de his quæ voluit, obtinuit ſd ma. chinatione Heinrici Ducis fratris vix vita e patria indultai haliam Tediit; unde etiam Chnnradus Dux multum offenſut Adebira rkgis hdelitare defecit. Tunt Fridericus Arehiepi- Fopus&. Chunt adu: Dux amici falliſunt; num antea inimiti erant adinvicem. Tum conſpiraverunt,& quaſcunq; poter aut munitiones ſeu taſtella futuræ ſeditioni munitbant. Nee enim jam olum agebatur, qub tendebant, ſed aperta rebellioni: Fignamonſtrabant; quæ verha lunt in Continuarione Kegi- p. 78. nonis ad A953. Ad Regem inde Moguntiæ Paſcha cele- brantem Luidolphus& Chuntadus fatta ad eum humilitate venienter, nihil taltum ſe in eju⸗ contrarietate egiſſt dicebam, ſed ſi fenri chur frater ejur in Paſeba Ingelbeim veniretiillum ſe 2 d. eenp⸗che fae m⸗ebeten. Sed Tniehindus dorene gem licet ſceleris manifeſtè arguerentur, paruiſſe eoruus ſen- Ientiis in bmnibuslocorum tempeorumo unguftis: confortatun deinde smicorsm gentii;, proprie(Laxonum)peaſenthaine Ih uin0 umfu aut et tiendi tamo lum ſaple lLuid tisbon huhe nen!. 2 exere yrem retur radae abl Fiui 9 9] d ce vinarun ☛ alir cor *. htus u ſſeyyhi — krocantn — haict frte⸗ — Muln zi nuta ſuna = katen e = etetuht pad Negu — ohtinut lin )urrianan mulun = teritus an =wmuam iukug unmibmn ³ pertantie tum freiſſe pattam, quod coactus inire vonfeſſus eſt. Edittumg, eſt, inquit, Filio Generoq,, auttores ſceleris puniendas tradere, aut certè ſe publicos boſtes noſſe. Narrat denique, quid aqum ſit in Conventu univerſali Fridisleri, ſuper his cauſis diſcu- tiendis,& quomodo Rex exercitu hoſtes inſequens Mogun- tiam obſederit. Quo& frater Henrichus de Bavaria auxi- lium collaturus, uti Reginonis refert Appendix, advenit, lices ſibi plus incommodi, quam utilitatis conquiſterit: nam interim ͤnancielt A— tir Plund — duun imnu- inetpſtun Am vunnal Magnus. 65 Luidolfus Bavaros machinatione Arnoldi ab eo avertit,& Ra- tisbonam intromiſſus, omnes ejus ibi theſauro⸗ diripuit, ſuisq, rapiendos diſtribuit. Quæ ejus incommoda Rex ſuis præpo- nens Moguntiam obſidione abſolvit,& in Bavariam iter diri- ens Ratirbonam obſedit. Quæ inde geſta lunt ex witichin- do ſparſim collecta ut antea, proponemus. Bajoarii civile exercitu externog, fatigati, nam Ungaris egreſſis exercitu regali premuntur, coacti ſunt de pace tralare, factumq, eſt, ut pax da- retur,& locus eſſet apud Cinnam rationis dandæ,& reſponſionis reddendæ. Pontifex(Fridericus) cum Duce Chunrado, cum adoleſcev tem non poſſent inclinare, quatenus Patri ſubderetur, ejusq ſententiam ſecutus ſuſtineret, diſceſſerunt ab eo, Deo Re- giq ſe jungentes. Proxima nolte Liudulfus cum ſuis à Eege diſcedens urbem Reinesburg cum exer citu intravit. Quam cum iterum Rex obſideret arbani crebris præliis triti fame quogq, periclitari cæperunt. Occubuit quoque Arnulfus te- lis ante portam confoſſus. Interventu proinde Principum iterum Liudulfus cum ſociis urbe egreſſus, dum menſe integro! & dimidio obſideretur, pacem(inducias) obtinuit uſq; ad con- dictum diem, dum de his cauſis diſudicaretur, locuaq, conſilii a- pud Fridisleri notabatur. Exercitandi gratia venationem cùm ageret Rex in loco, qui dicitur Suveldum, filius patri nu- datis plantis proſternitur, intimà tatlus penitentiaà, oratione fle- bili patris primum. deinde omnium præſentium lacr;mas extor- quet. Filius ac Gener ingratiam ſuſcepti, quà& in finem uſi ſunt fideliter, Audimus quidem wiiichindum dicentem de gratia 66 b Otho ei in finem perſeverante, occurrit verò diverſa Diet. marirelatio de repetito crimine perfidiæ, quodque inſtide 43. F.3 I. malè Filius ſteterit, inde& ea quæ ſunt à Diermato recitata, wirichindi nunc verbis ſubjicere neceſfarium putamus; nam fide Dietmari gratiam hanc Patris, intercefſfione etiam Principum impetratã, non erubeſcebatFilius opinione citius ſpernere, utque ſanguinatia conſilia, quæ in ſinu tectè tecu- Buerant, fortius expromeret, longius abiit in Italiam ſtudio affectandi ſe elatiora, quæ mots interrupit cogitata ſeditioſa, relinquens exemplum filii, qui peſſimè vixiſſet; fie enim vi- xiſſe Dietmarus teſtatur, ejus tanquam Abſolonis Germanici deſcribens exitum his verbis: Luidulphus verò, Regis Filius, malorum depravatus conſilio, rurſum reſiſtit, patriaq;, ces ens!. taliam perrexit, ibiq; eum unum fermè annum 2ſſét,é II Idiſe- ptemb. præ dolore abit. Hujui corpus A ſodiis ejusdem Mogun- tiam delatum lugubriter in Ecoleſia Chriſii Martyris Albani ſepultum. De tam miſerabili famãâ Rex in expeditione, qua fuit adverſus Redarios ſupra modum turbatus, ylanxit Filium ut Dauid Abſolon. Aliter in Commentarios ſuos retulit exitum Wirichindus, quem ait patri ceſſiſſe, Italiamque cum amieis adiiſfe, at fidem ſervaret, anno autem vix verten- te diem extremum obiiſſe, atque ita toti Franc rum imperio ſuo vulnere uulnus durum reliquiſſe; Pattem verò ſatus pluri- mum laorymarum pro ſilii interitu fudiſſe. Sive obierit per- vecsè, ſive bene, triſti& acerbo caſu Patriq́ue luctuoſo, decel- ſit ſique ille diverſis vicibus Patrem fefellit, magnæ& gra- ves cauſæ, cut Filium& ſoclos ingtatiam reci pere non pollér, aderant aſt ſolicitior erat amor paternus, qui prævarlcatio- nes varias Filli modeſtè tegebat; quod etiam beneficium fi- lius, Ratisbonenfi in obſidione grandi fame preſſus, agno- verat, atque ſe tam irreverenter tamque temere Patrem of- fendiſſe ad animum revocaverat. Filius verò nimis per- fdus, ſi Dietmati conſtat hiſtoria, ac plus etiamn quàm de- ſultorius, fecit hoc non minus ſceleratè quàm frequenten, ſi pPpattem Pattem petlons ſas orn nus 3m erklell rentut ptecati (Cono alvolv ſatem willat Kuscui eraꝛia lirer h ddatis; noſteu expen males convt quan ixniſt zA tra cupiai neage preie terat. tiam⸗ nonac drlaa Py ktatar dunqt cete no lidenii anime, A.(nuteäe * Aktalam ue — Fitau ſeti —tzuc euld nis Getud r Negi nh rniähcem ler Plllug uudem Am — lanjri die peattum a V* Nanui Sn ios(uos tau , lala tem vit ſann nc nm in ſt„veroſuju ie odielt a uctuoſoti ⁴ magrrin ere donpa iptenuaid 2 benefcin Æ☛ preſtus nh. ete Latreo0 erd nimls .— tiam qoam — a ſegpenti Dan Magnus.. Patrem nimis blandum magis decepic. Mutayit fubinde petionam, menteque mobili vertit ſe in improbitatis diver- ſas formas. Modo enim pænitentiam ſimulans Patris ge- nua amplectitur; modò ad ingenium redit, mitisque Patris er facili venia metus exoleſcit. Cùm res in deſperato habe- rentur Ratisbonæ, urbe fame preſsà, viſus fuit Filius de- precari, Ditmaro quippe ſcribente, Luidolpbus cum Hugone 1.2. pa7. (Cunono lege, i. e. Cunrado) pænitentià duttus Patris pedibus advolvitur, de præteritis veniam,& de præſentibus ſupplex po- ſcut emendationem. De futuris quoq, cautelam ſpopondit. Re- miſſa fuit culpa, ſine mulctà, aberrantem Rex ſuorum devi- ſtus conſilio Principum ſuſcepit, commiſſaq;, remittens, ſuimet ratiam firmiter dedit. Vidimus, optime Cæſar, quam mol- jirer habueris Filium tuum rebellem, quà induſgentia tra- ctäris; ſed quod erat conſentaneum clementiæ tuæ(Cæſarem noſtrum compellamus verbis Nazarii ad Conſtantinum, experiebaris remedia meliora, ut quod leniri quam reſecari Paneg. Quin extorques animo tuo p. 182. malles, mitior medicina ſanaret. conveniendi ſtudium& concordiæ voluntatem ſi concordiam quàm veniam appellari fas eſt, quum qui poteſt vincere, optas ignoſeere. Et non dubito, quin hanc rationem cæleſtis pruden- tiatraduxerit, quod conjunctione ſuà hagrantiſſimas hominis cupiditate: vel extingueret potius, vel modicè temperaret. Ve- rè agebas Patrem, indulgentiſſime Imperator, veniam pænæ præferens; nec improbitas filii lenitatem tuam vincere po- terat. Pater, Seneca ai non accedet ad decretorium ſtylum. Terentius quoque in An- dria ait: S. Pre peccato magno paululum ſvpplicii ſatis eſt Patri. Ita tandem ex domeſticis eluctatus eſt malis Otho noſter, nunquam magis infelix, qum ubi humanitatem ſuam exer- cere non poſſet. Illud verò egregium in Othone, quod tam liberalis in ignoſcendo fuerir; nam per hæc etiam magnus animus oſtenditur. 0 t, niſimulta& magnæ injuriæ patien L.de clem. tiam devicerunt, niſiplus eſt quod timet, quam quod damnat, 14 5. 475 J.1.p. 14. p.78. 93 1.6 hran. P. 13. „. 4 8 O. Oiho 6 IV. BOLESLAUM, Bohemiæ Ducem, Spitignei filium ſecundo genitũ. A. 937 rebellantem domat,& A. 950ad obſequium reducit fidele. gi quod jam ſub manibus habemus, Bohemicum bellum ve- ro deſignetur penicillo, haut dubisè civiles inter ſeditiones teponendaum eſſer. Quin imòè hoctempore bellua illa mul- totum capitum, ſeditiones puta inteſtinas, exſurgere& no⸗ vam Cælaris coronam adlatrare cæpit. Quoin ſtatu Hen- rico imperante fuerit Bohemia, breviter ex w itichindo re- petemus. TPeftbac(in deſcribendo bello Slavonico antè occupatus fuerat) Pragam adiit(Henricus) cum omui exer- citu, Bobemoram urhem Regemq, ejus in deditianem accepit. Frater erat Balislaui, qui quandiu vixit, Imperatori fidelus& vrilis manſit. Igitur Rex Bobemias tributarias fagiens rever. ſus eſtin Saxoniam. Sigebertus annum notavit hnjus facti 930 Wenucetlaus Princeps Boemiæ à Rege Henrico in Praga urbe olhſeſſus ſe& urbem Regi dedit,& impoſit am Beëmid mual- tam tributi pecuniam ſolvit. Idem retulit Crantz ius 3. Sax. 7.p. 69„addens tum primùm factam fuiſſe Bohemiam Regi Romanorum Savonumq, Principi tributariam. Inde haberi poreſt qua fidelitate Boëmia Germanorum Imperio obſtri- a fuerit; quo itidem jure Imperator noſter ſcelerum Bo- leslai ultionem ſibi vindicaverit, quem Rex validaſmanu a dit ſuæq per amnia dutioni ſubjecit, dicente Coſma Pragenſi Diverlas aHläs caufas armis his attribuiſſe Auctores depre- henſum eſt„Nonnnllli frarricidium Boleslai puro pioque bello vindicandum fibi putaſſe Othonem exiſtimant, ne fru- ſtra gladium in inauguratione accepiſle videretur, Laudare hi poterant auctorem Sigebertum ad A. 938: Prenceps Boe- iud W enxetlaus, Vit ſanctus, à fratre ſuo Beislao acciditur. am bitiene 2u N derl lnta hari ad nen ſuj a ſaim nidmj 1 noR qaien Negin frauiit tegni 1lpo quel Chro tortR ratari loqu nuso¹ ibi F⸗ recent d Acen Ima— 8— Aeithä — icawdelm, i intet ſin — edellunlla = erlarzante Voin kant iüciu = Jnrodted, — cam umt uitianenan enutmiſui natfatin orniit iſöt — Heniauh =iam Damen Cunreih 1 i Dohemanl m. lateh n lmherud an ker(celeru) Nl 1 valiläna, mn: Coſmalag M Audotest eslai pulofi — criſticannnt a retut, lu i h — Fusun 0e = Bu 9 Magnus. 69 ambitione percipiendi principatus ſedutto, in cufus ultionem Rex Otho bellum Boidlao indixtt. Fequitut hæc Urſper- enſis. Cærerum witichindus rem ita geſtam enarrat: lu- terea(dum novus Rex Otho regni habenas capeſſeret) Bar- bari ad nouat res moliendat deſæ viunt percuſſiiq, Bolixlaf fra- trem ſuum virum Chriſtianum,& ut ferunt, De: culturâ reli- gioſiſimum, tim en: g, ſibi vicinum ſub regulum,&o quod paruiſ- ſet imperiis Saxonum, indixit ei bellum. Qui m̃iſit in SFaxo- niam ad expoſtulanda ſibi auxilta. Rem acu tangit Conti- nuator Reginonis, niſi quodin finem belli hæc rejecit, in- quiens: Fadem anno(2 0) Bobemorum princep⸗ Bol laus Regirebedar. Scilicet ſibi perluaſerat eodem modo, quo fratricegnum, nontam ex odiò Chriſtianæ religionls quamn regnt cugidita, teexecrabili ſcelere eripuerat, Saxonum excu- ii poſſe jugam. Notata præterea digna ſunt, ſi modò vers, quæ Procopius Lupacius annotavit ad A. 96 3 ex Hagecio. Ephem 4 Chron. p. 1. an. 96 3: Boleslavus Dux ab Othone E. N. l. Impera. Boezs. ¹* sore Ratisbonam citatur, uti præſens ibi compareat, ſaq, Impe- ratoris heneficiarium profite atur quod cum iſte neglexiſſet, bel- lo, quo poſtea Cæſar Ducem Boëmia, uti edicto Imperatorio mi- nus obſequentem, perſequebatur, occaſionem prabuit. Primò Mart. ibi Saxones, ut inquit Crant zius. vi etores viſi ſunte deinde pro 3.54x.14. recenti uictoria ſecurius& ineonſideratius agentes, repentina p. 72* incurſione omnes ab hoſte ſunt occiſi. Ei perſeveraui: deinde aſſiduum bellum usgq, ad decimum quintum Regi- annum. Pro- lixius hoe bellum deferipſit w irichindus, ex quo pauea de- ſumemus. Cum auxilia Othonis implorata narraſſet, in- quit: Mittitur autem Aſic cum legione Merſaburiorum& 1.2.p. 15. Yalida manu Haſſiganorum, additur, ei exercitus T huringo- rum. HBolilaf audiens de exercitu Saxonico,& quia Saxo- nes ſeorſum, ès ſeorſum Thuringi irent contra ſe,d viſis& ipſe ſociis, ſreuti erat acerrimus conſilio, utriq, exercitui occurrere di- ſpoſuit. At Thuringi ut hoſtes improviss ſibi occurſitare vi- derunt, fugs periculum devitaverunt. Aſic autem cum Sa- xonibus 1 3 Reg. p. 77- 70 vonibus Gcateris au viliariis uthid cundtatus in haſtes ruit ma- ximamq partem exs eis armis fudit, cæteros fugere compulit, vi- ſtorq, ad caſtra reverſus eſt. Et cum gnoraſſet de exercitu, qui inſi cutus fuerat Thuringon, minus cautè uſus eſt victcria perpetrata. Bollaf autem videns exer citum noſtrum aiſper- ſum, ſuper improviſos ac recent: victoria ſecuros ſu bito irruit,& dacem cum omni noſtro exercitu dele vit. Otho autem audi- to hajusmodi nuncio minimè turbatur; ſed placuit novs Regi no vum principem militiæ conſtituere; elegit, ad hoc oficium pirum nobilem& induſtrium, nomine Herimannum. Qui cum eſſet an prima acie, nam metuens invidiam ſimulata infirmita- te amoverat ſe ab exercitu, in inrroitu regionis in hoſtium pu⸗ gnamiincidit, eosq, fortiter vicit. Qux poſtmodum acta ſint, memoriæ tradita non ſuns, ut colligere hinc liceat, non adeò v 3 4 2. curæ fuiſſe bellum hoc Bohemicum Imperatori, aut quoda- liò avocaretur maſoribus periculis, aut quod per Duces res memoratu dignæ non fuiſſent confectæ. Tamen idemau- Cor tradit cum(Orho) moraretur iu campis ſilveſtribus, ve- nationem agens, obſides Bolialavi vidimus, quos populo Rex præſentari juſſit, ſatis ſuper eus latatus. Quod de morte Re- giaæ annum annotavit, deprehendimus A.247 hæc conti- giſle. Firma verò diu non ſtetit hæc pacificatio; nam A. Cont. l. 2. 950 Rex, pergit W itichindus, proficiſcitur in militiam contra Boliç lavum Regem Bohemorum,& cum capienda eſſet urbs, dem& quæ nuncupatur Nova,(Praidem Frodoardus habet) in qus Sigeber, clauſus obſidebatur Bolidò lavi filius, prudenti Rex conſilio dire- tus p. 582 mit præliũ, ne miles in rapiendis hoſtium ſpoliis aliquod pericu- 1. 3.. 24. lum incideret. Conſidtratà itaq, virtute Regis, ac innumtra multitudine exeroitus, Bolidlaf urbe egreſſus maluit tantæ maje- Nati ſubjici, quàm ultimam perniciem pati; ſubg, ſignis ſtans;& Regem audien:, reſponſaq redaens, veniam tandem promeruit. Inde plen victorid glorioſus factus Rex Saxoniam regreſſus eſt, Qux conditiones pacis fuerint, aliquo modo ex Reginonis Appendice haurire licet, dum inquit: ſuæ per omaxa ditions ſubae- qulde euntil rebus. quidte comm Wldeba pacat: Duxe ut Pni mia(o dit nun fumt, iignita Umaer metul Dohro rumqt tatufll name hur hi⸗ Enta dueli lnn acjeääu aulat uag otianrcut per Däet lamen icern / I ſlveßhnun uu xpudl — dd de morte 94 keen = ſicario un. — miltieman pimdatſtim = lus dadelſun Rer euſtun a alizausen Au, atinm — aluit tanens =lh ſguͦſa⸗ naem nman ian regnſti o er Regite —"r un⸗. 7 Magnus. 71 ſubdebat;& ex witlchindo Exeo Regifidelis ſervu:& urilis I. 2.p.6. yermanſit. Ditmarus addit: devictus fratri ſuimer Heurico, 1.2. p. 15⸗ Bavariorum Duci, ad ſervandum traditus eſti. Conditiones 2. Orig. pacis ſic memorat Fabritius, ut i. idem Chriſtianam Dux am- Sax- plectatur& colat; 2 ut commiſſi fratricidil pænitentiam, le- gibus Eccleſiaſticis præſcriptam, agat; 3ut exules Chtiltia- nos omnes revocer,& erepta facra fortunasque reſtituat; 4. ur tributum aliquot annorum viretentum Imperio ſtarim folvat; z. ut in nomen Cælatis more aliorum Germaniæ Principum juret. Sic ergò ſubactà actriumphatà Bohemia, ui belli diu urni finis fuit& exitus felix, Bolislaus Regi re- conciliatus fidelis in finem usq permanſit, Crantzio teſte, queis 3. Sax. 4. rebus lætus Otho belli, quod hactenus protractum fuerat ad p.72. quintum decimum uſque annum, difficultates pacisque commoda Regni ſui fidelibus retulit, cunctis gratulantibus; videbat quippe unusquisque, quantæ vires cum Bohemia Dux Boleslaus deinceps fdusimperio ac conſtans permanfſit, ut Principem Regno Germanico devotum par erat, ipſaq́; Bobe- mia(quæ lꝝ σισι eſt Goldaſti) Imperio noſtro incorporata tæ- Juerit, cui excellentiſſimus Officii Septem viralis& Elecloriæ dignitatis honos tribueretur. Ita bellum fratris cæde turpiſ- ſima enatum, felicius quàm forfan ſcelus horribile pro- meruiſſet, finem accepit. Attamen matrem Boleslai hujus Dobronuciam,(Drahomiram alias) mulierem impiam ſcele- rumque omnium& flagitiorum patronem, cujus etiam hor- xatu filius rebellavit, tandem non deſeruit pede pæna claudo, pacata Regisque ſocietare Germaniæ eſſent adductæ, nam z. de Bob⸗ pit nobile ejus membrum cenſeri, ut non multò poſt digna habita, eg. 126 nam eam jatis ſuis trahentibus, ultionemꝗ, parricidii exigenti- hus hiatu terra apud arcem Pragenſem abſorpram fuiſſe tefert Pneas Sylvius. Denique& illud ſcitu dignum eſt, refert- hiſt. Ro- que Limnæus, olim Ducatus Bohemiæ inſignia fuiſſe Aqui- hem. c. iy- P⸗ ꝙ lam nigram in campo rubro: huic poſtea ab Othone I. Imp. p. 35. adjectum faiſſe ahenum flammeum in ſignum Archidapife- 7.P.. 3. 6. 1iæ, 8.v. 79. 4 3 1 4 8 3 4 ½ 2 1 4 8 . 4 f 4 1 „ 1 1 — 8 8* 7. 8 — 1 4* ʃ 1 3— 8 11en 1 4 1 4 4 3 I — 1 4 4 3* 3 4 1 4 4 1 1 1 3 7²2 Otho riæ, quam Bolislaus Ptimus Dux in C aria lmperiali lolennl obivit, quo de agit Goldaſtus de Regn. Bohom.. 3..1 4.2.33 9, 391. Forſan Bohemus poſt mortem Eberhardi ipſi in off- cjo lucceſſit, hic enim Dapiferi munere functus dicitur in inauguratione Orhonis. Verùm de errore hoc videatut Dn. Boecletusin Otbone p. 28 3. Neque de aheno illo alii volu. dde oneneſre elle ſgaum Dapiferi, quod coquinis magis debeatur(vid. Dn. Limn. in Addit. Tom. 4. d.I.) quàm Regi. bus, quo nimirum titulo illos jam tum claruiſſe ex Witi. chindo& Frodoardo coll⸗git Merbomius in not. ad W itich. 70. Wenceslao in Comitis v oimat x(unde ſub Henricol. 7. Annal. hæc acta fuiſſe corrigit Brunnerus) regium decus oblatum SB*f p. fuille ſcribit Dubtavius, quo ramenille uti noluit, tamethab 32. zliis eo nomine ſalataretur. Qux alias à credula antiquita- Hiſt. Boh. te immodico ſtudio congeruntur de miraculis, quibus nobi- 1. †ol. 32. litata fuetit w enceslai memoria, ea ejusmodi ſunt, ut ex pia devotionis ſpecie fuerint conficta, quorum claritate inqui- unt permotum Boleslaum, ut Chriſto ſe addierit,& qui. dem tanta copſtantia, ut cum Polonorum Princeps Aieſca filiam Drahomiram ſibi peteret uxorem dari, non ante adòi- * xerit, quàm fierer ille Chriſtianus. V. SLAVORUM gentem immitem ad mitiora inſtituta Chriſtianifmi deducit, victisque tributa impo- nit. Inclinatum acciſis hoſtium viribus contra Slavos bellum te liquerat Henricus Othoni, non tamen prorſus confectum. V Nullas enim excutiendi novi jugi, nullas religionis, ad quac armis coacti erant, abjiciendæ, veterisque revocandæ oces- Peucer. 4. ſiones neglexerunt. Relictum hoc àPatre bellum Imperatot Cbron. noſter magis Ducum, ſen, qui oppoſiti hac de cauſa fuerunt Fol. 120,4. MMat. Alacch detut. arappe contin Wiiic ze Sal Nul ſer Öe üt,( hcel haril Saxo uag b4 mori luma poſpe Glal 10ni Aul ynn ftruii fontu glell leii ſtſ men hæc ter enal vert alo 2 azit 44) daun A claroile aſ mtai — im(ecush lcidoluitm. actegudutg culs gudur amodi ſum. n tum chra e adluei, u riaces Aurhnonn arm imm =Chriſtin nidutain — in Cleyosbebe ptotſubcmi u teligiora — cque tervent' tre bellonlo hac ad- Magnus. 7 Marchionum operà quàm proprià expedirione geſſiſſe vi- detur. Initium ſub Othone haut facile explicati poterit, ut appareat firmam nunquam cum Slavis ſteiiſſe pacem,& continud, ſi non cum armis ſaltem animis, odium exercuiſſe. Vitichindus jam inde lub motibus Henrici fratris queritur J. z. p. 19⸗ de Saxonum laboribus cùm circum circa vicinis gentibus. Multos quippe, inquit, illis diebus Saxones patiebantur ho- ſtes Sclavos ab oriente,(inter quos Bohemi) Francos Ameri- die,(Everhardum puta) Lotharios ab occidente,(Giſelbertus hiceſt) ab Aquilone Danos, itemq́, Sclavos, proptereaq Bar- bari longum trahebant certamen. Cedere tamen coacti ſunt Saxonum invincibili virtuti& potenti fortunæ, atramen ne- quaquam meriti, qui poſteritati odiosà ſervitutis appellatio- ne, ſi verum fateamur, tradantut, cum iple W itichindus me- moriæ hujus genris magnificum ſanè marmor poſuerit. Bel- lum, ait, quam pacem elegerunt, omnem miſeriam caræ libertati poſtponentes. Eſt namꝗ; hujuscemodi geuus bominum durum &laboris patiens, victu leviſſimo aſſuetum,& qupd noſtris(Sa- xonibus) gravi oneri eſſe ſolet, Sclavi pro quãdam voluptate de- ducunt. Tranſeunt ſanè dies plurimi, his(Sax:) pro gloriã ₰ pro magno latoq imperio, illis(Sclav:) pro libertate ac ultima ſarvitute variè certantibus. Nihil illis itaque præter fallacis fortunæ adfectum defuiſſe indicat. Sed Othonis geſta ag- greſſuri præmonemus Witichindi ſtylo ferè nos omnia de- ſcripturos eſſe, cum apud alios auctores plerumque altum ſit ſilentium his de rebus. Neque etiam Helmoldus, qui ta- men provinciam hanc ſe ſuſcepiſſe in præfatione teſtatur, in hæc tempora adſcendit, niſi càm ex Adamo caput unum& al- terum exſcribit. Cum itaque w itichindus Henrici turbis A.. enarrandis inſudaret, adjungit hæc ſequentia: Barbari, ita ſe verba habent auctoris, labore noſtro elati nuſquam ab incen- dio, cæde ac depopulatione vacabant, Geronemqꝗ quem ſibi Kex prafecerat(poſt mortem nim. Sigefridi) cum dolo perimere sogitant. Ipſe dolum dolo præoscupans, convivio claro delibn- X tos ac noste exſtinxit. p 21. 9444 p.z0. 74 ros ac vino ſepulto: ͤͤͤͤ Otho ad triginta ferè principum barbarorum una Sed cum non ſufficeret contra omnes nationes barharorum(eo quippe tempore Abotriti rebelaverunt, G ceſo ſo exeroitu noftro, ducem ipſum nomine Haicam extinxerunt) ab ipſo R P. ſapius duttus exer citus eo² leſit,& in multis afflixit. Fuit qui am autem Sclavus à Rege Henrico relictus, qui jure entis paterna ſucoeſſione, dominus eſſet eorum, qui dicuntur He- veldi, dictus Tugumir. Hio pecunia multa captus,& maſori promilſione perſuaſut, profeſſus eſt ſe prodere regionem. nde quaſi occultè elapſus: venit in urbem, quæ dicitur Brennaburgid populo agnitus,&ut dominus ſuſceptus, in bre vi, quæ promiſit, imple vit znam nepotem ſuum, qui ex omni hus principi bus gen- tis ſupererat, ad ſe invitans, dolo captum interfecit, ur hemq; cum regione ditioni Regis tradidit. Quo fatto omnes harbara nati ones usq, in Oderam fiuvium ſimils modo tributis regalihun ſe ſubjugarunt. Verùm mox aliam cubuiſſe narrar, adeò ut Regis auxi! fgerit; cujus tametſt exitum nontra ſos fuiſle hoſtes, nam& Marchio Gero bella in Bojariage- tempeſtatem Geroniin- ium implorare coactus dat, verifimile eſt re preſ⸗ ſto contra Ludolfaminterfult. Quo eonfecto, eodem a nno Sclavi, qui dicuntur Uchri, Gerone cum magna gloria devili, cum ei præſidio eſſer Duæ Cunradus à Rege miſſus. Præda in- 4 de ingens dutta; Saxoniæ ætitia magna exorba. Cunradi auxi- 4.955: lia fortan intelligit Sigebertus, cum inquit: A Bajoariis con- ara Sclavos proſpere pugnatur. Int erceſſit tum nobilis illa victoria contra HIngaros, quo omnes Im peratoris copiæ col- lectæ fuère, tan um impetum repreſſuræ. Dum verò ea ge- 2.3 p. 29. runtur in Bojaria, pergit Witichindus, variè pugnatum eſtia 7.. 2... 1 præaſide Thiaderico adverſus Barbaros; nam victor prius cùm teverteretur, in loco præcluſo eum Sclavi adorti àtergo in fugam conjecerunt. Vicmannus quoque Saxo jundto ſibi Ecberto arma ſumit contra Imperatorem. Induſtria autem Du- sis Herimanni(Billingi) facile eo⸗ oppreſſit. trans Albiamq, coegit. lli Verò cm ſe ſenſiſſent Duci reſiſtere non poſſ, ſocia- verun!? onunt Daci Wmon 37 1 uon 8 lade coof . thit aml gelu gwar Katei darii Cum tectim Vicer fnij impe natij tum reet lum gent enpe dip mus V — halarnn umner natin AWerunt mextinhe b Axen yn multufi eud 4, gin ju diemu — 2p tutonn onem. ha ar Zyrenuha a vn 14— vnryian — rfecu„ un 4 omntr he 7 n rihatu rnu t atem etou er plonate coi 1 mleekten 6 1o ia hofaig d eddo tuaeme ò nu glni 1 9= lus. Ja 14. Cannie A Zcjavun „ dam nabh 1 ztotiscohen = Num ſetdu, 1☛☛ id pumun — victot pi 4 Jadottiateg (=: Sno e 52 Kluſruuunn au Rls re nn aſi 1 Magnus. 55 verunt ſchi duos ſubregulos Barbarorum. Reglonem quoque Ducis ingreſſi urhem quandam in dedirionem acceperunt, immaniter cuncta trucidantes. Quod ſcelus Imperator ulci- ſcig ſtiens, vittoriã Ham de Ungaris parta, regiones barbarorum hoſtiliter intravit. Rebelles hoſtes judicati; Sclavi magna pugna deleti fuère; caput ſubreguli in campo poſitum cirtad, illud ſeptuaginta captivorum capite cæſi. Hoc modo bellum illud confectum fuiſſet, niſi wigmannus, qui ex Gallià, quò confugerat, redux, demum ſeſe immiſcuiſſet Sclavorum gen- ti. His vero ab Hermanno devictis ad Orientales traaſit, p. 31. egitq, cum Sclavis qui dicuntur Vuloini, quomodo Miſicam, p. 33. amicum Imperatoris, Poloniæ Ducem, quem Gero antè ſube- gerat, uti Ditmarus refert, bello laceſſerent. Verùm miſer w i. 1.2. p. 18. gmannus in fugam conjectus periit. Hæc geſta faere Cæ. G 22. ſare in ltalià belligerante; quo itidem tempore pax cum Re- dariis facta& celebri Conventu principum confirmata fait. 5.z34 Cum pace hac finit Witichindus. Adjiciemus jam Adami A teſtimoniam, quod tantà diligentià hiſtorici per manus in-I. 2. c.3. vicem aliis tradiderunt ex hoc ſublatum. Ferunt, inquit, fortiſſimum Regem Othonem univerſos Slavorum populos, ſuo imperio ſubjeciſſe; quosg, Pater ejus unõ grandi prælio domue- rat, ipſe Otho tanto deinceps Dei adjutorio conſtrinxit, ut tribu- tum& Chriſtianitatem pro vita ſimul& patria libenter offer- rent victori. Tantum de Sclavis; quo nos deduxerat bel- lum Bohemicum, ſecutos vicinam regionem, cognatam gentem, præſertim cum ferè iisdem temporibus Saxonum experirentur ceu Dominorum caſtigationem. Iter jam ſi re- &à perſequamur via, in Daniam nos delatos mox conſpicie- VI. HARALDO, Daniæ Rege, felici- aer victo Chriſtianiſmum in regno propagat, inque memoriam victo- 2 ria — ñꝗůn———õ—ÿõ³½ ᷓ————ÿ——————— ñꝗqu———— ——————— 5— ⸗etüy— ͤ“— —— 3 3 9 S —— 4 3 — 3 —— —— 75 Ocho .. 1 8 4 riæ mare, quod Danos à Nordman- nat ooſ1. 68. 8 un nis dirimit, Ottenſunt vocatur. MMba 3 Mirari ſanè liceat Danos, quorum atma diverſis antiqui ævi al temporibus non ſolum magna felicitate vicinas ac eodem m æquore incluſas gentes, Anglorum quoque disjunctum re- 4 ſ0 b aum lubigere, ſed etiam Galliam adeòque Francorum re- ijſ gnum ſibi promittere non dubitavère, in Caxonià tamen for- ve . titer& feliciter repreſſos fuiſſe, quos tamen iis in locis nulla nr 3 re, niſi, quod de alio latere Germaniæ Cornelius, fortè mu- de tuo metu, diſtingui videmus. Ab antiquiſſimis ſanè tem- . poribus Danorum Saxonumque mutua bella varias que diſ- b den Boray. ſenſiones& certamina repetere licerer. Notanda quoque d 5, ofor. quæ Aventinus retulit veritati certè perconſentanea: Sazo-. pal b 4u. pr. p. nes Cimbrorum Teutonumq, ſabolem eſſe reperio; habitarunt aà h 358. cervicem peuinſulæ Cimbricæ; pulſos à Danis eſſe volunt, ad nn öͤ Albisq, haſtia utring. Suo tempote de origine à Danis re. 6 1 8 9 2 petenda, fuiſſe Saxonibus opinionem ſcribit Witichindus, b a H.i.pr. P.. arbitrantibus de Danis Nortmannisg, originem duxiſſe Sarc h ner. Proinde neque opus erat fabulam illam de Macedo- p b num germine credere, quod ſibi probè cognitum diceret, au 3(in quo Annales Francorum conſentiunt) Saxones his regio- uune h. vibus navibus advedlos,& loco primum applicuiſſe, qui nuq bo- isg Aie nuncupatur Hadolaun; noſtro verò tempore audit mini- 1 ma inflexione Hadelia, vulgò Hadeler⸗Landt. Keu itaque vo- 4 9 b luntario motu hæc colonia emigravit, ſen depulſa majorivi, b nu in vicinia tamen ſedes iterum figere voluit. Nec meridialem ſpee . Albis ripam tantum ſibi acquiſivit, ſed in ſeprentrionem di- 9 tiones quoque eorum latè perſpiciuntur, Loquitur id ewi⸗ ma gratio altera Saxonum ex Anglia Jutiæ terra in Britanniean ua Inſi ulam, q uam migrationem, quasque ſedes Saxonicæ gen- Nun tis priſcas, nec non primævæ& veteris Saxoniæ limites, in 1 b dagat Paulus Cypræus, Sles Wicenſis, Diſſert. de origine, no- ſabis mine, priſcis ſedibus, moribus, rebu geſtis& migrationibus Saro-— num V Norim 8 Vocatu — iivetlauin ¹icims ae 8 — de disjanam lue Ptaneymn daxoni tma —tn isinlbn — tmelius, innd jalſlimis laen Hella vaianat = Nonntkacu onſentaner l. — erisz halinn — nus eſe uum rigige Dah. idit Viiidut vinem turſſ 46 —— 3 — 2 illam de ue cognitum iir —1) Jaranttun dlicui ſaaiuj mpore zulin Andt. Leviugu — gepald um E. Necmettir A leptevriite „Loqptulite Derra in Niam — des Sasoria — roniæ lmle Jüſtrt dmſun enpuims, Magaus. 77 num& Cimbrorum, Hafniæ edita, meritò dicam ſcribens il- lis, qui Saxones affectata quadam ambitione, aut ex Aſiatico bello Alexandri, aut ex Scythia, derivant. Si verò nullæ an- tea inimicitiæ fuêre, jam in aperta& perpetua inſurrexerunt odia. Tanto igitur feliciores Tranſalbianis, uti nuncupa- tos jam dicemus, cæteri in Germaniam progreſſi, quod hi vicinos ſuos ſedibus ejicere, cuncta occupare, alios laceſſere, ipſi ſecuri& metuendi; illi verò concatenato labore cum Da- nis ſive Nordmannis confligere, nunquam pace m fidam, ſemper arma, non ad ſuam prædam, ſed hoſtium nutum co- lere coacti fuerint. Annales etiam Francorum teſtes habe- mus. Subacta verò ſper Carolum M. tota Saxonum re- glone, quaſi traditam cum terra accepit Imperator conten- tionem cum Danorum Regibus. Quinimoè, uti Eginhatdi ipſa lunt verba, Rex Godefridus adeò vana ſpe inflatus erat, p.7- ut totius ſibi Germaniæa promitteret poteſtatem; Friſiam quogq;, & SFaxoniam haut aliter atq; ſuas pravincia:? hfimabat. Ve- rùm bello Saxonico limires Saxonum jacturam aliquam fe- eiſſe videntur; omnes, qui trans Albim& in R ihmuodi habi- Annal. a. tabant,[Eginhatdus decem millia numerat) Saxones cum mu- 804. p. lieribus& infantibus tranſtulit in Franciam,& pagos Tran-34. ſalbianos Abotritis dedit. Itaque Sclavieo tempore Saxo- num poſſeſſiones invaſerunt, quanquam redeundi libertas jis poſt ſeptennium conceſſa fuerit. Extat Privilegium a- pud Lindenbrogium, cujus verba nonnulla referemus. Poſt- quam terram Tranſalbianorum, laxata captivitate, quam, ob multam perfidiam in ipſis Chriſtianitatis initiis patratam, per ſeptennium paſſi ſunt, ue locus ille à barbaris invaderetur, E ke- berto comiti reſtituere præceperat&c. Poſtmodum verò captivis opratam ad patriam undiq, confluentibus, eandem parochiam cuidam presbytero Heridag nomine ſpecialiter commendavit. Num hiomnia receperint& vacuata repleverint, incertum eſt. Sanè quæ deſeriptio apud Adamum eſt Saxoniæ Tran- ſalbiane, cum antiquis terminis non convenire videtur. Di- K z viſa — 2 ſſſſſſſſ 4 5 6 *“ 1 * 54 4 4* 4 5 viſa verò fuit Saxonia in tres partes; Auftriacam, Nordmav: .„. 8„ c. lI. Annal nam, Veſtriacam, uti inquir Aventinus. Vulgoô dicunt. Gofor. Oſtfahlen/ die dordtluyde/ Weſtfalen. Nordmannorum vero (quo nomine alias aut Dani veniunt, aut omnes in unum Septentrionales populi) ſive, uti alii legunt Nordalbingotum 7.2. c. 8. aut Tranſalbianorum uti Adamus haber, Saxonum populi 4 8 6 ö 8 8* 8 8 ½ 4 †. * * 4 3 7 3 8. 68 4 4 41 4 0 * rig. 3 3 1 Ham- 3 4 * 1. 4 urg. p. “ 1 8 1 1 44 1 4 3 4 8 a 6 2 7. . 5 4*.2·, 9. 1 4 8 4 3 . t 1 8⁵ 84. * 4 4 111 3„ 6 8 4 5 öͤ 4 6 4„ ö 1 8 12 1 3 4 H 41 8 4 41 1 5* 6 6 3 * ö 4 8 8 A 1 1 1** 1 ſunt tres Primi ad Oceanaum ſunt Thiedmarſi(Lambecius legit, Thiatmargoi)& eorum E&ccleſia mater in Milinden (Lamb. Mildinthorp.) Secundl Olcetæ(Holſati) aucti a ſylvis, quas accolunt, eos&tiriha(&turia, Lam bec.) flumen interfluit; Eccleſia Scanefeld[Lamb. Schonenfeld.) Tertii& nobiliore⸗ Sturmarii dicuntur, eo quod ſe ditionibus ea gens frequens agi. tur- Inter quos Metropolis Hamburg caput extollit. Hæc Adamus; quem meritò Doctiſſimus Lambecius corripit, quod Stormaras à ſeditionibus nomen traxiſſe opinetur, cum Störæ fluvio illud debeant. Limitum verò exactiſſi- mam, prout à Carolo M4.& cæteris Imperatoribus conſtitu- tum fuir, deſcriptionem qui legere deſiderat eundem Ada- mum adeat. Forma Reipublicæ in Nordalbingia eadem certè fuit, quæ cæterorum Saxonum ante Carolina tempora, nimirum adminiſtratio rerum apud Senatum ſive primores & ſimul populum; nam Albionem witekindi fratrem non alio modo fuiſſe horum populorum Ducem, quàm qui bele peracto, uti Witichindus hiſtoricus Saxoniæ vetuſtiſſimus. inquit, æquo jure ac propria poteſtate contenti vivebant, ſolidè ſatis demonſtravit modò laudatus Lambecius. Hic etiam videndus de iis, qui Legari hujus Provinciæ fuerunt poſt Carolum ad Othonis tempora,& quando Hermannus Bil- ling iis aliisque præfectus fuit ditionibus. Pauca hæcce de Faxoniæ parte Septentrionali interierta, æquo confidimus animo lector accipiet; tametſi neceflaria poterat oſtendi cauſa, belli nempe Danici hinc enata ſemina& primordia. Hujus jam enarratione ſub Othone 4. nos accingimus. Au- Korem ferè ſolum quem habemus damum, ſæpius jam b lauda⸗ ſaodatö rem he umnuf niſuh hallo co husleg vonum Gcendi 1 faunnn iem Vor Kori⸗ Helo zemd nlt) exO quag jan 46D Mnnj adlu nam huti lanet quit lur! Re Voc: tene keyr, ad 7 74 ſ5 mari wari E ajaae 1, Sfumtaim 4 u 91. = en fezun 4 texuln 1 becicg con, d aulle oyie m perd eui n moribas ca at eunden, „ B albinguet = arolinanmy Smllfepim 9= ndi fraren. 2.= a, qwingquk 4 Sie vetotiiiu 1,²— i vivehan 1BMius. Hd 1,— icie koetorn 1Æ☛ Hermanoa Paucaden agno canüin —2 hotetu dht taaa& plinul accingimu Bwm,Ena M Magnus. 79 laudatum Sremenſem, Canonicum, ſeculi undecimi ſcripro- rem, hæc recitantem audiemus. Inquit:Otho Reæ, poſtquam omnia ferme regna, qui poſt mortem Caroli defecerant, ſuo impe- rio ſabjugarat, in Danos arma corripuit, quos antea Pater ejus bello compreſſit. Enimverò tunc rehellare moliti, apud Heda- hat legato: Othonis cum Marchione trucidarunt, omnem Sa- wnum c loniam funditus extinguentes. Ad quam rem ulci- ſcendam, Rex cum exercitu ſtatim invaſit Daniam, transgreſ- fusq, terminos Danorum, apud Sliaſvigh elim poſitos,ferro&́- ięne vaſtavit totam Regionem, usq, ad mart noviſſimum, quod Wordamannos à Danis dirimit,& usg, in praſentem diem a vi- ctoria Regis Otteſund dicitur. Approbat teſtimonium hoc Helmoluus 1. Chron. Sclav. 9. p. 10, qui itidem. us, in præſen- tem diem, quo ſeripſit, àvictorià Regis Orreſundt dictum re- tulit; atque hanc memoriam rerum cum victoriã geſtarum ex Ochonis nomine freto Ottenſundt remanſiſſe Crantzius quoque, cum Daniam deſcribit, admittit, cujns verba: Regnis 4 Dan. jam morte Regum(Henrici& Gormonis) alteratis pertaſum 19:p. 8a, aſt Damiæ populo Teutonicum jugum ſuſtinere. lgitur congreſ- ſi populi Præſidem ſuum oppreſſere. Quam k em Otho Rex adhue Germaniæ vindicaturus magno exercitu duxit in Da- niam, ej us præcipuam partem Jutiam oppugnans,& vaſtationi- bus implens usg, ad extremam ejus in ᷣqutlonem partem. Inde lanceam in vicinum mare jaculatus æternum mari nomen reli- quit, ut Othonis ſinus usq, bodie vocitetur, Othoniaque dica- tur inſula non longingua. Tam celebris genti fuit Germanics Regis victoria. Quem hici Præſidem dicit, Marchionem vocat 3. Saxon. 25. p. 7⁷. quem contrucidatum cum omni quod tenebat militum praæſidio dixit, idq́ue ulturus Otho hoſticam terram ferrogigne omnia pervaſtat, prædabundus incedens usq, ad continentis terre noviſſima, ad mare, quod modico diſtrimi- ne jutiam Nor Wagiamq; interſecat,& inde converſus in latu⸗ waris Germanici ad Orientem, miſta, ut aiunt Dani, lanced in mari Othonis fauces, h. e. Ottenſundt, mari nomen indidit. Hane 1.2.(. 3. — — — ꝗ—— “ 80 Otho Hanctraditionem, quam à Danis acceptam retulit Crau- zius, Niemius admittit, ulteriusque progreditur affirmans 6. Nemor gœocleſtam Othontenſem ab Othone conſtitutam fuiſſe. Eo us- 33 p. 4 82. que non perveniſſe Regem Joanne- AMeurſius, Hiſtorio- W taphus KRegius, fcripſit„& Ochoniam urbem ab Othino fullle conditam mauftò ante narum Orhonem ex Danicis Hiſt. Annalibns ait conſtare, quibus qua ſit habenda fides,& qua Dan. I3. fide ſcripſerit Saxo Danus, perſtrinxit Dn. Conringius defn. p. 48. Imp. c. 14.· p. 199,& quomodo Dania in obſequio Imperiiali⸗ quando fuerit, multis idem Conringius c. 14. p. 196.& ſeqq. firmavit, poſt quem nuperimè id docuit Auctor Juris p.. publici Europæi de Daniæ regni ſtatu Epiſtola prima, An. 1659. 1 edita ubi inquit: Enimverò non ſemper libera, ſed quondam Imperio Romano Germanico ſubfecta fuit Dania, adeò ut toto Othonum tempore Cæſaribus fidelitatem& homagium preſſi- terit. Danos tamen hæc non agnoſcere non tam ex Saxo- nis hiſtoria de bello hoc Othonis videre eſt, quàm ex Otho- nis Kraghe, Nobilis Dani, Diſſertatione Selecl. jur. Quæſſt. ad ⁊ Weſenb. lub præſidio Dn. D. Taboris habita, cujus vetbali. Tom. 5.. mnæus in Additionibus ad I. P. retulit, Majori jucunditate 1.c. 9,n, lectorem afficiemus, ſi propagationem religionis oſtenderi- 27. mus. Non poterat ex bello Danico potior eſſe& lætior triumphus, quam triumphata ſuperſtitione, immiſſa enim terris nova lux Evangelii ejectis tenebris, pulfa impietas, Chriſtianiſmus introductus Chriſtoque nomen datum. Piie us miranda Danorum pietas quàm ſuſpicienda Othonis magnanimitas. Plus vicit victus, quàm Victor. Itrisq;, vi- riliter certantibus, ait Adamus Bremenſis, Faxones vidioria potiti ſunt; Dani victi ad naves ceſſerunt, tandemq, conditioni⸗ bus ad pacem inclinatis Haraldus Othoni ſubjicitur,& ab es regnum ſuſcipiens Chriſtianitatem in Dania recipere ſpopen- dit. Nec mora, haptiatus eſi ipſe Haraldus cum uxore Gun- dla,& filio parvulo, quem Reæ noſter Aſacro fonte ſuſceptum Suenotto vocavit. Ipſa illa verba Helmoldus habet. huue G 8& fortls Klon lantiat wiece cente, tunmſu tertam autu ranq pnais auten nèoj jicere tzius ntfe & ex 44 qu giana tuit, acce hide kbſte, 44 82 Nexn aui Roſ illate — kam reunde, Riecitut — ruemuſtä —(auriu i — unden an h 1 — honem uh V 1adentatttz AConrinzud — dſegriolnn — ius cngg docuit Aub — olayr ina aun — hrra, eu 1 A Dania aunn E homazim = ete nonuma — elh auin al ie Salcäug adita ojuön N. Aljot ſern * reugimu ok — — potiot elel ione, imali rtis, pala ie nomendum A ſolpicienah Im icoor li uſis, Carmuti : tanaemi is — ſubieitm,6 —)anis rechper — alaut cum un aſacnfmn Ar dmaliutin un Magnus. 81 & fortis VIr Haraldus ſplendorem nunc accipit, Chriſti ſidei initiatus cum Filio, ipſo atdore belli in ſocietatem animorum mitè converſo, poſt primam quippe pugnam, Crantzio do- cente, quæ æquo marte digeſta eſt, viſum eſt utriq;, Regum de re- ram ſummà conferre colloquium,& poſt longa utrinq; verborum 19⸗F· 5 3* certamina in cas utrinq, conditiones eſt conventum⸗ ur Haral- dus cum Suenone Eilio ſacram Chriſii ſubiret religionem, reg- numq́, Romans ſubderet imperio;& priusquam diſcederet 1m- 4. Dan. perator, E er Haraldus cum Suenone Filio baptiatuu eſt, Filium autem de facra fante Otho ſuſcipiens de ſao nomine Juenotto- nẽ appellavit, ut& gentis ſuæ nomè ſer varet,& Othonianũ ad- jiceret. Hæc formula conventionis, ſicuti nominavit Cran- tzius, admodum memorabilis recenſenda fuit. Non pote- 3. Saxon. rat felicius vinci Raraldus, cognomento Blatand, eſque hæc 25 p. 78. & exempli raritate& rerum magnitudine inſignis victoria, ad quam, judicio Crantzii, multum juvit mater Thyra, Chri- 4. Dar. ſtiana jam femina, quaæ Gormonem maritum inclinare non po- 9. p. 824 tuit, filiumqæs diu ſenſit reluctantemnunc autem, Ottoné Rege accedente gaudenter adjuvit tam validam ſalutis præſidium. Fidelis KRex Deo fidem ſervavit usque ad mortem, Crantzio tEſte, Filius autem Suenotho abjects Chriſtianiſmo, Patrem 3. Sax. 25. ad mortem inſeqvutus, demum& ipſe reverſus eſt ad ſidem. p. 78. Regno nimitum pepulerat Patrem, quem Sclavi ſuſcipiunt, quique obiit Julini, quod ipſe ædificaverat, anno 980,& Roſchildiæ, ubi Regum ſepulchra varia viſuntur, rumulo illatus fuit, quod tradit Anonymus ſcriptor in Genealogià Regũ aliquot Daniæ, Soræ àD. Henrico Ernſtio editus. Rege ſic Danico feliciter victo⸗Jutiãque ſubactà, Othonis tunc Magni feliciſſimis aulpiciis in honorem Dei conſtruuntur tres Eccleſiæ, Sles Wicenſis, Ripenſis& Aruſenſis, quas Ada- 8 mus Bremenſis notavit, ſcribens: Eo tempore Dania ciſmari- 7 2,(. 2, na, quam Jutland incolæ appellant, in tres diviſa Epiſcopatus O.i. Hamburgenſi Epiſcopatui ſubjetta eſt. Hanc diviſionem in tres Epiſcopatus memorat etiam Helmoldus 1. 1, c, 9 p. 10. b L Erant 8 1 8 3— C““ 8 — —* — 4 „ 1* 1 1 — — — —— E HE 4 3 — ro. Schol. 14 0. 3. Fax. *78. gGeibid. in futurum adquiratar, ab omni cenſu vel ſolvit. Dro Arhuſienſi Epiſcopatu ſubſtituit Crantzias Al- e* Otho Erant autem, Adamo recenſente, Epilcopi, Solesw'icenſis primus Haroldus, Ripenſis Liafdagus, Athuſienſis Regin- brundus, quos ordinavit Arciepiſcopus Adaldagus; cujus in- rerventu Otho(verbis in Othonis I. Diplomare anno 965 dato apud Lindenbrogium) pro praſperitate& incolumitate im perii ſui, quidquid proprietatis in Marca vel Regne Dano- rum ad Ecoleſias in houorem Dei couſtructas, videl. Slies Wicen- ſem, Ripenfem, Aruſenſem, vet adhuc pertinere videtar, vel ſervitio ſut juris ab- denburgenſem 3. S34. 26. p.78 5& omiſſo Fles w' icenſi ibur- gienſem notat Goldaſtus, neſcio quem hiſtoricum ſecutus; eſt enim in manibus noſtris Exercitatio Mel. Goldaſti à ma- nu Auroris ipſius exarata de Bonis Eocleſtaſticis, è qus, quia nondum edita, ſaltem ponemus quæ de tribus Jutiæ Epiſco⸗ patibus, Ripenſi, Aarhuſenſi, W iburgen/t, notavit. Dieſe dren Ripen/ Arhus/ Wiburg/ ſind alte fuͤrſtliche Biſtumber an der Nordt⸗ See in Juͤdtland gelegen/ von Keyſer Othen demerſten dieß nahmens (von deme auch Othenſchwig/ zt Wiburg/ den Nahmen bekommen) funditt und geſtiftet/ und der Metropoli Hamburgenſi, ſetzt Bremenſi, undergeben/ hernach von den folgenden Rsmiſchen Keyſern und Ko⸗ nigen herrlich dotirt und privilegirt worden/ aber bey den langwirigen teutſchen inlaͤndiſchen Kriegen und Interregno, nach Keyſers Friede⸗ richs/ deß Andern/ excommunication, Hat der domahlige Koͤnig Wols⸗ damar in Denemarck nicht allein dieſe Stifter mit gantz Judland/ ſondern auch Holſtein und andere aurinende Oerter/ mit gewalt uͤder⸗ zogen/ und under ſeine Herrſchafft gebracht/ und dem H. Reich in temporalitate, wie endtlichen Koͤnig Chriſtiern derdritt dem Stuelzu Rom in ſpiritualitats, entzogen. Hemina prima doctrinæ de Ei- lio Dei genti Holſaticæ& Danicæ in Cimbricà⸗Cherſonelo vicinisque inſulis intulerat Pater Othonis Henricus, col- locans in Holſatiâ Sles Wici Epiſcopum, qui doceret, dicen- te Ftrigelio, Catechiſmum miſeros illos homines, qui antea co- luerant idola; Otho conſtituit cum victorià ipſos Epiſcopa- tus clariort famãà., In Aquilone, ait Crant ius,& Chriſti te- F ligionem Imperiique jura feliciter Rex Otho ampliavis,& —.— 2 smutd. FMnis! alt hal nis of elt con ſecell dg Fll Regn geg vicer vola anic amb. mni rihil quid letin pau re li dixil Jue quo Tato exhi leßi ihe el.Goltaiie 4 kicu, taa „ Mricumke 1—en den lax 1 3 ch ILnſar it ie gautz n 6=wit gewatt 4.= 1 den H.N 1n ndeittden u 1m adocttihed (=r tic(hellu 1 s Hentichs ui docetedd 1 ineꝛ/ju anu liplos köln dud Gnt Fhn anplih — — 1 be Magnus. 33 omnia franquilla reddidit per ſua tempora. Per ſua tempora ait nam ſub Othone Il. inclinatæ fuère res,& inmorte Otho- nis difturbatæ res diu fluttuarunt, quæ metamorphoſis ſuis eit conſideranda locis. In morte Othonis IIlI. Wandalos ſeceſſiſſe iterum ad paganiſmum Crantzius 6. Mettop. 25. P.Al 6C. 27.P. ſ7enorat. VIl. LUDOVICO, Franciæ Regi, ſup- petias fert contra Hugonem, Pari- fiorum Comitem, Galliam tumulti- bus ſuccuſſam pacat, Regemq́; li- bertati ac regno reſtituit. Regnorum ludibria penſitantem, non tantùm, quod de Re- ge quodam antiquæ memorant hiſtoriæ, cùm jumentorum vicemobire cogeretur, reflexis ſæpiuſculè oculis ſolatium in volubili totarum inſtabilitate obſervaſſe; verùm perpetus animi oculorumq; miniſterio indigere, humanarum rerum am bitus, niſi planè hoſpes non negabit. Verùm ut non o- mnia neglexiſſe, aec omnibus irretiri ſolum modò juvabit, nihilominus homo homini quid præſtat! Achille Therſites quid intereſt/ Aliæ ſunt artes, quibus Pollux,& vagus Hercu- ler innixus arces attigit igneas; aliæ, quas ſequitur quem ſua paupertas vitæ traqucit inerti. De noſtro Othone affirma- relicet, nec unquam malis oppreſſum fuiſſe, ut ſuo tempote dixiſſes: ſifraclus illabatur orbis, inpavidum ferient ruinæ; ne- que unquam bonis noninſtitiſſe, quo tandem Heroum anti- quorum concilio recipi mereretur. Vera eſt noſtri Impe- ratoris delineario, quam prudens ille ſcriptor de alio nobis exhibet: Igran cuori, banno di eſſertali che ſappiano& poſſans ſoßrire d molte cose per grave che ſiano, accio ſi veda per certa ſperien alia differena che ſia aa 2 agi altri che ſono He⸗⸗, 4 2 4853 — ö — — * „ »* —* — — — 11 1 8 3 „ 4 8 ͤͤ 4 4 A 4 3 “ 3 5 8 4 4 1 “ 1 ͤͤ 6 — ö “ 1 zacl animo inuitto. Otho h, à quali ogni poco di fortu be aveng di profundarne la nave nella quale ſolcano 4l mare di queſto mon dola onde leggermente ſi truovanò in poεοα acqua affogati;& cio non gl aviene per altro riſpetto, che per quel poco ché di loro ſeſſi ſi promettono:i! che non occorre a quelli che ſono grandi, per- che eon eſſi ſempre ſi truovano uniti inſieme, la forte N aila coſta- do Imperatorem ſummis narravimus. Solium recens poſitum zinimicorum undi- que multitudo; FratrisFilii, Generi ſeditiones, denique raviſſima belli civilis moles quid novum Regem ſperare juſſerint, haut diffcile dictu eſt. Herculei ſanè labores,vel plus etiamnum ſed qui neque deterrere potuerint quomi- nus eriam vicinorum fuſciperer, non ſine periculo, patroci- nium. Uberiori autem laude dignus! mperator, quod Lu- dovicum, Galliæ Regem, quem Tranſmarinum a fuga in An- gliam nuncuparunt;, neglecta ipjuria ſibi aniè illata regio rurſus conſtituit ſolio; nam dum adhuc Everhardi& Giſel- berti motus exercerent Ochonem Ludovicus hic Eothatin. giam occupat.& Belgicamò quam Pater perdiderat; hàc occa⸗ ſione recipere geſtien: Alſaciam in greditur, uti inquit Otho ti- ſing l. 6:c 19. Sed ejectus inde ab Imperatore, pulſusque Lotharingia, cùm eſſet bello imparzalias tentatartes,& ca⸗ ptata occaſione, quam amor conciliabat, nontantum in affi⸗ nitatem accepta in uxorem Gerberga, Giſelberti vidua Otho- nis ſorore, aſſumtus, ſed fidiſſimo Kegis auxilio& amicitia poſtmodum uſus eſt uti jam dicemus. Anno enim 94, uti Frodoardus habet, Ludovicus, Rex Galliæ, inſtinctu Hugonis, ComitisPariſienſis, capitur aà Normanis; teque per fraudem fubornata Haigroldus, ſimulans colloquium Regẽ inermem nilque mali ſuſpicantem Rothomagi capit& in cu⸗ ſtodiam abducit. Servatus autem à Hugo ne intra anni ſpa- tium dimittitur, recepto prius Laudano caſtro. Filius verò ejis Carolomäãnnus à matre Gerbirga Nortm annis obſes na contraria che avenga? baſtant⸗ Infracti animi Heroa dedimus, quan- in anguſtiis conſtitutum antea datus autus tichioc ving euuu uiani Deok halden umet guiaf ſorher ſbi 9 eipte rit. iutelr nno h ſmus⸗ 1as,G atca Kin veric dignc deno coran Ltum conta pera quan nunti eunde nosyt Iari um nines zun — eveng. J 1 ar. ligu 4 ſane 8 e mn orueriut dar ⸗ erieuld,)in uh m heratonglol Arum Kfgein lanit iſaan he= ferhard&d U cos hicloi 1Nuderat, uun * iioquit latote, puli l niatanes,l Hoe= nunam t π deni vidul rilodmi 1— Anno eum Callie inke — rmanis ſehre 1, weolloqobnk, 1 dagi cptänt 2 ne intra anl — tro. kluur ortmannäd 4 Magnus.. 85 datus Rotomagi diem luum obit. Hæc audiens, inquit W i- tichindus, Rex Otho ſuper fortunà Amici ſatis doluit, impera- 7.2.p. 23. vitq, expeditionem in Galliam contra Hugonem in annam ſe cundum. Quo audito Hugo miſiâ legatione jurat per patris p.2 4. ſui animam, qui jam olim periit(verba hæc Stadenſis omiſit) A.944. Deo Regiqproprio repugnado, quia tanta ſibi eſſet copia, quantã hadtenus Rex(Otho) nunquam vidiſſet, addiditq, contemtum van tumidè ſuper Saxones laquendo, quia im bhelles eſſent&s quia facile poßet una potione telorum Saxonicorum ſeptem ab- ſorbere. AAd quod Rex famoſunm ſatis reddidit reſponſuusa; ſibi verdò eſſè tantam multitudinem ptlearum feninorum, quos ei præſentari oporteret, quantam ned ipſesnec pater, unquã vide- rit. Et rouerd, inquit auctot, cum eſſet magnus Valde exerci- tus, triginta ſcilicet quarum legionum, non eſt inventus, qui fæ- nino non uteretur pileo. Bellum jocus vidererur, niſi ſaroa- ſmus militaris exemplo eſſet eludendus. Ambiriose Gal- las, Germanus delitiosè, ſi hic delitiæ agnoſcendæ. Inter arma joculares ſermones in certamina deſinere ſolent ſeria, & in militum circulis certamina jocorum ſunt præludia ſe- verioris belli. Jactantiores hos Gallici Comitis ſermones dignos jadicat, quos ptotfetret gravis ſcriptor Crantzius, un-, de nobis non vitio vertetur, ſi veterum proferimus hiſtori- corum annotata. Crantzii autem verba: Huge qui jam re. 3. Sax. 23. gnum occupaverat, audito Saxonum in ſe motu, miſit, qui per p. 764 contumeliam Reginuntiaret, domi ſedeat utatur Conſule; nam per animam Patris ſut juravit, plura ſibi eſſe arma; qudam un- quam Otbo vidiſſet. Hoc ſuperbum e contumelid plenum nuntium Otho, Rex prudens, ridic ulo quodam refecit, jubens eundem qui pertulerat: Regi ſuo renuntiare, plures eſſe ſibi fœni- nos pileos(Strohhuͤth) zuam unquam vidiſſei Hugo'eos præſen- tari Hugoni oporteres ut pileatus hiat pro Capeto. Habebat tum Saxonicus ritus, ut omnes per æſtatem fœninis, hoc eſt, ſtra- mineis uterentur pileis Gratanter excepit Lothowicus no- vos milites, pro galeis ferreis petaſos ſtramineos geſtantes; L 5 zmplexa- —— 3—————. —— ———— — 3 3.“ —— —— ““ —— 3 4 5 ¹ 4 1 4 8 3 43 1 3 6 ö 1 ½ 5 4 * . 4 3 4 4„ 4 4 1 5 4 p .* 4 * 6 4 ½ 4 4 3 1 1 1 3 3 6 3 8 8* 8 1 3 * 1 * — 4* 4 5 D * 4 ö 5 12 1.* “ ö 8 5 44* 8 4 B ö 3 A „* 4 “ . 1 4 8 1 1 “ 8 3 5 8 öͤ * —* 1 4 1 4 1 81* vo 5 1 4*G 1 3 1 1 ö ö 4 „ 3 6 84 amplexatur ipſum Orhonem præſen rem, cui! pfe eſe adſun- git copiis ſuis. Adetat unaà Arnulphus, Flandriæ Comes, quiad Othonem auxilii implorandi causà à R ege Galliæab, .32 fr*40 legatus fuerat. Hanc in rem Nauclerus: Ladovtens(ſu- ſpectas habens nuptias Richardi Nortmanni cum filia Hu- gonis) Arnulphum, Flandriæ Comitem, ad Othonem, Germa- niæ Regem, mittit, qui eum in belli ſocietutem alliciat, accepta- rum præmii looo Lotharingiam omnem. Häas propoſità mer- cede Otho belli ſocium ſe Ludovico adj ur git, contraltug, copiis in unum Rotomagum Rages infeſlo agmine petunt vaſtatis a- gris vicis;, incenſis, tandem poſt ali quasſtrages cæptis deſiſten- tes exercitum reducunt. Animo jam deſtinaverant urbem Lugdunum primò adite, indeque progredi Pariſios ssque, tanquam ſcopum belli. Pervenerunt eo usque, impetum fecerunt, ſed hyemis& locorum injutia, rebus nondum erx animi ſententia confectis, domum dilcedunt Cæſareani, prædis onuſti aliisque pileis conſpicui. Complectamur Pec negotia iterum verbis Witichindi: Lotho w'icus Regi orcurrit, jungiturg, cum ſociis exercitui illius. Rex autem cum exercitu Lugdunum adiit,: amg;, armis tentavit; inde Pa riſium perre xit, Hugonemg, ihi obſedit. Dactas inde exerci- tus contta urbem Rhemenſem, bi erat nepos Hugçonis, con- era jus fasq, omne ſubrogatus Epiſcopus, legitimo Pontifice ad- huc ſuperſtite. Sed deſmcultate locorun aſperioriq hyeme in- gruente, plagã quiden eos magn perouſſit, incolumi exer citu anfecto negocio, poſt tres menſes Saxoniam regreſſus eſt, urbibus Remeuſe atq, Lugduno cum cæteris, armis captis, Lot ho wrioo Regi annaeſ Non poterat expediri bellum hyeme in Gallia, quod diximus zinterim invictiſſimus Rex Otho ſaa ſedulitate id præſtitir Ludovici demerendi ſtudio, ut majori acceſſione exercitus adduceretur, cùm nuper in ſua poteſtate non ha- berer tempus& occaſionem agendi. Quin etiam hoſtis ipſe Hogo, ſi Crantzio ſtandum, in ſeceſlu tutiori latitaret, apertum campum detrectans. Rex ille(verba lunt) juntlus Ragi eayin 22 benl Seak. tinyte huit lioni ſiuin ultn intrat durii . res cepti 4 acl inzvetam 6 btr i Datilosna a mgue, nn d abus dual m. dont(xſa Pi Congſin — hid: iisthowim ci A, Rera „A entavit u dut altuj indin 1—hrA pus Hupni 21 imn tma 1 ririg he c Ncolumi anj 44 b-— tſu 7 9-' Gh, t, Lahn be ahyemeini RSholanſecuin id an ajoriaccll in= ioteſtater . Dün etiam ut -Dtutioti lun 4— tebah Magnus. 897 Regi procedunt und ad obſidenaum Lugaunum fed qaum in- expugnabilis civitas Videretar, e: relicta Remor adeunt, in qua ur be, Vero deſtittstꝰ Pontitce, Hugo nepotem ſuum conſtituerat- Sed Reges deiecto adulterino Vontifce verum reſtituunt; mul- tit prætersal ci in deditionem receptis, quæ Rex Regi attri- buit vero Domino. Quum nusquam Hugo magni loquus in aciem prodiret, Rex Othoin Germaniam ſuum redu vit exer- citum. Conlulturus itaque Kex exercitui ſuo, occaſione agendi deſtitutus, exercitum reduxit autumno jam præcipiti in hyemem, poſtea ſecucitati regni Gallici proviſurus ſuo⸗ que deſiderio ſarisfacturus, novum exercitum in Galliam miſit,& quanta potuit celeritate, Mugonem principem rebel= lionis,(Nauclerus ſic ait) maximis affectum eladi hus compee ſcuit, aſt Witichindus: Hugo expertus potentiam Regis, vir- 3.74„,Pe tutenig, Saxonum, non paſſus eſt ultra terminos ſuos hoſiiliter 24 intrare, ſed pergenti in eandem expeditionem anno ſequenti ot- gurrit juxta fiuvium, qui dicitur Car, manus dedit juæxtaq, im- perium Regis pattum iniit utilisq;, proinde manſit. Treugar tantum ſive inducias belli inter Regem Ludovicum& Hugo- nem principem usq; ad Synodi tempus, Oihone Rege mediante⸗, diſpoſitas eſſe air Frodoardus. Congregata itaque Synodo A.9473 Ingelhemi Ludovicus Rex proclamationis ſuæ querelam, uii- aiĩt Frodoardus, propalavit, ſi quis obriceret, quod ſui facinori⸗ 4.948. cauſa eidem fuiſſent illata, inde ſe juxta Synodale judicium& P. 171. Regis Othonis præceptionem purgaret, vel certamine ſingulari defenderet. Parum tamen hæc effecerunt, ideò que Ludo- p. 1734 w icus deprecatur Regem Oi honem, ut ſubſidium ſibi ferat con=- tra Hugonem& cæteros inimicos ſuos qai petita conceden: jus bet. ut Conradus Duæcum exercitu Lotharienſium in ejus per- gat auxilium. Etiam, teſte eodem ſcriptore, hoe anno al-„. 1759. tera Synodus Treviris indicta, ubi cum nullus à parte Hugo- nis comparuiſſet, tertiã tandem die, inſiſtente præcipue Liut- dulfo legato& ¶ appellano Regis Othonis, quoniam idem Rex idonnino fieri præcipis bat, excammunicatur Hugo(omes. Cre- —— — 4 3—— 2*„ — 2——— 4.— 4 — 1 2—. — 4— 4 1 2 . 8 3. 4 1— ⸗— ————.— * — ——— *— ——*— — — — ——— .* ‿ — A * 3 ö * 4 1 4 4* 3 4 9 4 8 4* 4 4 . 2 1 4 öC““ 2 4 8 2 4 4 1 8 — † 3 3 ½ 4 3 4 4 d 4 2 5 8 1 * 4 1* 4 “ 8 3 ͤͤ * 4 4 4 4 ¹ ö 1 1 16 1 8 6 1 1 8 8 5 1 112 . 8 1 . 4 1 8 5 4 3 4 v *½ 4 4 1 8 1 ¹ 1* 1 i 8 8 1 8 8 4 f 1 54 3 f * 4 8 4 4 1 v 4* — — —— —— — — 3 r —— — — — 6. Hiſt. Franc. 3 0.P. 488 Gen.33. f. 4. 88 Otho 8 ſcente itaque in dies bellorum flamma, Ludovicus ad Otho- nem Regem pro ciſcitur trans M ſellam„conſilium quærens & auaxilium ab eo de pace fienda intern ſe& Hugonem, qui pro. mittit ſe muſſurum ei Oucem C onradum cum Laotherseyſcha⸗ ad id exequendum. Pax quidem aliquoties tum con tituta inter eos, ſed quæ parum firma Hugoni, pro lubien Regem vexandi, daret facultatem, uſquedum Ludovicus Rex prola- pſus ex equo A. 954:diem ſuum clauderet uptewum dum enim in venatione lapum perſequeretur; infelici lapſa libi mortem acceleravit, Khemis extinctus, Patre nuſquam feli- cior, Cl. Buſſierio(ctibente, iisq, jatt atus in regnando procellis, ut cum Patre melius alum exiſtimemus, dun agebar in vinch- lis, quam cum Filio, dum ſedebat in ſolio. Pacato get Otho- nem toto Franciæ reguo non ſuperfut diu Rex Ludovicu:mo:- tante Nauclero, eoo; circiter Othoniani regui annum TVIII, ſalutis verò DCCcCC LlIdecedente Lotharius Fihus, qnem cum Carolomanno ex Gerburga, ſmpèrato*³ Hrore habehat, Galliæ Rex Falutatus eſt. Relicta Vidua Gerberga Kegina mittit ad H ugonem, e/u* conſilium 65 auxil: um petens, quam ille ad colloquium aſc:iſcit,& venientem bonorißice fuſuipitiat conſolatur, ad de provetlione filii ejus(Lo tharij hin regnum hel- licetur, dicente Frodoardo,& quidem obitum Ludovici bre vi inſecutus eſt Hugo, Hugone Francorum principe poſte Rege, quem Capetum appellitant, filio relicko. Non tamen Brunonis Archiepiſcopi Colonienſis memoria hic pland prætereunda qui quod Lotharingiæ præeſſet, vicinus Galliæ regno nullam intermiſit operam, quo ſororis nepotumque ſalus ſub Gallorum animis dubiis confirmaretur. Ftoſtta tandem; Lotharii enim infelicitare& Lodowici ignavid Galliæ Regnum, quod tantopore Pater Hugo Magnus am- biverat, fillus Hugo Capetus legitimis Carolinorum heredi- bus eripuit. Quozure quave injuria, noſtrum non eſt di- cere, imprimis cum Gallici ſcriptores patriæ hinc congratu- lentur quod ainſi(comme diſt I Annaliſte Flamaud) le ro- jaums — „— um 5upet culp cwili ſelba Alien⸗ runk MN bn preh Aaht ludi en rella riei mon Fras ud 1a6 tell tkat huuj ſeyy atn ee dtelie hi 8— tre nefſan et ac I Tnanion 2= ahthang 2h acno et A rLuaunin nid ☚σ☚ ranrun.]) [. 9 R 98 llos, derd yer„h 1 Van Helderalt b 2 un hetmj trede unſetuin „(Ul ihnnm im r m Lacon 1nc npriacit hlic=e do. Nobu nfiwoti M g= kt ieiu gu üenenn co ntetur. te odovici g ba=ogo Magnd ni oltnommie ril ſttrum uond es n e hinccun IE e Fumui — Magnus. 89 Juume der Gaules fut remis entre ſes mains de urais Gavllous. Supeterat Carolus, lineæ Carolinæ exttemus ſurculus, quem culpà& ignaviã ſaa excidiſſe regno Galliæ notavit terſus& civilis prudentiæ gnarus ſcriptor Joannes de Buſieres, cujus verba hic nobis notanda: Carolus& ienavid ſad er ſolertià 6. Hif. aliena(Hug. Capeti) excidit certa& legitima hareditate. Qua Eranc. 54 eunftatione Carolus ſe Regem ferebat, ea celeritate Capetus re p. 49 5. fuum invadebat, nam prætet tabulas Ludo w ici,(qui mortuus Capetum hæredem ſctipſerat) ut aliquam ſuct eſſionis um bra prætexeret jus regni in familiam ſua tr anſiiſſe jam inde æb Eu- dane propatruo,& ab Aoberto avo affrm abat; praserea juu il- lud infrmum admodum audacia& am bitu fulciebat. Ita con- ſauſu Procerum Hugo in Regem deligitur. Caroli deinde Au- rellanenſis caccere, in quo obiit,& Filiorum duorum Ludo- vici& Catoli infelicitate concludit librum ſextum, cum hoc monito polirico Regibus obfervando: Ita ſccunda ſtirp⸗ p.49 G Francorum Regum, nou tam regno defecit, quàm ipſi regnum; 5 iudem nem pe cauſis, quibus prima defecerat, inertia Regum an infirmitate Proserum an potentia; nam ut Pipinum atq Mar- tellum præfeuta Palatii; ita Robertum& Hugonem u- trumque, Pariſienſis Comitatus ac Ducatus Franciæ, plus æ- quo extulerent. Torrò Carolovingorum deſiut genus, anne ſupra ducenteſimum triceſimo quinto quo ipinas inunttu fus- rat, tam citò magni Caroli gloridà marcéſcente, ut ſuo in ſangzi- ne, ſic ſuorum in animis. Adeꝰ nihil fixum immo tum, eſt ir humanis, cum& mentibus inſcripta immor talibus pereant,& beneficiorum memoria ante ⸗pſa beneficia elaat. Jaxones au- tem noſtri lmperatores optimè beneficia à Carolo A4. Reli- gionis Chriſtianæ& Regni plantatione in ipſos transmiſſe poſteris rependiſſe cenfen di erunt. VIII. HUNGAROS Germaniam va- ſtantes variis præliis retundit, ran- M demq́; — — —* 2 — —— — p. 33. p. 447. p. /8o. 10. Ep. fam. 10. p. 258. p.i. inomnem regionem diſanduntur. Dua autem m iſus à ca- Otho * 1. demq́; A. 955totum hoſtium exer- citum ad internecionem delet. Quomodo armis Henrici illaſtribus liberata Germania fue- rit ab Ungarorum ferorum inſulribus, tradidimus ea in hi- ſtoria, ubi operum mirabilium effectorem Deum meritò ce- lebravimus. Victorias glorioſas fortiſſimus Otho quomo- doreportaverit, Deo pro ſeſtante ac propugnante; jam do- cebimuas. Hydram, ut ajunt, Henricum Imperatorem ſe⸗ cuiſſe tot millibus Hungarorum cæfis ‚tamſilluſtri victoria obtenta, tempora noſtri Othonis demonſtrare videntur. An- no enim primo Im peratoris, uti H ermanuus, Marianus, Sigebertus ſcribunt, Hungari Franciam, lemanniam, Gal- liam usq, Oceanum& Burgundiam devaſtantes, per Italiam redierunt. Magno cum furoris impetu majorique jmpietate barbara gens univerſam Europam agebat in ptæ- dam, ltaliaque& Gallia vaſtata ferox populus, inſtat rapidi ignis longinqua per proxima depaſcentis, prorupit in Ger- maniam, nunchacnunc alia regione abſumta. Rex cogni- ta hoſtis inſolentia majori pietatis quàm armorum fiducis, hinc Flavo incumbente, illinc Ungaro premente, ſatis impi- gte vim hoſtium ſuſtinuit, inque Uogarico hoc bello, quaſ omnis fortuna diſceptabat, ut cum Cicerone dicamus. Quo- modoprimum â Rege excepti fuerint batbari, retulit Wi- techindus ſecundo Annalium: Antiqui heſtes Ungari vene- re virtutem prolare novi Regis; intrantes autem Franciam fla- tuerunti ſi poſſent ab oscidentali plaga invadere Caxoniam. Rex 90 autem audiens nibil moratus cum exercitu valido occurrit illi, fugavitq;,& à terminis ſuis abegit. Irritati hac clade Ungari 8„* alterò ferè anno, dum Orho cum Eberhardi rebellione oc- 6 A 4 4 3 cuparetur, ſubitò, uti idem« it ichindus nobis reliquit, irru- unt in Saxones,& caſtris ſuper litus Boda fluminis collocatis in Rrus s ailottini ie— te nitemn 1dt uu lnie ci Aemaniun, 2antte, zn 4 el qpetu nier Hr amgeba 1oh, culus, iokan 1c, prorxyün aet cmta. Rag — q armoton i ga cemente ſui io=n dhoc beb, i ee dicamas. rit! tbari, fenli 1t uuffes Angan 18 uðl ꝗtem Frauiu 44&Sleredaxnia! „1 Walidaacunn It2 hac chüell Eun idditebellor d. obisrelizui „ uminu caluui 1=astm uſu Magnus. 91 ſtris cum parte exercitus, to aie ad veſperamſigna movit circa arbem, quæ dicitur Stiedereburg. Urbani autem videntes hoſtes& ex itinere,& ex pluvia, quæ ingens erat ſegniores, au- dacter erumpunt portis,& clamore primums territantes, demum repentè in ad verſarioxirruentes, plurimis ex eis cæſis,& copiosd equorum multitudine cum aliquibuu ſignis captà, cæt eros fuge- re compulève. IIr bes quar obvia: habuére, illerum fugam ani madverteuter, armis eos omni huus locis urgebaut„ maximd ex eis parte proſtrata Ducem ipſum in quendam luti putsunms so- gentes oppreſſerunt. Alteræ autem partis exer citus ad Aqui- lonem verſus,& arte cujusda Sla vi in locum, qui dicieur Thrim- rum ct nanui cir cuun fuſus arm at or unms periit, timorem nimi- um cæteris incuſſit. quæſitrs. Bieviter Reginonis Continuator: Hungari ite- rum à Caxonihus multa cæde vaſtats. culentum percepit Saxonia fructum Henrici Imperatoris tum ſaluberrimæ urbium fundationis, tum novæ militum diſciplinæ conſtitutionls. Sed Bajoarit ne quid Sazonum virtuticedere viderentur, non ita multò poſt cum Duce ſuo Hir auditis caſtra turbata fuga ſalutem 5 Hac victorid ſatis lu- P. 76⸗ mining(valtus eſt der Droͤmling) dedutlus, ſicultateloro. Mfaubom, in ue1. 6. 6. 938. Imperatori vlctoriam comparavère. Ilus diebus Bertholduu, frater Arnulſi, procurabat Bajsariam, pugnausq, contra Unga- ros, victorq, exiſtens, triumpbo cele bri facius eſt clarus. Ita Wi⸗ „ 2·S, 2 2. tichindus ea deſcribit; Reginonis ſuppletor A Carantanis Hungaros tanta cæde mactatos tefert, ut vunquam a noſtrati-.944⸗ bus antea taliter infirmarentur. Hæc per Duces Othonis P.77* tum peracta quibus magis quàm ipſi Imperatori tum adlpi- rare cæpit; nam non ſolummodò manifeſto bello à filio Lu- dolfo& Genero Conrado, quà de re ſupra actum, petitus eſt, verùm etiam interea audit, W itichindum iterum allegabi- mus, quod Avares(Hungari) intrantes Bafoariamjungeren- tur adverſariis, diſponerentg, publico bello eum tentare. At ille, inquit autor, ſatis imperterritus tali neceſſitate, nunquam ſe gratia Dei Dominum ac Regem oblitus eſt, ſed eoletta valida A 2 manu — *——* * —— ——— — * 4 — — ö —— — * f “ 1 —= — — 91 Otho manu obuiam protedit as errimis boſfibus. Ili autem diver- tunt ab ec, acceptisq, ducibus Liudulfo omnens Franciam per- wagati ſunt,& tant am ſtragem dederunt;, ut dictu fidem exce- dat. Inde in Gallias profecli per aliam viam in patriam rever⸗ runtur. Dum autem Ludolfus patri ſe excuſat,ſe non vo- luntarii ſd ultima neceſſitate coattum hæc feciſſe; dum quo- que à Patre gratiam tandem promeretur, Rex ingreſſus Saxo. niam ohvios habet legatos Ungarorurs, tanquam ob antiquam Hdem ac gratiam eum viſit antes, re autem vera ut quibus dam videhatur, eventum belli civilis conſiderantes. Venetant Un- E. Sax. 5. garorum Legati ad Regem Crantzio notante ſpecie quidem p.82. Naucl. Gen. 32. 141. ſalutandi,& pro conſuetudine de victoria gratulandi re autem vera exploraturi, quo in ſtatu eſſent apud Regev ci viliaimò do- meſiica, quæ audierant bella. Rex magnificẽ muneratos dimit. tit. Diwiſſis his ecce nuntii à fratre, Henrico Bavariæ tanc Duce, invaſiſe jam terminos, ferro igneque omnia populati. His auditis Rex quaſi laboris oblitus, quem præterito bello tolt⸗ raviſſt, cæpit ire conera hoſies, ſum tis ſecum paucis admodam ex Saxonibus,&o quod jam bellum Sclævonicum urgeret. Caſtrus poſitis in conſinio Auguſtana urbis, occurrit ei exercitu: Franco⸗ rum Bojoariorumq, Cum valido quog, equitatu vtnit in ca- hira Cunradur Dux; cujus adventu eretti milite: jam optabans non differre certamen. Igitur ab utrtiusque exereitus latro- cinantibus agminibus perferebatur, non longè exercitum imminere hoſtilem. Majors Res agebatur periculo, quod& aute annos aliquot naper cum eis diffculter pugnatum erat,& Selavi alterum Germania orbem jam infeſtabant. Sed Othe Rex tantis rebus oceurren: maiore fiqucia quam viribus, augu- Kis copii:‚, ne deeſſent, qui Sclauos repellerent, Auguſtam cen- tendit, in cuj us urbis eonfinio caſtris poſitis exercitus Francorum Bavarorum occurrit. Jejunio in caſtris indicto, juſſum eſt omnes in craſtinum paratos eſle ad bellum. Primo delu- culo ſurgentes pace data& accepta, operaque ſua primum Dacideinde unusquisque alteti cum ſacramento pfomiſſa, 2 ccredis eeell zum. datetu plote dtrexe nez poris marer naas iple ctiq viete conl nth lesm cin⸗ ma, u; eite nee cto⸗ ſegic mam ran Ka cum ilia rutb erep aſue pata kur* rani 14 vico Danria — 81— oman yon „„ ddreteni hh ta u pauau um 14 um u„zan c4 m iexeraituhn zu nitatu umin rat ailitesjunnu ir, e exercito r m longk enn 4,— pentubu pugntunm „ abant. Lulh A tam vinkagu 74 n ut, Augöland =aercitus uum 4 indicko ſolu [Am. Primodh aque larplin 9 bton men a Magnus. 93 erectis ſignis procedunte caſtris, numero quali octo legio- num. Ducitur exercitus peralpera& difficiliora loca, ne daretur hoſtibus copiaturbandi ſagittis agmina,arbuſtis ea protegentibus. Primam& ſecundam tertiamqus legionem direxerunt Bafo zrii, qaihus præfuerunt præfecti Ducis Hen- rici; nam ipſe beilo interim aberat, eò quod valetudine cor- poris laboraſſet, qua& mortuus elt. Quartam verò ordi- navete Franc, quorum procuratot& rector erat Dux Cun- radus. In quintà quæ erat maxima, quæ& dicebatur Regias ipſe Princeps vallacus lectis ex multis militam millibus alar- crique juventute, coramque eo vexillum Angelus" penes quẽ victoria, denſo agmine circumſeptus. Sextam& ſeptimam conſtruxerunt Suevi, quibus præfuit Burchardus, cui nupſe- rat filia fratris&egis. In Octavà era u Bobemi, electi mili- ies mille, armis potius inſtructi quam fortunãz in quà& ſar- cinæ omnes& impedimenta quæque, quaſſ ipſa eſſet tutiſſi- ma, quæ eſlat noviſſima. Sedaliter res acta eſtac arbitraban- tur; nam Ungari nihil cunctanres Lech fluvium traaſierunt, circum euntesque exercitum, extremam legiouem ſagittis laceſlere cæperunt,& impetu cum ingenti voci feratione fa- to, aliis cæfis, aliis capris, farcinis omnibus potiti, cætetos legionis illius armaros fugere compulerunt. Similiter ſepti- mam ac ſextam aggrefſiplurimis ex eis fuſis, in fugam vette- runt. Rex autem cum intellexiſſet bellum ex adverſo eſlſe, &a tergo noviſſima agmina periclitari, miſſo Duce Contado cum quarta Legione captivos extorſit, prædam exeuſſit,& qui illi ante fecère Regiis, coegit, ut fugerent. parat. Dux viclorait Crantzius, ad Regem alacris reverti- tur; victricem legionem ceæteræ conſalutant. Miranturl ete- rini noꝝ. n ryrounum virtutem. Kex tum arrepto gladio ac oz clypeo, Cuneo hoſt um(raniẽ. rurbato caprivisq, cum omni præda ex lupi raptoris faucibus 4. Sax. 6: erepti, victicibus ſignis Dux ad Regem propetat, mitumq́; p. 8z. in modum canctantibus veteranis militibus, victoriæ aliãs Dietmari. aſuetis, cum novo milite& fere bellandi ignaro triumphum 1.2. †,17 4 8 8 4 3 Witich. p. 29. Naucl. * er W4- tich. f.141 Fà14(Lechum) transnatantes fluminis vi obvolvuntur. 94 clypeo, nec non ſacr Otho a lancea, ipſe primus equum In hoſtes vertir, fortiſſimi militis ac optimi- Imperatoris officium ge. rens; tumjipſe dextrã eredà vocemque intendens ita fertur locutus, apud Cramzium Videtis hoſtem ex adverſo concur- rerer Nunc viribus opus, nune conj ugi⸗ quisq, ſuæ eſte memores. Viri eſtis, huno hoſtem ſæpe fugaſtis; memineritis nullam un- quam ante vos aciem co Ritiſſe, quæ non vinceretur; nulliun. quam dorſa pra buiſtit. Quid multa? Gens eſt Ungaricanfu. gæfidens. Hlc aget gladiu:, ut vel cadant, vel cedant. Supe- ramur ſcio multitudine, ſed non virtute, ſed non armis; maxima enim ex parte nudos illos armis on nibus penites ce gnovimus. Vincemus nos, quod maximi eſt nobis ſolatii, au cilio Dei. Ilis eſt ſola pro muro audacia, nobis ſpes& protetlio àts vina. Me- lius hello, milites mei gloriose moriamur, qudm ſubjecti hoſtibus vitam ſer viliter ducamus. Plaura loquerer(addit Naucletus Vitichindum imitatus,) ſi verba virtutem vobis auvere cye- derem aut audaciam, ſed gladiis quàm lin guit potius ag endum cenſeo. His verbis permotus exercitus uno ſimul ote com clamat: Vivat& regnet æternuns Otho, vivat Augu ſtus to. ronam in perpetuum poſſideat, ad ſceptrum ſer vandum vitam S omnia impendemus. Itur in hoſtem, quorum agmen au- dacius primum reſtitit, deinde ut ſocio⸗ viderunt terga verlè- re obstupefacli, noſtrisg; intermixti extincli ſunt Nonnulli vil lar incurrunt, ibiq, circumfuſi ſimul cremantur. Alii flames Caſtia tunc direpta, captivique omnes erepti, ſecundo die ac tertio à vicinis urbibus reliqua multitudo in tandem conſumta eſtrut nullus autrarus evaderet. Tres Duces(Regulos vocat Nau- clerus, Principes, Crantz ius) capti, Ducique BHenrico præ- ſentati, mala morte, ut digni erant, multabantur, ſuſpendio quippe crepuerunt, Triumpho celebri Rex factus glotio. ſior, ab exercitu Patré Patriæ lmperatorèj, appellatum fuiſſe witichindus, ejusque imitatores Nauclerus& Cranizios, notant. Deo Victoriarum largitori quoque laudes& gra- tiarum / larur Awe, pes tiones event peuie ahæ mim. te eun canſs teN rieir gua⸗ ſtori Dam ſe ler iemt rato⸗ dctr Ann man num, delid pede anim tie tiam Duci nado. cdori Cery Jecu qulta un 1 1 E us dgunn 1 6 en, eraiortohtn intenden, ka 1 8 9 Lauß 1 1. wbhess 5 Nernunma 2— vinctruunu Fem ſ Unnm. d ant, vel eum , non arniim penites, an LI ttii audin l 1E teckio urin 14 zutm ſuhnh 41= rer(addiNa 1ntem voli un 4 guirnung 16* Suno ſiaulan nſi vidat Aan 1] ☛☛☚ um ſeruman —„quorum z A ictrunt uu 1 nli unf Iu At vantur. Au 1N=hrolwunm.! 1= ſecundo ker d andememanld b ul Reruluios 1 acdue Heali J luabaotun lir (= ni Rex Häb reij appelum „— uclerus&m, uoque bote 1 8 1 1 b Magnus. tiarum ationes perſolatæ funt, victoriæ que Othonis ma- xlmæ, pulcherrimæ, opime gratulabantut Reges ac Princi- pes, Deumq́ue immortalem precabantur, ut omnes cogita- tiones Othonis fottiaque facta tam lætus undique ſequatur eventus, ut virtutibus tantis gloria Chriſtiani nominis im⸗ periique fama& novetur& augeatur. Meritò habuit vo- ta hæc& laudes ob victoriã de Ungaris ſingularem Rexi neg, enim tanta victoria quisquam Regum intra ducentos annos an- 95 te eum lætatus eſt; judice witichindo, tantaq, multitudo ita p.z 0⸗ conſumta eſt, ut evtrema eſſet hec Hungarorum incurſio, notan- te Naucleco. Tanta clades fuit, ut inferior eſſet Patris Hen-fol. 4 r. rici victoria de Haungaris parta, quamvis eſſet maxima. Ma gna quidem erat, ait Crani zius, Patris de eitdem Ungaris vi- fol. 141. dtoria, magna etiam materni ejus Avi, Imperatoris dArnulphi, de Danis, ſediſta exuperabat. Centum millia hoſtium cæſa fuiſ- ſe lcribit Hepidannus in Annalibus, exiviſſeque tam ingen, p.I. tem multitudinem inquit KReginonis Auctor, ut non, niſi ter- ra eos dehiſceret, vel cælu m eos obrueret, ab aliquoſe vinci poſſe dicerent. Pugnatum fuit in campo Lechfeld,& quidem Anno 955 1IVId. Auguſti, uti habent Lambertus p. 6, Her- mannus p. 133,in feſtivitate S. Laurentii, ſecundum Hepida- num. Ceciderat eo prælio omnium, præcipuè Regis luctu deſideratus Conradus, Regis Gener, Vir bello natus, qui eques, pedes æquè, Crantzii judicio, fortiter imminebat hoſti, audacis 6 animi,& quod rarum eſt audacibut, bono conſilio, domi ac mili- tiæ charur ſociis, cujus corpus juſſu Regio mittitur Worma- tiam tumulandum, teſte witichindo& Dierhmaro. Quid Ducis virtus militibus addat roboris, clarè apparuit in Con- rado, cum quo pauci multos aggredi, tyrones Veteranis vi- ctoriam præripere poſlunt. Verè hic oſtendit agmen etiam Cervorum Duce Leone quamlibet prædam obtinere poſſe. Fecundum votum ſuum eccubuiſſe eum retulit Sigebertus;? 5.p. 82, qui tamen tempora malè recitat. Etiam ob res fortiter con-.133. tra Uagatos geſtas Inſignia, luteo& rubro colore diſtincta, ccepiſle 4 —— 5— — ————— 3 ———*.———— —.———— ſ————— 3* 8—— 2———— 5 4 7— F*— 1— ————— ———————*— 2——*—— 1 1— 4 .—————=——„*.— S * †— 2—— 2———** 2— 2** 4 2 4 8— S—— d— X—* r—— —————— 2———————— —.***——————— 8———*———— ————— 4——————— — — — 3 v 3 1“ 5„—— 3 4— ö“ 8 3 3 3 4—“— 4 3 .““ 3 3 v ——* 3.—— 4 *—* 1 7 5 Lar ——„„—* 4 2 1 A .. 24„ 3— B— **—————„ „ 1 2—*— 4—.—. 3 5— 4 4—*——— 1— 8— 4 2* 4 8 3— 2—*—*—*—*****A——*—** 1*** —— 4 2——.—“ 5 4„— 3— —„* 1— 8———. 1„—*—— 3 8— 4—“ 8—— 5* 8— ———*————— 4——*———— 3——. 8. —— 5 3 ooͤſſſſſſſ“—**— 4 2 2*.* 5 21 —————=———————**————.—— 1—— 5————— 8 8———————=——— 4—————— 4— 1—— ——— 4 —y ee 2 5 2———— 5 3 3—— ———— ———.— 1——— —=..— 4 ————— —————— ————— .— e.“ ———— E 4 5 4 —— 3 958 accepiſſe Textorès F.I. p. 75. Vitam tor no Nem. mius, perpetu Un. tr. 6. erementum 7.33. rociamꝗque inſo denum omnis C bili ſuſcepit tripudio, gloriam& gratiam p/ in altiſſimis Domino, collaudante Dietmato, cu 1.2.p. 17. no omine fiaimus. IX. BERENGARIO, Longobardo- rum Rege, aliisq; Tyrannis expul- ſis totram Italiam Romano Imperio reſtituit. Morte Henrici Aucupis Italiæ cogitatio ſerò ſuſcepra, ciiè depoſita fuerat, ati ſuperius dictum. Primis itidem Ocho- nis añis qva ratioue res perficererut, occaſio ulſa tantũ abeſt ut apparuerit, ut continuis bellorum fluctibus conflichans Imperator domeſticis diſtineretur negotiis. nunquam etiam eo ipſo tempote Alpes rranſiviſſe veriſimi- Aut Berengarius Eporegiæ Marchio ex l- ralia profugus inter promiſſa Othoni nullam Italiæ regai ſpem concitavit, aut Liuchprando, qui fugæ hujus meminit- 1.c. 4.& cognitæ non fuerunt rationes, qua de cauſa Otho reſcripſe- le non videtur. 6 5. 142. rit Hugoni Berengarium perlequenti: Bereng aris ſen cuili⸗ bet noſtræ pietatis clementiam im plora nti ſahſidium non præbè- re ſummæ dementiæ eſt, aut quare Witichindus, qui eo tem- pore vixit, loco poſtea allegando ſcripſerit, Berengarium in Gomitiis Auguſtæ ſeſe ſubmiſiſſe Imperatori, lice: olim Hu⸗ gonem fugiens Regi ſubderetur, Eusdem temporis, quo Auguſtæ, oblervat Marcus Pelferut ad S. Mdalrici. Hæc illa nobilis eſt pugna, qua lmpeca- ſter ltaliam, Alemanniam, Franciam,& vicinas regio nes ab incuriu hujuscemodi belluarum, uti loquirur NMae- petuò liberavit, Ingarorumque depulſio fuit in. elicitatis, ceflantibus Barbaris ad luperbiam fe- oſcere„cujus gratia tantum divind pictatis hriſtianitas, maæximècd, Ragi cammiſſa, ineſfa- in pſallens unanimiter us verbis bo⸗ onſilia tamen 4ta bimat busse. pam! Ainal um ca Miha idjur male mum moti imm utm loco⸗ tesh peran koc: Vids Calk EN⸗ Tiuu capt febn Raſc nib. gato dum faer lel mus rite: Nroc los, degn — er 1 alnee Aii loom [ lapelban diuiu 1canm ſann alen uuain di R cijas eh — — ngoban. Un nnis ehn dEno lmhe t to ſuſeen⸗ . inis üideg0 34=o lannil üidus toakt 1s. Conbian 4 1 ie Murcti 0 la lulrn dt— ebujos mmni . ò☚ Otho teen i= ungans an 5 dn duum mnfe 1.2w-, gwie t 1I= Berenosn othlitmand moori Cbo (— mpolbh ig, ulviſt wi Magnus. aca, nimitum A. c.940, ex Baronio quoq́ue panca annota- T m. 19- bimns geſta. Refert ex vetesi libro de Romanis Pontiſici-. 718. bus, ex quo reliquas hæc accepiſſe credit, Stephanum Ta- pam, natione Germanum, cum à Remanivs, poſthabitis Car⸗ dinali bus, eſet elesluu operà Othonis Regus, trannarum in ſe odi- um concitaviſſe, ades ut aà quibusdans ſucrilegis fuerit crebris itlibus facie deformatus. Hæc cum recitaſler Catdinalis ille adjungit: Quod verò Ǵermanus natione elelus Pontifex ades malò habitus a omanis fuerit, Otionis Regis excitavit ani⸗ mum in eos ulciſcendi agendiqnut ejusmodi vis tyrannica in pro- motione Pontiicum aufferretur. Quamobrem fallum&ſt,us immiſcendi ſe ipſe in electione Ręemanorum Pontificum, occaſis- nein aliquam cæperit eogitare; quando autem id perfeceritſu loco diretur. Hæc ille. Fratte Henrico Bajoariis præfecto tes hæc armis agitata videtur; nullus tamen ſeriptoruim Im- peratoriæ meminit juſſionis, certè effetu caruit bellum hoc aut propter Ungarorum metum aut alià de causâ. Bte- vibus ejus meminit Witichindus inquiens: Heuricus Du- 1.2. catu Bajoariorum accepto nequaquam de ſidià torpuit, ſed abi* 22. ens Aquilegiam cepit, Vngaros duabuu vicibus armis ſuperavit, Ticinum trausnatavit,& præda magnaintra regionem hoſtium capta, exercitum incolumem in patriam reduxit. Ex hoc Si- gebertus& Sigonicus eadem referunt ad annum, quo hæc ge- ſta fuère, 4 8; quo ipſo etiam annotavir Frodoardus, Otho- p. ·†⁸ t. ni Paſcha Aquisgrani celebranti inter aliarum gentium L. e- p. 162. gatos etiam Italicorum adfuiſſe. Neſcio an& ideò poſtmo-p. 7⁸, dum Marcam Aquilejenſem& Veronenſéèm conſecutus fuerit Henricus, Berengario ab Imperatore totius aliàs Ita- liæ fiduciario jure Rege conſtituto, ut poſtmodum docebi- mus. Tandem igitur prudenti conſilio, rebus domi prius ritè compoſitis, in Longobardos Imperator noſter movit, à Proceribus inde Romanis, Berengarii& Adelberti, Filii ip- ſius, tyrannidem exoſis, in Italiam accerſitus, quibus Italiæ reguo deturbatis partem conceſſit Galliæ cis-Alpinæ trans A Padum. 4 3 —. =—“ ““——— 3 Pa dum. Iterum allquanto poſt fidelltate ejuratà& tyren- nide redintegratà tes novas molientes,& in quosvis crude- Hter ſævientes, acie captos in exilium ejecit. Tyrannidem Berengarii omnes accuſant, qui belli hujus occaſionem ex- pedire conantut. Ne quid tamen ſine Dontifice geſtum videretur, Baronius ab Agapito I1 Othonem, Regem maxi- edA. 9 5o mè pium, vocatum aſferit, audoremque Anonymum quen- p.742. dam, neſcio qualem, hujus reiteſtem citat. Nullam Papæ 1.3. p. 24 mentionem facit N/ itichindus, ſed ſolam recitat Adelhaidæ Keginæ mileram ſub Berengario fortunam, ita tamen ut fa- cilè cognoſcas, apprimè fibi convenire cum eAppendice Re- inonis, qui ad A. C. 9;rem ita narrat geſtam. RexOtho in lta- Se⸗ ire volens, multo ſe ad hoc iter apparatu praſtruxit, quo- modo Adalbaidam UViduam Lotharii Regis Italici, filiam Re. dolphi Regis, d vinculi:& euſtodid, qudà Berengario tenebatur, liberare, ſibiq; eam in matrimonium aſſumere, regnamg cum tε ſimul ltalicum adquirere noſſet, deliberavit. Feliciter omnia; 4 951. p. nam, uri Frodoardus ait, Rex Italiam adiit, ad cujur adven⸗ 2834 tum Berengario, Longobardorumk egerab urbe Papiæ fugiente, ipſe Otho eandem ingreditur urbem. Uxorem quog, Lothari Regis defuntti, filii Hugonis ſororem Chonradi regis ſurenſis ſia hi conjugem duoit. Anno ſequenti ait: Otho Rex legationem pro ſuſceptione ſui Romam dirigit; qua non obtentàd, cum uxors in ſma regreditur, Non meminète hujus alii; ſed Regino- nis ſupplementum narrat, Othonem expulſo Berengario cum ſuis idelibus hyemaſſt in Italia, diſpoſitisq, regni negotiis, verno tempore in patriam rediiſſe; Ducem autem Chunradum ad per- squendum Brrengarium in ltalidâ reliquiſſe. Pergit deinde perſequi Ludolfi filii iras ab novum matrimonium, etiam uæ Conradus Gener peregerit, quæ ex w itichindo hucad⸗ 4 3, p. 24. ſcribemus. Perſuaſus Rex Berengarius a Chunrado Dace, ceui Papia cum præſidio militari relitia erat cuſtodienda, Regem ſubſecutut eſt in Germaniam, pacem eum en facturus,& omni⸗- us quæ imperaviſſet obtemperaturus. YVerum ambos ſha .———*— fefel⸗ 4 4 A 1 1 ri. Nülhn- (* ecitattze 1An ita umer 1 (= Aynua 1 A RarOhn, 4 rehuuk,, — kalici,flm = ugarnu te nremunzm „= Fellcittöm 1 A, al czjung 2e lcießn m zuug Lunt Cuu nzu Vn 21) ho Rerlaan 6Ae wtentahemu Her ialüz let ken e Zemenn 1.— gni ntznuum 4 hunruund „=. Dexzi n Amoniam 8 1 ichiadohu — Clumul M — uftadieuiult 10urus, S — ma vue e 1 Magnus. 99 gefellit, vel quod Imperator Italiæ proprium dominium in- centaret, aut Henticus Bavarus Cunrado infenſior conſilia ipſius improbaret. Neque enim faciems Regis, uti modo lau- datus Auctor inquit, Berengarius intra tres dies videre pro-p meruit. Tandem tamen Rex Ragem alloquitur, in gratiamq; Regis ac Regine ſuſceptus, deditionis ſponſionem datxfæderis ſpontanei diem apud urbem Aaguſtam deſignans. VUhi cuns conventus fieret, Berengarius manus flii ſui Adelllerti ſuis ma- nihus implicans, licet olim Hugonem fugiens regi ſubderetur- runo tamen renowata fide coram omni exercitu famulatus Re- gis ſe cum filio ſubiugavit. Et ita dimiſſus in Italiam remea- vit cum gratid& pace. Eadem ferè apud Reginonis Conti- nuatorem. Eodem anuno(9 ⁵ 2) Berengarius cum filio ſuo Adal- Berto Regiæ ſe per omnia in vaſalitium dedit dominationi,& Italiam iterum cum gratia dono Regis accepit regendæm. Marca tantum Veronenſis& Aquilejenſis excipitur, quæ Hen- richofratri Regis committitur; Beren garius tamen in Italiam revertens, onenia hæc in Epiſcopor& Comites caterosq, Italiæ Principes ratorſit; omnes co⁷ odiis& inimivitiis inſequens ini- miciſſimos ſibi fecit. Verùm quamquam crebrò auxillum ejus implorarent Itali, bellis impeditus tam citò laboranti- bus(uccurrere nequivit. Miſſus tamen filius Ludolfus, an- te rebellis, jam reconciliatus, uti teſtatur Reginonis Appen- dix A. C. 956: Luidolphus in Italiam ad deprimendam Beren- garii tyraunidem dirigitur,& in brevi expulſo Berengario, to- tius pene ltaliæ poſſeſſor hicitur. Sed& ille morte abreptus Berengario integram reliquir regnandi libidinem. Succef- ſerat in ſede bapaliJ oannes, Octavianus anteà dictus, Albe- rici Romani Principis filius, qui graviter admodum infeſta- cus 2Berengario, veterem apudlm petatorem renovavit que- relam. Acceſsère aliorum quoque Legati ab eodem ſalu- tem& auxilium petentes, uti apud Liathprandum videre eſt. J. 6. 1.* Verum enimverd quis majori caſtigatione indiguerit Be- p. ¹3, rengarius an Octaviauus Papa facilè dici nequit: Benè an- N 2 160 1eee 7.3. c. 24. tem Lebmaunus Chron. Spir.annotavit„Berengarll& Adel. p. 38. berti flit inimicitias cum Papa inde ortas fuiſſe, quod hie und eum Pontificatu Maximo etiam principatum, quem oc- cupaverat pater Albericus, retinuiſſet Romæ. Ne veròin. . jurid hæcd Lehmanno dicta de à nobis repetita quis exiſi- „.749. met, ipſius Baronii verbaadducemus, quæ ad A. 955 habet: Albericus munitionem S. Angeli, qua dominabatur Rome, Hugone Rege pulſo oceupaverat,& Romanæ Urbis principa- tum fibi pariter vendicaverat, cujus ſucceſſor filius,& ipſe t- ranni heres, tyrannus duplex eficitur malorum conſilio, dum e. tlam in Eocleſia ambiens Pricipatum, ſummum Pontificatum uſurpat--Abortivnm iſtum tunc parturiit Romæ trannis ui pollens, armis omnia miſcens, omnia audens atq ſubvertons, ur mullo patto dicendus tund fuerit legitimus iſte Pontifex, in cufus electione lex nulla ſit ſufragataiſed omnia vis& metun imple- verins.- His autem revera primur inventus qui mutavit ſibinomè(de quo alii nõ conſentiunt) ut qui ex Octaviao va- luerit nominari Joannes, promutata non exuta Trannida. An- non igitur Papa, bonaà causà non ſuperior, idedò auxilium Imperatoris imploravit, quod viribus inferior Berengatio oſſet? Quæ igitur Liuthprandi Appendix hc de re habet, ne- fcio ſanè cur noſtti ſeriptores planè non annotaverint. An quod in aulà Imperatoris rationes Papæ, aut non probatæ fuerint, aut certè neglectæ: Sanè witichindus, rerum ſuo 1 tempore geſtarum peritiſſimus, quod luculenter ea, quæ ho- b b dienum ſuppertunt, atteſtantur, Italicas tes quaſi omnimodò ebelles& hoſtiles æquâ lance perſtringit, inquiens: R2bas k3.2. vite compoſitis per omusns Franciam Saxoniamd,& vicinas circumquag gentes, Romas ſtatuens proficiſci, in Longobar- diam perrexit. Ergoqvaliter Regem Longobardorum Beren- Eurium duobus annis obféſſum, cum conjuge& filiis saptum in „81.5 exalium deſtinaverit, Romanos duobus præliis vicerit, Romam I ne i. Dages Beneventanorum fubjecerit, Gracor in — Cala ria? Apuliaq ſupsravè rit; Imperium, cum filio quam magns⸗ nugn dicee xima Ors ngot dum aumi huit, ular Nrub 49 601 cuts tont 1 72 dis tengun — 8 4” E 4☚σ☚ ſbr flung 1 3ang ſuhvma * e bontffezin A ur naut 1 emu nu nnn atuij ex büma 1 a Tyrani =dt, ideoui 8 fetiot lera Aͥecde tee Im annonzyein! D aur ron ſn vndur, temm- 0m lentetesgan t Squaſiomun 1 hjoquiew —= miang in = iſi, ulund m, Jobarananhn „1 flit uhm — iis viemvn Diecerit, b'an — 4 am 1. —õ——˖—ꝭ—ᷣ—ꝛ—;ÿ— magniffcs dilataverit noſt:«&ο. Fed ex Reginonis Appen- ce eadem enarrabimus: Rex in Italiam ire aiſponens, ma- A.9Gt. ximam ſuorum fidelium multitudinem Wormatiæ coadunavit. p.80. Oraato verò Filio Pater in Saxoniam rediens diſpoſiti regmi negot iis filium W ilhelmo Archiepiſcopo thendum& nutrien- dum commiſit, ſioq, per Bavariam& I ridentum in Italiam ſæ admiſit, uhi omnes penè ltaliæ comites& Ep⸗ſcopos obvios ha⸗, Huit,&(ut decuit) ab eis honorificè ſuſceptus poteſtati vè& absg, ulla reſiſtentià Papiam iutravit,& palatium à Berengario ds⸗= ſirullum readifiaars præcepit. Kea Hattouem Fuldenſen Apbatem ad conſtruenda fibi habitaculaomam præmiſit. Hæe eo anno acta fuère: quæ modo dictus auctor accuratè perſe- cutus, non tamen mewinirt anteà facti juramenti, quod Ba- ronius ſeverè inculcat his verbis: Porro ſie vocavit ſoannes A. 960. Papa Othonem in Vrbem, ut tamen ante Legatis Apoſtolicæ ſe- p. 777⸗ dis ille juramento promitsoret, ſibi(Papæ) Romanaq; E cœleſiæ fare benè conſuiturum omniaq, Romana Eccleſiæ bona àtrankis ſublata reſtituere. Recitar ille integrum, ex C. Tibi dominan 33. Diſt. 63. ubi in hæc verba legitur. Tibi domino ſoanni Pa- pæ egoRex Otho promittere& jurare facio per patrem& flium & ſpiritum ſanclum,& per lignum boc vivificæ crucis,& per hasreliquias ſanttoruns, quod ſi permittente domino Romæm ve- nero, ſancttam Romanam Scoleſiam te retto rem ejus exaltabe ſecundam meum poſſ,& vitam aut mem bra nunquam ue ip- ſum honorem, quem habes mea voluntate, aut meo cenſilio,aus mes ronſenſu, aut mea æxbortatione, perdes,& in Roma nallum placitum aut rullam ordinationem faciam de omnibuνν quæ ad te aut Romanos pertinent ſine tuo conſilio,& quicquid de terra ſancti Petri ad noſtram poteſtatem peruenerit, tibi red- dam,& cuicung, Italicum regimen commiſero, jurare ſaciam illum, ut adjutor tui ſit ad defendendam terram ſantli Petri ſe- tundum ſuum poſſe. Sic me Deusadjuvet,& hæcſanttaE vange⸗ ba. Magna planè hæc ſunt,& incredibilla viſa. Malè co- hærent kæc figmenta,& qvum in hac formulà caveatur nom Lore, 5 1.* ———— ꝗ—— Magnus. 101 —— “ ————ö—— 3 — ————— 18² fore, ut ullum bapæ creetur vitæ periculum nec honot etlam atque dignitas abrogetur, quomodo conſiſtet, ait Sleidanus, 3. Hiſt. quando Otho Johanuem loco dej ecit,& alterum inſtituit. Con- p. 128. iliet iſta, qui poteſt. Quomodo etiam cohætent, quæ de L eonis reſignatione in manusOthonis leguntur apudCran. 4-Sax. tzlü: Sanè Baronius ineptiſſimi Compoſitori: quis quilias vo- 10.8 II. cat. Quomodo conciliabuntur iſthæc cum donationibus p. 8yf. Othonts I. in Diplomate apud Baronium? Quomodo cum ad A. jure& poteſtate eligendi Papam ordinandique ſedem? Qul 964.T. enim eam habet poteſtatem, is profectò honorem atque di- 10 p. 786 gnitatem abrogare poteſt Papæ;& viciſſim, qui hoc nonpo- ad A. teſt, is facultatem nullam eligendi Papam& ordinandiſe- 96,. dem Apoſtolicam poteſt habere. Non opus erart multade 764. jaramento hocut diſfereremus; quandoquidem puduit il- los, qui fubjectionis formulam hic Othoni ſcriptam volae runt, mundo perluadere; apparerqque juramentum hoc non elſe aliud niſi putum figmentum, quod quidam legens verba AAppendici⸗ Linthprandi, quibus ceu unico fundamento e- tlam Baronius innititur, licentiori otio conſtruxit. In du- bium eam formulam meritò revocavère Cl. Conring. Exer- git. d Imperat. R. G. h.3 8. D. ſarpã. d. L. R. G. c. ſecf. 6.½.9.:p.llz Addit. Juramentũ admittit Dn. Limnæus, ſi Othoni II attribuatur. I.P. Tom. Non renuimus tamen, Imperatorem fortaſſis Papæ, cùm ſi- 5. adl.2.c. bĩ omnem fidelitatem juralſet,& ſtatim, prout opinio erat in 4.7. 95, animæ ſalutem, quæcunque Eccleſiis& locis ſacris donata p.2f. fuerant, cedere, munificum& liberalem ſeie oſtendiſſe,& impoſterum majora promiſiſſe; verùm num hæc juraments ab Imperatore, priusquam Italiam ingrederetur, exacta int, cũ Bavio quopiam Baronius conſulter. Illa certè admodum ptudenter adjungit, Papam quidem liberationem exoptalle, ſ?d antea ſibi conſualtum voluiſſé, ne ſui Pontifisatus quoqus mo- do fatturam pateretur. Sanè ſi rigorosè omnes Tyrannos Otho Italià expuliſſet, nullum dubium eſt, quin Octavianus Mle goxas ſedes quæręre cozctus fuerit, nec ipſo ſohanne ha- Pa Re. 119 j 1 9 Quomn ot ge* dique * 23 der .nortnag K= im quͤheemn di m 8 ordlun oprs erxm m dauiten ſut ic—n Ani ſeipmnn oſ nwentamla At k vicdam legen 1c. uico fandmn ti ronſtroxt 90„CIConnn 11A 3 ſeK4g 81 honill urie te M raſſis Dayte tum prodt oyiena le i locis ſacitn it. Sm ſele olenle de, inam hecjan u edetttu audi a. allla cene am uI irationemellh 12☛ uiſtcatu ua 1 Scomats lſ eſt,quig a 1— reßoie Magnus. 103 pa Romæ fèmanente. Sed quoniam de juramento Pàpæ mentionem fecimus, ne cum Baronio hominibus palpum obtrudamus, ex Keginone hiſtoriam perſequemur auni 962. Rex progrediens Romæ favorabiliter ſuſceptus, acelamationem totius populi& Cleri, ab Apoſtolico Joanne’ Rilio Alberici(à duo antea urbe prohibitus fuerat) Imperator& Auguſtus vecas tur& ordinatur. Papa quog, multà illum ſec um charitate de⸗ tiuuit,& die bus vita ſuæ nunquam ſe ab eo defecturum promi- ſit; quæ tamen promiſſio longe diſſimilem, quam pratendebaturs see᷑lum abtinait. Liu hprandi Appendir inquit: Otho jae jarandum ab eoden Papa foanne ſupra pretieſillimum corpus Patri, atq, omnibus Civitatis proceribus ſe nunquam Borenga- rio atq, Adelberto auxiliaturum, εεν. Perrerit Impe- rator ad oppugnandum Berengarium, eumque in monte Leonis obſedir. Interim, verba ſunt in Reginonis fupple- mento, Joannes Papa, promiſſiones Imperatori factas oblivioni 4. 962) tradens, ab eo defteit,& Berengarii ſeu Adalberti partibus fa-P. 81. vens, Adalbertum Romam intromittit. Imperaror confeſtim advolans Urbem ingreditur, Synodum etiam coadanavit,& conſilio eorum miſſa legatione, canonisd aut horitate, profugum Apoſtolicum ad ſedem Pontifiealem& Apoſtolicam revoca- vit. Illo tamen hoc omnibut modis renuente Leo Pontifex e- lectus eſt. Quo facto, rebusque ibi conſtitutis Imperatot contra Berengarium regreditur, victumque cum uxore wil⸗ la in Bavariam mittit. Romani verò ſolito more, ut Regino- ait, deficientes, intereà dum Imperator Spoletinum Duca- tum& Camerinum ordinaturus exiret, Octavianum iterum jntromittentes, eoque mortuo Bonifasium eligentes tandem- fame& obſidione conſtritli, ſe erraſe agnoverunt, Imperarore & Papa Leone in Urbem receptis. Diſpoſitis itaque in I= talia regni negotiis in patriam commeavit. Burchardus aus. tem Sueviæ Dux Longobardos iterum devicit. Mortuus e- rat tum PapaL eo, inque ejus locum ſubvectus ſohannes AIlI. gonſenſulmperatoris, quem, cùm ſe inlolentius gererer, Ro⸗- man 104 pam reſtituunt. viustefſe puniendam judicans, excepto Præfecto urbis, uti Re- Othe mani urbe expulſum cuſtodiæ manciparunt. Imperatore verò ipſo adventante in Italiam Romani ſibi metuentes Pa- Atille, ſæpius iteratam rebellionem gra- 4,967. ginonis Continuator narrat, qui aufugerat, tredecim ex ma- joribus Romanorum, qui authore: expulſionis Domini ſoannis Papæ videbantur, ſuſpendio interire juit. Sigonii verba ſunt: ad A. 967 udicis de Eecléſiæ turbatoribus conſtituto ſeverè animadver- 7. R.fe. P. 17 2. eit in omner. Conſules Italià pulſi, tribuni ſuſpendio enecati, Prafectus vero veſtibu⸗ exutus, atq, utre redimitus, per frequen- riora Urbis locu aſino ad ludibriũ averſus tircum vehitur, ac de. mum virgis cæſus mace: andus tetro carceri traditur. Rofftedi cadaver ex ſepulchroextrallum latt aim eſt àiſſipatum. lnat ad res Italiæ conſtituendas omnis ejus opera curag converſa. Primo actu, teſte Figenio, Romanardm rerun at Venstarum 13 p.3 4. . ſtatus formatus, utque firmior eſſet ſtatus Italiæ, exercitum ordinare conſtituerat ad provincias Apaliavs& Calabriam belloſubigendas; prius verè Nicephorum, Græcorum Im- peratorem, pronioribus mediis, poſtulata pro Orhone Tilio Theophania ſponſa, ſibi voluit concifiare, a que ſic bellum finire; dumꝗque ſic ſtrenua opera ſatisque firmo niſu publi. cis Regni incumbit, Legati Nicephori Cræcorum Imperato- ris Ravenna ad eum venerunt, honorifica ſecum munera feren- tes,& pacem ab ea velamicitiam poſcentes. Quibu. honorabili· ter ſuſceptis decenterq; remiſſis, Dominus lmperator Nuncium ſuum eidem Græcorum imperatori, pro confungenda in matri⸗ monium ſuo filis Regi Othoni privigna ipſius Nicephori diri⸗ git; ui iterum eodem anno ante Natalem Domini ad lmpera⸗ torem revertitur. Qbe conditiones interceſſerint, intelli⸗ gete licet ex literis Othonis ad Præfectos in Saxonia, quss recitat Witichindus, ubi verba ſunt Imperatoris: Nuncii Conſtantinopolitani Regis, dignitate ſatis inſignes, nos adeunt, pacem, ut inieleximus, admodum quærentes. Quoquo famen modo re⸗ agatur, hello, Deo volente, nullo odo nos tenta- re audi. ur . 3 1 lura — 5 rn, u — di 5 Demuj A danlna r. e niht annch 1 1 — 2 ſpena eha Ca— atn h 7lüſſhan un dunj am cA⁴ ☛ wnat Va. 1 m lie, eurtz 25] anre aln : 1 2 Grꝛcor 0Oh 4 pro Othan oncn a cpelek a1i ürmo üib d eranmn hhr riſ um mann cen,— haibaruune — mit Aperaun NYana pn njenut Tu- AAu NMaan 4*☛☚☛ J'eminitdlen es r ceſſernb u 2— in Srxocag ud: peruotsi A.= ſruans 2 ᷣz nt 9 1= I mahur 1 Magaus. 105 ir zudebunê. Apulias& Calabriam provineias, Juas ba- Zonustenutre,dabunt. Sed Græcas artes Saxo nondum ex- ꝑertus fuerat; nam, uti« itichindus hiſtoriam proſequitur. Gracorum Legatis Imperator ſatis credens, partem ræerei tus tum pleris, principibus viris direæit ad condiftam locum, 7“*ε tis ſecus ſponſionsm legatorum puella traderetut,& cuan honore filio adduceretur. Traci verd ad arte: paternai converßs ſubi⸗ to ſuper improviſos& nibil adverß ſuſpicante⸗ irruunt, caftra diripiunt, plures oscidunt, plures capiunt, quos& Couftantinar polim Mperatori ſuo præſentant. At Otho ſuper his eommo- tus ad hoc dedecus diluendum cum gravi manu viros eminentur, domeſnicis& externis rebus jam ſape claros faftos, Guntharium & Sigifridum mittit in Calabriam. Græci autem praterita viclorid elati,& minus cauti ceciderunt in manus eorum; ex qui- bas innumerâ multitudine casd, qui ſupererant capientes, ob- truncatis naribus novam Romam remeare permiſerunt. Tri= hutam in Calabrid& Apulid à Gracis extorſerunt, taliq, vi- ſtorid illaſtresfalti& ſpoliis hoſtium ditati, ad Imperatorems re- verſi ſunt. Audità hacſtrage populus Conſtantinopoli con- tralmperaterem inſurgens eum obtruncat, eligiturque foau- uts, qui conſtitutus Rex; eontinuo he ue abſolvit, puelam eum magns exercitu& claris muneribus ad Imperatorem deſti- navit. Quam ipſe ſlatim flio tradidit, celebrasu⅞, magnificà nuptius, omnem Italiam ſuper hoc& Germaniam lætiore/ reddi- dit, Naon uno nomine notanda ſunt verba Theodoricà Niem in Nemore Unionis: Pagnando longe temspore cum Tr. 6. e.33 Imperatore Græcorum in CalabriA, Sicilia& Apulia eum in-. 482. dę pepulit,& demum non tantum Romanorum& Gracorum Imperiorum apud Brunduſium fines poſuit; ſed& ipſum Impe- ratorem inſignia imperialia mutare cosgit. Pe ea verò mi-= ſcricordia motua, ſicut fuit piiſſimus,&um e&odem Imperaters Græcerum pacem fecit; nam Filia ditti Imp. Græcorum ipſtus Otbonis M. Auguſii ejuadem nominis Filis, videl. Ot honi II. lmp. matrimonis copulatur, cui Sieilia, Apulia& Calabria 0 asduns — 9o Dohha erdunt in Aotem, quæ ſia de wanibus Gratorum juri tjuudem Romani lmperii obvenerunt, licet nunç per alios, qui metunt, „hi non ſeminarunt ſub alius titulis occupentur. Proſequa- mur tandem præconlo Othonem verbis Aneæ Sylvil ex oratione adPrincipes Alemañiæ pro Tuteico bello. Retolits, qvotie: Majores veſtri cum magnis exercitibuus Alpes Iralia tranſiere. Aiſtulpham, Longo bardorum Regem, Stephano Papæ moleſtum, Pipinus Francus Germanus cohercuit. Deß- derium, ejus Provinciæ Regem, Adriano Papæ inſultantem, Carolus Magnus compeſeuit. Romano, Formoſe Pontiſisi re belles Arnolfus edomuit. Berengarium, 7u** Regem lralie jaftitabat, vocatu ſohannis Papæ Orho ptrimus magno belo contrivit. Retulit eadem in laudem Teutonum Felix Fabri 1. fiiſt. Suey.p.ä),õäh... X. LEONEM VIII. Papam A 963.in Synodo Romæ declarat, rejecto lohanne XII, ſubmotoque A.964 Benedicto V.& in Germaniam re- legatoſchiſma tollit. Quanto ardore pietatis Eecleſtam Chriſtianam protererit Otholmperator, atque magis magisque amplificaverit, non ſolàm lanctæ inſtitutiones, Eecleſiarum fundationes, aded- G que piorum omnium amor& defenfio oſtendunt, verùm e- riam nefariotum acertimæ correctiones, ſcelerum que juſtiſ- ſimæ pænæ atteſtantur. Exemplo erat omni nequitiarum genere inquinatus Papa Joannes Jil, quem Oftaui anum au- 1e dictum fuiſle ſupra terigimus. Parum fuerat hominiilll ſedem illam, cuùm principatum Urbis à Patre relictum tene⸗ ret, vi occupare, juvenis ipſe imberbis quidvis potius quàm Epiſcopi munus peragere doctus, niſi quoque officium o- b— mai grit 4 cuſe Kepale aIenan keu Ci t, ree 1 4Ae LRnanlam 1 4 am kanam pire 34= npl temna cd indationes,h iee endun an 8t cletungeiſt ani neguin .☚σ☛1 flaui Aun fuernt bonii „te telicmnu 8. AAris petudh 1 oqae olhin . Magn us. 107 malliblalpum ſotde conſputeatet. Verüm que tempeſta: kealle ſopr⸗ Imperatoribus noſtris pernicioſa commemo- rata fuit, irruit eisdem lub tyrannis etiam ſupra Pontificalem dignitatem. Quſbus verè procellis agitata fuerit quibus- que monſtris verius quam hominibus vexata Lectoti B. cla- rius nunquam patebit quam inſpectâ hàc Gencalogia. Theo- 1 dora, Nobilis Komana, mulier libidinoſa& procax, quod cum edelberte potentiſſimo Tuſciæ Marchione conſus- ſceret, Romana civitatis, ut Liuthprandus inquit, on nviri- 2.13.. 1n. liter Monarchiam obtinebat, ex eodem adulterio filias reli- tivo promtiores ſcortum hoc vidit [1. Marodiam, quam mater, ut dom Propagaret, prime proſtituit Papæ Sergio IIl, quo tamen ipſa non contenta rem etiam habuit cum Alberto Marchione, widone Marchione Tu- ſciæ,& Hugone Arelatenſi, Italiæ Rege; Prolem quit duas, ſibi non ſolum æquales, verùm etiam Nenerus exor- Inatum in poſteros [Joannem NI. P. P. ex Cergio Papa, qui poſt ſoannie Ravennatis obitum intrulus eſt à matre,& ama- ſio tum ſuo Widone. Platina p. 130. Albericum, qul ejecto Vitrico Hugone Rege, ur- ſoannem XII. P. P. Octavianum dictum, de quo jamagere cæpimus. 2. Theodoram, quæ cæco capta amore Soaunis I. Ra- vennatispriu Epiſeopi, ne amaſi, verba ſun Liuth- potiretur, ſummum eum coegit Pontificati ¹ mæ uſurpare, ſed à Marodia cerv jecto exſtinctus alteri jehanni A4 bis principatum obtinuit& filium reliquit icali=pPef Os prandi, z00 miliariorum interpoſitione, quibus Ravenna ſequeſtratur à Romaitariſſimo eener0, 77 A 02 9. in. Laitp.3. dem reliquit. 12, p. 12 58 Hxc illa egregia familia, quæ cùm Antereſſores Pontifices bona undique corraſiſſent, ſuccedenrs hisherede sinveni- re labo⸗ Nem. H⸗ yr. S. C. 33 p.479- 434 C.H. ³3/ 10rs DOtho rejabotavlt. Sed Deus ad vindictam allquaädè tantis ſce- Otho leribus commous,Othonem hunc, qui malos caſtigarer,ſi- bielegit. Sic Theodorisus de Niem, ea comp endio perſecu- tus tradit: Quid autem ile Otho M. Auguſtus inter cætera mi- randa innumerafecit? Eece dun Papa jaanne: Illmals vivs- ret, ac piſcatoris cathedram ſordidaret, Cardinaleig, hoc gr ferentus& ipſum bono modo& pio Zelo admonentes,ur à talibus reſipiſceret aliquando, nec ui bene ageret, inte li gere veletzims ſasrilega⸗ manus in quesdam ipſorum Gardin ales irreveremtr injiceret, etiam cum venatoribus& adulteris partem ſuam in= verecundiæ ponendo, hoc iuſtiſſimus Imperator ipſe Otho perti⸗ piens ſubitò æd ltaliam properat, inde ad Romam profĩciſcitur. at convocatis Epiſcopis ac Clero, S nodum jubet celebrari,in qua ipſe Summuus ſaterdos, tunqkam indignur tali honort, de- ponitur,& idem alter vir ſanctus etiam Leo nuncupatus ſurro Alio loco gatur, joanne: ab urbe fugatur& abaita quærit itidem inquit de vita bapæ Quod audiens Otho l.magnus Au- JIchiſmat guſtui de hoc ex corde doluit; ex. Germania propterea Romam 4,9.. 17 veniens cidem Papæ, cur illus venerat;txpeſvit: Quod audien: apa valde timuit, promittens Imperatori ‚quod ejus vitam ſu- .„. 85 3 2 4. ,* 8 3 bitdomendare veller, Cumq; poſtexad conſueta relsberetur Auguſtus irato animaad urbemrediitzut dijudicaret de ipſota: pa. Qupo elaploin Campaniam impiger lmperater Conti⸗ ljum Cleri Romanicontra eundem Papam in ipſa urbe convoca⸗ Aii, in quo, disto Papaconmuni Voto ejus Concilii depoſito, vir laudabilis famæ ac ſancla converſationis alter Leo hujui nominis VIIIextitit ſurrogatus: Capita criminum, ob quæ Iollan- desdepoſitus fuit, Jo. Tritliemius Hoc ordine memorat,l. Mafam celebravit& non comm unicavit. z. Benedictum, Pa- em am ſpiritualem, lumine privavit, qui ſtatim obiit. 3. Jollannem iardinalem, Subdiaconum, virilibus amputatis occidit. 4. Adulterium.& fornicationem perpetravit,& in- geſtum cum vidus Reinerli& Stephans, Patris concubin¹; eum Anni Viduà& nente ſuà& multis aliis,ſ neunedaen 3 d= nentenan, 4 3Shee 1 1 4 uain Ai 4= Oih Inean 4 A2 ijuditrretu n lnnmad 4, ainigfanka — ncili ahn 2e er Lenhhum obm „ otüie um z Jenedläw 1 qui kaür t eirilibus 1n — perpennit ex Datri rrat = lün ſancundt . Magnus. 109 latlum lupãnar& proſtibulum meretricum fecit./. In Eccle- ſia Tudertina Epiſcopum erdinavit puerum decem anno- rum. 6. Ordinationes fecit pro pretio. 7. Diaconum ordina- vit in ſtabulo equorum non debitis etiam tem poribus. 8. Sa- crilegus fuit, cruces& clenodia ſanctuaril meretricibus di- ſtribuit. 9. Vinum bibit inamore Diaboli. 10. In ludis ales Venerem lunonem aliosque Deos gentilium ſibi adjutores Invocabat. l. Ve nationenn publicè exercebat. IE. Maturianas alias horas canonicas non celebravit, nec munlvit ſemorte Chriſtianorum ſigno ſeu crucelz. Viduas maritatas& virgi- nes vioppreſſit& ſtupravit multas. 14. Homieidii perjurii& ſacrilegii reus accuſatus eſtinceſtum in propriam cognatio- nem commiſit, cum duabus quoque ſororibus ſe comiſcuit. 15. Lorica& aliis armis indutus quaſi Dux proceſſit con- tra§. Imperatorem in bellum. Hæco alia multa toram Imperatore in Synodo per Cardinales, Epilcopos, Diaconos &e alios teſtimonii Hvni iros ſub jurejurando pablicè delata fuilſe ſcribit Trithemius. Ante eum Papa hujus genium &ingenium ſceleſtũ Luitprandus ſuis depinxit coloribus, ll- Bro ſexto capite 6,7,8,910,1 quibus torum Concilii pro- p. 1332 ceſſum Joliannis citati, examinati, judicati, condemnarti, de-/*. poſiti exhibuit. Sancliſſimi tirulum, quem ſibi Papa nati- vum putat, Luitprandus tribuit Im peratori aliquoties, quia, qnod Kolsvincius ſcitè ſcribit, Santlitas Papar dimiſit,& ad Imperatores acceſſit hoc tsmpore: ſitut darè apparet. Scilicet r. 6 fol. Id'clarè ex Rifforlcis apparet; der Ceſer,(liceat verbis uti hi- 69. ſtorici Georgii Nigrini) ſehe ſich umb in den Hiſtorian den Standt 5. Hiſt⸗ der Kirchen und deß Reichs zubetrachten/ dann du haſt hie Baͤpſt/ Papal. ſo neben Othone dem Reyſer zu Rom gelebt haben inwendig zs Jah⸗ 40.p.343 ren/ auß welchen etliche nichts gethan/ ſo der Rede werth/ etliche ſo vie! und groſſe Bubenſtuͤck begangen haben/ das Himmel und Erden ſich druͤber entſetzen moͤchten/ und ſeind die weltliche Regenten/ ſonderlich Keyſer Otho/ geiſtlicher/ heiliger und eingezogener geweſen/ dann ſie/ die aller Welt Tehrer und Meiſter wolten geruͤhmet ſeyn · Sine cir- cuitione autem Joannes vocatur Luitprando lupusrapax. ſæ* 0˙ 3 Frilegu*e 3 2., ,p. 16. crilegus, adulter, qulſanctum palatium lapanar& preſtibulan 8 Otho fecerit; qui Diaboli in amorem vinum biberit. Quam prom. tus fuerat in vitia Johannes, tam promtus in recenſendo Luitprandus fuit, orandi facuktate bona prædicus. Mendur f. 22. p. 104 P. 133⸗ aſſentatio alias non magis obvia, quèàm in Papæ atrio,& Pa, pam non collaudaſſe, etiamſi malum, erat acculatio inter- dum hæreſeos. Quam promptum erat laudare Papam, tam tutum erat filuiſſe de Papa. Securitatem autem ſcribendi Luitprando dedit Concilium, cùm adhuc eſlet ſupra Papam; pôſt cum ordo vetſus eſſet, pius videndo& audiendo&ta- cedo profecit Eccleſia, quàm ſcribendo& loquendo. Con. cilio non trepidante Hiſtoricus ſanctum Palatium Lapa. nar& proſiibulum voeabat Luitprandus;& ſine amphibolia Volaterranus Vicarium Chriſti Joannem vocat ſceleratum Virum; nec ſilentium tenere poteſt Platina, qui e Monſtrun hominis,(ſic quoque Naucl. fol. 141. emni turpitudine centa- P.13 2 13 3. minatum, venationibus magis, idq;, ſi quid temporis à lubidim- 4. Kep. Ecel. 11. P. 770. J. 69. 5. bu: ſupereſſet, quam Orationi deditum; homainem ſceleratiſſi⸗ mum Uirum omnium, qui unquam ante ſe in Pontific atuffus- re, pernicioſiorẽ& ſceleratiorẽ vocat. Venationi potius&adul. teriis, quam conſecrationibu: aut piis Eccleſiærebus intentan fuiſſe, notat Crantzius 4. 5ax. 8.p. 83.& cum Platina paribus etiam verbis probroſam& turpem vitam apæ deſeribit ſa- cobus Wimphelingus, Epit. Rer. Germ. c. 18. f. 16, laudatque Imperatorem, qui prim ùm verbis blandis Papam à flagiti dehortabatur; cùm vero nequaquam moveri Papam api- madvertiſſet, ad minas converſus Concilium indicitconvoœs- eis ltalia Epiſcopis, qnorum judicio vita ſceleratiſſima hemini dijudicaretur. Ita marità, uti inquit M. A. de Dominis,b ſeelera plurima depoſitus, velut hydra ſapius inſarrawit. judi. cium etiam lubet apponere Rolevinci in Faſciculo: Mheſe⸗ hannes Venator fuit& totus lubricus; femiuas publicè tenchat uapropter depoſitus fuit per Othonem ſed non curavit. Tan- oi= cum wort&ujui dam ſe oblaftans a Diabolo in temparepur- Lrudiena loquenig 1 babimn. tan ae lnetmn A S 1l. wjütaann f 1 ³☛☛ a lta munem(an „ 4 n kunſn .V nipetu hiis= ſenu in 33 ☛& 1Mmn n VIR aprdeh r. 18fG un 1 buſt 2sapeniih cat dyeti aaf on Au intiakam 1 Aaniiſua 2 gu a. de oni „N— lußna i Rräſcecde, — nllinm a— on ewi“ „hhinunu —ꝛ—2—. Magnus. ä ⁊utitur,& ſine pænitentia ſubitò moritur. Eia, Deus aterne, uâm diſpares ſunt iſti prioribus! O abyſſus judiciorum Dei! quis in veſtigabit ea. Repus ita compoſitis dum Imperator ab Urbe abeſt, Romani his artibus jam adſueti, Leonem re- cens conſtitutum expellunt, Benedictumque Rom. Eccl. Diaconum, in novum bapam eligunt. Sed quo ſucceſſu id factum fuerit, retulit Lupoldus de Babenberg de Vet. Prin- cipum Chriſtianotum Zelo in Keligionem Otho ex eo, quod 0. 4. 10☛₰ Romani Benedictum quendam, Romanæ Eccl. Diaco num, tem- pore Leonis Papæ Viii de factto eligere præſumſerunt in bapam, Romam ſubA. D. DCCeœIIE cum maguo exercitu adiens tani diu tam obſedit, quousg, cive: Romani fameè ac obſidions conſtricti porta: ur bis inl 8ilia præcurſoris Domini aperiunt, ac lmperatore cum delita honorificentia intromiſſo Benedictum Jaerilegum Imperatoriæ poteſtati tradunt, Leonemq́, Papam in Apoſi. ſedem reſtitvunt. Benedittus verò Archiepiſcopo Bre- menſi commiſſus eſt,a quo in Saxoniam(Hamburgum) perdu- ftur illie à praſenti vita deceſſit. Hac exanctoratione libros ſuos hiſtoricos finivit Luitprandus, quod tamen Auctarium eſſe cenlent nonnalli, ultimaque verba ſunt: A4 Domini Leo- 6. 11. ꝓ. nis Papæ pedes ipſiusc, mperatoris Beneditlus concitè proci- 160. dens ſe peccaſſe, feq, S. Rom. ſedis invaſorem eſſe acelamauit. b0 ſt hac pallium ſibi abſtulit, quod ſimul cam pantificali ferula, quam manu geſtabat, Papæ Leoni reddidit. Quam ferulam- idem Papa fregit,& frattam papula eſtendit. Deinde Benedi- Kum in terra ſedere prarepit, eui caſulam, quam planetam vo- cant, cum ſlola pariter abſtulit. Poſt autem omnibus Epiſco- pis dixii: Benedittum ſantlæ& Apoſtolicæ ſedis invaſorem, omni Pont ifioatus& Presbyteratus honore privamusz obeleemo⸗ naps vero Domini Imperatoris Othonis, cujus ſumus ↄperà in ſadem debitam reſututi, Diaconatus eum ordinem habere per- mittimus,& non jam Roma, ſed in exilium deſtiuamus. Exilii lo- 4 cus fuit Hamburgum, Leonen. in ſedem reſtituto Impera-Langius sor in Germaniam rediens Benedictum Antipapam ſscum in Chron. ga. Ciae. 757* 9. 4. 1.2. 6.6. 0.4· p. nz. 4*Chron. rà Raconis de Bremen notat idem Ditmarus. P4ℳ7. 815 Otho in Savxontam duxit inq, Hamburg civitatem relegavit, ubig non multo poft dolore animi moritur, ibiq́, honoriſicè ſatituma- latur. Adaldago Archiepiſcopo Hamburgenſi cuſtodien. dum commiſerat Rex depoſfitum Papam, teſte Reginonis Continuatore, idque Anno 96 9, quem Hamburgi Archie- piſcopus cum magno honore detinuit urq ad obitum, ubi in ſan- gta converſatione vivens aliosq ſanctè vivere docens, cum jan Romanis poſcentibus à Cæſare ratitui deberet, in pace quievit& expiravit 4 N onas Julii, notante Adamo Bremenſi. De hac abductione ejusque in urbe Hamburgenſi obitu& ſepultu- ra legatur Crantzius 4. Sax. 12. G 13. p. 86.& 2. Metrop.3. 9 ¼. p. 4¹3 c. 9.p. 46, ubi etiam c. 5.6. 7.& 8. refutat fabulam d Be- nedicto Papa, quem trucidatum fuiſſe Hamburgiunà cum Cardinalibus& ſexaginta Presbyteris fabulator tradiderar. Videtur etiam in Templo cathedrali Epitaphium Papæ, de quo Dn. Rud. Capelle, Namburgenſis, diſſeruit in Appendi- ce Diſſert. de Johanna VIII; extatque idipſum Monumen- tum inter Scriptores rerum ſeptentrionalium ab Erp. Lin- denbrogio editos cum Narratione de Benedicto exule. Con- ſideretur etram nimius Pape Præco Diertmatus, qui repre- hendit in Othone, quod Benedictum in Germaniam depor- tarit, ac ſi hoc ipſi propteres non licuiſſet, quia Papa in Chri. ſto eſſet Imperatore ſuperior, ita quidem, uveam nullus prater Deum judicare poſſit, 2. Chron, p. a2. Sie bonus Imperator ſupergreſſus eſt humanitatis modum,& ne oſſium Benedicii b particeps eſſet Hamburgum, eas Romam reducta fuiſſe ope- Benedicto, licet relegato, nondum tamen ſubſiſtuntR omani, poſt Leo- nis mortem fervore ſeditionis IIrbem iterüm commovent id quod verbis Crantzii& Platinæ dicturi ſumus. Crantzius 4·Sar. 13. p. 37. Extitit cauſa, qud iterum Imperatorin Italiam vocaretur; nam Leone PIII ſubverſs Romani ſtatim poſi Im- peratoris abſceſſum artibus ſoliti s, quos oderunt, de medio tol⸗ ovns. fobanhem xi1 Pantißeem ffwils edis inſectantur; captum ad= übulan ur dllemiug et E idiplun Aa ep iomliunah lot E= deneciäta 6 etmana lig in Gemmin en.* Slet quung =n nnenn u 2.— Jee bonulg 00 Kneolmk 1mtecuchii et imaus. ke, 1 ntRomanli Jmn teerimemn a*= Kuriſumsd =„ wpaum =eman ſau — oderuntÄn uſſcan⸗ Magnus. enim à Tyranno, quem ad hoc ĩnvitaverant, perduci finunt in Campa- niam. quum reſciſſet Iimperator, non literis, uon nunaius agendum ratus, ſeipſum aceinxii, ut exiret cum exerciiu. Aſſumto ſecum Otbo- ne Filis ad Italiam pervenit, Romamq petiin. Tyrannum quem vo- cat, is Platinæ perhibetut fuiſſe Jofredus, Campaniæ Comes: ſ.134. cujus ſunt verba de ſupplicio ſeditioſorum: Otho, cognità Ponti- jicis calamitate, cum Othone Filio, ingentibus, copiis maguis itineribus Romam perveniens Conſules& Præfectum cum Decarchonibus captos in vincula conjicit, ſciturus conjuratiouis tapita. Quaſtionibus autem re cq- gnità Conſules in Germaniam mittuntur. Hecarchones verd laques ſuſpenſi panas ſlatim dedere. Petrus, Vrbis Præfectus, malorum omnium fons E origo, diu cum ignomivid per publica urbis loca tractus ac virgus ca- fuu in Germaniam vindius mittitur. Decarchones, quo titulo e- tiam Crantzius utitur, explicat W imphelingus, Platinæ verba more ſuo exſcribens, eos, qui regionibus urbis Romanæ præ- erant. Platinam etiam ſequitur Nauclerus 2. Gen. 33. fol. 142, prout ſolet ubivis. Factum illud exauctorationis Pontificum, neſcio an tunc bonis improbatum, poſteriores quidam ſcri- ptores Pontifici quam Pietati magis addicti arrodere non eru- buerunt, inventus tamen, qui aexiam hans militari viro& ſacra- rum legum quàm armorum inſolentiori condonandam tenſeat. Hic ve- Brun. Au- rèò mutuis concertant diſceptationibus de ſueceſſoribus diſ- nal. Boic. ſentientibus ſcriptores rerum Romanenſium. Perferre nonl. 7.. 507 poteſt magnus Baronius Leonem, fetre autem Joannem inpu- riſſimum& Benedictum poteſt legitimos ſucceſſores ſui Pe- tri. Mutuas illas adloqvutiones Theologis nunc relinqui- mus, qui videbunt, quo tibicine ſuſtineat Joannem Baronius, quam vis fædum tupemq, moribus agnoſcat, quave veritate accu- srit teſtes indigenas, quod ignorantis tenebris obvoluti in tam gra- 24 4.9 63. ver impegerint errores, quorum numerum adeò excreviſſe fatetur, t vix pauci, qaibus inquirenda veritatis amor fuerit,& ſtudium ejus perſcrutande majus inhsſerit, inyenti ſint, qui obruram verita- tem vendicdtint in lucem. Nempe Baronius ſeverioribus curis incubuit, ut diſcerneret inter tenebras& lucem, inter Johan- b nem 54 Otho nem& Leonem, ne defraudentur, non obſtantibus nefandis ſceleribus Ioannis, quæ æquè omnes deteſtatos fuiſſe teſtatur, le- gitimo titulo Benedictus probus improbusque Joannes; ſunt enim ejus judicio ſoli digni, qui fecurè perfruantur beneficen- tia electionis legitim æνα aν α ³⁵εέιν KaA⁸⁴„o e 3œror iuxsias Asl. ad A.963. Quanta verò commendatio Baronii, ſcribentis: Si fuiſſet loan- 5. 77². ni XII elgftio oſtenſa nulla, æquèe Othonis imperium, quod auceperata Iaanne. fuiſſet illegitimum. Sic habuit à Papa Joanne imperium omne, quod Ocho habuit, utpote collatum ab eo, quod Ponti- fex fuiſſet, nam ſi non fuiſſet legitimus Pontifex, in ſpangiam incubuiſſet omnis majeſtas Othonis. At quis 1 unc diſputaſſer cum eodem magno Auguſo Othone(verba hæc egregia germani- que pectoris non dubitavit ipſus Aulæ Pontificiæ Curialis Niemius proponere) de ipſius judicio ſuper contendentes ſuper Papatu .„ſuu perverſo unico Papai ſcilicet quod niſi a Deo poßint judicari; deschi- P. 19.— ſmax. j.3. c. 11. Adjungit etiam votum pientiſſimum: ytinam ta⸗ lu lmperator ſungeret temoribus nsſiris, qui nuns cſſaret ſcripturarum vrultiplicitatem in hot labyrintho, quæ adeo cre verunt pt opter muliituli- nem ſcribeni ium in hoc paſſu, quod vix eos centum cæmeli pertarent; Cu- jus verò permiſſu lImperator hanc ſibi licent am ſumſerit, edg- cere conatur Doctor Decretorum ſinb Johanne XXII. Alyarus 1. de plan- Pelagius: Otho primus, Rex Theut uiorum, ut fertur, cum Cluro& Ctu E'cleſ. papul, Romans lobanuem XII depoſuit à Papatu. Nec efi rrahendum 37 †. 13. 4. adeo nſequentiam factum, qvum fibi tunc cons eſſa fuerit licentia à Leone Papa,& poteſiss ordinandi Elcleſiam Romanam,& eligendi ſammum Pontificem cuiprivileg orenunciaveruut poſtmodum ImptratoresRoma- ni. Tantum, pro ſuâ poteſtate, non largitur Bellarminus in- 2. de Rom. quiens: 45 Othone] ſatis canſt at bonozelo, ſed non ſecundũ ſcien- Pon: 29. tiam, depoſitum eſſe lobannem XII. fuit n. iſte lobannes omaium Pontiß- reſp. ad 4. tunn ferè deterimus, anq, des non m iram ſi pius Iinperator, qualus fat a*g, Oiho I. ſed minus peritus rerum Eilefiaſticarum, judicaverit eum patuiſs deponi, præſertim tum multi Doctores idem ſenſerint. Conlſentit Bar 44 A. 66, tonius, qui reprehendit zelum Imperatoris, quod non fugtit ſecun⸗ 1 at, on. bentiriſg, l- um, quuc V du N n anneg ·1& untutenſt 4☚ unt uteai m m illmunjſin 4 Kuſanſäm runt yecyinuu A☚ꝗ☚: entl mnan lih Rntam(ama unne XAll a u faun aad 1 ½L. NA glaas 1. ☚‿ 1ſ aeritlenu 04 ,G Ggndſ hum nxan n itur Beluames A lnoa femät „4nnes omadth A. slmjxunſ n adisrent an eu ,—, autu 4 Magnus. ſecundum ſcientiam; aſt opponimus zelum Roswithæ, Mo- p. 775.& nialis Gandersheimenſis: 244.564. Qualiter& recti compunctus acumine Zeli Summum Pontiſicem, quadam perverſa patrauteus, Ejus nec mouitis dignæantam cedere trebrus, Sedu Apoſtollcæ frandari fecit homore, Cenftitueus alium Rectoris nomins dignum. Sanctiones Coneilii, dum vitia depromit, ſermo inceſtat e- tiam Baronii; ſeurium vocans atque ſacrilegum Concilium, Conci- liabulum, quia bina,& non trina, præceſſerit citatio Johannis; & hujus Dapæ excommunicationi magnum pondus tribuit. Ter citatum fuiſſe Johannem annotat Sigebertus, cum ait: Collecto à iota ltali Epiſcoporum Contilio loaunes Papa de nefariu tau- 4d. A.963, ſi inſamatur, tertiò eyocatuu. Quod anathema Joannis atrinet,?·5 84. ob id luda jam maledcto compatabatur, apud Luitprandum, qui 6, 10,p- ligare amplius non poterat ullum, à communione Chriſti ex- 15 8. cluſus, niſi ſeipſum laqueo; ſic enim Pape literis, fulmen vi- brantibus inane, reſcripſerunt: ludas, D. N. I. C. roditor, imd ven- ditor, cum cateris prius ligandi ato, ſolvendi poteſtatem à Magiftro aute- perat; quamdin enim bonus inter diſcipulos fust, ligare aig, ſelvere va- luit; poſtquam verd; cupiditatis veneno hemicida factus vitam occiders voluit, quem poſlea ligatum ſolvere, atg, ſolutums ligare potuit, niſi ſei- pſum, quem infeliciſumo laqueo ſtrangulavit. De Barenio, cui hæc ſu- des in oculis, veriſſima ſunt, qſnæ Dn. Boeclerus adſerit,& ſanè Othbon. mirabile dictu, quomodo ſe in hiſtoriã hac torqueat, ut ſatis li-. 338. queat, quo adfe ctu hæc ita geſta eſſe teſtari cogatur. Diverſus quidam affectus tenet Virum magnæ literaturæ& exactæ cen- luræ Carolum Sigonium, qui inter optimos Imperatores re- onit Othonem, quem quo diutius expectaverant Itali, hoc P„ 8 cosadveniens magis affecit; quæ res effecit, ut Sigonius majo-⸗ re quodam ſtudio ejus in Italiâ res geſtas requiſiverit ex anti- quis literarum monumentis, tum præcipuè ea tractarit, quo=⸗ modo ltalicum regnum legibus& inſtitutis inſtruxerit, quo- mdo diflidia Eccleſiæ compoſuerit, Othonibus deſcriben- P 2 dis lis i16 Otko dis librum ſeptimum conſecravit, Germanicæ dominationis, utvocat, in Italià explanans principia& progreſſum. In libri limine ait Germanos rerum lItalicarum potitos vetera Franco- rum inſtituta magndex parte retinuiſſe, regnum q́ne ipſum noyis it- flituta at legibus temperaſſe; ſed fuiſſe Italis perſuaſum,& opinio- 7. CeReg.It nem inſadiſſe ingenuè fatetur, ſuperbum potius Italici hominis, quam p.171. moderatum externi regnum eſſe Italicis patiendum. Cæptæ ac prope- ratæ à ſe deſcriptioni Othonis luperpondium iniicit de ſtatu p. 175. Italiæ quomodo eũ conſtituerit, quomodo univerit junxerit- 176. 177. que Italiam Germaniæ. Inter alia ſcribit: Otho regni Italiii 178. d(iyvitates pleras;, liberas, tributarias omunes reliquit; nam quarundam etiam perpetuos Marchiones, aut Coamites, ſuperiore ſibi reſer rato jure, conſtituit. Libertatem autem civitatum in eo fers poſuis, u Leges, Conſuetudines, Jurisdictionem, Magiſtratus, Vectiga- lia, ſus fermè juris atq, arbitrii haberent, ĩta tamen, ut Sacramentum Regibus dicerent. Quocirca alios ſibi Præfe ctos Rex, alios Civitates ipiæ conſſitueruut; as quas quidem Rex ad jura reddenda& popules in ae continendes in royintiu collocayit, ii Miſſi five Nuntii ſye Lega- ti Imperatoris vocati. Quos ved Populi ad regendam ciyitatem & iura moderanda poſtbas credrunt, ij Conſules duo aut plures fue- runt, ex antiquæ RomanaReip. conſustudine ſumpti, qui quotanni ex fin- Luli᷑ ciyitatibus eati, aut apud Epiſcopum civitatis, æut apud Nuntium Regis jurdrunt, arq, eos ante Friderici J. imperium Præio ribus peregrinis, quas Poteſtates dixerunt ac vulgd poſt uſurperunt, Prætulere. Gravis verò interpellatorhic occufrit, exigens alio po- rius loco eſſe hæc excutienda. Fuit& Benedictus VI Papa, Ara Lun Oruo tsenaretAurſuſ Bvnifaci Papa Vnl, teſte Panvinio, „z4r. erangulatus fuit in tetro carcere; miraturqꝗ́ue Platina, cur 0⸗ . tho temerarium toleraverit fieri factum, cujus verba: De tanta iniuriã nullam ſumptam eſſt viadictam vel civih Romauis adverſefa- P.13 J. Aonu vel ab Othone Impstatore, non poſſem ego non admirari,pyeſer- tim cum Otho ipſe Vir optimus ſit babitus,& Eccleſiæ Romana dfenſer aerrimus. Crediderun ego Othenem aliis negoriis implicitum Romans Penriſxxiraftare auxilium veauiſe, Denodicti VI Succeſſot Dos * R nall ißatwiß npaua CG escuor 44 nſu u dit eu ciiianan ue Ar vui linin rn un a ltin bi* Hrit erßeui uit— eredidw Il 6= PlI xetbelmi m mn cue iun Magnus. vore, ſine obtrectatione, fine ignomini evaſit, teſte Simoneta. Si ar- 17 uus II, Pæpa modeſtus,ſeditione immunisper ferocißima ingenia ſine li- 7 Ne 6 .....1,. 113. teceſſores eo animo fuiſſent, nil negotii datum fuifſet Othoni. 1·113⸗ Succeſſor Bonifacius VII Poatificatum malis artibus adeptus malè etiam amiſi,& qui excæcatus obiit, ut meritò dicat Platina: Vi. P. 13F. 4 quaſo, quantum degenera verini hi Poutifices à Majoribus ſuis. In Cle- ram deligendi eßent, quorum vita& doctrina probata ſit: non autem hi, fui cum nihil virturis& religionus habeant, ambitione& largitione ſibi potentiam querunt. Quod lub Benedicto IV conqreſtus eſt de Paparum& Epiſcoporum corruptis moribus, ambitione opi- busque nimiis Plarina, jam cernebatur ſub Othone non exi- gno proceſſu: Sanctitare, inquit,& daumaà, quæ non niſi magui .„ e. 8 2.1 8 n laboribus conſummatad, virtute comparantur, Pontificium deuus fine al- f*26. lis opibas primꝰ quidem auctum eſt inter tot hoſtes& obflinatos perſecu- tores Chriſtiani nominis; mox verò ubi cum ipſis opibus laſcivire cæpit Es- cleſia Dei, verſis ejas cultoribus a ſeyeritate ad laſciviam, peperit nobu tan- ta licentia peccaudi, nullo Principe flagitia hominum tum coercente, hæc monſtra, hæc portenta, à quibus ambitione& largitione ſantlißima Petri ſedes occupata eſt potius quam peſſeſſa. Faciem luridam Eccle- ſiæ ſatis hac vice, tanquam in ſpeculo lucido, vidimus. Sed uti- nam haæc mala una ætas Othonis vidiſſer. Nomen& ſpeciem religionis ſæpiuscule aſſumſit regnandi cupiditas, quæ ſi us- quam ſeſe impotenter geſſit, tum verò in primis in Romanis plariöcue Pontificibus, Romuli potius quam Petti ſucceſſori- us. b XI. Romam profecturus Saxoniam re- linquit gubernandam Hermanno Bilingo, qui ob fidelitatem& juſti- tiam Dux axonia conſtituitur. Heroeũ hunc eum in gradũ honoris dum elevatet Imperator, nihil frciſſe viſus eſt, niſ quod virtutes& merita,& quam to- P 3 ties ꝑro- 2e 4 98.f. 4 1. 3. c. 61.5.3 0. 5. 98. r18 Otho ties probarat induſtria expoſtularent. Si igitut Natales, ut non- nolli credidére, tam humili contigiſſent loco, nil obſtabatViro nihilominus ad alta nato locum fſortiri, quem non modo ani. mus facile caperet ſed& ſuperaret. Ssed, quam viam vitia ſæ- pius occludunt, mirum tum patuiſſe Hermanno apud Imperato- rem, quem pericula eadem ex cauſa exorta diu exagitarunt. Tum hi non cognati, ut Hermanuus, ſed Filius, ſed Gener. De- tettere poterant lmperatorem, Proce rum ex nimiis opibus in ſolentia, quà Dominum ſuum moleſtaverant Bajoariæ Duces, quos vix intra limites redactos novitet auctoritate privaverat. Suis tamen Saxonibus, ut ſemper conſiſus,& exploratæ Her- manni fortitudini& fidelitati, Otho Saxoniam Aquilonarem, (æ xocatur à Bertoldo Conftantienſi) ne Barbaris eircumſel⸗ ſa cetto careret defenſote, Comitis ſivè Dynaſtæ Saxonici flio, ut præclarè Cl. Meibomius in Vindiciis demonſtra vit, conceſſit. Rem hanc ita narrat Adamus Bemenſis: Cum Rex victorioſißi- mus Otho adl berandam ſedem Apoſtolicam vocarttur in Italiam, con- ſilium fartur habuiſe, quem puſt ſe Vicarium poteſtaris, ad fasiendam lafluiam telinquerer in his partibis, quæ hat baris confints ſunt termint. Nondum enim poſt:empora Carol:, propter veterss illius gentis ſeditionen, gaxonia Ducem accepit, niſi Caſarem. Qua uecshitate Rex per uaſu. Hermanno primm tutela viem in Saxonia tommiſir. Locum hune ſtudiosè exſcripſerunt alii ſcriptores; adexamen verò tevoca- vit, quem modò laudavimus Meſbomius, qui videri poterit. De ditione hujus Hermanni nonnulla annotanda veniunt, quæ controverſiam pati videntur. Comitatum Billingii no- minat Luneburgenſem lrenicus in Exegeſ. Germ. atque inſtitutum dicit à bonis Burggtaviatus MechelBurgenfis; ultimum enim Comitem Mechelburgenſer ſine filio decedentem Oihoni reliquiſſe Burggraviatum. Poſteacod.¹i5. 344. 112. inquit exHer- manno Saxonum ſcriptore conſtare, Oihonem Burggraviatui Magdeburgenſi multa detraxiſſe,& Luneburgenſt adjeciſſe. De Mechelburgenſi hereditate dubia quædam ſunt quæ refert. 8 Magde burgi autem Burggraviatum mortuo Gerone ad Her- mannuch üm me„. 4 :nut Jajaau no= uchottarfn Ir lnK epia e oniam auhn at D ze hadauin 1 Dynaſtedan di iemonltritan et n S: m M Nnunr l cat 4 potekkuiscſ 64,— us aſutſun 9p auil ueui . uusguanan 1☛ ramasſt. laa lexamenmm 1 nius u ſitn⸗ 544t annotand „ omiruun N 1 Cnmauq d 61 ge als linn haeccdeum 11 s.tunfn 1 honem Dug = nrchahi⸗ dam ffte = nuo Cehnd b Magnus. 119 mannum Billingium acceſſiſſe ex Cbron. Archiepiſcopatus Magde- 9 burg. Ms. Meibomias in Not. ad Witich. retulit. Idem Ditma P.78. rus videtur velle. Interim, inqut, Hermannus Dux Saxoviam re- 7.22 gebat, poſitag, ad Magdeburg concione juſcepius eſt ab Aruhiepiſcopo, ma- nug, deducitur ad Eieſiam, actenſis luminaribus cunctisg, ſonantibus tampani. Cum lrenico magis tamen videntur facere, qui he- teditatem Geronis obtigiſſe Hermanno volunt; magnum enim diſcrimen inter ditionem ſubdtam Ducum vel Comi- tum,& hereditatem eorumdem tum temporis fuit. In eo multi autem conſentiunt cum Irenico& veritate, Lunebur- genſem ditionem& partem Saxoniæ ad Albim Billingio no- mine Ducatus traditam fuiſſe ab Imperatore. Ita Chronicon Lunæburg. M ait: Otho primus, cium donſtitueret Hermanum Bi- ling Saxoniæ Ducem, illq, permittertt contermina Albis fluminis. ſibi ac pofteꝛ is ſervavit Thuringiam, Miſmiam& quæ vicina ſunt Herciniæ. Lo- cum item ſepulturæ Lunæburgam nactus eſt civitatem, cùm Quedlinburgi diem ſuum obiiſſet in Conventu publico, quẽ- admodum apud Ditmarum legitur. Herimannus Dux ihi 1. 2.p. 23. moritns Imperatoris gaudia 1urba vir. Hujus corpus dum ad Luneburg & filio ſuimei Bornhardo diferretur ec. Provinciam Albianam à Rege commendatam Crantzius tradidit, dum inquit: Interim 4. Saxen, rerò ad Albim decliviorem tenſtituta provincia, prater vitino Pontifices, 8,5. 74. non habuit Gubernarorem. Vyiſum eſt ex ꝛe oprimo Regiperopus eſſe vi- ro etiam in eà regions, qui tempor ali gladio rem gerat, jan manſuefaclis Saxonum der vicibus, praſertim ad continendos in fide vicinos Wandalos, geytem inquieram. litur in laliam proſeciuris tum Rex Otho, quum longæ vam proſpiteres fururam expeditionemead Albim fluvium pro- vinciam quæ erat extta Pons ificum jura, Hermanno cuidam, atrir ingenii viro, ad tutelam commendavit, cujus ante virturem& indu- firiam in paueu Rex erat expertus. Idem Crantzius 3. Merrép. 19. P. 70,7 ¼ Hermavnam Othe Rex Dacali ſublima vit honore; quum e. nim vittorioſiim us Rex ad hberandans Ntaliamn Berengariorum'ran- nide,& ad pusgandam ſedem Apeoſtolicam, quaæ lohannis XII mus eſſer polluta ſoi dibuu, e ocatetur, ſecum agere 1apis, cul teriοs Saxeniæ om, mendarst, 20 0 tho mendaret; dumq́ue tenuibus ortum natalibus in meliorem for⸗ tem eve ctum addidiſſet, in abſentià Regis regunda ultima Saxs- nia ad Albis tonfinia præfe ctum fuiſſe notat; unde per incrementa quotidiana in tantum profecerit juſtitia& fortitudine, ut Ducali illum dignitate reverſuu ab ltalid perornaret. Dux inſigni virtute clarus extruxit in monte Luneborg primus Arcem; deinde Monaſterium diyo jußit conſecrari Michaeli. Bene hæc Crantzius, niſi quod erro- rem illum etravit, quem ex 4ᷓ amo multi hauſerunt, ſcil. Saxo⸗ niam non habuiſſe Duces ante hæc tempora, quod eo ipſo, ſi non aliis, convelli argumento tradit Gryphiander de N eichbil. 6.27. 2.9. nempe quod Ocho Ducatum hunc, ſi Epiſcopi eum tenuiſſent, 5.98. 6 443. Billingo concedere non potuiſſet. Crantzium tamen ſalra- re conatur diſtin ctione inter jurisdictionem Eccleſiaſticam& ſeculatem. Nactus Ducum dignitatem Hermannus, Duces imitari cæpit ſui ſeculi,& ſemel donatam adminiſtrationem Billingicæ poſteritati continuã ſerie transmiſit. Num verd, quod nonnulli pertendunt adſttuere, ſub Othone l. Ducibus hereditariò Ducatus poſfſidere con ceſſum ſit, nec ex Herman- ni hujus hiſtoriã pateſcit. Poterat hic enim jam tum exem. plum capere ex Imperatotis Parente Henrico Aucupe, qui, quantas gratias Imperatori tum temporis pro dignitate illaà Patre ſibrrelicta deberet, monſtravit fuſo regio exercitu, qui ad compeſcendam Ducis potentiam Saxoniam intrabat. Quin eo usque res devenerat, ut niſi Saxonum Germaniæ contigiſ- ſet Majeſtas, brevi pro potentiſiimo Monarcha mulios con- ſpexiſſet, ſed externis viribus haut dubie impares, regulos. Quantà verò quamq́ue abſolutà regnaverit Ocho poteſtate, Cardinalis Cuſanus edocebit de Concord. Cath.I.3,c. 26, ita uto- mneseum ſuperaſſe Imperatores adfitmare nõ erubeſcat. Nec injuria. Bajoariæ Duces, dum Imperii habenas capeſſeret, propter nimiam jam potenriam,& Ducum faſtigium excè- dentes opes ſuperbos, ratus principiis obſtandum,& inmedi- cabile vuluus enſe recidendum cſt juxta Poètam, Ducatu ex⸗ Palit, elatiores in exilium, ſeſe ſubmittentes ad inferiorem for- tunam dun Aiſcopieumki ct. antrium uang r8 ren kalelt dig:m ienan el dan am adanin ſet ammilt. Id Magaus. Tat eunam adegit, conſtituto Duce in proviaela illa pro lubitu. Eandem ſortem experti fuêre Francorum Dur Everhardus, Lorharingorum Giſilbertus. Suevia autem diu quieta dum etiam ſe movere cepiſſet, Ducem ſuum regium filium exu- lem vidir. Aliam igitur proculdubio faciem Germania ac= cepiſſet, ſi Othonem excipientes Imperatores ejusdem ve- ſtigiis inſtitiſſent, aut tempora Cæſaribus pro luctuoſis flo- rentia contigiſſent. Nullum tamen eſt dubium, quin tantis opibus uni rurſus lubjectis Otho M. radices reliquerit, ama- ros aliquando poſteris fructus laturas. Quanta aliâs Impe- ratoris hujus diligentia fuerit, ut ſecurum& ſtabile ſibi, ſuis- que conſtituerit ſolium, pacemque firmam crearet Imperio Germano, notum erit illis, qui legerint eundem, ne filio O- thoniIilibidoregnandi, quam Ludolphus ex nimià poten- tia hauſerar, exſurgeret, nullum eidem munus aut ditionem conceſſiſſe, quous que ipſi, quantumvis ſeni, vita ſuppetiit. trd ſob Odeuth Adſcriberemus ex Ekkehardo Cœnobita S. Gallilocum tum, Ca. cO. m linecan jucundum, tum notatu digniſſimum, ni forte tædium aliena Monaßf. terrderiminm hic oratio crearet. Scribit ille his verbis Meniunt in locum ç. 16. fex. ue= lentico u,(Monaſterium 5. Galli) in vigilid eAdenſionis uæ fuit in die p. 109. 1ntis pto dg ſtt dddlo tegoe dit! rxoniam inns- datr in Getmaer .☛ onatci nS 1a? die impan à veti Obn (☛.CA13 3 1Anare no b — Dacom bilße ci bſtandor d- 4 jta beeune b Ates F. Porentianæ wirginis ſuſcipiuntar honsre guo decuit. Otho Magnus à fratre Brunone Coloniæ drchiepiſcopo ſiniſtra duttau. dextera baculo fultus; filio nutem Othone II.) matrem ducen- ee, longè ipſe præ aliis quai Leo præ beſtius fnatre manu oſculata diſcedente ſolus in vredio fratribuu bine inde ad laudes in lateri- us Eccleſiæ direlim ſtatutis quaſi ſtatua conſiitit, oculii, andi hus in fratres hinc inde verſatis, uam antea noverat, ſe adhue ſit, diſciplinam probans haculum ſibi decidere ſivit. Ce- none autem Duce, Genero ejus, accurrente, baculumqg, ſibi timo- ratè reſtituente, flare illum jubens ait Ecce ego diſciplinam horum, quam& tu forſitan audiſti, temptans baculum mihi decidere fivi, neminisque illorum caput aut oculos adhoc moros vidi. Dic verò Adilheidæ meæ& filio verſutiam quam feci. Eilius autem ſæpè facetè loqui ſolim Cuononire- ferenti⸗ * Othe 4 ferenti; Mltamur, ait, cum tam firmlter Imperlum teneatz quod baculus deciderit. Enimverd, quaſi Leo, Regna, qua adhuc eepit firmiſſimè tenuit: neque mihi, quamvis Filio, par- vem velunam deait. Teſtimonium certè obſervatu dignum! 1 Magis innoteſcet Othonis prudehtia legenti iplum fratrem Fccleſiaſtico licet muneri conſectatum, ad Ducalem evexiſ- ſe honorem. Minus ambitionis, plus fidelitatis ſacro ſub pallio contegi ſperabat. Sed hæc pluribus mox perſeque- mur. QCæterùm, ut eò revettamur aliquando, Billingius matrimonio felix fuit, eoq́ue geniti pronepotes diu Suxonia imperitarunt, gloriam ſtirpis in longam poſteritatem prors- hentes. Filius Beuno, virtute præſtans, nunquam oblitus, ex quo ortus Patre, qui ſe domi bolloque inclytum ptæstite- rat, Patris virtutes exprimebat factis, ſtemmaque felicite: 4 avon. propagabat, id quod Crantzii teſtimonio illuſtrabimus: 1 23:F.9 2*◻ zferiori Savons Hermannus Dux ab Othone ad Albim cor- Ritutus, diem ſuum ebiit, annis virtutibus plenusir elitio filio Bennone, virtutum ſuarum imitatore,& ditionis proustrile ſucceſſore; qui ac ceptù Principis, ut ferun t, Steti vrnſis filidp h⸗ no Patre non degener Filius dignus habebatur. Exllà[ouju⸗ ge ſuſtulit Filios Brunonem Bern hardum, Thietmarum, Bru⸗ no in tenerisdeceſſit; Bernhardus Dusatum poſt PLatrem 49⸗ miniſtravit; Thietmarus Gomitatum, illums arbitrer Tranſal= hinum, quem vocant Stormariæ, cui contermina eſt Holſatia 4.„. 4 4 eum Thietmarſis. Quæ tres ditioner ſine controuetſia ab omni 3 vetrò memorià ſemper Saxonibus paruerunt. Non quenquam ade veterum Getmaniæ terum ignarum eſſe putamus, qul- neſciat. Orevit generoſus ſanguis maſcula felix ſtirpe ad Ducem Magnum, Jaxoniæ Elecdorem, per annos ferè cen⸗ tum& quinquaginta, filiæque erant Magno duæ, quatum b una nupſit Henrico Nigro, Bajoariæ Duci, qui de Duestu Billingiſtirpem, ſtudii militaris maximè gloria florentem, Saxoniaæ& Dòminio Lunæburgenſi litem movit Oshoni, Murchioni Soltqugllenß, quialteram üliam duxetat-Ab hos b Ohohe get onepate in in mpoltettand e t dongmn 2 qne incham at, temmame⸗ 1-i Sonio Illuldäs D4 Othensu Ir Auihzu jemm mi at, N unn du A'unt, Sttiim 74 hanar. kl rt um, Thiemn du Æ eatn„Jlg eit„ilan rüin e n canttrniu 11 ꝓ Nhe centnn 41 ☚☛) nu*l. Nob 11 ztumele ſon ximegbtüi m,2s mülſcalseit 1, pet ina = Magno ta ☚ Duci, guti t— litem 8 — ülum un cipes.. Duces ſtemma dacunt, de quo Reuſnerus Geneal. p, 406. & alii conſulantur. XII. Comitatus& Ducatus Epiſcopis committit cum ſeculari poteſtate, Brunoque ejus frater, Archiepiſco- pus Colonienſis, accepto Lotha- ringiæ Ducatu primus jurisdictio- nem exercet ſecularem. Quiſeculis antiquioribus animum ad ſtudium ſactarum rer rum totum applicarunt, rabus ſeculi longum valere juſſis, ni- bil præterquam pacatiorem in exercitio pietatis& doctrinæ induſtriam& nobile otium ſectati videntur. Luxus tum&œ avaritia proculaberant; nec quid turpius Presbytero& Mo- nacho voluptuario aut avaro, ſicut revera eſt, tum temporis reputabant. Quo magis autem ſuis rebus vacare poſſent, in Francotum regno Epiſcopis cæterisque Abbatibus A4- vocati conſtituti, uti eſſeut, qui ſecularium& ad victum atti- aentium rerum euram& ſollicitudinem gererent; reditu- tuumque& prædiorum& ſervitiorum& decimarum,& ſi quæzalia juris collegiorum eſſent, rationem redderent. Epi- (copi intereà nec dominia ulla, nec imperia vel mera vel mi- xta adfectabant, memores videlicet doctrinæ Chriſtianæ, quæ regnum ejus, vel hac à parte, longe maximè Aregno& gladio ſeculi disjunxit& ſeparavit; led& non ignari ſortis ſuæ hoc ipſum eſſe ſatagebant, quod dicebantur. Verùm ubi pingviores terminos ſues egreſſi animo majora propo- aerent quàm quæviris ſanctimoniæ vitæ addictis convenl- gentetebus domi neglectis iu ca quæ aliotum eran, involate — ⅛—— 2————,— 8—— — —— p. 620. 1274 Orhe, cæperunt. Keghl primè conſiliis ſefe immiſeere; ubi gta⸗ tam petſpicetent rem(religio veltantum ſuadere poterat) manus plusältra extendere, Curia randem non contenti ca- ſtra amplecti minimè erubuerunt, ex Paſtoribus Bellatores egtegii effectt., Teſtantur illud Annales Francorum, unde Baronigs in bellatores, illos Galliæ Epiſcopos invehitur ad A. 883. Teſtatur hac Ebbo Remenſis Epiſcopus tempore Ludovici llmperatoris, de quo Adamus Bremenſis inquit; II. c.,& Ansgarioin sdjutorium pradicatisnis datus eſi Ebbo Remen⸗ 7 9 22 71 3 1 3 4 8 3„ 3„ 2e10„deullis Vadianus ait: Sels Romanorum Eccleſia hoo probro ſir⸗ Hiv ſeu fatigationer itinerin ſeu orporis de hilitate impe- ditus ſiye potius oocupatioene ſeculi. delectatuss Vicarium proſe dedit Anſgario nepotem Gaudbertam. Poſtea de eodem cùm Ludovicus obiiſſet filiique mutua cæde atterereniur. Diſcordiæ inventor Ebbo, qui& ſupra filios in patrem armaue- vat,& nune fratres inteſtind ſeditione- concitaverat. Fa- clli igitur- negorios,, qui tam altas jam radices egeram in ſecularibus, eriam dominia territoriaque ſibi adqui- rere potuerunt cum poteſtate ſecularii. Quo verò tempo- re quibusque ſub Imperatoribus ad ſtatum hunce bicipitem pervenerint:nonade dapud omnesconſtar- Othonem no- ſtrum, qui initix arceſſere conantur, urplurimum inculant, quod fraterno nimium concedens amori Btunonem, Colo- nienſem Archiepiſcopum, Ducem primus peſſimo exem- plo conſtituerit. Pervulgata jam ſunt verba Chronici Erfar- tenſis MSti: Dabegunten zuerſt die Biſchoffe weleliche Richte zu haben/ das dauchte damals unbillig manchen manne/& Chronicl Juri Weichbildico præmiſſi de Giſelero Epiſcopo: An den⸗ ſelden begunten die Biſchoffe Weltliche gerichte zu haben und zurich: ken/ und das ſleng erſilich an ſein Bruder Bruno zu Coͤln/ und Biſchoff Giſeler zu Magdeburg befahl Reyſer Otho das Hertzogthumd an der Blbzu Schartaw⸗ Num werorteſtimonia tanti ſint pon- deris& valpris, ut primum ubique agmen ducant, alii vide- i jam audiunt, Poncificibus in vulgus nofa funt, quęque ps. „„ rint. Tacebimus j⸗ de R is Epiſcopi t Ae⸗Collag, fol sjam, quæ de Romanis Epiſcopis vel, u ſ6 u emainn n.= jum uten dis ü torigu bi ſesel. Cumir us Mam auni an— ſtat. OAar ati. nplarinmn ent. Aari Rtunoral nct etimus helln nm erdꝛ(kaori- d= vfi wilte man/K rto kplianad nch? chte zuhazau d uno u Cibu ſct= e das hati SDaoni unl 3 4= hen diena R— ais kpiecßn n mM us Son bni 9= Zakfehn 1 8 1 Magnus. 233, aſperſa& infamata, quod& Chriſts lege& Apoſlolo- rum doctrina veterumg, omnium Eccleſiarum diſciplina negle- ſa exercitus parare, militiam ingredi, ſuisg, auſpiciit& ſignis cum hoſte confligere auſa fuerit. Primus ea opinione com- muni Bruno kuit, qui cum Ducatu L. otharingiæ jus gladii temporalis jurisdictionis que ſecularis accepit. Ita Nuſſien- ſis Mônactius in Chir. Belg. magno p. 80. teſtatur, Btunonem tanquam Archi-Ducem Lotharingiæ, ſecundas partesin re- gno Fratris ſus potenter& induſtris tenuiſſe,& ante Brunonis tempora Archiepifcopos Colonienſes non jadiciis gladis temporalis ſed tantummuadè juritditlione bieuli paſtoralis ulos. Communi illi de Brunonis primà poteſtate opinioni, neſcio an Campidonenſesink hetid nomreftagentur, cum jam tum ab anno 7 30. ab-Adtiano DPP. poteſtas huic Abbati concefla plenaria antemeridiem ſacrafuciendi, poſt meridiem verò gla- dii, ad exercenda jura foxenſia. Vulgatum illud ſanè eſt,&: eum Herbipolenſi commune:(ampidona ſola judicat enſe ſtola, Bruſchionorante; qyi inſuperrefert Caroli M conceſ- Monaſta ſione Jus monetæ cudendæ Andegario, Campidonenſi Ab-..18. batizad Ptincipisdignitstem evecto, datum, probante Ma- geroubi addit: Hdeog, primus hic inter Abbates fuiſſé credi- de Aadav, tur, quibus hao poteſtas conceſſa eſt. Ad tempora tamen Lu- C.II.“. 6 8. dovici Bojariæ Regis& A. 877 refert privilegium cudendæ †.ſ20o., monetæ Caſan. in Chron. Auguſt. part. 2⸗c. 2. Quęrnadmodum F. 22⸗ verò tempore Caroli dicteriuöm modòmemoratum inter Abbates ſoh Campidonenſt competiit; ita unus Herbipo- lenſis jam fuit Epiſcopas, qui etiam Ducem ſe profitebatur, & quidem Franconiæs Epiſcopüũq; huncprimum in Germa- nia jurisdictione quidem criminalt fuiſſe dotatum à Carolag M. putat Knichen, verùm jure territorii tum demum, cùm de furs. cæteri Epiſcopi cæperuns hac ſublimiori dignitate refulge-Territ. c. te. Videantur Trihemius 1. Ann. pag. 27.& de Orig Franc. 4. 7. 347. p. 96. Bruſch. Catal Epiſc. Herb p. 97 Mermann. de Con-. 224: verſ.gęnt.prja. Vadian. de Cöll.& Monaſt. p. 93. Limnæus 6P. znum. 45, Nonleve huicadaltiora exiurgenti negotio momen⸗ F. Aaßal. 7.459. ap. M ei- 12656 Gtko b momentum adjeclſſe exemtionem onaſteriorum ab MAa. vosatiis Protetterum, facile eſt cetnere legenti. Ne terum civilium uſu ſecularibusque negotlis impedirentur Clerici, dabatur Advocatus, noſttà linguã Vogt/ Schirmer/ cul politi⸗ ca adminiſtratio rerum ad Monaſteria& E piſcopatus perti- nentium incumbebat; de quo Aventinus: Mſta, Monachi, SFacerdotes, Firgines ſacratæ feminæ, Epiſcopi, rebus divinis, ſludio literarum, ſcribundi; habris(delegata domus, penatium, agrorum cura in prophanos) dunt axat operam dabant, rerum fiwxarum caducarumq;, adminiſtratione vsntaminari, pollui 7 eredebant. Pecuniæ igitur prædiorumq́ rei fam diaris turam in Procerum quempiam, qui vicinus aut author contubernis varat, àſe relegabant, Hunoß oetum, germanido atq, fræoo va- gabulo(Gandoo iũuit, quem inde Vogt putat nominatum) boc ef, Patronum Curatoremq́ue vocabant. fub nomine Latino Advocati receptus fait, ſicuti paſſim er Qualis Patronus Diplomatibus allisque conſtat monumentis. Ejnsmodi etan Trutmaunus, Epiſcopis& Presbyteris Saxoninis datus à Ca- rolo 4. ut reſideret in W allo publico(in offenclicher Wahklſtadt in Judicio generali majore) ad univerſsrums eauſas audien- das, velrecta judicia terminanda. Is Advocatum omniam Presbyterorum in Saxonià fdeliter agat,(inquit Diploma Carolinum) ſuperq́, Vicario⸗& Scabinos, quos ſub ſe habet, di- LHmn 6z. ligenter inquirat, Sanimadvertat, ita ut eſfieia ſua ſedulo pera- gant. Libertatem Protecterum& Advocatorum ſaſcipien- dorum non ſoluùm Imperatores, ſed& Pontiſices, itemqꝗue Archiepiſcopi,& inprimis Fundatores Monaſteriorum in- dulſerunt, quod probat Magerus de Advoc. cap. 9. uum. 441. feqq. Erant autem conſtituti inprimis, ut adminiſtrarentju- Ktitiam& judicia exercerent; quod idem docet c. z. n./3. feqq De Advocatico ſeu ſalario Advocati, quod dabatur proptes laborem& ſumptus defenſionis, actum fuit Anno noz in Concilio Ratisbonenſi, conſtitutumq́ue fiye taratum fuit Mud ſalarium, ut ſet tertia parz mulctarum, quod ubivis he- a a+— G 2 ͤ — eru warice uzn Do i noadnm c4o ☚&.(unlhhh eciten fakt, reuigd met entis. Jamt dt ſmodiaksärn b06= efexlcadi I4 ſerum euſua 4. Advocamm lit, t,(ineundy S- ☚φ 1 zuurſtiſt t, ☚☚ 1ſſeisſuuliih 1, ocztorunii ſ62 Pennidcet in 34 ☛ ontein 8 Sroc. capau ait nutadmiutn d. m docetcal, 96 RE Juod daden un fat Am — que ſine unl =uun qui— Maguus. 127 nè terrarum receptum fuiſſe atteſtatur Chokier; ad quos 44 Aar. pertinebat die Vogt⸗Haber. Progreſſu temporis civilem 79·9. jurisdictionem ulurpare cæpiſſe, ſola criminalidvocatts relicta, demonſtravit Magerus, ſententiamque corroborat a. lih. C. ex Bullà Carol. M. Monaſt. Augiæ datà anno 813,& alia Mo- u. 69.. naſt. Uttenbuhrano anno 769 dato. Quis dubitabit hanc ſ20. que veputaret, inſtituti eum ſui forſiran pæniterer. Ab ex- ceſſu Caroli Epiſcoporum& Præſulum res poſtea paulatim ereverunt mirandum in modum, atque Filium Ludovieum Patte hac in parte longè faciliorem faiſſe Stephanus de purira. c. iu num. 16. 1‧3. pag. 11,& Pautmeiſterus 1. 3e Jurisd. 16. 6. 18. conſignarunt, adeò ut plerique Epiſcoporum in nume- rum beincipum fuerint cooptati, teſtaturque id Helmoldus his verbis: Ludovicus paternis per omnia voris soncordans, Chron edd em liberalitate, qua Tater ejus erga sultum domur Dei,& Slav 1.²] omnem Clerum uſus&ff, ampliſſimas regni di vitiat ad dtcorem 64. p. 6, & gloriam Ecclefiæ intorquens untantum, ut Epiſcopos, qui pro- prer animarum regimen Drincipes ſunt cæli, ipſe eosaem nihil- auei ius Principes effceret Regus. Eè Conſtitutio Caroli Craſ- ſi de expeditione Komana tendit, hæc continens: Statuimur ap. Gol- ergò& decrevuimus cum Cenſenſu tam Spiritualium quam ſecu- Aaſt. Tou larism Priusipum ibidem niobiſsum aidentinm. Confeta- 1. Comf. 25 an os A dar, Jnp. 29, 12⁸. tur, Lebmanuu: C. S. l.2. c. 15. p. 80. Ut ut hæec ſeſe habeant, negant nihilominus oommunicationem jurisdictionis pro- fanæ ante Othonem I. cæpiſſe Reineccius ad Annal. Carol. A. 14.f.23. G Sax. Orig. f.23. Knichen de Jure Territ. c.1. u. 1063. Ffol.9 v. Hago Grotius d. Imp. ſum, pot. circa ſacra. c, 10. n. iu. p.z03. Qup fundamento nitantur. in occulto eſt. Quod- nam Bremenſium Archiepiſcoporum fuerit officium, jam ante annum 890, ex Adamo intelligi poterit-dum inquit: 6. 4.1,F. 39„KRimbertus apud glorioſiſſimos Réger Ladovicum, E filios efus hoc obtinuit at inſignis vir Adalgarius, Monachus videlicet Cor beja, in adjutorium ei confimaret ur, quatenus ipſe nf- mitate detentus in Ad algario haberet ſolatium circueundi E- piſcopatum Placitaadeundi,& quaudo exigeretur vel in expe- ditianem uelad Palat um, cum Cami tatusuo proficiſci. Impt- erauit etiam, ut ipſe illi in elecltatie ſucceſſor confrmaretur, 8 inter conſiliarios Regis locaretur. Primi S⸗xonum Apoſtoll a. Savx. 16. verbo Dei ſtrenuè inſiiterunt, teſte Crantzio, cujus habemas . 40. exemplum præclarum in nno, dre biepiſcopo am hurgenſi cujus omne opus in ꝓtędicatione Verbi divini c onſiſtebat, kr.s. 49. qui nibil aſnerum e grave(ſunt verba Adami Biemenſis)ſe arbitrans ſabire paſſe pro Chriſto, latitudinem ſuæ diæceſis pet 9. Fo. ſeipſum eiegit circuire, qui omner Danoram Inſular penetra- — vit, evangeli ans Verbum Dei gentillibus,& fideles, quos inue- nit ilic captivos, in Chriſto confortans. Eadem verba hinc mutuavit Helmoldus 1. Chron. Slævor. 8.p. 9. Necprætetiit Adamus Bremenſis notare diſſimilitudinem morum inter F piſcopos ſui ſeculi,& invitare deviantes ad exemplum ln- ni, Epiſcopi Danos& Suecos ædificantis, ram fidei ſcientis, „ quam operum diſciplinã, concludens librum primum: Eia 6.32. jin. vo⸗ Epiſcopi, qui ſedentes gloriæ, lueri ventris& ſom mi brevis delitias in primo Epiſcopalis officii loco ponitis, reſpicite iſtum pauperem& modicum ſæculi imò laudabilem magnumq́; Sa- cerdotem ceue, 24 nuper tam nobili hni coronatus exemplum dedit pofteris, nuldà temporum vel locorum aſperitate noftram pigri⸗ „Guſuyeii 6I74 eſ aninn n. AntSar u = nrio cra 1 diſccpe an o ddi diiria nt lamiden 2 3 anin ſae 4el t Arorm laia gei uunE fuen 9fa. Padanm 6 ½ 879. Nen li n udinem un d. nesadeen ed intis,fan fätt 14= librun yim⸗ —'entru ſen l, penit, thur „ labilem nun Aui caruuu 9 u vrun Ihna Magnds. 129 Fritiam exauſari poſſe; cum per tanta pericula mari& terraferotes 44uil nis populos ipſe pertranſiens miniſteriũ legationis ſuæ tanto imple- rit fludio, ut in ultimis terræ finibus expirans animam ſuam poneret pro — origine,& alieno genio duci, quod ſine invidià aut mo- eſtiã dixerimus, cùm idipſum ſuo jam ſcripſerit tempore Cran tzius, ſed hat, addit cautè, in auremn legenda, ne offendaniur Magnates, & diamur os in cælum ponere, dum, que ſupra nos ſunt, catpere conten- dimu, Primorum Epiſcoporum mores poſtquam immuta- rentur, cæpiſſentq́ue Epiſcopi& Albates inſtar ſecularium Principum regna religioni jungere, Imperiiq́ue membra con- ſtitui, præ laicis Principibus, uti vocabant, honorari ſole- bant. Integræ tunc ditiones iis conceſſæ, datæ urbes& arces, conceſſæ Marchiæ& Ducatus,& omnia ea, quæ imperii pro- pria ſunt, ita ut Principes Seculares iis obſtricti etiam benefi- ciario jure tanquam Vaſalli; atque hac ratione ex pauperibus ditiſſimi& maximi Principes effecti fuerint. Legamus, quæ ſcripſerit N emius: Otho primus omnibus penè Cathedralibus Escle- ſius in ltalis, Gallia, Germanid, Burgundia E Lotharingid conſtituti, multas c vit ates, caſtra, oppida, villas& multa alia dominia temporalia & jurudictiones donavit, atq, omuihus illis Eccleſtis propria inſignia per- petuò deputavit. Archiepiſcopos quog,& Epiſcopos Ducatibus& Co- mitatibus& Baroniis communiyit, quibus nobilts& potentes Vaſallos ſubjecit, ut ſemper eßent ad reſiſtendum,& manu forii paganis& hære- ticus in oportuno tempore fortune. Eccleſiaſticorum honorum amplitudo certè ſub Othone maxima erat, præſertim verò Epi⸗ ſcoporum, quorum& revrrentia ſumma,& jus in Civitatibus ſemper fuit ampl ſumum; id quod Sigonius in Othonis M. hiſtorià ſi guavit; necnon idipſum notavit Dn. Conringius, plerosque Epiſcopos caſtra, urbes,& Comitatus ab Othonibus nactos fuiſſe. Eaà largitione effecta UIrbs Brema Epiſcopalis, de quo Autor hiſtoriæ Archiepiſcop. Bremenſium p. 82. Adal wWardi, Verdenſis Epiſcnpi, opere& teſtimonio commendatus Adaldagus Regalia atcepit ab Iiup. Othone,& pallium à Lsone VII. Sis iſte Pater venerabilis 4 KR Adalda⸗ Chriſto. Palam oſt Epiſcoporum ſeciorem ſtatum diſſidere à 2. Metrop. 27·P.F7. ,7,.7 8. de Vi bib. th. 109. 7.734 4. Spir. Chron. z. P. 274. 136 Otho Adaldagus primd ingreſſus eff Epiſcopatum Bremenſem, longi nus tih- porepoteſtatibus as judiciarià manu compreſſum, prætepn Regis abſolvi,& adinſar reliquarum Vrtbium immunitate ſimulq lihertatefe, tit donari. Libertatem dicit exemtionem aà ſeculari judicio Ducum, Comitum& Miſſorum Cæſareorum, quum nec Dax, nec Comes, nec aliqua judicialis perſona quampiam jurisdict onem aut ye- teſtatem haberet in Epiſcopatu, explicante Adamo Bremenſic.:, cujus etiam verba imitatus eſt Autor modò laudatus Hiſt Brem. Archiep. ipſeque Crantzius 3. Metr. 16. p. 69. Par libera- litas fuit Othonis in Epiſcopatum Mindenſem, ut nullus ludtr publicus, vel quilibet ex judiciarid poteſtate in Eccleſias aut loca vel agum ſeu reliquas poſſeßiones Ecclęſiæ, adcauſas audiendas, vel fleda exigenda, manſiones vel paradas fatiendas, aut fidejuſores tollendos, sut honinan jpſius Eccleſiæ Francos, liberos& Eccleſi aſticos litones, malman, vel ſara sujus lihet conditionis ſeu colonos contra rationem diſtringendon ne ulus redibitiones, aut ilicitas occaſiones requirendas ullo unquam temporein- gredi audeat; uti extat in literis Cæſareis in Chronico Mindenl; adeò largâ clementiâ, ut donaret Eccleſiæ Mindenſi, quicquil ad poteſtatem Cæſaream pertinere videbatur. EA muniſicentià&pi- renſi Epiſcopo Rutgero gratificabatur, ut nullus Dux ſipe Comt, vel nullus publicus ludex ex judiciarid poteſtæte aut aliquA cujuslibeti- zeſtatis ignota perſond, niſi ſolus Epiſopus& Advocatus ipius Spitenſs Eccleſiæ, ex juſſione& tonceßione noſira deinceps poteſtatem habeat—n¹ quocung, negotio, vel pro aliqua re parva aut magna placitum retinert, ſea publicum judicium facere,&c. ſicuti extat in diplomate Otho- nis III, quo Avi ſui beneficium confirmavit, apud Lehman- num. Comwendat Othonem I Cramzius, quod Dodoni Epiſcopo Oſnabrugenſi dederit privilegium, quo exemta fus- rit Eccleſia b omni onere, quod à Præfettis aut Dominitis Nuntii 3⸗Mer. 14. poſſet imponi. Similia privilegia Othonis de libertate Ham- p. 67. burgenſis& Bremenſis Eccleſic, ut& Monaſteriorum, legi Diplam.& poſſunt apud Erpoldum Lindebrogium, quibus Eceleſias va- Pivil. Imp, tias ab omni cenſurà& ſervitio Juris Cæſarei liberat. Eà de- 7149,150 mum largitione efe ctum, ut multi Epiſcopi militaribus&au- 25152, 213⸗ —— lici libsr pus coral naß faan kol m 16 A lai nan ngu 1ul naa Calmin Cwu are Tele lide ride un Fämmin lica ̈ ur zula doy) vii n udaun 5 ☛ umaup fir eh zngan. 1941 tm znain lca= at in diyon ncim narit, aull Dl mius, gold. tpſi Sgium gubere d4 iu ant Dani ria= nis de lder 9. 1k Momairi : br—— n quibas lt ſa tlreilben 1 ddohiai, licis magis quàm Eccleſiaſticis moribus fuerint. Archiepiſco- Pus Colonienſis Philippus militaria ſua officia commemorat coram Imperatore Friderico I, dicens: Pro Cæſarea Majeſtate Crantz. in caſttis incansi, Italiam fatigayi, Lombatdiam oppugnavi, Brunſpico Sax. 46. ſudorem cum ſanguine fudi. De Othone, Epiſcopo Monaſter- p. 16 8. jenſi notat Crantzius, quod fuerit armorum amator, helli: gerendu 10. Me's quam Eccleſtis adminiſtrandis aptior; ut ſtudium, addlt: Talibus opus eſt Pontiſicibus per vices, qui, poſtquam Eculeſia gladium temporalem accepit, diſtringant; ni facerent, quæ eſt au- dacia militarium, non ſinerent vel unum Ectleſtis manſum pacificum; nam glatlius iſte ſpirit alis ſi ſolus ſit, multis contemtus eſt; ſi atteſſerit al- ter, erit, ut duplici manu pugnaus facilius ſuperet, quomodo olim Benja- Mitæ, viri gemini, utraq, manu pro dextra, ut ſeribitur, utentes. Præive- rat exemplo Bonifacius VIII Papa, qui Romæ, cùm Jubilæum primus inſtituiſſet, uno die ſeipſum in Pontificali ſtolà inſtar Papæ, ſe oſtendebat, altero die imperialibus ſignis, ſceprro& Qladio, ceu Impęrator ſe oſtentabat, cum hoc lemmate: Ecce duo gladii hic ſunt, notante Crantzio 8. Sax. 6. p. 225; cujus ibi a⸗⁵ guνα: Vide, qud aſcendit ſuperbia Servi Servorum! Non Papis, non Epiſcopis competere, ut bellum gerant, probat Henricus de Seguſio, Cardinalis Hoſtienſis, in ſumma aureà ubiait: Quic- 1.1. 7e quid dicant Conſtitutiones,& quicquid velit tam Lex Cauonica quam treug. n. 3. Diyina Clerici noſtri temporis in omnibus& per omnia faci ſuni mili- p. 285. tarts: tandemq́ue fatigatus idem ſcribit: Dicant Leget, ſiatuant Canones, clamant homines, quantum volunt, tamen noſtri Cleriui volunt ele militates. Et ſanè u, à temporibus Adriani Papæ, qui Carolum M. vocavit in Italiam, Epiſiopi& Cardinales nunquam ab armus deſtute- runt. De ſuiĩ temporis Epiſcopis Nicolaus de Biberach, circa Annum 1290 Erphordiæ degens, canit: Miſſam non cantat, caſtrenſia mænĩa plantat, Militus ania gerit, qua ſuns ſua, non tua quærit. Armiger in caſtris non curat, quid ſis in aſtri. Epiſcopo Epifcoporum Romano pontißci una Roma ſibi unĩ pa- rum magna vide batur, cupido creſcendi in Aſiæ& Africæ an- R 2 gulos que velaret hoc in Epiſcopo 49.. 291. 3 8 4 ———— ————— ————— —— 1 J. 107. b. 1 3. Mesr. 16. F. 69. 43·:P. 7. 332 Ocho gulos traxit ad continuandam potentiam. Unum ante ſe fer⸗ re non poruit; non Conſtantinopolitanum Patriarcham, non Antiochenum Epiſcopum, non alios. Cæteri Epiſcopi primas ferebant& quærebant plerunque in Aulis Cælarum jam inde à Carolo Magno, unde occaſio oblata optima rogandi& im- petrandid Cæſaribus, quicquid placeret, pleriq́ue enim præli- gabant mollibus aditibus Cæſares non ſine ingenti lucro pro- ventuum. Utebantur Prælati Procerum conſuetudine quoti- diand, præerant Officio Cancellariatus, res regni curabant, Ju. diciis ſecularibus præerant, ſpirituq́ue hinc Auliciſmi& ſecu- laritatis, ſimulationis& diſſimulationis, afflabantur. Quid acre amatica Epiſcoporum, uſu callidorum& recoctorum, Theo- logia potuerit, id Hiſtorico fas non eſt ſcire aut explicare, niſie- xotericè. Multum verò eommodi conſtat attuliſſe Epiſcopati- bus, Abbatiis, Collegiis, Monaſteriis, quod in Aulis Regum verlarentur Epiſcopi& Archiepiſcopi Dire ctores& Cancel- larii rerum agendarum, quod perlegenti tractatum Mallin⸗ krotii de Archi· Cancellariis& Cancellariis Imperii Romano- Germanici abunde conſtabit. Ecquid non poterant Rotge- rus, Archiepiſcopus Trevirenſis, Hildebertus, Moguntinus, apud Henricum 1.? Ecquid non Adaldagus, Hamburgenſium & Bremenſium Epiſcopus apud tres Othones, ut alios tacea⸗ mus. A Regum latere, inquit Albertus Stadenſis, divelli non oa⸗ mar, unde maguum Becleſia ſuæ lucrum paravit. Regis Ochonis ita uſus eſi familiaritate, ut ab ejus latere rard unquam diyelleretur, ait Crantzius. Hetibertus, Colonienſis, apud Henricum II, Bur⸗ chardus, Epiſcopus W ormatienſis, apud Conradumèalicum, Gebhardus, Aiſtetenſis apud Henricum III, Anno Colonien⸗ fis, apud Henricum IV, Henr. Auguſtanus apud Henricum V, valebant. Ex hac aulicâ gratia& xà³sorsεν xæmulationes variæ ſubortæ, qnando Epiſcopi non poterant ferre Epiſcopos, nec ferre Abbates& Monachos in gratià aulica, ſicuti ſub O- 3.Sixon. thone noſtro contigiſſe notavit Crantzius, qui ait: Bellum ſurre- t in Monachos, aſſerentibus Pontiſicibus meliu⸗ eße paugos Deo ſervitn- tes pa⸗ ün lide 2& tecocdun don dteautenſen duunllieti ſien odi ui diſc e ditecdotesg bei ui wadamml Cat tiislmpenila EE non dotcranl 6, 1E lertu, Ma 42 S kumdan tre— dones, nrun dert adenls, indn u it. Negpdt ten u unqum ni enl:„ud Henrcnl ſis Conmadni ent t.2 III, Anno(ei g9 2 saud Hen i=Atant 2n 10tantfenrhy aulich ſani 11 S quizt 44 nihaun tes paſcere, quàm magnum gregem otioſorum, nulla in re utilium Reipu- blicæ, qui neg, Oeo ſatus ſer viant, ſed monaſticotabitu ſæculi ſequantur vo- luptates. Eolerat Lelus eſſe diyinæ eeligionis, qui ſtimularei Pona ifices, ſcd immiſcuit ſepriata contentio, de æmulatione ronſu gens, quod ter- nerent Pontiſices majori eſſe apud Regem Abbates loco quam ſe. Reformarionis hajus inſtituendæ autorem fuiſſe Fridericum, ſubdolè, non pure quæſitum, quatenus Virum Venerabilem Regiq fide- lem Hademarum, Abbatem Fuldenſem, ſi quo modo poſſet, debone- ſaret. Abbas autem ingrata& amicitia Regis permanſit,& cauſis intercurrentibus Pontifex quod voluit, non implevir. Sæpe Alitibus ad pugnas& bella ventum ob honorum titulos. Deformis dudum fuit Eccleſiæ ſtatus ob ambitionis ſtuda, cùm Da- maſus vi& armis inter expirantium ſanguinem adoptaretur in Papam, Urſicina contrà nitente, unde fæda Pontiſicum contentio, judice Polydoro Virgilio, in hodiernum usq, diem hoc latius proſer- 8· Invens. pſit, quò honorum ambitio in dies magis maguq, Sacerdotes inraſerat. 1e*. 4: g- Magnus. 133 Archiep. Moguntinum, notat Abbas Urſpergenſis, idque ait 11213 Deformiorerat, cùm poſt Reges Othones tres eſſent pugnæ 630. Romæ Bened cto IX prævalente, ſchiſmate regno& Eccleſiæ 85 funeſto; tum, Dout fiaatus, judice Platina, eò devenerat, uit qui plus in Oly. largitione& ambitiong, non dico ſantlitate vitæ& doctrinæ valerer, is F·132⸗ tantummoda dignitatis gradum bonis oppreßis& rejectis obt ineret, Quem morem, addit, urinam aliquando non reinuiſſent noſtra tempora. Sed hoc parum eſt pejora ni Deus caveat, viſuri ſumus. Diſſenfio non minor fuerat anno 1181 inter Archiepiſcopum Colonienſem Philippum& Conradum, Abbatem Fuldenſem ob xgosdgia & AeovElar, ubi Archiepiſcopus repulsã notatus dixerat: Cede dAbbati Archiepiſcopus; Monache Princeps Elector; ſed bonæ venia ve- ſtra tætum dimuto, quod refett Craniz us 6. Sax. 4 6. p. 68, qui ca- put hac ſententià claudit: Veæ tibi ſuper bia, quæ in cælus nata cum au- shore tuo ad inferna demergeris ſemper exuusanda. Crue mum de ſeſſionis honore certamen anno 10cz inter Wideradum Ab- batem Fuldenſem& Hecelonem Hildeshemienfem Epiſco- pum exponi Lambertus Schafn. p. 167, ubi iplo in templo Fra- 23 num * „ ——————————— ͦ———————— — 2——— 8— *——————— ö““— “ 3 ————y ———— 83 4 Otho trum manis conſerunt, rinn gladiu gerunt, paßimq, per Eecleſiam ſangui⸗ nis currunt ffumina. Ambitioſæ concertationes erant lubHen- rico IIl inter Miniſtros Archiepil. Moguntini& Abbatis Fal- denſis ipſo die Pentecoſtes, de locatione, ut loquitur Nauclerns, 2. Gen. 36. unde non tam verborum ſquam verberum contentione Ec- f.i[4. dFleſis pavimentum cruore repletur, ſed Epiſcopis& aliis ton velantibus pax inter dißidentes reformata eſt, templum purgatum, atq, cum multa deyo- tione Miſſa celebrata eſt,& cum ad illum verſum ſequentiæ vemumeß, Hunc diem glorioſum feciſti, vox ab aere lapſa eſt dicens: Hunc liem bellicoſum ego feci. Præteriti temporis hæ lites fuère, unde cognoſcas ſcintillas irrequietæ felicitatis, curq́ue Abbati Ful- denſi fuerint ſtudia litium, exponit Dn. Eberhardus Fabritius p. 59.7299. elegãti libro de Glorià Fuldæ. Crebræſunt querelæ de ambitio- ne& avaritià Clericorum;& querulæ voces, plus nimio cre- viſſe Bona Eceleſiaſtiea Epiſcoporumꝗque poteſtatem, auditæ funt olim ab Henrico II Anglorum Rege, dicente: Noſtritem- poris Præſules veterum in ſe formam minimè exprimunt ſed cirta offii⸗ um languidi& remiſſi toti mundum brachiis amplectuntur, apud Gui- lelmum Neubrigenſem;3. Angl. rer. 25. qui Clericos luxu&la- ſcivia diffluentes, libenrius praliantes quam prædicantes carpitl...ꝛ2 eos ꝗᷓue paleis accenſet;hincque optabatsaxonũPrincepsHenr. Leo, Ochonis IV Pater, ut Epiſcopi, relicta rerum adminiſtra- tione per provincias Principibus, ſacris intenderent, teſte Ctan- 7. Metrop. tzio. De Giſelfrido, Abbate Campidonenſi, retulit Bruſchius, 1,p. 170. quod ante inventas ad Abbatiam claves mirum in modum humilis at Monaſl. relngioſus fue rit, poſt inventos elatus& totus ſecularis, pamparum amam f.zo. as voluptutar its, præſertim quod ad muliebria attiner ſodalitia; adeed po⸗ tens,& aded multi& ſplendidi apparatus amant, ut ſæpe trecentos no- biles& equelttis otdinis viros circe ſe haberete aleret ſolus. Com- movit ſtatus ille Epiſcopotum cum imperio novo gladii pom- paque ſeculati Cæſarium Heiſterbacenſem, Venerandeæ pieta- a. Hiſt. me.· tis Virum in Ordine Ciſtercienſ„ ut ſcriberet ex ore Clerici mor. 28. Pariſie aſis: Omniscredere poſſum: ſed vivcredere pofum, quvdunquam P.ia 2. Aliquis Epiſcopus Alemame Poßir ſalyart quæ veheinenter dura bin A lu aoöoͤoöooͤoöoöoöͤöoͤöoöoöoöoöoöoöo —— oni a derdanäune teb f Ntgerlean luet oces glur dord eepotckam tum— e deene.h un yyrinan tn 2 br, mleduna ret a ui Ceiconn 74— dkantn ahn 0p axonibem 0p= Aatetum aln us, umemm m! lenli,xetuhih an tm in maimt Fnlru ahn al wiinn ſitint 4 mutſenen r4 emrcdmu um— erio woi 15— em, Vetetus 1 Aetibetetel t imfiaßt Frheetttt Epiſcopi, decreſcente ferè eruditione. Magnus. 335 ſint& terribilia verba, quærit Apollonius: Quare magis judicæ. vit Epiſcopos Alemania, quàm Bpifsopes Galliæ, Angliæ, Longobadiiæ vel Tuſciæ?& reſpondet Cæſarius: Quia penè omnes Epiſcopi Alemania utrumg; habent gladium, ſoiritualem vid.& materialem,& quia de ſan- guiie judicant,& bella exercent, magis eos ſolicitos eſſe oportei de flipen- du militum, qudàm de ſalure animarum filicommiſſarum. Auctori- tatem voluit prædicationi& muneri Epiſcoporum non ab ar- mis, non ab ephippiis& calcaribus, non à fublimitate throni, nond rerum forenſium aut aulicarum ſtrepitu, quales exefra- tiones eſſe putabantur illi Clero Pariſienſi in Germanicorum Epiſcoporum infulis. Opibus, titulis, largitionibus creverant Vix Latinè ſciverunt loqui, Græcè parùm, Hebraicè nihil; cum Sacræ ſcripturæ gra- tà nil magis ſcire atque animo ſuo magis amare debuiſſent, quàmEbraicam& græcam linguam. Scientem linguæ Græ- cæ admiratur Brunonem noſtrum Bern. à Mallinkroot, ſcri- bens: Magna laus eſt Saxonia noſtEa,& mirauulum fer iſtorum tem- de Archi- Porum, bunc Præſulem, prater vitæ ſanqtitatem, non Latinè tantum, ſed Cancell. etiam Gradè doltiſtimum fuiſſe, accenſttis ſtudiorum cauſa ex ipſa Græcia p.8. Magiſtris, ut in Vita ejus Rotgerus ſcribit. Adtriarios redierant res Eccleſiæ,& erant eruditiores, qui ſtatum Epiſcoporum diu defiderarent humiliorem; vellentque reformatum. Gravis auroritatis Iureconſultus Petrus de Papia hic patienter audien- dus. Edidit is Practicam, in cujus editione primà, quæ pro- diit Anno ra82 Norinbergæ. ita legimus: Licet inter Laicos em- f. 9·. Doralis communio pariat diſcordiam, atramen iuter Clerices& religioſos parit cancordiam, qui concor diter vadunt adunam menſam, concorditer incedunt& habitant,& per eandem Domum& Ectltſiam concorditer tractant Gſtudent rapere& ad ſe trahere laitorum ſubſtantiam Geadem jpſis Clericir angere& nullo moda diminuere,& propter hoc fecerunt per ſi legem, quod nan poſſunt vendere nec alienare nec dividere eorum bona, ſicq in brevi neceße eſt qusd umnia bona laicorum ſubiiciantur Dominio Clericori, niſi bonuu Imperator pro yideat, qui donation? Conſtantini revo- et G& gem faciat, ut omnium Cleriuorum flatus ad faatum mendigan- fiuin —— 24 ee 1* ——————————————. ————————. 4“ u. 5 2 ———“———— —.—————— K 4—— 2—— „— 1————— ſſ— 4 — — — — — — — — — 1.1.).10. P. 213. 5.79 tium fiatrum penitus reducatur,& Papacum Cardinalibus ſimiliter al vitam Chriſti& apoſtolorum ejus de veniat. In cujus terra eſt genetali vicarius, unde ſervare dicitur geſtae jus, quod omni⸗ Chriſti actio& Apo⸗ ſtolor ejus debet eſſe exemplum& regula vivendt ipſi Papæ& Cardina- i hus ejus, alioquin no videretur ejus eſſe perfectus Firarius, qui deviari ys- lit in ſtatu& vita à morihus&& exempiu ejus. De Polyphagiâ Cle. ricorum idem in formà lib. quo agit de ſubſtitut. fol. 190. Mul- tiplitata& fundataſunt Monaſteria infinita per univerſum orbem, olim cauſa de votionis licet, hodie cauſa rapinæ& avaritia, in tantum, quod deſtruxerunt hodie mundum lastorum. Poſuns ergo dici merin talia loca facta, velfienda, retia contexta ad tcapienda Laicorum bona. Romam tale Rete primum contexuiſſe Autor Brunelli indi- cat, ſcribens: Si caput à capio, vel dixerisà capiendo, Tunc eſt ipſa caput, omnia namq capit. si declinando capio capis, ad capiendum, Retia lax avit retia larga nimis. Burſam& inſatialilem Curiam idem Petrus Ferrarienſin forma libelli in act. confes.& ſervit. f. 2 68. expoſuit, cujus inſcriptio: Aecipe, ſume, cape, funt verba placentia Papæ. sed de Brunone ſaltem acturieramus. Qualem eum vide- rit Widechindus à erze, in hiſtoriam ſuam retfert, inquiens: Brunonem Pontificis ſummi at Ducis magni vidimus ofſicium getentem. Hæc verba ſua facere conatur etiam Abbas UIrſpergenſis inhi- ſtorià Henrici I. Brunonem Pont fi is fummi ac Dueis magni, ofheium vidimus gerentem; frater quippe eius Oiho, dum poſt Patris exceſumis geret Imperium, hunc omni literarum ſcientia imbutum preſulem ſeli Colonienſium, factaq, dehinc nimia perturbatione in regno, ita, ut etiam filius Regis Luitolphus contra Patrem conſentiret pravorum conſilio,kex Otho ad diſponendum regnum fecedons in partts Orien tis fratti Brunoni, Præſuli providendas commiſit Occidentis. Ita cum magna religione u- ſus eſt ohicio Saterdotis, Eexigente neceſiit ate juſſuRegis functus eſt irtu⸗ te magnijici Ducis. Diſtincteè ſatis hæc ait& dilucidè. Junge- mus etiam quæ Continuator Reginonis refert ad A.9 53. Eocens . 4808 L udlüm tera den ts Fenarelli 26= olü caju Lmn! Ne. era un doi taa uam tetm i ridmutſin cti bballiheg ni r Duru 0= tm pf euia un u tia Imäutunne det ☛ t'one in tmmul A ve nanmd at tss Onetſei 61. auam nu jaſakgufu : at& düvit 1s cfettut mler anno N ig fridas Colonienſis Ecelefæ Archirpiſtopus obiit; cui Erun, Frater Regis, ſuccedens tatius Lotharienſis regni Duca- tum& Kegaum eums E piſcopatu ſuſcepit. Idem ad A. 96 · Bru- p. 8 3 noerc hiepiſcopus, germanus Imperatoris, Vu Ducatu pariter & Epiſcopatu digniſſimus VI Id. Ocr. ohiit, cui Falmarau in E- piſcopatu ſucosſit. Excuſabilis quorundam judicio, quod fraternis rebus tuendis operam navarit, guum in Italià occu- patiſſimus eſſer, unde Chronicon Colomenſe circa Annum 1499 editum fol.3 4 vocat Brunoneta ein Fuͤrweſer der Cand auff diſſeit deß Waſchen Gebirgs. Bruno ille Anno 9 59 Lotha- ringiam in duos diviſit Ducatus, ſuperiarem& inferiorem, creatique ab eo fuete duo Duces, ipſo interim Archiduca- lem titulum gerente. Complexa fuerat Locharia univerſa* decem dieceles latiſſimo ambitu, quarum quinque à Bruno- ne ſuperiori Lotharipgiæ, quæ Moſelanica à Moſellæ fluvia interſecante dicebatur, aſſignabantur,& erant Trevirenſis Argentinenſis, Metenſis, irdanenſts, Tallenſis; cæteræ quin- que Colonienſir, Mltrajectina, Leodienſis, Cameracenſis, Torna- cenſis, inferivris Ducatus nomen obtinebant. Moſellano- rum Dacum ſedes erat Divodurum NMediomatricum, Ripua- riorum ſive Lotharingiæ inferioris ledes Aquisgranùm, vuk goque Lathier is tractus dictus fait. Ut tempus omnia mu- tat, ſic&mutatio maxima accidit ſplendidiſſimo huic regno, procedente enim tempore, quod ait Blondellus, acciſis Ducum A2 8 Geneal. rebus, translataq́, maximà ex parte in Epiſcspos Comitum pote- Franc. p. ſate, Moſellanues Ducatus ne nomen quidem manſit. Sic& 17 9⸗ pedetentim exolevit Lotharingiæ inferioris Ducatus, ut Bra- bantici nomen ſumſerit, disjectis regni partibus. Conſtat Ar⸗ chidacis titulum ſub autoritate Cæſateâ ſibi primùm inſo- lenter ſumſiſſeßrunenem; de quo videri poterit Dn. Limne- us Tom. 4. Adqdit. I. P. ad lib. /˙. c.2. n.18;& legenti hæc præ- primis notandum, quod& Aallinkrot ſubnotaſſe videtur, de Aecbi⸗ nomine Fratris Imperatoris Brunonem hanc provinciam cancel. fulcepiſſe, nec quod Archiepiſcopus eſſet Colonienſis, Du. p. 29. 8 & CS a S. z1. Orho sem Lothatingie factum fuille, ied quoniam Ducatus ille requiteret virum Cæſari fidelitate& vigilantid probatum. Quibus rebus geſtis ſuam operatn etiam præſtiterir Bruno, laudes ſcriptorum conteſtantur. Diemarus etiam, quam. vis fabulas premore interpeſuerit, encomium non teti⸗ cet inquiens: Archpraſal divinitas in cuntis bamanitu allens proficuitatibus IIII ordinationis ſud anno ſomno patu ſoporatuul. Id. Otob. fratrem reliquit triſtew. De ſucceſlore ita habet: Imperator fratern à clade turbatus, WV oluuero, eju⸗ dem familiari Capellano ob amorom ejus, Epiſcopatum,& ani mæ curam, fideliter commendavit. Fruſtra vero eſt quod que- ap. Sual ritur Petrus Merſſæus in Annal. Colonienſium Archiep. pyr. p. 12 81 Dacatum L othuringia E ccleſis Colonienſi per Brunonem aadi⸗ Ehron. Eitid.p. 766. 43„,34. tum, ſub hoc Volekmaro, Imperatore annuente, per Regeus Fran- cis ſubtratlum fuiſſe. Bandem verò, quam Bruno obtinuit dignitatem, etiam wilhelmum, filium Impetaroris, Archie: piſcopum Moguntinenſem, obtinuiſſe in Thuringià& Hal- ſid velle videtur Hiſtoria de Landgraviis T buringiæ s. 1o: pagi 912. Paulus Eangius expreſsè dicit: Hic eſt Wlhelmutls le,cui Pater Otbo poff mortem Ducis Burg hardi, qui ab Hun- garis interfectus ſins literis obierar; dedit totam JT huringiam & Haſſiam cͥum pleno jure e daninio ad honorem Dei& ſandii Martini Moguntinenſis Ecoleſiæ patroni. Quod magis eſt, totius lmperis Visarium eum dicit Wiriehindus: Eotemports. quo hæc intra Italiam gerebantur ſummus Pontifex ilbelmun. vir ſapien:& prudent, pius& eunttis aßfabilis, à Patre ſibi com- mendatam regebat Fraucorum Imperium, Sed quæ de ſecu- larialiorum poteſtate referuntur, paſſim apudalios repetias, quorum ſcrinia non compilabimus. Optimè vetò docet G. S.l. 4. Eehmannus non omnibus Epiſcopis æqualia ceſſiſſe ptivile- 83.p. 275 gia, jura& poteſtates, de quibus rectè monet non ita temer? ſcribendum eſſe. Cauſas verò, quare Otho M.tam libera⸗ lis erga Eccleſiaſticos ſeſe exhibuerit multi multas annota- At. Videri poteruns Otho Friſingeuſis ip prologok.7 fal. 7 2ͤ—³——½— ,6 1= pennang dind„ Thuini ,egenn edici! e 60 Vha Dacu¹— huru zui 1, Her fotan mun 1ni Duuna le pat uns o uh M ESindu:hm ſan nnfer vin du ꝗ ‿abani: Sei quti „pa=m padalenme mu pr ſnt pit lh celſtn tect r det noniune qus abo Murb der lti motan, . sbus, 6 etiam Archi- Dux appellaretur. Magnus.„ 74.6. Cuſanus de Conl. Catbol 1.3..2S. Mem. Nem Nn. Tr. 4.33·pg. 481. Anonymus Florent. de Privil.& jur. Imp. ap. Schard. p. Sri. ut& Stangefol. Præfat. adl. 1. Annal. Circ. weſt- phal. n.7. Multuͤm verò hinc vapulae bonus Imperator; ne- que iniquè, ſi vel ille unus in causà eſſet aut eo imperante. mala hæc, quæ impediunt Epiſcoporũ partes& officia, odio- ſasque reddunt donationes Eccleſiaſticas, Imperio noeuiſ- ſent; nam uon ſine gravi& ponderosaratione Imperatorem cum adminiſtratione rerum publicarum quaſi luſiſſe videtur cujus utinam adeò veſtigiis potuiſſent inſiſtere alii, non eſſet quod ille accuſaretur. Suo tempore non omnibus(forte quipenitiora Cæſaris non intrabant)hæc placuiſſe ex W⸗- tichindo colligimus, qui inquit: Brunonem TPontificis ſumma ac Dues uagni vidimus officium gerentem; ac ne quis eum cul- pabileni ſuper hoc dixerit, cum Samuelem ſanttum,& alio: plu- res Cacerdotes pariter legamus& judices. Excuſatione hac non eontentus eſt Cl. Aeibomiui in Hiſt. Heur. Leon. Quod Not. 18. ſi Witichiodi excuſatio frivola, frigidior ſanè aecuſatio p. 25a. Bitſchii in Annot. ad Nat. Comit. p. 100, indignum ſcilicet exiſtimaſſe Brunonem, ſi, cum eArchi-Epiſcopus eſſet; non Nec ita temerè adſcriben- dum Othoni, quod aliàs dictum apud Autorem Autonom: P.3:C. 32. p. 43 2. Iſt alſo dahin kommen/ das man den Biſchoff und Prelaten auff dem Roſſe gar nicht kennen/ in der Kirchen aber ſelten finden kan. jucundè aliâs ſecularem poteſtatem Epiſcopo- rum Magiſter Jordanes alegsria gladii Petrini tuetur, nec non exes⸗plo Samuelv, in Chronico ſuo, quod inſctibi in pri- ma editione ae commendatione Roman Imperii ſine mentio- neeAutotis notavit Voſſius. Non eſt attendenda(alt) Præſu- 3. Hift⸗ ſalum Germanorum ſecularis converſatio; ,ſi enim ſacerdo-Lat. 8. tium repræſentant Camuelis, qui, licet e et Sacerdos, tamen ſu. p. 78 8. dicii oſticium exercebat ipſe,& Regem elegit in Iſrael,& ele. p.313. 4p⸗ ſtum conſecravit. Præſules Germania non ſunt iliust icarii, Sehard. Tui relict oſindsus nudus aufugit, ſicut Epiſcopi ſtalici, ſed ejus 3 2 Ficarii, achde d inchse ndn B rine Paratus ſuun ladium,& anf 4 b 470. dixit, Möret lariouis eduu iit Non amputavit i Vyicarii tem pore eri han Keee ne, eaput lihentiſims m ire,& i⸗ ir auricn uod: atio erat in “ oe, erd⸗ Kehe m,ut vheeereen Juahzen Srdhin mamente, V vit ſe d auriculam(a, pi fallor, lituta, uti ait. Py, che Pe— lagenee. d e bhroeerlaenen af putaßet. II b Apoe i tutts gI 2p nafihen ,Ps aſtica a miimente di: Roma 47 m part. Rep eiieeeeverfade e, eae aniuerſa re D 1 Fel- inq iti i ſuoi 2 ſi padre ch baveſſe nat pie. Pietrro iamaro Papa, ontefice;& o f Impe— li va di pie. biamato Pa 5 Pon ſ foß 1) al 4„ roC&A ſomm. fe. che 9* Con ſoli,e 3 3 deſf perp Aiſimo&/ altriment e,c luogode Con ei Iro ſtolicon ſan olica non a che in la Lo. lConſtan- v2l20A atholica zulo. Ete Shieſa*. hte 4 Fap Sei Fahaeſaeteih ca nel moͤndo. riarobi nela Ch 9 ſolomitano: 6 1 3 4 Roma 72 Treaſer qudttro deecae ie P 2„4 la pa- 3 4 1 Jeie e,zy N Ale amae li. G Lone at 3 dus, ſi crea ochen rdanali,& e ro tre 1 3 1 fẽraHs dus„ ntio 4. Cay 8 mati ſop„ re 5 Lsams4 SereKreſ Waaeeahe derſenen 6 eh' in Deue As Duchi, ceſi foſſe eforme aq uellas ia Du- 9. .. ers Hu d. C0 ne] liat Feudhehen— vni,e welha 1 .., eſcovi, A e5 Metrop ſe molti Conti, 1 Cos 27 eDeſGo De,Se lega di ſe mo Conti& luſ — Lautore 4. 10 ſotto in luogo de Co¹ poffti in un 3 4* 3 6 4 4 † For 4 4— hanuo. 3 8 n luog. oſiti 1 3 perche, coε‿ chei Veſcovi fe Præſiai,& i Prej Sol⸗ 45 Perehe eY che* in luovo de Præ„Trthunt de 1 27 Haleiy Ded, ke ee R nge, luogo de Seihee Gdr. lmj — Viea Arcipret- buni della p oni,&i 1 9⁶ f. g 5. ibuni 6 vrtot, Re Prefetti, lusgo de T ecani de Cent cit ungpat Prefenu⸗ n e d, an Aehe in luoga iuορ% de— Hiers 1.ℳ 3 5 Deca doti 7 1 56 4 2 8 2 anee 3„ tors, 8„. i facer 4. F⸗ ke, 4 1 1 a. e Pro oni& aler er ge Ouate 8 S kn 27 ehte Brennneizinfe 2 Srrhe 3 2 1 4„ ⸗„ 6 8 . rosc E 1 1,& v⸗ 74 ti delle pa. 1. ode g Ir1 Eſorciſt 71°D'ot. re in luog i g. Cantor:) 15,&. viri g. Can 4 6 1 Fedvoca. dAe Dau— 3 ri,& Ae 1 Audia- “ Ae 2 E9.. 4 1 Letto e. b eiene zeuae Maiſtri di fala Fari. Delle dhe aleaah G 6. 1 iarii, 7. tori, o Cero ienſem 8 40 liti, Seratt iſus, quo Colon habebit. 1 1(I 1 ri, gl MAco 4 B bulici 11 us d 10 exltum ſd it,& apprimè hæc 4 ſiivit,& appri XIII. dla- 3 88 XIII. 4 1 1 4 1. — 53* r 5 6 TIEelu jekC Ami de(euma 3,di Amſanänn a, ten gu h iri vokeul 2 S lan 774 Helleſune 3 CS= lenſem lal tig=—* im hadedt. A M Magnu. 1₰ XIII. Slavis converſis efrchiepiſcopa- tum Magdelurgicum fundat; plu. rimos itidem Epiſcopatus erigit,& à ſe fundatas Eccleſias maximis donis ditat. dj eilii da hiue U Numini ſupremo quisque acceptum retulit omne divi- tiarum bonum, ita largiorem ſeſe in ditandis ſacris& exor- nandis præbuit. Magnifica Othonis munificentia tantum aliorum benr ficia erga ſacros uſus ſuperavit, quantum eun- ctis virtutibus Heroum voluit excedere dignitatem. Adeò Ltè ramos ille ſuæ liberalitatis extendit, utmulti putationem aliquam deſiderent. Nimid optimi Kegis zundeiæ ſpargeban- tur ingentia dona& munera, quia credebat illz incredibiles vires habere ad cæleſtia obtinenda,& ad redimendas ani- mas exorco purgatorii; nemine le ſatis felicem& pium exi- ſtimante, niſiin Templorum& Monaſteriorum ſübſtruct io- neszad conſervandos Ordines ſacros eorundemque ſtatum, inſignem patrimonii partem aut attereret; aut cederet teo. um. Erxcehws charitatu e devotionis, quod Lanſius ſentir,.,. Imperatore? ac Principes Germani integras provincias& ditio, Conſult. nt? no bilsſimas Escleſiaſtice Ordini donavère,& fers Pontifi- 1.p.26. ces Regibas, Epiſcopos ipſis Ducibus potentiâ pares; authorita- te, dignitate& externo pompæ ſatelitio mafores. Nulla profe- ſto ex Chriſtianis natio in Romanam Ecoleſiam bona elargita eſt magnificentiu⸗ ipfi: Germanis;& nulla Patriæ ſuæ Ecoleſias li- beralius dotavit, quam Germani ſuas. Anteponendus eſt, qui fuperior eſſe voluit hêc obſequiò aliis, Otho I, cujus ſtu- dium fuit intemperatà benevofentid& contentione ſibi quætere ex immenſis donationibus merita& nomen. Ad- ſpice Magaeburgenſem Eccleſiam, quanta aura fuir Im Pera.. 383z toriz, 544 toti, quanta diligentia, ut novi Sclavorùm ſubditl Metropo lin habecent quàm ſplendidiſſimam! Adlpice totum Impe. rium; ubique Patronus, Largitor, Conditor deprædicatur. De Adagdeburgo panca adferemus. De urbis nomine pri⸗ muͤm dicimus errate Crantzium, nomen datum à Veneris ſi- 5. Metr, mulacro tribusque Gratiis, quaſi ſit puellarum Urbs, Maͤgde⸗ 3.P.z. burgab illis puellulis dicta. Origines ſæpe quærimus è Ro- manis fruſtra. Magdeburgonatum ſcribunt nomen àRo. manis,& quidem è luperſtitione enatum. Bene verò p 3. Comm. Bertius: Romani nusquam hiſce locis(ubi Magdeburgum) rer. Cerm ſedes fixerunt; nee ſi voluiſſent, permiſiſſent illud Germani. Non P.ol. ſunt origines interiorum Germaniæz locorum petendæ aliunde quàm abinvictà Germanorum gente. Romani quidem, ubi in Getmania loca vel caſtella erexerunt, iis Latina dedéère ao- minazaſt Cheruſci, Longobardi, Saxones, Vandali, intacti Rom. populi nec ſubjagati, locis quæ inſederunt, Teutonica dederunt nomina. Nõ eſt, ut hic in nomine hæreamus. lllte- rias agendum,& in rebus potioribus, nempe ortu Epiſcopa- tus. Producit Chronicon Mindenſe manu ſcriptum Afei. N t. ad bomius, quod refert Carolum M. Schidræ(putat autemeſ- Witich. ſe locum Comitatus Lippienſis Schir) condidiſſe Epiſcopa- P. 16. 7. tum anno 784, qui à Brunone& Tanquardo, Saxoniæ Prir- cipibus, Vaberslebam, urbem adhuc hodie Oucatus Lune- burgici, deinde ab Hentico Aucupe Froſam, poſtea ab Otho- ne M. Magdeburgum ſit translatus. Epiſcopatus Vallets. lebienſis ab Othone M. Magdeburgum translati Crau- 3. AMetr. tzias meminit. Pagus tuncadhuc erat Magdeburgum ia 11 ,66. regione, quam Nordthuringiam appellabant, quem Rexin- ſtinctu Conjugis Sdithæ in civitatem promovit. Donavit hunc locum Keginæ dotemque ejus eſſe voluit, teſtante Di- ad Wi- plomate apud Meibomium. Oſtendit idem Crantzius, tich p. 117 ſcribens: Egitta Regina poſtulavit& impetravit ab Othons 3. Sax. 24 Rege, ut ad Albim flsuium veterem urbem, ſed diu deſolatamab F.77. inci ſione W'andalorum, Magdeburgum ingeauraret,& ipſi Re, 3 Lins orit= empeombh find rmannleiyn E uuneyuam 1 conditilehn b &* uardo Länn adih=edie DNaml icu M ſam pottagl latt Kpiſcopnſl gd nm mnhl 1d0 Alagteann 11 ½= bant, un tat rtowomit. h ej’ voluteke O=ltt idem(m rit=„pennidl „ Anu ſid aucſua 1 in anane Magnus. 247 inemauſonem 6i permitteret. Erut in es loti ab alim aræ non contemnenda, cui præerat Burgravius; ſed eo turss mortuo per venit ikud præſidium ad Reginam, breviq, coalait, ut habe⸗ ret in donationem ab Rege propter nuptia:. Deſiguatis autens terminis juſſit Regina vallum circumducs. Rer forum indi- xit,& profecit nova urbs vebementer, ut Heret non coutemnen- da civitar. Idem 3. Mettop 10. p. 6. Antiquiſima memorid in Magdenburg erat munitiſſimum arcis receptaculum, xircum= poſitis caſalibaus piſcatorum in worem vici, aut oppidi non clauſe. Arei præerat nobilitat Burggraviorum. Rex Otbo deprecan- e uxore Editta, ut in loco urbem exædificaret, annuit,& ipſa fuſſit aratrum duci, valla& muro: deſignars. Concurrentibus ad novan immunitatem plurimis, intredibile eſt dictu, gquam brevi coaluerit. Tum Rex proſperatum vident novæmolitio- nis epus de religione oogitavit; Epiſeopum ibi, ima Metropolim dtſignare conſtituit VWandulis ad Hidem Chriſti wultiplicatis hiſtoriæ, cujus, ubi oecaſio datur, Crantzlus ſ equitut diligen- tiam. de,ce ſeu bedle heſenweh teie huheaeen Chrors. em AMagdcburg ſuper A1.p. 11. rum gentibus magnus Otho inolytam ar ripar a Ilbia fluminis condidit, quam Alauis matropolin ſtatu. ons Adelbertum, ſummaæ ſantlitatis Virum, ibidem sonſecrars ſecit Archiepiſcopum, Ii primiu in Magde burg ordinatus duodecim annis ftreuut Pontificatum adminiſtrauit, multeś; Flavorum populas illir prædicando convertit. Latiſſfimum ſpatium præbebant Wandali Eecleſiæ, unde novus naſce- batar Epiſcopatus Magdeburgicus, nova oriebantur Epi- ſcoporum nomina, quotum fax erat eAdelbertus. Ditioris bus divitiis Eccleſia abundans pollebar. Eſepteme Archie⸗ piſcopalibus ſedibus, quæ ex antiquo inſtitutoImperatorum priſcorum fuerunt, Moguntiuenſis, Colonienis, Trevirenſism. Magdeburgenſis Salisburgenſis, Bremenſis, Zigenſis in Livonids exponente Bruſchio inirio libri de Germaniæ eAschiepiſco- patibue 8 Farisfacier Helmoldus, qui deſtinavit Wandalica ſubjicere r 144 Oche patibus& Epiſcopatibüs. iagdebutrgenſis ſedes ſe nune ia 4.lib. rei notitiam ſubjicit, de dua Conradus Celtes: dwor. 2. Albis& adripas Aadeburgum no bile ſplendet, De ſeptem ſacris ſedibus una nitens. Condidit hauc primus Cæſar qui dicitur Oddo, Oado Savonicæ gloria ſumma plage 4 Lccleſiæ huieeArchiepiſcopali dagdeburgenſi non modo vicinatũ Eccleſiarum ad Albim, Salam& Havelum àle con- ditarum, verùm etiam totius Germaniæ Primatum com- mendavit Otho, ob quam ſuptemam ixirxeu iplo funda- tionistempote Benedidus VIPontifex ad Archiepiſcopos Germaniæ ſeribens eAlbertum Magdeburgenſem Germa nia Patriarcham appellat. Subjecit autem ei Epiſcopatas ſuffraganeos quinque, Brandenhurgenſem, Merleburges. . ſem, Havelbergentem Miſnenſem& Zicenlem, quod tta- 441. dit Helmoldus. Poſnanienſem addit ſuffraganeum ex Di. at. 6. C. 45 wari 1.2. p. 20 Gobelinus. Plurima verò laus, ſi aſſenſu Pon- P.0 4. eificis Magdeburgenſis Eccleſia fuit ornata Primatu, ſiye ſu- rne aprema inſpectione acijurisdictionein Germaniæ Archjepi⸗ I †̃ropos& Epiſcopossunde riman Germaniæ e ſlet dictus At- chiepiſcopus ſolenniori titulo. Decretum Concilii Raven- natenßs de erectione Magdeburgepfis Metropoliticæ ſedis AMeibomius quidem ad W itekindum pag. 108 attulit in quo tamen Primatus nulla extat mentio, unde ſcrutatione reso- pus habet. Tres ad Rhenume Aschiepiſcopos Magd ebur⸗ genſis Archiepiſcopi Primatum non agnoſcere, notat Cran⸗ ezius, in dubium vocaus eam prærogarivam tituli,& feri⸗ bens: Quando verd& unde conuſecuta ſit Ecelejia Moagdebur- genſis, ut Primas dicatur Germaniæ Archie piſcepus ju, net 3. Metr. dum comperi, ſciens tamen nonnullos Archiepiſcoposilli non te- 28. p. 76. dere in honores nam Saltzburgenſis eum, eo contendit de pari. tate necãArchiepiſcopi Electores illi eedunt locum. Unat ergo& in quo Primatum habeats alicunde wihi- oſtenai velim. Briſtimes in hujusmodi titulo non errare Seriptores, quam aſem Sicenleu u ema mn tltagrnant tima= us(äle Dafu na Thna dion uerwacie 43 1mat awietledh . Dm um(ancli 2atg 2 llettpoin dnd&νρtoduu henti G= le ſcruaul ℳA0 R lſcopas h w mt aboſcetegu mpt zriemin ſteas Eaabi 1 inis— therjſeu 21,4 uipjſanui D68 t“ tuumna aes Tlrit un 44 A wunkut lo erlale c 1 Maguus. ½ uamvis profiteatur Crantzius ſe neſcire quls multis hi- ſtoricis ſcripſerit hoc,& unde aſſeveranter ſciri queat Pri- matus. Scimus Primatum ejusmodi datum eſſe, qui cer- ais contineatur terminis Gerwaniæ, adeoque Rheni ripas non transgrediatur, ſicque Rheni Archiepiſcopis nihilſab- jndicat, ſicuti illos tres AachipPeæfules Rhenanos, M. C. T., legimus in Chronico vetuſto Magdeburgenk, quod produ- sit Meibomius, non quidem præferriſed honore exæquati, otdinaſſe quippe Johannem XIII& privilegio confirmaſle, ut Magdeburgenfis in own: Ordinatisne EecleſraſticA prima- tam haberet emniam Eceleßzarum Archiepiſeoporum, qui in Germania ſunt ordinati; in Gallid quo, Colonienſi, Aogunti- nenſi, Trevirenſi Archispiſcopis, per omnia honore ſimilis eſ- Frt. Othonis certè favore Eccleſia Magdeburgica mirabiliter ſublimata in primariam totius Alamaniæ fuit, dicente Role- vingio. Quxcunque diplomata& privilegia aliquam lu- 2. n:ig. cem huic rei afferre poſſunt, ea collegit Meibomius, anti- Hax. 3. quitatis Saxonicæ promtuatrium. Conlſecrati autem fecit adwi- Magdeburgi Epiſcopum, ut popalum erudiret W anudalorum, rich.„. & in fide Chriſti pariter& Imperatsris conſeruaret, notante 108.G Crantzio. Primus autem Archiepiſcopus-ecropolita-ſ**%. næ Parthenopolios Eccleſiæ deſignabatur Anno 970 Adal- 4. ax.) 4 Pertus, profeſſione Monachus, evocatus ex Monaſterio S. p. 8„. Maximini Ttevirenſi, à quo conſecrati fuèes Epiſcopi, Boſo Merſeburgenfi Eccleſiæ, Burchardus Miſnenſi, Hugo Ci- zenſi, quod Clzenſis Monachus& Hiſtoricus Paulus Lan- gius annotavit, ſecutus Dietmarum, qui idipſum memora-Chyron. vit. Definivit etiam Archiepiſcopatus limites Adamus Bre- Cit?„. menſis, quem exſcripfit Helmoldus,& quidem uterque hoo, 8. ſcribit modo: Magdeburgenſi Epiſcopatui ſubjecka eſt tota 1.2., z0 Slavia u, ad Panim huvium; Epiſcopatus ſuffraganei quing, guorum Merſeburg& Cicen ſuper Salam fluvium; Miſna verd ſuper Albiam. Brandeburg& Havelberg interius Vadunt. Set zu Epiſcopatau Savis aſt? Aidenbarg. Suxtum hunc Epl- 146 DOtho b foopum quem dieunt Slavoniæ Adamus lib. a.6.2.& Helmol- tus lib. J. c. 1i. p. 11. Hamburgenſi Archiepiſcopo, eo quod vi. cinior efſet, ſubjectum fuiſſe addunt. Eſt autem, inquit Helmoldus, Aldenburg ea, quod Slavica lingua Starigard, hoc eß, antiqua civitas Aicitur, ſita in terra agirorum in occiduis partibus Baltici mari,& eſt terminus S&laviæ. Huis urbi pre- cellentiſſimus Caſar Pontificem dederat Venerabilem virum Marconem. Cui explicando addimus Crantzil verba: 6. Metr. Pontißium(inter Wandalos) loca primus diſcrevit Otho ma⸗ 25. p. 116. gnus, qui in Aldenburg ciuitate primarià Wagriorum(parsea prima fuit Wandalicæ gentis, ad Oceanum) primum poſuit Marconem gpiſcopum, ſubjiciens illiomnem provinciam uſqpad Panim fluvium,& oppidum Deæmin. Alias inde à Magdt- borg idem Otho, quam ordinavit metropolim w aadalorunnin am Vandaliæ partem, quæ nanc Marchia vetus Brandenbur. genfſus appellatur, fecit Epiſcopatat. Tempore autem Adalber- i Arc hispiſcoyi Ramburgenſis Epiſcopatus Aldenburgenſisin tres eſt diviſus pro ſui diſtrittus magnitudine, ut eſet Racebur- geuſis& Mekelnburgenſis; quæ sxinde tranſivit in Suerinty- ſem. Fegetem ſic gloriæ in rebus divinis conſtituendis& gentibus convertendis, in exaltatione Archiepiſcoporum, quelſiyſt Otho. Eccleſiæ tunc in Sclavonià tota, in Danis E Fuecià conſtitutæ& plantatæ, de quibus ex profeſſo egit Adamus Bremenlſis, maximè de Ecele fià Hamburgenſi, cui kEpiſcopos Sles W icenſem Ripenſem& Arhuſenſem ſubaͤi. 44.E, 2. dit, qusmadmodum his verbis teſtatur. Es tempore Danis SGiſmarina, quam Jutland incolæ appelant, in tres diviſa Epi- Kopatus, Hamburgenhi Epiſeopatui ſubjecta eſt. Poſtea: Qui. us etiam(Epiſcopis) commendavi:(Adaldagus Hamburgen- äss) illas Eocleſias, qua trans mare ſunt, in Fionia, Seland,& as- 3. Sax. 26 ne, ac in Susonii. Tres Epiſcopatus fundaſſe Othonem no- F.78. tat Crantzias, ut fidem Chriſtiin Danos atg, wWandalos cor- — toboraret, leswicenſem, Ripenlem, Aldenburgenſem. hagdeburgum antem voluig eſle Metropobn lauica um Eccltha —— Den nhumna luunt’ G lim VnAn hia vnu han Rm pert auma utu Aabai ᷣ iaire, ut a ſeie = waſritulh inis contan —: Arligi aronit toca nl didus erzni i Hunbuna n X Athaleumt . EL tenmml) — ut, in heranil I I. D. ldagus kand — Pinnit duun indalſe Cthure 7 4 Vauuus m,Alderdohe — 1mnumn 49 1 Magnus. b 14 Eocleſiarum; qu Slavis caput eFet, notante Crantzls. Secla. 4. Sav. vicas autem gentes ſub varlis nominibus longè lateque inſe- 14.p. 87. diſſe Germaniæ diverlas partes alibi notavimus. ASdalias Ec- leſtas 2cnimuszsieicjores Germanis vel remotiores. Sia; 1 ligis amator, eribit OolmasPra agenſis, conſt le Ducume Prin- 1,Chren. cipumi ſed præcipud ereſwlum, conſalen⸗ ſaluti& uovitati Chri- Peb. 141 Rianæ plebis faſſit Aoguntinum Archiepiſcapuus, qui tunc præ. erat curti,(Cancellarius aulæ) ut ordinare: Dietbmarun(ge- nere Saxonem) in Epiſcopunn. Tunc Praſul mitrãà redi- mitus, novus novam redit lænus totius Bobemiæ in parochiam. Qud præclara perſuaſione mota Regina Ruflorum, virtuti- bus Othonis religiosé allurgens, ſupplicat ro Epiſcopo& Presbyteris mittendis, uri mentio fit apud Kedinbuls Con- tinuatorem ad A. 959, ubi ait: Legati Helenæ Reginæ Rvgo- p. 8e. lao facisbat dhue ah Tunc wonenine 7 cut era: dossg rann quæ ſub Romano Imperatore(onſtantino polit ano baptid a. ta eſt, ftlè(ut poſt claruit) aa Ragem(Othonem) veniente, Epiſcopum& Precbyteroreidem genti petebant. Cui muneri Libutins deſtinatus eQm obiiflet, Adelbertus ex Cœnobitis §. Maximini Trevirenſis eligitur. enno 962, igem inquit, Aqdalbertus Rugis ordinatusE piſcopus, nipili in his propter quæ p. dt. miſſus fuerat, proficere valens,& inaniter ſe fatigatum videns, revertitur,& quibusdam ex ſuis in redeundo occiſis, ipſe cum magno labare vix evaſit. Etiam Dietmarus recenſuit Adel- 7.2. 5 26 bertum Ruſſiæ priu⸗ ordinatum Præſulem,& A gentili bus ex. pulſum, ad Archiepiſcopatum Magdeburgicum fuille pro- motum. Gentem hanc perverſam, quam Ruſos nomina- mus, variis nominibus autoresappellitãt. Alius Prutenos, Ra- tenos aliusnominat. Lambertus A.ↄ(G0. inquit: Venerunt Le- p. 1†6. gati Ruſciæ gentis ad Regem Othonem, deprecanieiu: aliqueꝶ fuorum Fpiſcoporum transmitteret, qui oſtenderet eis uiam ve- 7 2 ritatir. 4 2 18 SDStho 4 riiatis. Et quldem illud nomen monſtrat fuiſſe eosdem quos Raſos noſtra ætate dicimus; quo nomine eos etiam Ghron. ¹.. com pellatſelmoldus, dicit que Slavorum primos abOrien- 6.1†.3: e. 3. ke Jar. Imp.] „7. neminat Chue, que Adamo eſt Chye. — te eſſe; præterea de ſua ætate adfitmat: Diu eſt, ex quo RMis credit. Quibhus autem doctori bur ad ſidem venerint, minims compertum habeo, niſi quod in omnihbus obſervantiis ſuis Gre. cor magis quam Latinos imitari videntur. Eadem verbaaf- fert Crani zius 2. Wandal. 18. p.3 6. Metropolin gentis idem omi Nos relicta barban Kuſfia, quæ in hunc diem nondum exuit barbariem, ad ſo- lennem cathedralem Eccleſiam Magdeburgenſem reretti mus, viſuri porrò de fundatione& jurisdictione. Saluberti- ma cùm vitæ agendæ, tum iurium regendorum præceptada- ta Archiepiſcopo& Bpiſcopis ſuffraganeis, multa oppida,ca- ſtra& prædia certis juribus& jurisditlioni bus concella, no- tante Niemio, in multis Alemanniæ provincsis Nodules G. Vaſalli potentes, tam eorum dominiis, quæ obtinerent ab lupe⸗ 8 rio in feudum, perpetuò ſubjscti. Prima etiam ſedes, etiaun in remporalibus intar Principes ſeculares, conc eſſæ. Coengregatis- nĩ etiam datum privilegium, quodfamilia eorum coram nulu, niſi Advocato eorum uſtitiau ſecularem cogatur agere, apus Meibomium. Perpetuns autem Archiepiic opi eAdvsca- tus factus fait Burggravivs, cui etiam, quamis potiora bona Eccleſiæ ceſſiſſent, Bannum regaliaque omnia reliquit, utier Crantzio& Pomarie retulit Autor Diſcurſas von den Reichs Vogtheyen. Burggravius autem Magdeburgenſis, 7uaſi te- uenns mperiam in Albi flumine, quomodo Comes Palatinus in 3. Metr. KRhena, exponente Crantzio. Burggravius ludex eraner 10.p. 65. arce Imperatoris, tanquam ex ſede ordinaria, jus dieens con- Chron. Miſn. S.199 filla publica nomine Regis conſtituens arque gubernans. Burggravii in Mifnia extit ère multi, ſicuti ſeptem Burgra⸗- vios ex diplomate Monaſterii Cellenſis recenſet Petrus Al- binus. Primus MagdeburgenſisBurgravius fuit Othobo- Pinusà GerSdorf, Qomssah Alälebem ds sujus poterie sſuſ—ti walu Ttri! uhau cdda . emat nninaii vein„tohtinen h.[ ienien fenn teula aucſe Cun ia emmma u ſet m zuntg aren R diepltcezul i et= amisgan egal ☚ omakneit Aat! ſcuulami em Seburgeuih ,3=Cml lm anrics li ſed un natia jästie on= bs ngueg 1 beuii en Ce umn S recenel z eoſf Zreriut Llt c cjußs Magnus. 14 Albinus quarto Commentariorum Miſnicorum. De cæts- ris Burggraviis hodiernoque ſtatu videatur Irenieus 3. Exeg. Germ. 112, fol.9 8. Dreſſerus. 6. Milleu. 2. p. 436.437. Quàm ext- mia, quam mira liberalitateproſecutus fuerit varias Eccleſias alias ſatis planum feciſſe Meibomius videtur eo labore, quo Diplomata varia Othonis congeſſit. Undique ad Regis li- beralem animum confugerunt Epiſcopi& Sacerdotesz ne- morepreſlus fuit. Exempla nonnulla, ſed brevi indice, con- ſignatum ibimus, præmittentes teſtimonium Sigeberti: Per p. induſtriam Othonis Imp. meliorato Imperii& Eccleſiæ ſtatu multa Monaſteria& Cænobia ad laudem Dei& honorem San- ftorum, aut reſtaurantur, aut ampliantur, aut ædificantur. E- pilcopatos in Saxonia partim à Datre inchoatos abſolvit, partim ipſe inſtituit. Inter Epiſcopatus Miſnenſis ſub eo perfectus; dicabatur enim Eccleſia Miſnenſis A. C. 968. proximo die Dominico ante D. Martini feſtum, jubente O- thone, qui Patris voluntate eam perfecerar. Fundationem Caſatis Johannes XIII. Pontifex confitmabat anno luæ ſel- ſionis tertio, cui bulle ſubſcripſerunt Præſules undequadra- ginta. Literæ Confirmationis ſic ineipiunt: oanne: Epi- ſsopus, Ser vus ſeruorum Dei. Siſemper ſunt concedendaquæ piis deſideriis congruunt, quantò potiſimum ea, quæ divini cul- rus prarogativa noſcuntur, non ſunt omninò abneganda, quæ ſunt à Largitoribus non ſolum poſcenda, ſed vi charitatis pro- cul qubio exigenda. Habita igitur Synodo& multorum us- nerabilium Fratrum(oepiſsoporumq;́ noſtrorum Conventu Ro- mæin Eccleſia B. Petri, Princiꝑis Apoſtolorum, aſſidentibus auguſtiſſimis Imperaroribus, Ochonibus utris que, annoſas- licet imperiilaajoris ſæxto, Minoris primo.&c. In hac confir- matione Pontificia legitur Othonem, Patrem& Filium, Ro- mæ fuiſſe præſentes; ac præfuiſle Collegio recen ter inſtituto, quod Monaſterii nomine ob diſciplinæ Monaſticæ fimilitu- dinem dicitur, Burcbardum, quem fuiſſe Othoni Imp. à ſa- eris ſeimus, auchoritate Hildeberti, Aatiktitis Meguntini& T ³ SEn⸗ 130 Cœnobio Ratisbonenſi nomine ac titulo Epiſcopi ordina! tum; Eccleſiam exiam iſtam liberam, nulliq́ue Autiſtiti aut Meiropolitano, ſed uni Pontifici Romano ſubjectam fullee, unde& Ingenua dicebatur. Publicata autem fuit illa fun- datio anno 968 perliteras Imperatoris, quarum initium: Iu nomine S.& ſnaividuæ Trinitatir. Otho divinà favente clementid, Imp. Auguſtus. Noverint omnes Fideles voſtri, preæ- fante: ſc.& futuri, qualitor no⸗ interventu dilectiſſimi Filii no- ſtri Iwp. Auguſti, imul e Adelheidæ, cariſſimæ Conjugis hes ſiræ ²e. Videantur Annales Georgii Fabricii pag. 341,342 Meibomius Diplom. Othon. p. 129; Dreiſerus 6. Mill. 2.p. 153. ſeꝗq. Luneburgi Monaſterio S. Michaelis decimas ſalin«. rum donavit, quæ ſub Patre ſuo eruperant, vel ut ex Herman- Fiſl. Bar. ni Bothen Chr. 48. Meibomius ait, o tempore, quo in Ram- dew.ip. melsbergo prapè Goslariam venæ argenti fuerunt apetta, 148. quodanno 98 factum annotat Sigebertus: Otho lmperatan P. S5. in terra Saxonica venas auri& argenti primus indaſtrid ſud aperuit. vid. Widichind. l.3. p. 32. Ditmar. J. 2. qui inquit p.is. Temporibu: ſuis aureum illuxit ſeculum, apud nos inventa yri- mum vena argenti. Necabludità veritate, cum argenti fo- dinis Goslariæ etiam ſalinas Lunæburgenſes patefactas el- „ ſe, ut enim decimas Salinarum collegio S. Michaelis conceſ- ad wi- ſit, ita, referente ex Engelhaſio Cl. Meibomio, Goslariæ duas E&n,P. 74 Canonicorum Bccleſias è metallis vehementer ditavit. Do- nationes alias, ſacris locis relictas, qui monumenta veterum excuſſerunt, paſſim annotaàrunt. Mindenſi Eccleſiæ quæ conceſſerit Diploma dictitat, quod Chronico annexum apud 7.734C Piſßtorium. Saltzburgenſi donata recitat Hundius Metrap. p.; Friſingenſi idem, p. 413 Ratisbonenſi Id. p. 6:; Brixinenſ, Id. p. 118; Erewitis multas poſſeſſiones conceſſit ap. Guilli- 7,2.C. 7.p. mannum. Spirenſi maximè ſe liberalem exhibuit, Bruſch.p. 5 36). Quam donationem conceſſerit Otho S Luageri Halm- P.ILI. Nadienſi Cænobio anno 9 52 apud Meibomium legi poteſt. Pri- vilsgiis auctis MonaſteriumC ampidonenſe per varias unno- rum vena ui freran 3 S, u Oelm ☚ ☛Qm rimutiuai 31. 1 ☛☚☛ rqpi ſecul udut inm dita E. ate, cnan Lunx ta enſes eti colle—e† p„AUchaella 0CI&. Demis Goülu allis I ewentekdi kus,a dnumemm ..[☛ uafkag uod— nicoantem ata=t Hunduk 1159) l..6t eſl conceſſin beri m abüboh e ſer= o Slum Kei iumlegfue p4 iper b Magnus. 151 rum direptione: collapſum exornaſſe teſtis Bruſchius. Im- Mon«l. periali poreftare ſud muniviſſe Monaſterium Gemblacenſe in P.30. Gallis, è Sigeberto notat Baronius. Drivilegii literæ datæ Tvm. 10. anno 946, quo ipſo erat anno èrectum à Guiberto, Leodii ·735. diez0 Sept. anno Othonis undecimo. Magnis beneficlis Eccleſiam Fuldenſen ornaſſe& cumulaſſe notai Brouwerus 4:Ant. Fald. p. 284. Magna quoque ptivilegia obtinuit Poppoll, Epiſcepus Herhipolenſts, CãcellariusImperialis, à quo languine ſibi juncto, impetravit jus eligendi Præſulem Ec- cleſiæ fuæè ſui Capituli Canonicis, docente Bruſchio. Haud Catal. etiam fugit nos, quantum ſuæ peritionis pretium tulerint Epiſc. Abbas& Monachi Monaſterii Corbejenſis, cùm ei Socie-p. 976. tati anno 946 Monetam& telonium in Meppen cum duabus Vilis donat, quod ex aurea bulla, quæ ſervatur adhuc Colo- niæ in Archivo Ulaionis Bursfeldinæ, notavit Stangefolius. Magno eriam affectu proſeqvutus fuit Monaſterium Monia⸗ 2. Annal. liam in eiseken, quod anno 9ↄ⁷⁊ in ſuam ſuſcipit tutelam eo W eſtph. privilegio, ut nullus Judex publicus, nec aliquis ex judiciarid po p.183. teftateillud ingredi aliquid jadiciariæpoteſtaris ewerc ẽdæ inl illit autlocis collaiis Fabeat poteſtaté, vel in futaro conferendis,z pud Ftangefolium, qui integrum privilegium primus prorulit; idemque poſtea anno 984 Otholll confirmavit, ut nullus 2. Annal. Dax vel Comers, aut aliquæ judiciaria perſona, ſiue aliæ quæli- Weſtph. bet major& minor poteſtas poteſtatem habeat ſuper locos vel p. 183. ſervos ipſius Eccleſie, ut ecs in ali quibus diftringant,&c, apud eundem pag. 198, eidemque Monaſterio anno 958 in perpetuum donat, quidquid Malkura in Geiſeke marka ha- buit in quibuscunq; tebus Regiæ poteſtati ſubjacentibus, ſieut Diploma Paderburnæ ſcriptum haber, quod integrum pro-. tulit Stangefolius. Ex cadem prothymia ſurrexit au- P. 193. guftius ſub eodem Imperatore Collegiam Virginum Eſſen- dienſium, hodie adhuc tota Weſtphalia celeberrimum voca- tum das Stifft Eſſen/ quod ab Alfrido Epiſcopo Hildeshei- menſs anno 971 fundatum& confecratum nofter I g ro. 24. Halisb. F.H J⸗ AMonaſt. 5. 2ſ 3. 62 †. 22. 152 Ocho cho cum Ludgiròis conſanguinea, Parentis Hedrici'oroc, eſſet Abbatiſſa, privilegiis auxit Gordinavit, ut Domina bu- jus Eccleſia anemine, quus à ſolo ſuo Capituls eligi deberet,& abowmnibus civilibus exaltionibus libera eſſet, notaate Stange- folio 2. Annal. weſtphal. p. 14 ubi etiam legi poſſunt litete Fundationis. Commemoranda etiam ſunt, quæ liberali dono conceſſit Eccleſiæ Ratisbonenſi ad S. Emweranum, cðm eſſet Epiſcopus Michaelin Guntharii locum electus, nempe juxla Diploma,(quod anno 950 fetiptum extat apud Wigol. Hundium) res furis ſui in propriumn conceſſit, quæ ha- buit in villà Nuichinga, in page Hartinga, in Comimta Bber- bardi Comitis curtem regalen cum omni bas appexdiciis& ad. jacentiis ſuis jure pereæni in proprium, cur tilibus, ma ncipiis u triusg, ſexur,&dificiis,ia gris, pratis, paſcuis, ſylvis, aquis piſca- tionibus, manſionariit, Sarſe alkis, aurreariiε Bruniariis, aide- Iariis, wolendinis, viis& in Viti, exitibus as: edditibus, quhitis & inquirendis, mobilibus& immo bilitbus. Dedit etiam cuwr- tem Regiam in villa Helfendorf,in Frieromarca in Comitatu Eilięrimi Comitis, cum Regio banno omnitusq́, pertinenti bus, quæ ibi memorantur; ut& alia ad idem Monaſterium dona ap. eundem in Fundat. Monaſt. p.228. Qux pfædia quas- due curtes, ut vocant, dederit Monaſterio Ratisbonenf, Nidermuͤnſter dicto, anno 9 74, diploma, quod integrum ha⸗ bet Hundius, exhibebit, Tor tantisque heneficiis cùm pto- ſequetetur Eccleſiaſticos, non tamen amorem illum ultta quam pietas permitteret& boni mores illis profuiſſe perſpi- citur. Amicus cleri, ſed boni, ſed probi. Malos quo adſe- uacceperit ex W itichindo conſtat, ubi reformationis Mo- naſteriorum ft mentio, etſi widichindus non approbate eam videatur nimio erga ſuos fratres adfectu. Rem his ver- bis narrat: Gravis perſecutio Monachis oritur diebas ilir f. firmantibus quiburdam Pantificibus, melius arbitrari pautos vita elaros, quam plures negligentes ineſſe monaſzertis oportert: pbliti falior ſeutentiæ atris ſamiliæ prohibenturſervos 2ien solligert, 7— huu au 1,4r t, Danan et 1atnhua 2abu= Dedt em Tus a ineranla ann,& ij zeun ad id mνß ſodaſtern Ä.249.Que gaek, t A0& enlo Naha dipld e quodung antit enelciitti dtam= polem luit imo lisyrotulis ed Auubs en Jſtat ☚ eformäiui ridit: ius nod tphe atre ten ctu⸗ ker 2 unr uihni ba aut elinn, „i wnuherin 7 7 nt„ Magnus8. pz cohigere: fed utrag ereſcere oportere, Zixania& trittsun g, ad meſſem. Quo faclap eſt,ut plure, propriæ infirmitatis con- ſcii, depoſito habitu,& rélictis monaſteriis, grave onus ſacerdo- tum de vitarent. Num igitur, widichinde, quod grave ſuß- Portarent onus genio forſan indulgere debebant? Aut Im- perator nimium in vidit clericis, quod gravibus negotiis impoſitis non permiſit luxuriari? ettributi reditus ampli & uberes Monaſterlis& Eccleſiis,& beneficlis Lrgis ditati Prælules& Clerici, non ut in luxum ea converterentur& ſe- cularem pompam, ſed commodum Eccleſiæ, alimentum pauperum, educationem diſcentiam, propagationem Chri- Kuniſmi, communem Imperii ſalutem, ſicut ipſe Cæſar O- tho Ravennæ in Synodo Zelum ſuum multumqꝗue laborem conteſtatus fuit, prout id patet ex Synodo Decretali apud Meibomium; adlante enim innumerabili Clero& populo ſan- Kihimus Imperator Cæſar Auguſtus, qui eandem ſanttam Sy- nodum oh communrm Imperii ſui ſalutem congregaverat, plu- rimas Selavorum nationer ultra fiuvium Albiæ in confinio Sa- xonia multo ſe labore& maximis ſæpe periculis ad Cbriſtum convertiſſé coram omnibuu retulit. Aſt evenit Othoni, quod in fundationis Magdeburgenſis recenſione obſervavit ex Bernhardo Chytræus: Retigio peperit divitia;,&p Filia Jaxon. devoravit matrem, relictis enim concionandi& canonem J.⸗.p. 51 p. 108. Scripturæ in Collegiis interpretandi,& bonas literas ac lin- guas alios docendi officiis, Canonici alii ſe luxui& volupta- tibus; alii aularum conſiliis& negotiis politicis, aliqui etiam bellicis, dederunt. Epiſcopi veròͤ, velut Principes politici, civilem gubernationem ditionum ac civitatum Eccleſiis ad- ditarum procurârunt, quod pluribus conqueritur Chytræus. 5. M161 9. 2. Teſtatur Dreſſerus commodo juventutis& diſcipiinæ ab p. 103. Othone fundatum primò Magdeburgi Monaſterium S. Be- nedicti,& ad gubernationem illius Annouem Treveris accer- ſitum fuiſſe, ut in eo erudirentur atque inſtruerentut junio- res ad miniſterium Eccleſiæ& Scholarum in hoe toto tractu U 34 r — —— 4 4 4 6 * 41 4 4 *½ „* 4 „ 1† * 4 1 4 9* 1 1 4 4 1 * “ 6 2 4 4 * v 8 4 1 4 3 4 5 1 8 „ 4 1 1 3 5.74: 7. Reg. Otho* 1 ad Abim, indequprodirent Viri docii, quarum uſus eſſela A propagandã atque tuenda doctrinà ſaluraripoſlet. Illuda. Cœnobium poſtea anno 96 5 extranrtbem in collem transla. tum fuiſſe addit, indeque dictum Monaſterium Bergenſe, quod Cœnobium Archiepiſcopatai ſubjicitar jalſu Otho. nis Anno 26 8,ſic in Diplomate loquentis: Nor Orba infer. ventu Conjugus noſtra Adelheid,& ſilii neſtri QOthonis, dedimu Escleſiæ S. Mauricii in Magacburg Monaſterium, quod Billin. gus Comes in praædio vel fiſco dicti Othoxis in henore& Jaannis Baptiſia, ac beauorum f etri G. Pavli Apoſtolorum cenſtruxit, cum taſtello& villd. Religi onis causa„do trinæque& lite- 1 ratum ſubſidio, tantis opibus auxit Eccleſiam cathedralem 4 Orho, ſpem penitus habens converſam ad Eccleſias& Scho. las,unde Slavonesàcultu Dei deſerti erudirentur,& com- munis religionis, nec non ſtudiorum& morum nomine in- Kitult IbiScholam, ſicuti fecerat Carolus Magnus Olnabia- gæ, ut in ea inſtruerentut juniotes, Præelac autem tune Alagiher Schalaram Othricus, Qaidaea S hulefaphua2s ſas tarbajauenam&iebererum capia multa nimti 6roſeehteſudin furuerunt, utt exſtar in Via Adalberti, Epilcopi Pesgenli. qus ſab ſiaem Chronicorum Colwæ DPragenſis extat. dub cenſuram ſi vocare hujus temporis volamus Sebolaram fpi. Fbopaliun& Monaſticarum acroamata,non poſſumus Sige- nio inſtructiorem Cenſorem invenire, qui de ſimplici& ru- diorieruditione Ochoniani ſecu li hoc sulit judicium; Lite- —— F.. 24 8 4* 8„ 2„ 4* Tral,ꝑ.173 raxum ed ætate ſudia ferma nulla,niyt Philoſaphia ac Theologic; nam jus Ci vile Ramanum uaq, ad Latharium Imp.nqui Henti- cun eſi inſe quutus, propeè Italiæ(adde& Germaniæ) fuit inco- Heaenid, Medicorum uſus ſamper fuit major, qudm dignitar- Soetæ& Oratare: ſi qui hoc nomine digni erant, ſibi potius quàm populocanab ant z qui vorò cæteris antecedere elaquenti laude, .A 4- 5 K G..„f. ac Varid literarum dodtrina putabantur 3 17 plerig, Monac hi erant. Scholæ quidem gablicæ, quæ nuno paſſim ad excolenda jauenum peregrinorum ingenia celebrantur? nula tum fal deles iiteuu,. orun„wotum daau 1Car lagaasOa otesn e x aun. 25= keeytun 4 2 vunſia Lalos 23 olſcoylim doln uitemn dris V u ehnen 44, 1e 1 Polum vveni= ide boglet ulh N judoe 1= Pyaieulli Latr in 1npeht dde aumaoleut he-] ³ Anua 4 autzfuxhuu 4746 re thazaani⸗ aast ü pleni M 241bSAndus dlel-. nl 4 ponerentur. teri uiſi Latiné auſus eſt proloqui. diosè mediocres& nobiles æquè erudiverat; qusorum nume- b Magnus. praduntur. Refloreſcere cæperunt nonnihil Scholæ ſub Ochone, qui non ſolum Epiſcopatus erexit diverſos ad pre- pagationem religionis, ſed exiam Scholas inſtituit, quique Scholæ preerat, vel docendo, vel 4agiſtros præſicisndo, is hine Scholafici nomen accepit, unde adhuc hodie, amiſsã te; nomen Scholaſter remanſit. Singularis Othonis ſolicitu- do de plantandis Scholis idoneis æſtimanda proponitur ab Ekkehardo, eommemorante mandatum Regis dMona- chis, quos ſcientid elatos ibi ſenſerint, in Aulam adducendis, vt ex eis, ſi idonei ſint, Seholis aliqui buu, quæ in reguo vacidlant, præ Caſc. De ſtrictioriautem diſciplina Scholæ Sangal-Monaſſ. leaſs Latinæ que linguæ exercitio cap. 10. Eckbardus, Doclor c. 11. p. 8G- proſper& aſper; nam cum apud ſuum Gallum ambas Scholas p. 81. ſuas(Scholæ enim duæ memorantur Monaſterii c*, Scho- la Clauſtri pro pueris monachici habitus;& Schola exterior ſive canonica) teneretnemo præter exiles puſiones quicquam al- In literis autem ſlu- roſos Gallo& aliis ad ſummum evexerat; eorum enim plures vi- dit Epiſcopos, ut quondam Maguntiæ in generali Concilio, cum Conſeſſum adveniens intraſſet, ſex ei quondam diſcipuli, tunc Epiſcopi, aſſurrexerant,& Magiſtrum ſalutabant. Liberalita- te etiam ſubvenit Monaſterio S. Galil, quum alienis opibus indigeret, ampliſſimum munus mittens, nempe ſexaginta ar, b genti librarum rata pondera:& ſi quid eſſet præterea, quod 6.II.p. 35. munificentid regia poſſet, votis eorum expoſuit. Benefi- ciorum hæc ſunt exempla magna, quihus Ædes ſacras, Scho- lasque extulit magauns Otho, tantò major hinc futurus, quanto fuit liberalior& effuſior, Eccleſiäã Domini intantum auctä, qua munificentia magnam auimis plerorumquereve- rentiam fui injecit. 5 t 2 XIV. Sy- vitam, relicto Imperio, vixerat, Imperium divet ſis modis ſeinde- batur, cum ſingulæ provinciæ ſingulos Rege: nitebantur create. vonventum alium perinde erit) quando Othonem in Regem luſceperunt vel Aquiſgrani vel ſubitò mortuo Henrico!, vero ſimillimum eſt. Ita enim populum poſt obitum Otho- . nis M. magis gratulantem novoRegi quam eligentemOtho- — f.3. inſin. nem II V'itichindas deſcribit: AMane facto, licet jam olim p.z. inunllus eſſet in Regem& àbeato Apoſtolico deſignatus in Impe- ratoremi ſpei auicæ totins Eœcleſiæ, Imperatoris filio, ut initio ceri atin manus dabant, fidem pollicentes& operam ſuam, ton- ne nno, uti Sigebertus haber,9 42, quem numerumta- b men 1 1 3 6 I V6. Otho„„ 5— XIV. Synodis& Comitiis ündique ceelebratis, de rebus Eccleſiæ& Im- perii magnopere ſollicitus eſt. Cemitiorum qualis ſit utilitas, quis fructus, Politicis exami- nandum relinquimus. Quemadmodum verdò illuſtre li- A bertartis ſignum eſt, Principes populumque in partem cura- rum adſumere; facilè tamen degenerare poterit rectamque deperdere viam, ubi Reges adeò allegatitenentur Comitio- 6 rum convocationi, ut vix Regum cauſa congtegentur Con- b 1 3— ventus illi publici. Ad Othonis regimen uno proper⸗- mus ſpiritu, quo facile, quæ brevibus diximus, comprobare licebit. Comitia Hiſtorici antiqui appellant, Placita, Cu- rias, Conventum populi,&s.& eorum quædam particularia,a- 1 lia univerſalia eſſe noſtra quoque comprobamus hiſtoria. in primis notandum quod Gothefredus Viterbienſis ſub At. part.17. nulpho Imp. ait: Ab hoc tempore usg, ad Othonem l.lm perato. p. 46 rem invenimus in Imperio confusè fulſſe regnatum. Carolo enim Craſo mortuo, qui anuis regnavit,& ſeptimo anno privatam Primum vetè conveniſſe populum,(ſeu Comitia appelles ſeu Fra omnes adverſarios ſacramentis militaribus confirmantes. 1 3 4 2 ⸗ Stelæ poſtes Cemitia celebrata ſunt creſcente civili ſeditio- äitat qnoc genſe Hpan Jatl nus per⸗ J cul taru mat 4o lne cg ea bamu re 2 A bnmlln ueß ,utan,(an 7 im aumn nn urpea luar&= uitezunni um,☚ mitiaui quan thonen h lſof de vomohn popi: noſtodimi Reg neljgene :1 actn lnjmn 4, 3um fu ces qpennſs ſunt?—ente cl 6. ² de nn Magaus. 137 men demporl non convenire ex ſerie rebellionis eonſtat. Mitichindus ita narrat, quæ proponi voluerit Imperator: f.2 †. 7 Duſſenſio quæ facta eſt inter Everhardum& Bruningum, ad Doc per venit, ut eædes pu bli cæ fierent, depopulationesq, agrorum agerentur,& ab incendiis nusquam abſtinerem. De legum quoꝗ, Varietate facta eſt contentio fuereg, qui dicerent, quia filii Vilorum non deberent computari inter fi os, hereditatemg, legi- time cum filiis ſortiri, ſi forte Patres eorum obiiſſent avis ſuperſti- tibus. Poſtea quis vocaverit conventum: Inde, inquit, exiis edictum à Rege, ut univerſalis populi conventio feeret apud vil⸗ lam, quæ dicitur Stela. Quæ ia prima cauſa acta fuerint, ita refert: Ibi pacis turbatore⸗ falli ſunt manife ſti, qui hactenus ſa negabant contra Regiam poteſtalem aliquid feciſe, ſed injuriam rantummodo in ſacros vindicaſſent. Rex autemſe contemtum ab eis animadvertens; neq, enim ad Placitum fuxta juſſum ve- nire dignati ſunt, arma diſtulit, venia locum dedit proxima ſibi fſimper ſolitus elementiaà. De Legum diſceptatione hæc ha- bet: Faſtam eſt, ut caaſa inter arbitros iudicaretur debere exa- mwinari; Rex autem meliori confilio uſau, noluit viros nobiles as ſenes populi inhoneſiè tractari, ſed magis rem inter gladiatore⸗ diſcerni juſſit. Vicit igitur part, qui ſilio⸗ filiorum computa- Hant int er filios,& firmatum eſt, ut æqualiter cum patruis bers- ditatem aividerent pacto ſempiterno. In hoc Conventu, quod de legibus mentio ſit, Suris Weichbildici Magdebur- genſium originem hinc deducunt Gloſ- ad art. 10. Weichb. Spangen berg. Chron. Sax. c. 129. p. 183z Coler. in Orat. de Orig. Jutis Sax-aliique. Nuperus etiam ſcriptor D. Joh. Sithman- nus Specul. Jur. Sax. c. 2 4.n. 40. p. 56=. eAd mandatum Im- peratoris Othonis M. Burchardus de Mangelfeld, SS. T heol.&& 7.. D. quadriennium conclavi incluſus, ne ab alicujus offendi- culis& eogitationibus impediretur, Jus Saxonicum Commen- tariis ſuis elegauter illuſtravit. Si Gerwania tempore Lo- tharii facultatibus ſcientiarum& bonis artibus deſtituta fuit, quod habet Sithmannus, neque fuère gradus, unde, ergo e-n. †.p. merſit 164. — Otho 15 jum a0te tantus Doctor in duabus Facultatibus merſit dudum ze. letemporibus Qthonum, Datris& Filii 8 p 8 adſcribitur Burc brofeſlor, Dominus Legum, Dodtor De⸗ larli.Thfoloic atca:(lofalot art. 10. Weichbild affir⸗ cretorumslicer ia Hlu comentarium ab illo editum in pecu- mans Othonis! Ju Non poterat eo vixifſe tempots, ſi Dolta lum Saxonicum. eletae nondam gradus Academici Decretorum fuit, quum ea ætate nec Canonicum in uſu * 5. aec Jus Juſtinianeum;.— confetrentur, ne lt poſt ſes qui ſeculum demum eſſet;& Gratianus Decr etum poft les qui ſeculum demi eſſet;& Gr fertur ad A. 1154.3 Panvinio. Longeita- Chron. compilaſſet, nam refertur ad. 3 hardus, coxtaneus po- Eccleſ. entior eſt ille Doctor Bure bus Albent * 4 ce⁸ε. que rec. G 2.. f rſan temporl us 3. tius Gloſfatoris«w eichbildici, forſant P. 1e3. ius Glolſat Decrerorum& Profelleres ewinuerunt, V Il,abi Dacres cellariis Quæſtoribus Palarii, de quo agit . ibiti Archicancellariis, Qu: arum ex- adhibiti Archi 4 iſtoriam hactenus parum er . t, cùum hi Or. —“ Atchicane 4 3. D ploratam de Ar hicance darii 1ral. hujus Mangenkeldi ri; qui Vir tamen Othonis II putavit, errat part. z, peg,ſj, quem Conſliarium Otho bergius ſcribens: Kehſer necimmunis eſtab etrore Spangenberg der hieß D. Chron. nec immur lehrten Mann an ſeinem Hoffe/ der hieß Sax. c. Othol atke inen ge Ifed dem befahl er das Dyto deßanſa Burckhard von Mangefeld der en zu etklaten Weichbild mi ndwas er darinnen Anno 974 4 217. wie dann derſelbige auch gethan/ un. m& ſequi⸗ wie dann derſelbig 2 lendet. Imitatur autem& ſeq efangen/ in dem 978 Jahr vollendet. I datum Imp. D. u 9 CAo ſorasemn, perſuadere volentem, ad wanda. d) Feichb. tur 3 oris pala- Othonis Ruffi Mangelfeldium in ſacro Inpfran bef V are. Io. Othon lum Saxonicum commentariis locupletaſſe, egum. 1 b F-4. dos hen enuam umha adauxiſſe, idque feciſſe canclavi quo- 69. ue Cano 1,.„„ 4 4 3 P,e neluſum, quò ab hominum aliorumque ne— b Kt itu liber huie tanto operi omnem animum meumee kep s ge valeret. Titulum verò Quaſioris a- nervos rectius intendere valeret. Snbonuallo odo 1 6 14 Iatii quod attinet, nemo Ainem pote Aahon Inſtrumenta, v As Le 34. compellatus, ſiexcutimus Diplomata, Epiſto 8 bylto ſla, Aallie cetidy ſugil llqust fusd Ace,& li, qu inſtite XNN buug. lomo poris 679.0 meott Nunh nahn! da An Miegt Deſ Tuuch eeilff t. Dat Chüuͤre da van de ddur⸗ anffde Gloſſ tom hagit basp ume kam käf ſ e aricio. L 1„ l ius corn ci,, eempatbuf . Per lottz emin durſh 45 Pamücen diſtc a— hadenu na is Im eidto nai in ztt Jjus han 1IIg renn ann dang egiusſerden ann 4 ſm hyfe/ dem 54 Mer das Nih d Bak ſen Rccen undn= danuna lu ndet. Mitatutantt! e vO r in admanin um i de ko lape 1m d Sulocupkal aiſla: le fetlleuu inni nr rucqrenn ot animon ter. ν um jenle e Orhonm loot an Decteal Magnus. 159 Epiſtolas. Noti ſunt ſub Othone Archicancellarii wibe- giſus, Folgmaras, Egbertus, Hugo, Hildebaldus, recenſente Mallinkfotio: nullus notus Burckhardus Cancellarius, li- p. 53, 54: cet id vulgo tradi ajat Kirchnerus, nullus cognitus Quaſtor 3z. ſanſti Palatii. Dudum illa dignitas Quæſtoria deſierat, quæ 1. Cancel, aliquando viguit inter Imperatores Komanos Auguſtæos, 21„. 6z. ejusque officium deſcribens Lazius Praſidenti Cameræ au- a. KRom R licæ, Cammer⸗Praͤſidenten/ ſlimilat. Leviora hæc ſunt præ il- 14 p. 263, lis, quando perſcribunt ex Jure weichbildico Othonem 11 264. inſtituiſſe Tribanal ſeu Palatium Caſareum Magdeburgi ex Art. 12 13, XXVIII perſonis, 12 ex urbe, quatuor ex territorio Magde- 14.1. burgenſi, quatuor ex C pitulo Magdeburgieo,&c. ſed id nul- lo modo apparer fuiſſe verum ex hiſtoriis ſtatuque ejus tem- poris; ſieut id docet D. Leuberus Disquiſ. Stapul. Jaxon.n. 629.691.692 693,69 4.695.696.697,&c. purum putum fig- mentum ejus notans n. 702. Verba aliâs W eichbildi ſunt: Nun hoͤre und vernehmet/ wie ihn der Koͤnig die Pfaltz machte/ Er Art. z. nahn dieſelben vier Mann von Schartaw/ und vier Thumbherrn/ dle 9 da Ampi von dem Thumb hatten/ den Thum Probſt/ den Dech ant/ den 28: Pietzthumb und den Keller. Darzu hahm Er vier eingebornen Dienſtmann deß Goꝛtes hauß zu Magdeburg/ den MNarſchalek/ den Truckſeſſe/ den Schencken und den Caͤmmerer. Darzu nahm Er die eilff Schoͤppen von der Stadt/ und der Sehultheis was der zwoͤlf⸗ te. Darzu nahmmä die drey Leyenfuͤrſtẽé/ die die erſten an deß Reichs Thuͤre ſind/ den Marggraffen von Brandenburg/ den Hertzog von Sachſenden Pfaltzgraffen von dem Rhein/ und den QObriſten Vogt von dem Gotteshauß zu Magdeburg/ das iſt der Burggraff zu Mag⸗ deb urg/ und alſo nahm der Koͤnig die 28 Maͤnner/ und ſetzte ſie ſelber anff den Stuel deß Pfalttzs/ und gab ihn Gewalt von ſeinethalben. Gloſſator multa addit de ſummo hoc judicio, à quo appella- tioni non datus fuerit locus, in quibus ſibi placet Werden- hagius in in eptiſſimà farragine, uti vocat Lambecius, de Re-2. Ner. buspublicis H'nſeaticis. Non ſibi conſtant Scriptores ha- Hanſeat. rum traditionum, dum alius Ochonem halius Othonem Ru- 3. c.3. 4. 5 fum conditorem nominat. Othoni I. tribuit Gl. S. ad art. 82. t3.445. Diplomata etiam tam varia produeunt. Sed heas iplos * ipſos Magdeburgenſes hæcamplius amp leel perſuaſumno. bis habemus, meliora jam doctosà totà antiquitate&&magno ejaus wyſta Dn. Leubero in Diſquiſ./plan. Stap. Caæx. Videatur o, e nihilo eſt, quod Gryphiander auctorem weichbildiciſutis weichb. jura Municipalia ab Othonibus fortaſſe concefla à lubſe, Sax. c. ji. quentibus Impp. aucta& interpolata in unum comportaſſ Godicem exiſtimet, atque antiquitatem ut induceret Otho- nis Ruf privilegium cuncta feciſſe, art. 12·& 13 Ain fin. Qux 1.2. p. 22 alias de legibus wiuchindus habet, hæc ſunt. Cun hell inte- ſiina externaq ceſſarent, leges aivinæa atgq humana auit orali xi. 1.2,p. 21. gore pollent. De pæna in Coônjuratos hæc meminit: Ceter inſidiarum conſcii, in alteram hebdomadam dißferuntur ès ſe- cundum lege⸗ ſceleribus ſuis meritas pænas ſolventes, capate cs- duntur. Non difficile eſt diſciplinam Legum intelligeteex VWitichindo& aliis, feciſſetque majus operæ pretium Gol- Tom. z. daſtus, ſi fuiſſet fertilior in colligendis Legibus, Conſtitu- CGonſtit. tionibus, Edictis, Statutis, Diplomatibus; eæ enim diſcepta- p.3 03. tiones doctioris pulveris ſunt labores, aptiores ad uſum, do- 304. ioribus gratiores. Commodè illa expediet aliquis vet — Jcaus, vel Politicus, ad ſubſidium in manibus habens tot Diplomata& Comitia. Nos, quod nunc in calamum venit, per epitomen propere indicabimus de quibusdam ſive Sj- nodis ſive Conciliis, in condylum manu contractà. Comi- tiorum Buisburgi habitorum Anno 944 meminit Regino- nis Appendix p. 77. Rex apud Duisburgam in Rogationibus Placitum cum primoribus Lotbarienſiumẽꝰ Francorum habuit, ubi factione Conradi Ducis Rutbertus, Arc hiepiſcopus Trevi- renſis,& Richarius, Tungren ſiis Epiſcopus, inldelitatis apud Regem arguuntur; ſed in S objecto ſibi crimine liberan- tur. Priſcorum commentariis quid relatum ſit de illo Con- ventu, vix conſtat. Plenius erudimur de Conventu Placiti Re- gam Ludovici& Othonis, anno 947 ſuper Charam fluvium V Sn habito, cujus annus& menſis indicantur à Frodoardo, resau- V 3167.— tem etiam Cl. Conring. de Orig. ſur. Germ. 6. 13.p.3z. Non tamen „ b ſuanuah eiplit eguni nem M pere eiin dlige t Legba, Nlom d zexcuud labo uœe tiotei udi node xpecie idind a afaat dnod eud almn dimu: i udasmt lam comndi Ann= wecinil d Di Pminlan rien FFrantrul bert Vrhiſin. „E=u, ultau 5,J= hi gnun qu uum fii Ind Imunnlu „ e Uan Ii= eu Magnus. 164 tem ktir inter Artaldum& Hugonen, Remenſis Eocleſiæ Præſules, ab Epiſcopis quidem præſentibus audita, ad Syno- dum reſecta fuit, celebrataque anno 948. Synodus Ingelhemus in Eccleſià B. Remigii VII Id. Jun. causã maximarum dihean- fionum, quæ agitabantur inter Regem Ludovicum& Hugo- nem Principem; inter Artaldum quog, Remenſem Epiſcopum & Hugonem illscite ſubkſtitutum eidem urbi Præſulem, quæ diſ- fenſiones omne perturbaverant regnum Francorum, inte grum- que Conciliam ex 48. Codice Monaſterii weingartenſis eurà Henrici Caniſii, diligentiſſimi Viri, publicatur, legen- dum in Tom.; part. z. Conciliorum à Severino Binio edito- rum p. 145, 146; inque Conſtitutionibus Goldaſti Tom.;z. P.305,306. In præſenfià locus ſit verbis Hiſtorici, qui Rhe- ginonem ſupplevit: Anno Dom. Incarn. D. CCαιμινf p.77. nodus in Ingelheim à AAlI Epiſcopis habetur, cui praſidente Martino Epiſcopo, Romanæ Eocleſiæ Legato, inclyti Rege⸗ O- tho& Ludovicus aſuerunt, in qud multis Eceleſtaſticæ utilitati rebuaq; promulgatis, cauſa quoq, Hugonis, filii Meriberti, qui Artaldum Archiepiſcopum expellens ſedes Eecleſi Remenſis invaſerat, ventilatur,& omnium qui affuerant judicio Epiſco- porum damnatur. Maximè celebrata referuntur Comsitia AuguſtanaAano 952, de quibus Reginonis Continuator p. 278. Mediante Auguſto menſe, conventus Francorum, Saxonum, Bavarorum, Alemannorum& Longobardorum publicus apud Auguſtanam urbem Rhetiæ prouinciæ agitur: ubi præſcriptus Berengarius cum filio ſuo Adalberto regiæ ſe per omnia in Va- ſallitium dedit dominationi,& Italiam iterum cum gratia& dono regis accepit regendam. Vid.& itichindus l. z. p. 25. Her- mannus Contr. p. 133. Marian. Scot. lib. 3. æt. 6. p. 44 6, qui An- num 9503 Goldaſt. Conſtit. Imper. Tom. z. p. 307. 308. In caufa flii Ludolphi rebellis Conventus indictus eſt, uti wi- tichindus habet, Ciunæ rationis dandæ& reſponſionis redden- 13,. 27: dæ, ubi cum nondum ſopita fu ſſet diſſenſio,& Ludolphus atmis acriter ophugnaretur Ratisbonæ, locus conſilii apud Frides — — ——— * — e5 Otho 4 Fridesleri notabatur, Sed tllius patri venatione ſe exercen- tioccutrit ante Comitia& in gratiam recipitur. Nihilomi. nus conventus ibi inſtitutus eſt,& quæ acta ſint apud Regi- nonis Appendicem ad A. 954 habentur. Anno 356 Co- mitia Colonienſia deicribit Reginonis Continuator: Rexin pace& otio degens maximo ſuorum fidelium con ventu, Coloniæ placitum regale habuit. Frodoardus p. 189 non paucos eum ibi theſauros à Lotharienſibus accepiſſe, tefett;& antea quoqut codem anno Placitum habuiſſe apud Engelhein cum Lo- tharienſibus, à quibus obſides acceperat de cunttis pene ipſa- ram oppidis. Anno 958 iterum Comitia Coloniæ habuit, ap. Regin. Cont. Anno ↄ61in Italiam ire diſponens Wotmi. tiæ Comitia celebravit, ubi Junior Otho Rex eligitur. Regin. Cont. Anno 965, Frodoardus auctor eſt, Oe ho ab urbe Rema regredians Coloniam venit ʒibiq;, Gerbergam Reginam ſarorem ſaam cum filiis Lothario Rege Caroloq, puero ad ſe vin ennm excepit,& cum eis aliisq, magnis Proceribas placitum magnun habuit. Anno 9ↄ6iterum Italiam teviſurus WormatiæCo- miria celebravit; KRegin.(ont. Numerum Comifiotum o- mnium, uti collegit eum On Leuberus, legi poteſt in Dℳ quiſ.lan Stapulæ. n. 86 4. Præterea Synodis Ecsleſiaſticis te- bus proviſum aſt quamplurimis eo imperante Sueſſionenſis A9 41. Frodoard. p. 1ꝓ ½. Sonnenſis A.9 42. Regin. Comt. p.)7. Lambett. A. 9 43. p. 56. Virdunenſis A.9 47. Frodoard. p. 168. Maſamenſis. A. 9 48 Frodoard. p. 168. Ingelheimenfis. eod. An- Cont. Reg. p. 77. Lambert. p. 1† 6. Herman. p. 33. Frod. p. 170 Trevirenlis. Frod. p. 1⸗ ⁷. Kom. A.9 49. Frod. p. 179. Aug uſl. A. 932. Hermã. p 133. Ravennatéſis. A958. Avét. l †. p.392. Btun- nea.] 3. p. 504. Ingelbesmenſis. Anno eod. Regin. Cont. p.do. Meldenſis. A,962. Frod. p. 194. Romana. A.963 Reg. Conmt.p. S8i. Romana. 4964. Regin. Conr. p. 8*. Ravennaten ſis. A. 967, Reg. Oont. p. 33 Quidl'aburgenſis. A. 973,quò venerunt Le- gat: plurimarum gentium, Romanorum, Græcorum, Beneven- Teruus, Italorum, H“ garorum, Dunorum, Sslavorum, Bulgaro- — Tum NEim(onften nLG 8 us legipotn eres au kaseii is& Iieumte hi 1 4 Regi(m henſdh ⁵ 47. ftotdu d.1 K. elbemeian 6.*n an. zpehh 4. Atod. .AXI AretJd nn= Regi 1 = 496 K630 ä evennut,i 5r.! 5 qod famr 1= Gramn, =Slaun Magnus. 167 rum atg, Ruſtorum cum magnis muneribus, notante Lamber- to Schafn, p. 11 7, atque ita perfunctus fuit officio tandem ſuo 4 no vita functus fuit. regio, omnibusq́ue boniRegis partibus im pletis eo ipſo an- XV. Princeps pius, magnanimus, for- tis, juſtus, clemens, prudens& con- Kans obit Mimlebiæ A.973,& ta- mulatur Magdeburgi in Templo Carhedrali àſe conſtructo. Nunquam hominum vota tàmarctè conſpirare certum eſt, quàm in Principum vel bonam vel walam vitam. Omnes e. ſuas fortunas ut ab his ſuſpenſas vident, ita vel amplectun- turvelexecrãtur. Egregia v. laus eſt,&nnunquã interitura fama poſt mortem, ubi liberior videtur Principum vitas exami- nandi facultas, à populo de prædicari. Imperiali ſuo ſolio refulgens Otho noſter nunquam tanto honore, mihi grede, adfectus eſt quàm cùm mortuus populi planctu defleretur. lIta retulit W itichindus, qui ipſe intereſſe porerat. Populu⸗ ait, pro ejus laude& gratiarum atlione multa locutus, memora- vit eum paternãà ſubjectos rexiſſe pietate, ab hoſti bus eos liberaſ- 717. 3. in fi. P.35. ſe, ſuperbos hoſtes Auares, Saracenos, Danos, Sclavor armis vs ciſſe, Italiam ſubjugaſſe, dtlubra Deorum in vicinis gentibus deſtruxiſſe, templa miniſtrorumgq, ordines conffituiſſe, mult⸗ alia bona invicem conferentes regali fueri inſiſtebant. Boni Principis hoc unum proprium eſt lucrum,& inſtar infinito- rum aliorum, omnia ſic facere, dce nas rad ⁊es Xaugo is de- Xe, u! rdvνσaμμε raxensa 2 dιαααοοσενν rapa rν⁴̈νρεεένανν uaςορεεέειααινμεέι ipſo imperii tempore,&poſt id juſtitiæ ac bo- norum omnium à ſubditis teſtimonium habeat, quod egregium m; cui ſimile eſt monitum Seνν. 44 eſt Euſebii dictum apud Stobau Taciti, 5.3 08. 164 Otho 4. Ann, Tacitl, cætera Principibus ffatim adeſſe, unum inſatiabiliter pa- 38, Iandum, prolperam ſui memoriam; ut quaudocung conceſe- „int& obierint, cum laude& bonis recordatisnibu: poſteri fa. fia atq, famam nominis eorum proſequantur. Vivorum eet- tè Principum laudes vel neceſſitateſexpreſſe, vel verecundia ti. c.5⁷. p. deri queunt, uti loquitur Suetonius in Vità Auguſti, poſte- 117. ritatis autem judicia libera ſunt; neque enim exſtingui po- 4. Ann,. teſt ſequentis ævi memoria, quod ait Tacitus, neo poteßt aboleri 3/3 vox populi& conſcientia generis humani, dicente eodem ia 6,2. Agricola. Quidantem ad externa confugimus exempl, domi majores ſæpe negligentes virtutes 5 Ponè, Gracia, tuos Achilles, tuos Alexandros; Italia, tuos Fabio⸗, tuos Sei- um Seeri jarlchges Priia, neuta nis ³—& agande hin 0, N tian ug m., an riensnden dſud tanem, wocen Ecd ☛ haboentlan ecet 2imaeren plie ppeti tebud N nt wsdn ritt= Hon lums dte& otentian n 33 7en Kabe 1r— ulin imnnu⸗ „=. Iden lh lal ᷣꝗ) 7 071 Deiche ret an, manum = n atnen *— /* nus 3 ranuanns — Magnus. 165 4 2 3..„ 4„ in qudà ipſe& uxor ſua ultima ſepulti ſunt, um ou nibus ejur Juſftag aneis Ecoleſiis, in proprio ejus fundo& de ipſius pat:imo- nio, de novo funda vit, de ſuis facultatibur illa& alia multa Mo- naſteria& Ecole fas in Italii, Germanid& G alli, opulente Ao- tando. Egregium eſt teſtimonium iplorum Romanorum de Othone apud Luitpranaum: Imperator, quemadmodum reipsa experti ſumus, ea quæ Dei ſimt, ſapit, operatur, diligit. g. H ſor. Eecleſtaſtica& ſecularia negotia armis: uratur, mariba: ornat, 6.p 154. & legibus emendat. Ad cultum Dei pertinet Formula Pye- cationis, quam ab Othone ulurpatam retulit Winkindus, Domine, omnium rerum anclor& rector reſpice populum tuum, cui me præeſſe Voluiſli, ut ereptus ab ini micis ſciant omnes gen. 2. tes, ullum mortalium tuæ diſpoſitioni contra ire non pofſe, quia emnia poter,&& Vi vis.& regnas in æeternum. Die tatem inſu per teſtatur ſymbolam& apophthegma, non aliquod deſum- tum ex profano autore, ſed Davidis, Regis pii Pfalterio: Von p. 19. nobis Domine, non nobis, ſed nomini tuo da glorium. Non alie- Pſal 117.1 na fuit itaque compatatio Ros wi hæ, quæ Othonem I Da- vidi,& Filium Othonem II Salomoni contulit. Inſignis ſi- Præf. ad mul& pietatis& Conſtantiæ præbuit exemplum, dum Co-Oth. 2. v. miti cuidam, in militia alias fidell ſed dum Iimperatorem in ¹9. auguſtiis cernebat conſtiutum, im pio& avaro proventus eAbbatiæ Laarisheimenſis petenti denegaret his verbis: Seriptum eſt, Nolite ſanclum dare canibur. Si cordi tibi eſe eum cœæteris anfdelibus avolare, quanto citius, tanto melius: Canibus autem ſanctum dari cenfebat, ſi prædia rebus ſacris deſtinata religioſisque viris, Deo militantibu: facrata, tollan- tur,& ſeculo militantibus dentur. Referunt pluribus Luit- Prandus. 4 c. 1ů5.p. 137. Crantzius 3. Cax. 18. p. 74. Haronius T. 10. 4 939. p. 717. Inſigais etiam juſtitiæ exemplum contra adulterum refertur, quod teſtatur Regem Fubjeos ſeveri- tate juſtitie majori verò clementià rexiſfe. Refert Gobelinus X 3 ſpon. 3 cùm malter in ſeinere prius vim ſibià quopiam factam con- ℳtat, 6. ueſta poſted eidem nupſiſfe, Otho autem memor querelæ c. 48, p. in reditu eam vocafler, non obſtante mulieris excuſatione re= 202. 166 Otho ſpondiſſe ſaa lingua: Bi Othen barde he moth barden ſchmecken /g ſic viro adducto eum decollari juſſiſſe. Severitatem illo- rum iemporum in corrigend dadulterio inde colligit Cran- tzius, reſponſumque Regis ait fuiſſe: Per Othonis Barbam 3. Metr. ſentiet dolabrum ʒ nam inter vos falla colluſioſacris legibus non 12.5. 67. imperat. Morem jurandi per barbamhinc notabis. More veterum germanoruminquit Antonius Albitzius Italus, pro- Stemmat miſſam Harham geſta vit, per quam, ſi quando ſeriò loquebatur, Princ f. jurars ſolebat; atq;, auream ſecurim more veterumn Conſulum ſi 10. bi præferri voluit, quâ nocentes aliquando percuti jubebat, A- lias de Friderico Barbaroſſa ſcribunt, Juraſſe per batbam,& dixiſſe, Ich wils halten bey meinem Barth/id quod retulit in Pro· verbiis Germanis Agricola. Notabilis verò auguſtalis Im- fz 97:5. periiadminiſtratio, nunquam er im Pape vel conblium in re. bus Doliticis, Remque publicam concernentibus, vel con. ſenſum rogare curavit, multò minus Principum ſuffragianiſ. ſi bellorum agitans conſilia rebus que admodunmn arctis, non tamen ut deciſionum vota ſed conſiliotum ſententias ers uiſivit. Hinc optimè notat Dn. Senjamin Leuber, Otho- d. tr. n. 13. nem 4. quamvis mos llle fuerit jam ſub Francicis Impp 69. moxque iterum invaluerit, ut Diplomatibus, Privilegiis, Conceſſionibus nomina ſubſcriberentur Papæ, Epiſcopo- rum, Ducum, Comitum aliorumque, prudenti admodum aonſilio hæc mutaſſe, quod plenitudine Imperialis Majeſta- tis ſe utiſcirer. Hanc gubernandi auctoritatem& bellan- di virtutem qui perſpexerit, non mirabitur Othoni Dei au- xilio dietim, uti alicubi loquitur Cuſanus, dominia advenllle, 4.7,p. 132 tectèq́ue de eo pepigit Luitprandus verſus: Quicquid Henrici periit receſu Praæſtitit claro populis hic ortu, Blandus& mitis, patiensq́, ſanctis, Peſtifer duris, rabiduś; ſevi. 12 p. 22. Cæterùm corporismolem omnem regiam dignitaten oendin tem, ita deſcribit witichindus: Erat capite cano, ſparſus capi- lnornli rurilante:,& i nodam faturit ciia Tepenzuſin — 1 8 ſpirnaa. dem Ba uodteu N 0 f1 ferdant Nerim nelconihe licam eweniden bmind eipmncch tebusq modoma ſed cq in ſea at Da t Amin la fuerit] E-*ib Fnucai ot Dig us etidus M dſctibt at Ppe-3 llorum ²A ztudenin plenitt n impetait ernand an ofitarn non 1 A☛ iu turC 2 domlüi prand— ſos: mceſ icerts uiſcn— 17 2SAne 8 a 4 wi dun lle pern b Magaus. 167 ſplendorem quendam emittentes facies rubicunda,& prolixior barba,& hæs contra morem antiquum, pectus leoninum quibus-4*2,ꝓ. 22⸗ dam ſparſum jubhis. uenter commodur, inceſſus quondam situs, modo gr avior, habitu: patrius, ut qui nunquam fit peregrino u- ſun. Ingerii chacterem hanc prodit widikindus: Ipſe Dominu:s rerum fratrum nata maximus, optimus in primis, Piet ate erat clarus, opere omnium mortalium conſiantiſſimus, Præter regi e diſc: pliuæ terrorem ſemper jocundus, danat largus; dor miendi parceus Sinter dormiendum ſenre’ ali quid loquens, Tuo ei ſe nper vigilare æſtimes, amicis nihil negai,&ſupra homi- nem fidelis. Ingenium ei aamodam mirandum; nam poſt mortem Edidis reginæ, cum antea neſcierit literas, in tan- tum didicit, ut ple iter libros legere& intelligere noverit. Præterea Romana lingua, Sclavontcaque loquiſciebat. Sa- tur andem vi xæ rebusque plurimis geſtis domi foris que cla- rus xtate ingraveſcente apoplevia eorreptus è vita exceſſit Memmelebiæ Non. Maji A. C.973, in civitate Magdebur- genſi regio more. uti decuit, ſe pultus, cùm imperaſſet annos XXXVI, menſes X, dies VI. Memmilebia vel Memblemia, Memmleben/ Benedictini ordinis fuit Cœnobium in Thurin- giaad fluvium UIaſtruth, erectum ab Henricil uxore, cujus hodie reditus Cœnobio Portenſi, fumtibus Brunonis Co- mitis Pliſnæ extructi, in alimentum Scholæ itidem à Saxoni- cis Electuribus erectæ ſunt addicti. Obitum ejus ex witi- chindo adſcribemus. Egreſſus de Italia cum magnàâ glorid capto rege Longobardorum ſuperatis G ræcis, vittisg, Faracenis, eum victriesbus alis Galliam ingreſſus eſt, inde Germaniam — tranſiturus,& proximum Paſcha loco celehri Quidelingeburg l.3. p.3 z. celebratarus, ubi di verſarum gentium multitudo conventens reſtitutum patriæ cum filio cum magno gaudio celebrant. Tertia aut em feria ante Pentecoſten, loco devenit, qui dicitur Mimnle- vus. Proxima nocte jaxta morem diluculo de lecto conſurgens, nocturnir& matutinis laudibus intererat. Poſt hæc pazlulum requie vit. Miſſarum deinde offi iis celebratis, pauperibus ju- xta morem manu: porrexit, paululum guſtavit, iterume, 72e 9 S Suef c.2. p 91. A. p. F. de Rep. 168, Otho So requicvit, Cum autem hora eſſét, proseſfet latus,& hilart ad menſam reſedit. Peracto miniſterio veſpertinis laudibus interfait. Perado cantico E vangelii æfuare atq, faeigari ce- pit. Quod cum int elleæ ſſent principes cireumſtantes, ſedili eum impoſuerunt, Iuclinantem autem caput, quaſi jam dtfe- ciſjet, refocillaverunt, xpetitog, ſacramento divini corporis& ſanguinis,& accepto Iine gemitu cum magna tranquilitate ul- timum ſpiritum cum divinis officiis pietati creatoris omniam tradidit. Transportatur inde in cubiculum,& cum eſſet jam ſaroinunciatu jam populo mors eſus. Filius autem Othotran- ſtalit corbus putris in civitatem, quam ipſe magnifiot conſtru- xit, voca bulo Muagdeburg. Defuntlus eſt Nonise Maji quar- ta feria ante bentecoſten, Imperarer Romanorum, Kex gentium, divinaruniq umanarumg, rerum mulla ac religioſa ſecaliure- linquens monumenta. Tantùm ille, quÜæ imitantar Albertus Fradenſ. Chron. f. ο⁹. Abbas UIrſpergenfis Chron. fol.243 Crantzius 4. Sax. 17. p. 89.& 3. Metr. 31. p. 77, ubi addit, quod alibi nondülectum: Magdeburgenſes memores conditoris ſui Ratuam ei inſignem cum geminis uxoribus, grati animi ſina, usq in hodiernum conſervant in foro publico civitatis ſuæ. Monumento fertur inſcriptum hoc diſtichon: Ties luctus cauſæ ſunt hoc ſub mar more clauſæ, Rex, Detus Eccleſiæ ſummus honor Patriæ. Anguſto fimilis eſſe voluit Otho. cujns votum fuit auguſtum& ſuà fortu- nà dig um: lia mihi ſalvam ac Joſpi en Remp hiſtere in ſuä ſede liceat, ati ej as rei frudtum perçipere, quem peto, ut optimi ſatus auctor dicar,& mo- riens, ut feram mecum ſpem, manſura in veſtigio ſuto fundamenta, qus jece⸗ ro. Regis ſempiternam extare memoriam Crantzius exoptat variis mo- dis, etiam renovatione monum enti Magdeburgenſis. Ejus tumulus, dit, ut magniſic? rens Vetur, e;xpeſcunt egregia illius Princitis in Saxoniam, pri- mum batriam, deinde inom nem Germaniam, demum inomne imperium 6 uni verſam Eecleſiam Catbhol:icam merira. Rorn. enim lonperium ab illo ma- gnifica propagatum, exguiſitum onor em,&ę perenne memoriale ſuo jure de- poſcit, ue ejus in tertis memoria permaneat Aiuturna,& ſi fleri poſſit) ſem- piterna. Monumento glotioſum hunc titulum, cedro d ignum, nſeribimus, qui moderatori Reipublieæ, cui b eata eivium vita propofita eſtitribuitarà Cice rane, teliquiſſe Rempu blicam opibus füirmam, copiis locupletem, glo- rià amplam, virtute honeſtam. F2N 18 221A vni Jen- Vma hſe ater Dmmn jan 22 wüngi 1 mles*(iantu 1 eis(has Alei 2 ubijcki 44„ in enün uuxs& gruiiann n ford tr auinaiſ riptu 4 cäitchon bmd eclul umn de N Dahu dro: dr aguimtü AA4 n a giuln C kuantman m 1.; näamun oriam= aussexoyaſa agdc gs. Pu u unia— n uuunum 14 N— Inheunad R= ne nant1& us Hin nud= d dgnem 1 6 ria. nopobicis Slaaqes 2us. 4 609 3 3 F1NNI ensſhe adſPhe aßie eehe ishe asche aie STEMMATIS SAXONICI rTINTIu. 82, aun ansd 899 ARecenſtateee CHRISTIANuS CAROLUS àWOLFERAMSDORKEFF. 51 X THoNIS Magni in Domo Nult „ Hærcs, in Imperio Collega ehees X Succeſſor, Filius pater- narum virtutum æmulus. Puer adhuc ſeptẽis Wor- matiæ anno ↄ61à Patre in conſortem Regni eligitur; Aquisgrani 2. 1 r anno 961 ordinatur; Romæ præſente Patre anno 968 ipſo die Natalis Domini manu Pontificis IJohannis XIII corona- rur. IN Peincipum familiis es nitendum, in id omnis ſuſcipienda cogitatio, ut familia illuſtretur probitars, pietate, religione, manſuetudine, cgteris virtutibus non deficientibus, ai qus Fi- .. A. 1 lius,* 1 lius Patris& Avi Majorumque maximas virtütes imitetur, coque animo ſit, quò honori, commodo, dignitati ornamentis, jue omnibus Domüs ingenti animo conſtantique voluntate ft addictus. Æmulà ducti glorià Germani noſtri, cùm non- dum noviſſent fidem erga Deum, exempla ſpectätunt Majo- de Germ. rum; unde, notante Tacito, virtute Parentum vinci, neque glo- *. 14. u1I. riam Majorum adæquare, turpe judicabatur etiam Principi, 9.13./n. 3. cumque eorum virtus eſſei inarmis eminens, in concilio Prin- cipum ſcuto juvenes frameã q́ue ornabantur, qui inßgnia No- bilitatis, vel virtute ſua, vel magnis Patrum mernis, ob ſpem imitationis certam, conſequerentur. Haàc patre ſeriò laudandl ſunt Saxonici ſtemmatis Principes, Saxonici Othones, nulli ex re majotem gloriam meriti, quàm quòd Germanigę ſibiq́ue ge- nerarint Principes ſapientià, juſtitia, fortitudine, autoritate, do- ctrinaã, pietate, temperantiâ& clementia ſingulari, omvem lau. dem ſupergreſſos. Quàm maximis præclariſſimisque vittu- tibus ſacratiſſimi Ichperatores Henricusl& Otho l præfalſe- rint, narratione breviexpoſuimus. Sple ndet nunc avita& pa- tria virtus in Nepote& Filio, quæ efficit, ut pater per gloriã Fi- lii vivat,& diuturnitatis etiam memoriam hine in ævum telin- quat. Ornamenta Filii ſunt Pieras, jaſtitia, prudentia, tempe- — rantia, labor in negotiis, conſilium in providendo, fortitudo in Periculis, ſcientia rei militaris, auctoritas, induſtria in agendo, celeritas in conficiendo. Una felicitas, quæ belli gloriam tta- hit, defuit in extremovitæ actu, non quidem ex ſuo vitio, ſedDu- 1 cum militumque, quorum factum negligentia, ut Patris no- men cum virtute, non cum fortuna pari gereret. Quantum ſit 223, 24. gaudium Patris in Filii virtutibus, id Falomon ſic enunciavit: Exultando exultabit Pater juſti,& generans ſapientem latabitu in eo. Exultabat Pater in Principe naturæ& ingenii dotibus excellenti, quas delineabimus. Ortu excelſus Patrem habuit Othonem I,vum Henricum Aucupem, Reges omnibus tam bellicis quàm religionis laudibus cumulatos. Mater ei fuit b Adelheidis, Avia Mechtildis, raræ caſtitatis, pietatis& humani⸗ b atis Reginæ. Natus eſt anno Chriſti DCCCCL.V, uti haber 7.75. LontinuatorReginosis, felieiori ortu, quòd eo ipſo unoen, — garorun de,San 1e Otdcnan n gad mui ii iria, fo n ineauain ement thone imis 1=tilluicen leni Otolm 3. Set noben e efhd uenzn demol E incinem etas,ſ* i pesdeni Ria pttvato, hi Totitt dutrubn elleitt ee edellgutr 0 qui xſdontui n dex h, 1 da pal er. E id 4. on ſeen ren ſumu pe 8- 1 4 Liueuii Ortu zn luslunn. Otho II. 3 Sarorim ferõx gens repulſa fuiſſet lætiſſima vidtorla. Quod ſia corporis forma initium eſt faciendum, corpore ſuit ro buſto, ſta- tura compacta, quæ juſtam fere æquaret. Non ei contracta brevitas, non ſtupenda aut inepta proceritas. Statura& corporis habitu mediocri fuit, majorq́ue in exiguo regnabat corpore virtus. Virtus autem compadta, ſiquidem Philoſopho credi- mus, fortior eſſe conſuevit ſeipſa diſperſa. Animus magnus non ſemper in auguſto& formoſo holpitatut corpore; nec Rex ſemper in eximio& ornatiſſimo palatio habitat. In parvo eor- pore laudatur formoſus animus atque magnus, qualis erat Tydeus, qui, Poeta dicente, 122. Ingenio pugnax, corpore parvus erat. Hac laude Xantippum Lacedæmonium ornat Silius, dicens: zan Sxiguis wiger admirabilemembris Viuideu,&s uε gnos niſa qui vinceret artuu9.— Capillis erar raber, unde Rufus dictus, candidus moribus, vir- tutibus major, àquibus magis cenſeri debent Principes. Opti- mis Parentibus natus Ocho ſimulac per æratem licuit, ad ca- piendum ingenii cultum Viris ſanctis ac doctis committitur;& aprimis annis non modo inliteris bonis&religionis accurattori cognitione, quantum illa ferebant tempora, cupidè profecit, ſed& aliis virtutibus Rege dignis optimè inſtitutus fuit. Na- tura in eo excellens liberalem inſtitutionem magno cum fru- ctu experta eſt, majoriq́ue progreſſu heroica indoles ſe oſten- diſſet, ſi accuratior non defuiſſet inſtitutio ex culpa ſeculi. O- mnẽ autem in Filium cogitationem convertit Pater, etcui tene- ra ætate quamprimum committeret; ex ſe edoctus, quid eſler, maturè inſtitui ad regias actiones& virtutes; hinc magis ſoli- citè educavit Filium Pater, quam ipſe fuerat educatus, rarò enim literis ediſcendis operam dediſſe docent hiſtorici; ideò pro- prio exemplo edoctus maturè providit de regimine filiali per Informatores, nam cum habitumſit,(loquimut verbis Egidii Romani) quod Reges& Principes,& univerſaliter omne: domii. part. 2.2. 2. nantes, ſi debeant naturaliter dominari, oportet, quod polleaut pru- c. 2. deres dentid& intellectu, tanto decet Reges& Principes magis ſolici tari gim. circa proprios ſtlios quàm cæteri, quanto in eis magis vigere debet Prine. 1 2 xæents f.44e 4 Otho II. wentis iuduſtria& prudentia regitivæa; decet enim Flio: Regum m & Principum majori bonitate pollere quam alios, quia ſecundum a quod aliqui ſunt in majori ſtatu in altiori dignitate; ſio debemt 1 meliyres eſſe,& eſſe magis perfetti ſcientià& virtutibus, congruun ii enim eſt qui alios regere cupit, us ſt adeò prudens& bonusut catui a ex ipſa poſſint ſumere vivendi exemplum„& cum Bilii perueniant les admajorem bonitatem& prudentiam ſi Patrez cirea eor ſint ſoli du citi, quam ſi circa ipſo⸗ ſc habeant negligenter, tanto decet Regerſ m Principes maàgis ſolititari ciroqproprior filios, quanto Filii cerum in pollere debent majori prudentiâ& ampliori bonirate. Perneceſſa- tu ria certè eſt accurata inſtitutio omnibus Principibus, valae, na 23. part. 2. quod ait rectè Ægidius Romanus, reprehenſibiles ſunt Regesg& He s. f. de. Re Prineipes, ſt non nimiã curã ſolicitentur, ut Filii ab ipſa infantia di- be gimine ſciplind& houis mori buu ſint imbuti. Quomodo autem ſint im m Princip. buendi, ex eodem EÆgidio, ſcriptore ſui ſeculi bene docto,e- tun J.7o. natrare liceat. Reges& Principes, quos Aeciteßſe magnanis ſen mos, decet operari pauca& magna,& decet ipſo: ſolicitari cireata, hb quæ direttè ſpectans ad bouum commune& ad regnum regni aitl. has 2.2 de 2. part z. c. 19. f. 60;3idque ut præſtetur, dicente eodem, Fili NWo- hu Regim. bilium,& maximè Fili Regum& Principum, ſi velins pliticè vi- vi Princip. vere,& velint alios regere& gubernare, maximè dehent iuſpſteis qu 6. 8. f. 47. circa moraler ſcientias, ut Ethicam, quæ eſt de Regimine ſui;& fij Oeconomicam, qua eſi de regimine ſamiliæ,& Politicam, quæ 4 to de regimine civitati⸗& regni. Cum oporteat Reges& Principes na quaſi ſemi Deos,& debitè& abrq, negligentid negotium regni in- te tendere, non vacat eis ſubtili te⸗ perſcrutari ſcientias, maximèi i. ſi tur decet ipſos bens ſe habere circa divina,& eſſe inſtructos& fumes 7 in ſide,& ilar ſcientias per quas quis ſe& alios novit regere& gu- m bernare, hujusmodi autem ſunt ſcientiæ marales. AAlia- ergo ſcien- 1 tias in tantum etiam decet eos ſeire, in quantum deſer viunt morali g uegotia. Principum filiis lunt regni bonæ conſuetudines frequen c ter in memoriam revocandæ, ſæpiusque acta præceſſorum bene ſet regentium regnum inculcanda, quod optimè monet idem A Monachus Egidius 2.2. de Reg. Princ. c.18.f.yi. Primam au- t tem facem præferunt Præceptores, Iaformatores& Ptæfecti, tu 1 Auiaccuratiſſimi ſunt habendi, quò enim Regiæ ſobolis inſti- olc Ar 4 tutio G* ſüutann murt? nnumn tetur, 4e etocei 4 baf iuluni nere, ns tum 1D, 9u N kKezuii rſamt— oltian epert Aeges Kl ei9 Anſuiunn Krutd& ntunnus vind 8 dunſaünti e G&mutuhn nie b Aluni 2 14— iairnann 5or4 etadunl 15t= 1penſſ godſ ne naun Printt Ffi Nimn „lafſ niotes Kl eni K elb Oino II. tutio tes eſt majoris momenti ad rem publicam bene conſtitu- endam, eò Regiæ aulæ potior cura eſt gerenda de bonis Præce- ptoribus conſtituendis, multoq́ue adhibito judieio Prefectiad- hibendi, nam infelicis ſucceſſus culpa meritò derivatur in Præ- ceptores primosque Ductotes. Plurimum commendatur A- lexandri Magni ſub Ariſtotele præceptore doctrina, ſcribens- que Philippus, Alexandri Pater, ad Ariſtotelem, gloriatur ſibi natũ filiũ tantiꝰ hiloſophi tempors, à quo doctrinã diſceret, di- gnaque ſunt Epiſtolæ verba, quæ audiantur: Filium mihi geni. Gellius. tum ſcito, quod equidem Diis habeo gratiam, non proinde quia N. A.z. natus eſt, quàm pro eo, qudd eum naſci contigit temporibus vitæ tuæ; p. 31. ſpero enim fore, ut educ᷑tus eruditusq́;, abs te(veò cs roaels n aι⁴εν Gels) dignus exſiftat& nobis& reru iſtarum ſuſceptione, Non multi Imperatores animum Imperatoris Theodoſii ſecum ge- tunt, qui Filios ſuos Arcadium& Honorium, Præceptori Ar- ſenio traditos, non ut Imperatores. ſed ut liberos ac diſeipulos haberivoluit. Magiſter autem Regum& principum tria in ſe habere debet, debet eſſe ſciens in ſpecalabilibus, prudens in agibili- hus,& bonuts in vitd, inquit idem Ægidius. Sagax& prudens 2.2. R. p. vis animi egregium in Regibus& Prineipibus donum eſt,&.47. quantumvis fint acuti& ſagaces natura Regum& Principum Filii, excolendæ tamen ſunt illæ detes ingenii accurata inſtitu- tione, prudentiæ civilis monitis, hiſtoriæ exemplis, legum divi- narum& civilium præceptis, quam in rem extant tot præſtan- tes Seriptores, qui libris peculiaribus Regum& Prineipum in- ſtituendorum provinciam expoſuerunt, veluti Xxenophon So- cnaticus xe Kogs raε⁴ia⅛, Iſocrates tribus Orationibus ad e- monicum& Nicoclem; Agapetus ad Juſtinianum, mukique alii, quorum elenchum ſcire neceſſe eſt aliunde. Quid autem ſperandum erat Othoni de Othonis Præceptoribus? Num ille cum Fhilippo gratulari ſibi poterat de aliquo Ariſtotele aut Ar- ſenio, ſub quo ſibi natus eſſer Filius? Si memorià repetimus Annales,& tempus evolvimus, ſub quo Ochones fuerunt, cer- tè Regum inſtitutio ſeſe habebat tenuiter, cùm non vigerent ſtudia literariæ rei, politica& Hiſtoria cubarẽt in obſeuro, The- ologia tenebris obſcurata eſſet, Principibus tuncaecipientibus A 3 aliquam & Otho I· aliquam eruditionem à Monachis ferè& Epiſcopis, non valde ſolicitis de ſtudio literatio, ſed procurantibus in Scholis Re- gum bona Epileopatuum& reditus Monaſteriorum. Hæc Po- fitica eorum erat maximè pervigil, Regesque valdè deſervie- bant ſuis Præceptoribus in exceſſu beneſicii. Deligebantur Ma. giſtti morum& literarum Epiſcopi& Monachi eruditionis o- pinione præſtantes; ſed cùm iis potiſſimum præceptis&artibus juventus eſſet regia inſtituenda, quæ facerent rebus bello pa- aeque adminiſtrandis, quid erat abillis expectandum, quorum ſtudium in rudi latinitate langueſcebat, intrieis ferè dialedi, cls ſeneſcebat? Placet meritò joanni Marianæ Perſarum inſti. a. de Reg. tutum, qui quatuor viris primariis Principem inſtituendam Inſt.z. commendabant, ut, in quà quis que arte excelletet, eam majoti p. g. dexteritate traderet, primus literas doceret;alter leges Patrlas, tertius ceremonias religionis ritus que ſacrorum, quartus attes militares, in quibus maguum præſidium Reipublieæ conſtitu- tum. Multa certè à Principe præſtanda ſunt, quæ niſi à primis annis traduntur, fruſtra deinde labor ſit, judicio Marianæ quæ qualia debeant efſe, Monachialicujus aſceterium aut Eremitæ gurguſtiolum non docere poterat; eoq́ue cum ſe attollit Poli- ticus ille Hiſpanus, cenſor regiorum ſtudiorum liberior, ubi „inſtitutionem Regiorum filierum commendat, facit mentio- 2. Reg. in- nem Pedonomorumè ſacro ordine,& ſcribit: A Majoribus ſtit.ip. goſtris non alia cauſa literas tradendi cura ſacrato Ordini à pri- 109. mis temporibus demandata eſt, qudàm quod plurimi referre habt- rent perſuaſum, ſi pueri cum literis pietatem ſenſim inſtillatam au- ribus oculisq́, imbiberent, apud Viros ſacratos verſantes. Eam eu- ram Pontificibus haud ſatis pro dignitate tralantibus as verò ne- gligenti hus, iri pra cæteris pietatis ſtudiis præſtantes, quos Mona- chos dicimus, ſtudium juvandi Remp. ſæpe arripuerunt. Anti- qua Benedicterum præſertim Monaſteria Scholæ publicæ erant adjuventutem erudiendam à Viris ſandtiſſimir conſfitutæ. Quan- tum igitur poterar per tempeſtatem literatum fierl, quamvi: difficile fuerat, generoſo Fiiio morum eruditionisꝗque Præfe- ctos adjunxit viros pios& graves, qui monendo& docendo Melum implereut ſuum, facerentque, ut ereſceret com hoßi morlbuz 4 deart illerenea 43 dot H dlerbea 4que um aunu tdid! ipableet xſtan au gurrüin — ben ſet un ſcio llum uſusſ Stiow zu k tz ech* umſenol um ſtKrum lbeit dcon Mrcht, hact de line, 1 Abit ℳ di cu! ato Otbi- am 1 Arin ujm itta rnſauilua ſach dr verſan 1 emita lartihuun had außu mp] vmpanm 2 thule nuin ad, enhiuu n ll emam fe, e orut— ditiosti ,40— nendo a aielee r. „ Otho II. 7 m oribus, referretque virtutes parentum Filius. Difficile eras Præceptorem invenire, ad cujus exemplar ſe conformari poſſet principis genius& ingenium. Transeundum erat ad Epiſco- pia& Monaſteria, ubi parciores erant doctrinæ, moroſiores Sophi. Factum itaque utab Othone patre adoleſcens mitte- retut in Collegium Hildesbeimenſe, ut ibi in religione& artibus informaretur. Alii ferunt educatum in ꝗ&mnaſio Oſuabrugen- hià wilelmo Epiſcopo, ibique Græcam linguam didiciſſe. No- men quoddam obtinuerat tunc in Germania Monachus Ekke- hardus, qui ad excolendum principem præceptor datus fueras Aulicus, ſicuti extat in Ekkehardtlibro de Caſibus Monaſterii&. Galli c. 11. p. 86. 94 3c. 16.p. 109, finitque is narrationem de O- thone, rogante ut ſibi aperiatur Armarium, in quo erant libri Monaſterii, tum ſubjiciente Abbate fore quidem, ut detur co- pia videndi, conditto tamen viſibili, ne tantus Prædo locum& fra- tres ſpohiaret. Othone autem libris optimis illecto plures abſtu- lit, quorum tamen aliquo, Ekkeharto rogante reddidit. Planè rem dignam rilu faciunt, qui hæc nobis parum idonea referunt; fe- ciſſer qae rem gratam Ekkehardus, ſi libros, quos è narthecio ſumſerar janior Otho, ſigni ficaſſet; quamvis quid illà opus f⸗ gnificatione? Quàm à Muſis& Gratiis longè abfuerint plutei Monaſtici, liber Ekkehardi dabitteſtimonium. Libri autem quia optimidicuntur fuiſſe, commendationi multum acceſſiſſet, ſi indicem eorum ſignaſſer. Intempeſtivum fuiſſet, ſi Otho illos opsmos libros nen reſtituiſſet, qui inſtar Telemachi egit apud Homerum remirtentis ſua Menelao muneta, ſuos Mona- chis San Gallenſibus libros, quorum uſus non eſſet in Ithaca. Commendatiſſimum verò ſe fecerat Ekkehardus Junior, Pa- latinus dictus à converſatione aulicã, abarte per notas ſeriben- di; notularum enim peritiſſimus verba Othonum penè omnia, quæ habita fuerant de electione Notkeri Abbatis, notavit in tabuld verbis, quibus Ocho junior poſtea, ut ipſe retulerat Ek= de caſib. kehardo, multum delectatus eſt, cum ipfe præter notulas nihil vi- Monaſſ. derit intabula. Non fuit indigna ſcriptore hoc cognitio, cita. c. 16. p. 191 tam orationem verborum compenqdiis aſſequi,& comprehen- dere ſignis, quod litetis non poteſt, iguorantibus alie audd 4 Otho II. 1.41.89. 7. 5. f.12. ſibi vellent illæ notæ; ut diligentia hæc laudari mereatur verbis poetæ Manilii: Hie& ſeriptor erat felix, cui litera verbum eſt; Quiz nobis linguam ſuperat, gurſumd, loquentis, Sreospiens longas nova per compendia voses. Defletam meritò mortem Henrici Aucupis à cunctis Optiman. bas dum dixifſet Dietmarus, ad dolorem minuendum ſtatim proponit Filium Othonem, unde non minus immortalem fu- turum Patrem quàm regni adminiſtrationem felicem ſpopon- dit, promotum quippe iri ſanguinis ejusdem Principe laudatiſ- Kmo imperiam, glorlamque regai Krmiorem fore indigena Principe, eum ſoleant plerunque oriri odia& factiones, quum ad petegrinos ſceptrum deveniat, exterisque Respubliea eom. mittatut, quibus neque ſubditorum fint nota ingenia, nequs explorati mores. Sic autem Dietmarus: Indoles relittæ po- ſteritatis triſtia Principum corda læcificat,& certos voluntariæ ele. lionis hos fecit. Nes pluribus, quibus regnandi ſperin ſubſecutu. r Dominorum ſobole non relinquitur,& inter ſc factd diſſenſions ac longà contentione, aliquod conſilium& ſolamen citò uon provi. detur. ſt in conſanguinitatis lined aliqui: tali officio dignus nonis- peniatur, ſaltem in alià bene morigeratus, omni odio procul re- moto aſumatur. Quia maxima perditio eft alieui genau regnati hine deprefio& libertatis venit magna periclitatio. Succe ſlor itꝛ· que ſic præparatus faciliorem invenit profectum poſtes in O- thone II Filio: in quo heroicus animi impetus ardorqꝗue meniis incredibilis ad gloriam in adoleſcenti, tanquam in herbis, 3 gniſicabat, quæ virtutis maturitas,& quantæ ſruges inquſttie ſint fatura. Impetus fottunæ ſe maturè ad regnum cum Pa· ete capeſſendum objecit virtutis ſtudioſiſſimo Filio,& patatam ſacisfactionem habuit. Lætabatur ſenex Pater ſibi Filium e- veniſſe, magnis auctum virtutibus,& Principes noſtri tantum abeſt, ut diſſimulàrint, quid aut quantum debeant Imperatori, jam ſenio& labotibus fatigato, ut nihil libentius ſoliti fuerint pprofiteri, quàm Filium videre ſucceſſorem ſolii. Occaſione propoſita rerum in ltalia agendarum, ne quid noxæ poſſit im⸗ petio ſe abſente aceidete, ante profectionem, tanguam bonus 1 fegi ‿——— laicttat ſelteen lnite d Drivcge tehai tem fore ue oiit* Chcionn ie,exte s Rainuht drum au igen Dieig* Maberna let ☛ vnrulen puibs zaßun utur, rſsfchih ſdium ‿△ un unn 4l„uit a ftin ignn Terad,& muiuum perdit& i eun agna E tatus du nvenit fmdun pb nimli u ntoirt ſcentit un cimin 2s,& e. ieſaguin ſe mi*⁵r d tegeud ſtodi. aolokp datut*—ν☚ Ptei lüi us,& pes aotr quann ebeadl ln ut il E eriisin vccell— loli. hr rum r didnae Orho ll.„ Kegai& Dothus fuæ Paterfamiliis& ad rem faciendam accu- xatus, ſeriò deliberat de Filii ſui in regnum ſucceſſione& Regii nominis indigetamento. Viyus deſucceſſione proſpexit Pa- xer,& quum paternarum virtutum ſtricturæ emicarent in Filio, paratior erat lucceſſio, ut vel ultrò filium potuiſſent expoſce- re Regem regni Proceres. Memores benefieiotum& clemen- tiæ Principes facile afſentiuntur, Patre multa prius locuro de laboribus regni, amore in Patriam Patriæque Principes. Ne- gotium tractant amicè Wormatiæ inter conſilia proceres Re- giæque dignitatis culmen promtè conceditur Filio Othoni, peraguntur Aquiſgrani ceremoniæ conſuetæ votisque con- cluditur piis, ut domus univerſa Othonis diu incolumis mane- atz cumque inter gaudia& feſtivitates omnia ſatis finita fuiſ- ſent, traditus Filius Wilhelme, Archiepilcopo Moguntino, at- que ira dimiſſo Gonventu Otho ad ſuos Saxones regreditur, compoſitisque regni variis, negotiis luſcepto itinere per Bojo- ariam& Vallem Tridentinam in Italiam contendit, Papiæque ällo anno(ubſtitit. Decretum hoc narrabimus ſecuti Ve- retum tradita. Rheginonis Continuator pag. 80. Anuno Domi- nicæ incarnationis 961 Rex in Italiam ire diſponens maximan Juorum Fidelium multitadinens Marmatis coadunavit, uli conſenſu& unanimitate Regni Procerum totiusque populi filius ejus Otho Rex eligitur, indeq;, progrediens, conve nientid quo- que& elelt ioue omnium Lotbarienſium, Aquis Kex ordinatur. Ordinato verꝰ Filio Pater in Saxoniam rediens, diſpofitis Regni negotiis, plium w'ilbelms Archiepiſcepo tuendum& nutriendum commiſit; ſicq; per Bavariam& Tridentum in Italiam ſe admiſit. Sigebertus Gemblacenſis ad A.61. Gallià& Germanid jam p 83. bene pacatis intendens Imperator Otho etiam lItaliam pacare, præ- ſertims ad hoc eum anxiò evocantibus ſoanne Papa cæterss, Italiæ Epiſcopis, ut eos liberaret de manibus Tyransorum Bereng arii. A- delberti, Filium laum Othonem, puerum ſeptennem, Aquis- grani die ſanso pentecoſtes in Regem inungi fecit, æoq, commen- dato Archiepiſcspis Fratri Brunoni& Filio Guilielmo ad Ita⸗ liam tendit. Memorabilis eſt unctio Aquisgrani facta ab A- dalberto,pragenſi Antiſtite, natrante Coſma, yragenſiEpiſcopo: b 2₰ Othani — 1. Chron. P.16: p. 156. 574. p34. 4⁰1.478. 10 Ocho II. O:boni TAdalberlus Traſul aded fuit familiaris& tarasolſazu, it, ut in paſcha, quod tum celebravit Ræx Aouirgrani, in palan. roram amnibus Epiſeopis bas eum officii telſitudine ſublimarn., quo ſibi coronam imponeret& majsrem Miſan dele braret, quud ſolum fas erat, ut MArhispiſcopus faceret. Nemo hoc, quo ſciam, alius habet de Adalberto, nam Annales hie ſe intraßilem rium continent; Lambertus enim hic prætervolat comentus tribus verbis dicere, in rsgem unctum Aquisgrani. Non deſuat quià Wilhelmo, Archiepiſcopo Moguntinenſi conſectatum eſſe tradant, in quo tamen, quum deſint teſtimonia Veterum, bene facit doctus Scriptor iteratæ Diſſértationis de fure taro. nandi pro Slectore Mogantino Moguntiæ anno 1656 cdite, quod diſertè id nonaſlerat, ſed probabiliter, cui ſeriptori ſino- tum fuiſſet Coſmæ teſtimonium, forſan id non difſimulaſler. 8i conſalimus Annales contractiores Hermanni Contractt, is Aquisgrano prætervecto ſaltem memorat à Joanne papa lwpe- ratorem Romæ coronatum fuiſſe. Othe Rex, ait, a5 Ockavisso Foanne yapa(malè Leoni tribuit Gotfridus) Imperater erdins- tur. Eàdem navi celoci etiam vehuntur alii; nec eſt, ut in Get- maniâ moremur profecturi hinc rectà Romam& viſari, quid contigerit corona dignum. Impiger Otho in diſpenendis lta. liæ negotiis, officiolus in ſalutando Pontifiee omnique Cleto reformando, ne ceſſator eſſet rur dννννυυ Filium Germanii vocatum renunciari Imperatorem Romæ curavit. Venit eò Orho Filius digno comitatu, in quo frater wilhelmus egregiè officio ſuo perfunctus fait, ut optatiſſimum Prineipem ſalyum ſoſpitemque Romam deduceret. Romam deductus à Papa Johanne unctus& coroyatus, præſente Patre, ipſis Natalitiis Dominac bonaà fide incolumis revertitur in Germaniam, fe- bus in Italia ex ſententià compoſitis. In nuntios rerum vete- rum, HMiſtoricos putamus, obvertendum eſt noſtrum judicium, quid eâ de re illi tabellarii fdi retulerint. Præmittimus vero eminentiſſimum teſtimoniam ipſius Patris, qui optatiſſimas ac jucundiſſimas literas ſcripfit ad Hermannum& Theodoricum, Duces Germaniæ ſive Saxoniæ inferioris, easque his clauſit Verbis: Fülits noſler in Nativitaus Domini torouam à Demino v 1 tiores Imanni om a meſ iſaanzen ulle. dn Reraaain lit G9 B) nnn, rehat t All, uecir nctei! nmmnkiih piget do in iſan andꝗ e iſee euiin d Al&„ Filumibn tem Ir e cunfi. WN Jao 4 vilden ptauiſ i Dricthe ſet.—n lam Getat pte r Eatreipt Ttert t io Getuu fitis, nuntiosn trenâ ſtnoftrmst tulc t& Plenit bas qui cpu ſernt um Klbers fe, euqni i nua Ocho II. 72 AApoftalics in mperii dignitatem ſuſc pit, Seripta deaimo quinte Xal. Februarii in Campanià juxta Capuam. Eltant literæ hæ in- tegræ apud witichindum fine libti tertii. Ex hiſtoricis idem p.;z34. retulit nobis Dietmarus, iis temporibus propior, 2. Chron p. 18. uivocus Tperatoris funior Otho, quem peperit inclyta A. delbey dis, Remæ Imperator effectus eſt Patre jubente, e tunc in Campaniàâ juxta Capuam commorante. Idem eodem libro p. 24:In quarto anno æquivogus Imperatoris(Otho z.) comitame Wilbelmo, Maguntienſi Archiepiſcopa, Romam veniens à Domi- no fohanne, venerabili Papa, in benedictione Patri ſtmilis efficitur. Noningratum erit intermiſcere carmina, quæ de Cælaribus ſeripſerunt religioſa ſæmina Roswitha& religioſus Frater Go- thofridus,& quãvis ipſi verſus pro ſeculi vitio ſint incõpti hinc- que multis ingrati; ſacisfacient tamen hiſtoriæ, unde agnoſceu- da eſt illorum bonitas. Grsphicè deſcripfit Monialis Gan- dershemenlis Hroswitha Othonis] res geſtas juſſu pio Othd- nis Il, 2in quo ſcribit Panegyrico cap. 25. v. ⁷. TZaliter& regno tranquil pace quieto Noſtrates adiens illinc iterumq́, revertens Ipſius prolem poſt illum jam venientem Scilicet Oddonem nutricws ab ubere Regem Aaà faſæes Auguſtalis provexit honoris, Exemploq; ſui digneè fecit benediei. Gothofridus verò Viterbienſis verlificè: Otho ſecundus adeſ, Ramæ diademate fanituu, Latus Apoſtolicis mani buu diſcedit inunctus, ſuu dedit Italicis undiq, pace frui. 43 Decoronatione hac ltalica porro Lambertus Schafnaburgen fis Chron. p. 11 6. A.967 Othe Imp. miſit Legatos ſuos ad wilbel- mum Arehiepiſcopuus&s alios Principer, ut Othonem, Eilium ſu- um, e&um omni dignitate regali ad Italiam mitterent, quem ipſa fuſcipiens Romam perduxit, ut Papa ſohannes poſterior Imperato- rems faceret, quod& libenser fecit. Trithemius C. H'ad A 967. p.z. Otho Il. Romæ à Joanae Papa petente& aſtante Patre in Impera- torem tonſecratus eſt. Crantzius 3. Metrop. z1. p. 77. Othe com- Eriſit Ragni Principibis,& inprimis wilhelmo, Arshiepiſoopo Mo- 5 2 Lüuutins, P. 420. ——:—:⅓ꝛ—.— 72 antino, Eilio ſuo, ut Fratrem ejus Othonem ducerst Romam, ab⁵ „panne Pontifice MlI coronandum' ut non modoò Patri in Impenua ſaccederet, ſed jam viventi accederet, anno regni Othonis IXI. Quæ omnia legitimè ſunt impleta. Idem z3. Saxon. 15. p. 88. Otho DPater filtum Othonem, re in Jaracenos Græcosq, bene goſtà rever- ſum, conſorte m aſci vit im perii, voluite; Imperatorem A Rowa- no populo ex priſea conſuetudine acclamari; quem tum Pontifex enunttum imperiali diademate inſignivit. Tanta charitate& so Filium ſuum Othonem complexus fuit, ut eum in impe- rio fibi participem(vimperatoren⸗ vocarit, quia conſortem impt- rii, quod ait Crantzius, adſciverat; inde que Filius ſe Corupr- 2 RAATOREM: vocarin quibusdam Inſtrumentis publicis. In Btiſi- co Comitatu quum poſſeſſiones à Patre donatas Heremitis eonfirmaret, legimus in literis: Otho junior, Senioris divina an- nuente clewentia coimperator Auguſtus. Notum fieri volumu, quia nos Patre noſtro dilectiſſimo ac coimperatore volente res e- oleſiaſticas àſe, vel abaliis quibusdam; ob æternæ recous penſationꝶ ſpem loco ſancto, Meginrades Cellæ nuncupato, conceſſas, ræcepti auttoritate Imperatorii confrmamus. Subſcriptio eſt: Data All Kal. S&aptembris anno Incurn. Dom. D CCCC. L. IANIAInd. W. ; anno regni Domini Othonis III. lmperii autem V. Allum inè. Galli Monaſteris Ciſalpins feliciter in Domino. Amen. Literas has debemus induſtriæ Franciſci Guillimanni, qui eas in erudi⸗ to de Habsburgiacis ſcripto ex ipfo autographo primus produ- 25, 5. rit editio habet, Comparator. Atque ita coimperante Filio Pa- runn. 2. tris Senium curis levatum, parteom magni oneris ſuſlinente eo, Bo). 8 p. imperandi uſus ſwis; exem plis confirmato. Cautum pariter quit᷑⸗ 408. ti publicæ nullum interregnum metuenti, quod maleferiati ſuum tem pas put ant conceſſum ad partum peſtilentium conſiliorum, qua- ram haud aliis major ligentia proventusq́, ſicut& futuumfero- ci ſimi ſunt impetus, cm gubernatorem clavus amiſit. Pefuncto Patre anno 973 denuo acceſfit omnium Procerum Germaniæ conſenſus,& mane jam facto, licet jam olim inunllus eſet in Re- Eaolohe 2. Habs. xit. Coimperator vocatur à Sigeberto p./86, ubi malè Piſto- Annal. cui rotum bre vi erat im poſitarus, ſed jam imbuto reg iis artibu,t Sem, Sab poſtoltce deſignatut in lmperatorem ipei unice totius —, AeSͤ ͤ—— ——21 3„ „— 8 8 ö“““ . “ uch ban Eceleſiæ, Imperatoris Filio, ut initio certatim manus dabant, idem ede. 3* 4 ul a pollicentes& operam ſuam coutra omnes adverſarios ſacramentis militaribus conhirmantes, ſicuti ſub finem libtitertii, inemim-: aron e) Len uj 8 poſiturus ſuæ hiſtoriæ, ſcribit Witichindus. Accedat teſtis P.35- vng. peraa Dietmarus; lub finẽ libri ſecũdi ſcribens: junior Othop atre adhus 5.26. acel am 91 vivente electus& unctus, iterum collaudatur(poſt mortem Ps- fgn 12 Tnc tri 8) Acundtis in Dominum a0 Regem. Illa collaudatis erat mor- dwpi tweiman te jam Patris vulgatà publica ſalutatio Regis, feſtivus plauſus, 4* 2 gahe u ſolemnis precatus votorumque publica conceptio pro ſalute nar; i x tee Filueg Reipublicæ& Imperatoris. b lär r isgaen II. Sub Othone Comitia celebrata ſunt 4 Ta anno 96 Wormatiæ; anno 973 2ul Ihanfna Quedlinburgi; anno ↄ74 Magde- burgi& Quedlinburgi; anno 975 le7= ancauſen Vinariæ in Thuringiâ; anno 9/78Al- 76 Snen ſtedii in Thuringia; anno 969 Mag- e nnſochxox, deburgi, anno 982 Veronæ, anno G nun 983 Aquisgrani& Veronæ. loat ephopieg Othoni quiequid vel 4 natura dari, vel fortuna conferri potuit, lebe ur ſ5einh contigit affatim, contigit maturè. Ingeniiaderat felicitas, ju- tqi n tnmghank dicii maturitas& præcox inerat promtitude; corpus ſe præber 1m arensſün basad virtutis Heroicæ uſum optimè concinnatum, ut in votis 4,1 un mum non eſſer aliud, quàm etas matura ad dignitatis plenum faſti- „. uimznr gium& fortunæ Cæſareæ magnitudinem. Naturæ favorem ur- gebat indulgenria fortunæ,& diadems Magnatum favor in pe- u, R cse Gtore jam digno expoſcebat. Othonis Magni ſanguis in ju- pe uns Aä vene Othone lucem fœnerabatur,& ſorti jam lucrum reſpon- mu esd. dens verè agninomen tuebatur. Nihil erat reſiduum, ni- —‿ asm fut Othonis Magni virtus, in magni Filit diademate ma- niu ocenm Fna perſeverarer. Cogitabat junior Otho, totius orbis oculos 3 A muir inle anun eſſe conjectos, nihil expectariah coplebejum aur vpb mnun, B 3 vulgar Eatal. Epiſc. F.H 62. Tacit. Hiff. j. n. 6⸗ Templo Judic. J. 73. 14 Otho II. valgare, in exemplam trahi, imò rapi, quicquid faceter, quis- quid diceret. Hæc illum cogitatiotenens majori cura animua dellum ornabat, ut dignitati& expe ctationi ſatisfaceret publi- cx. Seiebat jam non ita magnum eſſe dignitatem ampliſſimam fuſcipere, ſuscepram tueti ac ſuſtinere longè difficilimum eſſe. Sciebat bonam partam eximii Principis eſſe, certò velle bo- numPrincipemagere. Primam facem accendit imperialium virtutum Wormatiæ, quæ ei ptæ aliis utbibus placuit, cni etiam Epiſcopum præfecits natione Heſlum Hildebaldum, Capcella- rium ſuum, qui Vangionum Eccleſiæ præfait ab anno 975us- que ad annũ 998, eximnia virtute„pietate ac eruditiõe præ ditus, clogio Bruſchii. Sueceſſit ei in Epiſcopatu France,& ipſe na- done Heſſus,& OthapislIl intimus C onfiliarius, qui Aalam Im peratoris ſemper fe cè, præſertim in Italiam ſequebatur, Bru. ſchio obſervante. Clariſſimos Viros rebus geſtis, conſilio, authoritate, doctrinà& generis nobilitate florentes, ſibià con- ſiliis eſſe,& ſumæ rerum, alios Eccleſiaſticarum, civilium alios præeſſe voluit. Credebatur longè feliciora& ſapientiæ hle- niora emanate conſilia ab iis, quirerum ſacrarum eſſent myſtæ, es ſacerdotii honorem, quod intet Ethnicos quoque fuit ereditum, eſſe rmamentum patentiæ; hinc Cancellarii Kegum & Imperatorum erant Archlepiſcopi, Epiſcopi, Abbates. Con. ſtituere primò ſolebant Imperatores in Curid ſnà munus illu ſeu officium quod vulgò Cancellariatum appellant, Cancella- rio quippe Viro prudentiori electo Domus Imperatotiæ Re, gnique cura demandatur, hujusque poft Imperatotem maga ſatis fuit poteſtas, antequam Electores Imp erli, regni tatius an- chora& puppis, ebſervarentur. Culmen hujus dignitatis ha- buerunt lub Orhonibus aliisque dudum Præſules& Epiſcopi maximè Archiepiſcopus Moguntinus. Cancellarii munus excelſum ſic longè laboriofiſſimum, ad querna faciles aditus de- bent eſſe; cujusque janua ac veſtibulum omni poſtulanti pate- re debet,& quidem omnibus horis, monente Lancellotto, Rr- que ſit omnibus numeris gravit atis sonſlan tia ſevavritati prudea sia, temperantiæ, fortitudinis, int egritatis abſolutus Pirundesuna Asetus, undiq, placeui uuian boraram Alat n aaaud osa 20 4 in Kliin 2 anntker ker Siccs q ie, Cmcih dpi Spübdan tesi.* tüſaun riat uzzellan do Lt lapent Otho HI. 2⁵ dem. Religioſos exactores juſtitiæ rerümq́de dmnium,qua ad ſalubritarem regni pertinent, Reges eſſe convenir, ſentiunt- queillimaximè omnium quantum ſitſitum in Cancellario qui ſit Vir eximiaã morum ſanctimoniã, fusvi gravitate, fingulari di- ligentis, recti judicii maturitate, ſide ſinceri, mente conſtanti, Profluenti ſermone, eloquentid perpetus; qui ſit Vi incredibi- lis laboris prudentisque diſſimulationis. intelligunt probè Reges& Principes, qusntum debeant Cancellario, homini tahtæ exiſtimationis atque autorirtatis ur ſolo aſpectu exæquare poſſit muneris dignitatem. Pervicaxille debet eſſe& perſpi- Eax, ne Regie literæ& diplomata auguſta intervertantur aut corrumpanrur, ſed bonà fide edantur in publicum. IIluſtre an- tiquitatis officii Cancellariatus teſtimonium habemus, fideli- tatis& diligentiæ quoque in Rege Ludovico ejus que Cancel- lario, quod mandavitmemoriæ Ratpertus, Monachus S. Galli imlibro de Caſibus Monaſterii§. Galli, quodqne decer intueri. a habere int illà, quæ dicitur Ulma, præſentibus Eiliis ſuis aliisq Rægui ſui Principibus; ad quod Placitum Con ventionis cauſa per- Iatæ eſt e cæpit exinde Rex ſolerter& cautè cam ſuis cogitare at pertrattare. Rex ambarum partium cum conſpiceret unita- teus ſeſe huis patto interpoſuit medium, atq; in ſemet omne nego⸗ tium aſſumens cum manu ſud poteſtativè res ad Epiſcopatum con. tradidit. Haæc confirmatio cums per Regiam auttoritatem eirca Atramgq; partem fuiſſétſtabilita;& rebus ita aclementi Rege owni euas gonſenſus compoſitis juſſit idem Rex ſuæ auctoritatis præce- ptuau utri, parti ad perperuam confirmationem iſtius patii ſtatim in præſauti conſcrili,&ut eaætius hac eadem firmwitatis Scriptura rcommnnirstur, pracepit primitut tantummodò dictatam,& in ali- va ſceda sonſoript am ſibi præfentari,& cum ille cauſam compra- 348 Se deomum Cancellario præcepit in legitimis cartis con- ſeribere patii confirmationeus,& cum perſcriptæ fuiſſent propriæ wmanar aulloritatt confirwans unam Epiſcopo cuns ſuis, aliamq;; Abbati Mondc biri, contradidit, perpetua firmita tis ſine aliqua ever ſzenc ira retinendas indioio. Couſilii libramentum eonſi- git in Cancellario, qui gſſettot regil juris amnisque zucheil Contigit, ait Ludovicum piiſſimum Regem publitè Plaoitum ſu-. 3. p. 28. p. 33. 54. 55. p. 2. 16 Otho II. cenſot, Eöſüsdue latet magna negotia patté: videfk,uhnull Imperatoris Conſtitutio„ nulla Fanctio, nullum Diploma& Refcriptum, nulli Codicilli Regii non Kepublicà atque etiam Edignitate regni exeant; ne literæ walèe ſormatæ imperfecke aut minus ſolemnes promulgentur. Reſcripta& Diplomata & alia ſimilia debebant ab eo eſſe ſubſcripts. Omni cura opus erat, ut ſeligerentur conſtituerenturque Regni Cancellarii, cui functioni quam pates fuerint Eccleſiaſtici ſtarus homines, dai magna indulgentis lmperatorum ſuſtinebantur, vix eſt ut di- camus, arcana enim illa Principum negotia ſanè libenter igno: ramus. Quos verà inceſſit deſiderium noſcere ſetiem Gan- cellariorum Imperii à Carolo Magno usque ad noſtram æts- tem, unus& ſolus erit Bernardus à Mallinkrot, Decanus Mo- naſterienſis, Nobilium Varro, qui hiſtorica narratione jam inde àprimæva Imperii Romani ad Francos cæterosque Germanos facka tanslatione enarravit Cancellarios Imperatorum, etuit- que è ſchedis& diplomatibus antiquis Ochonis II Cancella- rios fuiſſe willigitum, Archiepiſcopum Moguntinum, Folg⸗ matum, Epiſcopum ÜIltrajectinum; Hugonem, Epiſcopum Herbipolenſem, Hildebaldum, Epiſcopum Wormatienſem: ſciteq́ ait laudatiſſimus Vir Proœmio tractatus de Cancellatits: Sex in Cancelario Entiajure deſideramus, ſed alius quam Me- taphſzci generis. Ilis nomina ſuut, Soi entia, prudentiaiinnoten- tia eloquentia, experieutia& conſcientia. Ejusmodi Ens do- ctum diſertumque, eloquio& conſiliis potens, Ochonumtem: pore eminebat maximè Adaldagus, Hamburgenſium& Bte⸗ menſium Archiepiſcopus, pPer quinquaginta annos Ochonum trium Cancellarius; qui expreſſè dicitur Othonis I Cancellarius Regius à Crant zio 4.Saxon. 9. p. 84, Cancellarius Imperialis e.iz, p. 86; de quo pleniusz3. Metropol. 16. p. 68. Aaaldagui Uuni ſucceſſit voluntate Regis Othonis, cujus ſemper heære bat conſiliit ejus intimus ac primus Secrerarius, quem atas noſtra vocat, Can- cellarium,(qui per cancellos pro multitudine negotiorum Ein terpellantium conſuevit interpellari) quod miniſterium is preſta⸗ bat ſumma ſide& integritate tribus GOthonibus. Fribus Othoni- hus minitterium fidele præſtitum norat etiam Adeutn 58 enſis: —-— 2 22——2 um; E oem ii lalii 3s üar 3, 2u⸗ 991— annos ** houille „C. nurlnn 16 2 ℳ 5 y leu uußun a=wngme 6 hus Ti Otho I.„F Aenfis: Tribu Otbenibus, aqusè fortiſſimis as fuſtiſſimis, tans taria& familiarts erat Adaldagus pro virtatum wérito& 4444.) 84 dAsctrina Magiſteris, ut Alatere eorum vix aut rard divelleretur, f. 109⸗ ficut Praecspta Juperatorum, ad nutuss ejus dispofita, oſten- dunt.Idem quoque pet hæc notavit verba Cranrzius 3. Metrop. 40. p. 3I. Tribas Othonibas tam fuit commendatus iſe Ponti- fex, ut rara eſſent in magnis negotia, que ſine ipſius inter peſito Conſilis tranſigerentur. Sic omnes Othones illum Adaldagum venetari& colere, dictaque ejus pro oraculis habere! Sic cum omnibus Othonibus magnam fuiſſe& conſvetudinem & conſiliorum communicationem. Copioſum confiliis fuiſſe Antiſtitem, ævi illius cenfeffione conntat. Nulla perveſti- gatio æquè neceſſaria Kegibus quàm prudenriæ& l⸗ pienriæ in commune commodum fteguni, ut cùm ipſi evaſerint ſapientes, beata demum evadat Res publica. Ubi Kex ſapiens, ibi jus & leges florent; nam ubi Kex pfudens erit, fapientes adicis- cet in Aulam inque Regnum Conſiliarios; in ſapientià infor- mari Cives ſuos, in Eccleſà doceri verbum Dei, in Scholarum cathedris literas& eruditionem tradi curabit; nihilq́ue inter- mittet, quò aperta fiat& cognita ſapientia,& res fiat publica florentier. Tentabat ſic omnia Auguſtus, ut terrà marique rem bene conſtitueret, confiliis Mæcenaris aliorumq; uſus. Vovit ille wagnos ludos Jovi Opt. max, ſi Remputblicam in melisrem ſtatum vertiſſet; Sveton. c. 23. p. 871. Ipſe jus dixit aſſiduè,& in noctem nonnunquam. Dixit a. jus non diligen- tcià modo ſumma, ſed& lenitate; cap. 33. p. 97. Leges retra- ctavit,& quasdam ex integro ſanxit, cap. 34 p. ↄ7 in re mili- tari& commutavit multa& inſtituit, arque etiam ad antiquum morem nonnulla revocavit, cap. 24. p. 8;; urbem excoluit, publica opera plurima exttuxit, cap. 29. p. 91. pleraque peſ- ſimi exempli correxit, cap. 32. p. 953 nec ulligenti ſine juſtis & neceſſariis cauſis bellum intulit, cap. z1, p. 983. Hinc Rexille laudem honoremque immortalem habebit; hinc Rex Otho habebit, imò Qthones Reges habent. Conſoltatione uti 4„ 4 2 decet aſſiduà Imperatorem, quod Ariſtoteles præcipue in es Epiſtolà, quam Alexandro 4. unà cum libris Rhetoricorum * — —— — — — — 2 ————r.—— ———— 4 — — — 1 9 18 Ocho II. præſer' pßt, qu Jue in eleganti eo libro ſub titulo, ue ſint eot. ſultaada, præmonait feptem elle nmumero propofitiones, quibus neceſſe eſſet conſultare, aut de Sacrificiis Rve de Re- ligione, aut de Legibus, aut de apparatu civili; aut de Socie. tatibus& Fæderibus; aut de B⸗ Hlis& Pace; aut de pecuniarum proventibus. Pares dedit opetas in Conſultationibus neceſſariis publicis Ocho, noſtri Imperii Germanici germa⸗ num decus, quæ conſllia utinam publicè melius nota eſlent, unde erudiri queant magis, qui judicant terram. Com- mentatiunculæ illæ Veterum ſinunt nos malta ignorare, ſique haberemus Commentationes, omnibus longè voluptatibus præferremus. Dolendum, quod tantæ res Regni& Eccleſiæ, prolixa vix hiſtorid complectendæ, ſubſaltim& lummatim tantum indice temporis conſignaiæ inveniantur, de quibus vir pitiflando loqvuntur Annaliſtæ. Quantillum verò illud, quodcimus, incubuiſſe Imperatorem, ut ad veram ſtabilemq́ politiam& ad optimam inſtitution?ẽ Regnum componeretuf ad quam Reipublicæ adminiſtrationem& juſtitiæ cultum ilſas Fynodos& Cowitia habait, quas pro lemmate deſignavimus. Maturitatem ingenit judiciique ptomtitudiuem oftendit in primis Comitiis à Patre indictis Vormatiæ, anno 967, ubi lucu⸗ lentè plarima, dicenteꝶeginonis continuatoie, faturæ prudentis. ſimul et olementieæ, inudicia prænenſtravit. Præclara ſpecimi- na Regis juvenis in reliquum pollicebantur nõ diu vois comu. nia iri ſaſpenſum,& quantò celerius ea implebantur, eò op- tatiorem regno frugem, Regi verò illuſtriorem xternitatem afferebant. In ipſo illo regni exordio, quod à wormatien- ſibus Comitiis deduci fas eſt, prælucebant quædam perfeci- onis inſignia, incrementis curarum& negotiorum ſolleitudine ſplendidiora facta. Wormatia urbs eſt felix illa, unde incepit numerare Otho annas regui, nem pe ab anno Chriſti 961, quo ib fuerat in Comitiis Rex declaratus; annos verò lwperit, ut mos erat loqui, ex anno Chriſti 967, ubi KRomæ coronam acceperat. Obtinuit ſic, nt auns Regni& jmperii diverſimodè exiſtimarentur, ſicut id etiam in Diplomatibus variislicet ob- ſetvate, Vetuſta& clara domicilio Cælarum ac Fpiſsposu ede lnn** 5„ bud=lig dont 1 unm. dnd aigrom mai a dae Foun mnis egnia 8, à cin& lum ins emm iegi ] allam feni ten e pena kii 5 K cocpaxa onen= ſtitietum pto ne timmn dto an inen die mat 1. 1n0 9t arim un e fumehu trat.— Preckſn red4 u 1 diurann 05 e Hlebanruk 5 i rem ren Hdid e 2⁴à Vo uc t qoxdant A'tum le ecli Aila, gocet ab Amꝗſ Chr ℳ ,08 5 vel 1n' § Konæ dh 4 vperi üirtt 6— 105 etüsle al te ac Ppibe Otho II. 29 fade Caroli Magni& Ludovici Pii, nec nom multorum Regum & Cæſarum Germanicorum Comitiis, Vangonum Urbs eſt wormatia, noſtris etiam temporibas inter liberas imperii UIrbes florens, non ſolùm ſitus ſpleadors ad Rhenum, vecùm etiam religione, legibus, judiciis, moribus antiquis. Comi- tiis illis interfuiſſe wenceslaum, Bohemiæ Ducem, duobus z. Hif. Angelis ſtipatum retulit largè Dubravius, quem ideo Otho, Boh. p. 32, quamvis antea ob moram eſſer iratior factus, tam familiariter ac tantã comitate exceperit, ut ad hanc animi propenſionem nihil addi potuerit. latimos Regis ſenſas perrentavit ille aſpectus Angelorum, ſi Dubravio credis. Quid à Comiiiis fieri vellet Ocho, I. inteſtinis ſimultatibus& armis flagrante Italià, in mandatis dedit intimis Filio wilhelmo ‚qui tunc Archiepi- ſcopus Moguntinus quantæ in Imperio fuerit exiſtimationis, quãque fide fraternà, quod rarum eſt inter fratres auguſtos, egerit, nobiliſſimi ſcriptores referunt. Amore dignum eſt teſtimonium Dietmari, ſcribentis: Wilbelmo, ſanciæ Archi- præſuli Moguntiæ, sura ab Imperatoro, Domino ſuimet& Pa- 2. Chronic rente, som miſſa fuit Parthenopolin(Magdeburgum) diſponendi, p. 19- eatsraq;, regni neceſaria regendi. Obſtricta illa fides ad regni ne- ceſſaria potiſſimum conſiſtebat in cara junioris Othonis, ne in abſentii Othonis Patris in Italià quicqaam detereretur in regno, de quo Witichindus: Sawaus Pontifex Vilhelmaus, lib. 3 p.;34 vir ſapiens& pradens, pius& canſtis affabi lis, à Patre ſibi sou- mendatum regebat iwperium. Conſpicuè de cæteris Synodis& Conciliis ſcribere non poſſumus, neque etiam de Judiciis& Legibus; patientiam enim hic habere debemus ob ſterilitatem ſcriptorum, è quibus excerpta quædam dedit Cl. Bœclerus, quèm conſule. De Gonventu Veronenſi Dietmatus lib. 3. p. 33. Indicitur in Bernâ civitate Conventus,& amnis hue corvosatur Principatus neceſſaria ut bic tradlarentur plura. Neceſlarium fuiſſet neceſlaria hie notaſſe; ſtrictim a. dixit p. 34. Auno Dom. Inearn. DCCeC. LTYTIIII. lmperator Versnæ Placitum hbabuit,& Hanricus minor exilio ſolutur, Duæx Bavariorum. Sæpe mitari ſabit tam indiſertè plæraque diſſeruiſſe ejus ætatis ſcriptores,& minus plerunque, quàm res ellet; cum nen 2 elit 358. 2 Otho II. deſit allas copia, ubi in ſtudiis rerum non ita gravlum tenipo⸗ rum lſuperſtitioni largiuſculè indulgent,& vitiis aſſentantur. Arque hæe quidem nobis de Ochone, regni:utore& imperii, IF. z. fin. ſicuti Dietmaro commendatur, cognolſcere& eruere licuit; Es. 34 mentum Socleſia ſpiritualiumqᷓ, virtutum Rex progte necà ſcopo aberrabimus, sddituri, quibus paſſibus in aug. llus fuerit; maximè quum in Synodis& Conciliis, ſummi Regis volunta. te præſcribente Epiſcoporumque fuffragiis unà moderanti- bus, harmonico concentu ſacra tractata, diſciplinaque Chri. ſiiana emendata fuerit, orbe Germanico licet quodam modo exhauſto doctorum Virorum ingeniis; Epiſcopisq́ue Rome er fda certamina commiſſis, nec non Doctoribus Eccleſiæ doftrinà& ſanitate ignotiſſimis, ſicuti bonà de Baronius reptæſentat Eccleſiæ obſcuram conditionem ad annum pri⸗ mum Ottonici imperii, nempe ait anno Chriſti 974, Ro- mualdo unico excepts, ſtatum Ercleſiæ ſimilem fuiſle Ægypto, Tour. 10. cujus oaligo tenebras Ægypti penè ſuperaverit. Religionis præ- .827. ceipua eſſe in Regno debet cura, quippe ejusdem fundamentum et propugnaculum; laudanturque Reges, Imp eratores& Priucipes, qui maturà curs conſtituerunt Eccleſias& ſcholas. Illad ſtudium in Othone Patre deſcripſimus, nunc quid Oibo Filius imitando præſtiterit, videndum. Eccleſias minimè ne- glexit, ſed veln ovaprivilegia conceſſit, velpriora confirmavit. Nil fuit, quod magis ageret Otto, quàm a Patre in ſe transla- tam gloriam profetre,& ſicut Deo obtulit Pater Epil⸗ copatus incepto pio, ſic Eilius Patris cæptis incrementum̃ de- dit, animum revocans in virtutes laorum Majorum, qui Mo- naſteria, Epiſcopatus, Scholas quâ poterant induſttià, ædi- ficaruntauxeruntque agris, poſſeſſionibus, prædit vectigalibus que ampliſſimis, non tamen ſine ſerp s, pecuniis igine, quæ tandem in gangrænam abiit. Laudibus& religion inſerviet, elogium Seriptoris, qui res geſtas Adalberti tradidit, ajentis: Rege in parvo corpore melior virtur, maguus amor& fides ſuis, larga manus fine querela cundlis ſapentia major annis pia buua⸗ nitas erga Dei Fervos, confeſſio& oratio bona regnum Obtulit verò poriſſimum liberalitatem in Eccleſia tenuerunt. m Magde- burgicam, Qaeͤn ¹n Wocdotbuk „(= doniieke 9 1 iem 1t unn Ctritt m dit 1 2 lmfule g t. keigenn 96 T ien nänd 3e S, Nean uc en iccleinaſt riß Ens doocgei an E clebas mun E= prioncuin qi bate iotm d halit Paa 31☛ ivctenni 2 tijormm il t aant indut: ⁴/☛☚., ptecdit ſe he ſeyin ò teligoril 2⁴ titntidt 1anm 5 At uffer Andn 1¹ nun 7 1 kecltlm ug Al n.e OMo II. hargleam, quæ ſine æmulatione vicinorum inſpici non pote? rat, adeòut controverſia Synodo, quæ habebatur Romæ, decidenda relinqueretur, dillentientibus hic hiſtoricis vereri- bus, nam Giſilerum, tanquam infidi animi Præſulem traducit Dietmarus,& Mercenarium vocat, ejusque fraudulenriam lib. 3„. z9 & Fimoniam accuſat; aſt Adamus Bremenſis eundem A ſancli- tate, doctrinæ& virtutum gravitate, commendat, cum quo lib. 2.c,142 faciunt Baronius 24 A. 98, pag. 8yC, Binius Tow. 3. Concil. part. 2. p. 160, Bæcletus Hiſt Ozh. 74. p. 361, plus ttibuentes fidei Adami quàm Dietmari, ægritudiuem animi ſui parum diſſimulantis. Sunt a. Dietmari verba: Merſeburg, quæuſqut huo liberaliter dominabatur, Eccleſiæ Halberſtadenſi, ſede Epiſco- pali deſtraftã, ſubaitur,& G&ſilerus, ejusdem nen Paſtor ſed Mercenarias, ad majora ſemper tendens deſiderata percepit, pre Verbii on wemor illius: Quantò altior gradus, tantè gravior fir caſus. Certè ſi volui ſſer is in curd fibi ersditæ perſiſtere, amnem ſerupulum in ali quo fibi ænquav⸗ obſiſtentem, ſmperatoris auxilis potuiſſet expellere, wagnaanq́; ſecuritatem ac rerum affiwentiau cundiarum fibi ſuisq;, ſueceſſor ibus effisere. Quem in modum diſ- cerptus fuerit Epiſcopatus, ibidem expendi poteſt. De liberali- tate in Magdeburgenſem Eccleſiam Crantzii elogium addi- mus: Dato pri vilegie Eecleſiam illams quibusdam fatli: donatio- 3 Metrepa nibus amplaficavit„ob preres T beaphaniæ contoralit ſux, G& 05 37. p. 3 rtſpeflaum optinai Pontifiiᷣ Ludolphi, quem ſuum vocat conſang- vineums; fieri non potuit(idq;, nomenindicat) fuiſſe illum ex an- tiqu nobilitate Saxonum, unde& tribus Othonibus fnit origo. Nowina pradisorum, quæ elargitus eſt Escleſiæ hæc ſunt, Apel- derberch, Heſno w, Linga, um curtibus& mancipiis ad- jacentibus. Datum literarum in Logbarden, ſive llum Longo- bardiam ſinaverit, ive locum alium. Anuus A hufus denationis erat DCCCCL IAL anno Iwperatoris illius ſeptimo. Jus quoque datum Collegio Canonicorum Magdeburgicoram, quod Capitulum dici ſolet, ab Othone II, ut liberà poteſtate eligerent Archi præſulem, notat Cl. Matth. Stephaniz de Jurisd. 1. 7. n. 8. De ſuo Epiſcopatu Merſeburgenſis Epiſcopus Dier- marus p. 14, ita Iocutus fucrat: Iu veſtrd Hrbe fundamentuvs (8& ſubs 4 22 Otho II. 2 ſabſcquentis eultara primus poſuit,& uisouid unduam has aHlatenus ſuperadiſicatar, laudi ejurdem merito ſignatar. lvcht⸗ AMerſapurg in tempore ailecli Senioris tui were ovpreſii pra caswis compro vincialibu: tuis exaltata es. Exaltatam ab Avo magis exaltavit Nepos OthoIl. de cujus muniſico anime idem Setip. 16 tor rerulir hæcverba: Pauperem Spiſaopatum Ad orſebvrgenſim largifluã pietate reſpexit,& ejus Previſori Giſelere, qaid bun multum dilexerat, Susncam civitatem cum appertineunbuscuns- tis ad ſarvitutem S. lobanns Baptiſtæ tradidit,& quicquid Mir. ſiburgenſis murus centine: srbis cuums ud ais&9 Mercateribas, A wonetæ& foreſto, inter Jalam as Aildam fluvior,& Susſuli at- qus Pliſai page⸗ jacenti, Choerin& Niriechva, Bucit bi& Cathud as Borintii, permiſit, ei hes omnia ſcriptis aanu propria eur- raboratis affirmans. Antea memoraverat, quomode Mimis- leviam, ubi Pater obierat, Abbatiam effeciſſet liberam his Gonitricis ſuæ inſtinſtu, datis rebus eseſariis, cui acceſſent Privilegium Papæ. Diplomata ſi ad manus eſſent, non tam de hoc Monaſterio quàm Epiſcopio, ut loquuntur, Metſebut- genſi, commemoratione uberiori hæc poſſint declarati. Pee- cibus Milonis, Mindenſis Eccleſiæ Epiſcopi, dedit, quicouid ibidem Regia poteſtati legaliter ſubjaceret; boc ſt, hannam re- gium, ut& monetam, mace luasq, ibi publicum, juxta diploma anno 976 Threke datum, extaus ſub finem Chronici Min- 1 5, † 548. 7238. denfis. Beneficia Ochonum in aliquot Monaſteria celebran. tur, quale accepit non contemnendum Moxaſterium Eltenenſ in Weſtphalià, poteſtate ab Ochone II. anno 980. conceli 2. Anup. juxta Diploma, quod integrum edidit Stangefolius, ut nulur weſkpb,. adex pablicus, vel 7 vili het ex udé ali poteſt ats in Eecleſias uuj 201, loca, velagrosſea roliqaas poßeſſiones Eseleſia ad cauſas /uditi. ria modo audiendas, vel feuda exigenda, manſiones vel prata fa. oienda, aut fidej uſſores todendos, aut howines ipſius Eccleſia tun. ⸗ tra rationsms diſßting endas, uec ulat redhi hitisnes vel inufitatas occaſionet requiren dat, ullo uaquam tempare ingrsdi audeat 4u⁵ penitus exigsre praſumat, uſ Advuscatur, quem ipſa Abbatila elegerit. Conceſfit eodem privilegio, quicquid Mtus Regiu, exinde habuit, largitus fult teloniam de piſcarione in pag⸗ dn 1&r flarit —— 1 nelen, lo= Orunnr. K Sri= ollin: tecm 4 à Scopi,ig e:; he a il Üran jan ad&s bnden(hu 30 m Aonakut ent 2 Alanslems n d rl. aano ſht 6d* 3 nngefal à enlanaln A „R erſann „= n hſurk 4—2 hitimu, tůu 9 rtunnuu 1A 1, Jun fas uicquit ſa 1 Ocho l. 2 † GO huvio Ira, quod volgari nomine Habedol(Hagedol habetur in Orh. III. privil dictiolebat; ubi Dol eſt telouium, ſicut ada huc Tolbelgict, quod nobis Zoll ex græco deflexa voce. Idem beneficium dedicpluraque alia confirmavit Otho III in Diplo- mateauno 597 in Palatio Noviomagepfi dats, quod multa continet ledn digna, qaslia ſunt de Savonicalege, quæ in uſu apuæ fuit, de Inveſfitura, d⸗ Ari Othonis I.& Patris Ochonis II Aangef. munificentià; inprimis, at in Aonaſierio vel locis adid perti p. 203. nentibus nalut Dax, Comes, Uice Comes, nullus Marchio, vel 204. quilibet Scholdatio(Scaltetur) vel alia fadiciaria perſana ullum habeat Placitum, vec parafredes,& quæ alia. Nil gratius aut expectatius Monaſterio&t Hewaeranl Ratiskonenſi facere po- terat, quàm addictum animum conteſtati donatione liberali loci Stainkirchen in Auſtria cum amplo ſpatio terræ inter fla- vium majforem& niuorem Syliſfia aidtam,& uiq, ad ps, ſupra& vsq, ad montem, qui dieitur Buſchztch, quod ex liceris anno 279 RKatislbonæ datis noravit Haundiius Subnixum etiam Monaſß. fuit Monaſterium T egeernſeenſe, poſtquam collapſum fuiſſet fenaat. nefuriis rebæs in valeſcentibaus, regid& im peratorid tuitione Oiho- pag. 229.. nis, ita ut Abbas, quem tum prafecerat Hartuicum, ejusque ſucceſſores ſub regid& imperiali defanſisue reilituainen illius Moöouaſterii deincsps habeant,somnesc res ſuh Atbatis ejwsden loci poteſtate abs. a perſonæ contradictione perenniter ſubſi- Aant;&ubicunq sorum naves, ſive carri vel ſammarit advene- rint, abs;, telonei exactione pertranſeant, prout ex Privilegio anno 979 Bruomadeæ dato, quod adduxit totum Hundius, 2„. conſtat. Moônaſterium Heremitarum, quod Einſiedtlen in., Lzen. diœceſi Conſtantienſi vocatur, anno 5*σ in protectionem 303. ſpecialem adſumſir, liberäque eligendt Abbatem poteſtate conceſſà firmavit, häc conditione, ur ſub defenſione regià& immunitatis tuitione, nullus ex judiciarid poteſtate conffitutus aliquam exerceat ſuper eos poteſtatens, vel ſupor esrum tauſas, ſeu ſuper fawilias, intus vel foris conceſſas, ſed eæjusdem Cellulæ eAbbas poteſtativè eum ſuis Monachis ad Mlorum neceſſurios aſau firmwiter abrg, omni contradictione poſſident, id quodex in- tegro diplomate Eriſteinii ſcripto excerpſimus, ſicuti illud ex- ennalibus: — — — —— ———n ooͤſſ —— — * —* Ae Advse. 24. 6. 5. 54ε½ Anna libus Monaſterii attulit Msgerus. Eorroboratum fuiſe Monafterium Herſebrochenie ab Othone anno 5* mavimu privilegius, docuit Stangefolius 2. Ann. W eſtph. p. 146; idemque attulit integrum privilegium eodem lib. pP. 210, que Ortho anno 975 donavit Monaſterio Werdenſi ad Khutam Cenſus& monetam publicam, quæ erent juris regil. Qua ia Italia contalerint beneficia in Ravennstem Archiepiſcopatum Ochones tres, eorum dabit in dicem Hier Rubeus ex publicis Iiist. Ra- penn fin tabulis ſive Imperaroriis decrecis quindeci. Ex religionefa- cere ſibi Orho videbatur, ſi pecuniam profunderer in Gtucis imaginem auream, quæ pondere ſexcentarum librarum,ya- lore 6000O0 aureorum, magaò certè impendio R pimis ambiriolo, Volckmaro, Padelbornenſi Epiſcopo donata& eultu ſuſpenſa fuit ſuper ſtitioso in AÆde Cathedrali, quod te- ferunt Bruſchiusde Epiſc. Germ. c. 12 p. 1066; Jrenæus Exeg. Germ. lib. 12. fol. 220;⅛ Stangefol 2. Ann. Weſtph. p. 190: ungde verſus: Donat huis(Volmaro) Latii Princept ampliſſimus Oibo Aregravem fulvo magnificamg crucem, Quaæ ſuſpenſa chori ſublimi fornice rem pli 4 Undig, coluſirat marmora luce novàã. Tanti negotii res fuit, Kduciaria potius opinione qrin fde niti, cœlum mercari& emere auro, obiectationmbus animarum, obteſtationibus viſionum, contentienibus etiam Pontiſicum facilem dare locum, ut quæſtuoſa fierent magſsq; Pingvia Sacerdotia, ut inaurarentur altaria& ctuces, auteis Facerdotibus rem ſtrenuè agentibus, ut maximus cumolus evadetet Monaſteriorum& Epiſcopatunm, lignea Divorom templafierenr marmotea, Ocatoria ſimplicia in Balilicas ſtu- pendas creſcerent, Aniiſtites aucta dignitate Principes magul ſalutarentur, jura civiratum& ditionu regendarum haberent- inſtar Principum victitarent, longo Satellitio irent ſplendide venatum irent, curribus& rhedis ſexijugis templa adirent. Vectigalia& portoria ampla exigerent, caſtrapto clauſttis ha- perents Se e uruln d c encia nnt. ſcoppia 40 hecnl, d S sz ſtem 121. Neha, cept ſau0h 7. 8 Ien A 101— nri as eylim ner un, odeem onu. otengeoie ut an uolefetenn diu T At Keuta tidt manmd ſcd ⁸ o, lgr⸗ ori. lch h da Rutt Nie tie grntnak 7 n lcb tenſ dis t 80 enn ere e 1kunt b Otho II. 25 betent, Régias pro Proſeuchis: qualem ſtatum ſi Ambroſius videret aut Auguſtinus, aut alius primi ævi ſive Petrus ſive Jo⸗ annes, inter Hirabilia mundi deputaret,& corruptelarum no- mine cenſeret Catoli Magni, Henrici& Othonum liberalita- rewm; ut non afferamus querelas Principum& Regum, qul moleſté tulerunt tandem poſtremas ſe ferre, qvum primas olim tuliſſent donando& largiendo, plus amori ſuo quàmju- dicio indulgentes. Meliori loco res eſſent Eccleſiæ, ſ plus pie- ꝛati quàm opibus& ambitioni indaltum fuiſſet. III. Patruelem Henricum, Bavarie Dutem, majori odio quàm viribus rebellantem domat, cæterosque Confœderatos ad officium reducit. A parte Henrici erant, Bolerlaus, Bohemorum, Henricus, Carinthiæ, Mieſco, Polonorum Daces; Epiſ- copi Henricus Auguſtanus, Friſin- genſis Abrabamus;& Huaraldus, Danorum Rex. b Initia gubernationis difficilia habuit& periculorum ple- na Jmperatot, atque ſicuti bellis domeſticis vexati fuêre Hen- ricus Auceps& Otho-Magnus; Ita nec hunc præteriêre pro- cellæ; ſicut enim Avus Henricus& Parer Ocho, fortibus auſis & magnis victoriis inſignes, non declinare poterant tela per- fida, Ec necdiſcrimen evitare poterat Nepos& Fllius. Pe jm- peratorum ſtatu hoc præcipue queri poſſamus, aut fato quo- dam, ſi fati nomine licet uti, aut ſingulari Magnatum indole, invidiãne dicamus an perverſitate, ut pari non queant ex iypho familiæ 4 amillæ aſcenfus honorum ſ umorum in allis, etiam rite electis. Homo homint invidet, Princeps Peincipi,& quod ait Vates homo ſit, conſulere natura, dux egregia, docet. Tantum abeſt, ut, quod in uſu eſt& hiſtoria ferè omnis docet, odio, invidiâ atque ingratitudine hominem homo perleqvatnr.. mulos ſuos habuit Henricus, deinde Otho primus, mox Otho alter, demum Otho ſenlſit tertius. Sicwenit in certamen Otho poſt Othonem. Regnaturiendi libido ex impudenti Qlaulig. & invidid, Magnatum fere videtur propria, qua ſuperiot æta- te, opibus, ſttirpe, inferiori invidet. Quam multa in omni- Bus famillis ejusmodiexempla ſinr, Politicorum accuratibres ſcriptores obſervant. Thronos Cæſatum ingtimis peiit illa Etynnis. Proſpera licet fruantur valetudine Principes eleci ad ſummos gradus, non ſæpe tamen flotete poſſunt pace ac rebus ſecundis. Animos invidentium movet favor& fellci⸗ tas in transverſum, qui ſpẽ ponunt in fuâſagacitate, robere, opibus, cujus exemplum habuimusin Henrico Aocope, cu- jus gloriam ferte non poterant Dynaſtæ Germaniæ potiotes. Novit Deum auxiliarorem fuum Hèênricus, novt Præßdem Deum Otho J, novit Otho II, memotes præcepti pruieniis — Regis Calomonis: Fide ſehovæ toto gorde tuo,& pradentia tus neinnitarir. Inomnibus viis tuis recognuotte Eum,& lpit dui- get ſemitastuas. Has fide Achitopheles proſtraverunt; hac fide victores extiterunt contra rebelles. Nunquam& nusquam felicem adſeqvuntur ſueceſſum perduelles, Vincunt& tropæa reportant, quijuſtè ad' diadema aſpirant;& eventus tandem probat, quem regnare velit Deus. Conflictus varii cum Ba- varis tandem docebans, Saxonum coronam Deo curæ eſſe⸗ Dicere ſolitus fuir Maximilianus I, utrius que familiæ, eAu- fvriacæ a que Bavaricæ, ſangvinem ſi aheno commixtum velles ſcogere vi flammaæut coirent, operam omnem omnemqus 2. de Le- ſumtum fore fruſtraneum„referente kirchnero. Dicete pote- Sato. 4. tant Othones familiæ Bavaricæ arq Saxonicæ luctuoſum hune 9a. fuiſſe ſtatum ut benignis ocalis reſpicete Saxonicam fortunã non potuerint Bayari, unde compulla fuit Saxonica domus. Bayaticam Prov. 3,5. 5. Aſcræus, figulus figulo. Hominem homini, hocipſo quod- uut an er kgat b in. aciat n 2usi M drio An a mmem Hed aed, noft ha emt e arccepi ga 1G2 v, Cpum tcog, Eaw, Ghh Tphſ E ⸗rolmſem les Tqurmäus due Vincure piri erealus (GRa wiw dcd an Deo en 1,**1 que hnlas 11-r ommiron era d mem onke rero. Dieeen eX deeo OthoI. 27 Davaricam familiam compeſcere, ut ſuo honeri, commodo, dignitati ornamentisque omnibus sonſuleret, adeò quippe ab initio natura quorundam Bavarorum Ducum præceps, im- perii avida,& vetus ac jam pridem inſita illis potentiæ cupido 1* Ann. fuit, quæ cunctis aſſectibus flagrantior, teſte Tacito, in tantum 74.*. 1. occupat mortalium mentem, ut dicere non erubeſcant aliqui cupidine animi ferociores, jus violandum eſſe imperli cauſa, in cæteris a. juſtitiam colendam eſſe, ſemperq́ue illud Homeri- cum mentem torqueat: 4 2 7..„ 4 7 N 4 IEy Aιεεμνενν, as Uiλω ν μμεμεμταμνmoᷣe᷑wk⸗ Quanta ſtudio à primà Bojorum memorià Thaſſilo, ex Agild- ſingorum ſangvine ultimus Bojorum Rex, infeliciter ſe oppoſu- etit Carolo Magne, in hujus Regis hiſtorid diximus. Quà fi- dei inconſtantia variaq́; rebellione Caroli MagniFilij& Nepoites Bavariam rexerint, optimè docuit Brunnerus Sexto& ſeptimo rerum Boicartum libris. Imminente ad finem Carolinorum im- Perie Luitpaldus, Boicrlimitis Præſes, ab Vngaris occiſus Bo- jariam reliquit tegendam Arnulpho Filio, inquieti ingevii Prin- cipi, qui imperio Germaniæ inhiavit contra Conradũ l.& Henri- cum h quod antea docuimus. Arnolphi Filiis de Principatu Bojariæ contendentibusBercholdus Frater Arnulphi ab Othone Magno, cujus contemta fuerat autoritas à tribus Filiis Arnolphi, præfertur, æmultque bello domantur, docente Brunnero 7. Ann. Boic. 10. p. 438, 441, à eujus Berrholdi morte Bojicæ Reipublicæ forma iterum mutata fuit, Saxonibus multis annis rem adminiſtrantibus, quod octavo lib. pluribus expoſuitBrun- nerus, Principibus Bojariæ exiſtentibus Heurico I. Henrici Au- cupis Filio, Othonis M. Fratre; Heurice II, Henrici I, Filio, P. 4557 qui Rixoſus dictus fuit; Othone I, Ludolphi Filio, Othonis M, ſed. 4. nepote; Henrico 111, Othonis Filio, qui Minor dictus fuit; Heurico Iy. Secundi Filio, qui Cæſar factus Henrici Pi cognomen accepit. Marximé verò Saxonibus obſtitit Arnolphus, Bojariæ Rex, qui imperio affectato rebellavit acriter, magnoq́; animo ſibi hoſtes depopoſcit Conradum& Henricum, Imperatores, at- que inde Alæſtoris Germanie nomen tulit, ut diceretur avęiuds Malus,& orneos, der Boͤſe und Vnartige. Meditabatur ille D 2 discor- — — .— ——— ———— 2* . — . 3 4 8* 4 1 — — — 7— — — 4— —— . — — — L 28 Otho Il. giſcordias, ſtudebat litibus, perverſus corde non invenii bonam, Troy. 17, ut cum Salomone dicamus. Mala ille tractabat, animo eamo- liebatur, ralia loquebatur;& in mala incidebat, corde eluctati non poterat. Sequebantur Pllii Patrem, malis peſſundatum, laqueisque ſe involvebant malorum. Deſiderat, inquit ierum Salomon, perverſus nete malorum; radix a. juſtorum preficit, In ra. yaricatione labiorum laqueus hominis mali; egredietur autem de anguſi juſlus. Filii Arnolphi Eberhardus, Arnulphus& Hermannus exclu- duntur Bojarid, mutatäque rerum facie Saxones Principaum adipiſcuntur anno quadrageſimo ſeptimo ſupra nongenteli- ſine magno patniæ mals. ſpes ulla ſuper erat. oris) inſanabilis erat furor, qui per hæc tempara Schyreuſem argem muli tus omnia amlbitiani ſuæ muniment« onquirebat. Rebus ita ſwſpeuſis Mathildis, Ochenis Mater, cestiliade Boicemn Henrico, alteti Piliorum, auſa eſt, jam eliu ili adatιν,, ſi vota valuiſſent, eun- 3. Bej. An. mum; nam, ſcribente Brunnero, de Arnulpbi Filiis conclamatum Tp. 475. jam erat, quorum pervicaciam neque fledi poſſe, ueque rumpi quidem, Arnualphi petisſimum(juni- demRegem pra Oibone ſalut stura; ſed ot ejus inpratrem maleſicia extabant, ut, prater eorum udortin& panitertiam, commendare in ee Mattr nilil poſſet; nam& coronam ili prefeſſis odiis& apertis bells. vitam etcultir inſidiit, factioſorum juxta& latronum Dux& anieſignanas ereßtum iverat, ut nihil illi ad ulsimum ſcsius& meditatu m patricicium praien fortunam defutrit, quorum um retentisſima eſſet msmoria, ericit tamen Matris reverentia, ut Principatus Henrico attribuerstu:. Anniten- re ſic Matre Mathilde mira manſyetudo fui Othonis I. in fia- irem Henricum hoſtiliter rebellem, ſpeque regni accenſum, cui ſibi placato poſt mortem Bertholdi, Bavariæ Ducis, Ducatum Bavariæ attiibuit, ommiaque officia fraterna exkuibuit, quod in hiſtorià Othonis notavimus. Ainuſphi ſic filiis ob crimenlæ- æ Majeſtatis inſuper habitis& Comitatuum anguſtiis concluſis, Henricus Othonis M. Frater, Principatum Bojaricum adiens hoſtes experitur Ludolphum ex Fratre Othone nepotem,& Arnulphum Schyrenſem, univerſa prope Bojari deſciſcente, ſed Ludolpho in Italid extincto, Arnulpho Schyrenſ in pugnd cæſo, Vngarisque triumphatis, Filium Heuricum II. habet ſuc- ceflorem, qui adres novas gerendas qyum eſſet admodum prc⸗- clivis ——= —— ——„ðͤ 8— 1at K a ku un bere dr leug 407 Ntauuſn urd A unugfüm 6, 6 M icenalah 10 blr uan 1D4 e a lnun nn in„iün, u4& mni in les ſüennun ird.a Otarli 8 tgnizanas E Dacs,M 1n ehbin uß d blüchan Nat uguböcen Bojſaiends au ote tepan yjutit becir al* gchjterluſß u9 iun! b 2 atzain Othe II. 29 clivis, Rixofi nomen accepit, initiò verè Rixofus, ambitionem magis quàm judicium in conilio habens ſuo, toties controver- ſiam regni movens. Jsinnatd ambitione, quod ait Arniſæus, con- tra Othonem II. tragædiam exorſus fuit, anime non meliore quam egerat prius Pater contra Othonem I. poſt cujus mortem ille Henricus II, Regnum inraſit, ſedà Principibus fait reproba- tus, ingenti conatu dumque imperio inhiat Germanico Principatu potenti Bavariæ excidir; demum tamen carcere exemtusfeſtituitur, muratisque moribus Rixaſi nomen abolet, Fü refamit. Duces οαταο⁴⁷ππ ανeάꝙ⁵&ς diſcesfionis vel fecesſionis àie facte reeaceis ac reo ννia quærunt,& quales quales z ¹ poſſunt prætendunt colores, ne violaſſe videantur regni concor- diam, prætexentes ex ſangvinis privilegie potiores ad regnum „† lang P 310 †. Pattes. 2. Releck. Polit. 2. ſ. 4. u. 106, 368. Seminatot autem harum diſcordiarum erat Henricus S-Anmal., Dux, Reipublicæ nocente Epiſcopo Friſingenſt uſus potiſſi- F. 396. mum, conſiliisq́ue& auxiliis fretus Boemorum, Polonorum, Danorum cum quibus inierat fœdus, ut eſſet ſatis inſtructus ad deſumendum regnum. Id dexterius intelligi poteſt ex Bavaricis Scriptoribus, quorum unus Joh. Aventinus ſic ſeribit: Hainri- cus, KRegulus Bejorum, cosſilio Berchfoldi, Principis Schirerum G Prafecti Palatii Bꝰjarici, amitini ſui, filii Arnulphi, item ſvaſu Hainriti Auguſlen ſis Epiſcopi, nepetis Arnulphi ex filid, conſobrini ſui, res noyas ο- litur, Othoni Auguſio Patrueli ſuo rebellat, regnum affectat, in partes ſuas trabit lainricum, Charitinorum Præſidem, cognatum ſuum, Rege in deniqueſt apellat, nec quiquæm D. Pilęrino, Laurtatenſi achi- myſta, Luitpoleo Auſtriaco& Ldalzico ab Eberſperg ref agantibus. Hain- ricus, noyus Rex, cum Bolislao Bojemorum,& Muzkone Po- lonorum Regulis, cum Heraldo Cimbrotum Rege, hujusce ci⸗ vilis helli aut hare fædus init. Addendum erit teſtimonium alterius Bavarici hiſtorici opportunum, nempe Andreæ Brunneri; ſcri- bentis: Oebonis Magni mortem triſtes in 1mperio motus ſunt conſecuti. Ini- 8. Ann. 3. tium turbis Henrici Bojaria rincipis ambitio dedit, Abrahami potil- p. 525. ſimum Friſingenſis Epiſcopi vaniloquentia inflata, qui Otbeni de- traheꝛe diadema& dubiam poſſesſionem regni facere auſus in deſperatisſimà lite tamen rationes invenit Henrico perſpaſuras Imperium ad iſum perti⸗ uers, atque, ut nulla diu ſine Patrono cauſa fuit, ſummos vios in eandem D 3 ſenten- 30 Otho II. ſententiam deduxit. Contra tantos hoſtes quid agendum; Con juratorum maximus Danus prius erat compeſcendus, ut eò faci, lior eſſet in Bavarum expsditio; nam à Daniâ major erat metu- enqda infortunii ſors, quare omiſſo in præſens Patruele Dano- rum Regem petens le meru ſtatim liberavitRex noſter, nam er- AAI“ oticus ilſe Rex, quaſi divina virgulà tactus, poteſtati ſe Impeta- — toris ſubmiſit, Wiſmariæque, maritimà Saxoniæ urbe, de ſut obſervantià cumulateè omnia pollicitus fuit. Primus itaque belli labor felix evenit, quò Danorum, audita Othonis Patris morte OE rebellamium, excurſiones compescuit. Quanta fuerit felicita- tis potentia contra Danos Othonis I, præclaræ actiones, qui- — “ — bus magnam de ſe famam concitavit, approbarunt, antearecen- ſione noſttà inumbratæ. Nondum ſepulta fuerat gloria Mattis b cum Ottone necexeſa erat visSaxonum, necexliauſta Getmanis 5 Legionibus aut Dueibus. Excubias agebat pro Patria limitibus ͤ que Regni Ocho Filius, cui Pater lampada tradiderat. Novum Pcincipatum Dani excurſu repent ino nudare lateribus, quæ D⸗- Ann. 12. niam reſpiciunt, tentabant, ſed non erant nuse manus, ut cum b 5.4. Tacito loquamur, Principis Ochonis, cui, novum imperium inchoanti, novæ cupiditares hoſtis Septentrionalis ſtimulum no- 4 P vum dederant gloriam avitam proſequen di, illa n. victus in iho- ne repubescebat. Defectionem ſeriò moliebantur Dani, quos inje cto tetrore obſequentes juvenis Rex iterum reddit, rem tunc . egregiè adminiſtrante Duce Saxoniæ Bernhaedo, cui adfullle lib. 3,5. 28. conſiliis optimis Avum luum memorat Dietmarus luperann (inquit) primà expeditione Buſchuth civitatem cepit, Danos ſili rebelles petens ad Schl-ſyvigk properavit. Ibi eriam hoſſes ſuns foveam, quæ ad defenſionean atriæ parata eſt, et portam, que Wiegſesdot 11un vocatur, armis ꝓræoccupare videns, couſilio Bernardi Duch,& Avima met, Haurici Comitis, omnes has munitiones viriliter exuperat. Iu hx tinere prima mali irriſionis in Clericos exclamatio attollitur.& à mali 8 hominibus hodie ſeryatur. Prbem unam in his finibus Cæſar ædiſttan pta- Fidio firmat. Quæ Dietmari ubivis fere obſcuritas eſt, in brevi hic periodo incertum, è quàâ familià Comitum Saxoniæ Henticus, quæ foreæ da aut Vallum potius, quæ porta NIiegleſdor, quod- ue illud d cterium in Clevicosrunc primum inter militescatum. 2. —— 3— 4— —* — * = qur 3 33 eo Pmat Las niünn a00& 1terbe 4 d nee nen. Onns ed Lofun Scg Ea oubkm equ anu 1 bamnr a, R umnecche nis m kucdo, äl nem Uetman h Cr em am l u.& im uſbun 41 a, du N 4 3 vü Dun t nat nnetal ar*☚n tuli. n. na(aſ un A miusckhit ik 2 n Swre If u N 7 unranir Otho II. T. cuæ Mrbs Buſchutb! quiquæ urbs novalimitänea. Obſcurus fir Dietmarus, dum ſtuder brevitati, ſtilo tune Clericis famili- art utitur, resque ſui remporis narrat, ac fui feculi hominibus ſolùm ſeripſiſſet, non poſteris. Sitam clarè ſcripſiſſer res ge- ſtas, quaàm fabulas, integrior fama eſſet. Simplicis certè& cre- duli animi Rpiſcogumn Lwilſe„ fabulæ, quibus ſimul exttuir hiſtoricum opufculum, indicant, in quibus ſuperſluus eſt& abundans, in cæteris conciſior. Legatur ſaltem fabula, quæ ante hanc hiftoriam paginæ omnem fere partem occupat,& miraberis, Epiſcopi animum his curis anilibus occupatum fuiſſe. Liceat hæe nobis conqueri. Liceat hæe nobis dicere, dolo- ris, non indignarionis ſenſu. Scimus aliäs tempore Carolj M. obje dum in Cimbricà Cherfoneſo Vallum faiſle à Godfrido, Danorum Kege, Saxonibus, ut cfler contra impetum hoſtis, quod Danorum opas, Dene Werck, vocatum fuiſle, referen- dum eſt ex Reginone& Hermanno Leerbeccenſi. IIle libro ſecundo ad Ann, 808⅝: Godefriedu: Aeſtrutlo Emporio, quodin Oceavi littore conſtit⸗um erat,& hingvyaà Danorum Rerich di- pap. 73 ₰& E.375 8 7 cebatur,& magnam regno illius commoduta: em vVe Iigalium 64½ hlarionem praſtabat, translatisq́; inde negstiatoribus, ſolutâ claſe ſ?, ad portum quiEieſtorph dibitur, cum æniverſo exercitu e iit, A5i per aliquos Aies moraln rlimitem:r 2g ni ſatz, qui Saxoniam reſpicit, Vallo muxire conſtituit, eo usdo, ut ab Orientali Marit ſinu, quem illi Hoſarſulet airunt, as zue ad Occidentalem Oce- mumi, iotan Eæ doraflwminise 4 vulonaren, ripaus munimen- tum Valli prætexere: 3 und rantna PO rta dimi/ſa, per quam Car- ra& Equites emitti& recipi potutſſent. Divtſo taq; opere inter Duces domum reverſus eſt. Hte Chronich, quod Meibomius edidit. ad A. 1256. Margareta Ragina Daciæ, vulgari nomine pag. 33*— Swarte Grete, Drrago Ganimum virilem gerens, cum fillo ſuo in maguãâ populi maultitudine Holſatiam vaſtang intravir. Cui(o- mes fohannes& Geradus cum ſuis ultra Dene Verck audacter eccurrentes in victorid Comitthus donata R eginam ceperunt, & ſecum Ham boreh in euſtodiâ honeſtà ponentes deduverunt. De- ducimus hinc& quidem, ut viderur, exploratè illud Vallum, lamqne Pottam, quorum memtio factaa Dictmaro, Cctera klentio 1 1 5 8 4 4 1 * 4 . 3 4 4„ . 35 4& 56b filensia inyolvimus, donec tutius erudiamut à Saxopibus am Danis. Quod verò attinet f elonos hoſtes, ſuà vitrate edò pro. greſſas Otho!l fuerat, ut imperii ſui fines longè latèque er. tenderet, atque Miſeconem, Polonorum Pucem& Regy- lum, ſub Geronis Marckionis potiſſimum ſignis ſibi fubjice- rertriburumque imponeret, lic, enim Dietmarus lib. 2. p, 8 Gers, Orientalium Marchio, LuſR i& Selpulis, Miſeconem. quoque eum ſuis Imperatori tributartos fecit. Et iterum p. 2u, Vao, venerabilis Marchio, Mifeconem, Imperatori fidelem, tributumque usg, Vurta fiuvium ſolventem, exoreitu petivit colecto. Gravem cune indignationem Imperatoris‚in Italis tane agentis, Vdo Marchio incurrit, quifama miſer abili de amilli militibus optimis in clade Polonics interfectis tarbatur deſis- lid nuntios miſit, præcipientes Pdoni atq, Aiſetoni, ſi gratiam ſuimeit habere voluiſſent, usg, Aam ip/ε venieus caaſam aiſuute- ret, in pace permanerent. Periculis inde imminentibus occur. ſurus Imperator Qusdlinburgi feſtum Paſchatos celebrans p. 21. . F. 157- Miſeconem vocat, ut per legitimos tramites cautrovetſam componerer, eòque, Dietmaro ulterlus pergente, eanf. ebant Im per arori? edicto Miſeco atqus Holislasr, Duces, cus omnibns regni totius prissariis, conſum matisi, pacißeè canftil ditati muneribus magnis, reverſi ſunt ad ſua laætantes, Galenais Aprilis. Haud difficile eſt hinc conjicere ferocientis ſpiritus vehementiam in Vdone Marchione repreſſam fuiſſe ab Impe- ratore, Miſeconem verò gratià Cæſaris dimillum failſe. Talis erat Othonis I. virtus formidabilis, talis diſciplina publica Aſt, ficuti tempus rem publicam& mores mutare ſolet, ita poſ moriem Othonis I. M.ſeco mutatus fait, tandemque ingua. tiam rediens domum dilcedit, notante Lamberto. luvidi hac vicinl Regis Danorum Ducisque Polonorum declinals Henricus Bavarus nondum ceſſabat, non ſine pernicie ſua qui roximus Kegiinopportunè moliebatur novas res, ferebatq acerbius, Regem ſibi præponi juvenem. Vilum fuerat accol- tius eſſe agendum, ſed confecta tam res non fait, quam pfius erat celata. Convocat Rex Proceres, eosque, quid ſuper tali agendum negotio videretut, conſulit. Res tentata Dumun VIR 21 en eaſ⸗ 1it= nmicen. kel dan daſchua lic nites cann to=n hea. 4 ular, d 27ſ& uun za ſan aaaleta cot—: ferdceau one im fuk Cs d lailwwit dilſ r Scſchian & mausſi u 3, uakengai not a dlanden via juris in Comitiise Altſtetenſibus; poſtea armis tractata feli- citer; armis namque aliquoties domitus, anno videlicet Chri- ſti 974, iterumqque biennio poͤſt, cùm Ducatum Bavariæ erep- tum Othoni, Duci ſveviæ, Ludolpho Fratris Filiodediſlet: & mox ſequentibus duobus annis, quibus Henricus Dux Carinthiæ& Abrahamus, Epiſcopus Friſingenſis, fruſtra re- ſtituere Henricum Bavarum fuerant conati. Comitiis Proce- rum habitis miſſi primùm fuerant Legati Poppo Epiſcopus&e Gebhardus Comes, qui Bavarum revocarent à conſiliis turbi- dis, hortarenrurque, ſui potiu⸗ quam Parentis ſimilis eſſet, ca- Brunpne. 4 5 4„ 1 veretqᷓ, pulcherrimum nomen, quo Pius vulgò dicerstur, temerè„,. j. arrepto ferro concidere; fata ipſi Parentis timenda eſſe, ſi facta 326. æmulari iuſtituat; nibil infelicius ærumnoſiusq;, co fuiſſe, quam- diu ſimili ſive errore ſive furore abreptus, improborum hominum, & ad ſceleratos eonatus magnum Ducem quærentium fallaciis cor- rumpendum ſe permiſerin neg, miſeriarum illii finem antè, quàm contumacia contigiſſe; id exemplum eꝭ prepius ad ipſum pertine- re, qudò liquidius couſtet, cauſam Filii qudàm Parentis eſſe deteri- drem. Legati cum dignitate ſuam perlonam ſuſtinebant, im- petrantque, ut curſum ſiſteret quidem rebellis Henricus, aui. mum veròè non mutaret illis bonà fide adpatruelem perferen- tibus mandata; hòc verò Punicâ fide reſpondente; nam eum non tam Ltgatoram oratio, quàm imparatæ domi res ad modeſta reſpanſa eompulè re, ſed abhorrebat à ditiis animus,& facata pro- miſſa tacitè refutabat. Animum à fictis obſequiis diſſidere mox conſtabat, cùm n. non deſiſteret imperio inhiare, exciditPrin- cipatu quem Sveviæ Dux Otho, Ludolphi Frattis Filius acci- pit; quumque Henricum banno imperiali implicitum recipe- ret Boleslaus II, Bohemiæ Dux, anno 978, ac hoſpitium perduellipræberer, inde motus Otho copias in Bohemiam ſu- bitò immiſit, cùm dedere Bavarum recuſaret. Bell⸗ quandoq; ex receptu hoſtium aut facinoroſorum devenire ſolent, cujus generis cxempla ex veteri hiſtorii Grotius 2 de ſure P. G& B. 21. n. 4. 5. p. 368, G& in Notis p. z80 recenſet, cujus hic habemus exemplum nobile in Henrico poſt exautorationem in fidem Bohemorum Ducis ſe recipiente, ſed nec hoc modo ſibi con- E ſulente E⁵. 5, p. 396. 34 Otho II. ſulente. Cognità fuga Rex nõ amplius differendum putans niſe quitur, præpedito tamẽ itinere obBoemicas ſylvas mox recedi, Bavarorum prius aliquot cohortibus, in ſubſidium miſſis, ex 7ib.3.. 29 incurià propriã diſſipatis; de quo Dietmarus: Henricus, Daur Bavariorum, honore& communione privatus, Bojemia fugit, queu⸗ Imperator ibidem vValido petens exercitu cum Duce Bolilas manentem, nil ibi prorſus in neutyo horum profecit, ſed magnam Bavariorum catervam, ſibi ad auxiliues huc venientem,& jaxta Piliſina(Piliſnam, Pilſen) urbem caſtra metatam dola cu- jus dam militis Bolialai ſic perdidit: Veſpere facte Bauarii ſe la- Vvantes nullà cuſtodum ſecuritate fruuntur,& ecce hoſtis lorica- tus adveniens nudos eosdem in tentoriis& in virentibus pratitoc- currentes proſtravit,& sum omui prædæ lætus& incolumir rever. ritur. Imperator autem auditâ tantorum ſtrage P'irorum,& quud nulla ſibi via redeundi patuit, recto itinere ad civitatem ſuam qus Cromena dicitur, venit,& in proximo anno preæfatum Dusem ad Pataviam Baſſaw confugientem ſubegit. Bohemorum compreſſa ſeditioneexercitus transfertur in Bajoariam,& Pa. tavia urbs unà cum Friſingenſi Epiſcopo capitur circa annsm 5 96 go, quod Aventinus enarrat libro quinto his verbis: Dus Hainrici, Rex Bojus,& Cbarini limitis Dax, Bathaviam oc- cupant, ibiq́; ſe muniunt. Othonianos& ſuis rebur non ſtudentat, graviter aaftigunt, ferréõ, flaumãâ vaſlaut. ſdem Abtamus Epiſeopus fablitat, Fruxiniq, Imperatori reſqtere parat. Otho in Bajoariam tranſitum facit, Reginoburgii copias cogit. Vdalri- eus Seronuꝰræfellus,& Luitpoldus, Dux limitis Orientalis,cum auxili aribus copiis ſe Cæſari conjungunt. Bojemi quoq; Othoni ſup- petias ferunt. Idalticus c parte exercituùr Fruxinuũ obſidet, expug- nat, Abraamum capit. Aehitophel fuerat Eriſingenſis Epifiopus Abraamus, tubaque dilſidii, totis conſilii viribus agens, ut Henrieus Bavarus unctione ſacrà in Cæſarem conſecraretur; imò, ſi fides Annalibus Boicis Aventini, ab Abraamo Regi- noburgii intemplo D. Haimerani inunctus fucrat. Turbida eonſilia hujus Abrahami ſicco calamo prærterit Hundius Me- trop. Sali sburg, pag. 44 hoc ſaltem referens peg. 62, tutbis his- se civilibus Ramuoldum, D. Emmerammi Abbatem, er * A 4. 5 e menannaeataneenettettt— mten it. läma astet en Nijoum, pPllcd pitmtc bro a 1 b n ümi? u, leim „1 8 vehut u 4 v ſun k per ſkatzan n0 piaran „D inOna hant. 81 aunlum nrit uaüchltg lue 1 3 Fezerühh 3co Tiribus un ia(An eankar en' b APrunt linal dfuent. M no Ani Huia tett. pag ani en 4bann 1 b Otho II. 8. ſiſſe clvitate, belloque ſedato rediifſe, Rjus etiam urbis Ratis- bonenſis Epiſcopus Wolfgangus, ut àtumultibus, quos ambi- tio excitaverar abeſſes longius, ad Alpes Noricas ſeceſſit, ut, u avdo ſua conſtlia Vocemq;, præ armorum civilium ſtrepitu ne 2. Annal. audiri quidem poſſe videbat, publicir malis etiam oculos ſub duce⸗ Boj. 8. p. retʒ; quod ſcribit Brunnerus; cujus exilij memoriam extare Tem- 528. plum in deſerto ad Lacum conditum cum veneratione loci no- Migr- ravit Lazius. Rebellionem quoque ſvaſerat Henrico Berthol- geus. p- dus, Palatij Bojarici Præfectus, Scyroram comes, qui ab O- 255. thone captus& in exilium miſſus fuit; poſtmodum reconcilia- p. 177. tus in expeditione Calabricâ ſtrenuè occubuit, ſepulturam habens Altaichit in inferiori Bavaria, notanre Hundio. Qul erat Otho benignitare, criminum omniam gratiam fecerat, omniumque factorum dictorumque veniam ſanciverat. EÆ- mulati ſunt Auguſti Germaniæ, Otho I,& II, Cæsarem Au- guſtum, manſvetudine& lenianimo ſuperantem adverſa do- ms ſuæ, de quo Tacitus: Iu nullius anquam ſuorum necem du- ravit. Moleſtiſſimus fuerat Agrippa nepos, qvem exilio com- pPeſcere voluit, non nece. Atrocia quoque& fæda commiſe- rant Julia filia,& ulia nepris, quas omnibur probris contamina- tat relegavit. Sic dedecora ſuæ Domuũs tulit magnà patientia, 5 eodue fuit animo placabili, ut neminem er luis unquam Des. v interficere ſuſtineret. Si fortuna non deſtituiffer Henricum 95.122 Bavarum, malignantem animum in domum& ſangvinem O- thonis circumferentem, eo affectu non fuiflet in Ochonem. quo fuerat Otho Victor in Henricum, cupidine dominandi& acerbitate odii flagrantemm. Eſt autem apprimè notandum mutatà demum mente mala Henricum morirurum Filio Hen- rico ultima mandata reliquiſſe, datam Othoni Regi fidem con. S. Ann. ſtanter coleret,& quæ alia recenſita Brunnero, imitatione Bi pp 6z Dietmari, qui verba ſuprema recenſuit hocmoado: Vaas cele- lib. 3.p. riter in patriam, ac diſpane regnum, ac nunquam Regi ac Do- 39⸗ mino reſilas tuo; muliun n. me pænitet hos unquau fecuſe Pa- tris memor ſis tus, Juem nunquam in hoc ſeculo vidsbis. Improbi- tatis Henricianæ commemoratio virtutum Othonis eſt de- monſtrarlo, ſiquidem ab eo, cui falutem vovifſet, cruènto im- 1 E 2 per 1. A. 6. p. i. 36 Otho II. petabatur modo, vitæq́ue datæ præmium in mortis occaſionem per varias occaſiones rapiebatur, Familiarius hæc conſidere. mus, profundiusque videbimus Othonianæ manſvetudinie magnitudinem. Qul injuriam fecit, in ſe deſcendit,& er perpetrati facinoris pænitentiaFilio conſilium dat, intolerabi. lem eſle conſcientiam, quæ accuſatrix ſui circumferatur, inde- que patrocinatur ejus cauſæ, quam antea condemnatat, ads. que fua juſtè dijudicans virtutem docet fidelitatis,& condem. nat quod injuſtè egerat. His ſinis fuit hicꝗue exitus Henrici qui pænitens ſui facti in infirmitate ſuà ſemper Kyrie eleilon ex corde elamans migravit ad Chriſtum, ſepultus Gandershemil in medio templi ad Crucis aram, forſitanque Ratisbonam translata fuère oſſa, qvùm ibi ad D. Emmerammi legatur Eph taphium. b Henricus, Regis Dater,& defenſio Legis, Bojariæ cultus Pius eſi hic Duaq, ſepultu.. Ea verà fait ſoliditate clypeus majeſtatis Othonicæ, ut frangi nequiverit, neque jus imperii violar potuerit robore Bays- rorum reliquorumqque maximorum Confæderatorum, quæ firmari'tandem debet hiſtoria autoritate veterum Hiſtorico- rum, ne fruſtra hactenus ſeripſiſſe perhibeamur. Lambetius Schafnaburgenſis ad Ann. 574 Henricus, Dux Baſo ariorum, & Kbrabam Epiſcopus(Friſingenſis) cum Boliſclaione Mi⸗ ſichone inierunt contra Imperatorem pravum conſilium. At lm- perator tali nefando comperto couſilio congregavit omnei printip= ſuos,& quid inde faceret conſilium petiit, qui dederunt ei conſili- um, ut mitteret ad Ducem Heinricum& Bopponem, Epiſco- pum,& Gebehartum Comitem, eosd, ad Placitum invitaret per edittum; qui ſine dilatione Deo donante dedit ſe in pote- tatem Imperatoris. Idem ad Ann. 976. Otho Imp. perrexit ad Bajoariam, atq, Henricum Dubem expulit, Othoniq; Duui Ba- Joariam commendavit. Idem porrò ad A. 977 p. 157. Imperator tum magns exercitu perrexit ad Sohemos,& maximam parten rerræ ilius incendio concremavit. Ipſẽ quog, Heinricus cum alters Heinrito invaſerans Badovvam, qaed Imperater, ut a * sſtinat⸗ —22 ——„ Sͤe+ — A —— ijett a donte i 10al retitronn um(à&. ctetram korit ae ttermnllkt peth r au. Uus fenrt. Dar Jüun is) ollſchiont „rA inflm c&☚ du munhu erüt Pamnn um R yorem i tun lccitun in „14 ☚ Auuf 576 1lon jma ad Jhuii le 11 1& P.H7 m-= unno g1 inricu¹ 4 1 r, 9„ Otho II. ftſtinato exercitum illo movit, urbemq́;, obſedit,& Heinricum Ducem ad ſuam gratiam recepit, atq, in Franciam perrexit. Poſtea ad A. 9 78. Ad lmp Othonem venit in PaſchaBolislaw o, qui honorifitè ſueceptus magnisq́, muneribus ab Imperators onera- tus rediit domum. Aderat& Heinricus cum altero Heinrico, qus coxspre henſi in exilium miſſi ſunt. Hermannus Contractus pag. 13 4. Auno re gni ſecundo diſſenfio inter Othonem Imp.& Henrs- cum Ducem Bafoaria oritur, Anuo quarto Henricus& æqui vocus ejus Duces,& Henricus Auguſtenſis Epiſcopus capti ſunt& in exilium i³ſi. Nauclerus 2 Gen. 33. f. 143. a. Primo aunno regui ſus Henricum, Bavarorum Ducem, filium Henrici, qui frater fuit p rimi Othonis, ſibi rebellem domait. Alia ex Chronico Hil- desheimenſi teſtimonia dabit Cl. Soeclerus, qui commenda- vit etiam Aventinum, contextorem diligentem hujus hiſtoriæ. p. 356. Pruſtta itaque inaniq; opera exitium moliebantur adverſarii O- lib. J. pag. thoni, quem Dominus proregebat,& fruſtra omninò imminu- 396. ete volebant invidi homines majeſtatem imperii Saxonicã, ob- ſtinato animo ſeditionum turbas excitantes, quales antea ha- buimus in Henrico Aucupe Avo, Parente Othone, Viros in- credibili importunitate& audacia. Non potiuntur re cupità hoſtes, vanàâ ſe ſpe lactant, majora viribus fentant, licet tan- quam ſquama ſquamæ cohærerent. Rex intra orbitas ſui regni à Deo conceſſaſtutus ſua curat,& à Deo benedictionem orans & laborans expectat. Ovi Regem à Deo electum& ordina- tum decipere voluns, ipſi decipiuntur, quique inſidioſè laqve- os tendunt, ipſi in laqueos incidunt. Tine Dominum& Regem, inquit Rex Salomon,& cum ſeditisſis uemiscearis, quiaſubirà veniet exilium eorum. Moliantur quiequid velint, fædera lciant, adſciſcant auxiliantes ibi, arma armis ſocient, cen- tum propugnaculis ſe muniant perſdi, uihil agent contra Vnctos Domini. b IV. Nuptias celebrat Romæ Anno DCCCCLXXII. cum Theopha- n14, 38 Otho II. nià, Romani, Regis Conſtantino. politani Filià, ſorore Baſilii& Con- ſtantini, quæ in Græciâ nata, in Italiã deſponſata, in Germaniià fuit moxtua. Hlluſtre beneficium haberi ſolet, unde non ſolùm lucra Rei- Publicæ Palatiisque Regum, ſed etiam gloria cum pignore amo- ris accedit. Complures Reges& Purpurati enituerunt Con jugum forunã, inde nactihonores, opes, regiones, ampla a- tria, imò ſceptra& chlamydem. Gratſora munera, ſi cum gra- tià formæ amabilitateque morum præbentur. Splendorem Natalibus ſuis multi invexerunt, Patriæ& Stirpi attulerunt, Conjugum meritis& fortuna. Occafio hic daretur inſinuate exempla, nec inconcinnum eſſet in utramque partem eo dege- nere materiæ amantiſſimæ diſſerere, ſi perſeverare liceret, aut mittere falcem in mellem latifundii Polieici, unde petendi ſunt hi fructus. Pactiones ſive fædera ineuntut conugio⸗ pro- ventus augentur, imperia dilarantur, bella finiuntur, alie quætuntur artes, quæ ſæpe vix deprehendi poſſunt. Napdis inirewæpit potenriam Julius Cæſar, modo quidem non novo ſed inſolentiori& contra jura naturæ, nam quò penitius inpo- tentiam ſe Pompeji inſiauaret, cujus Romæ tune erat marima autoritas, filiam Juliam, Servilio Cæpioni antea pactam& pro- miſſam, Pompejo delpondit, promercalem habens in ipem honotis augendi filiam ſuam; utque Cæpio haberet, quo ſo- laretur jacturam amoris, Pampeji filiam oſtendit le juncturum; ac, quod deterius erat, ue eam quidem illocatam, ſed Pad- ſto, SFyllæ Filio, deſtinatam. Btevi pôſt ipſe, Lenonem& Manganem ſe oſtendens, Piſonis filiam Calphurniam auptiis ſibiadjunxit; Piſonem verò in proximum annum Conlulem ereat. Quam mirabilem nupriarum converſionem qvum per- Pendérer gravis jadisil Vir Cato, clamavit rem indignam. 1 T2 A taa. — ——O—— mac ¹— oe arenn. ere, aa lerentelen und Aiiicj, tnier ert ua nturcang, natt„ ell ircn epc e l polln. h ur, qalteamt urs a qadpeutui u)d a. artuncenu Crſ a cnntefuns ton 2 em kadeut ae habetel, g äll artendtteut 94 llocum ſ tei 1 ipſe,la rij Ern mnunn(ê Gtem tlonen f 4 uim un 2 ie Kipi mn Oec a lie dueur quam filiarum Angli. Otho II. eiliabilia medios arma& tela Caduſia cedunt. conciliet, quo * linguam ignaram omnia denegabant getulis, per connubia ſe- Jug urih. eum miſcueére. Concentus Martis& Veneris inter ipfa armo- c. 19. rum fuſgura, cùm infeſtis concurterent armis Gram Danorum deſcribitur felici eventu à Crantzio. Grum, inquit, Rex jam regns Suveciam tenebat cum 8: Sax. z7 Danta; inde de finibut eontroverſia quoq, illi inceſſit cum Rege p. 6. & Simblus Phinnorum Rex, Phinnorum. Vtring, arma parantur,& ducunt in adverſum; hia tamen priuquam explicaretur acies, colloquium fuit de legi- bas pacisz per uam occaſionem Rex Daniæ vidir ſedlatæ Regi⸗ Phinnorum hliam,& primo ſtatim aſpectu ita animo perculſus eſt. ut amaret, pacifcereturque cum hoſte, ſi filiam illi conjugem permitteret,& arma poſiturum. Eo fine, fed eventu tamen finiſtro, Froroni III Regi Daniæ commendatur ducenda uxor * Hunici Regis filia, ad quæ conſtlia regerit Paternum ſe conſi- lium tenuifſe, non expedire Regiba: longinquas expetere nuptias, Cran 3- melius in regione notdi notos advocare contubernaler, Comſiliarit 471. 84 excipiunt,& Hunorum potentiam opponunt, quantum inde de 28-P. 18. cus Danis ft acceſſurum„ ſi viribus Danorum accedat Hunorum per connabia ſosietas. Fiunt nuptiæ maximè ex perſvaſione, ſed infelices, nam repudiatà ob impudicitiam Reginã bellum infert HanorũRex ob filiæ contemtũ, ſed arma maluit experiri Froto, quàm connubiũ. Exempla recentiora gaudiũ hujus rei teſtan- tia ſunt compluria. Eo ſtratagemate Domina a Montefortj miſſis ad Apglum legatis auxilium mplorabat, tali pacto, ut filius quem è marito ſuo vita deſuncto ſuſtulit, uxorem duceret ali. 141. 1. Ei- Placuit Regi conditio,& miſſa fuerunt ffor. p. aligwot millia, quodEreſardu, retulit, Saneiyiſſe Henricum II, 19°. Kegem 39 ut addiceretur nuptiarum lenocinii⸗ imporium, ac per mulieres mutaò ſe ad provincias, imperia, exercitus proveherent Quoties internuntia Venus& intercurfantes Awaryllides bella irrecon= inter hoſtes tubarumq́ue terrorem ſuſtu- lerunt! Maxima certè vis eſtamoris, ubi intendit tela, cui ipſa Armorum rabiem ferrique po- teſtatem feram infringunt tela amoris. O Cupido, quantus es, ait feſtivus Plaurüs. Tantus ædepol, ut Getulos cum Hiſpanis Mercat. dantea vix aut nunquam ſperabatur. Sic Hiſpani, 4. 2.v. 13. quod olim Salluſtius obſervavit, paulatim, qui antea propter P4⁴ε ˙ ³ Otho II. 40 Regem Galliæ, Elifabethæ Filiæ nuptiis pacem cum Philippo 1. Hißor. Hiſpaniæ Rege ipſo initio hiſtoriæ docet Bulengerus. Quæ na. per lab clypeo amoris Pax ſpecioſa inter Hiſpanos& Gallos fæcundo matrimonio conſtituta fuerit, in omnium adhuc ore eſt. Quod cæptum eſt narrari de Ochonis Nuptiis, ex amænis- ſima tunc Græciæ metropoll petitis ‚id nune conferemus; nam& is perhibetur Rationem ſtatus, ut nunc ſolent loqui Magnates, in Nuptiis quæſiviſſe, vix inveniſle. Sæpe mente: ſubit conſilium, controverſias, quæ belli non poſſint ailuime. diis, dirimendas eſſe nuptiis. Erat Græcis pars extremaltaliæ ob- noxia, unde ſubinde obortitumultus, nec ſpes alia pacis com- pendiofior occurrebat, quàm à Germano Rege duci uxorem Græcam, unde coaleſceret pax regnis. Pacis conſideratlopa- cificum Regem Othonem adduxjt, pacem lItalis ſibique poſt darj fœdere conjugii inter Imperatoris Græci Filiam& Regem Germanici aut Romani Imperij. Sponſam exquiri Græcam inuſitatum hactenus fuerat inter Imperatores Getmanicos, mi- rantibus plerisque ſapientiſſimi Cæſaris conſilium; ideo noys erant rerum novarum adſumenda couſilia in negotiis conjogi inſoliti gerendis. Diverſus hic fuit Othoà Carolo Magno,qai amantem lrenen, Græciæ Keginam, ultrò lectum connubi- cum Orientali lImperio offerentem, redamare recuſat. Contta- riis nunc moribus Otho ſociare ſe voluit non inani amote Theophaniæ, ſanctum nocnen gerentis. Ultroneus amor ſus- pectus erat Carolo, nec illum blanda loquela capit. Non ingeri ie ultrèò Theophania, nec impellitur, ſuggerit tamen caſtæ Ve- Iivius lib. netis faces. Vti Tarquinins Latinorum ſibi maxime geutem tomile- bat, ut peregrinit quog, opibus tutior inter ciyes eſſat; neque heſhitia malh 1.6.9. cum primoribus, ſed æliniater quog, jungebat. Ita Otho, in flammatus non tam amoris ardore quam deſiderio ſalutis publicæ, ſubli miori curſu in ſtudio amoris ad Græcos usque tetendit, neque I.3.14 retrahipotuit, Capua quondam ſervata fuit, Livio teſte, quus lus conſangvinitatis nexus, nulla generis conjunctio, quibuspts- sonnubium vetuftum multas familias claras at pstentes Romauis miſcavtal- Non, puto, diverlo propoſite idem fructũs præmium quæsitum. Nulla hic intercedebat materni aut paterni generis affinitas, nul- cipue a tzr nn tegnis zeuit ljt, p⸗ er uüllhes kadorls a.a Flail 1 8 ams lope ce Cennn Ceſat ta len a coul an reguite i Och dodlli m, re tar:tecuk ſe ve non int Otho If. 41 elpuè mediis jungi& conſolidari ſolent conjugla. Conditiones aliæ hic interveniebant, ſique rem propius reputabimus, ſco- pus propoſitus Patri fuit, conciliare nuptias Filio, quibus& præpediri mala quædam imminentia poſſent,& complexu no- varum familiarum auctuque pacis inconcuſſæ Græcia, Italia& Germania jungi, quæ convenire hactenus non poterant. Plus erant publica in conſiliis attendenda quàm privata, privatisq́; ſtudiis erant anteponenda publica commoda. Conjugio au- guſto publica ſalus magis quàm privatum bonum Othonibus placebat;& nihil erat Venus in oculis Principum, niſi maxi- ma inde ſalus publico accederet. Privatis ſtudiis nihil eſſe de 1 publicd operd detrabendum Cicero ſyadet, idoneaque media, ad ᷣcad uſum publicum transferenda, Othones perquirebant, cumque plus in negotiis gerendis res quàm verba proſint, diu tractata fait diverſisque Legationibus res, miſſi Oratores ultro citro- que, Nuntii dati non ſine muneribus ex Græciâ, unde fidei& concordiæ ſpes affulgebat; nam, Lamberto teſte, aliquoties Nantii Grætorum cum magnis muneribus venerant, imò cum p. 186 8 P. 15 pretioſiſſimis muneribus; reſtabat autem pretioſiſſimum munus totius Græeiæ, unica ſcilicet ſponſa Theophania, regula uni- caque ſpes fere habita rerum foris gerendarum; maximam enim eſſe interdum vim in ſenſibus amoris ad publica melius gerenda validis percepimus exemplis, quæ tamen ſic ſunt com- parata, ut à caprionibus non ſint immunia, ſicuti præſtigiis ſimular àque fide Nicephori ferè deflagraſſet tantus ille appa- ratus amoris, niſi tandem, poſtquam diu protractum fuiſſet negotium, lætior res Veneris Marte triſtiori conciliara, exq́ne bello prognatus fuiſſet amor cum divitibus nuptiis& amplà ſatis ſuperque dote; nam, Niemio teſte, Filiæ lImperatoris Nemor. Græcorum unà matrimonio copulantur Sioilia, Apulia& Cala- Vnion. c. bria, accedunt in dotem, quæ ſic de manibus Græcorum juri ejus- 33.p. 492- dem Romani imperii obvenerunt, licet nunc per alios qui metunt, (Papam notat) ubi non ſeminarunt, ſub aliis titulis oceupentar; erat quippe inter pacis pada cum Imperatore Græco concluſa cautum, teſte Florentino rerum Germanicarum ſcriptore, quoa Oth⸗ II, filius Othonis primi, filiam Iaperatoris Gracorum, p. 827. F Theophilam Theophilam nomine„ duceret axvrem,& cun ipſa in aotem iy ſas Inſulas 6 iciliam, Calabriam et Apuliam habere deberet: quodq;, certi limites ſeu fines de cæterointer: pſa imperia eſſent, qui- bus Imperatores ipſi& eorum ſucceſſores, qui forent pro temgore, eſſent contenti, ne alter alterius jura velſubditos, ſicut prius quan. doq, contigiti ſub Aubio deinceps damnificare, aut invadere poſſtt, unde diviſio illafecta fait taliter, quod finis Romani 1mperii eſſetin portu civitatis Brunduſi, quæ civitas ſita eſt in edem Apulia, & abinde principium dicti Imꝑeratoris Græculi inciperet atq per Romaniam& partes vicinas ulterius perduraret. In arduo erat ſpes Othonis, per conjugiam parantis Græcorum opes&fa- vorem. Parum primò proficiebatur,& injuriæ Græci lmpera- toris Nicephori armabant Othonem. Conſpectior amorpet ardua, poſtquã in arma truſerat Othonẽé ſenem Nicephorus, cu- jus invidia& perfidia præſens thoti negotiũ ſufflaminarat vio- latis Legatis nuptiarum eauſa miſſis, de quo Dietmarus hunc in . Chron. modum diſſerit: Legatos Othonis in iſo itinere Graci ſolita all- M. aitate eximproviſo irruenter, alios oecidunt, quordam verd ds. ptos Domino ſuimete fuguſto( Nicephoro] præſentabant. Pau autem ex his eſfugientes Imperatori ſuorei euentum aperiunt. Hic detrimentum ſuorum graviter ferens milites optimos, Gunteriam ac Sigifridum, tale facinus ad ulciſeendum in Calabriam propers miſit, qui Danaos victoriã priori elatos,& ſibi occurrentes, octi- derunt, alios autem in fugâ comprehenſos atruncant nariburun. butum à Græcis in Calabrià& Apuliä extorquentes; ſpoliitiz ditati cum gaudio remeabant. Non impune tulit Nicephorus fraudem, à ſuis domeſticis Conſtantinopoli interfectus, ejus⸗ que in locum ſurrogatus ſoannes Zemiſces, qui amicitii cum p. 15* Othone inità Theophaniam mittit Romam verſus, ubi Cæſat tunc commorabatur, anno 9„, teſte Lamberto, lætiſſimo eventu, addità dote, quicquid in Italiã poſſiderent Græci. TE.3.p.;4. Hac de perfidià Nicephori ſuprà p. e5 witekindumaudivimus. Mirtitur nuptiarum causâ Conſtantinopolim anno 968 Lega- tus Luitprandus, Cremonenfis Epiſcopus, qui ipſe nobis retulit quid eã in Legatione actum fuerit, quàm fraudulentet Micephorus, benignè à Legate ſalutatus, egerit, quam to- 42 s tam ,e nyeu tas t Aaam 1 G A niyrn 6 10 and dun un dr, A 8e Gari dem. Mraan donẽ crn l neg dd amta 5,de q T emanh nigſi i ineih ncidq. uam eybor⸗ ntam aurti& àu tga „ nild& Vim bm endus s luhnay tat, q Muam enſur uruk 2ali& un, aimpt Sl N ntiog T cnetken 1niſc 1 mält Rom la ul teſte a eno, r lal an leremlt ov Naun inog i uu iſcof e i 3 fuen= Ifal laras= k 9 u per.. h: — — — Otho II. 8 ram Relatlonem retulit in Annalium Tomum declmum Daro-. 2*⁸ nius, conſcrtiptis que verſibus ait Luitprandus. Præaſul ab Aufonià Luitprandur in urbe Cremona Conſtantinopolim pacis profettus amore, Quatuor æſti vis coneludor menſibur iſthio. Nurum promiſit Græcia mendax, Quaæ nec nata foret, neo me veniſe doleret. Nec rabiem Nicephore taam perpendere quirem, Privignam prohibes qui nato jungere herili. Malà fide egiſſe Nicephorum cum Othone Seniore, cons= ciliante nuptias Filio, rumultumque ſubortum fuiſſe Conſtan- tinopoli, retulit Sigebertus his verbis: Anno 969 Imperator Othodum partem exercitus ad Græcos miſiſſet, ut uxorem jilio ſua Othoni acciperent, Græci ſuper eos irruunt, caftra diripiunt, dures occidunt: plures dapiunt,& Conſtant inopolim mittunt. Aad hoc dedecurs vindicandum eminentiores ex ſuis in Calabriam mittit, qui Græcos aggreſſi plures occidunt, plure⸗ truncatir naribus dehoneſtant,& per Apuliam& Calabriam à Græcis tributum exigant. Conſtantinopolitani audientes aſuis ma- lè pugnatum eſe in Calabrià, contra Imperatorem ſuum Nice- pborum inſurgunt. Paria narrat Witikindus, dicenſmifſos fuiſ- ſe ad vindicandam injuriam Guntharium& Sigefridum, proſtra- tisque Græcis populum Conſtantinopolitanum conſurre xiſſe adverſus Imperatorem ſuum,& machinatisne Conjugis propriæ cujurdam Militis inſidiis occidiſſe. Is miles fuit Ioannes Zemiſ- cer, quil loco Domini Imperator delignabatur, Rexque( pergit Wiirichindus.) eonſtitutus continudò captivos abſolvit, puellam cum magno exercitu& claris muneribus ad Imp. Othone m deſti- navit; quam ipſe ſtatim Filio tradidit, celebratisq́;, magnificè nu= ytiis omem Italiam ſuper hoeg& Germaniam lætiores reddit. Diet- marus itidem hancLegatorum violationem graviſſimam ſoli- ramq; calliditatem, quam vocat, Græcorum incuſat, talibus locutus verbis: Detrimentum ſuorum graviter ferens Milites optimos, Gunterium ac Sigifridum, tale facinus ad ulciſcendum iu Calabriam properè miſit, qsi Danaos victorià priori elatos,& 1 L 2E 3 F 2 ſt. ) P.58E. ag. 18. 44 Otho II. Tbi occurrentts, occiderunt, alios autem in fuga compre henſasob truncant naribus, tributum à Græcis in Calabria& Apuld ex. torquentes, ſpoliisq́; ditati cum gaudio remeabant. Conſtantino. politani autem funere ſuorum& capti vitate triſte efecli adverſus Dominum ſuum conſpiravére, doloſaq, Imperatricis conſilio per uendam Militem peremerunt eundem, loco ejut hunc deſignantus ad Imperii totiu⸗ proviſorem; qui mox magniſicis muneribus comi. tatuq́, egregio non Virginem deſideratau, ſed Neptem ſuam, Theophaniam vocatam, Imperatori noſtro trans mare mittens ſuos abſolvit, amicitiamq́; optatam Cæſaris Auguſti promeruit, Quibusdam Imperatoris noſtri Conſiliariis vilum fuerat, ut magis ſalva eſſet autoritas Imperii, negligendam eſſe Sponſam, poſtquam captionibus& pertinaciã per fidà Nicephori delulus fuiſſet Ocho, ſicuti meminit Dietmarus hiſce verbis: Fuere non- nulli, qui hant fieri conjuntlionem apud Imperatorem ampedirs ſtuderent eandensq;, remitti conſulerent, quos idem non audivit, ſed eandem tune dedit Eilio ſuimet in uxorem, arradentibus cun- ctis ſtaliæ Germaniáp Primatibus. Meritò indigna, quam Rex Otho accepit, contumelia viſa fuit, non ſuæ ſolum majeſtati, ſed univerſæ quoque Germaniæ& lItaliæ. Cauſa tunc agebatur non lolùm matrimonij, ſed regni, famæ, decorts, honeſta- tis, gloriæ celſitudinisque regiæ. Non poterat itaq; æquo animo ferti ea contumelia Græcoruw indignè admiſla, meritoque tam atrox facinus contra Legationis jus pacis que commoda commiſſum indignationem excuſſit, ex quo autores injuriæ ſuæ temeritaris lupplicia ſubire neceſſitas decernebat, Filia ergo, quæ pacis cauſà futura uxor ſperari potult, cuùm præter bellam nihil vidererur allatura, omnium animos tenuit ſuſpen- ſos; ſed quæ in promtu non fuerant conſilia ob ſophiſticum ingenium Nicephori, eo ſublato erant beatiora, lætantibus, Witichindo& Dietmaro teſtibus, qui antea doluerant ango- ribus, utpote in hoc vitæ conjugalis ſpatio præſidium fore hr- miſſimum Jtaliæ& Germaàniæ, nam de utrique natione perhi- bent lætatos fuiſſe. Diſputatum quidem fuerat,& quidem ſine reprehenſione diſputari poterat, de illo Conjugio, cùm inſi- diarum& metus plena faiſſent pleraque. Finitimorũ connubia 8 ceſneban- aa P tNirgänt dacn nerdie n 14p 1 1 Nratmeng. unt,*e uen nn nux K mum, M4 ⅝ 2 dgnage t, eſotmns ue⸗ hncie elal. uſamug 1, fa An decolt, ong riag zmn digt! ailk, un ſoul achgleun ſlit& zmc decc a a lecenem ſper tutt, can aiat a 1os tegui 1nt M odit eran cion, eu Suts— ſsſg e iteliiin V nde ſdemtoh det ⁵⁴, Aculn. — il 2 Inna Ju Attimo 5 Otho II. cenſebantur congruete magis, ac cùm à cælo remotiori lon- gingisque oris adducuntur, lingvà& moribos diverſis popu- lis. Non quadraſſe conjugium inter Theophaniam& Otho- nem Bucelinus obtrudit, dicens Theophaniam æterno exemplo Annal. eſſe, non longè petendas conjuges, cum peregrinos mores, vicino. Germ. p. raum& domseſticorum odia, nec plus unquam commodi quam in- 66. commodi cum dote affarrent plerung,,& regna peſſundarent. Non- dum conſtat, cur inter nefaſtas& infelices nuptias adnumera- vetit? Nec nos fugit de hac Nymphaenartari infortunium tiſi- ſle cladis Calabricæ, ſed res nondum explorata, nec, ſi eſſer, vi- detur propoſito ſatis facere. Temeritatis nota inuritut fruſtra Ochoni, quod extta natale ſolum in Græciâ, non incitamento religioſæ mentis ſed opportunitate regni dilarandi, laborloſo certamine ignotam quæſiverit Conjugem. Aſt annè fuit ex- hauſta adeò Græcia, unde non poſſit haberi Virgo„virtutum ſpecimine falgida; Virgo tantum Majorum nobilitate ſplen- dida quantum ſuisipfius virtutibus nobilirata? Quis neger di- guam fuiſſes eginæ vocabulo, quã Græeia protulit? UIbi heo- Phania ſceptri tegnique gloriam ac decus vitæ turpitudine ma- culavit, fædavit, conſpurcavit? Non duxit Cleopatram faſta inflatam ex Ægypto, non Jaliam libidine æſtuantem ex ltalià, quæ Virum totreret ſine face. Nec novum amari coliq́ue inter Principes, quæ de facie nondum notæ ſunt. Qua reverent à erat erga Sponſum Theophania, ea in ſponſam viciſſim erat benevolentià&e charitate Sponſus. Quod igitur felix fauſtum- que ſit, resq́ue illa bene vertat, deducimus nunc ad eAram nuptialem Sponſam diu deſideratam, nomine notiſſimam, ig- notam tamen, quod licet mirari, à Parentibus, nam quæ ſit illa Theophania, iuæν ſive perſpicuè non conſtat, niſi quod Græco illuſtri ſangvine ſit irραſs. Imperatoris Conſtanti- nopolitani Neptem dixit Ditmarus, neque nobis nomen Im- peratoris retulit. Privignam Nicephori facit Luitprandus, Le- 2. Chron. gatus Cælſatis, in Legationis ſuæ deſcriptione,&Continuator p. 182. RKeginonis, cujus verba: Domino Imperatore in Ftaliã commop 84. rante Legati Nicephori, Græcorum Imperatoris, Ravennæ ad eum venerunt, honorifiaa ſecum munera ferentes,& pacem ab eo FE 3z vel —“ 3 ——. “ 5 4 4— —— e— 7. 26. p. vel amicitiam poſeentos; quibus honerabiliter ſaſceptis decen. rerq remiſſis Dominus ſmperator nuncium ſuum eidem Grecorun jmperatori pro conjungendi in matrimonium ſuo filio Regi Othoni privignà ipſius Nicephori, ilià ſc. Romani Imperateri⸗ Conſtantinopolim dirigit, qui iterum eodens anno ante natalau Domini ad jmperalorem revertitur. Splendido comitatu Ro- mam ducitur Sponſa Archiepiſcopo Mediolanenſi Acnulfo deducente, Romamque adducta uguſtæ titulo decoraturl 7. Ital. p. Pontifice johanne, teſte Figonio. Nuptiarum autem ſolennia 174 celebrantur Romæ Anno 972, ſalutaturque Orientis Tebac nata, Occidentis Auguſta non tam fructu conjugij quam ſuc- ceſſu regni. Hujus Theophaniæ ſoror faiſfe dicitur Latga- dis, ducta à Theodorico II, Hollandiæ Comite, notanteo. à Leidis? Chr. Belg. 3. p. i g; affinitatè que hac impetravit Co- mes ille ab Othone IIl, liberam poſſeſſionem privilegiatamen- nium bonorum ſuorum, quæ Pater Tbeodoricus habuit in feudum ab Imperio, vigore Diplomatis, quod integrum extat apud Joannem à Leidis. Idem tradit Ægidius de Roya Annal. Belg, pag. 11; à quibus diſſentit Renerus Snojus, qui Arnulphum, Theodorici III, filium, Lutgard in Græcam habuiſſe uxorem notat Rer Basav..]7, idem que ſequitur Lazius 3. Migr. Lent. p. 97; neſcio quò autore ibidem Theoderico IV ttibuensu- xorem Vthildem, Othonis!, filiam. Exillà autem Imp. Con- ſtantinopolitani filia Theophania habuit Otho Filios duos, O- thonem III.& Hugonem, Saxoniæ Ducem. Filias tres memo- rant Adelbeidin, quæ& Aloyſia nuncupatur, nuptam Alramo, Witekindi Comitis Ringelhemii Filio, eui Othonem Epot⸗ regiæ Ducatum& Taurinenſem provinclam conceſũſe titulo Marchionatus Montis ferrati; hujusque Filios ſeptem feciſt cz. Ital. p. Marchiones Italiæ ſcribit Leander Albertus. Altera Filia erat Abbatifſa Qugdlinburgenſis, cui nomen Adelheidis tribuumt itidem. Tertia Sophia, Abbatilſa Ganders heimenſis. Pluti. muͤm hinc commendat Theophanen Ditmarus, quod ttes i- lias piè educatas contemptrices carnalium nuptiarum effecetit, cœleſtium verè cupidas, earumq́ue duas duobus Monaſteriis inclulerit, alteram Adelaidem nomine, Sophiam vero al. lulerle, lelaldem n. ei aa. 4 3 — —— Nö—2ꝑ2—2Cf Ulandſ N vite, m nitat. ae npen nſal d= muza Thes haatnk 4, C1 ktgrnm Egld ke dohatl rus J. gu m Lin G ankhbuka ſequ a musl, The s ta lha am. 2 mWerh 1hab M wlioi ir Dd Fllästhr nuocd 4, nqhan üFill,.i Oäa 20 S dace ſos= los en ecAl n. Abrnß lna übeiun 164 R heinn den e um, u rni. optun 4 de e uüh om 1 ioptun 9 Otko II. 47 ram. Ejus ſunt verba 4 Chron. p. 37. Theophania de fincia Ventris ſui decima: Domino obtulit filias ſuas, ad Quidilingeburg Adelheidam nomine, alteram ad Gandersheim, quæ Sophia de- citur. Sophiæ hujus tempore claruit doctiſſima Monialis Gan- dershenienſis Roſvida, quæ ſtudialiterarum nõ modo excoluit verùm etiã cũ laude in Collegio illo profeſſa fuit. Sophiacũ fra- tre Othone III Romam profecta Privilegia Collegio impetra- vit. In mortuæ locum ſuffectam fuiſſe Adelheidam ſororem, vult Anriquarius Monaſteriorum Bruſchius, ita referens: D. Sophia, laudatiſſimi Rom. Imp. Othouis I Filia, ſucceſſit Monaſte. Gerbergæ, conſecrataa S. Bernvvardo, Epiſcopo Hildeſiano. p. 66. Præfuit diu ſub duobus Epiſcopis. Deceſſit ex boc mortali ſeculs 4. O. 1033. D. Adelheidis, efusdem Imp. Othonis Filia, con- ſccratur ab Epiſcopo Il Diethmaro anse Dom. 1038 Obiit ſub Xlll Epiſcopo Hildeſemenſi done. Flliam nomine Mathildin lih. 4 p. Ezoni, Hermanni Comitis Palatini Filio, nupfiſſe ſcribit Dit. 47. marus& id, ait, multis diſpliowit, ſed quia id non valuit emendari legaliter, tulit hoc unicus frater illius patienter, dans ei quam- plarima, ne vileſceret, innata ſibi à parentibus ſummis gloria. Ezelinus ille, Comes Palatinus Rheni, frater fuit 8. Cunigun- dis Imperatricis, cuj nati tres Filif& ſeptem Filiæ, deſcribente Trithemio. Primus Hermannus, qui poſt. Piligrinum fuit Chrou. Atchiepiſeopus Colonienſis. Secundus Everardus, poſt Pop-Hirſang. ponem Archiepiſcopus Treverenſis ex Præpoſito Wormati. p. 46. enfi. Terrius Ludolphus, paterni regni ſucceſlor. E ſeptem Fi- liabus ſex fiunt Abbatiſſe, Audelheidis in Nivella; Theopha- nes in Eſſendià; Helvvigis in Nuſſià; Mat hilais in Didikirch- en 3 El illichalda in Monaſterio S§. Mariæ Colonienfſi; Sophia, in Cœnobio S. Mariæ Moguntiæ. Ptimam filiam Ricbia am Chron: Miſecho, Dúx Poloniæ, duxit. Ejusdem etiam Trithemii funt Sponbs. pr. verba: Ex Theophana, Filis oannis fvperatoris Græcorum, ge- 36. nuit Othonem Eilium, qui poſt patrem tertius imperawit. Filias quoq, tres, Sophiam, quæ fuit Abbatiſſa noſiri Ordinis in Gan- desheim; Adellieidem, quæ etian fuit noſtri Ordinis Abbatiſſa in Quealenburg& Juttam quam dalricus, Dux Bobemiæ, duxit urorem, rapien: eam violenter eæ quedam Cæusbio Mo⸗ vialium⸗ 4 8 . “ 4 4 3 4 4 5 1 8 ½ 3 4 H 3 4 — 3 * 1 1. 4 1 3 S 4 4 51 * 9 5 ö b 4 8 BE 1 4 1 1 1 3* 6 5 6 8* 4 4 4 1 6 oo 1*„ 8 4 6 4 n 3 4 4 1 3 4* ³* 4 4 4* 3 8 1 4 1 f “ 1 ½ 8 “ 4 1 4 4 1 “ 1 4 I 4 12 4 8 1 1 O * 1 4* D 4 4 3 4 Chron. ax. c. 4³ Otho IIl. nialium in Ratisbonaà. Nelcio quos autores ſecuti Eneas Syl vius, Crantzius& Trithemius Juditham, Orhonis filiam ex Monaſterio Ratisbonenſià Duce Bohemiæ Biſitislao clancu- lum abductam anno iozt recenlent; atque in Bretislaum, Mo- raviæ Principem Vdalrici Bohemorum Ducis Filium, vindi. caſſe Henr. Il. ſcribunt, quod Judithem Othonis II. Neptem (Fic variant) ex Monalt. Ratisb. rapuerit, dettectaviller que judicio fe ſiſtere Cæſareo ad dicendam cauſam; tandemqhe eum cum batre ſubactum ſatisfeciſſe Caſari intercedente ju- ditha pro deprecantibus, uti ſcr:bunt Syleius H. B. c. 18. p. 39, 40, 41. Crantz. 4. Sax. 19. p. 90.& z2. Wand. z6. P. 46,47, Dubryv. 7. hiſt. p. 49. Cromer z. Polon. f. 37. Hund in Saltz. Merrop c. 13. f. 6². Gold. 4 Boh. 9.p. 4 83.& c. 10.. 494. In- curioſos ſcriptores rerum Germanicarum accuſat Cyr. Span. 149.P. genbergius, quitam variè ſeriplerint de liberis& nepotibus 221. Ochonis,& quidem ex duabus uxoribus, dvum unam Caſati fuiſſe certius conſtet; ſicuti etiam Legendam dicit, quæ vulgen⸗ tur de Jaditha, niſi velint dicere paulo ante obitum batris Jadt. tham fuiſſe natam, moxque in Monaſterium Ratisbonenſe traditam.. V. In Lotharingià motus anno 978 per Lotharium, Galliæ Regem, excita- tos ſedat, in Galliam exercitum ducit Lutetiam usque progreſlus, incenſis ſuburbiis copias reducit, paceque conſtitutà Lotharingiæ Ducatum Regno aſſerit. Quo jure primùm ſub ditione& Imperio Germanico Lo⸗ tharingæ Princ ipatus cæperit, ejus notitiam habuimus. s Anceps Caroli Simplicis ceſſione pofſederat anno 925 Henticu Lotha- ¹72 aulan n tec w rſari lrtentt d1d liuaa 1n 3.14lf 5Budt dh. 8. Ke ngg 1 mat m accula( pie umde denz am 1u E Ss, qn. m um ich den. 2PA teoditunhm in 2 tterium Nain n(ranno9. U! egem Gim caeu mele plogt 1r D 1 8 Otho l. 49 Lotharingiam, quam Filie ac Nepoti poflidendam reliquetat. Fe- liciores progreſſus cùm Galliæ Reges ſuſtinere non poſſent, cre- bris laceſſebant turbis Provinciam, tanquam in limite utriusque regni ſitam, ſecum perpendenrtes, quam utilis foret Gallorum rebusLotharingicæ regionis acceſſio. Securus rerum Otho ex- ereitu Lotharii repente collecto infeſtatur Aqvisgrani, nullo bel- lo antè denuntiato atque indicto; idque eo tempore, qyvum Imp. Otho belloeſſet implicitus Bavarico contra Henricum ſibi rebel- lem. Inimicitiis nullis prius denunciatis quantàâ potuit feſtinati- one Lotharius exercitu præparato atque inſtructo Aqvisgranum confluit, qvum Othoni de tantà viexercitus vix conſtaret, age- retque ed in urbe multaà ſecuritate, pene captus. Pranſurus Otho accumbebat epulis, ſubitusque rumor implet urbem, adeſſe ho- ſtem, famæque fidem faciebat civium ultro citroque tumultu- aria ad defenſionem concurſio. Quæ ubi accepit Otho, repen- te cum Conjuge properat in tutiorem locum, adverſus infortu- nium inexpectatum firmiſſimus; atque eo die Lotharius intrat urbem, inque Palatis Cæſaris inſtructam dapibus menſam, nul- los convivas reperit, Gallis mox retrò ſe tum prædaà recipienti- bus. Capitus, ſcr ibit Crantzius, ds repeute urbs tota. Imperator cum familia vix elabitur. Ad prædam ſparguntur milites Franci, acer vatioq.! onibus, quæ vel da gppæratu Imperateris aut univerià urbe poffent corra- dere, exaturati radeunt inprauciam. Oſtentatum ſie bellũ, non geſtum fuit; vafrasq́ue attes, quæ à Lothario contra ſe commiſſæ eſſent, Otho retexens ultionem brevi teſtatus eſt; aſſumto quippe con- filio properata Regis Galliæ conſilia exponit, in quibus& breve fuerat& fugitivũ bellũ deprehenſum, cum q́; pejora fovere præ- ſumeretur, non quioquam videbatur melius, quam ferre& re- ferre vices, idque Othone ſummam rerum in exereitu tenente. Igitur ex confilii ſententià ſinguli in ſuis locis opes belli parant, opportunum locum ad conveniendum conſtituunt, Galliam pe- tunt, magis fauſto introitu quàm reditu, vaſtatis Laudunen- ſium& Sueſſionum agris, Pariſos uſq́;, ubi caſtra è conſpectu Vrbis ponuntur. Fit eruptio à Civibus, conſerunt manus, cadunt utrin- que nonnuli, inter alior Nepes Imperatoris. Suburbia tivitaris exaſperatus Qthe incenait. Extant pauca Veterum teſtimonia de hoc bello ( Gallico⸗ 4. Sax. 8. 89. C raute. 4!. Otho II. 6 Gallico, quorum quædam conquiſivimus Dietmarus Chron. lib, 3.p. 29. Imperator omni fludio ordinavit expeditionem ſuam advuſu Labarium, Regem Karolivgoram, qui in Aquigr ani palatium& ſtdm Regiam, noßrum ſemper rtſpiientem dominium. vyalido exrttituyteſam- ſir invadere, Sbiq verſa Aquild dtſignare. Hæcſtat in Orientali pane uo- min, moris; fun omnium, hunt locum posſidentium„ ad ſus eam yertere regna. Qvem celtriter abeuntem Caſar inſequitur, depepulatis omnibu E incendio conſumptis, usq;, ad Pariſiam ſedem. Quid verò ſentien- dum de Aquila? Inſigne imperii erat nec non Imperialis ciyitatis, cujus converſione ad aliam partem notare voluerunt mutatio- nem urbis ad Galliæ aut Lotharingiæ regnum, nam, quod notayit Hepidannus, Lotharius Rex contentiose agens adperſus Imp. Oibe⸗ nem ſinibus regni Aquigranum, tanquam ſedem regni Patrum ſuo- rum invaſit. Terram quoq, inter Moſellam G. Rhenum, qua erat in Othonis Imperio, afſesiare:æpit. Conira quem ſtatim Oibo X X Xmili Equitum in Franciam duxit,& hoſtiliter eam devaftans famoſisſimam faiit expeditionem. Sigebertus ad A. 97 8. p. 587. Pataso undig, regno tum Otho Imp. Aquigrani moraretur, kotharius, Rex G. poſt mult yaſtationem repatria vit. Quem cum ineſtimabil exertitu umperat or proſecurus tondidin die, ſt. Kal Odtob, Franciam intrayit, quam usq;, ad Kal. Dec. pefyaga- tus ſines Remenſium, Laudunenſium, Suerſionum, ee Pariſienſium, dintiſe tade vaſtavit, Eccleſtis tantum Dei smni immunit ate conceßaz in ni⸗ undo tamen eirca Aſonam(Axonem) fluvium partem impedimentorum amiſit. Locum hunc totum exſcripſit Vincentius in Speculo hi- ſtor. l. 24. c. 90. p. 343-unde corrigendum eſtvitium, omnium immunitate, ut hæc obiter. Lambertus ad A. 97 8, p. 157. Luitbens Nex cum electo numero militum repeute invaſit Aquigrani palatium, ſediti ibi tribus diebus. At Orho Imp. feſtinato cum axereitu inſecutus eſi Luitha- rium uig, in Sigonem fiuyium,& us;, ad S. Diony ſii eænobium, eumg non apprehendit, quia fugiendo eyafi. Fugiendo evadentem Regem Imperator non longo tempore interpoſito magnis copiis inſe⸗ quitur, vaſtatis Sueſſionum agris Pariſienſem urbem aggredi- tut, quam Rex colle ctis auctisqque viribus liberat obſidione, dil- cedentem Orhonem magnis caſtris ſequitur uſque ad amnem Axonam, qua Sueſſionem allambit, nec non ad Arduennam hl am, venitque in Germaniam ambiguo Marte Imperator, ne⸗ —— rnum itim t Vinc in inden gendaf= umn SadA“Inl un uuai ans a iunſſl 4. I N nins gens= Kralh polij ¹S cgü arile a=den des chlün ſeg. 1 We 1 0 Pfan 3 1 Otho II. 5 que victus neque victor, reportatà tamen& aſſertà ſibi Lotha- ringia Victor, Cæſareani domum revertentes in Axonæ fluvii tranſitu gravi incommodo affecti fuerant; atque cum detrimen- to exercitus nõ exiguo, multis aquarũ impetu abſorptis, Othoni- auam expeditionem in teditu fuiſſe Gvilielmus Nangiacus ad A. 978. notat. Rex Lorharius, ait, Hugone Capucii Comite Pariſtenſi& Heinrio Duce Bnigundionam, Fratreſuo, eyocatu, ingentem congregayi- rat exercitum, aum quo ſubitò irruoss ſuper poſles eos fugere compulit, quo⸗ etiam perſeq vutus eſt usg, ad Suesſionsuſem urbem. Ili autem in grsſsi flu- minis alveum, quod dicitur Axonæ, neſcientes vadum, maximum de- trimentum paſſiſunt; nam plures multo cenſumſii aqua quam gladius,& vot ibi perierunt, ut etiam aaua redundarat cadavsribus, Tranſitum il- lum uonnibil incommodi attuliſſe ſcribit Platina, notavitque Hun- Pit. Pont. dius, quod huic expeditioni interfuerit Wolfgangus, Epiſcopus!: 136- Ratisbonenfis, primusque cæteris hæſitantibus fluminis Axonæ vadum repererit. In illo itinere multis infirmitate nimid compreßis Metrop. Bruno, Comes Harneburgenſis, Miles per cuncta laudabilis, oliit Salip. ie XIX Kal. Decemb. apud Dietmarum. Expeditione hac minus com- 48. modaâ, non tam ob adverſum flumen quam hyemis mediæ in- NX off 8 5 commoditatem, confectà, dum Otho de reſtaurando bello&*6.O*. cogitat, Lotharius de pace agit, conventuque Khemis indicto! ²⁹: reſtituitur Lotharingia; de qua reſtitutione Sigebertus ad A. 980. p. 588. Otbo Imp.& Lot harius Rex convenientes ſuper Charum fluvium pacificantur datis in vicem ſacramentis,& Rex Lotharius Lotarin- giam abjurat. Pax facta reclamantibus quod ait Crantzius, multis? 2e. Ræni proceribus de Francià; repugnante etiam Hugone Abbate, qui inde ac- cepr doctaſions regnum quæ ſivit& occupavit; ſancità quippe Rhemis concordiâ& Lotharingiâ redeunte ad Othonem ſuccenſebant Hugo, Francorum Dux, Procerumq́ue cæteri plerique,& qui- dem ab eo fœdere, cenſente nupero Gallicæ hiſtoriæ ſcriptore, Hugo Capetus de in vadendo Francia regno conſilium vel primùm coace- bit, vel antè conceptum primum aperuit, Lotharium ignayia accuſatum in Buſſier!.g. cohtemtum adduceus, quod ſpoliatus Auſtraſid,& ſe ipſa Franciaſi ſui p. 494. finerent, ſpoliaret. Lotharii mors paul poſi contigit, quem extremum b Salmitem inter morientis ſtirpis lixeris, levemg, ſcintillam ignis extincti, da poſtremus Caroloringiorum Patrum gleriam excitayit conaiu, proximo- 6 2 Aus 32 Gtho I. aue inteꝛitu fatim oppteſſit. Ur Germanos ſibi oonciliavit Otho, ita Gallosà ſe alienavit Lotharius ed concordiæ ratione, qi. Francis P. 439„ fama, ait Buſſierius, quæ ultra Rbenum exiſtimatio, reput antibus non 49 4. jam hoſtibus, qui victi&ſſent, ſed æmulis, unds laus& gleria in Earspam propagaretur, inde eam unam guomiviam yulgati, ut metu& payne tar tantasq́ provincias Aſe abſcinderet. Recuperatà provincia Lotharin- gicà, licet tractuum quorundam avulſione imminuta, commen. datut illius gubernatio rurſus Carolo, Lotharii Regis Gallie fratri, ſic tamen, ut beneficiarius ipſe eſſet Imperii Komaniz; pats traditur Colonienſi Trevirenſi, Leodieuſi Epiſcopis, ſicuti enim Pater Epiſcopis& Abbatibus jurisdictionem temporalem pti- mus contulerat, ita& Filius Otho ſibi magis Eccleſſiaſticos Pro- ceres hoc ſibi devinxit beneficio, ut major eſſet rerum concot- dia, nam ad componenda regnorum negotia creditum valere, ſi locarentur etiam territoria& provinciæ Epiſcopis ſeculari po⸗ teſtate, quod lub Othonibus cæpiſſe, ex Cuſano, Niemio& 8 Panvinio deducit Grotius Comm. de imperio ſumm. poteſt cir- zdCont. caſacrac. 10. n. 21. p. 303, 304, 305; 306,& quidem Cu- Cathb. 27: ſanus de Imperatore noſtro ſcribit: Orbo II, unico Lauleni fln, G 7. 655. multis regnis, cogitans ArHicile fore 4b 33 maximo labore fot regna in haue aliquandiu ſervari poſi, inſequens vefligia Avi ſui Henrici I& Othonis ba- nris, ſuum cogitatum ad res Eccleſiaſticas appulit,& credidit ye:hetuis temponbus imperio ſubjeitis pacem daripoſte, ſi temporalia dominia tam Romanæ Eccleſiæ quam aliis adjungerentur, cum terti ſervitii olſa vationt:. Quid ſub Othonel, fundamentis ad hanc poteſtatem jactis, fac⸗ tum fuerit, egimus, nec eſt, ut agamus porrò, ſed nune, quid cum Lotharingid actum fuerit, perſequendum altius. Intertur- barant diu Lotharingiam Pacis reique publicæ perturbatores ſa- rij, atque in judicio poſtulati fuerant aliquando Raginerii, co- gnomento Langhalß/ Dynaſtæ in Hannonia Filii duo Ragine⸗ 2,687. rius& Lambertus, notante Sigeberto ad A. 973, quorum faci- nus indignationem incuſſit Othoni, qui autores injuriæ, quo- rum ſpes erat in Propugnaculo Buſchud ad Hannam fluvium, facili diſpellit prælio. Sigeberti ſunt verba: Ragenerius& Laubn- tus, Flu Ragineri Longicoll, paulatim reſumtis viribus AFrantia wnu tovinciz ie pilan üig, ex K2r, de img Did n 4,19, kga 4. A ahi 2 nai uun man Sunſd Kailéch ttcu H/ muütn n, ſc RJtmn in, un tmiühu adhan dari mmds e Sed, ee rx Kiu Nr pe pul d anrdan tralid e Kagle Hunn Siläcul 1 4d. 3 Glol , qol esnſus chud Humn 6 eba Smut nu Be he &r cum Cariero& Ramuoldo, qui Cemitatum Patrus evrum aseupape- rant, bello apud Peronam sonfligunt, eosq́;, cum multis perimunt,& ſuper Hanuamfla vium caſtello Buxide munito Lotharingiam infeftant. Id contigerat anno 973, annoque ſequenti a*⁷π4 Otho caſte lum Bu= xidis obſidet, taptum diruit, 1aptos in eo exiliat; nec tamen Ragerius ate- belions deſiſtit, potentiori filus; intervenerunt deinde diffidia in⸗ ter Comites Montenles Godeftidum& Arnulphum,& Ragine- rii filios, quorum deſcriptio talis apud Sigebertum ad A. 276. SS. Filii Raginerii Longicoli auxilio Francorum„& maximè Car oli po- Kea Ducis fulti laceſſuvi bello Godeftiaum& Arnuiphum Comites, qui oſf NX anaerum Cemiratum Montenſem in vaſerant, montem Caßrilocum ab- Kdent. Multis utrinq, in cenflictu fuſis obſidio remota eſt, vidloria anaeps, datur tamen palma Csmitibus. Raginerijs adſunt auxlio Gallorum Duces Hugo, poſtea Rex,& Carulus, cum quibus interceffit arctius vinculum ratione conjugum, qui moti infortunio ſuos Generos interram patriam relocant anno 977, id quod etiam A- ventinus, Sigeberrum, ſecurus tradidit libro; Annal. p. 395,mo, tuum originem& egreſſum dilucidius exponens, cujus ne verba deſiderentur, cavebimus. Reginere, Betgarum Hannoniæ Prafellus, cognemento Longi coli, à E'unone Archie. Agrippinenſi, Dute Lotharin- giæ, ante IO anuos, qusd pacem intertu baret, apud Valentinianas cap⸗ tus fuerat, ad Venedosq; relegatus exul ebiit, bona ejus coniſcata ſunt. Rs- gineronis Filii Reginero& Lam bertus in F'rauciam Octidentalem aufugiunt, ibiq, uq, ad mortem Othonis I. deliteſcunt. V bi tertiores facti ſunt de morte Auguſti, confiſi afinitate Caroli Dusis, fratris Lathari Regis Galuarum, & Hugonis, Dynaſiæ Pariſiorum, in Orientalem Franciam redeunt, pateri nam præfectaram recuperare connituntur. Warnerum, Ramoldum& Rginonem, qui ea locæ tum adm miſtrabant, puęna ſuperant, Buſchum ca- ſtzlum in ripa Hauni amnis conſtruunt atg, muniunt, incur ſationes indsin Lurharios quos nunt Brabanrinos vocaut) faciunt. Imp. Orho ex Saxonid ium sopiis advelat,«aſtra Buſcho admovet, saſiellum obſides, vi expugnat, incendit, uni verſas, quds intus deprehendit, in vineula conjicit, captivos qus in Saxoniam abducit. Reginero& Lambartus ad Gallos Veſtriacos rur⸗ Jus fugam tapeſunt. Il'e Gerbyꝛgam filiam Caroli, alter Hadpvidam, ji⸗ Kam Hiugenk, uxoem habebas. Caſtello Buxide expugnato per O- Gz. honem Orho M 3 5 18 ͤͤͤͤͤͤͤ ———. 1 84 b Otho II thonem&deſtructo, ſcribentesigeberto: Ducatus Lorbaringie latm Carolo, fratri Lothari Regis Francorum, multis inſuper conducʒo henta ſcüs, ut& ipſe a inſolentiis deſiflat,& Franris ſui Lotharii monbu oh⸗ Sᷣſtat. Dabatur ſc. regenda feudi beneficio Lotharingia Carolo, videbat quippe Otho aliis implicitus rebus, quantæ difficulta- tes Germaniæ adducerentur, ſi Lotharingia, quam animo ſuo jam deſtinaverant Galli, relicto Carolo concederetur alteri, qui otentiores vicinos ferre vix poſſet, quare Otho decernit tras dendum eſſe Ducatum Carolo, Lotharii Regis Fratri, ut is hai neficiarius Caſarum jurejurando effectus fratrem Regem Franton;, minim 4. 4uh.f. zeßßiceret, exponente Paulo Emylio, Gallico ſcriptore, iiidem- 119. qäz verbis Cuſpiniano; vel, ut Buſſierius habet recentior, Lotharin- P. 314. giam Carolo obtinendam, ad minuendam iuvidiam, demerendum ma. 4.§.. 493 gis Lotharium, ac fratres, ſi oriretur bellum, dirjungendos tradidit. Ad lib. z. ⁵. à9 ultimum Dietmari concludimus elogio, referentis Imperatotem 30. triumphali gloriã, tautum hoſtibus incußiſſe terrorem, ut nunquam poſt talis Hincipers auderent, recompenſatumq, bis fuiſſe, quicquid dedecoris prnus noſin 3·Metrop. istalerint, amicitid ſimul firmiter ſtabilita, Crantziiq́; teſtimonio 35. P. 79 refertur Lothariũ ata, Carolum, Romano 1mperio juſta non perſolviſuſt ſubduxiſee legitimæ dominationi, at que imperium, à Chriſto, Regum auni- um Rege, recognitum poſthabuiſe. Etiam Regibus& Principibusut res dant ſeſe,, ita magni atque humiles ſunr, illisque res long aliter ſæpe ac rati erant, evenit. Spes confiſa Deo auctoritatem tegni auget, adverſos imminuit. Quisque rerum ſuarum anxius Deicommittat gubernacula rerum, vigilando, agendo, ſæpe con- ſulendo, magis precando. His anchoris Reſpublica ſtabit tor- tior, felicior, diuturnior. VI. Duelli judicio commitrit Geronem, Comitem ab Alsleben,& Waldo- nem, extinctoque Waldone defici- ens jam Gero ſententid Cæſaris& ju- dicum pænas capite dedit. Mos 1= len ogio, tet aſe d u bili,(aa rkr nA Pwun hlhas um deg miles( 1 gun des conl ubdtr Qusqa alumn Vgl S cachc dadi 1 laki onm i el leber AN .VLred' enr Su ede ti⸗ art SOrhka 5 Mos inconditus fuit& importunus, mnulti retrò tem⸗ potibus introductus, Duallo rem decidere, famam defendere, ſemtentiam aperire, decernere de rebus dubiis aut controverfiis Stavibus, arque in huncmodum armisinfeſtis multa alia, cum exſecratione& ſangvinis ſæpe innoxii effuſione, eonciliare& ab- ſolvete. Error ille tenuit dudum non tam linguà moribusque barbaros quaàm Chriſtianæ fidei inſtitutis cultiores. Iniquè — 4 4— 4 i certè& adverſum fas ita agebatur, moribus tranſverſis ſineque conſilio. Suſcipiebantur malis paſfim moribus duella in feriis, (ludicra duella ad robur concipiendũ nune ſeponimus)in rebus idei nuptiarum ſeu ſponſarũ cauſa, lacerdotij& regnorum ergo, litis finiendæ gratiã, objectorum criminum diluendorum cauſa, & quæ ſunt alia malæ hujus claſſis capita. Deteſtatione ſanè di- gni ſunt mores, qui tenacitemporum connexu coloredue juſti- tiæ Tribunalia varia occupãrant, tanto ſpecioſi ores habiti, quan- toeorum, qui rerum lummarum negotia gefſerunt, legibus& conſtitutionibus invaluerunt. Vetuſtas erroris eſt, quam vis ſub clypeo Regum& integratum etiam gentium patrocinio ſeſe ob- tegat, venti lationes caufarum litiuu q́ue arbitria temerariis Du- ellorum congreſſibus inſtituere, ultro citroq habitis digladiatio- nibus res definire grandiores ex fortunæ cæco arbitrio, ubi pra- valere Milo craſſo corporis robore, infirmior Davus animam &cauſam perdere ſolebat. Duellum verò idem ac bellum anti⸗ quis, quod notant Philologi, Scalig. 3 Poet. 90p. 360. Lauren- berg. Antiquat. p. 143. Poſtmodum cæpit diei Duellum, uerum bellum, quando duo ſecommittunt in pugnà, quæ ueεαα᷑ναρ a- eis ſine ambiguit ate. Aliâs rudiori latinitate Campio vel Campw, de quo ambigas an ex Germanico Kempfen& Kampf deve- nerit, unde locutiones: Campoſe innocentem ehicere, campo dijudica- re, in campum exire, tampo contendere, quas notavit Lindebrogius in Gloſſario pi 1362. Duellum ad eruendam rei occultæ ac dubiæ veritatem dictum fuit Iudicials, citra formam judicii, abuſione no- minis, quia auroritate olim ludicis in eauſis controverſis, defi- cientibus plenis probationibus, litigatores ad indagandam veri- ratem id inibant, ut ejus cauſa eſſet inferior, qui cederet vel ſuc⸗ sumberet; duellum enim admittebatur, ſ criminis commiſſi au- tor Otho II. tor dubius eſſet; f crimen objectum ultimi ſupplieii m ereri o 3 ſet pænam; ſi prælumtiones& indicia adefſent. lllud Duellam ja- 42 Duel.1. Aiciale deſcribit nobis Auguſtus Viſcherus, quod in cauſis con 1.1.5. 22 troverfis deficientibus plenis probationibus, Litigatoreseo pac- toſineunt, ut victoreo in Duello ſuam intentionem eà ipſà vice tid probare dicatur. Secundum conſvetudines regni Si iliæ du- ellum permittebatur tantùm in duobus caſibus, in crimins læſz majeſtatis& in homieidio five morte abſconsà, notante Laneti loto; aſt in tribus sriminibus, laſa maſeſtatis, cadis& veneſisij, Fli⸗ dericus duellum permiſit, in reliquis interdixit, uti legere eſt Con- Kit. Sicul. lib. 2. tit. z3. p. 779, uti ettam extat Tit. 37. n. 3.. 781. In erimine leſe Maſeſtatis accuſatorem etiam, qui in pugnaã ſuccumuin ſicut& reum, ſi ſuccubuiſſet in ea, ultimo ſupplicio ſubjngamus, Defen- fione armatâ per duellum, taicjuam genere purgationis, uſi ſuni vetetes pleræque gentes, tam in cauſis publicis, quam prisatis oriminalibus& civilibus, judieio certè dubio, fortuito& anci- piti ſique quæris profeſſores hujus luctæ injucundæ de utilitans & neceſſitate duellorum, illi ſuſcepta fuiſſé ajunt publicæ utilitati causa, propter ſalutem patriæ& Eccleſiæ, aut dubiarum rerum de- ciſionem, nevè color dibaphus abeſſet, variis cerimoniis&le- gibus circum ſeribebatur judicium illud. Antiſtites enim non deerant ipfi Papæ, Imperatores, Duces, Comiites, aliiq́ue riri . elariſſimi; competentes n. Judices Papa, Imperator, Rex& ali 4⸗ Temp l Principes, populus liber, Duces exercituum, tradente Lancellot- Iusis. 27. to, cujus erat officium accuratè conſiderare qualitatem, honotes f4s. gradus, loca& tempora,& cauſas certaminis; utq́ue non niſier marimaà causà& gravi concederetur duellum,& quidem in re,d; quà non conſtet, exiſtentibus tamen indiciis. Antiſtitii dignitate obſetvandus exiſtebat Otho Imperator in duello hõc Valdoni & Geronis; lege que veteri Bajoariorum non licebat niſ fuſſ Ducis aut Principis incipere duellum, ſicuti extat Coc. Leg. Ba⸗ joat. tit.. n. z. p. 407. Invaluerunt ſic more antiquo non line autoritate publica Monomachia ac Duella quæ, cujusmodi fuerimt tequiris, Legibus&Exemplis id nonnullis ex antiquitate hiſtort- e memorabitur. Mirum eſt, quàm naviter& circumſpect Get⸗ Asni modum per duella pugnandi oblerrarint legibusqueänie, 3. Templ. Iudic./1.f. 58. ann lo cent enun. 4 ſesluc a üeth prafdille i, Ulau cclelr S mm abellet, daciden lum ilad X üee 1 Ducei— iesaln es Papa, A. b exetcitut T eckla nüdetat EPurnn gcertun aitjam rur doel E qutt en indic nitüt Otho II. 37 rnore habuerint, ſicut nos participes eſſe voluit motris hujus eculi Saxonitẽ. Neme poterat in duellũ judicatoriũ deſcendere, niſi pri- us ludicis conlenſu impetrato; ſic enim habet Speculum Saxoni- cum Artc. 63. lib. 1. f. 149. Qui duellum indicere voluerit ſibi in ge⸗ neratione coæquali, Iudicem petat, ut ſibi de jure liceat comprehen⸗ dere ſeu invadere violator em, quem ibi proſpisiat conſtitutum. Cum ei licete fuerit pronunciatunn, tunc interrsget, qualiter eum comprihendere debeat, ut ei proficiat jure ſuo. Gloſſator ibi fol. 152. Kaͤmpflichen gruͤſen iſt ſo viel als einen mit peinlicher Klag Kempflich zu Leib und Leben anſprechen/ und dieſe anſprach mag der Mann nicht ehe thun/ als wan Er ſeinen Schaden anderwege ſonſt nicht beweiſſen kan/ dann als dan erſt mag der Kampf mit Gott vnd guten Gewiſſen geſchehen/ ſonderlich was den anlangt/ der trechte Sach hat. Silentio per præconem imperate poteſtas de- certandid Judice dabatur; ſique cunctabatut venire accuſarus, judex eum tribus vicibus per praconem adhibitis duobus bannitis evocabat- Artic.&3 ſpec. Sax. f. 1 5o, vel, ut Getmanica ſonant, der Rich⸗ ker ſoll Ihn vorheiſchen mit den Fronboten/ und ſoll zween Schoͤppen mit ſenden. Als ſoll Er Ihn auch laden zu dem an⸗ dern mahl/ und zu dem dritten mahl. Sitoties vocatus non pa- ruerat, habebatur tanquam duelli eſſet victus,& actor certis qui- busdam ritibus ſe victorem teſtabatur; ſicuti ſequitur: Kompt Er zu derdritten Ladung nicht vor/ der Klaͤger ſoll aufſtehen/ und ſich zum Kampf bieten/ und ſchlag denzween Schlaͤge an Schildt/ undthu einen Stich gegen der Sonnen. Damit hat Er jenen uͤberwunden/ und der Richter ſoͤll uͤber Ihn richten/ als ob Er Ihn uͤberwunden haͤtt mit Kampf. Quantum vole- bant Duellantes, aitspeculator Saxonicus, de corio& ſinteo induant, dummodo frontes, id eſt, capita& pedes permaneant enudati. In manibus Chyeum ligneum corio tectum,& non niſi umbonem ferreum in manu fe- rant,& unam tunicam induant, cujus manicæ usg, al cubitum ſe exten- dant. Iudex circulo pacem, ne quis eos impediat, debet ſuh pænâ tapitis de- mandare. Poſtquam tirculo eſt pax nu itiata, tunc petere dehent tirculum ſibi jure licentiari, quem eis ludex licentiabit. Aute judicem accedere de- H bent rtic. 63. : 57,„ J. a 92 non niſi ſimplices habeant chirot heras; nudum in manu uilibet habeat gla- dium,& cum uns velpluribus, ſeeundum cujusq, arbitrium pratingatur. Mrf. 63. † 150. f. 151. 67. 385 Otho II. bent preparati& urare Addor videl. quod illa ascuſatio vera ſit,& Reu quod innocens ſit,& ſic eos Deus adſuyet in ſuo quello. Germanitè het ex- tant 4rf. 5. Weichbilt. f. 66, 67. Provocatio fiebar per ſigaa vel big⸗ nora, quæ ſangvinta vocabantur, per annulũ, chirothecã. corrigiã, vel alia ſimilia; itemque armorum ele ctio, Judicis, loci& tem- poris ex Federici Imp. conſtitutione, edita in regno Siciliæ, pto- vocato competebar, de quo diſſerit Lancillottus z. Templ. Judic. 23. 32,& z. 84. f. 46, 47. Lex quoque duelli erat, ne altet alte. rum extra circum, pugnæ deſtinatum, impeteret, quod Io. Mag- nus4. Hiſt. 7. p. 160 tradir. Lege etiam Saxonica, teſte Speculs- tore, reus Si vincitur, tondemnatur, Si verò vicerit, donata ſibi ab Adun menda ey ludici mulcta abſolyetur. Germanice ibi: Wird derüͤber⸗ wunden/ auf den man geklagt hat/ man richtet uͤber Ihn. Ficht er aber zu Siege/ man leſt Ihn mi tGewett und Buſſeledig. Le⸗ piæ atramentum ffundit Gloſſator Weichbildicns, noꝝ ante& retro, pugnans pro duellisSaxonico more receptis. Ined palæſtrà conſumitur Articulus XKXV, f. 6, 67. 68. 69. lec Saxonum fuète præſtigiæ iliæ, diu jam evanidæ, quamvis tum planèSaxonica Herim⸗ ſicut dicit X7. Gloſſator: Wir haben ge⸗ ſprochen/ daß Kempfen ſonderlich der Sachſen eigen Thun ſey. Pariter Gloſſator ſpec. S, f. 12. Diß Recht von dem Kampf ha⸗ ben die Sachſen allein und vor ein beſonder Recht. Daß wir geſagt haben/ daß es der Sachſen ſonderlich Recht geweſ n ſen/ meinen wir von Carol Zeiten an/ biß auf Keyſer Friederichen/ der es darnach auß der Sachſen ſonderlichen Rechten gezogen! und fuͤr ein gemein Recht geſetzt hat. De Francotum hoe mote malo Pridericus Conſtit. Sicul. 32 lb. z. p. 777. Franci pexſonanum ſuarum plurimarumq rerum ſuatum omsium, aut ma'ori- partu tarum fortunam in Monomachiam, quæ Duellum vulgariter dililun,repens. haut. Ibidem de probationis modo per pugnam: Bo lureé Frenci utebantur. Idem Tit. 33 p. 778. Monomathiam, que vupariter Duel lum ditjtur pauci, quibus dam taſibus exeptu; inter Barones Regni nuſhe dit ioni ſieb jeckis, in perpetuun velumus aum non habere, quæ non tam ve⸗ ra prebatio, quam que lam divinatio dici poteſt, quæ naturæ non(onſonant a jure tommuni deyiat. Duellum autem tres calus lure Saxonilo e- ad Art. 63. piciebat, doceme Gloſſatote: Nu ſicht man nicht/ dan allein um 1e na 4. uß Germant A gat man ri te e trGewet ruſiti or Weic 1r un Srronicd tunh XXV, 149 a ſim e Et amn W. G 8 Na dder Sa HMignde iß Nech Bmfe nbeſend t A iſender † ttwi biß auſ Kercttt ſenderic Kchunn ſet. D Faamt ld. kuniſ n 3 ori-un. Dehef Sewäun o per:hn ranu e En enn dem u uſcht Wcht zu ſccht F 1 6 Orho J. b 595 umb drey Sachen. Die erſte iſt umb gewaltſame Rauberey/ welche man anders auf den Reuber nicht bringen noch zeu⸗ gen mag. Die ander iſt umb ein beſcholden Vrthel vordes Reichs Cammergerichte. Die dritte iſt/ ob man e nen todten beſchuldiget. Inter Longobardos plane pervagatus etat mos, frequentiã ferti jus aſſerete rem judici uniq; quærerse. Nullus populus alius, nulla gens alia, ait Viſcherus antig, conſvetudines de Duello ſive ſingu Duell p. lari certamine tam anxtè, tam diligenter ſcripin mandavit, quam Longobar- 29. dorum. Legem Longobardicã in vininti duobus caſibus permittere du- ellum dicit Belluga ſpeculo Princip. rubr. 27. n.„. p. 325, n. 14. p. 340, ubi addit: Domini Reges noſtri in ſolo caſu fidei& proditionis ſanciunt aſſvetum duellum admitti, ſipartes ssncordent, daid d icultate probationis, vel quotics Printeps judicat per duellum dirimendam quæſtio- nem. In Legibus Longobardorum legatur titulus. Qualiter quug ſe defen dere debeat de X adiu,& in quibus cauſu pugna prohibetur, vel fieri debeat, libro 2. tit. S§. num. 10.11.12.16.23. 25. 34, 38. p. 658, 659,660, ubi num. 34. d noſtrolmperatore Othone II Veronæ in Gomitiis, cum omnibus Italiæ Proceribus habitis, decernitur de abuſu jurandi ad§S. Evangelia, unde aliquis rem probaret,& Lex fertur: De pradiis ſi contentio emerſerit,& urr ag, pats ſine altera cum chartis ſeu ſcriptionibus prædium ſibi vindicare voluerit, ſi ille qui falfam 5. 6 63. chartam appelaverit, per pugnam declarare voluerit, ut ita jiat, decer- natur. De inveſtiturà prædii ſi contentio fuit, ut per pugnam veri- tas decernatur, dicimus. Longobardorum Kegis Rotharii Lex ex- tat in Codice Longob. Legg. Tit. I. lib. 1, n 7. p, 515. Si quis qua- temtung, hominem ad Regem accuſaverit, quod ad animaæ ſua pertineat pœ- riculum, liceat ei, qui atuſatus fuerit, cum Satramento ſatufacere et ſe ido- neare,& ſi talus cauſa emerſerit, ut adſit homo in præſentiaà, qui crimen immittit. licaat ei per eampionem, ideſt, per pugnam crimen ipſum deſuper ſe‚ſi potuerit, eiicere. Negare nou poteſt Rex Khotarius lfb. 1. Leg. Long. tit. de Homicidiis liberorum hominum n. 23. p. 530⸗ multos per pugnam(duelli) ſine juſtà tauſ à ſuam cauſam perdere, ſed ſi- nit ſe abripi pervicacia gentis, addens: Propter conſvetudinem gentis noſtra Longobardorum legem impiam vetare uon poſſumus. Antiquam a. fuiſſe conſvetudinem ibidem bis dixit. Gundiberga, referente I2 Warne- ͤͤͤͤ .— ——————— — 6 Otho II. Varneftido, cùm de erimine adulteri apud Virum accuſata eſ- 4 de Longo ſet, lervus nomine Carellus à Rege expetiit, ut cum eo, qui Reginæ 49.5.877. crimen ingeſſerat, praciſt tate Dominæ ſue monomacbid dmitann, dumque ſingulare tettamen initur, Criminatorem cuncto populo aſtante ſuperavit,& Regina adpriſtinam dignitatem re diit. Olim rudior Germaniæ gens in litibus ſolita atmis diſcernere, teſte V ellejo 2, hiſt. 118. 1. qvum n. Quintilius Varus proceſſui litium mote fori Romani Germanos aſſyefacere vellet, deluſus fuit arte Ger- manorum, quos ait in ſumma feritate verſutiſſimos fuiſſe, ſimulanss Kctas litium ſeries,& nunt pravocantts alter alierum injuria, nund ar gentes gratias, quod eas aru Romana juſtitiã finitet. feritaud, ſua noyii- te intognita diſtiplinæ miteſceret,& ſolita armis difcerni jure termina- rentur. Plurimum abfait à veteri Romanorum diſeiplina illa cor- tuptela iudicii per duellum, unde Quintilius Varus ſtuduit, cuùm in Meſtphalià jure helli nitererur, Germanos ab eo more tradu- cere ad legum ſtudiũ, ut ſecundum inſtituta Komanorum conito- verſiæ dijndicarentur. Mirus mos fuit Germanotum veterum ex duellis belli aut prælij futuri ſumentium præjudicium, atque- omina captantium ante pugnas excongreſſu ſingulari; quaſi ila Tas. deCer. lors duelli ſic divinitus dque hocmodo inſtitue bant- Tus ors duelli ſic divinitus regatur, idque hoc modo inſtitue bant- Mus i4 2n 22 7. gentis, cum qua bellum eſt, captiyum quoquo modo interteptum, tum eletlo⸗ 7.IO B, J. popularium ſuorum patriis quemque armiscommittunt. Pictoria hujus vil ilius pro præjudicia accipitur. Omen victorixæ ſumebat ex ludicto duello Alexander Magnus, cùm contra Darium bellum gerelet, 3 Vit p. teſte Plutarcho. Mittebatur in compendium bellum dimicatio- 683, ne lingulari duorũ pluriumvè totius Belli eventum hinc vel ſini⸗ entium, vel augurio præfinientium. Certamina fingularia pet⸗ miſſa inter ele ctos milites, ut iis digladiantihus bello finis impo- natur⸗ Publica bella ſ;pe ſingularibus certaminibus finita, ut victus haberetur exercitus, cujus Dux ſuperatus eſſet. Exemplum de Frowino, Danici exereitus præfecto s&, Attilo Regesveciæ ha- bet loh. Magnus 2. Hiſtor. 28. p. 116.de Hundingo Saxonum Re⸗ ge& Helgone Dano Cfant zius 1. Sax. 4. p. 7. Duella illa augura- lia ante prœlium juſtum non, improbat Ferdi nand us Valquius 1Controv. Jur. 49.n..p 40 5. nam. inquit, ex talius ſingularibus tuys tamzinibus bonum publicum ſequitur ſape, quia zucutitur timor exereitibus,, 20 J3G. ſuu mau Sn,m utunnih hun victorrx ertau urſapert dun Otho II. eo quod victus ſit quis ex parte ſud,& areſcit alacritas exercituu iliu parti, cujus miles victor in ſingulari tertam ne evaſi. Eo ipſo juſtum& æ- qyum erit non admittere inutilia illa duella, cùm cadant inter- dum Militũ optimi, qui potuiſſent bono publico magis prodeſſe vittute& fortitudine ſuà per varia prælia; ideoque bene eautum Romanisſj. dere milit. leg. deſertorem in bello. Quæſtionem mo- vet Paris à Puteo An Reges contendentes pro regno poßint gyerram ex- pedire per pugnam, ut qui obtinet in pugnd ſit Rex regni cum amnibus vaſals fol. 407. li;, ſuperioritatibus& jurisdictionibus? Videtur quod ſic, inquit, quod in tali diſcordid oporteat, vel bello judiciali aut tampeſtri cauſam 7egni diri mi. Fragili duello totum committere belli eventum quid fuit aliud quàm evertere bellieam gloriam,& tantum apparatum in duo- rũ infelicitate ponere.Inco modũ ecat tranquillitatis mediũ, unde poſtea totus exereitus lueret, regnum que floreret aur periret. Ri- diculum fere, non ſolùm periculi pleaum, ait Beſoldus, duelli aleæ 2. Polit. 7. committere belli eyentum Magna certè temeritas fuit in promachi u.§. 39. nius lacertis Statũ publicũ deponere, quaſi is in numerato haberet fortunam, aut viciſſitudinem rerum poſſet ex arbitrio pugionis: gerere. An ex unius hominis animo, robore, fortund iotum exercitum eſti- mabis? An ſic Deum tentare ſas erit? Numne prudentiæ eongruet in re tanti diſcrimi nis, in quo cardo belli vertitur, omnts fortunas uni alcæ jndluĩ ubjicere 2 Sic de his eleganter D. D. Tabor Armamentar: Juſtin. c. 211 4; p. 17 0,171 1 ubi cum Theologis exem pla Abneris& Joabi, 8 Davidis& Goliathi expendite Duellò committere belli even- tum periculi&abſurditatis plenum eſſe Machiavellus rectè diſſe- 15..IiſB: ruit ad hiſtariam Horatiorum& Curiatiorum, ſive potius Tulli Regis & Meti Dictatoris, qui tot praſtantisſimat um Virorum, quos nterq, in ex⸗ ²3 5. 96. ercitu habebat; virtutem, ipſamq, Patriam univerſam fortunæ commiſe-- runt ternoii utriusq, exercitus viroru dimicationeneq n. animad vertebant, ſe hac ratione irritos facere omnes Majorũ ſuorum labores, quibius defuncli fu⸗ erant in Republic ad libertatem inſtituendam, ac poteſtatem facere tam pau⸗ cis Viris ea omnia perdendi, quæ Majores ſui ſummo labore peperiſſent, ut non abſurdius quicquam videantur bini illi Principes conſuluiſe. Rectè Vo- etius de Duell. c. 8. p. 80. Fallax ex eo ſumitur prajudicium, quod caſua- lem ſortitur eyentum; nonnunquam u. belli vittoria fietit à partibus ejus, qhui in priori tertamine ſuecubuerat,& vice venſa receſſut nennunquam ſupe⸗- z ratus, G. dere mil. 62 Otbo II. ratus, qui in Auello tentemini gratia adbibite victorie pahnam reportavatas Vt inepii atq, iniqui ſint arbitratores, qui dubium Martis eventum ſupn du- eli aled conſtitutum eße volunt. Quàm eſſet periculota duelli ad diti- mendum prælium alea, Zeno, Diaconus Ticinenſis, monuit Re- gem Longobardorum Cunibertum, cùm n. rebellis Alachis ſin⸗ gulare cerramen expoſceret cum Cuniberto, neq, u. opus eſe utro- IF arnef,/, rumq exercitum fatigari, ait Diaconus Regi: Domine Rex, omnis vita §.40.9. 391. l4b. 28. 5. 284. noſtra in tud ſælute conſiſtit; ſi tu in bello perieris, omnes nos iſte Hrannus Alachis per diverſa ſupplicia extinguet. Diaconus v. ſubiit vices Re- gis,& in duello interfe ctus fuit. De duello in rei vindicatione Germanis conſveto inter Leges Alemannorum extat Tit, 84 p. 385: Si qua contentis orta fuerit de termino terræ praſente Comite tolam 7e ipſa terra, quod Alamanni Curffo di dicunt& ſpondeant inter ſe pug- nam duorum. Quando parati ſunt ad pugnam, tunc ponaut ipſam verram in medio,& tangant ipſam cum ſhat his ſuis tum qvihus pugnate e⸗ bent,& teſtificentur Deum creatorem, ut tuſus i juſtitia, ip ſius ſit& vill⸗ ria,& pugnent. Qualis de ipſis vicerit, ille poßideat illam contentionem, Mirus vindicationis modus, qualis etiam fuit Bajoariorum, de quo videatur Hotomannus 3. Obſerv. 15§ p. 64. Poterant dæc aliquo modo ferri in Germanis adhuc barbaris& paganis, ſed quod e- manſerunt mali mores inter Chriſtianos Germanos, hoc nullo mo do erat ferendum. Exemplum deA fris e Livii Annalibus no- tamus. Quidam quas diſceptands controverſias inire uequiverant, aut nu- luerant, patlo inter ſe, ut victorem tti ſequeretur, ferrs decte veruni. N ob⸗ ſcuri geueris homines, ſed clari iluſtreiq,, Corbis& Orſua, patrueles fia- tres, de prinsipatu civitatis, quãjben vocabant, ambigentes, fetro ſe decet⸗- tatur os prafeiſunt. Corbis major ætate erat. Orſua Pater princepi u- ximè fuerat, ißratrt majore peſt rnortem ejus principatu acutpto. Cum ya-- bis diſceptare Scipio vellet, ac ſedare iuu, negatum id ambo dicers communibu vognatis, nec alium Desrum hominum ve, quam Martem ſe judicem habitunodl Robore majer, minor flore ætatis ferox, monẽ in certamine, quam ut alter al terius imperio ſubjiceretur, præoptantes, quod ab tantd rabie dirimi ne ai- rent, inſigne ſpettaculum exercitui præbuêre, documentum& duanium dupi⸗ ditas imperii malum inter mortales eſſet. Major uſu armorum,&aſtaf acl Holidas vires minoris ſuperavit. Luſtrabimus exempla aliquot,& con- ſferemus invicem Germanorum aliorumque populorum excut- ſiones — 22— ☛————— Dag d lhnſ Leran ga ennl mum iſ nen d iuan 4 tuan in N ad D— 1 un a n ahi Ninuiuan Atuu 21 u fſaig i, ile d Anan isetiam e. aniom. . j p. zteunt atdaui Bus viſtan, e nua m ded 2 nlm anpe mmuna urus son 9,(od rNMlummn auat dr un nt uuens tlan mije] euih ezatt hünnm 6,⁴t hi⸗ anin A ſunne . üus aerg, 4 9 jfun 17 R vnns bng=r falh loliht loraf E feik lur Otho II. fiones inmonomachiam. Neſcimus autem, an debeat primo af- ferri loco Duelum ſub Carolo Magno Rolandi& Ferradutii, quia Hit car. pauciſſima inter eruditos fides ArchiEpiſcopi Turpini, cujus re- eit. Ca. latione Rolandus anr pui mentum Gigantis,& ſiatim evertit eum re- nèſuper eqrum,& ceciderunt ambo ſimul de equo proſtr ati ſolo, ffatimg, 76. elevantur terra ambo pariter,& aſcenderunt equas. Illico Rolandus ſpatba broprid eyagina Gigantem occidere putans eq vum ejus ſolo iclu per medium trucidavit. Si hæc non ſunt vera, erunt veriora exempla, quæ ſup- peditat duo, regnante Ludovico Pio, Anonymus Vitæ Ludovi- ei Scriptor, unum ad Annum 820; alterum ad Annum 831. DDe priori verba ſunt: Inbalatio Bero, Comes Barcinonenſis, qrum im⸗ P9.375. peteretur à quodam, vocato Sanila,& infidelitatis argueretur, tum eodem ſecundum legem propriam, utote quia uterque Gothus erat, equeſtri prælio congreſßus eſtil,& vitlus. Sed qyum legs in eum animad verten- dum eſſet, ut capitali ſententia, tanquam reus Maſeſtatus feriretur, Imperato- ris tamen clementia vitæ reſer vatus eſt,& Rotomagum tonſifiere juſus. Al- tetum exemplum eſt de Bernardo, Comite Hiſpanici limitis, Cu- p. 39 6. biculi præ fecto, accuſato nimiæ familiaritatis cum Regis Conju- ge. le Imperatorem adiit ex fugà redux, modum ſe purgandi ab eo quærens, m ote Francis ſolito, cilice crime objicienii ſemet objicere volens, armisq́; impacta diluere ſed quit sceuſator, lilst quæſitus, desſſet eſſanti- bus armus purgatio facta eſt juramentis Exempla ſunt hæc ſcopo noſtro accommoda, nam de duello judicatorio noſtra ſcepſis, qualis fait commatis duellum autoritare Othonis I habitum prope Trevi- rim, ubi Nepos cum Patruo de legitimæ hære ditatis jure decerta- bat, poſtquam in Comitiis interPrincipes& Civitatum Legatos conveniri non poſſet. Vicit, teſte W irichindo, pays, quæ filios filiorum computabat inter Filios,& firmatum eſt, ut aquabiliter cum Patruis hæredi- tatem dividerent. Idem notatum à Sigeberto fub Anno 9 42- his ver- bis: Ortà dißenſione inter Principes de varietate legis, utrum deberent Avis pag. 58. M. c. 17. p. ſuperlitibus Filii filiorum poft Parentesdefundtos hareditare, an exbaredita- tu fratruelibus deberet hareditas ad Patruos redire; ex Regis Othonus omni- um q; Principum ſentintia cognitio veritatis commiſſa eft gladiatorio judiciv, seſitque victoria bis, qui cenſebant Fratrum Filios debere cum Patruis( ſic n. legendum, non Patribus) hæreditare. Exiiſſe Edictum Witichin- Aus ſcribit, à Rege, ut uniyerſalis popul Couyentis fieres apud villam, quæ lib. 2,9, 17. dicitus 64 Oibo TI Aiaitur Stela, factumq eſt, ut cauſa inter arbitros judicaretur debertes aminari. Rex a. meliori conſilio uſus noluit Viros nobiles ac ſenes Populi in. honeſtè tractari, ſed magis rem inter gladiatores diſcerni jußit. Patrem ſequebatur Filius Otbo Il, cujus potiſſimum occaſione malum ge. nus argumentandi ſequi cogimur, quod ſumſimus ad inter- tetationem. Dicit Lambertus Schafnaburgenſis ad A. 979. p. 157. Gero Comes a Waldone quodam atcuſatus, dum eum in ſingulari cer⸗ tamine occidiſſet, ipſe tamen ab imperatore decollatus eſt. Deſeribnur idip- ſum explicatiusa Dietmaro, cujus teſtimonio videmus id conti- gĩſſe ſolenniter& ante oculos Principum ipſiusq́ue Imperatoris ut Judicum certorum ota atque oculos fuiſſe converſos ad Mo- nomachiam judicandam colligere liceat. Sic autem deſcribitur 1ib.;. 29.„ſtus ille concertantium malusque exitus: Accuſatus apud Impers- torem Gero Comes à Waldone,& in loco qui Sumeringe dicitur, hortatu Adelberti Archipreſulis& Theodorici Marthionu captus Panii meo Patruoj, firmiter eſt commiſſus. Deindeg, convocatis ad Magdeburg tunli Regni Principibus congroß ſunt hi jndicio in Inſula quadam ſingulati cer- tamine, vülneratus, in cervicem bis& aldo ard entius inſequnun hoſtem, percut ens, ictu valido caput proſtravit eundem. Interrogatus autem Geto Comesab eodem, ſi plus potuiſſet pugnare, oattum eſt, quod jam deſec ſet profiteri. N aldo tum egreſſus, aquà refotillatus, depoſitis armus poſtin- gum mortuus cecidit. Tunc Gero juſſus decreto Judicum& voce lm- peratocis à Carnifice quodam decollari III. Id. Auguſti. Hæc pugnanul- li, niſt tantum Archiepiſcopo Adelberto& Thiedrico placuit Marchioni, to rept usque eſt Imperater ab Otbone Bavariorum Duce, Nuidulphi Filio,eodem dit veniente& à Comite Bertoldo, quod ob tam vilem cauſam tantusli nunquam damnari debuiſſet. Expendi haàc debet hiſtorià ditciplina laxior conniventibus iis, quorum fuiſſet mores in deformitatem lapſos emendare. Habemus hic Archiepiſcopum Adelbertum, quem digito monſtrat Dietmarus, indulgentiſſimus alids in rebus Eccleſiaſticis ſcriptor, excuſari non poſſe, quod ea hic ſpitarit, quæ Eccleſiaſtica conditio permittere non de buiſſer. Pugna null, niſi tantum Archiepiſcopo Adelberto, ait,& Thiediico placuit Marcbioni. Sic atiam ſummus ille Ponrifex fuit conditor inſtructorq́ue hujus triſtiſſimæ cladis, quam cordatior Epiſcopus Diethmarus æquo a- nimo ferge non potuit; necjuſtior cauſa fuit Cæſaris& ludicum qui — abi 1, min 11* nazni d helcnden. juuteſting du linepumi witl— e oedloic 5] Ferlcla ere licen Htem alt lue exitus 2 guh Ei la 1e rennzi eodoriti 1A ecit. de urra Npin baom laal min 1 Wa negunj it cunden. a zaumn aant, aidh X un at i nfaild„ Humn ſes decteſ& ſumäm ri IIk.. B Harſn & Fach ürlain nrurun K ichih) puui 1td& ntaſs dihic d ⁵ eitelüch fuillt M d dthmi Acchie em lätr iadug ruuau non pc olaütf tete no jille a Khi Mi wlnn condig mäue — huns auliſ— kan 6 — — Otho II. 65 aul belluͤm hoc faclunt atque inſtruunt, quorumq́ue judlcium- maculã notatum inſigni, ipſius Cæſaris conſangvineus Otho- ex ftatte quippe Nepos,& Bertholdus Comes meritè arque bono jare reprehenderunt, maximè cùm Gero ab accepto vulnere ſtatim etiam caderct,& à Rege mitteretur, qui expiranti caput amputaret; Sic enim illud defcere explicandũ, uti capitur Pesᷣcers pro mori Crantzlo3 Metrop. 37. p. 80& 39 p. 81. Ada- lia tranſimus exempla, licet inviti; funt enim imperatoribus turpia, nec tamen ſurripi poſſunt. Cunhilda, Filia Regis Angliæ Cautonis, Henrici Imp. Conjurx, adulterii accuſata Fuerulum, Fratris ſuie lumnum, ſiſtebat ad duellum contra Delatorem, ingentis roboris Virum, pro innocentiæ ſuæ probatione, Pu- eroq́ue victore Cunhildis Viro repudium dedit, quod ex Mal- 4e Ae. mesburienſi profert Scipio Gentilis. Extat improbo exemplo 85 Conſtitutio Henrici II pro hiſtoria ulteriori, quæ interlocuti- V. GV onis loco habebitur, inter Leges Longobardorũ. Si auis crimini⸗„ 3 54 vomicidii, aut de faclo, aut de conſenſa æccuſatus egare voluerit, 4½ 47. aut per duellum, ſi liber eſt; ſi vers ſervus, per judicium ferven-„„, tis aquæ defendat ſe, aut in ſimilem ſententiam incurrat. Idem Im- 9. 23 9-* perator Tit. 10. n. 4. p. 5355. Quicumg, propter cupiditatem rerum 334. Patrem aut Matrem, aut Fratres aut Sorores, vel Nepotem, aut Aliquem ſuum einp enh⸗ ſe aut per alium interfecerit, here- ditas interfacti ad alio: ſuuos legitimos heredes perveniat; heredi- vas verò interfetoris in fiſcum redigatur, ipſe verò ordinante Epife gopo publicæ ænitentiæ ſubdatur. Quod ſi ille, sui erimen immit- titur, negare volwerit, per ſe pugnam faciat, nec liseat campio- nem pro ſe dare, niſe decrepita atas aut juvenilis, aut infirmitar pugnare prohihuerit. Quanta ratio? Eaà ratione infideli Brano, nepos Hermanni Billingi, Saxoniæ Ducis, duello periit, quod expetiit, memorante Crantzio. Eà judicii perfidi ratione cùm non vellet experiri cum inferiori Otho, Bajoariæ Dux, perduel- lionĩis fallè accuſatus, à quodam Eginone, majeſtatis damnatus 2. 14z. & Ducatu ſuo privatus fuitab Henrico IV, notante Abbate?‧³³³ Vrſpergenſi. Quis hæc probaret in Cæſare, cui res explorati- ot alio modo fieri potuiſſet? Latebræ hæ ſunt malæ, plus nimio b Perieuloſæ, in quas ſe abdiditFrid. Jnotante eodem, cùm diſcep-? 3¹0 1. taretur . Sax. 26 6 Otho II. taretut, iu Jus eſſet lmperatori judicium dapitis&xercene in Piin cipes: Germ aniæ eætra ip hius Prinoipis, qui reua factus eſſet, duio. neus ac fines,& extitit tunc eενιυνς pulv erem adulationis ob oculos ſpargens Regi, qui pro Imperaroris jure ſeſe ad du- ellum offerret. Non reluctatur Fridericus, amplectitur mo. dum riſu potius quàm jure accipiendum,& quia nemo condi- ditionemaccepit, ſecundum Imperatorem fuit pronunciatum. Sic Bithus in Baechium, Cercops in Cercopa in vidit,& vieinus in vicinum malum; ſicut inciderat Comes Thiadmarus,à Cæ. ſare Henrico Iy vocatus in jus, cùm ſe purgare mallet duello,? ſatellite ſuo facillime interfectus recenſente Adamo Btemenſ. 1b.3. c.. De manu in manum traditus mos peſſimus, Rut ille non con. 2quieſceret, commotior factus eſt opers Friderici Imp. qui cum relcindere debuiſſet morem, Leges impoſuit,& in publicum produxit; fieuti ab ejus e dictione extat Statutum de juramen. to calumniaæ à pugnanti bus præſtando, Conſtit: icul. lib. 2. tit 7.7. 2. p. 81; cujus eriam conſtitutione A duellis liberantur, Mwe- b tatis annum ſexageſimum tetigerint,& qui nondum viginti quin aunorum curricula impleverunt, tit. eodem p. 78² profertque de æqualitate pugnantium, de ætate infra ſexageſimum,&ui. tra viceſimum quartum annum, de juramento Campionum, verba Codieis Conſtitut. Sicularum antiquarum Aloyſius No- Encyel p. vatinus, antiquarum conſverudinum politiorisque literature, 4 Epijt. 60, nec non delitiarum Theclogicarum, diligens Excerhtot. Quit 1.,67 de Sicilia? Ad ignominiam moris perriner, quod in medi Ger⸗ P.·67. 32 P df rm 12 enhe 1 mania Privilegium à Carolo IV datum oppido Oppenheim, tanquam ſpeciali gratia, ut nulla omnino perſona Caſtrenſem Ca- ſtri in Oppenheim ſeu hominem qùempiam, vel oppidanum oppidi eiusdem, ↄccaſione duelli, quod Kempfen vulgò dicitur, extra ipſum oppidum valeat raptare; nullusq; oppidanus extra i- ſum oppidam ſuper qubcunq; caurà trahi poßit ad udicium cuju- b æunq; udieis ſecularis, ſicut extat in Privilegio anno 1349 dato, & exhibiro Symphorematum Tom. 6à Wehnero editotum cap. 7. num. 35, p. 217. Recentius teſtimonium, idꝗ́ue gravias ob ætatem religioſiorem, habemus de Duello indicto intet Franciſcum, Galliarum Regem& Carolum VImperatotem, b cujus 2de,C A allhu jone à Teſdann rint,& Aminn t, tit. ecſ Er ſ extateiſ Waugelna n, de ji E mlun larum 1 e mahr linum g F ügxl arum, I. Nen dtis pett=odium N unt lohſ imninꝰ⸗ tcttei⸗ 8 qien 1nif V nud 8 in uht vt, uꝗ hittma Irad Kuue 1iſ S amah gom. 6 tanär ereltin Kn, ilng Ir 4 bb faclent &Cu K Tfm 5 cuzus nomaine extant lireræ denuntiatoriæ relatæ à Schleidano 67 lib. 6 des. R.f. 9ꝓ, protulitque easdem Germanicã lingua Goldaſ- tus 2. Polit. Reichs h. z.3. p. 328&: T. a. Reichs 6.p. 226,& ipſe Ftanciſcus Oratione, quà Papæ reſpondit contra accuſationes 5 Comm. Caroli, apud Bellajum: Quod Cæſar addit, ad Reip. Chriſtianæ p-202 ſalutem referre(ſiqvidem pax sonſtare non poterit omnescontro- D* ⸗- 1„) ⸗ verſias à uobis ſingulari certamins dirimi, reſpondeo, quando ni hil, in quo meus honos ægatur, objectums eſi, ui non abunde ſalisfege- rim, banc deferendi certuminis conditionem voluntariam eſſe, ac non eam ad quam tuendi honoris cauſa ſubeuvdum impelli poſſim. Quare breviores mihi quidom noſtri gladii videntur, quam ut tan- to locorum inter vallo digjunsti decertemus. Quod ſi qua nos oesaſio, ut propius aceedamus, ad duset(ut ſanè hoc uſu venire poterit, ſi bellum ſuſéipiendum eſt) in edo; voluntate Cæſar perſeverabit, ut me ad certamen provocet ſi tum honori mes, ut debeo, non inſervi- ero, cauſam non dico, quin omnèes boni merito me damnent, id quod longè magis metus, quam certamen ipſum. Videantur ulterius de fragili odio horum Heroum Eberhardus à Weihe Med. pro fœd. c. 2. n. 110 p. 234 ½& Viſcherus 1. Duell. 6. p. 280. ſeqq.& 2. 1.1. p. 425, 4 26, 427. Ad externa exempla ſi deyeni- edum, eorum eſt copia non levis, de quibus, qvum cauſa de- ſidetet, brevius diſſeremus. Scudio duelli præ alijs fuere occu- pati Septentrionales, Dani& Syeci. Duellis ſe expoſuerunt ferià luctà Edmundus Auglorum& Canutus, Danorum Rex, Polydoro Virgilio 7 Angl hiſt. teſte; item Khoe, Rex Da- niæ,& Huntingus, Saxoniæ Princeps, Crantzio memorame, ed lege, ut victor Jurià potiretur. Uffo, WermundiRegis Da- niæ filius cum Regis Saxonis filio ejusque Armigero, ut cui- victoria cederet, ſceptrum regni permitteretur, apud Crantzi- um 1. Dan. 21. p 14,22: Sic Attilus, Svetiæ Rex, cum Frowino, Rege lutiæ, Scarinus Gothorum& Gramus Danorum Reges, congreſſi ſunt, recenſente Joanne Magno 2. Hiſt. 28. p. 116.& 2⸗ 7. p. 83;ubi retulit de Danis& Svecis: PublisA lege& conſvetu- dine receptum eſſe ſciverant,(Reges Gramus& Scarinus) ut quicunq, tali certamine eum hoſle congredi recuſaret, is pro viclo ata, imbelli Domine haberetur. Idem lib. eodem cap. 28. p. 116. 1 2 Tunc I. Jax. 4 6G Dtho II. Tune rantus honor daello dabatur, quantus uix triumpbali eurru induilis in urbem Romam lmperatori bua exhiberi ſolebat. De eo- dem indecoro more Crantzius. 1. Sax. 4. pag. 7. Non erat Aece- rum detrestære duellam; nam ingnominia tum ſupremæ habeba- tur: ſi evocatus recuſaret. Et z. Dan. 4. p. 28. Kecuſare duelum, extremaæ habitum eſ in hàc gente(ſeptentrionali) illà tempeſata 45 ignominiæ. Legem tuliſſe ferur trrothonem, ut omnes contto- 25 ſ.P. 77 verſiæ& lites ferro dirimerentur, fide Saxonis Grammatici Sic ibi plas mores mali quàm alibi bonæ leges valuerunt; impto- batque meritò temerarium Sveogothorum duellandi inſtitu. „ tum novantiqvum Cl. Loccenius ob animarum pericula ſalu- 2. Anti⸗. tis que eriam publieæ detrimentum, in hæc verba optimè qis. Fveogotb ſerens: gloriæ Dei& mandatis ejus repugnat, quicung, vindillã 8 † ℳ.57. ſibi à Deo probibitam ipſe ſumit,& Deo, eui ſoli ea competit,& paßß Deum Magiſtratui, cui Deuu gladium tradidit, hic præjudicars ne faris auſu conatur. Quod egregii catera homines ſæpe parum perpendunt ſubitaàcj, irà& quãdam dedecoris opinione præpeaits ſtiritum& vitam, pro quã Chriſtus ipſe ſanguinem ſuum eſuait, tanquam rem vacuam impendunt. Publicæ ſaluti malè conſuli- tur, dum Patriæ utilis pace belloq civis ante tempus violentaà morts ſubtrabitur, quaſi boſtes deeſſent, in quos arma ferrentur. Privatz A. vel ſingulorum ſaluti nocetur, dam propinquis ſæpenumeèro co;- natus& charus awicus magno cum animi dolore uno iclu adim- rur,& quod ad buc longè miſerius eſt, æterno exitio matlantur,& velut inferorum vitftimæ cadunt tot in duello irâ, oaio& ultionis eu. pidine inflammatæ ac implacabiles animæ. Qux verò inter eaſ. dem Genrtes cupid⸗ inſania inter Marris amæniratem Veneris- q́ue immanitatem Sponſas ambire duellis, ut exciterur Phyllis ad eum deperiendum, quit eruore homicidit eſfet ſuperior? De- 2. Dan.z. lirium, non judieium, habuit in conſilio Norweglæ Rex, qui p. 27, 28. Eillam ei ſuam deſpondet, qui duello viciſſet, teſte Crantzio, v. Worw. qualis Saturnus fuit Stareuteru⸗, qui novem fratres duello pro 22 p.342, Regis filid pu gnantes interfecit, ſi Crantzio fides. Princepspi- 343. ratarum Ebbo minis& provocatione ad duellum extorquebau 2. Dan.. Vngvino, Gothorum KRegi, puellam regiam, apud eundem p. 29. Crantzium Sfd finamus Illos Polyphęmos, Pari erroris copu- 4 4 3 1 4— 1 H de * 8„ um. ad 5 cu s, iann 7De 8* wannnl Hen 84 carn eug, 1 itauej aun 1 has ijſiſ vint iiritaxt a unn in qut: uuh en p eam n nini amühe h uern Ee milen tin aael ükun amme.„ wüt Afurh Kauen ſe de dwelli e reitem homich? irclipen conſllo K= egela gello ri hele ur quino e rrretul (Cun 2 itenlihe one 1d* am elh gellm R Wuho pbem— Kn 4 Otho II. 69 n de alils nationibus quanquam multa colligi poſſent, pauco- rum tamen utemur exemplorum complexu. Malam eonſue- tudinem ltaliæ defendit Paris à Puteo ſcribens. Duella von ſunt& de rems per Aoges& Priucipes permittenda, niſi ex maximà cauſa,& ubi lit. 2.. viderint expedire pro aligqus maxima infamid, ſtandalo, iguomt 39 8. viã, aæt ubi honor alterius laderetur, ut ſi quis eſſet in Curid Regui, vel inter milites de graviſſimaà notatus infamia, ſcelere vel dehtto, adeò uod in Cauria ſine dedecore comparere non poſſet. De cruen- tô hoc more, qui ltaliam invaſerar multis præceptis, limitati- onibus, cautelis agit ille Paris, incipirq́; librum ſextum à Decla- ratione factã in Italia per Imperatorẽ Othonẽ de pugna ineunda ob falſitatem chartæ vel inſtrumenti, at ſtis, qui talem obartans falſam appellaverit, per pugnam declarare voluerit, quod pugna fieret, alia: quod declaretur per juramentum. Sic glaucoma ali- cujus judicii oculis Imperarorum objectum fuit, ut dirum mo- rem non improbarent, maximè cùm accederet alieujus Epiſcopi aut Papæ conſenſus. Non refragante nec contradicenre Papa Johanne XIII, ſed aſſentiente, de ſententia Principum Italorum inRomandiolaà, in fententiã promulgatur legis, ne deinceps to- ta Italia propter perjuriorum multitudinem lites jurejurando dirimerent, ſed duello& certamine, de quo ſuprà egimus. E5 dupondiò gerunt bellum de Sicilià diu Carolus Rex Andega- venſis,& Petrus, Rex Arragoniæ, tandem Martini Pontificis& Collegii Cardinalium autoritate duello concurrere ſtatuerunt Burdegalæ in Aquitanis, ut victus inſulà decederet, nec amplius controverterer; quod tradit Anton. Florent. p. 3. t. z0. c. 4. S- S;& approbat Alciatus de ſingulari certam. c.3. n.;. 6²2, dicens: Pontifitis Martini faltum laudo, atq, cateris imitandum cenſco. Eandem in ſententiam concedit Lancellotrus; Temp. judic. 68 f41, cujus verba: Daellums fæeri poteff inter Imperatorem& ali- um Regem, vel stiam inter duos Reges, ne regnum diſſipetur,& ſis ad evitanda majora mala& ſcandala, veluts oceiſtovem multorum bominum, depopulationes& incendia quo, rhium,& ſimilia hor- ribilia. Qua exemplo nen vulgari probantur ex eoneeſſo Auello per Martinum, Pont. Max. Carolo Regi& Ragi Petro Aragonio, gonttndenzibu, de Aegno Sicilie. Approbat etiam Aan 1, de Manual. Confeſ. 796. Otho II. Jut. bellez. H. 11. p. 56. Ae le. Tagd abfuiſſe debuiſfent illi, qul Clericatüs honore eminebant, quorum fuiſſet judicium illud perſtringere& abominaritotà mente; aſt in hanc ſcholam pa- læftricam fando etiam auditum intraviſſe Clericos, nam ſic uſu compettum tradic Gloſſator Weichb. ad Artic, 35. f. 69. Iſt ge/das ein Pfaff einem ein Kampf gelobet/ das Ihm nicht ge⸗ buͤrt/ oder ob Er zu Kampf gerufft/ wird der Pfaff Siegſchafft ohn lembdte/ oder ohn Mord/ man ſoll ihn von ſeiner Pfaffheit nicht ſetzen/ ſondern ſein Biſchoff foll gnediglichen mit jhm dus- penſiren. Wird er aber Manſchlaͤchtig/ oder lehmet ſeinem Wiederſacher/ er hat ſeine Prieſterſchafft verlohren. Neque et 4 47 4 quod objicias inertiam veteris ſeculi, nam, quod in admirarione habendum, etiam duellum pe rmittit Aonachis in caſu neceſſi⸗ tatis Azpileueta, ſtempore peſtis vel belli decertare velint, qui ad ſervitium Eccleſiæ ibi loci remanere debeant. Militem Chii- caſc1.n. 39 ſti hocagere voluit, quod nunquam concelliſlet Plato, ũ Chriſti. f. 30. anus fuillet. Egregium ſane dogma,& Confeſſario tanto di- gnum! Malum hoc eſt malo addere, quod ne Pythagoras qui- dem proballet in Scholâ ſua. Quid igitut miramur, ſi in Aulis Regum deliria duellorum fuêre. In Aulà Galliæ in omni eri⸗ ſpee. Prino min e, quod probari non poſſit, excepto furto, duellum permlſ Rub. 27. 5.F. 33 ſ· „ſum recitat ex Jo. Fabro Belluga; maximè verò nota eſt Conſti⸗ tutio Philippi Pulchri, Gallorum Regis, anno ¹306 lata de du- ello nõ niſi ob capitales acenſationes permittendo in defe ctum probationis commiſſi jam facinoris, ſicut integris verbis refett Gvido Papa Deciſ. G1⁷. p.779 quam in exem plum retulit And. Alciatus lib. de ſing. certam. c. 4. col. 6 ½α, fapquamque pru, dens conſilium Italis ſuis opponit, ſcribens: Nenſolet in Galia aliten jur Monvmachia à Rege, uel his, qulilli d conſilis ſunt,per- mitti quam ex Philippi Conſtitutione. Qusd ſi quis temeyè alium provocauerit, euꝝs male mulctant, Qudin re ampliſſimi Ordainis ſauaritatem laudo, Regulasi, quordan, Etelia detelor, ui alim &s ſine delectu Camum ſæcuritatenq, territorii omnibus peteutt: bus concedunt. In Ftal id vVero cum de controuerſia aliqua verbo in⸗ ter hominss litigatur, qui alterum mentiri dixerit, prodocari Aaellum poteſt; cenſetur n, atrox iniuria, aaw ſi aliter aun fir⸗ — 76* ———+„—— 1573 ſu— Otho II 71 won d 8 las 33 vo hi Thraſane⁊ aboleant, de honore ſuo atum rbitramur. Quibus enle— verèrequiſitis Philippus duellum permiſerit, Viſcherus re- de Duel. antwiile 8 ua tulit; illoque in Reſeripto Regio legimus: Nous voulons, P. 215. dledd a3 1 gi 2 en patſe en defant daatre prouve ſans ce que par indices, pre- 6 4 pf gaoket t dent e3 zönd. ft ei 5 Aalen In8) /2G eu anſeliin u ger de bataille,& ſuffrons en tel car. Multum ſem per negotii de- ſal gned 5 Mf dit Galliæ Regibus malus gentium mos, ita ut ad huc iſtud ma- Nchte V mtie lum etiam ſeveritate legum non queant eradicare. Edictis ſæpe 4 änti prohibita funt in Galiæ regno ſingularia certamina, quâ nulla ſcaft dla peſltis regno exirialior fuit, dum multos oppreſſit regni opri- cull aam 2 nnatan. 22 14 net laa eſſet, ſi quis alterum re aut verbo violaſlet. Obſtrinxerat le ſa- rel del cramento Menricgs II. Galliarum Rex. ſe nunquam in poſterum agereds e lü in duella conſenſdrum, teſte Thuano 2 hiſt. p. 6z2. Non puta- W conch kot bat verò ſe eftare Carolus VI, ſpeclans oculis fuis Duellum inä. Sa, K&ſ en. ter aquetum Grifum& ohannem Carongium, cujus uxotem ere qu ggn ſtupraverat Griſus, quod Gaguipj& Frofſardi verbis recenſetr aidigttat nn Meilſnerus. Nihil eſt ſtaltiug, ait Cicero, quam incerta pro certis 4 de Leg. In Aald Hirhmn habere, ac falſa pro veris, quod hiſce abſurdiſſi mis quellis liceat 1. 21p. 387 rceptoſi Srla applicare; qyum que eodem dicente ſæpe homines morum ad tem. 388. lib. 8. 2 Otho II. 7 quæ promtum emedium& antidotum advuerſus banc Monoma chiarum peſtem, quæ ipſam internecinâ clade depaſcit, flagitat. Quot ſubditor hos rems dis ſer vaveris, tot coronis caput tuum exor- nabitur'; eris inſtar arcus cujus dam cæleſtis, qui diluvium ſangvi. vis ceſſaſj e, nec deincey:& alliam inundaturum ſignificabit; deniq Familiit pacem& concordiam, pasi certitudinems, robur Galiaſe- lamen Eccleſis, animas Deo reades,& is tibi benedicet, vitamin wultos Anno⸗ prorogabit, eyiciesq́ ut quanto ipſum Zulo& pistat cos, tanta regnum tuum proſperitate floreat. Qupd Hiſpanican gentem attinet, Reges Hiſpaniæ in ſolo caſas fidai& proditionu admiſiſſe duella, ſi partssconcordent, dataà difhicultate probatianu vel quotiens Prineeps judicat per duellum dirimendam qusſi- Zec. Prine onem, docet Belluga;& quomodo decertandi ratio apud Hi. Rub. 16 2 ſpanos ad lites dirimendas certis caſibus& legibus permiſſafu- 13.p. 340. erlt, Balthaſar Ayala exponit. Nonnihil liberior eſt in duelli 1. de Jure defendendis Vaſquius, indulgens conſvètudini Aragonenſium Bell.3.. 4A&e Italorum, prætextu boni publici, evitandi mali& tranquii p. Si. litatis Reipublicæ, in cujas tamen diſcurſu quæ dam ſunt laxius aict. lib. pro duellis habita, quæ ad illam claſſem propriè nonpertinent, uti de bannitis interficiendis. De Anglisis dwellis litis dirimen- dæ ergo Bractonus de Legib. Angl. 1(z. f. 42.& Thom. Smithus 2. de Rep.«Anglic. 6. p. 77,&c. 8. p. 78. agunt. Comes Bot- velius de cæde Regis Henrici Stuarti ſuſpec&us duello ſe volut Puckare poſtea tamen cum Jacobo Moravio congredi detred- at, Thuano memorante lib. 4. ade A. 1 67. Comes dealan duello cum Comite de Bothwel voluit experiri, ſifotſan fur cauſæ nullos haberet teſtes, apud eundem ad eA. 1562 p. 771. De Palonis Wintherus 2. Parth. litig. 2. n. 15,16,17, 18, 19. p.68, 369 videatur, èquorum gente nobili ortus Joannes Zamoſci us, magnus Poloniæ Cancellarius, duellum Carolo Suderman- niæ Principi, obtulit, cui ſatis contumelioſè reſcripſit, quod Fi⸗ deri poteſt apud Stanislaum Krziſtano wis in Deſcript. Polon. P. 18, 19. More Haungarorum, Bodino teſte, ſingulare certamen Peemidom⸗ de causaà judicandaà non liqveret. Intet Decre- per.„44· HA priſcorum aliquot Hungariæ Regum, quæ primùm typis pro- K. 743 dierunt Francofurti, extat inter D Sere, Rlnseh Regis edicti contis —— p 2☛— ☛ 1—- en diſcar 2 “ agllzn hat c.8 p. 78, A(m uartlaſ aesrli dicd, 3 ibüln mnt Otho II. contra Duella in ſæde judiciarid, ut vocat, permiſſa, quo ſtatutum fuit, ut à modo illud judicii genus, extra regnum in mundo iuaudi- Decrer. tum, perpetuõ aboleatur,& in faclis potentiarum juriumq; poſſes- Haung ꝓ⸗ fionariorum fieri nunquam debeat. Decretum hoc fuerat annon F. 14 86; ſed utl Rex ſibi ſuæq́; Curiæ militari reſetva rit pro duellis pronunciandis in caſibu- quib.omnis probatio deficeret, ut ſi ſolus A ſolo in itinen ennulloſpettante ſpoliaretur, vel quidquid alter alteri ſine altcujus teſtimonio eεmmodaret, aut aliquid ad ſeeretas aure⸗ diceret,& alter neq, ſpolium, neq, creditum„neg, etiam verba pro- lata probare poſſet. More Germauorum, jam lub ſide Chriſti ex- iſtentium, certa Daellorum loca conſtituebantut, certi' jadices & Præfecti dabantur; Sacerdotes vocabantur ad caſus confeſ- ſionis; ſandapilarii ad funus cum loculis& candelis præſto e- rant; fide publica, quem ſalvum conductum vocant; iter inſtitu- ebaturz ut iræ magis& animo cupidine ultionis cæco, quam famæ, conſuleretur. Quò conſilio quàque formà& ordine Hallis Syevorum pro illà conſuetudine recepta fuerint Dueila, J. f. c. 249 in Coſmographid tradidit Sebaſt. Münſterus, exempla ſubji- ciens aliquot Nobilium, Bürgaw. Nunchingen, Rappenburg. 3 BaWſtetter. Inter privilegia Auſtrie Daces numctaut, quod ad duellum evocati per ſabſtitutum queant comparere„& Pri- 1 vilegium recenſet Limnæus. Hoc privilegium non ad aliudlib. 5. c.z- quàm ad movendam bilem pio& Chriſtiano Duci Auſtriaco u- tile. Ex quâ præpoſteritate deſcendirilla quæſtio, Rumeliao. 5ſ4. ad A. B. allata, An Status Imperii proprid autoritate ad duella prv- vocare poſſent? Sic ſupervracanea quædam tractantur non minus quàm neceſſaria. Longias abeamus cum perverſo more ad Rutbenos& Maſkovvitas, de quibus Imhotius Siugul. Polit. rat- ſtatus 12. p. 164. Longius ſi eundum ad Islanaos, Arngrimus Jonæ in Rep. Island. legatur. Magna copia eſſet memorandi, ſi animus in ſcribendo liber eſlet. Res monet, cavere ab illis du- ellis magis, quàm quid in variis populis& gentibus geſtum fa- erit convehere ulterius velle. Infelicia hominum varlotum in- genia, in mala ſemper proniora quàm ad bona amplectendaac retinenda,& quæ de gente in gentem importata fuerint duella, Videmus; atque dolemus in territoriis Cheiſtianorum ad ulei- K maus- Otho II. b mausque hæc tempora moris ſervati reliquias& fibras fupin tate ſeculi ſupeteſſe, pro quo nulla ſtat ratio, nulla fides,& ne- tantlum quidem Chriſtianiſmi. Ægrà certè haäc ætate&ad interitum ſpectante nondum effœtus eſt ille mos, quamvis pal- ſim prohibitus, ſed per maliriam hominum, gloriam temqpe famæ in ferro quærentium, ferè immutabilis, Nondum man- ſveſcere volumus incultumque& agreſtem, imò barbarum te- linquere morem. Deplorandum eſt omnium proborum ocu- lis, Chriſtianos hac parte pejores eſſe immanibus Turtcis, duel la deteſtantibus, quod Busbequii verbis elegantibus urgent Viſcherus tde Duello 3, 3, p. 57, 58. Loccenius. 2. A. 8. p. 68 69. Militiæ Turcicæ diſciplina Duces noſtræ milkiæ, duello. rum cupidos, in ruborem date debuiſſet, ſi Leges militiæ Chii- ſti non poſſunt. Quot verò contingete ſoleant Duella bellica inania,& adomne negotium inutilia, variæ hiſtoriæ produnt, quæ in Metterano, Thuano, Jovio,& alijs lunt obvia; qvumq́ue hæc bellicalabes tantum ab humanitate Chriſtianà& uſa mili- tiæ probioris diſcreper, fecit Chriſtiano heroe dignum faci- nus Guſtavus, Syeciæ Kex, dum in Militiæ articulis duellapro- hibuit; Schwde. Kriegs R. tit. 14. art. 67. 68; Loccenius An- tiq. Sveon. c. 3. p. 17. Quam verò iniqvum tot annis traxiſſe moram moremadeò barbarum,& ſine terminis adhuc vagati domiforisque! Siccine deducenda fuerat ætas per gemendas vanitatis ſymplegadas& odii duelliei crudeles æſtus! Regete imperio populos ſine duellis,& Aſturcones- vitare, hoc de⸗ mum opus eſt ſurgentis pietatis. Quanto illa impetu ſurgit mala ſeges, tanto demetenda eſt. Erudita verò turba militiam quòd exercet peſſimam„Mularum ſcelus eſt, centum inaſſeres diſſecandum, Academica dudum labes fuit egredi ad tales lu ctas. Olim Æſchylo occaſionem præbuit exilii Eumenidua fa- bula, cùm Furias in ſcenam horribili venà induxiſſet. Eequid ex- pectahdum in hâc materiâ’ His carus& illi inviſus eſſes. Pa- gnant interim levi duello optimi, peſſimi; ubi ſæpe provocat Dares Entellum, Curcipoldus Lentulum, Pygmæus Gruem, ut in aliquos competat Ciceronis jocus, qui Generum ſuum Len- mlum„exi guæ ſtaturæ hominem„‚oblon 8⁰ ineedentem gladio ———„„—„ con⸗ Chritig! ewha m in Mill zaenben t.14. att. †.. Laccm rrerò ini ts cauua ,&Gne ais un cenda fus a perh oellici ct ¾ H ekh „& Ada w vii ais. 1 va kDrn 4. Erd Jtuht tum ſcel* nmi im Udei rütun m predu imrit nbilret* a ſali canua I niuen Otho IH. con ſpieatus diaerat: Quis Genorum weum ad gladiuns alligavit? Palæſtræ ſint noſtræ Muſarum, non Mariis&. Gladiatorum; nam ad Academias venimus, ut petfruamur eruditione, non ve- nimus ad pugnam& agoné. Huc procedimus nõ, ut gladios ro- tundemus, ſed ur nen ſolum invicem non inferamus injurias, ſed nec ſentiamus illatas. Judicio Lancellotti probo Doctor 3. Temp Juris, Philęſophus, Grammaticus&s bovarum literarum brofeſſor, jud. 72. pugnam refellit absg, ullo dedecore, qsia arwa ipſius velleges ſunt, fol.41. Vel alia qua uis ſcientia,& libri præ mani bus ſuis verſandi, non gla- dii, vel id genus telorum. Multa paucis abſolvit Lancellottus, in- terim moribus hoſtilibus diſceditur in duella, neque flagitium ducitur, ut ſe habent mores; ideò ingens hæc cura occupat No- mothetas, ut hæc mala legibus dilſolvantur. Memores nunc ſu- mus prohibitionis Duellorum, Mittebergæ Rectore Acade mico Stephano Gaus, Barone in Budliz, Mareſchallo Mar- chiæ Brandeb. in Progr. 15 70. id. Octob. his verbis factæ: In preſentia Vetus Lex de Provocationibus denuo proponenda, ut cùm contumatia& audacia creſcat ſinguli de hac etiam pro- mulgatione cognoſcant, quid deinceps expect andum ſit is qui in hos geuere admiſerint aliquid. Ab antiquo a. prohrbitum eſt, ne quir alterum ad dimicandum& digladiationem provocet, & pæna quidem infamiæ propoſita ei, qui hoc fecerit. Cum n. Iacramenti religione promittant, qui recipiuntur in comm unit a, tem ſcholaff⸗cam, quod injuriam illatam non velint ulciſci, ſed Magiſtratus legitimi cognitioni rem permittere, violant jatjuran- dam omnes, qun ad pugnandum hàc de cauſa eum, à quo ſe inju- ria afectoi queruntu',provocant. Ideog,& quod perjuri hoe me- do fant, àoonmunitate noſtrã lege veteri excluduntur, quæ cum inter Scholaſticas pænas ſumma ſit,& q. capitalis qaædam, quod bonis vita carior eſſe ſoleat& debeat exiſtimatio& nomen houne- ſtum, ad hane tamem in tali facinare uſurpandam adegit conſili- um publieum miſera nsceſtitas, cum aliqui bus digladiationes illæ interitum attulerint. Exemplo etiar veteris dſſciplinæ nuper Witteberga è ſocierate Academicaà ejecit, qui ad dimicatio- nes ſe cvocärant, de quo Buchnerus 1. Diſſert Acad. 51. p. 19 & 65. p. 207,& meritèò improbantur, qui enſem pro judice 4 K 2 implo- 76⸗ Otho II. implorant, welche die Rache aufn Degen ſtellen/ und die Ge⸗ ſundheit auf die Spit ſetzen/ uti loquteut in literis ad Acad. 1. Alad. Witteb. Sereniffituns Electoi Saxoniæ J. Georgius apud Buch⸗ Diſf. roo- nerum, Quo Edicto Magiſtratus Argentinen ſis rixas duellicas p. 324. ſuſtulerit, Dn. D. Tabor integris verbis tecitavit. Bonipaucisle- Amam. c. Eibus indigent,& virtute porius quam Edictis ducuntar. Qulm Sen. p. 171. laudabiliter, cùm dicitur ex Saluſtu Catone: Iurgra, diſtordiat has ſimuitates cum heſtibus internis,& externo, qui Apebyen dici u:) aer. tebant; cives tum i vibus de virtute certabant. Ei ubefcat, qui Chrifli- ani nomine utitur; tam ſtricto efſè corde, quocm jurias retineat, Kultionem expetat, imèò nec malignitati luæ ſa isfa ckum ini gu. tet, niſiatrociorem ei, qui inſariam fe cit, retaliet. Omnis ⸗mai⸗ Ephtſ 4.31 tudo WEira,& indignatio tollatus cum omni maliti, ait Apoſlolus. Quaà fronte quotidie Otatione Dominicà er m'na ſibi à Deote- mitti audes petere, qui culpam remitte tenon vis, nifi priuscrimi-. ne duelli te vindicaveris? Diaboli hæc arma ſunt, qui animam tuam quærit; ut torqueat, corpus necet. Dexterà ſæva petis la- tus tui proximi, ut inde haurias fangvinem, ja cturam que facis ſalutis æternæ, dum ſangvis occiſi cum Abele clamat in cœlum, Brevis vindicta æternum dolorem aftfert, tortore Diabelo, per- ſtla).19 ditionis Angelo. Optimè ſtatuit& ad ſententiam dicit Conelli- um Tridenintum: Deteſtabilis Auellorum uſu⸗ fabricante Diabelo inno⸗ ductus, ut cruentâ torporum morte animarum etiam peruitiem la retur,ex Chriſtiano orbe penitusexterm netur, Exterminemus inhoneſtosmo- res conſilium approbemus Concilii Tridentini Doctorum, e- moriamurper fidem& charitatem, noviſſim um ſpiritum non pet contumelias, ſed per virtutem e ffundamus,i nam quod ait Plau- Capt. 3. 5¼ tus; qui per virtuic m peritat, non interit. Liceat quide m more Majorum y. 32. lege uti, quod Saluſtius ait in Catone, ſed non lege Longobardo- c. zz. rum. Bardos mores Longobardis telinquam us, longum q́ue Vale mittamus Legibus Lorgobardotum, quæantiquatæ ſunt,& jus 3. Templ. illud aſininum cun Lancellotto dicamus. Cur ſequimur devis& /—.. 3 3„. Iudi. 68j. avia Majorum noſttorum, quæ, etiam Jureconſuliorum doctrina, * omnijjari divino;canonico, gentium& civili adverfantur,& qui- busfortitudo omnis citra uſtitiam illaudabilis cenſe tur. Btevi ju- disio, edaccurato ,, Dn. Lic. Fabricii, Duellorum permiſſio eſt mani⸗ ———+s ufn Degs 8 h t 4 Taltriant e kim ſrci.. can. an nni u De minici 11 h. emitncten 7 üna V 2li bæc a2 1an as pecet Kelkeinn langrset vannn ciſcum 4 21 War ſem affett Dabh t& ad ſen idac lnm Ketduh manm ett rümin Fweim t Ser lauti dilu Trid us Nden m roilli* iwnw fundan 1 2 qutun mit. Ucex Eis maunhi ne, ſect r elargie b 5 4 tehrqua r nbmen. um, Q uarz d . 1 1 illaudi lenktul dn wgu 3m Hnona 2 le us Ane Mmh b ——— b Otho II. 77 manifeſta juris alieni uſurpatio, quibus Magiſtratui debitus ho- nor decreſcit,& civiles diſcordiæ diſſeminantur, eo quippe cer- ad Gaio taminis genere Ordo Iuaiciorum& Legum bouarum omnis au- um Pag⸗ ctoritas, quæ act ones conſtituit pervertiur, ipſo etiam judicio 207⸗ Ayalæ, eaque in digladiatione illicitum quærilitium abbrevian- de ſure& darum remedium, dobium, periculoſum, farioſam, deteſtabilc, Hici bell. c pronuntiat Wintherus 2- Parthen litig. 2, n. 10.11,12 p. 3 68, 369, 3 1. 1. P. quo tentetur Deus innocens ſub clypeo pereat„ ſicuti olim du- 42 ⸗ ecis multi conſe qyuebantut, quod jure nunquam potuiſſent., Graviter præ alis differit contta deteſtabilem ilum morem Hieron. Oſorius lib. 2. at glor. p. 99. fe*α& ea, quæ multum ab humanitate diſcrepaut, fcile nunc apparents: magnopere eti- am improbantur Jureconſul is& Pohticis humanioribus, qui Dac la non tantum Jari Civi& Canonico, ſed Divino etiam & Naturali adverta eſſe docent,& qu dem è recenrioribus Panlus Voetius libro efeganti de Duc llis c. 6. p. 5, S56, S-&⅝ ſe- quentibus, cap, 28, p. 216, 2 77218, 21 9, c. 32. p. 249, 250;&c, c. 34⸗p. 294 ſeqq. Stephanus in Golaſſino Bojane weskyinAppara- tu beico n. 8. p. 6. Carpzovius 1. Pract. crimin. 29. 73. 4. Jurisp., forenſ. ↄ,& alii multi, quos facili pofſemus manu præbere, ſede manum tandem de Ducllfs. VII. In Calabriam& Apuliam us- que bello translato à Græcis& Sara- cenis circa Baſſentellam Romano- rum proditione prælio vincitur, fu- gà elapſus à Piratis admare capitur, haud cognitus parvo pretio redi- mitur, victusque redintegrato præ- lio Victor contra Saracenos evadit. Duo ſunt præcipuè, quibus omnis Reſpublica ſetvatur, in haſter K 3 forti- 278 b fortitudo, Iomi toncerdia. Ante omnia milit aris prudentia adeò necel- ſaria, pietate præeunte, ut ſine eà vix ſit Imperator, vxregnum. Exemplo ſunt Othones, qui orbem Germanicum defenderunt armorum exercitio, dilciplinà caſtrorum, uſu militiæ. Othones Deo etiam bellando placuerunt, non quia optabile aliquid eſt bellum, ſed quæft fuper quia pietas lau labilis eſt in belo, ut cum Auguſtino dicamus. Ceute Iudic lib-7 quod Germania floruit ſubOchonibus, quod om niaffluenti fe- Ix fuit, poſt Deum accep tum ferri debuit Militibus genetoſis, qui eam robore militari conſervarunt& ſtabilierunt. Quam felici lorià regnum Getmanicum creverit foris militari labore& dil- ciplinà Othonis Magni, ed in hiſtoriã dedimus abunde probatum. Ingentes tollens animos Ocho l regnabat feliciter,&, quod ve tett verſu dicebatur, Otho poft Oiho regnabat tertins Otho. Sed-Otho tertius minus feliciter ſecundo; ſecundus minuspti. mo; primus melior Filio& Nepote. Otho ſecundus non iiste- rũ ſucceſſibus regnavit quibus Patet inelaruerat, nec patetnisau- ſpiciis terminos adquiſitos retinuit. Sic ladebat in humanis fuger potentia rebus: nec bona tam ſequebatur ætas, quam bona pii- mafgerat. Res ardua bellũ eſt, cujus eventus anceps,& in quo vel ſalus regionis, vel incommodum aut exitium verſatur. Quo ſine omnia maturis conſiliis agenda, nec bellum inter endum niſi ma- gnâ prudentiâ, neæ nifi neceſſariis de cauſis. Conſiliis facits hebum non üne ſummà causà in re maximi momenti Rex Salomon bi. 6.26,18& na vice monuit in Proverbiis ſuis, Quibus conſiliis bellum hoc 24, 6. Iralicum Rex Otho ſubierit, non quidem certò conſtat, tacenti- bus hiſtoricis; aberraſſe verèò nimium fidendo Italorum fidei eventus nos docet,& pænæ irrogatiogravior. Quæa. Jexiucis ſit belligeraturis prius facienda, liceat in anteceſſum heic adfette. Ioter difficillima, quæ in rebus humanis accidunt, eſt rentuun namque bella geſturis obſervanda conſiderandaque plurima ſunt; Cauſa primum, an legirima& ſufficiens ſit, nécne;& ſi qui- dem ſatis gravis ſit,(ſeu una, ſeu plures) prius omnia experian- tur, quam ferro decernant; ut ſi alio remedio violentiæ ejus, cui inferenda ſunt arma, occurri poſſit, vel impediri, eo potius utan⸗ tur. Conſiderent ſuas vires,& adverſarii, item, ꝗuos confœdera- tos —— dorlacedi St mcen egud abn im O4bo. r ſecund 1 näunn dote. Oſ udunf auet incl A nechm nit. Siclq E⸗nbmna eqnebat a qun Jus even t 2esäin Naut cxitſ Er uu. da nec belli in tenäme tis de& is Niu mi moll a c Ks 4, Qui e lab quidem a= coclir jimium lo kaun aiogr Qur ceatin t e lm die amanis= un ekun 334 cd e mndue Ko ineneti lures] omüidh o rem E liolemlttn veli ii eojaln erlac lo 1 Otho II. 7⸗ tbs habeant, ſociosq́ue; num potentes,& bellicoſos; item, quos habeat ſuæ cauſæ uμᷣ⁵ ‿νous adverſarius. Habeant peritiſſimos rei bellieæ ductores; Conſiliarios& adminiſtros omnium con- ſiliorum probos& tacitutnos; Equites Pedites exercitatos, quan- ruen ſatis eſt. Habeant frumemi& commeatus ſatis,& pecuni- arum, unde ali,& cxolvi ſtipendia queant; pecuniæ enim rerum gerendarum nervi ſunt. In promtu ſint inſtrumenta bellica, tor- menta, pulveris vis magna, naves, pontones, equi helciarii, rhe- darum numerus competens, clitellatiajumenta, tentoria, arma defenſiva, offenſiva omnis generis&c. Antequam movcaut, cum reliquis vicinis com ponantpacem. Qui aggredihoſtem ve- lint; quò impetu, quâ parte, quibus præliis cohortes hoſtiles in- feſtare queant; quas ejus urbes, arces munitiores, oppugnare; quantà celeritate, ut incaurum opprimant hoſtem. Denique quo temporis ſpacio confici bellum poſſiu& ſi res ſecus cadat, quæ in loca recedere tutò qucant. Hæc& ſimilia Principes ac Reges ſecum ponderal unt ipſi, vel a Conflliariis ſuggeſta expendenr. Necenim dubium, quod ubiin dehberationem iſtæc accuratè ve- nerint,& cavsantur probe, quæ cavenda, curentur re cte„quæ euranda funt, quin victores evaſuri, tropæa ere cturi,& injuſtam vim rectè ritè que propulſuri ſint. Tuta conſilia ſunt jam præ- mia victoriæ. Belli gerendi leges omni tempore fuère, morain conſultando, in conficiendo celeritas, nihil temere, om nia con- ſid eratsagenda, victoriæ partæ inſiſtendum, occaſione uten- dum, cladi vel éccurrendum, velaccepta citò ſarcienda. Fortunæ viciſſitudo in Othone Il ſuſceptarumque rerum in Calablid ca- lamitas digna eſſet ſcribendi copid, ſiim argumento hòe ſcriptio veterum accuratior eſſet, aſt Calabrici hujus belli tenuis notitia ad nos provenit ex veterum Annalium inopià, notante etiam S'gonio, quorum teſtimonia ſtatim præmittimus. Primus ſit Dit- marus; Chron. p. 32. Caſar Romanum ſic regelat imperium, ut quod hatt em ſuum prius tſpiciebat, emne detineret,& Sanactnis ſua impugnan- ribus viriliterreſoſteret,& à finibus ſuis lot geè hos eſſuꝑarut. Calabriam à cre- brà Græcorum incurſione& Satractnorum deprædatione magnam injuriam perpeti Caſat com periens ad ſupplementum exercitus ſui Bavarios ac fortes in armis Alemannes evocaylt. Ipſe autem cum Otbone Duce, Fratris filio Lui-. 1 dulphi, 7. de reg. Ital.p. 173. pag. 12. 5.134. P. 157. go Otho II. dulphi, ad urbem Tarentum, quam Danai jam prafidio munitam obiinu⸗ erunt, feſtinavit, eamq; viriliter in par ro tempore oppugnatam devicit. Sar- ragenos qusq, valido exercitu ſua populantes ſuperare contenden⸗ taut as ſpeculatores miſit, qui certa de hoſtibus referrent. Quos prumò mfra unbem quandam Clauſos effuga vit de victos, poſfiq; eosdem in campo ordmates fortiter innumeram ex his multitudinem ſira vit prorſus; hos ſher avn eſſe ſupuatun Sed hi ex improviſa collecti ad noſtros unanimiter pergunt,& paululum nſ ſtentes proſternunt, proh dolor, Iil Idus lulij, Richarium lanciferum,& ydo- nim Hucem, matris meæ a runculum, Comit esq, Dietmarum Bexelinum, Ge⸗ velardum, Guntherum, Eceimmum ejusg, feirem Becelinum cum Duichari & Dedi ac Conrado cæterisq, ineſſabilibus, quoruun nomina Dominus ſtiat. Alter Hepidannus in Annalibus ad A. 988. Orbo Imp. non conten. tus finibus Patru ſui, dum eſſet Roma, egreſſus eſt occupare Campaniam, Lucaniam, Calabriam, Apuliam,& omnes ulteriores partes ltalis u ad mare Siculum,& portum Traſbidem. Qud causà Imp. Conſtantinopolia- nus ſub cujus erat hæc omnis terra imper io, primò per nuntiss nequiquam eum tentat re vocare ab incepto, dein Saracenos ex Sicilid. ⁵ alijs inſulis ma. rus& finibus Africæ vel Æypti adverſus eum conduxit in preium aum qu. bus ille infeliciter dimicavit, nam ad prandendum eos venire atimans dum paucos in litore maris quaſi latrunculos tonſpicit, par và manu ageteſſus iteu opprimere,&tircum fuſus inſinità multitudine, quæ ſe noctu in monuibus ai- culuit, omnibus jn exercitu ſuo fugatis vel octiſis vel captis ipſe navigio rix 310 caſtellum quoddam ſuorum evaſit. Ex capti is a. mulios poſtea tevei ſos ii- dimus tam Clericos quam Laicos, quorum unus erat Vercellenſis E⸗ piſcopus carcere diu maceratus apud Alexandriamn. Tertius Herman. nus Contractus ad A. D, 980. Otho lmperater ad Calahriam, veiiſ à Gracis& Sarracenu exercitu, de navi exiliens nataudo aufugii. Verba eadem haber Marianus Scotus ad A. 983 Quartus Lambettus Schafnaburgenſis ad A. 982. Othe Imp. valde periculoſum habuit hie- lium ci Sarracenis in Calabrid, in quo prælio ostiſus eſi Heimri u, Auguſtenſt Eccleſie Epiſcopus, cum alijs lurimis Epiſcapis, in quo prælio etiam idus luli occiſi ſunt milit es for: imi, hi ſcilicet, Vdo, Gebehardus, Gunt herus, Ben- baldus cum alils multus& Othe Dux atq N ernher, Abbas Fuldenſps. lyſe Imperator vita comite vix evaſit. Quintus sigebertus Gemblacen- ſis ad A. 9 82. Gfæci infenſi, quod 1mp. Otho provincias Græcorum inra- deret, conducto fibi Sarracenorum auxilio, Imperatori in Calabria hello ton⸗ — gn Auntur⸗ —2—— ͤ= ͤ ͤ— ugſ ernn man! h, 7ut Am bm adA.„. uuyn 1e,nſe e am. m., G nn Auun myn iun Sr umd i chu ru eum Mläxei i yrnier& mndh les uni aug Nalundnt nunn 2nlauff aüßſiun Expt lenav 08, uus nnu lat à61 4x10 Ke Lenots „Onbe 1 ta. ut Cuni inj exilin 2e G- ad 4. 1 uuwla hehe 1rn A riumi 9naus* luanis Su m, E Huhna , Tard d un raz N uid Lu ad benuson 9, Ot K end dun uüo,n e lur Cuunu K b Otho II. Sr Trediuntur, in qus bello omnes Romunorum copiæ uq ad interne, ssouem penèé delitæ ſunt. Imperator natando niten: evadere à nas. tis, ignorantibus eum, capitur,& A quodam esrum, qui nego- tiator oclavorum erat, agnitus nes proditas, per illum re delata ad Imperatricem,& Deodericum, Metenſium Epiſcopum, qui in civitate S&hoſan reis ventum præſtolabantur; difficalter per Scla- vum&; Epiſcopum liberatur; autis quippe ad pecunias pro eo re- dimendo allatas inbiantibus Imperator aſcenſo equo vix evaſit. Fextus Gothefridus: Otho II. auvs Gracos incauts per Calabriam col. 4 80. perſequitur, amiſſo milite, de navi exiliens natando evaſit. Septi- mus Siffridus Presbyter: Iſte Imperator Otho magnum sonftictiẽ pag. 688. cum Sarracenis in Calabrid habuit,& ceciderunt plurimi de ex-. 8 ercitu Imperatoris, ſed& lImperato: vix evaſit. Octavus Role- vincus in Faſciculo: Otho, II. per omuia fidelis& ſtrenuus defen. pe 0. 6 ſor Scoleſiæ, plura bella contra Infideles habait, ſed in ultimo 28,. penè totum exeroitum amiſit in Calabrid. Ipſe tamen dum tata mente S. Petrum in vocaſſet, mirabiliter liberatus fuit. Nonus Crantzius 3. Metrop. 35. p. 79. In Lothariygidâ ad bonum modum rebus conſtitutir in Italiam Imp. Otho rem omnem coufe rebat, cum Leviris ſuis Orientis Imperatoribus pugnans infelici- ter, ut vix ipſe corpore abiret; nam vires omnes ibi conciderant ini tio fugeæ facto ab Romanir. Decimus Auror Ml. Chronici Germanici cap. 2. f. 14§. Zu diſen Ziten furent die Heiden von Cola⸗ bria in Italia/ vnd verhergetent do die Tand/ do machte ſich der Keyſer vff mit einem groſſen Voleke von Tutſchen/ Wallen vnd Roͤmern/ ond ſtreit mit den Heiden/ do wurdent die Walhen fluchtig/ vnd die Tutſchen erhla⸗ gen/ vnd entrant der Reiſer kume. Occaſio belliex denegatà Ga- labrià& Apuliàa, quas dotis nomine traditas fuiſſe à Zimilce, Imperatore Conſtantinopolitano, Cælari retulimus. Zimiſce autem interfecto Baſilius& Conſtantinus, ſucceſſores in regno & fratres Theophaniæ, junctis ſibi mercede Saracenis Itallam invadunt, Barrio ac Matera urbibus expugnatis Apuliam 6c Calabriam anno 979 recipiunt. Otho eas provincias, jam do- ralitias Conjugi ſuæ, repetiturus ingenti exercitu collecto in Italiam anno 980 proficiſcitur, rebusque in Italià omnibus ad expeditionem contra Græcos Saracenosque paratis Romæ Natalitia Domini celebtat, indeq́ue progreſſus magno nrese L ercitu, Otho II. ercitu, ex Cermanis, Gallis, Italis collecto, Tarentum venit) mox Baſentellum, ubi idibus luliis cum exercitu Græcorum& Saracenorum atrox commiſſum eſt prælium. Verùm turpi de- ſertione fugientibus Beneventanis& Romaais clade affe Cus Cælar fait, cadentibus Auguſtano Epiſcopo Hentico, Faldenſi Abbate Wernhero aliis que ſummis Viris. Saraceni quidem & Græci premo victi, fuſi, cæſt fuerant. Deinde cum multitu- dine abundarent, rep aratis viribus noſtros feſſos,ut numero” ita Iib. fortund ſuperant, totam noſtratium exercitum trucidant; noian- 49. 5 p. te Aventino. Ita non fidendum præliis ſemper ſecundis, nam 327 nic cùum primum ab Othone ſtare victoria videretur, ab irtuen- tibus cũ copiis recollectis Saracenis ita profligatur totus exer. citus, ut vix ipfe Imperator fugà elapſus fuerit, quod Diermarus lutibus deducit, quæ tamen ob obſcuriratem fermonis relin quimus. Ipſe Cælar vix natatu alijsque artibus evafit, poſt- quam fe ſimulaſſet militem gregarium, græcècum Piratis, a qui- bus captus fuerat, Iocutus. Reliquiistamen copiarum colleciis insaracenos iterum mevet, clad mꝗ́; acceptam rependit. Poſt- ea in deſertores& proditores, qui tam proterreè ſigna deſena- erant, graviter animadvertit, ipſeque poſt hane pugnã nunquam amplius hilari animo fuiſfe, ſed triſti ægritudine animitabela- etum interiiſſe ferunt. Prælium cũ fetveret, a nimoſ Regis vul- tus, vox, oratio⸗ gladius non revocate poterat militem togien- 7. K.. tem. Komani 2 Beneventani ‚ait Figonius, ube certamen de ſummaà rerum imminere vide runt ſtatim à ſignis receſſerunt, al Othonem valido præfedio nec opinantem nudarunt. Ita exerer tus ejus ancipiti terrore perculſus inſtantibus hoftibus facilé nas ſolum, fuſus fugatusque, ſed etiam fadiſſimà ſirage coneiſus eſ. Itum tunc quò iri poterat,& indefeſſà ſtrenuitate pug- nam dextrà ſua reſtituere fruſtra Rex laborat. Ludibrio Græco- rum, convitiis Saracenorum relinquebatur majeſtas regia Rex videns cæco impetudilabi fuum militem, pars metu, pars per- fidiâ, neceſſitate etiam, in häc mutatione pugnæ lubità ſolutis ordinibus ipſe eventui ſe dubio committit, à piratis pro igno- r0 captus, ut fertur, fugam enim dum deſcribunt ipſius Regis autores, diſſentiunt; alijs ſaxibentibus uatando effugiſſe: aliſs zatpndo 180. 8 its. Krarn 26 1 3 A8* tinat an mube. Nu lun d an muua dumg K aſecpel een 1 ſemper ſen ſtun ia icereu arzce e prthgnun giel 2 foeri zwil od 6Rahaten ene atu e idenndueih egal: grctanin LSeliq te men cyim ad. ccepud he 5,* apratenein iples= itdaneugin ſedt gritudienr am Jeret aciatlh terq ta ootetu uim u, 1 ☛ goics, aün nt. 4 /gnum ipis&νν ium 3 121 r nriles hhn i4= UPni hah eſelll dleruir drale abecus Laihn tel Deu wittn am em pars Gen nl E one pogne 0uttit, Diuif Im wan deſcridan ſ ei Vaenais Otho I. natauda nitentam captum,& à Sclavo⸗Regẽ qui noviſſet, libera- rum fuiſſe. Infortunium natando evaſit Cæſar Julius cùm A- lexandriæ circa oppugnationem pontis repreſſus fuiſſet. In- Cæſ. 6.564. fortunii non minoris fuit, quod à Piratis captus idem Julius, P. 47·Ge. ac mox redemtus fuit. Utrumque notavit Svetonius, Inter 74F. 52- inimica omnia jactatus terrà marique Otho à fronte mare& piratas, àtergo hoſtes videt. Perlſoluto lytro& beneficio græ- cælingvæ, quã didicerat, evaſiſſe ſcribunt. Superatus apud Baßen- de Poꝝ. telluns, ſeribit Platina, ſcapham conſcendens ſalutem fibi fugà. 136. querebat. A piratir autem forte fortunã captus in Ficiliam defer- tur. Verùm Siculi redemto homine ac Romam miſſo de piratis ſup- plicium ſumsére. Forrunam hoſtis adjuverat inconſtans Iltalo- rum fides, horum enim culpaà exercitum atque Cæſarem cedere coactum;cui deſertionis improbitati ſociamus Italorum inom- pejano quondam exercitu culpam, unde Julius victor Pompejum in extremã conjecit perniciem, cæpto n, prælio cùm equitatus Pompejauus terga vertere cæpiſſet, Cæſar totam vim hoſtis in peditatultalico conſiſtere animadvertens juſſit proclamari ſalvũ fore univerſam Italorũ ped tatum, ſi pugnare abſtinerent, quo audito omnes deſtiterunt, nalloque dato& accepto vulnere ex- ercitus Pom peij fuſus fuit, teſte Appiano, qui eam Cæſaris aſtutiam& ſubitum conſilium laudat; erant autem, ut idem refert, Italorum militum viginti millia, quorum ea opeta tur- pis fuit. Turtius faiflet Ochoni, ſi niſus fuiſſet ſuo germano milite, nam longè certius eſſe à ſuo quàm externo milite præ- Aᷓxiom. ſidium, inter axiomata kellica retulit Facius, cùm ſit caven-53. dum, ne ita externis credatur auxiliis, ut non plus proprii robo- ris ratio habeatut;& quidem militem repentiuo tumultuario;, delectu per Italia regioues omues coactos fuiſſe ait Nauclerus; ex acie vetò ſtacim profugos factos Romanos& Beneventanos b ſigna deſeruiſſe detrectaviſſeque pugnam. Pari modo Orantxi- 4 J4*.20 us vitium militiæ notavit, dicens: Primi Romani,& deinde Be-P4⁴½. 9 1. eventani, ſigna deſerudtre, nulli vi hoſtiles vultus ferre potente. O vividam illam quondam priſcorum Romanorum virtutem! O nomen ſpecioſum in unsbraã. Horum fugæ conſpetta ete-o,ua fregit animos. Hac eſt illa codtu vio molliſſimarum gentium. Q ½0 ſt longè paucioribus ex Germania copiis fretus fuiſſes ope en 2 gen: f. 145 94 Otho II. non hoc imperii detrimentum oum dedecere incarriſſet; indubita- tam victoriam, ut ſemper alias Maßores ſui, reportalet. Luctu- osà häc ceciderunt ſtrage Wernherus, Abbas Fuldenſis, quem EAℳ Fuld. Bro Werus ſcribit fuiſſe etiam Cardinalem; Henricus, Epiſco- 19.p. 83, pus Auguſtanus, Landulfas&. Atenulfus, Capuæ Principes, Landulfique Viduæ& Landenulfo fllio Otho, obſequii fide. lis memor, Principatum confirmat. Cæſis annumerat Ocho- nem Bojoarix Ducem Lambettus; at Dietmarus fugæ comitem facit, quem in Alpibus obii ſſe mor trademus, Nonpoſ. ſumus verò nobis perſvadere illam cladem profe ctam ex offen- ſo Numine in ſanctis ejus vel 5. Laurentio, quod fingunibaron. 10.A.A. 9 83 p. 847,848„Cutſemius in Saxon. Cat bol.y. 6esid quodunde ſciant,& quomodo ex lapſà doctrins etueie Chron p. velint, id perquirimus. Tranſigant verò cum Nernero Ro- 2 levincio, cujus elogio ite Otho per omnia imperio& nomine di⸗ 20* gnuu juxta paternam probitatem fideliſſimus Eccleſiæ fuite Deo ſanctis devotus extitit, reliquii 4 anctorum maximam reveren-⸗ tiam exhibzit. Si Beneventanorum pana ante pugnam iufeli- cem contigiſſet, quod quidam volunt, deput-ſſent cuſpam translationi S, Bartholemæi ad locumalium. Nec pofluwus etiam nobis perſvadere, infelicitati huic illuſiſſe ſardonio uodam riſu. Theophaniam, Venerique& Gratiis amicam, licet. yug. 143- verba faciente Nauclero& Sigeberto: Omni bur pro infortunlo Reip. conſternatis animoiſola Imperatrix græcãle vitate inſultabat Nmanis, quod ab exercitu ſuæ nationis vVrcli eſſent, per quod; b Primatibusodioſa ceꝑit haberi:& Cranizio: Gravem ignomi- d. I p. 91. niam Imperatrimfertur auxiſſe, qvum vicio illuderet;& Coſpi. ag 315„ niano: Cæpea eſt Imperatrix Theophania habeeri exoſa Primati. bus quod dum exercitus Imperatoris in fugam verſiu, omnihus pavore conſternatis pro infortunio- Reipublicæ, ſola Im peratrit fœxminei& Græcäãlevitate inſultabat, quod abe xercitu ſuæ nati- oniv victi&eſent manio viri fortes& bellicoſi ab effeminatis. Qux l dixit fæmina, ſummò amore colens ſuum maritum, inſimu- lavit merirè Larinos effeminati animi, crimen enim objicl poterat,& quæ objecta ſunt, dilui non poſſunt, niſi confeſſi- one ejus, quod objecerat fæmina, info Kunlolhaſdenr len in⸗ ſultans- viſer lnan hertaſt lu kulgenlegn enrieus, Pi zpua biiden nnamera n. s fogecon nus, Nonn fectam doa fingonähan axen,(aui V doctt ini euag n Metnerof, rio& wmnd eſie fut, Dat x:mam mamn epugnamid ut⸗ſlent eim Nec follun loliſſſe ſantuh lis awiem a ur pr. lnnm vitate uſulat ſent ir an vravem inn eret& Cu exoſs und. verſia, emn V la Vnerun ercitußteu eminatu e riam, ioln n enin dhi „nib cauktk ſcens, pobl- fuluas Otho Il. 85 lultans. Vti autem ſuã victoriâ neſciverat Græcus cum Barbaro- fin. gladium cruentum convettiſſet in Iraliæ partes ulteriores itineribus paſſim perviis, prætoria ſigna Romæ indipiſci potu- iflet. Ita ſentiunt Crantzius, Nauclerus atque Sigonius, quorum Ille: Huſæ atſſipateæq, ſunt omnes Imperatoris O- d. Sax. pe. thonis copia; quo in prælio occiſis pene ad anternecionem Legioni 91. bus& Komanus lmp.& omnis Italia nervos omnes ita amiſit, ut —„ N. 3. 4„„ 4„f facilè Græcis& Barbaris fuerit, ſi victorià uti ſciviſlent, Remd omni ltaliã potiri. Iſte 2. Gen. 34. f. 14 3. b. Romani lnip. cspiæ I. 4. 2. ⸗ 1 Aaracenis& Græcis fuſæ diſſipatæq́; ſunt, quo inprælio occiſis pené aa internecionem legionibus& Rom. Imp. omni⸗ Italia nervo⸗ omnesita aamniſit, ut faæile Greæcisac Barbaris fuerit, ſi viciorid uti. ſciviſſent, Romaà'taliag potiri. Hic pag. 181. Jatis inter omuer conſtat hanc cladem tantam fuiſſe, ut, ſi Græci pretinus inde Romam exercitum adduaxiſſent, ipſam haud magno admo- dum negotio in poteſtatem fuerint addutturi. Quin etiam iudi cioPeuceri Græciſiperrexiſſent, tota jtalià nullo negotio fuiſ- ſent potituti, ſedaccidit iis, inquit, quod omni tempore eve⸗- nire conſvevit, ut tunc à ſocius Saracenis impediti& paulo po t oppreſſi, penituf tstâ ſtalia& Sicilid exciderint, quau terras non longè poſt Nõormanni à Georgioe Maniace contra Sarracenos invi- rnti, eripuerunt utrisg, Cæie ùm ut Othonianæ virtutis actum in infelicicate perſeqaamur, Cæſat tam citò: vicit hoc infor- runium, quam omnia potuit; ſicutirebus in arduis& adverſis eæqvam ſervare mentem regium eſt; non ſecus in boniabinſêlenta letitia ſe temperare æqvum eſt; in utroque n. Cæſar fuit clatus, dum mentem ſuam ferti tranſvetſam nonpatitur, ſive incurſu- rerum felicium, ſive infelicium. Fortem, conſtantem, nec periculorum pavidum, nec ſecundis inſolentem eſſe, Regium eſt. Victorem ſe moderari,& victum non dejici, Impetato- rium eſt;& quantum Otho uno prælio inferior factus, tantum altero gloria iuperior evaſit. Sæpe victor ſubitò victus eſt,& victus ad victoriam rediit. Sæpe quem victum& abjectũ putas, fit victor,& quem proſtratum dixeris, ille te proſternit. Ele- ganter Cicero pro Milone: Adde incertor exitus pugnarum, Martemq;, communem„ qui ſæpe ſpoliantsm& exſultantem e- 3 Vertit, 4. Chrou. pPag. 2190⸗ Forat. 20. od. 3⸗ V. Io-⸗ “ 2⅓ Otho II. vertit,& perculit ab abjecto. Cecidit Otho iater manus lævas koſtium, ut fortius teſurgeret, nihiln. valentius victo, ſi vires relumir, hoſtemque ſe contemnentem novis heroicis aucibus jhvadir. Eaà fortunà Otho ex victo victor, in adverfis ſecun- dioraapprehendens, Romam redit; nam dimiſſus& libera- tus mirà Dei ope copias celeriter contrahit, quantas potait,& repetens bellum Satacenos ad internecionem usque delet, er häc felicitate infelici pallida mors SJaracenorum dictus; unde Aventinus: Otho reparatis copiis Særaceno⸗ excindit, delet, ſax- lib. 5. p. gving eorum mare tingit, unde cognomentum ſortitus eſt. Bello 397. lic redintegrato victos fit& domitor glorioſus, ſimilis Camilo, Valerius. nec adverſa præproperaà fejti natione fugienti, nec ſecunda effalo 4.1 p. 141. gaudio apprehendenti; ſimilis Julio infeliciter felici, qvum Suet. Caſe ille in Hiſpanieniis belli ultimo prælio deſperaris rebus etiam 6.36.p. 27 de conſeiſcenda morte cogitaret; ſed inſperatus ſubitò caſus viam ſalutis& victotiæ in extremo periculo aperuit. loſe etiam Alexander aliquoties in deſperatiſſimis caſibus victo propiot fuit qaàm victoriæ, de quo Curtii jadicium eſt, eùm plarimum virtuti debuerit, plus debuiſſe Fortunæ. Vit fugiens iterum pugnate poteſt;& inre incertà miles certus cernitur. De Had- dingo, DanorũKege ſuperato, mox victore ipſa in fuga Crantꝭi us futiæ at, Saxoniæ viribus Rex Daniæ pr elio congreſſus vineitur, fugi ſibi per mare conſulere cogitur. I nſeqvutus fugientem Tofa prope erat, ut comprebenderét; ſed elabitur,& reparatis viribus hoſtem nihil tale opinantem asgreditur. Toſto aecepto graui vulnere, vix ſe tutatus ab hoſte, in fugam rebus con verſis ſe bon- jisit. Exempla ex Romanà hiſtoriaà annotavit Greg. Rich- terus Ayxiom. Polit. 274. p. 87; 789, quæ docent hoſii ferias non eſſe concedendas poſt vicoriam, ſed reliquiis hoſtilibus inſiſtendumo. Negligentia vickoris ſæpe eſt cauſa victo novæ fortunæ, ſibiinterdum cauſa novæ cladis. Victoriam cetis partam Saraceni& Giæci amittunt nimià ob hoſtem fugiemiem fecurltate, unde exhäc inimicotum incurià Othoniani audaci- am ſumunt,& collectis novis copiis occaſionem rei bene ge- rendæ nanciſcuntur, converſo mox itinere in hoſtes. Inſperata I. 2 0-c. 5. interdun ſperatã victoria certiar eſt ait Juſtinus; quæ gloriam dedit maſorem, qvum videretur vincerenunquam vale, qA⁴ b. victus 9.ſ. 3z5. I. Cax. z. 5. 6. —— der manähk us miSoſ 1 deroicis n adxerli ſan willus Klhe aantas pouni- usque det 19 dictos 1 eindit,aan rtitus eß h „millscm ec ſecundach ter feliei, n atis tedus in tus ſabitöas eruit. lpken us victo mn „eum pum it kugiensine ernitur, Deh lin fugibu agreſuum fu Liennd reparatb it Fo atetyuſi corvaſſ wit Gteg cent holt lquiis Boli fauſa vidtte Victorumt ſtem fugis honiams dem tei de loſtes. N 15, qurſs uam 1 10 Otho II. 37 victus ad internecionem viſus fuiſſet, ut pulcherrimum victo- riæ genus Cæſaris noſtri fuerit ferociſſimum victorem novo exercitu perdomuifſe. Quam hoſtes audaciores interdum faciat victoriæ deſperatio,& quod ex deſperatione victoria ſæpe ſequatur, axiomatibus& exemplis docetidem Kichterus. Axiew. Mira eſt hac Othoniana viciſſitudo bellicæ fortunæ, quæ, cum Tolit. prorſus videretur oppreſſa jamque extincta ſuecubuiſſe, ipſa ta. 208. pag. men ſe occultãà quaſi vi reſumtis viribus erigit,& adverſus ho- 454. ſtem, jam de victoriã exultantem denuo inſurgit, pugnique redintegraia vincit, contrà quã poterar ſperari, ſecundum illud: Fæpe etiam vodlis redit in præcordia virtas. In Ochonis periculis& malis, quafi in ſpeculo, variam Mar- tis aleam rerumque fluxarum imaginem contemplati licebit, ſicuti inter exempla varietatis caſuum refert Jo. Baptiſta E- guatius belliillius Calabrici Cæſarem infelicem, captum à Puatis, auro redemptum, non mulò poſt mortuum Remæ 6. Exemt! jbique in D. Petriæde ſepultum. Commutationes civiles& p. 237. varia fortunarum emblemata cum delectatione legi Cicero vo- luit diſerià ad Lucejum, Hiſtoriarum ſcriptorem, Epiſtolâ, unde quædam hic applicabimus: Multam caſus noſtri(Ochonis) lib 5.p.12 va: ietatem in ſcribendo ſuppeditabuut, plenam cujusdam volup-&. 113, tatis, quæ vehementer animos hominum in legendo ſoripto retinere poſſit. Mhil eſt enim aptius ad deletationemletloris, quam tem- porum varietates fortunæq, viciſſitudines, iquæ etſ⸗(Othoni op- tabiles in experiendo non futrunt, in legendo(& recordando) ta- men erunt jucundæ, habet u. preteriti doloris ſecara recordatio delect ationem, ceteris verò nulli perfandtis proprià moleʒia, ca⸗ ſus alienos ſine ullo dolore intuentibust, etiam ipſa miſericor dia eſt Jucunda. In expeditione fiducia rerũ comutandarum novas vires acquirit, excellentisque Impetatoris ancipites calus habent admirationem, atque exitua notabili concluduntur. Adverſæ res nõ extraſe Principẽ rapuerunt, ſed deſiderio majori tulerunt ad redintegrandã famam, adeò ut dicere queamus adverſas res Othoni ſecundas fuiſſe, Agnovit flagella illa infortunii Cæ- ſar, quibus exercetetur, ut eo majori fortuna infortunium pen- ſaret. Affligebat, non deſerebat Numen. Expoliabat& ex- ue bat, ut multis indueret bonis. Quam noxia ſæpe hioſhee tas elt 88 Otho II. tas eſt,tam eſtutilis adverſiras, cùm illius fit frænum. Copis feliciratis& proſperarum rerum multos perdidit Principes, quos improſpera ſervaſfent, ſi habuiſſent, Excipiendæ igitut adverſitates, ſi incommoda illa auferunt, quæ afferunt felici- tates. Siita ritè rem penſemus, ſæpe prosperitas advetſa eſt, ad- Verſiras eſt proſpers, æpe adverſæ res ſecundæ res ſunt, ſecundæ adverſæ ſumt. Sanè is infelicis felicitatis Heros unus ferè omni- um Imperatorum fait„cui ex calamitatibus maximis auctori- tas& dignitas accreverit, ſi modò calamitates appellari par eſt, quas ignavia bellantium objecit, non magis, ui Caſa- rem exerceret, quam ut(uam virtutem conſtantiamq́ue&ani- mi magnitudinem teſtariorem illuſtrioremq́ue omnibustace- ret. Fortia faciendo& ferendo non modò fortitudinis er- echplum ſed& argumemum præbuit ea ſcribendi, quæ eſſent apud poſteriratem ſubitura admirationem. Victoti ſi mirè reportatâ acer perſidiæ& delictorum bellicorum, quæut- lurimum ſeveritatem depoſcunt, vindexfuit Otho, qui poſt bladem illam Calabricam Jtalorum perfidiam ſevetitate pænæ ultus fuit, namin rebelles& perfidosanimadverſurus impro⸗ viſo adventu Beneventum capit& diruit, in alios convivioa ſe Romæ exceptos ſeveritatem exercer ſapplicii, injuriarum bellicarum memor, nam, Volaterrano perhibente, redemy- lib, 23, p. tu⸗ à pirartis nihil potius hahuit ‚quam ſe de Be neventanis ulciſc, 454 qui eum bello deſeruerant, quare èorum urbem redeunde incen- dit, reliquiis corporis Bartholom æi Apoſtoli inde aſportatis,& in Bened. alte ro Italo Platina ſcribente, connparato ſatis Juſio exercitu a- VIIp. 136 ziwadvertere in Romanos& Zeneventanor conſtituerat, 4 quihur initium fugiendi fattum fuerat; dum ad Baſſontellum dontrs Græcos pugnaretur Agere id in Romanos minus tutum viſun eſt.(Idem habet Nauclerus f. 143. In Beneventano- itag con· verſus urbem capit& incendit, translato inde S. Barthalomei corpore, Romæ, in inſala Tiberina collocato. Ante eum Crantzi- us4 Sax. 20. p. 91. Beneventandy adortus imparatos;& nihi tale timentes, arbem cepit, ſpoliavit, incendit, perq;, eam occaßo· nem aſportatas D. Bartholomai reliquias Reomam Hocatas ferunt- Etidem z. Metrop 35. P 73. Imperator ubi magno ſxo peritul ““ evaſit, tenim 4, fäit kis reipiente ze t fferunt das dyettth, tes(onnſecn V zunustetten naximis auch. nitates zmt 1 magis,u0 antiawarek ne omalbain fottitudinia ſcribend 1 dem. Vidodat licorumgar Otho, qig ſevetitatza verſutus inn alios conih lieii, igjrim ibente, nin entanisth redaundann aae ahemuu fuſio ernmnd ituerat anu ſantelus in nus tutunn ntanas iun eS. Barths te eum Cun paratas, d” 1 erg 2am 1 cau ℳ 79 0 uo3 b vaſan 71 b Otho H. 89 euaſit, laceri colligens rekiquias exercitus, in Peueventanos vin- dicare towſtituit, eam obſedit urbem, accepit,& inde oſſa S. Bartholomæi trangferens Romam perduxit. Civitas Beneven- tum totiens vaſtata fuit; ſub Totila, Gothorum Rege, everſa, & ALongobardis refecta; à Saracenis diruta, à civibus fugi- tivis iterum extructa; ab Othone II. capta, combuſta& diru- ta, ſublatis oflibus D. Bartholomæi,& Poſtmodum à Gyieliel- mo Normanno de novo extructa. Fraude à Frederico II. oap- ta& diruta; ignotum, à quibus reædificata ſecundum Alberi- cum Ferrarienlem. lnde Veronâ Ravennam,& Ravennà Deſc. Romam ubi pervenit, ut ſiue tuuultu vindicaret in reos Proce- Samnit]. res, omnes juſſit ad epulas invitari. Medio convivio ſermo 240. eritur de tranſgreſſoribus& deſertoribus, recitantur nomina reorum,& ſine ſtrepitu convicti cæduntur gladio, cæteri epulas, ut potuère, proſeqvuntur. Ita ſeveræ gubernabat Otho II. im pag 97. perium. Sic Crantzius retulit, ante quem Siffridus Dreſby pag. 688 ter: Dum ſtalici pacem ſæpe violarent, Romam venit,& ante 8 gradus Eceleſiæ S. Petri ovanibus Proceribus&& Magna ibus Con- vivium magnum fecit, quibus lætanter epulantibas omnes undi- que armatis cinxit,& de violatã pace movens querimoniam, reos in ſcriptis jubet recitari, quos ſtatim ibidem decollari factens alio⸗ gratanter ad epulandum invitavit. De illo convivio ctuento οl. 480⸗ verſus ſunt Viterbienfis: Præco jubet, taceant,& ne quis abhino moveatur. Qui loquitur, qui ſe meveat, gladio feriatur. TZurbatimet Drocerum; terror ubique datar. Crimina ſcripta Ducum, quæ juſſerat antè natari, Ante ſuas menſas jubet Otho ſibi recitari. Damnat& abtentos crimine lege pari. b Ferale verè convivium, ubi armatis in formam coronæ circum- ſtantibus menſam ſententiã vix Præcone denunciata, confe ſtim ferrum ſuper capita reorum fuit,& inter medias dapes dato ſigno ſatellites quosdam à menſa abripiunt& necant, cæte- ros in pallorem dant; unde credideris non fruſtra taxatum à Figonio cdnſilium erudelius quam utilius, quod ad memoriam 7. re 9. Jr. certè poſteritatis inſigus, raro aut potius ſingulari crud:lis imperie pag. 10. M at que 96 Ocho II. I atque impaténsts exemplo, ſit recenſendum. Ultimum ſuppli⸗ cium ſumi in conviviis ad infamiam potius quàm famam im , 2. Ann p. pexatoris raptat Brunnerus, cujus tragssus appar atus T hjeffa 638. quàm Chriſtiani Principis menſa digniot ſit zunde ob eruentas epulas Sangvinarius diétus fuerit, infami ſed congruente his mor; bus nomine. Sit menſa deteſtabilis, novumque sxemplum notadignum, in eotamen exemplo habemus, quod de pæna feditioſorum aut tumulruantium absque nota crudelitasis ſit- Luere pænas ſedttionis& deſertionis,& in magiſtros ſcelera redite lua, id publico datur,& meruit memeriam Oiho, quod scerbius in acerbis temporibus non pigratus eſt mulctare, per quos Keſpublica malè mulctata fuerat. Delictum illud ſesini duis aut deſertionis paratam debet habere executionem, nam neſerpat malum latius, expeditis eſt con ercendum luppliciit, quò majus periculum fubeſt; nam qtw pareit feditioſis, Ver. rumnis pfæſertim, qui facile ſevertunt admala, is Reipubiicz nocet, cui utilius eſt improborum ſuppliciumquàam impuni- ras ſcelerum. Improbitas ſeditionis extorquet gladium Regis, arce ſſit'v riνυνĩαͥαν, Aαακν dov roc 4aανανινερνν‿σσ Magiſtratuii goucdaia data, ut puniat, deliberata tamen prius cavſa& præ- 1 via cognitione matura. Impune puniunt Reges delinquentes, etiam absque mora, ubi publicè intereſt ftatim in delido pleclere, veluat inſignes latrones, vel ſeditonum eoncitaroſes, vel duces factionum, ita docente Modeſtino Jcto in l. Con- en ſtitut. D. de appell. Factum Ageſilai hic non erit alienum, Paler. 7.2 quicomperta Lacedæ moniorum conſpirarione Leges Ljcungh n. 12: P4g. continnò abrogavit, quæ de indemnatis ſupplicinm fumi veia- 290% bant; comprehenſis a. et interfectis ſontibus, easdem e veki gio feſtituit, atque trumqus ſimal providit, ne ſalut arit ani madverſio vel injuſla eſſet, vel jure impediretur. C apitalis pæna ſatuta eſt legibus Seditioni;& exemplfa docent, leditioſotum infelices fuiſſe exitus, quod Contius ap pend. Com̃. ad 3. Jol. Maj. declarat. Maximus hello Juliu⸗ Caſar delicta neque obſerya Fvet. c. hat omnia, neque pro modo exſequebarur, ſed deſertoram 7 1 67. p. 4 8. ſaditioſérum& inquiſitor& punitor acerrimus, conmwebatin 1 4 cxteris. Succeſſor bello longè felicior Auguſtus necis ſuli at.& 3 „. G Uleimaai — doim fana pparatu, 1n Dghe rrenſg 5, atg tzerudeltalg wag ltoslc Allam O ho 9 eltwuldatg 1 ſctuwilotlet ecotjonen, m naum ſipgii tſeditiots,6 a, is Keah mqam inyn. gladiun z. Nagiten Ius cablſe es delinqleng tatim in deih iw eonciman Jo n(g in etit alerc e Legaslhmf riom lomiti eardem ei e ſaunnin Czpualamu t, lecitilim nadulh nequt öhin Aeſenmts connhsebi zar ver 3 11 V V V . Ortho lIM. 91 auæ nemot, in novo lmperio, benignitatem exuit, percuſſo- res paternos ultus, aut per acies, aur proſcripronem, deinde elementer omnia& perhumanè. Sanè Auguſtus aliquando durior ſeipſum exuit. Quie non cum aliquo horrore legat Svet: c.I Peruſia capta in plarimos animadvertiſſe, orare veniam vel ex- Pa. 77. cuſareſé conantibus una vocs occurriſſe, Moriendum eſt? Mori- endumeratSenatus Primoribus,& ut ſcribit ex alijs Svetonins, trecenti ex dedititiis eleiti utriusq, orainia( Senatorij& eque- ſtris) ad aram D. fulio extructam hoſtiarum mare mactati. Re- gum ſunt amplæ cogitationes, ingenia varia& diverſa. Haic inditum ingenium eſt magis ad miſerendum quàm punien- dum. IIli ſolet voluptatem afferre, ſi ſpectet ſupplicia. Non fa- cile adducl poterat Otho I. ad ſeveritatem, cujus ingenium mite erga adverſarios&conſpiratores detexit hiſtoria. IIltrices iræ Othonis II. erant vehemeniiores, læſa fama, præſente noxa, ſaucia gloria. Flos germanicæ militiæ perierat, Jcalas & Calaber Regem deſeruerat, Rex indigna jactatus ſorte mancipio propior quàm militi gregario evaſerat. Non mirum ewicuiſſe tandem itam, exarſiſſe Regis animum, cùm iniquiori fortunæ ſorte libera as rediret ad deſertores, ſæviorque Fringeret horren das in noxia colla ſecures. Spectacgla quidem hoffore plena, nec menſis, hoſpitalltati ſacratis, oongrua, aſt ſuggerente conſilium durius ſimulatione, quæ vix alio ſe tegerepoterat artificio, ut ſine tumultu fieret, quod celari vix poterat. Aſperum ingenium, rofecta lenitate, erat Cæſari induendum, cuùm plus eſlet in exeſſu, quàm at talerari& ignoſci potuerit. Improbitatem& fraudem, quæ bonorum militum repugnat moribus, comitabatur pæna,& ſua cujque malitia ſupplicium attrahebat. Sanè nihil æquius. Anima perſiaioſörum fruitur fructu vislentiæ, ait ſapiens Rex Salomon. Quis iſtius fructus? Ignominia, interitus, mors Prou 13,2 trueulenta. Valecius Levinus Agrigento oapto, qui oapita re Liv.; 6 ½ rum eraut, Virgis cæſos ſecuri percuſſit, cæteros prædamc;, vendi 255. dit. Qui ſceleratis parcunt, bauos perditun eunt, alt Salultius. Fug.31.20 Nocens eſt, qui nocenti parcit, ut pluribus noce at, eleganter de ꝛr Des air Lactantius. Sæpe ſunt, quos non emollias lenitate, ſad ſe-c. 17. M 2 veritate, 92 Otho II, veritate, quos non flectas clementia, ſed aſperitate. Nocet bonis, malis qui parcit,& malum eſt, malis ignoſcere, unde damnum fiat& confuſio Reipublicæ. Noxia ſunt tollenda, ur creſcant utih a. Vrenduæa& ſecandum membrum, quodobeſt vicino. Interdum curatione utendum, cujus initia ſint ſuppli- cia, ignis& ferrum. Ecquid autem neceſſum eſt commemo- rare, quod è corporibus Rerumpublicarum ægritudines m eliminatæ,& periclitanti corpori auxilia lata, igne potius quam leni pharmace herbisque mollibus? Poliricotum libri, qvum de Pænis& Corruptione Kerump. agunt, id edocent. Pru. dentes rerum publicarum arbitti monita varia dant pro terum vario ſtatu, in q́uà diſceptatione de ſeveritatis& clementiz lib 8.c.8. cräſi notandum, quod air Alexander Magnus apud Curtium: n. 8. Regum Ducumq́Y clementia, non in ipſärum modo, ſed etiam in ilorum, qui parent, ingeniis ſita eſt. Obſequio mitigantur impt- ria, ubi verò reverentia exceſſit animis,& ſumma imis confundi- mus, vi opus eſt, ut vim repellamus. Quod fritaque Regi aut Principi ad reprimendam delinquentium temeritatem miſ z.p. 466 fauedine opus videtur, fuſtineat, quod Seneca ait, ue altra Ae dea. u neceſſe ſit incidat znec nifi ultima ſupplicia ultimis ſceltri: pag. 39. bus ponat, nemogq; pereat, niſi quem perire etiam pereunlis inter 395. ſt. Siquæ in publicam rem peccantur, ſique publica clades illata, unde gloria nominis& imperii deformetur, ſcelus illud ſum mum perfidiæ ſeriò erit puniendum Aliaàs Principinon mi. ,Cie nus turpia creduntur multa ſupplicia, quam Medico funera, 1.Ae monente Seneca. Omnes qui Principibus regulas regni præ- 24:p.4 8I. ſcribunt, monent ita probandam eſſe lenitatematque clemen- tiam, ut cum ſeveritate, ficubi opus eſt, miſceatur, adeò ut 2. Theſ.pol ſcribat Joannes à Chokier: Severitatem in tempore adbibendan 6 pag. II0 nemo quisquam eſt, apinor, tam ſine oculis qui non videat tam ts fundamentum ſit& baſis Impe iorum. Flagitia& crimina,pla- ſertlm rebellionis, impunita civilem politiam turbant,& KRem- publicam ſub ancipiti metu relinqvunt, hicque ſi Princepsis- noſcit, nil certe aliud eſiicit, quam quod delinquendi matéridè incendit; etiam in ejus ipſius perſonam, permittitq; Deusſehe, as qui parcit nocentibus& impiis, ab iisdem quoquè punials: & ipſimti 1. de clem △ deritte, ſe ignoſcete 4 ia laut tollen fum gacdlh initialthn i n eſt comden, egritudnan dn, gaahn olitieonm 1 ic edoeenn icantuthn atis&eGeden 1s apud uimn adv, ſaliima mitiganu m nainum Gitagut Kgin meritatn a deca ait, ſun ia uliniſſim pereunnun e pobliatih etut, ſcelcbllt srineidinnn Aluaiuo nn zulasregnin nanqpeceet ceatut, atl ore auhibeda 1 vilkahun 1 Kctiminay urbanta el DPrincey,- endi matmia ritz Dauts que yuniun olm b Otho I= 293 & ipfimet vindicent injuriam illatam Reip. per impunitatem ſibi conceſſam in perſonâà concedentis, quod egtegiè animadvertit Chokierius. Judicio£gidi] Romani lib. 2. part. 3. de regim. Princ. e. 19. f 60. Perſona Principis non debet apparere ſevera, ſed reverenda. Non ergò decet Prencspem tam familtarem ſe ex, hibere Miniſtris, ut habeatui in contemitu,& ut non appareat per- ſona re verenda. Nec debet ſe ſic excellentem oſtendere, ut omnino appareat auſterus& oneroſus. Decet Regem, volentem rectè re- Lere, ad tria ſolicitari, primòut ameéetur a populo, ſecundò, ut curâ lib. 3. part pervigil procuret commune honum, tertiò, ut caſtiget& puniat 2.0. 6. f7 moventes ſeditiones& tnrbantes populum. Decet Regem& Principem non oſtendere ſe nimis terribilem& ſeverum, nec decet ſe nimis familiarems exhibere, ſed apparere debet perſona gravis. 9. f. 72. &reverenda, quod congrusè fins virtute fieri non poteſt. Ideò ue- rus Rex verè virtuoſus exiſiit. Princeps interim ſtudeat pa- lam declinare, qui cqaid crudelitatis opinionem ſubditorum ſuorum animis perſvadere poreſt. Supplicia vix ſpectet, aut ſi videt punitorum exempla triſtia, oculos potius ſubmoveat, ne intuendo delectari videatur, ſibique opinionem ſævitiæ conci- liet. Efferatianimi Cæſar Caligula delectabatur cædibus,& ſæ- Spet. 1„ ps in conſpellu prandentis vel comiſſantis ſeriæ quæſtiones per tor- Cal,« 32. menta habebautur Beluina rabies fuit Auli Vitellij, qui Othone pag. 250. mortuo campos, in quibus pugnatum erat, prætervectus, ab- Syet. c. 10 horrentibus quibusdam cadaverum tabem, deteſtabilivoce pag. 412. confirmare auſus fuit, optime olere occiſum haſtemm,& melius ci- vem. Tyrannica hæc vox eſt,& formidanda, arguens non homini, ſed lupo, aut cervo vulturique ſimiliorem fuiſſe, quas feras cadaverum fætor delectat. Ferina iſta rabies eſt, ſan- gvine gaudere at vulneribus,& abjesto homine in ſylveſtre animal 1 COom 2 4 tranſire, Senecæ ſapienris vox eſt. Badem Ochonis noſtrimens pag. 4L1. fair, eaddem vox; Imperatoris non æqui minus ac ſeveri, Alexuandro Severo non diſſimilis, diſciplinam militarem ſeverè regenti atque petulantiam ab Heliogobalo inductam compeſ- Lamprid centi, qui vigor animi ingentem ei in praſentidà reverentiam,, S,, c. agnam apud pafteres gloriam peperit. r,„,, M5 VIII.*4: 94— Otho II. VIII. Occupato Romæ R& in jtaliz b Cæfare vertunt arma Sclawi in Sa- xones finitimosque populos, quiin extremo conſtituri periculo repel- lunt hoſtes feliciter, victoriamque deiis reportant præclaram. b Nalla fides Sclavis, nulla Vandalis, nulla Bohemis, qui ani. mumaà fortunæ eventu ſuſpenſum gerebant, atque ad tempo- rum varietatem ſe componebant mu˙tabantq́ue. In ultimis ter- ris Italiæ hætente Ochone cùm ultima experitetur, ſublatisant. mie Sclavi violataiq́ue pace exſpatiantur, effuſi in arma, excit ſuis ſedibus mole magis militum quàm viribus, quaſi jam pet ablentiam Ochonis fortunam omnem in poteſtate haberem. Abſente in Italià Othone II. ob Græcorum aliorumque ſedi. tioſorum motus movent ſe in Germanià Aavi& Wandali qui 1 Boemorum ac Polonorum aucti viribus, primùm anno 981 Havelburgenſem& Brandenburgenſem Epiſéopatum rapinis& cædibus infeſtant; indeque progreſſi anno 982 Epiſcopatus AMerſeburgenſem& Citidenſem fædè depopulantur, dumque Saxones& Thuringi copias opponunt anuo 983, fælici clade reprimuntur hoſtes, Othone interim Romæ mottalitatem exuente, Saxonid inter mærorem& gaudium, Cæſare mor. tuo victisque hoſtibus, conſtituta. Suſceperat ſammam bei⸗ liatque exetcitus in le Ocho lI. in Jtalia, flosque Germaso- rum peregrè aberat ad munia militiæ exoricæ. Inopinato tune ingtella feſtiaabant immanes animis Sclavi, ut depopularentut in orbitate Germaniam, barbaramque feritatem ſatiarent. Nalla illipopuli erant injaris laceſſiri, ſed odio& nocendi cu- piditate diu agitati, cùm ſine ſanguine& ſpiritu putarent cubte meliorem Germaniæ partem, percurſu ſubito occaſionen quærunt, ut quàm celerrimè aut gloriam ex victis Saxonibus, V aus ex urbibus incenſis civibusque peoſtratis ſpolia capereut lüs en 4 vie bem 1 1iqpead tedn ne. laultiwh tetun ſablaitn ſt in aum an 5, qual ſim k teſtate habern dliotumquslh ie Vadis im um anno atum myiut 982 Fhſcma antur, dunge 68;, felclchn xæ wottaltan 7, Cxhtemh at ſammaph sque Germm Iaopinad depopuenn atem(atun & vocend- eutareot ehn to oceqſole dis Saxoul volia cayena b ℳ Otho H. 93 Siefe ingenia habent ſuſpectorum populorum, ut in adveriis dehciant, ſtudid maximè rerum novarum, ſi in peregrino ſolo arma ſtationem tenent, non firmatis domi rebus, aut pa- tzià non bene cuſtodità. Non longè aut in remotis terrarum — arma ſua peregrinaripatitur bonus Dux Paterque Patria, niſi armatisin patriâ rebus. Fixum Principi eſt non omittere eaput& cor Keipublicæ, neque ſe neque Rempublieam in ca- ſum dare. Catilinariæ conjunctionis communis quidem cauſa traditùr laxuria& egeſtas, ſed& aliam expreſſit Florus, quod 4: 1. I. nempe in extremis finibus mundi arma Romana persgrina entur, nam tum in ſtaliã nullus exercitus;& Gn. Pompejus in exere- mir terris bellum gerebat, teſte Saluſtio. Idem evenit bello Pi. Catilin. ratico Romanis, dum n. populus Romanus per diverſa terra- 1G. 6. rum diſtrattus iſt, Cilices invaſerant maria, ſublatisq, com mer- Flor. 3. 6.1 oiis, rapto feædere generis humani, ſic maria bello quaſi tem peſta- te præclaſerant. Eàâdem occaſione Gens Sclavorum, domita licet diverſis Henrici& Othonis præliis, non quieſcere poteſt lub Othonoll, quo in longè diſſitis regionibus abſen e invirabat occaſio, ſpem as fènciam dabat nudum impetii latus, diviſa inter plures vis; lecurſtas, confidentia. Arr piunt tunc tela &arma Slavi, Bohemi Obotriti,& torrentis inſtar milite ſuo inundant. Eò' modo Othonis III. abſentia in Jtalis motuum dedit oecaſionem Danis&᷑ Noruvegis deſcribente Crantzio: Motrop Otho tertius rebus gerendis per Staliam implicitus locum feeit, p. 137 Danis& Normannis digraſſaudi;, qui gravi manu per littora 24 F. 177. Germaniæ atgꝗ, Franciæ s vagabantur. Aſcenderant per Albim fuvium,& ingreſſi terram, vicina S&tadii populantur, oppidum expugęnant, arsem confringunt demolientes. Non aliter eà Jta- licæ expeditionſs occaſione utuntur Selavi, arque Bernburgum, civiratem munitam, occupant& exurunt, Diermaro teſte, technis circumvenientes Gifilerum, Archiepiſeopum Magde-. burgenſem, cujus tutelæ urbs commiſla fuerat. Jmperator, hib. 4.pag. ſcribit, ob defenſionen Patriæ Berneburg civitatem opere muni- 41. ens neceſſariò, eam quatuor hebdomadas ad tuendum Gjiſilers vommiſit, qui fraude ignotà ad Placitum à Slavis vocatus cum parvâ multitudine exiit; ahii namq; praceſſeruni,& quosdam in urke 96 Otho II. urbe reliquit. Ecce autem unus è conſociis æjusdem à ſylva erum- ere hoſtes prodidit. Congredientibus vero tuno ex utrãg parts militi bus, Archiantiſtes, qui carru venit, equo fugit alato, ea ſuis mortem evadenti bus paucis. S&cla vi victore? pra da interfecto. rum Vl Nonas Jult] ſine persculo potiuntur,& Archispiſcopum ſic elapſum eſſe conqueruntur. Inops conſilii Giſilerus relida urbe per aliam partem aufagit, firmiter eam commit tens(οmiti Luthario, patruo Dietmati Hiſtorici, quem obviam habuerat in fugã, ſedut Marchio(ſHicetiam vocatut Dietmaro) urbem Bernburgum vidit incendio famigantem,& in dubus locis jam altè aſcendentem, cum nihil omnino proficeret extinguendo, por- tam hoſtibus patentem derelinquens, domum maſtus reviſit, G accuſatus poſtea apud Imperatorem, imp tatanm Sacramenta purgauit culpam. lta Othonum, Datris& Filii, arma, longè diſtantibus locis diſperſa, temeritatem Sclavorum aliorumq; hoſtium provocarunt; ſicuti ea occaſione ſubitò etiàm viſiſunt Bohemi è terræ ſuæ ſinibus emerſi, Epiſcopatum Cid enſem& Merſeburgenſem crudsliteraffligentes, dum belli ſtudio arde. ret Jcalia,& arma extra Germaniam lummaà cuid, vi magas tractarentur. Inter hæc feſtinant multa millia Sclavotum& Bohemorum in unum collecta ad incendia& rapinas, ex queis Sclavi inſtructiores oonflaxerant, ad extremum tamen feliciter repulſi omnes, quæ omnia cognoſcemus poriſſimum er Dier maro, cujus tumbater Sigefridus dexteritate armorũ iuclatuit J. 3. p. z1. Gentes, ſcribit, uæ ſaſceptâ(hriſtianitate Regibus& laperata- ribus tributariæ ſerviebant, ſuperbiâ Thiedrics Ducis aggravaté, preſumptione unanimi arma commovtrant, quodt atri meoomiti Sigifrido, priusquam fieret, revelatum. Fomnio interpoſito ſtragem memorat Utbis Havelbergenſis& Brandenburgenbs &hEpiſcopalium Cathedrarumibidem deſtructionem. Elthilem mutationem, ut vocat, excepit Eccleſiæ OMenſis depredati er Boemorum Ducem Dedi, Hugone Epitcopo in exilium ejecto. Primo imperuffavelberga damnum patiebatur, dom TII. Kal. Salij ſcelus, percuſo præſidio, deſtrutlaq ibidem Eyiſco pali cathedrà, primum exworitur. Inde tranſaclis trium ſpatul dierum Slavorum couſpirata ænusBrandenburgenlem Epiſeo· patum, 4 1. ma ſid tn ex utrag e aahan 1 24. A Preaiinnf vechuyſin — Giſlletus tn ommitten tobyiam beben Dietmaro)nn 1 ducba nn a ertungunu,n uoſlammuß, Wtam dann alii vaumayl lotun alenn ito etümgüi ttum(inſut delli tuco ae 4 cu, vimn n 6 la Scharotm rapinas tujt m ramenfelas iſſimum ah? armotüipcun gibas Rlumn Dacus aggnau aatrinuuln mnio inteyii andenbuu tionem. M- denſi Än lcopo ehl- zariebaun, 9 qj innim 9' adlir tuimſt igeakenh 4 1 4 pul V Otho II. 9„ patum, XXannos ante Magdeburgenſem conſtitutum, cuins Jam prima ſonaret, in vaſit, fugiente priustertio Auntiſtite ejus- dem l olemero,& defenſore ejus Thiedrico, ac militibus ip⸗â die vix evadentibus. Cleru⸗ ibidem capitur,& Dodilo, eiu- dem ſe- dis Antiſtes, qui à ſuis ſtrangulatus tres anuos jacuit ſepultus tuns veròè tumulo eruitur,&integro ad huc ejus corpore ſacerdotali apparatuab avaris cani bus preædatur,& iterum temere reponi- tur, omnis Eccleſiæ theſaurus diſtrabitur,& ſang vis multorum miſerabiliter efunditur. Peticula hæc aucta à Bohemis, qui ab alterâ parte graviffimas calamitates invehebant; nec cefſabaut etiam Odotriti, nam, pergit Dietmarus, tem poribus his Eccle- ſia Cicenſis à Bojemorum exercitu Dedi Duce capta eſt,& de- prædata, Hugone primo tuas Epeſcopo hine effugato; poſteag, Monaſterium S. Laurentii Mactyrissn urbe, quæ CalwWe dic:- tur, ſirum deſolantes, noſtros ſicuti fugaces cervos, inſequtbantura noſtra etenim facinora nobis formidinem,& his ſugEerebant væli- dam mentem. Miſtui, Abdritorum Dux, Homanburg, ubiſe- des Epiſospalis quondam fuit, incendit atg, vaſtavit. Patia te- tulit Crantz ius 3 Metrop. 37. p. 79. Dam jmp. Otho in Galliss & ltalidâ bellum gerit, Nandali ſe commoverunt; nam Epiſcopa- tum in Brandenborg& Havelberg ſubverterant, quod eſſent male Chriſtiani, ſolã ſpecie præferentes titulum Chriſtianiſmi, jan nunc ꝛn reprobum verſi ſenſum reſilierunt. Citz enſem a. Eccle ſiam Bo- hemi excurrentes delevere. Ita regnabat ubig, Erynnit. De vaſta- tione Cizenſis Eccleſiæ Bohemis gtaſſantibus Annales Mag- deburgenſes, à DPaule Langio allati Tempore Otbonis ſecundi ab pag. 7½8⁸. Bohemorum exercitu capta& deſolata eſt Cit enſis Ecbleſia, Mu. gone primo tunc Spiſcopo cumomni civitatis illius populo ignomi- nioſe inde fugato; quo etiam tempare Miſconi, Dux Selavorum, Hammeburg cepit& ſuccendit. Ipſe domeſticus teſtis Mona- chusque Buzovienfis Paulus Langius Chron. Citic. pag. 766. Poſt magni& in viltiſſimi Othonis, fundatoris ſantiæ(it⁊ enſis Eecleſiæ, obitum Hugo, Præaſul Eccleſiæ primus, adverſitætes& perſeqvutioner cum toto Clero& grege ſibi commiſſo perpelſus eſt, quandoquidem regnante Othone Il Eceleſia hæc Cit enſi⸗ a6 ex- ercitu Bohemorum, Dedi duce, capta& depradata fuit,& 10. Os 1 N Peſger Octho II. Paſtor Hugo cum omni Clero& civitatis populo inde fugatus e & expulſur. Eodem quvq; rerum turbine Eccleſia Miſnenſis per. cellitur& vaſtatur,& ſpectabilis ir Folcoldus Epiſcopus ejus ſecundus diminutus, ad IX'illigiſum, Archiepiſcopum Mogun- — tinum, declinavit, à quo& bonorifices ſuſceptus fuit. Aſperita- tes bellorum multas audivimus, audiamus eventum. Tem. peſtatem illam ſubitâ ſerenitate difcuſferunt dubiisque tebus ſubvenerunt Duces& Comites Saxonici, inter quos digefri⸗ „ dus fuit, Dietmari, Merſeburgenſis Epiſcopi, bater, ex cujas 4b.3 p 32. Annalibus hiſtoria hæc eſt porrò dedueenda; viciniorem euim non habemus teſtem. Quid verò ibi mirabilium briſius opera- retur t cœlis, attendat relrgio totius Chriſtianitatis. Denit deſu. pernis fedibus dexterain medium sollapfa incendium expanſisdi gitis,& plena cͥunctis videntibur redist. Hoc admiratur exer- citus, hoc ſtupet Miflui, timaratus,& id miha indicavit Aui. co, Capellanus tunc ejus,& ſpiritualis frater meus poſtea eſſellu Oſtento hoc cælitus in omen victotiæ& liberationis dato eti- gebantut preſſi angaſtiis animi, licet convenirent è Slavis pedi- tum ac equitum plus quam triginta legiones, quæ ſine aliquale- fione reſidua quæg, ſuerum au xilso Deorum tunc devaſtart nonds- bitarent, tubicinsbus præcedentibus. Von latuit hac noſiros. Con- veniunt Epiſcopi, Giſilerus& H. llibardus oum Matchione Thiedrico cæterisc—, Comitibus, Redago, Hadone ey† Binizone, Friderico, Dudone ac Patre meo Sigisfrido, aliusq;, cempluri- „ b bus, qui ut dies Cabbathi primoò illuxit, Miſſam omnes audiunt, V corpus animamq́, cæleſti Sacramento muniunt, hoftesq, obutis h Aucialiter irrumpentes, paucis in unum collem eſſugientibun yra- ſternunt. Laudatur à victoribus in cundtis Dominug, mirabili operibus, approbaturq; veridicu Pauli Doctoris ſermo: Nonelt prudentia, neque fortitudo, nec conſilium adverlus Domi- 1 num. Derehdt ſunt, qui prius Dominum ſvernere praſumſetunt 1 idolaq manu facta& prorſus inania Creatori ſuo ſtulti prepaſu· erunt. Appropinquante tunc nocte, noſtrisq; alongè caſfra mi tantibus, hi, quos ſupra memoravi, furtim præ dolors evaſerun. Omnes a. noſtri, exceptis tribus, crallino gaudentes remeabant, applaudentibus cuntlis, quos obviaus habuétre, vel domi indens- re, KReddità tandem Sclayis& Bohemis domitis pact Le 1.98 vulatis — 4 . imter quoh f pi bauet, 8 zörieiriotnan liun(in humn utatus, Vaui b enaiun eaxaie oc admuag 1 ꝛibrindimiu meus yjtunja decationiscuog nirentè s ai due ſit ainul c devaſtanund it hacuipul Seum Maxctau lone eDinza , aluun aanjt m emne ulm, „bofkenpanng effagienulu eminut, niul is ſerm: JVot advetlus Ma tert praimſm ſas faſi ſa alungi ah 1 dalart euum intes mntdu veldeminn domin ſü vulua! 1S vulnera ſaa ſenſit Germania, maximè lugubria ob fuperveni- entem obitum Regis præmaturũ, de quo ultimò nunc agendũ. IX. Princeps naturæ& ingenii do- tibus excellens, acer animo, libe- ralis ad hèneſtos ſumtus, ſeverus in pœnis exigendis, in negotiis ſtrenu- „ 5 N us, Bencvento urbe deletà Romam reverſus ſub ipſa auſa majora anno 983 VIIIId. Decembris fato fungi- tur, poſtquam imperaſſet cum Pa. tre annos quindecim, ſolus annos decem. Regum exitus ſi reputaverimus, inveniemus Italiam poſt Othonem I. omnibus fuiſſe infelicem, quibusdam exitioſam. Exirioſa fuit Ochonibus duobus, fecundo& tertio; exitioſa aliis, quod in poſtfuturis Imperatorum nonnullorum exemplis triſtibus habebimus. De genere mortis non conveniunt Scrip- tores Alii ferunt venenum ab jtalis propinatum fuiſſe, quam potionem dyſenteriæ fluxus exceperit, atque ita ſublatum fu- iſle propter illam ſeveritatem duriorem, quà in Jtalos fuerit uſus. Venenato telo percuſſum ſemperque vulnus ad mortem usque habuiſſe alii referunt. Triſtitia ex clade acceptà præ mœ- rore obiiſſe ſunt qui putent. Ipſa ſcriptorum teſtimonia de fatali ad Romam itinere& obitu ſunt recenſenda, inter quos Dietmarus lib. 3. fine. Imperator cum Romanms veniret, relictâ Matre ſudà venerabili in Papia eivitate, graviter infirmatur eſi, & ut extrema perſenſit adeſſe, omnem ſuam pecuniam partes divi- dit in quatuor, unam Eccleſiis, ſecundam pauperibus, terti am dilectæ ſorori Mecthilde, quæ Möbbatiam in Quidilingeburg de vota Chriſto famula obtiuuit; quartam ſuis triſtibus donavit Mi- niſtri: ac Militibus. Divifione ſuos numeros habenre factà ro- N 2 gat Fag. 34 4 · SaAx. „„ p,„ 2 ,,1 20. p 9 1. fepulchro apud S. Petrum anno poſt natum Chiiſtum 1984. gat pontificem ſummumpræv à confeſſione, ſermone latino concepta, de abſolutione, eaqne impetrarà moritut, pergit n. Dietmarus: Factä latialiter Confeſſione coram Apoſtolt: atqus Presbyteris, acceptãc; ab ess optætâ emiſone ſeptsmo ldus De cembritsex hac lucs ſu btractus eſt. Latialiter, inquit, nam doctti. 8. 3 4. 4 4 Or Patre latinè lcivit, nec non& Græcg. Diverfas cu recitat opiniones Cranzzius ait inter alia Othenem Beneventa deleta in urbem Komam reverſum diem ſuum obiiſſe honorato conditum Recentior Avenrinus ſic ſcubit: KRomam migrat, Orhonem 77 5. Annal. Bojorum Regulum domum redire jubet. js antequam attingtret pag. 3917 fines Germaniæ, in taliä decedit, pridie Kal. Nov Subſequenii ar no, qui fust Chriſti noningentsſimus ofloge ſimu: tertiu, Impe- rator Oihbo Caſar Auguſtus, Kemæ profluvto ventris naturs ancedit, ſexto ldas Decem bris, in templo D. Petrim agnfico fa- nere ſepelitur Quia de Othone Bojatorum Principe Bojarus⸗ retulit, non allenum hic exit referte Epitaphium, quod Aſchaffenburgi in Temph Choro juxta Altare ſommum po⸗ fuit Henricus Regerman, Templi Canonigus: Ot honi, Oihe- nis Il. Ceſ. Mug ex fratre Lutolpbo Magno MNepoti, Svevorum, Favararum Saxonum ꝗ; Duei inclyto, Jacræ buju: eKdis Condi- tori ac Dotatori largeſiueo, monumentum hoc fieri pia curavit ₰ poſteritas. Qui dum fatruum Imp. in Italiam contra Gracos, dar- raceno Mauroq́; militibus inſtructos, Calabriam atq Apuliam infeſtantescomitatus, profligati q́,in:de hoſt: bus in Germaniam re- diresin Alpibus vitâ deceſſite A. C. Opt. Max. IXC. LAAlI. prid. Kal. Nov. cujus corpus huc delatum Malligiſius, Arche- prſ. Moögr ſdà 4 Atye ejus cari Imä Hermanni Svevorum Da- cis Etliã, ac uchtilda ſorore ſacratarum Lirginum primarii, præſentibus celeberrimè ſepelivit. Luchardis verò Conjux ipſius atꝗ; Hildegardis Abbatiſſa, pietate inſignes, hujut in oppoſitopo- Reaattumulatæ ſunt ſarcophagonquibus beatorum gaudia, quis- „— 3.. 33 Sbron. quit ader ohioro preceris: Erat etiam cum Othone tum Giſelerut, Præſul Merſpurgenſis, hoc in fatali itinere, teſte Dietmaro, qui ft g. 5. p. 57 apua jmperatorem tunc plurimum valebat, poſtmodum etiam in gratià Othonis III. deceſſit ęx hãc vità in curte ſuã I lmiburi, quo audita Rexcorpus Archiafftiſtitis præcedens aso, ad Mag- deburę. ———— e 8=———·— S— jerfas cug ten 1 enevenn Aa vonorann emdn 1 Chaſten 1 igrat, Ohun V tezuam attnnn — Ner§ imn Wul ternn, n 79 Tenlna nan. etrtmahnſa V rnneis beim itaphinm, m are ſompum p 18. Othom, U 5 1 epoti, Steymm ureauCas heni zu an on tra Graaue am 41 AAu in Germanian .IIC. LANI ligiſßur, An Syruunan einam nnai d Coniut iju utin dpyglur n gaulis, u etum Gſem, Dietmaro modom ei ſaa Thum, aubux V A.. d 4. Italid venit in montem Gargani,& coęnovit areferentibusd4nge- Ofho I. 101 daburg ſubſequitur, præmittens eo Capellanum ſuimet VWig bert. Delatum eſt corp us rchiepiſcopi ad S. Fobannem, ibiq proxi- mam noctem dignis ſervatur honoribus. Poſterâ a. die cùm ad ſanctum portaretur Mauritium, adveniente tunc ibidem Rege, ab Eo omniq; Clerxo& populo ſuſcipitur. Tanto honote le pultus Magdeburgi Giſelerus, quanto vix ae ne vix quidem Rex Ro- mæ, neque enim explicant honorem apparatus alicujus impe- ratori, quin potius ſolent verbos i eſſe in recenſendà fabulà quæ egregiè ſe habet de Othone per S. Michaelem Archangelum cæſo, eaque ſic refertur in Fragmento hiſtorico Autoris incerti, quod M. Alberti Argentinenſis Chronico in manuſecriptis præfixum extat apud Vrſtiſium his verbis: Otho Rex peragrata 7.2. p. 92. lõörum abſequia nocturno tempore hi eſſe, nec ullum mortalium ve- lint intereſſe; cujus cauſæ natitiam cuas dis Poſuiſſet curisſius in- dagatre, Apoſtolicum(Papam) con venit ſuper häc re primaum. cus cum Mpoſtolicus conſilium ſuum indidiſſet, ſibi minus placere illum eAn gelicis winiſteriis intereſſe, pPær uipendit conſilium Papæ, E enignorante proficiſcitur in montem Gargani, ubi dum per- noctaret, inter cætera, auæ cogno vit Canctorum myfforia, vVeni⸗ am conſecutus eſt Angelerum, quod temerè ſacratum locum in- traverat, tantum ab Aingslis proſtratus pro quodam jadieio, quod perfeciſſe debuerat, nec fecit, pro negligentiis transver- beratus eſt. Deinde S. Miehael fuſſit eum Romam remeare ſiatute ſibi die, quo eum vellet inviſere. Poſt illam alloqvutionem& conſilia lecreta bonus Rex, lerhaliter cruentatus Ręmam repe- davit, Benedicto Papæ, tanquam Confeſſario, cuntla aſe vi- ſa retexuit,& valido langvore tactu: vitâ deceſſit,&& ab Archan- gelo receptus ſuperis eſt ſociatus. Sic de Othone, inter iras An- gelorum malè tractato, ludit fabula, cui deeſt ſuum epimythi- on, ſcriprum& relictum in monte Gargano, ubi Genii ſolent incurſare homines, ut ad Manes ducant. Miſeret nos ætatis, aut potius illorum hamaxariorum, qui ad hæc figmenta, quibus hiſtoriæ Cæſareæ majeſtas traducitur, ſubſerviére. Mirandum verò denſa nocte temporum diſcuſſà in hoc jubare veritatis hi- ſtoricæ eſſe, qui præſultores fabulatum ſequantur,& ſalten: ad Monaſticæ tibiæ rauciſſimum cantum, ſicuti inter docto, Nz noſtri Otho II. „. Ftrom. noſtri ſeculi ſcriptores fecit Joannes Euſebius Nierembergiut, ſacr. 13. p. Aſt fabulis relictis eamus ad Exequias, quibus Romæ funds — 243. de latum fuit in porticũ Templi S. Petri, ubi ſepulchro impoſita fuit ſtarua Calvatoris, introeuntibus aut exeuntibus q. manube. nedicentis, de quo ſepulturæ loco& imagine Dietmarus Teyre commendatus ad introitum orientalit Paradiſi domus S. Petii, cuntis patet Fidelibus,& imago Dominica honorabiliter forma. pa venienter quosq, Stans benedicit; quæ explicaturus verba ha. 10 Aan. p. ⁴. 51 a esp 1 350. ronius norat cerni adhuclabrum porpbyreticum Romæ in quo requieſcat corpus Othonis, imò adbuc perſe verare imaginen illam venerandam Salvatoris ſtantis,&introeuntes benedicentus, habentem Adeætro latere imag inem S. Pauli, àſiniſtris imaginem S. Petri, omnes ex muſivo antiquitus eſſormatas. la veſtibalob. Petri(Paradiſum vocant) Labro porphyretico, quod adhoc EFuu G ſutroeunsibus ad lævam appareat, ſepultum jacuniſſe teſtis 6.19, 7 Platina, quem Wimphelingus ſequitur. Neſcimus verô, 9uo teſtimonio ſcribat Georgius Fabricius; id ſepulchtum hodie dejectum eſſe,& Mendicorum cloacam evaſilſe. Nil hujus „rei meminit Aringhus in præluſtri opere Romæ ſubterranee, Tanm.i lh agens quippe de Impp.& Regibus, apud Vaticanum ſepualtis, 2.2.5 P. memorat in Vaticanæ Baſilicæ atrio depoſitum eſſe funus por- 4 7 0 4. 73 phytetico quodam labro, quod labrum quidem eodem per- 1 manſerit loco, quousque veteri atrio penitus diſſecto, in no- vam translatum Baſilicam, ſub pavimento collocatum fuettt. 1 Quicquid ſit tumule factum, nos ſcimus magnificum eſſe de- functi Regis Epitaphiam, reliquiſſe Fiium ſibi ſimilem,& da- 4 tum ab eo oprimum Keipublicæ ſucceſſorem; atque hoc eſt Hor. 3. Monumentum ære perennius, 9d. 30. R egaliq itu Pyramidum altiur, 2.I. Quod non imber edax, non Aquilo impotens Poſſit diruere, aut innumsrabilis Annorum ſeries,& fuga temporum. Deceſſit autem oprimus Induperator anno ætatis XXX, poſt- quam imperaſſer annos decem, menſes verò ſex, ſumnà qui- dem cum difficultate, ſed non minore cum laude& uttlitate; nam& Germaniam, quantum quidem ad ejus imperium pet- cinebat, pacatamtenuit,& vicinos hoſtes ſic coercuit, ut er- manlæ — uſ umuugn marahukn b Wcaturus erh um Kome, i verare imann untes meun a ſiniſtrit in m 4n. la feläi tico, quodah rum jicolle nh ſeimosieig lepulchtom u exaſife. Nh Kome ſahtyn aticanum enn m eſſe inom idem eodent us diſſecko in collocatum bal zgnifccun eſe libibmilem às m; atqot doet dot 2 euati MLpi ſex, ſomnih lande Keullin s impetiongt coereui ub m! 1 Orcho II. 13 maniæ non nocerent, unde Dietmarus ſub finem libri tettii. Se pAg. 34. clit Ot ho II. bi- quinos ſolarer anno⸗ poſt obitum Patris ſui regni tutorẽimperii, hoſi bus cunçtis horrendus, som miſſisq;, gregibus in- expugnabilis murus;& Rolevincius ſicut de Heurico dicit, quod fuerit totus inclytus,& de ejus filio Othone, quod fuerit fotus f 69 ‧. victorioſus; ita de noſtro Othone laudem cecinit, quod twerit 70 9 per omnta fidelis& ſtrenuuv defenſor Eceleſiæ. Iuveneſcentis Her-fol. 70. 5. culis noſtti prudentibus fimul ac fortibus laboribus nil defait niſi longiot vita, Regis fupra ætatem& ſpem omnium pruden- tis, in quo jam cæperat Majorum ſuorum fortitudo, juſtitia, prudentia, felicitas, videri. Inter pia pro incolumitate& ſalute Imperii vota florenti adoleſcentià fortiſſmus Impera- tor, pfæter ſpem& opinionem omnium, immaturo ſecun- dum humanæ conſiderationis arbitrium obitu decedit. Varid ille fortunäjactatus,& duriſſimis cum caſibus couflictatus id pauco temporis ſpario preæſtitit, ut ſuam erga Deum religio- nem, erga regnum fidelitatem, erga homines jaſtitiam obſer- varit, quo ipſo inclyti generis ſplendorem virtutes que ſuas&o avitas non modò tutatus eſt, ſed reddidit etiam admirabiliortes. Principe extincto Princeps Filus regnum& imperium accipit, divinà providentid iſthæc humana diſpenſante, in quo conſpi- ciebatur admirabilis quædam ad amplitudinem gloriamque innata virtus,& ad tes magnas bene gerendas divinitus ad- juncta prudentia. Uterque verè majort virtute quàm fortunà regnavit. b b Ad pag. XÆ Inſerenda, quæ ob incuriam— à 7 4 malè locata fucrant. pe au Sicut in liberorum numero eorundem que nominibus non conveniunt ſcriptores, ita& in vitæ exitu,& ubi Mau- folæum acceperit Thephania, quam Romæ obiiſſe,& in Baſilicà S. Petri unà cum marito ſepultam fuiſſe putavit Anony- mus Florentinus p. 327, quam ſententiam ample ctitur Baroni- T. 10.. us. Neomagi obiiſſe alii ſent iunt,& Coloniæ ſepultam. Conſum, 863. mato, inquit Dietmarus, in bouss vitæ ſuimet curſu in Numagen Theo- y. 38. bhana 6 1 3 — ö p. 41 Bulenger. 104 Otho II. phana inſirmatu Imperatrix, atq ab hàc vità X II. Cal. lulii diſcadit ſepul ta ab Evergero, ſanctæ Colonienſu Eicleſia A'chitpiſcopo, in Monaſterio4. Pantaleouis, quod dalis impenſis Bruno Archipraſul ibi requieſcens tonſtmi præcepit praſente Filio, ac multa pro remedio Matris his confratribus layzi- ente. Idem de Theophaniæ ſepultura Trithemius habet ad A, 989. Moritur Theophane, mater! mperatoris. C in Baſilicà§. Pantaltoni- Coloniæa ſepelitur in abſide meridionali, quam dum vixit, ſummo hono⸗ coluit,& rebus propriis muniſitenten cumulavit. Nono viduitatis anno obiiſle annorant Hermannus Contfactus pag. 135, Hepidannus in Annalibus ad A. 997 p. 12, Matthæus Mareſchallus de Bap- penheim Chronic. p. 314. Vixit Vidua vetè illuſtris in Viduatueo pietatis ſtudio, ut nuſquam in publico vila fuerit, niſi offici& pietatis causà, ut nullo ſaturabilis luctu sunquam depoluetit Mariti memoriam, exemplum vivendi relinquens Reginis, ne ſtatim poſt fanalia extincta extinguant amorem, veſteque pulli poſità deponant affectum, inſtat ius Regis Galliæ H. IV. Re- 13. Hi3f. p. ginæ, quæ luctum properè exuit,& ſplendido cultu, vix dum ex- 4⁰4. acto à funere anno, gemmis ac unionibus fulgurans, paſſim in- cedit; cùm moderatiori ante eam animo conſtantiortq́ue luctu Catharina Medices, Henrici II. Vidua toto tempore pollata manſerit. Boni pudoris fæminæ illuſtres a funere Conjugum atratæ luctum agunrt, volupratumq́ue ac læritiæ ille- cebris abſtinent, quousque licet per Annos. N I. luü i iiſaut 3 hein Uneſen 1 Wequſem ag 6 eanfanzain 4 hn w rn, ſenm⸗ e do iuitain Wſ Hlegice 1 teſchalosden, 1 trisin hitan b erit, ni ohkl qaam ceyolbi Hüens Regis m, ſe telrzt alkr B UMke cultayzikdne, gutans pallri ſtantiontquebt tempole guc nete Coyßhn lætitiæ lle pet Recenſente BARTHOLDOIOHANNE uͤ T T K E N/ Edulrz BAEIMENSI. 1 Exos ſuæ ætatis omninò xiv LHinespe ſcientiarum ge- unden nere præcellens, pruden- 13 tia ſplendens, religione Hlagrans, liberalis in ju- vardis Rdclis e ſinccrusin faciendis, promtitudine ingenii, me- moriæ felicitate, judicii dexteritate, moribus denique& naturæ dotibus ut nemini Magnatum ſecundus, ita pror- ſus admirabilis. ( DRauen fuit, quod Patriæ Populoque dedit& educsvit Principem Saxonia, fecunda mater magnorum Princi- A pum 73. „ Zaven. Tat. 14.v Orige Othonis III paterna ex maximis& potentiſſimis Sa xonibus, Proavo Henrico Aueupe; Avo Othone l, Patre O. thone II, qui inclytum Imperium KRomanum optimis inſtitu. 2 Otho III. pum& Regsm, Principem Pattiæ idoneum, Regem utilen Regno, Principem ejusmodi, qui eſſet Ultilis& bellorum& pacis rebut agendis. tis fundarunt, ut fortius ſtaret. Magna Saxonici ſoli glotis eſt, tam inſignes genuille& erudiiſſe Cæfareis honoribas dignè obeundis Heroas. Magnum decus ſtemmatis Otho, quem atavis Regibus editum divina providentia perduxit adte- gnifaſtigium, cujus mores venuſti altam de ſe ſpem ptabe. bant Parentibus, ut conſilio& auxilio ejus aliquando iacte. mentum caperer ſtirps& Regnum. Nihil eſt quod magiser. hilaret Principes& Reges quàm ſi nacti ſunt Erinæipes vivaci. tate ingenii& celeritate in diſcendo præſtantes; ſi filios Tin, & Othones habent, ad omnes tum belli tum pacis artes doeci. les. In his vivunt& ſpirant, in his ſe vident immortales. E naturæ benignitate Otho ex Theophania Græcaà luſcepit Filium, ivνμ˙ε ν νρν᷑ eminentem, Deo bene faveme. O. thonem Mater formã conſpicuum, nobilem vultu, ingenio validum enixa eſt; induſttia educandi ad ſumma quæque elabo ravit, unde Imperii omen maturè illa gratia& naturæ& astis dedit. Si quis locus eft, ubi Principes gratitudinem& pie- tatem debent, certè nullus eſt honeſtior, quàm apud eum, cui, qvum omnia dederis, nunquam tamen parem gtarlam reponas. Parentibus non modò Natales atque iſtam vitalem auram, quam hautiunt,& cætera, quæ Græci dicunt la bu nald Ou, accepta referenda; ſed& majorum ſtemmata, ge- neroſeque domus inſignia; egregia præterea educalio & illa ſum ma ingenii ornamenta, quæ ſab Parentum egtegit curà comparantur. Nil defuerat Othoni, ſive Natalium ſplendorem velis, ſive Natutæ bonitatem ra rs zeda Ounao ſive educationis præſtantiam. Primis ſtatim annis conſpiciuniut quafi cunabula quædam& elementa virtuti⸗s; amimiq;, procedtn te tempore ad ſummum gloriæ culmen perventuri certo cum indili experimento ſolent dare guſtum, ſic diſſerente Valerio Mast- mMoO, —+ 2—— —2 —— —ᷓ —————— £☛☛— 2—+—— 2 82 am. N. b 1„Needn boteniilnn Ahone!, i optimi 6 Caronici ohe xſateis denag lemmai A vtiaperdui dde le pen Saliqunthis leſt quoc dan t Ptincyen antes,(äln D paci nei int immeruks, nia ietili (hene faſtnt. lim ruliu i ma quzqleii a& nauulen nirudipen quam apaim en paten gul due ilam ſun ci dicunen mm ſtewmn eterea edlei parentum e „ ſiye Nan n 7ub tu nis conſpiemm miniz ſuai cert cuniu e Valetio h 1o Otho III. 3 mo; nihilque quod ad ultimum ſui finem cum glorid petven- lib. 3. F.2 turum eſt, non& maturè& celeriter incipit. Exemplum ce-P½. 93. leris maturitatis præbet Otho, in quo Titum quendam redivi. vum habemus, de quo Cæſare Svetonius: In puero ſtatim cor. ·5 p. 4 43 portis anim que dotes evſplendaerunt; magis ac magis deincep⸗ peratatis gradu:; forma egregia,& cui non minus auctoritati, intſet qudam gratiæ, præcipuum robur, quanquam neq, procera fatura, memoria Nngularis, docilitas ad omnes ferè tum helli tum pacis artes. Gratior eſſe ſolet pulchro veniens corpore virtus, esque erat gratia corporis in Principe Juventutis, ut tali natus fuerit frontis, oris, valtusque decore, ed omnium membrorum elegantid, eâ totius corporis compoſitiane, iis dotibus ingenii, ut adoleſcentulus omnes in ſui amorem, imo nondum Vir factus omnes in admirationem rapuerit& vene- rationem. Liberali faciei decorique formæ addidir ſplendo- rem& gratiam Vittus in animo, quæ vitiis ſeſe opponebat. Bene conveniunt ornantque magis Regem forma corporis de- cora, animique ſapientis ſplendor, Otho teſte Dietmaro erat 4.pg. 44 facie clarus, ac fide præcipuus. Fides& ſapientia pulchram ef- ficit pulchritudinem, omnique amore digna eſt ejusmodi pulchritudo, quia bona, quia optima. Bonitas animi ipſifſi- ma pulchritudo eſt, pulchrum autem, quod bonum. Primum bonorum venuſtas majorumque glotia eſt, ſi comitem habet virtutem, ſi cum ed hoſpitatur pietas,& hoc eſt, quod venu- Kè comprehendit Diermarus, beus nata virtautibus ornare. Ex- ornabat optimè nata virtutibus,& actionibus, quæ à virtute, ſicut n. omnia in ſe habet, Plauto dicente,& omnia adſunt bona, quem pener eſt virtus, ita mirum quantum famæ conciliare, quantum que ominis illa adferre poſſit inPrincipe juvene, vel ſumma gratulatione civium, nec ſine blandimentis ſæpe auli- cis, ſolerque facunda eſſe lætitia, ubi in Magnatum tectis ad ſpem regniſtricturæ nobilitatis in ſobole emittuntur, etſi n. ho- 2. Oſftc. aine: admirentur communiter quidem omnia, judicante Cicero- nes quæ magua& præter opinionem ſuam animadvertunt, maxi- me tamen eos ſuſpiciunt, maximisg;, efferunt laudibus, in quibus exiſtimanr ſa excellentes quasdam& jingulares virtutes perſpicere. A 2 Spleu- 4:5 58. Aaphit. 2. v. 213 Otho III. Splendidior ſolet apparere Virtus in Magnatibus, ſicut in pnt-. purà gemma, apparebatque in Othone, qui ingenii divins in. ſtructus fucrat abundantià morumque exornatus egtegiâ ama, V bilitate, eò quidem usque, ut ob elegantiorem& beatiorem dotium variarum copiam Mirabilia wundi invidendo elogio ſe- dem in eo quæſiviſſe dicerentur. Stupebant homines admita. tione tanti ingenii tantæ q́ue induſtriæ& docilitatis, quod ita ſe mirificum flore ætatis per magnos induſttiæ actus præbetet. Præcurrit ætatis ſtabilimentum celeritate naturæ& induſtriæ, cujas indolis opulentæ ſpectatores ſpiritum illum pueritiæ di. vinitus delatum velè longinquo adorabant, adeò ut ſuo ſtilo- Eo Mrabilia mundi, vel meliori ſermone Miraculum mundi, 1. Epit.p. teſte Siffrido, cognominarent, ille n. Otho, tanquam aleet 549. Iphicrares Germaniæ, magnæ indolis juvenis. fuit, cujus ſupra 2 4 In. ſ. ſ. atatem virtus admirabilis fuit, neque tum Germani aut pei ma- Te. e foris, aut indolis maturioris, Imperatorem habuerunt, in quo non irperatoriæ tantum, verum& oratoriæ artes fudre. Docilitas inerat ad omnes ferè tum belli tum pacis artes, dicendi reſpon- dendiqne promtitudo non poterat non in admirationem ver- tere audientes, atque ob ſingularem victutem ſupraq́ue æus- *„ tem pradentiam accepiſſe rantum elogium ajunt, ut Mirabi- Annal. le mundi diceretur; quamvis aliò id velit trahere Brunnerus, P. So. ad inſolitam ſtellæ alicujus apparitionem, cujus apud Dietma- 7.4. p. 36. rum fit tecenſio his quidem verbis: Ventum ad Rara ab mpe- 1 ratricibus(Matre& Avia,) in Papià humiliter divinam conſa- 4 lationem hucusq, prætolantibus,& ab uni verſis imperii ad rtgri Principibus, fiaelis q, promiſſio Ducis completur, data cuntlin qui ad regnum pertinebant, gratia ſui abeundiq licentia. Stella A Domino pradéſtinati Rectoris mediâ die, cernentibus univerſu, pag. r 0, slararefulſi: Concordià hac initã cælum ipſum mortalibus applauſit, novog, aſiro, quod ait Brunnerus, interdiu radi- ante diem illum, maultoq́; magi,: animos hominum ſerenavit,& dignus ſanè fuit dies ille fortunà Cæiaris, quem illuſtraret Pdus, ex cujus apparitione, quò refulgere orbi certa ſpes pacati Efe⸗ licis regiminis videbatur, prodiiſſe primùm putat elogiumil- lud præfulgidum, ut Mirabilia Nundi magnà reusrarione no⸗ — minls us, liewnn agenii diiu wegtegia 1m& deaiun dendoelche Nomines:tad litais, opoti deactus prehn ure& inäalt lam puetiia, raded unu liraculum un d kanquam kaid cſeh V tmani autan verunt, in zum . 4 11 t fuirt, Dodlu S dicendittſa Iwitatlonenn zm ſuptagtea, junt, ut dlas hete Rrunren jus apudD ad Rars a'mj er divianoi inperi um ur, duta eni eeniu 1 entubut unan pſam molan s, intetdiu um ſererunui 3 illutrarele iſpes haci 1 putat eſchun renetaliael nlh 1 4 A Otho III. · minis præſto eſſe dicerentur, præcipiti Vatum præſagio. Lata, inquit, ea atibur ſeges fuit, paſſim aurei ſeculi reditum pollicen- tibas, cæpitq;, Otho ex eo die orbis miraculum dici, præcoci en- comio, neg, ad maturitatem ſuam perdutio. Purpureum inter Solem candidaque ſidera Domus Saxonicæ ſtellam, Germa- niæ regno rutilantem, a ſpicimus, miramur ſtellam Flammantem, lati quæ temporis igne coruſcat. Miremur nos antiquioris gloriam ſtemmatis, præfulgidum ſi- dus, thoro coruſcum Saxonico, colamus, veneremur Otho- nem, aviti nomina ſtemmatis ſervantem. Suſpexerat orbis noſter virtutes Principis juvenis, indeque elogium feeerat, fe- licitatem futuram largéritulè præſumens;& ambitioſs laude juvenem Principem ob ingeniiopes, elegantiam morum, di- cendi felicitatem inter mirabilia orbis cenſebat. At id non mi- rum obtigit, cùm omnino admirabils occurteret æquis virtu- tum æſtimatoribus eiusmodiflorentiſſimus Princeps, cui ranta in loquendo ſvavitas, tanta vis in judicando, ut quaſi philtro quodam potuerit animos in quamcunque ſpeciem rapere, at- que in ſui amorem, ſuo arbitrio concitare, ut oh ſvavitates& dotes ſtupendas microcoſmi miraculum haberetur; ur meritò fortunatiſſimæ domni Saxonicæ gratulati fuerint juvenes ſenes- qus, ex quã magni& celeberrimi Heroes, tanquam ex Argo navis prodierint. Elangyvuerat virtus Caroli in Carolis, pie- tas Ludovici in Ludovicis. Emergebat in faſtigium dignita- tis& potentiæ ſenſim ſub ſangvine Principum Saxoniæ per O- thones, eminentes ſtemmatis Saxonici Principes, virtus im- perii, gloria Germaniæ, felicitas lceptri. IIla autem initia pu- eritiæ ſplendida, illeque ſubitaneæ ingenij dotes, etant non- nullis obpræcocem maturitatem ſuſpectæ, ſolet n. ſæpiuscule evenire, ut ad opimam ſpem ingenii præmatari rarò ſequatur meſſis conſtans, nam illudingeniorum veluti præcox genus; ab- ſervante Quinriliano, non temere unquam pervenit ad frugem, I.Inſt. 4. ut, quæ fummso ſolo ſparſa ſunt ſemina, celerius ſe eſfanduut,& imitatæa ſpicas herbulæ inanibus ariſtis ante meſſem flaveſcunt, in quam rem multis Cl. Piecattus 1I. Obſ. 10. p. 36,& 14, 4. p. 79. Curatius itaque erat incumbendum, ne flaveſceret ante A 3 tempus 5 DOtho III. tempus, nihilque tunc ſanctius, nil accuratius in Aula habe. batur, quàam inſtiturio Othonis prima. Prima inſtitutio baſs eſt domus,& prima quoque inſtitutio corrupta, ruina domus aut macula ingens, quodperpendens Quintilianus damnum ex pædiâ malaà fideliter deſcribit hòc modò: Vtinam liberorum 3 I. Enſt. 3. p. noſtrorum mares non ipſi perderemus. Infantiam ſtatim delitiis 15. hoôlvimus. Mollis ila educatio, quam indulgentiam vocamus, nervos omnes& mentis eõ' corporis frangit. Quid non adulim oncupiſcet, qui in purpuris repst? Nondum prima verha expri. mit,& jam eocoum intelligit, jam conchjlium poſcit. Aute pa. latum eorum, quàm os inſtitutmus. In leclicis creſcunt, ſi ter- ram attigerint, manibus utring, ſuſtinentium pendent. Gau demus, ſi quid licentius dixerint. Verba, ne Alexandrinis qu. deas permittenda delitiis, riſus& oſculo excipimus. Nec mirum, nor docuimus, ex nobis audisrunt, noſtras amicæs, noſtros concu- bino⸗ vident. Omne convivium obſcænis canticis ſtrepit, puden- da dittu ſpectantur. Fit ex his conſvetudo, deinde natura, di- b ſcunt hæc miſeri ante, quam ſciant vitia eſſe. ltaque, ne vitia& lolium ſuccreſcerent in Filio, cujus ingenium jam vigebat, in primis hanc curam habuit Pater,& in eo laborabat, utfilius? teneroaſlveſceret pietati& virtutibus, cui aliquando in maxi- mã celebritate& in mediâ Regni luce vivendum eſſet. Exci- tanda mens& attollenda erat primis ſtudiorum iaitiis ſub lau- datà induſtrià& prudenti inſpectione magnorum Virorum qui 1 acriores ad ſtudia illuſtria faces lubderent, ſed dum vix ſe ptima 1 elementa ad ipem tollunt, dumque Pater vix primum fructum carpit, rebus ille humanis Romæ eximitur,& Filius ſub cuſto- dii Aviæ, Matris,& aliquot Epiſcoporum relinquitur. Da- bat ſpem bonæ indolis Matri, inde& Auiæ, ſub quibus infan- tiam& pueritiam egit,& quidem Matrem coluit civiliſſimè, adinſtar Alexandri Ceveri, quem is matrem ſuam Man. w„aam unicè pium fuiſle ſeribunt Eutropius& Lampridius, uül b alibi docebitur. A4ater, veluti perita rerum ultra ſexum, in- 3 ſito amore& inſtitutione principalis ſobolis ſe tum celebetri-- mam reddidit, auctoritatem ſui Principis ubique ſervans,& uti loquitur Ditmarus, quamvis ſeau fragilis, modeſiæ tames Aaueiæ,& quod in ꝗᷓraciararum, egt egiæ converſationis fuitre- gnuc tunin Kut ilttauuinin u. Nanm du, noffnr an eus kregitun einde natua taque, pe nuil um jam figen orabat ulfila luandoim um eller. u iaitiis(chle um Vitotungi dum virſeym drimumftväm Filiusſöbeus lnquitot. b qubbasitn luit cirillin, m ſuam Ua amptidi ltta ſerum,i tum celetet ſue ſernasb moauſietin Lu Otho II. 27 Tnuri, flij eju, eußodia ſirvabat virili, demulcevy in omnibar pies, terren: ac ſiperani ereios. Illa egregia Regina, ſepten- nio cùm regnaſſet Filius, vivis exceſſit, ſolicitaqque Avia ſenſit Nepotem deflectere à morum ſvavitate, ſoricibus aulicis au- ſteritatem Aviæ incuſantibus, inque Regis lenitatem demulci- mentis variis ſe inſinuantibus, cùm n. inclyta Imperatrix Adel- beidis notante Dietmaro, comperiret mortem Reginæ Matris ⁄½ 3. triſtis protinus effecta N egem tunc DIIannos regnantem vifitando ronſolatur, at vice Matris ſecum tam diu phabuit, quoad ipſe protervorum conſilio juvenum depravatus trifiv- illam dimiſit. Lætior tunc Aula erat,& adultior Otho, quàamut Aviæ mo- nita ad intellectum audientis effent,& præterimus rem, qvam Dietmarus ſegniter tradidit, non neſcientes, transformari aut paulatim alios ſuccedere mores, majoribusque organis commoveri Reges& Principes, ſi Aulamex ſe regunt ſuoque jam vivunt arbitrio. Alia tune res ſceperum, alia res pletlruna, quod citharædus feſtivus ille Stratonicus Regi Ptolemæo re- pondebat, pertinacius fecum de canendiarte diſputanti. Alis vita, alia diæts,& forfitan Avis alienis ufa ſoleis alieno choro pe- deus intulit, aliis proſpiciens non Regi. Alia ætas, alia tunc ſtudia, quæ erant in legationibusandiendis, in conſiliis, in allo- quiis publicis, in armis, in ærario& fiſco, in venatione, in gyne- Sæo, varla& variis moleſtiis plena. In imperio jam Auguſtus erat,& ipſe jam im perare didicerat, pueritiam exnerat,& ſtu- diis illis primæ æratis vacare non amplius poterat, ne Gallieno ſimilis eſſet, qui contempta prope Republicd orationibus& ver- ſibus(erat n. orarione, poemate atꝗ; om nihas artibus clarut) ſese oblectabar; quod q́; ait Treb. Pollio, aliua in Imperatore quæ- c. 11,p.;„ ritur, aliud in Oratore vel Poeta flagitatuar, Optimus lmpe- rator Auguſtus Eloquenriam ab ætate primà cupideè& laboriofiſ fima exercuit, teſte Svetonio, nec depoſuit quidem eloquenti- am& alia ſtadia artium, ſed ut magis Vir factus exerceret ea, quæ eſſent ad augmentum imperil. Fic n. funt educandi, qui ad. ipem Reipublicæ& Principatus nati ſunt, ſic educatus fuerat ab ætate prima Otho III, quem Gordiano III Principem com- Parare fas eſt, de quo Capitolinus: Iuvenis fuit lætus, pulcher, 4r Gordhe. 3 Pag. 367:. mabilu. c. 84 pag. A⁴d A.99 p. 104l. 8 Ocho III. mabilis, gratus omnihus, in vita jucundus in literis nobilus, prorſus ut nihil prater ætatem deeſſet imperio. Amatus eſt à pepule, & militibus, ita ut nemo frincipum. Ab omni Senatu Filius dittus, omnis populus Delitias ſuas Gordianum dixit. Delitiolus in Aulà Otho, amor& delitium Germanorum, optimis Da. rentibus natus ſimulac per ætatem licuit, ad capiendum inge: nii cultum Viris ſanctis& doctis committitur. In primo ij- recinio egregium morum& ſtudiorum informatorem habuit Berwardum è Comitibus Saxoniæ de Somerſchenburg, poſtea 2 Jacellanum, Epilcopum Hildeſheimenſem, ac demum Can- pag. 1 8. cellarium, de quo tradit Lambertus fuiſſe in divinis& hum aui 3. Mtetr. rebus ſolertiſimum„Crantz ius Des bomiinihuuq commendatum, 49.. 87. adeò ut in Sanctorum Caralogum ob ſanctimoniam Vitæ fuetit 4. Chron. relatus. Laudatur Magiſter Regi⸗ Dietmaro,& ut epitaphius ha- pag. 37. bet ſermo, apud Braſchium, Cat. Ep. Qui propter ſtemma xadiaur velut inclyta gemma, b Magna fuit patriæ gloria lausꝗ, ſuæ. Cuſtodes atque Rectores dati in primis illis adoleſcentiæ annis præter Mattem& Aviam FHerebertur Archiepiſcopus Colonien- Lb. z. pag. ſi, in cujus fuerat Aula, qvum Otho Pater Romæ mottemo- 18, biret. Datus Archiepiſcopus Moguntinu Wilegiſus Othonis ll. pag. 475. tunc Cansellarius, Dietmaro teſte, de quo perhibet Dodechi- Ann pag. nus quod Ochonem adbuc valde puerum& imperatoren edu 1400. CAr³* Einterim per 16. annos Ruanum rexerit imperium; un- de de eo Metſſæus: Ft eximie docus 40 prudentiſſimus Vir, ita omni genere virtutum optimarum maximè excelltus, ac idcirte O- Cat. Moo tboni Il. longè chariſſimus cujus erat Sasellanus ac Conſſiliariuiin· pag. 753⸗ Iamks. Inſtituit e educavit ſmperatorem Othonem III, cuju erat in gæzbernando univerſo imperio locuus tenens poſt mortem O- thonis II, Quæ ultima verba ſunt deſumta exBruſchio, Willi⸗ gilum Othoni II. longè chariſſimum Sacellanum& Conſllia- rium intimum laudante, maximæ quippe exiſtimationis etat apud Othonem, qui moriens Filio Othoni Iil huncreliquit Tutorem& Moderatorem, ut de publicis privatisque rebus conſuleretur. In voto Patris præcipuum erat, ut ille Willigi⸗ ſus ea potiſimum munia obiret, quæ in ſacris exercitiis Regem Deo immortali gratum redderent: poſtmodum de cereron ra eſſet. 2n, optidi eapiendum 9 1 k dtinan unootem kl dendurga ac demuna vinu luna conmenuun niam ür ui atepitrtiud venna, 4 roleſcentienn ſcegus(dma Omæ moltecte iſut Oüͤwuül hibet Doted- mperatnmu 1 Bimperuum u tiſimu Vr,I Anu atikwuul c Canſluanun vonem ll, un — c6 mutul Bruſchlo Ni am& Conl ſtimatiollstt I huncteiii jeatisqut c arile Win rercitisege n de ceteuud aelle Otho III. ra eſſet. Accreſcit labor, intenduntur ærumnæ, negotta ma- gno labore conſtant, Willegiſo in omnia promto. Tanto operi parem eſſe non neſciverat ſenior Otho. Non fortuna de- erat Willegiſo, non voluntas,& quò publicæ res arctiores e- rant, ſieut initio contigerat, eò frequentius præſidia ſacri Præ- ſulis aderant. Innutritus inſuper diſciplinis morumq́ue comi- tate imbutus fuerat ſub Haicone comite, ſubque Gerberto, poſtea Romano Pontifice. Dietmarus lib. 4. p. 6. Rex aſui- met Matre Mviaqj, diligenter ſuſceptus, Hoiconis Magiſterio Comitis commiſſus t. Quis ille Comes Hoico? Deſignat no- men, nonexprimit ſtemma, more ſuo, Dietmarus, propriæ ſuæ ſtirpis obſcutus interpres. Quid ergo in alijs facerer? Quanto parcior in Heicone, tanto promtior& melioren Geri- berto, qui fuĩt natus de occiduis regionibus, à puero liberali arte nutritus,& ad ultimum Remenſem urbem ad regendum uſtè pro- motur. Optimè callebat ille Aſtrorum curfus aiſcernere,& contempo rales ſuos variæ artis notitiã ſuperare. Hic randem A hinibu, ſuit expulſus Othonem petiit Imperatorem,& cum eo diu converſaturs, Magdaburg Horologium fecit, illud rectè con- ituens, conſideratà per ſitulam quddam ſtellà, nautarum quce. Laudem adſeqvutus eſt& famam Gerbertus Belga, Muſarum & Gratiarum eo tempore delitium, decus unicum ſeculi in Mathematicis, Vir e ætate doctiſſimus, doctrinæꝗq́; famã illu- ſtrarunt illius generoſi auditores Otho III& Hildegerus, tamque celebris fama illum tandem adpontificatum maximum evex it, unde Fragmentum Hiſtoriæ Aquitanicæ ſive Veteris Chronici Floriacenſis à Pithæo editæ: Otbo II! Gerbertum, pag. 524. Archiepiſcopum Aavennæ, propter ſammam philoſsphiam ſum- mo amore excolens, ordinavit eum Papam, vocavit́; nomen ejus Sylveſtrum. Cul autem præſtanrtiſſimo Viro Mathemati- cx cæterarumque artium notitia æſtimationem fecerat, ab ea deflexit laude ſequior pars hominum, perverſè admodum de candore& eximid eruditione magni Viri judicantium,& unde adſeros nepotes fama devenit, Magum ſuiſſe& Necroman- ticum; qvum enim eo tempore ſumma eſſer ignorantia inPhy- ſicis,& Mathematicis, divinationibus artibusque magicis de- ditos lib. 6. p. 83 10 Otho III. ditosfaciunt inſciti homines, qui apta illa& venuſta& er cellentis ingenii opera Mathematica eotundemque uſum mi- rificum adviliſſimum& nequiſſimum ſenſum, cùm non intel. ligerent, rapiebanr. Eo cenſu tum habebatur Marhematum ſcientia, quaſi ex cloacis aut foricis infernalibus prodierit;: ocumqꝗ dedit ſiniſtris ſermonibus,& obviis ulnis eos excepit, quod mitati liceat, Archiepiſcopus Florentinus Antoninus, qui primus in hoc proſcenio fabulatorum collo candus occur- Po ane. 2. rit, is n. ſcriptum reliquit: Gilbertus depeſitus(Epiſcopatu Hiß iit. Remenſi a.thonem 1fI. Imp. ſe contulit, quem liperatar te 1 ceptum primò eum Aauvennæ Archiepiſsopum,& Poſſea confhi- tuit Papam Romanum, qui, licet multùum perit us eſſet in antibus liberalibus, fnit tamen arti magicæ deditus& incantatot Dæ- méum, cuſus in ſcientid d ſcipuli fuerant iſte Otho III,& Ko- bertus, Rex Franciæ,& ideo opere Othonis aſſumtus ad Papatum, & diclus Sylveſter. Capite primo n. 17. f. 235 Philoſophum no- minat, Magum& Migromantisun„qui didicerit totius nigre. mantiæ regulas& charatteres à quodam Saraceno in Hiſpaui & ablato Præceptori libro, ſtupratà prius Saraceni filià, ho- magium fecerit Diabola. Magus is Antonino, qui Regulam de Abaco computi condidit qui, quæſtionem Diametri ſolvit A- diboldo, Epiſcopo Vinciburgenſi; qui in Eccleſia KRhementt arte mechanicà Horologium mirabile fecerat, quam ipſe Anto- ninus non diffitetur Mathematicæ rei excellentém cognitio- nem; nec tamen veretur Magam maximum, qui animam ſuam Diabolo oppigneraverit, dicere, ſecutus ſuum Joannem de Columna, quaſi honorarium quendam teſtem, quem ſolicins paſſim exſcribit& ſequitur, inter cætera ajentem: Hic inten elaros ſcientiã liter rum ſu ætate connumeratus eſſet, ſiſcientiam ſuam arte Diabolicâ non fædaſſet. Facilè poſſemus adnumelate alios, ſed contenti ſimus hoc Catone, ille n. rem planè totam confecit Non poflumus autem non putare aliter, quin pro- dierit ex inſcitiã aut potius malitia, ut peſſima judicarentur, quæ erant optima. In diverſum abeunt, qui judicare tempora& mores accuratius laborant, quorum operâ nunc utemut 2d defenſionem. Primum meretur locum dordah lädern a ipla. 1G. c. 3.. 4 248. ** u bpitm em mtnaun 81 6 doffee an tuu ſttu an ee incanrzat ¹ Otho U Fh. utus aa pmn Philuſipun cerit iuunn eno in lſtun ataceni tii ¹o, qoi ha amerni ch dlelia Rherei woam gſe entém cogrit m, qu anien sſuum ſoamun em quewſale tem: Hum iſet.ſ ſeunn pus adoume tem plune tolle aliter, qubmt ddicateotabco are tewpoli unc unep Ir ſode 9 m Otho III. II ipſa ſeripta vidit legitque, nem pe Anonymus Florentinus: Syl-ag. 832. veſter, Vir heatiſſimus,(ait) præcipuè in artibus hberalibus pe- ritus ac nobilis Philoſophus e Mathemaricus fuit. Viqdi ali- quos libros, quorum author ipſe fuit, ſubtiliſſimos in Philoſa- phià conſcriptos. Obtam eximiam werò eruditionem multi Ro- mani ipſum odio habebant, dicentes, quod Magus eſſet, nes non magicam artem exerceret. Utinam autem quos ille vidit libros, nosvideremus! Noſtræ expectationi ſatiffacierſecundo nunc loco Johannes Filefacus, Theologus Pariſienſis, Diſſertar. de Idololatrid Magicdc. 5. p zI. Mathematicarum(ait) univer- fim diſciplinarum qui periti eſſent, Magiæ inſimulati ſunt, unde Bostius ſic alloquitur hiloſophiam: Atque hoo ipſo affines fuiſ- ſe videmur maleficio, quod tuis imbuti diſeiplinis. Hino nata ila fabula de&ylveſtro II. P. R quem magicarum rerum non ig- narum eſſè dixerunt ob peritiam artium Mathematicarum. Da- bit nuncteſtimonium Vir pietate quondam inter ſuos con- ſpicuus, Fr. Merſſæus, Minorita, in Annalibusp. 102 ſcribens: Sylveſter II. natus ex Belgio, qui Gilbertus aitlus fuit. cum felici eſſet ſingenio præditus, àteneris annis artihus libera- libus operam dedit,& in virum eruditiſſimum evaſit in om ni ſa- cultate Habuit inſigne: diſcipulos Imperatoris& Kegum filios. Inſtituit& S. Herebertum, qui poſtea factus eſt Arohiepiſcopus Colonienſis. Hine faltum, ut ille Gilbertur, ſeu, ut ulii volunt, Gumpertus ol tot clarorum Principum educationem, magnam autoritatem ſibi comparaverit. Otho igitur III poſt Gregorium U. hancſuum olim Præceptorem ad Papalem ſedem admovit,& Sylveſtrum II. vcauit. In eodem loco ac munere magnà laude an- nis 4 prafuit. Cum Mathematicarum diſciplinarum eſee peri- tiſſimus, ita ut aſtrorum carſu futura prædiceret, homines earam artium ignari dixerunt eum Dæmones in conſilium adhibere, aio Necromantiæ operam exercere. Quæ de eo ſiniſtrè feruntur, à ve- ro abhorrent. Novit Romanorum rebellioni reſiſtere quare minus ab eis diligebatur. Suffragabitur etiam Vir excellentis ingenit & jadicii Car. Figonius 7. Keg. Ital. pag. 185. Gerebertus ad Othonem Iif. profectus vir Philoſophiæ, Aſtrauomiæ ac reliqua- rum liberalium artium ſtudiis inſigniter eruditus, eà præſertim B 2 ætate 12 Otho III. atate, quà nulle aut raræ admodum ejusmodi fuère litere.'r hunc poſi Gregorii propinqui ſui mortem oculos Otho convertit, cum dottrinæ laude praæſtantem, tum de ſe optimè meritum, quippe ſu- um in Lis ipſis, quibus ille excelluit diſciplinis Magiſtrum. Com- mendatione etiam dignum teſtimonium, quo cauſam tuetar inſignis illius Mathematici Franciſcus Carriere, Doctor The- ologus, Pænitentiarius Apoſtolicus& Concionator Regias Pariſienſis, in Digeſto Chron. Papalis p. 48. Mathematices Ffuit inſigniter eruditus& eAſtrologiæ ſcientiſſimus; hinoq́, præbuit anſam apud ignaros apinandi, quod Magicis incantantationibus ad tantum culmen elevatus eſſet, quod Benno Pſeudo Cardinalis de eo effutiit, cujus teſtimoniopereulſi recentiores Scriptore⸗ dubita. runt, an annumerandus eſſet inten Pontiſices, quem crederenta Diabolo fuiſſe promotum. Magni ab Othons lmp.& Robarto, Galliarum Rge, æſtimatus,& apud antiquiores ſui temporis Dit- marum, Lambertum, Hermannum, Marianum Scotum, commin- datiſſimus. Prudenter adminiſtravit Pontifecatum, cultor ſan- ctoruml irorum& urinm Eccleſiæ defenſor, pro cuius ſubſidiopri- mus bellum ſacrum conclamavit Epiſtolã paræneticà. Præſidio e- tiam erit Papyrius Maſſonus, cujus autoritate receptam illam fabulam refellit Boxhornius Hiſt univ. p. 575, 576,577,878,& calumniæ illius originem diverſam expendit p. 573, 778,579. 44 4.999 Commeniitiam eſle illam Sylveſtti Magiam& exnequitid com- P& 927. mentum prodiiſſe Baronius docuit; cumque nihil itꝓꝙρννin illa philoſophiæ Mathematicæ cognitione fuerit, malè in8ordi. 6 de nem Magorum coegit Joannes Wierus, Medicus. Senti. Lamiig g. amus ergo re bene ponderatà Gerebettum Magum& Nacro, col. 6„⁰ 2. manticum non fuiſle; qui tot illuſtrium diſeipulorum Magiſter fuerat;& in quos facile derivari poſſet illa accuſatio; Diſcipu- los quippe habuit Othonem Cæſarem, Robertum, Galliæ Regem, Lotharium, poſtea Senonenſem Archiepiſcopum, alios, inter An Colox. Auos etiam eminet Hexebertus, qui Santli cognomen acce- Arcbiep pit, quique Archiepiſcopus Colonienſis factus ab Othone pag. i28y. Ier. accepit Epiſtolam laconicam& ſcitulam, his verbis, teſte Merſſeo: Otho Imperator ſolã Dei gratiâ Hereberto Archiloge⸗ thetæ gratiam ſuam,& Coloniam,& pallii cubitum eu D on- * 5öö„. 4 liten 1 V N onverti,a eehs d Coh 2 cauſam te * Doca Slonator Ren 1 Alarhemann du; hineiman cantantauun ſaudh Cartuna Veriptmn:uhi uem muna- lmp. G luhm ſitmmgniln Fcotum eanma atum daling euju ſulſtinn dicd. Drelibb- receptan la J76,5pſn P. 7ſ exnegnitutn aihil he-ngnn erit, maleinolh ledicus, den agun& Ne lorum 2lait uſatio; Dichh m, Galiehhn m, alios, t ognomen un Gtus ab Oi his fetdi, eherto Anuih am unum U0 Nal- Orho III. Nondum profectus fuerat Romam, pallii obtinendi gratià, cum feſtivas hac literulas ſcriberer Imperator, dumq́; fub re- cenſitis Præceproribus& Ductoribus ætas tenera Ochonis de- currebat, ſacratum ſtudiis pectus ad ſumma quæq; nitebatur, ſpirans ore, oculis, vultu atque omnibus motibus Principem, de virtutibus Regi dignis quotidie proficiens, ut cùm creviſſe viſus fuerit, plus tamen ad id, ad quod electus eſlet, ſibi deeſſe cognoſcens, ſemper ſtuduit diſcere, quò creſceret, hc quippe heroicæ mentis impetus eſle ſoſer ad ſumma ſine fatigatione niti, perfectionem ſine oſtentatione ambire,& atdore pioque amore illos venerari, qui viam monſtrant perveniendi ad voca- tionis celſiſſimæ brabeum, quod tandem conſecutus fuit, con- ſenſu& applauſu Procerum electus in Imperatotem, de quã nunc E&ledtione ſumus acturi. II. Electus Rex Veronæ in Comitiis A. 983; coronatus Aquiuszgrani Nativitatis Chriſti feſto anno984 à Willegiſo, Archiepiſco po Moguntino; con- ſecratus Aſcenſionis Dominicæ fe- ſto Roma à Gregorio VA. 9 96,1m- perii faſces legitimè ſuſcipit, quos ad ſe transferre conantur in Ger- maniâ Henricus, Bojariæ Dux; in Italid Creſcens Nomentanus, in ſocietatem turbarum pertractis, Bohemis& Polonis& Gallis. Divinâ benignitate Otho Ter. eam ſortitus fuerat ſtatim indo- lem, quæ oſtendebat natum imperio puerum Principem, nihil: B 3 ut ne- 14. Otho IIlI. ut neceſle eſſet auctoritatem ei ex annis quætere, jam matura fſapientiä annos virilemqueanimum anie ætatem gerent, nec expectandus erat curſus ætatis in tantà feſtinatione virtutis, Primo illo ætatis flore ſtarim corporis animique dotes emicu- erant, ut de futuro Principe optimo eſſet ſpes omnium magna. Poſtea in tanta erat admiratione ob ſingulares animi dotes, ut propreradmirandam prudentiam Mirabilia munai, der Welt Wundermann/ publici expectatione dictus fuerit, duo n. iſti Chron, p. poſteriores Othones, dicente Viterbienſi, tam feroces, tam wi- 483. rabiles fuerunt; ut unus pallida mors Saracenorum; vel ſang- vinarius, alter autem Otho, Mirabilia mundi, ſolitus ſit nun- cupari, de quo jam, quantum potuimus, egimus,& nuno quid circa Electionem contigerit, exponendum venit. Primum in Co- mitiis Veronæ habitis Ocho de eligendo Eilio ſuo Othonein ſucceſſorem egis. Cauſam Conventus illius Veronenſis,& dub. fn. quid in eo actum, his oſtendit verbis Dietmarus. Omues noſtri 3. Principes comperta tam miſerabili famãâ cladis Saracenicæ& 3 Othonis]1I. fugæ) conveniunt dolentes,& ut eum ſibi liceret vi- ders, per epiſtolæ portitorem unanimi ſupplicatione paſcebant. uorum Legationem Cæſar ut audivit, deſideranti animo conſen- ſit. Indicitur in Berna civitate Conventus,& omnis huc convoda- tur Principatus, neceſſaria ut bietractarentur multa. Et pauloͤ poſt: Anno Dom. incarn. DLAANIII. Imperator Vera- næ Placitum habuit,& Henricus minor exwilio ſolutus, Duxßava 1 riorum;& in hoc anno S&clavi ananimiter reſtiterunt Cæſari& V Thiederico Marchioni;& Filius Imperatoris abomuibus in Dominum eligitur. Quà erat ſumma vigilantia Pater, de ſuc- ceſſore cæpit attemius cogitare, advocatis que regniProceribus ſuum ipſis deſiderium Pater aperit. Nec mora, omnium ore, omnium votis expetitur Filius. Itaque prius anno Domial b 9 83. Ocho filius in auguſta ſede ſucceſſor communi calculo de- V claratur. Vidit Pater regaum ſilio defponſarum, vidit& ſuam vivam imaginem in ſus ſede collocatam; quicquid Patet in ſe Optabat, hoc in Filio emicare videbat. Saxones, regni Germa- nicicupidiores, Sangvinis ſucceſſionem in ſua familia& domo quætebant, cui tamen per Electorum vota electionisque venu ſtatem 3 D Lerent, 3 atlone Giran edotes ede emnlum dan nimi dotes 3 vundi dach, Lderit, au 1p eroctt, una ¹ruw; u u 9 ſoltan ſ 1 15,& danonn Piimon ne ſno Othyxe Veronenlh, 28. Omunß lis Saxacedial n ſchi luann tione diſiun uti animimw nir hue eunu dlta. lmu lmperatyln atus, Darlan terunt(aſai 5 46omuhai tia Datet ſell egnibtoteni a,omnion, s anno Dori nuni calcobt im viditlw dd Patril regni Gem amilia& don tionisdut a ſtateg Otho III.. ſtatem majus pondus conciliabant. MemoresPrincipes Ger- maniæ rerum bene per Henricum Aucupem& Othonem Magnum geſtarum, conſentie bant ex eä ſtirpe diutius ſibi præ- fici Reges, quo animo liberiori Ochoni II, filio ſuo Gthoni regnum quæremii, voto ſuo gratificabanter, ſpe hac confiſi, ſicuti ſub Faxonibus hacte us regnum floruerit, ſab Othone etiam III. tandem melius ſe habiturum. Itaque Saxonicæ gentis, um illuſtrifſin æ, Principes, rerum geſtatũ gloriâ claris- ſimi, alius alium ſe vivo, Regem deſignariapud Proceres cu- rabant, non quidem in præjudicium electionis, aur juris alicu- jus ſucceſſorii conceſſionem, ſed quod regnũ hactenus Domus- Saxonicæ, veluti murus ſalutis communis, aliquoties contra- im wanitatem Vngaricem,& perfidiam Jtalicam, ſteterit in- concuſſum; nec non potentia& virtus fawiliæ Saxonicæ digni- tati Regiæ ſuſtinendæ ſufficere viſa fuerit. Idem adhuc in Im= perio fieri videmus; fique ex eddem familiã Imperatores con- rinuant, id argumento eſſe ſolet eſusmodi adeſſe perſonas dignas, ut aliam familiam non neceſie ſit adire, ut majorũ merira taceamus; neque n. id electionis juri obſtat aut ſuffra- giis Germaniæ Principum. Si qui ex eãdem familià, ait Bo- de. agiſt mannus; ſibj invicem ſucceſſerunt, id eis non obtigit jure here- ſuperr. ditario, ſed electione ac ſuffragio primorum Germaniæ Prinei- Conc 1.344- pum, ita tamen, ut electio familiam anteceſſoris non egredere-* tur adalios extraneos, propter honorem& bene merita Mafo- rum, niſi neceſſaria cauſa ſubeſſer. Et Wilhelmus Beckerus Synopſi Juris publ. 1. c. 1. n.§. p. 9. Novum nou eſt familiæ, ad quam ſemel devoluta eſt Impcrii Majeſtas, maguam haberi ratio- nẽ, cum& id aliis in rogins, quæ liberrimæ ſunt electionis factitati eſe legamus. Non itaque ſubitò admittimus, quod Cramt zius ſcribit, Othones rbitratu ſuo delegiſſe ſibi ſucceſſores, licet non- diffiteamur, quod Electio quandoque(uùno ut dicamus verbo arcana multa) zesdandpun evadat; ſed facilius hæc cogitari, quàm in commenrtario hiſtorico deſeribi poſſunt. Quicquid ſiat, id tamen compertum, plurimorum exunà famili ſucceſſi- onem non turbare Electionem, ſi modò liberà Statuum id fiat voluntate; quà fortunâ cùm eſſet Saxonica olim familia, ea amen ſe in caſum dabat, Qihone III. ne Proledsosdents, ortund⸗ 16 Otho IIlI. fortunaque etiam diverſa ejus electionem fatigante; defuncto quippe Patte in electione vota diverſa extitere, aliis patvulum Ochonem, alijs Henricum, Bavariæ Ducem, Othonis exLu ol- pag. 188. pho fratre non nepotem ſed pronepotem, deſiderantibus, de quo diſſidio Sigebertus ad A. 983. Otho Imper. tædio& angore animi deficiens Romæ moritur,& de Imperatore ſuhſtitues- do inter Primates diſſentitur, alijs filio ipſius Othoni imperium dt- eeri certantibus, aliis odio Imperatricis à Filio efur imperium transferte volentibus ad Henricum Dacem, ſilium Heurici, qui fuit frater primi Othonis. Hie Henricus ipſum Othonem pu. erum faltiosè raptum in cuſtodiam tenet, ſed Prinvipes puerum d manu Henrici extorquentes in regno fublimant. Hos nititut te- ſtimonio, ipſisiisdem verbis, Antoninus 2.16. c. 3. n. 3. f. 2447. Quod de odio Iaspe atoris,& de puero faktioſe rapto habent, approbat iis etiam verbis Caſpinianus, Cæſareus Hiſtoriogta- phus-Inicium conſalrationis de ſlacceſſore Romæ factum fuille ſtatim ab obitu Othonis Cranizius, Platina& alii aſſeverant, & quidem itca Crantzius: Fine Othoni: II. ex more celebrato Germani Proceres, qui tun Romæ fre quentes aderant, de ſuccceſs- ris electione agere cæperunt, variantibusq; inter eos ſententiir ali Henricum, Bavariæ Dacem, itidem de ſangviue Saxonum, fratre Ochonis Henrico natum(cujur etiam Eilius inſeqvutus eſt Otha- nem II I.) imperio præficere volaerunt quod tempora malignali- rum depoſcerent, inſstentid Saracenorum fuperbhia Græcorum vchementer de noviſſimà vitord in Othonem adauttà. Alii veri non diſcedendum putaverunt à rectâ Othonum linea, meritdò as rscordatione Orbhonis lI. Jmp. optimi commosde Baptiſta Fuccenturi at platina, ſcriptor occupatiſſimus rerum ſub Pontificibus geſtarum, nutum ac renutam Papæ Benedicti pro de Vit. Othonis Filio ſimul addens, id quod non ſine admiratione ha- Pontif. p. bendum, ſi ipſa in Koma tam gratanter voluit Papa ſentite de 136. Germanis, unde omninoadducenda ſunt Platinæ verba: Can de creando novo ſmperatore conſultatio haberetur,& ali Otho- nem III. ſecundi Eilium, alii verò Henricum, Bavariæ Ducem, Othoni: I. ex fratre nepotem exposcerent, inſtarentq: tali quidem, ut Creſcentio Nomentano, viro clariſſimo, res committeretur, Germ ani ſtatim, qui tum frequentes Romæ aderant, Ochonen lll 4 „g 316. 4. Ax.2I. pag. 91. 1 zate jelu lüs anu „donis eulu 1 räelidenmi lnye, teuu; nrator ſahfkin. nu imerun, ejus inyna un fl emnii im Othamn— me iper Denm Hoc ditud 23.c.z 1z aiſe ray beda Seus fitorag mwefacdum ih X alii aleren nex more chhha ꝛterant utſuu r eon ſentenun Saronun, h d„v utun0h ipora milſu perhabiam iaulti. Auwm n linti, mnid mmade i Uimds fercni äpe gereichn :admiratones it hapꝛ lenitt rinæ velba. ur, 6 ali O „Bavat e Dao enng ſulau - gomnittert” 2 Otun Otho III. 17 delegère. jnſtabat Benedittur,(Papa) viroptimus, unumquem⸗ 7ue rogando, ut in creando Imperatore Keip ſbriſtianæ conſulerent, quæ tum maximè perito& ſolerti guberuatore indi gebat. Tandem v. ne ſaditio aliqua oriretur, Germanorum ſententiam approbat. Quod de Italorum in Creſeeniium, Optimatem ambitioſum, ſtu- dio habet, Itali livore& ambitione flagrantes ſubinde ad anti- qvum imperii decus reſpectabant, idque urgebat Vir ſummà au- toritate præditus Creſcenrius, audax conſiliis& promtus ad res novas, facileque idem omnes ſentiebant,& quanto poſſunt im- petu, efficiunt, non n. defuerunt, Crantzio ſeribente, Somani Ci. 4 ·Sαeεl.18 ves, qui reſumendum à Romanis Imperium, nes diutius exteris Rogi- P*½. 91. bus permittendum cenſuerunt. Si non habeat urbs Romæa, qui ſine invidià poſſideat, petendum aliquem ex Jtaliæ Principibur. Inter hujus a. ſeutentiæ authores vebementiſſimus incumbebat Creſcen- tius Numentanus. Qvum verò ea primum ſecretis in Conwenti- bus ſunt dici eæpta, deinde per vicos& compita palam ſunt elata, pertertiti Procere⸗ Garmani in Othanem III. conſenſerunt. Con- ſenſerunt meliori& potiori fententid, Cuſ pinianus ait, ne res Ro- pag. 316. manæ magis turbarentur, quæ alioqui nonſatis tranquillæ fuerant. Conſentiunt in exornatiſſimum Principem Othonem, es tamen ſecuritate, ut Willegiſus, Archiepiſcopus Moguntinus, ſolenni ritu coronaret quã primum in Germant Regem electum, atque interea Principem educarer, imperiumque tantiſper, dum ætate judicioque fieret corroboratior, unà cum excellentioribus gu- bernaret vicarià ſedulitate. Provinciæ huic Willegiſus accom modatiſſimus habitus, ob eam cauſam neceſlaria quæ apparatui coronationis credebantur, apparat, datque operam, ut res cum ſummã feſtinatione conficeretur. Læriſſimo occurſu excipitur Aquisgrani Princepa feſtiviſſimæ ætatis, cum eſſer decem anno- tum adoleſcentulus, à Willegiſo diademate cingitur, accla- maturque, Domino& Imperio feliciter. Illa autem Coronatio hoc habuit fingulare, quod Aquisgrani contigerit non per Præſulem Colonienſem, loco propiorem; ſed Moguntinum& Ravennatem, ſic enim Diethmarus Epiſcopus ſub finem libri retulit tertij: In die proximi Natalis Domini ab Joanne Archi- pag.34. eæpiſsopo Ravennate,& à Willigiſs Moguntiacenſe in Kegem con- G ſecratus 88 Otho III. ſecratus Aquisgrani. Cauſam ſubeſſe oportet facti, quod Wa- rinus, Archiprælul tunc Colonienſis, aliarum curatum patti. ceps, præteritus fuerit in coronatione Auguſtali, admiſſo tamen Archlepiſcopo Ravennate, Epiſcopo procul à Germania, procul ceremoniis auguſtis, de cujus in regiæ coronationis aGdumà 5. hiſt. Papa delecti honore Rubeus: Jobannes AII. Ticinenſis, quem Rav. pag. pleriq, fuiſſe deinde Joannem aſſerunt inontificatum aximo!2, alij 230. N.I, alij XIy, ali; IVII. Hic ſatim factus Archiepiſcopus à Pontifice in Germauiam miſſus Mquis grani coronam auguſtalem Othoni III. ad huo puero impoſuit. Ille certè Gvatinus plans in. fidus in Dominum ſuum Geronem Archiepiſsopum, cum elſete- Aunal, jus Diaconus, Merſſæo defcribicur, in eujus fraude oppreßi& ſub- .12 8à dacti, locum venerit. Amoribusillisdiſſenſeritne, parum com- pertum habemus, videtur a. eliwe. factus, cùm ejus fideiab Othone I I. commiſſus fuiſſet Filius, itaut partes ſuas, quãde- Puit fidelitate, tutari vifus non fuerir;vel nimium fiſus Henrioo Bavaro exanimi ſimplieitate, vel perſvaſus in pattes illius Boji, ambientis jam regiam dignitatem,memorat n. Dietmarus, Bava- rum ex Trajectenſi cuſtodia liberatum de manu N arini Regem ſuſcepiſſe,& Warinum in ſuas partes traduxiſſe, diſſerente ſicho- litico Moguntino, quam jam adeptum exiſtimabat, adſciton, Re. gio nomine, niſi inter alios W’ illigiſas Domino ſuo fidus omni tonatui Diſtr. reſtitiſſet, recenſente pluribus Dietmare; non n. miſſionem petierat er de Colonienſis neq, valetudine impedie batur, uti ſingit Tindex, qwin jur. Cor. potius turbas in imperio moliri,& alteri contra Othonem, cui W i- Aog. p. ligiſut inprimi: auxilio aderat, adhaſurus videhatur. Datum tone 75, nontam amori Othonum in Moguntinos, quam veteri& illu- ſtriori ſedi, quòd negotium coronationis perfectum fait à manu Præſulum Moguntiacorum in tribus Othonibus, nam Othol. ab Hildeberto, Otho II. à Wilhelmo, Otho III. à willigiſo, un- ctus& coronatus fuit, idque in teſtimonium jurisantiquiotis, utiè recentioribus largiter affirmavit Panvinius hiſce verbis: l- lud ſatis conſtat, amnes Erancorun Rege⸗ A Pipino ad Ottonem 4j 4 Comir. 7“e, qwiin Germanid regnarunt, G&a apa eo⸗ primam tonu- cap. 7. nars non contigiſſet, ab Archiepiſcopo Moguntino conſecratusfu- *F ſe. Noncatet ornamentis teſtificario Diermaride Othonis l- Pek 13.guid Lütarum 1 iacmwilo nan ermanin dationizzun . Tiemunſi, 3umaxim, Ag * WAncliegin 1 au aupuſtn ¹ vauiaus Na 3un, cin iln uat ynbli 4ltne, palumen cüm ejistten Dtes laas, qut à um flaspen zpattesilluhi 2 Dietmaruln eu Waiiihe * diſſeremtlih Rabat, adſainnd fiaus omumna mi ſionem unn à zit Fud, g Ahhonem ux- autur. Dauunm am retenlt ectum faitäns dus, wm 0 ll. wiligjor jarisaniigui as biſcevetdi, ino ad Otunnj eo. ſinm H tino eanſteun narjdt Otde 14 io Orho III„ per Moguntinum factà Aquisgrani conſecratione, quem toti negotio præfuiſſe cumulatius explicatum alibizlicet minori am- O, p. 1. p. bitu verborum ſoleat ſeribere, indeque obſcurius: Halebertur, 19.20. Mogunitinæ cura Cothedaæ, cum licentiã& igfridi, ſanctæ ſedis Co- lonienſis Archipræſulis, in gujus diceceſi hoc fuit,& auxilio Trevi- renſis beuedixit. Honotem hæc indicant Hilleberti, Mogunti- næ ſedis tunc dignitarem, ſingularemque curam cathedræ. Pri- mas deinde partes obtinuit Moguntinus Antiſtes in actu Coro- nationis Othonis II. Brunone tunc Colonienſi Archiepiſcope FTuxεενν In Othonis hujus III confecratione nullas egit partes Colonienſis Watinus, teſte Dietmaro, ſcriptore νκ αν rei geſtæ,& qui nil potuit ignorare. Ita tres Othones Aquisgranl fuère uncti& oonſecrati à Moguntinis Præſuiibus, idq; præſen- tibus infalatis Colonienſibus, placuitque præ aliis locis Aquis- granum, quia locum amaverat olim& ornaverat Carolus Ma- nus. Idmunus Archiepiſcopi Moguntiaci nuper diverſis ſeri- Pris deductũ fuit, quæ omnino lectu digna ſunt, operæq́; pretiũ majus contigiſſet, ſi ultimum ſcriptum ad S. Cæſ. Maj. directum manuque ſcriptum nobis nuper Moguntiæ gratioſo vultu mon- ſtravit llloſtris Baro à Boineburg, prodiiſſer. Sed quid neceſſe eſt mitti in præteritum diligentiam curioſam, cùm res jam feli- citer tranſacta ſit,& omnis ſcrupus ſublatus. Non itaque in- tentionem noſtram morentur, quare tunc Colonienſis abfuerit. Satias fuerit proferre contentionem tam deploratam, quæ de ſueceſſione in Imperio plurium, præcipuè trium, fuit, in Ita- lià nimirum Creſeeutis ſive Creſcenti; in Gallià Lothatii Regis; in Germania Henrici Bavari, qui ſub prætextu tutelæ le inſinu- abat. Verùm fruſtra laborantibus competitoribus Otho Au- aſtus appellatur,& Aquisgrant à Moguntino coronatur decen- nis, unde& Otho puer, Oth das Kind, cognominatus fuit. Iluvenis decem annorum accipit imperium, Adriano ſimilis, qui decem annorum puer erat, cùm Trajanum Tutorem habuit,& à quo pro filio habitus& adoptatus in regni gloriam fuerat. Fimilis Goraiano, juveni læto& amabili, qui natus annos XllI. ad impe- rium venir. Similis Gratiano, juveni pio atque manſvero, qui haud dum novennis à Patre Valentiniano lmp. Auguſtu, appelo G 2 latus I. 2. init. p. 1. Fpart. Aar. c. I. pag. 28⁸ 20 Otho III. Ammian latus fuit, cuiq́ue puero adhuc conſurrettum eſi, in laude, majoris ſib. 27. c. Principis(Valentiniani)& novelli, maximi pueri, quem oculs- 14. pP. S19-. ram fiagrantior lux commendabat, vultuq́;,& reliqui corpgris ja. cundiſſimus nitor,& egregia pectoris indoles. Fiwilis T heo doſio II. octo annorum Principi poſt mortem Patris Arcadii, cui tutor conſtitutus fuerat Vir Sapientià& virtute excellens Anthemius, elogio in hiſtotiis ornatus tali, dmτι αρονιμαᷣ αιτ ʃ Xa] 120ues N9) I. quod ſapientiſſimus& videbatur eſſe& erat. Huic Anthemio ſimilis eſt Wilegiſus, cujus curà adoleſcens Imperator redèà teneris inſtitutus, in Principem pium& orbi Chriſtiano ſaluia- rem evaſit; cujus que benedictione feſtum Coronationis Otho- nianum, magnis quidem lætisque auſpiciis, actum, vix perac- tum fuit, nam, ut triſtia lætis ſæpe permutantur, itatunc conti- git, nam diademate vix impoſito nuntius peraſatus ex Italid in Germaniam venit triſtis de obitu Parentis, plauſu in leſſum de- „ ſinente, de quo Ditmarus: Othonis II. inclyta proles, nata ſibiin Iib. 3. fin. ſlud, quæ Ketil vocatur, in die proximi Natalis Domini ab ſoannt, F2&. 34 Archiep. Ravennate,& à’ illigiſo, Magociacenſe, in Regem tonſes cratur Aquisgrani,& completo hoc officio mox Legatus triſfi nuntio tanta perturbans gaudia advenit. Movit multorum corda intf⸗ Fabili: dolor, virtus ſublata queritur, quam ſæpiſſime incelumeu homo fragilis& dubius perſequitur. JIdem interpellat nuntius apud Theophaniam, defuncti Imperatoris maritam, quæ ſui Re- gis morte, nec non abſentià unici hilii perculſa properat ad flli⸗ Dierm. 3. um, ſolicita futuri, nus quam remiſſo lugendi officio, aut pietatis Pag. 35. in Defunctum debito, aut neglecto Filiik egnique commodo: ip- pag. 158 ſa enim poſtea, teſte Lamberto, Romam perre vit, omnem q́ ilamrti- T. 10. p. gianem Regi ſabdidit, id eſt, ipſo exponente Baronio⸗ ltaliæ Prin- 36z. cipes in oflicio continuit, ut filio fideles perſeverarent, rebelles- que compreſſit. Egit illa præclaræ pudicitiæ omnisque vil- tutis fæmina plus nimio amanter in Filium, interque imperii ini- tia ultra ſexus genium penirtiſſimo animo effudit, quantum ama- rit Maritum, quantumque amet Filium, inter ſecretiora ſtudia multum effHiciens earum rerum, quæ ad autoritatem Filij face- rent; unde Dietmarus bonitati Theophaniæ acceptas ferens E5 4. pag. laudes ait: Hac quam vis ſexu fragilis, modeſtæ tamen fiduciæ,& 37⸗ 4 3 1 4 audi niin 1. urmazn 13 kcany n Kla us ntdeni —, ar den 4 Vbius, die Auuhen perator tege diictinoſaue wnarionis dm kirgen, ³ iatunc und =uuserlaln d in lelune NlVet, nauſhi 1 3 rini dh uan din Kegen ih tut triſinan a rum enuuin wime incahmn rpellat nun aw, queſühe ropernaalle wio, alt gieud à'commodoyp ànem ilimn mnio ltalteblt itent, lebelts Homnſdue aueiwerit qantlm m. ecretions fube anem fllj cceptas kern nin fanae n promotum fult. Otho III. quodin Græcià rarum, egregiæ converſationis fuit, regnumq, Filii cjus cuſtodià ſervabat virili, demulcens in omnibu pios, terren: as ſvperans erectos. Teſtimonium hoc eſt animi erga Filium ob- ſervantiſſimi, ut neſciamus, an eondolendum ſit ob amiſſum Ma- ritum, an gratulandum ob amorem in Filium ſinceriſſimum, ac candidiſſimum, cuj negarequicquam putabat piaculum, cui ſua amnia perpetuò nuncupabar. Derennis ea erit laus illuſtriſſi- mæ atronæ Græcæ, quæ mità ſermonis gratià lepidis que mo- ribus omnes populates ſuperavit, atque eujusſermoni permixta inerat quædam vis virilis judicii. Ita bonum publicum, quam- vis id rarò accidere ſoleat, fæminea prudentia gratiãque maternà, Virtus Othoniana meruit imperium,& vir- tuti addidit ſuffragium frequens Procerum acclamatio. IIla præſtitit, ut ſmperatorem Othonem fieri deceret, hæc, ut firmior eſſet; cumque nihiltam ſit firmum, quin vel immutari queat; nil tam virtuoſum, quin impeti queat& exerceri, ita ſtatim eve- nit, qvum in carceribus ſtadii imperarorii ineiperet ad metam proſpicere nimirum uſui venit, quod ſolet fier in regnis, quod- que acciderar Majoribus, qui procellas etiam ſuas paſſi fuerant, ſed ſine jactura, nam Othone læmortuo, ut fit, quando Reſpub- lica Principe quaſi nauta navis, orta tempeſtate orbatur, undiq ar- morum procelle ingruebant, dicente Aventino. Non ceſſabant eriam procellæ, ubi mors jmperatoris Othonis II. divulgata fu- P4. 395. iſſer, ſed quã etat animi magnitudine& conſtantià Otho lli, non ſinebat ſe ed parte vinci, quã vinci turpiſſimum eſt. Regnum diſceſſerat in factiones magnas ſub Henrico I. ſub Othone l, ſub OchonelI, ita nune lub Othone III, ſperegni obtinendi malè a- gentibus Bavaris, factionibus dudum aſſvetis, avidis imperii; ſi- cuti imperii atque divitiarum causà bella arque certamina om- nia inter mortales contingere notavit Saluſtius, hincque tres Cat.s. 37. Henrici tribus Othonibus hæreditario quaf furore litem de im- perio moverunt, evenitque Othonibus, provectis benevolen- tiâ Principum fuarumque virtutum miniſterio ad imperium, quod ait Arrius Antoninus Nervæ, Senatui quidem ac populo provinciisq́:, ipſia. nequaquam poſle ſegratulari de imperio, eò quod ſub tanti oneris vi non moleſtiis modo& periculis ſubji- eiatur, ſed famæ etiam inimicorum pariter& amicorum, qui cuùm ſe (z mereri 5. Annal. 22 Otho III. mereri omnia præſaumant, ſi quicquam usn extorſerint, amici atros. orer ſint ipſis quog, boſiibur; nec nullum odium excogitari poteſt 4. Hit. acrius, quàm conlangvinsorum, Tacitoq; ajente ferme acerrima 71. 4. proxwimorum odia ſunt. Callidiras artium Bavaricarũ contra domu — Imperatoriam in familia Saxonicà nonduam deſierat, cujus aſſidua documenta inhiſtoriä Caxonicorum Imperatorũ antea dedimus. Nunc illa 1τιεο aplius exponenda venit. Non potetat deme- re alfectibus, Bavarus Henricus, quem Minorem dieunt, quod ni- miũ erat, quẽ à rectis conſiliis præpediebat tumens animus&de- ſiderium regni, qyumq́ue obſtinatè detineret ſfecum, tanquam in carcere& vinculis, Ochonem, Jaxones fdei-quatn juraverant, memores expoſcunt.& Principem, imperio dignum,& quæ tum eo abrepta erant, repetunt. Maximæ ſpei adoleſcens,& feo ttu. næ regni, in quam educabatur, capax, poſtquam præpropero fato in Italia Ocho Pater ereprus, ille verò ſucceſſor in Imperio con- ſtitutus eſſet, patiebatur ſtatim indigna, Henrico conſanguineo refragante, decujus manu Princeps imperii novus erat extor- quendus. Seditio, unde minimè timeri debuit, glilcebat, Hien- tico ad regnum adſpirante, qui nimius animi invidebat eximio ſimul honoribusatque virruribus Othoni, egreque ferebat e- um in oculis Principum Germaniæ potiorum eſſe oreqat 4 ſax 22. eorum laudari, ideo, Crantzioſeribente, intellectà Imptratotit p. 9l. morte puerum Othonem in Germanid agentem, qualicunque occa- 1 ſione, in ſuam accipit poteſtatem, quò paratior illi via manetet au imperium pervexiendi; ſed Principes de manu illius pwerum extus- xêre. Dumita lis penaet, Mutii fententiaà, nulli volunt aliis cedent. 9½ Henricus capit puerum 0 thonem,& appellat ſe, Printipibur qui⸗ 4½. 14. p. zuasdam adjuuantibus, Auguſtum; ſed multos hoc falto inſuſto ꝗ 106. eyrannico à ſe alienavit, qui antea illi ſtuduerunt, jam quoqne asot- dunt ad ilos, qui Othonis II. filium volwerunt; quare illi Princip&i conjunttis copiis vi repetierunt puerum, bonam de ſe ſpem praben- tem. Sic ille quidem Henricus quod ait Lambertus, regnum i4- pax. 1y. vaſit, ſedà Principibus eſt reprobatus. Improba quidem auda- cid fervoreque planè temerario hinc indeBojarus excitat hoſtes, omnem conditionẽ aecipit, arripit, quod ait Cramz ids, qvalem- gung cvnditiouem, ut exordia regni contentione magna lefae ſe 4 1 k, ame. dhn e feyme aceri nü conträcodi at cjtzel 3 lanten decſwn i potetznden, 8 tdiean uuhh 2 ens animuk cum tanqun 2 zuam ſernnem 8 aum Kolem leſcens,& d ptæptoperoimn rin lwpetoen eco conſanylin 2 Hovus eratenn itglilceba e invidebnert neque fent . vum eſſe ant Aecka lnynan ualicunqueas aili via mannud ut putrum an volunt alitlun 6 Pnunxiniuin boc falunſul jam qunqu ui zuartill Nnux de ſe ſeen 1 ettos, ngum bi quicenut rus erctarlis ran zi9s hun wagn⸗ N Otho III. ſed quò majori impetu, eò fortioti auctoritate tutbatio reprims- batur, quam hiſtoriam Ditmarus libro tertio& quarto amplius folito tradit. Stetere non diu diſſenſiones, pluribus licet ſeſe opponentibus, multis magis metu adactis quàm mente. erant, Ochonis ſub tutelæ prætextu extorſio& magiſterio Warini, Colonienſis Epiſcopi, ſub cujus fide curaque Coloniæ fuerat-In- de Corbejam& Magdeburgum digrelſlus Bojicus Saxonum a- Initia * 8„. 4. 4* X nimos tentat, imperium apertius ambiens; voluntatibus ver inter ſe diſorepantibus Qusalinburgum properans Paſchalibus feriis Regium titulum uſurpat, Miſecone Polonorum, Miſtivojo Obetritorum, Boleslao Bohemetum Ducibus, unà cum cæteris ſolenne illi ſacramentum dicentibus. rii nominis affectatio melius quàm ſub latva juris tutelæ melio- ris que informationis ad regia faſtigia, tegi, non n. commodè ad gravitatem& gloriam Ochoniani nominis priſcam ſub Epiſcopi Colonienſis magiſterio educationẽ juvenilis animi fieri, neq aliã majori dexteritate conſulturum vel Regi vel Regno affirmabar, quibꝰ perſvaſus Archipræſul, mafori præſentis temporis quam fidei fuamæd, curs, Henrico tradit juvenem Principem. juvat ipſa itmariverba recenſere: Libritertii fine: Jeolvstur à Trajeflen- ſicuſtodiaà Dux Henricus,& abeo Rex tenellus, ad nutriendum ſive ad degradandum à Warino, Colonienſi Archispiſcopo, cujus firma fidei ab Imperatore is comm: ſſus fuit, aſſumitur. Libri quatti ini- tlo: Dux cum Poppone, venerabili piſcopo, ſub cujus poteſtate diu tenebatur,& cum&kberto, Comite unioculo, Agrippinam veniens Regem Patronut legalis de w arino? Archipræſulè ſuſcepit, eiu sdam- q́, auxilium cum omnibus, quos ad ſui gratiam convertere poterat, Non poterat imperato- Brunn. Ann, 2, Pe. — Pag. 388. Frmiter eſt adeptus. Diſßoſitis autem, ut ſibi placuit cunctlis Dux ad Cor bejam cum eis venit. Cum Palmarum ſolennia in Magde- burg celebrars voluiſſet, smnes regionis illius Principes huc conueni- re rogavit, atq, præcepite, trattans, quomodo ſe ſuæ poteſtati ſubde- r nt, regní, eum faſt: gis ſublevarent. Magdeburgi cùm ex vo- to non ſuccederet, quod peteret, Saxnibus partim abnuenti- bus, partim dubiis verbis utentibus, inde egreſſus proximum Pa- ſcha Quidilingeburg feſtivis peregit gaudiis, qus magnus regni Primatu colligitur, à qui busdam venire illb nolentibus, ad amnia auligenter inquirenda tuntius mittitur. Hus in feſtivitate idom- 4 ſ His. Dietza. 4. Cbr. pag. 36. . Otho III. a ſuis publis: Rex appellatur, laudibus divinis attelitur. Hue Miſeco& Miſtui& Bolislaus Duces cum cæteris ineffabilibus confluebant, auxilium ſibi deinceps, ut Regi& Domino, cum jura- mentis affirmantes. Promptos ad imperium, quod parabat ſibi Henricus Bavarus, interpoſito jurejurando fecerat Miſiconem Polonum, Miſtui Obotritum, Bolislaum Bohemum, qui Duces cum cæteris ine fubilibus ſic loquitur& teſtatur Diermarus) cen- fluebant, auxilium ſibi deinceps. ut Regi& Domino, cum juramen- tis affrmantes. Confluxum ingentem notat eorum, qui cum Bavaro juris jurandi religione bellum ſe illaturos Othoni,& inimicitias ſibi cum Othonianis perjurata pacta confitmant, ne- que prius ſe bellum deſerturos, qvam Saxoniam& omne re- gnum eripuiſſent, lanctè pollicentur, ſed eventu moxalio, rerum n. potiente Othone adeſtinſignis armorum ſpecie Miſico, ſe- metq, ipſum, ait Ditmarus, Regi dedit. Dedit ſe Regi Mileco Polonus, utque oſtenderer, quàm ſibi cum Othone conveniree, muneribus miſſis ejus ſe clientelæ permittit, nõ ſine exultatione, cum enim Quidnilenburgi præſtè cum diverſis Principi- bus eſſent Bolizlaus& Milecosomnibu: ritè peractis muneribus locupletati diſceſſerunt, inqᷓ, diebuse Miſeco ſemetipſum Regi dedit, & cum muneribus aliis Ca nelum ei præſentavit,& duas expediti- pag. 157. ones cum eo fecit. Id contigiſſe A. 9 86. notat Lambertus, ubi Mi- Prunner. Ann. 2. P. 49 ſchonem cum muneribus obvium facit. Declarabit hoc Chroni- con Hildesheimenſe,& quidem ad A. 985. Saxones Sclaviam in- vaſerunt, quibus ſupplementum Miſeco cum magno exercitu venit, qui totam terram illam incendiis& cædibus multis devaſtavit. De- inde ad A. 986. Otho Rex, adhuo puerulus, cum magno exercitu Jaxonum venit in Sclaviam ibiq́;, venit ad eum Miſaco cum mul- titudine nimià, obtulitq́, ei unum(amelum,& alia æenia multa,& ſa ipſum etiam ſubdidit poteſtati illiu. Qui ſimul pergentes deva- ſtaverunt totam terram illam incendiis& depopulationi bus multis. In his difficultatibus variis ſußtitia cauſæ non deſtituit Othonem, cui Henrici potiſſimum infidelitate captivo paratum erat fidele obſequium fab clypeo; fixis n. in agro Ww eiſſenſtatiano caſttis Henricus Procerum ad ſe evocatorum conſtantiam convellere non potuit. Audita una omnium vox fuit, Vitam ſibi eripi poſſe, hidens aon poße&tiam sapti vo Othoui obſequia non defutura, tants impen- Me. 1 ndusp echwile ijsgur üi enen Nylmit Agin, lunlu ulgſ Jedar pamſſ eniu b hi due kan uunau Aa angu terei Vagul ſum V nieig Kmo Wptim omine ) aedn men ft.( Aa A etat hſecer do ean nn, = orun, gag = ꝛconftraang — iam& omen a mor:o tn ecie Alli d ſe Rexi Au m — one coment ſne ekulaien e iyvetſi an 3 erachi nunnd 1 ipſum K Ser aus amh amdertuscl 1 bit hoc Gim eonerckarhne vo exrinm is deusſenh „ mmagu and Milaco unn dia xtnua malu du pergmu A dlationlurm eſtituitO dans tatum eiuis enſtatzabo ch ctiam comſe tam ſili nyn undtfutruus mph 1pd Otho III. 25 impenſiora, quantò eorum nuno major ſit uſus, deſtueret hii artibur regnum am bire, neq, pacem ſibi cum illis, niſii Othone reſtituto,&ſſe polſe. Tergiverfabatur nonnihil inb mollioribus verbis Henri- eus led poſtmodam Othonianis, Germaniæ Cæſarem reddi ſe- verius poſtulantibus, aſſenſit, ut Orhone honorificentiſſimè?à ſe dimiſſo, tutelaque ejurata, in orainem ſe redigeret, quod non alijs quam Dietmari vetbis haberi poteſt, qui in hoc paginam la- tius extendit. Dux conver us ad ſe omnibus Bavariorum Epiſco⸗ pis Comitibusq;, nonnullis Francorum terminos, hi⸗ fretus ſociis, a- diit,& in paſcuir, ad w eſenſtat pertinentibus, ad alloquendos regi- onis illius Principes conſedit. Magontinæ tunc Pro viſor Eccleſiæ Willigiſus dum Duce Courado caterisq;, Optimatibus hus venit. Hos Dux, quibus cung, valuit modis, ſibi conſungere tentans, eosq; dpr omiſſa Regiſuo cum ſacramentis fide nanquam vità comite re- ceſſuros unanimi eorum reſponſione percipiens, ceatlus eſt futuri ti- more duells cum juramentis affirmare, ut III. Kal Julij ad locum, ui Rara dicitur, veniret, puerumq́; Matri ſuæ illisq, redderet. Tuns unus quisq, remeavit ad ſua, mente aiversà preæ gaudio atque triſti- tia. Succubuit Durx, ceſſit, victus eſt, in quo illud mirabile acci- dit, ut qui ineffabilibus fiſus victoriam ſibi paratam elſe putarer caneretque ſibi rô ενν⁵οv,illis fere diffluentibus converſus ad ſe. ut loquitur, ſecuniq́ue colluctatus, valiaa tamenadhuc ſub mauu, victum ſe videret, cum nondum catapalta aut aliæ machinæ il- lam tetigiſſent. Vicit juſtitia cauſæ, bellumq́ue àralαſes fuit. Vi⸗ cit Otho,& lauream Aquisgrani accepit à willigiſo, qui omni- um primas in fidelitate obſequii obtiner,& cum eo ſidelitaris nomine in hac militia laudantur Dietmaro. Bernhardus Dux,& Thiedrieus Marchio, Comites Ekk hard, Bio, Eſico, Bernvvardus, Comer& Clericus, Sifrith ejusd, filius Fridericus& Ciao confra- tres. Conprovincialium antem Thisdricus& Stbert, ecnfratres, Hoico, Eεhard& Beſico, germani, Brunius& ſui, militesq́,&. Mar- eini juſſu drchipræſulis W illigiſi, quibus adhærebat occidentalium maxima multituds. Immucata ſicrerum condicione, qui gravi- or ætate, ætatem Othonis aſpernatus, ad imperium animum adjecerat, in medio conatu deficit,& adpænirentiam compo- nens animum Othonis redit in gratiam, Cæſar n. noſter, natus ad deliniendos animos diſſidentium, cùm Aagdeburgi cum ſuis 3 1 Prin. 8— —. 25 Otho III. Principibas coloquium haberet,& Comitia agitaret, longam con- entionem, inter Henricum, Bavarorum Ducem& Ratisbonen. ſem Epiſcopum Gebehardum cum bono finivit conſilio, notan- hb. 4 pag. te Ditmaro,& pius ills Dux, qui amne ſuimet delicium eontinuit 39⸗ mundavit eleemoſynis, inde pergens ad Gandertheim, ubi Domina Fgerberg ſuimet Soror, erat Abbatißa, ægritudine premitur ſubita- neà,&tunc vvcans aquivocum ejus(Filium Henricum) talibur inſtruit: Vade celeriter ad patriam, acdiſponeregnum, ac nun- quam Regiac Domino reſiſtas tuo, multum n. pænitet hocun- quam feciſſe, Filioq́;, mox abeunte Dux præclarus in infirmitats Jia ſemper Kyrie eleiſon ex corde clamans, migravit ad Chriſtum, Comto ſtylo id expoſuit Btunnerus 2. Ann. 8. pag 163. 564. 56. Emergitzrurſus Henricus pænitentia rebellionis ductus, fidem- que quam violaverat, obfoquionovo penſavit, venera ione ge- Kuque ſubmiſſo majeſtatemlmperii Quedlinburgi adorans, cum ſolenni regio convivio Othonis dapibus illatis miniſterium præſtaret ad menſã, Cunradus Dux Francus, Camerarius ad Præ- torium exeubatet, Hezilo Palatinus, Apoculis eſſet, Bernhardus Jaxo ſtabuli Præfectus ſive Mareſchallus adeſſet, de quo num. 3. agetur. Clementiæ faæ hoc dedit exemplum in Henrico Bava- ro, quem, licet imperium affectarit, non ſolùm in gratiam rece- pit, ſed etiam Ducatum Bavatiæ, è quo pulſus fuerat, reſtituit. Quomodo Othol. Ludovicum, Franciæ Regem, ſpe regni Lo- thatienſis occupatum, Alſatiæ finibuseſecerit, indeq́ue Briſacum pari felicitate expugnaverit, diximus ſuoloco; ſicut itidem, quo- modo Conradum Lorharienſera, conjurationis cum Lutolfo Fi- lio initæ contra ſe manifeſtum compeſcuerite Non deſierat motus ſub Orhone l,& nune ſub Othone III. Virx deflagra- verat faxaccenſaturbarum in Germania,& ab alia parte in Gal- lia nubes ingruebat, Lothario Rege Lotharingiam invadente, ſed nubecula fuit, diu nan duranss nam qvum anno 985. Rex Lotha- ringiam invaderet, ſequente ſtalim anno 9 die ſecundg Martii moritur, antea perſvaſus ad pacem. Summaitaque dif- 2. Relett. ficultateinitia tegnitenebantur ob Lotharii, Galliæ Regis, in Pol. 2 ſ.4. Lotharingiam& Regnum Germaniæ prætenſiones; nonille n. m. 106. p. tantum, ſed& hujus nepos Carolus, quod Arniſæus annotat,. banr tepetituri Carolinæ ſtirpi imperi] dignitatem, niſi Hugo⸗ — Ghyeddö ulllet Caiollds Cptansx ſck lo auawq aake, pe 1 us 0. feübl ultper⸗ ſaaben aum al umg Thaus fangn dkett Ihthern ſa ang ꝛmay than 7 iuuuan Fuata thato— keload defäco m lo Duſe tejelra dhezit rülbe Dahem duum⸗ enti malm Dn. in, lon,, Lamen. atisboheg Vanülo un lelum eninn m 4 Dana wmitur ſun riicun ſtan * gnom, am xnitet Joru ur in inhan Ddit ad(ia —8 16 64 —sductus ſte venenaihre b 2 piadondan liis winlleiin — etarioz dhs 1ſet, Berohutt 8⸗, de quomn, — Henrico Wn un grauaonn dl foerzs hu =m, ſpetegl 2 dequehulir cctitidem,o a cum Lwolo8 6. Noucelel 8. NVu dittn eilu pentehdt m invaanuk 108„Rerlnl t kernt mmalagged alleeRegs 1 oues, Sonls niſcusannnl liten Otho III. 27 Capetus imperium affectantes interimà regno quoque avito ex- cluſiſſet,& Carolo in Lotharingiam damnato, exciſione ſtirpis Carolinæ, finem hilce litibus& pacem cum Germanis fecillet. Captata primum occaſione movebat ſe denvoin Galia Rex, cu- jus de Lotharingia motus in Ochone II. memoravimus, ja- cturamque factam conquerebatur. Rurſus itaque ille inſidias parare, per dolum circum venire, prædia nova concitare, neque n. ſe palſurum, ut Lotharingia ſub manu Othonis III. moretur, unde Otho III. expeditionem ſuſcepit altero ſtarim anno im- perii in Lotharingiam; verùm anno ſequente pace faca reſtitu- ta Imperatori& imperio fuit ea provincia. Vtrumque notat Sigebertus,& quidem ad A. 984. pag. 58. Lotharius, RexFran- corum, ad invadendam Lotharingiam rurſum laborans urbem l ir- dunum& Godefridum ipſius Vrbis Comitem capit;& ad A.985: Latharius Reæx videns Othonem Imp. virtute militum ſuorum pro- ficere, urbem Tirdunum& Godefridum Comitem readit. Idipſum 1 deſcribit Crantzius: Iuterea Lotharius, Rex Francorum, etſi ante 4. Sax. Lotharingiau abnuiſſet, eamq; perpetuò Othoni& ſuoceſſoribus per, 22. p. 92- miſiſſét, æudità tamen Othonis II. morte ad eam recuperandam con- tendit, uò Fratri Karolo dignum ſe principatum conferret. Virdu- zum cepit,& ejus Vrbis Comitem in ſuam redegit poteſtatem, ultra etiam proceſſurus. Quum tamen videret totius Imperii vires ſibi intentarifacilè reddidit, quæcepit. De regno autem Francorum Per ea temporamagna contentio fuit. Sic urbs Virdunum, Lo- thario Lotharingiam infeſtante, anno 934 unà cum Comite Go- defrido capta, alteroabhincanno urbs reddita& Comes reſtitu- tus. Lothario mortuo ſuccedere volebat Carolus, Lotharingia Dux, ſed quod eſſet deditus Germaniæ Principibus, à plerisque rejicitur, qui Hugonem Capetum eligunt, ſtemmatis illius Galli- ci regii ſangvinis, ad huc vigentis, Protarchum. Gallico motu vix liberatus Ocho Bohemicuus bellum biennii ſpatio geſſit. Qui Bohemiæ imperitabant, ſæpe incubuerunt Germaniæ affligendæ, ſed quò crebrius inſtabant, eò fortius reprimebantur. Hoc àl- gnum ad memoriamnominis reliquit Othonis noſtri Proavus Henricus, quod Venceslao, Bohemorum Duce capto Bohemi- am Imperio tributariam& ſtipendiariam fecir, id quod contigiſſe notat Albertus Stadenſis anno 920. cujus verba: Rex Boemiar 2 sngrs- fal 102 Hee ingreditur, ipſadq tributariA factã in Saxoniam revertitur. Quid Otho Avas egerit, antem dictum. Othone noſtro III. reg- nante erat Bofemorum Dux Bodlavut, Miinenſes odio infeſtans urbemque Miſnam dolo occupans per Wagionem Ducem, oc- ciſo nefaria manu loci Præfiecto,& in exilium acto Volchuldo Epiſcopo. Id Dietmarus retulit, libro quarto ſcribens: Hen- ricus Boxlavum, Oucem Bofemorum, in cunctis ſuimet neceſſitati- tatibus ſemper paratum, cum exercitu ejusdem afinibus ſuis per Mi- ſeni& Dellminci pagos usq, ad Mogelini ducitur. Wagio verò miles Folislai, qui Henricum cum exercitu comitabatur, cum ad Miſni redeundo perveniret, oum habitatoribus ejusdem pauca lo- quutus Fridericum, Rigdagi, Marchionis, tunc in Merſeburg com- morantis, amitum ac ſatellitem, ad Eccleſiam extra urbem poſitaum venire ac cum eo loqui per internuntium poſtulat. Hic ut egredi- rur, porta poſt tum clauditur,& Regdagtus eſusdem givitatis tuſios intlytus miles juxtaflsvium, qui Jribiſa dicitur, ab his doloſe os- cidi tur. Vrbe a. Bolia avi mox præſidio munita eundem citò Domi- num&& habitatorem ſuſcepit, Præſtitit ſe tunc virum egregium Echardus Marchio, qui poſtmodum Soemos ejieit urbe, Vol⸗ chuldum Epiſcopum ſedi reſtituir, Boemus que latis faciens ex hoſte Bir amicus. ⁷olchuldus, pergit Ditmarus, aiu Moguntiæ(a- pud Willigiſuw)converſatus poſt mortem Rigdagi Marchionis, in- elyto EKibardo ſuccedente,& Boldavo ad propria remeante, ſe- dem propriam reviſit; peſtea Bolilavi amicitiam firmiter acqui- rens. Sic quoque Bohemos ſub Henrico l. Ottone J.& Ottone 8.21.. S. patre inquieros,& tandem ſub ſuo imperio, iterum atque iterum rebelles, compeſcit,& in ordinem redigit. Imperialibus his ho- noribus jam in Germanià firmatis, hoſtibusq; repreſſis año 996. junzit lauream Romanam, à Gregorii V. manu ſibi cum benedi- ctione impofitam, quam coronationem, cùm ceſſent alii ſeripto- res, exhibemus notatam Coſmæ Pragenſi, in vita S. Adalbetti ſcribenti: Iter agit Romam Rex Francorum Otto IlI. pulebri Cæſa- ris pulc herrima proles; decurſis quippe puerilibus annis cum jam velut lanugine barba floreret, tempus& virtus major annis impe- ratoriam ſibi expoſteret dignitatem. Summus ipſis die bus Pontifer acerrimã febre correptur corpus terræ, animam cœlo, utraque inſus limißit exoraia. Rex a, Qtto alpium nives wulto milite tranſineans juxt Ena 1 hileg⸗ & K mlape ttag gunon huübe Cobomt lu uii dheie mmanh Wmcoc ſeyn mute ſeehor ti vr an hon Kdaa llut thjtje Uütin dagge näza tranr mot, ſan nnrin Deum mah Aen Font lds (bic ſerd khac * oſtro ll 1 res odioit 6 vimtt neuſt Dnhutſu Fen euraun zan Ni Alerſhann e whn i RUi- u Ami vnninn 1r z4b bualſ unden einn virumegnie tejieit unde,ſ ue latisfacegt uin Mogun- Widlarchimn cria remean im frmituunj Dovel.& Ow umatqpelcn Herialibasbih epreſſis oy übi com ben reſgent aliſein vita. Adibe 17 lpultbnl Qus annit tan' maſor um it diehu Doli hb, utrazui- militj nuf⸗ 1 1. 3 ertita 1 h Otho III. 29 jaxta ſatram urbem Ravennam regalia caſtramatatur eſt. Aecepta ibi Legatione, a Komanis miſſa& dimilſa honorificè, inſequi- tur,& Romano more e gregiè accipitur; deinde magno gaudio omni- .. 5. 4. 2.. um Imperatorium attigit apicem. Lætantur cum Primatibus mi- nores civitatis, cum afflicto paupere exultant agmina Liduarum, uia novus Imperator dæt /ura populis, dat jura novus PDapa, qui reg ali ſentensia datus fuerat Romanis, petentibus tunc Regem eonomine per Nuntios. Habuit itaque quod experiit Ocho, ſtro- phis variis hactenus circumactus, in juvenili ætate Imperator experientiſſimus fatus, odiis exagitatus, inſidiis expoſitus, neꝗq: tamen hoſtes habebant, quod expetebant; ſed habuir adverſario- rum confeſſio ne expreſſas voces, neminem vinci poſſe, cui à Deo ſceptra tradantur, cegnaque ſta li liri pietate, non viriis odiisque acquiri aut firmari. Confirmaverant Caxonici Principes ſibi ſuæ- que Domuiac familiæ imperium non arcanis illis dominationis artificiis, quæ in Aulis Auguſtorum quorundam Tacitus depre- hendit, led pietate Domus, indole virtutis, innocentid morum, vigilantià& prudentià, ut ſucceſſione quatuor Principum Re- gnum inter vota& conſenſum cæterorum Germaniæ Principum & Statuum prodeambularit, ulterius Jue forſan iviſſet, ſi Othoni III. fuiſſet hæres. Dei autem hæe providentia Deique opus, ſine cujus juſtitiã& benignitate nihil eſt in Regibus, nihil in Kegnis. Divina juſtitia ſtabilit, evertit, transfert, propagat regna, omni- noque obſervanda eſt Ethnici Imperatoris Titi ſublimis vox& Erixixς, Principatus E Aà TO dari Datam ſibi poteſtatem fato, ſive (ut corriganus verbo Chriſtiano,) 4 Deo, agnovit probus Impe- rator, dicens Principatum fato dari, cùm duo patritii generis ad- fectati imperii convictos monuiſlet, ut deſeſterent, neque invade- rent imperium ſibi fato datum noverat n. Princeps ſummus, per Suet c. 9 Deum regnare KReges, nec dari poreſtatem niſi ab eo, qui omni- p 450. um haberer poteſtatem. Aliena qui imperia iniquè invadunt, co- gitent quid agant, quidque cupiant malo ſine maloque letho. Fortuitè non dariimperium non neſcivit Ijmperator maximus; ſed fatis dari, non dubitans Dei providentiâ atque nutu fibi datum regnum, quod concuti quidem queat& adfligi, non verò adimi, ſicuti hanc Numinis gubernationem agnovit Darius, apud Curtium. Forſitan aſen: ita Dii fata ordinaverunt, ²t Perſa- 4,14, à0. 5.405. 43 7. 30 Otho III. num imperiam. quod ſecundo curſu per CCXXX. aunos ad ſummum faſtigium evexerant, magno motu coneuterent magis quam adflige- rent. Agnovit rale divinum fatum Vopiſcus, initio Vitæ trium Cæſarum, Cari, Numeriani& Carint ajens: Fato Reſpublica regi- tur, eaque nunc adſummum evehitur, nunc ad minima retrahitur. Quod fatis illi tribuunt, Fortunæ adicribunt alii, quod eodem re- cidit, ſaniores n. fortunà nominatã non excludunt Dei curam? neque aliud videtur velle Florus, cùm de nutante imperio Con- ſulari ſcribit: M. Antonio P. Dolabella Coſſ Imperium Romanun jam ad Cæſares transferente fortunà varius& multiplex civitatis motus fuit. Bene eſt illis Regibus& Im peratoribus, qui hanc Titi vocem in ore& corde geruat; qui Deum in conſiliis habent, qui ad lanceam regni cum Othone piiſſimo Deum invocant. Ab- ſint fallacia tegmina, deceptoria dealbationes,(ut cùm Auguſtino 3.de C. D. qicamus)ſimulacra& colores, ſpecies& faci, incruſtamenta& 14.c0l. 177. involucra, ſchemata& emplaſtra, technæ& pharmaca, quibus ſub titulo pietatis& honeſtatis Regnantium conſilia ferè plera- ue pinguntut, quæ introſpecta penirius plena funt injuſtitiæ& adulationis,& ſub idolo Rationts Statits Princi ꝑibus hodie oſten- in Anuual. tantur, quod idolum ita eſt adornatum,(judicio Cl. Boecleri)ut ſub Tac.p.9 ſpecie publici boni ſingulare nequc auditum unquam aut probatun Jus Regnorum largiri videatur; quod ſi quis exploret, nibil aliud no- tabit, qudàm omnium facinorum licentiam,& juris veri at que hot nomine digni extremum contemtis cujus regala prima ſit improbum illud, quod ex Euripide Julio Cæſari placuit: jus regnandi cauſa vio- landum eſt. Proxima lex è barhari Tiridatis ore: Id in ſummà fot- tuna æquius, quod validius. Atque ſis deinceps progrediuntur iſti Statiſtæ, penes quos conſulterts reſident culpæ& maculæ Aularum & vitia adminiſtrationis prætipua, ades que mala ſeculi& calamitas Reipublicæ. Satis eſt nobis poſuiſſe verba Bœcleri,& quidem Ra. rio ftatur ab eo non incongruè dicitur!dolum Principum, der Po- tentaten Abgott/ licuti etiam à venerando Jureconſulto D. D. Theo- doroReinkingio, Bremenſi quondam nunc Danico Cancellatio; 7. Polit. Bibl. p. 13, 14, 15, 16,& lib, 2. capp. 37,38, 39. pag. 73. ad p. 102. dicitur fuisque coloribus deſcribitur. Nihil dAe Orig. apud domiuandi cupidos probitatis aut fidei, ait Zaſius, eſtque far. f. 30. Reipublicæ peſtis fovere eſt, qui dominari cupunt. Omniumli- tium s motuũ regni cauſæ primariæ ſolent eſſe, Am batio, in qua — impe⸗ kpeta elano Anciee Arom uell orlu opptell puüle l- 8 pfäke anna lneg nönür dägae woman kaleſ Noni um, Raele um Aha hralſmnn 3 tquan auſi dio Vta- 2 dod oden, Aim hei clen eimpetaln ium kmmn 3 dipler au 1a qulkanern rynlllütebe 1inpocant) ² rüm arguin deruſtawennl k awmacr gühh ilia kelt ſhe eantiojäkttal Zus hodlecih * Boecler)u A aut yraltu a nibil aluan Kisveriatſaen Auaſtimum aundicacdii lin ſumnäg- agruunnn acule duum tulig taumi . Kqouidenke veipam ind eeD,D J co Cancelli 137 38, 9, R „iibitot. M tZuüuse a.Omam, Anbiibg annruig eirn delhabliann „. ma rttraun V Otho III. 31 impetandi cupiditas comite ſuperbià& invidis,& Avaritia, quæ eſt amor inexplebilis juſto plus habendi. Habuimus exempla in Henrico Aucupe, habuimus in Othonibus duobus, habemus horum vitiorum exempla in Othone 111. Iſthæc vitia ſi ſub- lata eſſent ex animis Magnatum, neque foro& tribunali, ne- que Marte& Neptuno opus eſſet. Fraudes, ſimultates, calumniæ, oppreſſiones, violentiæ, lanienæ abeilent,& privilegiis magnis gauderet imperium, III. Magna cum dignitate, ſapientià& gravitate in diverſis Princeipum& Epiſcoporum Conſeſſibus& Con- ventibus de Eccleſiæ& Reipubli- cæ negotiis gravioribus agit, de u- triusque rebus& facultatibus omni ſtudio ſolicitus, Archiepiſcopo- tunc Colonienſi Heriberto Cancel- lario. Sanciendæ tuendæque Religionis& Regionis munus a- pud Reges& Principes tam ſanctum eſſe Majores noſtri velue- runt, ut nemini ſive ſumma in Imperio Romano, ſive inferiora in Regnis quibuscunque aliis Sceptra commieti volunerint, qui non ſimul religiosà juramentiaſſeverarione, ractis etiam quan- doque ſacroſanctis Dei Evangeliis, promifiſſet, ſe non jura tan- tum aut privilegia Regni, ſed& Eccleſiæ dignitatem& Ordinem Eccleſiaſticum, omniaque Religionis commoda atque præſidia pro virili adverſus unumquemlibet hoſtem ſtrenuè vindicatu- rum necvindicaturum modò, ſed fortunas Imperii& Eceleſiæ facultares, etiam pro re natà, quoad ejus fieri poſſet, ampliatu- rum. Sacroſanctæ Cæſarum Leges ac Sanctiones, Theodofii no- minatim& Valentiniani, hunc principem omnium Gubernato- b b* rum — 32 Otho III. rum curam eſſe ſanciunt, ut per omnia ſuperni Numinis Religis- nem tueautur, ut inter cætetas ſolicicudines proſpiciat, quò ſarta tectaq; Eccleſia habeatur, Legibus daretut robur, civibus par ſer- vetur, ſalus&incolumitas ſubaitis præſtetur. Hàc parte ſolicitus OthoII!, nil intermiſit, quod velad Legem Regni, vel ad Reli- gionem Eccleſiæ ſpectaret. Principes& Reges ideò dati, ut ve- Iut regni battes eſſent& Protectores, ut Eccleſiæ traditam ſbi tutelam ritè gererent zunde ad exem plum Majorũ OthoIlluni- cè ſibi curandum duxit munire regna, ſtabilire Eccleſiam, prore- ere populum, hoſtes regni avertere. Hanc etiam in tem Comi- riis, Hetæriis& Synodis multa ſalutariter Imperio reique Chri- ſtianæ ſancita,& habitæ in rebus magnis& arduis deliberariones publicæ, quibus plerunque negotiisac conſiliis Sacerdotes& E- piſcopi intererant, exque Ordine Eccle ſiaſtico Cancellarii& Con- ſiliarii ut plurimum adhibebantur, rerum non minus ſecularium quàm Eccleſiaſticarum gratia, quod jam aliquoties notavimus, ur certius conſtatet, memorisque repeteremus florentiſſimo- rum Othonum balatia non tam civilium hominum Aulas quàm Gymnaſia Sacerdotum& Præſulum fuiſſe. Exempla habuimus in Othone Avo, Othone Patre, ſique una Palatium hujus Otho- nis luſtramus, in eo Eccleſiarum diverſi Præſules utramq́ne fece- runt paginam. Fingularis fortuna fuit, ut per aulicos honortum gradus, maximè eũqui ſupremus habetur, multi ad Epiſcopatus 1.(uncel. traducerentur, adeò ut de Cancellariis ſcribat Kirchnerus, nul- lar. Offic. lum ferẽ Germania Epiſcopatum nominari poſle. qui nonex Iu⸗ 12.p. 89. periali Cancellariatu unum&ẽ alterum Antuſtitem priſcd ætate fus- F. 9 0⸗ 5.97. rit ſortitus, id quod Bernardus à Mallinckrot accuratè in erudito libro de Archicancellariis S. R. Imperii oſtendit, idque ordine alphabetico; cauſasque adhibitorum ad officia Cancellariatus Clerioorum dicit fuiſſe laudatus Heſlorum PDoliticus Kirchne- rus, quod non adfuerint eãætate alterius generis homines pe- riti ſcribendarum literarum latinarum, cum Glericorum nominibus at que Monachorum clauſtris omnss prope literarum facultas tenere- tur, neque ullum Juris ci vilis pretium, aut polititæ ſcientiæ cultu cognitus eſſet. Ita illi, pergit n. 27. ſibi petſuaſiſſimum habebant, ſine Sacerdoti bu ac Epiſc opis nihil rerum maximarum feliciter per- ſici, nihil abſalvi poſe, ſperarentque ita demuns bene preſpereque o- vnnuid mnuͦ/ audvin Jiucip llaxan dzraio alem e dü tſanqle lunig dard doaſer dobos 5 nun ſäai Tulwo Wwh nion ſorun dal druw ſpece ſaed dhe tann tican ch anran deu dlot tnp dätor bim eiut turſ ias — N dunpaſ banteſoſtn un,ſtla4ne 8d dar n 1 rraditan 7 1Othollla delan m † Miotm(m A oteiqu(i lelderuu ſatenaunat — Acelaru blh ¹ naslecuumm R les dokain, 2 llorenrllr. am Adlägi ppla kudden a n haja O, 1 ltrawqle t alicos honqu aad Fpilcoen n rirchnerub,n I qoinonas 3 yiſta auni mn oratéinetuê 2., idgotann Cancelanus ticus Kicw r ishomiet 94 „orum nonuun afaculiaum Kte ſtienta a now hadetun „rumftlany „ tneprs hett t PN” Otho III. 35 enia eventura, ſi Religioni: antiſtitet gonſtlits as negotiir non modõ intereſſent ſed etiam praeſſent. uuic fini in aula Othoniana principes ſecretorum Principalium erant duo Archiepiſcopi, Moguntinus& Colonienſis, qui nos deducunt manu q. ad conſi- derationem aulici ſtatus& diſciplinæ tegnatricis intimiorem, qualem antea habuimus etiam in Aulis Avi& Patris, ibidem- que, quantum potuimus, deſctipſimus; nempe officia dignio- ra atque dignitates ſupremas gerebant Epiſcopi, qui erant Con- Hliarii Statuês ad ſecuritatem& fidem regni, ita ut ſub his O- thonibus intra unius& alterius Epiſcopi conſcientiam con- cluſa ſervarentur arcana domus®ni. illi erant potiſſimum, quibus ſecreta Imperatorum inniterentur; illi erant Mag iſtri dominationis; illi erant inſtrumenta& adminicula rerum ma- zimarum, creſcente hinc quàm maximè pompaà& autoritate palatii Epiſcopalis ſumineque Eccleſiaſtico; ſicuti antea exhi- buimus exemplis Epiſcoporum, Abbatum, aliorumque, qui o- lim huwilitate depreſla in Monaſteriis vixerant, ad Aulæ inti miora conſiiia adhibiros fuiſſe, non ſine opum voluptate ho- norumque dignitate majori Ea etiam nunc fælicitate gaudent in Palatiis Othonis III, cujus in Auls videmus celſarum digni- tatum inſediſſe faſtigiis ſacratos Patres,& diffuſo uſquequa- que cenſu per othem ſimbrias ſacras tetendiſſe. Boni Reges putabant, ſidei pietatis que ſubſtantiam ſe in beneficiis habere aliter non poſſe, niſi magnis donationibus, ipſicommodita- tum mundanarum egeni, ſubſtantiam rerum ſuarum in Cano- nicatus& Monaſteria profunderent, unde affluentiſſimæ illæ opes& temporariæ fælicitates ſplendent adhuc&rutilant ſub auratis trabibus, Reges verò ipſi, magno quidem ſablimes im- periititulo, inferiores verò opibus& numero cenſus incedunt, quod n. ſemelacceptum fuit à manu Magnatum per fragilem temporalium bonotum poſſeſſionem, illud utique ſemper te- netur, ita ut inclyci Reges veteres jam quædam fabula ſinr. O- Ptimi Othones in cæleſtes opes terrenas opes tranfferebant, et ut obtinerent illas, has libenter amittebant. Sic abripieban- tur ſeculares opes in occaſum ſecularium reguorum,& poſte- ritas ſuccedentium ſeeulorum adhuc, aliis atque Mli, tberre. nientl« 47ſs. Arch.! Gol. p. 25233 34* Otho I 11. nientibus commogis, ſibi largiſſimè proſpicir,& cupidirates: 2 veteres novis artibus& ſucceſſibus aut vincit, aur æquat. Sie viciſſitudines rerum ſunt, nurant celſa faſtigio,& qui vovent paupertatem, ſuâ magis paupertate ditantur, quàm divitiis 1 quondam ditiſſimi quique honore inhonori eſſe dicuntur in hoc mundo, ſplendidiſſimo honorum loco ſledent, adorantur- X ¹* 4 m IruNAmmin qusa Regibus. Tranſteruntipli tantatum olim opum Domini, &ſupra hotum verticem temporariã felicitate conſurgunt, qui vanitatem&contemtum profitentur ſecult, ſuis magis opibus: venerabiles, quàm moribus. Atqui hæc ipſa, uteunque ſe ha, beant, quàm transvolantis, quàm caduca ſunx! Ex humililo- 1 3 co Monaſterii quam præpetibus alis evolarit w legiſus non tam ad Archiepiſcopatum quàm Vice Principatum Im perii, 9 nontam Kotæ, inſignia adhue hodierna Moguntini Præſula- tus, oſtendunt, quàm Othonis eriam noſtri monumenta, nam 2 8 A Ae—, hujus temporibus, dicente Dodechino, præfuit Ecoletæs Mo- 4. * guntinæ ilegiſcs Archiepiſcopusme Ottonem adbus walde puerum& Imperatorem sdutavit,& inte- 1 rim per 16. annos Romanum rexit imperium. Erat noſtri Otho⸗ a —„ Ec “ enmseontA digHsts, 1ſuAs nis Cancellarius Willigiſus, ut conſtat ex diplomatibus, quale 4 . 7.—.. extat unum apud Freherum Ocig. Palat. part. 2 p. 47 4.8:in quo 4 mentio ſit ſororis Ssphiæ Sanctimonialis, Par 11„7, 4, E r r ſolitudine& eremo prodiit Heribertus ex Præpolito Werwa- 4 tienſi factus Archiepiſcopus Colonienfis& Regni Cancella- rius, cujus utebatur benignitate uſque ad extremum vitæ ago- fælicitate ex 43 24— 3 R fu K- Aen 4 Q 6 18 nem nam Romæ fuerat cum eo,&ultimam conteilliohem eſus: t exceperat, docente Merfæo, ubi ait inter alia: Hu — F , 1 VVr menta non vulgaria dedit, ut Tontifies& ormatiæ 2 „ ₰o ,7 3 44 genuus puer innoteſceret, qui eum ſuæ Eccleſiæ Eræpoſ iU᷑ Des Iils ebaldo in⸗ p1 A I2 uCTres 7 um fecit, 3 inde Imperatori Othoni IIi iunotuit, qui tantum ſiba in eo com- 3„ 2, 9, 7 1 5 ½ placuit, ut eum ſuo lateri ſociaret,& ꝓrimum conſtitueret Can- cellarium, quod oſficium prudentiſimt exerutur eſt. Seriem dum ducit Cancellarioram Mallinckrotius, munere hoc ampliſſi⸗ mo propter hunc functos fuiſſe eriam Hildebaldum, Epiſco- pum wormatienſem notavit lib. i. pag. 26,& in Additamentis PEg 2263 Italiæ verò Archicancellariatum geſfille PatrumE. pileo⸗ AKoy) a blsp (con Auhnatis inxza 3äur tqole. cjclat lenune aheni mmad rbidr läron fume Pla- qhaad Caul grule u⸗ t hu aifem Jh dhn gun Vl 3 Keryichan equat g — Riaadoranu, 1 Pumdond ſoalingung — imagsjin tcongpeſth k duxln SWilegſſunn — run lanai miini Daall — nuwenraymn 1 Eecble.h — Au., zuns =Aravin gin E tnoſtrOn b vatidos iu . 4 Sum arifælcaea — oltto Wacr cegni Cuchk 2 mum Nag d feſlionwii a luic Dautunt d:Hilutbalun jeyylunſin p biintum nftinuli t Leriemtn * ehoc amplü — ldam— Ppi 2 Additamas” perun 4 3 dhr Otho III. Piſcopum Cumanum, lib. n pag. 35,& licet ſummis occupatio- nibus politicis eſſet diſtrictus Hetibertus, non intermiſit tamẽ Percontari de Imperatoris officiis in Deum& proximum piis, ipleq́; Imperator, quod ſeribit Autor C 1 in oratione& con ſilio ipfius aut. znter cætera habuit in via ſæpias ſecreta cum Imperators colloquia de ſalate animarum. Quo etiam nomine multum cum Impe- ratore ſine dubio faerat exquiſitiore quidam& expeditiore conſultãdi ratione Hamburgenſium Antiſtesr Aaaldagus, cancel- lorum deaus conſiliotumque moderamine omnium primus, quem inomnibus Imperil negotiis præcipuum comitem lua- rum actionum, conſiliorum, voluntarum habuère Othones, mihilque Cælaribus fuit prius, quam ſuum Adaldagu liarium fecum habuiſſe, in quo ornamentum regnt ſuie ſitum credidère;& in quo per feliciratem aulicam verlatiſſimo Epiſcopo exemplum obſervatu dignilſimũ èmultis habemus, ꝙlaudatiſſimè Aulis trium Ochonum præfuerit Cancellarius& ſes, virtutibusq; ſuis meruerit eſſe Hambur- genſium& Bremenſium Archiepiſcopus; ad quæ felicia tem- pora, quum oculos intendit Adamus Bremenſis, ictibit: tribus æqus fortiſſimis atque juſtiſſimis Iuperatorib 9* ac familiaris erat S. Adaldagus, pro virtutum merito& dotlrinæ— Magiſterio,ut alatere eorum vix aut rars dive dunt præcepta Imperatorum ad nutum Archiepiſeopi d quibus etiam hoc eſt notandune, quoed tettius Otho conſidens in Vildathuſin præcepta fecit. Othonum tempore preæceptalmpe- ratorum ad nutum AMrchiepiſcopi H amburgenſiss Adaldagi diſ- poſita teſtis cum Adamo eſt alter Adam Fradenſis,iisdem ver- bis; cui conſonanrt illa Cranzii: Adaldagus, Hamburgenſis Donti- Ad. 974 8 fex, per annos quinqua ginta trium O thonum li peratorum Curias.109. ſequebatur, Cancellariam adminiſtrabat,& multasquæ Imperatorum nominibus decreta& conſtitutiones conrepit. Non p. 92. potuiſſet Decreta voncipere, niſi eloquentiæ& doctrinæ ſtudio santeiviſlet Imperialis Cancellarias, uti voeatur alibi Crant- ui dilaudat etiam cum AdamoB ldeshuſenſis, ſcribẽs: Ali zua Aalpohen (Coniiliorum b onici Belgici Magni, i plurimum couſidebat,& p9 b onſi⸗ lepo- — Asr tams carus), Q. 2 4. returs ſicut oſten- ain extant 4. Jax23 nſi familiaritatẽ ioci 2. Vand. a souſsait in W ildesnuſen, 30. p. 43 iᷣhique 8 3*— mn n 4— 3— Le ee—— 4 ————————— 36 Otho III. b ibique præcopta nonhulla fecit, quæ extant. Inviſere, credo, voluis antiqua intunabula nohilitatis; ibi n. W albartus& Wicbertus fi⸗ lius ac nepos Wedekindi magni Ducis, qui Carolo conflaxerat, habitare conſueverat. Deinde cap. 40. p. 81. Otho Iil an Wil- deshuſen conſiſtens oppido Bremenſis ditionis pracepta fecit, quæ extant, Imperialia. Idem etiam 4. Saxon. 22, p. 92: habet his vet- bis: In Waldeshuſen præce pta fecit, Qonſtituta edidit, ut inteli= gerent, qui in extremo eſſent imperii limite, ſe qusqus lmperatori= burſuis curæ eſs Præcepta feciſſe Wildeshuſii ſotibit, quæ ver- ba format noſtro ſtylo Spangenbergius: Der Keyſer hatte 3 ſeinen Sitz zu Wildeshauſen im Stifft Muͤnſter uͤber Olden⸗ burg/ nicht weit von Delmenhorſt gelegen/ hatte gute ehrliche und unſtraͤfliche Raͤth umb ſich/ ohn deren Bewuſt und Be⸗ rathſchlagung er nichts fuͤrnahm; bedachte nicht allein derer Nutz und Nothurfft/ die ſteths umb und neben ihm waren/ und zu Hofe mit ſupplicarionen umb Recht und Huͤlffe anſuchten/ ſondern er betrachtete auch deren Gelegenheit und nothurft/ die fern und weit an den euſſerſten Graͤntzen deß Reichs geſeſ⸗ ſen/ ſtellete und machte Geſetz und Ordnung/ fuͤr dieſelbe ihnen zum beſten/ daß alſo maͤnniglich kund war/ daß dieſer Keyſer rechte vaͤtterliche Sorgfaltigkeit fuͤr alle ſeine Vnderthanen truge/ und machete Er ihm hiermit nicht allein Lob und ein gu⸗ ten Nahmen/ ſondern auch ſonderliche Gunſt und geneigten Willen gegen Jedermann. Wildeshuſium, weſtphaliæ op- pidum in dicœcefi Monaſterienfl ad Hiunam fluvium, Collegio Eccleſiæ à Migwerio Witiichindi Magni Filio fundatæ, il- liusque ſepulchro inſigne;nunc ſede Othonis clarius, ubi quæ expediverit negotis, quamvis Crantzto nota fuerint, nunc vix conſtare puramus. Si quid habent Wildeshulenſes, id ut de- elarent expoſcimus, Templum vetuſtate venerabile vidimus, & ex Archivis cupidè expectamus, ſi quid in hans notitiiãxeli- quũ eſt. Quãto a.plauſu w ildeshuſii preæcepta fecit,& cumulatè ſatis fecit Imperator, tanto idem effecit applauſu Quedlinhur- gs, quæ urbs adhuc hodie in Saxonia Ochonis nomen venera- tur,& poſtulat quodam jure ſibi multa deberi Imperatorum Lomitia, qualia fuere illa notatu digna, quæ celebrata futre an- 3 nmnis 4 — M tonlann 17 Mlavi Dhta fai — kabertün diait utin u lnpaan tiidit gge c Keſiee crüber R ttezutethnt a jewuffundc, = icht aleue — mvanu — ülftanitn und ratzei =2 Neics rdieſebeige iß ditſer 4⸗ Indertſe lob undeng⸗ und zenaäcs 2 Peſtphuleg riom Coles cillo fanduz) crclatias,öbigr derint,bleſ alenſes tu abilericicn, 1nc notitlit akit, Keumi lu Quuuliie nomen felen Almperaolb cblaafuitei 1 Nihmui b Ocho III. 37 nis 991.& 1000, pergratumque eſſet, ſi quam nobis temporis indicinam faciunt, etiam luculentè expreſſiſſent Comitiorum conſilia; fruſtra autem hic expectamus diligentiam ſcripto- rum, fato quodam temporis negligentium, qui ad inania ſæpe ſtudia otium ſcribendi deffexerunt, rarò in rebus regni ſeriis opitulantes; eſta. in häc anguſtiâ rerum neceſlariarum nobis quàm gratiſſimum teſtimonium Dietmari, quo ſpectamus& aliquo modo cognoſcimus faciem regni, quamvis eam magis ſubinnuat quam explicet verbis ſuis: Celebrata proxima Pa, lib. 4. p. ſchalis ſolennitas in Quidilingeburg a Rego, ubi quatuor miniſtra- 38. bant Duces, Henricus ad menſam, Conradus ad Cameram, Hecil ad Cellarium, Bernhardus Equis præfuit. Hic etiam Boliæxlaus & Miſeco cum ſuis conveniunt. Solenniter conſueverunt cele- brare Feſta in diverſis Germaniæltali æ& Galliæ locis Impera- totes& Reges, idque præſentibus plerumque Proceribus qui- buſdam Imperii, Ducibus, Comiribus, aliisque Fidelibus, magno cum apparatu& dignitate Regali, unde etiam inter confilia de rebusregni ab Hiſtoricis non fruſtra recenſen- tur. Que dlinburgi cum ſolennia Paſchatis celebrarentur, pri- ſca offieia Aularum in Aulãà Othonis, ſine tamen dignitate E- lectorali adjuncta, ſubière Dux Bavariæ Henricus Dapiferats, Dux Franciæ Conradus Camerariatüs, Palatinus Ezelinus Pincernatus, Dux Saxoniæ Bernardus Mareſchallatus. Rex læ- titiæ plenus ſcribit Fabritius, propter placatum Bauarum,& ad 2.0 rig. sonditiones redaltaun Boemum, diem feſtum Paſchalem celebra- Saxon. f. vit Que dliaburgi ſingulari magnificentià, inſtruxnsque inquiſito 1z. apparatu Convivνum, Heuricus Bavarus Dapifers, Conradus Francus Camerarii, He⁊ilo Palatinus Pincernæ, Bernardus Jaxo Stabwlarii munere fundtus eſt. Nondum tum fuòre illa munia hæreditaria, ſed ad nutum& beneplacitum Imperatoris erant; ſicut Otho I demandavit aulica illa negotia prolubitu, nempe Giſelbertum conſtituit Aulæ prafectum, Ebet hardum Dapi- ferum, Hermanum ueviæ Ducem bincernam, Arnoldum Ma- reſchallum, tradente W itichindo. Qupd verò ait Knichenius 11½. 2.p. 15. ab Othone hoc Officia illa fuiſſe perpetua facta, eaque cum di.(. in guitate Blectorali ad hæredes tranfiſſe, id Otho Melander ſas Sa- 3 E 2 kruſtra xon.. i.p. 23. — 8 ́́ů́1ͤſͤſe 2. Com- .*„a. AF⸗ K2* ament. Ca petua feciſſe, u per 485. fragii jus adamantino nexν fungerentur. 1. Orig. 1 3. 3 Palat. 15. 169; cujus opin neq ſtringit, q 3. Lan- 3 P. 63. 6 F. 2. Trercul. fraſtra artipult pro vero; eique etiam ſententiæ adhæret Fre- tinud ſucceione! nec voluit Otho ille II domus ſuæ rationemintermittere. Do- mus ſuæ rationem habuilſe cenſet Knichenius, dum putatin Dugdibus Saxoniæ conſtituiſſe Offleium Mareſchallatus per- petuum cum E p. 93:ſabji 293 quatsorue Bu rggravios, Norn bergen ſem. M genſem, Rinescanusn, quatuot Comires, Chivenſem, schvvarl- burgenſem, Cilien ſem, Fahaudionſem: Liberos Barones quatuor, Limburgenſem, Dou Jum, W eſterburgenſem, Ald env daldenſem: Otho III. herus, ſentiens, Othonem illa Imperii oſſicia diſtribuiſſe&s per- 8 ½ 2 3„ vbenes illos Officiales, eosque ſolos, jus eſſet& F ot eſtas eli gendi Romanum mperatorem, ita ut officia illa& ſuſ. 4 8 3 Lee Idem etiam admirtit Chriſt. Gevvoldus Com mn. de S. Kl. Ceptem viratu cap 10.p. 168, dionis-deſideramus dari fundamenta hiſtorica: dod verbis Crantzii obſcuris niti volunt, cùm ſcribit: Fæxonta inde nomen magnumn. habuit, quod quatuor cau- a, ſget Tenricum e tres Otl mperatores edidiſſet, Henricum& tres Otboner, Elecdoratu, eundemque Cæſarem ditiones in territorium cum dignatione Ducatus; ComitatusBaro natus, K lub clientelari fide hæreditariè conceſſiſſe, ex Stumpflo & Cruſio notat idem Knichenius de Jure territorii c.. n. 1060. jiclens opinionem de eodem Imperatore multis aſſe- veraram, quod totius Imperii conſtitutionẽ& Status ſingulos Status Germnanicos erectum Conventu apud Vangiones ha- bito ſecundum omnium Ordinum calculos, idque autorita- te Gregorii V. pontificie, audet etiam aſſerere Stephanus Pig- hius. Attexta verò Ochoni quadrimembtis KRom. Imp. artitio Sueviæ, Brunſuicenſem, complectiſcribiar quatuor Duces, Palatinum, Lotharingiæ, quatuor Marchiones« Miſmenſem, Moravienſem, Brandenburgenſem, Badenſem: quatuor Land-⸗ 27e 2 1 7 . 6 8 1477„* b 2 4 4„ 1. 9 9 A,. ₰ 2 g SGlaVI 0893 I H4 119— HNa 1&, 24 Ate LeoNen Surgen] 6 30 Uatuot / A kagdebaurgenſem, Strozsbur- gAes. 4 F 3 12 24 Equites quaruor„Kaichs Ritter/ Andlo, Strandeck;, Meldin- gen, Fravvenberg: Civitates quatuor, etuguſtam, Moguntiam V Aquugranum, Lubesam Villas quatuor, Reichsdoͤrffer/ Bam⸗- bergamUlwam, Hagenoam„Feleſtadium: Kuſticos quatuor- Reichs⸗ esbra promulgaverit, citatis in hanc rem Panvi- nio, Irenico, Altero& Stumpfio, quem quatuorviratum inter ——— zaihemenn d hizaiſsn Sun unſ Ria ilagſ — etiam aünie * aA„ tap o D eentah(ag = ii olun, = AA zuaturn — tre Oth Amutten.) „dom un ſſchalaun = eem iitora 15 un adun = er Sumi * aoriic.nohh ar ore maltde natus lagn eaincrem la tvitatunie dr Vapgichab dqveauoi e Jtephanuble AamImoun e tußllalente 3 lhuns ¹ qunnoorlu n enſemquull’ — z9, tnuin ſem,Ichvna e Tones quan ervuulint a eck, Jal 8, Mugund . chsderfenhe ſticos quam AM Otho III. 39 Raichsbauren/ Coloniam, Ratisbenam,(onſtantiam:, Salt& bur- 7.„„. gum. Nulla hac diviſione famigerabilior, inquit Limnæus, uula 4 2. tamen eddem incertior. Imperii inſtrumenta vetuſtiora nullam é- 35: m92 Jusdem mentionem ingerunt, recentiora obliquè tantum. Invaluit tamen opinio,& ad lummam pervenit laudem, quaſi ex neceſ- ſitate commodioris regni illi Qusterniones ſint inſtituti, un- de quatuor columnas Imperii ſatis ambitioſè dixerunt Hatt- mannus Schedelius Chron. f.z 05,Sebe ſtianus Francus Chron. Cæſaj f. 214. Schedelii ſunt verba: Translato ad Alemanos Rom. Imperio, quo ſolidisri firmitate ſubſiſteret fundatum, firmatum dicitur ſupra quatuor columnas ſcilicet quatuor Duces, quatuor Marchionessquatuor Lantgravios, quatuor Burggravios, qua- ruor Comiters, quatuor Barones, quatuor Liberos, quatuor Mili- tes, quatuor Civitates, quatuor Vilas, quatuor Ruſiicos. Inane vi⸗ detur& hiſtrionium ſpectaculum, quod circa lelela habetur, aeremqueverberant, quiillud ex circumvolitantibus chartis, admirtunt: maximè verò Aςααεeſt illud corpuſeulum quadri- fotme, quod præſtigiaror neſcio quis otioſo& inutiliopere congeſſit,& exhibuit Tabulariorum promiſcuus& ſedulus ſeriptor Goldaſtus Tom. un. Conſtit. Imperia. pag. 4.& ex eo ut ſatisfaceret cupiditati lectoris, Eimnæus 1. I. P. 7. n. 48. pag. 71. fa⸗g quam apertè damnat recenſionem Conringius tanquam prorſus inanem, ſcribens: Eſt illa diſtributio nihil aliud quam de G. 5. luſus quidam hominis vani& inepti, qui, ut multos quaterniones civibus: confiteret, totius orbir Reſßublicasnon erubhuit ſui⸗ nugis concute th. 41 renudes a. putida ſunt& anilia commenta, ut iis confutandis o- peram impendere fwerit operam perdere: neque n. quic quam fers habet illa tabula ſani. Iterum de ſinibus Imp. Germ. c. 29.p. d10. Univerſa illa in quaterniones Germanici Juperii diviſio nihil qaidquam trahit ex vers, ſed Pittoris alicuj us aut Poeta otiofi in- ane commentum eſi. In hoc autem proderit iſtas tabulas vel fa- bulas noviſſe ob morem& ritus hinc enatos, qualis hine obri- R e ½ ⁰. nuie Coloniæ, relatus his verbis: Wann ein Biſchoff zu Coͤln zu„„„ C hor gehet/ gehet ihm ein Centgrave vor/ das iſt der Blutrichter/ tregt ein Lulr. weiſen dicken Bengel/ armsdick/ zweyer Elen lang: demnach traͤgtein e⸗ Knecht ein guͤlden Schwerd aufrechtin einer Scheiden: darnach gehen.183· zween vorlende der Stifft/ tregt einer ein gruͤnen/ der ander ein Heſerzle Leeee e. heu — ——— gel von Sammet auf der Sch uldern/ zubezeigen/ daß Coͤln ein Bauma und ein Bauer deß Reichs ſey/ und der Biſchof ein Haupt daruͤber. Is etiam mos flotentibus Imperii rebus in coronatione Caro- Ae Coyon. li V. conſtitit, ita deſctiprus Hartm. Mauro: Comes Georgius de Car fol. 41* itgenſtein,(apellat ius Colonienſis,& Wilbelmus de Nuenar, Magiſter Curiæz geſtabat duo flagra,(sween Slegel) quibus fru- mentum excutitur, albi viridis que coloris, quibu: ſtgnificatur, Colon. Archiepiſeopum, velut provinciæ Praſidem, a Rom. Imp. ntile dominium civitatis Colontenſis obtinere:(olonian. Agrip- pina hoc tempore inter urbes tuſticas Imperii numeratur. Pro- derit eriam illas tabulas legere& noſſe, ut ſciatur, unde excita- tus ſit ille tirulus hodiernus Dnn. Comitum à Schwartzberg/ qul in Thuringia hodie illuſtriſſimi titulo der vier Graffen deß Reichs Aadit. funguntur, de quo legendus Limnæus, cui cuùm Conringiobel- ad. J. P. la ſine bello diſceptatio eſt,& cui inter alia ſermo eſt: Auterem 7. p. 106, hujur diviſionis me neſcire adhuc fateor, an privatã primum, vel 107. publicâ autoritate 6œperit, etiamnum hæreo, certus tamen ſum, pag. 105. eam, ut antiquitate elarans, ita longà traditione aà multis rece- ptam, adeò quidem, ut in mperii Comitiis alit que ACtis publi⸗ ais quoqus nonnullorum membrorum hujfus quaternionis mentis guandoque facta fuerit. Othonis certè opus tabula illa nequa- quam eſt, animadvertente Conringio, quia referuntur ibidem Landgravii Thuringia& Haſſia Ducesque Brunſuicenſas, quos diu poſt Othonem conſtat cæpiſſe: prætereuntur item Epiſcops & Abbater, memoratur Lubeca civitas mperialis, quæ de- mum ſub Friderico, huic honori erat adſcripta. Flocei itaque facienda toties illa decantata relae quæ in proſcenium Impe- rii venit ſine die& Conſule, licet Goldaſto illa membrorum 3.de R. B. Imperii quadripartitorum diſtributio longè vetuſtiſſima Videa- 3. p. 274. tur, viſum verdaliter Rhenano, dicente: Von habeo compertum, 3. Rer. ſuando nata ſit illa Ordinum jmperialium diſtinctio, cujus multas Germ.f. 7 videm pitturas, at nullum idoneum teſtimonium videmu. Mihi P. ſane tecentior videtur. Seriptores veteres rem pretoſam, non omiſiſſent, ᷣ ſciviſſent, ſciviſſent autem, ſi facta fuiſſer. Si ita res eſſet, ea ex publicis tabulis aliisq; legitimis documentis poſſet depromi, ſique legimus& relegimus geſta Imperialia Oibs. nis A Mer O*„, Bwmae gc) aih 1 — lnnan n A auenun.) — Contgi = doe dan Nitaͤprmm ruu tmma au amalium d. Vuu⸗ Aun, ermimum e balailang e eerunuuthaa S i ſaianſiſu uritem'yſh enialüget d a. Nlociit ſceniun lus k wemdnin S1 tuſkſinan abeo emynuh li ajum vidmu.] prelolim n a Ikulllet n camenit pparuu temporibus Riddagus G Guntherus, Marchiones Miſuenſes cla- ri habentur. Filius Guntheri Eckhardus Marchio, ob virtutes& Otho III. 47 nis, invenlmüs, quod tamen nullo modo erat omittendum. Recenſeatur ergò inter paleas Juris publici, quibus ventilatis quærendum porrò de granis areæ palatii Cæſarei: ſique inqui- rimus, inprorhyro objiciunt ſe oeulis iterum Epiſcopiali- quot, reigerendæ moderatores, quibus immiſſus eſt aliquis Marchio, Esceberti nomen quigerit. Præclarum Palatii Cæſa- rei columen erat Eccebertus, quem cùm paucis Cæſar chariſſi- mum habuit conſiliarium, ſive eſſet de equeſttibus turmis & cohortibus deliberandum, ſive de rebus aliis eſſet dicen- dum. Conſilium detrimento potius quàm adjumento eſt, niſi fingulari, qui dat, prudentiâ ſit præditus. Præditus erat Mar- chio Eccebertus terum variarum cognitione, actionumq; pru- denti diſpenſatione Aulæ Cæſareæ membrum præcipuum ex- tabat; nam Marchionem illum Miſnenſem OQthoni multum placuiſſe,& apud eundem inter alios primates plurimum valuiſ- ſo,& inter præcipuos habitum fuiſſe notavit Dietmarus Vir enim arat gravis, prudens, mulrtis experimentis rerum eruditus& qui futura poterat exprætetitis providere; unde ſecretorum rerumque adminiſtrandarum particeps& adjutor inter pau- ciſſimos adhibebatur in conſilium rerum expediendarum. Multum valuiſſe Marchionem apud Othonem lI& III, in- terque præcipuos habitum notat exantiquis Saxoniæ Chro- nicis Paulus Langius, ex quo notanda veniunt ipſa verba: ſtis ſtrenuitatem in curis Othonis II magnus& potens fuit, qui et- zam Othoni III æxue gratiſſimus fuit& acceptus. Notandum tamen venit, qusd ea ſtirpe dictorum Marchionum non prodis- runt nec exorti ſunt Marchiones Milnenſes, qui modò ſub titu- lo Ducum Saxoniæ& Comitum provincialium Thuringiæ terris his principantur, ſed ex proſapià Comitum Saxoniæ de Wittin& Brene originem ducunt, quorum primus Marchio 4. Chros. 5. 43. Chron, C 1 † Kp. 767,68. Aiſuenſis fallus eſ Conradus jilius Thimonis Comitis de wittin, fundator Monaſterii ontis ſereni. Jucundum erat ſpectacu- lum, Sacerdotibus& Epiſcopis miſtum incedere Marchionem bellipotentem,& ſtipendia quaſi mereri ſacrarum cognitio- numz -** 44 Otho III. aum; nam& ad ipſaPalatii Magiſteria provehi contingebat di⸗ verſis Epiſcopis& Abbatibus. Conſueverant Othones res a- gendas tractandasque committere Epiſcspir Wormatievſibus, qui aulicis afsueti negotiis prudentiam, juſtitiam, æquabilita- tem diverſis vicibus probarunt. Expertus fuerat fidem Anne⸗ nis, natione Heſſſ, Otho, cujus elogium ſupremum inde fuit: Bruſeb. Anno vir jußus, primo dile&tus Othoni, Epiſe. Ergo virum multã concumula vit ope. VWeormdtf. Anno magis Regi ſummi ſed amatus Olympi, p. 988. Quocirca cœli regna beasa coltt. Epiſcopatum deinceps adlit Hildeboldus, gertuanus Frater An- nonis, quem virum docttinaà pariter& prudentia ſpeſtatiſſi- mum Otho II'Imperator haud minus reverenter quàm Otho I Annonem habuit, laudatiſſimà functione /ſ⁊premie Aula Can. cellarii elariſſimus, omnibus que Imperii principibus, teſte Bru- ſchio, vehementer charus. Virum hunc de Inperio meritifſi- mum excepit Franco,& ipſe natione Heſſus, Othonis III inti- mus Conſiliarius, præcellentis famæ Præſul, qui aulam Impera- toris ſemper fere, præſertim in Italiam, ſequebatur, quique impetratà ab Othone Epiſcopatul eᷣbbatid Lauriſſenſi opu 909. lenrtiſſima, docente Bruſchio, fupremum diem clauſit Romæ. häc tumullinſcriptione donatus: Romam Franco Pater cum Rege meavit Oihone Tertio, ubi ſolvit jura ſuprema neci; Germanus Sancti Burchardi qui fuit; amba Poöntiſices plebis angionenſis erant. Fucceſſit Erpho, Romæ deſignatus ab Othone Epiſcopus, Tres vix ipſe dies gaviſus munere tali, quo Romæ decedente ſequitur Rado, de Othone Hloptimè meritus dum que Romà diſcedit«w otmatiam ad functionem contendens ipſo in itinere moritur Curiæ Rhetorum, è cujus epitaphio diſtichen notamus: Rædoſequens ternum Romam properantem Othonem, b Qui tunc dives erat, viæ modò pauper eget. Eâdemprovineià B aldericus, Epiſcopas Fpirenſis, Bruſchio te⸗ Satal. ſte, fuit tribus Othonibus ab intimi,s conſcliis, erat enim ſapientiæ eey““ aen⸗ 3 wmigae tdodern Womsinſt am) egui tat ſüen 4 * muwiddeſ 1 ht. 2 wp, 4 =— unus kuner ſentiäipehal = tterqumeh yrtnue nnbu:, dleh = zperioun 10thbenulln e liaulamlie ebnatohn i Launſuin Ka claulaka = Oihone 2; h 83 1epikcoyu 1 one Hloſt R 13d fundhe — ietorum ich em Othohe m er egen⸗ h 21 munßſ 1ſ — — Otho III. 43 ar rerum gerendarim uſu peritidc, longè maximuz. Sub hoc Epil- copo cæperunt Canozici Nemetum, quemadmodum etiam wormatienſes ac Moguntini, Monaſticæ vitæ profesſione abjeclà ſeculares fieri, ſeorſfim habitare, as propria habere,& annuos pro- ventur inter ſe diſt ribuere, notante eodem Bruichio, ita ut tune primùm à ſuã inſtitutione deflexerint,& ab eà functione, cui Canone nomen erxat inditum, defecerint. Magnaà eriam digna- tione complexus eſt Otho ob inſignem prudentiam&diligen- tiam Wittegovvium Abbatem Augiæ Divitis, quæ Reiche- navv dicicur, qui multùm valuit in Aulaãconſiliis& præſentiâ, multumque profuit ſuo monaſterio, poſteritati hinc com- mendatus à Præpoſito ejus loci Burcardo, egregio ac famoſo(ut loquitur Bruſchius) ſui ſeculi verſiſcatore, cujus ex verfibus ptoducimus hoc teſtimonium, quo s& manus Regus dici- rur: b Diritur os Regis populorum lingua ſalubris, Inter Catholicos Primãs rutilando columuas. Ragum Retlores,(dmitaum docet atque cohortes Rege jubente, ſuis parent ſimul omnia dittis. Contra velle ſuum vertit ſe neme retrsrſum, Eſſe wanum Regis nam plebs hunc prædicas omnis. His rerum&c fortunatum arbitris pletas que ſuſcepit dijudi- can das Imperator cauſas, induſttiæ vero ſuæ fructum Spiſco- pi, potiſimum maximus Epiſcoporum, habuère ampliſſimum. fortunis ſuis uſi quavis occaſione, quæ nunquam defuit; liben- ter enim& liberaliter ſuam beneficentiam oſtendit erga Ca- thedram Papalem, tanquam Sacerdotalem ſedem primariam, quam in fidem, patrocinium, clientelam ſuam ſuſcepit, illique etiam peculiariter providere voluit, illiusq́; eſſe Evergetes atq; Orimasdes, erat quippe erga Pontiſicatum Romanum ſic ani- matus, ut illi Sedi optimè cõſultum vellet, id impetraturum ſe purans, ut apud memores& gratos Papas benefcium à lepo- ſitum eſſe cognoſceretur,[olo religionis ſtudio attractus, quamvis illa jatu cubaret in ægritudine. Commentari de hiſce rebus ex Diplomate benigniſſimo explorata facultas eſt, unde atbitrium eſt faciendum; nam extat Diploma, quo Pontiſic F 2 Sylve- * Chren f. 1e- —— 4, Sao 1n. Cami' atus donavit, quod in Archivis Pontificum Romanoram, Eccleſiæ ſcilicet Affiſienſis, religioſè aſſervatum Johannes de Amelio, Archidiaconus Forolivlenſis, eõmiſſione ſpeciali Be- nedicti XIII. juſta ſolennitate adhibità,& fide haud ſulpectà, ex libro antiquo multorum Diplomatum depromſit ac de- ſcripſit Anno 1339. quodque edidit anneè 1610 Heidelbergæ Marquardus Freherus,& quidem cùm Notis, unà cum Edicto pag. 40. de Donatione Conſtantini Miagniatqueà Nielchiore Goldaſto, P.827 74 cui ipſe ſuppeditaverat, Tomo. Conſtitutionum mpetialium X in Replicatione pro Imperio cap. 323, ut& ab ipſo Baronio libro xlI Annalium ad A. 1191, prout à Fenatore Curiæ Dari. ſienſis Nicolao Fabro acceperat;nec non à Boxhornio Hiſt. u- niv.p. 573, 574. recenfitum. Illius in Diplomatis initio IrbsRo ma vocatur Vrbs Regia, non Papalis aut Apoſtolica ſedes; per- ſtringitur Paparum avaritia& ambitio, improbatur ementita Conſtantini M. donatio, Caroli Calvi de re alienà prodigalitas- rejicitur, offeruntur autem in commodum Sedis Piſaarum, Fanum, Senogalia, Ancona, Feſſabrum, Callium, Heſium(ma- lè Galliheſi)& Auſimum,& quidem ad incrementa tam Im perii quã Apoſtolatus; quas octo civitates in Marobià Anchonitanenfi, quamdiu vi veret, pro ejus ſtatu papali tensdo cõmendaſſe ſeribir gnomento Digitorum. Hac ſunt, inqult, commenta ab illis ipſis inventa, quibus ſo Diaconus, cognomento, Digitorum mutilus præceptum aureis lit eris ſripſit ſab titulo Conſtantini Magni lon- b ga mendacii tempora finæit. De illà verò donatione Conſtanti- de G. 7. c. ni, conſicta ab aliquo, quem improbiſſimun Nebulonem vocat 10,p,71. incitatà mente Conringius, alibiagemus. Sicut autem viſus fuit Otho in plectendo Iohanne Papa nimis acer, ita niais li- beralis in evehendo Sylveſtro II, quemanno 999 Papam inſtituit, eidemque ut& aliis paſſim Clericis munificentia mR. h ſingulari quæſitam gloriam commendat&lgonius, majorem pletate hune Othonem Parenti&Avo faciens, Fun Otho. in- quit, belicà virtaute Auo inferior, religise verò, ao pistats& Patrs —————— 2 A* 9⸗ 186. Fylveſtro II. Præceptòri ſuo, five, ut ipſ eloqyvitur, Magiſtro,ogte Anonymus Florentinus deluveſtit. Epiſcopatuum Regum Ger- manicorum p. 832. pertè auremillis in literls rejicitur Dona- tio Conſtantini, ejus que fabrica tribuitur Johanni Diacono⸗co- 1. uag — Komanohu — Tle dde peciil ¹ audligeh promlt at, leitede tZmacunki » dioteGa mlupanah 1ad iplolun Aote Careli chomiot = Siaſtollidd dlierſetzſt & baturedenn äprodg 2 Fedisbiſam Nu Heſiun; 1=ntaumln & Anchantae an nencdallei —. am Regunb ireſleicehn RX i hieunns aLentaaliliſ itoromant rtinillagut an ione Conkk =febulonan u lcut autemſt jcer, itan rno 999 hn cis wunli nius, miſd —. Haithäs — 7 piten 3 5 Otho III. 45 & Auo multò ſuperiar. Elogium hoc magnum eſt& hyperboli- cũ, in quo illud ſanè jucundum eſt, doctiſſimum Italumab aliis ſecedere Italis, quem etiam ſtudioſiorem ſcriptorem in rebus Italicis per Cæſarem geſtis efle cognovimus, nam quid in lta- lià non tam in Eccleſtaſticis quàm Civilibus rebus ordinaverit & conſtituerit Otho, fuccinctè per diverſos annos memoravit; nempe duos Papas, Ioahnnéẽ& Gregorium Vrbe exactos reſti- tuiſſe, Creſcentianam ſeditionem pœnis acerbis diſpuliſſe, Ca- puanos parricidio Principis infames Laidulfo invaſore ejecto correxiſſe, Veneris ampla privilegia conceſſiſſe, Landulphum Archiepiſcopum Mediolanenfem inſtituiſſe, Romualdum, Abbatem Claſſenſem conſtituiſſe; Malateſtarum familiæ no- bili originem dediſſe, feudorumque beneficiis honeſtaſſe; Ti- burtum feditionem comprelfiſle; urbi Cremonenſi privile- gium conceſfiſle; Ravennati Anriſtiti Leoni privilegia reno- vaſſe novaque conceſſiſles Saracenos Campania expuliſſe. De- bemus gratias compendioſæ nartationi àsigonio, diligenti re- rum Italicarũ ſcriptore, inſtitutæ, qui meritè conqueritur res domis faris q; ab Othonibu inltalia, geſtis iisque mensorabilibus ac præolaris, magnà ex parte à Seriptoribus Germanicis prater- miſſas fuiſſe. Certè Conr. Abbas UIrſpergenfis prorſus mutus eſt, contentus annum ſeribere obitus& annos regni, reliqui ſo- mnolenii ſunt, ut bis terq; conquerendũ ſit, parciſſimà manu ſcripta Regni negotia, aut præterita, aut fabulis permixta fuil- ſe; nilautem magis aut promtius 4 Monachis conſignatum quàm quæ in Monachos& Epiſcopos, in Monaſteria& Epi- ſcopatus ſunt pleno thylaco data& donata, in qui materiâ ſa- cränuncpergemus. Quantum Otho Monaſteria ampliare, ditare, ac tutari ſtuduerit, abunde litteræ Donationum& Pri- vilegiorum teſtantur, ut meliorem Benefactorem vix habuiſſe videantur; curhque memoria beneficiorum ſeneſcere, Seneca di- cente, nunquam debeat, laudari debent à Monachis glorioſi E- vergetæ, nec ſilentio tranſmitti benefacta& beneficia magni- fica. It nihil Majoribus luis dignum facere intermitterer, nec cederet Otho⸗ bene mereri inprimis voluit de Epiſcopatibus& donaſteriis, ut non tam Regni parens, quàm Religioſorũ cœ- 5“ F tuum lib. 7 p. 182,183. I. de be= nef.4, —ę—ę—ę——/—ꝛ—x—xx lib. 4 p. 44. Chbrou. Cat. p. 768. Bruſcb. Catal. Epiſc. Argent. p. 837, 4⁵ Otho III. tuum fundator audiret. Dicavit Deo& Sanctis, Templa, Mo- naſteria, Oratoria inſtauravit collapſa, majore ſplendore vete- ra cumulavit,& imitatione Majorum in divinis conſtituendis reportavit eo tempote ingens decus, ut de eo perhibnuerit Dietmarus, tempore eo non fuiſſe ulum largiorem, ac per omnia clementiorem idozpariterque affirmaveri t Monachus Bozovi- enſis Langius Virum devotiſſimum ac pientiſſimum in Deum& pomiues extitiſſe, totam ſæpe hebdomadam, præter quintam feri- am jejunaſſ, eleemoſnas largiſſimas dediſſè, naui tar giorem Sole- mentiorem illo fuiſſe-Inter Monach orum& Epiſcoporum ma- nus non ſolùm imbuti ſed& enurriti ſunt Othones, unde in- dulgentius terram fæcunaarunt Clericalemdabasque operam Otho, ut non tam onaſteria florerent, quam vira Monachorũ exploraretur, ſicuti iſipſus Cæſar ſcripſit Epiſtolam Latinam ad Aldovvicum; Abbatem Divitis Augiæ poſtes Epilcopum Argentinenſew, in qua docet eum, quomodo Monachos ſuos tractare debeat, eumque ad petſevetantiam in pietate ac vitæ jnnocentia exhortatur. Pietatis potiot habebatur tum pars,& religionis majasculum decds, Monaſterla fundare, fundata cenſibus& bonis adimplere. Singulari hac benevolentia O- thones Cleri amatores fuère, devotè ubivis agentes; Eccleſia- rum& Cœnobiorum opes augenres, Sacerdoti bus& Mona- chis magnas vectigalium terrenorumque commodorum ac- ceſſiones impendentes, id quod claciſſimis exemplis& docui- mus,& porrò docebimus, ex vetuſtatis memoria. Evaleerat mos munißſcorum operum ædificiis ſtruendis Cæœnobiis, do- tandis Collegiis Ganonicorum aſſiduè operam impendere, non ſine exhauſtione fiſci Imperatorii regnique exactionibus, non ſine querelis. Monachorum valde gliſcebat progenies, quæ ferventius rebus ſuis augendis ſtudens parum commo- dabat regno, ſicuti& olim nimium eorum proventum cenſe- bat incoumodare Reipublicæ Zoſimus, dum n. omnia ſe cum li..p.631. Pauperi bus communicare dicebant, plerosque ad paupertatem redigebant. Querelæ auditæ fuerant aliquãdo coram Othonce, Vit. Oth. Bambergenſi Epiſcopo, in numerum demum Sanctorum rela- apud ret to, cùm antea mundus ſit plenus Monaſteriis, quid epus tot& ſer lib.. b 6.23⸗ tanta * conliinng operhiduen ¹ ichus Joꝛoh m in Dan r zunntanfn dargunn 7 I ſcoponau Dones, mde * aaagnr yen A ta Mocachon A okam laiha iei Dlkeaßm H uonacboxia rnpietneuſt =tur ton ät- udate, foran am Devoſenud 3 adtes; kettit a tibus Aua zmocdomau — mplisKäta rka. Ruteu E Ccnobi 1m impedin e eexaGoht a bat progrit aruw coma. gyentum cad- m omnükty ad hauyatis „ cotam O de anctotuuls ddeputui d au k Otho III. tanta conſtruere domicilia Monachorum? Reſpondit autem Otho, Dt in omnibus honorificetur Deus,& proximus adjuvtiur, dum n. proficiunt, at que ſucoreſcunt Cænobia ſludiseꝶ eblationhus fidelium ſicut in pleri: q́ loois videmus, quia tribuente Deo prom- tuaria eorum plena eruct antia ex hoc in illud, oves eorum fætoſæ, abundantes in egreſſibus ſuis, baves eorum craſſc, ipſorum que pro- vidente ſolertià non eſt ruina mactriæ, nequs tranſitus inutilis in fatis& pratis corum, poſunt nonnunquam honori at que utilitatt eſſe ſuis Epiſcopis.&i verò teuues ſunt& pauperes, habent Susceſ ſores mei, apud quos opportunè collocent eleemoſynas ſuas. Non in- videamus fortunas Monaſteriis, ſi efſent, quod eſſe deberent, officinæ ſc. purioris religionis, liberiora aſceteria doctrinæ& ſcientiatũ, devota Muſea panopliæ ſplritualis, ſine illainanium ceremoniarum turba coactaque vivendi ratione. Sed quid di- ces de Monaſteriorum& familiarum Diis cœlitibus devotarum magua& exuberanti copia, unde&patentiſſimi non ſufficiunt fundi tot alendis hominibus? In tanta copia ſæpe inopia, ple- runque inertia, otiam, ceſſatio, rerum divinarum neglectus, ut in iis deſiderata fuerit pietas[æpe& doctrina, religio& ſapien- tia. Eloquentiſſimus Lactantius conſignavit diſerte, vidiſſe Ma- 4. Inſtis. jores noſtros religionem cum ſapientià inſeparabili cohærere ne- 3:5. 19 3* xu, nec fieri poſſe, quin ſi quis hanc abillà iniquo divortio di- remerit, contingat religionem in ſuperſtitionem fœda merta- morphoſi, velur roſam in ſquillam degenerare. Veniam nobis dari petimus, ſi hicterum curioſiores iterum hocagitamus, Priacipum nimià liberalitate theatrum aliquod euaygooy in Monaſteriis& Epiſcopatibus erectum, unde turbæ& in Ec- cleſiam mutationes religionis invectæ fuerint, ſapientia ſive doctrinà literaria deminuta. Plus ſæpe opum& potentiæ, quàm ſapientiæ& ſcientiæ fuit in Epiſcopis& Monachis. Tem- pla inſigni magnificentia extruebantur,& Eccleſiæ non am- pliſſimà tantùm annorum cenſuum dote, luculentà prædio- rum&annonæ largitione cumulabantur, ſed& Sanctorum tu- telarium ita dictorũ, nomina variis liraniis, corpora& lipſana diverſis ceremoniis, pondere auri& argenti ſepulchra, altisque id genus ornamentis, tanqaam Eccleſiarum Rresyeusloſ co⸗ eban⸗ — pauperes, ad pecunias& rem augen ——— 48 Otho III. lebantur. Occupatiſſimi erant Abbates& Epiſcopi, ſpiritu dam, ad dignitates hono- resque extendendos,& in hac paupertate, quam regulis profi- tebantur, retum abundantia locupletiſſimi evadebant, cenſu- que onuſti poſſidebantur potius quàm poſſidebant. Hoccine erat, cupiditarem opumn pro Chriſti nomine abjicere, relidis omnibus ſe Monaſterii clauſtris abdere, pto nihilo ducete alti- 3 ores dignitatũ gradus, terrenæd́; ſublimitatis honores, eligere 4 cum Chriſto gauperem& abjeum eſſe in domo Domini, quam ſervandis aut cumulandis mundi hujus divitiis atque honotibus implicari? Hæccine illa profeſſio fait nullis terre- narum rerum curis diſtrahi, fed cupiditatibus ſeculi ſolvi, at- que, ne vinci àſeculo poſſes, nihil inſeculo, unde vincaris ha- bere? Itane paupertatis inſtitutum ad hoc affamptum, ut lub 2 ejus titulo rebus omnibus abundare velis? Scito, quid ſcitè ſcribat Monachus Lerinenſis, poſtea Arelatenſis Archiepiſco- 1. 27 z„pus Cæſarlus: ſtaad profeſſionem noſtram pertinent, nihilin 28. phac vitâ conſolationis requirsre, ni hil honoris præſentium rerum ſolatia refugere, ad promiſſa æternæ remunerationis animum præ- parare, ſubjectione atque abj eclione gaudere, paupertatem ſtudio quærere,& non ſolum facultates ſed&́ voluntater ipſas de cordi- . bas eradicoare. Mihil n. babere interdum neceſſitatis eſt, nibil au- A. Re- tem cupere virtutis. Non neſcito quid ſcribat Monachus Le- form. c. S. rinenfis Dionyſ. Faucherius: Non obid Monaſteriis prædia P.à4O- aut reliqui proventus dati fuerunt, ut illorum uſis ſuperfluo ſub paupertatis nomine inſaleſeamus, quandoquidem rerum diſpenſa- 8 tionem nobis creditam patius quàm poſſeſſionem is noſtram pote- ſtatem redactam debemus exiſtimare,& aliena nos quodammodi rapere ſi profatura pauperibus nobis inutiliter, aut, ut dicam ve- rius, crudeliter vendicamus. Erubeſcant, qui paupertatem pro- ſitentes ita volunt eſſe pauperes, ut nibil ſibi deeſſe patiantu,& quod intolerabilius eſt,rerum abundantiam quærunt. Bonilm- peratores ſæpiſſime inquieta bantur à Sacerdotibus& Mons- chis, tanquam Numulariis Eccleſiæ, ut Monaſteriis privilegia — 6 4. 4 8 8 2. 3 ad opes& habitacula ampla tribuerent, illis n. bonis operibus duplicari merita cæleſtia,& æterna dari præmia, ſi Monacha- 1n Säſietle, mn * ilo ducete, 81 notes i =mo Douu * ünii 1 * uit nullen —culiſoln, 1 deripouiin mhuum 3 to, giltt is Atcdlexin AX tinent, ni eſentunnn A iit auunan as pertum lu X eripſuun Aa ctis ebntia twoncul- nalumunuu ſe ſayrfut yerum i is nuſhunm d ut quulumni uun ut aem Auupettaten . Weſe jutuun, nunt. Hlib Sotibus&e Va = ſkerüs in i. bonisoyit Snisſune Otho III. rum pteces intèrvenirent, non poſſe aurem adeſſe vota, niſi ſubminiſtretur ad multa altaria multorum agrorum ſubſtan- tia. Eequis non hie Cæſarum& Regum eſſet liberalis, pulſan- tibus gratiam Regum Sacerdotibus, ut gratia divina detur ex merito opum? Sic demum Sanctarum Scripturarum ſecreta revelabantur; ſic fores æterni palatii patebant, ſi multa taber- nacula extruebantur pro commodo Sacerdotum à Principum famulatu. Laudabiles Eremitæ, qui in ſecreto extra mundum vivebant,& mundum intra ſe concluſum tenebant, itaut, qul recluſi in Clauſtris putabant precibus Principibus ſuccurrere, neceſſe fuerit, ut magis Principum interceſſionibus indige- rent. Qvi Monachis præcrant, ubi per divitias& ditiones ad ſublime culmen ſeſe evedos vidiſſent, non prius conquieve- runt, quàm etiam Jus Venationis, item Monetæ cudendæ, impe- trarent à Cæſaribus, ne quid deeſſet in profeſſione pauperta- tis, temporalis terrenæque potentiæ& voluptatis. Significa- tionẽ non obſcuram dat Venationis exercitium quid redoleat, & à quo inſtituto veniat,& à quibus inſtitutis ſtudiis abducat. Singulari privilegio Imperator noſter, quod hactenus com- petierat non niſi Principibus beneficium, Erponi, Verdenſi E- piſcopo, libertatem concedebat cudendiargentum, nundinas in- ſiituendi, quâ parte ditionis liberet, maforum ferarum venatio- nem, quæ antea ſolis Principibus comperebat, quã de re literas anno 936. ſcriptas extare Cranzius 3. Metrop. 36. p. 80.& Bra- ſchius Catal. Epiſc. Verd. p. 168 7. indicant. Sic Venationis jus conceſſit Henricus l I Sacerdotibus& Monachis, notante A- ventino Annal.. Irane comparatum erar antiquitus, ut Eccle. ſiæ bona contra Juris Canonici decreta in venaticos canes& accipitres, in comeſſationes& crapulam, in delitioſas concubi- „nas, expenderentur, conſumerentur, diſſiparentureltane aliqui Eccleſiaſticos titulos ſuſtinere actueri non poterant, niſi ver- ſerentur magis in Palatiis Regum quàm atriis Eccleſiæ, niſi de ſancto patrimonio fructuque oblationum tam ornati& ocre- ati, tam nitenti cute& bellè depexi incederent, ut procos& Penelopes Sponſos eos potius quàm Clericos judices? Itane res ad incitas redactæ erant, ut unialicui Epiſcopo non ſuffice- eret unus Epiſcopatus, Monacho aut Canonico una nda ſatis G Slle? pag. 395. 6 3. Metro patererur yrchiepiſcopiis. cufus fructusttolleret nilil ominus prior Epiſcopus. I. 1.„, 43 rum mutationem, quam in multis praterea aliis eſt ai tendere. 4 Ot ho III. eſſet Præbenda, quamvls opulemta Non ſufficiens fuerarunus Epiſcopatus Giſilerio, dumque Monachus Langius in Chro- duft. pag nico fuo refert, Othonis joſſuaccerſitum Giſilerium, Archi- epiſcopum Magdeburgenſem, ut caufam dicetet de awabus Parochiis in uſum ſuum cõjunctis, Magdeb.& Merſeburgenſl, cùm und debuiſſet eſſe contentus, oratione querulã fubdit: O¼ 1 noſtro boo muliebri téẽpore Otho ille Chriſtianiſimus vi veretlmpe⸗ æator,& in Ecoleſid Chriſti monſtrum hoc tricorporeum cernerets dubio procul omni molimine in ejusinſurgeret exterminium. Qui cum quondam ſuſtinere æquanimiter non poterat, unum auobus praeſſe Epiſcopatibus etiam vioinir,& efusdem pen Adi œreſis, quoo⸗ modo unum tribus& quidem mawimis& opulentiſſimis praſidere= Rem iſtam- novam& inſolitam err 194. 5. 1ldats b 88 de duobus Epiſcopatibus uni conceſſis notavit Crantzius, ſleri- 37:Er BO. pens: Soandalum peperit res illz ætute incomperta, ut duabus, fotuère tum pro rei novi tate placari bominesnut æuis animis ac- b ciperent, quwod Giſelerusutranque rerineret Eecleſiam in Merse . vargenſem collocans Religioſum, qui abſentis vicem tueretur; ub eſſet juxta tum acbepram ſpeciem ex Epiſcopatu fatta 2A4 Dbatias. En temyo⸗ Quam mirantur illitemporum mutatiouem, quique ſcrupus de raneinſederat, Hodie exemtus eſt, ſiqque quis ad antiqvum vel- let modam ſpectabiles varietate& numero Epiſcopatus, quo- rum etiam quatuor vel quinque fub unius Epiſcopi inſp ecti⸗ one habentur, revocare, is ſannis exciperetur. Exemplo au-“ tem ſoo præluceat Orho, qui Zelo Dei motus ſunt verba Lan- gij) Giſilarium, eo qubd duasteneret parochias( zwofette Pfarr) in Synodo Romand judici eli ſententià ab ofſicio ſuſpendi, ac per in- rernuntios ab Apoſzolico(Papa) miſſos eundem illo pocari at V vomparere prærepit. Idem reculit Diermarus lib. 4. p. 435& quomede pro Eccleſiæ Merſeburgenſis commodis laboravè= rit diligenter, idem eodom libro. 3 recenſuit his verbis: lin per⸗ .———— l —— f — 8 ͤeͤ————„— 12 unun unt =Merſha muunnga & inſoin nmai Aa, ut dun V ua uſn —i mna = eatrt uth 1m. Aur eA ui anum min b i tuertw la Alun — Em eumn vicve tun antic'umnt topaac dcopi iiſe⸗ — remyb nrverbali weafentpſr — endi at In ilb euaa ib. pℳ rodisſabom üt lis te IH ſhs 4 V 4 b Otho 11 I. Zuperator jam faſtus Vit ut ait eApoflolus eævacuauit, quæ erant parvuli ſemperq; Merſeburgenſis Sccleſiæ deſtrultionem deflens. quomodo hæc revocaretur, ſedalà mentis intentione volvebat,& quamdiu in corpore vivit hor votum perficere ſtuduit monitis pie matris. Quanta cura fuerit conſtituendi Eceleſias Othonis I, ſuo loco vid mus, cumq́ue cæptæ fuiſlent ſub eo Ripenſis& eArhuſienſis in Jutià Eccleſiæ,& Sleſvicenſis ſub Henrico Au- cupe, Cimbricts his Ecclefiis, Archi Epiſcopatui Hamburgen- ſi luffragantibus, Ocho lll. Anno ⁹88 1z. Kal. Apr. Aedit de li. bertate Diplocna, notance Cl. Lambeccio. De ſtatu Germa- miæ lub lmperatoribus Saxonibus Beatus Khenanus agens li-⸗ Autkar. Ker. EH. am P. brorerum Germanicarü ſecundo,dixit ſub hisce libertatem na- 501. Kos fuiſſe majorem nõ ſolum brovinciarum Gubernatotes, ſed etiam Civitates; matutius quoque facilius quead libertatern perveniſſe, quibus plusfuerit bonorum; de quâ libertatis ac- quiſitione agit Lehmannus 4. Chr. ſp. princ. p 272, 273, 274, ſubque Othone III, quod ibidem notat, Horere cæpit Epiſco- Patus Spirenſis poteſtas& autoritas ex privilegio Regio, quod anno ½ 87. Ruperto Spirenſi Epiſcopo oonceditur, unde E- pilcopatas inſigniter locupletatus jure& do minio fuit, quam- vis n.antea gaudetet Otgerus, Epiſcopus Spirenſis, exgratia (OthonislI. privilegio& libertate, acceſſit tamen plenior liber- tas ſub Othone III, qui Rupertum ex Monacho Veiſſen- burgenſi Spirenſem conſtituerat Epiſcopum cariſſimumque habuerat, ſuntque verba Privilegii: Nallus Dux ſive Comes, Vel nullus publicus ſudex ex judici aria poteſtate: aut ali. qua cujuilibet poteſtatis ignota perſana niſi ſolus Epiſoopus&ò Aa- vvvatres ipfiu? Spirenſisccleſiæ, ex jusiones onceſione noſtra de inceps poteſtatem habeat pro quocunque negotio, vel pro aliqua re parva aut magna blacitum retinere Jeu publicum judicium face: re, infra civitatem Spira ſeu Nemeta vocatam, aut in circuitu ex- tra ci vitatem, id eſt, in villa&pira,& in Marcha, quæ eidem l rbi ad racen eſi, aut aliquid per regale bannumn in uſum noſtri ſucteſ- forumq; noſtrorum exigere, neque aliquid de prædæis, vel de mone- ta, ſeu de teloneo, vel ex ulla re in ſiſcum regium transferre, nec ullus 5. c. Pag. 95. 4. 4 Lebman 4. Chbronz. p. 274.: G 16.p. 4⁰5. hominum ex hidelibus ſan Jæ Dei Eocleſiæ, ac uoſtris in Eccleſiis, qut lacis vel agris, ſeu in Lelihue poſſäſionibus præfatæ Eecleſia, 9 2 qds e wehue er ee 4 1 1 4 3 1 4 4 42 SQOtho III. quat juſtè& ranionabiliter poſidere videtur, in quibutlibet pagin vel territoriis, vel quicquid ibidem propter divinum amorem& venerationem B. Mariæ ſemper virginis collatam fueris, ad eauſas audiendas, vel freda exigenda, aut manſiones vel parada⸗ faciendas, aut fidejuſſores tollendos, aut ullas redibitiones, vel lli- citas oocafiones requirendas, aut homines ipſius Eccleſiæ; tam in- genuos qaam ſervos, injuſté conſtringendos ullo unquam tempors inire audeat, vel ea, quæ memorata ſunt, penitus exigere, aut ex- adtare preſumat. Quæ verba ultima fic vertit Lehmannus: Daß kein Menſch/ ſo der H. Kirch oder uns mit Treu v. Huld zugethan iſt/ in die Kirchen/ Orter/ Felder oder andere Guͤter der Kirch zu Speir/ die ſie rechtmaͤſig und mit gutem Titelin den Gasvſchafften oder Bot⸗ maͤſigkeiten/ und was derſelben daſelbſt von Gottes und der H. Jungfr. Marie gegeben und zugeeiguet iſt/ beſitzt und innhat ⸗Sachen zuverhoͤ⸗ ren/ Freffel und Bus zu fordern/ Coſament und darzu gehoͤrige Berei⸗ ſchafft zu beſtellen/ oder Burgen hinwegzufuͤhren/ oder der Kirchen Leib⸗ eigene oder freye Ceut unrechtmaͤſig gefaͤnglich anzunebmen/ zugeheno⸗ der zu kommen ſich underſtehen/ oder alles/ das darvon zuvor geſagt/ zu heiſchen zu erfordern ſich anmaſſen ſoll. Beneficio itaque maximo Impera- torEpiſcopatui Spirenſi poteſtatem ſeculaxem largiorem con- cedit, detrahitque Imperio quædam jura& proventus, utEpiſe copatui amplior eſſet poteſtas, Donavit etiam Baſilicæ majo- ri Nemetum Vthis cracem, cui inſculpra erat vera imago de Epiſcop Othonis cum latinà inſcriptione, teſte Bruſchlio. Auguſtiot pag. 866. ut eſſet Clerus, cæterisque anteſtaret, commendatum ſibi ha- bet quam maximè, eius que beneſicio quaquaverſuùm Monaſte- ria fuere exemta diverſis oneribus, quo nomine tanto Bene- faori fempiternam illius facti memoriam debent;& dum ad vereres faſtos Monaſteriales, aut Diplomata, animum vel modicè advertimus, equidem comperimus, nihit poſſe deſide- rari in beneficenti regia, non in patrio noſtro ſolo tantùm, ſed externo. Per quædam alia exempla id declarabimus, pro ut ſe obtulerint. Conlilio& voto Othonis Herebertus, Ar- chiepiſcopus Colonienſis, extruxit A C.100z. Cœnobium illud celeberrimum Benedictinorum Puitenſe, è regione urbis Co- lonienſis in alterà Rheni ripà firum, ad quod Imperator°5α nimæ ſalutem bona aſſignavit, largaq́ue prædia contulit: Epiſ- copus a. in Tuitienſi Oratorio ſepeliri voluit, ubi inſcriptionẽ abula plumbea exhibet: Annoab incarnatione Domint noſtri haſ DOtho III. 82 Sw aan 102 r. Calend Aprilis obiit Herebertus, ſantta Colonienſis Eo= d fumd&leſiæ&rcohiepiſcopus, qui de ſuo proprio ſumtu hoc Monaſterium e ulzud fecit. Hæc inſcriptio viſicur ad caput tumuli;& altera etiam ieam 7 ad pedes ejusdem ſarcophagi notanda: Herebertus, Colonien- ).. 3—. 8 * rtlſe imn ſis Archiepiſcopus, conſtruclor hujus Eccleſiæ anno incarnati ver- bi 1020. ipſam conſecrauit in houorem Salvatoris mundi ejuq́; Genitricis. Condirus in hoc Coenobio Heribertus religioſè colitur, tanquam Sanctus Paraſtates, aſſervanturque aliæ Di- votum reliquiæ, inprimis ex Vrſulæ Martytum ſocietate. Ei- dem ille Præſulapprohaverat Cæſari, Eccleſiæ ſtudium,& vi- Nquamtmj m 2 xigen, un 5 Lehman — Haha Ira uen x aftte chat tam ſibi acerbam putabat, ſi nullum Deo hoſtimentum pro derh Ja gratiæ munere retuliſſèt, Cæſari pro ſummã benevolentia. /n. (Sachazme duxerat iam dudum in animum, ſcribit Merſſeus, Coenobium pag. 1284 eemen conſtruere,& hac de re cum Imperatore Othone aliquando menti. ttmeu pze onem fecerat, qui non ſolum Iiri voluntatem commendabat, ve- * izuvor eig, um etiam oh nimæ ſaæ ſalutem eidem Cenobio bona aſſignavit. maxno lh In bonis cùm omnia ſint jucundiſſima, agnovit benevolentiam ¹ Datgiotewmn Cælaris Anno 985, cùm eſſet Cöloniæ, Wermbrandus„Mo- entusnh naſterii Werrhinepſis, ad Rhuram ſiti, Abbas, cui datum 1a Haſilice nh hoc inſuper, ut Monachi liberentur ab omnibus communi- t ven 2 bus ſervitiis, teloniis. exactionibus duumque non eſſent ex- d. aun emti ab expeditionibus oneribus que belli Monaſte ria. niſt il- Landarun hh lud peculiari indultu datum eſſet ab Imperatore, gratia Otho- iſum Yut nis Monaſterio huic Werthinenſi concedebatur, ut Abbas 4 rn ae taoto ben liu⸗ Monaſi erii ad caſtra& in hoſtem ire non cogatur, niſi Regiaã dbent, Kär lberalitate adjutus heneficii copiam quandogq, aceipiat illud faci- . endi, prout id exhibent literæ Privilegii integrè allatæ à Stan- d=*, wimmf gefolio. Mirificè reditibus ac privilegiis ibidem Cæſar Mo- 2. Annal. n in u naſterium Zirginum Geyſeke in Neſtphaliâ, antea anno 949. Weſtpb. — Nornun Othone I. procurante ab Haholdo Comite de Anholt, erectũ pag. 215. Saiiumf quod docet Stangefolius, ubi legi meretur Diploma Othonis eubemu Magni, ex originali prolatum. Res eadem bene& feliciter, rodinmi cùm Noviomagi anno 997. commoraretur Sæſar, evenerat 2. Aunal? 1ioneuut Eltenenſi Monialium Monaſterio, quod haud procul Embrico Weſpb. 3apetalolif diſſitum wichmannus, Zutphaniæ& Geldriæ Comes anno p.194 comultien 968 exexerat, multisque lautis reditibus inſtruxerat ſub inſpe- 2 di ioſerpiin G 3 Kione 4 Daminat b u h ——— 2 —uööſſſſ — 8 — 5. hiſt. Rauenn. Pag. 23 pag. 2 6 44 Otho 111. Rione Abbatiſſæ primæ Luidgatdis filiæ, cujus ſorot Adola, confunx Baldericl cujusdam, æges conſentiens in donationem amplam Pareniis lirem moverat cotam Imp. Othone I. ha- veditatis jam traditæ partem expoſcens, dicens, quod Later ſecun- dun Caxonicam legem absg, ejus conſenſus& licentia nullam po- tuiſſet facere traditionem: cumque ſub Othone II. lis pro tracta& indeciſa manſtſſet, demum Baldericus, Adelæ maritus, pro Oethonis I41. voluntate, exbortatione ſimul& petitione idip ſum A4 onaſterium ſua propria ſuæq Conjugis manu in Mundi⸗ Hurdium contradidit,& Sicuti mos ſt Laicorum, oum feſtuca ſe- mel ab eodem exivit pradio,& omnia ej urdem Monaſlerii prædia, &y inveſtituram ad reliquias S. Viti in praſentia ipſiut Caſaris plurimorum delium conceſſit reditusq, contradidit, ſicut hoc iis habetur verbis in Privileqio Imperatoris, quod integtum exhibet Stangefolius z. Annal. Weſtph. pag. 203 zinque eoip- ſa Cælaris liberalitas& animus retum ſacrauum curioſus deprehenditur, dum nonſolùm Parenrtis munificentiam, ibi⸗ dem repetitam, conſirmat, ſed etiam 1mperiali præcepto ſirmi- ter jubetut in eodem Monaſterio, vel locis ad id pertinentibu,, nullus Duæ, Comes, vel Vice-Comes, nullus Ml. archio vel quili- bet Scholdatio vel alia judiciaria perſona ullum habeat Placitum, nec parafredor, uec pratas faczendas, uec al iquod e xigatur Jeruils ſervitium prius quàm efusdem Abbatiſſe ſervus an cu'juscung, Comitatu habitet, alterius Comitis non eat Placitum, ſed ad ejur ſolummodb, quemcungq, Abhatiſſa ſibimet eligers Velit Mauaca- rum. Cum anno 999. Roma eſſet Ocho, ibiꝗ ue habere Ro- manum palatium, dedit tunc privilegiume xdonatione fact Eccleſiæ Traj ectenſi, quod integrum extat ap. Joannem à Leidis 9. Chron. 4. p. 117. Cùm Ravenuæ degeret, Coenobium Pom poſtanum, petmutatione factà cum Friderico Ravennatum E- piſcopo, exemit anno worjurisdiction Eccleſiæ Ravennatis, acregio tantum imperio ſubjecit, de quo ex auguſtalibus tabu⸗ lis ſibi vis is retulit Rubeus,& quæ donaverit Abbati D.Vitalis, ibidem recenſuit. Id egiſſe boni in Archiepiſcopatu Rawen: nium anno 997. decreta edita fuerint multa, eaque, teſte eodẽ Rubeo, admodum ad bene beatiq; vivendum utilia, præſenteé tum natenſi compertus fuit, ut habito Concilio Epiſcoporum om- ne ll hg = Alele nun hxtitim. 1 — wanuin lla. , cun fßun nalleuiyu Mia ijſa cn iäan, imu 1 qpodinn Xcz;idgna aram eunk a ailficenta üprapurn ii peruun elarchundu habeatlluhm A exigetu ſii A us m ann itum, ſtlun = e reltulin 1* ue labree a donaioneit V„oannemali = Comlunlt Ruvenauu ggulklhuude 4b bu Dlul 3pilaheula — pilcopotun eacpu ike 1 tiba, N 1 lu ’ enm Otlone Rege Multum liberalitas Othonls comulit Eccleſiæ Friſingenſe, cui ſub Epiſcopo Goiſcalco tradidit anno- 995 ſen Hubas regales in Dulmarfeld;& ſub Epiſcopo Fride- rico dedit triginta Hubasin regione Oſterriche anno 9965, quod ex Diplomatibus notavit Hundius Metrop. Salisburg. p. 44. Multum etiam liberalitas Othonum profuit Eccleſiæ(uri- enſi, fueratq́ue imitatus liberaliratem Othonis Avi erga Curi⸗ enlſem Epiſcopum Waldonem, cui dono dederat Pludentum, oppidulum Druſianæ vallis, Oihoa, nepos W aldoni II.totum oppidum Clavennam(Claven) cum omnibus bonis ac redi- tihus anno 999. liberali admodum dono dedit, teſte Bruſchio, Catal. Pludonum vel Pludentum, Pludentz/ in Walgoviâ ſitum, quod Epiſc. Comitibus Werdenbetgenſibus paruiſſe notat Ftumpfius. Curienf. I finibus Carnorum& Styriorum fundat Monaſterium S. pag. 77 8.. Eamberti teſte Lazio 1z. Comwent p. 1033, In finibus Weſtt phaliæ Paderborna, tüinfelix, in felicitatis parte repoſuit, ab O= rlione muneraria donatione erigi ille enim Eoeleſtam Pader- 10. Chrens gornenſem incendio unà cum Vrbe devaſtatam, conflagratis ſi. 31. f. 33es- mulliteris& privileglis Cæſareis, in ſottuitdadverſitate con- ſolatur, privilegiarenovat, ſuisque ſumtibusin reſtaurandos templo Epiſcopum Khetarium ſtrenuè juvit, teſte Crantzio annumrecenſentemilleſimum. EAbeneficenriæ glorià Mo- 3. Metrop' naſterium Bavariæ inferioris, Danubio adſitum eAltaich no- 40.P. 93⸗ mine, Ordini&, Benedicti confert cum bene ficio. Ręugioniin- tentus inquit Cuſpinianus, antiquatempladiruta reformavit; p.183. Monaſterinm illud Bavariæ Altach nominesſubeArnulpbho deſoo latumsreconcinnavit. Id confirmat W ig. Hundius in Metrops. SFalisb pag 1744ex nnalibus Monaſteril; licet hanc teſtaurati- onem Aventinus Henrico II. aſcribat:. Docemur hiſce& alijs exemplis eà ſic religione vixiſſe oprimum-Im peratorem,, ur propter ſingularem, quâ dicaros nexos que per vota tiomi- nes complectebatur, benevolentiam, Cleri Pater Amultis au- diret; opulentum que haberet teſtimonium, quàm liberaliter Clerioatum complexus eſſet, cujus quidem reinos non Cleri magis, quäm alia quädam cauſa, cerriorem lectorem faciun⸗ dum putavimus. WV. Li- 4 76 DOcho III. Faer. c. IV. Liberos tulit nullos ex Marida Ar- ragoniã„Conjuge ſatis laſcivà, quæ, uti fertur, Co mitem quendam Mu- tinenſem ſolicitat ad amorem,& cum ille nollet obſequi, tentatæ pudicitiæ nomine per calumniam accuſatur,& capitis ſupplicio dam- natur. Cuͤm periculorum plena ſint omnia in Re nis regiis que Au- P P 8 8 lis, etiam ab eàd metuendum eſt, quæ ſocia vitæ conſorsq́ue to- ri, quæq́ue dormit in ſinu, ut ſtatuere interdum nequeas, plus- né mali ab externis hoſtibus, an an Conjuge ipſà impendeat. Iq ſatis exploratum eſſe arbitramur ex hiftorià veteri Imperato- rum, ſæpe Conjugis technis& malitià Imperatores è medio ſublatos fuiſſe, quandoque ſvaviſſimum amorem degeneraſſe, &c alienis plumis lubricum animum Conjugis inhæſiſſe, magno cum dedecore Imperatorum. Habent interdum Magnates in Naptiis, ut ob uxores nimium amabiles doleant,& dolorem Vel patientia premant, vel magnanimitate ſuperent, vel ſejun- gant. Magnus ille Auguſtus, toto regno felix, domo infelix, cum SFeriboniâ divortium fecit, pertæſus, ut ſcribebat(nuptam rem molliori verbo tegens)moerum per verſitatem ejus; Liviam Dru- ſillã abduxit, dileæit,&prsbavit unics ac perſeveranter, quæ tamẽ 62. 81 2 0 4 2— 4. 2.5.124. tam perleveranter non vixit. Nõ melior lors fuerat julti Caſa⸗ 9.6. p.; · ris, cum Pompeja divortium facientis, adalteratdâ à P. Clodio, quem inter publicas ceremonias penetraße ad eam muliebri veſts conſtant fama erat. Nec alia fottuna Domitiani, qui Auguſtam Suet. C.3. Paridis hiſtrionisamore deperditam repudiabat. B ouus Princeps P. 4 s, In Fit. c. nle 290. Claro, Præfecto Præterii,& Suetouio Tranquibo Epiſtolarum Hadrianus Sabinam uzorem habuit ſuſpectam, removebatq; quos miniſtros putabat comiores in gynecéo;undeSpartianus: Erat curioſiu non ſolum domus ſuæiſed etiam amicorum, Septicis Magi- —— ͤp,,———— n— aris anſ Aorem, , tenrar uma liciotu 2 tegücng 15 conſotie un necqgeus, it aimpendei t ietetj luxm cratotesen) m degenni mhellenn dam lMime K ant Adona d Atent,nühei mo icſelza t(oopun d u“,L'vienh Santer quru a derat juule K 314 a5 odh An mulihn 1 Au qui Aunts — hoeusbti , tewontzu ndedprlin iorum, Chtu —i Fyilavd ailo 7 1 Otho III.. 6r Magiſiro, multis que aliis, quod apud Sabinam uxorem, injulſa e- jus, familiarius ſe runc egerant, quam reverentia domus aulicæ poſtulabat, ſucceſſores dedit; uxorem etiam: ut moroſam& aſpe- ram dimiſſiarus, ut ipſe dicebat, ſi privatus fuiſſet. Petulantem& ad Venerem nimis promtam habuit uxorem Imp. Antoninus Pius, quæ ipſos etiam nautas, cultu vitæ aſperos, appetebat, te- ſte Aur. Victore. Uxoris Fauſtinæ, quæ erat Antonini Pii filia, vitia ita Antoninus Philoſophus tulit, ut nec ea curioſius inveſti- garet, nec puniret, Philofophiam M. Antonini ſecutus Septi- micxs Severus Juliæ uxoris, adulterium exercentis, vitia diſſi- mulabat patienterque ferebat, domique minus cautus, dicente Spartiano, famoſam adulteriis conjugem tenebar. Iraperator Sept. c.18 Elius Pertinax circa uxòoris pudicitiam minus curioſus fuit, p.3 22. qvum palàm Citharædum illa diligeret. Nil magis exaſperare(apitol.⸗ ſolet animos Magnatum, quàm ſi audiunt caſus infortunatos lecti, nec joci ulli acerbiores, quàm ſi arcans cornua detegun- tur, cujus rei recentius dabimus exemplum Rex Poloniæ Ula- dislaus in venatione noctu cubans in penulà, juxtà cubantem Petrum Danum, Comitem Scrinenſem, joco petens dicebat: Mollius nunebetre, Vxor tua cum Abbate Scrinenſi cubat, quàm nos; llle jocum joco ulturus fortaſſe& tua, Rex, cum Dohieſſo regerebat. Joci hi inter Regem& Comitem habiti perveniunt 13. p. 316 Cromerus lib. 6. ad aures Reginæ, cujus inſtinctu Petrus linguãà& oculis priva. pag 141. tur, ne& ulterius loqui poſſit,& videre eam, quam joco ama- rulento petierar Sicvidemus committi in Aulis, quæ viliſſimi ſanguinis feæminæ, omiſſo pudoris reſpectu, patrant. Quid hic Principi faciendum? Num auſterà ſeveritate delinquentem thori ſociam vel pignora ſuppliciis ſubdet? Suppliciorum pu- blica ignominià flagitia domuùs propalare& mundo oſtende- re familiarum illuſtrium nec mos fert, nec ratio ſuadet. Nonne potius domeſtica mala triſti patientià ſunt operienda? Cautè non egit Imp. Auguſtus, quod ex iræ impotentià filiam ſuam propter ſummam impudicitiam relegaſſet, atque ita flagitia Principalis domus in publicum emiſiſſẽt, cm tamen iſthæc do- meſticaflagitia tam vindicanda Principi, quam tacenda fuerint, H quia 8 — —————— 84 2 68 Otho III. quia quarundam rerum turpitudo etiam ad vindibautem redit. & præcipuè hunc vindicantem ac Patrem; unde eriam, cùm interpoſito tempore in locum iræ ſubiiſſet verecundia,& ex illo domeſtico flagitio pudor, ingemuit, quod non älla ſilentis preſſiſſet, quæ tam diu neſcierat, donec loqui turpeeſſet, Seneca G. de benef. z2. teſte. Malum maximum regiæ domus mu- lier improba, ſed ejuſmoditamen malum, quod vel declina- re poſſumus, ne obveniat; vel ſi obtingat, corrigete; vel ſ- nullus emendationi locus, non usque adeò difficulter, ſi quis & conjugium& ſeipſum norit, tolerare, ſi modò tolerari& ferri poteſt. Ferendum, quod mutari vix atque ne vix qui- 21.7 pag. dem poteſt. Varro apud Gellium alt: Vitium uxoris aut tol- 44 4 endum aut ferendum. Qui tollit vitium, uxorem commodiorem præſtat; qui fert, ſeſe meliorem facit. Hoc fine Socrates, Rex ſuæ domus, Jantippen ſuam Reginam& tonantem,& pluen- em(forſan& adulteram) ſuſtinebar. Quod tolli poteſt& auferri, tollaur; quod tolerari& ſufferti poreſt, toleretur. Hoc certè infortunio non privatæ tantum domus, ſed& im. peratoriæ premi notiſſimum, ubi, uti bonà fæœminà nihil, ita malaà nihil deterius, magnum que malum domus regiæ, Regi- næ ſi improbæ, ſi ſalaciores, quales obrigiſſe diverſis Impe- ratoribus annotatum,& ne obveniat, diu deligendum Regi- bus, antequam diligant; plurisque facienda probjtas& pu- dicitia, ante quam eligant er admitrant Reginas, quam formæ venuſtas, divitiæ, affinitates, ſpes largæ, conditiones opiparæ. Crimen domus qudtulerit impatientia in Confuge impudi- càâ Marià Otho,& ultus fuerit coercitione pœnæ atrocioris, nunc videamus, ſi modò vera eſt narratio, nam tria proferri a- nimadvertimus in hiſtorià Othonis, quæ in dedecus Principis videntur omninò conficta, de Præceprore ejus magices peri- to Gilberto; de uxore Maria, Comitem quendam Mutinenſ em in ſtuprum tentante, de illictto amore Othonis in Creſcentii uxorem, quorum trium recenſio nulla apudDiet- marum. juxta alfos autem conjugem accepit Otho, forma Auidem præſtantem ſed ut fertur, impudicitià infamem,&- . bidinis dA nm, hſ C toll parit el, dnn Eemina i! Sus regeee Nüyerio a gerdure t: Ktohjes Ä S gumher —2 iones oyn ) wfcgriw ene nroani 1 itu puelent 1* ecus htuch 1= mgicsſ mem qrurte ulkayuchr — 0oh memdl 8 m mote Ottt Filiam. Memorandũ luxuriæ exemplnm de eâ proditur, quod- que non ſine horrore legi poteſt. Juvenem illa adamatum habitu muliebri circumduxiſſe dicitur, qnod cum ſignifica- tum eſſet Imperatori, multis aſtantibus Principibus juvenis veſtibus ſpoliatus pro fœminà mas tepertus,&, ſicut merue- rat, vivus combuſtus eſt. Auguſta veniam quidem impetra- verat, ſed cum poſtea Comitem quendam, quem ipſa adillici- tam conſvetudinem blanditiis fruſtra ſollicitaverat,& falſa Conjugis delatione apud Regem in capitis periculum addu- xerat, te patefactà ipſam quoque Reginam lupplicio ignis af- feciſſe narratut. Comitem formæ elegantia candorque ani- mi omnibus gratum fecerat,& quem cernebat Regina tantã pollere venuſtate, ſtudebat, ſi poſſet, nexibus implicare ſuis. Inſinuare ſe tum Regina, æſtuare, aggredi, amorem in- tentare, cumq; illecebris nullis caperetur Cowmes animo ſcel⸗ volvit in cædem Comitis, ſat infelicis ex Reginæ facinore Re- gisq; præſumtione præcipiti. Amoris crimen iplam infamavit Reginam, cujus infauſtæ voluptatis initia pernicioſa, extrema feralia, tragica omnia. Contépta Regina, inquit Crant zius, ver- bidinis impatienté, Mariam, Sãctii Garziæ, Regis Arregoniæ, 4. Jaw. titur in furorẽ,& crimen, quod cõceperat, vertit in innoxiiu, accu- 26. P. 94⸗ ſans illum apud Caæſarem de pettentatà ab illo ſuà pudicitiã. Facile Cæſat credidit,(ut ſunt mariti in Zelo typiam procli vi) juſsit mox vinciri accuſatum& gladio cædi. Ille moriturus innocen- tiam ſuam Deo commendabai, uxorique quæſtus cum lacht ymis ibat ad mortem. Pro ſangvine lac e jugulo Comitis effluxiſle Saxoniæ quodam Chronico notayit Crantzius. Poft mor- tem Comirtis uxor caput decollatum gremio geſtans Impera- torem adit,& quà pœnà inj uſtus judex dignus eſſet quærit, Morte, inquit ille. Tu ergo illa ait, qui innocentem maritun meum occidiſti. Etiam candenti ferro tacto mariti innocenti- am purgaſſe ſcribit idem Crantzius: In promtu tenens ferrum, ait, ignitum, in conſpectu omnium pertulit illeſa, quam„inquiens, ego ſum immunis abigne, tam erat maritus a crimine, quod impu- tabatur. De ſpectaculo hoc ferri càdentis, quod mulier cõſcia H 2 inno⸗ ———— 70 Otho III. zunocentiæ Viri ſui tetigiſſe dicitur illæſa, in veritatis p̃roba- tionem pro more ſeculi, egimus in Hiſtorià Caroli Craſſi. Innocens invenitur Comes, Rex reus ſangvinis innocentis. Imperatrix rea deprehenditur, condemnatur ad ignem, quæ Veneris igne malèarlerat, ſtammisq hbidinum deflagraverat. Viduæ verò quatuor in Etrurià arces dono datas norat Sigo- lib. J. pag niꝰ, ejuſq; Filiũ, quãvis ſpuriũ, Comitẽ de ſignatum fuiſſe, quo 184. gens Comitum in Bononienſi agro deftr erir, Bernhardus Corius in virà Ochonis ſcribit. Exemplum hoc referens Jo. Tbeſ. Po- à Chokier duo notanda in hoc memorabili juxta ac admirabili lit. aphor. facto proponit, ſeveram Othonis ſine perſonæ acceptione ju- lub. z. c.z. ſtitiam,& quod indictà causà Comitem condemnaverit Idem p. 87. recenſens factum Baronius concludit: Auctrix ſceleris Au- Ann. T. guſta, ex quã cauſa proceſſerat Viri necis, flammis com burenda 10. p. 523 datur. Q4o fadto ſuam redemit vitam juſtiſſimus Imperator- Inter horrenda exempla luxuriæ punitæ retulit Philippus D' Oultreman:. Pædagog. Chriſtian. 7. n.3. p. 2 8. Siieire àno- bis poſtulas, quinam è veteribus hiſtoricis id deſcripſerint, non ſuperfluum erit, Siffridi, Konigshovii,& Godefridi ver- bis id referre;& quidem Siffridus Presbyter p. 689. Otho cum eſſet apud Mutinam civitatem cum uxore ſuã, ipſaà Impera- irixæ cuidam Comiti ſe proſtituere voluit; ſed cum ille conſentire nolle:. illa indignata prædictum Comitem apudlmperatorem ades infamavit, ut eum Imperator ſine audientiâ decollari præciperet. Qui antequam decollaretur, rogavit uxorem ſuam, ut judicio candentis ferri poſt mortem eum comprobaret innscuum. Adeſt diet, in quâ Cæſar ſe pupillis& v duis exhibebat judicaturus, Af fuit& fœmina, Comitis ſecum caput habens, quæritque quãà morte fit dignus, qui injuſtè aliquem occidiſfer. Quo reſponden- te, Capitis privatione, illa ait, Tu es ille vir, qui maritum me- um ad ſuggeſtione uxoris tuæ injuſtè occidi mandaſti. Quod dum ille pet candens ferrum probaſſet, Caſar in manus fuminæ ſo tradidit puniendum, Inter ventu tamen Pontificis& Troce rum decem dierum inducias, deinde octo, deinde ſeptem, quarto fex àl dua accepit. Tunc lImperator cauſa examiuata& cognita uxorem A ainnai 1* acrrjian ir ſceenh, um conhanl 1 nu lnaun 1* 3t Phüp Ja Aicie, t ii eſcrglit 91* m„ Godefitim 1* 2p. 685) 09 *4, inſalnm 1* Miltcnn 11 peramna Nn ni mam [r, mun V Im cuun A 2utauu uuumuf — Quundn imarinte an oalt L manuj fune er ißei 0 Tb. aA'ſeptem ſun ae tutscon Otho III. uxorem ſuam vivam cremari fecit,& dans viduæ quatuor ca- ſtra vitam redemit. Arripuit eandem traditionem joh. Ko- nigshoven in Chronico inedito: Sin eliche Fruwe was gar ein dag. 41 boͤſe unkuſch Wip/ danne ſie mute einem Grofen zu/ daß Er Sie ſolte beſchloffen. Das wolte Er nit thnn/ danne Erwolte ſuͤne Heren ge⸗ truwe ſin. Oo wart die Keyſerin zornig/ nud verugete den Grofen gegen dem Heren/ das Er Ir ſolliche Sache ſolle zugemutet haben. Do wart der Reyſer alſo zornig/ das Er den Grofen on alles verantworeen Bieß enthoubeten&c. Fine audientiaà ut loquitur Siffrid, i. e, ſine inquiſitione decẽti Comes, quaſi is inſidiatus ſuiger pudicitiee Conjugis, gladiopercutitur; poſtmodùm inquiſitione habi- tã& derectâ oceiſt inuocentiâ ipſa Conjux igne cremari jube- tur. Si tramite legali inquiſiviſſet in facinus delatum Rex. non ſeſe præcipitaſſer ad tam immania ſupplicia. Tertius eſt Godefridus Viterbienſis, cujus verſibus rudibus rem perſe-?4. quemur. Apud Mutinam generoſum quendam Comitem habitaſſe retulit, cujus pulchra ſpecie Regina capta in concu- bitumpellicere eum tentaverits ſed quæ repullam paſſa con- verterit ſe adcalumnias. Prorinus aſcito queritur Regina maritos. Sugger tut Comitis caput amputet enſé petito- Crimine mentito eredidit O' to citò, Quzm calumniam intelligens Comes generoſus, rem totamaperituxoriſuæ,, Dicens opto mori, quam Regirobeſſe decori; Se mihi proſtituit fæmina dignamori.— Obſecrabat verd Uxorem, ut judicio candentis ferri, re ſic poſtulante, inn ocentiam ipſius purgaret,& hortanti uxori, ut fuga ſibi proſpiceret, Illerefert; Magiopto necem, quam ſons repusari; Qui fugit ille magis ſuſpicioſa trahit. In judicium vocatus capite damnatur à credulo Impera- ꝛore ſubitque ſupplicium; cum a. jus deinde Viduis ad Ron- calias ab Othone diceretur, venit& Vidua miſera Imperato- zem interrogans, de pænâ quã Anas ſit ille, quihominem — ijinjahe “ 2 Otho III. injuſtè damnet,& capite mulctet? Otho reſpondet, comme- cuiſſe capitalem pænam. Intulit hæc: Tuate, Cæſar, fententia damnat; Fraude meum jugulaſſe virum te crimine pandam. S&i vis, fura coli; te decet inde mori. Calare dicente jure affectum fuille ſupplicio, tum illa geſtatione ignitæ laminæ innoxia contrarium evicit: Miral iri bonitas ratione poteſt ſuperari Famineis manibus ſe ſinitipſe dari. Accuſatrix urget, ad pœnam ut Cæſar ſe ſiſteret, inter- cedentibus a. illuſtribus perſonis concedit dies primò decem, deinde octo, tum ſeptem, poſtremò ſex; Nectamen illa dedit, niſi Rex promitteret illi, Quod prius ignitis pereat Regina fa villis Toc ubi convenit, vita redempta redit Non abſimile ſolet reçenſeri facinus Fauſtæ, Conjugis Conſtantini A7. in filium Criſpum, quem Fauſta, noverca in- fauſta, detulit, quaſi ſeſe de ſtupro ſollicitaſſer., unde inſons Oriſpus fuerat occiſus; aſt non diu innocentis ultio dilata fuit, nam Regina Balneo calenti concluſa expiravit, aut, ut alil referunt, montialligata beſtiis que lanianda objecta fuit. 5i- milia exempla libidinoſarum mulierum, calumniantiũ eos& accuſantium, à quibus ſpreræ ob impudicitiam fuerant, retultt Muretus 1. Var. Lect. 12. p. 914. quibus lectis quis non dicetet Improbe amor quid non mortalia peclora cogis. Laborant Regna interdum ob conjugia ſiniſtra Regum, & nuptiæ è peregrinis regnis multum quaadoque periculi ſe- cumattrahunt. Kegio ſtatui idoneæ Reginæ ſunt quæten- dæ, præſertim ne ſint Aregni moribus& inſtitutis alienæ utq́; conveniant ſuo matito. Sæpe ut ſunt Reginæ- ſic Regesmu- tari ſolent, ſic regna magis minusque commodè ſe habent Sæpe per Reginas Rex vel ad meliora vel ad peiora inſtituta Hlectitur,& ilſarum motibus Rex agitatur. Id non neſcivit Papa Anaclerus, ſcribens ad Keglnam Lotharii Saxonis: a Auditun ,“ &☛᷑ 3(un k. novetan *, unte iea H**s ulio a 1 †* it au nu t aſſecka lut! „ 1 iantiä enl (e i fueram es Ie iuis non denn 1 Q miſtta Reon ne que peticlt iee lunt quer uss lliene re ſic Rtgetee 2 ode le khr 1 peionaiutin 5 lId non veſo 1 aharii Kim wlun —— Otho III.— b„ Auditum habemut, chariſſima in Domino Filia,quod vers Chri. Baron. T. Kianà ſanctitate refulgeas, quod Eocleſias diligas, quod ſervos Dei 12. 4. 130 piis ubique ſolatiis foveas; nec minoribus es profeciò præconiis at- pag. 18 5 tollenda, quod totius regni regimen cenſuraà juſtitiæ de tuà potiſſt- mum dicitur moderatione pendere. Hortamur nobilem pruden- tiam tuam,& in Domino commonemus, ut inter regni cura.,& Heularium negotiorum ſolicitudine:,& ſeculi glorius cor tuum ſemper ad Dominum habeas& te quandoque cogites morituram, non de piis operibus mundi laudes affectas, ne dum hominibur foris placere delectat, Dei intus oculis pogis diſpicere Virum tuum cha- riſimum, filium noſtrum Lotharium, Chriftianiſſimum Regem, Rdulis ſaggeſtionibus adhortare, ut ſic terreno regna humana po- teſtate præſideat, quatenus ipſum, qui ſupra nos eſt, per auem Re- gesregnant, cauté ſemper& diligenter attendat. Non aliud probis quàm ex matrimonio ſolatium, inquit Agrippina apud Tacitum 4. Annal. 73.2. nec honeſtius quam uxorium leva- mentum, 3. Ann. 34. 4. Proba ſi fuifſet Arragonia, applauſiſ- ſet pari ſententia, nihilque voluptatis& gloriæ niſi ex matri- monio debuiſſet habere. Sibl a. præſidium ex mutuà ſocietate ſumere, quod commendatur Quinctiliano, noluit, ſed malevo- Deo*. 36 ⅝ lentiæ vitio affecta jucundius ſecum agi putavir, ſiobnoxia eſſet aliis hominibus, quò eam ſiniſtrum ingenium& naturæ impulit perverſiras. Auxit moleſtiam matrimonii infelicis ſterilitæs, nam defuerunt Othoni firma imperii munimenta& ſubſidia dominationis, uti liberos vocat Tacitus 4. Hiſt. 52, 2. ſubſidiae Aalæ, dicente de edem te Svetonio, suxbu⁴ diεαν ju- Calig. 6. Il optatius accidere potuiſſet, quàm adi.- 12.p. 23 G.. xta Euripidem. piſci prolem, ut regno eam conciliaret futuro. Fotti animo erat ferenda orbitas, qua vixiſſe ſe videbat, vix jam vivere; vixiſſe n. ſibi videntur, non jam amplius vivere, qui ſpem pro- lis non habent, imò ſe contemni, nec ſine periculo ſtatus im- mutandi, prævident, niſi enim ita eſſet, non dixiſſer Alexan- der, ea in ſolicitudine poſitus: Orbitas mea, quod ſine uberi⸗ ſum, Hpernitur. In Magnatum certè familiis proles five liberi Curt.é.9 Hulcra ſunt Domus, quibus firmandæ autoritatis ſuæ atque p. 138. potentig 8 383-f-·-·⸗ 2.1. Hif. 3Ann. 56.3⸗ Otho III. 74 potentiæ inſiſtit Princeps, neque Claſſer„ quod Tacitus ait, neque Legiones perinde ſirma Imperi munimenta, quàm aume- rus liberorum; tot quippe ſvavitatibus vitæ, imo regni, ejus. demque multò beatiotis, ſi ptivatut Princeps, nil liberi relin- quitur;& facilius pravas aliorum ſpes cohibere poteſt Prin- ceps, ſiſucceſſor non eſt in incerto. ait Tacitus. Soliciti ſunt ma- gis de regnis Reges, poſteros& hæredes ſi relinquunt, nemo enim magis de poſteritate ſolicitus quàm poſteros qui relin- uit. Nullos reliquit poſteros Otho,& tamen mortuo ſine prole hæredeque maſculo Rege hæres& ſacceſlor in daxoni- cis ditionibus erat Ludolphus, Brunonis Filius, pattuelis Heni rici ſancti, cujus Nepris Riclſa per matrimonium Lothario at- tulit easddem amplas ditiones, quas ille Nepoti ex Filis ſu- Henrico Leoni, Ducl Saxoniæ& Bavariæ, reliquit, qvi poſtte- mus univerſam Saroniam, cis& ultraViſurgin ab Albi usqve ad Rhenum, imperio ſuo accipiebat ſed non diu tenebat. Sic regna volubilia errant,& in poſteritate incerta incertum habent domicilium. Ut rerum omnium viciſſitudo, ſic& regnotum in temporum periodis cyclus. V. Res ltaliæ dubias majeſtate ſua com- ponit; Romam turbis ſuccuſſam pacat; Creſcentii, Patricii Romani, ſociorumq; factionem compeſcit, ambirioſa certamina Sedis Papalis ſuſtollit; Gregorium V. èdomo na- tum Saxonica, eoque defuncto Syl- veſtrum II. Pontifices Romanos conſtituit; Romanam ſeditionem inter t g sril lbei 1 te poteli lclü ſmng —* aqpun m g Weto guln en worwi 5 SDelot intan 8 d I parnurdh i amletdntn Uhwdiafiit d rn zunxgiinh i ad aͤd in E. on ditatt it= ccera iren de dillaudorkt 1 ds eſuaen deslucculi 1 Ai Rom — rompeli 1 db lap — domol- Eund 1= Romanl ecdltion V Ocho 111. 75 inter pericula vitæ, adjutus fideli- tate Hugonis Hetruriæ Marchio- nis, effugit. RKRegni defenſores& propagatores acerrimi fuerè Oths- nes; nec Othonis III. magnitudo magis commendari potuit, quàm ex glorià regni, in quam poſt Bccleſiæ cutam intentus totus fuit, in quà deſudavit, pro qua concertavit, quam quæſi- vit, ad quam anhelavit, accinctus ſemper& paratus, jam in patria, jam inter extraneos, jam ſua ipſius opera, jam aliena, totis ubique viribus, multis ſi umtibus, magnis periculis. Quo- tiens Majorum imagines ſpectabant luſtrabantque animo Q. Fabius Maximus& P. Scipio, tetiens vehementer ſibianimos alaft. ad virtutem ſentiebant inflammari, neque prius ſedari poſſe, Jag. c. 4. 7 quàm virtus eorum famam atque gloriam adæquaverit. Sere- niſſimi Othonis animum virtute Othonis Avi ad majora in- citatum oſtendit vis illa enthea, quæ illum egit ad Italiæ res, ab Avo quondam compoſitas, nunc collapſas, reſtituendas& reſtaurandas. Magna antea dexteritate operam Italiæ fari- ſcenti impenderat Avus Otho, nomen grande hinc conſecu- tus, vindicatà non ſolũ ſede Papali ſed& inſolenti Berengario feliciter repreſſo, par exhibens una expeditione Religſonis ſpecimen& virtutis, Heros verè auguſtus, æquè religlone& Marte magnus. In Nepote reluxit mirifica illa Majorum no- bilitas& magnitudo; qui turpisſimum ducebat ab illis dege- nerare; nec commiſit unquam, ur claris ſimum hoc virtutis nomen& candidiſſima fides, quam Majores multo ſangvine & rebus feliciter geſtis jure quodam quaſi hæreditario reli- querant, ipſe per ſocordiam amitteret. Hoc animo Jtalian adiit, nec formidavit pericula varia ſubite, urque ſedulò in Germaniæ diverſis partibus laboravit tueri ſuam Majeſtaten, ita non minori majeſtate partes obivit boni Imperatoris, Ita- liam perluſtrando diverſis itineribus, cujus tum adventu ter- riti mali, boni exhilarati, unde Ditmarus: Quid memorem 4. Chron. 3 3 4 1 Iingulos p. 44. —— ———— adA. ſingulot ejudem accelſus& receſſus per omnes ſuimet Epiſcopa. tur& Comitatus? Candlis apud ranſalpinos bene diſpoſitis Ro- manum viſitabat imperium, Romuleasque pervenit ad arces, ubi ab Apoſtolioo cateris que Coepiſcopis magni-s laudi bus ſuſcipi⸗ tur. Eſt certè diligenrius notandum& curioſius obſervan- dum, quod non diffitetur publico calamo magnus ille Baro- nius: Suſpectam& nusquam tutam ſidem Otto expertus fuerat 599. p. Romanorum. Non defuerun Romanicives, teſte Crantzio, 926.7T. qui reſumendum à Romanis Imperium, nec diutius exteris Re. 10. gibus permittendum cenſuerunt, petendum aliquem ex ltalis 4. Sax. z1. Principsbus, interque alios vebementiſſimus incumbe bat Ore- 22 habuit, Henr. Bavarum in Germania, Lotharium in Gallia, ſed maximè Creſcentium Romæ, qui plus cæteris ei negotia ub.7. exhibuit, dum enim, quodait alter Italus Figonius, ſimul 181. ætatis infirmitate præpeditur ſimal tumultibus Germaniæ ſedau- dis occupatur, variis Italia de integro ſeditionum tempeſtatibur 3. Rom. fuavit. Magni hic æſtimandum alterius Ttali Egnatii elo- Princ. v. Lium in honorem Ottonis, cum rara laus ſit Italorum erga 573. Reges Germaniæ, ajentis: Non pænite, adhuc Germanorum ſcentius Numentanus. Non Otto æmulos tantum impetil Principum, quippe quorum virtute Chriſt iana pietas& res lia- lica reſpiravit, cui reſtituendæ, avitæ paternæq, virtutis æmulur 3 Otho tertius incabuit. Regum& Principum eſt, qui amplis regnis& ditionibus præſunt, illuc animos oculosque dirige- re, ubi majora arbitrantur imminere Reipublicæ damna& pericula. Periculum imminebat regno ab Italiâ, iterum in turbas converſà, unde Rex optimus adfligebatur, ſolicitus de damnis avertendis; animus enim regius neque rolerare, aeq; diſſimulare ullo pacto poterat improbitatem Creſcentii,& ne excreſceret malum, Creſcentius erat diſciplina ſevera maturè coercendus. Quanto majus eſt multas res præclaras atque permagnas brevi temporis ſpacio, quàm longiſſimo confe- ciſſe, tanto magis laudandus Otho III. eſt, qui juvenis eas virtutes& artes belli fuit maturè aſſecutus, quas pauci diu- 1iſſimè conſequi vix poſlunt, quique auqitis Italiæ turbis ipſe latera apennuf — nette Cum, utiuenenii 1* Aliarm aa ineunhela kantun inn = rrinm ia teeris inan Sigonig, S Germnirha eum teneannh 1 ilrallsguli- lilalormth aA At Gemum ietuc nl d virtunir entt e deſt, aut mi a calosque ii an ublice qmul 1al¹, ketund „ zntut, llchut na de oletun =(Cteſceniidn inaſevenaun t pteckta un ar willimo nt qui ſpjeria 2 Tenss Italiæ uubi Nlalle 1 Otho III.„ latra fua oppoſuit, regni lul iuſerviens ſaluti, regnum ſuum defendens contra infidelitatem& vitia Italiæ, ubi phalanges plurimæ creſcebant Creſcentio proferente, contra eujus cs- hortes ſatis inſtru ſtus proficiſcebatur, atque in itinere, poſt- quam venit Ravennam usque ſubſiſtit caſtra metaturus, mêr- tuntque obviam Romaniad excipiendum Cælarem, qui audi- ta morte Romani Papæ Brunonem Agnatum luum, natione Germanum, in illo militantis Eccleſiæ bello Eccleſiæ Roma- næ gubernaculis præficit, ac Pontificem ſummum, Gregorii Quinti nomine dato, declaratum Romam præmittit, ipſe cum copiis ſublecutus. Hoc deitinere& viſitatione Italiæ Diet- marus: Rex Natale Domini in C olonid fuit,& paciſicatis omni- hus in his Regionibus ad ltaliam diu deſideratus perrexit;&'in urbe Papid Paſchale peregit feſtum. De hins Romam venien⸗ glorioſe nepotem ſuum Brunouem, Ottonis filium Ducis in loce Joannis Papæ, nuper defuntti, cum omnium laude præſentium conſtituit. E recentioribus Aventinus. Annal. pag, 409. Dum Ravennæ Otto caſtra facit, nunciatur ei mors Epiſc opi Romani; Brunonem igitur, domeſticum ſuum Sacerdoté, virum apprimè ſtudioſum at que perquam doctum, Tont. Max. capit, Gregorium V. vocat, per W illigiſum. Collegam efus, Romam pramittit, ipſe cum copiis veſtigia horum ſubſequitur. Impe- 4. Chron. pag. 41. ratoriam hunc poteſtatem in conſtituendo Pontifice Roma- lib... g. no ita memorat Glaber Rudulphus: Contingit initio impe- rii Ottonis, ut ſedes Aöpoſiolioa rbis Romaæ preprio viduaretur Pontifice,(Johanne XV.) ipſe verò illico imperiali uſus præ- cepto quendam ſuum conſangvineum Brunonem) cujusdam Ducis Filium elegit, atque eæx more in ſede Apoſtolicà ſublimari mwandavit. Etat ille Bruno, indicante Dietmaro, Othonis Filius, nepos ſc. Ludolphi, Ducis SVeviæ, quem malè confun- dicum Brunone, Epiſcopo Verdenſi, docet M Dilutius de co Cosmas Prahenſis in vita§. Adalberti: Erat in capellà Regis quidam Clericus Bruno, ſecularibus literis egre- eibomius, ad Gobe- lin. pag.. git eruditus,& ipſe regio ſangvine genus ferens, magna indolis, ap. 21. 4 auod winus bonum, multuà fervideæ juventutis, 7 2 quia Hune pag. Sr. —— 38 Otho III. guia Regi placuit, amajoribut electum, Magontinur Archipra. ſul Willigiſau,& ſuus(ollegal delbaldus Epiſsopus, adduxerunt Romam. Fervidam Pontifici juventutem tradit, erat enim ætate juvenis, quod indicat quoque ejus Epitaphium, apud 7. 22. pag. aram D. Greg oril in Baſilica Petri, 4 Volaterrano relatum: 504. Rio quem elaudit humus, octulis vultugq, decorum, Papa fuit Quintus nomine Gregotius, Ante tamen Bruno Francorum regia proles, Filius Oehonis de genitrice Judith. Lingua Teuthonius, W angia dottus in rhe; Sed juvenis cathedram ſedit Apoſtolicam. Ad binos menſes& menſes circiter octo, VLer ſeno ſeprem commemorante dies. Pauperibus dives per ſingula ſabbata veſtes Diviſit, numero cantus Apoſtolico. Uſus Franciſca vulgari,& voce Latina, Inſtituit populos eloquio triplici. Tertius Otho ſibi Petri commilit avils, Cognatis manibus unctus in imperium. Non fiovum aut inexpectatum erat, officia in Icalis deſiderari erga Reges Germanici Imperii, cujus teſtimonia dedimus in hiſtoria anteriori, qua quidem in re, quod ait Mutius, mirum Chron. p. uit non exemplis tot ſuperioribus ſapuiſſe Italon, ut abſtinerent 107. à ſeditionibus& defellionibus hufusmodi, quas conſe qui fere ſem- per ſolent maximæ calamitates. Italorum animus de Principe Italico ſibi eligendo expoſitus eſt in Oth. 1. p. 41.& 116. Mor- tuo Rege Othone I. regio Italiæ de adminiſtrando ex ſe impe- rio inter ſeſe diſceptavii Cincij factione, cui placuit reſcindt ea, quæ Otho ſanciverat, terrore enim procul amoto; ſeribente 43. ⸗. 8i gonio, ſtalici integræ parandæ libertatis avidi palam granaio- Pa. 129. res at que acriores ſibi Spiyitus adſciverunt; nam& varias in po- pulis ſeditiones excire,& muitiplices in provinciis tuutultuus con- Hare,&s paſſim Conſulatus in Civitati bur inſtituere,& privatas turres ta urbibus ædificart ceperunt. In primis autem Romæ a- Pertè de aniiqua recuperandalibertate tumultuatum, Hune ta- öaue „um. 1e Narics nim m, utahimn Nuſcnujjiſa a Snusdebtuch H Kus, N ado erlebe 2n phcutſetil 1 vnnty) ſetben ialimuu 10 ucnany i' tunlhuns Dirt, SUrriuus auten lumt Aunn Hun⸗ laals delten r nia ceciwat Otho III. 79 multum Cinelus Civis Romanus, excivit. Nec ille amor ſumendæ libertatis, aut potius temeritas regni turbandi, reſtincta fuit ſub Othone III. Creſcentio potiſſimum agente, qui homo erae ad quidlibet audendum minimè impiger, ſtruendis ſeditioni- bus à naturâ fictus atque compoſitus, regni quàm laudaræ fa- mæ appetentior, Vir ex omni parte vitæ deteſtabilis, euius opes & divitiæ inſignes eà tempeſtate erant, cuiusque factionibus divina omnia humanaque confundebantur; erat enim ille Creſcentius Romanorum civis præpotens, Glabri verbis, qui, ut illo- lib. 1.. 6. rum mos eſt, juantum ontroſior pecuniæ, tantum pronior ſerviens ayaritiæ; hic autem non planè, ut rei probavit eventus, perti favebat Oihonis; nam ipſum Pontiſicem, quem ordinari Otho jußerat, idem Creſcentius omni deſtitutum honore a ſede expulit, alterumq, procaciter in ejus locv ſubroga- vit, ſed mox ut Otho hoc fatum comperit, ird accenſus cum permavimo exercisu Romam properat. Exploratà morte Othonis Iralis op- Portunũ viſum fuit adhibitis armis ſeſe liberare,& Italiam ſepa- rare d Germanorum poteſtate; unde diſſeminatà per Italiam famà Creſcentius, Conſul Romanus, grande præeonium fidei erga ſuos Italos oſtentat. Conveniunt in unum Proceres,& imperii Germanici impatientes ex ſeſe Imperarorem, ingentem nomine virtutis& roboris, poſtulant. Equidem ſæviſſimas invidiæ& factionis tempeſtates excitatas à Creſcento,& Italo- rum in Germanos renovata odia, quibus potius quam Sigonii verbis recitabimus? IIle lib. 7. pag. 182. Creſæens Nomenta- nur Romæ ingenti faxore populi Conſulaium adeptus, no vam ali- am, eam que pernitioſiorem ſeditionem excivit. Hic, ut erat al⸗ tiſſimo animo praditus, uon modò veterem civitati libertasem recuperare, ſed etiam Imperii titulum ſibi aſciſcere geſtiebat, æꝑre admodum ferens, eum jure quaſi bæreditario ad eæteros eſſs erauslatum; nam quam diu ſiirps Carolie Magni ſuperſies fuit, Francos in poſſeſſione fui ſſe, illa extinta, cum Italici avitam ra- novare dignitatem vellent, tamen inteffinis odiis, civilibusque diſcordits propoſito excidiſſe. Ita rem ad Othonem Germanum devolutam, ab Othone ſilium ad tantum faſtigium ipſo Pontifice volents eſſe prefeltum, qus mortuo nepotem& domeſticæ uſurpa- 15z Hidne 1u3934 duos Papas urbe exegerat, Joannem XV. hujusque ſuccello- . Metrop. *. 2, ſenem& diitem bominem, Platentinum Epiſcopum, ſed ambitioue cs- dib.„ 5 409. 86 Grho HI. tione potentia potius, quum jure aliquo aſpirate; aendum igitur ataſt obviam eundem eße, omnique ope nitendum, ut unde emanavii, eo tandem aliquando Imperium redeat. Nil niſi violentum& cruentum in Regni viſceribus occurſabat, Italis inter varias diſputationes Creſcentium Imperatorem depoſcentibus; Germanis quibus- dam Proceribus Henricum, Bavariæ Ducem, expetentibus. Nutat anxia, inquit Dietmarus, in tantis rebus populi ſententia, quam citò frmavit divinæ majeſtatis miſeratio. Suà tyrannide Creſcentius rem Gregorium V. Joannes implorato Othonis Imp. auxilio, in Etruriâ tunc ſubſiſtens exul, reſtituitur,& Creſcens ipſi te- conciliatur. Alterâ deinde Creſcentiana factione Gregorlus exagitatus Joannis detancti exemplo in Etruriam ſe recipit, in- de in Germaniam abit, imploraturus auxilium Imperatorium, atque intra annum vertentem reſtituitur. Excitaverat autem contra hunc Gregorium Creſcentius Johannem XVI, ex Pla- centino Epiſcopo Pontifice cvectum, ab Othone verò tandem multatum. Ita recenſent Crantzius 4. Sax. 25. p. 9 3. Sigonio 7. de Regn. Ital. p. 142. De intruſo à Creſcentio Joanne Cran- tzius In locum cedentis Gregorii Creſcentius intruſit, doctum quitem rum, qui ſe paterttur in locum legitimi Pontificis intrudi; unde malèpe- riit cum ſuo Creſcentio, decimo menſe ſui Pontiſicaius. Res magno in⸗ ter Romanos apparatu agebatur, dumque adverſus Othonem agitantur conſilia defectionis, ille celeriter Romam profectus Creſcentium cum Johanne in molem Hadriani, quæ hocdiie di- citur Caſtellum ſ. Angeli, fugientem obſidet, acriter arcem militi⸗ bus, qui in præſidio cum Creſcentio erant, de fendentibus, Tandem ſub ſpe veniæ factà deditione, dum ex arce ad Impe ratorem ſe conferunt, Creſcentius pœnam ſeditionis luit, ſo- hannes oculis privatus Pontificatu dejicirur, Gregorius reſtitui- tur, quod his retulit verbis Aventinus: Vbhi in germaniam rediit 4½..„.. 5.54G Gtho, Creſcentius rurſes ſe Conſulem facit, Ioannem Placentinum peluu- nioſum ovibus Chriti imponit, Gregorium urbe pellit. Imper ator Oils ſasundꝰ Ramam petit, Creſcent iumn obſidet, capit, eundens cuns Auodecim ————— — — — yyp,—i——— sgle la 1 nn lnd aul, ¹ Cerſcemiit Ik hone ragi B²m(agan 1r Arlnperami t ccitafetun am XIlal- 1 hye ferdrune S JS bhr 1.,lo joanxe:a 1, ſamäms Miud, uunh Res maot lherdisOäun 1n omamputt a Em, queiuöi. m teralcem Tü an ceckendenin exaceali a dirionisli Cregniüs rch ii Gmuin n klaeniinms —ln. nmuand — — — Oto III. 81 yrbis Senatoribus, conſciin, ante urbis manis in erucem agit. Ioannem Placentinum uare amputatà, oculis exſculptu de Capitolio præcipitari iu- bet, Gregorium ovili Eccleſiæ reſttruit, Senatores plersſque, qui cum Cre- ſcentio conſpirærunt, in Saxoniam ſecum in exilium deportat. Gravi- ter tunc animadverſum in Seditionis& omnis rragædiæ auto- tem Creſcentium, qui veſtibus exutus atque utre redimitus aſi- no imponitur retrorſum, ad ludibrium per frequentiora urbis loca circumvehitur, atque temeritatis ſuæ pœnas unã ſuſpen- ſione cum aliis duodecim ſeditionis ſociis luit. Inuſitataà ſeve- ritate uſus fuit Imperator, quia aliquoties rebellaverat, primi quippe& ſecundãà vice clementiæ dedit exemplum, tertiâ de- mum pœnam luit; eum enim ſublatà per Cæſarem ſeditione eoque redeunte in Germaniam ad ingenium rediiſſet Creſcen- tius, neque prius cum aſſeclis vellet acquieſcere, reverſo Impe- ratore Creſcentius ex tugâ retractus, vilique jumento impoſi- tus& per urbis compita ductus ante urbem ſuſpendebatur. Suſpenſum dicit Sigebertus, cùm enim Anno ↄ99. rebellaſſe Patritiatu Romanorum r repto notaſſer, ad A. 1061. notatum re-? 4 59 2 linquit: Otto Imp. R omæ Creſcentem banicium bells aggreditur, ſid victus Creſcens& ex fuga retractus capitur, vilique jumento avensè impoſs- tuss circumducitur,& paulatim membris trusidatus, ad ultimum ante ur⸗ bem ſuſpenditur, In trabe excelsà in conſpe ctu civitatis ſuſpenſum pependiſſe notat Glaber. Decollatũ fuiſſè dicit SiffridusPresby- Pag. 7. ter, his verbis: Joannes Placentinus Perri ſedem invaſerat,& ſegeſit Pp. 6 892 pro Papa conſilio Creſcentii. Quapropter Creſcentinus cũduodecim ſuo- rum decollatus eſt,& loannes Pſeudopapa extacatus de monte Tarpejo, in quo Capitolium, pracipitatur. Et decollatum& ſuſpenſum ajunt Lampertus& Lupoldus de Babenberg, quorum hic de Vet. Imper. Chriſti Zelo in religionem: Otto III. Creſcentium, C onſu- lem Romanum, pro eo quod Gregorium Papam V, ab urbe Roman ex- t. 4 †.10.4 pulit,& lohannem, Platentinum Epiſcopum, in Papatum iutruſit, Ro⸗ mam properauscaſtrum ſ. Angeli tamdiu obſedit, quous que ipſum ſub 4. D. PecCcCXCVIII. cum caſtro captum decollari,& decollatum per pe⸗ des laqueo ſuſbendi præcepit. ohanni lingvam& nares fuiſſe ab⸗ Kcisſos, ꝑculos erutos, addit. Lambertus autem ad A. 996. ——— p.1183. 1 4. Sar. 24.P.H3. fol. 71. b. 3— F. 732. 82 Otho III. p. 1 8. Otto Rex contra Creſcentium Remam venit, ubi& Sre. nonem in ſede Apoſtolied eonſtituit, à qus& ipſæ Imperator fallus eſt. Ad A. 297. Johannes Placentinus Epiſcspus ſedem eApoſto- lieam invaſit conſilio Creſcentii. Ad. A. 59 8. Creſteutius ab Imperatore deeollatus cum duodecim ſuis ante urbem ſuſpenditur. Johannes Pſeudopapa cœcatur Gonfoſſum memorat Cramius, ſoribens: Creſcentius quidem captus, ohannes oculis eſt orbatu. Creſeentius jumento averſus imponitur,& urbe eircam velutur; poſiea eum, ludibrio ejus exaturati, confodiunt. Cum Crelcen- tio&JohannesDapa malè mulctatus fertur, de cujus ſupplieio Wernerus Rolevincius in Faſciculo: Gregorius I. factus fuit Papa ad inſtautiam lmperatoris Ottonis III. Vir venerabilus& ipſius Ottonis conſangvineut. Dittus fuerat auten Bruno,& cum param ſediſſet,& jam Imperator ab urbe reoſißet, Placen- tinus intruditur à Creſéentio Conſule propter pecuniam,& jo- hannes XVII. vocatur,& factum eſi ſchiſma paucis diebun, nam Imperator reverſus Creſcentium cepit,& capite—runcavit. Johannem n. Antipapam exocalari,& cateris membris mutila- ri fecit, nihil eum juvantibus Ducatis ſuis, quia enias fecit, quod non debuit, paſſus eſt, quod meruit Autor Compilationis Chronologicæ: Johannes Plaeentinus Epiſcopus ſedem Apo- Holicam invaſerat,& ſe geßit pro Papa conſilio Creſcentiiʒ unde ab Imper. Ottone inde detruſus cum 12. ſuis ante ur bem ſuſten- ditur,& Joannes Pſcudopapa, prius Placentinus Epiſcopus, exoætatus præcipitatur. laciroo usque adhuc nullus Papa ve- nire vult in montem Tarpejum ad arcem urbis Romæ, ſtein Capitolium, ubi*ꝛ Joannes tormenta ſuſtinuit. Er Anto- ninus Vol. 2. tit. 16. c. 3. n. 4. f. 2483. Anno XVIII. Othonis cum Creſcens, quidam Patritius Romanus, haben⸗ quorundam Romanorum ſequelam Gregorium V. natione Saxonem, tonſan- gvineum lmperatoris, ejecißet a Papautu,& per pecuniam Hieri feciſſet Papam quendam Jobannem, Epiſcopum Placentinum, in odium Imperatoris, hæs audiens Otho irã ſuccenſus Italiam in- travit,& ad urbem properans cum Greſcentio& ſui⸗ ſaquacibur bello congreſſus eum de vicit, qui fagieus ea fugd retr aliui capi- für, d lnpenanii 8 ſtamui 18. Ce fann ruunſiſna E donaunn 1 X totuuhn * eeinmmul , Can ah 8 e le cjuulgh := yiuy fihan . b * auttu Duun weliſene 1* ceunm,! 1 a zauin * Feapitenna a u menhun Qua miu fin mr Conpſai & ſcapur ſan 4 Enſcanſa nte unn 1— entiuurbyin 1 2c nulat un unlis Rmaſi 8 Inuit. N 5 R XVIIIMe 1 haben zunuus A.ᷣ2 Sarunem — 1 zums m blateuinn ectnſu lain — o ei ſan ₰ 4 —— rmein 6 1 I Firumadi tur, vilique iumento aversè impoſitus circumducitur,& paula- tim membris truncatis ad ultimum ante urbem ſuppenditur;& illum Jobannem in Papatu intruſum deponens exoculavit. Quanto crimen immanius, tãte judicium ſolet fieri acerbius. Stupidus nimis ambitione Greſcentius nullas ſentiebat cor- rectiones, nec lenitate Othonis mutari ſe patiebatur; tan- tum enim aberat, ut emendaretur, ut obfirmato in malis ani- mo creſceret petulantior,& per devia ferretur in præceps; quate Otho ne quid detrimenti aut religio caperet, aut ſtatus Imperii, ſecunda vice redit Romam in ſe tumultuantem,& cùm invaluiſſent mala,& iis remedia lenia eſſent imparia, fer- ro& igne vulnera, moribus& diſciplinæ inflicta, ſumſit cu- randa. Autoritatem, quam domi apud Germanos Cæſar habebat, foris apud Italos quò ſibi compararet, neceſlaria vi- debatur eſſe S&e veritas, quæ verſari ſolet circa hominum in le- ges& mores peccantium punitione, ut quemadmodum boni præmio vittutis, ita mali metu pœnæ à delictis arceantur,& Principem, acrem delictorum vindicem, eò reverentiùs co- lant atque obſervent. Habendus certè metus aut faciendus eſt, inquit Saluſtius, ne ex impunitate delictorum regnum ex Orat. vanà clementia labefactetur, de quo antea in Oth. II. egimus. Qep. ¹⸗ Severitate eſt op us in delictis recidivis, per quam judiciaria H'ſt. poteſtas, acrius& diſtrictius in aliquem agit; nam qui blandè caſtigatus, quod in Creſcentio anteà factum fuerat, non e- mendatur, acrius neceſſe eſt ut corrigatur. Sunt cum dolore abſcindenda, quæ leniter non ſanari poſſunt. Palam plecten- di ſunt, qui palàm nocent, ut, dum unus& alter punitur, plu- rimi emendentur. Bonis nocet, qui malis parcit,&, quod Tullius air, inudicando aut corrigendo hæc tria ſequuta eſt Lox, quod Prinseps quoque ſequi debet, ut aut eum, quem punit, aut pæna eſus cæteros meliores reddat; aut, ut ſublatis malis caæteri ſecurius vivant. Vitia Reipublicæ dum non reſecantur, in- de creſcunt& fruticantut in augmenta vitiorum; malumque dumperſeverat, augetur; quod ne fiat, ſeditiolorum& reo- rum pœna jugitet poſcitur; illæque pœnæ, quæ Anngarn e⸗ K ent 8 1½ Otho III. bent in Romanos νακαρμεν ſive aſperitatem, atrõôcitatem arguunt facinoris Creſcentiani, irs enim jnſtaà in autorem malorum ferebatur Kex, aliquoties laceſſitus; neque enim ſimplex delictum fuerat, quo res à Rege antea bene admini- — ſtratas& ritè compoſitas maximè confuderat; ſecuritaris ita- que quò potior haberetur ratio, communis ſalutis ergò rigor præferendus erat, ut cæteri turbarum cupiditerrerentur, ani. 3 mique ad ſeditiones proclives frangerentur. Conquirebat b Creſcentius novum imperium ambitione ſupremæ poteſtaris &e nominis immortalis,& eoipſo pertinacius reſiſtende quæ- fivit ſibiruinam. lta res ſecundiores& opulentiores, teme- ritatis indeque ruinæ occaſionem Creſcentio præbebant, r0 dęο u d feu, ut Demoſthenis ſententiam hic uſarpemus, V Olynth.1. e, Tl Artav, A⁴ρσν& αηε eovéir rolg A voirοεᷣ νεa. „ag. 4. Mulii creviſſent, niſiambiviſſent ſe majora. Creſcentius inter Romanos erat honoratiſſimus, ſed.dum invidià Germa- norum omnia Romæ turbar pellitque Papam Gregorium ab Ottone conſtitutum, exacerbatus variis injuriis Otho cle- mentiam vertic in inclementiam, atque ereſcentibus delictis . Creſcentis creſcebat jam pœna. Laudat hanc& Cælatis ſe- g. de Rep. Veritatem Archiepiſcopus Spalatinus Marcus Antonius de 3 Eœcleſel. Dominis ſcribens: Creſcentius Dux Romanus sontra Grego- — 3.— num. go. vium V. ab Ottone III. creatum excitavit ſchiſma; ſed Oito ſta- 8 11. 5 2 ⸗ 7.. T 1 p. 750. timi lud extinxit, Antipapam enim Johannem. Epiſcopum Placentinum, captum, truncatum manibus& aurrbus atque o- culis privatum horribiliter deturpavit; Creſcentium Verò au- torem ſchiſmatis dirãmorte multavit. Sic præclarè& comms- diſſimd ſchiſmnata Romana ſine Theologis, ſine Canoniſſis, ſint Concilius exſtinguuntur. Velim cogites unà Schiſmata tri ginta, quæ in ſedis Papalis eminentià obſervat& explicat idem Vir magnus 4. de Rep. Eecl. It. pag. 748. 749. 750. 751, qux prias quam enarret, hoc lemmate præmiſſo, tanquam hedera b ſuſpenſa, conſpectui omnium exponit. eAmbitio ſola, qui morhus eſt Eceleſiæ Romanæ antiqvus& inveteratus, eau omnes Eccleſia consuſſiones peperit ac enutrivit. Corpus Eccleſiæ nihil tam. 1 urdeinn eki b 8. u ano „ hecqhe ean ¹ dene zän, 48 ecuain 1 aniz erd 1 inerenuuj a 11 Conqu me parh E elötende h an dtiotes unh S io prebehe, 1 die ulunenn * I 1 dehrae üeng am.e(telceun * Anriciem 1r Gtegorod. it ris Oheth = wiiboscelät 18. 1.&(eua m 5 Antonigt A fonna bng Ntz ſaahie , Jſthm undu uhu, Nuim Inis elarè G umn wanenſi, Ri Schiſwaun erxplicriin — 7Io. ſu anquam deit — itio ſis, 1 4tu, d mu * tkacni — u Otho III. cam ſcindit quàm ſuperbia& ambitio,& Bernhatdus, 3 à ſan- irate venerabilis fuit, dixit: Annon liminaApoſtolorum amplius am bitio quàm devotio terit? Quod autem dedit conſiliũ contra ſchiſmata Antonius de Dominis, laudaverat dudum antea, G& Otronis I.& 1II. exempla imitanda propoſuerar ad ſchiſmata Papalia excludenda Anonymus Florentinus de Inveſtiturà E- piſcopatuum Regum Germanicorum pag. 832. Verihmile profettò eſf, ait, quod ſi etiam punirentur illi de cæters, qui noviſ- ſimè ſehiſmata in ipsà Romand Eeclefid fecerũt& ſuſtentant ſiout Otto I.& poſt eum nepo⸗ ejo Othbo III. Auguſti, ilos puni verunto qui ſub Leone vν III.& Gregorio T. ſummorum Pontificum Pon- tificatu, ſtimulante avaritiâ& ambitione ſchiſmata excitdrunt, quod tunc facile ad perfeitam unionem Sreformationem ipſa Eo- cleſiæ perveniret, quodq; tung aliqui oculos aperirent&õ proſpice- rent, ne diu in ſchiſmate perſeverantes in locum venirtnt æt eréo- eum tormentorum. Nondum ſub Ottonibus eò deuenerat Papæ poteſtas, ut æmulus dici poſſet Imperatorum. Ottoni- bus defunctis cæpit paulatim fieri major inſolentia. Id ani- madvertit ſuo tempore homo& ingenio& rerum uſu præ- Kans Theodoricus à Niem ſcribens: TProfectò tunc temporis (ſub Othonibus) Papa non habuit tot temporalia, ſicut Roma na Eecleſia nunc(tẽpore wencesl.& Ruperti, widetur habere, Schi ſin. quia ipſe magnus Auguſtus(Otho I.)& de ipſs deſcendentes, ſe- pag. 1· cundus G tertius ejusdem nominis Auguſti, ipſam Komanam& . 4. A.A.. 4„ 3 alias Eccleſias in ltaliu& Germania ſecularibus dominiis dita- runt, ita manifeſtè apparet in libris, quæ ſuper donationibus Ecelecſiæ factis per Imperatores& Reges Romanos confecti ſunt, in Theſaurarid ſau Cameraà Apoftolicd conſervantur. Papa- tum inſolentia ferè à Cæſarum indulgentiä. Semper quo — 4 4 n X quisque Cæſarum placidius erga Papas ſe geſſit, tantò petu- lantius ejus manſvetudine ſunt abuſi, pudendis eos ludibriis proſequentes. Hine Otto III. Imp. commonſtravit pe'nis de Romæ lero ſum tis ſeveris, non manſvetudine Pontijfices vin- gendos, ſed ſeveritate coercendos, ait Simon Schardius Hy- pomn. de Fide Pontif. Rom. erga Imper. p. z5. Nõöduwm tépore 2 Oth 9* 86 Otho III. Othonum tanta erar audacia, ur ſupremam ſibi Pontifex In Imperatorem, Reges& Piincipes poteſtatem tribueret, 5.de Rom quicquid putet Bellarminus. Nondum nota aut auditabon- ——— tificis ſuperbiſſima vox in Clem. de ſententia& re Judic. e. Paſtoralis cura: Nos tam ex ſuperioritæte, quam ad imperiunm non eſt dubium nos habere, qudàm ex poteſtate, in qua(vacante Imperio) /mperio ſuccedimus. Nondum ſic inrumait ſtylus tempore Othonum, recteque notat Jureconſültiſſimus Vir Gregorius Heymburgius, Orator& Legatus Ducis Auſtriæ Sigiſmundi ad Pium II, Pontificem, in Confutatione Prima- pag. 569. tus Papæ, quam primum edidit Wiſſenburgius, Othonum — 4 4 2 8 * 4 1 † 1 4 1 1 1 1 4 * tempore lImperium adhuc fuiſſe validum& inſolentiam Pa- pParum fuiſſe refrenatam. Poſt tertium Othonum(addit) cæpe- runt cogitare Papæ ſubtiliter quomodo Imperatores devotos& reverentiales facerent ſues ſubjugales& nan trat eis modus con- venientior,& Imperio periculoſior, qudm corrumpere Eleitores, ſaltem ipirituales,& ponere in ſeditionem, ut electio ſieret per di- ſcordiam,& ſis neceſſariò haberent partes ad Papam,& ad ejus ſedem recurrere; unde multa ſehiſmatain Imperio Papis agen- tibus ortaſunt. Multum dederunt negotii multi Pontifices Romanis Imperatoribus, quorum conſiliis& armis ſævitu- multus dita ſchifmata è medio ſubinde erant tollenda. Leoq; Papa pulſus urbe& Italia auxilium Caroli Magni implora- bat, Cæſarque intuendo,(verba ſunt Niemii) Patrem tam tur- Nem. V piter ac impiè à Romanis civibus hertrattatum, commota ſunt nio.c. 33. viſcera ejus, necmora, Italiam repetent Papam in ſede ſuà paci- . 4.. 4 3 1. pag. 479. hcs collocavit,& ſumptã vinditlâ per relegationem in exilium de ujusmodi ſcelerum patratoribus,& omnihus bend in Italia diſpo- ſitis ad Alemanniam rediit. Sub Ottone I. qui tumultus ne, farii fuerint Romæ, antea dictum; ecce enim(iterum damus verba Niemii) aum Papa Joannes II. mald vuiveret, ac piſcato- *vs catbedram ſordidaret, Cardinalesque hoc agre ferentes, ipſaus bono modo& pio Zelo adonenter, ut a talibus reſipiſceret ali- uando, nec, ut bene ageret, intelligere vellet; imò ſacrilegas manus in qusſdæm ipſorum Cardinales irreveventer ivjiceret; Etid — 1 Otuun 1. Solenian) laun Eaääiſe urtsanng 4*⁸ ei muuunn A dere Nlm lioſemtuu 8 4m 8 459 A Dani 3 1a unlti Donride a itarmäſeinh a llence lu 7 agni inpm atremimm ò cammutiſi n aſcae uinu cvsiin exilund S iun haldi „ ltumaltoth iterum cun vyet, ac vilin fuenuinilſa 2 nſpib end imo ſactlesn enter iiiuun 201 Otho III. etiam cum vendtoribus& adulteri⸗ partem ſuam inverecundis ponendo, hocj nſtiſſimus lmperator Otto percipieus, ſubits ad Italiam properat, inde ad Romam proficiſcitur, ac convocati⸗ Epiſtopus ac Clero S&ynodum jubet celebrari, in quã ipſe ſummus Jacerdos, tanquam indignus tali houore, deponatur,& eidem al- ter vir ſanctus, etiam Leęonuncupatus, ſurrogatur, Johanner ab urbe fugatur,& abdita quærit,& cum feris(ex tunc Odtavia- nus, prout ante Papatum, nominatus) uſq; ad ejau obiti miſer. triſtusg& inglorius converſatur. Rebus igitur bene diſpoſitis in Ita- liã per eundem Ottonem magnificum Auguſtum ipſe Aleman- niam repetiit, etiam circa augmeutum Raapublicæ; cumque ite- rum novum ſchiſma in Papatu ſuo tempore ortum foret faclione quorundam potentum Romanorum,& unurs in Capitolio tunc ſirmiſſimo,& alter in caſtro S. Angeli contendentes de Papatu ſ6 incluſerant in vicem in Vrbe cum ſuis potentibus& conſang vi- neis, pugnarentque aſidaè, ac multa facinora perpetrarent, ite- rum ipſe OttioM. hæc in dolore ſentiens de Germanid iter capit verſus Vrbem, quam intrando more Cæſareo expugnat ſubitò ar- cem Capitolii mac hinis& aliis bellicis inſtrumeniis,& illà collisa ſeu ad terram poſtratã vi capit etiam illos, qui in eãdem erant. Convocatisiterum Epiſcopis& Clero in Vrhe",& in generali H⸗ nodo ibidem celebrata,& aiſcuſſo, quis illarum verus eſſet Papa, illum, pro quo declaratum fnit, in ſede Aopoſtolica honorifice col- locavit. Non welioriſtatu erat Eccleſia Romana tempore Othonis III, in eo ſoliciti etiam, qualiter jura Regni& Ecels- ſ⸗ ad antiquum ſiatum reformaret, ſctibente Antonino. Me- Vol.2. rit. ioribus cohærebat Respublica quàm Eccleſia vinculis,& 16. c.z. n. quantum ad Chriſtianam attinebat fidem diſciplinamque, vix 4.p. 24 5. erant, qui antiquorum Patrum veſtigiis inſiſtentes potuerint Reges aut Principes aut alios non minus pietate in Deum quam doctrinà meliores aut majores in diem reddere Ea erat tunc deploranda conditio Eccleſiæ Chriſti, ut non minus in- trinſecus ab iis, qui ſe Duces profitebantur pietatis atque mo- rum, quam extrinſecus à Saracenis& Ethnicis fatigaretur. Pauciſſimi erant, qui tametſi ſe dici gauderent, quod nomine K 3 profi- 6 hron. Fol. 20 8. 145. 4. Pal 41 pag. 59 0. 2 Otho III. profitebantur, effectu atque virtute ſtuderent præſtare. Fidel &e religionis obtenebrato lumine, ſpead terrena deflueme, charitate quoque jam propemodum extinctà iniquitas impie- tasque lumtis in dies viribus grandeſcebat. Rari, qui malis corrigendis invigilärint, adeò ut evocandus eſſet Ocho Impe- rator, ut, quod Papis Cleroque deeſſet, id corrigeret, ſicuti rerum illarum, quæ ad Eccleſiam ſpectant conſtituendarum gratià in Eccleſiæ Romanæ defenſione non degeneraſſe à Parenti- ba ait Schedelius;& quidem de Miſnenſi Eccleſià locutus Dietmarus ait: Noſtram renovare ſtuduit Eccleſiam vonats mentisſummo. Teſte Sigeberto in hoc incubuit, qualiter ju- ra regni& Eccleſiæ ad antiquum ſtatum reformaret Viderat, quanta motum dilapidatio fuerit, quanta doctrinæ labefacta- tio,& quam neceſſaria roformatio. Animo tam prono ac * 590....... P4 faventi quid potuit eà iniquitate temporis eſſe teſtatius? Relect. Quhm autem Celſari propenſus animus, tam lentus laborRo- mani Cleri, ut vixtantuluscunque ſit. Quantulascunque ſit, in tenui ſcriptorum copia magna tamen eſt ſeribendi co- pia. Luctuoſum aderar ſeculum, diſſociatis que arque divul- ſis rebus ad tragœdiam compoſitum, in ſalo maximè rerum Italicarum. Ita erat leculum, ut nulli haberent ſegniotem animum, quàm quibus erant commilſæ res Eccleſiæ. a- guà& non mediocri veneratione digna eft ſacerdotalis fun- Kio, tantoque magis habenda incultu, quò propior inſtiru⸗ tioni Dei accedit per animarum curam. Juſtum autem eſt, ut qui ſacris functionibus altius cæteris ſublimantur, Aterrenis actibus alieni Chriſti gerere vlces non tam grads eminentis quam vitæ integritate& lanctimoniz ſtudeant. Conſidera- done autem eſt digniſſimum, quod magnus in Academis Lo- vanienſi Theologus Thomas Ftapletonus conſideratiori te- ſtimoniò de Pontificibus ſcribit: Ad reliquas uexationes Princip. omnes acceſerunt enormia& borrenda Romanorum Pontificũ Cout. I. J. peccata al que Aagitia; vix enim ullum peccatum(ſolam ille S-art. 3. hæreſin excipit male cautà cuε‿ τρeσε cogitari poteſt, quo ile ſader turpiter maculatæ non fuerit, maximè ab anna P0& 2⁴ 3 infr d⸗ ornixrre 2 vondttuerämn *Weraſt dDoa 1= kcclelt ben 1 kerlzſem * iddui auie vmunt ſit tride ürih iao un gat S eſſe dbax 1e lentusläah Wunrolaxena elt ltibende & eSquertqurn en lo mauiweten di erent ſezuon 1 S Keclele. M ſacerdouliil „ Jͤ topierätt L umanena 1 Haatut, iten gradis eworr ant.(Conli — n Acalerül - cooſdenit feli⸗uu retae — morom Lonii caun un. ri jutſ, 1 aun DA9 R vidolicet Eccleſtæ Prælatos, peſſimæ cæcitatis taligo obrepſit, idæ Otho III. infra. Singulari a'i factum, ut hoc teſtimonlum eſſet in publico,& dum ingredimur in ſeculum à noningentiſmo milleſimum, ſentiunt alii& ſtatunnt eadem ratione infelix ſe- culum, afflcCtæqyne& perturbatæ Eccleſiæ ſtatum eſſe non minoribus deplorandum lachrymis, Doctores que Eccleſiæ & Miniſtros in miſerià ſtatus compares, uique veniamus ad propoſitum, ediſſeramus de fonte& ſcaturigine, deque inſtituro doctrinæ viræque,& hanc Eccleſiæ notam malam intra ſepta& limites ipſorum ſcriptorum patriorum conti- neamus. Enaſcitur inter ſcribendum Platinæ querimoniæ exemplo Sylveſtri, quod ſuaadhuc ætate ſentiſcere probos aſfirmat, quà via ineatur Pontificia ſedes labore quam mini- mõ, modò habeatur pecunia& adſit ambitio, ut qui plus lar- fol. 1425⸗ gitione& ambitione, quaàm ſanctitate vitæ& doctrinæ valeret, is eum dignitatis gradum, bonis oppreſſis& rejeltis, obtineret, quo⸗ rum morem utinam aliquando non retinuißent noſtra tempora. Sed hos parum eſt, pejora, ni Deus caveat, aliquændo viſuri ſu- mus. Quid Platina vaticinetur& quid in Italià poſteriori tempore geſtum fuerit, inveſtigare nunc non licet. Quò tunc prolapſa fuerit Eccleſia, id indicare convenit. Milleſi- mus annus præ foribus erat, cum Otto III. in novum, ſed ru- dius ſeculum, vix greſſum pararert, videns Eccleſiæ mala mo- rumque eorruptionem, quàm fuiſſe maximam in hominibus præſertim Eccleſiæ adſcriptis, Glaber Rodolphus deplorat. 2. fi5f. 6. Prælati tanto minus ad divinum peragendum opus inveniuntur 5⁴½178 idonei, quando conftat, quia non adillud acceſſerunt per aditum principalis oſtii;&licet adverſus talium perſonarum procaci- tatem multiplieiter elamet ſacrarum Scripturarum Canon, nuns tamen ſolito multiplicius comperitur fieri in di verſis Eccleſiarum Ordinibus. Poſtea: Tota ſolummodo illorum,(qui procaces ac turgore ſuperbiæ inflati ſeſe ultro cuig, prolationi ingerunt) pendet fiducia ex locxlis colleilæ pecuniæ. Contingit, ut, dum irreligioſitas graſſatur in Clers, procacitati:& continentiæ appe- ritus ſuccreſcat in populo;& qusniam Cat holicæ fidei oculum, cirs⸗ 90 Otho III. ærco plebs illiu: propriæ ſalutis viam ignoran⸗ in ſuæ perditionis ruinam decidit. Sont ibidem alia, quibus gravem adqerſa- riam conſtisuit Pontificibus& Prælatis,& quorum exemplis animadvertit opulentiam gignere inſolenriam, inſolentiam verò excipere negligentiam cultús& officii; idque conti- giſſe ait expraſsè ircaæ mileſimum annum uni verſis mundi parti. bus. Obſecro, conſideretur, quis fuerit Eccleſiæ& literaliæ rei ſtatus eo tempore,& legatur, quæ de ſtatus illius circa mil- leſimum annum conditione ixνναπνε ſit ipſius Werneri Ro- pag. 72. Ievincii, qui ſcribit in Faſciculo Temporum: Tempus eſſemina- 1u2m ineepit circa annos Domini 1000, in quo fides E briſtiana valde cæpit deficere& declinare a priſtinã virilitate, ut patet in Prophetiâ&. Hildegardis, in multis regioni bus Chriſtianita- tis, nec ſacramenta, neo Eecleſiaſtici ritus ſervabantur; eraniq; augurius& maleficiis intendentes,& erat SCacer dos ſicut populus, Auctum malam Eccleſiæ ciroa annum milleſimum; poſtea in- 6.12. The- Haluit magi⸗s magisg, inquit Binderus, id quod anteac. 6.p. 95. ol. Schol. apertius evolverat. Dieſe Zeit iſt hie wohl zu mercken/ ſcridit pag. 63. Georgius Nigrinus, weil darinnen angefangen wird das dritte InquiſC. Theilder Roͤmiſchen Monarchey/ darin das Bapſtthumb Koman. gar zur weltlichen Herrſchafft worden iſt/ und ein ſolch Ge⸗ Pont. 1.5. meng worden im Roͤ miſchen Reich beyn Teutſchen/ das es Pag.3ſ7. recht wird genant/ das Keyſerliche Bapſtthumb/ und das Baͤpſtliche Keyſerthum; eins theils Thon/ einstheils Eiſen. Cohæſit Eccleſia& Regnum, uti ferrum& argilla, und hebet ſich/ judicio ejusdem Nigrini, in der Zeit eigendlich an das pag. 35 8. ſegte Theil der Roͤmiſchen Monarchey/ das im Daniel das Dritte genand wird/ die nemlich biß auff die Fuͤß und Haͤnde kommen iſt/ die eins theils Thon/ eins theis Eiſen ſind. Es haben ſich die Geiſtlichen unter die Monarchen gemengt und angehenckt/ wie Kaat ans Eiſen; aber weil ſie nicht von des Eiſens planten/ ſeind Sie allezeit unbeſtaͤndig und wanckel⸗ muͤtig geweſen/ ja die groͤſten Auffruhr/ Vntrew und Verraͤ⸗ therey haben Sie den Kaͤyſern zugericht/ wie die Hiſtorien of⸗ fendlich bezeugen. Darumb ſind Sie der Thon’/der ſich mne ⁸ ſue ma — otum etene igque m ſenna 1 à Nerreti * Nfuur Chnze —* latt, uan (u(hjſian Athanin, aa Anun ſenna 1Wuan ſun (Er lanrec, tAumacta *⸗ wind nuet 1n as Gayſtſet 1 udeiſcche S tſchen du jumb the Rlla, wi D eigendlchehe im dra A Füß m 2 Eiſen ſod 9 S ſen getengu lſee nic * Sdig und v — inr undde aedie fenn * tavem a 682, inſoen Aſela Allen 1e illasciaa wyutſamg en einetheltei dar Eyſen gemengt hat/ als wan Sie auch Otho III. Fuͤſſe und Zeehene were/ darauff die Roͤmiſche Monarchey ſtehe. in magnis Chriſtianæ Reipublicæ converſiombus certa quædam ſigna& conjecturæ obſervari ſolent ad eliciendam exinde pereuntis& qualſi inclinantis Eccleſiæ ſtatus præſenſionem;& cuùm ad mille⸗ Jimum annum jam ventum fuit, religionis& fidei jam labalcen⸗ tis prognoſticum accipere ſoliti ſunt ex corruptâ juventutis in- formatione, negle ctà Eccleſiæ diſciplina, oſtentis& mirabili- bus naturæ eventibus, adeò ut fuerint, qui præ foribus eſſe ex- tremum diem putaverint. Devio tramite huius temporis æ- tatem deffexiſſe ad ſentes& dumos rerum hiſtoricarum inter- pretes conſignarunt, Dominicique agri ſegetem ſpinetis obſi⸗ tam tradiderunt, legum& temporum corruptela, longeè latèq; propagatà. Milleſimus ille annus cùm ageretur poſt natum Chriſtum, circumferebatur prophetia de ſine mundi propin⸗ quo, quod Pariſiis publice prædicatum fuiſſe Abbo Floriacenſis Abbas teſtarur, cujus verba primùm edidit ex Apologetico in- edito Baronius, illaque ſunt: De jine mundi coram populo jermo- Tom. 1 nem in Eccleſia Pariſiorum adoleſten tulus audivi, quod flatim, finito mille annorum numero, Anti Chriſtus advenirer,& non longo poſttempore, univcrſale judium ſuccederet; cui preædicationi ex Evangelio& Apoca- lypſi& libro Danielis, quà potui virtute, reſtiti. Fama per totum mun- dum imple verat, quod quando annunciatio Dominita in Pareſceve conti- giſſet, absque ulla ſcrupulo finis ſæculi eſet. Quid mirum, ſi corru- pto Eccleſiæ ſtatu& labaſcente Regni adminiſtratione cœlum& terra ingemuit, arva ſataque perierunt„peſte variisq; morbis homines afflicti fuerunt, aliis atque aliis cladibus orbis tunc concuſſus fuit, unde deficiente etiam fide& frigefactà charitate, malitia autem& nequitià ubique dominame, opinio inceſſerithomines, extremum præ foribus adeſſe diem. Ita ſanè aliquando Gregorius I. orbi finem imminere,& diem il- lum maximum Chriſti inſtare opinabatur, idque invulgavit ſcriptis prædicavitque regnare Anti Chriſtum, memorante A- ventino 3. Annal p. 19 8, 200, tanta enim tunc apparuerunt Prodigia, imbres tanti effuſi, ut futuræ calamitates portende- L remur. P48. 2- —,——— —— m ⸗⸗ 92 Otho III. rentur. In hac verò millenariâ perlodo primâ, neſcimus am fatali converſione rerum, an verò torpore& veterno, Lin- Feculum ſterile erat& effœrum, erant auditoria virtutis do- dum Monaſticam 6mplicitatem, clauſtro tamen non con- tenta. vel erroribus penè obſita erat. Reftrigeſcente in dies in Chriſtianorum,& maximè ſacerdotum cordibus charitate- iniquitas ſumtis vitibus augebatur& creſcebat. Fervente ———— —— 2„ 1 9 F 4 1 8 1 † frigebat, pietas deperibat; eaque erat iſtius temporis fragilis 14 12 ſtatus, ut bonarum rerum Chriſtianarum initiis ſeſe oppone- malum millenarium confluerent mala, ut, quale his remedi- um lperari poſſit, ignoraretut; malaque tot cùm affligerent Eccleſiam, nemini decet mirum videri, ſi multarum calami- tatum incommodis tune mundus affligebatur, quando ad vi- tia& corruprelas connivebant ii, quorum maximsè intererat llas extirpare,& pro animarum ſalute, neceſſitate id exigen- 1 te, viram opponere. Eccleſiæ Hercules Papa inter Concilia incerta erat dubius,& adverſum ſe excitabantur Epiſcopi, 84 nulla inter ſe juncticoncordia. Quid conquerantur Patres Khemenſis Synodi de Paparum erroribus& ſceleribus Ro- manæque Eccleſiæ ſtatu ſub Ottonibus proferemus ex Codi- Invetl. in ce petvetuſto membranaceo cum Flacio. O lugenda Roma, Brun. qua noſtris Majoribus clara Patrum lumina protuliſti, noſtris pag. 63 temporibus monEruoſas tenebras, futuro ſeculo famoſau oſfudiſli. Olim accepimus olaros Leones, magnos Gregorios-. Quia gvarum Sctipturarumque ſtudia jacuerint proculcata, atque ut optima quæque, ita& hæc per declivia in pejus ruere vila. ctrinæque vacua, Præſules negligentes, videras religionis vir- tutem depreſlam,& ad quæcunque loca progtediebaris, e- rant aſpera& ſcopuloſa, adeò ut inter homines cerneres agt 1 vitam religionis& pietatis ſtudio ferè vacuam. Erat tune Religio non ſecundum ſcholaſticam ſubtilitatem, ſed ſecun- Fides tum& religio ſenteſcens pravis vel moribus autem diſceptationum Papalium in Romà ſtudio Theologia. ret ætas deplorandæ calamitatis, cùm tot& tanta undique in- ſvb hæc tempara non vidimus? IidimusJohannem, cognomento . Octavla⸗ s cenentg n dat m tt lem, kl keen ( amen oncg 1 1s velworhr = me in dein (= üddus chri . kennn it dio Tbeule = mpari imn ia zſeſcoper =nn udhden 1e dee hästeras W uͤm llgem an aram cam⸗ t qunnioa n uime ineem a teil erin⸗ luter Couclh e otut bylce ſeramrbäne 8 Kceletibos Wo cewuser(ol- D ugmuu Nong talitt, uhi unuluafuuß c 1m,g- Imend 23 dene Otho III. b 972 Octavianùm, in volutabro libidinum verſatum. Etiam contra eum Othonem, quem Auguflus creaverat, conjuraſſe; quo fu- gato Leo Neophytus in Pontificem creatus. Sed Othone Cæ- ſare Romã diſcedente, Odtavianas Romam redit, Leonem fugat, Jobannem Diaeonum naſo dextrisq, digitis ac lingvâ matilat; multaq́;, cæde primorum in urbe debaochatus, in brevi moritur. Cui Benedictum Diaconum, cꝑnemento Grammaticum, Ro- mani ſabſtituunt. Eum quoqus Lto Neopbytus cum ſuo Gæſa- re non longe poſi aggreditur, obſidet, capit, deponit, perpetuoęve exilio in Germaniam dirigit. Sucoedit Othoni,(æſari Cæſar Otho, noſtrd ætate cuncto⸗ Principes armis, conſalio ac ſcientid ſus- peraus. Succedit Romæ in Pontificatu horrendum monſtrum Bonifacius, cunctos mortales nequitiâ ſuperan:, etiam prioris Pontiſicis ſangvine cruentus. Sed hic etians fugatus, atque in magnã Synodo damnatus poſt obitum Divi Othonis Romam re- dit, inſignem Iirum A poſtolicum, Petrum, Papienſis Eecleſiæ prius Anutiſtitem, datâ ſacramentorum fide, ab arce Vrhbis deji- git, deponit, ſqualore earceris affectum perimit. Num talibus monſtris bominum, ignominiâplenu, ſcientia divinarum& bu- „anarum rerum vacuis, innumeres Jacerdotes Dei, per orhem terrarum ſcientià& vitæ merito conſpicuos, ſubjici decretum eſt? Quid eſt hoc, Reverendiſſimi Patres? Verba hæc nunc extant impreſſa Cent. 10. Magdeb. e. 9. col. 487. 488,& apud ipſum Baronium T. ro. ad A. 992. p. 876. Celebrata fuerant ed æ- tate duo Concilia contraria, Rhemis unum pro Regis juribus, alterum pro Papa. Rex Hugo Capetus Arnolphum, Archi- epiſcopum Rhemenſem, removerat officio,& in ipſius lo- cum Gerebertum, Monachum Toletanum, poſtea Papam, ſubſtituerat. Id dolens Benedictus VII. Arnelphum reſti- tuit,& dejicit Gerebertum, qui noluit ſe ſedi Papali ſubmit- tere, obnitens ſermone gravi, quem totum affert Marcus Antonius de Dominis 4. de Republ. Eccleſ. 8. num. 46. ſeqq. pag. 663. eamque orationem vindicat contra Baronium num. 48. ſeq. pag. 665, Baronius quippe in AAa Synodi Khemen- ſis multa bile concitatus miſerè ſe torquet, quoòd Cl. Bæele- L 2 Iüu Fa. 377. rus ſeribit ut veritatem notiſſimam in pleris que obſcuret at- que obliteret. Acta habentur in Centuriâ decima Magde- burg. cap. 9. eol. 456. feqq& tandem concludunt: Finis 60l. 5195. 97 Otho III. bujus Syxodi eſt, quod Arnulphus è carcere revocatus ſuæ ſai (Rhemenſi) cum honore Pontiſic ali reſtituitur. Gerberius. verò hac dignitate exuitur,&, quemadmodum Ammanius te- ſtatur, pœnitentia ductus non illubenter renunsiat; ne autim iuiun offenderetur Cæſar Otho, cujus Præveptor fuerat Gerber- tus,& ex altera parte etiam Hugo(Kex Galliæ) nonnihil placa- retur, cujus hlium Robertum erudierat, Ravennatenſem Pontifi- eem deſignant Gerbertum, ex qua veluti ſcala poſtea in Romar: num Epiſcopatum temporis progreſſu emergit. Sorts vatiâ e- merſit ille Gerebertus, qui Ehemenſis primum epiſcopus, poſtea Ravennatenſis, denique Komanus fublatus fuit; vigi. lante Orhone; qui mortuo Gregorio V. Romam tertio per- git, Gerbertum, Præceptorem ſuum, Philoſophum& Ma⸗ thematicum inſignem, Romanum declarat Pontificem, im capiendis de Eccleſiàè& Republicâ conſiliis acer& petvigil; non modò enim Cælar Italiam diſcordem componit; Romæ Creſcentii turbas compeſcit; ſed etiam Gregorium V. Pon- tificem orbi exhibet; eoque defuncto 5ylveſtrum II. ſurro- gatin thronum Papalem ſtudio tumrerum Mathematicarum omnes eruditione ſuperantem. Detribus Epifcopatus ho- noribus, ut& de Magiſterio Helgaldus, Monachus Floria- cenſis, in Vità Roberti, Regis Galliæ, pag. 63. A piiſima matre Eccleſiæ Remenſi traditus, Domina G& inberto ad erudien- dum eſi datus, qui eum ſuſſicienter liberalibus inſtrueret diſeipli- nir, ut in omnibus Deo omnipotenti complaceret virtutibus al- mus, factumque eſt; is quippe Girbertus promaximo ſuæ ſapien- riæ merito, qua toto radiabat inmundo, donativo Regis Hugoni⸗ munere, Pontificium adeptus Khemenſe, non multis annis ilud adornavitſplendide, in his quæ forent neceſſaria Eccleſiæ fanclæ ⸗ eo vamque derelicto Ravennatium factus eſt Reſtor ab Othone EII. de quo ad Apoſtolatum Petri Apoſt. ſanctiſſimi ſeſtinas vnſcenden, multain eo virtutum operatus eſt inſignia,& praei- pue im⸗ 1=(erde de 5 A —1 Janeut 12 wele u K ansi . E a endm. 1 Püen Al 1— amtiücen, der de peng, I ponit Nm * riom h. 18 dtum llſon. A themaiam 8 k. iſcopame Achor haie 1☛R ᷑4 jiſm 1 tr dman⸗ 1e iuntuſjl 1 oirnmüus Einn ſe ci 18 aReg Hnus AAutanüil ealſe/uie tot al Om hllmiſt um enu in mii Otho III. pud in eleemsſyna ſantias. Sigebertus ad A, 992. Gerbertus de- p./ 993. poſitur aa Oetonem Imp. ſe contulit, quem Imperator receptum primo eum Ravennæ Archiepiſcopum,& poſtea conſtituit Papam Romanum, unde eſt ejus illud Monoſtichon: Tranſit ab R. Gerbertus ad R. lit Papa vigens R. Guido apud Autorem Chronici Belgici Magni pag. 90. Flo=- ruit in G allia peritus ille artium& famoſus ingenii ſubtilitate Gerbertus, qui in Gallia Remis, ut dicitur, natus, Monachus à puero apuà Floriacum adolevit,& mox in Hiiſpaniam profugi- ens, ut Aſtrolagiam a SCarracenis diſceret, deſiderio ſuo ſatisfe- git; ibi enim liberales artes ita ebibit, ut eas induſtria magna: revocaret in Galliam, ubi pridem omnino perierant. Glaber Rodulphus 1. Hiſt. 4 p. 7. Gerbertus, ingenio acerrimus, ar- tiumque liberalium ſtudiis pl eniſſimè inſtructus proinde Remo- rum A Rege Francorum Hugone fuerat conſtitutus Pontifex, ſed queniam valde erat acer av providur, intelligens Arnulphum ejurdern ur bis Archiepiſcopum, quo vivente ordinatus fuerat ex vonſe nſu ejusdem Regis, niti in priſtinam reformari ſedem, cautè iter arripiens devenit ad Othonem, quemſtatim Ravennæ, inde vero Romanæ urbis ſublimavit Pontificem. Trithemig: Chron. Hirlaug- p. 42. Gerbertus Vir in Mathematitanel ſironomid, Dhiloſophid, Arithmeticà, cæterarumq; penè omnium ſientiarum doctrind eruditiſſimus, qui multos diſcipulos nobi- liſſimos reliquit, inter quos etiam fertur Otho Imperator fuiſſe non ultimus,&Ctipta deinde ejus recenſet Sphærica& Arith- metica, ſeque vidilſe alt ejnsdem Epiſtolas plutes. De hoc- Sylveſtro diſperſa fuerat fama, fudiſſè ſibi ſtatuæ caput ex certæ inſpettione Planetarum, quod intertogatum reſponſa dederit de rerum ſuarum ſtatu futuro,& Hiſpali in Hiſpaniâ e- doctum fuiſſe in curio ſis artibus. Sic Zoroaſttem aliquem Romanum producunt, qui Magicæ profeſſioni incubuerit,&- qui, ut alter Michas; fecerit ſibi Ephod,& Teraphim, fulptils Jud.. & conflatile, evenerit autẽ ei, quod Zacharias dicir, ſimulachra 4. 5. Teraphim loeuta fuiſſe inutile,& divinum vidiſſe mendacium, sap. & ſomniatorem locutum fuiſſs fruſtra. Oecaſione Aſtrologiæ, v. 2 L 31&Aſtro- 96 Otho II J. ba Sapientiæ, Magicæ artis appoſiti erant deriſus; explicatu- Oap. 17. rus Robertus Kolkoth, loco exempli ponit Sylveſtrum, quod 7 pag 624· Diabolo ſVadente& enormiter inſtigante apoſtataverit, Dia- bolo fecerit homægium cum paclo. Cæreta ex Martino addens ait, turpiter de riſum fuiſſe à Diabolo. Morti vicinum petiiſle inſaper fabulantur, ut cadaver bigæ impofitum ibi tumulo mandaretur, quò equi trahentes ſe ſine auriga recepiſſent, quod quidem in Lateranenſi æde equiſtitium fuiſſe factum lepidè affrmat Joauncs Stella cum aliis, hinc colligens Dei nutum ut ſceletati diſcerent apud Deum veniæ locum ſibire- P. lickam eſſe, modòè invita pœnituerint. Lepidam verò fabu- lam compilavit Compilator Compilationis Chronologicæ, qnæ extat ſine Autoris nomine inter Scriprores à Piſtorio e- ditos, edoctus viſione in Capella 5. Helenæ, cujus verba da- „bimus: Gerbertus diciturin Papatu Magus& nigromanti- eus,& Diabolum pro di vitiis adoraſſe,& à Diabolo fuiſſe pno- miſſum, quod nungkam moreretur, niſi prius veniret in Hieruſa- lem. Hoc intellewit Papa de Hieruſalem ultra mare,& uo- mado voluit, vivit. Sed cum hic Papa quãdam gie in capella, quam conſ ruxit Conſtantinus& Helena, ubi plurimus reliquias recondiderunt, quæ vocatur Hieruſa lem,, Miſſarum ſolenuis cele braſſet, dixit ei ſuus Diabolus: Eece in Hieruſalem fuiſti, nunc motieris tu,& non vives. Quo audiro Sylveſter& Ger⸗ kertus malè ſibi conſciw: oſtondens magna ſigna compunslionis in quadam capella, quæ Romaæ ſita eſt int=r Lateranum& Colliſeum, Juſſit ſeipſfum amputatir mani bus ſuis,& pedibus,& aliis mem- bris enoriiter& crudeliter mutilari;& ſic vitam Gerbertus in ipſa capellafini vit. UVnde in eadem Capella, quæ Gerberti vo- catur, nullus Papa in deteſtationem illius facti poſtea intrare ve- luit. Ipſa capella, quæ Romæ dicitur Hieruſalem, fatta s Mo- naſterium Regularium, inqwedfœminæ non intrant. Res fa- bulola non creditur, Crantzio 3. Saxon. 3. p. G&r. Occaſio,ſs- bulandi, ——————— utig⸗ teetgila ¹um taile n ine collgend rie loennlin 11 pitam feuin E s Chronqh Aᷣn G umuj hiuhal fuſin eniretiollen da lera mate,ö a em aie i en A plurmunu Al ſerun lau 2 Hieroſaeni te Hloefegch 2* tompuumi a anum erlelin bur,& al In — uan Galuui L p2uℳ Getbenl ieſfea unan alem faluatl a intrant. Ke „ G. Oraal- a * 4„ V 1 ores a Nſti e, chjas ketht Ocho III. 97 bulandl, ait Petrejur, de Magia bujfus Sylueſftri fuit, quia erat geometriæ peritiſſimus, de qua etiam libros conſeripſit. Sesulo? M.62. verò illo nongenteſimo nullum fait indottius& infelicius, itaut qui Mathematicæ aut Philoſophiæ ſtudio aliquantò accuratias incumberet, Magus vulgò putaretur ac diceretur. Sie Petrus Merſſaæus Catalog. Epiſcop. pag. 162. Cum Mathematica, rum diſciplinarum eſſet peritiſſim, ita ut aſirorum curſu futura prædicaret, homines earum artium ignari aixerunt eum Damo- nes in couſclium adiibere, atque necromantiæ operam ewercere. Quaæ de eo ſiniſtrè feruntur, Avero abhorrent. Mowit Remana- rum re bellioni reſiſtere, qvare minus ab eis diligebatur. Habe- mus conſentientem Boxhornium, ſcribentem: Voritatis ac Hiſt. page peſterorum intereſt, us tandem liquido conſtet, quæ de Sylve-5/ 3. ſtro Papa, Præceptore Ochonls,& à aiſcipulo ad Romanæa ca- thedræ faſtigium promoto, tanquam Mago,& ſcribuntur vulgo &creduntur ute; illa forse, quæ de illicitis ejuſdem Othanis amo- ribus in Creſcentii uxorem, vulgata in quibusdam ſunt, nihil eſſe aliud qudàm mendacia, qus vacuo folle illi ſpiravére; quibus, Romanorum Pontificum am hitioni pariter ac avaritia ſervienti- bus, nulli graviores hoſter ofeérebantur, gudàm iſti Principes, qui ex celebri illo Domins Chriſis pracepto, Reddite Deo&c. præ-⸗ ſtandum utrumqueàâ Remans papa jzaincabant Fuii hand au- bie inter hos magnus hic Othe,& ideo læſi aà calumniatoribus ſunt ejus manes, ideò& ꝗylveſtri pape, tantum quia cathedræ impoſitus abillo Othoue. Invidia ſic ſtimulati, quum invito Glero autoritate Othonis Papa ſolio imponeretur. Inſigne ſepulchrum Sylveſtro paravit Sergius IV, ut magia nomen ai- lueret. quam incurrerat ob peririam marheleos, notante Car- riere; extat qus quoddam ejus encomium huc maximè faci- D Le. ens, quia à Sergio Papa datum, epitaphii loco in Baſilica Lare-„ 22O29. 4. ranenſi: b Primam Gerbertusmeruit Francigena ſede 45: Remenſis populi Metropolim patriæ, Inde Ravennatis meruit conſcendere ſummum Eccleſiæ regsmen nobile, fitque potens. 19 9 8 b Otho III. Poſt annum komam mutato nomine ſumſit, yt toto Daftor fieret orbe novus Wc. Quid in ltaliä amplius geſtum fuerit ab Othone& Sylveſtto, figillatim exponere neceſſarium eſſet, maximè quod jura regni Cæſarei attinet, ſi ſcriptores id quam diligentiſſimè retuliſſent, aut interfuiſſent, qui rem quàm veriſfimè expoſuiſſent; aſt in hiſtorid illius Othonis& Sylveſtri deteſtandam ſcriptorum ne- gligontiam cogimuraccuſare. Si grandia auri pondera appot- tallet Ocho,& per ſingulos diſpartitus fuiſſet; ſique Sylveſter magnam opum vim, urbium copiam, adjeciſſer ſolio, promtio- res animos ſeriptorua feciſler, nec profeſſi fuiſſent tot odia tot- que commenra, à quibus non calamum cohibere poteſt magnus rerum Eccleſiaſticarum Annaliſta Baronius, qui, cum plura an- notare potuiſſer, ptæteritis multis, illud omnino ſe poſſe affir- ad. 4. 999 mare ait, nullum hactenus in Petri ſedem juiſſe promotum ni eandem 999 Ju* 29 T. 10·Jag. ſedem ſuus Scriptis ita proſciderit, ut Gerbertus. Sylveſtro iniquus eſt 926. ob libertatem loquendi Baronius,& is optimus eſt, qui quam paucisſima locutus eſt de artibus Paparum eorumque factioni⸗ bus& ſchilmatibus, quæ cuim vellet tollere Otho, Sylveſtro et- iam Papa conſtituendo, in ſuis etiam Juribus aſſerendis in lum- munmn devenit periculum, quod nunc eonliderabimus. Vehe- menter Otho Il. Romanos& Beneventanos compreſlerat,& Oiho jam III. Romæ idem faeiens grande quoque odium con- txaxit, non ſine periculo vitæ, cum in animo haberet Civitatemè& Bcoleſtam legibus ſormare, atque in antiqquum redigere ſiatum, noua 96. conjuratione exſurgente. notante Sigonio. Alia tunc ex aliis ſuccedebant pericula, nec incubuit periculoſius, quam qvum in Romam, tanquam Scyllam ſuam, detruſus illinc atque hine illugdebatur undis, adverſa magis magisque crudeſcente procel⸗ la. Malorum hominum colluvies vincula& cladem intente- bat, Majeſtas tanti Imperatoris contemta erat, cultus honorque debitus abnuebatur. Tanta ſævitia cæcas mentes occupabat, ut jamjam invadere ſacratum imperii capus properarent' armis arreptis& eductis. Multum erat laborandum& incumben⸗ dum in componenda ſedltione, ſed ea fuit obſtinata. Roma- notum —— e—— ͤ— 4 iilein, 1 81 ſcllptotung, d lo moni 1 mtcrolin 4. epareknam 1= i cum luu Io m o ſeolet Nrnuun, funn . K ettoirinunt 9e Sett cuiq ru= uwanelache = o. Shbelpt r Eietendsnlw 5 a bimu ſi d w romptelent E= warcdinas di= betetGhüme „ K te aun u 1. Alamcad (s, qring 1 ilnc aneis 11=Weſcenreut ( chdem intc ( dcdlasbauun a entes acahis dtoperaxenm m K ücuie lirana, KW- — Modo Ocho III. 699 norum civium perditotumque quorundam hominum auda- cia, ut non de fortunis Italiæ amplius ſed de ſua vita Othoni di- micandum fuerit, ſe enim oppugnari ſerèò tandem animadver- tit; ubi hortantibus quibusdam fidelibus Ducibus egreiſus fuit clanculum urbem, habitu mutato, variâ fortun multoque la- bore exercitus, maximè verò novis illis contumeliis, quibus non Potuit non toto commoveri animo; cumque volvit ſecum, quà potiſſimum ratione de decus ſibi iliatum ulciſci poſſet, ſceleratæ perfidiæ cedens inexpectato obitu decedit, Seditione, dolis, intus vexatus& extra. Gregorium quendam, qui Cæſari Ottoni III valde charus fue- rat, occultas tetendiſſe inſidias notat Dietmarus; nec quidem Gregorio Papæ, uti Reneccius in margine notaverat, hæc culpa aſſignanda, is enim antea obierat narraratque Dietmarus, con- citata illa in Othonem Romæ ſeditione. Quis autem ille ex neceſſariis& familiaribus Ottonis fuerit, neſcimus, nam ſub Gerberto ſive Sylveſtro II, ſucceſſore Gregorii V, has fuiſſe ſtru- ctas inſidias ſcimus, idque narranre Sigeberto Chron. p. 590. cujus verba ſeqvuti fuere uara ida Vincentius Belluacenſis 24. Spec. Hiſt. 108. f. 345,& Antoninus Volum. 2z. tit. 16. c.3. n. 4. f.248, cum enim tentaret Otho jura regni& Eacleſis ad anti- qvum reformare ſtatum, Romani per hoc ad contemtum ejus adducli ſu- bitò contra eum conſpirant,& aliquoi militum ejus peremtus eum in Pala- tio obſident, unde per induſtriam Henriti, Ducis Bajoarie,& H ugonis,, Marchionis Italiæ ſimulato pacto pacis vix extratlus a Rond diſcedut cum Sylveſtro Papa. Eos ſequitur Scriptores, verbis quidem immu- tatis, ſenſu tamen eodem Jo. Trithemius Ch. H. ad A. 1001. Cum Roma aliquandiu degens remisſius cum Romanis ageres, eum con- temtui habere cæperunt; unde conſpiratione fatà militum ejus aliquot 14, 1f. 44. Pag. 44 b interfecerunt, ipfumque in palatio fortiter obfiderunt, qui per induſtriam Henrici, Ducis Bavariæ& Hugonis Marchionis ſimulato pacto vix ex- tractus à Romaà diſcedit, comitante Papa. Simulatum fuiſſe pactum unâ voce ſcribunt, vulpinà enim erat agendum aſtutiâ, cùm violentia vi repelli non poſſet, in quò periculo indefeſsè egir Hugo, Marchio ille optimus omnibusque commendatus, — M 8 qui gæexeh. lib. 1. Pag. 48. Chronol. p. 301. läb. 2. c. 7. P. 18. 100 Otho III. ui und cum Henrico, Duce Bavariæ, Cæſarem Romæ obſeſ ſum, conſilio prudentiæ& fidelitatis pleno, liberavit conditio- nibus pacis ſimulatis, quod deſcribunt Huld. Mutius lib. 14. Chron. pag. 108, Georgius Sabinus apud Pezel. Meliif. hiſt. pag. 162.163, paſtorius Henninge rediviv. p. III. 112. Erat ille Hugo, Marchio Brandenburgenſis, quem præfecerat Otho Hetruriæ gubernandæ, cuiusque nomine in Italia juramentum fidelitatis a Lombardis, Thulcis& aliis acceperat, Thuſciæque Præſes conſtitutus Piſtorii anno 1001: obiit,& Florentiæ in Abbatid d ſe condità humatus eſt, cum hoc elogio ſepulchrali à memoribus incolis honoratus, Chytræo recenſente: V goni Ot- tonis Imp. Affini& Comin, Marchioni Brandenburgenſi„Hetruriæ Prafe- Cto, quod D. Benedicto hic olim,& ſax alia Cœænobia condidit, pii hujus loci Monachi, de ſe bene merito, ſepulchtum vetuftate attritum inſtaurâ- runt, anno ſalutis 148 3, obiit anno ſal. 1001. XI. Kal. lanuari. Aliud Epitaphium, acroſtichis eleganter ornatum; retulit Baronius Annal. Tom. 11. pag. II, ubi tanti Herois vitam e Petro Damia- ni& aliis pag. 9,10, 11. deducit, diſcedens à Scriptoribus, qui natales Germanicos eius nobis reterunt, nam juxta Chytræum & alios Pater Hugonis fuit Brumito, Fratres fuere Menfridu, Sighardus& Hermannus, quos in monte Harlungorum propè Brandenburgum ſepulturæ locum habuiſſe notat Chytræus, conquerens templum eo in monte ſingulare vetuſtatis monu- mentum quidem eſſe, ſed ſuo tempore ſœdisſimẽ collabi. Singu- lari virtute& authoritate enituit Hugo, Marchionum quemn vocat optimum Glaber, quẽque conſtantiſſimum fuiſſe Cæſaris in de. liberationibus& rebus dubtis Confiliarium& ſupremum Mi- litiæ Magiſtrum cognovimus. Vix alius fuit Hugone conſtan- tior, cuius ſtudium, fidem& obſervantiam in Ochonem gratà mente conſervamus. Othonis verò optima erat de Hugone exiſtimatio, tantòque pretioſior& glorioſior in Othone virtus fuit, quanto contrariis diverſis agirata turbinibus, occupationi- bus, tumultibus& conflictibus inventa fuit conſtantior. Lu- cidior eſt virtus retenta fortiter in adveiſis, quàm in ſecundis, exexcita in caſibus variis quàm in quiete. Non Pyrrhi erant dthones, I Sd, Thuliag Nlorenn *e k=jo epalcl. 1* Semt: Tn. 2 i Knnett * amüiii. ſi— 1 A2 tnitan uſe 1&☛ lanuai u ue cerult Juon 8 ⁵e herollnl 1 E iptorbas a Tn una(hnen H1 feete Urin G Pnorun 8 Potat(htau 1 e erultatb von 7Ee aluii. Jn Nunqlenua 12n e Czarhne, 1ne luptemm T talugoretoli Ohoneng eat dü luge e= n Otbone in ov occlpalbl- tantict. um in kcudi Lonyrtiem thans Otho II1. Othones, oum eſsent in Italia. Pyrrhus Rex Artem concili. Livius!. andi fibi homines eam habuit, ut Italiæ gentes Regis externi, 35.6, 14. quam populi Romani, tam diu principis in e terru, imperium eſſe mallent. Cogitur virtus Othonis Romæ latere, non enim in cuneos armatos ſe præcipitat, ſic enim periiſſet aut in vin- cula ſe conjeciſſet, quodque ſe abicondit à furore vulgi, non niſi hoc diſcimus, quod neceſſe ſit artiſiciosà virtute pericula pfæſentia decl inare; cum enim valdè obſtinatas mentes ad- verſantium cerneret, prudenter vitavit adverſitatem, quia& ſemetipſum, quem profuturum multis noverat, vidit poſſe deficere, nullis prodeſſe, ſibi& omnibus regni ſui incolis ob- efle. Seceſſum ergò aſcertamine petiit,& pugvaturus ali- quando felicius ad aliam ſe occaſionem ſervavit. Non loco virtus, ſed locus virtuti defuit. VI. Electorale Collegium inſtituiſſe non ſine conſilio Papæ Gregorii fertur, ut in poſterum non per ſan- gvinis ſucceſſionem, ſed certorum Electorum Germaniæ ſuffragio nõ niſi Germanici ſangvinis Principi Imperium conferretur. Diſquiſitio eſt anceps& intricata, penes quos Electio fueriĩt Romani Imperatoris antiquitusſin orbe noſtro Germanico, & quomodo fuerit inſtituta; excuſſis quin etiam variis hiſto- ricorum teſtimoniis, in diverſa facie Imperii, liquido ſciri non poteſt ſeptem Electorum initium. Ditficilis indagatu res eſt ſcire eligentium Principum in eligendo Imperatore cer- tam gentem, domum, familiam, atque quorum Magnatum fa- vore nec non ſuffragiis Imperator fuerit ad thronum imperii evectus, non tam proelive eſt ediſſerere, maximè qvum inter- 88— M 2 dum 102 Ocho III. de Elecl. Carvl. Lud..4. §. 6. dum eſlent inter Principes tumultus& diſſenſiones, aliis aliò inclinantibus,& jus eligendi ſibi præcipuè tribuentibus iis, ui autoritate& potenti vel eſſent, vel videri vellenr, cæteris illuſtriores, donec optimo tandem conſilio ſub Carolo IV. per Fanctionem certiorem ſub eAureæ Bulle nomine ad certas claſſes& familias Eligentium numerus alligaretur, legibusq; * ritè ordinaretur. Mos fuerat, priusquam eſſet certus Electo- rum numerus, ut potiores Regni Proceres Eæcleſiaſtici& Se- culares cognoſcerent de eligendo ex virtute,& conſilio com- muni ſententia ex omnium deliberatione proferretur. jus deinde eligendi aliquando in certis Principibus reledit;& lut- fragia tulerunt ſeptem Imperii Principes, quos Elettore⸗ ar igoxy vocabant. Electionis itaque modus& eligentium numerus non uno ſe habuit modo. Erat ubi univerſi Ordi- nes ad Electionem convenirent, ut Imperator ab omnibus Impetii ſtatibus eligeretur; ne verò ob eligentium multitu- dinem variosque animorum motus, pernicioſæ oritentur tur- bæ, res eò pervenit, ut certi conſtituerentur Principes eligen- tes, aliis Principibus per communia ſuffragia prætaxantibus, donec tandem Electionis jus totum in ſeptem Imperii Princi- pibus, unde Septem viratus nomen, radicaretur, primuùm ſtri- ctiori, poſtea liberi ori poteſtate Quando Septemviratus iſte Electorum inſtitutus ſit, velquæritur de primâ origine, quam plurimi autores retulerunt adextrema tempora Ottonis III, Vel quæſtio eſt deſtatu praſenti, prout certis provinciis eſt al- ſignatus, eoque modo referendus videtur ad tempora inter Fridericum lI.& Rodolfum, cujus plenaria conſtitutio à Ca- rolo IV. facta fuit. Incertitudo eſt hujus Septemviratus, f ub quo Imperatere cæperit,& quomodo introductus fuerit, multis hinc inde Scriptoribus ambigentibus, diſſerente Bla- rero. Varii varia tradunt de auctore excelſi hujus Septemvi- ralis Ordinis; maluntque plurimi referre Conſtitutionem Septemviralisque dignitatis ordinem ad Othonem III, ſed illi, quam etiam dent operam, de initio negotii nondum fe- K 4 4 1 3 2 cere nos certiores, Cettum eſt, ſub Svevorum inptimis im- perlo,, . lelattege 1 conliochn Deneeu, p ditz gi 8 BKlnau * elheria 11 aniheld 0 a tebonyih S run malt a oriemurn. V a niniaaln Ri yreuaunlde Ampenu kiu priaimt emriuuit Smin, Jen Otcoabl 1 nincishe en tempouaint 2 ſtttotioa0 =miamſt *„Goctus len e diſſreatthe S jas Kepien — onſiitutione zem II ſ — tünonäunt aupiinit Otho III. 10, perlo, quandoque plures quam ſeptem Electores extitiſle,& Tuigunqus ex illuſtrioribus adveniſſent, ad eleclionem admiſſos; verum poſt Fridericum II. Electorum numeru⸗ magis magisqve fait diminutus; qui enim hbella civilia& inteſtina contra Sena- tus ſententiam concitabant paulatim ab electione deinseps exclu- debantur. reliquis, qui conſtantes in ſententiã permanſeraut, jus eligendi ſibi præcipue vindicantibus, Pezelii ſententiâ, Dili- 3. Meluf. gentia, induſtria laborqueinquirendi non poteſt non laudari pag. 15 8. in Schardio, Ciſnero, Gewoldo, aliis, ſed ab iis nondum cer- titudinem rei impetrare potuimus, quamuis multa& præcla- ra ingenii& naturæ numeraattulerint, qui ipſi amantiſſimi Scriptores non tam ſunt laudandi, quod huic negotio con- troverſo calamum admoverint, quaùm eſſent improbandi, ſi defuiſſent. Gratum optatumque accidit ſtudium atque offi- cium, quod impenderunt publico; rem tamen, quod negari non poteſt, non expediverunt; ſumus enim adhuc harum ex- pertes rerum ignarique originis, excuſsa quippe& penſiùs æſtimarâ antiquitatum Teutonicarum penu, nil occurrit certi de Origine Electorum,& quò plus legis, eò magis aqua hæret, unde dum curioſi lectores hiſtoriarum, antiquitatis loculos inſpiciunt ſedulò, nillegunt, ex quo ſitim ſuam posſint re- ſtinguere. Dubietates certè ſunt variæ inter varias commen- tantium opiniones& obſervationes de Eleclionis erigine, quæ ſanè materia curam inquiſitionis non reſpuit, qvamvis omnia penetrare nequeamus, fidæque Atiadnes filum nos deſtituar. Sylvam hanc ingredi reformidat rerum hiſtoricarum inprimis peritus Vir Matthias Berneggerus, qui vanum inſumi laba- rem judicat in Diſſertationibus ſuis de ſure eligendi Impera- tores& Reges„ Virque alias mitiſſimus infauſtam porrò D'ſut. 1. vocem addit, nugas difhiciles haberi, de origine iſtius modi ſi th. 156. inquiratur. Nec hoc inquirendi onus ſibi imponi vult Juris publiciabbreviator Beckerus, plus curioſitatis quam ponderis ineſſe quæſtioni cenſens. Aſt ad hanc rem enixè explorandã nos 3. Jur. invitat Nicolaus Ciſnerus, JOtus Palatinus& Adleſſor Judicii pabl. 5. 8 Spirenſis pag. 1974 M 3. Orat. de Fpirenfis,& licet ſit controverſia muhis vetuſtatis involuerk Otton. 3. implicita Ainſcitiæ tenebris oceultata, maximi tamen elle ait pag. 27. momenti, Germanorumque hominum cognitione digniffi- mam. In hac tamen difficultate diſſolvenda acutioris inge- nii ſpecimen qui edere volunt, habent ſemper, in quo hærte- ant; id quod qvum videret præſtitu vix poſſibile diligentiſſi. mus hiſtoricus Berneggerus, tranfiliit intactam controver- fiam, quippe nodoſiorem, quàm ut à ſe folvi poſſet. Qui itaque quærunt originem, nimis oculatos eſſe oporret, ut qꝝ nuspiam leguntur, acutùm cernant. Nodus eſt, vindice di- gnus, quem qui ſolverit, magnam apud Hiſtoricos inibit gra- riam. Non ignoramus, quanto labore, ſed ſucceſſu minus optato, ſudârit Schardius& cum eo alii, ut hunc nodum, non adeò facilem ſolutu, expedirent. In hac certsè hiſtoria Othonis nec volam, nec veſtigium invenies, rerumque hiſto- ricarum peritiſſimus Bodinus neſcire ſe profitetur originem Electorum Germaniæ, eòd enim potiſſimum pertinent verba a. de Rap. ejus: SCatis perſvaſum eſt à Carolo Maiusque ad Henricum 6. n. 223ꝙᷣ— Aucupem ſummam Reipublicæ, Imperium ſucceſſorio jure ad p. 358. proximum quemque Caroli nepotem fuiſſe delatam; Caroli verꝰ ſtirpe ſublatã Monarchiam ſuffragio Principum ab Henrico Au- cupe deferri oæpiſſe; ſed quoniam fere ſemper accidit, ut ii ad quos ſuffragiorum jus in Rep. pertineat, jura Maieſtatis immi- nmant, ita creatores Principis Germanorum jura Mafeſtatis in ſeſe paulatim transtulerunt; quod quando contigerit, ſcripſſj- Je video neminem; quoniam quæ paulatim irrepere ſolent; vix unquam percipiuntur, nec niſi converſione ſecutà ſentiuntur. Quid Politici in his& aliis, quæ ſeqvuntur, verbis aculeatis deſiderent, nunc non agimus quærendo, ſed dum initium ſe fatetur neſcire certum Eligentium, ſententiam de OttonislIl. Senatus-conſulio de Principis creatoribus, quibus Septemvi- ror notat, præterit memorare, tanquam inidoneam. In rebus tam antiquis, quarum ne antiqui quidem, etiam literarum monumeniis clari, noverunt notare initium, diſſimulare ignorantiam non poſſumus nec vitio verti debet ulli, etiamſi b ſtudio- — V 4 kuüimi menele Ltione 8 „ wuiain —₰. ln qaohe, 2 dle dilgenn „am contn „ lpolle. Pontenun ² eih iitin ſreidin I8 laccellan hanc rotn S ciau viu laelatimn jua Mntnin ntizrit i ent ſilgt d eeutiſitun 3 verbis aclel ¹ldumitim ndee ronil aibos Shm. Hnezm. Iätäk extim iteun m, dllrn — eeberulhei tu n. M ccertelitn t ⸗emnqxet 1en teunroiße * Derrinente Au Hma Wctelſirm m(aun Arab Kmniab Otho III. ſtudioſiſſimus ſit hiſtoriarum, ſi libere profitetur neſciri origi- nem Electorum. Etiam per coniecturas eunti internoſcere 10 difficile eſt, ubi Ele ctores libi videantur comparuiſſe. Solici- tarunt dudum docti& tenaces Viri ſecretiora conclavia Prin- cipum, pulverem in Archivis clauſum excuſſerunt,& tandem defatigati legendo& quærendo nondum noſcunt ſinum Boſpo- ri Electoralis. Sane, ubi de Ele ctoribus agit Papa Innocentius, ubi Carolus IV. in Bullà aurea, non niſi antiquam conſpetudinem, originis incerti, proferunt. Supinam potius negligentiam anti- quioris ſeculi accuſat Limnæus, quod lex illa Ottonu III. ad nos integra non pervenerit, quam arbitrari eam nunquam latam fuiſſe. Accuſan- da quidẽ venit ætas ſive tempus Ottonis Ill, quod nullum tulit Adait. ad lib. 2. c. 2. I. P. Pag 7. Hiſtoricum, vel ex patrio vel peregrino polo, qui peculiari di- ligenriâ incubuerit rerum ſcribendarum. Aut ſpoliata fuit æ- tas ſuis hiſtoricis, aut deſidia in uſu crebriori fuit, quæ certè ni- mis craſſa fuiſſet, ſi profitentibus, qvę vulgaria fuerunt, in re mi- nimè vulgari cognitio defuiſſet, Dicat verò quis, non eſſe o- mnia, quæ geſta ſunt, etiam ſeripta; nec poſſe ab autoritate negativè duci legitimum argumentum. Crantzio: Quis eſt tam vanus& levis, qui hoc poßit arbitrari, omnes vel minimas rerum mutationes eſſe deſcriptas illorum temporum; illam vero rem tam ponderoſam& ſtupendam, 4 vera eßet, preſislabris prate- Sed reſpondemus ex 2. Metrop. 5 †.43 rißee ſcriptores, Quam interdum rerum imperialium negligentes fuerint etiam bo ni Hiſtorici, perſpectiſſimum eſt legentibus; unde prodiit etiam tanta farrago coniecturarum. tem in rebus gravibus eſt agendum, ſi incertam cogno- icimus rerum ſtatum, nec arroganti eundum licentià, quodſa- Timide au- nè videmus in gravi de Electoribus materiâ à quibusdam fieri audacter, unde,& quousque illa tendat, commentantibus, inq; huiusmodi rebus exactius dicentibus, quam è hiſtoricis patet, & magis confidenter, quàm quisquam Veterum. Omnium tutiores ſunt,& omnium optimè videntur ſcire Ele ctorum iai- tia, qui inter ſecreta referunt, rem in medio relinquunt, nihil- que tyrannicè præſcribunt, ſaltem hoc affirmantes, ſtatum Ele- ctoralem variè ſe habere,& nil haberi certum in incestitudine; 106 Otho III. 1. Cancell, ande ſcribit ingenuè klrchnerus: In illaſtrioribus Ordinatist 3, pPag. 29* ibus Imperii etiam tenebra deprehenduntur. Quæ Politioorum a. Hiſtoricorum querimoniæ de incertitudine rum auctoris, tum temporis in Collegio Septemvirorum conſtituto? que ſcriptorum ooncertatis? qui confuctus ſententiarum? Multi 2idem mulium cum Schardio laborärunt; nec tam ailigenter olim quæſitas Oſiris. Derum is omnium fers rerum, quæ con ſwetudine& moribusintroducuntur paulatim, paſſies eſſe ſolet, ut veſtigium vel nullum, vel admodum exiguum ortus ſui& pro greſſionis relinquant, quaram irreptio tam tacita eſſe conſvevit, b ut vix unquam percipiatur, neo niſi converſione ſecutã ſentiatur 3.de Reg. Cenſuta itaque eſt præſumtuoſa Goldaſti, ſcribentis: Con. Zob. 6. Maus eſt ſententia, eademque veritati propior, Ducem Bohemiæ num. 2. ab Ottone IIl. Imp.& Georgial. Lapa fuiſſé ereatum Electorem, pag. 29 7.& olf cio Archipincernatus cohoneſtatum eodem illo tempore, qud b reliqui ſeæ Eleciorer inſtituti fuerunt. Quam ſententiam 2iri — maxwimi, rerumque& exemplorum atque vetuſtatis periti nomi- pag. 299. natim amplexantur. Deinde num.;z. Malim dicere, Septem- viros Eleitores primam Ordinationem Ottoni 111. G Gregorio y. debere; confirmationem autem Henrico I.& Sylveſtro II. Anteatamen cap. 5. n. 7. p. 289. receptam& communiſſimam quidem eſſe opinionem de origine Electorum ſub Ottonelll & Greg. V, ſed hanc etiam traditionem vetuſtam inficiari ait Viros catera non indoctos, in quorum numero habet Centutis- tores Magdeburgenſes, Sturionem, Hahnium, Garſenium, Calviſtum. Neſciuntur ejusmodi alia, quæ tamen neſcite non debuiflemus. Tres habemus Archicancellarios in Ger- manid, Germaniæ Archiepiſcopum Moguntinum, Italiæ Co- lonienſem, Galliæ Trevirenſem Archiepiſcopos; quatum ramen functionum honoratiſſimarum nemo initium potelt certum dicere. De Archicancellariis cùm agit Bernardus i Mallinckroot, ſummæ diligentiæ ſubactiq; judicii Vir, con- queritur ille, quod nemo non facit, de Hiſtoriographorum aliorumque Scriptorum ſilentio, unde difficile ſit ac fortaſſis pag. 36. impoſfblle certum ac circumſcriptum tempus demonſtrare. 2 Trium⸗ — 2 N1 O a 1 5 Daluum Tum aue 2 enn Am R * tan lün aum, zun ☚‿ Jla ſt an 'musſug 4&☛ uele enſin 1*uuti fnun 1* idetrige0 A x& ucen ihn 4 tum Ulim 4ail⸗ temm (A ftenuaſ 1*— ris penm n iautn iha 1A☚ I1,F be 1+ E Hlrw a hmmunler 1 ſub Oua 1m etam iotent tan nabet(ens⸗ ue Im, Gatfein 1 e ument 1e Scellariczdt nuw lat :oposz qum mn initigu Sigit Denuui i jadiei lt — eorioguyün left ach an us demark ü. Otho III. ro⸗ Trlumviralis Collegii Archi-Cancellariorũ eminentiſſimi, quamvis ſatis curiosè perquiſiverit& indagarit ortus Nobi- liſſimus Mallinckrotius, non invenire potuit. Idem etiam de Septemviralis Collegii initio ſtatuere poſſumus, Hiſtori- eis rem ſilentio aut involventibus, aut judicio ſuo divinatio- nem nobis relinquentibus fere inanem. In Inſtrumento quodam Monaſterii Montis Angelorum extat apud Grilli- mannum. Labilis bumani generu fluxus altuum ſuorum me- 6. moriam præcipitare ſolet in obli vionis abyſſum. Quapropter me- 2. p. 244. morandi attus, ue deflaant, mem branæ tenaei literaliter influant. Memorabiles hi actus cùm ſint, proferendæ ſunt membranæ, proferenda Inſtrumenta& Diplomata; nosque hic deſtitu- tos eſſe Sanctione Ochonis III, neque unquam illam ab ullo vilam eſse fatetur politus JCtus Andr. Knichenius. San- Com. in ctione non extante, quod omnibus dictum dicique debet, me- Ju Caxon RHabß. ris non niſi conjectutis agitur, manetque Aęxasęeiusεπν ori- pag. z1. go incerta. De Electione Regum cùm legimus per hiſtorias Cujuslibet, inſtar Euripi ſe habere videtur,& in magniſicis actibus tam variè geſtam tem fuiſſe apparet, ut de negotio electionis cogitationes varias ſuboriri neceſſum ſit, quas pre- mere ſatius quàm proferre privato licet. In primaà acie Cæ- ſarum, qui Carolum Magnum ſeqvuti ſunt, ſacceſſione regnum delatum magis negari nequit. Sablimitate illa ad Saxones deveniente magis juri ſucceſſorio ſimilis videtur hypotypo- ſis, quàm electioni,& dum de electione verba hunt ſoiennia, ſchema electionis apparet, honorifico apparatu. Carolidæ & Saxones primi ſucceſſione facti Imperatores, ſed ut ad ele- ctionẽ etiam accederet conſenſus aliꝗs, quibus interdum ac- cedebat Pontificis approbatio. De eotempore, quo Con- radus Salicus filium Regem declarabat, Crantzius: Vigebat 4 Saxon. eo tempore apud Imperatores memoria Carolinorum& Otto-39.P. 10 num, qui arbitratu ſuo ſibi delegerant Succeſſorer. In Romano autem Jmperio à veteri memoria ſemper felicior fuit adoptio Fi- liorum quàm generatio. Quocirca ad electivam dignitatem res aliquando pervenit, in quà perſaſtit hodie, ut digniſſimus N quis que de jur. neg. pag. 338. ö.„ 1 quisque Imperio& rebus gerendis maximè idoneus aſſumatvr. Electionis primus modus eotempore fuerat cum Procerum & Populi conſenſu& applaulu, ſic enim in uſu fuiſse verba Autorum expreſsè habent, nam de functo Ludovico IV. omnis ↄpulus Francorum atque Savonum(verba ſunt Witechindi) erebat Ottoni diadema imponere regni, quem ille honotem delatum reculabat ejusque conſilio eligebatur Conradus, Dux Francorum Orientalium; cujus conſilio libera electio evehit Henricum, Filium Otronis Ducis, qui, esdem Witi- chindõ teſte, congregatis Principibus coram omuni popula Fran- oorum atque Saxonum Rex delignatur; quique, ficut loqui- tur expreſſiùs Babenpergius, non ex electione Principum Electo- rum, ſicut hodie,(quia nondum adhuc fuerant inſtituti hujusmo- di Elediore:), ſdaà cunttis Principibus& Majoribus Franco- rum, Alemanorum, Bavarorum& Saxonum fait electus in Re- gem. Defuncto Henrico omnis populus Francorum atquè Sa- xonum jam olim deſignatum Regem à Patre Filium ſibi eligit Regem. Inde Ottol I. conſenſu& unanimitate regni Proce- rum totius que Populi Kex eligitur, teſte Reginone. Poſt Ot- tonem III. ad certos quosdam Proceres deveniſſe jus eligendi opinio quorundam irrepſit. Diſlenſiones erant ſubinde& contentiones in Electione Imperatorum, interq́; tot ſuffragia Principum, quorum alius alio majore authoritare erat, facile poterant ſuboriri, cognatæque familiæ ampliores confiliis etiam tectis dignitatem ad ſe pertrahere erant occupatæ. Inde æmulationes, rixæ, bella, tumultus, neque enim facile in u- num aliquod caput auguſtum tot capita illuſtria facile conſen- tiebant. Confaltius itaque tandem viſum fuit, neque reme- dio inani, ut penes certas Principum familias,& in unaquaq; familiâ penes eum, qui dignitate&virtute reliquos antecelle- ret, jus hoc eligendieſſet, quanquam ne ſic quidem certi ali- quid conſtitutum reperitur, donec Carolus I V. Bul quam vocant Aured,& totam eligendi Imperaroris rationem,& cæteras Gerwanici Imperii conſvetudines complexus eſt. KRes ipſa autem loquitur, undecunque ſummus hic Principum Imperii —— — 34 ſuman a htoce ſüiſben 3 ſcolm 2 Nicccd lehononn et Coruan (1iden ee agem Vi. 1*☛ hpal ha. P leu lne Rtipun kn i in hhun hu ha 4 taledanke Ammazul 10 un ldith e maudu Ji pre. Doli rnr juzelgki 1 8 aar lodineet 11 ptotſacan Na cteem ial a iores coull ccupzal 1= mkclekt 2 Akcllecunke A nequeder. in unaqig idem cenit . Juli qun — Sutonen ompleuutt m hichtinchun lvysi (= dosantein Otho III. 109 Imperii Senatus exordiũ ſuũ habuerit, utilẽ maximè& ſaluta- rẽ hucusq; noſtræ fuiſſe Patriæ, ut ad cã Senatus Electoralis au- toritatẽ nihiladdi queat. Electores, columnæ& baſes Imperii Romanòô Germanici, Becker de jure Publ. lib. 3. cap.. p. 19. nervus politici ordinis in Imperio Germanico, Dreſſerus de Transl. Imp. Reom. F. 2. b. vinculum& nexus firmiſſimus tatius Im perii, Ge w old. de Ceptem v. cap. 2, p. 4. colomnæ immo- biles, ædifleium imperii ſuſtentantes; quorum præſidio de- xtra impetialis prudentia roboratur, quorum prudentia orbi fluctuanti ſubvenitur, Sixtin. de Regal. lib. z. cap. 20. num. 28. Imperii Germanici ſtatus firmatur conſtitutione admodum ſalutari de Electoribus, quaid agitur,& efficitur quoque, ur certaminum periculoſorum bellorumque præcidatur cauſa, exteris que ad imperium aſpirandi ſpes intercipiatur. Sex illa conſyetudo tandem Viros conſtituit, quorum judictis& ſen- tentia dignus ad Imperium ſummum Princeps eligeretur, eumque honorem eligendi detulit ad tres Antiſtites Eccleſia- ſticos, Maoguntinum, Colonienſem, Trevirenſem,& adtoti- dem præcipuos Principes, quosſeculares dicere ſolent, Pala- tinum Rheni, Ducem Saxoniæ, Marchionem Brandeburgium. Additus poſtea fuit Rex Bohemia, qui tolleret diſcordias Ele- Aorum,& inter diſſentientes haberet decernendi autoritaté. Nunc acceſſit mirà viciſſitudine rerum octavus Elector, quod quãâ occaſione acciderit, docet Limnæus. Plectorum eſt, ſi Append. felicem tranquillumque præſtare volunt ſtatum publicum ad lib.; Germaniæ, Imperatotẽ Germanicum ur luam incolumitatem cap. 1. amare; ſique ſervare ſuum excellentis fortunæ ordinem vo- lunt, dum adhuc in plano poſlunt providere, ne ſub majori& inſolentiori Dominio cumpantur vincula regni Germanici. Electores eſtis, eſtis tutores ſtatus publicleminentiores. Im- peratorem ſervate è focis noſtris, vosque unà ſervabitis. Im- perator ejusmodi eſt vinculum,(verbasenecæ facimus noſtra) per quod Reſp. cohæret; ille Spiritus vitalis, quem hæc tot millia 1. de elem. trahunt, nihil ipſa per ſe futura, niſi onus& præda, mens illa 4.5. 466. ſabtrahatur. Hic caſius Romænæ pacts exitium erit, hic tanti N. 2 fartunaus fortunam populi in ruinas aget. Tamdiu ab iſte pericalo aberis bie populus, quamdiu ſciet ferre frænos, quos ſi quando abruperit, vel aliquo caſu diſcuſſos reponi ſibi paſſus non erit, hæc unitas e bic maximi Imperii contextur in partes multas diſiliet. Electo- res Imperatori Aſſeſſores dati, qui Imperatori debent aſſiſte- re, ut femper Auguſtus ſit& maneat. Id intendit Cuſanns 3. de(onc. Cath. 30. pag. 65 8. ubi nævos ſimul Electorum o- ſtendit, quibus deftruatur Imperium. Ei, inquit, alia Im⸗ perii deſtructlio, quoniam quum Imperator ſolum adminiſtratorin utilitatem Reipublicæ exiſtat, ſæpe per pacta Elestorum, ſus quærentium, intrat regimen. Fic ſit, ut dum Elellores ſua quærunt, ita ſibi credità pateſtateæ abutantur, quod eis eonceſſa pot eſtas pro bono lmperii, in ejus deſtructionem convertatar. Quomodo autem ſalutariter& ſine nævis Electio alicujus Im- peratoris per vororum numerũ inſtitui queat, capite triceſimo- pag. 66 4. feptimo docet, in qvo ſuo cõſilio adeò ſibi placet, ut ſi ſecun- 665. dum regulam à ſe conſcriptam electio fiat,, multa ſingularia cap. 38. inveſtigari pofse in Conventibus Principum putat cum ma- pag. 665, gna ſfalute Reipublicæ. Oſorem electionis in Germanis ſe præſtar Bodinus Method. hiſt: pag. 287.& 404. Electoresq; jura majeſtatis paulatim in feſe ttanstuliſſe ſcribit a. de Rep. 6. pag. 358- imò Arniſæi ludicio poteſtasilla CæſareaElectorali 2 Relekk IIla ordinatione firmatà imminuta videtur. Mutatioinquit, Polit. 6. Jurium& Legum Imperii in eo potiſſimum mourento quærenda ſrst. 5. el, quo invaluit autoritas Electorum. Quantum enim abſoluta num. 9. Imperatoris poteſtati detrattlum fuit, tantum accrevit Elertorali, pag. 885. G ceterorum Principum. Imperii Romanò: Germanici cor- pus in cognitione ſummicapitis, atque membrorum, conſi-⸗ ſtit. Venerandi Imperii caput eſt Imperator, qui univerſi Chriſtiani orbis Ptincipes auguſta præeminentia ſuperat. Ampliſſimæ hujus majeſtatis ſplendor, prout ſe habere debet, nonex Majorum throno procedit, nec ſangyvinis privilegio, ſed liberrimo etiamnum oonfertur Eligentium judicio, ut Im- perator Imperio ſe magis obligatum agnoſcat, nec Regni Or-⸗ dines, ac quicquid infra ſuam fortunam eſt, deſpicatui habeat. 3 Electores ze w 6h 2 ma- abn bec unia ütt 1 debent dln endi Culag 2 Hlechorude nngut auh uminjßran 1 Beina,e e Hnl mn em anntnan . ioaleaſtld zpitenein le eer, uteſemn ula ſagau 11 Apan:s ccna lt cnn Cemabi 4—4 Uledong I bit adekene D äeahku Aatiaii munee zuon nenim ahiun witKhni 5 Wermaläin. „S rorum, an 2, duiunii ra zentit ſcper das ehabeleith a ois friltz zzjocheioult⸗ neckReguic ſpleꝛuu dadel 4 Pledun Otho III. r Eectores unà cum Imperatore dant operam, ur bene valeat corpus Imperii, totumque illud Conſilium Eligentium ſeptem Prius perſonls conſtabat, Regno fidis& officiolis, de quorum ortu, officiis, ornamentis Wernerus Rolevincius: Electores Im- fol. 71⸗. perii poſi Ottonem III. inſtituti ſuerunt, non propter aliquam culpam Sa-⸗ xonum, ſed ad præcayendum pericula futura. H) ſunt ſeptem Drinci- Des in Almania perentiſimi. Primi tres ſpirituales, ſcilicet Archiepiſco-⸗ pi Maguntinenſis, Treverenſis, Colonienſin. Et tres ſeeulares, ſc. Pala- tinus, qui eſt Comes R heni, Marchio Brandenburgenſu, Dux Saxonum. Rex Bohemorum eſt Mediator. Sub Ftiderico II. vixit& ſcripſit Albercus Stadenſis: Ex prataxarione Principum& conſenſu eligunt ας. 215. Imprratorem Treverenſis, Moguntinus& Colanienfit. Palatinus eligit. quiæ Papifer eſt;. Dux Saxoniæ, quia Marſcals;& Marggravius de Prandeburg, quia Camerarius; Rex gBohemia, quia Pintern⸗ eſt, non eligit, quia non eſt Teutonicus. Poſttema Alberti verba quam ſint elumbia& nihili de Rege Boliemiæ jus inele ctione nullum ha- bente, explicatè tradit Goldaſtus de lure Bohem, regnilib. 3. cap. 4. K67. pag. 27 8. adpag. 316. duobusque capitibus reliquis hiſto- riarum fide& teſtimoniis docet, jus eligendi in Romano Im- Perio quomodo deveneritad Regem Bobemi⸗,& quomodo ipſe elegerit aur alios, aut ab aliis el gi ad nationis Germanicæ re- gnumpotuerit; quibusque fanctionibus fuerit adhibitus. Mo- guntinusappellatur Cancellarius Germania; Colonienſis, Italiæ, Trevirenſis Galliæ& Arelani. Dalatinus Dapifer, Saxo Enyſifer, Brandeburgius Camerariu, Rex Boemiæ Pincerna. Delectati ſunt hiis verſiculis veteres, uti habentur in peculo Vincentii,& apud Rolevincium:. Maguntinenſis. Treverenſis, Colonienſis,. Quilibet Imperii fit Cancellarius horum. Et Palatinus Dapiter, Dux portitor enſis, Marchio, Præpoſitus Cameræ, pincerna Babemus. Hi ſtatuunt PDominum cuntlisper ſecula ſummum. Nemo verò negabit aut neſciet Eccleſiaſticos quos vocant Priuci- pes conſequutos fuiſſe prenſaſſe que jus& poteſtatem eligendi Imperatorem, maximè Moguntinum& Colonienſem, omnium fe- b N 3 b rè pri⸗ 8 na. 71. i12 Otho III. rè primos, quibus coronandi conſecrandique neceſſitas, tebus jam ritè paratis, incumbebat. Religionis ſtudium multa ſva- debat in rebus gerendis, Epiſcopis aà Carolo Magno usque ne,⸗ gotia ſæpe regni ſubeutibus, inque hoc ſtatu Epiſcopali Me⸗ guntina ſedes à Bonifacio usque celsâ in puppi Eccleſiæ præ re- liquis clavum moderabatur. Electionis prima vox Mogunti- no Archiepiſcopo fuit, deinde cæteris ſecundum ordinem Prin- de Elett. cipibus, teſte Friderico I. apud Windeckium. Guntherus Li- Imp. cap.3: gurinus lib.ʒ3. c. 16. Pa. 5. Ad proceres electio ptatinet, in quaà Præcipuam votem Drælul de ſure vetuſio Moguntinus habet; Paſtori prima recentis Agrippina tuo conceditur unctio Regis. Conſtitucione Carolinà Moguntinus Coele ctorum ſuorum ſut- fragia perquirit; quo facto ipſi ejus votum requirunt. De Colonienſi& Trevirenſi Ele ctoribus Magiſter Jordanes lepidũ Chronic, p. habet acroama, nẽpe ex juſſu Petri Petrino baculo reſuſcitatum 310.211. fuiſſe Maternum, baculoque in duas partes diviſo partem infe⸗ 312. riorem penes Teverim; ſuperiorem partem penes Coloniam eà qud decet reverenriâ, fuiſſe reſervatam. Ea cauſa eſt, inquit, quate Romanus Epiſcopus batulum non habet Pontiſicalem, quem utique B. Pe- nrur in Spiritu Prophetico transmiſit ad Gamanos. Deinde addit per illum baculum, miſſum ad Alemaniam, deſignatum fuiſſe ſa⸗ crum Imperium ſive imperiale regimen, baculique partem inferio- rem, eamque longiorem, in Eccleſià Trevirenſi extate, quia ci⸗ vitas Trevirenſis antiquitate qudem ſit longior, inferior tamen poteſia⸗ ge& merito, in Colonià verò teneri parrem ſuperiorem baculi, quia non ſolum Colonienſis Archiepiſcopus Regem Romanorum eligit, ſid etiam eleclum præ omnibus aliu Principibus primò tenetur& debet eum conſecrare, in hoc Romani Dontißcis procurans beneſicium, qui Rtgem electum canonicè in Imyeratorem conſecrat Komanorum. Audaxa. al⸗ ſertio eſttempore Ottonis III.& Gregorii V. per diploma& ordinationem ſive Conſtitutionem proviſum fuiſſe Germaniæ de electione Regis ſive Iiuperatoris, idque abolito veteri ritu n9 vo Septe m-Virorum ordine novisque Officiis Im perialibus, eceaque 6 tumuormi ta fecquirun. i f Jardurhi i X alomliere —— u? zilopatrn A Calsninet 4 bn ß iaau,a d an luem uinr) a deindeadin .* LT nam bi —. pautem ſtin m exxace qüt e Trir unanht er petiotem un (82 nannumdi a anaun Gthen „Aum, dihg run. zutun AV. per ghn fuſeema — — — bolto ſern. — — ciü lpeini 4 3 Otho III. IT5 Laque datuùm eſſe eligendi jus ſolis Germaniæ Drincipibus ſive ſeptem Electoribustantum, exclufis reliquis Principibus Germaniæ,& abillis Imperatorem non niſi Germanum eligi debere. Mépaxiay alrnα, in quo ſe exercuerunt& fatiga- runt Heroes Politici, quorum numero& aſpectu deterreri quis poſſet. Deterreri, inquam, cum Mallinckrotio, ſcri-x. bente: Namerus& auctoritasudtorum, qui affirmativam 2. desræ tuentur,(de tempore originis ſubttone) terrere quem poſſent, chicanc. ni antiquiſſimi Scriptores, adeoque omnes illi, qui Martino vo- 3·p. 174⸗· lona vetuſtiores ſunt, altum de tam magnd re ſilerent,& d recentio- ribus emunctiſſimæ naris& præcipuæ in hiſtorià Eccléſiafticà e&s G ermanicd antiquitate eruditionis, negativam ſumſuſſet propu- gnandamini etiam absq́;, Autoribus, quos diæi, ſit,& communi illà, quam in vevers, perſvaſione, omni probabilitate aſſirmativa ſentètia deſtitueretur; ni denig, illi ipſi, qui contra Neot ericos illos afirmativæ inſiſtere perſe derdrüt, ita illam ré tractaſſe reperiren- tur, ut potius abſterrere lectores voluiſſe videantur ab aflipulatis- ne, qaàm ad illam eosdem allicere. De initio Collegii ſive Cena- tus Principum Electorum, quod plerique ſeribunt inſtitutum fuiſſe circa A. C. 997. aut certè milleſimum primum lub O- thone; præcipuus eſt Martinus Polonus, quem ſolent pro- ducere. Siejusmodi Conſtitutio fuiſſet facta ſub Ottone, hiſtoricivel coævi, vel vicinioris ævi, qui etiam miautiora re- cenſere folent, nonpræteriiſſent, nec demum, poſtquam Mar- tinus Polonus cæpit ſua convehere, de initiis rei in primis memorabilis,& quæ memoriæ prodatur digniſſima, aliquid ſoriptum fuiſſet, ante quem nemo hactenus extitit, ex quo co- gnoſcere licuiflet; ille verd Polonus, qui claruit ſub Inno-. centio IV, clarè hic non loquitur, nec judicium certum inter- Pε½. 173e ponit, ipſa re per ſe adeò obſcuraà, ſcribens: Licet iſti tres Ot- tones per ſucceſſionem generis regnaverint, tamen poſtea fuit in- ſtitutum, ut per Oſſiciales Imperii Imperator eligeretur, qui ſunt ſeptem, videlicet primo tres Cancellarii iſti, Maguntinenſis Ger- mania, Treverenſis Galliæ, Colonienſis Jtalle. Marchio Bran- denburgenſis(amerarius eſt; Palatinus Dapifer; Duæ Saxoni enſem portat; Rex Bohemus pincernam agit. Illud, Eele ju⸗ dum ——— 114 Otho 1II. Kum non determĩnat tempus;, nec ætatem promulgat, autts- ſtatur Cæſatem aut Poncificem. Tumultuosè autem& in incettum quæ dicta ſunt, non arripere poſſumus pro aliq uà ærà Electoralis Collegii- Non facere Poloni teſtimo- nium ad rem tantam probandam in Diſlertatione de Electo- ribusD. Conringius his affirmat verbis: Primum omnium be 8 2 6 6 3 5 1 7 72r qui Electorum faciat mentionem eſe Mart. volonum, ait ipſe Ba- vonius. Vixit autem Dalonus circa tempora Friderici II, adeoq; 250. circiter annis poft Qttonem quare vix ei hdem adbi bere po- terimus in iis rebus, quæ ante i pſius tempora geſta ſunt, præſertim deſtitutit aliorum teſtimoniis. Quin nec ipſe Polonui Conſtitu- tionis alieujus meminit; nectempore itonis cæpiſſe Electores ai- cit; hoo tantum affirmat poſt Ottonis tempora cæpiße Ofſiciales Imperii eligere, quod& nos facile largimur. Ex eodem etiam Chronico colligit C onringius, qvum contra Bullam Innocen⸗ pag. 191. tl X ſoribit, in ipsa Curia Papali altum fuiſſe ſilentium de ilo inſtituto Gregoriano, jam que tum natam eſſe fabulam& Romæ derſvaſam, de Septemvirali Collegia inftituto tempore Ottonis III,(ut illa ætas irque locus fabularum fuit maxima ferax)a Gre- gorio tamen y Papa inſtitutum hoc manaſſa⸗ nondum innotuiſſi vel fuiße cenficlum. Qupd ille Polonus ſcriplit de leptem il- lis Electoribus eorumque officiis, ea ex ſuorumtempotum obſervatione ſcribit, acrefert ac eſſent ex veteris memotix notitia, id quod etiam feciſſe Hoſtienſem. qui verba Papæ ad Orat. de ſeptem Electores refert, notat Ciſnerus. Martinum Polonum Orbh. 3. p. de Electorum conſtitutione ſequitur& exſcribit Matthæus 47⸗ Weſtmonaſterienſis Chronic. pag. 195, tanquam primum hujus opinionis autorem, quem quiſeqvuntur, eos witatut Ftemm. Albitius, Nobilis Florentinus. Ut forte poſſit aliquis wi⸗ Chriſt. rari multèò magis, Centuriatores Magdebutgenſes in Ceu⸗ Princ..turia decimà Hiſtor. Eccleſ., quam dedicant Adolpho ker- 10. manno RidEſel ab Eilenbach, Mareſchallo Haſſiæ hæredita- rio, hoc tanquam ſeculi decimi palladium commendare& ſcribere: Eſtin haàc decima Centurid illud inſegne, quod cletlio Aem. Imperateris, certis perſenis, conſentisni Iaperators ꝗ P 4pP4 Delln un 2n amtem ti „ ollunug 4 Z ori eli (tade behh * uun eehh . wait 81 de ſe Plen 31 yiſehfua m.t cocemtin n alamluaun 5 huen ¹ A olam aäkau 1& Amyun Dha u ufaahilh ſ& uuninn 1 1i räekn er a mrremfen dr terisweuht I in erba lyeu „Ir Adum Doum 2 2 ibit luniel 5 qumm ita 11., tosutu 6p ſlt alqubt .zenles bls n 1alledern (*r wonnenten Gn, eu 'elvpera ³ helh) 1 4 Nen nehn unat(ufn Otho III. I5 Papa, adſegnatur; neque eſt exiguum Germanicæ noſtræ decus, qued ea hàc tantã excellent:d tum ornata&t, tum eam quoque tort ſeculis clementiſſimà Dei protectione fortiter conſervauit. Ipſo deinde exordio Centuriæ inter memorabilia iſtius ſeculi extollunt primò, quod publicè ac ſolenniter in ipsà Romà, Pon- tifice, Clero, Populo Cenatuque conſentiente& comprobante, jus ac poteſtas deſignandi at que confirmandi Trchipræſulem ejus ur- bis in Imperatorem Rom. regni translatum fuerit;& quod etiam in politico Imperio illa celehberrima inſtitutio à Gregorio V. & populo Senatuque Romano, omsnibus lmperii Ordinibus ſuffra- gantibu, ſancita, corroborata atque promulgata fuerit, ut dein- ceps omnem poteſtatem deligendi atque confirmandi Jmper. Rom. ſoli principes Germaniæ haberent, idque proper autoritatem, tranuillitatem ac perpetuitatem tanti lmperii. Operoſior corycæus eſt Chriſtophorus Gewoldus, Conſiliarius Bavaricus, qui tanta diligentiâ occupatus eſt in his ſecretioribus captan- dis, utab eruditiſſimo Goldaſto acerrimus Ottonianæ Ordina tionis vindex prædicetur. perii Septemviratu, de quibus cenſuram inſtituit Bernh. à Mallinckrot 2. de Archicanc. 3. pag. 1794180,181,182,184,135. uem antimachum magnarum virium habet, quippe multæ lectionis Virum, quique canà jam ſenectute diſcepravit ſuper tali negotio in eximio de Archicancell. Rom. Imp. libro,& quidem elegans extat in libro ſecundo diſceptatio de Officiis ſecularium Electorum& de Origine Electoralis Collegii. Ampliore numero teſtimonia dari poſſent, utque aliquid conferamus, unum& alterum addimus. KRartionem ſancien- di imperiũ electivum per deſtinatos Electores ſub Othone fu- iſſe ait Ioannes Craos, Canonicus Argentinenſis, quod ipſe fi- lios nõ haberet,& quidẽ his in Chronico p. 84. relictis verbis: Otho quia liberos nõ habuit, conſtitutionem perpetuè duraturam dedit, ut Principes ſeptemeligant Imperatorem Alemaniæ in op- pido Franck furt ſecundum Mogum fluvium, quvm ir ſud con- ſaientidwaguis idoneum judicaverint ad regendam Remp. quem- 40 eun gue Multus is eſt commemorati- 3. de Reg. one variorum teſtimoniorum pro anriquiori ſententià Bohem. 5. aſſerendã in Tractatu non ſemel excuſo de Sacri Romani lm. pag. 289. z8 Chron. a16 b Otho III. sunqut voluerint, qui à Papa conſecrari debet in Imperatorẽ Romænorum, & quæ ibi ſunt alia vulgaria. E Chronicis Germanicis nondum editus Johannes Köningshoven, cum præmiſiſſet ad cavendos in regno tumultus Othonem, ſobolis exortem, ſvaſiſſe nume- rum Electorum paucum, ſic loquentem facit Othonem: Liebe 44p. 2.5g. Fuͤrſten und Herrn. So man einen Keyſer welen ſol/ ſo ſt 147- der gar viel/ die ſich ſelber oder ihre Frunde woͤllent fuͤrderen an das Rich und moͤchte daven groſſe miſſehelle und Vrluge ufferſtan/ darumb lieben Frunde/ diß zu verſehende/ ſo tunt ſo wol/ und erkieſent under uch etteliche Fuͤrſten/ die von ewer al⸗ ter wegen nu oder hernoch mugent einen Keyſer erwelen/ und ie lutzeler der iſt/ ie mynte Kriege und Miſſehelle under uch mag ufferſton/ und ich rote uch/ daß ir dieſelben Furſten erkieſentus des Riches Amptluͤthen/ danne Sie allerbaſt wiſſent der Ri⸗ ches Gelegenheit. Eadem verba ex Georgii Alten, Secretarii Raiional. Norinbergenſis, Chronico refert Goldaſtus. Teſtimonio Conſt. Imp huic vetus illud dictum bellè convenit, plus eſt mantiſſa quam P ½. 86. obſonium, Recentiores quidam ſcriptores verbis quam te- bus paratiores ſunt circa hanc conſtitutionem Othoni vindi- candam. Septemviros Eleckores primam ordinationem Ot- toni III.& Gregorio V. debere; confirmationem autem Hen- rico II& Sylveſtro II. affirmat Goldaſtus 3. Bohem. 6. num. 3. pæg. 299, cuius ſuæ ſententiæ aſſertorem neminem habet niſi ſeipſum. Pro duco abhinc Caſparem Peucerum, Hiſtoricum èa- xonicum, ſic de huius Ortonis decreto, regno Germaniæ& lta- liæ ſalutari, de non aliis quàm Germanis, nec aliunde quam ex 4. Chron. Germanicis familiis creandis Imperat oribus, diſſerente: Conſti⸗ Pag. z22 5. tutionu hujus ſine dubio habuit cauſas graviſßuma. Meminerat, quanta inter Francos de Imperio orbis Chriſtiani bella extiterant; quotits Maiores iyſius cum iisdem de eodem decertarant, quoties non Imperato- res ſed Tyrannos mutdArit lealia,& quantis fuerit iniuriis ac direptioni- bus Græorum as Sarracenorum obnoxia, Germanorum defenſione at pia- Ailiius deſtituta. Ne quieturos norat Francostantiſper, donec aliqua de Imperio ſpes ſupereſſet, quos omnibus inhiare octaſionibus retrahende ad ſe Monarchja didicerat. Meminerat eiam, qoomodo em pernitiuſis de Iim, perio 1eun Ni 1wſ 1 1rieon te S eevelen aunderuh 1E knertiſne m viſent ac 3 t i ken, Kectei 444. Telünn 6= marrllqu 2=erbis oen 1=* Othoni t inarionen 0 1 0m autewh 1* hm. m 1= pdem kaal 18=2 Hiſtoriente ⁸‿ ermanial [S iunde qune 1* Krente M ninnah gunl Niitenanz un de s von lpetah a iiurii a inin. t autfrſanan 2n, una dint u mruünui * mihie Otho III. Iry perio contentionibus cteverit tyrannis& potentia Pontificum Romanorum,& licentia Principum Italiæ,& ſimilia mults magis in poſterum conaturos animadvertebat poſt avnlſam à Fermanis Franciam, memorid veterum bellorum inter Longo- bardos& Francos, quos Pontifices inter ſe commiſerant, donse Longobardi ſuperati cum be imperii rognum ſuum perdiderunt. Præterea intelligebat orbi Chriſtiano neceſſariam fore Germaniæ & Italiæ conjunctionem contra imminentem vim externam a Græcis, Carraeenis, Henetis, V, ngaris, Turcis, quorum tunc in Ahid oreſcebat potentia,& quæ lunt ibi alia. idem Peucerus 4 Chron. p. 249. Deo inprimis conditoril mperiorum; deinde Ottonis III. ſapientiæ, induſtriæ& virtuti debetur, quod germa- nia occupatam ſemel poſſeſſionem lmperii hucurque conſeyvavit. Aſeditionibus occaſione ſumtà, ait idem decretum feciſſe Ochonem, conſentiente, approbante atque adjuvante Gregorio Poutifice, ut electio Romanorum Regis, Caſareâ poſtea Corond inſigniẽdi, penes Germanos tantum Principes ſſet, neque hi Jmpe- ratorem alium, niſi ex Cermano ſang vine proſeminatum, delige- rent. Nonille ſeditiones notatalias, quàm quæ per Italiam increbuerunt, putat enim fortean, prævidiſſe Ottonem futu- ras, ſe ſine hærede morituro, in Italià turbas, idque daturos operam Italos, ut imperium à Germanis ad ſe, vęl ſi id minus poſſent, ad aliam transferrent nationem; hinc jam conſilio natam occaſionem, ut compreſſis& pacatis Italis ſoli Germa- ni imperium retinerent,& èſuis Principibus conſtituerent. Eadem eſt dνziςᷣ joh. Schleidani Orat. ad Principes ac Or- dines Imperii p. 11. Quia de Imperii dignitate certamen erat perpetuum inter Italos, Gallos& Germanos, captii eſt cogitari de conſtituendis per Germaniam Principibus aliquot, qui poteſta- tem haberent creandi Cæſaris, ut hac viã præcluderetur exteris gentibus, idque factum eſt, quo tempore Saxoniæ Dux Otbo III. Imperium adminiſtrabat,& Gregorius V. Germanus Romsæ præ- ſidebat Pontifex, qui ſuaram partium& propriæ commoditati⸗ minimè negligens aut oblitas petfecit, ut ex ilis, qui&æ Varem de- incops crearent. eſſent tres Ordinis Eceleſiaſtiei. Mirari zutem 2 quis 119 Otho III. quis poſlet, eur non aliam ſcenam aperlat, intrceatque vete- rem Boxhornius, qui eo majus ampliusque reſtimonium con- tuliſſe videbitur, quò rarioribus ſtudiis& ampliori literaturs polluit; is enim admittit Conſtitutionem feciſſe Othonem, conſentiente Gregorio V, ut jus eligendi Romanum Impera. Hiſt. unic torem penes ſolos Germanos eſſet: Lalde conſentaneum eſt, Dag.571. inquit, ab Othone certum ordinem Electorum fuiſſe conſtitutum, qui deinde certis de cauſis ad certum numerum, videlicet, ſepte- narium, eſt redadtus; hic enim numerus poſt Fridericum II. ex- primitur. Dtut ſit, agnoſcendum eſt hand dubie eſt ingens im. mortalis Dei beneficium, quo Othonis IIl. mentem ita gubernæ- vit, ut imperii poſſeſſionem ad Germanos transferret, à quib hus. usque oocupatur&s conſervatur. Qui hanc ſub manu tractant materiam Doctores cathedræ Papalis, nobile illud Electotum laſtitutum gloriosè jactitant tanquam u Gtegorii V, ſed nondum hactenus diduxerunt planumque fecerunt. Ro- tundè indicetur, ubi& quomodo hoc fuerit factum, nec enim ampullas, quæ projiciuntur, admittimus, abdicaiis arbitris antiquis. Ab Ottone& Gregorio V. ſociis confiliis decreta de Electione Regis& Electoribus certis peracta faiſſe, ſenti unt, qui utrique obſequi volunt; aſt, qui ſumma loquendi im- punitate ſolet uti, David Blondellus ait eos in luce clarà certò- Sehle alog. cæcutire, qui inſtitutum à Gregorio ꝰ, Ottonit III, C onſobrini ra Francic. gatu ante annum 999. Septem virorum Collegium putent. Alii AAſſert. potiores partes tribuunt Papæ, alii adjutorem faciunt Donti-- pag 246. ficem, nonnulli adeò ſunt obliti Othonis, urt nihil ſit ineo munere, quodnon omne addictum ſit& obæratum Dontifici. Hdc parte qui ſtant, memorant Gregosium ad priſtinum Pon- tificatus faſtigium Ottonis autoritate reſtitutum, ut Caæſari Germanisque gratificaretur,& acerrimam de acceptaà Ro- manis injurià vindictam reciperet, novam feciſſe de eligẽèdoà Germanis Proceribus Rege ſanctionem formulamque ac le- gem creandi Imperatoris, ut hæc Electio perpetuò Germanis maneret,& vtè ſuo corpore Cæſarem deſignarent. Summo Pontifici, tanquã Regni& Eccleſiæ Kectori, tribuunt SMt⸗ 11 ⁵ Nmanu taäm 21* lladbleähm n Giegoni an a fecetunt N 9 t dom rectn 21 dicababn (a2 idnbllis ern 2s füille, kai imloqueait it r laceclrim , Canſhnnn i putent, 1 d= faciunt lont nibil dibe r atam honüüt Ne prictioomlke dMm, u(A J eacceptialt Aiſſe ceeiigäu ulamqpe n- — etuo Getmea * gent. Amn a ibuuat aun 1— razuhhe Otho III. 179 qui illecebris gloriæ& gratiæ Papalis transverſi aguntur. In ſummi Pontificis arbitrio collocant, quod Caroli Magni ope- rà regnum à Græcis⸗ regnante tunc Nicephoro, ad Germanos translatum fuit, Ponrifici ſuo tribuunt regni apud Germa- nos incrementum ſub Othone I. Gloria itaque ſolius Papæ eſt, quod vivimus ſecuri, quod in pace degimus ætatem. gic enim Danegyriſtes neſcio quis Molshemicus: Jta omnium in lihb. I. Pa- ſe gentium animos in illo communi Orbis Cbriſtiani theatro con- ueg. cap. 1 8 vertit Otho III. at quemadmodum antea Regni a Græcis ad Ger: pag. 5. manos translati cunabula in Caroli M ſinum, ita tund ejusdem apud Germanicam gentem ſtabilimenta, in Othonis turslam, uni versâ Italià ſecundigimus plaußibus admurmurante(obſtrs- pentibus nequidquamnovis Sectariorum Scholis) ſummi Ponti- Hois arbitrium collocavit. De Othone, negamus, non negã- tes à temporibus Othonis III. Papas artibus& prætextibus ſibi quæſivlſse majorem poteſtatem in Imperium, vimque pa- raſse diſponendi, ſi Reſpublica non gereretur ex eorum vo- luntate, donec tandem pleno impetu irrnmperent Succeſſo- res, turbasque darent Henricis& Fridericis Inex hauſta- illa aviditas nondum patuerat tempore Caroli Magni, ſya- viſſimèque nugantur, qui ajunt electitium regnum fuiſle Ger- manicum factum conceſsu Papæ ab ipio Carolo, tradente jo. ALeidis 9. Chr. Belg. 3. p. s hancque ordinationem reno- vatam fuiſse, non initiatam, ut loquitur, ſub Ottone III. Ea perſvaſione jocundaà falſus fuerat Albertus I, quaſi è luculen- to foco Papæ Electorum inſtitutio proveniſset, unde perſcri- ptũ A. 13 03. ad Bonifacium, quod jur eligende Romanorum Re- em, in Imperatorem poimodum promovendum, certis principi- bus Ecclefiaſticis& ſecularibus ſit à Papali ſede oonceſſum. In- tegræ literæ extant apud Baronium, quæ nondum probant, Tom. 107 quod nunquam probatum fuit, quanquam nimià verborum fol, 91r. religione id expoſuerint& pepigerint Secrerarii. Ex hac ſpeculatione ſcrtbit Frater Felix Fabri: Propter drficultatem, 1. Enn. ua erat in electione Imperatoris(Ottonis III.) facta, fecit Pa. Sye. nr Pa Gregerius II. Conſtitutionem de Electoribus Imperii. Ea- pag. 88. dem 12²0 Otho III. dem ſuggerit Hartm. Schedelius Chron. fol. 206. b. Sankits. Pag. 138 nem de Imperatoris electione fecit Gregorius I, Ottone enim III. per ſucceſtionem non ſine difficultate Imperatore creato idem bon. tifex ex eadem gente natus to gnoſcens Imperii imbecillitatem ac fortunæ mutabilitatem, ut diutius apud Germanos ſumma impe- rii majeſtas remanere poſſtt, Synodo congregata ſtatutum tulit di Imperatore deligendo. ſolts licere Germanis, qui inde Eleclores unt dicli, Principem deligere. Parlter Platina in vita Grego- rii quinti ad hune modum ſcri plit. Gregorius cognita impe- rii imbecillitate varietate que fortunæ quo diutius apud germa⸗ nos ſumma poteſtas remuneret, illeque cæteris præeſſet, qui virtute Adignitate cæteris præſtaret, ſanctionem retulit haud abnuente Otthone de Imperatore eligendo, anno Chriſti MII. quam us, ad tempora noſtra ſervatam videmus, videlicet ſolis Germanis licere principem delig ere, qui Cæſar& Romanorum rex appel- latus, tum demum Imperator& Auguſtus haberetur, ſieum Romanus Pontifex sonfirmaſſet. Sequitur vara vibiam, de Chronol. tritamque viam in ſequitur Trithemius, ſcribens: Gregoriu Hitſaug. V. congregata Synodoſtatuit, conſentientibus Romanis& omni pag. 4². Clero, ut jmperium Romanum apud Germanos perpetuis futuris Ebytr. Delit. tomporibus permaneret, ita ut Germaniæ Principes per Ottonem III. deputati babeant jus& poteſtatem Imperatorem eligendi quæ conſtitutio jam per annor 506 us que ad nos inviolabiliſtabi- litate ſervata eſt. Conſilio Papæ Gregorii, imò autoritate, ſanctionem de electione Imperatoris,& quidem è ſoli Ger- manis, obiinuiſſe usque ad ſuam æratem ſcribit iſte Abbas, qui unà cum aliis, ſui ſimilibus, negotii illius conficiendi in uno Papa ſpem fuiſſe afirmant, jactitatum qve id ſuperbà in- ſcriptione, Romæ in Vaticani Palatii porticu III. à PiolV ere- cta, his verbis: Germania, vetuſtate gentis, hominum numete, rei militaris diſctplinã, ingeniorum ſolertiã, cœli ſalubritate, pe- var. E u- coris& metallorum copiã, iis erga ſedem eApoſtolicam meritis ex- rop.itin. cellens, ut creandi Imperatoris jus à ſummo Pontiſice accepe- pag.3 4. rit, opem que Chriſtianæ Reipublicæ maxumam adferre poſſt vi- Aeatur, Haæc ille Pius in yalatio Romæ juſſit deſcribi eo loco- quo — —— A ue 1 Onanenn icneatziln 2 inbkeilin 8 anotumnan katunn 1 2 zuiindeni 4* ſnain iagh iu tunan 1— iuui qyu 4¼ neiſſtt um 1 ulit hauache 1— iſ MIlant 3 & äctt ſiubm. 4 Saznorumtag, I aherim At nan ſia 1. iibens: ng d tnrus Komanikt „uus perpeuuß 1 X nipes jerdn i r peratamin iors invinlan 8 1. 1 1z, indum qaidem’3 12 aleribtitet lius conict ſe aqre ii lmm Siculll a7M, *☛*1 hominmm A celi ſalunin nyßelitammn 1 mo bonlit vam atin = litdelcidi Cranszius ſcripſit Henricum ſanctum fuiſſe primum, qui jux- de cætero Romanus Princeps eligeretur, videl. per tres Eccleſiaſti- Otho III. 721 quo præcipuæ Chriſtiani orbis provinciæ depictæ ſunt, Me-enmat. nio teſte, qui Romæ per aliquot annos fuerat. Eandem reci. 4⁴τοm., c. procat ſerram Bonfinius, ſcribens: Gregorius V. Cermanarum 4˙*. ope in dignitatem TPontificiam re vocatur,& quum ipſc quoque 1 Hung. Germanuds eſſet, imperatoriàque operà& auctoritate antéhaæc ad* 19. Pontifcatum evettus, ut nationi ſuæ blandiretur, eã de Impera- 46.16. torum electione ſanctionem promulgavit, ſalis lilere Germanis, quibus eligendi poteſtas data eſt, Erincipem crears, qui flatina Cæſar& Romanorum Rex dicitur. Nonaliter Egnatius lib.3. Rom. Drinc. pag, 74. Gregorius ſanctionem eam tulit, quæ per quingentos annos adhuc durat. Imperatorum nullus hære- ditari am dignitatem vendic ato. Principes ſex, ſacri ordinis tres, profani totidem eum deligunto. Hi ſi aiſcordes fuerint, Boemiæ Regem cooptanto. In vità deinde Henrici ſucceſſoris ait illum ex Gregorii fermuld imperium fuiſſe adeptum; ſicut etiam ta Conſtitutionem Eleckorum prodierit ad Imperium. Poſt nee obitum verò Henrici Sancti Principes Germaniæa ordinaſſe, ut 107. in Nemos cos Pralatos,& trer Laicos narionis Alemania tantum, ſcribit„ꝓρνioni⸗ Theodoricus à Niem. Modeſtiores alii amiclorem fore pu- cap. 33. tant ſententiam, quæ à conjunctiſſimis expectari& proficiſci pag. 486. ſoleat, atbitraci melius dici& convenientius, ſi& Regnum& Facerdotium conjunxerit mutuam benevolentiam& operã, uſui futuram Imperio Germanico, ſi dicerent ſocias junxiſſe operas Cælarem Pontificemque. IItraque hactibià incedit Rolevinclus in Faſciculo: Me Gregerius V. cum Otton⸗ III. or= fe-r 79. dinavit Electores Imperii inAlmaniã, qui deinceps permanſe- runt us que hunc, nec potuerunt Franci aut alii infringere. Ho- neſtius ſenſiſſe videtur Alvarus Pelagius, in ære ntroque ut eſſet, dicens, inſtituros fuiſſe per Papam Gregorium fub Oc- tone III de conſénſu Principum Electores. yræclaram qui na- J. de plan- Vavit operam ſcribendis Nanclerus hiſtoriis, conſultum rei a Eccl. putat, ſi curam ita partiatur, ut Conſtitutionem Electorum 41†. 19. Ipſi Ottoni tribuat, Papam autem Gregorium narret retuliſ, bE. iIn “ Fol. 2. 72² Otho 111. 1. e. in deliberationem cæteris Principibus propoſuifſe volun: tatem Ottonis,& Interceſſiſſe, ut communi conſenſu rem ſta- tuerent& pari ſuffragio in eam conſentirent. Verba lunt: Hoc tempore Electores imperii primùm inſtituti leguntur, t Gen. 34. quo aliqui ſeribunt, quod Otto 11I. cum hæaredes ex ſe deſcenden- pag. 742. tes mares non haberet, 6 nſtituit ex conſilio Principum Germa- niæ, ut Imperatore mortuo in oppido F rancfurt perpetudò fieret E- jeftio, Elettores que conſtituit tres Archiepiſcopos Mogunti- nenſem Germaniæ, C olonienſem Italiæ, Trevirenſem Gallia nomi⸗ ne,& cum his alios quatuor ſeculares Principes, Palatinum, Co- witem Rheni, ut ex officio etiam eſſet Dapifer; Ducem Saxenia, qui eſſet Mariſcalcus; M archionem Brandeburgenſem, qui eſſet Camsrarius;& Regem Bohemiæ, qui Archipincerna Imperii eſ- ſet. Hiſeptem Principes eligendi Imperatoris jus& poteſtatem ſio aeceperunt. Itaqus ajunt Gregorium V, cognita Imperii imbhecillitate varietate que fortunæ, quo diutius apud Germanos ſumma poreſtas remaneret, ille que cœteris præeſſet: qui virtute& dignitate cæteris preſtaret, retuliſſe ſanctionem de Imperatote deligendo, videlicet ſolis licere Germanis F rincipem delige- re, qui C æſar& KRomanotum Rex, appellatus, tum demum Auguſtus& Imperatot habereturscum a Romand Pontifice bene dictione præwiſſa coronaretur;& quod ordina verit oum Prose- Epit. rer. rum Germaniæ conſenſu Electores prædictos, quj vice omniumeli- 18 IIla verba Naucleri de cognità Imperii imbecil- Iitate varietatequs fortunæ imitatus eſt prelſ 8 Jacobus Wim⸗ phelingus, addens: Neque hano Elettionis autoritatem ab E- lectoribus deinceps Romanus Pontifex adimere poteſt. Quis enim Aedit populo Kkomano lImperatoris eligendi poteſtatem, niſi Jus Di- . 4 vinum& Naturale? Quibus Nauclerus notavit, iisdem ferè obſervavit verbisP aulus Langius, Chronico Citiz enſ;, p. 7⁶⁸4 ſancitum ſc. fuiſſe, ut ille cæteris præeſſet: qui virtute& dignita- te cunctis præſtaret, Gregorium V. ſanctionem retuliſſe de Impe- rætore deligendo. Najeſtatem Rom. Imperii ne prorſus abjicete videatur Cardinalis Nicolaus Cuſanus, conſenſum& appro- bationem Gregorii V. itatuetur, ut tamen voluntatem ejus non —yyÿ— —— S'oſiiſem 4 lenſutaa 1 ꝛNelda Siileuun, V wex ſ deſtna I 1chan n nhetun jin. Dyper Alna em Galem = dalatinmn, Ductm lan 1 emſm uß . cernalumn 1 ju G znha 1L agntalne 8 pudoma 1N=— et zutuna Lnn de lmxen in cincipeni „ lun an- . wo Duntjn P ireritumh ſrictumin dmyerünt : Iacoboſt uutorituad . potiſeu⸗ hatem njſi otaritibin, Citrenig vinubi K. 0 retulſtan je prollli 2 iſeclmnif folubua Ocho III. 1²3 non ex imperlo neceſſariam fuiſſe defendat, ita locutus: Non 3. Como. eſt eo medo concedenduns Eleclorer Aomans Pontiffce poteſta- Cath. 4. vens eligendi habere ſic, quaſi niſi ipſe conſentiret, non habe- rent; aut ſi vellet, ab illis tollere poſſet. Quis ergò dedit po- pulo Romano poteſtatem eligenai lmperatorem, niſi ipſum jus di- Vinum& naturale Poſtea pag, 616. Electores, qmi communi conſenſu om nium Alemannoram,& aliorum, qui Imperio ſub- jecli ſunt, tem pore Henrici II. couſtituri ſunt radicalem vim ba- bent ab ipſo communi omnium conſenſu, qui ſibi naturali jure Imperatarem donſtituere pterant, non ab ipſo Romano Ponti- fice, in cuj us poteſtate non eſt dare cuicunque provinciæ per mun- dum Regem vel lmperatorem, ipsà non conſentiente. Sed con- currebat ad hoc conſenſius ipſius gregorii V., tanquam uniur Pontificis Romans, ui ſuxta gradum ſuum in conſentiends in communem lmperatorem intereſſe babet. Satis dixit, brevique verbo ſntereſſe, admodum fæcundo rerum augendarum in hunc sque diem, teſtatus fuit de magnis ex beneficio Impe- ratorum exoptatiſſi mis beneſiciis, uberrimisque fructibus, perceptis& percipiendis; ulterius tradens Henricum II. con- fanſu Procerum primorum,&utriusque ſtatäs Cleri& populi, Perpetuos Electores, qui vice omnium eligerent, ordinaſſt tem- pore Gregorii I. Errot verò is eſt in Cardinali non ferendus, nam Gregorius V. ante Henticum oblerat. Diiſidentes has in tempore& perſonis opiniones ſolicitus componere Nau- clerus modum conciliationis talem arripit, quod fanctionis inſtitutio quidem cœperit in Otrone III, exemplam veròa- Ctüs primi in Henrico II. obfervatum fuerit, approbante 5„1- veſtro; quique baparum partes cautiùs ſectantur, eocum alii initium anno 597 Gregorio V. lucceſſum per promulgatio- nem anno 1002 Sylveſtro Il.tribuunt;ita u non ſoli Gtego- rio ſanctio ſit tribaenda, ſed utrigueæ, in quorum numero Cancellarius Nauclerus ſeribik: Quod à quibuadam ſcribitur, ol. 20. ſandtionem hanc inſtitutam fuiſſe anno ſalutis naſtreæ M4.&. II. Gen. 4. hoc ita intelligenduve⸗ puto quod eo anno virtute iſtius ſandtionis f. 144. Prima facta fuerit per Principes deſignatas electio in perſonà 4 5 Henrici „“ 124 Otho III. Henriei Bavari; tunc enim cæpra eſt moribus ætrntium⸗ approba- ri,& ſio ſub Sylveſtro II 2 i ſucceſſit Gregorio. Et hoc ſavari poteſt, quod ex monumentis AMquilegienſis Eccleſiæ traditum in- venitar ſantlionem de Imperatore a Germanis deligendo Slve- ſtri temporibus factam faiſſe. Vnde etſi Gregorius ſanclionem inſtitutrit, ille tamen Sylv eſter electionem primam Juxta ſanclio- nem fattam approbavit. Omnes obeunt partes in tebus da- biis, unde ſperant hauſturos ſe& certitadinis aliquid,& ſan- ctionis exoptatæ pro merito Paparum in Germaniam. Ut non niſi Germanus ab Electotibus Germanis eligatur, 4 Pa- pa R omano ſive Gregortio, ſive Sylveſtto velalio, pronuncia- tum fuiſſe in palatio, eredant, qui volent. Legem dixiſſe 1mpe- ratorem cum Papa, ne externus unquam rerum ſummã pe- tiatur in Germania, earum pattium eſt credere, qui neſciun., quæ fuerint partes obtrectatricis Italiæ, quam unicus Gte- gorius, cæteris in rebus bonus, damnare non auſus faiger ſuã ſententià ſupremà, nifi crabrones in ſe voluiſſet excitate. In- etedibile hoc quiddam eſſe ſecum perpendens Lupoldus de Bapenberg, merite teceſſit,& præſenti animo ſeceſſit ad ca. ſtra corum, qui curam omnem eligendi non niſi ad Germanos Principes, qui in electione jus habent, Papæ conſenſu exclu- De Zelo lo, tranſtulerunt, ſeribens: Ius& poteſtatem eligendi Regemko- 5 rinctp. manorum ab Ecgleſià Romanàd ad certos Prineipes Germaniæ G e2n.S2 perveniſſe, nec in Hiſtoriis ſen Chronicis noſtris, geſta Regun ſeu fol 12. Imperatorum continentibus, reperitur expreſſum. Senſus& ingenium Germanotum benè perſpectos habuerat Lupoldus, W cujus tamen ſententiænihil tribuit Card. Bellarminus, qui 3.de Trä- operoius eſt præ cæteris, ut Electotum conſtitutionem ſoli lat. Imp. Pontifici adicribat, putans ſaæ ſententiæ columnam Inſtru- 4. ſesq. mentum Electoram Nicolaum II. miſſam, à tribus ſaltem Diſf. de ſubſcriptum ʒaſt quis mirstur ait Cl. Conringius, vigente ma- Sept. th. ximè Pontiſficis tyrannide tale qwid à Clericit inprimis& aliu, 28. qui Pontificias partes tuebantur, profetum eſſe, aczedente pre- ſertim ſpecie ſuperſtitionis& uris Pontificii, quod tum maximè vigebat, auctoritate& Et uerò quam Regni germanici diſpoſitio- Nem — ——— — iiam in E hoc h ſa traaunm 2 Nugeuuuch vius ſaudn dm jurta ſu les in edon e aliquid, h tmankm! —* eligaura — lo, dronuu — em diileth b um ſanag K, quitel m unieu h ce aulus 33 a llet exciſt. * 1 lLupol 1an po ſecelliun m= iſt aderna ze conledlue eigenä Renn) 1 ncipes bem X, gtlka kan am. Helb 4 oueraLapis larmuu, nltituuonal * wolumnanl „ Actbuk gius unbs — inprinidi ſe, unf rmauin 4 Otho lII. 125 nem nullo prætextu ad ſe Pontifices poſſint trahert,;uin multi eo- rum apertè ſint faſſi nihil illud ad ſe pertinere, quomodo Pontifex potuit præſoribere Germanis rationem eligendi Reges? Specie uandoque bonà obtenduntur Decreta& Inſtrumenta, ꝙ ipſum an ea habuimus in Othone l. quæ ſuppoſititia ſunt,& ſuopte ſpititu ſe vitioſa produnt, maximè cùm pro Paparum dignirate& famà, quæ fere eo tempore ſubleſta fuit, præ ſe ferant colorem examinaturus que Bellarmini ſtudia Matthæ- us Dreſſerus Tractatum edidit ſub titulo, de tranrlatione lm- erii Ram. à Græcis ad Germanos, inſtitutioneq́, VII. virum Ele- ctoralium per Pontificem Romanum,& inter alia contra Cardi- nalem, quem peculiariter ſibi confurandum ſumſit, hunc in modum diſſerit: Non ſatus habes imperatores ita Pon tifici ſub- F. jicere, ut abipſé autoritatem Imperialem accipere cogantur; ſed VIl viros etiam Princtpes ſic ad pedes ejus ſubjicis, ui inde jus eligendi Imperatorem habere dicas; quod ut indięnum eſt Ger- maniæ Principibus, ſic are& veritate alienum. Eifin. nonnulli inveniuntur, qui à Gregor., vel ³, VII. viros inſtitutos eſſe ſcri- bant, tamen id in aliam partem accipi non debet, quam tunc tu- lerunt tempora; in eum enim locum res addulta erat; ut ad P. Rom arbitrium, nutum atquo numen omnes Chriſtiani ſeſe fin- erent& accommodarentzitaque factum eſt, ut quicquid memo- rabile in orbe Chriſtiano gereretur aut fieret, id omne ad Pontifi- rom autorem referretur. Ot lmperatorum, ſic etiam Elettorum dignitatem ſibi acceptam ferri voluit,& quicunque ſcribendi pantes ed de re ſibi ſu nſit, eum ad tempus oportuit ſiylum accom- modare. Non opus eſt his ambagibus, ſi negas inſtitutionem referendam ad Ottonem III. aut Gregorium, ſicuti ex Hiſto- ricis probatis Hiſtoricus Dreſſerus facilè poterat animad- 2.. vertere, unde poſtea ſeribit: Etſi non deſunt mihi teſtimonia F.7.. Chronicorum Germanicorum, quæ ſeptem&lectores eos, qui adhuc ſunt, inſtitutos ab Ottone III. dicant; ushil tamen in re non ſatis exploratà afirmare audeo, ſed paulatim& ipſé credo dignit atem Electoralem ad VII. viros, ſive Principes ſeptem,& ad certas fa- milias devolutam eſſe. Hiſtoriæ veritas minimsè aſſentitur ace P 2 alicu- ——— à8- chic. 3.p. cap.2. de Elet. p. 873. 91a. 126 alicujus ab Othone, comprobatæ verò& promulgatæ à Gre- 6.10. P.. Othollll. zorio Conſtitutioninotatique meretur op nionem illam, fa- migerabilem de conſtitutis à Gregorio Eledoribus lmpe- rii, quam primùm amplexus fuerat Bellarminus, retractatam 2. de Ar. fuiſle abeodem, recenſente Mallincktotio, quam rerractio- nem in modeſtiæ& candoris in erroribus mutandis argu- 177. 178. mentumallegamus: quum enim Cardipalis pre Gregorio V.in pugna prodiiſlet acritet lidro de Translatione Roman. Imperii, mutato animo verſaque acie acceſſit in caſtra Baronii. ſicut id in Recognitione libri dicti vigere licet; recentius quippe Electoralis Collegii inſtitutum aſfumit àtempore In- nocentii IV. anno 1245 in Conclio I.ugdunenſi. In haccon- troverſià oppugnaturus ſententiam Blondi Simon Schar- dius, jure expoſcit monſtrari ſibi Decretum, dicens: Quod decretum de hâc re nobis proferturd De aliis rebus minimis, nullàq memorid dignis, Decreta Pontificum ſuo Decreto infar- ſiit Gratianus, cur hoo ſuppreſſiſſet 2 Aut itaq nulla de retantâ à Gregorio ſanctio eſt facta, aut ſceleratè eam Gratianuu prater miſit. Verum prius altero veriſimilius vider ur, cum, qui in mi- nimis usq, adeò diligens eſt, nec maj ora neglettur um fuiſſe, meriis præſumi debeat. Silentium deinde urget Innocentii III. c.ve. nerabilem ext. de elect.&& electi poteſt. ubi ſcribit Pontifex auto- ritatem eligendi lmperatoris in Electores, non vi velautoti- tate ſanctionis Gregorianæ translaram, ſed vigore translatio- nis Imperii in Carolum factæ, Quoda ſi Gregorius, infert, hujus inſtitutionis autor fuiſſet, haud dubiètantam rem Pontifex, qui alioqui ex muſoâã elephantem gignere couſue vit, minimè aiſſimu- laturus fuiſſet. Illam decretalem Innocentii Epiſtolam, quæ à Canoniſtis wateriæ Bectorum tanquam propria ſedes eſt deſtinats, integram exhibet Schardius, cap. 4. p. 877. ſeqq. luoque accõmodat propoſito; rationesque Onuphrii Panvinil primus excutit c. 6. 7. 8. 9. 10. p. 892. ſeqq. ubi inter alia ſcti= bit: Cum Onuphbrius hanc inſtitutionem Electorum in magno Concilio Lugdunenſi receptam& confirmatum arsitretur, certe valde iueptos ac negligentes ſcriptores eius ſeculi fuiſſe neceſſe 1 14 algafe, k wenan Aue an . oridun 8. ketraan 1= uam ketnag, naranch bte Ga uionekta „A caltaln — et; leced 1* natemgen⸗ 3en f. loan — an dimon zin Eicens: A en ehas nitui 9—n Deomus 1 akadena 1 Xratianuyu d dwmuin amfuſean t en centülllan (⁴‿ popviifam au vizelam P ote ranztt (* un igfenn 11 an Punſt 1 wininiuſu 1† 1ipiſtoln g 1 toptiaſttti — 4ims wphtihm bi jntetabih M curaminnh e uybitrttun i uͦ pie — 6 Otho III. rſet, qui cum res minimas ac futiliſſimas deſcripſerint,& ad po- ſteritatem transmiſerint, rem tanti momenti filentio prætermiſé- rint, id quod mihi tamen veriſimile non eſt, maximò cum Ponti- ſices de hàc inſtitutione Eleclorum aquè ad de translatione Im- perii in omne ævum gloriari potuiſſent. Addit& alias rationes ibilegendas pag. 912. 913. Singulari gratià valet Innocentii ad Berchtoldum, Zeringiæ Ducem, Epiſtola, è qua Juris Cano- nici concinnatotes caput XXXIV. tit. IV. primi lbri Decre- talium perfecerunt, quà quidem electionem 1mperatoris ad Germaniæ Peincipes pertinere affirmar, Pontiſcis verèò Ro- mani eſſe addit electum examinare, approbare, inungere, con- fectrare. gic rebus ſuis autoritate ſingulari ſolent providerez- cumque in rebuſhonorem ſedis atrinentibus eſlet providus maximè Daronius, magnus ille Annalium conditor, ſi ſappetias habere potuiſſet ex antiquis monumétis, quæ omni labore ex- cuſſit, adjutus amultis aliis, de inſtituto à Gregorio V. aut Ot- tone Collegio Septemvirali, aliam opinionem, quam tamen meritò repudiant plerique, non elegiſſet: contra cujus dictata de Innocentio examen Lim næi in Addit. ad lib.;. c.l. p. 2 7F2² ad p. 2 8B. commendamus& fepetimus verba, quibus Cardina- lirelpondet D. Joan. Paulus windekius, Theologiæ Profeſſor 122 in Academià Friburgen ſi: Quus in animum inducat, hoc ve- de Sledtor. rum eſſe, cum hufus tam amni ævo memorabilig inſtitutionis Ele- c. 8. Sorii Concilii, nec Alula Cugdanenſus F ynodi, nes Imperii, neç ul- lus Hiſtoricus ullo verbo faciant mentionem? Quis puter rem tanti momenti alto ſilentio ſepultam fuiße datâ operã? Quiad? quod nec in Romanorum Ponttficum AAnnalibus, qui Romæ ſu- perſunt, nec in ullo Inſtrumento, quod ibi extat, res tam inſiguis conſignata reperitur. Seilicet di viſius ab orbe Britannus,(Matth. Pariſius in Chronico)melius ſcivit, quid Lugduni à Tontifoe factum ſit, quam ipſi Romani, ſtali, Galii at Germanz„ qui fre- quentes confluxerant Lugdunum. Præterea Matthæus nullam ſuæ narrationi fidem coneiliat. Divit in Actis legi; vid. Alia canfitta memorat, nulli unquam nationi cognita ac audita. Sed- P. 33 melius P. 22, 1 — — ad lib. 3. c. 1 p. 277- 5. Ann. P.09 · 123 Otho III. „elius omnibus ſuum figmentum manibus palpandum præhet, dum ſcrihit à Pontifice Ele tores hoſoe definitos eſſe, e Laicis Du- cem Auſtriæ, Daucem Savonum, Ducem Brabantiæ& relatis Salsburgenſem. Quis un quam fando audivit, in quãâ unquam 2* hiſtoriã legit, Dacer Auftria ac Brabantiæ G Salisburgenſem Præſulem com prehen 9· fuiſſé ſeptenario numero Eledtsrum? ll. le Scriptor Anglicus Paris(ſie n. potius dicendus quaàm Pari- ſienſis) ſolus adverfus multos nil poterit, nec inter ſe concur- rentium ſcriptoram pugnas dirimere, unus, neoad arbi. trium exteri Scriptoris exigendgæ patriæ res, ſicuti n. admonau- it Limnæus, in re tant teſtis unicus non valet, quippe „ ,„ ⸗„* 4 ℳAqo 4 4 rerum ci vilium, quia Monachus,& Ftatur Imp. Rom. quoniam exterus, non ſatis gnarus, cujusque animus affectibus deditus; & quàm ſecurè ſpatiatus fuerit in alieno ſolo, loci ignarus, prodit, quod de Electoribus ſcribit: Iſii ducentur in Inſulam gandam Kheni,&& dimittentur ſoli in ed,& amovebantur omne naviculæ,& ibi irattabunt de Eleclione lmperatoris, nec adve- niat aliquis ad eos, donec ſint concordes. Mirum a. videtur, Ba- ronii ſententiam, ati magis veriſimilem& probabiliorem. ate cuaque conjectando amplecti Mallinckrotium 2. de Archi. canc. 3.p. 186. quod mirari intanto Viro jadicium merind licet, quàm enim cruda ſitilla ſententia Baroniana, unico Pariſiii loco nitens,à multis hactenus monſtratum fuit, præſertim Limnæo in Capitol. Caroli l. artic 28. p. 295, 296. 297 ipſe- que Baronii ſectaror novus fatetur, firmi& certi aliquid dete obſcura& confuſa non definire ſe poſle. Ex ingenio, quod accuratum habuit Oaufrius Panvinius, æſtimat in libro ds Comitiis Imperatoriis; ante Fridericum II. ab omni bus imperii Ppyrincipibus Cælarem de ſignatum fuiſſe, poſtmodum verò ad certos Principes jus creandi Cæſaris ſub nomine Electorum veniſſe. Incertirudinem eandem obſervans Aventinus, ma- gni itidem judicii Hiſtoricus, communi opinione relicta ſe⸗ ptem Electores poſt Friderici II. tempus primum inſtitutos fuiſſe ſtatuit pro comperto, cùm libro quinto inquit: De e- ptemviris ſeu Principibns Electoribus, qui ſibi eligendi lmperato- 1 ris Wnda na ¹ e Laiull 1 2 e) ua m zuam 8 1 Saubnge 1☛ Uellum 1uaund 1 Suter ſe cone En, neoat: *minadan 8 w ultt, 9 1*Num amn — N—— u en Gidoscein 0 1— loci lgna 1 ntarmiu * Srebanum * tunt, naa 1 inaideux m 8. babilota. 63 K 1m 1e9 *à m meiioi dM«, unicolai a Erit, xali 1☛ 296 n 4—nizliatte A ingen, g = wat in lhne Jmmituing „= nodom til aine klcur Arentinuhc 1r dione tlat „ mun icla oinquieM geu hm Otho III. 729 ris Rom. Germani ciq; rartes nans ſumunt, nibil penitus, ne verbo quidem uno, neque Hermannun, neg, Romerius, neg, Sigebertus, neg, Otto noſter Guntsrus ve Posta,& cæteri quig proximi horum temporum graviſſimi diltgentiſtimig, Scriptores, ullam mentia- nem faciunt, profe cto non omiſſuri tantam rem hi, uti noſiro ſsculo ſunteullà tempeſtate principes illi, conſtituendi C æſaris legem ac prerogativam accepiſſent. Res aliter eſtnempeè longo poſt:empo- re iuſtituta jilios ſemper Parentibus, proximo⸗ ſanguine& affini- tate in demortuorum locum ſucceiſſe, ab omnibus communiter Daucihus, O0 ynaſtis,& atrapis, Epiſcopis Praſſuli hua, Civibus, po⸗ pulo Italiæ, Galliæ, Germ aniæ deſignatum eſſe Reclorem, uſus re- rum Magiſter indicat. Egoillos demam poſt fata Friderici II. inſtitutos,& à Gregorio X. Pontifige Max:confrmatos eſſe com- pertum habeo. Qujcquid ſit harum rerum obſeurarum, quan- do Septemviri præcisè cæperint, prorlus non conſtat, dumq́; in häc re indagandà Orationem de Ottone III. inſumit Nicol. Cisnerus, in confaſa illa tempora, quibus Pontifices Philip- pum, Ottonem IV.& Fridericum II. exagitätunt, conjectura . 4 3. A 3„. A...— tandem devenit. Juſummua, inquit, ilà Ordinum Germaniæa pag. 49. confuſione rerumq́; omnium perturbatione, ne in extremum di- ſerimen Respublica adduceretur, veriſimile videtur, jus hoc de conſilio Imperatorum& woluntate Procerum ad pauciores, eo⸗ præſertim, qui vel dignitate, vel aut horitate, vel potentid, vel in- genii dotibus atque animi vir tute excellebant, delatum, atque ita ad certum, videlicet ſeptenarium numerum, redactum fu- iſe; nam dum in iis dtſſidiis inter lmperatores& Dont:fices alii ex Germanis Principi bus ilorum, alii horum parte⸗ ſequuntur, Hlactuante ita imperio, jus illud creandi Cæſaris ad ſe ptemElecto- tes devenit. Abit à Collega ſuo Schardio Nic Cilnerus, ſta- tuens, non Ottonis tempore ſanctione aliqua ſex aut ſeptem- viris tantùm electionem Cælaris commiſſam, led temportis progreſſu in maximis Germaniæ diſſidiis ad eos aſtrictam eſſe, penes quos jam aliquot ſecula fuit;& detempore, quo poteſtas Electorum vires ſumferit, agens Cl. Conringius con- oludit, cùm Friderico II. mortuõ perturbatiſſimus eſſet Cer- de Serm. maniæ ö“ o. Otho III. lmy. Rep. maniæ ſtatus,& Interregno multeruns zunsrum Remp. ferè ne- 1 pag. III. mo curaree, cæterus vel ob imbecillitatem, vel ob negligentiam, b jura ſua non ſatis tuentibus, hos us potentiores ſibi ſolis hocj urs 8. ſumſiſſe. Incerta hactenus nantiata ſuntzuon cognita, deſide- rabilia tamen inttoducta, resque eò tandem redit„‚ decotem gomus Eleckoralis exponi à fandamento primo non poſſe, in b cujus atriis ſtantes videmus ſpeciem domüs, ignoratis ædi- ficatoribus. UIt dicamus tamen, quod res videtur eſſe, tacito quodam ac paulatim gliſcente jure EleGoram certum nume- rum cæpiſſe frmari.& ex cõſuetudine tandem legem ſub Ca- rolo IV. natam faiſſe. Longa nimirum confuerudo induxit optimuin modum eligendi Imperarotes pet certum Senatum Electorum, quæ ubi diu ſponte perſtitit, à Carolo demum IV. confirmata& in certiorem formam tedacta fuit. Non mino- ra ſunt lucra bonæ conſuetudinis, quàm detrimenta pravæ, & ut pravæ conſuetudines exſcindendæ font, atq; contrario rerum bonarum ulu excludendæ, ita bonum conſuetudinis ponæ omni modo propagandum eſt. Bene Iſidorus in Syno- nymorum libro ſecundo: C onſuetudo auctoritati cedat; pra- vum uſum Lex& Katio vincatquum verò nec Sacris Canoni. bus, nec humanis legibus conſuetudo obviare monſtratur; in- 4. concuſſa ſervanda ſt. In opinionum illarun varlo confl cdu 5.Polit. 32. ſctibit Schonböcnerus Delio eſſe opus natatore, inq́ häcin- p./ſ6. tricatà re, quæ nebulis confecturarum ſit involuia, amplectitut illam ſententiã tacito conſenſu Principum Imperii paulatim ir- repſilſe, interveniente longi temporis uſu, Electorum ſeprem po- teſtatem, nec certo aliquo Imperii decr eto& ſanclione inttodu- d(am faiſle. Eadem fententia laudatur Henr. Arniſæo?.de Rep 6. ſect.. n.10. ſeqq. quæ hoc habet, per tacitam& ſæpius reiteratam conſuetudinem in tantum creviſſe Septemrito- rum autoritatem, donec Caroli l V. A B. acceſſerit;& quamris ille aliquo admittat modo legem ab Ochone III. de electione om Imp. ſolis Peincipibus Germaniæ tribuenda latam, ob- 2. Relect. ſervaeit tamen commodè incertitudinem numeri Principum b Polit. z. eligenrium incertam formam Electionis, prævalentem ſue- ceſlio⸗ V — 1. negignia d ſeluun S=aita 44 1 dlt, dern g z1 1E am elt :3 1 cettum an e K alegea l n denudo n ie enum eun 1t olo deamn d i. Nonxa ai trimenage 11&., argycenne [ra n coalutnt [ER Gdorssihn 4ui talu Aa Kdacts(m AA nonfrau, a vatlo coli ¹ en tole, ing n ir xlau annk 4 h'erii pauin = otuw ſepteu 43☛ aulliene un (Aor. Adalen citam äb D äͤlle deptene Meſlſetis&cue e e III.desbi- uenditun — jumetibtun ” = hreukan kempiit b Ocho M. Vi ceſſionem usq́ge ad tempora Friderici II. ſtudſa partiũm, Pon./4. u. 108 tificum Romanorum præſumtionem; qvumqne controverſi- p. 368. am illam plenè tractat, cùm agit Aemixta Republicà, incertam q., origivem Electorum ob hiſtoricorum, qui apud Othones 88 cæterosque floruerunt, ſilentium confirmans; quod etiam werirò obieeit illis, qui Autorem crepant Gregorium V. Pon- tificem illis enim reſpondet: Sicerti eßent Pontifices de tem- pore& Autore inſtitutæ Electionis, cur eam nullibi eæprimant, id quod in fide digno teſtimonio omnino exigitur? Nec enim ſas eſt dicere, à Pontifice inſtitutam eſſe dignitatem Electorum, niſi & hoc adjicias, à quo, quo tempore, quibur circumſtantiis inſti- tuta ſit. Diſtinguit a.tempora electionis, confuſæ, turbulentæ, quam refertad Gregor. Hildebrandum,& aiſtinctæ, prout ad- huc hodie habetur, n.32. 37. p. 89 0. 892. Idem a. Relect. 6. ſ. z. n. 47.p. 394 ſcribit: ſam ante Caroli l ætatem ſeptem Electores prærogativæ dignitate præ cæteris Princepsbusuſi fuère. Quo verò te mporis articulo eam acquiſiverint, præcise demonſtrari non poſſe arbitror; quandoquidem ab initio ſine diſcrimine omne⸗s Principes, poſtea ſubande padeiores admitti conſueviſſe ex hiſto- rii; apparet, donec intereuntibu familiis, quæ ab initio potentio- res& præcipuæ fuerant jus omnes ad ſolos ſeptem reciderit. Po- ſtea num. 56 d. 89 6. Non eſt omnino negandum, jam inde àtem- pore Friderici J. Electorum quorundam ex hodiernis, E circa Friderici II.omnium ſeptem pro reliquorum Principum multi- tudine prærogativam apparere, quando Fridericus I. eletlioni⸗ ſuæ primam vocem ſe debere Archiepiſcopo Moguntino confi- tetur apud Radevvicum;& Ottonir II. electionem, utfirma eſ- ſat, denuo cum conſenſu Saxonis& Brandenburgici celebrandam fniſſe autor eſt Continuator Helmeldi, uhi itidem addit Archi- epiſcspum feciſſe ſuffragiorum initium. Tandem concludit num. 62. p 897. conſuetudine longa introductos fuiſſe Electo- ces, nec de certo poſſe conſtare initio Electorum ſeptem. Quid inquit, aliud de exortu Electorum dicemur„cum nec lege aliqud uno impetu introdutti ſint, ne de certo principio, quo præ- cist invaluerint, ex hiſtoriis conſtat, quam quòd longà conſuetu- 3 dine ö“ aa —— ———-—— 1 1/2 Otho II. dine, quæ tractu temporis mafores primæ poteftati vires auii dit, magis magisq, confirze ati fuerint, donec excluſis cœteris Prin- cipibus potentioribusq, familiis injuris temporis præmortuis res tota ad paucos hoſce ſeptem reciderit. Priſtinam opinio- nem de decreto alicujus vel Papæ Gregorii vel Imp. Othonis 2. Mo⸗ lemovens Dn. D. Daniel Lipſtorpius ſentit itidem arte la- nars h. Papal, 30.— 42 Keer30: cateris vel ob imbecillitatem, vel ob negligentiam jura ſua non 4 „erab. sxt. de Eledl, tenti inviſibilique conſuetudine, cumprimis ævo Feiderici l exacto, in ſtatu Reip.turbato, pluriumi;, annorum interregno, ſatis tuentibus Electorum jura potentiores Familias, tæterizab Ele(ctione excluſis ſibi vindicaſſe, atqus harum I II familiarum prærogativam,& tacitis moribus introduttam conſuetudinem Karolum I tandem confrmaſſe. Compendiorem tetulit, vin verò ſine tricis, D, Carpzovius, EHectoralis Sexoniæ Conf- liarius, ſtarüs Iwperii Romano Germanici graviſſimus expli- cator, in Commentario de Lege Reg. cap 10., ſect. †. n. 18.& ſeqq. p. 609. FJunt qui rem totam in dubio ac incerto relin- quunt, nec de puncto antiquitatis certog,(ollegii Elext er alis ini- tio conſtare poſſe ajunt. Quibus conſentiunt, qui totum Jeptimvi- ralem Ordinem tacito quodam conſenſu Principum Oxdi- numque Imperii irrepſiſfe,& paulatim inter veniente tempore immemoriali, id eſt, per longam conſuetudinem, introdutlam. eſſe autumant; quorum opinio ſi omnino quid decidendum, tu- tiſſima pariter& certiſſima videtur fundata nimirum in A. B. Carelil, ubi diſertis verbis mos Principum ad electionem Regis proficiſcentium cõſuetudini attribuitur& Conſtitutione Ponti- ficis, rem hano totam ex archi vis ſuuis perſpettiſſimam habentiu, ubi ad Electores antiquà conſuetudine poteſtatem eligendi per- tinere dicit. Conſuetudine ergo ſi modus eligendi, ac per conſe- quens Principum Electorum cœpit, utique eæpreſſæ Conſtitutioni tribui haud poterit, cum præſertim veroſimile non ſit, Germaniæ & ltaliæ Prineipes, qui omnes Imperatores initio eligere ſolebant, jus Electionis expre ſi aliqua Conftitutione ſibi eripi permißuros fuiße, ut fic latentiuſurpatione jus eligendi ad Pr incipes Eletto- res perveniſẽ credibile ſit. Abeat ergò ad Anticytas ſententis, quæ 0. 4 1 0 tti vina .AA „ cetnh, K premannn 1* Unaw ahß 36ʃ Inp Othe . 1 dttidem n 7 eo küideinl NeNm inten.— 4 em nſun 21 S la, tenn 47* U funilan dt ennſtuung b eumulh t0 i aronion u llaum 2& ſech. 1. 11 ,r inehund ( Eederaun at a um anmg 1 8 deipun Oi n mintimm u Ar, intnauuls A*⅓ iunam as unm inu ecliomn!it A A ditatimt a Eiman Hahnu 1 m Algmä 1— 4 iinj 84 Cunfiun „☛ ſa„benane a A em fia niji numuim 1 unaye ſe B e jnunlenmn M quæ cum temporis definitione ad Gregoriana tempota ſe te- flectit. Ignava nepecora Germani Imperatores, ut corre- ctore Reipublicæ opus habuerint Gregorio Papa? Illi ſc. ha- benda gratia, ut conſcriberetur lex aut forma electionis, de- monſtraretur vitium, hactenus in lucem nondum evulgatum. Sic Hoſtienſi viſum, ſic Platinæ, ſic Bellarmino& Baronio. Sanè ſi hæc cura pro ſalute Germaniæ fuiſſet Papæ Gregorio, tanquã Præceptori fideli dignas vices rependi nõ poſſe fate- remur, fed nallum amplius pretium figmento, poſtquam mendacium detexerunt Arniſæus, Panvinius, Lehmannnus, Limnaus, Conriagius, alii: ut mirari liceat reperiri hujus fu- mi Papalis adhue venditores,& quidem inter Politicos& Ju- reconſultos, dari Conſultores, quaſi ſtipendiis ad hoc eſſent conducti ex Taxæ pœnitentiariæ fiſco, ſicuti Michael Loni- gus conſilium dedit Gregorio XV de Bavariæ Duce adhor- tando ad petendam dignitatis Electoralis confirmationem à Curiâ Pontificali, ne videretur ingratus eſſe in eos, qui depo- ſitum adeò ſlanctum aſſerunt aſe, tanquam fonte, veniſle. Ma- gua varò fidueia fuit Innocentii X, non dubitantis exprobra- re Pacificationem Osnabrugenſem Imperatort Ferdinando PII Statibusque Imperii,& poſtbella debellata belligerare, nullo tamen utriusque partis metu, atque exturbare Pacem, etiam ex hoccapite, quod rebus implicaris commodè tollen- dis Septemviratum commnutarant in Octoviratum, idque in- ſeio Romano Pontifice, ſine cujus conſenſu hæc fieri nun- quam debuiſſent,& cujus gratià Nuntius Ponrificius Fabius Chiſius, qui Innocentio ſucceſſit, Proteſtationem immiſir, quâ Pacis pacta pronunciare irrita tentavit. Eò autem inter alia delabitur, ut tulerit ſentemtiam ex anriquo figmento de Conſtiturione ſeptem Electorum per Grégorium V factà, di- cens bullatis verbis: Numerus ſeptem Electorum Jmperit, olim Apoſtolica autoritate præfinitus, ſine noſtro eõ Sedts præ- fatæ beneplaciro augstur,& Octavus Electoratus in favorem Caroli Ludovici, Comitis Palatini Rheni hæretici, inſtituitur, aliaq;, multa, qua pudet referre, orthodoxæ religioni Sediq;, prafa- Q 2 tæ, lib. 2. pag. 191. „⸗ 1/ 93 4 S Orho III. re ac Romanæ,& inferior ibus Sccleſcis, Cæterisq; præmiſſit, ſum mopere præjudicialia& damnoſa decernuntur. Quæ vetba cùm explorarer D. Conringius, facili veritate hæc potait ex- templòô regerere, in Libris de Pace perpetuà inter Imperil Germanici Ordines religione diſſidentes ſervandà: Totam hoc inaneeſſe,(de numero 7. Electotum Papali autoritate præ- finitorum hetſi cum Germaniæ ſummà conjunctum injuria, et eo profeitò eſt manifeſtum, quoniam Curia ipſa nec tempus nec lo- aum nec auctorem illius Conſtitutionis Papalis poteſt ullo fide di. gno teſtimonio indicare. Capit quidem anonnu llis, nohniſi Italis tamen& Cariæ additlis, jam circa extrema ſeculi decimitertii jattari, à Gregorios Papa Septemviratum Electoralem inſtitu- tum eſſe. Verum antehac ànemine quoquam id praditum fue- rat ullo verbulo. In ipſa Curià altum fuiſſe ſilentium de illo in- ſiituto Gregoriano colligere tutò licet ex ipſius Martini boloni Chronico. Alia addit itidem legenda,& à nobis quoq́aean- tea tacta. Alia de Eleckorum Collegio reſtant, dicendade mum in Carolo IV, quæq́; de Electoribus hactenus protulimus, er iis perſpici poteſt, quàm incerta ſint ea omnia, quæ liter arum monumentis mandantur, dum alius aliud tradit, ur quod ſe- quamur de prima Electorum origine,& deinceps de eorum auct& conſtituténumero) vix habeamus, ut difficile ſit qnid in tanta tam gravium autorum de regraviſſima diſſenſione ju- dicare& tenere debeamus; nimii autem viſi lunt Schardil, Aventini, Gewoldi, Panvinii, in iis operosè adſtruendis, quæ extra controverſiam incerta ſunt; ſicut n. nos præmonuimus, ita nunc claudimus, revelatione ſc. certiori hiſtoricà Elector⸗- lia initia& progreſſus indigere, ut aut innoteſcant, aut intelligantur. Quocirca labore cumulandi dicta auroru certo mre⸗ centiorum, quibus hoc probare nituntut dubium nullo cauſæ ſuæ commodo, fuperſedere potuiſſent. Sagax Antiquatius 2de?Ar Bernh. à Mallinckrot dum ruſpatur& inquirit originem Fle⸗ chicans.3 Gorum, ipſe animadvertit, multos quidem multa dixiſſe, ple- tosq́ue ferè certi ac veri parum: cumque diligentiæ ſuæ preti- am goſaerit, tandem tamen ipſus is abſoluté&- Inalit erali- quid! „§ 15qwiun teſt ccendadenu ad 8 cptotolmdh on a qpelieam lud n, Vquul⸗ & sepsce ean wu e Hclelig. aui ra dlllenlore⸗ tet*r lunt Scdal ero en ttuendi, g tn tewonütu ot niici lui in t ccant, uton lan? kaautotun ul um ulbcn „u gi n E Lotigigesh le dan ladelle e Teoiie(hefi 44 ⁶ luns Otho III b g5 quid concludere nequit. Quum igitur tot& tanti viri, quĩ nihil reliquum fecerunt, in longiſſimo illo tractu peripli Ele- oralis, cognitu difficilioris, ob multitudinem ſcopulorum, dilcernere originem nequeant, cùm tamen propius adnavi- gando explorarint omnia, manum de tabula retrahimus, alio- que flectentes curſum veteri formula concludimus: NON LIOQVET. VII. Magnarum Virtutum Princeps immaturàâ morte vitam finit in Ita- lid anno 1O02, variolis, vel, ut vo- lunt, venenatis chirothecis ab- uXxore Creſcentii miſſis peremtus. Inteſtina Auguſtæ Vindelicorum, reliqvum verò corpus Aquisgrani juxta Carolum M. ſepelitur, M2 ruνας KRomam non veniunt Othones poſtremi, ha- Abentque, quod de perverſiate&e morum intemperantia infelicis Raliæ, conquerantur; deploranda n. erat condi- tie imperantium ob ingraveſcentia in dies& annos mala& magna incommoda, quæ non tam circumcidi debebant, quam exticpari ne pervaderent. Inter hæc mala autem erepii ſunt& intercepti morte non provisà Othones duo floridà in xætate, ex quotum obitu præmaturo tantèò majorem luctum percepit Germania, quantòè veriùs certiũs que de ſe conceptæ opinioni reſponderunt. Hoc habet mundus, ut fallathoc habuit ſimultatibus inteſtinis flagrans Italia, ut corrum- peret& inſidias ſttueret. Viſa fuerant diu, videbanturque in ltaliA vaſtitas, bella, pericula, terrores. Prodigia temporis vi- debat Otho, ſentiebant ſpicula hlius Otho& nepos Otho, ac Uter⸗- Qz ————-— 2 73 6 3 Otho IHI. uterque in Italia vitæ extremum habuit. Itinera in Italiam dmodum duta, difficilia& paucis Imperatoribus fortunata fuece. Difficultatem magnam habait iter Iealicum Otho- num, nec ſine maximo labore conſtitit. Felix fuit ingreſſus, progteſſus& egreſſus, ſed non ſine perieulo, Orhonis magni, cajus memorabilia recenſuimus geſta. Felix fuit ingreſſus& progreſſus Ochonum Filii& Nepotis, ſed infelix egreſſus, cùm immorerentur ſtudiis ſuis heroicis. Qui Reges magis ſuo regno quàm Ottones adhæſerunt? Colimus r⁴eoνκuσ Oitonis magni, Ottonis Filii, Ottonis Neporis, Principum ve- rè magnorum& natorum adl incrementa Imperii& Eccle- ſiæ, eorum quippe virtute& vigilantia admirabili Imperium convulſum refectam; Italia faucibus hoſtium erepta; Ger⸗ maniaà tumdltibus, potiſſimum inteſtinis, ſedata, hoſtes ex. teri& batbari domiti; pax& libertas imperii repatata, reli- gio Chriſtiana prorogata, priſtiha Salus populi recuperata, ut Servatores Patriæ Orbisg, Pacatores queant celebrari, Ger- manic 3 Lihbera ſervantes, ſervantes liberajura. „ e e 7 Félicicas Ochonis cognomento Magni cum principatu cæ- pit& deſiit, in Ochons Filio cæperat, non ſinierat; in Othone Nepote initium cum felicitate, finis cum mœrore fuerat. Magnæ fortunæ Princeps Avus erat, quam non potetat auge- re Filius; neque ſuſtinere Nepos. Superſtite Parente Otho II. ad imperium venit, eademque fortunà alter Otho ſuper- ſtes viderat Filium Auguſtam. Felicitatis hoc momentum fuit, quæ vix apparens trauſierat. Conſtans eſt felicitas, cuùm inconſtans eſt,& dum ſplendet, inſtar vitri frangitur. Obti- nuerat Otho pater, ut Filius eſſet ſocius felicitatis imperato- riæ, globoque vix imperatorio innitens talaria exuit, Filio conſorti induit. Maxima imperia, maximæ fælicitates repræ- ſentantur verſatili globo,& diviſa regnorum ſpatia teſſeram habent inſtabilitatis, gloriæ flaxæ& fragilis. IIt in Ochonis J. magnitudine animi, virtute, pietate, fide vixit& floruit Ger- illa mania; ita in Othone III. ſpiritus ille ingens reſedit, atque —-— — ali 1 u it iugte 1 1 lugrelu —* zaiceajd in rccpun Ia leri Kk d1 lülnxria 1 a epu; n 11 holksg 9 † ipunn, n d la eenpenn 1 dai, e p— i mn princhpena 1 ranzin Ohm crtote ſte d G potel un 1 atente Oi t rOtolis 3 e momenm 12 feliciazcn 1 i disicyens Ir zexuit, 1 citates tthe — ꝛti tlra in Othan =& fionke ledit, 1 1 (e zint. Oh Otho III.„ NIla fama inclitæ domus jacere in ſqualore& triſtitid fuit viſa. Cum tot undique wala circumcumdatent Regnum& Eccle- ſiam,& tor gravia multipliciaque inter dubios variosque an- fractus pericula impenderent, inter decumanos fluctus fuit Otho abreptus,& quidem ſine filio, quo gaudetet ſucceſſore. Fato videmus familias, ut Principatus& Regna, nunc florere & creſcere, nuno rurſus imminui,& velut exareſcentes ſucci- dere. Ferenda eſt humanarum rerum regnorumque ea lege inſtituta conditio, nempe ut orta omnia occidan. aucta ſene= ſcant& fatifqant. Imperio maximo maximam ineſſe curam, curas que magnas ſequi, pro gloriæ mercede ſæpe odia& ini“ micitias, cædes& venena, conjurationes& excidia, Otho nos docer tertius, qui in faſtigio ſuo lubricũ rerum ſtatũ ſenſtt, ob⸗ noxius invidiæ ex merd virtute,& morti obvius, quam non expectaſſet. Ita, quodait Tacitus, cuntta mortaliuu incerta, I. Ann. quantoq; plus adeptus ſis, tanto te magis in labriso cenſéas. Qux 72.2. calamitates, quæ mala coronas undique circunſtent, Otho- Umbra, famus, lomniùm eſtterrenus& calamitoſas in hac Obiit verèò non an- no Ioon, quod putärunt Otto Ftiſingenfis& Hermannus, ſed anno 725 Otho III. Tom. YlI. anno1002, demonſtrante Baronio. Inter prudentes ſimulac pag.3.4- fortes labores, quibus ſpes erar Italiam, magnis fluctibus cé. 1 8. cuſſam, reſtitutum iri, juveneſcens Hercules noſter cecidi⸗, a quem non vitæ ſed gloriæ ſpatio metiri decet, omnium Ger- 1 manorum ore venerandum Principem. Vita floridi Princi- p pis non annis ponderanda, ſed virtutis ſtudiis& gloriæ incre- 4 menris expendenda; nec Rex qui diuhoſpes mundifuit, ſed— quiglorioseè vixit, putandus elt vixiſſe latis. In ſtadio obſerva- 1 tur, non quamdiu quis decucurrerit, ſed quàm benè. Intuea- n murautem vitæ terminum, de quo diverſa ſctibentium opi- nio eſt, alii p. veneno obiiſſe, alii morbo naturali volunt. In- cidiſle in inſidias mulieris malæ Creſcentii vulgata opinio eſt, 1 de quo ipſa quorundam Hiſtoricorum verba ponemus. Pocu- 1 lo venenato id factum alii ajunt; alii chirothecis veneno tin- ctis. De poculi pharmaco Sigebertus ad A. 1002.p.†o. n Ouia uxor Creſcentis Imperatorem ſpe regnandi ad amorem ſui pelleerat, dolens per ejus deceſſum venenum ei miſit, quo ile conſumtus inter remeandum in talià moritur. Eadem vetba repetit Vincentius Beluacenſis 24. S. H. 108. f.] 45. b. Eodem 4 modo Cranizius 4 Sax. 26. p.94: Dxor quondam Creſcentii, mulier procax, Imperatoris animum in ſe pellexit,& perinde miſ- 4 b ſo poculo neſcio in quos uſus(ut prætenderat)confetto Imperato- 1 rem veneno extinxit. Mortuus eſt ergo Imperator Roma, ſea cadaver exe dis viſceribus, ut imputribile maneret, reductum eſt 1 in Germaniam. Idem 3. Metrop. 45. p. 46: Currebat mile. Imus tum à Chriſto annus,& Imperator Otho 1. qvum jam tertib Romam cum exercitu petiſſet, immaturà morte raptus od-— cubuit, venenieut ferunt, potione, ſabſpecie amatrii poculi artte Italicã, De eodem ſcelere Joh. Trithemius Chf. Hirſaug ad A. 1001. p. 44: Dxor Creſcentis, mulier ſhecioſiſſima, in altuuu Venereos Imperatori duqum conſentiens ſpe regnandi cum ſe rel⸗ 6 l4 Imperatorem abiiſſe conſpiceret ac doleret, poculum ei ſubar⸗ dinat venenatum, quo ille hauſto in Italiã inter remeandam mae- ritur. De eadem malitià Mutius in Chron. lib. 14. p. 105. Ot ho elapſus? manibus Remanorums, opera& induftrià Princi⸗ pa„ „* A dene, lone a identian 3 a lirolan * znnopas X onemusla a ceis enero 1u. 100g di dm Mrei niſt al = kacem e 134 5. kis A vdan Cni A,&r perinun Synfäcke lumn auter Rm rut, reuuin (untunl WIIL fuunſ iwarncun tripanln S Chr HtEn tuſllouiu nand auſ pecum Jji ☛ muanum 1 — M n. li 1 h0 1 1 inaufnu 1 Aperiiſet, illa, quod Ottone, reditum in Germaniam apparante, Otho IfI. 739 pam, reparato exercitu ulturus Romanos, in itinere hauſto vene- no moritur. Quis eahibuerit, certant A atores. Eſt qui ſeri- Pat, Creſcentii axorem miſiſſe, amatoriumqus fuiſſe, quod minl nonſit veriſimile. Romanoram ſcelere clam per quempiam illi datum credo. Adſtipulatur Blondus Italus, ſcribens: Certum eſt, Romanos, qui Qthonem ob factam eo impellente de Imperæto- 3. Dac. ⁊. ris eltctione ſanctionem oderint, cum ferro armatis wunitum nequirent confoders, veneno inter feciſſe. Machinamen- tum fœminæ ltalicæ alio deſcribit modo Theodoricus Engelhufus in Vitis Imper. pag. 39: Romæ degens cum ura Regni& Eceleſiæ reformare cogitaret, Rom ani ſubitò contra eum conſparanter, aliquor de ſuis occiderunt, unde Rex receſſit. Cui tunc Creſceniii relicta miſit chitothecas& annulum, quaſi memoriale amoris. Cæſar autem neſcien: ilam eſſe veneſicam, uamprimum illis attraclis morte præventus eſti. De hoc facto Wierus: Venefßica fuit Creſcentu illiu⸗ ſeditioſi Romani axar,; A, Ve. neficis 35. F. 37. quam, quiũ ſapientta& virtute preſtantiſſimus alioqui Imperator ſe conjugii ſpe videret excid ſe, chirothecis veneno infe ctis eum necavit. Simile exemplum de Chirothecis veneno illi. tis, quibus Abbas Fuldenſis Marquardus Baro de Bickenbach ſublatus fult, recenſet Caſp. Bruſchius Annal. Monaſter, fol. 62., cùm n. Veneſica quædam lethale malum Chirothecis illitum præbuiſſet Abbati,& ille confrittis veneno digitis faciem& cor- pus holluiſſet, miſerabili morte obiit. Vetus hoc artificium fuit Trachin Sophocli deſcriptum, cùm miſſæ eſſent veſtes veneno illitæ v. 60 8 Vetus hoc artificium Italiæ fuit, 6 επ‚770 ut, quem non poſſet aperto Marte, hunc per venenum aut alias 776, 790 Herculi, unde ille obierat. technas tolleret. Sie ſæpè cadunt, ubi vincere apert Non datar, inſidias armaq; tecta paraat. Arque dici cum eodem Poeta Ovidio' debeat: Impia ſub dulci melle vonena latent. Diſcedit ab aliorum opinione de morte& morbo Ottonis Dumatus, qui iſti ætati propior fuit, aliter rem, ac alii omnes, G 1 R eum IaAmor. 8. v. 104. — — 2 146 Otho III. nuntians, eum ſe. nõ obliſſe veneno, ſed morte alià pravertiſte 5. 4. conatus conſpirant ũ: Ipprapinguã te ejuus obitu, ait, wmulta per- pa.44 · vonére importuna; nã noſtri Duces& Comite⸗ no ſine conſcientid Epiſcoporum multa contra eum conſirare nituntur, enriol Ducis Bavaria, poſtea ſucceſſoris ſui, ad hoc auxilium poſtulan- ies. Hic ultima Patris ſuimet& aqui voci monita, qui in Gan- dAeri: heim obiit ac requieſcit, memeri ſer vans in pectere,& ſibi bactenua fidelis, nullum his præbuit aſenſum. Imperator hes ſta- aum comperieni,& patienti ferens animo, in Paternd urbe pu- ſtellis interiora prementibus,& interdum paulatim erumpen- ii hus infirmatur, quia facie clarus ac fide præρᷣαpaus! J. Xal. Pebr. Romani corona Imperii exivit ab hos ſeculo, ſuis inſuperabilem relinquens mærorem. Mortem Imperatoris, non prius palam fecerant, quàm collecto prius exetcitu, per diverſas Italiæ pas- tes hactenus diſperſo, quo materiam ſeditionis ac tumultuum ſabducerent, funusque deducere poſſent absque peticule majori in terram patriam. Id ex Dietmato colligimus, ſeri. 4. Chron. bente: Hi autem, qui extremis eja intererant, bas tam diu ce- p.44. labant, quoad exercitus undique tum diſperſus per internun tios colligeretur. Iunc triſtis turba dilecti Seniorus corpus comitats magnas bellorum aſperitates ſeptem dies continuẽ per peſſa eſtnul. laqj, ſecuritatis certitudo ab hoſtabu: conceſſa, niſi tum duntæxat, quando aa Bernam perveniunt civitatem Iter obinſidias& in- curſiones Italorums difficiſe fuit, nec quies, niſi patriis ſinibus, afflictusque ſatis exercitus tandem Bernæ ſolatium habuit. 1. Hiff. 4. De his periculis Glaber Rodulphus: Otho nitent remtare ad pag. 7. SJaxoniam, morte ſuper veniente in Itali obiit; cernens quoq; ex- ercitus, quem ſecuu duxsrat, ſeſuo Domino deſtitutum dotge- rant ſe pariter in unum agmen, ne abits, quos in ltalià preſe rant, trucidarentur, impoſito ante ſe in equo defunt᷑li Imperato- ris corpore, ſicqus in patriam tuti pervenientes in M4 onaſierio B. famper Virginis Mariæ Aaquisgranis decenter ſepeliverunt. Ad. 2.. dimus verba Trithemii. Potifices& qui cu ipſs erat Principes in- dutum eadaver purpard arte compoſuerunt ſuper equum ad 4 viveret, ne tumultus in ſtalià fieret-, ſi mors Imperatoris fuiſet reſcita, edasentes, inteſtina reli querunt apua ieha L4. 42 iüpeun nenn hheen n 1A f 3 m lumfeſua —n, zuinda 15 e. t 1— rauu una whn *Aatin pun uILA- 1 unfapnau nprlböhim S tlsslalag r ac ununan * Ds9ue peich 1 lligiwus 1A. Westam dun Xyrutmi ueryu umiui u yerniſttßu ſ* lun aunet binldhstt — Hariisini hatiom thu umnuuu vnens zujn hutumah rin lulunni 'ni unu K ℳ Mnufeul a pelivirun nülnuſu a tſums vyitruuaniii 2u4 van 8 —— 5— 4——————. Ocho HI. m Vindelicorum; corpus verò in Baſilica Aquenſi ſepelierunt. De deductione funeris Dietmarus: Exin cum ad Pollingum, curtem Sigefridi, Præſulis Auguſtani, venirent, ab ianrico Du- ce ſuſcepti: lacr mus ejusdem vehementer iterum commoti ſunt Dax corpus Imperatoris eum apparatu imperiali, lanced dunta- xat excepta(quaes fHeribertus Archipræſul clam præmittens ſuam ſum ſit in poteſtatem habet bonorificd. In deductione fa- neris partes ſuas etiam ſe dulèoblvit Burchardus, Epiicopus Wormatienſis, quià willegiſo, Athiepiſc. Meguntino, miſſus„„ fuaus ex Italia in Germaniam transportavit, notante Bra- Oatal.. ſchio. Opportuna fuit viſa AnguſtaVindelicorum, ut con Epiſcop. deretur ibi correliquumque inteſtinorum Aquisgrani verò ormat corpus placuit ſepulturæ mandare. De priori loco religiosi 7· f⸗. nartatione Dietmarus: Dux(Henricus) Auguſtanam attin- gens urbem dilc ci Senioris inteſtina, duabus lagunculis prius di- lib. 4. ligenter repoſita, in Oratoris& Praſulis Othelrici, quod in hono- f. 44. rem ejus Lui dulp hus, ejusdem Eceleſiæ Epiſcopus, conſtruxit, in atsſtrals parte Monaſterii S. Martyris Afræ ſepulturæ' bono- rabihi tradi dit, C& obremedium animæ ſuæ centum manſospra- priæ bæreditatis couceſſit. Auguſtæ in Oratorio S.IIdalrici, in auftrali arte MonaſteriiS. Afræ inte ſtina in dua bus lagunculiu, utivocat Dietmarus, ſunt humara, reliquum corpus Aquis- granum fuit deportatum,& in Choro medio Templi S. Ma- riæ honorificèlepultum. Erat tune Epiſcopus Auguſtanus Bruno, Dux Bavariæ& Saxoniæ, cùm viſcera in Cathedrah Ba- ſilicã ſub honorificodeponerentur marmore, notante Bru- Catal. F- ſchio. Monumentum Imp. Ott. EII. marmoreum inſigne ad piſc. Aug. D. Mariæ Templum tale hodie adhue legitur: Imper. Cæſ. p. 548. OTRO NI AOG. P II. x gente magni Vl'itekindi Saxonum Regi. Cæſ Othenis⸗ Aug II. Filio, Cæſ. Othoni⸗ Aug. magni Ne- Suvert: pori, Regis Henrici Aug Aucupis Pronepoti, Ottonis Ducis Sa- delit. xoniæ& Kom. jmp Gubernateris Abnepoti, Lutolpbi Saxonum Dacis adnep. Rrunonirque Saxonum Ducir& Vrvitekindi Fr. trinepoti. Obiit I. Kal. Febr An. Sal. M II. Regnorũ XIX. Imp V. Quod viſcera ejus his cendita jact, Fridericus III. Duæ Saxonia, Prince; Ele⸗ oer, Cemes Erovincialis Wuringia, Marchis Misnia.& S. R. Imp. lociltenens R 2 Gener. Orb. pag. 391. “ 4☛ ˙— — —— — 4 p. 449. eorpus Aquisgrani ſepultum eſſe, ubi ipſe oſſa S Karoli invenerit. De his oſ- 1 . 4 I Genar alis, Frofenitoribus Aulciſimis, faciundum curavit. Salut. an. 1§13. v.l4 Maj. in lapide protrito Epitaphium Auguſtæ extat hocce: Romani Imper ii decus amplum, Teitius Otto, Oſa in Auis Grani z62c viscera elauſa tenet. De exequiis Coloniæ& Aquisgrant celebratis id m Dietmarus: Corpuu càm p. 45. ad Coloniã veniret, pr. mò ſuſcepruũ eſt ab Archiepiſc. Heriberto ad Monaſteriu 9. Severtni poſt Palmas. Il ferid adſ bataleonẽ, III A.fertur feria ad S. Gereo- nem, V dit in Cæna Domini ad S. Petrum portatar, ubi penitentibus mon Eecleſiaſtico introductis,& indulgentiã reſolutis, animæ praſeniis coryoris ab Archipr aſule remiſſio datur, II. feria illuceſeent⸗ fvnus elevatum Aquasgrani ſancto perauscitur in Sabbat bo0, Aie verò Dominic in Eccleſia §. Maria ſemper Viginis in me iio ſepelitur choro. unus Ottonis curaſſe ad ſe. pulturam Hèribertum, annotat Rupertus Tuitenſis in Heribetti vita apud cap. 10. Surium. Hos⸗ agere in ſiſtens pir Det, nempe t cerbus Imperatsris Akitgr ꝛns 4 Tom. 2. orferret; Rezalia qusq, ornamenta, Regis ſe. penes ſe habuit. Interfuiſſe una cum Heriberto GodefridumD ueem notat Chronicon Laurishamenſcp. 72. d. 16. De utroq; officio Albertus Stadenſis fol. 112: Otho Imperator immauu. Mart. morte praventus occᷣubᷣuit V.K a1 Februarii 3 cu, u³ int eſtina Auguſta, reli- quum corpus Aquisgr ani ſepelitur: regnumo; in cont entione remanſit. Her mã nus Contractus ad A 10 01. p. 137 Otbo Imp.in ltalià X. Kal, Febr obit, ex in- teſtina ejus Auguſtæ, reliq uum corpus Aquisgrani ſepelirur. Eadem ſunt in Mariano Scoto, ſed ad A. 1002 Addit loh Cravvs, Canonicus Argentiné;, Chron. ſibus inventis nugas addi Theodor. Engelhuſius: Ot ho dum Apquisgrani ad- mir ationis caus.i 5. Karoli Magni oſſa viderst, audi vit ab eodem en viſu nodtu, quod immaturâ morte vitã finiret ſine prole, qusa ſic contigit. Viſioni addmus F. pa icinium Romualdi de infortunato Othonis exitu, ſi Romaã pergeret, quod 39 amplectitur Sigonius, cum n Romã ad ſedandos moius pergeret, dicũt Cæ- I. 7. leal. ſari prædixiſſe: S, Roemam jveris, Raveunâ amplius noô videbis, Relictà vati- pag. 18 J. cinatione, cujus ſit fides penes autoré, verſus ex Cofma Pragenſi de Otto- gis obitu addimus finituri: Caſar ab hoc mundo migravit tertius Otto, Vivat ut in cœlis, ubi uiwit quisq fide lis. Triſtis erat poſt obitũ Othonũ lmperii facies, o5 tã quod viduatũ eſſet eot⸗ puslmperii, quã quodEccleſia vidua jaceretnã paulatim cæperunt nutare tes Italicæ& mitis modis Eccleſia turbari. A⁴ ugendi itaque Cthones varits glo⸗ riæ præconiis, quia victoriis Italã impleverunt, jura Imperii in tutò locatũt, hoſtiles impetus retuderunt; quiq́; teſtes virtutis ſuæ habent ipsã Ita orum conſcientiã. Quod ſi nos hactenus animoſa Othenũ facta dictis minus æ- quavimus, ſufficiat modicã dicendi vim in magno conſum ſiſſe argumento. Luſtravimus Annales veteres, nec invenimus Regnũ magis ſui Regibus de- bere quàmGermanicũ(uis Othonibus autReges magis ſuo regno beneve- lentes. Valete& IAvete Othones, non Domini ſed Parentes GERMANIK. 6 7 N 1. —— 1 dn aan — * 1 — , 2 Nbziatln 1᷑n ſnis 1n 7 ſau lan miua ula = tonicnu, ¹= klenden in lnutni tann 4 ½ att. lmetu — urütemal nau m 1 ins Aaaht 1 ermanſi le l Reir au IuI katmlei * D ricus igni 1 renen Dek 1&⅝ Abun 4aupal waem mujini (A u.Nüan än (X8. omäpegera a= derzerer ils (1. un Püs n bngenl I niunä dar lcæperurtäuue Othones talb-h enütunbä 8 aA dent yi um fdtadcäschnt — lumile ugma gulur Kghe luo fegn drnt uus GEAMIN3 irto as Nau, . 2(G) o. Senhe3,,3s: geeeehs hev n⸗ HENRICUS II. §TE MANMAT SAXONICI V I T1 y S. 1. b Anno ſecundo ſupra milleſimum votis Regni Procerum ſolennibus Cæ- ſareos ſuſcipit honores, à Willegi- ſo Archiepiſcopo Moguntiæ con- ſecratur,& Romæ poſtea anno 1014. à Benedicto VIII. ſalutarus productusque Imperator ſolenni inauguratione coronatur. n Temmareilluſtri natus Henricus, Pa- , tre& Avo Henricis, Bavariæ Ducibus, NA Proavo Henrico Aucupe, virtute er & ſanguinenitebaturad Imperium, adeò gr ur extorquere illud viſus fuerir, tan- quam ſibi d eberentur im perialia orna- ☛ Kmenta; ita enim Sigeb. Gemplacenſis: ) Cum jam res intuto eſſe putaretur, Dux Bafoariæ Henricus infuriato Heriberto, Colonienſium Archiepiſcodà cujus ore omneés pendebant, inſignia regni ab eo violenter extorſit, quaſi jure hæreditario ſibi compe⸗ Bula A tentia, — ——-——— 8. R. It. P.187. „ Henrieus II. tentiar erat quippe filiu IIenrici Dutis, qui fuit genitus di Her rice Fratre primi Ottoni. lmperatoris. Subdit p.5or Henricu Dax conciliatis ſibi animis quorundam rincipum regm ungitur in Regem à w illigiſo Moguntino Mrchiepiſcapo. Quo nixus teſtimonio Sigonius audet affirmare Henricum nullis legui- mis ſuffcagiis ad imperium veuiſſe. Henricua Dux, inquit ut Pater poſt mortem Othonis regnum invadere voluit, ſic ipſe mortus tertio(Othone joccupavit; quippe cum funeris in comi. tatu eſſet, eximiis injuriis ab Hereberto, Archiepiſcopo Coloni. enſi, uiro ſummæ autoritatis, affectus inſignia regia ex manibus ejus, ut, quæ jure ad ſe hæréditario pertinerent, extorſit, ad ui. husdam, ut Sige bertus inquit, Principibus fibi conciliatis Rex Germaniaæ lectus ſac ram à I illigiſ, Arck. Mog inunllionem ac- cepit. Extorſiſſe inſignia Regni ſcripht Sigebertus 2d An. 1002. p. 91, idemque notarunt Guillimannus 4. Habsbutg. pag. 126. Cuſpinianus in Henr. II. p. 325, quorum ille ſeribit: Regni inſignia per violentiam ab. eriberts, Colon. Archiep. gui ex Italid reportabat, exrorſit; nonnullor wox Principum conci- lavit. Culpinianus verò: Solur Heribertus, à œu) us ore pieris pendebant, contrarius, inſignia Regni vi tenzit, à quo his violen. ter; quaſt ad ſe jure hærediario pertinerent, extorfet. Itant Hen- ricus ſecum ambitioſus, ut contumeliis inceſlerit Epiſcopum unde laceſſeret eum ad tradendam Imperii lanceam cætera- que inſignia? Tam inſolens, tam ferox fubitò factus Henii- eus, ut cum pompaã regnaret, quem comem& manſueium to. ties laudant Quid tandem ſperandum, ſi ob regna ferocull redduntur, qui aliâs viſi ſunt natur ſedstiores? Henricus, quà erat comitate, ſalutabat, cùm in ſe fatalis ſpei aliquid te- gni causâ eſſet, Moguntinum aliosq́ue, viſus ſacroaliquo im- petu trahi, ac neſcio quid ſublimius anguſtius que præ ſe fette ex jure ſanguinis. Veſtigandum Stemma, utinde affulgeat, unde ad cogitationes regni devenerit Henricus. Familia Ba- vatica& Saxonica, unde aliquor Cæſares habuimus, cogm- tione arctiſſimà fuerat, ut ex*Schemate hoc videri poteſt. T̃ id. Schedel. Chron. f08, 2 09. Naucler. 2. Gen.4 4. Stengel. Aug. Chr. p.123. b Henti⸗ d uann er He 33991 Han reg um. 1 tn dulls ſ. Dur near ulnn, ſa 1*fumuüna 8 ſoyn 8* ga trnan 2 antoclt, 1, 1 canallung .Pe nun luna 3 ds dettws a 1 4lld „A uwileſa „„ n.Antung 1 intypanam - 1 mungn 1 122 molen uir. lanekhr —„Danbfieha 11* auuceamcan 5 fachus ku m maclteund M yregu i 1un es! Haiw ilpeiziguin 7 ſacvolqni e ee heeſit ae tinde afühel n cos Paniah. dimas, G d videliponh — mzzurhu 1 Henrieus II.» Henricus Auceps, Imperator òæ Ocho M.Imp. 4 H eacidus, Dux Bojariæ, cujus uxor Juditha, Arnolphi lmp. ——— kili. Ladolphus. Otho II. Imp. Otho, Durõue- Ocho III Imp. viæ& Bavariæ. fine hærede Henricus III cogn. Jamtlus, obiit. Imp. improlis obit. Henricusblinor, Dux--- cujus Frater Bruno, Pontifex factus Bojariæ. Gregorii Vaſſumfit nomen. Conradus Rex Burgundiæ præter Filiam Rudolphum III, Henricus Il. Rixoſus, Dux Boj. ſuæ ſtirpis Regem ultimum, Filias reliquit duas Ferchtass, quæ nupſit Othoni, Campaniæ Comiti;& giſelam, quam du- xit Henrlcus, Dux Bavariæ, cognomento Rireſas, ex quaà naſci- tur Henticus I I. Imp& Gerburga, collocata Hermanno II. Du- ci Allemanniæ, ex quo matrimonio naſcitur Giſela Conradi II. Imp. uxor,& HenriciII. Imp. Mater. Princeps ſic noſter Henticus, filius fuit Henrici II., Ducis Bavariæ,& Gilelæ, filiæ Conradi, Burgundionum Regis; Nepos autem Henrici I. qui frater Germanus Ottonis Magni erat,& Saxonico ſtemmati priwus adjunxit Bojariæ Principatum, excluſis Atnulphi Fi- liisannitente Mathilde Matre, quæ initia honoris non ſine colliſſone nec in Fllio Henrico II. fine turbidis conſiſlis fuère, donec ſolidaretur in Henrico nepote, qui unà cum Ducatu Bojaciæ felici nexu Imperium adminiſtravit. De Stemma- te lautiori auncaccipe verſus Dietmari, quos præmiſit libro qutnto- Henricus ſcandit, poſt quam puerilia vioit, Ardua virtutum, natus de Stemmate Ragaum. Huic Pater Henricus,& Genitriv erat ejus A 2 Gisla. 4 Henrieus II. Giula, ſuit meritis equans veſtigia Regis, Couradi Patris, Burgundia regna tenentis. pater Henricus obiit Gandersheml in Saxonii, ibidemq́us tumulatus fertur; viſitur tamen Epitaphium Rarisbonæ ia Templo§. Emerani juxtaS. Stephan. hac inſctiptione- 3 Heinricus, Regis Pater,& defenſio Legis, * 6 2 7 b Bavaris cultus, pius eſt his Duaq; ſepaltus, 566, Cœ Natus fuit Henrieo II. Filius Héricus Abudiaci in Bavarià, duo- Jeſt. Mau bus milliaribus diſtantis Ratisboni,& noſtra lingua Abach ſol. Emer. dicitur, notante Zeilero. De educatione& inſtitutione Hen- c. 21. pag. tlci, ſicut& plerorumqne veterum Imperatorum, pauciſſimi 127. memoriæ prodita legimus, non ſecus ac obſcuro loco nati niner. fuiſſent. In tutbà eruditorum rariſſimi erant, qui ad ſeriben⸗ german. dum docti eſſent,& ii fer? Monachi erant, qui faculam ali⸗ 7.3. p. 78. quam alluxerunt Imperatoribus, ſed perobſcuram, undenos poſteri multa atque boya Virorum optimè meritorum facta neſcire cogimur. Ab ipsä ſtatim puetitià perfunctorie tinctos Iiteris ſine dubio fait;illuſtria enim ingenia ferè deſedetant, cum deeſſent& attes& doctores, quibus ingenia ad hetoicæ fortunæ cultum ſolent excitari. Giavior atque ſeverior vide- batudinſtitutio, quæ in Monaſteriis& inter Epiſcoporum manus fieret;viſusque tunc non dighior Epiſcopo Hildeshe- menſi ad mores imbuendos vitæque ſanctimoniam ioflil- landam, teſte Cuſpiniano- qui ex diverſis Annalibus excerplit Cafpag. hiſtoriam Hentici. Literarum ſtudio, inquit, oblectabata: ad ſe⸗ 325. brietatem„ A teneris in iis educatua in oppido SFaxoniæ Hdldt:. heim. Ex vetuſto repetit autore Mloripto Serarlus, habuiſſe 0 Præceptorem Burckzardum, natione Heffum cujus verba: 5. Rer. Erat Barchardus in prouincid Haſſia genituu, parentibus ſecun- Mog. 17. dum ſeculi dignitatem non infimis; ubi de ejus encomio plars. 5.716. Vitæ benè inſtirutæ primordia deſcribens Ditmatus narrat fuiſſe educarum à wolffgango, Ratisbonenſi Epiſcopo Nutrit præclarum W olfſ angus Præſul alumnum, Qui ſequitur Dominun toto couæm ine Cbriſtum. Seculum A — — 2 —— 1 14 1eannae ag e gu 4 emm itatiregeg e dh pauolln 1 crroloconu en zdladſabe ta ificuuna 0 em, dndenn lin an titoronh g Aittitg en A. eſetem 1 aaddeuie -1₰ geytiidt 8 epiccoyom 1¼ io lläeüe (otian ul mn doseiceſt X abanr A 1 omeh d= ius däu coſeiei enubuſſeh (* ncomioyh 1E meuos un ö 8ſſſſ ———y“ — — Henrieus II. Seculum illud in quo cæpit informari Henricus, fuit ſecu- lum rude& indectum, quique ſcripſerun hiſtorias, ſeminant 2z zania figmentorum, lolla verborum, ſtribiligines miraculo- rum& viftionum. Hiſtoria hujus temporis, ſcribit P. Opmeerus;, planeè jejuna eſt,&o quod rerum politicarum imperiti eam tracta- Chron. ad rent Monachi, qui magis admirandis rebus quam veris nar J. 1007. randis incum bebant, ſqualet enim oratio ad voces harbaras, uæ ſ. 47. linguæ latinæ jam planè ſe immiſcuerunt, ut Guerra pro bello, Treugæ pro judiciis, Valallus pro Cliente, Homagium pro Sa- cramento, aliæquæ complures, quæ à Gothis ſunt accepta. Poeſin quoque corruptam oſtendunt varia paſſins Epitaphia, leonini⸗ verſiculis inſulsè com peſita, quæ ob vetuſtatit memoriam nequa- quam ſunt delenda, um proſint antiquitatis Itudioſis, t& hiſtoxi- is ſubinde ſubveniunt. Nobis hicin Hiſtorid Cæſarum ſubin- de dicendum eſt, quæ reosπνυυιννπνω ergo præmiſit hiſtoriæ Henrici Ancupis Vdalr. Mutius: In Henrisi primi hiſtov iis ſi quid erit cuipi am nõ ſatis credibile, meam liberatam volo fidern, nam autores ſequar quibus maximeè credendum judico, velimq; neminem tam iniquum eſſe, ut etiam plura vera rejiciat propter quidpiam adfttam. Ejusmodi quid in hac hiſtoria non omit- ti viderur, nam induſtriam Præceptoris Wolffgangi in erudi- endo Henrico commendaturi Vatis parribus functum fuiſſe de Regno futuro nenriculi addunt, feſtiviore Viſionis fabella lectoremn exbilarantes; revelatione quippe viſionis necturnæ per S. Wolffgangum in Ratisbonenfſi Templo imperiun ſex annis antè prædictum fuiſſe narrat Autor ejus vitæ apud Cani- fium, monitum n. fuiſſe, ut ad literas parieti adſcriptas, quæ erant, Eoſtſex attenderet Sex annorum numerus, inquit, 6. A L 14ℳ4z integer cum prateriiſſet,& ſeptimi anni dies rrvolutus veniſſet, ipſo die per Apoſlolic am bencdictionem ſuſéepit Cæaſaris dignita- tew. Quam nos viſionem ſuis relinquimus autoribus, quibus placuit olim fictionibus& coloribus, inſtat Poetarum, hiſto- rias oblinere. De Oraculo illo non contendemus, quam pro fabul nomhabent, ſed fidem dant Andr. Brunnerus 8 Annal. Boig. p./) 8.559.Cæleſtinus, Abbas S. Emmerani, in Mauſol. A 3.§. Em- ———— 5 Henrieus II. 5:Emmetani c. 13. p.84, ubithythmos quosdam germanices, Aà tineis& ſoricibus arroſos, è vetuſto Godice profert, de e⸗- dem te. Viſus eſt& alius ſacro quodam furore agi, agitari Numine, de quo, quam in literis Dietmari narrationem repe- rimus. exponemus. De Duce Heurico poſt mortem Iperatotus 1,5. p.·5. (Othonis III.) euidam ventrando Satri revslatisne diuindſis dictum: Recordaris, Frater, qualiter cecinit pspulus: Domino na- lente, woluit Dux Henricus regnare, nunc autem debet Hanricus di vind prædeſtinatione Regni curam previdere, omniaq́, qua at divina vel humana pertinebhant. Si iſiones non ſunt celandaæ, ſi ſomnia idonea cenſentur, ut non omittantur,&nos nattate voluimus, quæ literis hic mandata ſunt, lectori linquentes ſaa judicia, quæ varia ſcimus eſlſe, aliis veram, aut ſi vera non eſt, veri ſimfilimam narrationem amplectentibus. Dei hie ſam. mam præord inationem cum Ditmaro agnoſcimus, de Viſioni- bus& ſomniis non ſoliciti. Deus Henricum præ cateris ſibi, ut cum Ditmaro loquamur, tunc eontemporalibus, nollent vel- tent, ad regnum promovit. Deo favente obtinet Regnum Menricus, malè interim precãtibus iis, quibus dolebat efflore- ſcere conſilia Bavari. Dei indulgentiſſimus favor dare& im- ponere ſolet diadema,&, ut ad felicitaris faſtigium emergatut, addere mentem Rege dignam. Callida homnum induſtria nilagit, ubi Deus non adeſt. Docente eodem Dirmaro, nula in hoc ſeculo eſt dominatio niſi à Dominos& qui ſe contra tam eri. git, divinæ majeſtatis offenſam ſubitò incurrit. Non defuerat Numen Hanriceo, nec induſtria deerat bonorum Principum, qui de gubernaculo regni conſultuti convenerant divetſis lo- cis; neque n. velut canon quidam eligendi petendus eſt ex Conſtitutione Ochonis III. aut Sanctione Pontificis Gregoril V, quam opinionem non admiſimus imuiſtoriâ Otbonis Ill. & in quàâ fallu uatur, qui enricum II. fuiſſe primum ajunt, qui Canonicàâ formaa certis Electoribus, ab Othone aut Papa conſtitutis, electum fuiſſe perſuadere voluerunt; nonn de- ſunt tam èveteribus quàm recentioribus, qui innituntur per- ſuaſionide Henrico primùm per certos Electores deſignato Impe- —— 1Aulan cau en, Frazun 1 ii lingoenge 11◻ durſrennai den ans. Dei en imds(efſ t Am hreichij 12A iAhan ulan 1t obtide aa t ansdolebuche ua fayot bithi igiumeutnn a omnan iiih Ha Dim Au ſecintnun . Noacch 12 corum hincq b e netontleii . üjpetediui oatibei bi ari Otdeul FEhtimumcjam „b Othoreul „ Serant) Nob d qui jan pun an lectolts — — — —— 4 omniaz al ſa4 Lege, primus ad m perium ſuſſcitur. Nus quam gentium . Henrieus II. 7 Tmperatore, inter quos ſeribit Leopoldut de Babenberg. 7, 2aν Daßictente ſucceſſione generis Henrici(Aucu pis) in regno ger Reg c.5, maniæ inſtitutisg, certis Ptincipibus ad eligendum Reges, Hen-„ 354. 3 ricu., II. ex electione ipſorum Principum ſtatim adſum ſit no- men Regis,& ⸗dminiſtrævit jura& bona Regni. Eadem per- ſuaſione Crantzlus ſcribit: Henricus Bavarus, Othanis Leaæ 4. Sax. Fratre Henrico nepos, origine Caxo, eiſi principatum teneat Ba. 27. p.)4. variæ, primus ab Electuribus in vim novæ conſtitutionis electus & Gumptur eſt Imperator, anno poſt mile ſeeundo. Poſtea p. 9 ·. Nie Henricus primas per eleclionem eorum Principum, quo⸗r cum Gregorio decrevit deſignavitq́, Otho, pervenii ad Imperi. am. Eodem modo Jac. w imphelingus: Primus occurvit Hen- ricus eæ Ducihus havarorum, qui ſecundum inſtitutionem, Gre- gerii I. ex Senatusconſulto, majori denique autoritatis Horten- Epit. rer. Germ., 23 J.28. fuit Gregorii alicujus, vel alterius, Senatus conſultum, quic- quid etiam dicant encomiaſſæ qui hactenus ompi diligentià perquiſiverunt iſtud, pec illud usquam locorum potuit ha- ctenus reperiri. Certæ dignitatis electoriæ Ptipcipes neque ſummi Pontificis favore neque Othonis pietate erant conſti- tuti, qui poſtmodum ſuppeditarent vota, ut ex numero Ptin- cipum Germanicorum uni dignitatis imperatoriæ faſtigium imponeretur. Luctandum erat diu inter diverſa ſtudia& vo- ta variocum Principum, donec tandem eluctaretur Henricus inter diverſos comperitores. Inter diverſa Procetum vota judicatum,& inter Ptincipes haud pauci erant qui neque hu- jus neque illius dicerent ſe partes ſecuturos. Quidam ex animo ſuperbo contemnebant Henricum, ſe q́ue potius admi- rabantur. Impenſius eniccbatur Atchiepiſcopus Mogunti- nus, reftagante Archiepiſcopo Colonienſi, ut inter bonorum aliquot Principum chorum æterni Numinis favore in iſto re- tum faſtigio collocaretur nenricus. Major ac meliev pars aſ- ſenſit neq́ue n. judicamus contigiſſe, quæ Oiho Friſingenſis.. ſenſit, ab omnibus Regni Proceribus Cælarem electum. Sic&* P Gonradum Franconicum Conſilio hujus nenriciabomnibus“ 4 b Regem P. 476. Cat.c l. P4⁴ol⸗ 9 b Henricus II. conſtitutum idem Otto tradit. Alii, quos inter Sigebertus, dl- ſcrepantes de ⸗jus electione ſententias Prineipum fuiſſe me- moriæ tradiderunt;& referrur ab Vrs pergenſi Mogumiæ 9 o= e., gGermaniæ Principes, præter Magnum, Saxoniæ Ducem, convenifle. Diſcrepabant diu Principes& Epiſcopi, cul dare vellent Coronam, quam nonnulli proprio auſu per tur- bationes affecdabant, ſed invaleſcebat Henrieus, erga quem ſingulari quodam affectu& ſtudio erat willegiſus, Archiepi- ſcopus Moguntinus, nutanti& perielitantirei fuccurrens, ne publicum periclitaretur. Expendamus, qtnantũ poſſumus, tur- bata kenrici initia, obſervatà diſſidiorum cauſa, quæ crebrò anirnadverti lolet in Regnis maximè magnis. Nihil tam pro- num eſt ad ſimultates, quà3m mulatio, ait Plinius Paneg ad. Trajan. Emulationem impellit Invidia, ur non ferte poſſi oculis æquis poteſtatem alteriuszquos cingit Ambitio, ut ob- ſcurentur;invidia enim& gloriæ cupido facit, ut non videri queant generis clariras, neturæ fortunæ que decora, dotes im⸗ perio dignæ. Rarò Regnorum initium glotiaque imperan- tium augeſcit ſine invidia: rariuùs potentia creſcit ſine injutis- rariſſimè regni opes affluunt in pace& tranquillitare. Nil vul- gatius eſt in magnis regnis, quàm difficulrate electionis ipla initia laborare,& implicari interdum molitionibus, quæſub vera cauſa ab ambitione, invidia, avaritia& id genus cupici- ratibus aliis originem trahunt;, verisque caufis occultatis ſo- lent prætextus& tituli Ipecioſi ad obtentum& vela conqui- ri, quibus quisque ſua vel vaframenra celat aut pingit. Nihil vero ſimilius eſt, quàm illud Salluſtianum de cauſis bellorum, unam& eam veterem cauſam bellandi eſſe libidinemdominan- di, profundam cupidinem imperii& divitiatum. Secretis verò his cauſis, ferè ſecretis,& ſepoſitis, ſimulaers juris adob- einendas iniquitates conf ciuntur, Crispique deliguntur, qui ſecretis idoneiſpeeioſa verba dare queant. Manifeſtè Cerealis 4. Hiſt. id ediſſerit apud Tacitum: Libertas& ſpecioſa nomina præte- 73.7 xuntur, nec quinquam alienum ſervitium& dominationen ſibi soncupivit, ut uon eadem iſta vocabula uſurparet. Othone ter tio vix 0%1,1 1 igeitna —= MA 1eh „1e Wnir Dan g„ epleod 1 1Da aalo den e, erant 1 21 n Aac 1 ies:R(ureunr 59* hoſonug 1, Alea mt Nulunn 2 dinitsan ich es onfent nl Sc S lmlitu u do. 1 brrcn i er cot dore an 1 aqur inyen en n ei ltelh Kt ma illitate, Nie ſli ecleclori m mäda,(uei ac? dgenaseh 3 s occulante e ta R vt con 1 ☛ aut piszunt 2 E aolssbelews Siuinenamu (t tum. a. 1 ſackijualt 4 deligunmce 1 anifele e munaye ſa um — 6 . Othob 47 1 NHaenricus II. 83 tlo vIx extincto novæ ſtatim ſeditiones, novi Candidati Impe- rii emergunt. Imperii cupido inpericula quosdam, quen- dam in perniciem egit præcipitem. Superbæ cervices Eehardi Marchionis Miſziæ fetre non poterant placidum HenricilI. ingeniun fortunam, honores. Alieniores erant multi alil Priacipes, intertrimento futuri; teſte n. Lamberto, plerique Schafmab Principes defecerant, minas& interitum ſpirantes. Quorun p. 118. dam odia miramut, quia favere debuiſſent. Majeſtati Regia Frater Bruno aliquandiu reſtitit, majorisque poſtulandus ve- nit illius injuriæ atq; ſceleris, quia fælicibus Fratris ſui atibus in videns multas illi adverſitates inferebatz cui Rex non ſolum ta- Maucl. 2, lionem non reddit, verum etiam om nia diſimulando patienter Gen 34. ilam in bono vincere ſatagebat. Conſpitaverat unà Erneſtau, p. 248. Theobaldi Marchionis Filius, cujus commodis proſpexerat antea Henricus; quique impietate juncti erant, a Ditmaro non ſeparantur. Comperit, inquit, quod Erneſtus, a5 eo nuper Poxoratus,& dominus Bruno, EFrater, injuſiè conſpiraverant, ignorantes, quod ſcriptum erat: Virtus conſilii evpers mole ruit ſud. Contendendum inſuper erat de imperio cum Hermwan- no, Allemanniæ Duce, qui viribus atrque opulentià; Henricus vetô hæreditate nitebatur. Erat Henricus Ochonis Magni Frattis ex Henrico filio Nepos, eodemꝗque cum Othone III gradu ſanguinis. Sanguinem patrrocinari ſibi Henricus præ- tendebar; qvum Ottonis III.& Henrici Avi Fratres fue- rint. Quoipſo cauſæ prætextu nitebatur Ekardus Miſnis Marchio, eodem clarus ſtemmate; Nepos quippe fuerat Lu- dolphi Ducis Sueviæ ex Othone filio, pronepos Othonis Ma- gniʒ in quo ſanguine non mediogre ſibi præ ſidium putabat ad regnum; nam ubide Principatu contenditur,& de ſucceſſo- ribus diſſenſio eſt, rà ric uννενεiæα ³ιμάαᷣναre, Cognationis & Propinquitatis jura, ex meritis, ſi Legis præſcriptum non adeſt, Parentum& Majorum ſumi poſſunt, modò adſint, qui animo excelſiori ad regendum apti& in vita probi fuerint. Admirandatunc quædam& eximia dignitas erat ELkebardi, quem alii Saxoniæ alii Miſnie Marcbionem nominant, qul Chronu. 20 Henricus II. inter Satrapas Imperil tunc fortunà& viribus excellens pe- ctus imperio dignum ſeſe habere præ aliis putabat. Cæſaris Othonis II temporibus Ridagus& Guntherus, Marchiones Miſnenſes clari fuète,& quidem Eckhardus, filius Gunther;, Comitis à Pleiſſen, ob virtutes& ftrenuitatem in Curià Othos nis ll. magnus& yoten⸗ fuit; qui etiam Othoni lil. 2que gratiſſi= mus fuit& acceptus, notante Langio. Id didicerat ex Diet⸗ Citis. p. maro, qui docuit Marchionem Ekkihardum apad Othonem 766. HI L.inter præcipuos habirum fuiſſe. Superbior ex es fortuns f.4. p. 43. factus Cæſareum ambir tirulum, ſed, dum affecat regnum, 8. Ann. fit affectator nobilis præcipitii, ut loquitur Brunnerus, Notche- 7194. Chron. JaA. g. mii Comitis inſidiis occiſus Poledæ. Comtemptot is njentici, dum ad faſtigium tendit, vehementià contentionis transver- ſim abrept: s ipſo in furoris initio extinguitur,& quidem op- portunè pro commodis Cognati nenrici, gliſcens enimpit- muùm ſeditio niſi ſupprimas citò, ſeſe diffundit, magnasqus calamitates minatur. Hæc quamprimùm velſeintillula alis quà promicat, extingui omnino antè debet, quàm vicinam ad fe rapiat materiam. Apprimè ſtudioſus erat nenrici, cupi⸗ dus que gratum faciendi, Laderus ſeu Lotharias, Saxonici ſtema matis Princeps, à quo caſtigati ſe ob ambitionem æquo animo Eckhardus ferre noluit, cùm joco dixiſſer, Ekebardum uni= cd eaque malà rorà invehi ad curriculum ſummiimperii, am- bitionem imperitæ aurigationis ſimilitudineirridens, daß Er kaum ein Rad in ein ſolchen Wagen zu ſtecken vermoͤge explicante Spangenbergio. Dictitabimus dicterium vetbis Cranzii: Marchio Saxonia Egbertus magno ſiudio contendit 159.P. 233 poſt MI. Othonem ad Imperium, ſed fraſtatur diligentia Benno- 4 Cax. 27 nis, Ducis Saxoniæ,& Luderi Comitis, Fratris efus Inter jur= P.94., gia dixiſſe ferunt Egbertum Ludero Eequid ſibi tam actiter in provectione reſtitiſſet, illun ꝗ, reſpondiſſe, ex quatudt rotis ad currum vix illi fuiffe unam. Proceſſit ea res in id diſcordia, ut ab illis Fratribus Egbertus opprimeretur. Oppreſſèrunt 1a- due Echardum, tanquam ſeditioſum, Hermanni Billingi Filii Benno& ELuderucumque injicere manus ei, tanquamm- Aial 5 ² 1Hu 1 cetneſe, id 1ad Otam p r ereiſornn ds edunme, 1 1 etan Norke 0 ddotüslena coſt Sonis tauhi 8 E= Kqutent. lci renecing il d r, waun nä r ſcinriſoba ed m nicht e8,= Neniah Sargtinſm bi end eqponm le! ebaidunen m Hiinei r* tidens diſg „ cken han a eriuw u „ e ludtn renai gzenütm A vu Ui- 5 g Eum alten 31„aatuot otſ3 (—n i dina voteſtetonti lwanhi 2. sel, 95 Affini, nefas ducerent, per Sigefridum, Northuſanum Comi- tem illud ſine dubio facinus perfecerunt, juxta verſus: Cuſpide transadigit collum Sufftidus Echardo; Stc fus qui vi olant, mors violenta rapit. Memorabilis Antagoniſtæ ruinam deſcribit Ditmarus J. 5. p. 72, 53,& concludit: Solus(cæteris vel vulneratis vel occiſis) repugnat Ekkehardus, Vir domi militiæque laudabbilis, cui Sig- Fridus haſtà fortiter emißà, nodum cervicis infregit, terramqve oppetere compellit. Quo caſu protinus perſpetto alacriter omnes irruunt, caput amputant,& quod miſeri, funus prædantur. Per- acto immani ſcelere percuſſores læti& incolumes redeunt. Ingens ornamentum Ptincipnm ſolatium que Germaniæ fuiſſet, in- vicusque manfiſſet, ſi felicitate ſuã contentus vixiſſet, nec in Henrieus II. I1r certamen hoc deſcendiſſet; ſic n.numeros omnes præſtitit, ut de eo Ditmarus dixerit magnis elogiorum ornamentis: Hoc tantum ſcio, quod decus regni, ſolatium patriæ, ſpes commiſſis, ter- ror inimicit, ac per emnia perfectiſſimus foret, ſi in bumilitate ſo- lam perſiſtere voluiſſet. Hujus vitæ curſum quàm probabiliter egerit, hoc etiam teſtificatur, quod Milcienos a libertate indita ſervitutis jugo conſtrinxit, Bojemiorum Ducem Bolizlavum, ui cognominatur Ruffus, ad militem ſibi, aliumque ad amicum familiarem blandiciis ac minis adipiſcitur: ſuper omnem Tu- ringiam communi totius popali electione ducatum promeruit: Comites verò Orientales, paucis tantum exceptis, regnumq in ſpe habuit. Quæ omn ia ad tam miſerabilem haunc detraxè re fi- nem. Si moderari fortunam potuiſſet Ecchardus, Principum longtè cariſſimus nenrico totique Imperio fuiſſet; ſed dum factione trahitur, necin ſuam factionem pertrahere poreſt animos Principum in duobus Principum Saxonicorum Con- ventibus, Fraſano& Werlenſi, ſeque nihilominus pro Rege palam fert, notante Ditmaro, hinc viribus, illinc inſidiis ae technis obruitur, nam de primis Comitiis ita ſeribit, nobis non prætermittenda: Principes Saxoniæ compertâ Senioris ſui (Ochonis III.)necs immæaturãâ, ad Fræſam, Curttem Regiam, B 3 quan 1.4..45. Te Henrieus II. quam guncelinus Comes ex parte Imperatoris in benefcium tes nuit, triſtes conveniunt; Giſilerus, Archiepiſcopus Magae⸗ burgenſis cum Coepiſcopis(illius autoritatem agnoſcentibus) Sernhardus Dux Lutharius& Ekkihardus ac Gero Marchio⸗- nes cum Optimatibus Regni, de ſtatu Reipublicæ traclantes, Comas 4. Lutharius, ut pro primo perſenſit Ekkihardum ſe vele exaltare ſuper ſe, Archiepiſcopum prædicium& meliorem Pro- cerum partem, in ſecretum fords vocavit Colloquium, hoo omni- bus dans eonſilium, ut juramento firmarent ſe nullum ſibi DomiMäÄ⁶. num vel Regem communiter vel ſingulariter electaros, ante ctouꝗ. fitutum in Werle Colloquium. Quod ab omnibus laudatum excepto Ekkihardo,& collaudatum. Etumpente Ekkardiam- bitione intertumpitur electio,& cauſa integra ad w erlenſis Comitia differtur, ubi velut in ampliſſimo Regnitheatro in. ter varios conflictus iterum res agitur Imperii ad quam palæ- ſtram miſit Legatum Henricus Bavarus, imperium ambit, ſe- cumq́; tapit egregio artificio, ut prorſus res vet ex cõpacto, vel b fato quodam geri viſa fuerit, audità inter ſpectatã multitudi⸗ „nem voce, dexteris elevatis, neminé præter Henricũ mperio K./ p.ſz. dignum, Henricum, ut vesba Dietmari habent, Chrifte aajuio- rio,& jure hæreditærio, regnaturunr; ſe parator ad omnia, que ili unquam ſcirent eſſe voluntaria. Ambitum Imperii Diet- b marus notat his ver bis: Dax quendam Militem(clari nom inis) ad Civitatem, quæ& erla dicitur, ad Neptes ſuas Conſorores So- phiam G Ethelheidam,& ad omnes, qui tunc ibi cenvenerunt, Regni Primates miſit. Quo omni bui in unum collestis Lega- tionem ſuam aperuit, auxili anti hus que Domino fulimer a4d Reguum bona plurima promiſit. Henricus per Legatum ambi⸗ viſſe ſcribitur Regnum, cujas tam ſaavis oratio fuit, ut undi- que acclamaretur, Felicater Menrico. Pulchrum eſt dignitatem ſuſcipere, ſuſceptamque tueri; pulchrius nonnunquam ho- norem meruiſſe quàm obtinuiſle, at longè pulcherrimum, di⸗ gnitatem ampliſſimam sitra ambitum aſſe quutum eſſe, ac lu⸗ ſceptæ ſic modis omnibus reſpondere, ur non Peinceps pef Mllam illuſtris, ſed illa per Principem videatur illuſtrata. Gtatu- larione ſ“ Henricus II. 15. 41 b 1 beutßn..„5... = ſopu 8 Hatione hae& proclamatione per Exploratores nuntiatd ab- ³έη azröien ſens tunc Ekkehardus omne turbare negorium ſtudet, dum q́; 3 n ln quod amea docuimus, rebus ſtudet novis, occiditur Jenæ que * lie ahe in Thuringis ſepelitur, teſte ibidem Dieimaro;idem que re- — arimn 2 cenſuit hisverbis Anonymus à Madero editus pag.: Ottone — 1 III defuncto Principer ad electionem Regis in Polede convene- K. am 5 runt,& taune trattabatur de Ekehardo, Ekehardi Marc hionis uun 1 m Orient alis filio, qai erat dives 6 præaporens,& March.„Orien. ülhe 3 talis. Sifridus& Benno filii Comitis Sifridi de Hurnenborch“ 7 darn men 44 nniului cum Comite Thiderico de Kacelingheborg ipſfum Ekehardum in Polede occiderunt qui ad fundum hæreditatis ſuæ delatus; ſuper nte bbhaun Hiuvium Salam in oppido Jene primitus eſt ſepultusz poſtmodum 11 na t vni in Eccleſia cathedrali Nuenborch terre ſolemnius commenda⸗ 1e egnithermn tur. Ex Templo Ienenſi invectum fuir poſtea cadaver Naum- (e eiadquma PBurgum, hac tarsen conditione, præſcriptà ab Epiſoopo Zi- eriam:nh zenſi& Naumbutgenſ;, ut prius de bonis ejus Cœnobium ali- ☛ tercdasa quod extrueretur, unde Cœnobium D. Georgui extra muros Ses na ml urbis Naumburgenſis extrui cæperat, ſinos non fallir Groit- Daſa. Sas- 12 Slenticü want ſchius. Comtiori ſermone ex Ditmaro hiſtoriam Eccardi 74„ 19. 1it Chnahm, deſcribunt Reneccius Repetit. de primis Marchionibus Mi. 4 it amun ſniæ p. 117, And. Brunnerus 8. An nal. Bojor. p. †9 0, 191.5923, len lmpesi Ma. 593,52 4. Fata obſtiterunt Eechehardo; eaque diremerunt li= A(ckrinorbh tem; nam fato dari Principatum Titus Imperator dixit ſeite er 1 vn ſennube contra eos, qui conmtra ſelmperium affectàtant: Otcupatiſ- Tit. c. ,. li canaumg ſimus erat animo EcKardus, tanto infelicior, quanto occopa. 410 AN calklulix rior. Vſurpar⸗ inquit Langius mitebatur rranum feſtinabaio Chon. (Svino fun eligi;vers, ut vocatur à Lamberto, Regui Aſur paton, uſurpauio,„68 . deguunuk enim regni in malam ſumi ſolet partem. Nomen Henrici ni.. 39 2 Dfar, unt tedbatur obſcurare non tam cum ſui nominis quàm vitæ jactu- · 1¹*⸗ 15 ektüguim raeo namque poledi occiſo factus fuit in regno Henricus con- 4 n 1 4 8„ 3 4 3*„„—. 4 4* obb firmatior, jacturaque tanti Principisfactum Regisluerom. n Preter Pkchardum iniquus fuerat enrico alius Henricus, 1.K,emdh Teter Ekehardum iniquus at H 0O allus Henricus, ſcherrimam, 4 ſti„„,- 8. f 2„, 4 3 ſti. faſti 4. 4* Auſttiæ Marchionem quem faciunt, qui intempe ſtivo faſtu de- nomellzaeb aczöt trectabat obſequium, ſibique petebar dari Bojariamregen- ud 6 dam. Quls& unde natusfuerir, diſquirit contra Fabricium⸗- ¹ ue 1 3&Ge⸗ b 74 Henrieus II. & Gevvoldum Brunnerus 5 Annal Boj. 6.. 59 9, S0o, ejus ſtemmaaliunde deducens ex Franconià. De iſto Albertus fel. i*. 6. Abbas Stadenſis: Heinricus in regni ſęde ſublimatus M4archis- nem Heinricum alios, ſibi reſiſtentes cum exercitu petit&ſupe. rat. De hoc Henrico, Cæſari Hentico ſese permittente, Dit- — marus legendus lib. 6. p. 60, ubimemotat incepti multum pæ. nituiſſe, more habituque pœnitenti⸗ Regi ſeſe tradiaiſſe, atque in aaſtellum witganſtein cuſtodiæ traditum fuiſſe. De ejus verò obitu ſcribit lib. 7. p. 10: Marchio Henricus, Amitæ meimet (Eilæ) Eilius, longâ ægrotatione vexatus, AlIV. Cal. Ol. Orienta- ium decus Francorum, obiit,& in ſeptentrionali parte Monaſte· rii, in Sueinfordi civitate ſua poſiti. ab Epiſcopis tribus, Henrico, Eherhardo& venerabili Riculpho extra Eccleſiam, ut apſé petiit, juxta januam ſeæpultur eſt. Hoc Cæſar in Miſni comperiens mul- tum doluit. Subiit etiam alius hoſtis, ſed imbecillior, Dedo, Comes avVittin& Merſcburg Burggravius ZLorvvigenſus, qul poſtmodùm reconciliatus accipit Comitatum Merſeburgen- SFtemma- ſem, tandemꝗue necatus fuit manu W ernitzii, Margrafià nal. Fax, wolmerſtadt, nonproculà Tangermunda Anno 1009:de num. 29. quo Petrus Albinus: 1. p. 164. Coxporis ataut animi pracellens munere Dede, ⸗ Vernero tandem cæſus ab hoſte cadit. pag. 405, Legitimum H enrici non vis agnoſcere ſceptrum, 3. VVeneri idciroo concidis enſe Dedo.. Kmulis lmperii vel ſoblatis, vel ſuppreſſis, tota ipes regniis MHenrici inauguratione, quà quidem in re potiotes egit pattes Archiepiſcopus Moguntinus willegilus, huic præclate nego 7.5. p. 4. tio deſtinatus, de quo Dietmarus: Aà Magunttam celeriter roperando Rhenum ſecurus enavig at. HicV III. Ia, ſun. ihidem 4 communi de votione in Regem electus à willegiſo, ejusdem ſe⸗ dis Archiepiſeopo, Suffraganeorumq ſuimet auxilio, acbepta ie- gali unc(t ione, cundl is præſentibu⸗ Deum collaudantibus, corond- p. 449- 1ur. Pariter Marianus Scotus ad A. 1002. Henricus, Dux Ba- Variæ Babembergenſis, Rex effectus, apud Moguntiam conſeeta- tus af illigiſo Archispiſcope. Non interfuit elecelon llen 6 1* bertus 3 9,(C00 4 1 ſo Aden au 2 tn rrit A nneN 1. nimuim — äüſe andi Detſum Anitena jan la 1 hthudmi (Du uthhhu X unpmianm ¹Ta ecllidt, Na 1 rvvigeſlg 1ahlerchue imü, KPa 1 Anoopif dedh, 14 on gesleg b& tolestgtem epradutch antim an A 7 l mnn glo fun 4 4 rilit, urth annban An wiu, Nul 2 antmalit 1* giou b 8 electi 1 Oah. — Henricus II. bertus, Colonienſis Præſul, quam ſimultatem Nonachus Nuſſienſis in Chron. Belg p. 92. deſcribit, cum quo tamen Epi- ſcopo quomodo in gratiam redierit, magnoque affectu eum perſecurus fuerit, bellè Baronius ex Ruperto Tuitenſi recen- ir. unue ſet. Spectatior tunc erat autoritas Moguntinenfis willegiſi, p. 66. quamvis humilimæ originis; fuit n:in pago Saxoniæ Stro- ming natus Plauſtrario Patre, in cujus rei memoriam Rora- in inſignibus Moguntinis adhuc in uſu eſt, notante hic Nau- 2. Gen. 34 clero. Is erat hujus electionis princeps, quo nomine debe- p. 144⸗ bat plurimùm Hepricus, qui tantâ benignitate agnovit bene- Hcium, quanta propenſione obtulerat Prælul, cujus tunc in Germania habebatur maxima ratio. Electo jam à wagnaà par- te Principum Henrico paularim conſentiebant& Regem a- gnoſcebantalii Principes; unde æſtimanda verba Adelboldi, largiùs urentis voce eligendi, dum ait, iterum fuiſſe elecium, tollaudatum, in&egiam ſedem elatum, coronatum& glorifica= tum, ab iis nimirum, qui Moguntinæ electioni& coronationi non adfuerant, inter quos eriam Lotharienſes fuerant, ſicut id exponit Autor Diſſertationis de Jure Coronandi Elect Mo- gunt. p. 76.77. Non itaque eſt, ut ſcribatur in diſceptationem veniſſe coronationem Moguntiæ factã, q. Aquisgranũ iniria- tionis illius eſſer fundus; unde Heribertus Colonienſis es adduxerit coronatum jam Regem, ut denuò coronam Aquis- grani acciperetznullo enim id teſtimonio probari poſſe oſten- dit Dn. Conringius Aſſert.) M. in coronandis k egibus p. 235 24. Factum hinc eſt, ut coronationem Moguntiæ factam coH- firmarent Mersburgi Saxoniæ Optiwates,&e Bolislaus; Bohe- miæ Dux, de qua gratulatione Dietmarus. Merſeburgum veni⸗ 1.5. p. S. ent ſuſc eptus eſt ab Heimone Abbute,& Afideli ſuimet Comite Eſicone, qus hanc ur bem& Alſtidi ao Thornburg(Alſtetum & Dornbergam) cum appertinentiis, vivcate Flkihardo, hæcg, raviter ferente, viriliter usq́, in præſentiam optati Senioris (Henrici II. Imp.)ſervavit. Huc conveniunt Arc hiepiſcopi, Lu= To Bremenſis,& Giſilerus Magdeburgenſis, sum cæteris confra- gribus Rhotario Patheburnenſs, Bernbardo Hilinenſemenſi, dre b nvlpho⸗ —Y F.4. 16 Henrieus II. nulphs Halberſtadenſi, Rampvardo Miſmenſß, Bernbardo Fn. denſi, Hugone Cicenſi. Ducibus a. B ernhardo ac Boliz lavo, cum Marchionibus Luthario& Gerone, as Palatine(omite Frideri- co. Totos ſe illidederun Henrico, cui conciliari tamen non- dum poterat Hermaunus, Alemanniæ Dux, in quem merita excanduit ob perſidiam& inſidias; priusquam euimvoronæ accipiendæ ergòè tenderer Henricus Moguntiam, inſidiosèvi- am intercipit Hermannus, minitabatui que tunc Henricusſe diſceſlurum in Bavariam, ſed mutatà via Moguntiam verſas iter opinione citius abſolvebat, quod narrat his Ditmatus · Chron. verbis: Henrieus initio menſis junii cum primis Bavariorum& Oritentalium Francorum VUormatiam venit, causâ Khemum ibi tranſeundi, Maguntiæ que benedictionem accipiendi. Quod pro- hibere Hermannus Dux nititur, nullum Jue eis patefecit, Rhens favente, ingreſſum. Duxa. Henricus babito de his rebus eum ſu- i, conſilio ſimulato in Bavariam reditu, tranſituqus quaſi defpe- rato, ad urbem Laxſem, ubi Sanctus requieſcit Naxarius, venit- Odiis exacetbatus Hermannus rem miris tumultibus sgita- bat. Eircumſpectus Henricus aggrediebatur tem& aſtu& vi eluſoque Hermanno Moguntiæ conſecratus atmis poſtes profligat hoſtem coronæ ſuæ. Eum Hermannum, quum adhuc eſſei Comes, creaverat Otho III. Allemanniæ Ducem, notan⸗ 4: Habrb tante Guillimanna. Contra hunc æmulum ſumta arma, vehe- mentid belli in Alſatià deſidente, ubi Argentina ferro& igne vaſtatà fic copia prælii, fupatusque Hermannus pacempetit & obtinet de quo legantur Ditmarus Chron. 1 /. p./4 eumque exornatiori ſtilo ſecutus Brunnerus 8. Ann. Boj. p. 595.796 597*ꝗ Hermanno iſto Anno 1010. Kal. April. absque lobole extincto Alemanniæ Dacatus datur à Cæiare Erneſtol, qai p. 126. 4. Hæab⸗sp. Guillimanno. P. 130. 8 Giſelam Hermani ſororem in matrimonio habebat, Adel- berti, Auſtriæ Marchionis, fratri uterino„ notante eodem Variis ita exagitatus multumque jactatus modis Henricus Virtuti ſegetem quandam ſuppeditabat, quo magis magisque ſplendeſceret. Vetus hic eſt fortunæ in Regnis ludus, ut inter perſecutiones Virtus excitetur, & pati⸗ entia d3 7— 2 . 1 2 mite Puan = Aälemda 1 w änlen 1 aian n 1 12 ks Unan ** Bnaim, ¹e Aralluunt 1 ni 9 4 VArftanl 1 inam 7 Nyurſujti d aaram it ꝛmalcben Srmihi 4 u un Mh tu m quwäh, t ie Docem ub nramad 1*„imrketob em acspacenf ſoſtan 1*.Jo pihſ 1 ꝛdsgur ei . Ernetol, ð abebu, K nount i riomqiejn n ſoyreban iie el lonn cteru üf 1 2 uiag, T Henricus II. 17 entla ſpectetur clarior. Eas fortunæ inæqualitates magnus pietate Princeps ferre æqualiter novit, idem ſemperad di- verſa. Quocunque res cedin extra ſe non progreditur, ſui ſi- milis ſemper, nunquam diſſimilis, nunquam impar. Supra res fluxas eminet, quem nec bonorum cumulus, quæ prior in illum contulit aggeſta felicitas, tumidum facit, nec poſt- quam adverſitas exercet, minorem ſe ſentit, nec oſtendit. Uaum ſemper Virum, non duos agebat Henricus. Magnum divinæ providentiæ myſterium elucet in rebus etiam politi- cis, quum inter Regna adverfitates excitantur. Scilicet ad- verſis exercentur Regespii, ut eorum conſtantia& virtus commendetur magisque eluceſcat. Ea eſt Dei erga optimos Principes major clementia, cùm magis ſævire videntur ad- verſarii. Inter ſævos furores manſit Henricus Regni Chri- ſtianæque Keligionis columen, dignus, qui non ſoluùm in Germanià Moguntiæ,& Regina Paderbornæ; ſed& in Italia ubi improbus Ardoinus tyrannidem ſibivindicabat, corona- retur. Scilicet per Deum res gerebatur, nec ob paucorum malitiam Rex prohibitus fuit gloriè regni. Non dies Pader- bornæ illuxit lætior, quàm quo, qui§. Laurentio ſacer erat, Kunegundis Auguſta in oculis ipſius Cæſaris atque præcipuo- rum Germaniæ Principum à willigiſo in Templo principe impoſito diademate rite fuit inaugurata: anno quippe Chriſti 1002. iturus Rex Aquisgranum Paderbornæ lubliſtit,& νν. Cunegunda ab Arcbiepiſccpo w ilgiſo regiam coronam cum Gobel. gaudio magno in die S. Laurentii ſuſcepit, quod eidem loco ad Cosmod. magnum profectum(donatur n. Rhetharius EpiſcopusBocher-J. 205. nord& foreſta)& honorem ceſſit,attamen gaudium dolore quod- Aammodo permixtum eſt propter tumultum ob fruges depa- ſtas inter Regios miniſtros& weſtphalos, in quo frater Can- cellarii Regis lanced vulneratus occubuit, quod tradidit ibidem Gobelinus. Atque hæc in Germaniaà eirca electionem conti- gerunt; nunc Italiam adeamus, viſuti eqronationem. Non æ- quis animis ferebami Itali Germanieorum Regum Imperium; aſt eo non obſtante odio„ Rex Italiam adiit infeſtam,& pri- ne Kadete GCeee 2um 77 Henrieus II. b mum à manu Medlolanenſis Præſulis Tieini in D. Miehaelts xæde coronatur anno 100 KRex ltaliæ; poſtes Romæ anno 4 1014. cum Kunigunde ad D. Petriædem dedudus inſignia ae- cipieà Benedicto VIII.in feſto Paſchatos, quem Papam per 16. 84-Hctionem expulſum antea reſtituerat Rex excluſo Antipapa Gregorio, id quod Diethmarus teſtatur, dicitque Romæ Cæ- jarem fuiſſe Advocatum S. Petri factum, libri ſexti fine, initio autem libti quinti recenſet duodecim viros Senatorii Ordinis Virgas wanu prætuliſſe, quorum ſex barba conſpicui fae- rint, ſex raſi: ſed præſtat ipſius legere verba: Henricus Dei gra- riâ Rex inclytus à Senatot ibus duodecim vallatus, quvrum ſes raſi barbd, alii prolixd, myſticè ingedebant cun baculis, cum di⸗ lecta ſuimet Conjugs Cunegunda ad Eccleſiam§. Petri, Papa ex. pettante, venit,& ab eodem inunctionem& coronam cum conts- ftali ſuà ſuſcepit. Secutum octavo die inter Romanos& Germanos in Urbe diſſidiam in ponte Tiberino,& utrinque multi corruerunt, teſte eodem Dietmaro, cujus rei auctotes Germanos tres nominat, Hug, Hecil, Ecilin, qui poſtea in cu- ſtodid detenti, ex quibus unus fugà evaſit, ſecundus Fuldem ductus, tertius in Vitkanſteine caſtello(VVitgenſteininm hoo die) ſervatus fuit. Actui huic coronationis teſtatur Betno Abbas Augienſis, libro de rebus ade Miſſe officium pertinenti- bus,ſe interfuiſſe, cujus verba Baronius habet 11. Ann. p. 48. idemque de Bennone teſtatur Raynandus de bon.& malil- bris p. 31, legique merentur, quæ tum Rex diſſeruerit de tii- bhus Eceleſiæ ceum Presbyteris Romanis. Acceſſit huic coro- nationi Inſigne Imperii maximéè pretioſum, quod Papa Impera- b tori contulit, nempe Pomi aures cũi Cruce, gem̃is circumdatVu quo ſignaretur mundus eum crucis vexillo gubernandus. l1d ex Glabri Hiſtoriarum libro primo capite ulrimo exponunt Brunnerus 5. Ann z.. 695, 696, Freherus ad Andloviumc.5, P. 182 Höpingus de Infignibus c. z. memb. ⁊. n. ſ. p. 146, 147 Supereſt unicum adhuc notandum, poſteaquam extiterunt, qui ob Papæ çoronationem turbant numeros, ſive calculos, Kigidum n, eſt,& inter nænias teputandum, quod hunc Hen- 5 1 83 ricum „f de kodels entioe da * CraroiOah) * Laccnlpiait, ſennicu Din Ann Punnn uauli anz ken lga * mam antn 1 er Nonun- . ino Kuna jos reituaan a uipoltata kcundo kden — genſkeiumb o teckungt len S iun mun . et u aung * ae bon K n lilleruectäii ccllthe. 2 od Rapa hs Sclxurii 1 zobelmmin „= leico dpun Kodloſicne 7 ſ. dn 6 F qoac eretecd 05, litali — auodhuuk- g Henrieus II. I9 eum, qut inter Henricos Imperatores ſecunauz eſt, primum nominant, quia prior Henricus non acceperir coronam Ko- mæ, quaſi baſis ſit Roma numerandi Henticos. Iade Iralorum Sabelic. celebris niſtoricus ſcripſit: Henricus I. in Germaniàl mperii 9. Enn. 1. nomen ſuſcepit. Inſignia ſortitus eſt nunquam; quapropetr Impe- cal, 640. ratorum numero eximitur. Quod mox in cæteris eſt ſervatum, qui in Germanid Imperatoriâ tantùm appellations contenti, neg; Imperii coronam accepére, neq́, ſunt Italiæ imyeria potiti. Deinde contemtim dicit imaginario nomine imperaviſſe. Inde diſtin- ctio ſubnata Crant zio, cùm de Henrico II. ſcribit: Heuricus 5. Suee, ojus nominis ſecundus, ſi Romanorum Reges recenſemus, alioqus 10..3 07- Imperatoriæ majeſtatis eo nomine primus erat. A Papa quia non accepit coronam Henricus Auceps, ideo neque Imperatori⸗ nomen attribuere ex communi errore Clericorum voluit, ſicuti diſtinxit inter Imperatoriam coronam,& coronam Regiam 8.Sax. 35, p. 224. 3. Metrop. 47.p. 86. hanc à Germaniæ Electori- bus tradi, illam à ſolo Papa affirmat. Anomaliam ſic faciunt in ſupputatione Henricorum illi, qui Henrieum Sanctum re- cenſent primum, quem nos rectè ſecundum dicimus. Rationẽ Azorli verbis damus: Heuricor Germani ſeptem agnoſcunt, 2. Iuſtit. Itali verò ſex, eò quod Germani in primo loconumerant Henri mor. 10,g. cum Saxoniæ Dacem, filium Othonui- I. Imp. Sed Itali eum ex al 9 p. 1059 bo Imperatorum reſjiciunt, quia nec in ſtalià coronam ferream, nec auream à Rom. Pont tſice accepit. In ordine Sceptrifero- rum Henricorum Henricus Bavarus verè eſt αᷣαus, non pri- mus, qui ipſus ſecundum ſe ſeripſit, ut ex ſyngraphis Babenber- gæ aſſervatis aſſerit avrdxτντ artm! Schedelius Chron. fol. 107, idipfumq́ue notant Nauclerus 2. Gener. 34 f. 4½, Paulus Langius Chron Citicenſi p. 770, candidè improbantes Itali- cos Scriptores, qui excludunt de Ilmperarorum numero Hen- ricum Aucupem. Italotum hunc morem abſurdum notat Franc Irenicus 3. Exeg. Germ. z1. f.70, aliiq́, intet quos nuga- 8 torium& ridiculum eſſe dicit Spigelias, quod inunctum(non a41.2. Ps- anctũ jà Papa nenricum I. non dignentut nomine catalogove rall. Sylv. KRomanorum Auguſtorum, Riſum tenere non potuit Spi-„ 253. L 282 gelius, ————— 1— 26 Henricus II. gelius,& tidendi, qui odioſiús hic reclamant. uoccert? eſt ſapta jurisdictionem, jus dicere in Cælarum ſceptra, quaſi jindecorum nomen ſit, niſi à Romano Capitolio titulus ha- beatur. Majeſtatis auguſta ſfedes non alibi auſpicatius conſe- ectabatur quàm in domicilio proptio, nempe Germanid, ubi Imperatoria tum gaza erat& pretioſiſſimus Principum the- ſautus, qui necà Latio ſabvehebatur, nec auro Latetanenſi parari poterat. Non titulus Imperatoris metiendus erat ex augurio Hetruriæ, aut latifundio Latii, non ex quorundam lia. lorum linguâ incon ſiderata, ſed fide, benevolentià& Autorl. tate Principum Germaniæ Domüsque Auguſtæ Ptivilegio atque immunitate. II. Duas in Italiam expeditiones fecit, unam infelicem, alteram felicem, contra Ardoinum, Eporædien- ſem Marchionem, qui ſe Italiæ Re- gem fecerat. T UIrbæ, ſchiſmata, dividiæ, rebelliones, in ftalia immaniter J. vexdrunt Reges,donec tandem triumpharent, quamyvis manum nondum darent Itali. Vicarius Iiperii erar in lialià fub Othone III. Malateſta, prima Malateſtatum gentis gloria, ral. de- notante Eeandro Alberto. Ochonis mortem triſtes in la- ſtr.p.4r liã ſimul& Germania motus ſunt conſecuti. Initium turbis 844·4 jedirt in Italia Ardoinus, in Germania diverſi Principes, 9 mnes ex ihvidia aut ambitiane. De Seditione Italicà Ditma- 4. Chron, tus: Longobardi audito Imperatoris(Othonis TII) aiſteſſu de p. 43. Iuturit nil ſoliciti, neq́; de dignis pænitentiæ fructibus tupidi 1. Epift. Hardwigum ſibi in Regem elegerunt, deſtruendi potius gnataun 462.h. Artis, qadm regendi Thraciam ſuo tempore Iſidotus ait fuiſſe 7. Tuν νρφρκνοεν rhu&sεꝓτινρ ttuum ac eenſuſianum aneari * uolataan quoronin eenrüeaha AAülk⸗ nilh t idnesſt anfelca doreli a ltalal t. ſualisimnas atent dun maetij entuli aim gertägt Dem riitesit „ lwiclomd Ail Deinch 1 dje lualleihi. 5II Siit & a fruliiulch miuupun * ſiomi anum dhs uislaun— Henricus Il. 7 Id de Italid& Romaad hunc modum intelliges, quam exclu- ſiſſe per rebellionem conſuetasq́ue artes Germanicos Impe- ratores variis literis proditum eſt, quemadmodum id exem- plis notum fecimus, idque hic novo exemplo retractandum erit. Nullo prorſus mœrore afficie batur Italia, cùm Otho IIl. fato ſuo obiiſſet, ſed cùm conſilia ſua eò dirigerei, ut uſum Im- perii ex ſuà gente haberer, turbulentà mente prodit Ardoi- nus, cenſeri cupiens Rex Italiæ. Diſcors Italia omnium ferè Imperatorum ſedes optatas turbavit, bella ex bellis, ſeditio- nes ex ſeditionibus ſerens, unde initium ſumir libri octavi de Regno ltaliæ Sigonius, ſcribens: Italict, qui illuſtres duos Re. pag. gni Imperiiq; titulos ad exteros rurſus eſſe translatos pro inſità animi magnitudine acer be ferebant, ut tribus Othonibus mul= ta pro antiquo decore repetendo moverant, ſic Henrico, Conrado & Henrico ſubinde rerum potienti bus prorſus nunquam quieve- runt. Othonis morte compertà Eporædienſis Marchiosdr- doinus Papiæ Rex& Imperator declarabatur, volueruntin Ita- lihoc ſibi Imperartoriæ dignitatis decus iterum aſſerere:«qus 86 —ſ xſtimames, Othone jine filiis& ſine legitimo hærede regni Sigon. 8.- defuncto ſplendidiſſimum regiæ aignitatis atque imperatoriæ Reg. It. titulum quem Germani per annos AEL continuatâ in eadem fa p. 18 64 milia dignitate retinuerunt, denuo ad Italos antiquo hæreditatis jurerecidere. Pacatis Germaniæ rebus in Italiam expedirio- nem anno 1003 ſuſcipit Rex Henrieus, exercitum ſub Otto- ne, Carentinorum Principe, contra Atdoinum mitrit, facto- que ad Alpium jugaprælio Getmani atteruntur, plerisque Ftincipibus Regem negligentibus. Primus procurrentis im- perii curſus parumper vigilantià Ardoini fupprimitur in clau- ſtris Italiæ, non clade quidem juſta, ſed Alpium injuria lociq́;: vitiis, cùm patentibus campis aſſueti eſſent milites. Sic tunc- Italia non victa, ſed dilata fuir ad virtutum Cæſaris experi- menta ſpecioſa. Intervenerat Inteſtinum in Germanid bel- lum ferocientibus Slavis. Objiciente ſeſe ad A'pes eArdoino, ſeribit Sigonius,& aditum intercludente, Hanricustranzalpi- nis bellis prægravantibus Trdoinum atque Italiam in præfens. C 3 omittere Catal. Epiſc.p. So. 2 Henrieus II. omittere eſt coathus, Germ aniæ pacandæa incum bens, Bolerlao Sla- vorum Rege deleto. Anno demum 1013, ſolicitante ArchiEpi- ſcopo Mediolanenſi Arnolfo auxilium, à Cæſareanis vincitur Ardoinus, Papia que occupara lubjugatisq́ue rebellibus coro- nam ab Atchiepiſcopo repetit Cæſar. Sequenti anno 10ræ à papa Benedicto VIII cum conſorte Chunigundaà confe. cratur, rediensque in Germaniam Babenbergæ Pentecoſten celebrat. Beneficia Kegis in Papam Benedictum maxima fuere; qui tunc Cæſareas Henrici Il partes tuebatur, namex pag. 142. Platina diſcimus, defenſore Hentico rebus in omnibus ulum 1. 8, p. 189 fuiſſe;& Sigonius notat Papam hune Benedictum federe cum Henrico Rege amicitia juntlo ingruentes in ſe inimicorum procellas facileè᷑ ipſius auctoritate ſuſtinuiſſe. Cum Hentico Il. in Italiã proficifeuntur Ruthardus, Epiſcopus Conſtantienſis, & Burcardus, Abbas Sangallenſis, quos ambos peſte in ltalii ſublatos fuiſſe ſcribit Bruſchius. De utraque expeditione le- gantor Bitmarus lib. 6. pag60, 61. 81.& lib. 7. p. 8, Dreſſerus Millenar. 6. pag.310. Sigonius ejusq́, perpetuus imitator Pe- zelius. 8 III. Vandalos à Chriſtianà fide deſci- ſcentes, atque Epiſcopatus Ma- gdeburgenſem, Miſnenſem& Merspurgenſem ſurſum& deor- ſum vaſtantes, coërcet. IN* Regnis& Imperiis nihil frmum; nihil, quod ſit ab omni parte bearum zunihil, in quo queas tutèò confidere. Hodie, quod exhilarat, mirumꝗq́; in modum placet, alio tempore con- triſtari poteſt. Qui hodie elatus fortunà incedit, ſeſeque ambitioſiüs venditat, cras humi ſerpit vixque ſe tueripoteſt. Vehementer Othones lmperatores gaudebant, illisque nil optatlus 1 Aanisyinän delida an En anno d Sm kanrain n lun maid 1* eban, unt 1n ⸗omonii m 1* Sediun zan IAu ſeinnin im Hleurial 1 Conkkntenh ospekel 1e reryeitind —e ⸗ Dalm „Sus miunk aide dec — patosſ K jenſem! K cer. „ b vod lten a idefe. haih io tempolech gcedit, lätlt ee letweifma a t, Ilsäur dyll K u lan A mne Arcii 1 Henricus II. poterataccidere, ob debellatos& in ordinem redactos Sla- vos, Henetos, Polonos, Bohemos, unde in dies magis magis- que illuſtrabantur. Quicquid hoe fuit nominis& gloriæ, parum conſtans fuit, pertinaciſſimis hoſtibus ſubinde ſeſe mutantibus, prorſusq́ue ſub Henrico II. deficientibus Ludos hos regnantis fortunæ notavit Cranrzius, ſcribens: Primus 2. W and. Otho Imp. adegit andalos ſuſcipere Chriſti jugum, quod per 44. p. 53. tempora trium Ottonum tenuerunt,& projecerunt per occa- 3 4. 8... 2 4 3 ſionem contemtus Principis Miſtivvoi, nec ante receperuut. quam armis Henrici Leonis, Ducis Saxoniæ, adigerentur, Idem 2. Wandal.; 8, p. 48: Flort bant ſatis per trium Ottonum tempo- ra res Chriſtianæ iny Vandalia; Et c. 42 p. Omnes I Landali, qui intra Albim& OQderam habitant, per annos LAX& ampli- us Chriſtianitatem coluerunt, omnium tempore Ottonum trium Imperatorum, abſciderunt ſe à corpore Chriſti& Eccleſiæ, ſcilicer ſub Henrico II ita enim iisdem verbis notavit Helmoldus 1. Chron. 16, p. 16. Idem Crani zius 3. Metrop. 17, p. 70. In- victiſſimus Rex Oths univerſos l andalorum populos ſuo ſubjo- cit imperio;& quos Pater Otho uno, ſed grandi, prælio domuerat, Ot ho filius deinceps magno Dei adjutorio ita conſtrinxit, ut tri- buta cum Cbriſtianiſmo pro vità ſimul& patria libenter offer- rent victori. Idem 3. M. 4 6:p. 86:FPandali ſub Ottonibus pa- cati Chriſti tum fidem ſunt paſſi in ſnis finibus prolatari. Otho- num temporibus Eccleſias Sclavorum, wagrorum, Obotri- torum ſive Kycinorum vehementer creviſſe Helmoldus no-c. 12: p. 12. tat, repletione Eccleſiarum, Sacerdotum, Monachorum, atq; de wandalia Crantzius: Paruit omni Othonum tempore& Eein tributis& Chriſtianiſimo agente Imperatorum ſtrenuã proviſione, & Præafectorum per vigili cura. Hac eſi primailla Hamburgenſis 26. P.75. Aatropolis dilatatie. De felici hoc incremento Engelhuſius in Chronico p. 40 Maximum incrementum recepit fides Chriſti de domo Ottonum, quorum etium tempore ſideg in tan- tum cre vit ur nec augulus eſſet in Sclaviaã, qui non urbibus&ẽ Monaſteriis abundaret. De fortuna OthonisiII bellicà con- tca Slavos ſeribit Dietmarus: Muüultis bellorum as p̃eritatibus 7.4. p. 3G. Slavos- 24 Henrieus II. Slavos lseeßere Rex non deffſtit. Orientales quog, adverſus ſe 6 preſument es in urgere, devicit. Deinde pP.3 2a2d A.990: Slavi iterum appetiti ſubauntur Ręgi; renovatis juxta Albim caſtel- 1 b lin Anno Dom. Incarn. DCCCC. LXXXIII Sclaviunanimi. b ter reſtiterant Cæſari& Thie drico Marchioui, notante Ditma. maro 4.Chron. p.z 4. Abſente Othone II in Icalia Sclaviani, mis ſablatis Brandenburgum caplunt; Miſtuis, Dux Obotti. torum, Hamburgum in flammas conjicit. Obviare properant Duces Comitesque Savonum, intet quos& Sigiſmundus 4 5— 8„ 2 2 4 erat, Pater Dlethmari Merſeburgenſis Epiſcopi, victoresq́ue redeunt. Id retulit Dietmarus lib.z. p. 32. Sub Ochone, I11 wandalos Civitatem Aldenburgum, quæ florebat Epiſcopatus ſede, aggreſſos fuiſſe, atque mileram feciſſe ſtra- gem, retulit Crantzius 2. Metrop. 7. pag. 45.& 3. Mett. 3..74. qui viciſſitudines florentis& qeſcreſcentis apud Wandalos Chriſtianiſmi deſcripſit 6 Metr. 25. p. 6. Quæ magno labo- rè conſtitutæ fuerant Eccleſiæ ad Sclavorum converſionem, laborabant maximè, quum Ottones longè terrarum abeſſent in Italiæ partibus extremis, occaſione n. hacturbas movebant, ſicuti etiam occupato diverſis bellis, tam Italico quam inte- Kino Henrico, wandali temporis opportunitate freti, Impe- ratoriis juſſibus cæperunt obniti. Obedientiam Henetorum metu potius fuiſſe quàm affectu lub Ottonibus, occaſio mu- b tationis imperii monſtrat, Ottonibus n. mortuis nacti occaſſo- P,ucen du TDus ex Principum de jmperio contentionibus, iiu repudiati- — 4. Chom. Imperioq́, detrectato; ad multis iflatis damnis, ſeſe inde rutſuu zno⸗ exolverunt,& idololatriam veterem renovarunt. Hane cum BPrinceps eorum Godeſcalcus, inſtitutus in religione Chriſtiana ſab Conrado Saliquo denus abole viſſet, à ſuis eſt obtruncatui; êun in idololatriam priſtinam relapſi, in hac permanſerunt per annoi LAXXIV usg, ad Henricum Leonem& Albertum Utſum Principes, qui tandem Sclavorum familits, multàâ cæde attenua- ꝛeis& extirpatis, ing, eorum locum novis colonis adductis ex Bel- Lic præcipusè G VVeſtvalia; perfecerunt, ut reliquiæ opprtſſa b novorum Colonorum mulitudine nihil moliri ampliug aui:u b Fare ———— — — 2 nij un 2 lxta 4hai 3Sohhiunan Dodant: M A laltgliig — uis Duche djiaregunn P Köiglnaa 1 Sopizioe =a. Sld Oh , qpr ti 2 3 Nenan, en apud vuth r maul ena conreliurn Serrrumadi arbasmona emalicoqun a itate ften n w iam leneuk en css, oculb⸗ Rtuis nuünd- ut, uüntgui d. Pleuumi W runt. Aunm a intlhijo wohtrunatu ſtrunt w n berun Ue * lticettteu de aluui a2 nünnehni anplunuanr 7 4A 9o Henricus II. 25 hare poſſent vel auderent. Multis modis affligebant-Imperi- um Sclavi, Vandali, Vinnuli, Heneti, aut quod nomen hue contuleris populorum, genio malo exortorum ad diſcrucian- dos Chriſtianos. Erant apud vereres complures Sclavorum gentes, quarum regna hodie abſorbta,& nomina fere igno- ta; ut ſunt Lunſinzanorum, Cauritanorũ, Libonothanorum, Camannorum, Vainidorum, quod nomen ſibi proprium fe- cerunt ii, qui in Getmania conſidentes ab Henrico denique Imperatore An. Dom. 100; victi& tributarii facti ſunt, velut Sigebertus tradit pag. 591: Henricus Imp. potentiore⸗ regni vi- ros, bellum ſibi concitare volentes, celeriter devincit,& Rege: gentilium in interiori Germaniàâ commorantes, qui dicuntur Winidi, tributarios ſibi facit. Teſtimonio huic affixus Cu- ſpinianus iisdem ferè verbis utitur, ſuppreſſo autore ſcribens⸗ Quosdam Regulos gentilium, qui vulgò w indi, à noſtris Sclavi dicuntur, in Germanid interiori habitantes, tributario⸗ fueit. Ampliat Abbas Stadenſis& ſcribit ad A 100z3. fol. i1 2. Heinri- cus Rex Italiam, Boemiam, Bolizlaum Ducem cum omni Scla- vorum genteſubjugavit. Eadem ſunt verba Mariani, ſed ad A.1004, pag. 449. Per Wandalos paſſim malum vagabatur, qui ipſi a vagando huo& illuc nomen habuère. Colluvies po- pulorum inſtabat, Regnoſæpius imminebat bellum, malorum omnium oceanus. Suſceperant Vandali Obotriti(qui nune Megapolenſes dicuntur) idem Chriſti ſub Carolo Magno, quam abjiciebant ipſo humanis rebus exemto. Coegit Otho fidem ſemel projectam recipere, quum illos ſubficeret Epiſcopo Crantz, Aldenburgenſi. Servarunt aliquandiu, ſed tributis gravati Metr. z-. abjecerunt’n morte Othonis IIi. Diſſenſiones, bella& ſedi- pag. 157. tiones, multotiens eveniſſe ex tributorum intemperantid, quà Principum avaritia ſatiari non poteſt, ii intelligunt ſatis, qui non vulgariter eruditi ſunt in rebus hiſtoricis. Explanant rem variis exemplis,& damnant manifeſtis argumentis, qui Prin- cipes erudiuntzcæci verò ſunt& ſtupidi, qui hinc erudiri no- lunt. Nimis verum id experti ſunt Saxoniæ Principes, inter quos tragœdiam excitavit Bernhardus, qui poteſtate ſuã hac 2 in parte F. 325⸗ * Lumilitatis(avus fuerat Herm. Billingus) quam paterna rel- 27 Henrieus II. In parte abuſus faerat contra VWandalos, genioque ſuo irre- quieto eos vexaverat, unde non modò obviolentas manus defecerunt, ſed&, quod pejus fuit, religionem Chriſtianam mutaverunt. Unica fere tributorum vis agitaverat ſub Hen. rico II. Sclavorum gentem, non ſecusac ventorum vis undas, Manifeſtum id erit ex diverſis Hiſtoricorum teſtimoniis. Pa- ciemus rem certiorem teſtimonio Helmoldi, qui res Slavo- rum ex profeſſo ſcripſit,& unde Crantzius ſua ſolet deſume- re; Helmoldus autem multa ex Adamo Bremenfi. Iſta autem 4.16. p.iß. ſibro primo: Anuo Regni Henrici decimo mortau 2ſi Dur Saxoniæ Benno, vir omni probitate couſpicuus,& ſtrenuu Ec. cleſtarum defenſor. Cujus Principatus hæres factus eſt Bernhar- dus, Filius ejus, licet Apaternà fælicitate divertit; ex illoenim tempore, quo Dux conſtitutus eſt, in hac regione nunquam teſſa- Vit diſoordia& perturbatio, quoniam Dux Henrico Imp. rebeha- re auſus totam ſecum ad rebellandum Cæſari movet Saxoniam, Deinde ſurgens in GChriſtam omnes Eccleſias Saxoniæ terruit atqᷓ turbavit, illas precipus, quæ in memoratù re bellione ipſius ma- litia noluerunt applicari. Aoceſſit his malis, quod idem Duu, tam paternæ quam avitæ devotionis, quam erga Slavos habe- bant, penitus immemor, gentem w inulorum per avaritiam crudeliter opprimens, ad neceſſitatem paganiſmi coegit. De- ſumſit hæc verba ex Adami Bremenſis capite triceſimo ter- tio libri ſecundi, cujus verba: Dux Bernardus Henrico Imp. auſaus rebellare terruit as turbavit omnes Eceleffas Caxonie, qui tam avitæ humilitatit, quùm paternæ religionis ohlitus primò quidem per avaritiam, gentem ⁷inulorum crudeliter opprimens ad neceſſitatem Paganiſmi coegit. Eadem tetulit verba Alber- tus Stadenſis ad A. 103. f.113, idem que ſcripfit Cramtziusz. Wandal. 41. p. ſo de Bernnardo: VVandali rebus à Duce tur- batir de ſud quoq́ libertate cogitarunt, quod tributis gravaren- tur. Et paulò poſt: Gentem VVinulorum per avaritiam oru- deliter opprimens ad neceſſitatem paganiſmi coegit. Porrò 4. Jax. 30. p. 9 6. Bernhardus, inferioris Saxoniæ Dux, tam avitæ gienis ſahr nn ſolenan Ren Chutten neu lun on fi 1 T relinnu eanz loker delne * Jenſ. Uaun nnruun ſl A, C ſheun 1 — uutl han ant) ean e run unm. EK nia lmyu en wntt ani E. eame irai ielimiijiun A uedium, A.ga Slanle m yN Hrin A hienni D u mielnde⸗ u Heniu hj iar darne, Mnudlnumn 8 eliter ynnunn S üt retbt A üt Canäun ehu 4Dan burisgruan ☛7 avuuntumt eezit une Dar, bus m palenun ( uan 3 , quitesth, Henrieus II. 27 gio nis oblitus, primò quidem gentem inulorum( andalo- rum ta pars fuit) per avaritiam opprimens ad necehitatem re- ſumendi Paganiſmi coegit, deinde per ſuperbiam beneficiorum immemor totam ſecum ad rebellandum Caſari movit Saxoni- am, Noviſaméè inſurgens in Chriſtum Eccleſias oppugnavit, præ- cipuè Bremenſem quæ& ditior erat eo tempore cæteris,& Ham- burgenſem, quæ remotior videbatur a manu Imperatoris. Con- ferantur hæc vitia avaritiæ ſive rapacitatis, ſuperbiæ& impie- tatis, ut habeatur& cauſa belli,& iconiſmus Bernhardi, quem aliâ oſtendit picturà idem Craniz ius 3. Metrop. 5.p 88, ubi in- cufat gravem manum Saxoniæ Duais Bernhardi in exigendis trihutis ab gente Vr andaloram populum nimiis penſionibus ve- Ctigalin gravantis. Piaculũ inDeum commiſeret Bernhardus, uum prohiberetur propagatio Chriſtianiſmi effrenato ejus feritatis modo; Bennone, Præſule Aldenburgenſi, non modò nil proficiente, ſed& ejus ſucceſſore Meinero, quibus, etſe uigiliter inſtarent populum Il' andalicum ad juga Chriſti revo- care, obſtitit Tributorum ac Vectigalium gravis nimium exa- ctio, ut non magnopere proficerent. Quàm hoc deteſtandum in Chriſtiano Principe, ob cujus rapaces manus factum, ut Vandali occluderent oculos, ne viderent aures, ne audirent. O miram malitiam, quæ periculoſiſſimam avaritiam noluit negligere, ut publicis commodis Eccleſiæ ſubveniri poſſer. Quanta acceſſio tributi, ranta attritio populi. Auxit Bern- hardus tributa& reditus, ſed imminuit religionem Chriſtia- nam. Corraſit pecuniam,& emunxit religionem, labem ma- gnam Chriſtianæ religioni aſpergens. Suum commodum uæſivit, cum incommodo Chriſti. Suo incommodo publi- cis inſerviiſſe comodis bene merentis fuiſſet Principis. Prin- cipum dura regnandiratio recentis fidei VVandalos& Scla- vos meritò pervertebat. Qui Ottonum Gæſarum bonitate Chriſtianam fidemſuſceperant, mox deficiunt ab e ex incivi- lirste Principum. Qux ſub Adaldago plantata fuerat Eccle- ſia VVandalica, ſub ſucceſſore Eduardo creverat, mox in ips-? fuit herba ſuꝑpreſſa. Oſtendit id Crantzius 3. Metrop. 30. D 2 k.77. . 28 Henrieus II. p. 7: Septi jam erant undique Cbriſtianiſmo Vandall; nam G à mari Danos audivẽre Chriſti Evangelio auſcultari, ab Orien- te autem nec dum Pomerani credidere, ſed àmeridie Aa gae bur- genſis cum Jaxonicis Epiſcopis intonabat, Ita proſpere tum crevit in ea gente Evangeliumiperftitiſſentque, ſi modum faciß ſent ſeculares Principes imponendis tributis, fadlumq; eſt po- ſeea, ut per ejus rei occaſionem afide apoſtatarent. Obſtinati in ſe erant animi Slavorum, obſtinatiores facti propter malos mo- res Principum Chriſtianorum, quò factum,„ut inter omner ho⸗ Helm. I, realium nationum populos ſola Slavorum provincia remanſe- Chron, 6. rit eæteris durior, atque ad credendum tardior. Sub Orttonibus „ 7. non malè habiti fuerant,& per omnes dies Othonis,& Fili& 3. Met.30 Nepotis(loquimar cum Crantzio) rerin omni decore perman- p.77. ſit, multiplisabantur Eccleſie, Monaſteria extruebantur,& creſeebat cum glorià Dei Evangelium ejus; alt poſt obitum Ottonis III. Sclavi deficiunta fide Chriſtianà, Chriſtianos perſequuntur Eccleſiasque vaſtanr. Adami Bremenſis cap. 30. libri ſecundi verba ſunt: Tanc verò& Slavià Chriſtianur ludici bur plus juſto compreſſi,(tributus gravati, apud Craniz.3. Met. 4 6. p. 86.,) excußo tandem jugo ſer vitutis, libertatem ſuam armis defendere coacti ſunt. Principes Vinnuloram erant Mi zidrog&* Miſtrouuoy, quorum duclu ſeditio inflammataeſl. His Ducibus Slavi rebellantes totam prims NVordalbingiam Fferro& igne depopulati ſunt. Deinde reli quam peragrantes fla- voniam omnes Eœcleſias incenderunt,& ad ſolum uſque dirue- runt Sacerdotes autem reliquos Sccleſiarum miniſtros variis ſuppliciis enecantes nullum Chriſtianitatis Veſtigium trani Al- biam reliquerunt. De hac cæde Engelhuſius in Chronico p. 49- Selævi iterum averſi Chriſtiani⸗ magnam ſtragem intulerunt, nam tanti martyriz ati ſunt in Saxonid, ut vix poſſent libro com: prehendi, uter quos fuerunt Jobannes, Epiſcopus Magnipoltn- fis, Qppo, Presbyter, ſuper altari immolatus,& Cadeſcalcut, in urbe Leontio, Teutonice Lenin. Promiſcuè graſſabantur in Chriſtianos Sclavi,& uri quidque Vandalo obvium fuerat, iia vaſtabatur. Occaſionem dederat huie iræ atꝗ; furori Wm. 1— od Onwuhn b 4 min, Fkit 1 uucmen 1 huttannn, 4— hot ohm 1ie.,(hit temenſt h ⁵ ri(inſu 4&☚ꝙpud(unn en ihenamin im uu M e inßannun⸗ 1&☛ Nrrialufa W'eragrann 4 1 imuſſutn un ſhux 1an 1⁴ gun tnul * Skronleoy 1* dem untalan = eſemubun Da Muunnun p quliſual — glaſadangt — obrium feen I 2. tq; ann dalorum, omnis turbæ incentor;qui nec manus ſuas cohibuir Henricus II. 29 hac Theodoritus, Marebio Brandenburgenſis, qul gravi verbo Canis w andalos in ſe proritaverat,& à ſe quam longiſſimè ſe- moverat, unde ſerenitatem Eccleſiæ& Regni, quam habuerat ſub Ochonibus, nova quædam tempeſtas ſeqvuta fuerat, ſcri- bente Crantzio: Marchio Theodoricus Orientalem, Dux Sa- xoniæ Bernhardus Occidentalem premebat Wwandalorum ſub tributo provinciam, quorum ignavia neſcio an improbitas coegit Vandalos hieri Cpriſtianæ fidei deſertores, rudes tnim in Chriſti hde gentium populos, quos optimi quondam Principes( Othones) cum ſummdà lenitate foverant, iſti tantâ crudelitate inſeqvuti ſunt, ut excuſſo tandem ſervitutis jugo libertatem ſuam armis de- fendere cogerentur. Agnoſce verba ex Helmoldo planè de- ſumpta, cujus deinde veſtigiis inſiſtens diram wandalorum I. Chrom, deſcribit tyrannidem, quà vaſtârunt ferro, igne& manu Nor- 16,p. 15. dalbingiam ſive Holſatiam cap. 42. p. 51. Exemplar habeto in Marchione exitùs infelicis ob tyrannidem& contemtum in wandalos, nam omni per Fandalos exutus ditione(ſunt Crantzii verba,) in Magde burga privatam vitam& duxit& 3, Vand. rerminavit, inviſus nimirum cœæteri. Principibur, quod ejus 1a. 15, p. 63⸗ maltuationis author diceretur, per contemtum Principis Vyan- dalorum, quem inhoneſto convitis(Canis) amaricaverat,& eſſe: tamen de Principibus ille(& andalus) optimè meritus. Solebant Germaniæ Principes Sclavos miſere tractare, devictos que in ſervicutis miſeriam abducere lævo animo; inde factum, ur Schlav promancipio in uſum venerit, indeq́ue Gallis eſclave, Hiſpanis eſelavo, de quo poſt Befoldum& alios Goldaſtus 2.de Bohem. KReg. 1. p. 106.& quos ibi citat. Acerbum hine odium erat Sehlavorum in Chriſtianos,& inextricabile in re- ugionem quod ait C rantz us, quod gravi⸗ tributor um exattο,3, and. femper Chriſtianiſmo ſocia, exaggerabar. Malè conſulebat re- 20. p. 6 ν bus Regni& Eecleſiæ Saxoniæ Dux Sernhardus, hoſtis Van- Arurbis contra Regem Benricum, quem invafit ex animo tur- bato audaxz Princeps. Adeò non conſternatus fuit his ma- lis Rex, ut alacrior& audentior obviam iret hoſti, non ſemper 39 Henricus II. ſævi enti. Occalluerat animus ad varias fortunæ ſævientig vic es, quas inter ardua tegni iniria jam ſuſtinuerat. Acerbètu- lit hos Eceleſiæ caſus graviores In wanus, Atchiepiſcopus Hamburgenſis, omnemque movit lapidem, ut Bernhardus, perfidus hactenus& avarus, mutarer animum, Cælariquele ſupplicem faceret; indecorum enim erat, diſſidia ſeri inter Chriſtianos Principes,& exultare es ex diſſenſione eos, qui Regis æquè ac Ducis ſtudiis eranr infenſi. Kex, indignis li- cet modis laceſſitus, facilè conſenſit in reconciliationem pto- pter ſanctiſſimorum ſtudiorum communem amorema deq́ue hac animorum concordia, rei Chriſtianæ ſalntari, audiamus loquentem Helmoldum, qui Adami Bremenſis verba, utiſo- let, imitatur: Eo tempore, juo Dux Bernhardus, ſuiq, complices 1. Chr. 17. Caſari Henrico rebellavit, omnibusq́, Saxoniæ Eccleſius eſſet gra- p. 17. vis& infeſtus, illis maximè, qui erga= Majeſtatem Imperato- riam fidelitatis ſua juratemerare noluiſſent, ejus impetum Vini dicitur Archiepiſcopus Anvvanus ſuà magnanimitate refregiſſe ut vropter ſapientiam& liberalitatem Epiſcopi cogeretut ipſe Dax Bocleſiæ, cui antea adverſatus eſt, deinceps benignuseſſein omnibus. Igitur habito Pontificis conſilio rebellis Princeps tan- dem flexus apud Schalchisburg Cæſari Henrico ſuptlex dedit b manus. Mox quo que favente Anvvano Slavos tributo ſubji- ciens pacem reddidit Nordalbingis& matri Hammenburg. Sic Vir omnibus ornamentis clariſſimus ſuique Epiſcopatus in- comparabile decus effecit, ut Hamburgenſis reſtauratetut Eeccleſia& augeretur, quod negotium quàm amanter egetit, 8n docet ibidem Helmoldus, qui de ſtudio& negotio Pacis, quod 1.18.. in Conventu Werbenſi agebatur, ſubfecit: Poſtquam placuit piiſſimo Cæſari Henrico Curiam celebrare in caſtro werbene, quod eſt juxta Mlbiamsad experiendos animos Slavorum vene- runt omnes Principes Linulorum in praſentiam Cæſaris;(ec; imperio ad bonum pacis& ſubjeitionis ob'tem peraturos proteſta tiſunt. De hac paee Engelhuſius d.I. H. Imperator Curiam te- 4 lebrans in Nerben juxta Albiam, illos convertit ad pacem- Optima rerum pax ſi non eſt fucata, legendusque Helmoldus — 1 — ————— QQQq2W2W + ☛ de pol- —„——8———— ——;— ☛— —— ꝗͦ— —— den ndga eileienn 1*amotenin 1N n, aim Ieſis elh n u ſuigmn 4& krabjuſ 2 ſhaimunn 1⸗☛☚ iu inemii Na uitau ri ji mgur ) egu I. dlubmanu Aw ſeyleA 1K va nhuh 1 ummunl;! [ Pplſcoyan, 1A dlis nhann 182 namaclsch 1 gotio lcig 14 Pcſtzumſu caltlo vthn AA Aauam m(uſei eratun n ratur(mul vverii dhn d Ne HeGod- an Pale t Hearicus TI. 3r de pollicitatione Slavorum, plenâ ſimulatione& fallacia, pa- rique velitatione rediit adanimum Bernhardus, de quo ſta- tim Helmoldus- Dax Bernardus, in armis quidem ſtrenuus, ſed totus avaritia infectus,(vel, ut habet Cranizius, ſ exviens) Vandalos, quos è vicino poſitos bellis ſrve patlionibus,ſubegerat, tantis vectigalium penſionibus aggravavit, ut nec memore⸗ Dei nes Sacerdotibus ad quicquam eſſent benevoli. Eadem ha- bet verba Crantzius 2. VVand. 43. p.5. qui, ubi Flavos nomi- nat Helmoldus, Vandalos repoluit. Inquietum ſic habet imperium& moleſtum Rex Henricus, habens ſemper, cum quibus contendat,& in quibus crucietur, ob animum minus candidum. Vitium eſt hoe ferè omnium regnorum, ur ex ani- milententii Regibus non luccedant curæ atqne labores, Id ex Dietmaro habes de Henrico, in cujus hiſtoria finiens gra- phica drnrvνᷣαε concludit: Imperator noſter unum in Jut via vegioni Colloquiam de Republica babuit,& mox per Rhenum I. 6.p.Ir4. Holcitus deſcendit, namq́;, Cooperatores efus& Regni ſuimet co- lumnæ maxima parte, proh dolor, ceeidére, ibiq; grave pondus oc- æultum, fidei fimulatores occultis reſitere inſidiis per ewtrantos nituntur, ut uon liceat et lihertate congruenti im perare, eorumq́; injuſtam temeritatem in aliquo minorare. uæc ille Præſul Mers- burgius, Vir bonus& diligens, ſcripſit in Anno 1018, quo Chronieon ſuum finiit, cuiqusè multum debet ob eum labo- tem Germania. UInius& alterius interitus terriavit Regem; nec hoctantum nomine diſcruciatur, ſed& quodsophiſticam Regni conſpicit, deſideratà integritate, contra quam ſe tegit prudenti diſſimu latione. IV. Polonorum Ducem BoxrSs IAuM, hnujus nominis primùm, Miecislai Filium, rebus novis ſtudentem li- mitesque Germaniæ turbantem, armis 5„ I. Chrou. F. 21: 32 Henricus II. armis ad obedientiam& fidem revocat, tributumque pendere cogit. In rebus bellicis deſcribendis attendi ſolent fontes& cau- Iſæ, conſilia rerum, apparatus copiarum, nomina Dueum, numerus militum, caſtrorum loca& pugnatum, ratlo ſtructa. rum acierum, mora pugnæ; quæ pugnantium virtus, quantus cæſorum& captivorum numerus, omnia denique, quæ ad hanc rem ſunrt neceſſatia, ne jejuna ſit hiſtoria. Sed quodin vitio eſt ſcribentium, minus operæ hic poſuerunt veteres An-- nalium Scriptores, idque rudiori ſtylo, qui, ne nimii ſint, cum paucis ſibi rem eſſe voluerunt, ſicut Coſmas Pragenſis alicu- bi, cum multa poſſet, maluit pauca, quia ſemper, quod jocatur, dulciuùs ſumitur, quæ parcius apponitur eſea. Dum brevis eſſe voluit Ditmarus, in Polonico bello deſcribendo, obſcutus fa. ctus eſt, ſcribendique officium de rebus bellicis quum inju- cundum fuerit religioſis Viris, faſtidiis eorum ignoſcendum ſt, Polonia bello ſemper inclyta gloriæque militaris cupi- da fuit, quam poſteris ſuis quaſi per manus tradidit famam. Primuͤm ob barbariem prædandique ſtudium malè audiit; poſtmodum Chriſtianiſmo emollita literis, legibus, moribus, religione,& ſi quid aliud eſt, quòd à batbariei probro vindi- cat, adeò effloruit, ut cum præcipuis& laudatiſſimis nationi- bus certare poſſit. Primus in Polonia Chriſtianam religio⸗ nem amplexus eſt Micislaus, Princeps Polonorum, Anno Chriſti DCCCCLXV,& Cneinæ per baptiſmum unà cam ſuis Eccleſiæ fuit initiatus, qui ſtatim idola& ſimulacra Ethni⸗ corum numinum confringi ubique,& ex templis ejici cura- vit. Mortuus eſt A. C 999, eique Boeslaus Filius ſucceſſi quem A. Chriſtiiooo Otto III. Imp. impoſito diademate, Regem creaſſe, eique immunitatem attribuiſſe ſeribitur; quamque Regiam dignitatem à Cæſare primùm indultam 4 ille 4 11& 59, Henricus II. † zſleex Polonorum Annalibus annotavit Schleidanus, nota. 3. OQ. Zmp b— edend vitque hoc Regni Regii principium Meibomius ibidem ex p.130. 4 ²³ hr fonraka amda Dan Js m aok ¹ finc, 4. Leltut Dt cram etela e aumwüln n 9 re Dnagenlbin 4n, quodſoen Dan beui 114 ncoobſen te ulicsqumi 1=m igaalabs (a emiliatzah 1 cöstradſctim 1* Jum mat u te ieg desnuth tiei prodton a auiſdimisunu X riſtiwumteg 2 lonotun, 1u aptiſmummit f limdlunlb „ templöeſüim 2„us Rlius luth E polico Gutme ribuile dii mlmiadudn ttos, gamn Orantzio, Mechovio, Cromero, Curæo; de quo Regni dia, demate collato Caſpar Peucerus in Idyllio de Luſatià fupe- b riori v. 259, W— b Tertius Otto Boleslao quæſita Polouv, Rebus com poſitis, Regia jura dedie— Farwaticas armis terras ingreſſus& abiq Patta novæ præſens ſanxit amicitiæ. Polonia hoſpitio exciplens Othonem Regem Germaniæ, quum res id sdmodum nova eſſet, liberaliſfimè eum habuit; ultrèòque motum Othonem diadema regium obruliſle opina- ger p, rur Cromerus, inque irinere amicum Romam Imperii appel-3·⁸⁶£. 2 iatum Boleslaum, atque Principatum tunc Poloniæ Regnum! 8 67. Othouis conceſſione factam non veretur pronunciare Mar- cus Boxhornius, ſine dubio ſecurus Crantzium, qui tranſ-Heſi. uni= ſcripſit titulum R. J. Amici, Regisque vocem addit: Regi- ver. p.†⸗½ um tibi nomen damus& honorem,& Te Rom. Imperii ſocium 2. Wand. Amicumque Cæſareæ Majeſtatis ex hoc die aſſeribimus. Hac 36.:p. 4 7. ſanè in parte à dodiſſimis etiam Viris, plus quàm credi debu- it, creditum fuit; laudatoque carmine Peucerus non ſemel ſed bis. ld attulit, pronuncians Carolum M. Sarmaticis popu- lis, ſub ſceptra ſua redactis, Leges primùm impoſuifſe. Quas egnans tandem laxavit nvrtius Otto, a.Tayltve Aajecit regni cum diadema Duci; 99 Sedlaxãärit ut has, non priftina ſuſtultt idem 4 Jura tamen jidei aut fædera pacta prius. RKegliiſic nominis dignitas vulgò tributtur Boleslao,& auctor aſtruitur Otho III. Nullum hac de re verbum habert Diet- Chron matus, qui Eum& Miſeconem Patrem Imperii clientes con- 4. 6 134 ſtituit; valgatamque hancopinionem non ⸗dmittit D. Con. 3 ringius. Si tam ſiberaliter habitus à Cæſare Ochone Bo aeſn. Imp lislaus, qut tam ſabito factus ab Imperio Tentonico alienus, 4. 8 p.z1a & oſorextremus Sceptri Henriciani? Magnæ autorltatis erit ³¹3. wipponisteſtimonium, quo oſtendit anno prime Conradè?, qui —= VirConr. qui fuit 025, eum Bolislaum, quem S&clavigenam Dacem Po⸗ 34 Henricus II. 6.9. 4 3z lonorum vocat, inſignia Regalium& Regium nom en in injuri. . Chron. 4 4 1 4* 7 1 2 80 ntam divertens Polonorum Ducem cum mulris muneribus obui. am Regis Chuonradi ſibi aptauiſſe, ſed ejus temeri tatem ci morte exinanitam fniſſe additur. Suffragantur Wipponi Gotf. Viterbienſis part. 17. 485& Ocho Feiſingenſis 6. Chron. 29. fol. 70 quorum hic dixit: In primordio Regni(Oontadi) aARa. no dividi; Rexque per ſe vocari molitur. Ille eodem ſtylo Icripſit: In principio Regni B. perſe ipſum Rexr vocari intenait, & ab Imperio dividi omnino proponit. Inter Germaniæ Re- gum optimorum erat laudes, non ſolum confitmare Regnum Germanix, ſed&, quò magis magisque autoritas augeatur, Poloniam& Bobemiam aſtringere, quod ipſfura non ſine mo- leſtià accidit, cùm nileſſet ingratius, quaàm obſequio- ſum triburum pendere; quod nec deſierat dart ſub Lo- thario, exigente id adhuc à Polonis, quamyvis mune- ribus onuſti adiiſſent, ob æratos quĩppe adhuc fuiſſe ab all- quot annis his recenſuit verbis Otho Friſingenſis: In Sarxo- um habuit quem tamen non antè dignatuu eſi ſuo con ſpeluipra- ſentari, quàm tributum XII. annorum, Hoceſt.o‿lubras aaſin- gulos annos perſolveret. Quibus è verbis colligas ad quingen- ras auri libras triburum annuum exceſſiſſe. Moleſta hæc ſarcina fuit, humeris excutienda, ſi quando commodè id fu⸗ turum erat. Senſit autem hoc insommodum ſuo malo Bo- lislaus, qui, dum prædam in Germaniâ quærſt, præda ipſe t Germanorum, dives domi ſatis, niſi Germaniam invaſiſſet;ſe- meln. captus rem ſolvit aucupi, nilauferens, ſed adferens; felici enim aucupio Henricus, alter Auceps Imperli, tam Po- lonos quàm Bohemos rributis ſubjecit, de quo utriusque CEæſ,p. 325 Ducatus, Bohemici& Polonici, ſtatu vix quinque verbis Cu⸗ ſpinianus: Poloniam& Bohemiam triburarias fecit. Antè r, p. eum in Chronico Hud Mutius: Singulari felicitate& vir- 8. tute Henricus exercitum viclorem ducit in rebelles Bohemos 21 Slavos, cum quibus ſæpiur congreſſur ſemper victor diſeedit, ad- modum exiguam ſuorum jalluram paſſus. Prælio veraproy 8 4 alis — detoden h 12 meunina, 1 etdanen M 1 Awatehe 4 dis änys um. P dccalſt a Fi n iut a. n mmiiuih n Neuuſpänn 1 oe lhaaßſ ( Smaims c i Noſtkin u wmmotilt 1 KHrſdo naab- . neuſ er as aminullhs d„a S ſetalken 1 Sapetican 1 in † oe mdils a uufuit M falrcuutn 1* S esbotemaf ln Glſeat,4 e wnp 6 Henricus II. b 35 Aia mafore poſtremo vifti parem petunt jugumq; admittunr. Non ſine dubio animo hæc legit Mart. Cromerus, qui de ori- gine& rebus geſtis Polonorum libros triginta reliquit. Mul- tijugæ lectionis Vir Petrus Pithæus affirmat, ex graviſſimis ſcriptoribus ſeſe didici ſſe, Poloniam fuiſſe quondam ex perte- nentiis lmperii, in Diſc. de Palatinis Comitibus pag.i; verten- te Frehero, illiusque verba propria ſunt: ay appris des plus authentiques Eſeriwains, que le pays de Pologne a eſtè d ancien- neré der appartenences del Empire. Si quid terupuli ae Poloniã in animo reſidet, proponimus Cl. Conringium, quiinegre- gio de Finibus lmperii Germanici libto aperuit, Poloniam ab Othonis M. ævo ad Friderici 1i. tempora penè ſemper& ſub- jeckam& tribmariam fuiſſe Imperio Germanico, Quam obnoxia fuerit obſequio& devotione erga Impefium Ger- manicum Bohemia, docto& laborioſo opere proponir Cl- Goldaſtus de Bobemiæ Regni Juribus& Privilegiis Francofur- tiediro. Quoties necellum fuerit cum rebellantibus con- gredi, per hiſtoriam Cæſarum dedueirlibro ſecundo, cui Cub- jugit tnulum fecit, quia in eo diſſeritur de Bohemorum ſub- inde rebellantium ſubactione,& jure tributorum;& ut no⸗ ſcas, quid Henricus I cum Bohemis egerit, commonſtrabit id caput quattum à pag. 13 0. ad p. 14 0. Imperio Germanorum tam erant inteſti Bohemi& Poloni, urinterdum non modò omnes Germanos aut eorum faurores excedere terris ſuls jaſlerint, neceommorandi ullam poteſtatem permiſerint. UIt adtem præſentem veniamus torſit Bobemos, quod Bolesla- um, Spitignei Patrem, Henricus II, Uratislaum ejusden, Spi- tignei Fratrem Henricus III domuerint,& imperara facere coegerinr. De forttunà Othonis III. bellica contta Slavos ſcribit Dietmarus: Multis bellorum aſperitatibus Slavos laceſ-, 4. p. 37. ſere Reæ non deſiſtit. Orientales quoque adverſur ſe preſumen- tes inſurgere, devicit. Deinde p a9 ad A 990. Slavi terum appetiti ſubduntur Kegiirenovatis juxta Albim caſtellis. Fidem ex pacto dederant juratam Imp. Henrico Miſeco Polonus& Bolislaus Bohemus. Miſeco, inquit Ditmarus,& Atiflui Obo-l.4. p.35. E 2 tritus, * 1 4 Henricus II. tritus,& Bolitlaus, Bobemus, Ducer confluebant, auxvila um ſibi(Cæſari) deinceps ut Regi e&s Domino cum jura- menti: aſirmantes. Is Miſico eſt, de quo antea Ditmarus no- kz.p. 22. tavit, lmperatori fidelem fuiſſe, tributumTue ſolviſſe, Is idem Miſeco eſt, qui, Ditmaro eodem dicente, ſemeti vſum(Otho- b4.„ 36. nilI I. dedit,& cum muneribus aliis Camelum præſentavit,& duas expeditiones cum eo fecit. Is eſt Miſeco, quem« Miseiilai nomine Sarmatici Faſticelebrant, Dux gravitate vitæque in- tegritate conſpicuus à quo Annales ſuos orditur Crometus. Deſciſcebat à Parentis virtute Bolislaus, bellum non neceſ- 7 4 4 mrium movebat, fruſtraque admonebatur, ut otium regni lui paulò melius collocaret. Præſens fuerat Boleslaus(Bohe- musne an Polonicus?) in Comitiis Mersburgenſibus, quod . p. 16, antea ex Dietmaro attulimus,& nominatim gratalabatur Im- peratori electo laudibusque extollebat. Nihilin eo Conven- tu aliud, præter laudes, nam, ut nunc Adelboldi verbis expri- FVit. Henr mamus, R egi occurrunt, acelamatum ſuſcipiunt, collaudant, eol- 436 endo in Comitiis conſultaretur, fidis que ac probis Duci- laudato manus ſinguli per ordinem reddunt, redditis manibus fi- dem ſuam per ſacramenta promittunt, fide promiſſu Regem coro- nant, coronatum in ſolio Regio locant, locatum de bitâ congratu- latione venerantur. Candorem, quem ab aliis exegiſlet in ſe Boleslaus, non præſtat ipſe Cæſari, aliud fentiens quàm lo- quens: nam de eo ſtatim immutato pergit Hiſtoricus: His ſtrenuè peractis Buliz laus inde diſcedens ab ipſa die, qua fidem promiſerat,& premiſſam ſacramento firmaverat, perverſa medi=- tari,& meditata, prout potunt, cœpit machinari. Ipſe enim E& Hez elo, collocutione invicem habitaà, alter alterius venenatis gonſiliis tattus, uterq́; cæpit, quod atrumg, malè finiſſe puduit. Cum Bolerslao Polonico nobis res eſt, cui volupe fuit laceſſere ingenium mite Henrici„Pectus eiadtumultus natum, nil- que tam jucundum fuit, quàm obſtreperte pacideditis,& flu- äfide Gæſarem exagitäſſe. Cæptum auſis tewerariis bel- lum, perque multos annos variante fortunâ geſtum. Bellum 7 7 4 tam magnum tam que periculoſum requirebat, ut de eoge- bus weomt lis Quc Luudl muucat I vmiam niquis GWona miDit entis 8 tnt vari gebjo ſen nec 6,p, ſtorlan Gle cite derom n wabell kliotes lgwemi Wveyitie tedet. ſadbo glaw kquin dodd b nno; mnold NPads Nom onut, 1*& dlian git *⁸ lesſan 1 R. geuld 8 1 1s zataliand ilneo(as 46 ²lciretdien 4I alaua, 1* Aaitu manna uſakemn 1& thiti annn us litertzlein 15 armieds gin 11 lſttorics: 11 a*'ſadie, ain — atrejſin Wunan, hlen A lalteniurunne malefſſtha ³ ppe fui la 2 Alltus natun, a ici dediti, 1 us tewenibi — u gettum i⸗ bat, urei igeac nusd —, S ——“— eane ſͤͤͤͤͤ 3 —————.— “ — Henrieus II. 37 bus eommitteretut: Deliberabatur eo nomine egreglis con- filiis Quedlinburgi, de quo Conventu Siffridus Epit. p. 689. In Quealinburg Curiam ſuam celebravit. Ibidem Princi ibus sonvocatis, 29 ſingulis& uni verſis idipſum aſſentientibus, Poloniam& Bohemiam, cæterasq;, Selavorum adjacentes Regia- nes, quia nondum fidem Chriſti receperant, debellare diſpoſuit. Quam vario animo Boleslaus fuerit in Imperarorem, expla- navit Ditmarus, inſigne nobis exemplum exhibens diſſolutæ mentis& inſignis Vertumni. Vacillantis admodum fidei erat, vario& mixto& turbulento ingenio incedens, Protei- que hujus mores, quos ror annis expertus fuit malitioſos Rex,neque Ditmaro ignotos, brevi deſcriptione is exhibet lib. 6. p. 22, cuiplus erit fidei, quam aliorum orationi; licer hiſtoriam belli ita deſcribat, ut vellemus, cauſam belli alias- que cireumſtantias clariùs dediſſet. Legimus ſemel atque iterum, nec lectio ſine nauleâ proceſſit, ur nondum liqueat tota belli tragodia, nifi quod conſtet, non eſſe ullam em, quæ acriores invidentiæ ſtimulos excitet inter Magnates, quam ſi quem immodicè fortuna videtur evehere. Non ferendum hoc vitium in Principibus, quorum virtus invidia major eſſe debet. Quicquid ſit, hoc habemus, ancipiti fortunà bellum iſtud Polonicum per diverſas expeditiones geſtum fuiſſe,& ipſum Ducem autoremque belli Boleslaum deſultorem egiſ- ſe, qui modò ajebat, modò negabat, modò pacem acceptabar, modò pace repudiatà bellum indicebat. Bellum in tredecim annos protractum vatiis intervallis procurrit. Bohemid anno100 pullus,& Poſoniam uſque fugatus pacem petitar- wis adactas; ſed ad ingenium rediens anno 1011 deſciſcit, copiisque oppoſitis, in obſe quium rurlus venit Cæſatis anno 1013, obſidibus que datis oprimè ſuſcipitur, manibuuq;, applica- tus, quod ſcribit Ditmarus, Miles eſicitur,& poſt ſacramenta l. G. p.&r-. [militare& feudale) kegi ad Eccleſiam ornato incedenti Armi- ger habetur. Prodeunti in publieum Regi Clientis obſe- quio, Armigeriq́ habitu præſto eſtmemorabili comitate, niſi inconſtantis animi bis ſub laruà modeſtiæ breuus ludus fuiſſet. 4 5 Fraun.. Az. p 3 Nulla. 52* —“ 4 34 Henricus II. Nuila fldes pietas que Boleslao, à quoreſumuntur arma anno 4011& inter varia molimina in cruentam& ab uttàque parte lactuoſum bellum anno 1017 erumpit, quod anno ſequenti 1013 fœdere novofinitur. Offenſus toties Cæſar, totiesque eluſus ſpecie veri fidelis que animi, maluit ignoſcere,& exhi- bereſe verè Chriſtianum Imperatorem, qui ſôlidiorem tan- tO retulitlaudem, quantè ergaimpudentiorem& verſutio- rem hoſtem fuit ſincerior, bona pro malis referens, e ò ſimili- or ſuo Soteri Chriſto, quem non aliter potuit imitati ſdeli- us. Non poſſumus autem non demirari ingenia hicadmo- dum diverſa Henrici& Boleslai, quæ ex hoc bello perſpectio- ra fuère facta. Animo quidem magnus Rex Henricus, ſed unà patiens, blandus, affabilis, cautus, animo ſimplici, cuni- dus clementiæ omnisquevettutis. Contrà Boleslaus velox, verſutus, in armis fubdolus, impatiens, confidens, ſuperbus, cupidus Imperii, efferati animi. Immanes feræ manlueſce- re officiſ lolent iſte benefactis& clementià efferatior factus. Civili modeſtiâ interdum plus perlici ſolet quàam impetuz eoque animo Henticus tentare prius ſolebat animos hoſti- um, ut ad lobrietatem revocaret. Idem voluit experiri in Bo- leslao, ſedille occalluerar, ideòque obſequium armis aliquo. ties extorquendum erat. Simulabataliquoties, ſeanimoin Regem finceriorem factum, ſed malè larta gratia ſic diſſiliit, ut poſt brevem tranquillitatem ſæviorredierit. Dubium hunc animum,& in pejora procliviorem, fovit, qui favebat, Eecarduse Marchio, clandeſtinam cum Boleslao amicitiam colens, ſimulans aliaapud Cælarem; quà factione obtrecta- tor meruit, ur bonis exueretur, ſed mox, qua erat manſuetu- dine Ceſar, reciperetur. Deplorat hæc Ditmarus& ſcribit: g. Chron. Regias pervenit ad aures, quod nepos meus Il irinbarius Gum „. dr. Ek&ihardo, Hermanne Marchionis Fratre, ad Bolixla vum fine licentid pergerent, ibidem, multæ gratiæ ſuimet contraria lo- qutrentur ejusque Nuntios hic ſæpe in ſæcreto haberent. Hoe omne Rex ſuſcipiens, utrosq́, in ſuam venire præſensiam juſſit. .. Ia cun facere non auderent, comprehenſis omnibus ſuimet bonus, „t Be⸗ ein unnahis goit. uiſttui ſtelbac fagpam, ndrefe dndum tuam& eglatct dadera gwoiie tat Ni gem H deeper. nitcor bniera piletm unnrs Fina lwuijſe ſanſea vhere kech co lucte dlem7 lihegi V uhm Unnu Nuro, ſalaun ſcylt hag lum 1 u z d er 1 am JB mhenn ü een 6 u 4 eie, Kean e E dltuena 1 12 em K eſe tegs 3' Me dolwi 8— kimiaitt un t enaheun er ¹ lopaſſe au Silemeu 3 imgich dn. —9 en hleslrhe t me lme n e a mal ne kerrirrhi nc uän efn 5= aniads dch m. Keyyertinh 86 da zanbage al es ſeziaut 28 ntulicd ic ee it. Duüin ent iit quikueh 11 a X Sdaoꝛmicl J1. J'oreodn 1 erumnnn 1Kurs Kla A hunheium „ Bulrenns d& ænentsub 14½ Haben. K vetnuum — 1huſana ———“ Henricus II. 39 nr Regiæ poteſtati reſiſtentes, diſtamantur. Tandem Nepos me- us gratiam& incolumitatem cum prædio ſuimet& auro com- paravit. Alter veroEckardus)longè poſt cum fideli interven- tu reſtituitur. Hujus Ekkatdi fratet Hermannus, Cælari ſuo fidelis, aderat ad auxilium, im conſillo promptus, alacris ad Ppugnam. Exercituiis præficitur, Cæſaris beneficio Budiſſi- næ Præfecturam accipit,& regio honore ablegatur ad denun- ciandum Boleslao Pe.lum, Ditmaro recenſente; cujusq́ue 7. 6. p. 6⸗. vitam& res geſtas exhibet ex Ditmaro Reneccius, cùm agit de Marchionibus Miſniæ. Satis ardebarſus ſponte bellum, p. 118. ſed aderam belli ſufflatores, hujusmodi tragœdiis nati, qui quotidie oleum addebant camino. Ejusmodi incendiarius erat Henricus, ex Francis ortus Princeps, Bertholdi Filius, quem Hexelonem ad diſcrimen Henrici Moſellani, iridem ſce- lere perfidiæ erga Cæſarem noti, nominat Brunnerus, ejus- pag. que conjurationem cumaſſeclis deſcribir. Aſſecla Patris Bo- 6 7 8⸗ leslai erat fillus Mierlau, comminatus perniciem, quo fieri 27677. poſſet modo, enque fine Vdalrict Bohemianimum tentavir contra Cæſarem. Dur Boleslaus ait Ditmarus, mille artium 7. p.S7. Kiientid plenus ilium Miſeronem ad Othelricum, Bofemorum Proviſorem, miſitzut memorermutuæ conſanguinitatis ſe invicem pacificarent;& cundiu hoſlibus ſuis,& maximè Cælari, pariter veſiſterent. Udalcicus tune, Cæſari fidells, aſpernari Miſeco- nem, comprehendere, in vincula conjicere. Quod ubi Cæ- ſar accepit„captivum ſibi dari per Legatum Thiedricum, quem Nopotem ſuum vocat Diermarus, bis expetiir; runcq, Othelricus nolens volens captivum reddidit,&s Imperatorem multùm placavit. Inde reſtiturus Patri& libertari Eilius ſummum beneficium odio compenſavit, mox in bellum eru⸗ pturo, docente Dietmaro. Multa füit in his turbis Polonicis p. 88, g9⸗ paſſa urbs Budiſſa, hodie Baußen/ indeq́ue in vicina malum 90. ſerpſit. De Budiſſa obſeſsâ& caprai legendus Ditmarus lib. 6. pag. 63, 64& 67 ubi inpericuio funn Rex quàm maximè, gum telum ſtrayiſſet ex improviſo lateri ſuv junctum. Mul- mm eriam negotium fuerat arbi Miſme agroq, Mnſnico da- rumn. 70 Hemiieus II. Ditmar. tum, cuùm Boleslai Filius Mileco ſeprem Legionibus NI magna oppidum invaderet, Civibus in arcem ſe recipienti- bus, in qud oppugnatione ſeſe geſſerunt animosè Mulieres, quæ ſcirerefert. Inter conflictarioues dubias Civium eaum Miſecone fœmina in ſubeuntem hoſtem ſaxa torquent,& cùm flammis Arx duobus correpta eſſet locis, ignem mulſ, cùm aqua deeſſet, delent. Diſredunt re infecta Poloni, hu- fusque liberationis memoria inſtituitur annua, fœminis a- gminatim incedentibuspræeunte Contulis uxore. Fortitu- dinis muliebris exem plum hoc commendant Dietmatus J.7. p. 90. Fabricius 1. Annal. Miſnæ UIrbis p. 83, 84. Brunnerus 9. Annal. Boic. 4 p. 708, 709, Rupertus Obl. ad; Flor.; p. 468. Dietmari ſunt verba: Hermannus Comes(Marchionum Mi- ſnenſium Guntheri& Eccardi Frater)viden:s auxiliatores ſusor admodum paucos jam defæciſſe, Mulieres ad ſuccurrendum hor- tatur, quæ propagnacula attingontes lapidibus vires aaſuvant; ignem impoſitum(ab hoſte dugbus locis,) quia defecit aqua, medone extinguuvt,&(Domino gratias) inimici furoren& audaciam minuunt. Agri tune Miſnici paſſim explebantur militum gregibus,& UIrbs cum KRegione à tot vulturibus ar- rola ingens damnum ſenſic. Copiosè hæc damna cum exi- tu belli Fabricius libro tertio Originum Jaxonicarum com- memorst. Sicut autem Milnenſis Urbis oppugnatio Regio- nis que occupatlo irrita fuit, magno tamen Urbis malo; ita& Silefiæ Urbis Nemidii, quam obſedit detrimento militum Cæſar, qui videns exercitum infirmitate depreſſam in Urbe ca- piendã in vanum laborare, iter ſuum nimis arauum in Bahemi- ams dire xit, ur militem recrearet. Inſtabat belliterminus, af- flictisque utrinque rebus, deliberabant cuncti de pace com- ponenda, poſt)uam variantibus atrimq, caſibus tantundem] ere ckadis datum acceptum que eſlet, inter haud dißimiles viser equorum iniquorumq́; ut loquitur Brunnerus 9. Bojor. 4. pag. 726; qui diligenter polonici hujus belli deſultus explica- vit p. 616, 65 4, 66,690,6 8,707,733,729, ubi in Anno 1018 claudit,& lelectè ſcribit: iunum oltauvum dteimum Hen- Fse2s lankht iule lumt ai ruſſih nunzaſ Grhhu Wuͦſeiu Umyer⸗ uliſt Ilcien dum, prud dadictes lienls laderico wenkoht m N. o in unſ a muumit Uttder, Rcone Mcoa9 meditt nunt: wenn kaitt eedeten vnem. Uodem hhohe ſettee daeni ißni ſium 9. duunneu 50 n Pa, ne& chionon) 1.1 vis a nlimuſe 854 vrenauam bia e mraina 1 1 ds uatfatau tias diafunng ſie’ ennttou ee d onns cuc, um Ka icnuneo dis a cznaioktge wei zmaojkt t d En ento wim „4 umin hhe mn Lim b1 3 terwict nt Ea idepuckich & ummämfi „ e gimil M at ² bojot 4 el iltus eigie. „an n Armolot e ainanii MA on am eulturbyn. Henricus II. xicus Erancofurti àA repetito cum Boleslas fadere auſpicatut eſt, etſi palam eſſet, nulla illius pacta ætatem tuliſſe,& pacisſemina byeme jact aper aſtatem ſæpius in bellum& ferream meſſem ma- turuiſſo quæ levitar cum vindicanda porius quàm alenda vide- retur, paſſus eſt tamen Henricus Budiſſinæ de pace agi, pulchri- us ratus parcendo imperium quam vincendo augere. I I. Kal. Feb. fœdus ittum eſt, conditionsbur tempori magis quam æquitati attemperatis. Profuit tamen Henricoſummum jus clementià molliiſſe, Id tum Diermarus ſtatim initio libri ſeptimi five ultimi expoſuit, qui de hac Pacificatione Budiſſinenſi ait, eam fadam, non ut decuit, ſed ut fieri potuit. Itaque Pax ut fieri potuit, Budiſſinæ ſancitur, ubia parte Cæſatis aderant Gero, Autiſtes Magdeburgius, Arnolphus, Epiſcopus Halber- ſtadenſis; Hermannus& Dietericus, Marchiones Mifniæ, Fridericus Comes. Pablicata Pacis capira,& cum ſacra- mento firmata, ſidem non imperrärunt Miſecenis,(Micisla- um& Miſti vonem etiam ſolent nominare) quem Patre Bo- leslao in fata conce dente re bellionem renovaſſe& tributa per- negaſſe notat Cramzius. Duxit in illum Imperator, S armss a. Sax.33. perdomitum docuit non temnere Majorum conſtituta. Perpel p. 99. li debet, cui non aliud perſuadendi genus placet, ut in ea pa- da concedat, quæ conſilio alio non valitura erant. Semper illa conſilia jucundiora, quæ minus itritatis animis poſſunt expediri, quàm quæ adauctis iater arma infeſta odiis abſol- vuntur acerbiora. Acerblor erat& amarulentior Boles- laus cum Filio, quàm ſperàrat Henricus, in quo Rege tanta enituit modeſtia, quàm velidiotas invicem non præbere pu- deſcerer, Hoc in bello Polonico ſatis habuit calamitarum Bohemia, quæ modòP lono favebat, modò Cæſari, Ducibus Bohemiæ invicem ſeſe lædentibus. Divertemus pauliſper in Bohemiäã, viſuri verbis Brunneri;quàm walignè ſupplanta- verit Boleslaus Polonus Boleslaum Bohemü, unde comigerat materia belli amplior. Id verò ita deſcribit: Noviomagi feja- nii feriis Bladematium, cui Bojobæmum regendum dederat, fa- to functum intelligit Rex Henricus. Ia Boleslaus tempus ſu- F um Lee 8888ſſſſſ““ 4² Henricus II. 8. Ann. J. um ratus Boleslaum Polonum, cognati ſanguinis fiducia, utpvr p. 616. viribus ſubnixus, non expeltatà Henrici voluntate, Principatum orcupat. Breve gaudium fuit,& qualia eſſe omnia convenit, quæ ſceleribu⸗ emuntur. Ille ipſe ‚quem rebus ſuis ſtabilrendis, raptæque per vim potentiæ columen adſciverat, vix erectum evertit; Polonus enim, quod alienæ glot iæ faviſſet„ potius quàùm ſua, errorem modeſtiæ inſigni impudentiâ correxit, Bohe- mo per ſimulationem amicitiæ, quæ tutiſſima ad fallenaum& regia via eſt, non moddò de gradu dignitatis ſed etiam vitæ ſpe dejecta. Patrando ſceleri hoſpitalis menſa delecla, aqua ſecurs atcubantem abſtrabi orbariqueoe alis juſſit. Polono aifiicile non fuit, largitionibus,& qui bus] longe ditior erat pollicttatteni- bus, Pragam rotum que Bojehæmum in poteſtatem redegere. Fed neque hir ſtetit cupiditas, mox enim Mizavienſem Mar- chiam, quæ Saxoniam à Polonid dividit, furis ſui, quale quidem praædonum eſt, facit. Henricus, etſi luculentâ injurià affeclus ingenio tamen ſuo uſus Boleslai ferociam ſanare maluit qudàm exſcindere, miſſisc; ad eum Legatis monuit, ſi eripere fibi Bojohæ- mum laboret, humanitate ſecum, non violentid certaret. Beni- gnè geri prius omniavoluit Rex, quàm atmis rem aggredi, nilque aliud eordi fuit, quàm adreconciliandos animos o- muia prius experiri; ſedcùm mitia conſilia eſſent irrita, claſ- ſicum inſonuit; erant enim eo ingenio Bohemi& Polont. ut non benevolentià& clement ætemperantià ſed armorum neceſſirate certandum cum iis eſſer. Armis itaque, ut incæ- ptum omitteretur, obviam itur, collectisque Toringis& Sa- Adelbold. xonibus actutum Henricus Rex in Miltzaviam in⸗ Vit. fol. trat; munitiones, quas Bulizlaus occup rat, expugnars volens 4+ 45, Inde Meresborg. revertitur fuxta derurſum A'bis Marohio- nes ſtatuens, qui& Saxoniam& Buli lai incurſum lat rocinan- di cuſtodiant,&s' ipſi Bulilao aſſiduæ inquietationis moleſtias inferant. galuti communi intererat, ut Praga, quæ Bohe- miæ caput erat, aſſereretur ab invaſione Boleslai, Imperiique Majeſtas in quovis perieulo poſtulabat vigilanres oculos- Non wpet naltemd neCoh nrritur, fdi- fimt fen bia yrfalus Ntun 7u hodie! JHüitit eun aimah ſtunt n ſchi dei a nen mbelle n. ns— Klld m, 7 o1n, h alh Fineida 1 m netpan la compng 19 8 1 3 M 4 6 9 8 4uſa, ing „en 1ſc 1A, tzulm 3G Uoſenaafe duc t peleena m A kam win nun nienſem ſ it& uzulbm ach Difenu Ifin 1a m näunna nal S ereſiun ta tert Wa. had um is temagh ecd E dosnmas od E ſectitiiutt e0& emi& lh 90 58 Aledamonn Ir itaqosid A. Totygb 9 1 Arum „& atpugnvtm 1A Aub 1 vſum atnuu A ntuns milht 1 ₰ 414, Sni BsHabichpelie 1 oilaotes dele 1 38 1 Henricus IJI. 4ꝗ Non perfungi melius poſſumus noſtro officio, quam ſirem narremus verbis Adelboldi, coævitunc Scriptoris Cæſaris- que Cohſiliarit: Aunno 1003 Bladeimarius, Dux Boemenſis, moritur,& Bulizlaus infidelitatis venenum ex propriæ iniqui-I. 442. tatis fonte potatum in contrarietatem Regis evomere nititurs nam Pragam, quæ caput eſi Boemiæ, per pecuniæ deceptiones, per falſas promiſſiones, per aſtutiſim afraudes invadit. Milza- viam quoque, Saxoniæ& Poloniæ interfacentem Marchiam, (hodie Luſatiam)inſidiis, quibus edoctus erat, ſuæ inſidelitati fubjicit. Quod chm Regi nuntiatum eſſet, non inſtammaba- tur, non ſtomachabatur, non ad vindictam repentinis motibus animabatur,(cogita clementiam Kegis prudentià mixram) fad notitiam dillæ in vaſionis diſſimulansmandavit ei per Lega- tos ſapienter t eloquentes, ut Terram ſuam, quæ Principe (Bladeimario)novitererat viduata,(atque imperio vacua fa- cta)non invaderet; quam ſi vellet,(cogita grariam Regis erga rebellem) cum gratia ſua& dono voluntario acquirere poſſet. Hufusmodi Legationem Bulizlaus audiens, infelix wandata ſtrevit dulcia, amara quandoque paſſusrus verbera. liaque ſtudiis in contraria diſciſſis curabantur ea, quæ in magno bellorum motu feri ſolent. Exercitus ſubitò collectus poſitis per locos patulos caſtris navibusque diſpoſitis famam con- ſultò vulgabat, Poloniam peti; atubi triti aliquot dies exer- citus omnis innohemiam properè ducitur, admirante noles- lao hoſtium celeritatem,& dicente; Si reperenteut Ranz, non poſſent adbuc adveniße. Vocis veritarem agnoſeens Dier- matus vocem hanc emittit: Verum eſt hocni aſpiraſſet Regi“& p. 62. divina pietas,& hunc(eoleslaum)non inflaſſet ſuperbiæ magna- nimitas, non proveniſſet nobis tam ſubito vi oriæ proſperitas. Progrediente ocyus hoſte per anguſtias montium prima con- feſtimm Arx occupata; inde Urbs Zatza ultrò tradita, percul- ſis Polonis, attonito atque ſtupefactosoleslao. Magna tunc in Jaromiro fiducia, multa in eo bellandi peritia; promtæ in eum Bohemorum inclinationes. Rerum harum optimè gnarus Dietmarus filelibus hæc retulit verbis: Ia Merſe. I. G. p. C2- F 2 burg — 4 Henrieus II. hurg exercitus fit collectio, ac in hoſtem tandem ſecreta promotio: aſſimulato namq in Poloniam itinere naves glomerantur, ut fi- Cta ſuorum bene volentidâ non ſieret inimico circumeundi propala- tio ulla. Interim, cum minimè quis hoc conjieere potuit, in Bo- jemiam Rex celeriter perrexit. Adjavit Regem exulis Jaromi- ri comitatus,& Adoptatus ejusdem aduentus Bosmorum delini- vit agmen. In ipſa regionis januà unum caſtellum ſua eidem ſponte ſe reddidit. Rex propter Bavarios nondum adventantes, tardato paulatim itinere, ad urbem, Satzi dictam, venit,& con- cives hos portas fibi illico aperientes,& Polonos intus præſidio poſi⸗- tot ocsidentes ſuimet cogno vit amicos. Fugato Bolislao Pra- gam properat jaromirus, à Rege Pragæ inter ſacra lætasque Pag. 63 voces Bohemis Princeps datur, deſcribente Ditmaro, donis- que egregiis honoratur. Maneribus delectatus plarimis, ait Ditmarus, adl N. ſogrodi introducitur ibidemque in Domi- num exolamatur. Ut animo forti Jaramirus iverat in Boe- miam, eamque cum ſummã gloriã impetraverat; ita mox vi- ce verſa animo crudeli eandem amiſerat, Principatu& lib er- tate exutus; Vdalrico Merſeburgum ad Regem evocato, ut ſummum in Bohemos Imperium acciperet. De eaà infelici- 16. p. 76. tate Dietmarus: Jaremirum Ducẽ Frater Othelricus àregno Bo- hemori expulit. Poſtea: lIaremirus Regis gratia ſuppliciter petés, pro miſericordid&h reſtitutione exihum ac cuſtadiam Ethelboldi (Adelboldi, Trajectenſis Epiſcopi, qui vitam Henrici con- ſeripſit Præſulis ſuſcepit. Poſthæe Othelricus, frater ejus, ad Merſeburg à Rege vocatus venit,& ægnum, quod ſibs injuſte prius uſurpavit gratuito munere ſuſcepit. Mobiles non tam Keguorum quàm Fratrum vices mirare, Principatüs tamen ſKaru non in melius reformato, micantibusaliis Kegis judici- um, tacito patrocinio faventibus Jaromiro. Eo tempore tres in Bohemiâ Fratres meworabili inconſtantiæ& peifi⸗ diæ ludo fucoque animoruc innotuêre, Boleslaus, Jaromi- rus& adislaus. Comiratus primuùm fuerat bellum Polo- nicum Boleslaus, Bohemiæ Dox, quem Cæſari fidelem fuiſſe 4 Chuaa, ſcribit Dietmatus in expeditione hac Polonicà. Verba ejus P. 35⸗ ſunt: Henricus Bodlavum, Ducem Bolemorum, in duntlis ſuumet mMl Wobio Äl uhhaut dovilm helpte Koont, ntoa derieot ſddoric ft heledit 1 2* 3 dee dunii rau a 1..— undi,. jc A, h ten 3 eulisum, 4 mumm aln 1 4 d daw ſunulm 1&R vaaaentang 814 1 Vent. Fm. V ot naſung; 1— helaaode 992 2 ſacu runn den& Dao G hu a utu hnun tur i uranulhn. lita t à metuuls pet vt; mnan tat en ipauſte. ad 8 3perocnn, ie—e eiini e1 deas nnul 274 ylamm mn a Naian kunh qd a fenniim hel Fattr u A. tuud ſiuns . A blles noum de cipnis mm 11 8& S Rtgsſi 19 PH teche n unie 8 1 .1* Shans a 2t— bellum A „A itelen 1 deſei. Vedetit =m, N ſunt Henricus II.„s ſuimet neceſſitatibus ſemper paratum cum ſuis adiit, honorifie= que ab eo ſuſoeptus cum exertitu ej usaem afinibus ſuis per Mi- ſeni& Deleminei pagos uſq́;, ad Mogelini qucitur. Pari ho- noratur elogio Jaromirus, Boemotum Dux, 1.6. f. 62, 63,64, qui fol. 73 per omnia Regi fidelus commendarur. Boleslaum Bohemum ad ſe in convivium duxerat Boleslaus Polonus, atque ipſis ſub epulis oculorum luminibus& Bohemià pri- varat. Boleslaol IIexcæcato, Bohemia que Ducatu à Po- lonis invaſo Jaromirus, Boleslai Frater& proximus hæres, ab Imp. Henrico in Ducatum avitum, pulſo Polono, reſtituitur, teſtante Adelboldo in vità Henrici. Is Adelboldus expedi- tioni Imperatoris interfuit,& Jaromitum in comitatu habu- it, expreſſeq́ue nominat Fratrem Boleslat, quem ahi Filium faciunt, tradente Goldaſto 6. Reg Boh. p. 612; qui de Jaro- miro à Fratre Boleslao malt tractato per caſtrationem, ab Ul- derico fratte pulſo, à Cæſare Henrico II euſtodiæ rradito, ex Hiſtoricis tractat 4.de Bohem Tr. p. 5ir. Udalricum verò in aula Henrici II priüs educarum impetraſſe à Cæſate Ducarüs Rreditaritinveſtituram,& remoto Jaromiro Ftatre Princi- patum, ex diverſis ſcriptoribus tradit idem doctiſſimus Gol- daſtus pag 612, 613:Bohemis verò ſub fidem Cæſaris receptis jura& Leges tam in rebus ſacris quàm grofanis ordinaſſe Cæfarem notat ex Mutio idem Goldaſtus 4.19. p. ſ4½. 54 3* 1. 14. Chra. Vatlè autem dsſcribunt bella illa, rot viciſſitudinibus geſta, Germ. f. Hiſtorici, prout quisque affectus fait. Nallum ferè beilum 108. deſcribunt Monachiauralii, qui àſacris nomen habent ſine 1*. 3. 5 5.* 1 2 aliquà ccſtaſi,& Acorporeis quaſi ſenſibus abrepti in viſioni- hus aut aliis imaginationibus hærent, Bella ſic bellè de- ſcribunce, cond'iunt aliquo fale hiſtorias, ne purreſcant. In hoc bello cum Polonis geſto dicunt, Henricum accinxiſſe le boniominis causà gladio F Adriani ne in opere ludicro ver- ſarivideretur; viſos in pugnà Sanctos, Cæſarem voviſfe S. Eaurentio ædem, ſiin bello„quo in zohemos Polonosq́ue ibat, propitius adeſſet. De iſto tutelarium Divorum præſi- dio, religione tacti, dabimus verba Henrici, apud Caniſium E z extan Compil. Chron. Pag. 733. extantia: Convocatis Principibus regni ſui apud Chuſelingen- burg(lege Quealinbaurg ex Siffrido p. 699) Curiam celebravit, at que uni ver ſis in idipſum conſentientibus Poloniam& Bohe- miam, cæxetas que Sclavorum adjacentes regiones, quæ tiney Regni ſui vaſtaverant, debellare diſpoſuit. Congregato itag exercitu contra praditlas nationes aciem direxit,& tranſiens per locum, qui w a! bech aicitur, gladium S. Hadriani Martytis, qui pro reliquiis multo tempore ibidem ſeryabatur accepit, quo accinẽ᷑tus ex toto corde ſuo clamavit ad Dominum dicens: Ju- dica Domine nocentes me&c. Inde progrediens caſtra meta- tus eſt in campo, in quo Merſeburgenſis Eccleſia ſita eſt,& videnr locum deſolatum, ingemuit& dicit: Beate Laurenti Martyr Chriſti, ſtuo interventu has barbaras nationer; ad quas pergo, Komano lm perio& Keligi oni Chriſtianæ ſuhjuga vVero, lecum iſtum deſolatum, tuo nomini conſecratum, divina favente gratia in priftinæ dignitatis ſtatum reformabo. Solebat fic ſe gladio S. Adriani, qui inter reliquias W aldbergæ aſſervabatur, IIen- ricus accingere, iturus in bellum, arq́ue ed acie arcere hoſtes- Cinctus gladio hoc conſecrato venit ad locum certaminis, te- cenſente Anonvmo Compilatore,& devotius oranti Impera- tori aperri ſunt oculi efus.& vidit glorioſos Martyres, Lauren- tium, Gregorium&᷑ Adrianum cum Angelo percutiente exer- citum ſuum præcedentes& hoſtes fagantes. Sis vrltor ine eſfu- ſone ſanguinis ſibi ſabegit illos,& gratias egit Deo cum ſuls. Il. lam laciniam à devoto quodam Monacho excogitatam deé. Martyribus præſentibus non habet Sifridus Pœesbyter, ex quo eandem hiſtoriæ partem lisdem verbis retulit, eadem que fete verba compilavit Joh CrawVs Chronic. p. 8 ,86 Dudum inter emblemata ſtratagematum ſacrorum fuit Romanis ha- bitum, palæſtris interfmiſſe Deos, ſicuti en bello Latino eam fu- 5 iſſe atrocitarem belli dixit Florus, ut interfusſſe ſpe aculo Deos fama tradiderit, duos in candidis equis, Caſtorem& Pollacem vi- ſos, l. 1c. 11, u. 4 p. 42, bello Macedonico ſecundo duos juve- nes, bello Gimbrico eodem die, quo res geſta fuit, viſos proæds Caſto- Gtti 8 Äü gcais⸗ mun Nlann unul udun Malle titrel penene nua men uckac ſ fulee becli wüo Nior muun in nte neon feicir plas vend (tom unta oe kui werſg Am nute ems nbe ne V , z. lennen 8 um ceie 41 ehran 1. 1 Frk Ohes kuei „ 1 SAng Launim mn 1. thani 12& macnni 10 maum. waakam. 5 ſtath prim 1 anrevilan dd e dnumm 14 A zaven ung i. a ufanengan r. Sbu telkzu e E raban lb 18 ie nceniek d' a ucentamm k 1 ciotantilnan 11 R nmu lan 4 eruutiuntin e ulimſu 4 t a be cunſu 1 1 8 cogtannä- 91 resbfter ¹2 nolibeadeeg 12 ,886 Duin m dit Rowad 1 Lanwan 6 fakkaull e umd (*A ⁶ lA¹ ſo Aujſi 84 11iruü „asokoi vIOSp 8 ** 1(A nni 1ℳ Henricus IH. Caſtoris& Pollueis juvenes laureatos traditum, 3.3,2 0. pag. 216. Similia inter Chriſtianos exempla, non nuper nats, de Sanctis ad bellum à Deo miſſis. De Carolo Magno idem nar- rarum Aventinus teſtis, ſed quo judicio? Carolum, inquit, Magnum cü Reginoburgenſibus, tum alienis à religione noſtrar conlxiſe, ſuperos atque genios pugnæ interfuiſſe, cœlitus gladium Carolo demiſſum eſſe confdenter exiſtimare debem ur. Fa bulæ ſunr impoſtorum, ad quæſtum confittæ, qui pradam pu- tant religionem. Commenta atque imperitorum deliramenta prætereo; atla, faſtos, di plomata ego ſequor. Hujuscen odi in- eptias atque uænias noctuus relinquo, quarum oculi lucem ſolis ferre nequeunt,& quæ alia ſequuntur, qu busbilem in ſigmen- ta effudit. De§. Georgio in acie viſo Biunnerus lib. 13. Hiſt. P.560 S615de S. Petro, lib. eodem pag. 491 exempla dedit, poſſemusque hic alia congerere, ſi expatiari liberet. Nos bella hæc finimus,& breviori calamo, poſtquam bellum non fine tædio deſcripfimus, Ruſſicum bellum Boleslai attingimus. Bello randem in Germanà peracto Boleslaus armna in Ruſſi- am transfert, primoque ſtatim conflictu cedit hoſtis, cæſa que fuit innumera multitudo fagientium,&æ parva vitlorum, ſeti- bente Ditmaro. Facilè à le impetrari patiebatur Henricus, ut contra Ruſfos olono ferret opem; Raurheni victi à lu- perſtitione ad Chriſt: religionẽ faluiarem traducebantur;quo 7, p. 113: * Ipſo acce ſſio magna fuit facta ad res Chriſtianorum, com- mendante Pflugio, nec non ad victorem Polonm, tradente Cromero. Qui de rebus ſuis patriis ſcribunt Poloni, admi- rantur virtutem militarem Blislai, è quibus Guagninus mar, Sno elogio: Pratenos, Saxone, Caſfu bioscj,& Pomeranos de bel lavit; cum Ruthenis ag luvium ar, Iyram Boryſthenem fi= Rep., Germ. 16. Hesr ſuos poſuit, ᷣum Prutenir Caſariis, o Saron 5, ſuos poſuit, cum Frustenis Caſſubiusq́;& Saxonibus ad fluvi 3. Sol F. aum Albim usque ad mare Cermanicum ſive Balticum imperii„2 5 Mi terminos conſtituit, Hercoulemq; imitatus ad perpetuam rei νρ 8 memoriam columnas æreas llic collocavit. En quales Chabri Po] habuit victorias, quibus fines Imperii longè extendit! Quæ veròillæ columnæ, quibus Herculis columnas æquavit! in ri pa. 63. .p.73 48 Henricus II. ripa Salæ, Huminis inter nos noti, tres columnas ferreas, tan⸗ guam uickoriæ wonesmenta& Regni Poloniæ lamites, eredas 3. R. Pol. fuifl⸗ Cromerus poſuit. Quts verò tandem dllas aſportavit? pag. 6o. Argamentum ingentis victoriæ contra Ruſſos facili itidem in Boiyſthene leu Nepro erigens. V. Lotharingiæ Duce Othone, ſine maſculo hærede defun to, GopE- ERIDO ARDuUENNT CoOMITI Lotharingiam largitur, conten- tioneneque inter propinquos ob- ortà Balduinus Comes Flandriæ jure fiduciario accipit VarENCE- NAS, acrioribus odiis extinctis. TAximianimi Princeps, opibus wilitis que conſpicuus VBalduinus, cognomento Barbatus, Otthone Lotharin- frido, Comiti Ardenneu ſi, Cæſaris gratid Lotharingiæ Duci dicto, controves ſiam faciens, anà cum Lambetto, Comite Montenſi,& Huberto Namurcenſi Comite, quibus duæ O- thonis lorores nupſerant. Hæreditatem Fracris Sorores pet Maritos depoſcebant, conſilia& auxilia ſuppeditante Bal- duino, quem, dicente Dietmaro, Juventus,& rerum affluentia, ac mala iniquorum inflatioia dverlus Regem armabat. Con- troverſiæ originem vix attingunt veteres Sctiptores, ſuoque more tradunt obſcurè beſlum Flandricum, ſive potius Lotharingicum, Sigebertus Gemblacenſis Chronic. pag. ſ91 592: Johan, à Leidis 5. Chron, Belg. 6. pag. 117. Juvat aliqu 1,7. p. 66. me manu chattæ illevit Cromerus, columnas itidem tresferreas go ſine libetis extincto Lotharingiæ imwincbat, Gode- heuip Nem tueyt t ala on V ſal der Kdr do naue kui um uts. durr I 1 un V 1 1 dees; ettca a20 2 1 5 arlponai Sugcſtit mt da in eoneskea 0 7 lle, ſ e E dGag 8⁵(om. git connr pr Jigursc 0t Plndh. ig Sauner dil geinch as Fi zpeeniſar uus one lohn ebu, 0 u E dhuütelt „l En 1lo,(on do qudlste ded 1AEs dokoleſt 101 ppeium ent N. EI4m Iſean 8 des mabn.(i 1 „ totts,(ui polh 9 Afmea 7 ſeripſit parum probantibus Frandis, propria ſui ſanguinis gene- Henrieus H. 9 melaboreliberare, atque hec certamen recenfere verbis arunneri, qui evolutis ſcriproribus eorum ſic expoſuit menté. Cauſa non una helli proditur, vulgatior illa eſt. Othone, Lotha- ringis Dace mortuo(A. 1005,) Henricus, cujus sa res arbitrul erat, Godefridum, Arduennæ Ducem, eo Principatu auvit, præteritis fœminu, qu aroli M ſtirpe ſe jactantes illi ſpei immi-. nebant. Irmengardis& Gerberga fukre. Ila Alderto, Na- murcenſium Comiti, bæc Lamberto nupta, quem itidemangu- ſtiore Lovanienſis Comitis titulo limitibusq; Henricus circum-. risq́, qecora aliò transferri. Balduinus potiſſimum Flander vindisem ſe profeſſis, Scaldi trafecto, in Godefridi provinciam infeſtau irruitereptoq́; eiper vim Einhamo, I alentinianis toto; Brachantoʒintem peſti vâ audacid gloriæ ſibi aliquantillum, plu- rimum que invidiæ cum ingenti bells conflavit. Baldwinus cau- ſam Henrico probare juſſus imperium contemſit, manifeſto ar- gumento, hoſtem ſe Regem quàm arbitrum malle. Ditmarus d unum tradit, Henricum Valentianis obſidium admov iſſe lævo;&. p. Sᷓs. ſuccaßtu. Illi an Balduino potius, Robertus Erancus& Richardus Normannus auxilio venerint, Sigebertus dubium fecit,& utro-—1 que verſam à Scripteribus rapitur. Mitzi Pauli Æmilii poti- oo 5 or ſit auctoritas eos in Henricum armantis, ut quos cauſa ad. 1 8. Balduinum neceſſartò traheret devotum nomini ſuo, heltumque 19 hoc omne in Francioæa ſpem gratiæ militantem;& ſanè ſecus ſi ſit, ultimum prabrum juerit, tres ſummos helli Duces, inq, iis Reger duos uni Comiti Urbique pares nonfuiſſt. Cum Æmylio &e Brunnero faeit Buſſierius 7. Hiſtor. Franc. 3. p. 6, 7. Eveteri⸗- bus ſcriptoribus imiratur Sigeberti Gemblacenſis verba, Tam.*. paucis mutatis& additis, Anſelmus, Leodienfis Canonicus, Scripr. in vità Notgeri Epiſcopi ſcribens: Caſtr um ꝰ alentianas, ſi- Leod. rum in Marchiâ Franciæa ac Lotharingiæ, quod Falduinus, CG 0-Chappr- mes Flandrenſium, invaſerat, Imperator Henricus obſedit, con- av. p. 207 rurrentibus ad auxilium ejus(Balduini, uti viſum Brunnio& 4 aliis) Roberto Kege Francorum& Richerio Comite NVormanno- rumi ſed quia idem Rex de obſidione redierat ineſficav, Yosatoin AℳTr 4 4. Cbr T. 52. Henricus II. auxilium ſuum Epiſcopo Notgero contra Balduinum profidoiſcir- tur, ejusque auxilio& conſilio munitut, caſttum Gandavum invadit,& deyapulata terrã aliquot Flandrenſium rimores ca= pit, unde Balduinus perterritus Imperatori ſatisfecit, Va- lentinianasredaidit, datisq́;, obſidibus eum ſacramento hideli- tatis manus ei dedit. Duo hi hiſtoricitradunt moviſſe anno 100 4. Impetarorem contraßalduinum, Valentianas obſediſſe, cuijunxerant arma Robertus, Franciæ Rex& Richartus, Nor- manniæ Dux, ſicuti Joh. Tilius de illa conjunctione armo- rum conſentit cum Amylio& Brunnio. Obſeſſis fruſtta- Valentianis Imperator poſtmodum aſſumto ſecum Epiſcopo Leodienſi Flandriam vaſtavit, Gandavum invaſit,& Baldui- num ad reddendas Valentianas adegit; id quod his verbis tradidit Aventinus: Vim belli in Flandros vertit; Gandavo 5— 1 2 1 4„.. 7⸗.. 15 740 caſtra admo tet; ibidem Balduinum obſidione claudit. Ierritus is Valentinianas reddit, obſides ultrè offert; in verba Hainribi jurat; pacemq, iis conditionibus impetrat. Gandaven ſis urbis expugnatione terruit Rex Comitem, adeoq́ue expugnavit, ut- jam à victoriA nihil niſi pœnareſtaret, necdeerant qui urge- rent; ſed ſua Henricum pietas flectit admitiora, itaut cum emolumento Comitis pax coaleſceret, Ditmaro ſcribente: 16. 66. Balduinus magnã neceſſitate coattus humili ſupplicatione veni- P. 26⸗. am impetrat,& non longè poſt per manus Regis W alecorn& prænominatam Urbem(Valèntinam)in benefleium adipiſcitur. Lætd ſic pace bello finis&victore clementi imponitur, qui vi- ctletiam ſpem excederet, dum in beneficium urbem Valen- tianas adipiſcätur; quod duriori ſermone dixit Sigebertus: col. 9 i: Ealentianas Balduino Comiti heneficiavit Ptava voce ſeculi beneficiare eſt beneficium conferre; benefieio, quod fiudale dicunt, Comitem ſibiobligare. Beueficiun ſæ pe, quod feudaum Feudiſtæ&e Canonici dixère, quodin Gloſſariis docent Lin- denbrogius, Voſſius,«atſius, Somnerus. Gandavo capto, Primoribusque Flandriæ cuſtodiæ traditis territus Balduinu 44 Saver.(Crantzii verba funt) Henrico Regi ſatisfecit,&l. alentinia: nas(arcem regni pracipuam& munitiſtimam vocat), reddidit. lüſje Mherat pleodh Mttur lrasſt nuiun digen qppit tuade unyxri umte tlit Kerl Comit V ink lidis inß nuüin em. pa Rec . oye lens gvin un pn ſ 1an CAuuſ N Canann mdnmn * Lriiffeit R anunt 1 —manſt 1 mo'ile nn Z uml V lehene Nr. Cacüinem ſdlell fak wmmlhimn 1 ilt, Ka t puodhäüfan, Ann laun auait Tan Ie vyis lum atsrenüäuk [ epagmn enndquug m oca, kanen (mero lenden Kpliuatimem. T ir vkemſ nas ium ainſin apporturga, anvaubem li ulirit ogedem an vit⸗ Dunnt „vin, un gaul pe quoihuu „urüs docenl ☛ Gandurocsh inniu niun =8, o un nubi vocu) nu 9 u MHentieus II. 84 dAatisq;, obſidibus cum ſacramento fidelitatis manus illi Asait. Imperator ſuorum ſuaſione inductus Valentinianas ipſi Balduine in feudum reddidit, ut inde ſerviret Imperio,& ad omnia bella vocatur cum certo militum præſidio adeſſet. Poſt etiam illi wWa- lacras ſimili pattotradidit. Sic pase compeſita Comes re diit in gratiam lmperatoris. In hoc bello Regia itidem enrici in- dulgentia eminuit, Cæſare victore non modò alentinianas, oppidum nobile, Flandriæ Comiti relinquente, ſed& ala- cras addente. Ita dimiſſo exercitu ex hoſte fit beneficiariu⸗ Imperii Flander, ed mutatione maximè in publicam utilita- tem vergente. Ita factum, ut pace terris veniaq; à Numine redaita, quod ſeribit Emylius, Henricus Cæſar Robertusque de Franr. Rex(Galliæ) ſuper Charum fluvium cum deletliſimis Ducibus„ b p.a⸗ Comitibusq́;, ad Colloquium congreſſi ſint, pace fida ſubſecuta in- ter Regnum Imperiuḿ, Quos pietas, eos& amorconjunxit, orbis Chriſtiantſolatio, nam, Aventino ajente, Rempublicam) Ann⸗ Chriſtianam, Regnum Imperiumq́, Francorum concordia, opti⁵ναοιςε mis inſtitutis legibutque ſtabilire decernunt. Quam ſolicitudi- nem tantorum neroum de reformanda Eccleſid Regnoque in pace ſtabiliendo notat etiam Crantzius 4. Saxon. 34. pag. 98. conveniſſe ſcil. ad colloquium, ut deſtatu Eccleſiæ, Regni& Imyerii tractarent. Præiit verò Sigebertus, iisdem verbis u- tens pag. 9 ½. Ad vinciendamarctùs pacem placuit in collo- quium venire,& quidem adamnem Moſam, non C harum, quod Buſſiero placet, qui hoc colloquium mutuum induſtriè 7. hiſt. defcripſit. Vincere quandoque& exarmare hoſtem maluit Fr.3. p. 7. uenricus clementiâ quam armis. Noluit quandoque vince- re hoſtem, quum poſſet, ut animi clemenris argumentum præberet. Æquo bonoque certatum fuit cum Comite Bal- duino, certamenque deſiit in honotum decora& inſignia, quo iplo non tam vicit Imperator quàm vinci voluit; detre- ctare enim potuiſſet digniratem, quam præbuit. Ob hæcani- mi clementis decora non immeritò ſuſpexeris Regem, qui nec ſævirià abſtrahi, nec largitione corrumpi ſe paſſus fuir. Regiæ dominationis affectatores, alriusque& ſeditiose del G 2 effe- Nenrieus II. oKeregter Prineipes vel præſenti morte, aut exilioiaut allo poœnæ genere, mulctare arque coercere potuiſſet, ſed civilitate inciviliùs ſeſe gerentes fiænare potius atque regere voluit. ..4, 19.3 Talis domi foris que, talis bello paceq́us fuit, ut Titos& Tra- janos ſuperaverit animo pacis& clementiæ cupientiſſimo. Tanta in olementià fiducia fuit, ut ei plus ſe poſſe quàm ſeve- ritatecenſuerit. Pulcherrimo ſie exitu finitur Flandricum bellum, nosq́ue finimus: ellorum egregii finer; quotiesigno- ſcendo tranſigentar, qui Tacitiegregis ſententia finimus. vI Godofredum Lorharingium ad Lovaniiobſidionem mittit, quod bellumintra biennium componi- tur. Inde in Friſiam tumultuan- tem auſpiciis infelicibus mittit e- undem Lotharingiæ Ducem, à Friſiis victum& captum, cui poſt liberarionem mortuo Gothelo frater ſuccedit. I Erius eſſe videmus, quàm vellemus, demiratique ſumus antea“, bella poſteritatis memorià digniſſima crudèad- modum& nudeè fu ſſe deſeripta, quæ ſub Henrico fuëte geſta, quum nihil ſit, quod tam eircumſpectè ſcribi debeat. Nihili minus expe ctaſſemus, quàmurneglectis prerioſioribus sæ- nias interdum deſeripſerint& aſſervaverint plurimas Scri- ptores- Nilcomperti& exploratinobis conſtat de Friſicis;, nilde Lovanienſibus actionibus, quum è lectione Hſtorico- mm⸗ eã de re vix iapem guſtum habeamus; nec dubium tamen: wwenl nhe⸗ etus göſell umtum atum hab⸗ gaumn fuuur lajiel nhal migue nanu bahre, lainj duzſt tſett 1 Hinn) banre Jarto ui luan zun, dm waſo ade tnles Atam ten mna- lpar 4 ſedehie Wete mi malum SAs mittte ucen; Frmcigl * Cottch 8 irareſtts 2* JGiwacraten Eüicofléiegh deben. U lobohbui . platwes 9 nlard kticc * Kone Bitii 153 nec dudin ac num Domino ſuo Pratris, Ducis, de dit. lut nobis conſervàrunt phylacteria, ornamenta hujus belli, ut Henricus II. tamen ſit, miris tumultibus agitata bella, maximè ob Lotlia- ringiæ& Brabantiæ Ducatum exorta, Sedulus ſcriptor Sige- bertus deſiſtit hic, nec non niſi adſervavit ſcindalmata. Pti- moͤ ſctibit ad A. 1012. p. 2 Henricus Imp. Godefridum Du- cem cum exercitu inſines Bratespantium mittit; ad obſidendum caſtrum Lovanium, ſed ineficax rediit. Poſtea ad A. 1014. Dux Godefridus Gerardum Comitem, multis modis Regnum in- quietantem bello vicit, in quo Filio eus cum multis oceiſs com- plices ejus deterr uit. Quis ille Gerardus GComes? Is Lotha- ringiæ Ducem ſe vindicaturusob Patris Theodorici obirum, contra Imperium multa auſus(lunt verba Guillimanni) proxi- 4. TTabs⸗- mos quosque vexare, premere nova cvnſilia agitare, Cæſarianos hurg. pa. .. A A„.. andiquslaceſſere ferre poͤſt& flammà vaſtare, nil penſi aut aqui 132. habere, dones juſſu lmperatoris Gotfridus, qui inferiorem Lo- tharingiam ad Moſam etiam Duois nomine tenebat, occurreret, acieq, ſuperaret,& tota Lotharingia proflig atum in ordinem ra- digeret. Gerhardum Comitatus avitus&gesheimii Elſatiare- cepit. Genuit Gerhardum II, qus Ulricum& Stephanum, Sger⸗ hrimenſes Comites. Quaàm breviter& obſcurè Hermannuss Contractus, ad A. 1017, p. 13 6Conradus Dux Gerhardum vicits Porròè ad A 101z. Sigebertus: Godefridus Comitatum Monten- ſem depopulatur, quem Raginerius cum Patruoſuo Lamberto- Lovanienſc inſecutus apud Florinas pugnam conſeruit, ubi plus⸗ quam quadringenti viri occiſi ſunt,& ipſe Lambertus occubuit. uàm hæc itidem breviter& obſcutè! Abire tamen paſſus non fuit mellitulam belli iſtius hiſtoriolam verèmiram, ut vo- cat, de phylacterio velamuleto, quod ex Sanctorum reliquiis- confectum geſtaverat Lambertus àcollo usque ad peus, ut earum patrocinio turus eſſet in periculis. Quid fit?. Inſtan⸗= te termino vitæ pbylacterium illud à collo Lam berti extlien: ſuper tumulum Sum pi exili vit,& mox Comes antea invittus, perimi⸗= tur. Quidam militum Phylactetium accipiens in caliga abſcon- dit ſed coxd ejuu& crure intumeſcente rem predidit,& phylacte⸗ Monaſterii plutea hæc G 3 auri⸗ 4 S* „ 593. Henricus II. auribus poſterorum circumſtreperent. Demum Gembla- Cenſis eriptor ad A. 1018. cladem memorat factam in Friſia his verbis: In Friſoniâ Deoderico Comite, filio Aruulphi Gan- davenſis, debellante Friſones in vindittam Patris ſui ab eis occi- ſi. Godefridus Duæ(cum Gorhelone Fratre) ad eum debellan- Aum ab lmperatore mittitur,& conſerro prælio repentè vocelne- ſcitur unde emiſßd, Fugite, Fugite, cunclis fugientibus multi à paucis Friſoni bus perimuntur, Dux ver capitur. Anno fequen- te 1019. Dux Godefredus, impetratà Friſonibui totius injuſti- tiæ impunitate, à captivitate ſolvitur,& non multò poſt moritur. Frater verò efus Gotheloin Dacatu ſubſtituitur. Crepuſcu- la ſunt hæc belli Friſii& Brabantici obſcura, ubi in tenebris micandum erit. Oblſcuritatem aſiquà tollet lucis ſtricturà Johannes a Leidis, Carmelita,nꝰ Chron. Belg. 6. pag. 117, 118, cal titulum fecit: De proceſſi Ducatus Brabantiæ& deſcri- prions Lorharingiæ; ut& Capite nono⸗cul inſcriprionem de- dit: De bello Theodrici Comitis Hollandiæ adverſus Friſoner. Comes Gandavenſis Arnulphus contra Friſios dimicans, occiſus fuerat, cujusmortem Theodoricus filius ulturus to- Addit. ad tam penè Friſiam igni, ferro, omniq, nocendi arte populatur, Anſelm. c. 67,p. 247 238. ſcribente Ægidio. Dux Lotharingiæ Godefridus ab Impe- ratore miteitur, ut debellaret Friſios, ſed conſerto prælio ca- pitut Dux, pro cuj us liberatione miſſus Leodienſium Epiſco- pus wolbodo prædonibus veniam ab Imperatore abtinet, Du. cem recepit, pacatisque omni hus hellorum impetus conquie vit. ſcribente eodem Ægidio. Id bellum in Vitâ aaldrici Anſel- mus multis deſcribit, quomodo Imp. ſeſe contra Dedericum (omitem Freſoniæ, bellis& ſeditionibus Regnum Galliæ exa- gitantem, armaverit, Gozeloni Lotharingiæ Duci manda- verit, ut militem conſctiberet, Comitis inſaniæ obviam iret, ejus inſolentiam manu validd opprimeret, Romani magnitudi- nem nominis extenderet. Incitatus hinc Gonzelo fideli ani- mo Regia Mafeéſtatis paret imperio, aſtendit Ducis induſtriam, ſuor ſcribit ad militiam, nec Epiſcopos Galliæ ab hac excludit profetlione. Suggerit Epiſcopo Leodienſi, ſicut cateris Coe- piſco- ſopis hleope ſeſoo ſatn 7 ſnum genrm Jähos. atem galle wub ulhasc woccd lmmidt tasiar nOh dhemti denls. dtd e kema uyna kan hbd ſ liyun digr wye um Leni ulaſ docl —nelunaung 4 lcone tin w tolletacha C Beg gan — Jrahanei A ntra Frlch tung cricus flies üen. nocendiani, Godeftitush. ad conlenn fent riiLeodienland 18 Reguum buͦ tiogir Muu 1 3 tu irſanis hin. at, Romaun rioc Gonzebofd- — mait Dari nt cSGallie dhlur 4 lenl, hauus V Henricus II. 5 piſcopis, ut communi hus Reipublicæ ferat auwiliun negotii. Epiſcopus Leodienſis Baldricus, qui exereitum auxerat mi- lite ſuo, ipſa die& e adem horã, qua utræque acies apud Flande- hergem conflixerunts ſublatus fuit à facie arcutextenti, a facie p. 239. gravis prælii, mortuus A. D. 101 4 Kal. Aug., ſed in ſe- quentem annum 1018 Epifcopi mortem retulit Lambertus Parvus. Hiſtorici veteres parum ſervati officil notà hie labo- rant, remque obſcuritate involvunt; nec nubeculas illas di- ſpuliſſe videntur ii, qui è recenti hiſtoricotum ætate calculum jam habent diligentiæ gloriæque famam. Venit in manus 1. Ann. noſttas diu expectatus Haræus, ſed& ille Vir bonus& litera- Frab. p. tus occulit ſiſtoriam. Quomodo labeculam purgert Friſius 168, 1692. Emmius, nondum conſtat. Eodem ductu obſcuro colligi- mus in medià ferè Germaniahiſtoriam belli Moguntini con- tra Othonem, Comitem Hammerſteinenſem, ab Imperatore diremrti, eujus notitiam non haberemus, niſi Rupertus, Tui- tienſis Abbas, Vitam 8. Heribertt dediſſet unde noſtro ſecu- lo Hiſtoricus in rebus Moguntiacis princeps Serarius retu- lit,& eſſemus ſanè culpæ nomine notandi, ſi hieprætermit-5, ne Iverha. rdeeveean dn V, e C e Ces ver.. 27 teremus Ruperti verba, prout extant in Vitis Sanctorũ Surii.— Imperator exercitu commoto Comitem quendam Ottonem, †0,₁O­it. ſeculi dignitate præpollentem in caſtro quod qisitur Hamer-. 62. 8. ſtein ſito ſupra Rheni littus, obſederat. Is namque Otto Epi 63. ſtopum Moguntinum m ultà infeſtatione ſæpius pervagans, ferro' gigne populabatur, oedio magno contra&jusdem civitatis Præſu- lem vehementer inflammatus fuerat, namque ab illo proprer illi- eitum connubium, judicio generalis Concili anathemidatus. Querimonia ergo ejusdem Preæſitlis excitatu:s Imperalor prædicto- in Caſtrs illum obſedit,&(uti poſtea fubditur) expugnavit. Hoc habemus jam, inter tam varia& periculoſa bella ma- gnam gloriæ famam ſibi paraviſſe poſteris que reliquiſſe He- roem ſplendidiſſimum, quem non parum multi motus exa- gitarunt, inter quos tamen placabilis, comis& totus huma- nus permanſit. Utinam tam facilè licuiſſet Henrico evita- e æmulos, quam ſequaci ad pleraque animo fuerat; nunc quaado- 5. Mogit. Xlenrieus II. SG ſts Nuando unus illeà tam multis laceſſitur, cogebatur à natul 4* Huaabire, quã ramen exuere nõ potuit, adeò ut in ceõdonandis b injuriis ferè modum excellerit; ſic enim fieti lolet,ut, quò 34 quis Princeps ſit ſedatior, eò pejores fiant obtrectatores& h amulatores. Neſcias, quid prius in Henrico laudes, ſingu- 1 4 Jarem intot adverſis fiduciam, quæ expertus fuit, anli-, beralem& clementem in victos& oppreſlos clementiam. hn Uterque Spiritus è colo miſſus,& in ſalutem Germaniæ da- le tus. Memoravimus hactenus, quinam in tam innocens c- h put Regis ex invidid vel prava ambitione ſæva meditati fue- 67 rint. Clarior inter tot tumultus& conjurationes vittus Ke- ſnn gis enituit, pulcherrimo clementiæ trophæo tot hoſtium vi- 3 Foris gelebrati, quos jungere ſibi beneficentiæ raris exem- anel plis maluit, quàm uſurpato victoriæ jure rigidiori ad res no- vas jrritare. Plenus miſericordiæ& humanitatis animus fll. comitate& benignitate hominibus imperare quàm rigidita- te dividere mentes maluit. Malebat detrimentum accipere fortunæ ſuæ, quàm parum clemens videri. Non efferveige- bat ira, ſed fervebat gratia UIt nunquam iraſci laudabile non eſt; ita nimium iraſci intolerabile eſt. Medio tramite ince- debat Rex, qui quidem ad iramconcitabatur, ſed'irà non ex⸗ æſtuabat. Non facilè is iraſcebatur,& iratus facile miteſce- bat, placabatur& teconciliabatur. Pauci commotum animum reprimere ac vincere valent; pauci Heorico fiwilia præſtare, eujus Symbolum habuit: Nequidl nimis, quod exponit Ver- 8)mb. nulæus; exemplisquejam Vvariis patuit. Altiuùs probi Reges & Principes occulciorem illam artem regnandi conſiderent: Imp. pag. arinde permoveanrur, ne quid nimis faciant, ne quid minus. 339: Nobile vindictæ genus erit beneficus perſequi hoſtem, igno- M ſcere injuriam, son delictanimis exaggerare, ſupplici parcere, amneſtiam ſancire. Hor Keges& Principes Henricus do- tl cere poterit. Supplicem Hermannum Ducem fuis advolu- e tum pedibus diujacere paſſus non eſt, æquè pulchrum eſſe ja- dicans, vincere Principes& recipere. Benignitas hæc ma- guanimitas eſt, quamore ſuo ſupplices ſtatim recipit& ho- 4 nols Ulatem enat, * niaun tun, Dwelenna — jarzrioneinſ ² pheotaehm, Nenceniie aha re rigicioiun ane humanaahe. perate g ¹ detrimenmu eleri. Naneih Tniraſci wuint = AMedlio umt barur, ſetun itatusfacke a icomwonuonr arico fiwindh Xri qnod emi .. Altiüspn n epoaodie 1 a ciant, de ui erſequideken etete opglof Hneipes lento un Duaten un⸗ 2 que polehme — Henigaltä J 4 es tatindei — — 1 1 11 6 1 9 o „“ 1 not nos minult, ſed auget, cm opprimere poſſt. EN hu- manitate Brunonem, fratrem rebellantem, ſuſtinuit, ſ upplican- tem optatè recepit. Pullatus ille venit ad Fratrem Regem,& Schongæ in Bavarid, urbe Lyco adſità, le teum proũttetur, Schongæ, inquit Ditmarus, Dominus Bruno, frater&jus, cum 6. Chbron Ungaricis interceßoribus Rægi præſentatur,& ab Eo data ſibi pag. So- gratia miſericorditer ſuſcipitur. Rebellaverant Cunigundis uxoris duo Fratres, Henricus Bafoariæ Dax,& T heodericur, Maetenſis Epiſcopus, quibus ad bonam mentem redeuntibus auguſta Domus recreari viſa fait, obliteratà prorſus veterum injuriarum memorid. Mirabilia illa clementiæ exempla exi- ſtimationem augent Henrici, magnique Imperatoris nomen conſervant. VII. Ducit in uxorem CuxouNpAn, Filiam Sigefridi, Comitis Palati- ni Rheni, cum quà vixiſſe fertur voto virginitatis in thoro fine tho- ro; quamque illibatam Virginem morti proximus commendaſſe traditur Parentibus atque Co- gnatis. Irificuw accepimus Conjugium illibate Virginitaris Imirabilisque caſtitaris, quà Vir cum IIxore ñine uxore & Uxor cum Viro ſine Viro vixiſſe traditur; quà duo Con- jages ſine conjugio, ⁴εαάς̈ ræeαανν õive nuptiis innupti uns vixiſſecreduntur; qua Cunigunda virginali conjugio juncta Viro Veſtalem animum J riviæq;, pudorem Fer vat,& ample xns pudet expettare jugales, H Rem Tom. 2. Hiſtor. Fauct. y. . Henricus II. Rem eorum tradamus verbis, qui rem miram literis teſtati ſunt, maximè quum nihil magis memorent Otdinis ſacrt ho- mines in Henrico, quàm quod ineffandæ caſtitatis teſtimoni- um& obſtupeſcendum omnibus ſeculis pudicitiæ arcanum in Conjugio reliquerit; in Kunigunde, quod tanquamaltera Sunamitis, UIxor& Vitgo, calentem Regem ad amplexus mutuos non provocaverit. Extant duo Anonymi, primi omnium proferendi, quorum unus apud Caniſium, alter apud Surium extat. Autor Vitæ S. Henrict apud Caniſfium ſotibit, ſed moderatè: Liberos, nec ſecundum earnem habe bat, nec ex- peclabat, quia eam, quam pro Conjuge habere videbatur, Chuni- gundam nomine, dicitur nunquam cognoviſſe. Anonymus im Vita Chunegundis apud Surium. Feata& Deodilecta Chu- negundis terreno Imperatori corporaliter,n non carnaliter, confun- fta, cœleſti Regi Pirginitatem ſuam conſécravit. quam uſque in kinem caſti Conjugis conſenſu, Deo teſte, conſervavit. oſtmo- modùm pag. 62. non ſine elegantià. Oſanctum matrimonium, ubi una fides inviolatæ oaſtitatis; ubi unus Spiritus muſericor- diæ& veritatis; ubi nec primus nec alter diſcerni potuit, dum alter, quod primus voluit; ubi par auimus in multifarius ope- rum effectibus, pares in duobus oſtendit aſſectus. Quales has nuptias diwerim, neſcto. De heroica hac eaſtitare Siffeidus ad A1002 p. 689: Deſponſata huit fut Cunegundis, virgo nohbi- lis, cum qus cœlibem vitam ducens cum Virgine Virgo' reman- ſit, torum ſe divino cultui tradidit, veterer Eccleſias reparans, navas ædificans& ditans, Sparguntur à Cranizio diverſa 4.Jax.35 hine inde elogia caſtimoniæ hujus lingularis. Res digna mi- p. 99. Coſmoa fꝛos 4.13.20, raculoinquit, in marit ali thoro aſſervatam in finem uſque vitæ virginitatem. Vosem quoque auditam adtumulum, ſed in- certum unde, retulit: Cede h irgini Pirgolocum. Cunegundis Contoralis ſpecie, ſed pudicitiã ſoror, 4 Metrop. z. p. 9ο ½ virgo perpetua, cap. 13, p.97 Uxor pulatitia, revera autem caſtitatis æmulatione ſoror, dicente Gobelino. Commendavit eum continentiæ zelum Lupoldus de Babenberg in libro de zelo Chriſt Principum veterum in Religionem; Beata&s DEO diletta A Cuima ¹ 1 Calial 9 . Vem habene dt vuhan e A wmiſ. Aranas. 1 = Daln — u Lpnun däſcern nuun 7 b unr in Mlifnnn ₰½ Iffellun La b di caſtitate itttah & gundis, un igige Vng u FEtalzſan 2 à Cnnaohn 4 atis Rer ann auin fuan aſ e dtumuln, Aacum. Cuug Henrieus II. 59 dileda Kunegundis in apice imperii conſtituta terreno lmpera- tori Heinrico I.matrimontaliter non tamen carnaliter, conjun- cta, Virginitatem ſuam, quandoq, in ſinem conſer vare ſuduit, de ipſius Heinrici conſenſu lmperatori cœleſtium conſécrauit. Illa- tino verſu in candem rem Th. Engelhuſius in Chronico pag. 41. Vixerat hio mundè cum Conjuge Kanigunde. li fuerant tanti, quod facli poſtea ſancititi. Devenerabili hocconſortio IohannesKönigshoven inChro- nico inedito f. 149. quod poſſidet Cl. Seidelius, Dicaſterii no- ſtri Secretarius. Der Keyſer hatte eine Frouwe/ genandt —* Sant Kungint/ und bleib Er und die Frouwe beyde Mager onze an ir beyder Tott; alſo in Lombardica hiſtoria geſchrieben ſot. Eadem verb= mitatus fuit Balthaſar Kogmannus, in Chronico Argentinenſi Manuſcripto, quod in Bibliotheca ſua poſſidet Magnificus Dn. D. Tabor, Academiæ noſtræ Can- vellarias. Dubius magis quàm certus Sabellicus Enn. 9,lib. 2.C0l.658: Henrico Ii uxor obtigit bene conveniens, pari cultu religio nis innocentiaqus ſingulari. Poſteac 0l 66². F ertur Hen- ricus tam caſiè ſandeq; cum Canigunda Conſuge vixiſſe, ut fato defantli ambo miraculis claruerint. Audaciùs alter Italus Joh. Baptilta Egnatius lib. 4. Exempl pag. 192. p, xers mu. tuo couſenſus multos annor ita in uns eodem q thoro, ut nec ille ſibi quioquam maritalis in eam juris vendicdrit,& illa nullas amo- ris faces experiri unquain voluerit, quæ res eo certior explorati- oyg, nobis eſſe debet, quod mortuo marite uxoreq, plurima afful- igre miracula, qua tantæ tamque mirabili caſtitati teſtimoni⸗= um cœalitus prædicerent. De tanta tamque cardinali& mirabi- li caſtitate Baronius exclamat cum Autore veteri: 0 Confu LI. gium non voluptate, ſed bond voluutate copulatum! O ſanttum! Matrimonium! Tam ſanctum, tam venerabile, ut in eo Hentico renovatum ſit magno miraculo, quod ait, quæin pri. mitivâ Eccleſia apud Fideles reperiri aliquando contigiſſe ex Tertullauonarravimus. Nimiùm boni videntur, qui hoc a æddor conjugium credunt,&Xadimitationem perfectæ zir. 2 turis Ann. 81. 3. Cor. 7.5 g0 Henricus II. tutis extollunt. Certè quantum inquirendo aut cogirando comperire poſſumus, Imperatori& Imperatrici injuriam fa- eiunt, qui tam abſonam intet conjugatos caſtitatem commi- niſeunrur,& inde Aανννκα ſive ſefuges efficiunt. Pulehra erat facie Cunigundis, ſed morum probitate pulchrior. Pulcher- rima Cunigundis ut caſta haberetur, voluitne, ut pulchra non Benricum faceret prole parentem; ut parvulus non lude- ret Henricus in Aulã, qui blanda balburie ſe Matrem non ap- pelliret? Quæ hæc adamantina Virginiras, cùm honeſto conjugio propagare queas ſtirpam, eam turpi voto Virgini- ratis pati, ut intereat. Puriratinè hoc eſt ſtudere, ut generis parricida ſis? Morinè nulla relicta prole Henricus voluit, nes Henricum ex Henrico propagare, ut caſtus haberetur?Si ma- ximè in aliis ſit virtutis nomen habitura Virginitas, in con- jugio certè vitioſa fuerit. Quæ hæc mifera Virginitas, Vir- ginitatem affectare in mutuis operibus Mariti& Uxoris? Su- ſtolle Copjugii ufum, neque tamen hinc habebis Virginitatis uſum& laudem. Conſenſu continentiam in Conjugio amare, & concordante animo cohabitationem faſtidire ad tem pus, id Conjugum piarum eſt; fed totum conjugium mutate in perpetuam virginitatem, quodnam eſt illud conjugium,& cu- jus eſt? Quis creder Henricum& Cunigundam à ſeipſis ſic deceſſiſſe,& conjugalitarem(liceat verbo uti)divifiſfe? Nec Natura, nee Lex, nec Dominus, nec Apoſtoli hane docent conjugalitatem caſtraram. In pretio haberi non deber, quodi benedictioni repugnat divinæ. Dei benedictio ad Conjugatos viva Sacerdotis voce perfertur: Creſcite& multiplicamini. Contra hanc Dei benedicentis vocem num Henricus dixic: Non ereſcam; non multiplicabor ex mea Cunigunde. Intra limites marrimonii, ubi caſtitas conjugalis mores non vitiat, caſtitatem virginalem vovere omnimodà abſtinentid, eſt& eonjugio facere ſegregationem& fecubationem paradoxam, & benedickionem Sacerdotis femel acceptam legem que con- jugii pro ludo habere; nec voti hæc eſt tui res, cùm hoe mo- do voveri caſtitas nequeat, ut intervertantur ea, quæ divin⸗ benedi- ſed Ns- dpro get 1 Ppert Deusl un Conjo faon ame woit ben nlh, tomo alel beuae at buk Uun ino Nuä eD foto we e u eki mh, an kere eor d g tndelt, Ig enticwzuua = kadenu g d itginhg,un trrra Vrgniaü a larit&lung 2 nadebo ſinin b in odfigom r allidite dmn anjogiumsun — 8 dconjgint ncam 16 a dii)disjdlerk; oſtoli hnnctn meri son debr,gl rct'o adorſh- nalhyie dim Renreudh un gund, s wores dobit 24 abſtigenti G E locem panion am legenähua 1 nacm veoſ II 727 9 9 1 Henricus II.&r benedictionis ſunt. Non eſt voti humani, ſepatare ea, quæ Deus conjunxit;& adimere finem conjuglo primarium, qui eſt procreatio ſoboſts. In neceſſitate conjugii naturam co- getre ad id, ad quod non eſt obligata, wirabilis neceſſitas eſt- Hoc nimirum eſt, Naturæ ponum infuſcare injuria,& quod Deus licitum fecit, illicitum facere. In nuptiis& thoro glo- riart de Virginitate nuptiarum, Conjugii nævus eſt. Ulera Conjuges eſt, im conjugio exuere conjugum affectum& ef- fectum, ſocietarem thoralem, neceſſitatem pariendi, lbero- rum educarionem, poſteritatem domus. Amor non eſt ille nominandus, qui veri amoris conſv alisrollt affectum. Quæ hæc vita, ubi ſic vivitur, ut vita nulli uſui ſic? Quæ hæc do- mus, cùm waritali juri renunciatur? Pudicèin caſtiſſims& domo vivitur, ſi maritali juri religiosè inſervitur, cùᷣm natos ex ſe ſuſceptos pietate conjuges alunt, cum denique ſupremà hora evocationem Domini patientiſſimè ferunt piæ Cõjuges, quod docuit Petrum Acciajolum Cardinalis Piccolomineus. Epiſt. 6– Sanè honor conjugii& matrimonii dignitas eſt dulcium pro- p. 900. creativ liberoram;& grave eſt virginitarus carere præmio tilio- rumq; non babere ſalatia, ſuſtinere onera matrimonii,& ad frudlum matrimonii, non venire, ſcribente Reverendo Pa- tre Didaco de Celada. Caſta uxor mwarito caſtum cubile in Rarb. cuſtodit, ſi integritarem pudicitiæ ſuo Viro ſetvat, eo moda, n. 103. p- quo ornamenta ſunt uxores Viris. Abſtinere conjugio in con- 192. jugis eſt ſine confugio conjugium,& corpus ſine anima. Inte- gritatem Virginiratis ſervare in Conjugio nil niſi temulenta caſtitas eſt. Omnis maritus caſtitatis evactor eſt, ait Tertullia- de cult. nus, non Virginitatis; quandoquidem illud ipſnm eſſet, Qά 8. 4. agrum habere,& non colligere meſſem. In conjugio præ/ S5. rer conjugium vivere, in carne præter carnem, illud eſt, natu 9,40 ræ vim inferre, Conjugioque damnum parare. Sublimis il- le gradus puritatis, quem hie jactant, vis potius ſimulata di- cenda, quàm caſtitas. Abunde caſta eft in conjugio, quæ, qualem Deus inſtituit ſtatum, in continentia eonjugali fine incentivorum carnalium inſultu fuo marito concors tranſi- H 3 Bt⸗ —— 1. Theſßal 4. z. Hcb. 13. 4 bere oportet: 42 Henricus II. oir. Non mollis& delicatus eſt lectus Regiarüm Uxorum, Ted laboribus& doloribus ſuis in geſtatione& partu conſtat non aliter, ac alicujus Amaryllidis ruſticæ. Habent Conjugia ſua pietatis ex ercitamenta, ſaos hymnos, ſua cantica ſpiritalia, quæ in conjugatorum cordibus reſonare exiſtimes, majori ſæ- & falſo caſtitatis prætextu celate coguntur, ubi uruntur, maxi- mè cùm vi intrudantur in Cœnobia a Parentibus& Cognatis. Quaſi verè non conjugari poſſit caſtitas cum conjugio, ut [ola videatur efle extra conſugium vera& genuina caſtitas. Optima eſt caſtitas conjugii, per quam inventa eſt poſteritas ſucceſſionis humanæ, per quam introducuntur Eccleſiæ& Reipublicæ cariſſima pignora. Iſta certè maxima gaſtitatis conjugalis commendatio eſt, quæ ſanctiſicatio dicitur, quam 5. Pauſus eo ſignificavit nomine, dicens: Sciat unusquisc, ve. ſruͦm vas ſuum poſſider⸗ in ſanftificatione& honore non in paſſio- ne deſiderii. Iſtud etiam elogium Scripturæ ob oculos ha- Honorabile conjugium in omnibus,&t horus jmmaculatus. In legitimis conjunctionibus non eſſe deli- gtum aliquod Scripturam teſtari dicit Dietmarus;& quid ergo Chr. lib. I. 8 ⸗ 8 4 2. 4 4 8 pz illegitimè vivitur in legitimo: Pudicitia non tam in Virgine quam Conjuge flos morum, honor corporum, decor ſexuum, in- de adic. mendante Tertulliano. 6.1. p. 628 priani ſermo placet: Matrimoniorum ſidem tenere Laus ef, 3 hono inter tot corporis be⸗ G. de pudic. p.379. de laude matrim. †. 14. tegritas ſanguinis, fides generis fundamentum ſantlitatis; com- pudieis Conjugibus erian ille Cy- Ma;&matrimonio de continentià modum ſtatuiſſe, majoris virtutis eſtdum etiam licita rejiciuntur. In deſcribenda imagine caſti purique matrimonii placeant: De- ſidetii Eraſmi verba: Nuſquam reperias minus inquinatam morum integritatem, quàm apud Conjugatos. Exaggerent uantumli bet ſuum inſtiturum Monachorum acl irginum exa- mina; jattent, quantum volent ceremonids cultuuq́, ſuos, quibus potiſimum inter cæteros eminent, ſancliſſimum vitæ genus eſt pu- rò caſtoq;, ſervatum Conjugium. Pratered noR t³ ſeſe caſtrat, qui vivit ceœlebs, ſed qui caſtè ſantléc, celit cenjugii mlinius. At⸗= — que pe intentione, quàm apud eos, qui neſcio quo affectato voto nun ſhan mnant 1 10 hun mchi unK 11 Ro omw. ſtuu mn kne ſcee Niqn dee im 4 arer 11 koh der Kyta s m. mat im 1 l b Near ann 1 ſe reu d d d e invenuchun, * 4 docunutalee aintt malidag * Katie dan, 1 Seuatnuni . hounnſ pturz dh cnz. m ownibu, bin un onidus naſſ, 1 aatas guig A anonumuih dim deem ſann 2 m ſartiuub d 8 ogibos rinſ — . continenund ita reicunn b ae monjiplute a cu minu ulsauf 8 1l08. luß umat!punf uculnuij an um vite tlul d 4 1on Fs daujuuuin — Henricus II.& que utinam verè caſtrati ſint, quicunque ſuis vitii: magnificum caffrationis prætexunt titulum ſub um brà caſtitatis turpius libi- dinantes. Poſtea: Minimum abeſt al irginitatis laude, qui jus illibatum Conjugii ſervat, qui uxorem gignendæ proli, non li- hidim habet. Quid caſto amote poteſt eſſe amabilius, quid ſanckius? Quare conrinentia, in Conjugio hoe Henrici cum Kunigunde perpetua ex mutuo conſenſu, ſi fuiſſet, ina- nis& perverſa fuiſler; neque n. hoc modo caſtitas vovetur peo, niſi qui velit inanireligione, aut ſuperſtirione potius, ſeſe commendare. Fotatantum Eocleſiaſticæ religionis utilia ſunt, filar. in us cum& dignis Deo cantiombus,& propoſitæ in Eccleſiâ ob 77 6 †. F- ſervantiæſtudio probantur Nec exiſtimandum eſt, Cælaris 4¹†* hanc voluntatem fuiſſe unquam, cùm contrarium conſtet, prolem expetiviſſe. Ipſum Cæſarem de ſterilirare Conjugii ſui quaſi in Synodo Francofurtenſi conquerentem, quod ſpe deſtitueretur hæredis, audiamus: Ob recompenſationem futu- ram(hriſtum hæredem elegi, quia in ſobole acquirenaâ VUL- L&pE Rremanet mihi. Speraverat ſobolem ſed ſpes de-6. p. 67* ſtiruerat, qusd aud mus ex Ditmaro, qui ea vixit ætate, qui- quetum præſens erat; ſiqueę ſuà ſponte Imperator voviſſet, fe noluiſſe hæredem ex Kunigunda ſua habere, aliter locutus fu ſlet;& in aſſerendo eo voto Ditmarus;, qui de hoc gene- re vitæ ſenfit gloriosè, locupleriſſimum dediſſet teſtimoni- um. Ubi tune illud miraculum caſtiratis, quod poſt Ditma- 8 rumtam ſollicitè deſcribitur,& per univerſum orbem inant famä celebratur! Ex Monaſterio Caſſinenſi provenit prodi- Hpon In. gioſum commentum, Leone Oſtienſi interprete, dixiſſe 2 e gn nenricum mortt proximum Epiſcopis Abbaribus que præ.. f.3⸗ ſentibus: Recipite, quam mihi tradidi ſtis.⁰irginem veſtra. N Lc pius Imperator nec pia Imperatrix de pio voto tacuiſſet, quia tam pium tum habebatur, ur miraculi Ioco haberetur. Non racuiſſent, quod ad gloriam Dei, ut Clerivis viſum fuit, perti- nuiſſet. Non videmus igitur, quantum confulant famæ Hemici, qui tanta conjugii elogia faciunt ex quadam voti„„ sonſcientia; ſicuti Cutlemius caſtitatem hic in Henrico non San-hasſ 3 buma-p. 16, 6 Henrieus II. bumanam ſed angelicam admiratur. Siita ſe res haberet, cet tè diceremus fuiſſe caſtiratem plusquam Angelicam; faiſſe admirandam planèque ſtupendam caſtitatem, quæ in thori Regiijucunditate, inque venuſtate palatii, fub hilari aſpectu delitiis ſe abſtinuiſſer. Miriſſima ſanè tunc continentia, à ca- de ſingul. lentis æ tatis fammis non inceſſi, quam dixeris eſſe qualitatis Elvric. p. Aungelica, uti Cypriano dicitur, quæ in Rege ſublimis adeò 471. fuiſſer, ut quodammode ſimilem reddiderit naturæ Angeli. cæ: ſupergreditur u. ea voluntas humanæ natusæ conditio- nem,& Angelicam imitatur naruram; Angeli enim ſine carne vivunt, caſtifſimi Spiritus: Rex verò in carne trium- phaſſei contta carnem victor libidinum; ut ita in carne ſine catne vivere, plus quam Regis ſit, dixerisque hic illud Cy- &. Ae hono priani: irginitas ſe æquat Aungelis; fi verò exgquiramus, etiam ꝓpudic. excedit, dum in carne luctata victoriam, etiam contra naturam p. 379. efert, quam non babent Angeli. Itaque cognata Virginitas fuiſſet vel Henrici vel Cunegundis, in carne præter carnem viventium, nõ terrenæ vitæ fed Angelicæ. Sic fuiſſet virginitas felicior noſtri Regis& fortior. Fortior cerrè, quia in deliti- js aulicis caſtitas rarior; unde etiam Cutſemius geſtiit in commendando hoc exemplo, ajens: Tanto magis boc divinæ caſtitatis exemplum S. Heinrici præconiaudum eſt, quo prius& autiquius, quod nullum alius Imperatoris pr æceſſit; ſed quod paueæ aliorum Regum& Principum Cat holi corum ſubſecuta funt, Boleslai Regis Poloniæ cunn Cunigunda: filià Belæ, Regis Ungariæ; Emmerici, ſlii S. Stephani Regis Ungariæ, Eduacdi Ii. Regis ingliæ. IIluſtria in mentem veniunt Cutſemii ex- 3. Jaxon. empla, ſed ſuſpectæ lidei, ad quæ reſpondert Hôpfnerus, cen- Evang. z. ſuram agens non ineruditam de Hentici matrimonio, quod 6. p. 77. in exemplum proponitur; wagisque augent& glorioſius reddaut alio prodigio, quod ſcribunt conugiſſe, Suſpectam ajunt fuiſſe factam nenrico marito Kunigunde caſtitatem, aod obſervatum fuiſſet, ignoti vultüs hominem crepera adhuclace è thalamo per triduum exiiſſe. Rem oppidò quàm prodigloſam audiamus ex Compilatoris, ut vocatur, hiſtoriâ: S. Kuni⸗ luniga almyen yh F leavit, aansD mügehen ſwutu 7 ak idt b mCani aum p ſeLara pkun fqucleo Naurico. alitam m um Vjuſ leurwe, Wiam dllegia , ſe Nie luzFa ru mar wmi ſoais. deat, nadſid aberne kault döden beferu wmihl deretar el deiſtrauape e utin naug 0 1 2 Sce dichu am conlauand Scognanſigan t innne prattang * i Sieftiltunnn 1 cend, quntt Hénricus IM. 6; S. Xunigundis ut ſi purgaret fattà devota oratione audafter to- cipibus& multis aliis iz. candentes vomeres nudo veſtigio calcavit,& Domino protegente penitus illæſa permanſit, nam auttone Diabolo, qui invidebat ejus virginitati, de crimine adul- terii vehementer infamata fuit, callidus namq;, Diaboluu trans- ſiguratus eſt in formam militis ſpecloſi, tribus continuis die bus mane videbatur pluribus exire de thalamo. Kunigundis. Inſon- tem Cunigundam calcando ſex ignitos vomeres ſuam inno- eentiam probaſſe affirmavit Grantzius 4. Metrop.. p,91, 92; 414. Saxonia 32. p. 97 ait in conſpectu Regis ferrum ab ea 7. 734. ram Imperatore, Sponſo ejus, dum adhuc viveret,& coram Prin- ignitum& candens deporratum fuiſſe. De eo ferri canden.- Chros. tis judicio Hartman Schedelius: Nobilis Kunegundis Divo fol.209. Heiurico Imp. matrimonio junctæ cum eo in omni caſtitate usque ad obitum vitam celebrem peregit. Verum intigante Diabolo sam de milite ſuſpectam habuit. Ideo ſuper candentes vomeres WM palibus nudis pedibus eam incedere feæcit, quà aſcendente ait: Sicut me, 6 Deus, ab neinrico& omnibus aliis intactam no- viſti, ita meadjuva: Cui vox audita eſt dicere: Virgo Maria ratſemu t te Virginem liberabit, rotamque candentem maſſam illaſa per- n nuzilamn surrit. Idem referunt miraculum Nauclerus a. Gen 3/. fol. 1 Auum, um 10%, Nicolaus de Nuyſe Serm. de Sanctis ſerm. de Z. Aureo er,0O f.226; Fulgoſus 8. Memorab. 1. pag. 1001. Sterilitatem puta- 3 Klicwm mus matrimonij Regij hanc fabulam præpaiaviſſe,& contu- us flu hul meliam illam matrimonij verlam fuiſſe in argumentum reli- —. hngun u gionis. Simulator tunc Virginitatis fuit Rex, ſimulatrix niua Cukut Regina, ſi negärunt maritalem conjunctionem. Excogitata verò videntur hæc omnia ab hiſtoricis nõnullis clauſtralibus hf in detractionem conjugil,& commendationem cœxlibatũs. namdanſ PFequidnamillud aded dignum laude, quod pudicitiam&c uben di cõtinentiam, virginalem quam vocant, inconjugatis laudant? gll 3 Severum ſanè&crudele matrimonium, quod, ſiaptum, Cæſa- igands d tem ipſum caſtravit. Slimpotentia adfuit, laudem illud non „ homivem 1 meretur, quippe virium naturæ. Si propagatio fieri potuit iKencßni 1 KRegiiſtemmatis, quænam quæſo laus illius continentiæ: „ m ut weun L4⁴α E 66 3. de Rep. 1.p. 792. 7. S. g01. 31 1. Cor. 7. 22 2. Geog. ſacr.z. Henricus II. Qu laui eſi, inquiĩt Bodinus, Henrici Imperatoris, quod perpe- tuam cum uxore coluit pudicitiam? Melius Caſimirus l. Po loniæ,& Lædislaus Sohemiæ Reges, qui quod ad Venerem inepti eſſent, Anuptiis ſemper abſtinuerunt. Si frigiditas naturæ con- tinentiæ cauſa, temperantia ille, non temperantia, ſed intem- perantiæ imbecillitas eſt. Nou in quo quis nihil poteſt, ſed in quo cùm poſſit, poteſtate nõ utitur, quis laudatur. Inter hæ- rericos recenſet Auguſtinus lib. de Hærefibus ad Quod vult Deum eap.87 Aboliano⸗ vele beloitas, qui ex malà interpre- tatione Paulini dicti uxores quidem habebant, ſed non habe- bant, illas ex legitimo ufu conjugti. Non miſcebantur uxoribus, inquit,& eis tamen ſine uxoribus vivert ſectæ ipſius do- gmate non licebat. Mares ergò& fœminæ ſub continentiæ profeſſione ſimul habitantes putrum& puellam ſibi adopta- hant in ejusdem conjunctionis patto ſucceſſares ſuos futuros. Pro- feſſione ſic faciunt Abeloitas; in conjugio exiſtentes, non exiſtentes; Viros, non Viros; nubentes, non nubentes. Fa- bulantur autem Rabbini, Adamum poſt Abelis necem ab uxore abſtinuiſſe per annos CXV, unde forſan Abeliano- rum nomen, de quo Bochartus. Qui deformè putabant ſteri- les ſe eſſe& liberos non habere, crimen naturæ vertere pote- 5. 16 p. S5t rant in figmentum caſtitatis;& pudicitiæ adſcribere, quod 15. 48. p. 410. cap 62. erat vitii naturæ. Magnum alis eſſet& admirabilis doctri- næ exemplum, magnæ continenmtiæ caſtiſſimique animi ma- gnum ſignum,& perfectæ caſtitatis indicium, ſi quis Rex, ſi quæ Regina in conjugio renunciaret voluptati, fugeret carnis illecebras, flammasque extingueret concupiſcentiæ nova profeſſione caſtitatis. Exemplorum diverſorum contempla- tio ſubit, quorum aliquot meminiſſe licear. Octavij Cæſaris Auguſti prima uxor, in Conjugio manſit Virge, quod Sacra- mento ipſum Auguſtum firmaſſe notat Dio, intact amq́, ad- buo& Virginem dimiſiſſe Suetonius quoque affirmat. Mar- tianum Imperatorem cum uxore ſuà vixiſſe ſine concùbitu 3. Sar. 3. maritali notat Crant zius, ſcribens: Martianum aica Theo- p. 6. doſui filia, jam annis nubilis, maritum legit, patta primas, quod M,Mt 2 iukdit Ham K wente minnaſ lngin munpui miiddet lcios: olb m keado: nuhreſt ſr Der ltghe tedidit lecone 5 Rec ſunde de⸗,p 4 ator rahad wmjar fal. Henricus II. dd in ſanctimonid viveret, erat enim Dto devotiſſima; quo fa- Rum, ut baæredem non relinqueret. Rerx Angliæ Eduarüs& Re- gina Ediva de caſtitate ſervandâ paciſeuntur, neo buic fidei Ailredus alium, qudàm Deum teſtem æſtimant adhibendum Fit illa Con- inl it. Sd- jux mente, on carne, ille nomine maritus, nou opere. Perſeverat vvVardi inter eos ſino actu conj ugali confug alis aſfectus,&s ſine defloratio- p 378. ne virginitatis caſtæ dilectionis amplexus. Diligit ille, ſed non corrumpitur; diligitur illa, nec tangitur. Narrationem to- tam vide apud ellarminum de Officio Boni Principis p.[08. Maritus apud Gregorium Turonenſem oſtentabat ſe corem uxoris mortuæ tumulo cum Virgine ſe Virginem vixziſſe, de glor. dicendo: Gratias tibi, ë Deus, ago, quod uxorem tibi Virginem Confeſſ modo reſtituam. Cui uxor è tumulo reſpondiſſe fertur: Sile c. 32- Vir Dei, ſile, cur nemine interrogante arcana noſtra prodis? Magnæ ſimplicitatis eſt, quod Vir ille magnæ nobilitates hoc npid eiten, * 1. nonübenn. an dolt Abelbte e de forlad hed. 11 ntute ſeiue mw itie zdlerkeng. — tA formepun * T X admiuaölhae 2 ilwigue nan. leiom Sguiſan — — luptati floreu na concapicent er tt Vitga ualit 1=. Dio, incia, jirllle Coe cuch etianun tuſt —— credidit. Exempla aliquot, eorum, qui in conjugio caſtè& ſine contactu vixerint, dedit Tympius Theſaur. Virt. p. 43. 46. Recentiorem hiſtoriam de duobus matitatis, cœlibem vitam degentibus, deſcribit Faucherius lib. de Reform. men- tis c. 7. p. 237. Caſtitas conjugalis eſt, quà conjax conjugi fi- dem tori inadulterabilis ſervat. Hanc Conjungatos caſtita- tem habere decet& ſervare, ut duorum conjugatorum cor- pora jungantur indiſſolubili matrlmonio. VIII. Comitatum Bambergenſem ad b ſe devolutum erigit in Eyisco- rAruM, eximiis reditibus amplis- que privilegiis exornat, primum Epiſcopum E3ERHARpuBu con- ſtituit, novoque Epiſcopatui in 1 2 mini- 6. 9. fol. 15. miniſterium adſcribit quatuor Imperii Principes. D bLobeimo Epiſcopatu Splendidoque Sacerdotio agitur. Non alius locus majora favoris ſigna ſenſit ac Bamberga, quam omnibus viribus& ſingulari quodam zelo ac ſollicitu- dine domi foris que promovere Cæſar ſtuduit, ita ſcilicet, ut magnis opibus omnique beneſiciorum genere Eccleſiæ& Monaſteriis erigendis dotandisque ſuccurreret. De hac in- ſigni liberalitate Coſmas Pragenſis t. Chron. p.20: Henricus Imp. inter cætera, quæifecit in vità ſuà pro Chriſti nomine magna- lia, conſtituit Epiſcopatum, quem in tantum amplia vit faculta- tibus& dignitatibus pontificalibus, ut in totà Orientali Francid non ultimum ſed ſecundum poſi primum habeatur Eyiſcopium, aificavit etiam ibi& Templum miræ magnitudinis in ho- norem S. Mariæ Virginis&§. Georgii Martyris Chriſti, quod ſimiliter in tantum adauxit dotalibus&cele ſiæ,& ornatibus auri & argenti,& cateris regaliter apparatibus, ut mihi videatur de his tacere melius quam dicere minus. Ea laudatione ſcribit, Ludolphus Bebenburgenſis in libro de Germanorum Vete- rum Principum Zelo in C hriſtianam Religionem: Henricus Epiſcpatum Bambergenſem in honore Sandtorum Fetri& Pau- li Apoſtolorum principis& Georgii Martyris conſtituit; lo- cum, ipſum prædiorum divitiis& omnium ornatuum deco- re copioſiſſimè ditavit. In meridianâ quoq́, civitatis parte Eccleſiam in honorem S. Stephani protomartris, ſub ordine Ca- nonicorum; ex aquilonari verò parte Aonaſterium ſub Mona- chali regulã S. Benedicti conſtruxit. Anno Regni ſexto Epi- ſcopatum hunc nobiliſſimum in honorem 5. Georgii inſti- tuit, ordinato primo Epiſcopo Eberhardo, Regio Cancella- rio, teſte Dietmaro, quilibro ſexto erectionem Bambergen- ſis Epiſcopatus deſcribens ait⸗ Eberhardo tunc Cancellario c Illile V V lte u0 me Nospot laceede dlcsk ſadene Wm ab alofac liſetn (onttac b mien Ahenvd h. N nigno kchon dome deiplo lim gu. deſul Uum h lletts teg vgniah in vj dleit autn ſedar fülda, laal iien haa eh, U hniſiumun. * Vanyluniia * heatt Hſha d . 8 . S driftiihg d ie, Gernana t mii riuan tyrus enſim av ornatummin d nuij euiun ru ſahmal ſeriam ſi a a. RKegni ſeno m§ Geon „ Regiola — ovem lapde A ui tunt(an 74 Arhu 1 5 Henricus II. 75 v llligiſo eodem die conſeeratur. Erat is Eberardus Pir inge- nio& moribus Reipubl. valdè neceſſurius, wipponis elogſio. Vit. Conr- Non putabat majorem autoritatem novæ Eœcleſiæ cathedra-c. r.p. 4¹3. Uaccedere poſſe Rex, quàm ſi conſecrari poſſet peculiari Pon- riſicis Romani benedictione, quumque eo nomine Ponti- fex Benedictus VIII invitatus eſſer, contulit is ſe in Germa- niam anno 1019,& Eccleſiam S. Stephani dedicavir. Id eo anno factum ſcribunt Hermannus, Lambertus, Marianus, Urſpergenſis, Sigebertus autem anno z0. Scribit Herm. Contractus ad A. 1019.p.13 6. Benedictus Papa Babenbergam veniens Eccleſiam S. Stephani dedicavit. Sic Lambertus ad A. eundem p. 18. Iuperator Papam Babenberg ſuſcepit hoſpi- tio. Novam Epiſcopatus plantationem viſitavit Pontifex magno comitatu, Eccleſiam conceſſis privilegiis in ſuam pro- rectionem ſuſcepir, atque devotis dedicavit ceremoniis. Qupmodo id quibusque ceremoniis factum fuerit, tradidit Scriptor Vitæ Henrici, in Tomo ſexto Ganiſiano: Rex ſan- ftiſſimus, ait, Bambergenſem fundum cum omni bu) pertinentii⸗ ſuus B. Petro Apoſtolorum Principi contradidit,& Apoſiolico Preſuli in perpetuum defendendum commendavit,& in memo- riam hujus paitionis ſingulis annis album ambulatorem eum faleris&omano Præſuli dari conſtituit. Hàc quoque humili- tete& devotione apud Dominum Apoſtolicum ebtinuit, ut Ale- maniam intraret,& Bambergenſis Eceleſiæ novam plantatio- nem viſitaret, quod& ita fattum eſt. Quomodo id factum fue- rit, deinde ſubjungit. Geſtiit videre Pontifex novam ſedem, Ita ut non in alium locum iret libentiùs, nec aliũ hoſpitem ex- pectarerlmperator avidiùs. Nos hic commodè notabimus verba, quæ habet Autor Compilarionis Chronologicæ p. 733 Papa Benedittus venit ab Imperatore invitatus Bapenberg,& ihi eam Imperator ſolenniſſimè ſuſcepit hoſpitio. Ibi in ſancta notle Paſchæ matutinali offcio ſolemni primam legit lectionem Patri- arcba Aquilejenſis, ſecundam leftionem Archiepiſæopus Ra- vennenſit, tertiam Papa. Ibi tunc prafatus Papa præſentibus LXII. Epiſcopis& Wenae hnu as ſicut& naueaene ſus 3 chan= —-——— „0 Henricus II. Fohanner& Sergiu⸗ Apoſtolici,ita& ipſe dedit privilegiaum l. hertatis Eccleſiæ in Babenberg. Eadem habet Paulus Langius, Chron. Citicenſi ad A1014 p. 770. Nec habebimus teſtem, quem ad rerum hatum notitiam imploremus certiorem, præter Dietmarum, qui præſens adfuit,&, ùt dignus fuit, congteſſibus interfuit. Is ergo duμ⁵ ρ urd u« lib. 6. p.74. Perattà in civitate Bavenbergenſi Eccleſiä mafore cum natalitiur Regis dies eſet,& AAAb jam inciperet annuu, II. Non. Maji omnis primatus ad dedicatiouem iſtius Mulæ ibi- dam congregatur,& Sponſa hæc Chriſti per manuus Johannis, Pa- triarchæ de Aquileja,& æliorum plusquam A3 Epiſcoporum dedicatur. His Ego peccator interfui,& ut ſummo decuit ERegi, in omnibus hanc ornatam vidi. Septuaginta duos Epi- ſcopos& Principes adtfuiſſe, cùm Eccleſia conſecraretur, Au- tor vitæ§. Cunengundis apud Surium pag. 6i.habet. Oſten- di ſolet Bulla Benedicti VII! Pape, qua Bambergenſis Epi- ſcopatus confirmatur, impoſità penſione annuã Equialbi phalerati; ed⁴ vid. ratione, hoc erdine, ut nullus unquam viven- tium, cufuscunque ſit dignitatis vel ordinis, contra banc confir- 1.. 4 4. mationem Epiſcopatus venire audeat vel coutra Henricum hu- 2. Chr. 47 juaq; ſusceſſores ab hoc agers; neque liceat ei de omnibus, quæ nunc habet, vel habiturus eſt prælibatus Epiſcopatus, vi, fraude, aut iniqud calliditate aliquid abradere; vel de his omnibus in- quietare aliquo modo, ita ſanè, ut ſingulis quibusq, Indictionibur ſub nomine penſionis Equum unum slbum nobis uoſtrisque Succeſſoribus perſolvat, cum ſellu conveniente Romano Pontiß- ci. Sellam illam inargentatam ut ita dicamus, deſcripſit Leo Oſtienſis, cujus verba: Auguſtus Imp' ex ſui patrimonii ſumti- bus conſtruxit Ecoleſiam ad honsrem S. Georgii, quam Idvoca- to Benediclo Papa conſecrari fecit; Epiſcopalemq́; in ed ſedem conſtituens B. Petro ex integro obtulit, ſtatuto per annos ſingulos cenſu, Equo uno optimo albo, cum ornamentis omnibus& phaleris ſuis, centumq;, marchis argenti. Centumargenti mar- ex phaleratum eqvum(ein weiſſen Zelter mit weiſſer Muͤntz) egregiè ornaverunt. Ptima hæg Epiſcopatus elementa fus, te at * urge vontt Komaf dalala chosc gune „im Kocat Thenu h. liſur V Gu i teba gone ſbſec omm ſooiun Nveye litem mMie, hei⸗ Ubere dowit V Su ſaun — ugion aa —— onleenn, d Gr hader Che * Bambenzelit. nie auih A lu unuunn cautra hun 1 Aurra Henin — 2 Ae hu ennan 7 dhuig huitnu am nohu uun eite Romauelan 2 uus, geſeiylilg — i patrinmi 3 augum A — umq i ui —— e m idtomuiu, 6 Xepatus uü jan oper amuſiat meutu muh numargeni nitweiſtrdin Aus eleweoute kl 4 * te argentea, valde conducibilia, Nec promifſis fraudabatur Pontifex, nam quotannis magnifico hoc ſagmate ibat Eqvus Romam, clitellis ſuſcepturus Pontificem. Inventa tamen fuit alia ratio, quàm caſa natalitia inſtituerat, ſub Leone IX, cujus diploma, roborans Eceleſiæ Bamb. privilegium, inte- grum exhibet Jacobus Gretſerus in Vità 8. Heinrici publica- ta, in quo& hæe verba leguntur: Sit ille Epiſcopatus liber Romano tantam Mundeburdio ſubditus, quatenus Epiſcopu= liberius& delectabilius cum Clericis ſuis ſer vitio Dei poſſit inſc- ſtere. Eſt autem Mundeburdium idem quod tutela, tuitio, aut jus patronatus, quod ex Lazio notavimus ad Voſſii Gloſſa- rium, ita ut ſub Romano Mundeburdio eſſe ſit eſſe ſub defenſio- ne Papali Epiſcopatum liberum, à Metropolitarum jurisdi- Ktione exemtum; fiquidem Bamberga cum cenſu annuo ſubjecta fuerat Romano Pontifici uſque ad Leonem IX, ubi commutationem factam fuiſſe ex Leone Oſtienſi notavit Ba- ronius; nam Bambergenſe tributum remifiſſe Leonem, cùm Annal. Beneventum ab Imperatore Henrico Illaccepiſlet, notavit T. 11.. 62½ itidem Platina. Bambergenſis Epiſcopatus, liber ex omni 6z. parte, luperiorem non accepit, niſi Papam, Præſulum Cory- it. Pont. phæũ; atq́; quivis eò ardentius ſtuduit, liberalitatem ſuam ex p. 144 hibere, quò efficacius fuit nomen Pontificis ad ingerendam hominum mentibus opinionem majoris virtutis& ſanctita- tis,& inferendam Epiſcopatui venerationem. Efficax quæ- dam res eſt ipſa pietatis imago& ſpecies, quæ oculis oſtenſa hominum mox rapit in amorem ſui,& excitat ad quodvis ob- ſequium, vario liberalitatis genere prodendum. Ex hoc fonte auſpicatum inerementum Urbi& Eccleſiæ Bambur- genſi tã Imperatoris, quàm Pontifieis Præſulum q́; acceſſit in- quſtriâ, ereſcente in dies Archiepiſcopatu, hodieque vigente ſub cutà atque moderatione Præſulis maximi, loeuplete ad- modum cenſu& prædivite gazarum ſuppellectili. Epiſcopa- tum hunc donis innumerabilibus locuplstatum,& ampliſſimo- rum fundorum reditibus divitem fuiſſe, notavit Rod. Glaber in Præfatione, tertio hiſtoriarum libro præfixa. Oapfam ans Henricus IIM. A₰ 71„Henrieus II. b ſanè ſuarum rerum hæredem Imperator, quum liberis&arerst, voluit eſſe Bambergenſem Eccleſiam, teſte Sigiberto; ma- gnâque proventuum eopiaà adhuc Epiſcopatus gaudet ex Do- miniis Laventhal& Villach, quorum gratià reſidet nomine Epiſcoporum ViceDominus Wolffsbergæ in Catinthia, Ann. Megiſero annotante. Liberalitatem tam copioſam in ditanda Carinth. Bamberga deprædicat eriam Aventinus, quod prædia, vicos, 4. p. 683, ſylvas, caſtella, arces, oppida, ex Auſtria, Bojaria, Catinthia, 67 c. 6. p, Styria, Liburnia, Norico, eò contulerit. Inſuper Abudiacum, 687. incunabula lua adjecerit; Patrimonium etiam ſuum dotemq́; I.5 p. 402 Chunegu ndæ addiderit, ad invidiam uſque, plura largiendo, quam Btun Frater aliique Agnati ſperaſſent. Non verò re- morabantur liberalitatem Henrici Brunonis Fratris tergiver- ſationesznon Uxorẽ Cunegundé Fratris moleſtiæ mutabant; neq; n. velBruno, vel Theodericus, æquis oculis aſpicere po- terant tam larga in Bambergentes aras munera. De Cune- gundis donationibus Trithemius Chronico Ducum Bava- variæ p. 105: Iater multa quæ facit bonall lenricus Imp.) Epi- ſcopatum Bambergenſem inſtituuit, Moönaſterium Atontis Monachoram Ordinis S. Benedicti extra civitatem conſtruxit, S. Cuegunde, uxore caſtiſſimd, ſibi de ſuo patrimonio opem in omni bus hilariter ferente, Stomachatus hinc fuit Cunegun- Sigebert. dis Frater Deodericus, Metenſium Epiſcopur, dolens dotem p. 591.& patrimonium ſaroris ſuæ Chunigundis Imperatricis delegari ab jmperatore Babenbergenſi Eccteſiæ, cœpitqque ilicèò non tam invidere quàm rebellare, teſte Sigeberto. Erat& Brunoni ſua bilis, unde invideret reluctareturque, de quo Urſpergenſis: Regis a. Frater erat Bruno, Auguſtenſis ſedis Epiſcopus, ui fe- licibus Fratris atlibur invidens, multas ei adverſitatum injurias, in quantum potuit, inferebat,& ubi perſe non poterat, inferenti- bus/e ad ungebat, vel alios ad inferendas exbortando, ſtimulos ais incitationis ſubigebat. Cui Ftater non ſolum talionem non red- didit, verum etiam fraternà inſtructus dilectione, emnia diſſi- aulando& patienter ſuſtinendo, illum bono vincere ſatagebat. Duciilla civilitate Ftatris non potuit, ut etiam àmorte Fra- Cbr p 591 Chron. F. 2²26. tris lbpett pottatu un qut Keacicr enpelt TNGſ Edand anuta 46 D Aha uming untren Fundu ſuan Abbas unjua gteaſe hmgar Nearie fuls tim! fetdi bif nnts won carau kle hmi pver nec dago ſer. u Üm u M m lüun taen Juriauim e ninc futcug Adopur, Unid aimperatrii tin Stqveiliänn „ Erat& Yum .:quollipagt d iskpiſcopunt a Vverſttatunigul m pureran in hurtanu, ha vm talinenud tione, mnt dus vinant an retum iman 6, Jluulna 4 ——— Henricus II. p3 tris pertraheretur ad reſcindendas Fratris donationes; nam hortatu Brunonis Conradus Ip. Bambergenſem Epiſcopa- tum, quia eſſet prædives, dimidià redituum parte ad filium Henricum transferre conabatur. Sed quid fit: Nocte in- tempeſtà occurrit Brunoni ſpecies Henrici Imp., barbà ſe- mivulsa ſqualidi, rruculenta que voce audivit fomnians: 7 ¼ & Sancdlos Dei, quos rebus à Deo mi hi conce/ſi⸗ dotavi, deſpoliare conſtituiſti. Cave jam ulterius ab ho temeritate, ne pœnam la. Myp. Fmperg. „. 22 7. 4. Metr. 10. p. 9 4- , De hac Brunoni Epilcopo viſione objectaà Crantzius: Apparuit Henricus Imp. Fratri dormienti, incuſans, quod il- lam in morte tentare: affligere revocans in irritum, quod ille in honorem Dei ordinaſſet,& niſi deſcfterer, malo illi exitu termi. nandum. Terruit Epiſcopum aſio,& permanſit E ccleſia in ſuoſiatu. Tanto horrore correptum fuiſſe Brunonem, ait Abbas UIrspergenſis, at nec de lecto ſurgere, nes pedem poſſèt quoquam movere. Interdum etiam delectant ſuaves fingendi occaſiones pro re Eccleſiæ, ab iis etiam, qui ſummà publicãq; funguntur autoritate, excogitatæ. Magis retulerit, umbris Henriei relictis, ſubjicere oculis Venerabilem illam Epiſco- parüs imaginem, quæ in Offciis hæreditarius conſpicitur; cum Privilegium eminentiæ datum Epiſcopo ab Henrico perhibeatur, ut ab eo accipetentur Officia, quæ des Hohen Stiffts⸗Erb⸗Aempter vocantur, in feudum; nempe Pincer- natüs, Dapiferatüs, Camerariarüs& Mareſchallatüs. Pias pro moretemporis Rex in Eccleſiam Bambergenſem omné curam& cogitationem converiit, ut eam eveheret; urque Eccleſiæ huic, tanto faſtu erectæ, autoritas major concilietur- famaque nominis longiùs extendatur, Epiſcopatus hujus potentiſſimi Oſticiales ſeu Miniſteriales(ſic n. vocabantur) præcipui venditantur conſtituti, Mareſchallus major Elector Saxoniaæ, minor Equeſtris Nobilitas ab Ebnet; Pincerna ma- jor, Rex Bobemis, minor, Eques ab Auffſes, Dapifer ma- jot,(Truckſeſſ) Comes Palatinus Eletlor; minot Nobilis à Pommersfelden; Camerarius, Elector Brandeburgenſis; mi- nor, Eques de Rottenhan; dicteriaque hine dictam Bamber- R. gam 7+ Henrieus IH. gam mure cingendam non eſſe, quod§. Cuningundis eam Ehr. Ba- ſer ico flo pro muro circumdederit, teſte Andrea Presbytero. Var. p. 132 Certè Cæſar ei Epiſcopatui grandius, ſetibente Frehero, tri- 1. Orig. Puere nil potuit: quam ut quat uor Princi pes illas lmperii Oſ Palat. 15. ciis& Alini ſte riis Epiſcopatu: illi ſuwo præficeret& adſcriberet, p. 108. 3„— qui& in bunc usqus Aiem ea in Faudum inde recognoſcere ſo- jent, ita tamen, ut Vicatios& ſubſtitutos ſuos ex Ordine Equs- ſtri Franconico habeant. Honeſtatur hine maximè Epiſcopa- tus, nec parũ ponderis atq; aneylas additur. Quantus n. ho- noris titulus, Pragam veterem ab Epiſcopo Bambergenſijure feudidependere? Id Goldaſtus z. de regni Boemiæa ſuribus 7. p. 316. indicat, teſtemque citat Iohannem Baptiſtam Eiſen, JGtum Bohemum ſcriptisque pro Bohemià clarum, qui ſibi affirmaverit, ſe vidiſſe& legiſſe Diplomata Inveſtiturarum. Iadicavit mihi& affirmavit idem illius JCti Eiſenii Filius. Joh. Chriſtophorus Eiſenius, Jurium Licentiatus;& Reip. Norimberg. celebris Advocatus, cujus duo Filii Chriſtopho- rus Nicolaus, Licentiatus,& Joh Chriſtophorus, nomen& famam Avicoehoneſtant. Literas ad me miſit Cl. Eiſenius Keverſales, ut vocant„Kegis Bohemiæ, nec non Inſtructio- nem LegatißBambetgenſis, concernentes Pincernatum& loca feudo obnoxia, das Ertz⸗Schenck⸗Ampt mit allen ſeinen Eh⸗ ren/ Rechten/ Wuͤrden und Gerechtigkeiten; auch die alte Stadi Prag mit aller Ihrer Zugehoͤrung. Quid nomine Sa- xonia Electoris Ioh. Georgii Legatus Löberus Bamberge expedierit ob inveſtituram, docet Limnæus 4 Jor. Publ. 2. n. 77, p.357, ubi tres recenſet opiniones de illis Eeudi Offlciali- .„ 4 5 bus; erroremq́ue cotrigit ipſe ſuum Annot. ad Capitul. Ca- rol. 5.p. 124. Errorem verè committunt, qui ſcribunt Henri- cum conſtituiſſe, ut ſeculares quatuor Elcchores feuda Ele- toratus Imperiiab Antiſtite Bambergenſi acciperent; Ele⸗ ctores enim jura ſua Elecdoraliaab Imperatore ipſo,& nullo alio recognoſcunt; Bambergenſis Verò Epiſcopus ſua tan- aum illis confert offcia, ſeines Stiffts Ert⸗Aempter/ unà aum iis, quæ annexa ſunt yel, ut loquamur veteri verbo, cum — b perti⸗ 4 enine aCiy ſwovi heg,I. (doltate alsco beel nrum Nken Aman ymj Inj uCor Im. lmoto mmbli ddegie techal Hericn lngie wüüch ſtend ſged concta nſede wnice bolle onee Ven coeyi 1 mndgn 3 Knüteei — 8 fſtenrb an 11 nat nuamuian eit t. Qunwane. 2 do dandeggi nu Beenie jala em lapubade mücclann, 1 A nata lniſiaan 11 5 Ci bleuhr 1 entianl an3 d uo fll(ig. * phors, um ae miltt Cldlet necnonlolat Diacernaxonäch 1 ckeiten; ahüt 89. iuna n Löberos Dhi a eus 4 ot W illis Peudidh A notad Cynd a qoilctiunt Hlectoleslad l accipetem ctatole igbcl plſcopuiſtnn En Lenhit — — rnend b b ———————— „—---ÿ——.—.——. Henricus II. 9½ pertinentlis, videlicet Regi Bohemiæ Pincernatum cum ve- teri Civitate Pragenſi, Palatino Dapiferiam& Ambergam, Saxoni Officium Mareſcalli cum oppido W irtenberg, Mul- berg, Trelitz& aliiszBrandenburgenſi Offieium Cameræ& Civitatem Cuſtrin. Diſtinguenda ſunt illa Oßicia, quate- nus conſuetudine conjuncta ſunt Imperatoriis ſolennitati- bus,vel quatenus dignitatis ſant Epiſcopalis. De origine]*- mworum in lmperatoriâ Auld Oſſiciorum nihil certi ſeribere licet. Quæ incertitudo eſt de Electorum certorum Imper. Hiſz. Oth Rom. origine: quam antea wonſtravimus, eadem eſt de Oh;cio- IIIp.n4 rum origine, quod pet ſe quis que Elector in Curia Imperiali*— 4. aut Comitiis, ad coronationem Imperatorum inſtitutis, ſuſti- net. Vetus admodum ea eſt functio,&arbitrarium fuit o- lim pro beneplacito Imperatoris, quod nunc eſt hæreditari- um Miniſterium. In coronatione Othonis I. Everardus, gueviæ Dux Menſæ præerat, Arnulphus, Dux Bavariæ, Ma- reſchallus, Equeſtri Ordini eligendisque& locandis caſtris. Herimaunus Sueviæ Dux Pincernis, Giſelbertus Dux Lotha- ringiæ erat Aulimperator, qui omnia procurabat, docente wirichindo. Quam inter Francos Officiorum antiquitarem 2. Aun. oſtendere cupit Lehmannus, de eo diſpurat Bocclerus, p.15. quædam lub cenſuram vocans. Nullo veteri teſtimonio in Ott. a. conſtat, primaria jſta Officia Pincernatus, Dapiferatus, Ma- p. 283, reſchallatus, Camerariatus, histemporibus, quibus penes Sa. 284. xonicos Imperatores rerum lumma erat, certis familiis, prout hodie ab aliquor ſeculis invalnit, annexa& hæreditario jure conceſſafuiſſe. Examina hic quæ congerit Goldaſtus 3. de Regni Bobem. juribus d. pag. 317.318znon enim ex monumentis coævis probaripoteſt, ſumma illa Palatii Imperialis ſecularia oflicia Octonis III tempore ad certas familias jure hæredi- tatis perveniſſe, nec& illud, eo extempore penes Bavariæ Duces Dapiferatum manſiſſe, quà ratione etiam invenire Sexonicum Mareſchallatum potuiſſet in Bernhardo five Bennone hæreditarium. Potius cenſemus; probari poſſe contrarium, affertoremque vide Mallinckrotium 2. de Arch. K 2 3:P·171. “ Ee „5 Henricus II. 3.p.IT3 ex quo quædam annotabimus: De Fan⸗ bergenſi go⸗= cleſid diverſi referunt, ex primævud illius E ccleſiæ facta per S. Hen: risum ſundatione, ſecularia Electorum laicorum offilcea ab illius loci Epiſcopo in feudam recognoſci,& per certos Franconicz Du- catus Nobiles ſubſtitutorio& vicario nomine deſerviri, Ao certè vel ex illius Eceleſiæ tabulario hac diſſerentia tolli& obſcu- ritas illuſtrari, vel nulliunde poteſt. Satis tamen mirum videa- tur, tanto tempore latitare& ſupprimii. ſi quid illir ad rem faciens ſuperſit,& non in apertum protrahi luceq;, donari. De Impe- rialibus Electorum oflficiis cùm agit p.17²2, tem q́ue obſcuri- tatibus implicitam conſiderat, tandem concludit: Hnum ta- men hoc tenere& afirmare non verear, quod ſi omnino fatendum Ft,& Bam bengenſi Archivo ſu ſicienter probar- Poſſit, illos qui hodie ſunt,& ali quot retrò ſeculis fuerunt Im peris Arohi-O ſſi- ciales, Henrioi S. beneficio, illo privilegio& honore frui; non ta- men exindée ſe qus& concludi ſimul poſſe, quod eo ipſo ab eodem Electores, cum cæterorum Principum excluſione, privative ſint conſtituti. Poſtea lub finem capitis pag 19 2. De lecularibus officiis re⸗ eſt paulòo obſcurior, nec habeo vel per confe cturam, quod illd de re afurmem. Expellandum igitur erit, an cum tem- pore ex Bambergico aliisvé Archivis pleniu ef certius quid proditurum ſit. De illo interim non dubito. Officia Im perit 9* 1. 3„ 9. in genere conſiderata, longè eſſe ipfis Electoratijhus, quibus anne- xaſunt, antiquiora. Iitates te habet, Officia illa apparatus Regii, quæ præſtari folent adhuc hodie ab Elechoribus Im pe⸗- ratori, vetuſtare prævertiile Eectoratus ipſos, ficuriantea in conſecrarione Othonis l exemplum habuimus memorabi- le. Quare parcè hæc attingenda funt, nec etiam hujus lunt loci. Videndum verò nobis de ritu illo Epiſcopalis fedis. Quantum quidem rem complecti poſſumus, Off a Epiſco- patur Bambergenſis hæreditaria ab initio non Electoribus, ſed aliis Principibus& Comitibus fuère conceſſa, idque velex eo apparet, quod Oſiicium Dapiferi primò Sultzbhacenſes Co- mites Feudi nomine recognoſcebant; quibus extinctis ad Cognatum& hæredem Friderigum, ſctibunt eſſe derolutum; tandem at. D Fanote reicha Ryi uyun en Nhal nnenſ pikn. Fhen Auchr Wwi dll bu ſin unh ſam u gan piec (n 11 1 Kudeuiji an done, ynaunnn 92. Nltau . vel gen anihh went, mann iu, G cmug d. Ofn lng Ranbus aulunu 3)hcia launum Plectorboul- ſos, ficuuiur A wiwos weran ² ec etiam äyi 1 lo Fpiſcopaſt Jous, Offauh on Electorbeh „ rella, itguen 13 SaAlxkacn9 1 4 31 — mus. luiban enrcht eurreſttun b Henricus II. randem pei Conradinum, ultimum Suevorum Ducem, unà cum civitatibus ad iſtam Oapiferiam pertinentibus transla- tum ad Duces Bavariæ,& conſenſu Bambergenſis venditum Ludovico Bavato, idq́ue factum, ante quam Palatinatus ab e- jusdem Filio per nuptias filiæ Palatinæ à Friderico impe- tratus& adquiſtrus fuiſſet. Documenta produxit Gewol- dus,qui deſcripſit Inveſtituram à Bertholdo, Bambergenſi Epiſcopo, factam Ludovico, Comiti Palatino Kheni acque Duci Bavariæ, ubi cum ofhicio Dapiferarus comprehende- 77 Septemv. bantur Caſtrum Hobenſtejnn, Advocatia bonorum& homi. ˙°·& “ 4 2 21 num oppidt Hàrsbruck, Villack, Aurbach, Velden. Longè ante itain ufu fuiſſe, ut Monaſteriis quibusdam conſtituti fue- rint Lincerneæ, Mareſchalli, Dapiferi& Camerarii, perſuaſum eſt. Decus hine fuum iumſiſſe Monaſterium Campidonenſe annotavit Bruſchius, cuniconſtuutus fuerit Dux Bavarigæ Ma- reſchallus, Saxoniæ Dux Pincerna, Montisfor is Comes Dapifer, Comes de Nellenburg, Camerarius. Epilcopatus Curienſis Officiales erant hæreditarii, Mareſcalli Eouires de Marmels, Dapiferi Comttes de Matſch, Pincernæ Comiter Tirolis, Cametarii Baroner de Bellmont. Epiſcopatus Argen- tinenſis Officiales fuere. Maritcalli Comites l I irtenbergii; Da- piferi Landgravii inferioris Alfatiæ, Pincernæ Landgravii ſuperioris Alſatiæ, Camerarit, Ducer Sueviæ. Nunc vide, num mhil ſit Auliciſmi in Monaſterlis& Epiſcopatibus. Re- ligioſæ vitæ certum argumentum non eſt᷑ oſtentatio illa in ſe- ceſſione wonaſtica per Officia varia, Dapiferatus, Mare chal- latus& ſimilium. O'ox 2⁵εν Avαορέέαέαυςο έeτν⁷ιννμεα ait Iſidorus, I. Epiſt. AMonaſt: fol. 29. 7& τπαOεασαινιν dορσαιοις αdᷣραρσις Seceſſionis cupiditas non eſt, in 220. p. 64 urbibus ac tumultibus immoratio. De tali hic ſeceſſu muſſitan- dum,& curandum, ut verborum ſimus parciſſimi, ne vapule- Mutaht ſe rerum ſtatus, loquendum que nunc alirer quamh olim. Epiſcopi olim nullà potenti nullis que divitiis præcellentes donatione ae munere ſuperiorum Cæſarum, Caroli Magni, Ludovici Pii; Ochonis Magni ejusq́ue flio- aum, Henrici nunc Pii, facti ſunt omnium ditiſſimi atque po- Kd z tentiſ- 78 Henricus II. 2 W...„ Kentiſſimi, qui omnes latè longèque eircumjees agros in ſe recipientes priſcam originem obliterärunt fortunamque e- jecerunt. Vehemens ditandi Epiſcopatus arque Monaſte- xia ſtudium, cura ac diligentia, mentes Magnatum mirè hoc ſeculo invaſit, non quod ad pietatem faceret, quod putabant, ſed luxum, voluptatem, ſuperbiam, regnandque demum cu- piditatem ingeneraret. Bona licet mens& intentio fuerit bo- norum Munerariorü, in alimoniã pauperũ primò dantium o- pes, eas tamen poſteri aſſumendo ad alios converterunt uſus. Ea verò nunc de Epiſcoporum Satrapico ſtatu confirmata eſt opinio, ut parum rectè videantur agere, qui animo curioſiori ad Chriſtianitmi prim Presbyterium contueri velint. Har- pocrati ſatisfaciendum. IX. Ingens Cleri amator reſtaurat ma- Se allaren. gnificèque dotat Epiſcopatus di- verſos, Magdeburgenſem, Merſe- burgenſem, Hildeſemenſem, Ar- gentinenſem, Baſilcenſem; Cœ- nobia varia fuſcipit ornanda, ali- quotque Conciliis Statui Eccle- ſiæ& Regni conlulit. 1* conſpectum damus PDRINCIPEM, ur in Eccleſiamaf- fectus fuit,& in Rempublicam ſe diffadit; Principem a- mandum,& quidem talem Principem, qui unà cum heroicis virturtibus totus fuit in erigendis, evehendis, ditandis Eccle- 1. Ehron. ſiis; pius juſtitià& ſanctit ate inſignis, erga cultum Eccltſia- Slav. 16. rum ampliſſimæ munificentiæ, elogio Helmoldi. Elogio Cran- pag. 13. tzii Henricus laudatur optimus Chriſtianiſſimusq;, Princeps, 4,8³*G Per min Juuul- dhultü re. lumm reo uuc wantee dorian pentee ſinnt d Virs V rſle demn lnmai i tnieh uun annau dagthu diro taudi (din nelir eſtauram * ſcopan * jſem,M Sitenſem 3 nlem)(r 3 nanda, l3 tatui as —— — — 1 A urio ketting à dit; Dridcher: junacumun — s, ditandske eultan in 5 — „oldi Eogioln Imuij 6 4 Henricus II. 4. 54.35p:9; Fir ſingularis prudentiæ Fortitudinzs& religio- nis, imperioque dięniſſimas 4. 82X. 28. P. 95; elegioque Glabri Radulphi ana cum Rege Galliæ Koberto com mendatur TPrologo Chriſtianiſſimus, atqque permaximus perhibetur. Elogio Hiſtori⸗ wern. Rolevincii Kir ſanctus fuit, concorditer eledtus propeer legalem& ſanciam famam, quam habnit. In manu-ſeripto exemplari, quod habeo ſatis-fidele, addita infuper ſunt: Et plures de domo Bavariæ legimus fuiſſe non ſolum carne, ſed etiam mente& virtutibus nobiliſimos. Quæ verba in editione Pi- ſtoriand non comparent. Nobiliſfimus pietate Princeps mente concepit Deum, prius quam ageret, ne quid contra pietatem fieret. Egregium eſt encomium Rupertt Tuirenſis in Vità S. Heriberti: Imperatoris animam timor Domini 2 poſſidebat, neque ſcienter diſponere aut judicare quic quam in 262 4 a Regno cupiebat, per quod cæleſtis offenderetur Majeſtas. Cum t e⸗ aliquid de Regni Negotlis di ſhonere aue judicare intenderet, di- T 2 ſpoſitiones omnes ſive judicia ſua precibus& eleemoſynis præ- veniebat, quatenus mens ejus& actus ccsleſti regimine guberna- retur, ne quando exorbitaret agendo veljudicando, quod di vinis contrairet legibus. Nihil præſtantius Regi datum quàm ut Fanttus& Chriſtianiſſimus agnoſcat Deum,& agnitum, prout coli vult, colat actimeat. Secundùm hoc, prudentia in rebus aivilibuu, quæ ipſa auri argentique talentis pretioſior. Poſſide ſapientiam, inquit ſapiens& prudens Salomon, quia auro Prov. 18, melior eſt;& acquire prudentiam, quia pretioſior eſt argento. 16. Pulchrè Rex quidam pro Symbolo: Pittaté& ſuſtitia. Paul- chrè alius: Regna firmat pietas. Vera Plinii Vov, non eſſe Paneg p. 2 præſtabilius aut pulchrius Deimunus, quàm caſtum& ſan- um, Droque ſimilimum Principem. Architectonica o- mnium conſiliorum& actionum in Regno& Republicame- ritè habenda& nominanda eſt Pietas; nam qui rebus præ- ſunt ſummis non tantùm in id incumbere debent, ut ſint ha- biles ad ſceptrum ſuſcipiendum, ſed omnium maximè in so claborare eos oportet, ut cum amore patriæ, inprimisque Eecleſiæ, quæ eſt laudatiſſima Patriæ metcopolis acerri um b udium 5. 68;. b 4.6. p.66. Henricus II. ſtudium pietatis in Deum conjungant; niſi enim Magnates ad pietatis normam conſilia& actiones publicas dirigant, ni- hilneque Deo placens, neque hominum generi ſalutare poſ- ſunt gerere. Fruſtra vivitur, fruſtra regnatur, niſi in regnis hu- 2. jus ſeculiregnerpieras. Sine religione& pietate regna& Principatus ſunt Scholæ latrocinii& ſcelerum. Blaſphemus ellet, qui opinaretur regna ſine regimine divini numinis gu-. bernari, ſicut Deum juſtiſſimum non intelligunt, qui de re- gnorum viciſſitudinibus judicant ex eœca fortuna, dum n. variis eventibus in ſeipſum& caſibus revolvuntur imperia, eò magis Dei miram providentiam agnoſcunt& mirantur gnari rerum politicarum arbitri. Regnandum, ut Deodi- gnum eſt benignè Eccleſiis faciendum, ut Deus propitius Regnis habeatur. Tam in dies augebantur nenrici in Ec- cleſias& Scholas merita, quàm frequentes ſe offere bant be- ne merendi occaſiones. Sic putavit Deo placiturum, quod in eä re præſtaret, arque id animi propoſitum magno uſui fuerat Epilcopis. Teſtatur eam liberalitatem Eptſcopatas Bambergenſis, tot beneficiis conſirmatus. te Rex, ait Got- ftidus, multis Bellis roſperé geſtis in Germaniã, Bohemid, Iialid & Apulia, poſtremò à Dom ino ſibi datà requie, qvum eſſet Chri- ſtianiſſimus, Epiſcopatum nobiliſſimum Babenbergenſem plo- riosè fundavit& locupletauit. De eâ fundatione pluri- bus Autor vitæ S. Henrici apud Caniſium,& inter alia: Rex glorioſus Epiſcopatum Bam bergenſem ex integro in ſus domate fundavit; terminis videlicet ab adjacentibus Epiſcopatibus concambio legitimo commutatis. De Concambio egerat cum Wirciburgenſi Epiſcopo Henrico, cumque ob ambi- tionem iſtius Præſulis fruſtra fuiſſet, humilitate nimia Præſu- lum vota Francofurti in Conventu Epiſcoporum ſolicitavit Rex. Non eſt Regis, ad Epiſcoporum genuaprovolvi, idta- men prædicat Dietmarus ab Henrico factum coram willigi- ſo, Moguntinenſi Archiepiſcopo, aliisq́ue Epiſcopis, cùm Bambergenſem Eccleſiam expeteret in Concilio Francofur- tenſi fundandam. Quxædam Diermari verba proferimus: Gens⸗ — puciumg ppoſttun nanni lalitatem kuum 7 8i. NHeker,a Hanid, Bibenule zuit, qum 1 Babenunennn dà fundaton n in, R& interakede , cumqyechm nilitate nimkne. ilcoporunſtun endapto'o tum connvih sqoe Epiſerxh b Copcilio Jun i rettsui Henricus II. Venerale Concilium in Franeforta Rege ponitur,& hor ab omni- bus Ciſalpinis Antiſtitibus viſitatur. Aa regni curam divinà miſeratione pramotus ſemper tacitâ mente Bambergæ Epiſcopa- tum conſtruere geſtit. Conſidentibus Francafurti ordine Ar- chiep:ſcopis, cum omnibus ſu imet ſuffragenſibus, Rex humo te- nus proſter nitur,& a W’ alegiſo Antiſtite, in cufus diæceſt Fyn⸗ odus habebatur, elevatus, cundli⸗ præſentibus fauur. Legatur ibi Oratio, ut ſciatur, quantum inſudaverit pius Imperator pro Epiſcopatu Bambergenſi,& quantum debeatur Regis ſtudio; nec ingratum, puto, erit, quod poſteros commonefecit Autor Vitæ Bambergenſium Epiſcoporum mann ſeriptus: O quàm fælicibuu es capta auſpiciis, Bamberga! O ſi Clerus no Flacius ſter Bam bergenſis mente ſecum. ut deberet, revolveret, profetto Catat. non ita ſeſe in omnem luxum& libidinem eſfunderet. Quanta ſat T Vy. pag. libido undi que conquiſita, quàm corrupti more:, quanta ambi 466, tio& pompa, non attinet dicere, cum ita apertè& balam peccent, ac ſi inde laudem quærerent. Quid diceres, Henrice, ſi noſtris temporibus viveres? Si tam pravam religionem,& ſimulatam potius quàm veram in tuà Eccleſia videres? Crediderim ego, ſi bæc futura prævidiſſes, à fundatione tanti Epiſcopatus abſtinu- iſſes, cujus ut conſuleres utilitati, nodter etiam inſomnes aucers non es dedignatus. Quomodo pius Rex, ut Deum quovis cal- tu honoraret, ſunm ſtudium, opem& curam contulerit in E- piſcopatum Bambergenſem, ſeorſim protulimus, quia unnm ex maximis judicati jure ſolet pietatis exemplis, Nunc pii animi alia aliquot exempla, quæ alicujus momenti eſſe viden- tur, in medium prolaturi ſumus, a Siffridi Presbyteriteſtimo- nio auſpicaturi: Reſtauravit Eccleſias, Magdeburgenſem, p 689. Merſeburgenſem, Miſnenſem, Hildesheimenſem, Argenti- nenſem, quæ A barbaris vaſtatæ fuerant, Gin Hildesheimenſe, ubi à pueritid enutritus& literis fuit edoclus, poſutt Epiſcopum ſanttum Gothardum, qui in Monaſterio Herveldenſi Abba⸗ extiterat. Summam enim diligentiam Caſar iſte adbibens in am plißcando cultu Dei ſedes Epiſcopales&ò Eœccleſias e uni- verſum regnum autavit. Eadem habet, tribus aut quatuor vo- clbus 82 Henricus II. eibus additis, Autor Compil. Chronol. p. 733. Paria habet Anonymus Scriptor Vitæ S. Heurici apud Caniſium: Sum- mam diligentiam in amplificando eultu religionis adhibuit; Es- cleſias Dei ditare poſſelſionibus& immenſis ornatibus augere cæpit · Sede: quoqus Epiſcopale⸗ nildinsheim videlicet, ubi a puero fuit enntritus,& litera: edoct us; Magdeburge& Ar⸗ gentinam& Merſeburg, que barharicd immanitate adja- centium Sclaverum vaſtatæ fuerant; reſtauravit,& tam ipſis quam aliis Epiſeopatibu per univerſum regnum in poſſeſſionibus Sornatibusinnumera dona diſtrihuit. Prolixius laudatur maa gnificisque præconiis exrollitur Rex,& ampliſſima fateri o- portet feciſſe, quæ recenſentur nomine liberaliſſimi Regis, qui vihilingenii nihilque atris intermiſir ad promerendam Tapæ, Epiſcoporum& Monachorum voluntatem, nemine ante ſe Imperatorum minor munificentid, naturà benevo- lentiſſimus, amor& delitium Cleri, unde exillo proponſi ſſi⸗ mo affe ctu Pater Monachorum dictus fuit. Teſte Autore Chrouici Laurishamenſis tantoreligionis amore ducebatur ut Monachorum Pater appellaretur. Abaliis contem rim: Pfaf⸗ fen⸗Koͤnig Nimioamore religionis fervens urebatur fami- liari coniuetudine Canonicorum Argentinenfum ſammi Templi, eorumque inſtituta adeò placebant, ut conſors regau- Iæ Fratrum fieri, quotidiano convictu uri, at q; in ordinem eo- 2. Gen. tum tranſite deſideraret. Petebat, inquit Nauclerus, Regulam 34.149⸗ Fratrum majoris Eceleſia ſibi dari; verùm cùm eam ſervare in- tegrum non eſſet, avocatus publicis Imperii negotiis, Sacer- fol. 72. dotem quendam ſubſtituit, qui in ſacris obeundis vicem ſuam ſubirer, nominèque Regis Vicarius Præbendâ frueretur, quam Reægalis P ebendæ, deß Koͤnigs Pfruͤnd/ ſus adhuc æ- ate nomen obtinuifle Nauclerus& Mutius teſtes ſunt. Mut. I, Magis delectabunt ſine dubio, ſiverba attulero Johannit 14.p. 109. Köͤnigshofen: Keyſer Henrich kam gen Strasburg/ do ge⸗ Ebron. viele Ihme die Ordenunge und die Regel der Thumb⸗ Argeurs herren jer hohen Stiffte zu unſer Frouwen Muͤnſter alſo wol/ cap.⁊. p. daß Er ſelber mit den Thumheren in Brnderſchafft 9 149⸗ dbnriſſa hias brtnr mpälinunb. d ldenaln a, aſir ad pronenen nnc, dantieeß. ke er loynil. fant. Tee lutt isamytüuhent iscontemingſ rvens oredau entineäfnien want,ntcosbhn riaigy inottnad⸗ Nauclerus Ias a cum eamſenut derii— eris obeundi un s Prebendifust fründ lluin, „Motiusekt- V à attuleto diui b — — —— 1 8 ———— s 1 —— 2uu— Henricus II. G 25 Regele wolte halten/ danne die Thumhern hohe Grafenund Frigen worent/ und ein heilig ſelig Leben furtend mit ſingende und mit leſen/ und mit Gottes⸗Dienſte zu begonde. Do mach⸗ te Erein riche Pfrunde uff derſelben Stiffte/ und ordente/ ſidt er ſelber nit bey den Thumheren moͤchte bliben/ daß aber einer/ der dieſelbe Pfruͤnde hette/ an des Kunges Statt uff dem Kore ſingen und leſen ſolte/ darum heiſſet noch dieſelbe Pfrunde des Kor Kunges Pfrunde. Communicavit, dum in his ſeribendis verſor, Magnif. Dn. D. Tabor Chronicon manu ſcriptum Ar- gentoratenſe Balthaſaris Kogmanni, ubi parte ſecundaà, titulo des Chor⸗Koͤnigs Pfruͤnde/ legitur: Der Keyſer macht ein reiche Pfrund auff dem Chor derſelben Stifft zu Straßburg/ und ordnete/ daß einer der die Pfruͤnd hatte/ ſolte an des Koͤ⸗ nigs ſtatt fuͤr Ihn ſingen und leſen auff dem Chor/ darum heiſſet noch dieſelbige Pfrundte/ des Chor Koͤnigs Pfruͤndt/ dann einer/ der die Pfrund hat/ oltuff dem Chor vor den Koͤ⸗ nig ſingen undleſen mit den andern Thumherꝛn. Admiratio Regem ceperat tanta rerum Cleri, magis magisque clauſtra- lis vitaaffecerat, ut tandem ſatieras inceſſeret Regni, à qua mente eum Abbas Virdunenſis Richardus avocabat, nam cum vellet apud S. Vitonem Monachus fieri, ſantlus A bbas. (verba ſunt Monachi Nuyſlenſis) in virtuts obedientia ei in-, junxit, ne! mperium dimitteret, quamdiu viveret,& ita eum ad ko Mag. p. Cæfaris explicaturi, non melius poſſumus incipere, quam à 5 imperandum remiſit. Fidem, benevolentiam ac liberalitatem pontifice atque Epiſcopis, quibus non ſimplicem volupta- tem attulit munificentia Kegis. Suavifſima conſuetudo fu- it Regi cum pontiſice Benedicto in Germanià, cù mBambergẽ- ſem Epiſcopatum conſecratet ſummus tunc Epilcopus Be- nedictus. Quid nuntiati poteſt optatius, quam ſi forrunis auctus narrarur Pontificatus: Quim fellciter, quam immo- dicè, ſi Privilegium ſe bene habet, quod non mo cat Baronius,& ex quatuort manuſcriptis reconeinnat. Goldaſtum exhibetur tutionis de Regalibus Rom. Eocleſiæ conceſſis, quo patrimo- . 2 nia Ec- — —— 1— 3 — 5 ——— ———— dicè prædi- II. Ann. Apud p. 48. idem Privilegium ſub titulo Copſti Tom. 2. Conſi.y. 227, 228 2 ——— 84 Henricus II. nia Eccleſiæ Romanæ ab anteceſſotibüs piis Eccleſiis quon- dam collata Benedicto Pontifici gratitudinis& pietatis ergò confirmavit; idque exhibebit etiam Philippus Labbe in p.145 Conciliorum Tomis, uti meminit in Synopſi Conciliorum, Tabulas Donationum, quas Baronius, aliique uν κνντi oντε afferunt, ſuo morbo relinquimus, à quo necliberati poteſt ab ipſo Baronio quamvis mauum admoverir, ut lubveniret ope quatuor exemplarium, è quibus varias conquiſivit lectiones. Nec annus adeſt, nec è Vatieano autographum,& ſibilo di- gnum eſt, quod Donatio illa, regionum& rerum onuſtiſſima, & hochabet, Siciliara fore poteſtatis Pontificis. ſi Deus tra- diderit manibus Regis, Quò vicinius ac preſſius introſpiciun- tur bonæ literæ, hoc magis ac magis pellucebunt pollicitatio- nes inanes; nec tam facilè imponitur, niſi Paphlagonibus ac Midis. De illà donatione judicium Cl. Conringii. de fini- bus Imp. 10. p.t 8; lib. 2. c. z0. p.3 93,de Germanorum Impe- rio Rom, c. 13. p. 121. videatur. Fortunaautem iſta, Regio auto- ramento tam ampla, quo rumuſculo invaluerit, quove autore nata ſit, neſcimus. Nihil de eo haber Dietmarus, e quo cer- tiora& digniora relatu, quia/ſnceriſſimum ſui tem poris ſcripto- T. It. p. 36 rem vocat Baronius, proferemus; nempe in Italia à Cæſare teſtimonium pietatis relictum Sobienfem Epiſcopatum, quem 1,7. p. 8y. Ditmarus tertium devoti operis monumentum vocat. Perrexit ſui ſimilis eſſe Imperator, conſulens damnis, quæ Novarienſi Eccleſiæ intulerar Hardicus, Italiæ turbo- multisq. acceſſio- nibus vetera illius Eecleſiæ jura amplificans, ſicut id teſtantur 1r. 22 literæ Regiæ, Petto Novarienſi Epiſcopo conceſſæ, quæ in- 2 4 tegræ extant apud Baronium, feliciori eventu quam ſtylo con- „„1g24 ſcriptæ. Comitatulum, inquiont, qui in Valle uxula adj acere 7. I.2, transfundimus& perdonamus, cum omni diſtrictu eꝶ teloneis, pi- fationibus& venationihur; cum capellis domo cultili, maſſari- tits, caſis ſediminibus campis pratis, vineis, paſcuis ſilvis, ſtalla- rits ſalicetis, paludibus, comparicius cum ſer vis& ancillis, aldia⸗ vibus& aldiani⸗ utriusg ſgxus. Quo expedito in Gerwaniam V— detgen- dignoſoitur, àA noſtro fure in efus Eccleſiæ poteſtatem omnino Nauen tter Wha gut lung nuum tadt (Reor Ner fetde endt ſön . Krori bapbhexaan nr ogiig e 2 etmanotuphh — marus, egun 1 lule 2 zi femxnu imj in ltali a(an piſtiyaun n dum vocas lerrai 28, qux Noui mulusg uul es,icyt tebann conceſte ub. ruquam hhocr MAuxultahun poteſkummm ncta& tamuuſ un culubs miſux ſtuuj fluuſt &f auculu-. to in Germanim dele 8 — Henricus II. 8 deſcendit, ſtudiumq́ue religionis vatiis modis profeſſus fui 85 t. Nihil us quam dignius Rege, quam querela de ſuitemporis Eccleſiæ deformatione, iplo teſte Baronio,& anxia cura pro ad A. ejusdem Reformatione, cujus cauſa Synodum Tremonienſem 1005, p. inſtituit. In primnis præſtat audite Dietmarum, Poſita eſt in loco, qui Throtmunni(hodiè Dortn uͤnden) aicitur, magn⸗ Snodus, ubi Rex Coepiſc opis præſentibuq;, cuntlis, plurima que- ſtus eſt ſanttæ Eccleſiæ con venientia,& communi eorundem conſi= lio ſtatuit quædam deinceps prohiberi Multa ſuggeſſit in cenſu- ram,& ad veteris æui ſanctitatem revocanda, vel novis legi- bus ſancienda, eo in Conventu, quem celebrem vocar deſori- bitque Cramtzius 4. Sax. 35. p.9 8. 4. Metrop. 4. p. 91. cap. 7. p.92. Comitiisque iſtis Cæſarem cum Archiepiſcopis& Epiſcopis, magno numero collectis, conſultaſſe de ineunda Fraternitate, de Mibarum mafori numero, notat Crantzius, 4-Metr. decreroque proviſum fuiſle inter Prineipes utriusq́ue Ordi- nis, ut inità Fraternitate ſuffragiis ſe mutuus conſolarentur, ur- que Eccleſiaſtiei trigima Miſſarum ſacrificiis proſequerentur quemꝗ, Fratrem morientem,& Seculares eleemoſynis pauperum in eam rem pro cujuuq, opibus ibi taxatis ſuccurrerent. Idem tra- dunt Gobelinus, Coſmodrom. fol. 211, 212,& Engelhuſius in Chron. p. 40. Votisid agebatur Epiſcoporum Hildefienſis, Paderbornenſis, Olnaburgenſis, Mindenſis, Monaſterienſis, Verdenſis, Halberſtaden ſis, Metenſis, wormatienſis, Traje- ctenſis, Mersburgenſis, Archiepiſcoporum verò Colonien- ſis, namburgenſis, Magdeburgenſis. Hæc ſtudia fuëre Impe- ratoris, hæc Imperii dulcia negotia. Si ſucceſſores anteceſſo- ris ingenio perrexiſſent, verſaà imperii facie forſitan omnis Magiſtratus politicus in merum Eœcleſiaſticum, Imperiale in Papale, commutatum fuiſſet. Lauden verò meruir Impera- tor, quod offenſus moribus diſſolutis Gleri luxuriam coer- cult,& arctiorem vivendi Regulam præſcrip ſit. Effecit certè, ut Fuldenſes Fratres parcius viverent, nam, Crantzio memo- 25. Brun. 9. eAun. 1. p. 6 3. 6.p. 92. rante, quum latè omnia perſpiceret, proſpiceretq Fratres Fulden- 4. Metr. ſes Kegalis Abbatiæ non rectè am balare in viis Régulæ ſuæ, 6.p.92. L z multa —— p. 288. p. ne. 85 Henricus II. Vid. Bre- multa illis prædia, tan vveri A. Hum eſt enim, quod ho Fuld. I. 4. dilatatus, dereliqueri: zuam luxuriem nutrientia, ademit. Ea- die cernitur, u incraſſatus, impinguatuu, Deum fallorem ſuum. Nunquam adeò fuit occupatus Rer, quin in negotiis eriam Reguni moleſtiſſi- mis de Eecieſiæ rebus efler lolicitus, inviſos habens Mona- chos deſides ventrique deditos; Monaſteria enim& Eccleſi- as ditavit douariis, cenfibus& prædiis, ut Deo continaò pſalle- rent& precss fun derent Monachi& C lerici, non ut veluri porci ſaginati in latibulis ventii& peni ſervitrent, quæ verba Cuſpi- nianiſunt, led expuncta in lndice Expurgatorio p. 6 0. De rebus imperii paucæ curæ fuère, Epiſcopis& Abbatibus id putantibus, quaſi nulla ſit Regni meruenda ruina, quamdiu ipſis concederentur opimæ opes, optimus n. Imperator(quæ ſunt verba Autoris Vitæ S. Meinw erci) Eceleſiarum Dei exal- sationi continuo invigilavit„ x aternitatis Hagrans deſiderio temporalia dona pro acquirendis eternis liberali manu eis eroga- vit, quo regni ſui partes lemniter circumeunis,& neceſſaria uti- liaq ſapienter ubiq diſponente: vocvrrit ei Rherarius Padetbor- nenſis Epſcopus, atq, Ecoleſiæ ſuæ ruinas Imperatori innote- ſoen⸗ foreſtum, quod incspit de Belganaftuvio tendit per Oſian- e. in viam usqus Vè liberis quam ſervis ab Imperatore anno ejus imperii primo Da- minica Incarnationis 1002 htinuit, Padelbornenlem Epiſco- pum Meinvvercum ſummaà conjunctione ſibi habebat ami- cum Cæſar, quà familiaritate pluribus donationibus ditiorem factam Eccleſiam notant. Magnicomitate ſolebat adeuntis Epiſcopi iſtius deſideria excipere, ut ferè nunquam ſine ſpe dimiſerit. In Conventu Tremoniano impetravit multa bo- na pro Eccleſi paderbornenſi, notante Stangefolio 3.Au- nal. VVeſtphal. p. 235, quæq́ue in Annalibus Germanicis aͤle editis ſpeciatim deſcripta commendat legenda. Munificentia Henrici cuivis patebat ac in promtu erat, qua Regis promii- tudine abuſus fuerat Præſulille Padelbornenſis, ut, quod mi- rati licet, Rex ex xorεiaᷣpiſcopi animo commotior ac per- tutbatior dixerit, cum adeſſet nimium petax. Ty odium DEl rſur Harhuſen eum omnihut hominibus tam omnium- malmhanſ. Lcaleſſannöm. rtus faßrm zi nta fus impeiym b bornentenhi enationibim e ate loſeba te uypettumt mt cte Snoxebä ibos Gemalbit 3 ada Uwiin 5, qm Kegina wenlisu Gäll zcomwotbla nu — 3 —“ 4 ——— ———— 1 Hearicus II. 17 qui me honis conceſſi⸗ cum Sic enim hiſtoria Vitæ aniumque Sandtorum ejui habras, detrim ento regni ſholiare non ceſſas; Mein w erci habet. ligunt Meibomius Apol. pro Othone IV. Kelect. p. 4285 Ho- ptnerus Sax. Evangel. ſcct. 3. patt. a. p. 785. Conringius de E- piſcopis German. fol 64; Mylerus Atchol. Ord. Imp. c. 16: n. 4, p. 14 43 ſed aſtura interpretatione temperare novit Brun- nerus technas artesque diteſcendi ab Epiſcopo inſtirutas, 2. Ann. Pro Eccleſià Meinwercum ab Imperatere Comiratum p. 772. Vattberch, Comite Dedicone ſine liberis decedente, emen ſe*a. dicaſſe notat Gobelini Perſonæ Coſmidromium. Regionum t. 6. auriqne ſacra fames ſæpe explerinonpoterat, inhiante Epi-p. all. b ſcopatüs aut Monaſterii Domino:ut latifundia camporum& abdita thefaurorum acquireret; unde illud Plauti uſurpari Stich. acl. poterat: Ilio bomo tuam hæreditatem inhiat, quaſi eſuriens bu 4. ſ6.z. mus. Optima eſtilla hæreditas, quæ non extorquetur, necar- v. 25. denti deſiderio concupiſcitur. Ftequentiùs impetebatur Henricus, quàm vellet aut ferret Monaſteriorum& Epiſco- patuum utilitas. Dorationis hujusmodipoteranr eſſe utiles propter honitatem&tidelitatem diſpenſantium„Editationen Eocleſfæ poſt adverſitates habitau, ſed poſtea divitiarum magni- 2H2. A- tudo generavirt nermem pe ſimum, Gerfone ſic 1 cribente„ qui, Ps eſtſuperbia& voluptas effrænata, quæ tandem majeſtatem 5 9 Imperatoriam imminuit. Pendebat interim hamus,& pa 29 422 motili piſcatu hamiotæ(Plauti verbis utimur) feliciter piſ ca-.2*— bantur. Naunquam vacabatmunificentis Eegis„& res ex j. animiſententià luccedebant Epiſcopis. Ealiberalitate poſt tepreſſam Polonorum& Sclavorum inſolentiam Aderſebur- fenſis Mtagdeburgeuſit, Atiſnenſt⸗„ Epilcopatus in priſtinum zeſlituebantur, rediribusq́; augebantur. Enituit liberalis ani- mus Regis in 4 erſeburgenſem Egcleſiam, aured ara ibidem di- catà& poſſeſſionibus pluribus adjectis, de quibus Dietmarus hibri fexti fine: Henricus Rex Eceleſiam adauxit noſtram ²4 AMerſe burgenſem multis utilitati buu, inprimis divino ornatu,& Ar omnubus curtis, quæs in Thuringia& Jaxonid habmit 2 Ae * Dictum hoc Regis ſimplici ſenſu intel- —“ 8— 2 “ =——— p. 27. 9. Go. 4. Habsp F. 134. 98 Henrieus II. nobis tradidit familias. Evangelium aurò& tabuld ornatum eburned& calicem aureum atque gemmatum cum patind& fi⸗ ſtula. Item Cruces duas& capulas, ex argentò factas,& ma- num calicem ex eodem metallo cum patinaà ſimul e hiſtulà deait. De hac beneficenti Paulas Langius Chron Citicenſi col, 769: Henricus Merſeburgenſem Eccleſiam continust inſtaurars cœpit cum auxitlio& concilio Archiepeſcopr(Magdeburgenfis) Dagenonis qui ipſi Eceleſie Wigbertum, Capellanum in fius Imperatarisin Epiſcopum praæfecit& conſecravit. Liberali= tatem Othonis IIIerga Merſeburgenſem Epiſcopatum Diet- marus, Mersburgenſis Epiſcopus, deſcripſit hibri tertii initio; & poſtmodum tradidit, quam diſcerptus à Cizenſi, Magde- burgenfi& Mifnenſi Epiſcopis miſerè fuerir p.1; quomodo verò per Henricum reſtitutus in priſtinum decus& conſoli- datus fuerit: libri ſexti initio docuit. Ab hoc Epiſcopatu Sa- xonico diſcedentes eamus Baſileam atque Argentinam, inde Leodium, Collegia magnifica delineaturi, quibus nomen ſu- um æternæ hominum memotiæ dedicavit. Pacatis in Italià rebus in Germaniam per Lepontios rediens Tiguri paululum ſubſtitit, ibique Virandi Abbatis Eremi privilegia confirma- vit,teſte Guillimanno. Tiguro Baſileam tetendit anno 1018, ubi Adelberus Epiſcopus Baſilicam, quam Imperator Regio ſumtu& cenſu ea in civitate fecerat, ſolennitate magnà. 5. ld. Ock. anno 1019 dedicavit, præſente Imperatore& Conjuge. Adfuerant Trevirenſis Archiepiſcopus Poppo; ex Epiſco- pis Argentinenſis wernherus, Conſtantienſis Rurhardus Genevenſis Hago aliisque plures. Cathedralis templi pri- mum lapidem conſttutum fuiſſe ab Henrico Imp. ex Lupoi- do notavie Irenicusz. Exeg Germ. 46. fol. 74. Beneficia erga Eccleſiam Baſileenſem ejusque Epiſcopum Adalberonem re- cenſent Urſtifius Chron. Baſil p. 96,97; Stumpfius 2. Chron. Helvet. 21. f. 47,& lib 12 cap. 24. fol.z 91, Guillimannus 3, Rer- Helvet.1 p.385, Claudius Sudanus in Baſiles ſacra p. 139. ad pag. 145. Intemplo Zaſileenſi, quod Henricus maguificè re- ſtauraverar donisque plurimis condecoraverat, eminet(verba b B. Khe- *. Pꝛen b — Tgur nu eririlegi ceim er erendit ammdi ea laperuni nitate nagi rratote&(oyis 2 oppo) elh Dtienſis Rähnas edtalisten 3 co Imp enlyt 574. Beneiärg Ja Adaßbetorent Itompfaltn 1 uilliwapoos R ſiei acu i Lricus nagpüt ueurauni A — — — Henricus II. 89 B. Rhenani proferimus) Lamina illa aurea ligneæ takule ad. lib. 3. k. herens ſeptem millibus florenorum æſtimata, quà ipſe privatim German. in Larario ſuo, cum viverer, uſaus eſt. UVude& tutelarer Divos f. 140. refert, quor ille præcipuè coluit, nempe quatuor Angelos Mi- b chaelem, Gabrielem, Raphaelem, Urieſem.& Benediélum, as in horum medio ſtantem Chriſtum, cujus pedibu⸗ ipſe cum uxore Cunsgunde advolvitur. Hanc tabulam adhuc afſervarj B.ſ⸗ leæ teitatut Sudanus Balil. ſac. p. 143, qui quoque Reliquia- rum ab Henrico datarum Catalogum inſeruit pag. 142; cui addimus, ne quid deſit religiont liplanicæ, dextri brachu duas pottiunculas pro reliquiis ſanctis Henrici II& Kunigundæ anno 1348 impertraſſe Epiſcopum Bafileenſem Johannem, indeque devotionis ergò inſtitutum fuiſſe, ur quotannis d. 12. Julu II Henrici Cæſacis feſtum celebrarerur, quod ex Iuſtru- menti fide recenſet IItſtiſius. Eceleſiam inſtauratam multis 3. Chron. Keliquits exornaſſe notat Lupoldus à Babenbergc.lz. de 2e- Faſil. 10- lo vet Drinc. fol. 19. Baſilea relicta Rheno ſecundo deſcenda p. 163. mus Mrgentinam, viſuri, quàm& illa multis ornata benefici. is fuetit. Henricus ut erat ardenti Religionis propagandæ ſtudio inflammatus, w ernero l, Epiſcopo Argentinenſi, au- tot fuit, velcerte fautor, ut auguſtam illud, quod hodièque Argentoratieminet, Templum Deiparæ Virgini excitaret cumque Argentorati ſub idem tempus ageret Cælſar, Sacer dotium inſigniter dotatum eidem Ædi Cathedrali aſſigna- vit. De Sacerdotio hoc& Sacerdotis Regii Præbenda audi- Mos heuo. vimus antea ex Jjacobo de Kunigshoven, Argenrinenſis Cho- p. 163. ri Præbendario, uti vocatur wim phelingo. Ingenti Colo ſſo Epuſt. Khodus erat celebris; Caria Mauſoli ſepulchro; Memphis p.„ Epif Pyramidibus; Cnidus Veneris ſigno; Argentina verò ad- modum nobiſis Templo& Turri, de quo ædiſicio ſtupendo 3 Ann. p. Paneg. Arg. p. 1. wimphelingus: Auno Chriſtz 1015, Epiſcopatus FUerenba- Cat Eyiſ. rii ſeptimo cæptum eſt hoadiernum Templum Argentinenſe 3 ab Arg p. 40 ipſo fandamento farts& profundo æditcari; antea enim exigu- um e fragile fuerat ex legnis parviq nretis lapid: bu: adtſio m Clodoveo, Gallorum Rege, erectum. Turiis autem altior 4A C. . 12,7 90 Henrieus II. 1277 incepta, quæ jam ob illuſtres cælaturas& innumeèras miri- ficauq, imagines ſeptem mundi mitabilibus octavi loco adjungi poſſet. Relictis Rheni Epiſcopatibus Leodienſis ræſulatus viſendus. Urt in Epilcopos Germaniæ liberalis fuit Cæſar, ſic nimis quàm officioſus fuit in Leodienſes Epiſcopos. Sub Baldrico Epiſcopo conceſſit quædam bona Eccleſiæ Leodi- enſi, quandam ſc. juris Regni ſui foreſtim,& quoddam bannum beſtiarum,& de ſus jure a dominio(regio] in Epiſcopi jus& da. minium, pron juſtè& legaliter potuit omnino transfundit, ſicut id conſtat ex duobus diplomatibus Regis, datis Baldrico, uno- ſc. Coloniæ Cal. Julii; altero Trevitis pridie Id. Sept., anno- 1008, utrumque veròè Joh. Chapeaville, Leodienſis Canoni- Tom. 1. cus, ex chartis Eccleſiæ Leodienſis exhibuit, Primi diploma- Soripe. tis exordium eſt: Si E coleſias Dei alicujus doni incrementome- Leodisnſ. liorare ſtuduerimuus,mobis id profuturum eſſe minimè dubitamuu. pag. 224; Privilegia Eccleſiæ Leodienſis, quæ eſt S. Mariæ G S. Lam- 225. Anno le ceps nullus(omes, nullus Judex, niſi cui Epiſcopiss cammiſerit, in loca Eccleſiæ conceſſa ad cauſas audiendas, vel ad freda, aut bau- na, aut tributa, aut de ſtatione navium, vel de qualthet aliare, telonia exigenda, aut aliqua diſtrictionis(judiciaria) negotia, ſu- per homines tam ingenuos quaàm ſer vos in eismanentes exercenda ingredi audeat, vel quicquam in eis contra voluntatem Epiſcapi ſuceeſſorumq;, eſus attent are audeat. Datæ ſunt literæ Erſte- mii 4. I1d. Jun. auno ioos; extantq́ue integræ in Anſelmi, Ca- Tom. 1, nonici Leodienſis, Notgero. Conſiliisſuis frequenter Bpi- Epiſc. Le- ſcopum V Volbodonem adhibuit, maximè ſubnixus ejus auto- od Cha- ritate, docente Chapeavillo, cujus ſuaſu inter Heribertum peav. p. Colonienſem Epiſcopum& ſmperaterem coiit amieitia, no- 212. tante Egidio in Additionibus ad Anſelmum, qui wolbodo- Not. ad nis vitam conſcripſit, c. 69. p. a5; à quo elogium habemus Vii. e. 69. cap.§⁷. p. 2 45: V Volbodo pro ſuæ ſanctitatis merito valdè charus p. 252. erat Auguſto,& inter Regiæ Domuüs præcipuos eminentior habe- batur& clarior. Anſelmus verò cap. 66. p. 2 43: V olbodonem ol eximig virtutis meritum Imp. Henricus miro dilectienis am- plecle- berti, confirmaturus& aucturus Anno looé jubet, ut dein- R rice le 6 uit diwlehm. Sadom nunnan. e winimkalin 8 laieczäla. * hos jader u ſſerpus umſi X velau fnuzan eeelat zaalöauun Sdiciatieagu deNge 1 Leodieniilge Kitmantntuuaand voluntaten Inn Je ſunt lien’ih grein anke jſois tegotangh ſobninaztöan Ma iner kerden oncoittamiäitu Num, qujvähe — „ elogumbent . nernruuuic unsemintn 1 1.143! M Iluun a virddlktünua plectebatur dhetla, ita ut pid charitatis violentid eum à elau- ftrali quiete abſtratlum primò ſibi Capellanum faseret, ac Aeiu- de Leodienſis eum Pontificatús faſtigio ſublimaret. Ubi Re- nerus, vetus itidem Scriptor Vitæ wolbodonis, Monaſterii 6. Laurentii prope Leodium Monachus, notavit: Erat quip- 24 4 pe tunc regiæ poteſtatis ſive juris, Epiſsopum ad ſuum electuns arbitrium per annulum& baculum paſtoralem inveſtite, nec non deſtinare Eccleſiis cum ſud commendatione. De hoc w ol- bodone idem Renerus: Monachus fuit Stabulonicus, De- canus Ercleſtæ Traj ectenſir in Eriſid, Sacerdos Henrici Auguſti, ac Regni Cancellarius, Leodienſis ad peſtremum Epiſcopus. Ali- quando ille Wolbodus Imperatoris animum contra ſe com- motum placare pecunià meditabatur; fed mutato repente conſilio pecuniam elargitur pauperibus. Hoc audiens Im- perator laudat prudentiam& conſtantiam Epiſcopi, quodter- renum Principem immortali Regi non prætulißet, ſuamgq; vanam potentiam in hac parte à bono Sacerdote deriſam gaviſus eſt, nar- rante Anſelmo, in Vita wolbodi pag. 248,& addente: Audi- ant hoc Epiſcvpi, qui creditas ſibiſpoliantes Eecleſias Aimor sx- teros, palatinos canes ditare contendunt, ipſiq;, ſcurrilibus ani- loquits& turpibur eircæ Rege⸗ adulationibus inſervire non eru- heſcunt. Hoc verò hicnon omittendum, RHenricum II. Leo- dienſi Eccleſiæ ſubtraxiſſe bona quædam, quæ Durandus, Ec- cleſiæ Epiſcopus, poſtmodum repetiit à Conrado II& impe- travit, ficut id conſtat ex Diplomate, quod totum inſeruit †⁄ Q Chapeavillus Scriptoribus Leodienſium Epiſcoporum. In, 4 1 hoc diplemate neſcio quo fine vocetur uenricus Orthodoxus. Subjicimus verſus quosdam, quos es vetuſto Codice Mona- ſteril§. Laurentii in wolbodonis viram adduxit Chapeavil- lus, cujus initium: T. I. Leoa. Stirpe decens, virtuté nitens, FVolbodo notatur, Script. Prapoſitus pridom Trajecti, Rector& idem, p. 256, Oh cœlibem ſtatum, poſthæc recipit Monachatum, Hor Duce proſtravit Turcos Cæſarq́ fugavit. Ab Epiſcopis& Abbatibus quò potiuùs nos conferamus, M . quàm Henricus I. 91 263, ———— 2 8— —————“ +———— — 92 Henricus II. quàm ad Monachos& Monafferia, cum non alii præſint, nee magis proſint. Monaſteria aut nova inſtituir, aut devaſtata reſtaurat, aut vetera novis donationibus auget. In recenti me- mori adhuc habemus Leodium, ubi lmperator Epifcopo wolbodoni Aonaſterium S. acobi perfieiendum commen- daverat, id quod integro capite docet Ægidius in Vita VVol- bod. c. 67. p. 245,246, 24 7. Tibi, inquit Imperaror, bujus pau- peris loci committo neg otium, ut eundem paternitate& clemen- tid foveas ſ˙‿ Filit, ac vice ſoſedeeh Sacerdotis magni manum adhibeas,& de reditibus, quos tuus anteceſſor reliquit, opus im. perfectum perficias. Tibi committo pretioſa Apoſtoli Andreæ pignora, quæ Balas: ico Epiſcopo, qui hic facet, dedi in dono pro ſuæ fidelitatis obſequio. Inde Autor, qui verſſus e jus viram de- ſcripſit: Ad ſantlum Jacobum Monacho: collegit in anum. Vis liberalitatis exemnpla alia cogneſcere? Ex priſcis monu- mentis propriisque Monaſteriorum Diplomatibus abunde agnoſces. Studium liberalitatis exereuir in Italiea non mianus quàm Germanica Monaſteria. Iralicis telictis Clau- ſtris de rebus atriæ noſtræ ſimus ſoliciti, quumq́ue Henricus fuerit Saxo Bavarns, Bavarica& Saxonica potiſumunm luſtra- bimus monumenta ſacra. Monaſteria& Templa Ungato- rum irruptione per Bavariam variè vaſtata, reſtituit, ſcribente 3-Aunn. Aventino: Primus lImperatorum Sacerdotes& Monac hos di- F.399. tavit; ipſis enationem quo que indulſit. Contubernia ab U- gris(Ungaris) vaſtata erant. Monachi arreptà occaſione, ex paupertate ſeverioris religicnis jugo excuſſo, licentius vivere ca- perant. Hainricus canſilie D. Gothardi, Viri perquam eruditi atque boni, Templa Pirorum&s ſacratarum fæminarum reſicit; 8e quæ alia pluraab Aventino ſunt relata, quibus in Bava- rià collapſis rebus ſuccurrit. Monaſtetium Benedictini Or- dinis, quod Altaich inferius dicitur in Bavarià, locupletatum reditibus diverſis exponit Hundius Fundat. Monaſt. Bavar. P. 175. Motus autem fuerat amore Abbatis Gothardi poſtea Hildeshemici Epiſcopi, in numerum Sanctorum, inſtar Cæſa ris ſui, b T.1. Leod. Ier pag. 256. Alegitinmmn 2 kr glülaaa. Aomarids iu wit in lalen ralieis telasen Squumdlegnid a s ponſumunl Tewyi lran Na reſtitoi ch otes& Amahi Contobernäg Annepta uai,t a, licenuunm ini per umnui an feminanuniji A, qulbhhn Pom Zeveclhi Janà, locußern zat. Monat Juns Corhardhuhe — — RorumiukaK 1nh. — ae— ————————— Henricus II. 93 iis fui, poſt mortem relati, notante Crantzio 4. Metrop. 7. p. 9 ubi tamen erroneum eſt faiſſe de familia Comitum Sckyrenſiuwindicante Hundio Metrop. p. 179. Donatio fa- cta A. 1oio Monaſterio Pollingano in Bavaria, teſte Bundio, Metrop. Calisb. I. 3.p. 113. Privilegium A. 1011 Monialium in Chuebach Hundius T 2. p. 2 48 exhibet. In eadem Bavaria Mo- naſterio? cichenſiephanenſi propè Frifingam dediſſe partem Inſulæ cujus dam in Auſtria ſitæ notat Bruſchius Monaſter. fol. 180. Monaſterium Neuburgenſe ad Danubium Monialium Ordinis S. Benedicti tribus miliaribus ſupra Ingolſtadium, fundarum legitur Anno Dom. 1007 ab Henrico ejusque Conjuge ad preces Hilarii, Epiſcopi Pannonici. Fundatio- nis diploma originale vidit& attulit Bruſchius Chronol. Mo- naſter. fol. 96; cujus initium. 5i Eccleſias Dei in augendo ex. altaverimus, aternæ remunerationts emolumentum nobis inde profuturum neutiquam diffidimus. Tradidit quædam Regii ju- ris prædia, Tagmarheim, fitum in Comitatu Grayspach; Mo- ringen, ſitum in Comitatu Hirsperg;& Zell, ſitum in Comi- ratu Neunburg. Acta funr Ratisbonæ fæliciter, anno regnan- tis Henrici quinto. De hac Henrici fundatione conſentiunt Cruſius 2. part. Suev. Hiſt 6. c. 12. p. 210. Bucelinus 2z. German. ſacr. p. 64; aſt jam antea fundatum, à Cæſare fuiſſe reſtauratũ, notat Ge wW oldus Tom. z. Metrop. Salis burg. f.]z). Dabitat Brunuerus 2z.Aunal. Foj. 9. p. 65 9⁄„¶h/minattamen p 860. Di- vi Henrici opus, quia vulgariter ſic creditum faiſſet; affirmat- que idem Cœnobium hoc ætatis injuria collaplum atque ex- tinctum ſibi impetraſſe Societatis Jeſuiricæ Patres. Eodem anno1007 Stederburgum Saxoniæ Monaſterium, fundatum à Friderunda, Comitis Olsburgenſis Altmanni Filià, confir- matum à Cæſare fuiſſe, notat Meibonius. Attendamus por- ad Gerb. rè, quomodo Monaſterium S§. Michaelis fundaverit Bam de Henr. bergæ Anno ioiſ literæque fundationis integræ legi poſſunt Leont p. in Chronologia Monaſteriorum Bruſchii fol. 87, quæ conti- 260. nent dotationem& alia privilegia, ubi& illud cautum: Cen- ſum ultimum, per quem uti que obmiſſa vel neglecta ſupplentur M„, ſervitia, 8* — 94 WIHenrieus II. ſrvitia, jus videlicet capitale, A Viri⸗ decedentibus optimum Eqvum, vel ſi Equo carent, oprimum caput pecorise& afæminis Induvias& exuvias transmitti ad Eccleſiam ordinamus. Acta ſunt hæc.Francofordiæ. Parem benefaciendianimum praæſti- tit Monaſterio AMugienſi, cujus Abbati Bernoni favebat exi- mie, paulèòque majore cum voluprate ſcriberemus, ſi elſem 1 nobis Bernonis Epiſtolæde verd laude Regis, quas ſcripſiſſe ad de Mo- noſtrum Kegem noravit Bruſchius. Bernonem Rome fuiſſe naſi. fol. cum Henrico, antea ex ejus libto de Officio M'ſſæ, qui extat in 1I. Bibliotheca Patrum, audivimus; conſtitutum Abbatem à Rege cum privilegiis nunc ex Bruſchio addimus. Verbis con- ſequi omnia non poſſumus propenſi animi in Monachos ſtu- dia,& utiunam votis Cæſarum relpondiſſent ii, in quos libe- raſitas tam propenſa omnibus officiis adfuie! Liberalitatis Cæſaruw abuſu ungues enatos Epiſcopis& Abbatibus, qui- bus invicem ſeſe lacerarent, doluit pius Rex; nam diſſidia fo- lebant in dies gliſcere,& quidem vehementius, quam ere- di poſſet, inter ſanctiſſimæ converſationis Prælatos, Clericos & Monachos, qui tumaltus etiam folebant publicos non ſine homicidiis excitare. Iſtiusmodi rumultus excitabantur inter Abbates Hersfeldenſem& Fuldenſim, inter Epiſcspum Ppormatienſem& Abbatem Laurichamenſem,& lamenta- tiones de virulentis illis diſſidiis perferebantur ad Aulam Cæ- ſatis, qui moleſtè ferens ſcandala& peſtem Eccleſiæ homines belligerantes& literis objurgavit,& pænis coercuit. Veniſſe ſub Erckenboldo Abbate Fualdenfi Fuldam Imperatorem& Benedictum Papam, vetera Antecefſorum privilegia rata ha- buiſſe,& nova cõtuliſſe, præviàpublicà perArchidiaconã pro- AMonaſt. clamatione, Bruſchius retulit; ſed Brovvetus ex veteribus p.9 Abbatum monumentis ſub Richardo Abbate anno 1019 id 4. Aanal. contigiſſe notavit. Cæterùm ſub Richardo intempeſtivis Fuld. odiis laborabant inter ſe Fuldenſes& Hirſchfeldenſes Familia, p.290. cui malo Rex pænis medebatur, cùm oratione ac literis leni- re moleſtias nequiret. Inſtrumentum compoſitionis ex Ar- chivo Fuldenſi integrum exhibet Browerus z. Antiq. Ful- denſ.. p. 253, 25 4,dignum, ex quo quædum notentur: ARdva prosla- 1 ——— — — n — —— —y= 4 mandltt 2 entius qün * TTlatos(din — dant pobliunr raultus ercihen 8, inret byjinm ſem, Llu A turad auhma = Eccleſiæhnis A coercui, Valt Ei lmpetaiorn ativilegu unku a f'chiduanim etus er texde e ate anso 1tdo ictemeiti efalaenſtnkm — Jone acllttble’ poliionbat wus z Aetg dotentur, Shs R V tes ſeditiones, quæ creberrimè ſiebant inter Fuldenſem& Hers- feldenſem familiã, quæ inſania in tantam prorupit dementiam, ut etiam innumerabilia inter ſe fierent homicidia,& inde maxi- mum detrimentum utraqus pateretur Eteleſia. Succenſuit Rcx in turbatores, pænæq́ue genus conſtituit ſeyerum, nempe excoriationis cum ſtigmatis inuſtione, in facinoris duces, quam pænam memorabilem cognoſces porrò er literis Re- giis, quibus Advocatis& Præpoſitis mandatur, ut illi, qui ali- cujus deprædarionis aux& princeps deprehenfus fuerit, ei tolleretur corium,& capilli,& atraque maaulla ferro candenti vomburatur, reliqui ſequaces cute& capillis priventur. Si autem aliquis occideretur, vel truncaretur, VLeregeldum illi Eccleſig, oujus homo eſi occiſus, vel truncatus, reſtttueretur. Dici ſolet vulgð: K riuε dg9iy. Luxus parit inſolentiam, eoque dedesote turbabantur res Monaſteriorum, in dies diteſcenri- um. Opulentum tunc erat Hersfeldenſe Monaſterium, in quo contra Abbatem Monachi querelam inſtituebant, reſt⸗u- randæque diſeiplinæ Rex eò mittebat Abbatem Godehar- dum ex Altahenſi Monaſterio, ut omnia reformaret in melius. Is cum videret divitias, magnitudinem, gloriam, di- xetat non Monaſterium ſe ſed Regnum accepiſſ, prout habent Excerpta Monachinamerslebienſis de Inſtit. Hersfeld. Eccleſ. à Madero edita pag. 11 6. Largà manu Rex ſparſit opes in Ful- denſem Eccle ſiam, tradidit que Comitatum in Stoddenſtat Ri- chardo Abbati, quod pleniùs intelligetur ex Diplomate Cæſa- reo, Goslariæ ſcripto, quod totum extat libro tertio Anti- quit. Fuldenſ. Brovveri, quibus in lireris prædixit, exoritu-, 13. p. rum brevitempus, at Monafleria, quæ jam eſſent in abundan. ni, prima ſint in rapinã, ſi iniquitas abundaret. In abundantià tunc erat Monaſterium Fuldenſe, cujus luxum& otium non probabat Rex. malo ex opulentià invecto, unde vereribus Sopibus imminutis Sranthonem cum Monachis eeſſiſſe Re- gis imperio notant, ſed parciſſimè, Bruſchius Monaſter. fol. 59 Brovverus 4. Antiq. Fuld. 18. p. 288; quorum in locum Laurishemio profecti Cœnobitæ eum Abbate Poppone ſus- ceſferant, ———— Henricus II. 95 proclamatio noſtras aures inquietavit ob innumera& frequen- “ 4 ——ÿõÿ— — ——————— p. 93. 96 Henricus II. ceſſerant, docente Georgio Helveichio in Antiquitatibus Laurisbaimenſibus pag. o3z. Maximus fautor& bepefactor Monaſterii Laurisbamenſis fulr Rex, in eſus Blum ex Oden- waldenſi tractu præbens Bannum Foraſtu, ut Vocatur in Do- nationis documento apud Helvvichium. Dilgenter fibi commendatum habuerat Abbatem Laurishalmenſem Bob- bonem, cujus eonceſſit petitioni in ſylvs Ortonica(hodi Odenwalt) Foreſtem cum banno, jurisdictionem ſc. foreſtalem cumjute venandi, cujus donationis extat documentuw inte- grum apud Freherum in Appendice Originum Patatm=rum pag o, ejus que clauſula eſt:&rgnum Domni ſecundi Heanri- ci Regis invitt, ſſimi. Gunt berius Cancellarius vioe Erche m- haldi Archicapellani recognovi. Data IIl! 1d. Maf;, indict. A. anno Dominice incarnationis M Ill anno verò Domni ſecun- di Heinrici regnantis I. Meétum SBavenberg feliciter, Aumen. Tragædiam eandem æqueque dedecoroſam hic obſerva- mus, habitam inter Laurubamenſes&l Dormatienſts Sacer- dotes& Monachos, qualem antea, funeſtarum rixarum ple- nam, audivimus de Hirſchfeldenſibus& Fuldenſibus, ſatis præ ſe ferentibus, cujus geni fuerint; quæ pugnæ inter Epi- ſcopum& Abbatem fueraunt diremtæ eodem pœnæ genere, quo difſenſiones Fuldenſium& Hirichfeldenfium Abbarum. Expendthic iterum meretur Conſtitutio ſevera adtollenda ea diſſidia internecina, quæ inter Epiſcopi& Abbatis ſubditos & miaiſtros invaluerant. Edicto itaque pro pacificatione dua- rum iſtarum Eccleſiarum, ſimile prorſus in prævaricatores genus pænæ promulgatur: Si quis ex familid§. Naxzarii quemquam ſervorum S. Petri(³ ormatienſis) inſequitur,& auſu temerario& armata manu aliquem ad octsdendum, vel ad deprædandum, ejus Curtem ſive eſus domum infregerit,& eum oppugnaverii; E& ſiille aut aufugerit, vel quoquo modo ab ejus poteſt ate ſive impugnatione ſe liberaverit, aut ſi forte domi non fucrit; illi, qui hafſus audaciæ& invaſionis Aux& princeps fuerit, tollantur cap lli& corium(autor facti cute& capillis privetur, extat in ſententia ab Abbate Bruningo promulgatà)& nſuper 10 gonae I nutS con lunw. g gteu fartic hin ſenen tuiyrrol umfaciat; miyaꝛ inn ſaut. Lat annladic do T.2C ſwekei tyett, E latäham fimimed laatzshaimr Knle novu tmtelioc umodum IHadp; djwsnonc lhier. uwodit mrisada Böotlom mguo T. Reium un Lutsb. a ſervit Chuuf ua; Za⸗ 4 duri lrrtot ploaure — gigum Raaa ne din. Alll Ana — ven Dmſa r falteun 9 olam hie en emuiaſi * arum ium Fuldenlbis, 3 e pogne i dem pœne ſr ci denſiom üham t evera dtoleh d& Abbaüblti wo pacttenont Din preuegean failu Tlen 8 ubs) inſeum attdndum ug d ninßegun ha lqaunumudi — aut fn letum arC nuuj ec capllüuat 2 omulgar) G Henriecus II. 97 In utraque maxilla ferro ad hoc facto ettam candenti beue cara- xetur& combaratur, reliqui ejus ſequaces cute&. capillis pri- ventur. Si a. ibi occiditur, omnss qui hujus homicidii vel inva- ſionis partisipes ſunt, oute& capillus perditis ſupradittd combu- ſtione ſignentur ac werigeldum occiſi domino ſuo auttor homi- cidii perſol vat,& cum proximis ejusdem interfecki reconeiliatio- nem faciat; Gan quocun que loeo aliquis eæx utraque familid ab utrisqus innocens ocuiditur, bomicida ſupradictæ ſensentiæ ſub- jaceat. Lats hæc ſententia Triburiæ(hodie Treber) quæ Re- gia ila dicitur, Anno 1023, Hæc Henrici Conſtitutio à Gol- daſto I.z. Conſtitutionum Imper. p. 46, 47 exhiberur, qui probè feciſſet, ſi non ſubricuiſſet, è quibus autoribus ſua ac- ceperit. Extant autem edictales ſiteræ integræ in Chronico Laurishamenſi, per Marq. Freherum ex Ms. Codice Palatino primùm edito, pag. 74, 75,& in Georgii Helvvichii Antiquit. Laurishaimenſibus pag 59,100. Pænæ hoc genus inſolitum atque novum nullibi me legiſſe memini, aliisque inquiren- dumrelinquimus. Certè Camillus Borellus, qui diligenter admodum varia pœnarum genera collegit 2. Magiſt. Edict. à p. 333.a p.z9 3, adeò ut dicat tot pœnas narraſſe ſe pœnituiſſe; hujus nondum meminir; ſilentio autem non præteriiſſet, ſi ſciviſſet. Mitiſſimi ingenij Princeps Epiſcopo, qui pœnam ejusmodi flagitabat, conſenſerat. Stigmare aliâs affecti ſce- leratis adnumerantur, qus ignominià adhuc hodie facinoro- ſis dorſum in Galliâ& Belgio ſignari ſolet. Eoipſo etiam an- noquo Triburiis Edictum dederat, confirmavit Rex Mona- ſterium novum in monto tbrinsberg, à Reginaldo, Abbate Laurisb., fundarum ad uſum Fratrum Deo ſubregala S. Bene- dicti ſervientium, interdicendoq, interdicit Rex, ſicut habent li- teræ, ut nullus poſthinc eAbbas Monaſterio aliquid auferre,& ad ſuos uſus conferre, ſive alicui Militi in beneſicium dare præſu- mat; Banni vetò transgreſſor ad perſolvendas Cameræ Re- giæ auri obtimi libras centum condemnatur. Extant Privilegii literæ totæ apud Helvvichium Antiq. Laurish. pag. 102. De ipſo autem loco, quem indigitant den heiligen Berg vide N Fre he- 98 Henricus H. Freherum 1Orig. Pal. 8.p. 63,64. Hæc& ejuscemodi, quæ circa ſacra occurterunt, perſtrinximus breviter; nec in hoe ſolùm Rex, ſed& Regina suvordrn, nomen ſuum erexit;& idcircò debemus poſt Virum& Fœmineæ meminille pietatis, ur inde diſcamus fragiliorem ſexum non eſſe fragilem, led in- terdum Maribus præferendum, in quorũ pudorẽ fœminarũ laudanda eſt Vita. Non inferiorem habet laudem in ſtudio e diligentia Cunegundis, gentis ſuæ gloria, quam ex Ducibus 2. Chron. Molellanicis habuisſſe tradit Urſtiſius. Ducatus autem ille re- Baſil.n. gionis Moſellæ, vel circa finem Henrici V. Imperatoris, vel †6. ceriè temporibus Ottonis IVcum Heinrico Blondello, Lim- burgenſi Dace, walarami Fllio, penitus interilit, docente Aanal. VVUh Kyriandro. Singulari favore Regina proſequebatur Trevir. res Monaſteriorum, ut inter bene merentiſſimas Benefactri- part. 3. ces commemorari jure queat. Certabat cum ſuo Rege qud- fg4., cunque induſtrià benefaciendi, addens animum ſuo Marito, Fuldenſibusque quàm feliciter ſucceſſerit graria Reginæ, re- 4. AℳA.: cenſebit Srovverus. Dum id agit integro libto Lupoldus à Fuld. 18. Babenberg, ut monſtret Zelum veterum Regum& Regina- p. 288. rum in religionem Chriſt., capite decimotertio exhibet beni- gnitatis à Reginis profectæ exempla, deque Reginà hac ſeri- Fol 20. bit: Poſß mariti mortevs illa ſe ad Deum, ut ſemper conſusvis, totam contulit, ipſam ſuæ caſtitati, neceſſitati ac ſaluti, adeſſe, vi- giliis ac devotis orationibus rogars jugiter nen ceſſabat, dieque aivam cum Marthà,& nocle contemplativam cum Maria viram ucere ſatagebat. Subdit quomodo ſe ineluſerit Mo- naſterio, filiarumꝗ, ſuari ſe contubhern io ſancti ſimo applicuerit, nõ ut mater filiabus ſe præferens. ſed omnibus ſerviens. Ut ſervi- ret ſuæ pietati, Monaſteriũ in Haſſi conſtruxit ad honoré Sal- vatoris IES& ejus Crucis, quod Confargia(hodie Kau⸗ ſungen)dictum, ibique in Reliquiatum cultam lignum S. Erucis repoſuir, quod habet Autor Vitæ Kunig. apud Suri- um p. G&r, 62. Vocatur Capungum à Dietmaro Chron. lib. 7. pag. 88.& 99, ubi hæc verba leguntur: Negina Cunegundis A Francoforde d Cæſærs diſcedent, cum ad locum, qui Capungam dicitur, lwrvm Hauem has vmatnix heitam on viui Lr b ngum ele unfett tuugul mamimp unoytrat vnſiug anägerti Kalbert mis(it Jubemili ecmundo ahahinde Kdatur,- Uhſrvatn gatam! denri bodame beotdor metaut AUuntaten eeſc. docom llco Miietat cdeelam eral ketiar ccleor WMelle 1. Inpenuni kro Dlendelulg dintetüt, tenn e nn proltden =3 Nicas Nana 8 eum ſco M e imum aallm ¹ gtatiaRejts * olitolupag 1 Regum 4 deha — — rrertio exhidecn. „ne Regiditais t ſemper min at ſalrhauzßn aunccſahut, Äm A ativam cundlas dr ſe laclaken Kiſimaahlun à ſervien lüm nntt ad honvill gia(aodteg „cuktam lgum Fe Künig patön zaro Chrodlh; ein⸗ 3 nunnus Henricus II. 99 digitur, veniret infirmatur,& ibi tune Domino promiſit, ſa ad laudem ejus unum fatturum Adonaſterium. Poſtea pag. 1Io: Imperatrix ad dilect am ſibi Capungam veniens Monacbican ibi vitam ordinavit. In hoc Monaſterio Monialium Conphu- genſi, uti Lupuldo vocatur, Regina humilis pro regali purpurà nigram elegit Monialis cucullam, quod inter rariora exem- pla refert Carolus Stengelius, cum Benedictinæ veſtis& ami. cus ſingularia recenſet. Id retulit Lupoldus his verbis: Pur- 3. Oecou- puram imperialem exuens tunlcam fuſeiorem. quam ſuis mani. Monaſ. bur oyerata fuerat, veſtem Religionis induit,& eapillis a/6i/ſis 7-P.O7= impoſitog, ſibi ab Epiſcopo ſacre velamine,«nnulo fidei gratula- bunda extititſubarrata. Facta ſic Mater pauperum,(Iita di- cta Alberto Stadenſi f. 119.)in cilicio egir, atque orationibus, jefuniis,(itasigibertus)vigiliis, eleemoſnis& aliis ſanctis operi- p. 689. hus humiliter inſiſtens, multis virtutibus elaruit. Tandem ex b hoc mundo feliciter tranſiit,& honorificè apud Sponſum ſuum in Babinberga eſt ſepulta. Sponſum vocat Matitum, quia cre- debatur, verbis Anſelmi felix Sponſa, perpetuæ Virginitatis in Vità obſervatrix;& Maritus credebatur Imperator Pirgineus, uti in olbods quadam Inſcriptione dicitur apnd Voſſium. Memoriam ve- p. 250. 18 Henrici ejusque Cunigundis meritò in animo ac pectore— ſanctam circumferre, eumque amare atque obſervare de-². Hit. bent Pontifices, Epiſcopi, Abbates& Monachi ob pium& Lat. 42* paternum erga ſuos animum, benefaciendi propenſam vo- p.359. lunratem, nimiumqjue, ſupra quam dici poreſt, amorem. Hæc ſc.illa ſunr Maleyonia Eocleſiæ tranquilliſſima, quæ, Stur- cio commendante, orta ſunt lub hoc Principe Monaſteriis& de Imper- Epiſcopatibus, unde habitus Rex religione maximus ob illam German. varietatem munificentiæ, quem ait magis de Eccleſid& Re- c. 3 6./. 22, publicâ quam de ſeipſs fuiſſs ſolieitum. Si ſtudia Regis in Ec- 23, 25. cleſiam& Regnum conferimus, longe ſuperior atque arden- tior fuit induſtria in Eccleſiam quàm Regnum. Id cognoſce- re etiam poſſumùs ex Comitiis, quæ numerantur varia ſub eo celebrata; anno 1002 wertlæ; anno 1003 Paderbornæ& Merleburgi; auno 1004 Ratisbonæ; anno 1005 Dortmun- 1 M N. aa an. A 3 1 100 Henrieus II. dæ; anno 1006 Francofordiæ; anno 1otz Belgræ in Miſnia; anno 1018 Noviomagi& Budiſſæ; anno 1022 Alſtedii ia Thuringiâ, Salingunſtadii& Aquisgrani; anno 1023 Aquis- grani& Bambergæ; anno 1024 Alſtedii. In Synodo Prin- cipum Noviomagenſi rractabatur de negoriis Keligionis, A“. G. c. Gobelino id recenſente, ubi magnam&nodum vocat, in quaà ·2, p. 212. ſtatutum fuerat, at in Miſßa corpus Dominicum aa ſiniſtram, G Calix ad dextram poneretur; auſteriori verò Spiriiu infla- tus Contadus, Abbas Mon:ſterii Petri& Pauli Paderbornen- ſis, hoc ſtaiutum ſuis Monachis non ſer vandam piœæcepit; qui etiam ex ſuo capite(fretus verticoſo ſuo ingenio, Av/νναϊνμν aus ſeinem Kopff/ ut nos etiam loqui ſolemus) alia m)ſteria generalia Eccleſiæ quadam immut avit, quæ ibi quæri poſſunt, ſi cui argutatrix theologia placet. In Alſtedienfibus Comi- 1,7 p. 87. 3 ctis populus jura dabat, dicente Dietmaro⸗ necnovimus certd, num tunc immunes à tributo quodam impoſito Thuringos pronunciaverit Kex, quo pependerant ab antiquo tempofe Saxonibus trecentos porcos& 572 paunos, calculo Span- genbergii. De hoc tributo Anonymi Chronicona Madero editum p. 9: Tributum annuum quingentorum porcorum ad coqvinam Regis remiſſum eſt Thuringis a Henrico Rege de Ba- denberch, ad preces& obſequia venerabilis Domini Olrici de Vbimar. Principis Thuringorum, Felicibus eriam auſpielis Vila Goslaria dicente Dietmaro, multum exeoluit,(trefflich gebeſ⸗ Chr. a. 1 ſert/ reddente Spangenbergio) Conventud. habito Expedi- p. 39. tionem ordinatam„ cæteraq, Patriæ periclatantis proſicaua c ada- wodum neceſſaria diſputata fuiſſe memorat. Parciſſimè ne- gotia Regni memorantur ab Hiſtoricis, qui boni Viri ube- riorem meſſem demerebant ſibi ex negotiis Eccleſiæ. Eò pro- ceſſerat res, ut animo conceperint ex quotidiana Epiſcopa- rum& Monachorum informatione Magnates, non certio- rem eſſe viam ad cœleſtia iudipiſcenda, quam ſi continuis ædificatentur ſumptibus Templa& Monaſteria, amplisque reditibus ditarentur, hos enim largitores divinam potiſſi- muüm reſpicere benedictionem. Mirari itaque deſinamus, ſtudio Chron. Sax. cap. 160. pag. 234 gdvlilim cuobior miobem mukuden lly con, luuunts hi 4 haſrvittun faum ſab Radiosute. nnum u haio eo müemric ſam ruib mniteätta Mutwetuto amgt lunalton wusyirta ige maje ſam arm vhds, — HB——— C.— y—— icum a ing— — 0 Wen Räaug. aolidattzen m hletzn g Cgevio, inn iws) Alanig eidigwaialu jecienlbur la Crecnoriauxean a polit ldunge abant qnu Dnos cdllhim ihronicouayläg 1 viterun zmmad lamu Whul a Domin Uhud atiam augib3 dit,(treflühec ducj habtolh antu niliuois nt. Pareilors equi boniTds a Eeclehe hm ttidians Pplea ates, Todchn quam icrnin ſter, amglig es dieiwam gall lagoe delung Guut gnorum ſtabilltatem. Præciara eſt profectò vitæ Regiæ in- Henricus II. ror ſtudioſiſſimum fuiſle Henricum, ut fummà ſic contentione Cœnoblorum rationem mirifica hberalitate habuerit; hanc n. rationem expreſſis verbis dedit in Inſtrumento Donationis erga Fuldenſe Cœnobium: llli, qui terrena patrimonia Deo & ſandtu conferunt, de peccatis ſwis exonerantur. IIli verb. qui Hropoer oblationes fidelium recspiunt& ea, quæ Deo debantur,& ad 6,16. 4„ Dei ſervitium traduntur, rurſus ad ſecularem pompam& ſu-.5 42 erbiam exercendam concedunt, oneraria peccata ſuber ſe u. 252. plicant. Privilegium Mindenſi Eccleſiæ conceſſiſſe le ait Cæſar ob amorem Dei, ſuæque animæ remedium, nec non Re- Chr Wund ſtitutio,utex pietate genuinaà, ſi quid recte faciendum, geratur? 733. regnum. quoduri initio hujus tmematis pofuimus, ita par eſt, ut in eo perſtemus, pietate cum vittute militari paria a- 2 ud Henrieum faciente, aon minus enim vita ſandtimonid quaàm fortibus geſlas inſignis fuit, ut mirum ſit, hominem ita reli- ioni deditum, patuiſſe im perii terminos& ab haſtils ineurſu reddere tutos,& regnum ſuum locupletars& augere; quæ enim ceteri Reges enſibus& humani ſanguinis effisſione, non ſine ma- gnãâ multorum calamitase perfewerunt, bic pietate, religione ac bonis virtutibus peregit,& imperialem dignitatem decore, glo- rid ac mafeſtate exornavit,& magis precibus apud D E Old quam armis triumphavit, clogio Cuſpiniani, in quo fi-„ag.327. *½ nimus. X. Sororem Giſelam elocat Stepha- no, Ungarorum Regi, hàc condi- tione, ut ſuſcepto Baptilmo Hun- garicum Regnum ad Chriſtiani- Imum perducerer; dotisqus loco N 3 con- Dec. 2. Hlenrieus I1. cedit pattem Pannoniæ ſuperio- xris infra Leucam amnem, ubi ſita ſunt oppida Poſonium, Sempro- nium, Odenburgum& alia. N Ualwoniade Chriſtianæ Hungari ſine dubio habuère à Carolo M., cujus poſt obitum Religio exolevit, donec Stephanus Rex trucem feramque gentem pauliſpet à belli ſtudiis& rapinis avertit,& ad cultum divinum revocavit, idque mirabili occaſione, abblandiente oculis Virgine for moſiſſim Chriſtianà& annitente ut non tam Rex quàm Re- gnum caperetur amore Chriſti. Hungari per Carolum quondam Magnum victi deinceps ſub Francorum erant po- teſtate, donec ſobole Garoll deſide Hunni audaciores effecti Germaniam& Galliam incurſionibus ſuis vexarent, nec de- ſinerent, donec per Henricum Aucupem& Ottones duos ingentibus præliis diverſo tempore ſuperati effent; unde tandem ſub Henrico II inſitam feritatem deponere,& Chri. ſti fidem amplecti cæperunt. Erat autem primus, qui Unga- riæ umbram aliquam intuliſſe fidei Chriſtianæ dicitur, Geiſs Rex, vel potius, ſecundum uſitatos Ungarorum Annales, fi lius ejus Stephanus, qui primus inter Chriſtianos Keges no- minari ſolet. Aſſerit quidem Bonfinius, Stephanum ante Gi- ſelam ductam fuiſſe Chriſtianum, primæque religionis Chri- Rer. Ung. ſtianæ fundamenta fuiſſe jacta à parente Stephani Geyſa, 1.1. p. 168, 169. initio Decadis præmittit; cujus tamen felicitatis initia ma- gno conſenſu Scriptores Stephauo Regi tribuunt, quo- rum teſtimonia eo fine Auroxeses ſunt recenſenda, ut conſtet de publico exercitio Religionis Chriſtianæ. Primus eſto Anonymus in Virà S. H. apud Caniſium: Heuricus, victor a- larum nationum Apoſtolus fuit Hungarorum; chm enim ad- huc intdeles eſſent, ad fidei Catholicæ attraxit confeſſionem. Qsod nur ptr! alnidem. linuiall umpet Gis ljaleſ Th genten uld:8p ſubyter. ſellnger nC ai ullnu yr hosjun nſrueſ dtlon p haudteph tmneipii tetditer lmiuna S ſlus Re lnganiut lerte pukoley ſhupſt meunde ſeninn mam Un aneſe. docee 3 ilor aha — gio erole * em pauliaeg * ocoliIinan — rancorun an * 1' audtcjonsas Deratj eſen u aa deponens eh. dom primusgul Diſtiane diceu rrotum Aonk riittianos Kagt. t Jrephanumrad i que relge ate Steptan bſ felicitats bud 1egi tidumn, ceoſend, Kule ſtanz. Dind 91 Huriuitd 1 otum; fuun’ athauij dnjſ 1 — Henricus II. 70 Quod ut facilius fieret, ſarorem ſuam Giſilam Stefano Regi in matrimontum collocavit ſecundum edpoſtolum dicentem: San- Aicatut vit inficelis per mulierem fidelem,& lanct ficatur mulier inſidelis per virum fidelem. Stephano itaque Rege ba- ptizato uni verſa Pannonia recepit Ferbum vitæ,& muraà reruns novitate per Reges Apoſtolos Baptiſmi gratiam percepit. O- ſtendit idem Sigebertus ad A. 1010. p.92: Geus Hungarorum haltenus idololatriæ drdita hoc tem pore ad ſidsas(hriſti conver- titur per Sislam, rerem lmperatoris, quæ nupta Haungarorum Regi ad hoc ſud inſtantiaæ Regem adduxit, ut ſe& totam Hunga- vorum gentem bapti ari expeteret, qui in buptiſmo Stephanus qvocatus; cujus merita per ungariam multa miraculoruns gloria couamendat Idem ex eo rerulit iisdem verbis Vincen- tius lib. 25. Speculi Hiſtor. c.9. f 534 6. Adſtipulatur Siffridus Presbyter. p. 689: Idem Auguſius tradidit ſororem ſuam Regi Ungariæ Stephano, qui cum toto reguo ſus fdem Chriſtz recepit,& dilectione Dei fervidus,& ſanclis operibus& virtuti- hus clarus, pro regno tranſtorio elcit æternum. Obtulit idem inclytus juxta acdocus leriptor Otto Friſingenſis: Henricus g. Chron. Prore luut i!d 7 2 zn Imp ſorore ſud Giſila Stephano Haungarorum Regi in axorem 27. f. 70. datd tam iplum quam totum Regnum ejus ad ſildem vocavit Hune Stephani Hungari hastenus ſidẽ Chriſtaanä ſer vantes, vel- atprincipi fidei ſua, inter Sanctos colendiu dignu ducunt. Nec deeſt Viterbienſis, iisdem fere verbis ſeribens: Reg⸗ Vugaroru un. Cbron. Ftephano Sorore ſuo copulatà tam ipſum Regem quâm totum 5. 483. ipſfius Regnum vocavit ad fidem. Huns Itephanum omnes, Vngari, ut ſanctum, venerantur, pro eo quod per eum initium fdes acceperunt. Tabellarius earundem rerum eſt Werne- rus Rolevincus: Gilla, vi 1 poſ nupſit S. Stephano, Regi Ungariæ,&& multum juvit ad ple- nam converſionem Ungariæ. Poſtea iterum: Habuit ſororem aquè virtuoſam, quam S. S&tephano, Regi Dngarorum, dedit 2 totam Ungariam ad plenam fidem perduxit. Prioraverba non eſſe Auroris, ſed ab alio addita, deinde ab Editote ſic reli- Cta, doceor ex Manuſcripto meo exemplari petvetuſto, ubi 1 non rgo prudentiſſimæ, ſoror Henrici Imp. p. 7!. c.2. f.7. pag. 46. 104 Henricus II. non piſi, quæ ſeeundo loco ſunt poſita, reperio. Operam etiam ſuam cowiter exhbet Lupoldus de Babenbarg in libre de Germanorum Priscipum Zelo in religione: Henricus II. Re- gem Hungarorum, qui paſtmodum in baptiſmo 1 ephanus eſt vocatus ſorore ſuà Gtsla in matrimonium copulatà, totuinque ipſꝛus Regnanm ſub an no D M Ii ad fidem Chriſtisnam vocavit. Hanc Regem Stepbanum, tanquam Sanctum, pro eo quod per ipſum initium Chriſtianæ fides ſuſceperunt, omner 4 ungari venerantur. Neec hujus rei oblivio obrepſit Antonino, ſeri- benticum Sigeberto Tit, 6. cap. 4. f.2 48: Gens Hungaro- rum, quæ usqus adl illud tem pis cultui idolorum dedita erat, per Gillam, Henrici ſorerem, quæ Regi Hungarorum nupta erat, ad fidem conv erſa eſt; hæa&nim ſanta mulier ſud inſtantia ad hoe virum ſuum Regem adduxit, ut ſe& totam ſuam gentem a5 Nem ice lmp. bapti ari humiliter peteret; qui in haptiſmo Ste- phanus eſt vocactus, cujus merita us que in hanc diem multa mi- raculorum genera vommendant. Pari ſtylo fœcundi ingenii Abbas Trichemius Chron. Hirſ. ad A. 1002. Dngari his tempo- ribus ad hiden Chriſti autorirate& induſtrià Giſilæ, qua fuit ſoror Imperatoris& nupta Ungarorum kegi Stephano, cum Kege ipſo ſuo converruntur. Ipſa eniun ſandta mulier inſtantia ſua Re- em perduxit, ut ſe& totam geutem baptizari expeteret, qut in haptiſinate Stephanus eſt vocatus, tantaque deinceps vitam ſan- fitate ornavit, ut poſt mortem in numerum Janttorum relatus ſit. E tecentioribus quætit hac de re Franc Irenicus 2. Exeg. Gerc. 12. f. z13,8 ſcribit: Titalum converſeæ Pannoniæ ſalutis anno DCC. A4 C arolo Magno tribuerunt. Ungaros autem ſub Henrico I. ab idololatria excepros dutlu Hadriani II I. Pplatina teſtatur. Alii in S.Henricum id referunt, quod plus pla- cet, qui ob id Stephano, Regi Dagarorum, ſororem in matrimo- nium addixerat. Aſſtrunt huic ſententiæ robur Otho Friſin- genſit, Lupoldus, Sabelli cus. Tot veterum teſtimoniis refel- landis par non eſt neſcio quis Epiſcopus Chartuitius, Scri- tor rerum geſtarum Stephani, namf, quam veteres uno ſi⸗ gno dato, Giſelam dicunt fuiſſe ſororem entici, ille nomi- nat ſtum&e mulzellet nnpt Epi ni lfio t dület. Eat fcio b waweren broiom luniam 5 nhaant, unzauſf miin Ken 4 Prat G honni felb auinati ſun lugrorun mutelenti nrgn dr deegantis Unnans R m Chric mm advit meaoſas: ſäpoec, miſaatir umattin gepvell mwinitäll tadaed ſam, De ſratam, tulteg tnux ia 2377, 6dahay 1 n Ana a düir Artoun. 8: Gm Naa. A orum teätenun 1rorun nüpttan d ſai unſlanna tam ſuem aa 8 uinn aniaſ 3hanc aumnaun 4 lo(cenüh d.Urpeithm iris Gicle aß NiCtephannnal ulierinſmuſu avi exptten ntAeinceormal um Canenmus anc lrenichétcn rſe Tannnſan aunt. Unpanum aullu Habunl yunt, junju ſorirtmumam erobur Oth —n teltimoni Chartcilis, wam vertti 1 11 keuric'ilenn 4 — — — — — —— — KA Henrieus II. r05 nat filiam,& quidem ab eoRege ductam fulſſe, cum jam Chri- ſtianus eſſet. Primo ſic limine impegit Vitæ§. Stephani Scripror Epiſeopus Chartuitius, quem edidit Laurentius Surius, ſtylo tamen mutato, quifeciſſer dexterius: ſi non inter- polaſſet. Eam tamen Bellarminus totam exhibet librotertio de Officio boni Peincipis p. 363, ad p.4 04 Quæ certè antefer- ri non merenturzunde, quod tes eſt, ſcribit in fæturd fœcun- da Annalium Bojorum Brunnerus: TPlęrique pulcherrimi fa- I. 8. p. ſ⸗ν³ cli gloriam Boicæ Principibus Henrico& Giſelæ magno covſen- ſua tribuunt, cui convellendo Chartuitius unus unicus que par ſe non poteſt, cuj us fidem in hiſtorid vel hins æſtimes, quod im- probâ in Henrici caſtum thorum injuria Giſelam ejus Filiam fa- cit. Erat Giſelaea tempeſtate omnium formoſiſſima.(ſunr Gu-.z26. ſpiniani verba) cujus pulchritudinem omnes Principes valde admiruti ſunt ea tempeſiate. Hanco ſibi in uxorem expetivit, Hungarorum Rex, ſpecie illius captus quum per nuntio:s 6 picto⸗ res excellentiſſimama eſſe vogno vit. Deſiderio Giſelæ impatien- tet æſtuat Stephanus, cujus amor ſeintillat, inſtar Siriæ ſtellæ, in elegantis formæ Virginem,& latius ferpit incendium, in- flammans Regem totumque populum UIngaricum ad amo- rem Chriſti. Feliciſſimus amor, in quo vides Ethnicum Re- gem, ad Virginem Chriſtianam proclivem, undecunq; amo- rum cauſas arripete. Accipit Giſelam Rex, eximid ſpecie Virginem, Chriſtiana ſacra ſuſcipit, ac gentem ſuam pulcher- rimi facti imitatione ſuccendir ad Chriſti amorem. Non bea- tius matrim onium habemus, ubi, ut potiretur Rex venuſtiſ- ſimæ puellæthoro, unà totum Regnum Hungariæ inamo- rem ivit, aſſumſitque fidem Chriſti. IIt matrimonium non eflet fine dote; Regnoque intereſſet Giſelam non eſle indo- tatam, Dotis nomine Henricus lImper. Stephano Regi urbes quasdam, quæ fattæ fuerant Bojorum poteſtatis jam ſub Ca- rolo Magno, Toſonium, Uratislaburgium, Sempronium, Oe- denburgium oppidaque alia concedit, notante Aventino 4. An- nal. p. 2567, quod etiam reperit lib. y. p, 4 03, nominans inter ur- bes SCabaria, quas tamen urbes poſtea Ovonẽ Regem H Kuniee M IIIred 4 ,—— 2 252 —— n 106 denricus II. IIl reddidiſfe, r pacem impetraret, notavit eodem libro pag, 278; idq́ie ait factum Aventinus, qus facwlius gens eſfera rels- gionem noſtram reciperet,& in obfequio religionis promtids contineretur. Amantiſfimos obiervantiſſimosque Gilelæ fuiſſe Ungaros, ejusque virtutes maximi feciſſe, arbitramur inde etiam, quod inter inſignia regni Hungariei Pallinm à Gi- ſelæ manu artificiotè textum retentum fuerit, ſicuti meminit 7-de Mi- wolffgangus Lazius, illud pallium, Gilalæ manu rextum, ſe gr gent- vidiſſe oblatum Ferdinando, Regi Germaniæ& Hungariæ, p. 255. ia cujas fimbrià Gifalæ nomen fuerat intextum. Ut non tam ingenio quam pietate Gilalæ delectati fug e IIngari, ita non ſejungendum videturà laude Gilalæ, quòd non defuerint vir- tutum contemptores, quomodo enim Siſela calumniis appetira ærumnisq́; exercita ad Bavariätondem redierir, tradit 10. Ann. Brunnerus. Mortua Gilala fertur Anno Chriſti 109 5, Nom Boj pag. Maji ſepulta in Niedetburg, Monaſterio Monialium nobili⸗ 84-, 8 8 um in Paſſaw in quo orbata tam Viro quam Filio, Ungariam 378, 393. deſerens, Abbatiſſam egerat, Hundio teſte rits enim aggredi- Fundat. tur vivendi genus ukimum inſtar Kunigundis, quum Feroi- AMon. Bav næ illæ duæ cenſerent puræ& ſanctæ vitæ actiones non ma- p. 252. gis cognoſci illuſtres, quam ſrin Monialum habitu wortali. tatem linquerent Inter varios itaque Sinaſtimabiles Benrici labores, longè ſanctiſſimus eſthabendas. Ungarorum adfi- dem Chriſti perductio,& pietati unicè adſeribenda rerum ge- Katum per Conjugium Giſelæ fororis felicitas in Hungaria; ſie enim concedimus facilè Cuſpiniano, pietate lubjugalſe Pannontam, fdes Catholicaæ& Romano im perio conjunxiſſe, plus que ſic precibus ad Deum quam armis triumphaſſe. Tri- 3 de mor. umphatot gloriofas infidelium Saxonum fuerat Carolus M. Feſtp. 8, unde a Rolevinco Saxonum Apoſtolus vocatur, quem inde J.I74. totus veneratur orbis. Triumpho part Apoſtolus Hngaro- rum factus nenricus, quem eo proſequitur elogio Nonns ſi- us, editus à Grerſero, cuius verba ſunt: Pannoniam Catholica fidei& Romano Imperio coadunavit; victor autem aliarum nationum Apoſtolus ſie Vngarorum, Culus hinc Nummus, gujus * V qitbans ucemn; ſed5, dex Codsk. dgoa ap ueKegu allagatl gwoigde aetito ſo feni At litegnar zuit ur rrir bent riihi anſat,de ſnfuuſt⸗ un ſang lta pre meervi 10000 Nlannoni V hen, ho d ab a Hen. mom dnudh kquæ maem krger iiusfe ſandon V kait. Ulcei tda bbel rr. änag 38 doai unn T duon ätiein 3 Gſſe Genn S ddem ecilas 70 Chniog 2 Monialuna 1 Fllo 1 * ezitaeninig Aaündig, quon r clones lanh à um habton Raſtimadikke b Ungaxunm) Sſetibeucuan, d elieitas in hagt 8, dieratt uigith lum perus emiuiß ris ttiumphleli e fuerat Cathl a'cator, qhen 1 Vdaſtlu Uin. ut elog'o Nwe annonian(ae Kdor auten 11 dos hicc Junt q — 1 — Henricus II. 10⸗ cujus una pats imaginem habet Benrici, tenentis in manda crucem; alterâ exhibetur Victoria alata, ſiniſtea palmam te- nens, dexteràâ Jauream imponens, cum hac inſcriptione: CONSEKRVATORI PANNONIE Effigies nummi viſu digna apud Levinum Halſium. Olarus maximè CQonſerva-Numiſm. tot Kegni Hungatici Rex Henricus, ob eas maximè res, quæ Imperat. in Uogaria felicitet conſtitutæ ſunt, Chriſti aucto& propa-Pag. 247. gato inde Regn 0O. Hanc intuens fælicitatem Julius Pflogius meritò ſcribit: Maluit Pannoniæ Regem ſecum affnitate de Rey. jungi ut iple at quepopulus ejus ſaero baprtſmate initiati Chri- German. ſtitegnum augerent, quam in eos, àquibus Majores noſtri gra- p. 15. ves injurias acceperant, durius aliquid ſtatuere. Quod Imperg. toris beneficium prope divinum quantam utilitatem uni verſs Orbi(hriſtiano pepererit, non ffacilè dixerim.(ertè illud ſatis conſtat, Pannenes non minus ab eojam tempore rebus Chriſlianis profuiſſe, quam antè nocuerant, nam quibus armis( hriſtians- rum ſanguinem hauſerant, eisdem poſtea Sarracenos atque Tur- cas ita prolligàrunt ut à noſtris atque alit Chriſtianarum genti- um cervici bus arcerentur. Sedulò nune annitendum LEO- POLDO Imperatori, uræmulatione Henrici Conſervatorem Pannoniæ ſeſe in nominis Chriſtiani laudem perpetuam præ- beat, hoc præſertim infeliciſſimo Pannoniæ ſqualore, à Tur- cicà rabie& barbarie illato, quem niſi abſterſerit Leopoldus aut Henricus aliquis, in ulrimo tandem erit ſubſellio Re- gaum Hungaricum, cumque eo Imperium Romanum o- mnisq́; Chriſtianiſmus. Regni Hungariæ quæ adhuc fortuna eſt, quæ ſors, quis ſtatus? In media Pannonia Pannoniams nunc magis, quam olim ſub Matthia Imp. Hiſtoricus Regius Trinub, Bergerus, quærimus& requirimus. Nib Divus aliquis Hen- Europ. ricus felicibus auſpiciis agcurrat, funeſto tandem gemitu di p. 28. cendum erit: Fuimus Tross, Fuit llium, Fuimus Hungari, Fuit Pannonia. In meditullio nunc Pannoniæ, in ipſis nune vilceribus Hungarici Regni, potentiſſimum videmus hoſtem commorari; videmus pacem& concordiam abactamz arma & Bellonam inductam, videmus omnia retro ſublapſa refer- 0 2 ri nec 3 3 5 4 408 Henricus II. ri, nec in pace pacem eſſe. Quam extremam metamorphio- ſim, quam iniquam murationem ſi nenricus§. oculis luis vi- deret, totus in lachrymas ſolveretur. Stetit olim ſub Henrico- nungaria, nunc jacet. Jacentem quando erigemus PE Tam la- befactata crudeli Turcæ dominatione nungaria, ut absque auxilio aliunde accerſito vix ſubſiſtere, nec toties attrita ex ſe vires reſumere, nec Regnum internis deſtitutum viribus ho- Kium potentiæ maximæ exiguum tempus reluctari queat. Sint Hungarorum calamitates nobiſcum communes, germa- ni amici ſimus, communi conſilio Erinnyn ac Aten Turci. cam, Regnorum Chriſtianorùm peſtes, arceamus. Qisque, quod habet, candore Chriſtiano in medium conferat, ut hine membra unius corporis myſtici mutuò ſetvemur. IIt olim⸗ Marcellus haliæ enfis ab Hannibale muncupabatur, ſic No- men divinum faciat, ut LEOPOLDUIS Pannoniæ enſis, imò rotius Chriſtiani Imperii gladius, contra Heluonis Turcici Cudat infelix Pannonia omne ferrum in gladios, omne aurum vertat in lanceas, con- fatalem gladium ſit maneatque. tra Chriſtiani ſanguinis inexplebilem Cyclopem, ut tandem b sedeat in veterem Henrici aut Stephani Sancti bannoniam. XI. Duobus ante obitum annis expe⸗ ditionem ſuſcipit contra Græcos & Saracenos, qui Apuliam& Calabriam tenebant; Capuam hoſtili manu occupatam recupe- rat; Trojam urbem in Apuliæ fi- nibus ſitam quarto menſe expu- gnat omnemque regionem ab in- curſione hoſtis feri defeniat. b b Magno — m nß Aer WItes, andenſat alnbant. nfe aux ſeemes! nlone ce äiputito etipre gritites ababeb Mlquo woaktum unheisc tuptinci Neritod Uidus,& eosdeho Ktrerom bendi Rexped imnciy bierulte pllin ul mavr . ananbe mgusen mnosai dfrat Norenti ſlentn hnas Dano kraad Letamus,(u — confenui V Sumnie afn a &. Reluoni lun d infelir Ran arinlaneru in Dlopem, Utnta incti Pancola — 1 anniten atra Ctan 2 Apuland 2» Camu Itam ech⸗ rin 4 pulul genle e onemal rfenlat Ugf Henticus II. 10g Agno Naliæ detrimento Saraceni, Græeis ſeſe milcen- condenſatis que variè colrortibus vehementius toti Hiallæ inſtabant. Veniunt Legati properè ad Henricum Impera- torem auxilium poſcunt,& multa præterea pro metu luo ad- jicientes natrant. Imperator periculo cognito magna feſti- natione copias in unnm conducit, exeroituqpe in tres partes diſpartito Ftaliam attingit. Unum ipſe dueit, cæteroque ex- ercitui præſunt Poppo Aquilejenſis, Pilegrinus Colonienſis, Antiſtites, quos Rex ob induſtriam vit ium atque ingenii Du- ces habebat. Initium fit ab expugnatione caſtelli Trofæ in A- puliâ, quod à Catapano, Imperatoris Græci Vicatio, fuerat munitum. Ceſareani acrioribus viribus in Heſtes ineur- rumt, eisque inſtar muri ſe opponunt, ipſis Ducibus certami- nis principibus. Paudem in hac belli deſcribendi palæſtrà- merité adſeribimus ſtalis, ingrnii atq́ue facundiæ laude cele⸗ bribus& quom intres Scriptores inciderimus, audiemus eos de hoc bello loquentes. Nemo neſcit quantus interpres ſit rerum Italicarum Carolus Sigonius, qui primus egregiis ſcribendi officiis inire gratiam deber. Quomodo ſuoceiſſe- rit expeditio, in hunc modum ille tradidit ad A: 016. Annus l, 8. 9 G is principium magnorum in Apulià motuum intulit, qui bus, Græcus Italià puiſis, nova deinde MNormannorum dominatio, que poſt in ulteriore Italiâ latuit, conſtituta eſt. Tenebat adhuc im- perator Orienti Provincias Apuliam& Calabtiam, paulò ants ex manibusC ſermanorum extortas easq, ſæviore, quàm ante lmpe= rio gubernabat. Argumento eſt novus Mag:ſtratuus, qui Cata- panus dicebatur. Indicant nova multa à Catapano ipſs oppiaa ædificata,ut Troja quæ poſt Apuliæ caput fuit, Draconarium, Florentinum& lia. Hanc igitur Greæcorum tyrannidim in- ſolentemq́, dominationẽ cum Apuli,& prætipuè Barrenſes, ferre non poſſent, conſilium depellendæ ceperunt, auctors& Duce-Me- lo quodam, ſummo inter ipſo: nobilit atis& potentiæ viro,& Datto, Equite fortiſſtmo, ipſi Melo propinquitate jencto. Po- Keaad Annum 1032: Hos anno Henricus Campanis Lembar- pag 192, 3 duq; NItes, in Apulia& Calabrià littora& urbes occupabant, ſ Dec. 2. 1.z. ſatisfaciet Blondus: 110 Henricus 11. duś, tumultibus excitas, exergitum in tres partes diviſit, atqus ejus Anam ipſe per M archiss ad Trojam, Huæ adhuc munieha- rur, adduxit. Popponem Verò cum II.millibus militum per Marſos ire, Piligrinum Romam pergere, atq, inde cuamn 29. millibus ad Atenulſum, Abbatem Caſſinatem, uad Datti necis cauſafuiſſet, contendere juſſit, quifr atis Atenulſi, DandulfumCa- puæ Principem gapti, Henricoeradidit. f an vincula conjetlu ſe- cum abaucere in Germaniam gonfoto jedlo conſtituit. Poft paucos inde dies Trojanl, cum gravia obſidionts incommoda ulterius ferre non poſſent; ad Henricum pacem deprecantes enerunt, as- que ad pedes proj etti Veniam impetrarunt. llle inde exercit uss Capuam daxit, ac Principatum Pandulfo, Comiti Teanenſi, attribuit;& poſtero anno marbo præoccupatus ſibi timens, Epi- ſcopos& Principes advocavit, ac de Regne conſultare, quaſi cer- tam mortem oppetiturus, inſtituit. Altst οεμ̈οραεράν τανι⁴⁸ Quo anno primum Aomam venit Henri- Cus A 4& tephano(lege„Bene ditto IMIIIIm perator Auguſtuiq;, ap⸗ pella tus eſt diademate orn atus, qui ptimà expeditione ſicut pi 7, ſic& felics in Capuam aucens, garacenos ibi ſedentes taliam linquere compulit. Inde quia Bahaganus Meli ſußectus Imper. Conſtantinopolitani Catipanus Saracenis faverat, bello æum acer- rimo eſt inſecutus. Inſtauraverat perid temporis, ac potiua Jundamentis ædificaverat Bubaganus in Apuliæ ſinibas Tro- jam urbema ejus autem condendæ ratio fuit, quod habitatoribus Greæcis, tanquam in coloniam ductam eò miſſis, Apulia Calabriag, in fide continendis 8 Rom anorum 73 11 ibu 14 nfe ſt ancdlis videre tur maximè opportuna. Quod cum Henricus intellexiſſet, novæ & vix munitioni bus firm atæ Urbi caſtra admovit. 5 Seſſum ta- men ad eam urbem menſibus quatuor,& machinæ omnis generis admotæ. ſlatis a. adventu, quod taumata regio habet occi- dent alis intolerabilia, Henricus Imp. deditionem ab oppidanis oblatam acceptans, cum datis obſidibus Romam eſt reverſus Tertius Leander Alberti ltal. p.z 8 4 Trojam nobis delcri- bet. Trofa, inquit, fæcundo agro,inſt aurata vel potius condita a Bubagiano, Michaolis C onſtautinopolitani lmperatoris Præfé- 1. cto, Blon- 1 1 ¹ lon nut,D ſ ta iprauſit leſeane neyoli mmenfone Wlupera: unmn ufe wmem G. AAloO tbet Tr. iſttyoce Puuindut krenke, nugs fel Idagan gondam hloperae altppta⸗ baaos8 Neeno e 4Lepe dſecaliit ſeatoton keiliſtor gdos! cene hie llt patg ſaim dli b tdune vonve flet. wryeciüurjen uthiſaenulan 1 Miau llelnim a vrat bellann Remyuu, ga à Apale ſuhuli R„zuna hahtan ſ. Apulilan nfeſtanui ubn aintelenſt movit, bſan achine umu yun 1atA rezunuur b — uunen ahhu Koman tlunn djam gohité St vel yuium du lnperanuhi —— hle — 8—— —B B B B3ö86ö8“o8—x—“—“ſſͤ— 5 —— As, Blondo tradente; as in vVet errimis Urbis Fononiæ Chro- micis à Duce quodam Imperatoris Baſilit; inſtauratam ego le- Henr icus II. 111 legi; ſed utrumque verum eſſe poteſt, quontam Michaeli Baſili- us ſuvceſſit, ut ita Bubagian As utriusque Legatus fuerit,& opus hoc ſub uno inceperit; perfeceri ić; ſub altero. Dubio quodam imerpoſico per git: Condidir itaque Trofam Ba bagianus, mu- nimento nimirum praſidiis, quibus Apulia Cala briaque uomi- s Im peratorum Conſtan tinopolus tenebatur proximaque Roma- norum infeſtabantur laca. Obſidionem Frojæ ejusque tradi- tionem Glabri& Leonis Oſtienſis verbis Baronius deſcripfir 1 A.622 pag.70., 71. unde ea deſumi poſfunt. Gratiam pe- tebant Trojani ſupplices per puerulos urbis, qui Kyw'eeleiſon ttiſtivoce cantirabant, præeunte quodam, qui monachali ha- bitu indutus fuerat, illachrymante Im peratore& veniam tri- buente, quem Glaber defceribit ackum. Tantis rebus non magis feliciter quàm facilitet confectis Græcorum Ducem Babaganum T roſd poliar, qu⸗mis condiderar eo in loco, ubi quondam Hannibalis caſtra foece Tota Apulia in unà Tro- s ſuperarur, ur olim in unà Fro ſa fuit tota Aſia ferroigniq́ue cofrupta, In Apuliam itaque felicirer Henricus profectus Græoos& Sarace nos ſim ufex Apulia, Calabria, Campania& Plceno expellic, omnesque eas Regfones Imperio ſuo red- dit. Sæpenumerò conqueri neceſſum habemus depernicio- ſa ſecult iſtios incurià, qua factum, ut multa egregia geſta Im- perarorum noſtrorum turpi clade interierint; quid enim rei lſtoricæ acerbiuùs fiert potuit, quàm iis carere rebus, ſine quibus ſolida Imperatorum gloria haberi nequit., Matila eertè hic& manca eſt hiſtoria rerum Apulicarum, maxima- que pars prætermiſſa eſt, nec ad nos fere pervenit aliud, quàm aliquot fabularum, tunc enatarum, malus manipulus. Scribunt Veteres de tam inſigni expeditione pauciſſimis, ac ſi non verum& ſerium, ſed ludicrum& um bratile bellum p. 392. fuiſſet- Exillis Sigebertus ad A. 1613: Henricus Imp. Italiam petens ut ſubvenire: ſuis, quos Græci preme bant, circa Beneven- tum, Salernum e Capuam debaccehantes, Trojam civitatem ca- pit-⸗ Contractiùs adhiue Hermannus Contractus ad A. 1022 Henrs- † 136. 1 3 4 H2 Henrieus II. P. 136. Henricus Imp.novam Troiam cepit,& magna in exercitu mar- talitas facta«ſt. Eadem habet verba Marianus Scotus ad p. 449 eundem annum. Mortalitas intelligenda de peſte, quòë uſus modo Nuſſienſis Monachus Chron. Belg. p. S5. Fames G mortalitastamgravittenper tatum orbem invaluit, ut propter tædium ſepelientium uiv tadhus Spiritum irahentes obrueren- tur cum mortuis. Quæ verba deſumſit ex Sigeberto, qui ea babetad A. 1006. p. 59 1. Lues& fames in exercitu Cæſaris ſæviertat, multisq́; hominum millibus abſumtispromiſcuè per exercitum graſlata fuerat. Nullus faneri modus, neque requies, obviis quibusvis proſtratis, quò etiam ſublati San- gaflenſis Abbas Surcardus atque Conſtantienſis Epiſcopus Ruthardus;ficuti antea meminimus,& huc referenda ſunt, quæ Burckhardus, Monachus S. Galli, libro de Caſibus Mo- naſterii S. Galli cap. 4. p: 118 notavit his verbis: Regnojam hirmato conſilio Principum cunttis Regni rimatihus expeditis- nem in Campaniam Rex condixit. Burckhardo quoque noſtto (Abbati) ſimiliter condixerat. Cum ultimum ale Monac his Abbas dixiſſetituns demum, soproficiſcente, totum eœlum fletibus &luctu repleverunt. Heinricus cum exercitu Campantam 0- l. E. P. 81, cupans Beneventum intravit, Trojam oppugnavit, cepit Nea- pelim, Capuam, Salernam, aliasq́; eorum locorum civitater in deditionem omne: accepit. Peſtilentia in exercitu ortamultes extinxit, inter quos Ruodhartus, Conſtantienſis Epiſcopus& Burckhardus noſter obierunt. Idemetiam notavit Bruſchius de Monaſter. f. 115. Felicitatem Cæſaris impedivit non ſolùm commune malum peſtis& famis, ſed& proprium corporis infortunium, quum infeſtaretur colica& calculo, De Coli- ca paſſione Dietmarus teſtabitur. Calculi doloribus in iti- nere hoc ultimo laborabat Rex,& ubi ſedata mali vis, omnes lætiadeunt, ſalusque Regis pergrata atque accepta perexer- eitum fait, in eo quippe ſalus omnis militiæ, quemque Miles omnis non ſecus quàm Parentem weritò percolebat. Rem ſic narrat Anonymus Scriptor Vitæ H apud Caniſium: Non declina vit clypeus ej us de hello,& haſta ajus non eſt auerſa, Apu- b liam 4 gaiptote ſerletibe rſetont, umeade dbllaejo ſetanot tloeno ſlam Rn epit ganuur ſreundar wdufer aiu ayt ſneyeri eetdifkt n eetein an niyrlen d mecu m Setiam(in tienls Hin — detekerenale lo de Caidag K elbis; Remia matihuuu tdouzni A um Jal llnun 2 tum erun hn — 3(amhanne aPnauitanile vocvrum uibiahi xercitu otum enlis Pplcch e notayit Bane e pecieiranim „ propriowermm Aculo, DO t'dolotdvii „Ita walleib umn — accepta ytan 1r, quemqut M percolebit. N 2dCanißon 3 unefkauuſſ 6 h — M Henricus II. A liam à Græcis diu poſſeſſam Romano Imperio recaeravit,& eidem provinciæ IImahelem Dacem prafecit, qui poſtea in urbe Bambergenſimortuus,& in Capitulo maforis Monafterit ſepul- tut requitſcit in Domino. Beneventanum Monaſterium con- didit,& omni ornatds decore locupletavit; cumq; civitater A⸗ puliæ pertranſiſſet,& qua ad uitlitatem& honorem reꝑni perti- nebant prudenter in ees Aiſpoſuiſſet, cæpit in infitmitate calcull laborare. Texitur hic longa fabula, quomodo per ſectionem S. Benedicti in ſomno calculus exemp us, atqus in manuHen- rici repoſitus fuerit, vulnere ſubitò conſolidato. Diverſi Scriptores hanc declamant fabulam, quam& pudet& piget ferè ſcribere; ſed quia Coryphæi quatuor aut quinquè eam referunt, tanquam non mediocre hujus hiſtoriæ ornamen- tum, eadem revocabimus, maximè cùm adhuchodiè ſint ven- dibilia ejusmodi fabularum veteramenta. Policioris Baronii. verba nonrecenſebo; ſed ejus, qui proximè nobis contigit, T. rI. 71 aſtline nomine Auroris, cujus verba: Apuliam Uræcir diu Autar poſſeſſam Romano Imperio recuperavit eumque rediret de Apu · Compil. lid, cæpit inſirmitate calculi laborare, quà cum plurimum tor- Ch. p. 733 queret ur, omnia patientià ſuſtulit. Addit poſtmodum acroama jucundum, quomodo§. Benedictus, exoratus ab Imperatore, noctu ferro medicinali partem illam corporis ubi habitabat cal- culus, aperuerit,& molliter calculo eſuſo hiatum vulneris mox ſanaverit,& calculum in manu Imperaioris poſuerit. Hic ta- cet Siffridus Presbyter, qui verbis iisdem ſolet deſcribere ſua, quibus hic Compilator. Idem de haàc per Benedictum p. 689. factà ſectione, quam tam non uno modo deſcribunrt, referunt Nauclerus Vol. 2. Gen. 34. f.1 49 Lupoldus de Babenberg de Vet. Princ Zelo in Rel. c.14. f. 3. Bruſchius Chronol. Mo- naſt. f. 27. Cuſpinianns Hiſt Cæl.p. 326, Sigonius. 8. de Ital. regno p,. 192, Btunnetus 9. Annal. 6. p. 761, Bucelinus An⸗ nal. Germ. pag. 70. Simile exemplum de. Benedicto. qu. o- nẽ IX ab ulcere liberaverat, Bucelinus habet, Subitò ſ olent Anuil. hæ d ſtrahi fabulæ, nec indiligentet venum exponi; quæ ipſa Imp. pag. merxfacit, ut non omittendam judicemus Kaliam de Fa 135,138. 1160 114 AHenricus II.. b rico frbellam. Itruente hoſte fertur Henricus in obſidione cujusdam caſtelli Italici in extremum deveniſſe periculum, cumque ſaltu evadere illud vellet, præcipitaro lapſu crus ſre- giſſe, atq́ue hinc claudicantem nomen C laudi accepifſe. De coxd luxatà Crantz ius: Sunt qui ſcribunt Henricum Regem 4. Saxon. ante acceptam henedictionem(Papæ hin talicã expeditione(con- 32. p. 97. tta Græcos& Saracenos)captum ab hoſtibus, ſed illuſiße capi- AMonaſt. P. 87. entibus, ut ex Arce, quà teneretur, deſiliens coxam læſerit, unde .„ 4.„„ 14 3 per reliqvum tempus claudicârit. Difficile creditu eſſe iſtud putat, facilius verò, ficredatur in crure læſum fuiſſe tumultu quodam Papienſi inteſtino, quem armis magno ſuo periculo ſedaverat. Ibi poterat, inqait, encludi palatio aliquandiu ob- ſeſſuuubi poruit in erure ledi. De eodem Trithemius Chro- nico Bavariæ Ducum p. 105. In obſidione cujusdam Caſtelli ca ptus fuit, ſed adjuvante Domino liberatus per murum ſe dimit- tens evaſit. Aliam ſententiam de claudicatione afferunt alii, ex neſcio qu ſuperſtitionis ſuggeſtione, dum fabulantut Henricum vidiſde Romæ, cuùm nocturnis horis templum Mariæ ingreſſus fuiſfet, Chriſtum Pontificalibus indutum proceſſiſſe, ad celebrationem Miſſæ, adkuiſſe S. Laurentium, XL loco Subdiaconi Vincentium. Poſt hos Matiam, Joh Ba- ptiſtam,§. Srephanum, S. Martinum, cum magno choro Vir- ginum, Angelorum, Patriarcharum, Prophetarum, Apoſto⸗ lorum, Martyrum, Confeſſorum. Virginem Mariam autem Angelo, ut porrigeret librum Henrico ad oſculandum, præ- cepiſſe& dixiſſe: Præbe ei paucis oſculum, cuj us mihi Virgini- tas placet. Angelum verò terigiſſe in nervo Imperatorem& dixiſſe: Hos tibi erit ſignum dile ctionis Dei propter tuam caſti- tatem& juflitiam. Inde, anquam alterum Jacobum, alaudi- caſſe uſque ad mottem. Ita retulit Ioh. Cravvfius, Canoni- cus Argentinenſis, in Chronico pag. 86, 87. Claudiear illa recenſio, cui tamen lubſcribit Nauclerus Volum. 2 Chron. gener 24.fol. 49. Picturam loripedis Cælaris in S. Michae- „ ſis Monaſterio Bambergenſi extare ante fores Templinotat Bruſchius, inteſtimonium quaflati femoris& claudicationis: Fabu- polemte mum eſf, Tu rax in ſtnt⸗ Mlenbras auurdi hu ala lümyo 44 fferom z. nuc 0p ſountut, lutet. II. — llhn tͤdig UReg mminel n Aon Annolc lln. R ſeddife lasin Uahm D ballar nemne denbe d V cile credhn 1 laſomfultn per munn ſan. s catione ken mit, doataan eunis hothsten eint calibosn fœiſſe Launn os Mriam m magnoctan I pheratun hi 4 ——— 9— ——— — — Vinem Maum 3 doſculandun g a n, euſumhſni vtvo lopeumn wei priytanudè „ un ſacobom Cravelias loi . 37.(huaſe 1s Volama(i — „Oelariswd. ekores Teazian Ais& duba hd ruſcet. Henricus II. fiy Fabulam tam venuſtam refellir Brunnerus, cujus verba: Mibs 2. Anu.. „ 14 certum eſt, id vitium none Gargano monte& beatæ mandi con p.760. tactu traxiſſe; ſicut nec iis aſſentior, qui bello ltalico captum, cum ſe de turre ſaltu libraßiet, erus fregiſſe, ſine teſte ſcripſerunt. Mem branis Fuldenſibus potior apud me fides, quæ, primis re- ni exordiis, cum ſe venatu exerceret, ſauciatum, feræ incurſu, quod gralld inceſſiam juvaret, Grallatotem Adictum, atque clau- dum poſtea, majore ſimilitudine veri tradidére. Confei Bro- vverum 3. Ant. Fuld. 15. p. 25 3, ubi hæc ipſa confirmar. ſm portum optamus, laſſi nubilo fabularum, quibus hiſtoriæ fœdantur,& veritas tegitur, ne ob confuſionem acris co- XII. Decedit Gronæ tertio Idus Julii Anno Chriſti M. XXIV; Imperii XXIII; ætatis LII; Bambergæ in Templo D. betri tumulatus. Upremus orbis Chriſtiani Monarcha, ſempiterna memo- rià digniſſimus, vivere in terris Gronæ deſiit, anno ætatis LII. Regni x XiIII; XII. ſab nomine Regis; II dignitate G& nomine lmperatoris, Alberto Stadenſi lupputante. Regnum adit Anno 1002. 8. Id. Jun. per inaugurationem Moguntiæ. Anno 100 Ticini Rex Italiæ coronatur. Anno 1013.6. Kal. Mart. Romæ cum uxore Kunegunda coronatur. Finem vi- vendi fecit anno 1024. De extremo hoc vitæ actu Engelhu- ſias in Chronico p. 4i: Henricus, dum in extremis ageret& na- talem Domini Babenbergæ, Paſcha Parthenopoli, Pente coſten Goslariæ celebraſfet wenit in caſtrum ſuum Grone, ubi languo- re correptus IIl Idus ſulii anno vitæ ſuæ Lli deceſſit in Chriſto, Bambergam tr anslatus, ſepultus in Eceleſia S. etri. Oe Sepul- chro Bambergæ venerabili Gotfridus Viterbienſis: Henricus L2 mp. 5. 483. a. e 82EEſͤſ1öö 116 mnp. piiſſimus anne regni ſui XXIII jmperii autem Il diem funklus in Eccleſidà Ba xrebris miraculis ſape& maniftſtè ornatum, tota illa provincia magnihiꝭ venerabur. rocinia udiorum jeceri gicæ artis didi cerit, inque laudem ipfius Imperatoris,& Civi- 1atis,& Eccleſiæ ſeripferit verſus, ut gratus alumnus eſlet. Ex- zant ibi verſus, quos tandem claudit: b Qutres Henrici rudi ſeculo proſequuntur Henrieus II. benbergenſi humatura u hi ſepulc hrum ejus., Memorat deinde, quod ed in urbe iy- t ibiq́ue prima documenta Grammæ- Henrici Claudi meritum folenniter audi, Cui decet applaudi, cujus metra porrigo laudi, Sumptus ab arce ſoli regnat in arce poli Conjuge virgineâ virgo permanſit& ille, Catholicas dedit Eccleſias numero quaſi m ille, Pauperibus, viduis,ſpes,via, vita fuit. Nune& in altari ſua cernimus oſſa ſactari, ore ſalutari ſolennia digna parari, b Corpora debilium plurima ſana dari, „ non ſine vanis comwennis lepidisque fabulis id faciunt, ut gratiotem forfi- van hiſtoriam Kegis benigniſſimi efficerent. Certamen Dia- polorum circa cadaver Henric profertur, donectandem in ancipiti prælio extorſerit ilud Michael Archangelus, adju- vante S. Laurentio. Excerptamus eam duelli fabulam, ne quid pereat, ex vetuſto Vitæ§ Henrici ſcriprore, quem Gret- ſerus edidit recognitum: Sub ipsà bora exituir Hè- dam Servo Dei in ſolitudine commsrants Dia bolus ſub buma- na ſpecie traditur apparuiſſe quem Vir Dei per Spiratum propius agnovit.& ait: Quo vadis? Cuiille: Adexequias Principis pergo. At ille reſpondit: Vade,& adjuratus per Deum vivum adme tevertere, ut per te rei exitum cognoſcam. Poſt modici reverſus coram Servo Dei gemebundus adſtitit;& voce querula & ingenti ululatu dixit: Heu? beu! Deluſiſumus, in vanum labora- rici cui- ivruvin grgl 9ö Lotentte atno aur uctol bi 6 Dixo alibete kentii tis’ cum V ppecia tntrat; un Cal V nutenan wiumd ſocompt b Funuſ u lerſe den at (Calcem V huuxi punt ſauudo Calce! alccem näte oCo F 0,1 acen fekas ulena keore. modu b haltet Fo .) 5 Wi autem Draudi rrig laul, iinane ul = Gill jußal vita fuin. au, winsdat, dant, von len utgraiioen ru. Cetuma a, donectuk A changtli aell fabaln, ³ prote, qur0 extu“ Henud —— — 1 — d Dobulu-hhn oer Sfinm) exequus?n a 1s per Deni Sol cac. 3 . Vrn C tausa — p — u ſanahhd A fän PHenricus II. II7 laboravimus, quin etiam ab eAngelts Dei con fiuſi aiſce ſimur. Angeli quo ſtratagemate triumphaverint,& quomedo per Laurentium fuerit filentium impoſitum Diabolis, injecto tatino aureo(ſic vocat) ibidem legatur, Nihil non molie- bantur Diaboli ad auferendam animam Henrie:i, ſed liberali- tas, Divorum cult ui impenſa, profuerat. Non gravamur exhibere, ad fallendum tædium lectionis, de ννπμνᷣκσ S. Henriciverba à Compilatore Chronologico prolata: Hen- * N 3 2 5 icus cum moreretur, merita animaæ ſuæ in ſarera appenſa ſunt, F. 734- & peccatis deprimentibus jam penè pars Dæmonum praponde- raverat; tunc ſubitè aduſius quidam(§. Laurentius) ſuperve- niens Calise aureo partis dextræ lancens oneravit, moxg. ed pra- po nderante victores Angeli animam in conſortium ſupernoram civium deduxerunt, Hac dixit unus Dæmon A quodam San- Co compulſus; nam ipſe Imperator calictem magnum aur eum, retioſis gemmis ornatum, obtulit Deo&&. Laurentio Martyri in Merſe burg, qus adbuc ibi&ſt. Apud Merspurgenſes diu oſtentatus Calix, de quo Crantzius: Mer⸗ burgi ſervant Calicem, quem libræ ferunt injeciße D. Laurentium, vum Im- peratoris um mortui trutinarentur bona cum malis. Anſam ferunt tam indignantem humani generis inimicum defr egiſſe, uando nihil ſuum reperit in moriente. Fabulam eandem de Calice haber Schedelius, ex ore Eremitæ profectam, eum ꝗ́;: Chron. calicem populo quotannis oſtendi in Eccleſia Merspurgenſ fol.z09⸗ addit. Idem narrant de Calice aureo,& Diabolis certantibus pro Corpore Henrici auferendo, Coſmas Pragenſis 1 Hiſtor. p. 20,21. Antoninus Tit. 125 c. 41 fol. 249. Ad exactam juſtitiæ jancem appenſa bona apera, quibus pondus addiderat Calix in- jectus, in fugam Dæmones conjiciunt, feſtinaverat autem ad rollendam animam Imperatoris integra legio Dæmonum, refe- rente Engelhuſio Adeſt certamini S. Eaurentius, probus ad Chron. modum ονꝙνοεαν*ε ſive libripens, qui calice inje do lancium p. 4r1. partem, quæ hona opera exhibebat, propendere fecerat. Di- gnus Caſix, qui in inreimemoriam din ſervarerur Mersbur- locum nobilem facit Cali-2 cls fa- 1.1. p. ²293 gi. Mersburgum, ſcribit Spigelius — t he 118 Henricus II. cis fabula, quem frrunt à Divo Laurentio injectum libre, dum penderentur facinora Henrici Auguſii. Aureum hunccallcem, F. Laurentio conſecratum, vidiſſe ſe Melanchthon mem otat Gollectan. apud Manlium. Juverit lucis aliquid addere fabuloſo Cali- p. 496. 4.Metr. 2 54. Vitâ Ga- roli 4. ei ex judteis Crantzii: Non habet apud me fidem fabula, quans Mersburgenſis Eccleſia prædicat de calice aureo, cui an ſa ſit detracla, qvum in trutindà meritorum ac demeritorum Henr. ab Laurentio, divo Martyre inficeretur caliæ iſte, qui merita fa- ceret demeritis præponderari. Non ſolent in Sanclos referri, quorum de virtutibus tam ambiguum eſt jadicium. Nec tam jevi momento pendebat ſanctiſſimi Regis æterna ſalus, ut unius ondere calicis trutina illa libi ans in anam decideret partem. Ego ſancliſſimi Imperatoris meritis indignam eſſe duco fabula- tionem. DPoteſt ex aliis cauſis anſa ſſe calici detrala. Ju di- cium hoc caliginem offundit ſplendidiſſimo Calici; atque fimul hinc facile judicium, fieri poteſt de Calice, Mariæ Vir- gini cõſecrato, cum uns ansà, qui Bambergæ oſtendebatur, de quo mira narrat& prorſus ecemitica Caſpinianus ſub finem hiſt. p.z29, eumque adhuc ſuo tempore Calicem in miraculi teſtimonium Bambergæ wonſtratum addidit. Delegerunt ſic in haäc hiſtoria ſibi Scriptores argumentum aliquod fæ- cundum, quod locupletarent,& in quo declaratent, quanti ſint in fingendis rebus felices. Intempeſtiviuùs& licentius evagantur,& ut firmiora teſtimonia faciant, ab hoſte Diabolo ſumunt veritatis laudem. Solitarius quidam, ſeribit Engel- huſius, Dæmonem adjuravit, ut ad ſe rediret, relaturus, quid de animâ Henrici fieret. Dæmon rediit, dicens: Dum bona opera Cæſaris,& peccata ſua ponderanda ponebantur in ſta. tera, venit aduſtus Laurentius, imponens calicem, qui præ- ponderavit omnibus peccatis ſuis,& ſic anima ejus defrau- dati ſumus. Quod dum Ego(Diabolus) vidi, commotus abſtu- li de Calice auriculam unam. In hac recenſione ſecutus fuit Engelhuſius verba Gobelini Coſmodrom. f. 8. c. 52. p. 213. Simile arbitrium eſto de pari Diaboli teſtimonio apud Tur- pinum, ubi Diabolus ſub forma fthiopis apparere ſeribitur b Turpino, Taxpin wort! 82 lcopo 76 4 tuaꝰ. redeunt uncD dvumſi nt bon he, late 60 ſut Kopetna nile,g luc 24 69 Ch Orzvil dred glivn tenigt iſe Dia b ſdac et ad tun fu ufuga winpe prloru ddun b llora wocem e mu nau 6 dandenfn = dleiden vehm, r eſe aun u aetralla d 4 00 Clcim 3 alice, Nlunit oſtendedaue ¹ inianus lübihn alicem maha ¹ dit. Delhen antum alqault — 3 clatten ſu citivlus& leh rzab hotteha Sum ierdilg at relatum ul üten: Duia nuchne dalicem, qlſ —— anim ejcbtin dbscmmuud nboone ſennit 5. f Lug dtwoniozylt appate8e led 1 Ton Hen rieus II. 119 Turpino, eique diriſſe: Aquugranum tendimur ad Caroli c. 32, p. 87 morrem ut ejut&piritum ad tartara rapiamus. Cui Archie- pilcopus ille Rhemenſis: eAajuro te per nomen Domini DEI noſtri. ν H KIST, ut peratto itinere ad me reverti non renuar. Vix expleto Pſalmo, quem legerat Turpinus, ordine redeunt Diaboli, dixitque noviſſimo adjurator. Quid egiſtus? Tunc Dezmonum unus: Tot ac tanuto, lapides ac ligna Baſili- rarum ſuarum B. Jacobus in flaterà ſuſpendit, ut magis appende- rent bona quàm efus mala,& idcirco ejus animam à nobis abſtu. lit. Intellexit hine Turpinus, Carolum M ex hac luce migraſ- ſe,& ſubſidiis B. Jacobi, cujus Eccleſias multas ædificaverat, ad ſuperna meritè regna fubvectum. Non tam ovum ovo fi- mile, quàm fabula fabulæ, quam exoſculantur Vincentius Be- luac. 2 4. Spec. 25. p.z346 Compilator Chronologicus pag. 7²⁹ Circumſpiciatur äliud, quodreſpondear pari gravitate. Graviſſimum ſimile Diaboli teſtimonium Cælarius Heiſter- bacenſis de ejusmodi præliis allegat, qui alquando in Collo- quio variis de rebus habito cum Waltero, Nobili in villà En- denig territorii Bonnenfis, rerulit, præſtolatos aliquando fu- iſſe Diabolos, magnà copia congregates, egreſlam animæ cu- jusdam Abbatiſſæ, ut prædam auferrent, aſt fruſtra, obſtinatè licet adniterentur, nam Michael Archangelus ſuperveniens Cæfar. 12- cum fuſte ferreo ſic nos( Diabolo ſic referente ⸗jcæcidit,& cæden- M1ν hiſt. do fugavit ur diſpergeremur, que madmodum pulvis, qui Aturbi- ne impellitur Nec illud inelegans eſt cettamen quatuor An- gelorum bonorum cum totidem Malis, cuùm per ſe quisque dictum aliquod Scripturæ recitaret ad auferendam animam Uſurarii, obtinentibus victoriam Angelis bonis, ad quorum vocem Dæemoni bus confuſis& obmuteſcentibus cæleſtes Nuntii animam contriti pectatoris tulerunt. Expertus fuerat Dago- berrus, Galliæ Rex, mirum auxilium Sanctorum Patronorum, Mauritii& Martini, qui animam Dagoberti liberant à potéeſtate Damonum quia, quamdiu vixerat, Baſilicas horum Sancto- rum ſpecialius honoraverat, cupiditati quidem èy amori mu- lierum antentus, in elsemoſynis tamen pauperum largus, memo- sante 3— — 5.†. 429⸗ Caæſar. 2. 32.S. 13 0⸗ ſ-- 6 e* 8 2,27. pag. fer Jodo 23 2,233. 2-de;. Dag. 13. p. 124. 120 Henricus 11. rante Chroüico Divionenſi S. Benigni p 387. cu m quocon- Coccii Dagobertum. In Dagoberti Regis diplo- mate, quo fundatur& dotatur Monaſteriam v eillenbur- genſe, narratur V;IGo Regi facta, apparente auter ſanctos Chriſto Judice ejus que tapinas culpante, tum S. Dian)ſus pa- trousnium, Kegisque votum de Monaſterio extruend o. Ver- bis iisdem eadem feferuntut in Diplomate Donationuw Mo- naſterio Haſelacenfi factarum, eaque, tanquam d poſteris ine- ptè infarta, rejicit Cl. Henſchenius. Adeò placuit referte& provehere Viſones, Revelationes, Somnia, Colloquia cum Spectris& Dæmonibus, ut magis ſtupendæ retum facies& vicifſicudines oſtendantur. Malta per Viſionem oblata fuiſſe Werlæ Regi, cum colicà laboratet„Diermarus retulit Chr. lib. 5. p. 8neque crebrius figmentum, quàm Revelationum & Viſionum poſt Apoſtolorum tempora; quod ſcribendi enus randemita crevit, ur fabulæ fabulis accumulatæ,& multa figmenta pro hiſtoriis veris luſceptafuerint, Diab olo ctiam per quietem multahomini bus ſuggerente, unde judi- avir etiam Baronius, non pius deillis acceptandum, quàm Eccleſia apprébärit, ad ℳA. C. 604.2 9 190. hinc rejicit Viſionem Adelphii, ut fabuloſam, ad A. 407. n.3 4. F. 265. G Euphemiæ poſt mortem ſuam ſuâ ſabſcriptione Concili Chalcedonenſis acta& decteta approbantis, ad 1.451.n. 122. p. 1½4,155. necnon Viſionem de Imp. Trajano, prec ibus Gtego- Tiiexiaternis reduCto, a4 A. 604. n. 37 237. p. 184. 18 5186. Mibi videntur Monachi non malo interdum animo excogi- taſle Revelationes, Vifiones, Fictiones, cùm n. docerent, ſci- rentque plus movere exempla quam verba, ideo ſubjunxe- runt aliqua, quaſi ſbi velaliis divinitus revelata,& oſtevſa per varia phalmatum geneta, utex his alii oecafionem ſumetent viram in melius corrigendi. Eafuiſſe cauſa videtur Hictionis de Viſione Tundali, ob ingenium fingentis lectu admodum &ᷓ ſpec.mer jucundæ, apud Vincentium Beluacenſem, ut tormentorufn 3.d:ſt.6. genera in animas damnatorum legentibus& audientibus f. 149,1z0 horroremincuterent,& excuterent negligemiam. Parl inge nio nzc ſaceutial nu Cato Janjalg uniyes 1 lnenus to ulennſiu am. unimute lmala ſhulien un terzu ninum ulsgen antesS fuus cra Poloe Di Lgeat, lc woine luͤmile iay9a hdn mem ttu gütne ſtniont, e alan däocen emoten labanta s ali lältore daciſa ſeront) ſovida ſuuuume 4 guam ae *— phaculruen — ſonen odn tmatus teuihe ⸗ am Rejthite quod ſaha 1 s accman „ afuerict, Dal 3 etene, ten eeptanian d * † 190. bln —407,434,3 * eriptiout(au 3 tis, ad ℳ4u wue prechub a 179. dee dum acicoen 21n docetue Zu, ideo ſahn M 2 gelata eote xaogemſunn Joſs ritetortt ntis ectuatm 812 Ut tormead — bus R wodenat Leief häl igeatum.ka 1 Henricus II. t nio Viſio Caroli Calvi de tormentis Inferni, apud eundem Vincentium, aptata ad Reges& Principes terrendos, ubivi- derat Carolus ſpititu raptas in inferno aliquot Reges de gens- reſuo; aliquos Patris, Fratrum, s Auunculorum ſuorun Principes, ſibi dicentes: Heu nobis, Carole, vides, quanta ſu- Rinemus tormenta propter malitiam& ſuperbiam noſtram,& mala conſilia, quæ Regibus no ſtris& Tibi dedimus propter eupi- ditatem. Aliiacclamaverant ejulando: Dum viximus„ 4- mavimus tecum cum Patre, Fratribus& Avunculis rui- face- re prælia, homicidia& rapinas pro cupiditatæ terrend; idea in iſtis bullientsbus fluminibus& diverſis Metallorum generibus nunò torquemur. Sunt hæc vafra doceudi genera, ſub ſiguris variarum Viſionum meliùs penetrantia animos hominum, qualis generis ſunt Dialogi, ſub nomine Gregorii& Cæſarii extantes. Similes ludit fictionum ludos Lucianus, in Dialogis varias cruciatuum pœnas apud inferos oculis ſubjiciens. Eo fine Diabolorum cum vatiis Religioſis colloquia referri ſolent, ſicut refert Vincentius„ interrogatum Diabolum de 3. Spee. nomine ſuo à Religioſo, reſpondiſſe. Mille artifeæ vocor, Mor. j. quia mille artes habso homines ſeducendi,& ut ſcias, quod verum diſt. 6-. dico, Ego ſum, qui decipio magnos The ologos, Docreti ſlas, Legi- 1ſ 8. ſtas, Phyſicos, Barones, Milites, Præpoſitos. Meroatorer. Ne autem fruſtra hæc dixiſſe videretut, eæpit ſingulorum modos, geſtus, verba& officia repræſentare, uique ad Domicefas, quæ ſerviunt in Cameris Dominarum, blandiendo, adulando& mel- liter alloquendo. Certè ſicut fabulæ£ſopi multum faeiunt ad docendam juventatem; ita eum ad modum fabulæ illæ vi- dentur excogitatæ; ſed utinam tam feliciter, quàm ſedulò, Imitantur iſtiusmodi compoſtores Poetas, qni Deorum pu- gnas aliaque regareoæure addunt hiſtoriis, ut lectorem vel auditorem reddant velattentiorem, vel ſtupidiorem. Ejus- modi ſunt, quæ de Viſionibus Angelorumque pugnis inve- xerunt hiſtoriæ Henrici, aut quæ alia alii de ipectris, appari- tionibus& allis fabulantur. IIlud Livil etiam credimus, ut plurimum oculorum auriumv'e ludibria credita pro uetis. Sim- 14, 44 8: Q pliciores 122 Henricus II. pliciores his fumis oppleti fucum non olfecerunt; doctiores contemſerunt. Monachalem quandam de Apparitione Gre- gorii referens fabulam Crantzius ex candore veritatis fubjicit ;. Metr. ſaum judicium: Multæ fabulationes per quorundam levita- 33. p. 140 tem aliorum ſimplicitatem, ſe inſeruerunt veris narrationibus, quibus Vulgus inbaret, facile creditu, d octi contemnunt. Vul- garia hæc fuète ſtratagemata, quibus voluerunt etiam la'gi- tiones Principum in Eccleſias& Monaſteria confirware, ſuis commodis conſulere, alios ad ſimilem beneficentiam exti- mulare, externum q́ue Templorum cuftum, opes, ſtructuras- que luxurioſas, tanquam meritoria opera, extollere. Nos verò rel'ctis illis, vel ſimplicitatis veteris, vel inſcitiæ ac vafri- ciei exemplis, memorabimus porrò, quæ Henrici obitum conſecuta fuerint. Inſignis liberalitas Henrici non tam ſum- mates Viros Ordinis Eccleſiaſtici quàm quosvis Ordines non affecit modè, ſed planè& cepit,& eousque rapuit, urillis unus inſtar omnium eſſet Rex nenricus, ac velut Numinis ali- eujus terreſtris loco haberetur, adeò, ut ne à mendaciis& fabu- lis quidem in laudem ejus ſe temperaverint. Audito uenri- ei ſanctiſſimi Regis obitu Monaſteria non minus conſternan- tur, quàm ſi Parente indulgentiſſimo eſſent orbata; unde ani⸗ mam Henrici cum gloria& laudibus deduxerunt in cœlum, Diviq; nomen tribuerunt. Maximè aſpirabat favor Abbatis Bernonis, qui Augienſes Fratres jubet, ut pro anima Henrici mortui Pſalmos triginta diebus decantent; utque primo die centum, tertio ducenti, ſeprimo trecenti,& trigeſimo quadringenti paupetes slantur, quod notant ex Bernonis E- piſtols Centuriatores Maggeburgenſes. Nihil erat officiĩ ſa⸗ Cent. 11.6, cri, quod in Benrici uſtimum honorem facturi non eſſent 6. col3 0o promtiſſimè ii, quibus ea cura incumbebat, Omnia ſtudia potiſſimum Bambergaexhibebat,& honorem habuit ſepul- chralem magnificeè, Monumentum æte perennius, regali- que fitu pyramidum altius extruir, ubi noſter Benricus placi- da compoſtus pace quieſcit, tumùlu q́ue hodie viſitur lam- padibus ardentibus ſplendens. Templum olim& achuc ob b Funds- mmäuor woom ce ilwæl daum fu 1 ugul zſete E 1 lge loper ütelpak nottem! pyeit. tTtithe laguun nt.( gubtinc Jemp.m (oſebant (ompil Hunr fmatoris un Ca mlum num ar kin em Ar c lnnui hArr dSKü ſtifut b Dino! Nihe 6 una nanſ luia e enehtenina 2u opes, ruire o extollen ſe elinleitenn ie lentdahn d riei nonain * Osyis Cdtaan ue napui nl velut Aunnuus — — rmen tacitahae *. AAadtona ¹ minus conken 2 otbanz Wleu Kecuntinera cdat fayot Aäh pto znicakni Dat; vigge ſi erenth Angim manter heneci 4 fccorigora cat, Omauud drem habut 4 Ppetennius ier Beoriebs— — hodheiu — 4 olm K uchu hn lu ſolebant. De ed uti vocant Chriſtiani Canoniſatione Autor Henricus II. 123 Fundatoris pletatem, ſive Aroßiuα potlus, ε„o e, ho- minum celebratum ſatis; nec non Campanæ Turfris famo- ſiſſimæ lunt vulgi fabula, quarum unam jactu annuli pertere- bratam fuiſſe à Cuningunde ferunt. Sepulchrum in Tem- plo auguſtum, ferreis cancellis pulchrè communitum, in me- dià fetè Eccleſia magnà hominum reverentia inviſitur,& non ſine ſuperſtitione colitur. Aſtudio Religionis& beneficen- tia erga Eccleſiam Sancti cognomen, dum in vivis fuit,& poſt mortem ex conſecratione Pontificis Divi nomen Henricus invenit. Magni meriti hoc fuit argumentum, quod, narran- te Trithemio, Henricus I e primus& ſolus poſt Carolum Chronol, Adagnum ex Imperatoribus Catalogo Sanctorum inſcribi me Hirſaug. ruit. Ceœlo illatus Cæſar ad cultum, exemplo Romanorum, 2+ 4, qui Principes fato functos, quorum prælertim præclara in 1000., p. Remp. merita extabant, cœlo adſcribere per conſecrationem, 43. Compilationis Chronologicæ: Eugenius Papa canoni avit„. 737. S. Heinricum Imperatorem de Baben berg, rogatu Conraai Im- peratoris& Prælatorum. Hane Jandi canoniꝭ ationem qui- dam Cardinalis, nomine ſoannes, vehementer impe diens, oculo- rum lumine eſi privatus. Sed cum deſineret pænitens,& pluri- mum laudaret ipſum ſanctum Heinricum, lumen oculorum con- feſtim publice recepit. Innocentio Papæ tribait conſecratio- nem Anonymus hiſtoricus, cujus apud Urſtiſium verba: A. MR. C. I07T Rex Philippus babuit magnum(onventum Tom. 2. Principum apud Babenberg, ubi multi Epiſcopi& Saltzburgen. 87. ſis Mrchie piſoopus aſfuit, u bi ipſe cum Epiſcapus oſſa S. Henrici & S. Kunegundis levaverunt, ſicut ab Innocentio Papa canoni- ſati fuerant,& pluribus miraculis prius coruſcaverant. Sociatus Divo Diva Conjunx Qunegundis, de quo Divorum pari Trithemius Chronico Ducum Bavariæ: Habuit uxorem Cu p. 105. negundam filiam Sigifridi, Comitis Palat ini Rheni, moribus& vitã ſanctiſſimam,& ambo usque ad mortem in ſantitate per manſerunt, ambo etiam Catalogo Sanctorum inſerti ſunt. Po- liticum ſcemnma fuit apud Romanos, conſecratione& αe⁹νεε 2 2 26 “ —. 124 Henricus II.* res conlulere autotitari Cæſarum, de quo artificio Cl. Bœcle- In Tacit, rus: Inter arcana Dominationis repertum à Romanis ſmpera- p. 224. torihus, ut poſt mortem cosſecrarent ſuos Anteceſſores,& à ſuis ſucceſſoribus conſecrarentur, exemplo Romuli, Cujus divinitas fabula primam, mox tutela Majeſtatis fuit. Quale arcanum ſit conſecrare Divos per Papalem ſententiam, id inſtitutum non difficulter enarrabunt, qui præcepta nõrunt ſtatũs iſtius Hierarchici. In Divos abiiſſe Henricum, miraculis oſtenſum 3. Exeg. fuiſſe ſeribunt, quibus fidem adhibet Fr. Irenicus. Inter eos Germ. 33. Scriptores Gobelinus Perſona, 6. Coſmod. 5² p. 213. Incivi- fol. 71. tate Bavenbergenſi miraculis claruit, unde& canoni atus eſt,& occurrit faſtum Natalis ejus AI II die menſis ſulii. Rolevincius p. 71. Tandem beato ſine quievit ſepultus in Eocleſia Bam ber- genſi, quam fundavit,& cathedralem fecit fieri, miraculis coru- ſcans. Iu vita S Laurentii exemplum ponitur de ipſo& uxare. Crantzius 4 Metrop. 5. p. 94. Romanum Imperium habuit pune Henricum ita miraculis poſt mortem aſſiduè coruſcantem, at Sanctis annumeraretur. Sanè, ut in omnium ferè lmpe- ratorum, ita in hujus Henrici potiſſimum hiſtorià, cua faſti- dio leguntur figmenta, quibus prædicare eum ſolent& ad a- ſtra ferre, tanquam Divum. Non ſumus ignari, varia mira- cula de Henrico ſpargi. Miracula quæ poſt ejus obitun ad ſepulchrum ejus contigerint, excogitata funt multa, quæ cu- rioſus lectot poterit luſtrare apud Autorem anonymum Ca- 114.p. 109 nifianum. Objicit hic figmenta Hald. Mutius& ſcribit: Mul- ta, quæ in inſomniis viderit, narrant S&criptores, quorum cum f- des ſit plerisque ſuſpecta, prætereunda mi hi duxi. Hoc verum eſſe nemo dubitet, lmperatorem hunc timuiſſe Deum, in oratio- nihus, vigiliis jejunits& ſacris, quæ vocantur, officiis frequentem fuiſſe: ſed an hæt, quæ traduntur miracula, egerit ceum ipſo De- us, non auſim affrmare, Unico deinde miraculo recenſito ad- dit: Mahi non videtur veriſimile. Henrico ab Ecelefiaſticis meritò debentur magnælaudes, quare non miror, ſigratitudine animi dutti, quædam veris adſinguntur. Prædicare non ceſlat Matius Henricum, ſed candidi ingenii ſcriptor& emunctio- ris na- hnitb pium gle ael Mo wonqld de quutt dto: 1 tnn hare anlaer uij ing vitimu Rattin gxeriur lvulei tut ah ſtalide u pl Acocun clm tee gayhis Numi) Huttaui umani HNunia 22 dllin meeytun nem pt kcolx N al tdand fo um do Ä 1 dven ſabula An witaallzan uur At ijſeam = m enunn aa vidu cdinſemm da pajam eches a uiſtotid, covfd es eum ſolemrla * gnati, mrtigt — aſt ejos odime ant moltz qr 8 2norymun Nus& ſerbiſ aen, eunmui A luxi. umn Duum, unub iſfeit fauun egmu anſil riculo nerrtn wjcr al Fabftit , ſ guutn Tdicatt dohee tot Kemuc 1 in Henricus II. 125 ris naris judex fabulas ferre non poteſt, quas apadmaltor ni- mium plures invenerat. In hiſtoria Imperatorum, quatenus ea ex Monachorum pulpitis venit educenda, multa occur- runt, quæ ſicta fuère, Monachis more fuo fabulas canentibus; de quarum recitatione occurrit, quod dicamus cum Seali- gero: Ineptorum picturas ſequi, umbras, fallacias, ſomnnia, id Ereye. Vero hardi animi eſt,& quod egeat animadverſionit. Multa 106 7 3 conſideratione uti nos decet in rebus perſpiciendts atque udican- 0679 L. ais; in quibus ſi ignavior es aut ſupiniores ſimus, jam id om= 103. mitti mu, ut illorum ſim pleæ error ſit culpa noſtra, Nil magis oc- cutrit in ſcriptis veterum Monachorum, quàm id, de quo con- queritur Baronius, intexi ſæpe aniles fabulas, ſenum deliramen- Praæf in ta, vulgi rumores, non ſine magno cæterarum rerum ſolidâ ſirmi- Ann. p. 2, tate ſubſiſtentium præjudicio, credulis ſcriptoribus ea arti- pientibus ſine delectu, quæcunq; vel levi auditu perceperant aut ipſi etiam excogitaverant. Fides Scriptorum mona- ſticorum in dubium facilè vocari poteſt,& omninò hic judi- cium requiritur, quum à pleris que, claſſicis maximè uiſtorio- graphis, taxetur eorum fingendi& exaggerandi licentia. Non mirum ſcribit Rhenanus, ſi rudibus illis ſeculis olim auſt 1. Rer. ſint talia confingere haud dubiè Monachi, quia præter hos tum german. nema nãrat literas. Exclamat idem eodem tractatu: Oſo- f. 76. mnia Monachorum! Video miram antiquorum libertatem in t.z fr. alRctionihuu, ut hiſtoria certa eſſe videatur, quod uteunque famà receptum fuit. Deprehendit Aventinus, Monachos, ut origi-„„„f. nem principiaque Templorum ſuorum auguſtiora vili ple- Boj. faꝛ⸗ beculæ facerent, animos vulgi imperitis fabellis ad quæſtum con- fictis allicere& oblettare ſolere. De fabularum in hiſtoriis abundantia ipſo fine libri p. 23 0.conqueritur;& eodem libro f.160 ſcripſit: Antiquitatem ſcrutamar ac excutimus, quan- tum poſſibile eſt; nam commentarii mediæ antiquitatis bomi- num plerumque Monachorum non minuùs ineptiunt, quàm l ul- gur ipſum, a quo magndà eæ parte hauſlum eſt, quod adventitii ab adventitiis edocli in literasutcunque retulerunt. Sacerdotes, fabularum Præcenes idem vocat. Deprehendit quoque keren 73. p. 213. 2 z multa- ad wW alaf Ftrab. c. 13. f. 388. 126 Henrieus II. multarum gnatiſſimus hiſtoticus Goldaſtus media ætAtis ſcri- ptores palam affingere ſuis pluſeula, neque hoo ſtudium tarpe ſed honeſtum duviſſe,ſi parum compertis atque etiam excogitatis religionem commendarent ac facerent admirabilem. Conqueti- tur Franc. Irenicus Oratione protreptica de ſtudiis terum Germanicarum pag7 Principum hiſtorias fuiſſe ſcriptas pla- ribus fi lionibus annexis, quod certè in hac hiſtoriâ Benrici cum magno tadio obſervare licet. Sic ſeculum fuit, wirifi- eis figmentis& fabulis Regum& Principum hiſtorias deve- nuſtare. Vix luſtrari poteſt hiſtoria, quæ fabularum nævos ac puſtulas non oſtendat à tergo& à facie. Non ipſis Sancto- rum hiſtoriis, imò non ipſi Chriſto, non Mariæ, non Apoſto- lis pepercerunt Fabulifices, quod Ludovicus Vives, quod alit monſtrarunt. Rumpamus aereas iſtas telas, quas obtexere ſolent veteres Monachi. Scorias removeamus ab auro, Zi- zaniaà ſemente. Pios interim& felices nenrici Sancti Manes, ſi fas eſt ita loqui de Divis, cum religione & cxanimo colamus, amemus, veneremur. FE INI S. Kcun 30 tſ un (aero- muiſi lnlem munak iſm, Vives an * 8, qutscheen Wmas dann alz nenrieägan amrelgon mo., Bl .“ — SSSSee ee HIS TORICO-POLTTICUS INDEX, een SJecundum ordinem Alphabethi quidem, metho- thodò tamen quã fieri potuit digeſtus Oper⸗g HIERONYMI T HOME, Auguſta-Lindelici, 7 C. L CToOR benevole obſervabis numerum primum qui eſt Romanui Kdeſignare Imperatorem,& quidem XI Henricum. I. II Oiho. nem M. ANIII Othonem II. II Otbonem III. IE. Henricum II. Cate rorum communium primus denutat paragraphum alter paginam, anus ſi in veniatur deſignat proximeè præcedentem Imperatorem,& theſem. Optaſſem quidem ut Tibi cuicung, facultati ſtuderes Ethic⸗ moralia, Medico phyſica, Philologo critita; 1 Cto Leges excerpere potu⸗ ſemi: ſed temports bre vitas interdixit; Præs ipua tamen cuicung ſtu⸗ dio utilia annotata vide bis: Fave hius meu, quantulacung ſint,& Hi⸗ Horiam accuratiſſimam ipſe tuo prspoſito ſi placet apta, Vale. L r. A. BBATEM inclementiùs tractan- dem ducere debebant; eis autem ſe Dtes Duces capite plectuntur XI. non miſcebant; ſed hæredes adopta- 6. 27. hbant XV. 7. 66. ubi etiam traditur un- ABELOIT hæretici Conjuges qui- de illa hæreſis originemtraxerit. 5 ABRINS. 2 I N DEX. AnRTNSEERGENSIS Monaſterii pri- Henricus Auceps. Xl. 12. 74. Terror vilegia confirmat Henricus XV.9 97. tamentantus ſceleratis non injicitur; AnsENTIà Regum turbantur Kegna. puin etiam ſummum Pontificatus ſe- XII. 8.94. feqq. em ſcelus invaſerit Iohanne XII. il- AnupIACr in Bavaria naſcitur Henri. lud ſectante XII. 10. 100. Paſtorem o- cus II. Imperator( zu Abach XV. 1.4. Ves cùm ſequerentur ſeveras injumxit AcCapEMIIs duellantes expellendi. pœnas Otho M. XII. 15.166. cautè ta- XIII. 6.74.de quò affertur præjudici- men in puniendo procedendum, cum um Acad. Wittebergenſis. XIII. 6.75. nec Sanctæ Cunegundaæ pietas, à calu- Argentinenſis. XIII. 6. 76. mnios hujus criminis imputatione ADRIANITSancti gladiò ſe cingit præ- libera fuerit; innocentiam candentis liaturus Henricus. XV. 4. 45. ferri portatione,& ſuper candentes Apur Aro in papali palatio frequen- vomeres ambulatione detexerit XV. tiſſima. XII. 10. 110. Aulicorum ſedu- 7. 65. cit Othonem III. ab aviæ obſequio. ApvoCA TOS lim habebant Clerici XIV. 1. 7. certé ſalariè conſtituros rerum adſe ApuLTERIA thori ſumma flagitia nõ pertinentium ſecularium negotia tra- tantum ædes privatorum; ſed& pala- ctantes. II. 12.126. ria Magnatum maculant, quorum alii ÆMuLATIO Magnatum mutua XIII. inde valde exaſperati, ut Rex Poloniæ 3.26 prona eſt ad fimultates, impel- XIV. 4. 67. alii dimittunt eapropter jete invidià. XV. 1. 8. Henrici II. æmu- uxores. XIV. 4.56. Alii& quidem re- latoribus pernicioſa. XV.i 11. feq. ctiùs prudenti diſſimulatione famili AFFABILITAIE clarus Honricus Au- Auguſtæ flagitia tegunt, quamdiu ceps. Xl.z 8. poſſunt. XIV. 4. 67. Ocho III. uxori ALDENRuURGENSIS Epiſcopatus ab adulteræ venid dat, adulterum vivum Othone M. inſtitutus. XII. 13. 146. comburit. XIV. 4. 69. Sed denuò Co- ejus primaria Civitas Aldenburg olim mitis alicujus pudicitiam tentanti, fal- dicebatur Srarigard. ib. ſaq́; in odium conversé amore accu- ALEXxANDRI M. egregia educatio. ſatione injuſtæ cædis cauſam danti idẽ XIII.1. 5. rrogat ſupplicium. ib. Simile exem- ALsATIR inferioris Landgrafii Da- lumin Conjuge Fauſta expertus fu- piferi Eccleſiæ Argentinenſis; ſupe- at Conitantinus M. XIV. 4. 72. Dete- rioris Pincernæ. XV. 8.77. ſtandum crimen interdicté tornea- ArrAICHENSE monaſterium recon- mentorum luſu vindicandum cenfuit cinnat Otho III. XIV. z. 55. reſtituit& ditat utklen SlTIo Iruls a Glod ſmmee eonum b atun gols ec Paaroru AN. (Amotun Fütone uo Hel cun in y non Hlpti 167 nsambi uOhe lureren drsco Kcele vacr Kernun b mmi qulem dario neuee lid ej hemot hecies ſard. N an nb;i — Klipe chm vone deenig dei höedn(i litutos unn 2 arium Retn —. urrun matu a multares, 8. Harricllm aV ugg * arus Henxiebsn s Ppſccyes: s. NM g 1as Albcerbeum xidib. 1 7 exgregn educh — ris Landgdi- gerräxal in V 877 ar onafteriunteo IV.Zſ rcnh Ezſjc ditat Henricus II. XV. 8. 77. AMEITIONE inſolitd gaudet Imperi- um malis artibus acquiſitum. XI.[.21. ea quoque circa regnantium initia ſummè eſt oceupata. XV. 1. 8. Intuere Regnum Alexandri M. XlI. 1.2. Pon- titꝛcatum Johannis Papæ. XII. 2. 34. quales ecce producit fructus! Cauſat Bavarorum ſeditiones aliquas/XIII. 3. 49·XIV. 3. 22. Eſt ferè omnium litium & motuummater. XIV. 22. 30. excitat ſeditiones XIV. 1. 9. Ita fit, ſi cum Ki- xoſo Henrico hanc magis quam judi- cium in Concilium ducimus. XIII. z. 29. non publicis modoò in negotiis; ſed& privatis duella ſæpe progenerat XIII. 6. 70. Plus quidem fidelitatis, mi- nus ambitionis ſacro tegi pallio ſpera- bat Otho M. XII. 11.122. ſed ſperabat ſine eventu: Parit n. eriam inter Sacer- dotes contentiones. XII. 12.133. ſeq. Eccleſiæ concuſſiones. XIV. 5.84. AMrCrTIA multorum cùm firmetur Kegnum XI. 10.54. varii variis modis ſibi amicos conciliare gaudent; Hugo quidem Italiæ Rex muneribus& fide- litatis juramenté. 55. Exoptanda vi- Gtorioſorum Imp. Xl. 10. 54 imprimis metuenti ſibivicino ib. Sed vide ne ſub ejus ſpecie cum Boleslas Bo- hemò fallare. XV. 4. 42. Nam amicitiæ ſpecies regia& tutiſſima ad fallendum via. ib. Tu qui amicos adoptas, cave, ne amici atrociores fiant ipſis hoſti- bus; id certe ſict, ſi, quicquam omnia ſe mereri præſumentes àte non extor- ſerint. XIV. 2. 22. AMoREM fubditorum conciſiandi ar- tem, ô Princeps, diſce a Pyrrhô KRege XIV. 5. 101. ab Henricò modeſtò XI. 5.21. à modeſtà Editha XII. 1. 4. In ſumma, pietate, modeſtia,& humani- tate tibi devincies XII. 1. 4. imprimis ſihis Virtutibus juventus tua ſit con- ſpicua. XIV. 1. 4. feq. 4 AMoRis magna eſt vis XIII. 4.39. Ste- phanum Ungariæ KRegem, cum uni- versò Regno ad fidem perducit XV. 10.105. vide tamen ne ſit nimius, ne cum Othone M. fratrem impensè a- mante Kegnivim minuas, prout ille fecit ſecularem Clero committendo poteſtatem. XII. 2. 12 4.vide ne ſit illi- citus; mutatur enim à Conjuge O- thonis III. in odiũ, ut& à Fauſtà Con- ſtantini M. uxore. ib. Plura ap. Muret. 1. Var. Lecl. i2. p.914. AMuL. E Tò miraculosò tutus omnia pericula ſecurè aggreditur Lambertus Lovanienſis. XV. 6.53. ANDECENSIuM Comitum ſtemma XII..13. ANGELIS duobus ſtipatus Bohemiæ Dux Comitiis Wormatienſibus in- terfuiſſe creditum. XIII. z2. 19. Angelo- rum ob negligentiam quandam ver- berantium Othonem II. fabula XIII. 8. 101. ANGILI à Saxonibus originem du- cunt. XII. ³½. Anglicanam ducit Otho 3 1 M. ib- — M. ib. de Anglicis duellis. XIII. 6.72. ANHALTINI Principes e ftemmate Henrici Billingii. XII. 11. 123. ANTMo relaxatio eſt neceſſaria. XI. 5. ANNuNCIATIONIs Dominicæ feſtũ cum incidiſſet annò 1000. in paraſce- ve credebatur advenire dies extremus XIV. 5. 9 1. ANTuFRPIENSIS Marchionatus præ- clarus fuit. XlI 11.68. ApPOPLEXIA corripitur Caroloman- nus XII. 2.34. Otho M. XIl. 15.16 7. Apul. 1A cedit dotis titalo Imperio XIII. 4. 41. affligitur à Græcis& Sara- cenis; reſtituitur ab Henrico II. XV. 11.109. non difficulter fe dedentibus Apulis, Magiſtratu Græcorum novò, & ſævò imperiò offenſis XV. 11.109. dum tamen tenuerunt Græci, novas quasdam in ea civitates condiderunt. ibid. AGQudSunMERSus Lothariorum Dux XII. 3.59. aquà ferventi judicia dubia olim inter ſervos deciſa ſunt. XIII. 6. 65. AQuischANuM Imperio reſtituitur. XII. 1. 21. aGallis capitur, rurſus poſtea vindicatum. XIII. 5. 49. Ordinatur ibi Otho. II. XIII. 1.9. aliique,& ſepelitur ibi Otho III. XIV. 7. ult. AkKRANTIBus Serrano, Attilio, allisq́; faſces Confſulares oblati Xl. z. 4. ARCBIEPISCOPATus Germaniæ ſe- ptem recenſentur. Xll, 33143. Akcul CANcCEILLARNII Imper. officit origo incognita XIV. 6. 106. ARELATENSE Regnum uniturlmpe- rio Germanico. Xl. 7.33. ARCGENTIEODINAsS in Saxonid pri- mus invenit Otho M. XII. 3. 150. ARGENTORATuM vaftatur XV. I. 16. Eccleſiam ejus reſtaurat Henricus H. XV. 9. 82. illi Officiales delegat. XV. 8. 77. Canonicorum Argentinenfium Collegio adſcribi deſiderat Henricus XV. /9 82. negotiis publicis impeditus alium ſuo loco ſubſtituit. 83. præben- dam eilargam conſtituit. 89. templi magnifici extruendi Epiſcopo author eſt: ubi& ejus laus ftructuræ. ib. ARMA& Leges ſine mutud ſocietate eſſe nequeunt. Xl. 8. 55. Armorumu- fus inter alios articulos degradationis Pontificisohannis XII. XlI. o. 109. ARNur PHus Bavariæ Dux factioſus. XI. 6. 27. unde dictus ſit malus. XIII. 3.27. ARROGANTIA Lotharii exoſa eſt. XII 2.31 nimiaPapæ Johannis duodecimi. XII. 2.34. AsvLuM fine aſylo in templo quærit factioſus Thancmarus ibi occiſus XII. 3.48. AvARITIA nonferendum in Magna- tibus vitium Burchardum Sueviæ Du- cem ad ſacrilegia invitat. XI. 6. 28. Bernhardo Saxoniæ Duci varias ſup- peditat exactiones ſecum trahentes ſeditiones, ſacrilegia& Vandalorum . paganiſini euim 8— „qan, 1 qus lasz. wök (ucroR grrau P 4. Krtelibi 9 Rom. Keotiſun Korntes Alcuplc Klictus Miterb. aala N Raxapi llrinüu Kooacl (anxad 89, olEN Vis 9a. aleus dArm dldea 9 hrui 3 w — fülar 1 6 — ſtitutt. 8 dan 2 diEpikopoas Gltrucui = nne munuiher —. 8.7. Anum. culos degntin s XlI.Ml,, riæ Duxfäh = Tusſitmam ll tharitexodcl Ke hannis duodean 1 d in temy 8 arus biccabol- a crendumin lge wurdum Seruln u inrjitat. N' 43 Duci naiul- — fecum rden u& Vuuis raj Carpenda inprimis in Clericò. XII. 12. 134 · quandoque cum jocé. 136. IIlan. eſt quæ ad turbas concitavit Papam. XII. z.33. Quæ Paderbornenſem odi- um DEIhominumq́; facit. XV. 9. 87. AucroRITAs, Regnorum turtela, cõ-= paratur Principi numerò liberorum. XIV. 4. 74 quòé deſtitutus Otho ſeve- ritate ſibi conciliat apud Italos. XIV. 83. Komani Principes olim eam con- ſecuti ſunt anteceſſores divinitati con- ſecrantes. XV. 12.124. Aucupto valde deditus Henricus, in- de dictus Auceps. XI. 3.14. non ſine o- mine. ib.& Xl. 5. 23. Fridericus Barba- roſſa& Maximilianus I. Xl. 3.16. libel- lo aucupium illuſtravit Beliſarius A- quivivius. ib. AubACIA& bonum Confilium in Conradoſimulſedem habuerunt. XII. AucIENSE monaſteriũ reparat Hed- Wigis-Xl. 2. 6. ditat Henricus. XV. 9. 94⸗ 3 1 AufGusràA Vindelicorum expilatur ab Arnulpho Bavariæ Duce XI. 6.32. circa eam Otho M. cædit Ungaros fa- tali clade. XII. 8. 95. quò in prælio Vir- tute conſpicuitextores Auguſtani pro præmio inſignia conſequuntur luteo & rubro coſore diſtincta. 96. Auguſtæ Comitia celebrat Otho. XII. 14. 161. ibi in templi Divi Udalrici ab ejus E- piſcopo Luidolpho cõſtructi auſtra- 2 w p S 7 paganiſmi reaſſumtionem. XV 33. 27. li parte monaſterii Diyæ Afræ inteſti- na Othonis in duabus lagunculis ſe- peliuntur, monumento in templo conſtructo. XIV.7. 141. AuGus TI Imper. ſunna prudentia in procuranda Reip. ſalute. XIII. z. 17. Aur AM ſecundum pietatis& Virtu- tum præcepta inſtructuri Imperatores Saxonici, aſſumſerunt aulicos Eccle- fiaſticos XIV. 3 35.imprimis Othones 32. qui Magiſtrum Aulæ Wormatien- ſem ut plurimùm Epiſcopum præfe- cerunt. 42. Id quod Eccleſiiis& mo- naſteriis valde proficuum extitit. XII. 12.132.& XIV. z. 43. ita ut& ob gratiæ & beneficiorum prærogativam diſſi- dia magna inter ipſos orirentur; Epi- ſcopis imprimis Monachos expellere nitentibus. XIIL12 133. Aus TRI Marchionum quorundam nomina XI.11. 67. Conftituit autem iſtos Marchiones Henricus Auceps. XI. I1. 64. creantur Duees fub Frideri- co I. XI. 11. 68. privilegio gaudent, ut ad duella vocati per ſubſtitutum com- parare queant. XIII. 6. 73. Infignis in- ter hos& Bavaros fanguinis antipa- thia. XIII. 3. 2 6. quæ ſub Henrico II. in rebellionem erupit. XV. 1. 13. AuxiLruM divinun ante humanum longè evehendum. XII. 3.59. ſeq. hoc tamennon ſpernendum, nam& Gal- lus Othonis auxilia emit pactà merce- de Lotharingid. XII. 7. 86. Sed cautè progredere: Otho hie vaſtat Regio- à 3 nem& 6— 8 8 nem ð prædis onuſtus recedit.ib. Au- xilio Poloni nimium incautus confi- dit Boleslaus Bohemus. XV. 4. 42. Auxilia Saracenorum Græcis non mo- dò ſunt impedimento, ut victorià par- tà uti non potuerint; ſedplanè ab iſtis oppreſſi fhuerint. XIII. 7. 85. nondum cauti evocant Normannos, qui ipſis &Siciliam& Italiæ partem eripuerunt ib. Felicius pro ſuà quidem ſeditioſa mente, Bohemos evocat Bavarus de- vaſtantes Domini Saxoniæ terram. XIV. z. 28. Hi mercede auxilia condu- xerunt, alii Conjugiis impetrant. XIII. 4.39. Tuqui auxilio evocaris, domi prius pacem firma. Xl. 5.2 4. ne auxilia- re, niſi patri calamitatibus ereptà,& furore hoſtium tractu temporis ani. mis ſubditorum evulsòô. ib. Vide, dum frater Henricus Othoni fratri fert ſup- petias„ inproprià regione ſpoliatur. XIIz. 65. hic quidem non magnò da- nno, ſed an& tibi is cui fers opẽ reli ctis ſuis ſuccurret, quod fecit Otho? ib. Non quilibet Otho eſt Magnus, ui inter multa interna pericula vici- nis feliciter ſuccurrit. Xll. 7. 84. Is ni- mirum Otho qui dementiæ eſſe puta- vit implorantibus auxilium denegare. XII. 9. 96. con. inf. not. ſub. tit. bellum. AxoNA flumine multi fuffocamur Cæſareani. XIII. 5.51. B ADENSES Marchiones Rhenicu- Dſtodiendi causà primùm conſti- uti. Xl. 11.65. BAMBRRCENSM Comitatum facit Epiſcopatum Henricus lI. multisq́ue donis auget XV. 8. 68. ibi templum miræ magnitudinis in honorẽ S. Ma- riæ& S. Georgii Martyris ædificat, primò Epiſcopò conſtitutò Eberhar- d ib. ab ipsò Papaà conſecrari vult Ec- cleſiam. 69. cui etiam pro confirma- tione annuatim penſitavit equum Al- bumphaleratum,& centum marcas argenti 70. à quà penſione, acceptò pro ed Benevento, ab Henrico III. li- berat LeoIX 71. Heredem ſuum eſſe vult orbus Henricus.72². Cuùmibidem idem etiam amplum in honorem§. Michaélis fundaſſet monaſterium. XV. 9. 9%. ſplendigè Bambergæ ſepeli- tur, cujiis ſepulchrum miraculis cla- rum adhuc inviſitur. XV. 12. 1 22. Re- ditus tam ditatæ poſt mortem Henri- ci frater fruſtraneò auſu diminuere tentat. XV. 8.75. In altum certè evecta ſeculares Electores habet Officiales majores. ib. de quibus plura vide usq́; ad p. 77. Pragavétus ab hoc Epiſcopo in feudum conceditur. 74. ſedabun- dantia tandem corrumpit ejus mores. XV. 9. 81. per BARBAM Otho M.& Fridericus Barbaroſſa jurant. XI I. 15.166. BAkoNuM², Comitum, Ducum voca- bula ſæpe confunduntur. Xl. 3. 17. BaARTHOLOMARI Apoſtoli reliquias Benevertò aſportat Otho XIII. 7. 88. & Romam in Infulas Tiberinas col- locat. ib. Ban- olll4 49 4 genrtcus ddr leil Mal- »Nd. rrrgon ſeiotX” rpacec 5 Heq mnonape müonu rlan-X dxynan Nauu il 1lr g. farxicus I,: duonibu gateit uddäbit Gadater 1 Dra düinut! utem ſallag ſucoce ſtalos ralöM hwila! tties 1u.. dauer: ſa& marrn — Cminm — rull 3 ſKähll —4. K limi 7 üis E wontimila ieonkemin — etaampyan = Oaäd euiul. Hercdtmins — Cls.7„Cunn m alum in bunn rallet monk dè Bandeg lchrum ninm tur. XW.W n nerpoſt monenie nco aufl dune — uübus plunſt a tus ab hoch a ditur 74. 10 erumpiteſotm itho M. Rhen e t. XII5 9. — uitum,Daomſt a aduntur-Ni. d1 Apoſtl 9 rOdoh e ulas Tibalbd 7 N DEX. 7 BAsILAMurbem Ungari incendunt. XI. 9. 47. templum extruit Baſileæ Henricus II.& ditat. XV. 9.89. ubi lura de iſta Eccleſiâ legere eit. BAVARIA Ducesé ſtemmatesaxoni- co XI. 1.z. XV. I. 3. Amplã fatis fruun- tur regione, itaut etiain Keges dicti fuerint XI. 6. 31. quem titulum dimiſe- runt pace cum Henricò Kixosõ facta. ib. Hic quidem etiam Sueviæ Duca- tum unâ poſſedit. Xl. 1.4. ut nec Bur- gzundionum Kex dubitaverit ei eloca- re filiam. XV. 1.3. Nimis autem cupi- di regnandi XIII.3. 27. rebellandiib. Ducatu illò excidunt filis Arnulphi XIll. z. 49.& XII. II. 120. Etpoſt eos Henricus Othoné II. laceſſens bellò. XIII. z. 25. 29. Invidebant nimirum Saxonibus lonores Im periales. XIII. 3.26. ita ut& Othoni III. rebellare non dubitarent XIV. z. 21⸗‧Simili anti- pathia feruntur in Auſtriacos. XIII.z. 26. Bavariæ Eccleſias& Monaſteria reſtituit Henricus. XV. 9.92. Arrogat quidem fibi ab Othonis III. tempore Archidapiferiam aulæ Imperialis, ſed vix docere poterunt. XV. 8.75. Mare- ſchallos autem datos eſſe Campidu- nenſi Monaſterio certum 77. Exhac familia Luneburgenſes& Brunfwi- cenſes Duces originem ducunt. XII. 11. 123. b b Bauer à culturaagri, ut& Baurguͤl⸗ den& Pfleghafften dicitur. Xl. 9. 45. BIATILTuDINEM empturi Imperato- res Eecleſias& Monaſteria multis mu- neribus ditant. XIII. z. 2 4. XV. 9. 0r. ſeq. B LL ICA Virtus neceſſaria impri- mis Kegi; hinc ed inſigniter claret Heuricus Auceps. XI.3. 9. Burckardus Sueviæ Dux XI. 6.2 8. Boleslaus Bo- hemus. XlI. 4.69. Otho M. paſſ. in e- jus hiſtoriâ. Billingii ſtirps. X1 I. II. 122 Boleslaus Polonus. XV. 4.47. Eaeſt quæ firmat Regnum. XIII.. 78. BL LuM eſt vel externum veldomeſti- cum. In illò attendendaſuſc eprio, ge- ſtio, omiſſio. In ſuſcipiendo vide, ne ſit cauſa injuſta:veluti bellantur Dani cõ- tra Saxones, odio Keligionis potius, quam gentis XI. 10. 50. una& eavetus bellandi caufa eft libido dominandi XIV. 5. 76. Divitiæ&lmperium XIV. 2.z1. Balduinum Flandriæ Comitem contra Henricum II. armant juventus, rerum affluentia,& mala iniquorum inflatio XV. 5. 48. non juvat prætextus ſpecioſus, iniquitatis ſc. propulſio 49. Comitem hunc quin magnò cum da- mnò tandem deſiſtat 50. Fuge talia, 6 Princeps,& ſi jus armorum tibi con- ceſſum eſt probè attende cauſam& finem Defende tua cum Othone con- tre Ungaros XI. 8. 50. cum Henrico II. contra Boleslaum Polonum. XV. 4.43- contra Græcos& Saracenos l- taliã vaſtantes. XV. II. 109. Defende& aliena: Juva ſocios& oppreſſos; ſed cum conſilio:detrecta ſi bellum metu- in civi- 8 1 N D E L. is civile Xl. 3.13. firmat Otho M. ltali- ſuſcipiendum XIII. 7.7 8. Nontamen cum aggreſſurus bellum prius Regnü committe, quod olim factum, Mono- domi. XI I. 9. 97 ·& X 1I. 11. 119. Com- machiæ. XIII. 6. 61. Quod autem Le- mittit curam Archiepiſcopo Mogun- gibus ſuſtineri nequit, bello extorque rino XIII. Z.19. Idem facit Henricus XI. 11. 55. Procul abſit temeritas. XIII. XV. 32.21. Et generaliter inexternis 0- 7.79. procul Hugonis vana inpoten- ris bellum non movendum, niſi fir- tia gloria. XII. 7. 85. anceps elt res matis domi rebus. Xlll. 8.95. FExem- XIII. 7.78. Comes bellipenuria XI. plo tibi ſit Otho II. eum hoc non at- 6.28. incitans ſæpe alios ad rebellio- tento domivexat rebellio; Komæ Ca- nem; Ante ſuſceptionem igitur even- tilinaria factio,& bellum piraticum tum probè pondera; XI. 5.24. Expen- exoritur ib. Non tamenſemper defen- de tuas vires, adverſarii, confœderato- ſio expectanda; ſed quandoque etiam rum: Tuas in Ducibus, Conſiliariis, hoſtis invadendus eſt. Ita Otho M. militum experientiâ, commeatu, at- adoritur Danos præſidia ſua& Lega- morum vi, inſtrumentorum bellico- tos trucidantes XII. 6. 79. Otho Ii. rum abundantia, loco aggrediendi, Bohemiam per dueſlem Bavarum re- tempore conficiendi. XIII. 7. 78. Hæc cipientem. X II I.3 33. Græciamvio- n. omnia ad geſtionem belli neceſſaria. latorum legatorum& promiſſorum DueczM compara tibi militià bellica cauſa XIII. 4. 42· denegatæ nimirum clarum XI. 3.9. nec intereſt, utrum dotis XIII. 7. 80. Henricus Auceps Laicus ſit an verò Clericus; Henricus ro Eccleſiæ pomæriis amplifican- II. duos habuit Antiſtites ob indu- dis. Xl. 10.50. Sed ctiamfi juſtam ſtriam virium& ingenii XV. 11.109. eauſam habes hoſti prius denuncia Ducis experientia quid poſſit, docère cum Henrico II. Boleslao offerente èprælio ab Othone cum ngaris con- humanitate potius ſecum certet quàm miſso XII.8. 95. quanta ejus neceſſitas armis XV. 4. 4². Ita Galliæ Rex ne- docent milites Othonis III. cadaver zotium juri decidendum reſiquit XII. equo ſolito imponentes, ne ab ltalis 7. 87. adversâ arte non comparante opprinerentur XIV. 7. 141. Couſilia ſi- itum ad armaib. Tenta cum Othone ne quibus viri funus, tibi ſintab ini- II. remèdiaprius nonviolenta. XIII.7. tio XIII. 7.7 8. vide quo conſilio Hen- 8. tenta reconciliationem cum Hen- ricus detrectet bellum. XI:. 23. ſocor- rico II. XV. 4. 33. Bellorum egregii diæ malè ob id inſimulatus. 24. cùm ſunt fines quoties ignoſcendo tranſi- tamen patrià calamitatibus vix erepta, untur. XV.5. 52, Bellum enim eſt res civilibus diſſidiis minitantibus, furore anceps non niſi de neceſſariis cauſis belli civibus nondumadempto, ſtultũ fuiſſot li e dol nece jdem ri dect Nozyl Kegi maſantur M7. ibs 2 II784 deercitu Hbel as Ca muamim aaducen ueot Scebetn oletin mrnrior xul ata tmult. pen mü däcker pade ns pal ubtan Aäll. run erac ) feariee eun⸗ ſen mj .. o). Maäh s dele 2 los ima 1 Tera, Al a 3 Arüxcotrn 1 ucides(ab — ti, commen uneentoan *. loco ag n ndXIUIr8 onem bellinat Tea tbi mün Sec interet n „⸗ Ceerccus ta t.r Antiſtite Ge eingenii NV iia quicpalhe x.(ne cumllumn — uantaejtöar — hhonss lch wonentes, é) 2 IV..1g0 — mus, thiſkin BA de quo cogtiolt — elum.VSu ſinalat 4 nitatibusfuah 2 zminitantbb an adumaderfohn 6 non neceſſarium: prudentiſſimus fi- quidem etiam periculoſiſſimum Un- aris decernit; ſed non differendum. Xl. 8.35. Bono conſilio Slavi Dieteri- ci KRegionem ingreſſi diverſionem cauſantur, viribus alioquin inferiores. XII. 5. 75. Gallus impar Imp. viribus artibus amoris ejus gratiam tentat. XII. 7.84. Boleslaus divisò ab hoſte exercitu& ſuas dividitvires. XII. 4. 69. Bellò duobus ex locis terret Ludo- vicus Carolum. XII. 2. 32. Henricus II. vanam in Poloniam mittit famam de traducendo eò exercitu, ut vires Polo- ni ex Bohemiâ ducerentur. XV. 4.43. Sciebat n. Imper. prudens ficta bene- volentià Conſiliariorum quandoque intentionem hoſti propalari. Milirum quod attinet experientiam vid. inf. tit. de milit. hic nota: Henricum Aucu- pem milite rudi bellis ſævis non aſſue- to differre bellum. XI. 8.36. Timidis perſuadere prætextu Keligionis& ſa- lutis publicæ. ib. Italico militi lidem habitam nimiam perdere Othonem II. XIII. 7.78. In exercitu atere Jaro- mirum, Bohemis, cum quibus bella- batur, acceptiſſimum, valde profuiſſe Henrico. XV 4. 43. Commeatum, ar- morum vim& inſtrumentorum abun- dantiam ſummè bello gerendo eſſe neceſſariam in propatulo eſt; sed quandoque etiam cum Othone majo- ri pietatis quam armorum fiducià pu- fuiſſet ordiri bellum. ib. tum nimirum gnandum XII. 8. 90.& bono Impera- tori invaleſcentibuspericulis de divina in ſolium locatione cogitandum. XII. 8.91. expeditiotamen, quà fieri pot- eſt, curà, inſtruenda; à quà collatione nec monaſteria ſpeciali privilegid non exempta immunia ſunt. XIV. 3.*53. & interim dum auxilia præſtolantur, tarde procedendum. XV. 4.44. Quid de loco& tempore aggrediendi? Slavi Thiederici potentiæ inferiores in lo- cò præclusò cædunt victorem. XII.. 74. Othonis II. propoſitum Bohemi- cis impeditur ſylvis. XIII. 3.33. Henri- cus viciniores& potentiores præ aliis aggreditur. XL. 10. 50. Ungari Otho- nem invadunt bellò civili occupatum. XII. 8.90. Sed Othonis Dux eosdem pluviis& itinere ſegniores fugat; fu- gientes vicinis undique cædentibus XII. 8.9 1. Othoni itidem II. bello ci- vili occupato Galliæ Rex bellum mo- vet. XIII. 5. 49. Conficiendi tempus at- tingenti ſciendum: bellum celeriter confeciſſe laudis eſſe. XIV. 5. 76. Id quandoq; Conjugiis perficitur. XIII. 4.39. quandoque attritæ utrinque vi- res id exigunt X V. 440. quandoq; hy- emis intempeſtiva tempeſtas; ſed ita confectis, pacis ſemina jacta hyeme æſtate in bella crudiora matureſcunt. 41. de pacis fœderibus ineundis, pręli- is& victoriàâ vid. inf. ſuo loco. Tantum intereſt Imperatorem Pacis& belli artem noſſe XI. 9. 41. Et ſie præcipua b qu . ſ„— in bellicis rebus deſcribendis at- tendendaſunt, XV. 4.32. annotata vi- debis.—. Bar LuM domeſticum meditamur: Il- ludenervare ſolet familias X J. 3, 10. ingentia creare pericula. XII. 3. 45. aliorum externorum inſidias cauſari; Bellò enim civili occupatum Otho- nem aggrediuntur Ungari XII. 8.90. Gallus illi eripis Lotharingiam XII. 7.84. ſub Othone III. eadem luditur Tragodia. XIV. 2. 26. terras vaſtat. XII. 8.92. Aliorum conficiendorum negotiorum ſpem turbat. XII. 9. 96. En quæ calamitates, quas tantas San- cti quidam putarunt Epiſcopi eſſe, ut etiam Epiſcopales deſeruerint ſedes. XIII. z. 5. Nectamen ea fugiunt ho- mines Boleslai inſtar ad turbas à natu- rà conficti XV. 4.36. Sedecim annis illis jactatur Otho M. XlI.z. 46. quod ex gravibus cauſis tamdiu fuit proſe- quendum. XII.3. 48. Premitur mox in- Gallià XII. 7. 84. Mox a filio Luidol- fo, Ungaros ad vaſtandas Patris terras incitante. XII. 8.9z. Mox ab Eberhar- do XIIL3. 49. Otho itidem II. à Bava- riæ Duce XIII.3. 25.& à Slavis. XIII. 8. 94. Otho III. I Bavariæ Duce Henri- co. XIV. 2. 28. Henricus II.à Slavis XV. 2. 21. Leve quædam habentexor- dium. XII.. 46. Cauſam, vel imperan- di cupidinem XIV. 2.21. veloccaſio- nem prædandi XII. 8. 90. XIII. 8. 94. velſufflatorum intempeſtas voces. XV 4.39. quas& alias vid. inf. tit. ſecitio= I N D P I. nis. Finiuntur quidem calamitatibus fatigatà terrà XlI. 3.65. Sedò bone Princeps illas ſtrages ne expecta, ſed ſummã cum vigilantiâ Xl. 9. 45. ante omnia ſeda. XI. 3. 13. Diſſidia ſtatuum Regni dirime cum Henrico II. Mo- guntinum& Comitem Hamerſtei- nenſem componente. XV. 6.55. Aut ſi poteris cum Henrico I. Eloquen- tiä tolle. XI. 6. 29. Si vi; Conju- ratorum maximum cum Othone pri- mùm compeſce., XIII. 3. 30. Con- donandum quandoq; tempore juben- te etiã graviſſima meritis. X 1II. 3. 49. BrLLIcOkrurbis mentio fit. XII. 5. 46. BELLMoONTENSES Barones Eccleſiæ Curienſis Camerarii XV. 8.77. BENEDICrus S. calculum in ſomno exemiſſe creditur Henrico XV. II. 113. Leonem abulcere liberat. ib. BENEDICrus V. absq; conſenſu Im- peratoris Papa factus dejicitur& rele- gatur. XII. 10.I12. BeNEFrCIA odié compenſat Boles- laus Polonus. XV. 4 39. BENEVENTuRM aliquoties vaſtatum& reædificatum à Longobardis deſtruit Otho II. XIII. 7.88. de novò extruit Guilielmus Normannus: quod de- nuo à Friderico vaſtatur,& ab ignotò reædificatur. 89. ibi monaſterium fun- dat Henricus. XV. rl. 113. BENICNITATE eminet Henricus Au, ceps. Xl. 3. 8.Ü BERENGARIANAM tyrannidem Italia expellit Otho XII. 9.96. BERGEN MoNS We Mas Keainc krvenſ pätar E MolENS- uotle JokcL ER lauinol DoHEyMl dIIIIS rbelant namm ü⸗ dez ſcd N 9 tio Auc anenre neioab ubotun unper teodior teghäus Coniti llecrd 6 ng rrln Genno cündu dell anrtur ac 1.XII.* d dogztenyn * meritsX7i.. mentioin R ks Paronal a rari⸗ Mr e. calculum 1 PrHenrivyliu arre lberatd 1. 1bsg u ccttus dejictele e 5 compenke 274 9. rüquotieséihn ongobachtnm 1. 88. dencpön I nnanms: qn raſtatur,&og 2 ibimonatrmd 27.II. 3 uiea JAN nms II. 9. 6. 1 Ed. 7 N D 2 r. 2n. BERGENSE monaſfterium primò in urbe Magdeburgi fundatum XIaz.7. poſtea in collem extra urbem evectũ, Bergenſe dictum, Magdeburgenſi ſubditur Epiſcop 0. XII. 13. 1 54. BoßiENSEM Epiſcopatum in Italià fundat Henricus XV.9.84. BoFcLERus Politicus& Hiſtoricus ſeculi noſtri promptus. XI 3.II. BoHEMI perfidiæ imprimis ſtudio- ſiXIII. 8. 94, tertià vice Henrico II. rebellant XV. 4.4 4: ejus ſunt ingenii, ut cum iis non clementiâ& benigni- tate; ſed violentià decertandum ſit XV. 4. 42. Bohemia KRegiumabHen- rico Aucupe accipit titulum, quem tamen recuſat XII. 4. 72. ſubjiciturim- perio ab Othone M,& eidem pendit tributum. X II. 4. 68. 71. ad Chriſtia- nain pervenit fidem. 72. tantà poſtoa devotione in eã perſtans, ut Dux Wè- ceslaus duobus Angelis ſtipatus in Comitiis Wormatienſibus comparu- iſſe credatur. XIII. z. 19. Imperio ma- gis magisq; eam adſtringere niteban- tur Imperatores Germanici, tributum denuo imponente Henrico II. XV. 4. 34·ſemper ſubjecta fuit Imperio XIV. 4.35·rebellavit tamen ſubinde XIV. z. 27. XV. 4.3 5. Bohemi capiunt urbem Miſnam. XIV. 2. 28. ſed cãrurſum eji- ciuntur& domantur ab Othone. ib. rebellantes ab Henrico iterum ſubju- gantur, XV. 4.30. Conſtituto illis Principe Jaromirò. XV. 4. 44. eoque rebelli dejectéò Othelricò fratre ſub- ſtitutò. 45. Subjectio hæcfacit, ut ab Othone M. ipſis poteſtas conceſſa fuerit nominandi Præſulem XIl. 13. 147·quodque Henricus ipſis Jura& Leges tam in ſacris quam profanis re- bus præſcripſerit. XV. 4. 45. Inde dſt quòd Germanis valde fuerint infeſti. XV. 4.3 4.ita ut aliquoties eos ſuà ter- rà excedere juberent.ʒ5. quòd jam ſub Othone II. perduellem Imperii Bava- rum ſuſceperint. X II. 33 3. Pœna ta- men propterea eos manſit,& gravior fuiſſet, ni Sylvæ Bohemicæ Imp.pro- poſitum impediviſſent ib. fidelis autẽ erat Udalricus legatum Poloni ad de- fectionem ſe hortantem tradens Im- peratori XV. 4. 39. ob quod poſtea ab iſtè Polonò invaditur XV. 4. 42. Inſi- gnia Bohemiæ vid. XII. 471. Dux ejus olim in Othonis M. coronatione Ar- chidapiferiæ officio functus fuit 7½. Bambergenſi Epiſcopo Archibincer- næ officium exhibet,& ob id Pragam veterem feudi jure ab ipsò accipit. XV.S.7ß. BorEsLAaus Poloniæ Dux valde ver- ſutus, inconſtans& aliis vitiis deditus XV. 4.38. Boxà opera Henricum II. ab infernò liberare creduntur XV. 12. 117. ut& Carolum M. 19. 3 BRABANTIus Ducatus olim Lotha- ringicus inferior dictus fuit. XII. 12. 137 p 3 BRAN- 12 7NDEI k. BaANDEBuRGuM caſtris ſuper glaci- it Italiæ Kex. XI. 10.55. Burgundia- em poſitis capit Henricus I. XI. 11.61. cam ducit uxorem Bayariæ Dux. XV. facit coloniam Saxoniæ. 62. Marchio- nem ibi conſtituit. 6r. Brandeburgen- ſis Epiſcopatus Magdeburgenſi ſub- jicitur. XII. 3. 144. Brandeburgenſis Elector Archi Camerarius eſt Epiſco- pi Bambergenſis. XV. 8. 74. Eccleſia diripitur à Slavis XIII. 8.97. BREMA murò cingitur XI. 9. 49. lar- gitione Othonis M. fit Epiſcopalis urbs. XII. 12.129. Bremenſem Eccle- ſiam exemptionis privilegio munit Otho XII. 12. 130. Bremenſis Archi- epiſcopi offieium ante Othonis tem- pora. XII. 12.128. BRAEVES dum eſſe volunt Hiſtorici, obſcuri fiunt. XV. 4. 32. BRISAcux caſtellum oppugnat Otho M. XII. 3. 56. dictum fuit latibulum ſemper DEO Kegique rebellantium ibid. BRIXINENSI Eccleſiæ multa donat Otho M. XII. 13. 150. BRuNswicuM conditur à Brunone XI.1.2. templo S. Blaſii ornaturib. Bup 1ssA multùm patitur in bellò Po- lonicò XV..39. Bünax Nobilium familia vetuſta XI. 12.70. ſeꝗq. Buͤrger dicuntur à Burgis Xl. 9. 45. BunckHaRDus Sueviæ Dux perfi- dus, avarus& ſacrilegus XI. 6. 28. BuneuxpiRegem nominarunt ſuum Ducem XI. 6. 17. uniuntur Imperio Xl. 7.33. Burgundo feudum conſtitu- I. 3. C. AILABRIA dotis titulò cedit Im- perio XIII. 4. 41. infeſtatur à Saracenis XIII. 7.79. XV. 11.108. CæALCuL infeſtatus Henricus II. XV. 1 1.112. ſecatur in ſomnò a S. Be- nedictò 113. CaALLIDITArE clarus Carolus Cal- vus XI I. 2.32. inſignes Græci. XIII. 443:Lalliditas hominum nihil agit, ubi Deus nonadeſt. XV. r. 6. CaLuMNIIs anfam ſuppeditat invi- dia. XIV. 5.97. Calumniis Ungarorum Giſelæ pietas ſubdita. XV. 10.106. CALuMNIoOSS accufat Othonis III. UIxor quendam Comitem,& re dete- taà comburitur. XIV. 4. 70 Simile ex- emplum Fauſtæ Conſt. M. uxoris. 72. CAMPIDuNENSIS Monaſterii Abbas primus gladii jus habuiſſe creditur. XIlI. 12. 125. Abbatis illius luxus& vompa. 134. multa illi privilegia largi- tur Otho M.XII. 13. 150. ejus Officiales XV. 8.77. CaANCELLARII dicti A Cancellis XIII. 2. 16. plerumque Clerici XIII. 2.14. eò quòd callerent artem latiné ſcri- bendi,& quòd ſine ſacerdotibus nihil feliciter perfiei poſſe putabatur XIV. 3. 32. tantæ auchoritatis ut ad nutum Adaldagi pręcepta imperatoria diſpo- nerentur. XIII. 2.17. eminebat 2 die 118 Bpler Kcudlt (acellr ſiic. 36 Om Metatel (woNl IXV. (Mrs II 46. (ſpErD majoil dt Benri (apuxc keiumſ alV.9. (MNT 1coNI. l.. CGoll umſten (urEL urri (arIr dov d tonee. (uerRs Nokehau L nden (anno- Obol eadi. (MnW näica preyar § Deran — Mra M 8 424 is dhü üeln. 4. 41. uü — 8 8 1 eru ſonnde arus(ach —nes Crzdi. r umun nil 2 rülg —.1.6. gin loppeitr 3 — mrisllnar klta.XV. om- 1e dlat Othon-= romitem, Ane — V. 4.70 Lme Sonſt Maon- = Monalteriäa t hobüilſe as atis ilias hnd illi pririlgal 1. Ho eju Cir r ti 3Cncrl „ Clerici Illat „ artem kis 4 jeſacerdorboll ſie putabam Pitati lta¹ 5 1 imperuvul 27. eniri 7ND E r. 23 aliis plerumq́; Moguntinus. XIII. 2.1 5. de qualitatibus eorum& officio. ibid. Cancellariorum Othonis M. Catalo- gũ vid. XII. 4.159. Othonis III. XlV. 3.34 Oimniũ à Carolo M. uſq́; ad no- ſtrã ætatem ap. Mallinr. tr. d. Cancell. CANoNIcus fieri deſiderat Henricus II. XV. 9. 82. ſeq. CANES portant Principes rebelles. XII.. 46. CAPETINA familia à Wittikindo XI. 1.2. ejusilluſtrator Hugo uxorem du- cit Henrici I. filiam XI. z2. G. CApuNCGENSE/ Kauffungen) mona- ſterium fundat Henricus& Cunegun⸗ da XV. 9. 98.99. CARINTIHII Duces è ſtemate Saxo- nico. XI. 1. 2. ejus Palatinorum mentio fit. XII.. 7. CAROLINI degenerant XI. z. 10. eo- rum ſtemma deficit. XlI. 7. 89. CaSTIELI A ſub Carolinis in Germa- nià rariſſimà. Xl. 9. 48. CasTI Tas Henriei& Cunegundæ in thoro deprædicata XV. 7.58. malè& erroneè. 60. CaASTRARTLcurat fratrem Jaroinirum Boleslaus Bohemus. XV. 4.45. CsLERITATE Henrici in Bohem. cõ- tendentis hoſtis cõſternatur XV. 4.43 CHIROTaECIS vencno illitis perit Otho III& Marquardus Abbas Ful- denſis. XIV. 7. 39. b CHRISTIANORuM fcelera Deus bellis vindicat XI. 8. 39. Eorum hoſtes aut prævaricatores torneamentis intereſ- ſe nequeunt XI.I.. 74. Chriſtianak e. ligio apud Saxones per Carol. M. apud Ungaros per Henric. II. inyehitur. XV 10.106. apud Danos per Henric. l. XI. 10.50. apud Slavos, Wagros, Obotri- tos, Othonum temporibus. XV.z. 23. Nimir. ſub eorũ leni imperio. XV. 3. 28. aſperitate n. exactionum aſſurgen- te Slavi deficiunt ib.Sic Chriſtianæ rei imprimis falutaris cõcordia XV. 5. z0. CHRONOLOGIA facile patitur anno- rum lapſus. XV. 12.72. CVES cum Civibus de virtute, cum hoſtibus diſcordiis certent. XIII. 6. 76 CIZzENSIS Eccleſia diripitur. XII. 8.97. 1 CrADES UID garorum Mersburgi NI. 8.38. Slavorum XI. 11. 6 0. Ungarorum circa Auguſtam. XII. 8. 95. Othoniani exercits, quæ malè ab offenſo Lauré- tio profectacreditur. XIII. 7.8 4.. CrAuDIOCATIONIS Henrici II. cauſa fabuloſa& vera. XV. 11. 114. CLAvI quibus Chriſti manus& pedes transfoſſi. Xl. 5.20. CLEMENTIA multi Reges valde de- diti XIII. 7. 91. Ita Henricus II. clemẽ- tià ſummum jus mollit XV. 4. 4138. regit eà ſubditos. XII. 15.1 65. inſignis clemẽtia Othonis II. XIII. z.35. Augu- ſti, imprimis in cognatos. ib. ſeveri ta- men in vindicando Julii Cæfaris parri- cidio. ib. Henrici in devictum Flan- driæ Comitem. XV. 5. 51. Ejus præ- mia XII. 3. 62. Sunt tamen Poloni & Bohemi clementiâ neutiquan vin- b 3 6 endi 2 1 14 1 N D E I1. cendi. XV. 4. 42. ſed efferatior ed fit di causazalia Stelæ civiliũ turbarũ cau Boleslaus Polonus. XV. 4.38. Cenſe- ſaib. Alia Auguſtæ, Xll. 14. 161. Er bat quidem Henricus ſe plus clemen- desleriæ, Ingelheimii, Coloniæ, wor- tià quam ſeveritate poſſe. XV. 5. 52. mat. 162. Veronæ XiV. 2.14. Quedlin- ſed ubi Clementiæ non præſtatur ob- burgi; XV. 437. Hervordiæ X. 8.;6. ſequium, ibi ſeveritate opus. XIII.7. Quorum alia belli, alia ſeditionum ſe- 2. nã quidam non illa, ſedhàc ſolum dandarũ, alia Kegum eligendorum alia emolliuntur XIII. Z. 91. facti Clemẽtiâ diſſenſionum Eccleſiaſticarum cauſa pejores. XV. 6.56. Sic ubi Princeps indicta fuerunt; Cum& de heredita- in flagitiis puniendis clemens eſt, at- te legitimà inter Patruum& Patrueles trahit ſibi pœnam,& delinquẽdi præ- dividenda controverſia orta eſſet, in- bet materiam XIII..92. Nam& O- dixit Otho M. Comitia. XlI. 14.156. cho M. clementid feneſtram multis Catalogum omnium ab Othone M. malis apperuit. X] I. 3. 62. convocatorumvid. XIII.z. 13. ab Hen- CoricCà affligitur Henricus XV. II. rico itidem XV. 9. 99.& omnium ad 11². noſtram usq, atatem deſignationem ha- CoroNIENSIS Archiepiſcopus pri- bet Leuber. in diſquiſ. Stap. Saxon. n. mus ſecularem gladium vibrat in 864. Singulare eſt, quòd in Comitiis Lotharingiam. XII. 12. 125. cedere Wormatienſibus Wenceslaus Bohe- tenetur Abbati Fuldenſi. 133, trium miæ Dux duobus Angelis ſtipatus Othonum coronationibus interfuit, comparuiſſe credatur. XlII. 2.19. nec tamen conſecravit. XIV.z2.18. Co- CoMlTuM¹, Ducum& Baromampo. lonienſi Archiepiſcopatui non inſerta cabula ſæpè confunduntur. XI. 4.17. fuit à Brunone Lotharingia, cùmejus CoxcCrLluN- tanquam ſupra Papam ſucceſſor Volckmarus ſtatim eà ca- XII.10. 10. infamat Johannem duo- ruerit. 138. Kuſticus Imperii dici ſo- decimum. 11). Ingelheimii ſedanda- litus ſibi prætferri jubet flagra frumen- rum diſſenſionum Epiſcopalium cau- tis excutiendis uſitata XIV. z. 40. ſacelebratur. XII. 14. 161. Concilia CoM¹rriA dicuntur etiam Placita cu- varia ab Othone M. convocata ibid. riæ, conventus populi. XII. 4.156. A- Duo Khemis celebrantur, unum pro la ſuntuniverſalia, alia particularia, Kegis, alterum pro Papæ juribus. XIV Eorumuſus utiliſſimus, ſed facilè ab 5.93. Tremoniæ unum ab Henricò c6 aberratur. ib. Prima celebrantur inſtitutum, neceſſitatum Eceleſiaſti- Aquisgrani Henrici Aucupis eligen- carum curandarum causà XV. 9. 85. b Lene⸗ gyerali — llcop (mco! uNI. 8 tei lters. (ojuc cnda X ferle b. cajlaera iunaine mlujj undun, kelle; Ial. acte ab mwiide Nuö. Alcupe urar) esptot padic t d hesxl V m c .99. Gmund dêſguuua ujſ 89 Leng 2 Venccslauki L- Angelb h eur Illlag ain& Bxonm, K dunrr. Mg dam ſühn 8 Aat Jobanmmar gelheimüttm a Epiſcopaima. 214. 168(ul 1 järball runum db ker „litatum East n cas NI9 9 0 rag Epiſcopus. XV. 9.100. CoNcCoORDIA Regnis maximè necéeſ- ſaria. Xl. 3.13. eà enim firmantur XIII. J.78. rei Chriſtianæ imprimis eſt ſa- lutaris. XV. z. 0. CoxjucrX multis encomiis deprædi- canda XV. 7. 62.& caltitati non ad- verſa. ib. Principibus non prohibita, conſiderabimusut ineunda, inita,& inita in effectibus. Ineunda quod atti- net Conjugia, Principi omninò cogi- tandum, utrum ad Conj ugiũ ſit aptus nec ne; ſi hoc, cum Caſimirò J. Polo- niæ& LadislaG Bohemiæ Kegibus 66 rectè abſtinet XV. 7. 66. Si aptus eſt, providebit, ne matrimoniis ludat cum Juliò Cæſare XIII. 4.;8.& Henric Aucupe XI.. 4. neque duellò conſe- quatur XIII. 6.68. æſtimetverò ma- gis probitatem cum Henrico l. Xl.2.5. & pudicitiam, quàm formæ venmuſta- tem, divitias, affinitatem, aut largas ſpes XIV. 4.58. Cenſentur etiam fini- tima commodiora propter diverſos mores peregrinorum, qui vicinorum & domeſticorumodia afferunt, regna peſſundant. XlII. 4. 45. itaque longin- qua expetere non expedire Regibus putat Danorum Kex. XIII. 4.39. Sic eæ ducendæ eſſent, quæ à moribus& inſtitutis Regni non ſunt alienæ. XIV 4.7². Diverſus fuit Otho. II. falutis publicæ deſideriò magisquàm amore, 14 N D E I. Beueral Concilii ſtatuto privatà re- atur authoritate Paderbornenſis Græcæ amoremn expoſcens. XIII.4. 40. Altiora enim verſans Conſiliò. 44 · per rationem ſtatũs ampliora quæ- ſivit Regna, non tamen invenit. XlII. 4.40. Anſa quandoque eſt Conjugiis ſanguinis conjunctio. XII. 1. 3. affini- tas aliquando& generis nexus. XIII. 4.40. aliquando ſolus amor; ſed ſæpe fictus. ꝓ. multis captionibus,& con- tumeliis obnoxius. 44. quapropter ultroneus Irenes amor Carolo Ma- gno eſt ſuſpectus. XIII. 4. 40. Recte propterea Henricus I. ne filius Otho höc impingat ſcopulò maturò conſi- lié ei de Conjuge proſpexit. XII. 1.z. Sic rectè Bohemus Polono Ethnico filiam denegat, donec fieret Chriſtia- nus. XII. 4.72. non tamen conteinne virtutibus conſpicuum Comitem, et- iamſi Kex ſis. XII. 1. 5. Oimnnino vide ne Conjugium cõtrahas illicitum cum Hamerſteinenſi Comite XV. 6. 55. Adinita progredior Conjngia, ubi vigi- landum, ne Conjux Principis mutet mores. XIV. 4. 72. neque per maritum ad nutum inflexum ipſa pro lubitu gu- bernet. XIV. 4. 73. Noli Abeloitarum inſtar in thoro ſine thoro vivere. XV. 7. 66. Malo quidem exemplo morem iſtum in primitivà Eccleſiâ invectum imitari creditus fuit Hen- ricus II. cum Conjuge Cunegunda XV. 7. 58.59. ſed reverà resſe ita non habere videtur. 60. Nolithorum per- fidia, inſidiis, aut adulteriis macuſare, quod 4 16 quod fecerunt uxores Julii Cæſaris, Auguſti, Domitiani, Hadriani, Anto- nini Pii, Septimi Severi, Plii Perti- nacis XIV. 4.56. Si tamen talem habe- re contingat, cautius viria diſſimula- bis, quàm Principalis domiss flagitia in publicum emittes XIV 4. 67. Vide quantà patientià Otho III. umpolita geſtaverit cornua, donec vindicandi contigit Occaſio. 68. Conjugiorun fettus ſi quæris? Legitimè& pruden- ter ſociata muniunt Kegna. XI. 2.7. Sororis enim Conjugio Gallus ſibi Othonis M. conciliat amicitiam XII. 7. 84. Conjugio Othonis Imperio Romano-Germanico unitur Græcia XIi. 9. 04.& pax ab initio fit. XIII. 4. 40. Conjugiis acquiruntur Kegna, honores, opes. XIII. 4.8. finiuntur bella.39. impetrantur auxiliaib. gentes eonciliantur 40. fervat Conjugium Capuam. ibid. Ungariam ad Chriſtia- nam perducit ſidem. X V. 10. 103. An- non probis ita cx matrimonio ſolati- um? XIV. 4. 73. Sedcheu quàm ſæpe degenerem! XI. 2. 7. dum vel fluxa Conjugum fides XIV. 4. 56. vel filii malitioſi cauſas inde arripiunt ſeditio- num cum Luidolpho XII. z. 63. Illici- tum connubium Hamerſteinenſem Comitein anathemati ſubjicit,& cau- ſa magnorum motuum eſt XV. 6.56. Peregrinum etiam toti Regno ſæpe exitioſumn. XIV 4. 72.certé conjugein Græcam Othonem IIl cæſum A ſuà gente illuſiſſe crediderunt eam odio habentes ſubditi. X III. 7.84. Et quid ſicum Othone dotem exteræ repeti- turus cum exercitu vitæ periculum in- curras? XIII. 7. 81. aut cum Dano- rum Kege inſidias Hunnorum expe- riare. XIII. 4.39. Ita conjugia KRegum infelicia, ſæpe toti Kegno exitioſa XIV. 44. 72. Comiſerationem cætero- quin exigunt ſterilia Kegibus mole- ſtiſſima conjugia. 73. CoNkaADus I. Imp. laudatur&lmperi- um Henrico I. conferri ſuadet. XI. 3. 12. CoNR ADI Prancorum Ducis ſteſa refertur,& contramultorum aſſeritur opiniones XII. 1. 6. Conradi nomini æquipollet nomen Cunonis. 8. CoNscCIENTIAM eſle intolerabilem Henricus Bavarus oſtendit. XIII. 3. 35. CoNSILIORuM ingredior campum,& florestum conſulentibus, tum(onſilia- rius porrigo. Princeps ne ad nutum pla- ne Honfiliariorum pendeat cum O- thone XIII. z2.17. Conſilia recta menti tumore& cupiditate regnandi ne eri- piat cum Henrico Bavaro XIV. z. 41. ſciat, de quibus rebus Conſilia exqui- rat. XIII. 2. 8. Conſiliarios Otho II. eligit clariſſimos,& alios Eccleſiaſti- cis, alios civilibus rebus præficit. XlII. 2.14. Otho M. Conſiliarium habet Ecbertum, Virum gravem, pruden- tein, experientem, futura ex præteritis prævidentem. XlV. 3. 41* Conjſiliarii ne ſup⸗ ſeliphe daetand o Left 0 grreain kocumn umncont I 6⸗ 1 lu Koum! lorum boresX Ilom ſegtum naqua M Con muime amciore (oxsr. wNlV (osux kici (anlue aninc opag. krucds, WM.⸗. legsd dille d conl ure donec 106. (ob- dene 1 Keco eit lerxiolenannn rr multorunaſen ¹.(onnäünnu —* Cunonb. elle intolers n oſtenctäll 2 redi immt ühun, umna crpsneadunm. u pendex an0 = onliln rec ni te tegranäni Bararo M9 * us(orfn. „ liarosyl Xalios Eccdbh- ebu prrhaüll 2 Donltirimde graßemm pnl Autoraexprabi 4.(onllr 234 ri ne ſuppeditẽt conſilia de ſeditionibus excitandis cumFriſingenſi& Berthol- do Scyrorum Comite; hic enim pro- pterea in exilium mittitur. XIII..34. ſeq. cum Cunrado obConſilium ſpre- tum contra Dominum ne conjurent. XII. 3. 64. Sanèé prudentes Conſiliarii magna ſunt Reip. felicitas XIII. 2. 17. & olim Eccleſiaſtici præ aliis Conſi- liorum optimorum habiti ſunt au- thores, XIII. 2.14. utpote ſine quibus nullum Conſilium felicem ſortiri e- ventum putabatur. XIV. z.32. Sedob- ſerva quandoque etiam optimaannul- lari Conſilia. XI. 2. 7. interim tamen maximè imprimis in bello neceſlaria. XIII. 7. 78. licet conſilia Pacis ſint ju- cundiora. XV. 4.41. CoN*sTrANTINI M. donationis vani- tas. XIV. z. 44. CoNsur rupiNuM⁴ Itali& Germani ſtricti ſunt obſervatores XII. 2. 25., Conſuetudines bonæ ſæpe Principi ſunt inculcandæ XIII. 1. 4.& omnino propagandæ, cum earum tantus ſit fructus, quantum malarum damnum, XIV. 6.130. malæ autem ſub jugum Legis& rationis revocandæ. ib quod difſicile eſſe ex eradicatione duellan- di conſuetudinis conſtat XIII. 6. 71. irrepere ſolent, ut vix percipiantur, donec converſio ſequatur. XIV. G. 106. CoRBEjENSE Monaſterium multis beneficlis aſficit Otho,& inter alia 1 N D E X. b 87 illi monetam& telonium in Mep- Pen cum quabus villis donat. XII. 13. 151. CoRONATIO Iup. triplex eſt, Germa- nica, Lombardica, Romana. Germa- nicam coronam Aquisgrani accipis Otho M. XII. 2. 19. ubi ritus, contro- verſiis de conſecratione inter Trevi- renſem& Colonienſem exortis, cùm poſtea uterque cederet Moguntino. 20. Coronata etiam tum fuit Auguſta. 2I. Aquisgrani itidem coronatur O- tho II. ab Adelberto Pragenſi Antiſti- te, ob ſingularem ejus amorem XIII. 1.9. cùm alias coronatio non niſi ab Archiepiſcopò ſolita fuerit peragi. 10. Alii tamen& hujus coronationem adſcribunt Moguntino ib. Aquisgra- ni etiam coronatur Otho III. à Mo- guntinò& KRavennatenſi ſpecialiter ad id à Papa ablegatò XIV. 3. 17. Cum Colonienſis vel aliis fuiſſet impeditus curis, vel alias diverſas partes fecutus. 18. Ita Moguntinenfi ſedi veteri& il- luſtri datum, ut omnes Imperatores à Pipinò uſque ad Othones, quos Papa primus non coronaſſet, coronaret. XIV. 2. 18. feq. Moguntiæ autem co- ronatur Henricus II. XV. 1.17. Quæ coronatio tamen ob intermiſſum A- quisgrani ſolitum locum non infir- matur aliquibus id contendentibus. 15. Cæterum Aquisgranum placuit, quia locum amaverat olim& ornave- rat Carolus M. XIV. 2, 19. Et hæcGer- 3 b manica 13 1 N D E X. manica coronatio facit, ut Imperator verè ſit Imperator ante coronationem Pontificiam XII. z. 43. plures enim ed carentes quàm decoratos conſpexit Koma. XII.32. 44. Nimirum ſi de ju- ribus Imperatoris loquamur, cætero- uin Pontificiã coronatione titulum Imperatoris Auguſti tribui conceden- tes. XII. 2. 25. XIII. 2. 18. cùm ante eam ſolummodo Cæſar& KRomano- rum Rex dicendus ſit XIV. 6. 122. uamvis& hoc in dubium venire qucat. XI. 5. 25. Pontificiam n. quod attinet coronationem, ca devotionis gratia primùm inſtituta fuit. Xl. 5. 26. poſtea pro jure vendita ib. Pontiſici- bus eam veluti ad eſſentiam Majeſta- tis Imperialis requirentibus. XI. 5.2 2. &fictis viſionibus magnopere deſide- rantibus. Xl. 5. 21. ut adeò malè faciant illi, qui Henricum Aucupem corona- tionem hanc recuſantem. XV.. 20. e numerò Imperatorum eximunt. XV. 1.19. Otho M. à Pontifice quidem co- ronatus, non tamen propter corona- tionem Komam profectus fuit. XII. 2. 23. Otho. II. in dignitatem Imperii coronam à Pontifice ſuſcipit. XIII. 9. 10. Otho III. KRomæ à Gregoriò V. coronatur. XIV. 2. 29. Kitus in coro- natione Henrici II.& Conjugis per- actà Romæ enumerantur XV. 118. Lombardicam coronationẽ hic Hen- ricus etiam Ticini ſuſcepit. ib. De co- ronationibus Italicis in genere vid. XII. 2.22. CRESCENTII ſeditio, ejusq́; interitus horrendus. XIV. 5.76. ſeqq. CRucEM auream Goo librarum Otho donat Eccleſiæ Paderbornenſi XIII. 2.24. b CRupELITAris ſuſpicio etiam fugi- endaPrincipi XIII. 7.93. ubi crudelitas Caligulæ& Aulii Vitellii redarguitur. Crudelitas Germaniæ Principũ Van- dalos& à Keligione,& ab Imperũ obſequiò diſcedere facit. XV. 3. 29. Apulos à Græcis avertit. XV. M. 109. aromirum Bohemiæ Principatu exu- it. XV. 4.44: CuBACHENSE monaſterium Henri- cus privilegiis ornat. XV. 9. 9z. CuNEkGuNpA§. fit monialis XV. 9. 99. ejus pietatis mentio fit in Hiſt. Henrici II. paſſim. CuRiAM folennem Aquisgrani cele- brat Otho M. XII. 2. 20. Quedlinbur- 91 Otho III. XIV. 2. 26. ubi videbis of- ficia hodiè in Curiis ab Electoribus exhibenda olim fuiſſe arbitraria, ho- die neceſſarié dignitati Electorum adjuncta. XV. 8. 75. CuRIENSEM Eccleſiam multis be- neficiis& privilegiis ornat Otho XIV. z. 55. illi Clavennam oppidum damat ib. Curienſis Epiſcopi officia- les.XV. 8.77. DaLA- A- — 1143 DCM- rum blio mponüt Dlk, wo IIL nesK nsbelll ten plu Duosd Eimper mntXI. rio tri kutum 1eGod mnle ſ A4.7 lhjitti Nopege 8 tarlu wemr 6 Hei camel wop r d donpe nulcr Dann z 8 da b V 1 io direr 6 5 f 500 Üderah 1 aledrael-. düßpico ti — Ratica V tellüteg 2 nnia Ruci F ne— Kodh — te Hact. M 1 = veriit.Wan — — Sonaſterim 1 at. W. 99 + monüälol, k nnentio ft uli 1I. drn Aquügann 40C J.2G.ubiricbul rüis ab Pkühzs üſſe abirm w. gnitati Mümm 8). E ccſelammtir Alegis omm li rIlaremmanop 4 1 Epiccyj d Du 4 D ALAMANTIA quæ ſit Regio XI. 11.59. DaNCMaR nomen nulli Imperato rum filio poſt Othonis M. fratrem imponitur XII.z. 48. DANIRÆ& Saxoniæ perpetua conten- tio. XII. 6. 77. cùm aliquoties odiò magis Keligionis quàm gentis Saxo- nes belli laceſſerer, XI. 10. 0. qui tan- dem plurimarum gentium victores Danos domuerunt XII. 6. 76. XI. 2. 6. & imperata Saxonum facere coege- runt Xl. 1o. 50. Ex quò tempore Im- perio tributum ſolverunt XI. 10. 53. Elatum& rebellantem Kegem Da- niæ Godefridum,& PFriſiæ atque Sa- xoniæ ſibi promittentem imperium XII. 6. 77. adoritur Otho M. 79.& ſubjicit iterum Iinperio 80. Hic etiam propagat in Dania Chriſtianiſmum, & Regis filium Baptiſatum compoſi- tò ex ſuo& proprio nomine Suenot- tonemnominat. ib. malè enim quidam ſub Henrico I. Religionem ibi irwe- ctam eſſe ar bitrantur XI. 10. 51. Suen- otto poſtea Regnò pellit patrem XII. 6.81.& Dania Othoni II. rebellans compeſcitur XIII. 3. 30. Kegum ſe- pulchravidentur Koſchildiæ XII. 6. 81 Dennemarck unde dicatur vid.Xl. 10. 52.& unde Dennewerck XIII. 3. 31. Dani cũ Phinnis de finibus cõtenden- T. 19 tes finiunt diſcordias connubio XIII. 4.39.ä. DzcAkCHONES dicebantur quiĩ pro- vinciis Romanæ urbis præerant XII. 10.113. DrCRADATIONIS Pontificis Iohan- nis XII. cauſæ Xl I. 0⁰. 08. ſeq.& for- ma. I II. DESPERATIToO fæpe generat victori- am. XIII. 7.87. DEHIS Kegnatransfert Xl. 3. 10. ſeq. Principes legitimè conſtitutos con- traomnes tueturimpertus. XIII.; 37. XIV.z. 29. Keges ex ſuà providenti conſtituit. XV. 1.6. conſervat contra rebellium malitiam. XV. 1. 17. DiAOII artes in ſeducendis homi- nibus. XV. 12.121. DrES extremus advenire credebatur annò poſt Chriſtummilleſimo, pro- pter oſtenta& mirabiles naturæ even- tus, cùm& annunciatio Dominica in Paraſceven incidiſſet XxIV.5 91. DisTMARus qualis ſit hiſtoricus. XIII.3. 31. ejus brevitas obſcura. XV. 4.32.— DroxTrATEM fuſcipere facile, ſuſce- ptamtueri difficilimum XIII:2. 14. am- plam ſine ambitu conſequi longè pul- cherrimum. XV.r. 14. DioNYSII Martyris manus mittitur Henrico XI. 8. 4. DrscoRDMS cum hoſtibus, cives cũ ciyibus devirtute certeut. XlII. 6.76. Diſcor- 20 7 N D E I. Drsconpi Principum mutuæ ini- micis creant exultationem XV. z.30. DrTMARSIA Saxonibus ſemper paru- it. XII. 11.122. DiVERSIONE factà Henricus Flan- driæ Comitem ad deditionem com- pellit. XV. 5.50. b DivINA providentia voluntatum hu- manarum exitus moderatur. XI.z. 1I. magna eſt inrebus Politicis. XV. I. 17. DivVTTI nimiæ inſolentiam concili- ant Procerum. XII. i. i8. Conjugiis conſequuntur multi divitias. XIiI. 4. 38. Earum causà oriuntur bella. XIV. 2. 21. Divites pauperibus invident ho- nores. XIII. z. 26. DwoRkriA quorundam Imperato- rum recenſentur. XIV. 4.56. DocrkiNà feculò Othoniano valde cara XII. 13. 154. XIII. 1. 5. ut& ſub Henricò II. XV. 1. 4. Cauſa fuit Eccle- ſiaſticorum poteſtas ſecularis. XIII.1. 6. incommoda parit magna, quæ perſpi- ciens Otho M. de doctã filio providet informatione. XlII. 1.z. Doctrina qui- dein imbuatur aliquà Princeps, XIII. 1.4. non tamen abditis ejus inhæreat myſteriis. XIV. I. 7. Docta quædã vir- go Roswida XIII. 4. 47. Docti ſine ſæſione famæ pugnas refollunt. XIII. 675.. b Doru dolò præoccupat Gero Sla- vorum præſidiis Præfectus, XII. 5. 73. Doxis amicitia potentiorum conci- lianda. Xl. 10. 55. Doxis titulò debitam Calabriam, A- puliam& Siciliam Otho repetens ex- ercitu& penè vita cadit. X111.7. 81. DucuN Comitum& Baronum no- mina ſæpe confunduntur. XI. 4. 17. Ducibus an hæreditariæ Ducatuum oſſeſſiones ex tempore Othonis M. competant. XII. II.120. DurrLa licet à multis carpantur XIII 6.55.& 75. tamen non ſolum e Gallia 71. ſed& aliis Kegnis eradicari neque- unt; Invaluerunt apud Germanos re- ſtanrante ea Friderico I. Imperatore. XIII. 6. 63 73. Italos. 69. 70. Hiſpa- nos, Anglos, Polonos, Ungaros. 72. Kuſſos, Moskowitas& Islandos. 73. etiam inter Clericos 0.& ſtudioſos, cùm tamen docti ea bonà famd refel- lant. 75. Quinimò ipſe Imp. Carolus V. Regi Galliæ duellum denunciat. 67 Admittebantur olim in rei vindicatio- nibus 62. in iñocentiâ detegendà XII. I. ½. cõtroversiâ juris decidendà XII. 14. 57.alibi ex variis cauſis. XIII. 6. 53. in Sicilia ſpecialiter in cauſa læſæ Ma- jeſtatis, homicidii& veneficii. 56. a- pud Gallos non niſi in criminalibus deficiente probatione alia olim; antea tamen in omnibus cauſis deficiente probatione exceptéè furtô. 70. Sed in Italià quavis ex cauſa licita. ib. Præ- mittebantur præliis,&ex iis omen e- ventùs ſumebatur. 6O. ſpeciosò, ma- lorum evitandorum cauſa, titulò. 69. qui tamen non admittendus. GI. Saxo- num olim erant propria 58. unde& Leges certæ illis præſcriptæ, 5 Iü. 11s ub- bwultra omines 1r66.3 ie um col eempha uriete 09 68. qicend comnoe Turcx, Kcertti gpüant ggeant. DEN ent0t. tt ud uM 1 4 denn — pul cnans rico lwem 1 r das ganu 2 d. hiu † abon an E vipt lng. 1 K= lunn derunas * minreiſinden B tädetegabll Eirssdectenall scufsIg in caualtel yerckiiß⸗ ra iſt in cimmhn Ie ne ali olmaa — a canſis delem JKurto.0.Ki licita d N 1—, Kexisonee d. peciosh m iicauf,, ruldh itrenus Gta Sopri 5. wi kCerpte 4 1 hud — — homines excuſationem conſequeban- tur. 66. Auſtriæ Ducibus ſpeciali pri- „.A b vilegiò conceſio, quod per ſubſtitu- tum comparere potuerint. 73. Sanè exempla ea non faciunt juſta. ib. cùm ſaluti æternæ& publicæ ſint detrimẽ- toſa 68. Recte propterea Academiis ejicienda 75. cum largò damnantium commodo 72. quæ cùm perciperent Turcæ, ca prohibuerunt. 74. Quæſtio ſic erit inutilis: An ſtatus Imperii pro- prià authoritate ad duella provocare queant. 75. DrSENTERIA quidam periiſle pu- tant Othonem II. XIII. 9. 99. E. BERSTENIO Comiti nupta Imp. Henrici I. fllia. XI. 2. G. ECcCLESIAM Brunswicenſem fundat Henricus XI. 1. 2. alias in Jutlandia in- ſtituit Otho M. XII. 6. 8. Item in Sla- vonid, Suecidò, Danid. XII. 13.146. Bambergensé Henricus. II. XV. 8. 69. ejus fundationis adeò avidus, ut corã totò Conciliò in genua provolvere- tur XV. 9. 8I. Alii alias paſſim, omnes tamen ed intentione, ut Cferici& Mo- nachi continuò DEO pſallerent, non ut veluti porci ſaginati in latibulõ ven- tri ſervirent. 86. ratione verò ſui, pu- tabant boni Imperatores, ſo gratiam divinam hac liberalitate conſecuturos XIV. 3. 49. animas è purgatorio re- 7 N D E 1 2 bus ultra 66.& infra 25. xtatis amnos demturas fore. XII.13. 14r. quò ſæpè fictis viſionibus adducebantur. XV. 8.73. cœlum mercaturos, XIII. 2. 24. quod jucundã fabulà effictum poſt mortem Henrici XV. 12. 117.& Caro- li M. 119. Quapropter Henricus II. Eccleſiæ majorem curam geſſit quam Keip. XV9. 99. Omnes ditando eas quafi certarunt. Otho M. multas am. plis munivit privilegiis, imprimis ex- emptionis XII. 12. 130. XII. 13.1)O. inductus eò à Clericis ſuis aulicis. 132. Quantam carum curam geſſit etiam bellicis in turbis Henricus. I. XI. I. 55. Otho II. magno conatu ea- rum fuſcipit curam XIII. 2.20. mori- bundus quartam omnium bonorum relinquit Eccleſiis. XIII. 9. 99. Otho III. Eccleſiæ res apprimè curat. XIV. 3.32. 45. 54. Sic Eccleſtarum dives ſtatus à pietate jam egentium Regum. 33. Sed eheu quàm deplorandam li- beralitate ſua Eccleſiis induxerunt ca- liginem, XIII. 2.20. Largus enim Ec- cleſiarum proventus parum com̃odi affert Rebuspublicis, XlV. z. 46. ipſos Eccleſiaſticos turbat in devotione 48 Inde ambitio& ſuperbia, producens inſignia ſchismata. XIV.. 85. officia per Simoniã extorquentur 89. juvẽtus malè informatur, negligitur diſciplina Ecclefiaſtica, certé cum prognoſtico labascentis Eccleſiæ. 91. Quaàm hor- rendæ eheu inter Clericos contentio- nes. ↄ3. quã effrænati mores. XV. 9. 87 2 3 cruen- 2²2 2 N D5 E I. cruentis eum diſſidiis. XV. 9.94. Aſ- Eccleſiaſticum,& Imperiale in Papale ſurgebat indies ſecularibus bonis in- commutatum fuiſſet. 85. Fucateè pro- hiandi cupido XV„9.87. inter diſcor- bi ſua diſſimulatione bonos Impera- dias, cum inſigni Eccleſiæ detrimen- tores ſeduxerunt, ut ditati territoriis to XI. 7.3 4. Tentabat ſerius diſcipli- Vaſallos ſeculares acciperent nobiles, nam Eccleſiaſticam Otho M. XII. uI. ſpecioſo prætextu, ut ſeinper eſſent ad 121. multis quidem Conciliis XII. 14. reſiſtendũ paganis& hæreticis opor- 163. fed fruſtraneo, etiam Othonis! ſ. tuno tempore apti, utque poſlent conatu. XIII. z. 20. Quin imò Otho contemptum ſacrorum armorum ſe- III. incip iens reformationem XIV. 5. cularibus vindicare. XI I. 12.131. ea- 88. ingenti ſubjicitur periculo. 98. ſuc- dem ſimulatione effecerunt, ut feli- cedens Henricus II.luxum aliquantu- ciora putarentur conſilia ſuppeditare ſum coërcet. X V.9. 85. tutantibus ali- ſecularibus. XlII. z. 14. ut ipſorum ho- nando Clericis ſua bona fucatis vi- nor firmamentum potentiæ viſus ib. lonibus. XV. 8.73. Eccleſiaſtica bo⸗ Cancellariatus officium ipſis deman- na etiam in anguſtiis conſtitutus O- darum. XIV. z. 2.& ad componenda cho M. ad ſecularia trahere nolebat regnorum negotia, ſecularia fuda XII. 1 5. 1 65. de aliis raptoribus vid. tradita fuerint. XIII. 5.52. Impro borum inf tit. Sacrilegi. PEeccleſiaſticorum diſſolutos mores,& ECCIL ESIASTICAS dum aggredior àveterum inſtituto diverſam plane di- perſonas, diſtinguo eas in probas C ſciplinam meritò carpimus. XV.z. 48 zmprobas. Probas in verè& fucatè Ea improbitas cepit, quando Regno vobas. Verè probi erant Eccleſiaſtici,& Curiis, imò& bello, ſeſe immiſcue- quando procul ab omni negotio ſe- runt;, quibus impediti prædicationi culari, luxu&avaritià fuerunt. Xl I. 12. verbi vacare nequwerunt. XII. 12.124. 123. quando adhuc habebant ſuos ad- quando Laicis Principibus prælati vocatos,rerum civilium curam geren- territoria acceperunt 129 milites facti tes Xll.12.123.126. Tam piorum inſi- ſunt. 131. aulicis officiis præfecti XIV. nis amator fuerat Henricus II. XV. 3.32. 42. Imperatores ſpoliarunt Xll. 9.78. iraut etiam à malevolis dictus I2.132. Conceſſa autem creditur ſe- fuerit ein Pf affen⸗ Koͤnig. 82. ſuper- cularis poteſtas primam ſub Othone ſtitiosà etiam devotione tantà, ut ſi M. qui fratri Colonienſi Archiepiſco- Succeſſores ejus imitati fuiſſent amo- po commiſiſſe dicitur gladium ſecu- rem, Magiſtratus Politicus inmerum larem in Lotharingiam vibrare XII. 12.125 um arbi em ſecu giinen meſle nytobe nreba. Kgori qunte aume: anocl trpere colter 8 up atremr Kcior 71 Vdennſer mm Amorm A' luhn (= derun, u. * laſpun = uiplnut (rotenra rüti um plten. 1 ad npen . ſeculruſan L n. hnm 1 fOolusosm, * Siyerlanpurl püinus99 . quandoem 3 o, ſeſeinnür- Frtti pradienn te runt.Xlua acipibos ya n9 miltdl A isprefedil 3 polirunl Jutem creirt num(cb Oin Denſi Arcöügin lur gadmm klr im ibrar M 129 —— 7 N D 2 I. 23 12. 125. Alii jam à Carolo M. jus mo- netæ cudendæ tributum credunt Ab- bati Campodunenſi) alii Harbipolen- ſem Epiſcopum primum exercuiſſe utant judicium criminale ib. Conſtat certè à Carolo M. largiſſimè ditatos multos, à filio Ludovico Principes ſe- culares conſtitutos eſſe. 127. Inde qui- dam arbitrantur ante Othonem qui- dem ſecularem multis competiiſſe di- gnitatem, ſed ab Othone M. commiſ- ſam eſſe jurisdictionem. ib. Ne tamen improbo huic inſtituto deeſſet titulus tuebantur illud exemplò Samuélis& allegorià gladii Petrini. 139. Sed eheu quantæ inde eorum contentiones, quantæ æmulationes 133. Erant enim in hoc ſolùm concordes, ut Laicorum diriperent bona. 135. Senuerunt apud eos literæ. XIII. 1. 6. Genuit hæc pote- ſtas improbas divitias XIV. 3.3 4.· ſplẽ- dorem nimium& pompam XIII. 2. 24.luxum XII. 12. 134. inſolentiam,& negligentiam. XIV. 5,90. majoremq; ſecularium, quàm ſacrarum rerum cu- ram. ib. adeo ut militiæ Duces eſſe non erubuerint XV. rI. 109. ad duella de- ſcendere non refugerint. XIII. 6. 70. Keformationem quidem Concilio Ingelheimenſitentavit Otho. XII.14. 161. vix in uno Monaſterio perfecit. XII. 13. 152. Amandi certè boni ſunt cum Othone ib. ſedtales ſeculares irri- dendi cum militibus XII. 3. 30.& ad ſtatummendicantium reducendi. XII. 12. 135. utinã hocvotũ prodeſſet 134. EnucATo bonaauctrix, mala labes familiarum cùm ſit Xl. 3.10.& ingen- tia intermiſſa producat damna XIV. 1.6. certè prognoſticò labaſcentis Ec- cleſiæ& Reip. XV. 5.91, ſummà cur Principum liberis de commodãà pro- ſpiciendum. En quam egregiè edu- cantur Perſici Principes. XIII. 1. 6. O- tho III. à virò in divinis& humanis re- bus ſolertiſſimò, DEO hominibusq; commendatò XIV. 1. 8. parente O- thone II. imprimis in pietate educari eumexpetenteib. Videndum ita im- primis eſt, qui iſti ſint, qui educationi Principali præficiuntur XIII..5. Sa- gaces quidem ſuà naturâ ſunt Princi- pes; ſed tamen educationi ſubdendi ib.& XIII. J. 4. Quantus evaſit Alexan- der M. educatione Ariſtotelis? ib. Ni- mirum alia eſt ejus ratio, in pueritiâ, alia in provectiori ætate. XIV. 1.7. an- te omnia artibus non nimis inhæren- dum.ib.ſed& aliæ Regiæ Virtutes ad- diſcendæ. XIII. 1.3. Quami evaſiſſent Othones natura ſubveniente, ſinon inſtitutio, ſeculo ignota, defuiſſet ib. & p. 5. ampliſſima ſè. erat quæ fiebat à Monachis XV. i. 4. annon majoriPræ- ceptorum quàm Principum emolu- mento? Tu quicunq; præfectus es Principali informationi ſummam in- tende curam; nam infelix ſucceſſus omnis 24 1 N D E T. omnis derivatur in Præceptores. XllI. multi multum de ed ſcripſerint; pleri- 1.5. Interdum tamen optime educatus que veri& certi parum. XIV. 6.134. Luidolphus in adoleſcentià, in adul- Evolvxendæ tamen opiniones frequé- tiori ætate degenerat. XlI. 3.63. tiores. Sic quidam à Carolò M. Im- EoGESHEIMENSIuM Coinitum men- perium factrun eſſe electitium aſſe- tio fit. XV. 6.53. runt, conſtitutionemque iſtam reno- EGESTAS ſeditionis Catilinariæ cau- vatam, non initiatam eſſe ab Othone ſa.XIII. 8. 95. III. 1½. Bellarminus ſub temporaln- ELECTIONEM Imperatoris quodat- nocentii IV. refert ad A. 1245. Conci- tinet, conſiderabimus ejus& cauſas lio Lugdunenſi aſcribens 126. ſed re- & effectus. Cauſas externas e inter- futatur. 127. Paris Scriptor Anglicus nas. Externas in fine& e;iciente. In- in iſtè Lugdunenſi Concilio Electo- rernas in ſub jec᷑tòο‧& forma. Formam res à Pontifice definitos eſſe Duces in circumſtanius loci, abius Electio- Aultriæ, Saxoniæ, Brabantiæ,&e nis antecedentibus, Concomitantibus Prælatis Saltzburgenſem, qui& ipſe 22 conſequentibus. Einem igitur Fle- refutatur. 128. Succeſſivum magis tionis faciunt, ut eligatur KRex Ko- quam electivum Imperium Saxonum manorum in Cæſarem promovendus. temporibus,& honorificumſtantùm Cauſa procatarctica electionis tum in electionis titulum adhibitum fuiſſe genere, tum in ſpecie Imperatoris eſt, apparet. XIV. 6. 10⁷. majoris ſc. autho- ut digniſſimus quisque imperio præ- ritatis conciliandæ causà. XIV. z. 14. Liciatur XV. 6.108.(inde commenda- Plurimitamen ejus originem Conſti- tur utilitas electionis 110.)& ſiverum- tutioni OthonisII. aſcribunt, ex mè- quodſub Othone III. invecta fuerit, te nimirum Martini Poloni, cùm an- cauſæ erant orbitas Othonis; Germa- te eum nullus id protulerit XIV. 6. norum Principum imperandi cupidi- I13. aſſentiuntur etiam Centuriatores tas, Italiæ Germanis deſtitutæ vaſti- Ma deburgenſes. 1 14-alii primos in- tas. XIV. 6. 16. Pontificum ob diſſidia ſtituiſſe Othonem IIL& Gregorium Germanorum nimia poteſtas, Ger- V. confirmaſſe Henricum II.& Syl- maniæ& ltaliæ ad excutiendam exter- veſtrum docent. 123. ſed licet quem namvim neceſſaria unitas;ſeditionum huc pertrahere poflet affirmantium nimia proclivitas, Italorum eripiendi authoritas, valde dubia tamen eſt hæc Germanis Imperium voluntas I17. opinio, cum& ejus primipilus id non Eßhiciens cauſa& origo Electionis in directè aſſerat; ſed verbò poſtea uta- Imperiò noltré valdè dubia; itaut tur. 113, in electione Henrici II. nullius Conſtitu- (ordbir drüi fat ll Plec grüſeus scoafu Kamit gunad antum unrati Ntempe nior eju FRudo endem! Nntibc lrperat ünne eg vnaldit rmab. Vaican grur. mmdat alhorte Sooralts dbc dquir an de = dAu. 3 : Iüben d l atſah 12 Sciitor e — Concluli HAnitos ehehh *, Uradare, nlem, gahn — ucceflirun 8 ra perium dun noridemmen * acdhibnnan 1= nnjorsſc A causa. Mal zoriginen0i = laſcridurdan⸗ 1.Au Dolocl, duna. t rotulert l a tiam Certuinn lI llixrrns wulll&Gram lenricum ihe 13. ſed ler i ofeet afunum P lubiatmend — S rimptbit dreböclans 7 Hecricad i 1 N D E r. 25 Conſtitutionis Othonianæ, aut Gre- gorii fiat mentio, eò à contradicenti- bus Electoribus electò. XV.. 7. Hinc Arniſæus diſtinguit tempora Electio- nis confuſæ& diſtinctæ. XIV. 6.] 31. & admittit quidem ſanctionem ali- quam ab Othone factam, valdetamen eam tum ratione numeri eligentium, tum ratione fo rmæuſque ad Friderici II. tempore incertam. 130. Ita ut fir- mior cjus ſtatus inter Fridericũ hunc & Rudolphum effectus; à Carolo IV. tandem fuerit perfectus 102. Quid de Pontifice dicemus? Utrum iſte an Imperator potiores in hac Conſtitu- tione egit partes? 118. Opinio ſanè invaluit, omnem Electorum poteſta- tem à Papà promanare 1 19. cum& in Naticani Palatii porticu aſcriptum le- gatur. 120.& Gregorio XV. conſili- unm datum fuerit, ut Bavariæ Ducem adhortaretur, ad petendam Ele- ctoralis dignitatis confirmationem ab ipsè Pontifice, utpote quod ab eò hæc dignitas promanaverit. 133. cadem et- iam de causà inter alias Innocentius X. Pacificationem Oſnabrugenſem irritam pronunciaverit, quòd ſe inſcio Octoviratus conſtitutus ſit. ib. Sed huic regeſtum fuit; nullam de hac Pontificis confirmatione ante ſeculũ 13. factam fuiſſe mentionem 134. Sine his ainbagibus eſſe poſſumus, ſi veri- tati hiſtoricæ innixi Conſtitutionem Othonis& Pontificis negemus,& slectionem conſuetudine paulatim irrepſiſſe aſfirmemus 126. cùm imò tali Legine Pontifex ab initio aſſenti- ripotuerit. 124. Sunt tamen inter aſ- ſertores Conſtitutionis Othonianæ, qui Papam Principibus retuliſſe O- thonis voluntatem velint 122. Cauſas internas aggredimur, ſubjectum nimi- rum& formam; Illud eſt vel occupans vel recipiens. Occupans eſt perſona eligenda;ubi nota, quòd conſanguini. tatis utiliter habeatur ratio XIII. x. 8. Sic magnis beneficiis Imperium affi- cientis Othonis Filio jure deberi pu- tatur ſucceſſio. ib. ob id facile Pilii ele- ctionem poſtulanti Othoni aflenti- entibus Principibus, cùm inſuper& Othonem juniorem ſingularibus in- ſtructum viderent Virtutibus. 9. Ha⸗= bita ctiam fuit potentiæ& Virtutis Saxonicæ ratio. XIV. 1. 15. Ita non tan- tum in Imperiò, ſed& in aliis Kegnis hodienum continuatâ ejusdemn fami- liæ electione docetur, in e perſonas eſſe dignas; nec neceſſum aliam adi- re; non tamen negatur ſic electio- nein quandoque fieri ee⸗dæνumib. Otho II. adhuc ſeptennis eligitur in Imperatorem XIII. 1. 9. Otho III. ad- modum parvulus; ſedvide quæ inde diſſidia? XIVI. 16. temporibus mali- gnis non puerum ſed virum expoſcen- tibus. ib. Germanum eligendum eſſe XIV. 6. paſſ. credentibus quibusdam Papam omne jus in Conſt. illã Otho- d nis, 4 8“ ö 1* 2 4—ü 1 8 nis, in Electione abdicaſſe,& Ger- maniæ Principibus adjeciſſe. XlV. 6. 115. quicquidſit, ſemper Virtus eligen- di ſpectanda eſt, Xl. 8. 12. Subjectum Electionis recipiens ſunt Electores, quorum origo valde dubia. XIV. 6. 101.103. Quidam inſtitutos credunt in ſanctione Othonis III. quà ipſa et- iam electio creditur ab illis invecta; ſed cùçm ſanctio non exſtet, meras ar- bitramur eſſe conjecturas. 107. Sæpe n. in hoc diſſenſiones, iis potiſſinum jus eligendi ſibi aſcribentibus, qui cæ- teris erant illuſtriores 102. Ita Henri- cum Aucupem,& Othones omnes, Principes& Majores Francorum, Alemannorum, Bavarorum& Saxo- num elegerunt ſpectante populò; ſub Othone III. conſtitutum, ut aulicilm- peratores eligerent;ſed ſine hæredita. riacommiſſione. XIV. 3.37. poſt O- thonem III. ad certas quasdam fami- lias,& earum optimum quemque de- latum jus;& tandem Aurex Bullà certumfactum. XIV. 6.108. 129.130⸗ Erant autem familiæ primò ſex; po- ſtea Bohemus additus, ut inter diſſen- tientes decernendi haberet authorita- tem, hodie etiam octavus acceſſit. 109. E quibus certum eſt Moguntinum& Colonienſem primùm eligendi jus conſecutos eſſe. ⁊ 12. Mixti autem ſunt ſecularibus Eccleſiaſtici, ideo ut Ec- cleſiæ rebus etiam in Electione pro- videretur. 117. Oſor Electionis Bo- dinus invidid ductus ſcribere audet Electores Majeſtatem paulatim ad ſe trahere,& Arniſæus, diminuere docet. 110. Illudcertum, quòd illa poteſtas Electoribus à Pontifice adimi neque- at, cùm radicetur in communiomni- um conſenſu, non Pontificis volunta- te, licet intereſſe ſuum hicprætendat. 122. ſeq. Quemadmodum Electorum inſtitutio, ita etiam eorum Officia ſunt incertæ originis XV. 8. 75. officia ta- men illa longè prævertiſſe Electora- tus ipſos certum eſt. 76. verum tamen nullt certæ familiæ commiſſa; ſed in arbitriò Imperatoris poſita fuerant. 75 Illud notandum; quod ſeeulares eadem officia exhibeant Bambergenſi Epi- ſcopo; quæ Imperatori præſtant, un- de& feuda ab eò accipiunt officio- rum, non quidem Electoratus; ſed ipſi exhibendorum 74. Per ventum adfor- mam, quæ quoad curcumſtantiam loci variabat olun; nam Henricus Au- ceps electus fuit Fridslariæ XI. 8. 13. Otho II. Wormatiæ XII. 14. 162. XIII.1.9. Otho III. Veronæ XIV. 2. 14. Henricus II. Moguntiæ. XV. 1 14. Paris Anglus locum quandam inſulam Kheni determinat XIV. 6. 128. hodie electum eſt Francofurtum. hadlu electionis ipsô obſervandum quod electio ſummà nitatur difficultate, or- tàà multi generis cupiditatibus, ſpe- cioſis interim prætextibus involuta. XV. 1, 8. unoquoque ſe zchmitanne, allo“ Jos deßie zores coll grinelece emreri nheret Nl nklector fuches iiarin mduridiih rt ex pra anſenld,ſe ummediat GolGaſto. wytinas 1 w COloni loeprdim rinum& ſcuntogr am de Co coam pro doni cum albè dli mmt; ſed MWIg.) dtiacogr 3 osat fiatopre eldus El nttidun ceun Nll— twsſact todem be Romanor luperator 1 E= ſt. 6acnu 1 1 commiſe t — b polnirn, 1 *=odkcalmeg A banbergalt 4 * ratorixrakan * accipunt ra deectoram ervenmmas u wcun’ſtaun m Heuxob 1icbkrieig ar dtix XlI. lpl I Veronæ N 8. Dguntie.N- 12 quanchmiln VS. Hdh 2. ofutum. MA ferradmn g t rur diffcuterg picitrb t cextibus indlt ſue ſt aunim, 1 8 2 X D A r.„ alios deſpiciente. ib. Pontifice Ele- ELEEMOSYNTS delictum perfidiæ ex- ctores corrumpente, ut diſcordes eſ piare vult Henricus Bavarus XIV. 2. ſent in electione Imperatorum, quo 26. Eleemoſynarum largiſſimus O- partem rerum ad ſe ſinnmam paulatim tho lI. XIV. 3.46. Hæ Dagobertum traheret XIV. 5.86. Sciebat enim pa- Galliæ Regema Dæmonibus libera- cta Electorum ſuum quærentium Im- re creduntur. XV. 12,1 19. 32 — 8 perio eſſe exitioſa. XIV. S. 1 ro. Saluta- ELoQvENTIA factionem compeſcit riigitur in Electione quæ ſint obler- Henricus Auceps. Xſ. 6. 27.29. Elo- vanda vid.ib. Albertus Stadenſis ſta- quentiam quidem colere; ſedeinon tuit ex prætaxatione Principum& nimis inhærere docet Principes; fecit conſenſu, ſex eligere, Bohemum au- id Gallienus, æ meliori judicio Au- tem mediatorem eſſe, euin refutante guſtus. XIV. 1. 7. Goldaſté. II. Güntherus Mogunti- ErENENSE Monaſterium privilegi- no priinas in Electione adſcribit par- is& opibus auget Otho II. XIII. 2. 22. tes, Colonienſi in unctione. I1². Sic Otho III. XIV. z.53. Moguntinum reliquorum fuffragia EpiscopA rus aliquot inſtituit Hen- primum cxquirere, poſtea hos abcò ricus Auceps Xl. 11. 55. Epiſcopatus votum rogare docetur,& ſimul lepi- Bavariæ ejus Duci in feudum conce- dum de Colonienſi& Trevirerii a- duntur. Xl. 6. 31. magnis beneficiis fo- croaina profertur. ib. Henrici- I. Ele- ventur ab Othone III. XIV. z. 45. Epi- ctioni cùm non interfuiſſet Coloni- ſcopos iplos inveſtire Regiæ olim e- enſis& alii, non de novò eum clege- xat poteſtatis XV.. 9 1. Epiſcoporum runt; ſed Imperatorem a— XV. I. 15. Multa nobis in hac materia 12.129.tamen ſi collatio inter primi& gnoverunt. vitia caute quid em ſunt carpenda. XII. ſunt incognita, cùm Electionis varié poſterioris temporis inſtituatur 128. geſtos actus magis premere, quàam nonpoſſumus, quin poſteriorum car- 8 818 p d P 2LI p rivato proferre liceat. XIV. 6. 107. pamus inſcitiam 135. Sanè anteriorum Efettus Electionis eſt, ut Electo tan- ſtatum planè abjecerunt,& novam tumtribuat, quantum fucceſſio ſucce- fortunam induerunt. XV. 8. 78. Nam denti. XII 2.36. Pontificum tamente- illi à ſecularibus curis planè liberipræ- chnis factum, ut electus ame corona- dicationi vacabant, poſteriores digni- tionem Pontificiam Cæſar tantum& tates& jurisdictionem ſecularem ſibi Romanorum Rex; poſt eain demum acquirebant X I. z. paſſ. in aulis ob- Imperator& Auguſtus vocaretur, ierunt fummas dignitates XIV. 3. 33. 120. inſigniter adulando Kegibus& co- 6 d 2 rum —— 28 1 x Dp F. Xx. rum officialibus. XV. 9. 91. quo mul- ta ab iis, exemplo Paderbornenſis conſecuti ſunt. 85. Imò eò conſcende- runt, ut Henricusl I. non dubitaret co- ramillis in genua ſe provolvere. 81. Olim Magdeburgenſis, quòd duos ſu- ſcepiſſet Epiſcopatus, ab officiò fuit ſuſpenſus XIV. 3. 50. Quid hodie fiat cognitũ eſt. Eorũ dominationis flagi- tiis motus Cæſarius quidam Heiſter- bacenſis Epiſcopos Alemanniæ ſal- vari non poſſe credidit. XII. 12.334. EPIsroLA breviſſima Othonis III. ad Colonienſem ArchiEpiſcopum. XIV. I.12. 3 EREMITIS multas poſſeſſiones con- cedit OthoXlI. 3. 150 Eorummona- ſterium auget privilegiis. XIII. 2. 23, ERESBuRGuM Weſtphaliæ caſtellum. XI. 9. 48. FERruRDIA monaſterium 88. Petri& Pauli Dagobertus condit XII. 2. 28. EsskNDIENSE Virginum Collegium ditat Otho XII. 13. 151. ubi ejus origo. ErHiCAPrincipi commendatur XIII 1. 4. ETYMOLOCGEA non eſt contemnenda XI.. 64. ExAcrioNlnus novis& gravibus provincialis Dux rebellis& avarus vexat Vandalos, propterea rebellantes XV. 3,25.& Chriſtianam Keligionem abjurantes 26. Eadem tragœdia ludi- tur apud Slavos. ib. utrique propter exactiones ad Chriſtianiſinum redire recuſant. 27. Kectiſſime itaque exx ctot immoderatus præfectur dejici- tur& privatam vitam ducere juberur 29. Henricò Aucupe novarum exa- Ctionum authores etiam à luſu tor- neamentorum arcente XI.12. 74. Mi- rum eſt. quòd Eccleſiarum ditanda- rum cautsâ olim cum querelis exactio- nes augebantur. XIV 3. 46. ExCoRIATIONIS pœna dictatur ab Henrico ſeditioſis Pacis violatoribus XV. 9.97. b ExEMPLA Majorum bona ſæpe ju- nioribus inculcanda ſunt Principibus. XIII. I.4. Exempla Principuin ab o- mnibus conſpiciuntur, unde Otho ad vitam egregie peragendam, invitatur. XIII.. 14. EXEQHIARuMN officia celebrat Ma- thilda pro defuncto marito Henrico⸗ XI. 13 77. ExERCITIA multum prodeſſe Tor- neamentorum inſtitutione declarat Henricus I. XI. 1z. 69* ExocuL AruR Papa Johannes XVI. XIV. 5, S80. itemq, XVII. ejus nominis Boleslaus Bohemus. XV. 4. 42. ExPEDITIONRRM Romanam imter- mittit Henricus XI. 5. 21. ubi cauſæ. Ante eum idein fecerunt Ludovicus IV.& Conradus interruptò ordine. 23 cauſa autem vera exhibetur. 25. ſuſeipit Otho M. non coronationis, ſed tur- barum ſedandarum causà XII. 2.23. Henricus II. duas expedit, unam feli- cel en, t ä krERI Le. nelico! kentum cim ob film Inpern. lbennatis Gs, 9. Kicd cog gu erte noͤciſc am; ſic fülly Pzu lerc W. agendi m mu. Cmom qux de V Dadole cageraa Rcn aunco⸗ lae ga Giones tiices Far k: A tan ¹ ſci ceehal * 1omarip lan rm proceſt 1 t Kttutione Äin . 9. JSohanns „TIIejusammd esXI.9 Komanan it- Lz al. 1 cj — cerunt lubhic terruptootn a hibetur:ſlln dntionb, dän⸗ r causi Nllor us tpedt, umi- 1 4 eem, alteram infelicem. XV. 2. 20. ſeqdd. ExTERI Imperantes valde evitantur. XI. 7.34. ita ut Itali etiam ſuperbo do- meſtico Principi poſtponerent mo- deratuna exterum. XII. 10. 116.& ſunt etiam ob Imperii ſtatum incognitum ipſi Imperanti importuna peregrina imperia. XIII. I. 8. magna ſæpèabillis libertatis pericliatio ib. Kegni negle- ctus, quam ob cauſam Itali de dome- ſticò cogitant Principe XII.2. 41. Tu qui extero dominaris populo à Pyr- rho diſce ejus amorẽ conciliandi mo- dum; ſic te avito præponent Princi- pi XIV. 5. 0r. F. FAruL multæ ad hominum per- verſos mores emendandos confi- Etæ XV. 12. 1z1. multæ Eccleſiæ ſtatùs augendi& ditandi causà excogitatæ. 122. multæ ad commendanda templa & monaſteria prolatæ. 125. Tales ſunt quæ de certaminibus Angelorum& Diabolorum circa demortuorum ca- davera afferuntur. XV. 12.120. FPFACTIONES. Bavariæ& Sueviæ Du- cum contraHenricumaucupem, quas ſine gladiò compeſcit. XI. 6. 27. Fa- ctiones Italiæ nutriendo augent Pon- tifices ſuain potentiam XII.z. 42. FæMIN quandoque etiam Virtuo- f: Sic Regina Daciæ vaſtat Holſa- tiam XIII, 3. 31. Theophania taliæ E N D T I. 29 Principes mitiores ſermone demul- cet, ferociores terret,& im obſequiò impuberis filii retinet XIV. z. 21. Cu- neg. heroica pietas XV. 9. 98. Vide quantà fortitudine in obſidione Mi- ſnenfis urbis triumphos hodie etiam añuatim frequentatos meruerint. XVV. 4.40. Koswida egregiæ eruditionis Virgo. XIII. 4.47. FALCoNuM aucupio deditus Frideri- cus Bar baroſſa. XI. 3. 16. FAME Komanos addeditionem com- pellit Otho M. XII. 10. III. fames graviſſima Henrici temporibus. XV. 11.112. FAMILI amplificantur Authoribus illuſtribus XI.. 1. Virtutibus XI.2.5. educatione bonâ. XI.3. 10. æmulatione paternarum Virtutum. XIII.r. 1. Cõ- jugiis XIII. 4. 38. deprimuntur diſſidi- 1s Xl. 3. 10. educatione mald. ib, Supe- riores inferioribus invident honorem XIII. 26. ſed& fatò, ut Principatus & Kegna munc florent& ereſcunt, nunc imminuuntur& decreſcunt. XIV. 7. 7.137. modò depreflæ extol- luntur. XI. z. 10. FAMILIARIS Othoni ecjus vitæ ſtruit inſidias. XIV. 5. 99. 4 FATruM³ Burckardi Sueviæ Ducis XI. 6. 29. regna dat& adimit XIV. 2. 29. in capeſſendo Imperiò obſtat EckhardoXV. 1.13. fatò familiæ nunc creſcunt nunc decreſcunt. XIV. 7. 137 d 3 FrERRMM 30 N DZg2X. BsRRuM candens portando innocen- tia probata fuit olim XIV. 4.59. id fa- ctum creditur à S. Cunegunda: XV. 7.65. ErupuM Epiſcopatuum in Bavariâ Duci conceditur. Xl. 6. 31. Lotharin- giæ feudum datur Carolo ad deme- rendam ejus ftatris Galliæ Regis ami- citiam,& eosdein fratres disjungen- dos. XIII.). 54. Valentiarum Flandro conſtituit Henricus I I. X V. 5.50. FiDEsS Othonis M. inſignis XII. 15. 267.& paſſ. Othonis III. XlV.1.z. Hu gonis Etruriæ Marchionis XIV. 5. 100. Saxonum vitam quideim ſibi eripi poſſe; non autem fidem affirmanti- um. XIV. 2.24. emninò commendan- da, cujus etiam gloriam in morte per- duellis in vità filio commendavit Hen- ricus Bavarus XIII. 7. 84. Netamen in fide tuorum nimis fidas, vide; nam etiam fideles primò tres Bohemiæ Duces tandem ab Henricò deficiunt XV. 4. 45.& frangunt ed die, quà pro- miſerant fidem Polonus& Bohemus. 36. in fide Italorum nimis confidens Otho perdit rem. XIII.7.78. FELius Othonis patris merita ingra- titudine ſummâ compenſat. Xl I.z. 63. Haraldi Daniæ Regis Kegnò patrem pellit XII. 6.8 Hermanni paterna- rum Virtutum æmulus XII. II. 122. uod fit cum ſummà patris glorià XIII.I. z. Filii Arnulphi malietiam ma- li fiunt. XIII.3. 28. FixruM Kegni cuſtodiendorum cau- sà Henricus Auceps Marchiones cõ- ſtituit XI. 9. 42. imitatur Henricus II. contra incurſiones Polonicas. XV. 4.4². PINNORuM Kegi cum Danis de fini- bus controverſia, quæ connubio fini- tur. X1 II. 4.39. FLaNDRI Comes Lotharingo mo- 4 vet bellum XV. 5. 49. devictò illo Va- lentiarum feudum illi conſtituit. Rex 50. poſtea ſimili pacto Walacras con- cedit. 5ů1. FruMiNE Axonà plurimi pereum Cæſariani. XIII. 5. 51. Fœpus cum Bohemd infauite inire tentat Polonus, capitur enim filius& poſtea Cæſari traditur XV. 4.39. Fœ- deri Poloni nimium confidit Bohe- mus 42. fœdus amicitiæ Germnaniæ& Galliæ Keges ineunt XV. 5. 51. FœNEkRXTOREs torneamentis inter- eſſe nequcunt. XI. 12. 74. Fokrrrupo Carolinorum jure San- guinis delata. XI. z.9. Othonis M. XII. 7.83.& paſſ. mulierum Miſnenſis ur- bis XV. 4. 40. Fortis etiam eſt, qui occafionem expectat. Xl. 5.24. fortia faciendo& ferendo Otho non tan- tum eſt fortitudinis exemplumaſed et- iam apud poſteros fubit admiratio- nem. XIII. 7. 88. FoRruN variabiles caſus legere ju- cundum XIII. 7. 87. ſed& utile, ut ex 8/ oppoſitione proſperę& adverſæ, quo- modo Cod ſe ednt tare N. Retlere,, rNllo.) erenten u All düieiſlt lrnulata duniacou dar cras Koalqg nä per rXlla. nu deler Creccent ferls el n funt opterir mlett Puxcl- tb, qu emoltr ſicindi Phreua bCro „Pitar euim ul — urXih ann conüütht. rm itie Genun rn MVI eyneamenutr. .7ä. inorum jreit * Othoabllll um Mifelüs üs etiunck, a. XI. a4 1=0 Otho nat t2 exemphuntt „—= ſabit aunid Aes calsser — f. ſed& rtlexe D'ed& adfeltäſu 1 b ND E r z2 modo ſe in utraque gerat vir fortis di- ſcat. 88. ut diſcat ejus occaſiones expe- ctare XI. 5. 24. fortunas vicinorum metuere,& propter ſecuritatem cole- re Xl. 1o. 54 æuam in adversà ſerva- re mentem, inproſperà fu gereinſolen- tiam XIII. 7. 85. Eheu fortunæ mira eſt viciſſitudo 87. rectè obid globo aſſimulata XIV. 7.136. Conſtans eſt dum inconſtans eſt ib. Eortund hodie elatus, cras humi ſerpit. XV.. 23. ju- ſtas aliquando f. udovici deſerit par- tes& perjuro Carolo Calvo blandi- tur XII. 2. 32. etiam Virtutem Otho- nis deſerit. XIII. 1. 2. imò ſecunda Creſcentii cauſatur occasũ. XlV. 5.84 fertilis eſt invidiæ XV. 4.37. quod ex- perti ſunt Saxones XIII. 3. 26. qua- propter inæqualitas ejus æqualiter fe- renda eſt cum Henricò XV. 1.17. FRANCIA alia orientalis, alia occidé- talis, quòſe extendat X II. z. 27. 30. cùm olim erat in Carolò M.& Ludo- vicò indiviſa, facta eſt poſtea diviſa ib. ſeparata enim fuit à Galliâ& Italià ſub Caroli M. filiis. z1 de Franco-gal- licò Imperiò in Germaniâ vid. XII. 2. 28. Francorum Comitum ſtemma habetur XII. 1. 5.6. PRANCoOFuRDIA tempore Saxonici Imperii muris cingitur XI. 9. 47. in Conſtitutione Othonis III. de Ele- ctoribus, Electioni creditur à quibus- dam deſtinata. XIV. 6. 15. 122. M regnandi cupidine quctus Occidit Boleslaus XII. 4. 69. felici e- ventu7I. FRATERNTTATES ut incantur inCö- cilié Tremonienſi proponitur& de- cernitur XV.9. 85§. FRAupuLENTA contra Othonem capit confilia fucatà fide promiſsa Henricus Bavarus XIII. 3.33. talia con- tra eundem Gręci magnò cum damnò tentarunt XIII. 4. 42. fraudis cauſa Græci Imperatorem trucidant ibid. fraudulentarum ſimulationum Statu- um lmperii cauſa Henricus ſemper ir- requieto fruitur regno XV. z.z1. frau- dis tegendæ causà adhiberi ſolet ami- citiæ ſpecies XV. 4. 42. FRISINGENSEM Eccleſiam multis privilegiis munit Otho XIV. z.55. FRISONES Cæſareanos cædunt XV. 6. 54. ubi plura de illo bello. FauGuM depaſtarum causâ certamen inter Henrici miniſtros& Weſtpha- los XV.I.7. FucAruR hoſtis improvisè invaſus XII. 4. 69. fugientes Ungaros civita- tum incolæ hine inde cædunt XII. 8. 91. fugà aliquorum conſpecta cœte- rorum animi franguntur. XIII. 7. 83. fugitivos milites ſeveriſſime punit ⸗ tho 88. FuLDENSEM Eccleſiam multis bene- ficiis ornat Otho M. XII. 13. 151. illi privilegia confirmat Henricus XV. 9. 94·& valde ditat eandem 95. ut& Cu⸗ negunda 9d. grande ex ejus opulentiã oritur — 8 ͤ Oritur malum 95. ſtudia litium ena- gno reſtituerit XII. 7.84.& Galliam ſcumtur. XII. 12. 134. jam enim Abbati pacaverit 88. Exoptat Italiæ Regnum cam Hildesheimenſi de ſeſſione cer- magnopere; Germanis tamen comra tamen 133. Jam Colonienſem Archi- Galios aſſertum XII. 2.27. ſeqq. Ex- epiſcopum libi cedere facit ib. jam cũ optat& Lotharingiam ſæpe eam infe- Hersfeldenſi diſſidia exercet cruenta ſtans. XIII. 5. 49. fedirrito ſæpe cona- XV. 9.94-. Jam ejus Miniſtri& Mo- tu 51.XII. 7. 84. XIV. 2. 26. utcunque ntini in templo decertant XII. 12. prætenſiones è Carolinãſtirpe oſten- 134. Ob quæ flagitia Henricus luxum tet. 27. itaut tandem etiam abjuraverit Puldenſis reformaturus XV. 9. 85. Lotharingiam. XIII, 5. 51. Sub Henri- rædia luxuriei nutrientia adimit 86 co tamen pax inter Galliam& Ger- S&opes minuit, ſed parciſſune 95. maniam initur, XV. 5.51. Gallia etiam G cum Hiſpanis Conjugiis ſociatur. . XIII 4.39. cùm alias odium utriusq́ AILLIR Keges ſtirpem à Witi- gentis vel ſolus Carolus V.& Fran- Kindo trahunt XI. 1.I. ejus fines ciſcus primus oſtendant. XIII. 6. 67.In Henrici Aucupis tempore XI. 7.34. Gallià monomachiæ tam frequentes ſeqq. conventione inita conſtituun- XMILS. JO. ut eradicari nequcant. 71. tur XI. 7.33 Galliæ Germania non fu- GaNDERSHEIMENSE monaſterium it Regnum acceſſorium Caroli M. fundatur XI1.2 ejus Abbatiſſa Otho- tempore XII.z. 27. ſed unitaregna ſe- nis II. filia. XIII. 4.46. parata in filiis Caroli XII. z. 31. vid. tit. GAaNDAVYuM expugnat Henricus; XV Francia. Multum quidem debet pa- 5.50. tronis Germanis XI. 7.33. ſed infeſta GEISEKENSE monaſterium multis valde Germaniæ, cujus Imperium ſæ- beneficiis afficit Otho M. XII, 13.151. pe affectat XI. z. 10.& Carolo Simpli- reditibus& privilegiis auget Otho i Henrico regnum ſubmiſſurorefra- III XIV.3. 53. atur. Xl. 7. 34. Imò Paci cum Impe- GEMBLACENsSE monaſterium privi- ratore factæ reclamat;, imperiumque legiis munit Otho; XII. 13.151. ropterea à Carolinà ad Caperinam GENE ALOCICORuNM ambitioſa fami- familiam transfert XIII.5. 51. XII.7. liarum enumeratio quandoque fluxa S8. Lotharingum Carolum quodde- eſle oſtenditur XI. 12.70. ditus ſit Germanis rejiciens XIV.z. GENRRI eligendi optimi Xl. 22⁄. ſfæpè 27. Manet tamen hic Germanis ho- degenerantib. Generi vocabuli variæ nos, quòd Otho M. Ludovicum Re« fignificationes XII.1.8. 9. Gn ERMA- armn( uod( mecc uunin pue ſt unxl. ditumm,- tm XI atlio 39 k SboN efend fenden tuen. tharine Na. ubsd ai Dot el te lolib teneti tmX reddi Kegj I). auos tenp udid aisi kut! ſde a dir um amn r car. wülran V V XSE mon —— 1= Pnatieniug naſterun — cho M Ngn A legii auorl e monuſtermm KXII.3lj. AhMambiair io uun A LI27o. =ioptimi lund eneriocblt cILLà. nell) Gnd *. jus Abbah teinetiam aliquando Un rolò M. unita XII. z 27. ſeparantur in illius Filiis. 3 1. Carolotn. M. magnam curam Germaniæ gerente. 29. inde eſt quod Germaniæ ſubdita fuit Italia 27. ſedq. vid. inf ſubtit. mperium Ko⸗ manum; inde etiam, quod propriò Jure ſibi vindicet ſummum Imperi- um XI.z. 10. à Carolò M. quippe tra- ditum, non ab Othone M. demum da- tum XII. 2. 26. Sedtamen reſtitutum 44. Hoc ſuum Jus contra Græcos XI. 3. 9. Italos. 10. XlV5 76. Gallos. XI. 3 40. XII. 2. 27.& alios contrariantes defenderunt XII. z. 43. quod& de- fendent usque dum DEUIS mundo finem faciet XII. z2. 35. Erat& cum Lo- tharingia Germaniæ lubrica amicitia. XI. z. 7. repentinum aliquando cum Italis diſſidium XV. 1. 18. cum Bohe- mis diſcordia, ut aliquoties Germa- ni Bohemid exire juſſi ſint XV. 4. 35. ſed tamen concors ſemper omnibus hoſtibus fuit fortior Xl. 3. 5. Solvit au- garis tribu- tum. Xl. 3. 35. fed pacem Germaniæ reddidit Henricus Auceps. Xl. 13. 78. Kegioni huic multum debet Gallia. XI. 7.33.& Italia XIV. 5. 76. Germania duos Keges ferre nequit. Xl. 6. 31. temporibus Carolinorum feréè nullis urbibus fuit ornata. Xl. 9. 48. Germa- nis in Eccleſiis dotandis nulla natio fuit liberalior XII. 3. 141. de eorum uellis vide XIII. 6. paſf 1 N p 2. GERMANTA, Gallia& Italia ſub Ca- GLACIEI caſtra imponit Henricus XI.I 1.61. 5 1.7. Leodienſis Epiſcopus liberali- 33 GLADIIM longum gerentem par- vumgenerumilludit Cicero. XII. G. Gokicit Comitum mentio fit. XII. 1.7. GosLARIENSES Canonicatus ditat Otho XII. 13. 150. Goslariam mul- tùm excoluit Henricus XV 9. 100. GorHorRpus Viterbienſis Senato- ri quàm Poẽtæ propior XI.3. I4. GREÆcCraffectant Germaniæ Imperi- um XI. 3. 9. ſub Othone M. utrumque Imperium conciliatur XII.9. 104. nu- ptiis Theophaniæ filio Othoni Ii pa- ctis,& finibus conſtitutis XIII. 4. 41. Othoni huic Græci dotern dicunt Si- ciliaun, Apuliam, Calabriam XII. 9. 106. Cumque hiſce nuptiis fraudem meditaretur Græcorum Imp. à ſubdi- tis enecatur XIII. 4. 42. Zemiſce illi ſurrogatò 44. Calliditati tamennimi- um dediti Græci 43. Othonem dote defraudant. XIII. 7, 8 1. quos propter- ea bellò laceſſit ib.& poſt eum Henri- cus XV. I I. rio. Græca lingua Otho- ni Imp. vitam ſervat. XIII. 7. 81. fane Epiſcopi illis temporibus plurimi, ſi qjus loco fuiſſent ob hujus linguæ ni- miam inſcitiam perire debuiſſent. Xli 12.135. b CRATIAM Othonis Ekhardus notu- las ſcribendi arte fibi comparat XIII. e tate 34 aute in pauperes XV.. 91. Gratia Ma- gnatum magnas parit æmulationes. XlIlI. 12.133⸗ CRAvTrAs beniguitate mixta utilis. Xl. z. 8⸗ H. FnRIDIrAsan inter patruum& Jpatrueles dividenda controver- ſum XII. 14. 156. Ex hæreditate patris frimoeunes præcipuahabet inſtru- menta bellica, das Heergewette. XI. 9.46. hæreditatis præteritio cauſatur bellum in Lotharingia XV. 5. 49. HaMnuReENSI Epiſcopatui fubjici- untur Epiſcopatus Jutlandiæ XII. 6. 81. XII. 5. 146. Hamburgenſis Eccle- ſia privilegié exemptionis munitur ab Othone XII. 12. 130. Epiſcopo val- de pio ibi res Keligionis moderante 128. Civitas à Duce Obotritorum in flammas conjicitur. XV.. 24. ſed re- ſtituitur Eccleſia& augetur. z0. HAMERSTEINENSIS Comes ſæpe in- quietat Moguntinum Archiepiſco- pum XV. 6. 55. HAæXNNONIA Dynaſtæ Lotharingiam affligentes in exilium mittuntur XIII. 5.53- HAàANoOviENSIS Comes intereſt prælio cum Ungaris ab Henricò commiſs XI8.38.— HæAsst& Comes pronepos Witkindi XI. 1. z. Idem eſt Dux Angriæ& Weſt- phaliæ,& Thuringiæ ib. Haſſiam Ar- 1 N D E X. chi- Epiſcopus Mogantinus poſſidet. XIIIEISA. HàAvELBEKGENSEM Epiſcopatum Magdeburgenſi ſubdit Otho; XII. 13. 144 Heer⸗Geraͤhte debentur Primogeni- to XI. 9. 46. HELMSTADIENSI Coœnobio multa donat Otho XII. 13.150. HEgNETORuM deſcriptio. Xl. 11.58. re- bellant Henrico II. XV. z. 24. HENRICI Aucupis ſtirps paterna 3 witikindô, materna à Carolò M. XI.x. 3. deſcendens,& Conjugia. 4. filii ib. hlliæ. G. educatio. XI. 3. 10. electio Fridslariæ peracta, delatis aucupi in aucupio inſignibus XI. 3. 8. 13. ſeqq. Dalamantios affligit XL;. 9. primus fit Imperator è domo Saxonicâ; Lance- am clavis Chriſti ornatam conſecrat, unctionem& coronationem recuſat. 16. à Pontificiis inter Impp. non nu- meratur. XI. 5.25. bellis civilibus affli- gitur. XI. 6. 27. quæ tamen ſine gladio componit ib. Lotharingiam recupe- rat 32. Hungaros vincit, Germaniam pacat. Xl. 7.35. Saxoniæ urbes muris, Legibus& armis ornat Xl. 9. 40. Da- nos debellat, Jutiam domat, Sles Wi- cum expugnat, Marchionatu ibi con- ſtituto XI 10.50. multos ad Chriſtia- niſinum deducit ib. expulſis Henetis, Slavis, Vandalisque Marchiam Bran- deburgenſem& Miſnenſem conſtitu⸗ it. X¹.I1.55 Eccleſias& Epiſcopatus aliquot Iquot tut N. dlibum rält 476 deuc, fieuus ahbili 58 Pexk cnpii dtuid m. i on lper chce! ct.- un. moc⸗ dura 94 Dacc jrgeu u t M. kmn dona dela clac .. Ci er, ktan & Ca e dellts an ti mer lopann ellis cylbudh eranrelia X Mringantwn a eincit, Cernn 2 onix urbenr mar NI9.” Andoma, 8. cchiommülg nukos ad — — M 15 zerpulſ Rer e Marclün h e iſnenſem 4 ſus& Fpltoh 19 9 aliquot fundat. ib. torneamentainſti- tuit Xl. 12. 68. obit& ſepelitur Que- dlinburgi Xi. ³3. 76. Germaniæ pace reddità 78. ejus epitaphium 79. lau- des 76. XI. 9. 42. Eiat ingenis pru- denti, judiciò in moderatà mente cõ- ſpicuus, ſtaturâ regià decorus, inſignis 4 affabilitate, benignitate, gravitate. XI. 3. 8. HExRicus II. pronepos Henrici Au- cupis inſignia Regni, jure quaſi hære- ditariò, extorquet XV. 1. 1. ejus ſtem- ma. 3. cum multis de Imperiò certat 9. a Pontificiis primus hujus nominis Imperator dicitur 19. coronatur à Põ- tifice 18. duas in Italiam expeditiones facit. 20. Slavos& Vandalos domat 21. 22. feq. Polonos ad obedientiam revocat XV. 4. 32. Lotharingiam vi- duatam Arduennæ Comiti donat XV 5. 48. Lovanienſe bellum duce Go- thefrido conficit, à Friſonibus eodem Duce cladem accipit XV. 6. 52. Con- jugem ducit Cunegundam, cum qua in thoro ſine thoro vixiſſe creditur. XV. 7. 57. ſed malè 60. Bambergen- ſem Epiſcopatum inſtituit, multisque donariis anget XV. 8.67. multas Ec- cleſias ditat, Cœnobia reſtaurat, Cõ- cilia quædam celebrat XV. 9. 78. ſeqg. Giſelam ſororem Ungarorũ Kegi elo- cat, pacta ipſius converſione ad Uhri- ſtianiſmum XV. 10. 102. cõtra Græcos & Saracenos expeditionem ſuſcipit, Capuam expugnat, Trojamcapit XV. 1 ND 2 r. 11, 108. claudicat, ubi ejuls cauſa fabu- loſa& verali4. Obit Gronæ XV 12. 115.1nter Sanctos refertur 123. muſtæ pro ejus animà miſſæ celebrantur XV. 12.122. ſplendids ſepelitur Bambergæ ib. Carpens quidam ejus canoniſatio- nem Cardinalis oculorum lumine Privatur 123. Diaboli cum Angelis de ejus cadavere certant 124. HERBIPOLENSIS Epiſcopus primus ſe Ducem Franconiæ nominar,& ju- dicium criminale exercet XII.12. 125. eſt Cancellarius Imperialis XII. 13. 151. multis privilegiis munitur ib. Hz=RMANNO Billingio Saxoniæ Du- catus conceditur XII. I1.119. HERSEBAROCHENSE monaſterium ab Othone privilegiis munitum NXiII. 2.24. HEASEEILDENSTS& Fuldenſis Abba- tum diſſidia cruenta. X V. 9.94. com- poſitio 95. Hersfeldenſis monaſteri regii proventus pariunt luxum& in- ſolentiam. ib. HEavoR DIX Henricus celebrat Co- mitia XI. 88. 36. HIDERSHEIMENSIS Epiſcopi& Ful- denſis Abbatis de ſeſſione certamen, XII. 12.133. in Hildesheimenſi Colle- gio educatus creditur Otho III. XIII. 1.7. Eccleſiam Hildesheimenſem in quà enutritus fuit Henricus II. reſtau- rat. XV. 9. 82. HisroRni ſæpe diſcrepant XI. 1. 1. Earumiector, juſtitiam& clementi- Lũ 2 am DEI 2 35 tiam D miratur XI. 3. 1t. Hiſtoriæ uomodo loquendi uſui inſerviant. XI. G.z0. nugamentis aſpergantur. Xl. 12.724 viſionibus& figmentis invob vantur XV. 4. 45. modo deplorando XV. 12.125. Sunt autem Hiſtorici, qui ſer ipſerunt durante papali omnipo- tentid valde ſuſpecti. XII. 2.26.& in re- bus Germanicis ſcribendis valde ne- gli gentes XIII. z. paſſ. HiSPANI cum Gallis connubiò ſoci- antur XIII. 4. 40. quantum inter eos & Gallos odium è Caroli V.& Fran- ciſci I. colligitur diſſidiis XIII. 6. 67. apud Hiſpanos quomodo duella ſint licita. 72.— HorIANDIE Comes liberam poſ- ſeſſionem feudi ab Imperio conceſſi, conſequitur ab Othone III. XIII. 4. 46. HoLSATI Duces ex Oldenburgicà familia XI. i.z. olim dicta Nordalbin- gia vaſtatur à Slavis XV.z. 29. Semper paruit Saxoniæ XII. 11.122. Eam vaſtat Kegina Daciæ XIII. 3 31. HoMo homine multùm præſtat X I.7 83. homo homini invidet XIII. 3. 26. HoMiCib. torneamentis intereſſe nequeunt XI. 12 74. homicidium du- bium monomachiâ decidi ſolitum. XIII. 6. 56. HoxoRuM ambitus ſæpe parit pu- gnas& contentiones XII. 12.133. ho- nores multi Conjugiis conſequuntur. XIII. 4.38. honorẽ alterius majorè al- ter ferre nequit XIII. 3. 26. exem- plum præbet Henricus Bavarus O- thoni III. rebellans XIV. 2.22 Eck- hardus Miſnenſis Comes XV 1.10.& alii pafſ. in hac hiſtorid. Honorem meruiſſe quàm obtinuiſſe pulchriùs eſt 14. HoRoL OG1uM mirabile pro Eccleſiis Rhemenſi& Magdeburgenfi conficit Sylveſter Papa ante Pomificatum, pro- pterea magiæ inſimulatus XIV. 1. 10. HospIrALIA plurima fundat uxor Henrici Aucupis. XIl. z. 5. HosrEM contemnit Hugo Gallus XII. 7. 85. Hoſtis Galli amicitiæ de- merendæ, velà fratre disjungendi cau- sà ejus fratri feudum conſtituit Otho XIII. 5. 54. hoſtilem Poloni vim ut atterat Henricus, ſubinde eum inquie- tare jubet aliè loco, quam ubi totæ ipſius vires. X V. 4. 42⸗ HuooN8is Marchionis encomium. XIV. 5.100. HuMANITATE ſubditorum animosſt- bi devincit Oth. M. Uxor XI I.. 4. HuM²iL 1s Willegiſus plauſtrariò pa- tre natus fit Archipræſul Moguntinus XV. I. 15. HuTrTENSIS Nobilis prælio interfuit ab Henrico cum Ungaris commiſſo. XI. 8. 38. J. ACor S. Monaſterium Leodit in- ſtitui curat Henricus, XV. 9. 92. JEjunf- ſämcn toXIl. Hlomade Oboll naria ditlonibt Kegr „ſ DMPERAI itCraſfi ſuem.( raor Vi ſgper corc Kegisti eiamlia N 4 Penricu milamc b(erlogr clectos Nrrdiic III. d lgent vaqvil rici A. z. u& nkelig ndticdi 198. 3„9I. Sit unt m Anhiö neranh l Sc Ruit Pu ta k Galtancnt, rcüijugnin. m conlttudhn Aem Lolopimr 2= dindte cun u. D, qumthm — 2. e onis encong, dr torumaitel t Ulxor Ja 1=k phulberöp te eſul Mognean T s prelo inii — 4 e eriun Leoüi A u WSNA. edgris cunnl, * jjer IrjuNxruM ante prælium indicit O- tho, XII. 8. 92. Jejunat ſæpe totam he- bdomadam præter feriam quintamn Otho III. XlIV.z 46. Ignavia Principum anſam præbet ſe- ditionibus XII. z. 42. Carolinos Gal- liæ Kegno exuit. XII. 7. 89. XIII. 5. 51-. IMPERATORHIS hiftoria noſtra oſten- dit Covſtitutionem, qualitates& pote- ſtatem. Quoad itſluutionem. Impe- rator Virtuoſus à DEO cſt Xl 3. 10. per coronationem demum accipit Regis titulum X I.2,18.] egitimus eſt etiamſi à Pontifice non approbatus. XII. z. 41. Quamvis malé Pontificii Henricum Aucupem propter inter- miſſam coronationem Pontificiam e Catalogo linpp. ejiciant. XV.. 19.& electos Keges non Imperatores à Pontifice non coronatos nominent XIII. z. 8. Qualitatibus Imperator fulgeat conſpicuis; imprimis ſtudio tranquillitatis XI. 3. 13. Virtutibus Henrici, Xl. 3 8. 9. 11. Othonianis XII. 15. 165. XIII. 1. 2. Sciat conſilia pacis& belli. Xi. 9.4 1. fit anctus,& in Keligione purus; cùm& Otho M. ſanctiſſimus fuerit vocatus XII. 10. 109.& Henricus II. orthodoxus. XV 9 91. Sit omnino talis, qualem expo- ſcunt maligna tempora XIV. 2. 16. An his etiam parvuli KReges annu- merandi? diſtingue tempora. XIV. 2,19. Sciat, ſe non moleſtiis modò& 1 N DEͤI. periculis; ſed famæ etiam inimicorum & amicorum pariter fubjici XIV. 2. 21. In quibus, ſicum Ottone, ſe gratià DEI Imperatorem eſſe imperterritus recordetur rectiſſimè faciet XlI. 8. 9r. Vide qualiter deſcribatur ex mente Senecæ. XIV. 6.109. Poteſtate abſo- lutà utitur Otho M. XII. 11. 120. Ea paulatim diminuta; an ab Electoribus Majeſtatein ad ſe trahentibus? Arni- ſæus affirmat XIV. 6. 110 Imò Ponti- fices callidè ſe primò pares Imperato- ribus, poſtea etiam ſuperiores fecère. XIV. 5 86. Fridericus I. Monomachiâ obtinuit, ut licéret ſibi judicium capi- tis in Germaniæ Principes exercere extra rei Principis ditionem XIII. G. 66. Imperatore Collega cavetur Re- gno interregnum metuenti. XIII. 1. I1. Vide an cum tantàâ poteſtate con- veniat Imperatorem coram Epiſco- pis in genua provolvi? XV. 9. 8. IMPERII Komano-Germanici vide- bimus augmentum, detrimentum,& adminiſtrationem. Audtum fuit ſub Imperatoribus Saxonicis quidem valde; Illis Imperio, non cognatis, quæcunque ſubegerunt, addentibus. XII. 15. 164. ſed etiam diminutum. Henricus Auceps illi adjecit Lotha- ringiam, Burgundiam,& Arelatenſe Kegnum XI.7. 33. fines verſus Galliam ampliavit XI. 8. 35. ultra Eidoram in Cherſoneſum Cimbricam extendit. XI. 10. 52. Otho M. Bohemos& Un- e 3 garos “ 4 7 L“ 5 3 4“ 38 NDE r. 4 aros facit Imperii ſtipendiarios XII. 4.6 8hnacßs Danos XI I. 6. 80. Italos. XII. 9. 96. NXII. 10. 116. Græ- cos amicitiã jungit.104. Siciliam, A- puliam, Calabriam dotis titulo addit Otho II. 106. XIII. 4. 41. ampliatis fi- nibus Oriemem verſus. 42. Conſe- quitur idem Lotharingiam à Gallo. XIII.. 52. ſub Othonibus etiam ac- ceſſit Polonia XV. 4.35.& ab Henri- co amicitiæ fœdere Gallia XV. 5. 5. Jam de detrimento& diminutione vi- rium, utloquamur, deficere cepit, quando Pomifices Imperii KRomani coronam& titulum moderari cæpe- runt XIIa. 23. ſeqq. poteſtatem à ſe emendicari voluerunt. 31. Multa ſanè illi detraxit Garolus Calvus 41. Plura tamen Otho. Clericis Principatus cõ- mittens XII. 12.139. Imò ejus nepos Otho non tam imperii quàm Keli- ioſorum cætuun parens fuit& fun- dator. XIV. z. 45. Sic Imperatorius fi- ſcus exhauriebatur,& exactiones non ſine querelis ſurgebant 46. dum Im- perio jura& proventus detraxit 2 Ut Epiſcopatibus amplior eſſet poteſtas. XIV. z. 52. D enique adminiſtrationem quodattinct; lucceſſivunn eſſe deſint in Carolinis XI. z. 10. factum in Henri- co Aucupe eiectivum 13. quamvis transmittendi illud tum temporis uſi- tatum jus XII.z. 18. fucceſſivo ſimili- us videatur XI. 3. 13. celectione ſub fi- ctis precibus ad ſtemma reſtrictà XI. 33. 76. ſeq. XIV. 6. 107. Vindicatur au- tem jure propriò à Germanis XI. z. 10. XII. 2. 33. quamvis nonſine con- tentione. XII. 14.15§6. XIV. 5.76.Otho M. abſolutà imperat poteſtate XII. 11.120.& Monarchicà XII. 15.166. pro filio parvulò Othone adminiftrat ma- ter XlIV. I. 6. demulcens in omnibus fideles, terrens& ſuperans novarum rerum ſtudioſos 7. eam adjuvat Mo- gũtinus, vir in arctioribus Imperii re- bus auxiliè promptus 9. de admini- ſtratione hujus parvuli diſſentientes Proceres in ordines cogunt Itali Re- gnum ad ſe transferre ſtudentes XII. 2. 17. feqq. Henricus I. hæreditari jure ad ſe rapit XV. J.=. Huc quodam- modo etiam referri poteſt diviſio Im- perii in quatuorviratus XIV. z.38. quæ utut inane ſit figmentum 39. malèque Othoni III. attriburum, tamen poſt- quamn invaluit, ritibus quibusdam& titulis illinc enatis cognoſcendis uti- liter ſcitur 40. Hoc certum eſt quod jugò excuſsò Imperii caſus immineat. XIV. 6. 11o. vid. in f. tit. Nomanum u- perium. b IMPERTUM Omne à D EO eſt XI. 6. 29. vanéè propteread multis affectatur aliis que invidetur XI. 6. 27. modeſtio- res ſunt qui refug riũ Henrico I I. à Præceptore prædici- tur. XV. 1.5. malis artibus acquiſitum gaudet ambitione inſolita XI. 5. 21. Imperiis maximis maximaineſft cura, & ſæpèe giunt Xl. 5. 20. Impe- ſepe cedes, urtur) tur Virt Tifus⸗ IMpROE ped 9 Ickk ate a W. Ncrsr carguur NCONS lonie Kantes Henrice hcuRs m ca diiones mlem houc rterim NHon ſuf lrERI V dotoue lberaſ lauren Nen concilt NCRA Ducis INDhdl, (onju düllyi A as Ilhrreari NaHomi Mipexcdchiid ga nntumy mig tnun, mnrehyu⸗ t bus Luübbört ne cognolcnä Kcenundha rrrtii caſcsingr a tu. Amumk 4 DEO 3 n Amks an 1eI G7 molk 1 at XL.. Hf E accptorei attbuszcqum a dnſolti N. ſ1¹ 1 2 be 1 m & ſæpe pro gloriæ mercede venena& cædes, conjurationes& excidia refe- runtur XIV. 7. 137. Imperiò deprava- tur Virtutibus ante conſpicuus Jaro- mirus. XV. 4. 44. IMPROBITAs neceſſitatis tempore in præclarè factorum laudem ducitur Xl. 9. 43. INCENDrIM Miſnenſis urbis defici- ente aquà mulieres mulsò extinguunt XV. 4. 40. INCESrus Pontificis ohannis XII.re- darguuntur XI I. 10. 108. INCoNSTANS nimium Boleslaus Po- loniæ Dux XV. 4. 37 prout& incon- ſtantes ſunt tres Bohemiæ Principes Henrico imperante. 44. INCuRSIONuM hoſtilium avertenda- rum causà Henricus conſtituit Mar- chiones XV. 4. 42². incurſionibus atte- rit Henricus hoſtem. ib. INDuctAs facit HenricusI., ut vires interim reſtaurer, alioquin exhauſtus non ſufficiens hoſtibus XI. 8, 36. INFERNI tofturis amici Caroli Calvi torquentur XV. 12.121. Henricuma. liberaſſe ab infernò creditur calix S. Laurentio donatus XV. 1. 117. INGENIuM Principis acutum Keip. conciliat authoritatem XI, z. 8. INCRATITuDO Burckhardi Sueviæ Ducis XI. 6.28. INIMICITIIS diſſolvendis adhibentur Conjugia, XI. 2.7. Inimicitiarum facile obliviſcitur Ocho M. XIL7. S4. 2 x P E r.. 39 INjuniAs facile negligit Otho M.X 7.84.& Henricus, XV. 6.56. INScCITIA Epiſcoporum increpatur- XII. 12.135. 3 INSIDIASOthoniſtruit ejus familiaris XIV. 5.99. INSIGNIAImperii recenſentur NXI.;3. 18. quibus addenda lancea. XI. 4. 19. aquila. XIII. 3.50. Inſigne pomi aurei cum Cruce confert Pontifex Henri co II. in coronatione XV. 1. 18. IRTERREGNuM, quod multa incom- moda progenerat, aufert Collegæ aſ ſumptio XIII.1. 12. in Interregno fe- rè nemo curat Rempublicam XVv. 6. 130. Tale multorum annorum fuit Fridericò II. mortnò. ib. INVIDIAMagnatum familiare vitium, imprimis inter cognatos XI. 6. 27. progenerat fortuna fertilior aliquem immodicè evehens XV. 4. 37. literarũ cognitio accuratior XIV.1. 11. Multas invidia cauſatur ſeditiones XIII. 3. 26 veluti Henrici Bavari XIV. 2. 22. va- riorum; fratrem etiam in fratrem ar- mans XV. 1.9. Sylveſtro II., Magiæ crimen intentat XIV. 5. 97. Crebra inter ſuperiores ætate, opibus, ſtirpe inferioribus honorces invidentes XIII. 3. 26. Cæfareos imprimis impetit thronos ib. Licet autem ſine invidià rarò augeatur Regnorum initium, gloriacue imperantium XV. 1. 8. ta- men non eſt ferenda inter Principes, quorum Virtus major eſſe debet XV. 437* 40 71 N D E I. 453 Quod ſite vexet invidia, hoſtem ratores, ibique Vicarios conſtitue- rent XV. 1.20. poſtquam conceſſio in bonò vincere ſatage. XV.I.9. Jocçsus ſemper Otho erat præterke- feudum infeliciter ſucceſſit ſub Beren- . gario XII. 9.99. vid. infra de Italiæ iæ diſciplinæ terrorem- XII. 15.167. Focus Petri Scrinenſis Comitis joco Uladislao Poloniæ Kegi relatus bum Oculis& lingnâ privat XIV. 4.57. OHANNES XII. inſignis vitiis Ponti- fex deponitur XII. 10. 10 6. ſeqq. IRAM Henricus II. optimè ſcit mode- rari. XV. 6.56.— 1 TrAILIAaffectans olim Germaniælm- periũ XI.z O. poſt quam ipſa G erma- niæ per reſtitutionem Othonis dotis itulo ceſſit XII 9.96.98.v alde infenſa ſemperfuit Germanis, ades ut ſuper- bum lItali imperium, prætulerint mo- derato Germani imperio XII. 10.116. fuga ſuà Othoni, Siciliam, Apuliam CaFlabriam lIraliæ partes dotis tituloô 1 repetenti XlI. 9.106 cladem cauſantur XIll. 7. 83.& eſt Regibusomnibus voſt Ochonem J. infelix, quibusdam cxitioſa. XIII. 9. 99. XIV. 7. 136. adeò ut Otho III. nuſpiam in cãtutam ex- pertus fuerit fidem XIV. 5. 76. Stude- bant nimirum Itali&egnum à Germa- nis auferre,& ad ſe traducere.XIV.z. 17. memores priſtinæ libertatis Xi V. b 5.78.& Germanici jugi impatientes. XV. 1.17. 21. Inde ſtatus Italiæ valde turbatus N I.9. paſſ. XlV. 7. 135. ut nõ zmmeritò dici queat: arx tumultuum Xconfuſiomun. XV. I. 21. donectan- demn de à triumpharent noltri Impe- Kegno titulum Romanum Iuperium. Italia inteſtinis flagrans ſimultatibus ſemper hochabuit, ut corrumperet, & inſidias ſtrueret. XIV. 7.135. Sem- per gaviſa fuit eò artificio, ut quem non poſlet aperto M arte, hunc per ve- nenum, aut alias technas tolleret 139. hiſce fraudibus circumvenerunt, ma- nas licet res gerentem XiV. 3. 45. Othonem III.& olim Pompejum. XIII. 7. 83. Sic mala gratia fuit Ger- manis Imperatoribus relata, ſuùb qui- bus tamen Italiæ res reſpirarunt XIV. 5. 76. à quibus defenſa fuit contra Græcos& Saracenos XV. 10. 109. ut forſan non ſine cauſa dici merean- tur Germani Italiæ enſes, quodolim Hannibal de Marcellò effatus fuit XV 10. 108. Italos Falconum aucupium rimùm docuit FPridericus Barbaroſ- ſa XI. z. 16. Italiæ Kex Hugo feudum conſtituit Burgundo XI. 11. 55. Italiam duellandi libido invadit XIII. 6. 69. cæperunt enim duella quâvis de cau- ſalicita eſſe; ſpeciosò prætextu, ut iis propter perjuria lites deciderentur. 70. Sedulus Hiſtoriæ Italicæ ſcriptor fuit Sigonius XV. 10 109. JuprCIA dubia inter liberos mono- machiâ olim decidebantur. XIII. 5. paſſ. inter ſervos autem aqua fervente. XII. II. donume URAME qucum man H Tinitat Lanctor do qui propter ſituitur mentd, II”.6 W cyil dogritu Jura- OhokM Jurxr tie prc 1ält Flt im dicpli auc 1 I.; runc tüosc anorer Lm condit Laxc bitur.) &mat Telatu n entem 1Ig 1. olm don m is repirrunl r iefenla it am nos JV. w in cang dumn e enles, qolin 4 ellö effasdul e dlconum mann ma idericusbadan Kex Hagpfan 0 b Mußſhn ce wadit Ml 4h, rell quaii de Söpretern,e — lites decicetutr rie lulceſcu — 0 ¹09. ee tter lbetos mon debannu. A — nen quifan 7 N D EX. XIII. 6. 65. Judicem injultum morte dignum eſſe judicat Otho XIV. 4. 69. JuRkaMENTO Othonem eludit Agina quidam XII. 3.53. Jurat per patris ani- mam Hugo Gallus. XlI. 7. 84. per 58. Trinitatem& lignum crucis, atque Sanctorum reliquias Otho M. XII 9 100. quidain per barbam. XII. 15. 166. Ppropter perjuria autem in Italià con- ſtituitur, ne inpoſterum lites jura- menté, ſed monomachia decidantur XIII. 6. 69. V Jus civile Othonianò ſeculò erat in- cognitum. XII. 12.154. JurLANDIAM Epiſcopatibus ornat Otho M. XII. 6. 8I. JuyxNrus Othonis II. optima de æ- tate provectiori iperare jubet XIHI. 2. 13. ut& Othonis III XIV. I. 2. T'iti. 3. fit tamen interdum ut juvenes ſub diſciplina optimi exiſtentes, poſtea auctã poteſtatis licentià depraventur. XII. 3. 63. Cœterum nimis docilis ple- rumq; ſuſpecta eſtXIV. 1. 5. at verò vir- tuose peracta ſubditorum conciliat 1. L AMBERTI S. monaſterium in fi- Lnibus Carnorum& Styriorum condit Otho III. XIV. z. 55. LaNCEA clavis Chriſti ornata deſcri- bitur. XI. 4. 17. ubi vide de ejus origine & materiâ diſcrepantes ſententias. re- amorem. 8. velatur ruſtico cuidam Xl. 4.18., de b 41 quo dubitat Gretſerus. ib. adhibetur autem in præliis ib.& inter I mperia- 4 lia inſigniarefertur. 19. duas cfie vult Baronius lanceas ib. ſtituir Henricus XI.12. 54. LàrRoONTS, piratæ, prædones tor- neamentis intereſſe nequcunt. XI. 12. 74 LaAuRENTIO S. templum ſe erecturum vovet Henricus præliaturus, ſi ſe ju- verit in debellandis hoſtibus XV. 4. 46. calix eidem donatus hunc Henri- cum à damnatione liberaſſe creditur. XV. 12,117. LaAuRIsHEIMESIS Abbatis cumwor- matienſi Epiſcopò diſſidia. XV 9.94. ubi& compoſitio. Laurisheimenſe monaſterium acceſſione Ottonici fo- reſti(des Odenwalds) Henricus di- tat 96. Laus mortui pulcherrima, viventis dubia. XII.15.164. laudem non me- retur, qui, cùm non poſſit, non facit, malum; ſed, qui, cum poſſit, intermit- tit. XV. 7. 66. LawENBuRGICI Duces ſtemmate Hermanni Billingii Saxoniæ Ducis. XII. II. 123. LEeATI etiamſtaliquando, velut ad Otthonem, quaſi gratulatum victori- am, revera belli ſtatum exploratũ ve- niant, tamen prudentius munerati di- mittuntur. XII. 8. 92. quaàm violantur, illuduntur, aut tucidantur, cruenta enim LäNDSBERGENSEM Marchionẽ con- ö enim ferè ſemper violatores inſequi- tur vindicta XII. 6. 79. XI II. 4. 42. Niſi bellum cum Henricò expetas. XI. 8.37. LEoOES ſine armis,& arma ſine legi- bus eſſe nequeunt XI. 11.ſ5- ceſſanti- bus bellis florent. XII. 14.160. Legi- bus paucis indigent boni. XIII. 6.7 6. LEGTTIMA hæreditas an etiam filiis filiorum cum patruis debeatur olim Comitiis commiſſum, poſtea mono- machi deciſum fuit. XII. 14.157. LEoDIENSEM Epiſcopatum valde di- tat Henricus. XV. 9.90. quædam po- ſtea illi ſubtrahit, quæ Epiſcopus a Succeſſore ejus Conradõ denuo con? ſequitur. 91. Ann LIRERALITATE clarus Henricus Au- ceps XI. 3. 8. in coronatione ſuàâ O- tho XII. z2.2 1. Henricus II. in Eccleſi. as. XV. 9. paſſ. Eà Boleslaus Polonus ſibi conciliat dominatum Pohemiæ XV. 4. 42. Sed Henricus Sanctus odi- um fratris& affinis XV. 8. 72.& omni- no veterum Imperatorum liberalitas in Eccleſias malum ſortitur eventum. XIII. 2. 25. XIV. 3. 46. feq. LIBERIfirma ſunt Imperii munimen- ta& ſubſidia dominationis XIV. 4. 23. conciliant Principi authoritatem. 74.. b LIBERTATIS valde ſtudioſi ſunt Sla- voniæ gentes XII. 5. 73. quæ valde pe- riclitatur ſub exterorum Imperiò XIII.J. 8. Videbis a, ſine lihertatis præ- textu ferè nullum alienum ſervitium & ſibi dominationem expetiviſſe. XV. 1. 8. ſub hõôc titulò Itali rebellant XV. 578. Galli res novas moliuntur. Xl. 7. 4. rectiori modò plurima bona ha- bentes ſub Othonibus eam conſe- quuntur. XIV..51. LIBIDINES familiarum quorundam Pontificum annotatæ XII. 19. 107. horrendæ Johannis XII. 108. ſeq. in- vaſit autem hoc vitium etiam quas- dam Imperatrices XIV. 44 56.69. LorHAKRINGCORuN, qui aliquando Choldariorum nomine veniunt XIl.3. 58. olim Ducatus in duos diviſus fuit, ſuperiorem& inferiorem; amplas certée Diæceſes, quarum inferiores Brabantici nomen aſfumſerunt XII. 12.137. Keſtituit autem Lotharingi- am Imperio Heuricus Auceps XI. 6. 32. datà eidem concordiâ Eccleſiaſti- cã. Xl. 7. 34. à quo tempore creberri- mé fuit infeſtata à Gallis, quibus ipſe Ducatus perquam utilis viſus fuit XIII. 5. 49. ſub Othone M. occupat Ludovicus mox eâ iterum expellitur. XlI. 7. 84.& Lotharingi obſides& cheſauros Imperatori dant XII. 14. 162. Otho II. eò rem deducit, ut tra- Ctibus quibusdam conceſſis Lotha- ringiam Callus abjuraret. XIII. 5. S. 52· ubiab Imperatore amicitiæ confir- mandæ causà in feudum Galliæ Kegis fratri conceditur. ib. Mox infeſtatur à Dynaſtis Hannoniæ, qui propterca ab Im- dlnpe „Ftpo 40 detur ant 16,Dun ſöbdta f Wone ei cioni I. .5 drAcch noXll- epicopu Fdelistz neot Tre mienlisI duata A cortrore Gipol 4. LOyANI css Du⸗ M S. LRECA derico e LW nb fumn 8 LINEBI cetum ſab titul que e burgen lemm nls, de conlecr 1 .„hr Wum ddun 8 * W * Gh a 4 t Imine weüml in ducsähi erionn, un = uarun tann 2 alunkmul d attem laben icus Aucjl temporecbn. S Galls, qih 1 — tharingj chie 2 etori daut Né em ddduchut concells li- furxet. Mi re amicitæchi udum Galrle b. Mositäh ir, dinn 1 n utils )thone llcann S ciiterum eigt, ab Imperatore in exilium mittuntur. 53. Etpoſtea ſub Othone III. Lotha- rius Gallus aggreditur eam; ſed perſua- detur ante mortem ad pacem. XIV.z. 26. Dum ita Imperio paruit variorum * fubdita fuit adminiſtrationi- Ab O- thone enim committebatur prote- ctioni Trevirenſis Archiepiſcopi XII. 2. 44.& poſtea ejus Archi Dux crea- tur Archiepiſcopus Colonienſis Bru- no XII. 12. 125. non quidem qt. Archi- epiſcopus; ſed quia Imperatori erar iidelis 137. ſub Othone II. partes te-* nent Trevirenſis, Leodienſis, Colo- nienſis XIII. 5. 52. fub Henrico II. vi- duata Arduennæ Comiti donatur, controverſiam iſti moventibus defun- ci poſtremi Ducis Sororibus. XV. 5. Tovaui NsꝝE bellum conficit Henri- cus Duce Godefrido Lotharingo XV. 6.54.· LuskcCA Civitas Imperialis ſub Fri- dericò eſſe cepit XlIV.z. 4a4a4.O Lupzs equeſtribus quamvis utiliſſi- mis fuunptus præſcripſit Henricus XI. 12.75. LuNEBuRGENSEM Comitatum con- ceſſum putant Hermanno Billingiô ſub titulò Saxoniæ Ducis, inſtitutuun- que ex bonis Burggraviatus Mechel- burgenfis XII. 1I. u18. Luneburgen- ſem in monte arcem exttuit Hermam nus, deinde monaſterium S. Michacli conſecrat 120. cui Otho M. decimas ſalinarum donat, XII. 13. 150. Lune- burgenſes Duces èſtemmate Henri- ci Bavari XII. I1. 123. LusArIA olim dicta fuit Milzavia XV. 4.43. Marchionem ibi conſtiruit Henricus. Xl. II. 64. Luxus Principum minuit territorium XII. 2. 29. Procerum Eccleſiaſticorum deſcribitur XII. 12. 134. Catilinariæ ſeditionis cauſa. XIII. 8. 9 5, M. Maebrher nomen, ortus. 1VA XII. 13.142. Magdeburgum fit Slavoniæ Metropolis 143. ejus Burg- graviatui anulta detraxit& Lunebur- genſi adjecit Otho, XII. II. 118. acce- dit Hermanno Billingio 119. ibidem horologiumadmirabile fecit Gerber- tus, poſfea Pontifex XIV. J.9. Magde- burgenſem Eccleſiam fundat Otho M. XII. 13. 142. ſupremam Archiepi- ſcopalem ei tribuit dignitatem, unde & Patriarcha Germaniæ dicitur. 14 4. ſeq. ſubduntur eidenn quinque Epi- ſcopi,& cæterorum Archiepiſcopa- tuum inſpectio conceditur, quæ præ- rogativa tamen à quibusdam non a- gnoſcitur. ib. Multa illi oppida, caſtra & prædia, cum jurisdictione concedit Otho, primam ſedein inter Principes in temporalibus attribuit, eorumque familiæ ſolum Advocatum Magde- burgenſem dat judicem ejus Adyoca- tus perpetuus Burggravius fit, ubi 1 2 hujus 44 1 N F E r. hujus annotatur jus& officium. XII. 13. 148. Fundat& ibidem mona- Kterium 153. quod poſtea dictum fuit Bergenſe 154. ditat etiam iſtam Pecleltaen Ocho I1. XIII.2 21. Ca- nonicorum Masichutgenſiumn Col- legio jus datur liberè eligendi Præſu- lenn. b. Keſtaurat hanc Eccleſiam Henricus XV. 9. 82. MAGI inſimulatur Papa Sylve- ſter propter eximiam Matheſeos ſci- entiam. XIV. 1. 10. Flürade eo XIV. 5. 96. MAGNIEICENTIA Othonis com- mendatur XI I. 13. 14 1. Henrici inex- truendis Eccleſiiis& Monafteriis. XV. 9. 92. MaA j ESTATIS violatores tornéa- mentis intereſſe nequeunt XI. 12. crimen fi dubium, monoma- chiâ decidi ſolitum XIII. 6. 56. Maje- Itatis j jura paulatim ad ſe trahere ſo- lent qui uffragiruenr jus habent.a. 6. 104. MajokuM Virthbes ad egregia ba incitant XIV. S. 75. MaLATESTA Vicarius Impp. erat in Italià ſub Othone III. Primus XIV. 1. 20. MARCHIONES primos 3 Romanis ratione adminiſtrandi deſumprâ XI. 11. 67. inftituit Henricus XI. 9. 42. Sles Wicenfem XI. 10. 52 Brandebur- genſem XL II. 61. Erymon vocis docet Marchiones primð officiir no- men fuiſſe, nomẽ hodie in patrimonii tranſiit 6z. 67. Cõſtituit Henricus et- iam Miſnenſem, Landsbergenſein, Luſaticum, Auftriacum, 64. Baden- ſes cuſtodiæ Kheni causâ 65. Ho- die multi facti. 6 6. Antuerpienſem Henricus ordinat XV. 4. 42. ubi ut fines cuſtodiant,& ineurfionibus erpetuis atterant hoſtes, inftitutos eſſe docetur. MAKRMELSENsSES Equites Mareſchal- li ſunt Epiicohatus Curienſis XV. 8.77. MARTINuS 8. Moguntienſis Ec- cleſiæ patronns xXII. 12.138. MäATAHEMATICus celebris Gerber- tus XIV. 1.. cujus tempore mathe- ſis inſcitis hominibus tam inviſafuit, ut hic magiæ& necromantiæ inſimu- Jaretur. 10. MaATHILDA Ancupis uxor pietate condecorans familiam XI. 2. 5. cjus ſtemma. 6. MATRIS Mathildæ cæcus amor in Henrieum. XII I.z. 28. in matrem val- de pius Otho III. XIV. 1.6. Alexan- der Severus ib MäArscasNszs Comites Dapiferi Epiſcopatus Curienſis XV. 8. 77. MauakiRCHENSIUM ſtatuarum mẽé⸗ tio fit XI. 9. 40. MECHELBuRGENSrS Comes uſtimus Burggraviatum relinquit Imperatori XII. III 1 Obotri ſtanam nortuo adquan gendal gafarl Mip waſot 169. Mauic Leop 167. ME)PI- (tuma Keabo Meh ts&! Mana 17, 8 tractu Meh Magd conju gpench penls aura ſeg. Ktaura rean la an Leni Nagc eirJu b 1*(ean 2 lce:tri —.. t= celedrä Caht. 683 temperedas. t r dis nmintn ro eu. 2 pi rrer ſa une laun NI. 8 rn czcm amr! X.mare 1 IIV. IK Kr omites Dn b 1- ſsXV. I. d A fatunn, (oneslims en aquit XII. I1. 118. Megapolitani olim Obotriti ſub Carol Magnò Chri- ſtianam nſuſceperunt Keligionem,& mortuò rurſum abjecerunt XV.; 25. ad quam tamenab Othone denuo co- guntur, ſed iterum rejiciunt tributis gravati iib. MEDICOCRuM feculs Othonianò major uſus quam dignitas XII. 13. 154 MzsLICENSE monaſterium fundatum ALeopoldõl. Marchione Auſtriæ XI. 12.67. Ms MMIILERIENSE Conohfum ere- ctum ab Henrici Aucupis uxore, po- ſtea Portenſi ceſſit XII. 15.167. MEMORIf ſubveniendum char- tis& membranis XIV. 6. 107. MzRANIE Ducum mentio fit XII. 1. 7. Situs ejus ubi hodie Tirdblinus tractus.1o. MzRSERURGENSIS Epiſcopatus Magdeburgenſi fubjicitur. XII. 13. 144. ditatur. XIII. z 22. ob horum conjunctionem Giſilerus officiò ſu- ſpenditur; collapſum Merſebur- genſis ſtatum per totam vitam re- ſtaurare nitente Othone XIV. 3. 5o. ſeq. Merſeburgenſem Eccleſiam re- ſtaurat Henricus XV. 9. 82.& au. ream aram eidem dicat 87. ubi& a- lia ampla recenſentur dona 88. di- ſcerpitur Epiſcopatus à Cizenſi, Magdeburgenſi& Miſnenſi Epiſco- ſus fucrit XIII. 7. 83. 71 N DEX. 4 pis ibid. reſtituitur iterum ab Hen rico bid. Miersburgi calix qui Hen- ricum à Dæmonibus liberaſſe credi- tur, oſtenditur quoranris. XV. 12. 118. MILITES ad omne bellum cùm ſint neceſſarit, quædam de illis vi- debimus, diſpertientes totam mate- riam in dilettum& deſc plinam mi- litum. Ad delectum pertinet„ quòd Otho militibus exteris confidens cæ- Quidam ſunt perpetui; quidam conſcripti tempo- rales. Militem ordinarium perpe⸗- tuum,& continuà fobole immorta- lem conſtituit Henricus. XI. 9. 41. quos sdam inter aulicos alit 42. inſtitu- t prudenti. 43. Conſéribendi cæte- roquin optimi, viribus que probandi. XI. z. 9. licet quandoque etiam cum Henricò latrones& fures in neceffita- tibus admittendi Xl. 9. 43.& fortiſſi- mis non mollibus committenda vita XIII. 7.83. quales ſuos eſſe laudat O- tho M. XII.§. 94. ſi rudis fit miles& ſævis bellis non aſſuetus, bellum dif- ferendum eſt. Xl. 8. 6 ſi in campo ſo- lers in montoſa non eſt ducendus lo- ca XV. 2. 21I. celerrimi omnino laudan- di Xl. 9. 44. an etiam Eccleſiaſtici de- ligendi? vide XII. 12. 131. omnes cæ- teroquin& ante bellum& ante præ- lium facramentò aſtringendi Xl. 9. 44. Infirmos ab obſidionibus recreatum 1 3 b tedu- — — f — — — 46 1 N D E I. reduces. XV.4. 40. Fit enim interdum ut peſte& fame abſumantur. XV.II. 11.112. D. ciplina jam inculcanda venit, quæ in Exercitio, ordinèe, coerci- tione& exemplis ſuſtinerur. Igitur milites exercendi,& luſtrandi ſunt Xl. 9. 4 1· ſumma cum inde promanetuti- litas Xl. 9. 44. prout ſuos Henricus Auceps jocoſeriis ludis pacis tempo- re cxercuit XI. 12. 69.& 73. Ordinem irem elegantem obfervavit Xl 9.44. Coercendi milites ſunt ad vitam Vix tuoſam, imprimis adpietatem. Nam milites bellandoplacent DEO, non quòd bellum ſit aliquid optabile; ſed quiapietas laudabilis eſt in bellis XlII. 7.78.& modeſtiam, tum in verbis ne nimis ſuperbiant cuin Hugone Gab 16. XlI.7.8 5.· tum in veſtibus; ſicut O- thonis M. miſites omnes pileis fæninis tecti fuerunt. ib. prohibenda diſcor- dia; nam etiam militaris jocus quan- doque in ſeria ſoler devenire certa- mina, XII. 7. 85. Exempla ſpectanda in pœnis& præmiis. lta perfidos mili- tes ſeverè punit Otho. XIII. 7. 88.& 93. prout& Julius Cælſar deſertores. 90. aliquando tamen fervente bello pœna differenda. XII. z 48. Viden- dum etiam an ad fugam inclinati ora- tione erigi nequcant. XII.z. 58. XI. 8. 94. Multum enim roboris militibus addit Ducis Virtus: 95. Cordati præ- miis afficiendi ſunt. Xl. 9. 41. nequè ipſi ſolum ſed& defunctorum viduæ & filii. XIII. 7.84. Quod ſi ita ſeve- rè& indulgenter ſimul tractemur XI. 3.9. Procul dubio diſciplinæ ſalubritas eminebit. XII. 8.91. Talibus certè mi- litibus Germania ſuam debet liberta- tein. XIII.7.78. Tales rectè Nobiles aſcribuntur XI. 9. 44.& milites pro nobilibus vocantur 45. MENISTRis nimun familiares Prin- cipes ſibi attrahunt contemptum XIII 7.93. 1 MiuDENSEM Epiſcopatum largà cle- mentià& Cæſareà penè munit autho- ritate Otho XII. 12. 130. Eccleſiæ mulra concedens XII. 33. 15§0. cjusdem privilegia auget O tho III.XII I. 2. 22. MiRACur à quædam ex pia devotio- nis ſpecie conſicta ſunt XlI.4. 72 Mi- racula ediderunt corpora defuncto- rum Henrici& Cunegundæ XV.7. 59.XV. 12.123. feq. MiSNENSERM Epiſcopatum conſtitu- it Henricus XI. 11.56. ut& urbem Mi- ſnam 59.& Marchionem Miſnenſem. 62. Epiſcopatum Magdeburgẽſi ſiib- dit Otho M. XII. 13. 14 4. qui& Ec- deſiamn dedicat. 149. quæ poſtea diri, pitur. XIII. 8.98.& ipſa urbs durante bellè Polonicò multa patitur. XV. 4. 39. ubi mulieres ſe animo g geſſerumn, unde mos quidam triumphi añalis in- valuit. 40. Proveniunt autemn Miſniæ Marchlones à Comitibus Wethini XI. I.2. Xl VW. 3.4 1. MlSSsAs augendas eſſe in Conciliõ Tremo- Trewlol gin No Iam, c miſlss (hritun dere rich MII4. I Heorici oDs. XI0. pter Ot qpillta remuner ditpope ibenev fun ing pontiüic Keruiun ntior ez Dolonus tegtani Auceps lMarso. tonem Mocuy nitton XIIn. Ditrom ſcopus a 38. cellariu us in cc dor hl nüte implor n kmün 1n ntennäull T opnnli nemunkane E 2.1o. kn = IB hagum olllXIlau a mexfutau um X rll anegun M. — —B½ 1 L.ut Kuband- mem Min Eragdebun —. 14. qul a„Ourpo a — Pon rbsdt da Mpriu. A pinostg, Riurphräüli unt artenn mitcbus L 2 clle in(ad Tl 2 — ah Tremonienſi decernitur. XV. 9. 85. &in Noviomagenſi, ut calix ad dexte- ram, corpus ad ſiniſtram poneretur in miſſis. Ioo. ad miſſam celebrandam Chriſtum cum multis Sanctis proce- dere vidiſſe Henricum creditur. XV. 11.114. Miſſæ poſtea multæ pro anim Henrici celebrantur. XV. 12.122Z2. MopEsTI eſt Imperium refugere XI. 5. 20. prout fecit Henrici Aucupis pater Otho. Xl, 3.12. Modeſtia tran- quillitatem conciliat XI. 3. 8. DEIIS remuneratur cam XIl. 5.20. Illi applau- dit populus 21. conciliat eadem popu- li Benevolentiam XII.I. 4.per ferociſ- ſima ingenia ſine ſeditione deducit Pontificem. XII. 10. 117. hoſtes ad ob- ſequium reducit. XV. 4. 38. Sed effe- ratior eà fit Boleslaus Bohemus. ib.& Polonus perfidam hac Virtute ſuum tegit animum. XV. 4.37.& Henricus Auceps veritatem inviſam. Xl.5 21. MœkoRE quidam periiſſe putant O- thonem XIII. 9. 99. MoeuxTINORuM& Puldenfium mi- niſtrorum truculentæ concertationes XII. 12.134. Moguntinenſis Eccleſiæ Patronus S. Martinus 138. Archiepi- ſcopus Thuringiam& Haſſiam poſſi- det 138. eſt Vicarius Imperii ib. Can- cellarius Othonis M. XII. 13. 147. E- jus in coronatione Imperatorum po- tior habetur ratio XIV. 2. 19. A Co- mite Hamerſteinenſi ſæpe laceſſitus implorat Cæſaris auxilium XV, 6.5. N D L A.„ Moguntinorum Canonicorum ori- 80 XIV. z. 43. Henricil I. temporibus prælul erat Willegiſus, qutplauſtra- 1i6 progenitus rotam inſignibus Mo- guntiacis inſeruit. XV. 1.15. MoNACHos regné expellendos eſſe volunt Pomtifices. XII. 12.133. Mona- chus fieri deſiderat Henricus II. XV. 9.83. in Bavarià monachi licentius vi- vuntpropter paupertatem,& mona- ſteriorum vaſtitatem. 92. MoNASTERIORuM largus eſt dotator Otho XIV.z. 45. prout& omnes no- ſtri Imperatores Saxonici: Fundantur enim Gandersheimenſe XI. I.2 Ber- genſe Xl. 2. 7. Melicenſe XI. 12. 67. Er- phurdienſe SS. Petri& Pauli XII. 2. 28. Luneburgenſe S. Michaelis XII. II. 20. Tuitenſe XIV. 3. 72. S. Lamber- tis3. D. Georgii apud Naumburgum XV. 1. 13.& multa alia. XI. 2. 5. XV. 9. 92.98.paſſ. Ditantur, confirmantur & reſtaurantur Ringelhcimenſe, Au- gienſe, Sangallenſe Xl.2. 6. Hildeshei- menſe, Campidunenſe, Gemblacen- ſe, Fuldenſe, Corbejenſe, Geiſekenſe, Efledienſe, Ratisbonenſe XII. 13. 150. Eltenenſe XIII. 2.22. Tegcernſeenſe, Eremitarum in Diæceſi Conſtanti- enſi 23. Herſebrochenſe 24. Werthi- nenſe, Pompoſianum, Altaichenſe. XIV. 3.53. Cauſa hujus frequentiæ e- rat devotio XIV. 3. 47. licet poſtea ra- pina& avaritia acceſſerit XII.12. 136. quæ acriter carpenda, XlV. 3. 47. qua- Propter 48 propter reformationem tentat Otho XII.13. 150.& Henricus II. mona- Kterio Fuldenſi ob luxuriam prædia quædam adimit. XV. 9. 86. Monaſte- ria autein ſpeciali pr ivilegi non ex- empta, ab expeditionibus bellicis non ſunt immunia. XIV. z. 53. Illud nota; quod Monalteria quædam aulica con- cedant officia Mareſchalli, Dapiferi, Pincernæ, Camerarii XV. 8.77. MoNsTR ab Henrico Aucupe cuſæ effigies XI. 3. 16. inter Clericos mone- tæ cudendæ jus primum Abbati Cam- dunenſi conceſſuin creditur XII. 12. 125. idem Epiſcopo Verdenſi ab O- thone III. trribuitur XIV. z. 49. Unga- ri monetam ſuæ ad C hriſtianiſi num converſionis memoriam continen- tem cudunt XV. O. 107. MoxlALES uxores qucere non licer XI. 1.4. monialis fit S. Cunegunda. XV. 9.98. Giſela Ungarica Teg XV. 10.106. MoxTISFERRATI Marchiones Wi- tikindo XI. 1. 2. ab Othone primum creantur XIII. 4. 46. MoNTISFORTIS Comes Campidu nenſis monalterii Dapifer XV. 8. 77. MoRs piüſſina Othonis M. XII. 15. 168. moribundus Henricus Bavarus & ejusd. filius ſeinper inclamant, Ky- rie cleeiſon XIV. 2.26. Mors Oth. III. diſſimulatur„‚donec collect diſpersò exercitu ſibi caverunt Germani XIV. 7.140. eidem prædictam fuiſſe ferunt mortem 142 Mortetn Ochonis triſtes / ₰q N E T comitantur turbæ, tum in Ger manid, tum in Italia XV. I. 20. poſt mortem Ducis Bohemiæ Bohemiam invadit Boleslaus Polonus XV. 4. 43. Mor- tuorum animæ à diabolis in contro- verſiam ductæ, ab Angelis ereptæ. XV. 12.119. Mor tua Gregorii Turo- nenſis uxor locuta fuiſſe creditur è tu- mulò XV. 7.67. Moskrr ANICI Ducatus mentio fit XII. 12. 137. interitus tempora XV. 9. 98.2 Mu s6 ncendum Miſnenſis urbis extinguitur. XV..4. 40. Muxor Dominum Nicolaum quen- dam Papa facit. XII.⁊.. MuxDIBuRDIuM eſt idem quodtu- tela, tuitio aut jus Patronatus. XV. 8. 1. MuNERIBus placat Carolus Calvus incautum Carolomannum XII. 2. 32. corrumpit Senatum Komanum ib. muneribus alios ſibi adjungunt ho- mines ſeditioſi XII. 3.52. impetratur Pontificatus XII. 12. 133. MunlRE Uurbes ſumméèé neceſſarium. XI. 9. 41. Munit urbes Saxoniæ Hen- ricus XI 9. 47. Munis cingit Saxoniæ urbes Henri- cus Xl. 9. 41. 4². Murorum inopia priſcis valde damnoſa 48. N. ANGII Hiſtorici mentio XI. 2. 6. NaATAN- NATMI 80. unf r.;. NAIHNIIT oninoſn. NAruRA duckt Ill NaAunnB clio ſepe Cœnobic cio XV. NESI prodite nunlaude ccdt Oh NEII2N rrus MS77 NäubuR Hericus Nüekn lun in! Ungriir NoullE- wüincen 1. 9. N to hroge mentade Noblüta kakr dem Vi danabant NoyllR laly.— Lomen 2 Nrlnm rp — K gen qotie 4 2 jaronns. 1 Crahs Ch 1 ta Nomum b 3 acjungu kr ſ. wem 13; me neceſarm 1a S Saxolle lr. ix ude — Naronm In 48 Jorici neuco 9 Na- NaraNDo vitam ſalvat Ocho lI. XIII. nis fratrem imponitur XlI. 3. 48. 7.80. infortunium cvadit Julius Ca- NoRiMRERNGA oſtenditur lancea cla- far. 83. i4 vis Chriſti ornata. X.3. 16. Nartviraris tempora quandoque NoRwERGi Re ominoſa. XI I. 1. 2. ca familid XI. r.2. NaAruRæA homines ad mutua officia Norur Aseribenid ducit XIII. z. 2 6.— li ars conciliat Eck- e 2 n hardo gratiam apud Othonem XIII NauMBuRGI Eckardus Miſniæ Nfar- 1. 7. laudatur 8. chio ſepelitur, efacultatibus ejusd. Cœnobio ibidem D. Georgio ædifi- reſtaurat Xll. 9. 4. 1 catò XV.I.1)77. NovrrArxs fugit Carolus M. XII.z. NrCESSITAS bellico tempore im- 40. 3 probitatem etiam in præclarè facto- NuxDINAS in Saxoniâ primum Hen- rum laudem trahit XI. 9.43 neceſſitati ricus I. inſtituit Xl. 9.42². cedit Otho M. XII.. 64. b NELLZzNBuRGENSIS Comes Came- 8. 4 b rarius Monaſterii Campidunenſis O* DIENTTA fubditorum RKeli- XV. 8. 77. gione provocatur XI.3, 16. NrEubuncE8sE monaſterium fundat OnsiDo famem Ratisbonæ affert Henricus XV.H. 93. XII. 3. 65. Obſidentes Othonianos NipERBuURGENSISMonaſteriNobi- Lutetiam cives erumpentes turbant lum in Paſſaw Abbatiſſa fit Oiſela XIII. 3. 49. in ohſidionc Mifncnſis ur- Ungariæ Regina XV.ꝗ10.106. is anim 080 ſe gerunt mulieres XV. NoBßlL ES aviti ſtemmatis longã quã 4 40. obſidionem folvit militum in- vis incertà gaudent enumeratione Xl. firmitas ib. 12. 69. Nobilitatis teſtimonia à quar- der Odenwald donatur Laurishei- t progenitore habentes ad tornea- menſi monaſterio XV 9.96. menta demum admittuntur XI. 12. 743. OpruM Carolum V.& Franciſcum I. Nobilitati egregiæ vivendi regulæ ad monomachiæ denunciationem in⸗ præſcribuntur ib. Nobiles juvenes in vitat XIII. 6. 57. odia confinguineo- ſpem Virtutum olim ſcutò frameaq; rum acriora aliis XIV. 2. 22. odiò be- onnabantur XIII. 1. 2. neficium compenſat Boleslaus Polo- NoMiNa quandoque videntur fata- nus XV. 4.39. laXlV. 2. 2 1. qua de cauia Dancmari OrCoNOMICA ſcientia Principi cõ- nomen mulii filio Kegio, poſt Otho- mendatur XlII. 1.4. OFrr- ges ex Oldenburgi- NovARIENSEM Eccleſiam Henricus 0 eraru Caroli Calvi nimia quondam potentia toti Imperio tuit exitioſa XII. z. 42. Officialibus par- tem quartam pecuniæ legat Otho, XIII. O. 99. 18. OrDENBuKGICI Comites à Witi- kindé XI. 1. 2. auctores ſunt Kegum Daniæ, Norwegiæ, Sles wici& Hol- ſatiæ Ducum ib. OMINE eriguntur Saxonum animi XIII. 8. 98. ominibus labaſcentis Eccleſir& Keip. converſio ſolet præſignari XlV.5 911 OpPENHEIMENSI Ciyitati Carolus IV. privilegium concedit, ut nullus oppidanorum extra urbem in judici- um, aut monomachiam rapi queat XIII. G.6 6. ORBINAT IGhannes XII. Pontifex pro pretio etiampueros. XII. 10. 109. OsNABRuGENSEM Eccleſiam privi- legiis munit Otho XII. 12. 130⸗ ubi educatus creditur Otho II. XIII. f. 7. Osnabrugenſein Pacificationem ir- ritam facere tentat Innocentius X. XIV. 6. 133. 1315 OrHo pronepos Witikindi XI. r. 2. Danosbellé affligit 3. Arnulphilmp. filiam fibij cuſat Imperiumib. OrHONITS Muxores& liberi XII. 1. 1. coronatur Aquisgrani& Romæ xXII. 2.27. Magnus dicitur propter celebres victorias XII. z. 44. bella quædam ci- vilia conficit XII. 4. 68. Bohemiæ 7 N D EK X. ungit matritnoniò z3.& 1e- Ducem domat XII.4 ·6Gut& Slavor rum gentem zutramque ad Chriſtiani- ſmum perducens XII. 5. 72. Danos Chriſtianis inſerit XII. 6.7§. ab eoma- re inter Danos& Nordmannos Ot⸗ tenſund dicitur 76. Kegem Galliæ re- ſtituir& Galliam pacat XII. 7. 89 UIn- garos ad internecionem delet 90. Be- rengarianam factionem extinguit& Italiam Imperio reftituit XII. 5.96. E- piſcopis ſecularem comnnittit pote- ſtatem ejusque frater Bruno primus inL otharingiâ cujus Ducatũ ab Otho- ne adeptus fuit ſecularẽ exercer juris- dictioné X I. 12. 123. Archiepiſcopa- tum Magdeburgicum fundat, aliosq́; Epiſcopatus& Eccleſias ditat XI I. 3 141. Multa Comitia& Concilia ces ſebrat XII. 4. 156. Obir Mimlebiæ, ſepelitur Magdeburgi XII. 15.163. ubi ejus laudes& ſymbolum 65. OrHoII. Wormatiæ eligitur, Aquis- grani ordinatur, KRomæn coronatur XIII. 1. l. ejus Virtutes& natales 2 cur Kuffus dicatur z. Comitia multa con- vocat XIII. Z. 13 bellò civilivexatur. XIII. 3.25. Theophaniamuxorem du- cit XIII. 4. 37. ejus liberi XIII. 446. Lotharingiam compeſcit& Kegnô aſſerit, Galliam vaſtat XIII. 5. 48. Mo- nomachias concedit XIII. 6.54 à Ca- labris cæditur XIII. 8. 99. de obitus au- tem modò dubitant Authores 100. Sepelitur Koinæ. 102. OrAONIS III.Jaus XIV. I. 1. virtus& ſpei he plen mundi di Inlol, c0 ma ſecit Inos COlT (omitia Zulici4. Inprimi lägelte. Arragon ru in e Iale d Hlecore XIVV. 5. ſina A quum e Oruho Ottenſt n05 40 Di I tor lopref nct, un parim qäula alis ge cisten aunbi 8 l. n N attt * jem N. — dem trit wtN, 38. * comm e lawnm * Dicridi. A kr aacctiri —. Ardiefün e fandr aind Sciusdmlll, 4 n R(ondhäc 2 Oht)lhibe, daI Hu erne. ac eehigtta, zob- Lonæ cotopll s K&mnksi mita mucr ocirliterm g. * beſck& Leni — — NrNumt b h ſpei plena juventus, unde mirabilia mundi dictus 4. Otho eligitur Impe- rator, coronatur Aquisgrani& Ko- mæiſeditioſis reſiſtit XIV. 2. 13. Bohe- mos compeſcit. 28. diverſa celebrat Comitia XIV. 3.31. cjus Conſiliarii& Aulici 4 1. amor Eccleſiaſticorum& imprimis ſedis Papalis 44. res in lta- lià geſtæ 45. Conjugium cum Marià Arragonenſi infœcundum XIV. 4. 56. tria in ejus dedecus confinguntur 58. Italiæ dubias res componit XlV.5 75. Electorale Collegiũ inſtituiſſe fertur XIV. 6. 101 Obir,& ſepeliuntur inte- ſtina Auguſtæ-Vindelicorum, reli- quum eorpus Aquisgrani XIV. 7. 135. Orrir honeſti neceſſitudo XI. 3. 15. Ottenſund dieitur mare Nordman- nos à Danis ſejungens XII.G.79. P. P ACis& belli artem noſſe Impera- I tor XI. 9. 41. ſedtamen pacem bel- lop ræferre debet XI. 11. 58. Eò perti- net, ut pacemcum exteris colat, qui patriam non undiquaque habet tran- 2 7 3.A A quillaim utque pace in patrid obtentaà aliis demum ſuccurrat X.z. 24. ut pa- cis tempore urbes Legibus, moribus, armis inſtruat XI. 9 41. de bello cogi- tet 43. Ita etiam obſervandum, ne cũ Othone pacificaturis nimium fidat XII.ꝑ. 105. ne cum exteris pacem fa- ciendo fuorum animos alienet XIII. 5.51. neque eorem devenire patiatur ut attritis demum viribus fiat Pax 1 N D E X. XV. 4. 40. quiatum Paxnonut decet ſed ut poteſt conſtituenda venit XV. 4. 41. fed& pacis ſemina hyeme jacta æſtate ſæpius in bella matureſcunt ib. Pax ſæpe conciliatur Conjugiis XIII. 4.39 ·firmatur ſevero vindickæ geners in violatores conſtituto XV. 9.95. PacCræ coactéè inita reſcindit Otho XII. z. 64. nulla pervitain ſervat Bo- leslaus Polonus XV. 4.41. PaDERBORNENSI Eccleſiæ crucem auream 600. librarum Otho donat XIII. z. 24 eam conflagratam reſtau- rat Otho III. XIV. z. 55. in eacorona- tur Auguſta Cunegunda magnò cum Eccleſiæ fructu XV. 1. ⁷. Ejus Epi- ſcopo foreſtum donat Henricus II. XV. 9. 96. aliaque multa; ſed tandem obavaritiam eum odit 87. PALATINArus mentio fit. XII. 3. 49. Palatinus Elector Archidapiferi ma- patui exhibet XV. 8.73. PARAILYSTobit Henricus I. XI. 13. 76. pPARASCEVES& Dominicæ annuncia- tionis unius diei feſta extremum ſe- 17 cum ferre diem creduntur XIV. 5. 9r. joris officium Bambergenſi Epiſco- PARENSOtho ſeditioſi filii deflet for- tunam XII. 3. 66. unde paterna 5σm declaratur. 67. Parentum Virtutibus vinci Principi ignominioſum XIII. 1.2. Parentibus nunquam merita re- ferri poteſt gratis XlIV. 1. 2. PARISIoS obſidet Otho M. sorum- que ſuburbia incendit. XIII. 5. 49. PATRICIORuM urbicorum origo XI. 3 2 2.44 f — — — — — — — — ———— —— — — 9. 44. Patrici dicuntur Romæ ſum- mumaxioma tenentes XlI. z. 40. Paupz TaAs witx traducit inerti XII. 7. 83. fucara Eecleſiaſticorum carpen- da XIV.z. 48. Pauperibus tributũ UIn- garis ereptum deſtinatur XI. 8. 39. quartam bonorum partem Ocho II. relinquit XIII. 9. 99. elargitur Eleo- mofynam Leodienſis Epilcopus gra- tiam Cæſaris conſccuturus XV. 9. 91. Pauperes Henrici animæ redimendæ causa aluntur XV. I2. 1 22. PsccaAràA fabulis tegi ſolent Xl. G6. 28. peccatorum reiniflionem vetetes fundatione monaſteriorum& Ecçcle- fiarum conſequi ſe putarunt XV. 9. 101. PrcuxIAà proditores gentis ſuæ emit Otho XII /4. 74. 1 PEREFIDIA omnia contaminare pot- eſt XII. 3.57. quapropter ſeveriſſime ſemper fuit punita; ab Henricò tor- neamentorum interdictione XI. 12. 74. ab Otlione M. mutilatione narium & exactionibus. XII 9. 103.ab Otho- ne II. in militibus XIII. 7. 88.& Agri- gemò; ab Auguſto in interfectoribus Cæſaris 51. adeo ut ejus fructus feran- tur ignominia, interitus, mors violen- ta, ib.& perfidi nunquam felicem ſor- tiantur eventum XIII. z. 26. ob quæ etiã perfidus quondam Henricus Ba- varus filium à perfidia dehortatur. XIV. 3.26. Nihilominus ſemper fuëre perfidi: Sub Henricò I. Burckhardus Sueviæ Dux XIé. 27. ſub Othone M. GræciX II.9. 103·ſub Othone II. Hẽ- ricus Bayarus XIII. 3. 36. Slavi, Van- dali, Bohemi à fortunæ eventu ani- mum ſuſponſum gerentes XIII. 8. 94. Sub Othone III. Bavarus XIV. 2.26. ſub Henricõ II. Polonus& Bohemus eo die deficientes, quo ſacramenté fidem dederum XV,. 4. 36. 41. ires Bo- hemiæ Principes 44.& alii inf. ſub tit. ſeditionis annotati. PRRICuLA maxima imperterritus fſu- ſtinet Otho, recordatus ſe DEl gra- tià Imperatorem eſſe XII. 8.91. peri- cula amuleto quodam aſſumpto tutus aggreditur quidam Lambertus XV. 6. 53⸗. 3 PrKRjunl torneamentis intereſſe ne- queunt XI. 1z. 74. Perjurus Carolus Calvus fortunâ blandiori aliquamdiu utitur, tandem tamen venenò perimi- tur XlI. 2.32. 33. Perjuriorum evitan- dorum cauſa conſtituitur, ut lites du- 69. PE TIs graviſſima graſſatur Henrici temporibus. XV. L.I17. PETRI S. baculus diviſus parte ſupe- riori Colonienſi, nferiori Trevirenſi obvenit. XlV. G6. 12. PHIIL.OSOPHI præſtans ſcientia Ger- bertum ad Pontificatum evchit XlV. 1.9. parit eidem invidiam II. PiETATis in omni Principe laudan- dæ. XV. 9. 79.& ab ineunte ætate in- culcan- ellè, nonjuramentò finiantur. XIII.6. okeandy rant He Benric IIIIO.- ILV. adeout e nret de. tie Regi rico mull coneiltat rumanot XIV.2.1 Beoricun miraculis ciat ade aupet&c Noſtror bus pote fundare DuLnSf baruree DIACa Karonici iſtoria. Dluprx Larienſ Pocud dr Oth DNANA L6. ꝛ0. llurindos non tan dicendac 4 J. p WSchün „r fenenöemm. iorumen. IE uul, ltlesde Suaur.All. fauur lmi —.. us ciertabe⸗ mekchtllſe ram I. d dncipe luci- E ſuntetit Os lnrereſ T.. es iorialiumaa düs perein, a iori Treel XI I.10.106. Otho. XlV 1.8. Otho III. XIV z. 46. Henricus II. XV. 9. 78. adeo ut etiam Monachus fieri deſide- raret 8². Cunegunda. 98. Giſeian ga- riæ Regina XV 10. 106. Pictas Hen= rico multas parit victorias XI. I1. 56. conciliat uxori Othonis M. ſubdito- rum amorem XII. 1. 4. ſtabilit Regna XIV. 2. 29. inter Sanctos defunctos Henricum& Cunegundam locat,& miraculis clareſcere facit X V.5.59. ex- citat ad quævis obſequia XV. 8. 71. auget& conſervat Regna XV. 9. 101. Noſtrorum Imperatorum tempori- bus potior Pietatis pars crat ditare& fundare Eccleſias XIV.)z. 46. PiLEIS fœninis totus Saxonicus ute- batur exercitus. XII 7. 85. PLACABIILITAsS Impp. Stemmatis Saxonici paſſim oſtenditur in eorum hiſtorid. PL˖uDENTuM donat Otho I. Eccleſiæ Curienſi XIV.3. 55. Pocur 6 amatoriò interfectus credi- tur Otho III. XIV. 7.338. PXNANM capitis luunt Sueviæ Duces XI. 6. 28. Pœna ad paucos, metus ad plurimos perveniat XIIz. 6I. Pœnâ non tam vindicanda Principi; quàm tacenda domeſtica crimina ſunt. XIV. 3. 57. pœnis metus injiciendus eſt iis, qui non habent XIV. 5,33 ubiuti- eulcandæ XIV. 1.8. conſpicuaexempla erant Henrici I. uxor Mathilda. XI. 2. 5 5. Henricus ipſe XI. II. 56. Otho M. litas& neceſſitas pœnarum oſtendi- tur.— E Poërà feculi Othoniani famoſiſſi- mus Burckhardus Præpoſitus Rei- chenawenſis XIV. 3. 43. PorlTiCA Principi commendatur. .. PoLLINGANuM Bavariæ monaſteri- uin ditat Henricus. XV. 9. 93. PoroNIA belléſemper inclyta ad po- ſteros hanc remiſit tamam XV. 4.32. ſub paganiſmò adhuc jacens ob præ- dandi ſtudium malè audiit; Chriſtianà autem Keligione emollita nulli natio- ni Virtutibus ceſſit ibid. Eam a. magis magisque Imperio aſtringere nitebã- tur Germani. 33. Primus Carolus M. ſubjecit ib.& poſt eam Otho III. tri- butariam fecit; rebellantem in gratiam recepit,& Princi pem Kegem creavit, perductũq; ad Chriſtianiſmum amicũ Imperii& liberum a ſervitute aſſeruit. ib quod tamenaliqui negant,& ſub Conradé Principem Kegium ſibi aptaviſſe titulum aſſirmant. 34 Hen- ricus novis rebus ſtudentem ad obe- dientiam revocat 32. ex quo ad Fride- rici II. uſque tempora tributaria fuit 35 ſed erat propterea Germanis valdè infeſta, ut etiam eos aliquoties terra ſuãà ejiceret ibid. ſed pacem ſæpius petere coacta, ſæpius etiam rebel- lat 37. Bohemumque etiam ad diſſidia incitat. 39.& quamyis Po- 5 3 loniæ Poloniæ Ducem armigerum ſuum creet Henricus II. 37. non tamen defiftit, donec utrinque attritis viribus de pace cogitandum fuit 40. cùm ſc. Poloni ejus eſſent ingeni, ut cum iis non benignitate; ſed violentia decertandum fuerit 4². Boleslaus ta- men ille fines ſui Ducatus in Kuſſiam à ſe devictam longè extendit 47. de Polonicis duellis XIlI 6.72. PoMPOSIANuM Cœenobium à Juris- dictione Eccleſiæ Kavennatenſis exi- mitur. XIII.. 54. PoNTIFICuM³ videbimus(onſtiturio- nem&(onſtitutorum vitann.( onſtituit itaque Pontificem Imperialis autho- ritas; prout Othoni homagium præ- ſtitit,& poſtea perjurus depofitus, Leoque ab eo huic ſubſtitutus, XII. 9 103. aliusque à Romanis electus rele- gatus fuit. XII. 100. 1u. cum ante hos eriam Stephanum absque Cardinali- um conſenſu inſtituerit XII9. 97. Ali- um inſtituit Otho III. XIV. z. 29.& Idem Gregoriuin V. XlV. 5. 77. Sed & Heuricus noſter II. expulſum Be- nedictum reſtituit exclusò Antipapã CGregoriò XV.I. 18. Hiſce moti Cen- turiatores Magdeburgenſes non du- bitaverunt ſcribere Pontificem con- ſtituendi poreſtatem conceſſam eſſe ab omni Clero& populo linperatori Komano, Ponmtificique in Imperato- rem omne jus ademptum XIV. 6.115. Illud certum eſt Pontifices multum negotii feciſſe aliquibus Imperatori- bus, inde ab his multos inſtitutos, re- ſtirutos, degradatos fuiſſe. XIV. 5.88. utut hæc arrodant Pontificii XII. 10. 113. Tantum abeſt ut Otho M. Pontifici juraſſe à quibusdam creda- tur, XII. 9. 101. Vitam Pontificum fi intueamur: Crandia inveniemus vitia. XII. 10.106.107. 108. Accuſationem hæreſeos olim validam, non tinemus, etiamſi non laudemus illos 110. Itaque legimus, quod Pontifices ſub Caroli- nis tectis fallaciis; ſub Saxonibusple- nA potentiâ authoritatem ſuam ſtabi⸗ lire tentaverint XII. z. 42. Pleni ſuper- bià mundi totius dominum creare voluerunt 43. Creare etiain Impera- tores XII. z. z1. diſponere negotia Imperii 26. Imperatorum poteſtatem in dubium vocare,& obid defectio- nes promovere 41 contra Regum ju- ra Concilia convocare XIV. 5. 93. eaq; rejicientes profligare 97. omnia lm- perii commoda fibi aſcribere XIV. 6. 119. à fe non coronatos Catalogo lin- peratorum cjicere XV. 1.19. folennis illis conſuetudo. Onimiam ambitio- nematque arrogantiam! XIlI. 2. 34. O deplorandam ſuperbiam. XII. 12. 131. quæ poſt Othones eò aſcendit ut lupra Imperatores ſe eſſe dicere au- derent XIV. 5. 86. Noſtri, fecerunt Pontifices ſecularibus literis egregie 4. b eruditos& regiò ſanguine genus fe- rentes 78. licet quandoque fefellit eos opinio cpiio. uunn co de R anf IWS ſchiſmnat tention i tfra quüdem gari j oculaba matilab anen b kendit, llef feliens reditu fulthon bas exc V fult z 1 tt 41. ſchuma infdle triendo funm probid am bor bantur mnium 595. pultur kaudab Kapler nullum calata Amen rekKriln. onirun(lee 4 an er Doner 1 — unpeuan obadeſei A nrraNeguj. eXly. ga * 97 onnul Tccrder. 2Cardgoh 2... 19 Ghrd d imiamanbuu- aem! Xl2 rrdiam. IM a Ues ed adcellt cſe elecicerar Doltri fecerm —ss ltterss eeng guine gens 3 8 oqueftlälte qyi tum conſecuti ſunt qui plus largitio- ne& ambitione valebant XII. 1 2.133. XIV. S. 89. Inde horrenda enata ſunt ſchiſmata XII. 12. 133., magnæ con- tentiones XIV. 5. 92. quæ eruperunt in tyrannidem XII.9. 100. Tantam quidem, utPontifex Pontificem ſtran- gulari juſſerit. XII. 10. 116. Alii ex- oculabantur XIV. 5. 80. Alii naribus murilabantur 81. deq; Tarpejo monte, quem hodie nullus propterca con- ſcendit, dejiciebantur. 82. Johannes XIILS familia libidinibus coruſca pro- veniens XII. 10. 110. primusque ut creditur, nomen inutahs XII. 9.100. fuit homo ſeleratiſſimus XII. z. 23. tur- bas exciravit, mercenaria linguãâ uſus fuit 33.& libenter flagitioſis ſemiſcu- it 42. Ex ambitione orta ſunt 30. ſchiſmata XIV. 5. 84. beneficiariis ſuis infidi erant XII. 2. 26. factiones enu- triendo potentiam augentes 42. In ſumma res eo devenit, ut nec probi 5 robi dicerentur; ſed quaſi adeſſenti- am Pontificis faceret flagitia affinge- bamur, prout Sylveſter II. magus o- mnium orée ferebatur XIV. I. 10. XlV. 5.95. lepidæ que de ejus morte& ſe- pulturà fabulæ innoteſcebant⸗ 6. licet laudabiliter vixerit XIV. 1. 11I. Adeo ut tapletonus verum dicat ſcribendo, nullum peccatum fuiſſe, quò non ma- culata fuerit ſedes papalis XIV. 5. 88. & meritò de ſucceſſione tam cruente 1 D XI. 55 Opinio XII. 10. 11%. Poſtea Pontifica- diſſidentium dubitetur XII. 10.1 X*.„ Certéè eorum potentia Orientalis Im- perii cauſa fuit ruinæ. Xll. z. 42 Nimi- rum omnis hæc inſolentia provenit ab Imperatorum in dulgentia, quæ impri- mis poſt Othones paulatim ad majora tendebat, coercenda non manſuetu- dine ſed ſeveritate NXIV. 5. 85. non be- neficentia Othonis III. XIV. 3. 43. qui ſedi huic 8. Comnitatus una vice 21 5... Are donas it 44.(in cujus diplomatis ini- tio avaritia papalis perſtringitur& Conſtantini M. donatio) neque beni- gnitate Henrici II. qui privilegia& patrimonia ab Anteceſſoribus colla- taconfirmavit XV. 9. 84. Pontifex quod non habceat baculum inde eſt, quia D. Petrus Colonienfi& Trevi- renſi conceſſit XIV. G. rz. 4 PopuLATIONIBus dediti Ungari XI. 8.37. miſerà eorum calamitate XIII. 8. 96. XV. z. 28. ſcelera à DEO vindi- cantur. Xl. 8.38. ⁹ M4 f PoRTENSIS Cenobii fundatio&œ ditatio XII. 15.16)7. 4 2 PorExTIAM conjugiis multi conſe- quuntur XIII. 4. 38. multi potentio- rum amiciti ſibi prudenter quærunt XI. 10.54. Licet fugax fitin humanis rebus XIII. 7. 78. plurimi tamen cam cum alienis injuriis ſibi adſciſcunt XV. 1. 8. quæ poſtquam primum fuca- tis fallaciis tegitur, poſtea tamen aper- tà vi ſtabilitur. XII 2. 42. Noſtri ta- men Impp. eam honore ſacerdotit firmare 56 1 D E X. firmarevoluerunt XIII. z 14. IIlud mi- ſerum quòd potentia mitem Luidol- phi exuit animum, XII.z. 2. quod co- gnoſcens pater filio alteri omnem adi- mit poteſtatem„Ut ita rebeillandi oc- caſionem demerct XII. II. 12 1. ſeq. Cæ- terum ubi defecit poteutia, ibivulpinà aſtutià magna ſæpe peracta ſunt. XlV. 5.99. PRTCEDENTIA certamen inſigne inter Archiepiſcopum Colonienſem & AbbatemFuldenſem; it. inter hunc & Epiſcopum Hildesheimenſem. XII. 12. 133. PRfCEPTOREM Eckardum ſex diſci- puli quondam tunc Epiſcopi in con- ſeſſu ſolenni ſalutant XII. 13. 15 5. Præ- ceptorum induſtria multùm proficit XIII. 1.. imprimis apud Principes, ſiidoneis committantur informandi, nonut Principes; ſed ut filii tractan- di cum Theodoſiò ib. tales rectè bene- ficiis affecerunt Othones 6. quorum Otho III. ſuum creavit Pontificem XIV. I. 12. PRDE ſecurè intentos Othonis cæ- dit exercitus XII.3. 59. Prædandi cau- ſa Galli infeſtant Lotharingiam XIII. 5.49. Prædones celebres eſle leguntur Poloni XV. 32. in quos ſoverum vin- dictæ genus promulgat Henricus X V. 9.95. ſed& ante eum Henricus I. illos torneamentis intereſſe noluit XI.12. 74re e. eiſt0eil irs PRELIORuM cognoſcemus anrece- dentia,& concamitanria. Ante præli- um Otho M. ſupplex divinam vene- ratur miſericordiam XIlI. 3. 54. alio rempore jejunium indicit& ſacra- mentòalterumalteri fidem promittere jubet X II. 8.92. ad locũ præliimilites per aſpera ducit loca, ut tecti arbuſtis ſecuri eſſent 93. Milites oratione ex- citat 94. Sub Othc ne II. moris erat ut monomachiæ præmitterentur, unde auguria futuri prælii ſumebantur XIII 6. 60. illicitd modò 6r Concomitantia ſequuntur Ordinem præliorum Hen- rici vid. Xl. 8.38.& XI.9. 44. Otho M. ſtratagemate ſuperat hoſtes XII.z. 54. Alius prælii deſcriptionem& in- ſtructionem vid. Xll. 8. 93. Otho II. rælio Saracenos primò vincit, mox defeſſus ab iſtis refocillatis cæditur, ſigna vertentibus Italis XIII.7. 82. cujus infidelitatis etiam ſiib Pompcjò ſpecimen dederunt 83. fortes Roma- ni cæduntur ab cffæminatis Græcis 84. Hen ricus II. ple isque Principi- bus i piiun negligentibus infeliciter pugnat cum Italts, cùm& Germani in à.. 3 cainpõò fuiſſent aſſueti XV. 2. 21. Præ- liaturus hic ſe acci ngit gladiò S. Adria- gat hoſtes XV. 4. ni, cujus acinace ſu 4„ aditantibus etiam ipſi Sanctis tu- telaribus 46.& 427. prout olim Caſtor & Pollux præliis creduntur interfuiſ- ſe ib. inpræl à Friſonibus cũ Godo- fredo cömiſsò terrore panicéò Cæfarea niterrentur& cxduntur. XV.6.56. PRESI- PRED. inponit ſduarli tr §ros p. gye fuit Katruc! Otho M DRACEN nemll. dia Bam detV. DRECIBI 3 S. morHe PRIMoc Henxici chgue) L9ß polle n gump NXlII5 PRxc- Hea X 940. predic uanto ebent pispar .cipem Princi ditur.) audin clles) PRoB; Wadar 1 1 hma E uar. r 1 * w I 1 8 54. dpraüünäne ¹ 11 4 tesorriarg, * 1 Morbane 4 erende 1 — untdenlll [☛ Cuumn 1 akull ( lipronn n ( Gul md Funci nn cllkää aa Ll 2 müübbonge nr. fonekon unrs Gn 1.:r gqle Prach. Sidus ntche & CGermph XV. 2. à. M. ar ghadioS Ach- itholtes M. ☛ jpl Sandtän . utoim Cihr a— onturiteb ubus ciGa- — puich in ae u.XV,6. 4 DRi- 4Aam ben. ernin 10 lü dcda mu Smmwig 18 LL9. Cb 7 N D E. PRFSIDIA terris noviter Occupatis imponit Henricus XI. 11. 59. ſed præ- ſidiarii trucidantur 60. prout& apud Slavos præſidiis Præfectus in magnis ſœpe fuit periculis XII. 4.73. Præſidia ſua trucidantes Danos bellò adoritur Otho M. XII. 6. 79. PRAGENSIS Antiſtes coronat Otho- nem II. XIII. 1. 10 Praga vetus jure feu- di à Bambergenſi Epiſcopatu depen⸗ det XV. 8.74. PRECTBus hoſtes vincit Otho M. Xll. 3. 55. Precibus multùm delectatur uxor Henrici I. XI. z.5. PRIMOCGENITO ex Conſtitutione Henrici debentur inſtrumenta belli- ca, quæ vocantur das Heer⸗Geraͤhte. XI. 9. 45. Primogenitum Regmi non poſſe vocari natum ante patris Re- gnum perſuadetur Henricus Bavarus. XII.;z.5 P. 3 PRINCIPEM commendant avorum facta Xl. 7.34. quæ ſit eorum cura Xl. 9. 40. Laudatiſſimi qui defuncti de- prædicantur. X 1 I. 15. 163. Principes quanto majores tanto meliores eſſe debent XIIII. 4. bona autem Princi- pis pars certò velle bonum agere Prin- . cipem XIII. 2. 14. Invidet Princeps Principi, ſed legitimus àDEO defen- ditur. XIII.z. 26. Principum ſummum gaudium filios habere ad omnia do- ciles XlV. I. z. PRoOBATIONES olim monomachiis fir mabantur. X III. 6. paſſ. ferrò canden- te XIV. 4.59. prout innocentiam fu- am portando ferrum candens& am- bulando ſuper ignitos vomeres 51 2 negunda probavit. XV. 7. 65. PRoDrToREs torneamentis intereſſe nequeunt XI. 12. 74 gentem ſuam pe- Cu- cuniâ& promiſſionibus captus qui- dam Slavus prodit XII. 5.74. PRONISSIONIBus in proditores libe- ralis eſt Otho M. XII. 5.74. fallacibus Henricus Bavarus Othoni imponit, XIII. 3. 33. ampliſſimis dominatum Bohemiæ ſibi conciliat Boleslaus Po- lonus XV. 4. 42. PkupENTIA in rebus adminiſtrandis neceſſaria XI. 3. 8. Prudenti Rege ſummòè opus habet Kespublica, quĩ prudentes adſciſcit Confiliarios& beatam Kempublicam reddit pruden- tià XIII. z. 17. ubi de Prudentid Au- guſti. In negotiis gerendis auri argen- tique talentis pretioſior XV. 9.79. Pur CHRTTuDO corporisPrincipi de- cora XI. 3. 8. Othonis M. XII. 15. 16G. Othonis II.& major in animo Virtus XIII. 1.z. Othonis III. virtute eoruſca XIV. 1.3. Giſelæ quæ totam Hungari- am inflammat ad Chriſti atque ipſius amorẽ XV. 10.105. Comiti Mutinenſ econtra eſt exitioſa XIV. 4. 71. Non ſemper habitat animus magnus in pulchrò corpore XIIII. 3. quapropter bonitas animi optima pulchritudo XIV. 1.3. 4 QEE- 8 4 „ 4 e 1 ““ 13 58 7 ND E I. )lsrone palatii dignitas diu Qu⸗ Othones deſiit. XII. 4.159. QuEpLINBURGENSIS prima Abba- tiſſa XI. 2. 6. poſt eam OthonisII. fi- Iia. XIII. 4. 46. Quedlinburgi ſepelitur Henricus Auceps XI. 13. 76. Qued- linburgum jure quodam multa ſibi aſſerit Comitia. XIV. ʒz. 36. ATIONIS ſtatůs ſtudioſiſſimus in Conjugio quærit Otho XIII. 4.40. Eanon firmantur Kegn⸗:; ſed Dei pro- videntiã XIV. ⁊.z0·ubi ejus deſcriptio. RATISBONA Obſidetur, diripitur, fa- me premitur. XII. 3. 65. Ratisbonenſi Eccleſiæ multa donat Otho M. XII. 1z. 150. 152. inter quæ Stainkirchen. XIII. 2. 23. RAVENNATENSEM Archiepiſcopa- tum privilegiis munit Otho XIII. 2. 24.3 KRavennatenſi Eccleſiã Otho exi- mit Cœnobium Pompoſianum XIV. 854 RAVENSPuRGIO Comiti elocatur Henrici Aucupis filia Xl 2.6. REGIMINE Eccleſiaſtico quomodo noſtri Impp. uſi fuerint, puta Otho M. in evehendis Pontificibus,& de- ponendis in ejus hiſtorid paſſ. impri- mis XII I1.121. conſtituendis Epiſco- pis XII. 13. paſſ. reformandis monaſte- ſiis X1L. 13,153. Orho II. conftituem Arnulphus BavarusXl 6.31. Eam do Papam XIV. 2. 29.& XIV. 5. 77. reformando Eccleſiæ ſtatum 88. Hẽ- ricus I. reſtituendo Papam& exclu- dendo Antipapam XV. 1. 18. ubi de Eccleſiæ ritibus cum Clerò diſſeruiſ- ſe dicitur ib. cũ Galliæ Kege de mona- ſteriorum reformatione convenien- do XV. 5. 81. coërcendo luxum Eccle- ſiaſticum& Concilium indicendo XV. 9. 85. inveſtiendo Epiſcopos per annulum& baculum paſtoralem 91. conciliando Clericorut diſſidia 94. REGES legitimè conſtituti DEl au⸗ xiliò tuti ſunt XlII 3.;7. XIV. 2.29. etiamſi rebus adverſis ab eo exerce- antur, ut eorum Virtus magis eluce- ſcat. XV. 1.17.& inter fallaces mundi machinationes DEO nihil præferant, ſemper credentes hunc diem eſſe illo- rum extremum XIV. 737. inſuper di- ſcant in Regibus& Kegnis plus eſſe oſtentationis quam firmitatis XIV. 7. 137. Injungitur omnibus tuenda Ke- gio& Keligio XIV.;z. 32. Eorum ab- fentid turbantur XIII. 3.94. Kegesho- dierni titulo quidem ſuperiores Ec- cleſiaſticis, divitiis a. longè inferiores. XIV.z. z33. KREONA videbimus acquirenda,& ac- quiſttaconfirmanda,& reutéadmini- ſtranda. Igitur quoad acquiſitionem videmus ſucceſſivis Imperatoribus extinctis turbari plurima XI. 3.9. cum Kegna Kegum morte alterentur XII. 6.79.& multapatiantur incommoda, donec donec 3 1. 12.( Sunt aut umtitu taurat An cot 8 Alia N.z. 10 VIrttutis ui&pr 29. Bol gtisnib quitur— culccur ſialler auo unbuler Othoni Wa. Kcgnol nrtinm nurillim auiete. eAdayar ſcendal Cetari AV. den pterea cujſuse 223, R ſeckap ſten Ar. *rvllirnam patthrin 4 um dülh 4 b 1 altitmr Dll K 337. Mag eant. nusmmauels. erkalesmmd L Onülxeran nccleeneltle 1*.73)üpa ecgnisluds ri rmiurbi⸗ er cibus tuentale- 39 Ae d fuperiors k Zi onge nltnn 1 emunnitu b = G rllaun⸗ 10 arſujſinm 73 Inperoris 1 in M. m - catterenär d tur incomnod⸗ doe⸗ . 32. Eonnld- 2 N DE T. 59 donee de alio illis proſpiciatur. XIII. I. 12. cexemplum vid. XIV. 2. 21. Sunt autem Kegnorum transferendo- rum tituli quinque XI. 3.12. Aliaenim reſtaurat divina providentia XI. 3. 10. Alia conjugiis impetrantur XIII. 4. 38. Alia ignavis Regibus eripiuntur XI. z. 10. Saxones noſtri ſua indole Virtutis, innocentia morum, vigilan- tià& prudentiâ ſibi acquirunt XIV.z. 29. Bohemiæ Regnum Polonus lar- gitienibus& pollicitationibus conſe- quitur XX. 4. 42. Kegnum Galliæ qualicunque ratione addità audacter ſibi aſſerit Hugo X II. 7. 89. Acquiſita Regna quod attinet; nova ſemper ſunt turbulenta XII.. 72. docet id Regnum Othonis II. XIII. 3. 30. Othonis III. XIV. 2.22. Henrici II. XV. 1.9. Nam Regnorum initium& gloria Impe- rantium rarò creſcunt ſine invidia,& rariſſime Regnorum opes affluunt in quiete XV. I. 8. Igitur præſidiis muni- enda, armis terrenda, tributis compe- ſcenda ſunt Xl. iI. 60. Auguſtus ſuum Cæſaris parricidarum cæde firmat. XIII. 7. ↄ1. ſed nec avita ſunt firma XV. 2.22. ſunt enin eorum fatales periodi XIV. 4. 74. quæ oſtentis præſignari ſolent XIV. 5.91. XII. 7. 833. rectè pro- pterea globo aſſimilata XIV. 7. 136. cujus exempla Saxonica Imperia XV. 2.23.& Heneti metu potius quam af- fe ctu parenteslmperio, occaſione po- ſtea afreptà rebellantes XV. z.24. Fir- mantur a alia Conjugiis Xl. 2.7. Alia muneribus& amicitiã XI. 11. 55. Le- gum armorum que ſocietate ib. Aliz liberorum numerò XIV. 44. 74. forti- tudine in hoſtes& concordiâ dome- ſticà XIII. 7. 78. vigilando, agendo, ſæ- pe conſulendo, maximè precando& DEO confidendo XI II. 5. 54. Pietate non vitiis, odiisque XIV. 2. 29. DE- UNM in conſilia ducendo,& actuum authorem conſtituendo 30. nonra- tione Status ib. Nam Regnorumfe- rè commune vitium, ut ex animi ſen- tentià Regibus non ſuccedant onera atque labores. XV. 3. 31. Illud obſer- vandum quòd Regno non ſatis firmo potentes dandi ſint Principes XII. 2. 27. quodque fœcundi majori cura Kegna adminiſtrent quam ſteriles. XIV. 4. 74. Neceflarium etiam eſt ſummopere, ut Kegna prius domi fir- mentur, quàm ad remotiora bella procedatur. XII. 2. 22. fecit id Otho M. ib. Henricus II. etiamſi cladem ac- cepiſſet. XV. z. z1.Intermiſit Otho; ſed propterea domi afflictus. XIII. 8.95. & Romæ propterea Catilinaria fa- ctio ortaib. Prima a. cura ibi inten- denda, ubi maximum imminet peri- culum XIV. 4. 76. Omnia cæteroquin Kegna jugo exeuſsò cadunt XIV. 6. 110. ſolent etiam Regnis parumcom- modi afferre Eccleſiarum nimii pro- ventus XIV.;z. 46. KREGNANDI cupido vitium Magna- h 2 tum 60 7 NDEFT. tum proprium XIII.. 26. cunctis af- fectibus flagrantior 27. licet nimis de- teſtandum, ipſisque ſemper pernitio- ſum. Ea ductus Lotharius Germa- niæ& Lotharingiæ Regna affectans propriò exuitur XIV. 2. 27. Carolus Calvus multa elar gitur muncra fit per- jurus,& a alienis bonis rapaces immit- tit manns XII. 2. 32. tandem venenò perimitur.; 33. Boleslaus fratrem oc- eicdit XII. 3. 69. In ſumma auffert fi- dem& probit atem. XIV. 2. 30. Ve- xæat& Pontifices. X 1 I. 1 10.117. Henri- cum Bavariæ Ducem. XIII. 3. 29.& Arnulphum. Xl. 6. 31. Othoni III. rebellat iterum hac correptus Bava- ruüs XIV. 2. 21. quam tamen præ- rextu Othonis tutelx tegit 23: Infe- ſtat Othonis M. fratrem. XII. 3. 50. Gilbertum Lotharingiæ Ducem, ib. Ludolphum Othonis M. filium 63. Ea vetus eſt& vera bellandi cauſa ſpecioſis ſemper involucris tecta X V. 1. 8. ſeditiones Othone III. extincto excitat 9. ſeditioſorum autem quos- dam in pericula conjicit, quosdam in perniciem agit; concitat etiam eo- ruminvidiaun, qui beneficiis obitricti ſunt ib. Inter hos interfectus Eckhar- dus gratiſſimus alioquin Imperatori ftucuz I1 Nimium agitat Boleslaos Bohemum& Polonum. XV. 4. 42. REICRENAWENSI monaſterio mul- tum profuit Wittegovius Conſilia- rius Othonis III. XIV.3. 43, REIIGIONIS præcipua cuta in Re⸗ nis eſſe debet XIII. 2. 20. cùm ejus tuitio& amplificatio omnnib. Sceptri 1- feris ſub juramentò injuncta ſit XlIV. 3.31. Ejus valde ſtudiof erat uxor Tienrici Aucupis XI. 2. 5.& Henri- cus ipſe. XI. 2. 9. cujus causâ etiam bella gefſit XI. 10. 50. Zelum ta- men mjuſte oſtendit Xl. 4.18. melio- ribus exemplis. Xl. 8. 39. Ejus ni- mius etiam amator Henricus II. ad- ed ut Canonicus fieri deſiderarit XV. 9 82. Erat autem deploran- dus anno milleſimo Religionis s ſtatus XIV. 5. 92. putantibus nihilominus Kegibus ſe eam colere non poſſe, niſii maguis donationibus& benefici- is. XIV. 3. 33. Keligione elatâ effer- tur& Politia Saxonica XI. 3. 10. EA. provocatur obedientia ſubditorum. XI. 3. 16. Sed apud Vandalos nimi- is exactionibus minuitur XV. 3. 27. Keligionis figmentò Henricus ſilet veritatem inviſam XI. 5. 22.& bel- lum timidis perſuadet XI.8.37. Pon- tifices totum orbem invadunt,& Ar- chiepiſcopus Moguntinus plurimos decipit. XII. 3.57. Ea tegitur odium quod Pontifices contra Monachos gerunt XII. 12. 333. Dani odiò Keli- gionis potiùs quam g gentis bellò ad- oriuntur Saxones. XI 10.50. REsSpPuBLICR& pacis& belli artibus firmandæ XI.9. 41. 2 KRHME AuT. haderb KING bindo Alathi- Kingel Nuch 61.Rin gt M RoOMA perlub gekecer Konn eröd V Debet manm̃ XII. manis Wtam lunji ne pal eoron gobar um tores enr in ticii. dlqun meaum rorem nuore Germ K Da S . Mer Mor ez Alhn. Ore non gube S. äbdertie re cnett. a bätormn K andabo I. A ur M. a clenricb ir KX n. A. HAI8;. hw. dr radun Kl. t mus puem d teginroim „ ora MonachW- iodi li. enti belb. 1, cime e Keyd. 1 unäſy 1 ics la. b A celiert —— Paderbornenſi XV. 1.17. KINGELHMEIMII Comites à Witi- kindo XI. I. 2. ex illis progenita Mathilda Henrici I. uxor. Xl. 2. G6. RKingelheimenſis Comes primus Marchio Brandenburgenſis XI. II. G1. Ringelheimenſe monaſterium au- get Mathilda Xl. 2. 6. KRoM regimini Imperatorum ſem- per ſubjecta fuit, etiamſi aliquandiu defecerit XII. 2. 25. Ita Othoni M. Komani præltant homagium de Im- periò debito; non novò X́äII. 2.25. Debetur enim nullius benefici6; ſed Virtutibus Imperatorum 26. Karl- mannus Gallò nil objiciente poſſidet XI. 2.33. uſque ad Othonem à Ger- manis tenetur 35. undique tamen ve- xatum. 39. Venit autem ad Caro- lum jure armorum, Romam nomi- ne patritii, Italiam Kegis titulò ante coronationem tenentem ibid. Lon- gobardorum poſtea tempore Roma- num axioina tenentes non Impera- tores; ſed Domini Keges diceban- rur, invisò a. Imperatorièò nomine Pa- tricii XII. z. 40. Defecerunt tamen aliquando Romani ſolitò more, fa- me autem& obſidione conſtricti er- rorem agnoverunt& Othonem de- nuo receperunt XII. 9. 103. ſicque ad Germanos rediit XII. 2. 33. ſed& an-, Papæ inſidiis turbatum Carolo- TI D E T. b 627 KRHETAKMuS Epiſcopatus ſubjicitur manni nihilominus permanſit4. Ko- manos rebelles ſuſpendiò, Præfectum ludibriò expoſitum carceri mancipa- vit Otho XIl. 9. 104. ſed Romani ſe- ditione urbem commovent denuo XII. 10. 112; gravi reportatàâ pœna. 113. 4 Kurus fuit Otho II. XIII.zI.5. KuplcAPR ſocietati ſe adſcri- bunt tres Solmenſes Comites XI.12. 7²* RussoRuM Kegina ab Othone Dres- byteros conſequitur XII. 13. 147. Vocantur variis nominibus, nunc Pruteni, nunc Kuteni& ſub Otho- ne Chriſtianiſmum detrectant ib. Imi- tantur a. in ſuis obſervantiis Græcos magis, quàm Larinos 148. Kuſſos- debellat, magnâ corum terræ parte a- vulsa, ſed Keligione ibi plantaià Bor- leslaus Polonus XV. 4.47. 8. SArauprE Principes Wnikim- ◻ dô XI. I. 2. SAcRiLEeII reus fuit Burckardus Sueviæ Dux X.l 6.28. Arnulphus Ba- variæ Dux. 32. Johannes XII. Pon- tifex ſacra bona meretricibus diſtri- buit XII. 10. 109. Sacrilegi tor- neamentis intereſſe nequeunt. XI. 12. 74. Sacrilegia oriuntur ex ava- ritis Bernhardi Saxoniæ Ducis. XV. kh 3 3-27e 62 171 D E L. 3.27 Sacrilegii pronus Buno viſione deterretur. X V. 8. 723. SALurEM Diaboli potat Johannes XII. 10. 109. SALus Keip. Principis ſumma cura XI 9. 40. in ſalute Keip. promovenda ſumma Auguſti providentia XIfl. 2. 17 ejus deſiderié magis quam amore Otho II. Græcæ jungitur. XIII. 4.40. Eam ſiummnà curâà promovent Otho- nes XIV. 4.75. SaAL,TzBuRGENSIS Epiſcopus cum Magdeburgenſi de paritate certat XII. 1z.144 Saltzburgenſi Eccleſiæ mul- ta donat Otho 150. SANCTITAS Henrici& Cunegundæ laudatur. XV. 5.79.& Stephani Kegis Ungarorum atq; uxoris XV. 10.104. Sancti tutelares præſidio ſuo credun- tur adfuiſſe Henrico II. XV. 4.45. SANGALLENSE monaſfterium reparat Hedwigis XI. z.6. ditat Otho M. cu- jus Doctor clarus Eckhardus XII. 13. 155. SAkACENTaffligunt Calabriam XIII. 7.79. cæduntur ab OthoneIl. hunc poſtea rurſum fugantes 80; ſed altera ſtrage Otho effecit ut pallida Sarace- norum mors diceretur. 86. debellan- tur ab Henricò Apuliam infeſtantes. XV. 11.110. SAxONICA hiſtoria nimis quidem eſt intricata Xl. I. 2. videbimus tamen, quòd Saxones dicantur à Saxo XI. z. 14.originem à Danis ducentes à qui- bus Cimbrià creduntur expulſi XII. 6. 76. ubi varia de Saxonum migra- tionibus& translationibus 77. Stirps provenit à Witi kind XI. 1. 1. 2.& erat IL1 IA. penes céos Nobilitas Germaniæ præ- cipua XI. 1. 2. Certe Virtus eos evexit ad Romanum Imperium XI.z. 10. iis- que debetur, quòd Germania manſc- rit olim ſine jugò XI. 9. 45. progene- rantibus multos heroës XIV. 1.2. Per hos liberata fuit à Danis Xl. 2. 6. Sue- cis Xl. 9. 49. Slavis XIII. 8.9 4.& aliis hoſtibus XII. 5. 73. Addita Holſatia, Stormaria, Dietmarſia. XII. II. 122. Thuringia pendens quotannis 300. porcos& 572. pannos XV. 9. 100. Henricus Kixoſus Saxoniæ& Bava- riæ Ducatus unà tenuit Xl. 1. 4. ut& Henricus Leo XIV. 4.74. Eſtn. inter Saxones& Bavaros arcta cognatio. XV. 13. de ditione Ducis Saxoniæ ſub Hermanno Billingi vid. XII. 11.118. 119. Dace reddita quodammodo Sa- xoniam armis, Legibus& muris mu- nit Henricus XI. 9. 42. 4 7. Argentifo- dinas invenit XII. 13. 150. Jus Saxoni- cum ab Henticò I. auctum XI. 9. 47. illuſtratum creditur à Burckardo Mangelfeld 98. Theol.& Jur. Doct. XII.I 4 157. ſed malè ib. origo autem Saxonici tribunalis dubia XII. 14.159. poſt Witichindum Otho titulum ab- dicat& Magni Ducis nomen aſſumit XI. 6. 31. Patronus fit S. Vitus XII. 2.38. patiuntur tamen ſub Othone M. limi- tes ali= tesali niæ di teinpe natumn Saon buiſſe ratuX V berge⸗ prout chipin Scrl tor X plora noyn 7.92* WV. I ralior & po SchI XILI. Sck XII nico b nnlig men. Sch cunt Feter virati Srcu tun munt Bara KMryis prabe 4 das 1 Ldätallan b Wum 8== quotan 12 0s W. 9he aclieäèhh. Bülli e7 ltum 81 ach dogunn =Kaon 2 vid M uN. 14 odammoco Sus&mrün AAg. t Fo. Jubbuu. ldumXI9,. à DaGa K]ju.Do r idorgo arel 2 bia XlIIly otimd. 1 nomen li 4„Vitlb N-)— O borl li 8 1„ ———— tbi- tes aliquam jacturam XII. 6. 77. Saxo- niæ diviſio habetur 78. ante Carolina temporaadminiſtratio erat, apud Se- natum& populum ſimul. Xlf. 6. 78. Saxoniæ Mareſchallarus officium tri- buiſſe creditur Otho III. cum Eiecto- ratu XlIV. 3.38. quod officium& Bam- bergenſi Epiſcopo exhibet XV. 8.73. prout Camp idunenſis monaſterii Ar- chipincerna eſt 77. SCEILERA populationibus vindican- tur XI. 8. 39. eorum conſcientia ad plura excitat XII. 2.33. proinde omni- nò vindicanda non ignoſcenda. XIII. 7. 92. 1is comparata brevia eſſe debent XV. 4.42. Domeſtica clementià libe- raliori extinguenda ſun XIII. 3. 35. & potius tacenda. XIV. 4. 57. SCHENCkIORuM antiqua eſt familia. Xl. 12. 71. Schol ſub Othone reviviſcunt XII. 13.15 5. earum cura ſacrato ordi- ni commiſſa, ut pietatem cumliteris inſugerent diſcentes XII. 1.6. fedta- mem res malè ceſſit. ib. SCHWARZBURGENSES Comites di- cuntur Vier⸗Graffen des Reichs à veteri Imperii diviſione in quatuor- viratus XIV. 3.40. SECuRoOs Evirharium& GOiſilber- tum Othonis fideles inopinatò oppr 4 munt XII.z. 59. Saxones, XII. 4. 69. Bavaros, Bohemi XIII. 3.3 4. Securitas Slavis occaſionem vaſtandæ Saxoniæ præber XIII. 8. 95- 7 ND E I. SEDITIONES cuͤm ſub noſtris Impp. fuerint fr equentes„ totam materiam diſpertiemuri in ſeditionum originem, pr ogreſſum, E·finem. Originem ergò quod attinet: Sine ſeditione vix 9 gnumeſt Xl. 6. 27. Et erat imprimis Impp. noſtrorum ætas malitiæ hujus valde ferax. Sub Henricò I. rebella- runt Sles Wicenſes XI. 10. 52. Duces Bavariæ& Sueviæ XI. 6. 27. ſubOtho- ne M. motus concitant Pontifices, XII.. 41. Bohemus. XII. 4.68. Gallo rebellant ſubditi XII. 7. 84. Komani propter Pontifices inſurgunt XII. 10. 112.& omnium ſub hôc Heroe ſedi⸗ ditionum Catalogum vid. XII. 3. 45. Othoni II. Bavarus XIII. 3. 27. 29. Othoni III. Itali Pontiſice Duce XIV. 5. 80. Henricol Liidem XV. 1. 20. Polonus XV 4. 36. omnibus inſu- per plures rebellarunt. Canſam a- lii alam quærunt; quarum primariæ ambitio regnandi cupido, comite ſu- perbi& avaritià XIV. z. 31. Oppreſſi invident regnis noviter occupatis XI II. 60. I hancmarus quòd he- reditas materna ablata fuit XII. 3 47. Obotriti& Slavi exatlionum intem- per i aPrelſ XV. z. 25.26. Luxus C† egeſtas Catilinariam Romæ ſeditionẽ Earnn XIII. 8. 95. Contemptus Con- ſilii Conradum adverſus ſocerum in- citat XlI. 3. 64. Seeſtennh filium contra patrein 63. Panaà becunlar ia& dedecoroſa 46. Injuſtitia& infelici- zus ad- 6 4 1 5 2. tas adverſus Imperatorem Conſtanti- nopolitanum XII. 9. 105.& XIII. 4. 44· Ambitio B avarum graviter feren- tem juvenem ſibi præferri XIII. 3. 32. Duces ſæpiſſimè inſtigant tales, qualis Creſcentius homines ad quidlibet au- dendum imp igri, regni quàm laudatæ famæ appetentiores, ex omni vitæ parte deteſtabiles, opibus præpoten- tes XIV.. 79.acres ingenio, bellandi periti, manu prompti XII. 3. 48.& quibus pectus ad tumultus natum XV 4.36. plur imi ſufflarores 39. Mors Ilm- peratorum XIV. 5. 79. XV. 1.9.17. Abſentiabrincipum XIII. 8. 95.Super- bia Oflicialium 96. Nadum Imperii latus, ſecuritas& confidentia, diviſaquo in plures vis 95. Regni cupiao& invi- clia honorum alterius XIV. 2.22. XIII. 3.26. Libertan oppreſſa XIV. 5. 76. C5- temptus gentis XV. 1. 29. Avaritia XV 3.3 1. Certe omnes prætendunt quales quales colores ſeceſſioni excuſandæ. XIIIz. 29. Sequitur progreſſus. Sedi- tioſi ſe gerunt jucundos, liberales, af fabiles XII.z. 46. Latent aliquamdiu prætendentes injurias aliorum ib. A- micitiam ineunt etiam cum inimicis, futuræ ſeditioni caſtella muniunt, hu- miles ſeoftẽdunt, alia prætendétes ib. Neligioſi videri volunt 57. Muneri- bus ineſcant,& prodigà manu ad ſe trahunthomines XII.z. 52. fœdera cũ multis ineunt XIII. 3. 27. XIV.32.24. Patronos in re deſperatiſſimà quæ- runt ib. In Civitatibus paſſim Con. ſulatus inſtituunt, privatas turres ædi- ficant,& de antiquà libertate tumul- tuantur XIV. 5. 78. invidià proſequun- tur hos, qui eis non aſſiſtunt XIV. x. 11. Superiores contemmunt XIV. 5.99 Simulant fidem, aliosque interimad turbas excitant XV. 3. 3. prætexunt ſpecioſos titulos, mox apertè Imperi- um expoſcunt XIV. z. 23. De fine ut dicamus, leve habere ſolent inicium gravem eventum XII 3. 45. ſeditio aun modh incipit, ant jam fortis eſt. Illius afſeclæ Victorid ab aliis reportata des terrentur XI. 1I. 60. Ipſi invicem ami- citià non diu firmàâ utuntur X II. 2. 42. quolibet ſuo inhiante lucro, aliorum opibus alterum oppreſſum XII. 3.51. Prudens Princeps omni vi eo nitatur ut ſeditioſos ad pacem revocet, obſer- vatis interim omnibus occaſionibus diſſociandi 53. Eò faciet, ſipublica celebret Comitia, quod fecit Otho M. XII.. 156. 161. Otho II. XIII 3. 33. Sic primæ ſeditionum ſcimtillulæ extinguendæ XV. 1.10.& maturè co- Ercendæ ſunt XIV.. 77. ubi fieri pot- eſt, impediendæ, quod fecerunt Du- ces bellici Othonis mortem ipſius diſſimulando XIV. 7.140. generalem cautelam Otho M eſſe putavit dene- gationem potentiæ XII. II. I21. Ubi fortas eſt ſeditio, nec pacis remedia proficiunt, bello tentandum. In quo optima arma, fidere DEO XIII. 3.26. pordnt, lin — Aunpm. E Wnrlli I u= be 0 Uunm Palum Na = auüſico in * gecttllr A Aru occdionbt „Sciet ſguca SAuodkect0h 3 Otholllll, H enumnſce .o. Kmauni. Nyabiteim. b odffeceruto me mortem hhu 4o. gererln le pernieh. AlL.I. I. U — ec facutemei 9 „eandum. hh 2=EO Ml; ui ſeditioſorum conatus contra le- gitunum Principem irritos reddit XII. 3. 37. Sanè feditioſi rarò felicem ſortiuntur fucceſſum 26. XIII. 7. 90. Gililbertus Kheno fubmergitur Xl. 2.7. Everhardus occiditur XII. 3.56. Burckhardus infelici fato perit Xl. 6. 29. Thancmarus coram altari confo- ditur XII. 3. 48. Quos autem Divina non plectit vindicta, Princeps ſevere adterrendum alios puniat, XIV. F. 84. Ita Otho M. Berengarium antea in gratiam receptum denuo rebellan- tem regnò pellit XIlI. 2. 23. Epiſoopos Argentinenſem& Moguntinum re- legat in monaſteria XII. 3.57. Alius ſe- ditionis Principes capite mulctat XIV 3.61. Bavaris Ducatum adimit XII.z. 49. Slavorum capita 70. circum Ke- gis in mediò campò erigit XII. 5.75. KRomanos majores ſuſpendit, Præfe- Etum ludibrio expoſitum carceri man- cipat XII. 9. 104. 113. Otho II. Hen- ricum Bavarum Ducatu mictat XIII. 3.29.33. Komanos graviter plectit Xlil 7.90. Otho III. Creſcentium veniaà data ſæpius rebellantem Iudibrio ex- poſitunm cruci affigit XiV. 5. 80. præ- cipuis Senatoribus fuſpenfis 81. ju- ius Cæſar acerrime perſecutus fuit ſe- ditioſos XIII 7. 9². Nunquâmnee. venia danda? Perſonæ ſpectandæ qui- buscũ res eſt. Othonis M. gener ve- nià acceptâ labem bene meritis delet XII. 1.5. OthoniI II. Bavarus veniam 7 N E x. . 88 obſequio debito penſat MV. z. 26. Sanè graviora meritis aliquando in- dulgendum XII. 3. 49. Vide autem quaitis malis lenitate ſud Otho ape- ruerit feneſtram. XI L.z. 62. clementià iuſolentioribus redditis ſeditiofis 47. Ludolfumin gratiam recipit, 65. qui mox iterum deficit 66. frater idem imitatur exemplum multotices 61. 62. 63. Eberhardus condonatà culpà,& quaſi exilio mulctatus 49. rebellio- nem longe majorem orditur, attractis agnatis Othonis 50. Otho III.hac in parte clemens ingenti fubjicitur peri- culo, mutatò habitu vix auffugiens XIV. 5.98 Henricus facilè condonans XV. 6. 56. culpam remittit Bernhardo XV. 3.30. ſed redit is ad ingenium z1. ⸗ 4. 5.* Idem clementiâ ſua effecit, ut non li- cuerit ipſi libertate congruenti impe- rare. ib. Polono multotiens cul pam re- miſit XV. 4. 38. ſedpoſtea cum eo pa- ctum inire cogitur nonut decet; ſed ut potuit 1I. quà re tandem inotus ſe- ditioſis ſeverum ſupplicii genus con- ſtituit XV. 9. 95. Vincunt tamen ali- quando etiam rebelles XV. 1. 21. ubi cogitandum exerceri ſeditionibus pi- Os Reges, ut eorum Virtus magis elu- ceſcat 17. Inteſtina hæc difſidia inſe- quuntur maximæ calamitates XIV. 5. 78. vaſtitates populorum, Cleri mar- tyria XV. 3. 28.— SEVERITATE Opus, ubi clementiæ non præſtatur obſequium XIII. 7. 92. 1 b Ea 6s 2 N D ET. Ea ſeveritas baſis eſt Imperiorum ib. Ita ſeverè admodum fugitivos milites plectebat Otho XIII. 7. 88. Scditioſos Auguſtus Imperator 91. apud Ita- los neceſſaria fuit comparandæ auto- ritatis cauſa XIV. 5. 83. neceſſaria& eſt in recidivis deſictis ibid. Sic Otho ſeveritate quidem juſtitiæ, clementiâ tamen majori rexit ſubditos XII. 15. 165. Et Henricus II.plus clementiâ quàm ſeveritate ſe efficere poſſe cen- ſebat XV. 5.52. SICILIA dotis titulo Imperio cedit XIII. 4. 41. Eam Henricus Pontifici promittit; Si DElIS tradiderit mani- bus ſuis XV. 9. 84. de Sicilià contro- verſia inter Carolum Andegavenſem, & Regem Arragoniæ mota deciditur monomachià XIII. 6. 69. SIeERuRGI Weſtphaliæ caſtelli men- tio XI. 9 48. SIMoONIACIL criminis excidium mina- tur Henricus I. Xl. 9. 40. Per id Pon- tificatus impretratur maximus XV.. 89. SIMuL ArIoNE Opus, ubi potentidres peragi nequit XIVW. z. 99. Simulatores inſignes erãt Boleslai Bohemus& Po- lonus, idemque Eecardus XV. 4.36. 38. Propter tales ſemper poſſidet irre- quietum Imperiũ Henricus XV 3.31. SLAvONIX deſfcriptio XI. 1I. 56. Eam coërcet Henricus I. 11.60. Oiho pla- nè domat X II.5. 73.& ad Ohriſtianam Seligionem aſſumendam ſolvendum- que tributum cogit 75. ſed poſtea Sla- vi Saxones infeſtant, repulſi tamen ab his XII8. 94. rebellant ſæpius XV. 2.2 I. XV. z.24. Slavorum veterum po- puli hodie multi ſunt abſorpti25. re- bellarunt à Chriſtianis valde ſervili- ter tractati per contemptum& exa- ctiones;unde Germanicũ Sclave/ 29. SLESWICENSES Duces ex Olden- burgicâ familid XI. 1. 2 Sleswicum olim dicebatur Heideba Xl. 10. 52. ubiĩ Marchionein conſtituit Henricus, re- dactò eò ad Imperium ib. Epiſcopa- tum ibid. inſtituit Otho M. XII. 6. 81. SoL MENsSIs Comes intereſt bello Hungarico XI. 8.; 8. SoMNluM Othonis III. de Carolo M. excidium ipſi prædicente XIV.7. 142. SoRORI Mathildæ Otho quartam bo- norum partem reliquit XIII. 9. 99. SPIRENSIS Eccleſia privilegio ab O- thone M. munitur XII. 12. 130. eidem multa donante XII. 13. 150. Spirenſes Canonici ſub Othone III. incipiunt XIV. z. 43. Epiſcopatui privilegium ab Othone refertur 51. SPONS Olim duellorum victori con- cedebantur XIII. 6.68. STARIGARDENSEM Epiſcopatum O- tho M. inſtituit, in urbe Starigard, quæ olim fuit Aldenhurg, qui poſtea intres Kaceburgenſem, Meckeln- burgenſem,& Scorinenſei diviſus fu- it XII. 13.1 46* STrATu- FraATuß ceto N. SrATUs Imper at Gpis ac voFri an pro proyoc FTEDE’ (omite Hemat! Frkll felcita rEMI acit; FrEN XIV. Ke ta lſNleratu minu r G tur vi Frod busn enp SIrn. lng 54. demc Succ ͤibu rium Henu b lab§ ceden ll dCnd 1 ierrll, ¹ horxreak‚. nXIIh‚ rniegadde V Kn. Jzaim t= To. Sygt mnlll. poym G* ririeguu 1 Imridäqic. —⸗ de rg, quipole r, Mh 2 lfem Erliolr zut „† wRKlld Ir üret kd pitcopand. t Ide Farerh SrAXrunà brevem generum eluditCi- cero XIII. 6. 75. Sra rus Imperii judicium capitis ab Imperatore extra ditionem rei Prin- cipis accipere debere monomachià pro Pridericò J. evincitur. XIII. 6.66. an propria authoritate ad duellum provocare queant. 73. STEDERBURCENSE monaſterium à Comite Oldenburgico fundatum cõ- firmat Henricus XV. 9. 93. STELLA fulgens in meridie Othonis felicitatem oſtendit XIV. 1.4. facit; ſed Virtus venerabiles. XII. 1. 2. SrERILITAS Othoni valde moleſta XIV. 4. 73. contemptum parit,& faci- lè ſtatus murationem ib. graviter to- leratur XV. 7. 61. ſteriles Regnum minus curant, quain fœcundi 74. ST GMATIs inuſtionis pœna dicta- tur violatoribus pacis. XV. 9.97. SroRMARIE vocabulum à ſeditioni- bus malè derivatur XII. 6. 78. paruit — ſemper Saxoniæ XII. II. 122. SITRATACEMATE Saxones Galliæ linguæ periti vincunt Gallos. XII;3. 54. Slavi Magdeburgenſem Antiſti- tem circumveniunt XIII. 8.95. SuccCESSIVA Regna hæreditariis Re- gibus orba turbantur XI. 3. 9. Impe- rium noſtrum fuit ſucceſſivum uſq; ad Henricum Aueupem 13. XIV. 6 107. ſub Saxonicis ſucceſſivo ſimilibus, ac- cedente ſaltem honorariò Electionis 6 titulò XIV. 6. 107. ideo etiam Henri- cus II. jure ſucceſſionis ad ſe rapuit XV. 1. 2. Slavi etiam ſucceſſiyum do- minatum habent XII..74. Suseos bellò ſuperat Henricus I.&e in Chriſtianà Keligione inſtruit XI. 10.50. Survix Duces è ſtemmate Saxonico XI. 1. 2. 4. Henricus Auceps Sueviæ partem concedit Burgundionum Ke- gi XI. 4. 17. Sueviam Ungari devaſtant XI. 9. 47. ejus Duces Argentinenſis Eccleſiæ Camerarii ſunt XV. 8.77. STEMMA quidem petentes& fortes SuPpPpLIeIORuM afpectus evitent Principes XIII. 7. 93. nec iis gaudeant 91. Jul. Cæſar in multis delictis conni- vebat, deſertores& ſeditioſos gravi- ter puniebat, ut& Otho II. XIII.7. 90. Kecté igitur illis regula præſcri- pta 92. Ne ſumant irà perciti de inno- centibus ſicut Otho XIV. 4. 69. pro- clivitas n. iſta vituperanda 70; ſed lau- danda ejus& Conſtantini M. agnito errore juſtitia 71. Supplicia ſine tu- multu vix exigenda hoſpitalitate te⸗ git Otho 91. — I. PENNOMT. pancio torriti Cæ- 1 ſareani à Priſonibus fugantur XV. 6.64. A TESSRRA militaris Henrici L.XI. 8. 39. TESTAMENTuM Othonis II. XII. 9. 99. i 2 TnRA- THRAcCIA tumultuumac ſeditionum arx dici ſolita XV. 1. 20. THuURINGNAM Ungari devaſtant Xl. 8. 47. Ea ab Archiepiſcopo Mogun- tinò poſſidetur XII. 12.138. Pependit Saxonibus ab antiquo tempore an- nuatim 300. porcos& 572. pannos XV. 9. 100. quod remiſſum creditur Henrico ib. TIMIDITAS Caroli Cali XII. 2.32. TiRoLlNus tractus ubi nunc, ibi olim Meraniæ Comitatus XII. 1. 7. Tirolenſes Comites Curienſis Epi- u Lcopatus Pincernæ XV. S8. 27. ToRNEAMENTA, dicta etiam haſtilu⸗ dia XI. 12.69. inſtituit Henricus ibid. Primum celebratur Magd geburgi, po- ſtea alia 36. in Genmae na enumerata 1b. Ludi ſimiles anteriori ten mpore ce- Iebrati fuerunt. 73.& hodie ſucceſſe- runt iisdem ludi equeſtres SM agnatum 75. Illuduntur à quibusdam, anrectè in medio relinquitur 74. TRajgcTENS EM Eccleſiam privile- gio munit OthoII XIV.3. 54. TRANQHILLITAS Kegni primum Imperatoris ſit ſtudium NI. 8. 13. Ea obtentà demum aliis bellum movere prudentis eſt Xl. 5.24. Exemplum inſigne præber Otho M. paſl. in ſua hift. TRBVIRENSI Archiepiſcopatui pro- rector Dux Lotharingiæ datur XII. 2.34. 68 1 N D E X. TRIuruM⁴ Ungaris ab Henrico de- negatur, ut cauſam belli adipiſceretur- XI. 8.37. TurTENSE Cœnobium regione Coloniæ ab Heriberté Colonienſi Archie piſcopo& Othone III. funda- tum XIV.. 52. multæ ibi reliquiæ, in- ter quæ oſſa leriber ti 53. Tuxius Ar nulpl hus Bavarus Duca= tuexuitur XI. 6 31. Hugo Gallus O- thonem contemnit XII.7. 85. tumi- dos Bavarig Duces ſeditioſos 9 avi- us;humiliores mitius Otho-² M. ph Ectit XlI 11.120. Tumor de honoribus cer- tantium Pontifieum& E piſc oporum XIlI. 12. 133. Bernhardum Hohenn ad rebel lionemi incitat XV. 3. 27. TuRBATORES plures nec ipſa fagitia conjungunt X] 1.2.22. Turbas amici- tiæ cauſa concitat Papa 33. Canes por- tare debent XII. 3. 46. Turbant Lo- tharingiam Hannoniæ Dynaſtæ po- tentioribus fidentes XIII. 5. 33. TrRANNORuM turbis regna legiti- mòô ca arent mperio*2 I. 2 22. Iyxan. nice Imperiumi invadunt Wido&Be- rengarius 42. qui poſteri or fiduciari- us Raliæ Rex Comſtirutuls ſuo more adminiſtrat XII. 9. 97. quapropter ab Othone Italia ejicitur, poſtea in exi- lium mittitur. 98. Tyrannidem exer- cetetiam Pontifex 100. Polonus Bo- hemiam& Mizavienſem Marchiam ad ſe rapiens XV. 4. 42. * ne 1 ane 3 ſa b M 0 1„ V lii itinaa ldn. 1 8 ſen. 1 ellamda 1 †-VgoGalg. 1Lp. [Edtoc gh. 3 1 dhonor lbug gee. 1A☛. Eplkyn ccyeng 41 37. t Turdaan 1 ZCusg. „& Tunarlo 1 0. Dyuikeye [IS clan ,1h c. — nnyroptn trs 5 1 poltei nal 1 amnidemerr DDoOlonh. a iem Mucin nu — 1*. Moxla TI34m Kclend 4 necixabeu Benmis u NWioit. 1a Weriorfdue M s fn VaAIENTIANAS occupat Plan- driæ Comes, easque huiciterum eripit Henricus, in feudum tamen Flandro nelictas XV. 5. Z. VANDALORuUM A àvagand lo dictorum fuerunt diverſi populi Xl. 11. 57. perfidia ar guitur XIII. 8.94. Hli ſub Othonibus Chriſto& Imperio ſi ſub- jecti; ſub Henrico utrumque jugum abj ciunt XVW. 3.23. Alden burgũ vaſtãt ib. pacẽ Sconſtituunt 30.& exactioni- bus nimium preſſi iterum deficiunt 31. UaLkicl§. Epiſcopi Auguſtan ſtemma XI.6.32. VECTIGALI Eccleſiam Tegeernſe- enſemliberat OthoX III. 7. 123. Ba anSens Bernhardus Saxoniæ Dur ad ebellionẽ& paganiſi ni reaſſumptio- nem V andal os cogit XV 3. 27. quorũ gravitas con verſior ni populi obſtat. ib. VYa ATlOoNuM tria genera ſunt XI.z. 15. quarum uſus verus à fa Mibidem ſeparatus. Earum ſtudium inter arti- culos remotionis Pa apæ XII. 10. 109. Sed poſtea venandi jus tribuitur ab Othone III. Verdenſi Epiſcopo;& ab Henrico II. monachis& Sacerdoti- bus XIV z. 49. VENEFICII crimen dubium mono- machiâ decidi ſolitum XIII. 6. 56. Ve- neno interiiſſe creditur Otho II. XIII 9 99. Otho III. venenato poculo, aut chirothecis XIV. 7. 138.& Abbas qui- dan Fuldenſis 39. quod artificium 7 D 2 T s vetus eſt ib VERITATEM Keli gionis Eemnodoſlhee prætextui involvit Henricus I. Xl. 5.21 VeSTITu Otho ſemper farrio fuit uſus XII. 15.166. VICARlus Imperii Othonis M.t tem- pore fuit Moguntinus Archiepiſco- pus XII. 12.: 38.& Othonis III. XxIV. 1.9. à Theodoſio recte conſtituitur Vir ſapientiſſimus 20. VICISSITuDINIS rerum eepln e legans præbet ſtemma Carolinum per exlurgens Wirikindæum depreſium XI.z. 10. Burckardus Sueviæ Dux Xl. 6.29. Carolina familia lineæ Gallicæ XII. 7.88, 89. Otho II. XIIIL.7 87. Ne- ceſſariæ ſunt X] V. 7.137. VICI oRESfe Offerunt& victoriarum materia, quam in concomitantibus& conſe quentibus abfolvemus. Henri- cus I. quia pius multas conſequitur V Eorias confadens; in Dei miſericor- dia Xl. 11. 56. Eam Precibus conſequi- tur Otho M. XII. 3. 55. Multas parit deſperatio XIII. 7 87. citiſſime Divi- na hietas& hoſtilis ſuperbi æ magna- nimitas XV. 4 43. Plerumd; o omini- bus olen præ dici XIII. 8. 98. Non confidendum in multitudine exerci- tus XII. 8. 95. Conſequentia victorigæ quod attinet: Ante omnia divinis ho- noribus gratiæ ſunt referendæ XI. 8. 39. XII. 3. 59. XII. 8. 95. Cæterum cùm victus ſepè fiat victor XIII. 7- 86. ideo clementer victores ed u- tantur XIII. 3. 35.& ſicut Hen- 1 3 ricus 70 1 N D E 84 4 ricus Flandro conditiones beneficia ſpirantes offerant XV. 50. Omninò fugienda eſt ſecuritas; Nam ea victis ſubjicit victores XII. 4.69.& negli- entia victoris, novam victo affert fortunam XIII. 7. 82. 86. occaſiones adimit 85.& nihilvalentius victo, ſi vires reſumit 86. ubi exempla. Fugi- enda etiam ſuperbia quæ victores op- rimit X II.9. 05. Fugiendi loci præ- cluſi Thiederico noxii XII. 5.74. VI. ctores prudentes ſibi conciliant ami- cos, injiciunt aliis metum, XI. 10.54. gloriam conſequuntur XII. 8. 95. ho- ſtes terrentX V. 4. 43. XV. 6. 53. Quod ſi quis victus fuerit animum non deji- ciat; ſed de refęrendà clade ſollicitus ſit. XII. 7. 85. cùm victis Danis clades profecerit ad Chriſtianiſmum XII. 6. 80. Omnino pulchrius eſt Imperium parcendo, quàm vincendo augere XV. 4. 41. VIDuITAs aliquamdiu cum luctu competit perſonis illuſtribus XIII. 9. 104. Viduis& pupillis Otho peculia- riter jus dicit XIV. z. 71. VIGII. ANTIA Othonis M. commen- datur XII. 15. 167. Majeſtati cumpri- mis neceſſaria XV. 4. 42. VIRGINuM& Viduarum oppreſſo- res à torneamentis arcet Henricus I. XI. 12.74. Virgo HrosWitha Poëta inſignis XII. 1. 3. doctrina excellens XIII. 4. 47. Virginitatem mirabiliter in thoro conſervafſſe dicitur Cune- gunda XV. 7.58. VIRrus condecorat familiam XI. 2. 5. XI. z. i0. remuneratur eam Henricus]. XI. z.9. Otho M. XII. 1 1. 117, excitat æmulatorum Virtutem XII. 8. 9r. Hermannus Billingius virtutibus ſe nobilitat XII. I I1. 120. Quæ, cùm ſit conſpicua magis in Magnatibus XV. 1.4. turpe eſt Principi Virtute majo- rum vinci XIII. I.2. cunn hic ſit ſtimu- lus ad virtutem XIV. 5. 75.& quanto majores Principes, tanto majori ſtu- dio feruntur ad Virtutes XIII. I. 4. Eſt autem virtus in adverſis, mir6 fortunæ luſu XV. 1.16. lucidior XIV. 5.100. Sic quandoque Virtuti deeſt fortuna XIII. 1.2. Vis adhibenda, ubi nullum perſua- dendi genusproficit XV. 4.4 1. VISIONiBus Pontifices calliditatem ſuam tegunt Xl. 5.21. crimina Magna- tum XI. 6. 28. 32. Viſione prædicitur Henrico Imperium XV 1. 5. terretur frater Othonis Bruno XV. 8.73. Quæ- dam fabuloſa; ſed jucunda XV. 11. 114. Quædam Carolo Calyo torturas in- ferni declarat XV. 12.121. Quædam ad corrigendos mores inventæ 120. VITuM S. Imperiũ ad Saxones trans- tuliſſe creditum fuit XII. 32.38. UL cus in ſomno à S. Benedicto cu- ratur Leoni IX. XV. II. 11z. ULMA tempore Sax. Impp. muris cin- gltur 1 1 1 — 4 * 1 Tfrſb, nh cidlh). E Vinntdh I ullmpais (Sr. j calan 2 ninllam. ir ae padtir M1.. mn .873. EraxWIH 1u torural 1= Qrdmd 1 1 ntæ 1o. un axonhestrabs 8 1238. 2 enecicto a- . 1= ppmubct. a gitur XI. 12. 74. ibi Ludoyicus Comi- tia ce lebrat XIII 2.16. UNGARIS& Germanis longum bel- lum XI. 8 35. adeò ut illis hi ſolverent tributum ib.quod denegatur ab Hen- rico I. 37. Vaſtant Ungari Allemanni- am, Alſatiam, utramque Rheni ripam; Albis& Viſurgis continentem ibid. Sueviam, Saxoniam, Baſiléam XI. 9. 47. Sed eos ad internecionem delet Otho M. X II. 8. 89. Vaſtant Franci- am, Allemanniam, Germaniam, Gal- liam, usque Oceanum& Burgundi- am 90. de Angaricis duellis vid. XIII. 6. 72. Ungaria à Carolo M. quidem accepit rudimenta Keligionis, ſed, apud eos exolevit, donec Stephanus ad Chriſtianiſimun eos perduceret XV. 10. 10 2. Paruerunt ſub Carolinis Imperio, poſtea ab eò defecerunt, do- nec ab Henrico& Othone debellati, & ſub Henrico II. Cmiſtianam Keli- gionein adepti fuiſſent ib. quapropter Rex Stephanus ab ngaris pro San- ctò colitur. 103. Giſelæ Henrico ſo- roris dos 105. Inter inſigniaRegni pal- lium à Giſelà contextum 106. Poſt quod tantum contra Saracenos pro- fuerunt Imperio, quantum olim ob- fuerunt. 107.— VoruM exſolvit Henricus Xl. 9. 40. Henricus II. D. Laurentio ad conſe- quendum ejus præfidium contra ho- ſtesvovet XV, 4. 46. 7 NDEI1. URBBS munire ſummé neceſſarium XI. 9. 41. quod fit Legibus& moribus 4². proinde Saxoniæ urbes munit Heuricus XI.9. 47. Urbium Germa- niæ raritas Xl.. 48. utilitas XII. 8. 9r. Urbes immunitate donatà citiſſimè augentur. X Il. 13. 143.— W EICHBILDICI Magdeburgen- ſis Juris origo refertur ad tem- pora Othonis X. XII. 13.157. WERDENSI monaſterio cenſus& monetam publicam donat OtholII. XIII. Z.2 4. WrRTHINERSE monaſterium privi- legiis exemptionis munitur. XIII.z. 53..„ WETMINT Coimites à Witikindo XI. 1.2. à quibus Marchiones Miſmiæ ib. WIRTENBERCII Comites Eccleſiæ Argentinenſis Mareſchalli XV. 8. 77. WITOENSTEINENSES Comites jam ſub Henrico I. florucrunt XI. 8.38. WITIKINDI ſtemma intricatuun XI. I. I. Ex eo Keges Calliæ, Daniæ& Nor- wWegixæ, Comites Wethini, Kingel- heimii, Oldenburgici, Marchiones Montisferrari. X I. 1.2. VWoRMATIA olim habuit Duces XII 1.5. Vvalde placet Othoni II. cui Epi- ſeopum præfecit Hildebaldum XIII. 2.14 ibidem eligitur Otho II. 18. non ſine laude urbis 19. Ejus Epiſcopis O- „. thones thones aulicas res committere ſole- bani XIV. z. 42. Epiſcopatui donat auriſſenſem Abbatiam ib. ubi Cata- logus quorundam Epiſcoporũ. Wor- matienſes Canonici ſub OthonellI. ceperunt 43. Epiſcopo cum Lauris- heimenſi Abbate diſſidia XV. 9. 94. compoſitio 96. b FELOTYPIA BHadrianus —lmp. vexatur XIV. 4. 56. Eà cor- ruptus Otho III. injuſtum ſupplici- um irrogat. XIV. 4.69. LI2 ENSEM Epiſcopatum Magdebur- genſi ſubdit Otho M. XII. 13. 1 44. Erratorum magnum numerum quéns ota VeTamus, ob ſbatii defectum addere nequivimus. —— — ee 2 —— 58 — 8 1 “ OI eddae